text:
# Mozaika na Szulawśce
Mozaika na Szulawśce (ukr. мозаїка на Шулявці) – ceramiczna mozaika stworzona w 1963 roku przez ukraińskich artystów Iwana Lytowczenko (ukr. Іван Литовченко) i Marię Lytowczenko (ukr. Марія Литовченко) na stacji metra Szulawśka niedaleko zakładu "Bilszowyk" (ukr. Більшовик) w Kijowie.

## Zakład "Bilszowyk"
Zakład maszynowy w Kijowie został założony w 1882 roku. Do rewolucji październikowej w 1917 roku należał do spółki akcyjnej "Gräter i Krywanek" i produkował maszyny parowe oraz urządzenia dla cukrowni i innych zakładów. W 1903 roku pracownicy fabryki uczestniczyli w ogólnym strajku robotników południa Imperium Rosyjskiego, a w 1905 roku organizowali oddziały bojowe. W październiku 1917 roku toczyli walki przeciwko Rządowi Tymczasowemu, a w styczniu 1918 roku z wojskami Centralnej Rady dla ustanowienia władzy radzieckiej na Ukrainie. Fabryka otrzymała nazwę "Bilszowyk" w 1922 roku. Zakład "Bilszowyk" szybko zdobył reputację niezawodnego producenta, zapewniając wysoką jakość swoich produktów. Dzięki temu jego wyroby szeroko wykorzystywano w przemysłowych zakładach nie tylko na Ukrainie, ale także poza jej granicami. Zakład stał się jednym z symboli przemysłowego potencjału miasta.
Przez dziesięciolecia zakład "Bilszowyk" tworzył miejsca pracy i zapewniał wynagrodzenie dla tysięcy mieszkańców Kijowa. Stał się ważnym czynnikiem społecznym, wpływającym na rozwój nie tylko gospodarki miasta, ale także jego ludności. Wiele rodzin miało swoich członków pracujących w zakładzie "Bilszowyk".
Dzisiaj zakład "Bilszowyk" już nie działa, ale pozostaje symbolem rozwoju przemysłowego miasta i przypomina o bogatej historii i wkładzie ukraińskiego przemysłu.

## Stancja metra Szuliawska
Budowa stacji metra Szulwaśka rozpoczęła się w latach 60. XX w. Ta stacja była jednym z projektów pierwszej linii kijowskiego metra, która biegła od stacji Wokzalna do stacji Dnipro. Stacja została otwarta 5 listopada 1963 roku. Ta stacja stała się jednym z najbardziej perspektywicznych węzłów komunikacyjnych miasta. Zapewniała wygodny dostęp do zakładu "Bilszowyk" dla jego pracowników i innych mieszkańców Kijowa.
Architekci: Anatolij Dobrowolśkyj, Borys Pryjmak, Ołeksandr Małynowśkyj, Anatolij Czerkaśkyj.
Cała stancja metra jest pokryta kolorowym szkłem z tlenkami metali (smalta), kolorowymi kafelkami i cementem. Na frontonach stacji umieszczono 6 słów, między którymi znajdowały się gwiazdki: pokój, praca, wolność, równość, braterstwo, szczęście. Podczas dekomunizacji usunięto gwiazdki oraz słowo "komunizm".

## Mozaika
To, co widzimy na mozaice, odzwierciedla rzeczywistość lat 60. Autorami tego dzieła są plakacista Iwan Lytowczenko i malarka Maria Lytowczenko, którzy przedstawili życie jednej z dzielnic Kijowa. Mozaika przedstawia fabrykę, robotników w heroicznych pozach i atom w rękach jednego z pracowników, jako symbol potęgi ZSRR w rozwoju programu nuklearnego. Mozaika wykonana jest w stylu rzymskiej mozaiki, czyli rodzaju mozaiki składającej się z małych kolorowych kostek kamienia lub szkliwa. Małe rozmiary modułów pozwalają na osiągnięcie wysokiej precyzji i elegancji obrazu. Kolorowe szkliwo w niebieskim i czerwonym kolorze wprowadziło znaczny kontrast i uczyniło pracę bardzo wyrazistą.
Mozaika była tworzona w trzech etapach:
- szkic, który został zatwierdzony przez komisję funduszu kulturalnego;
- kartonowy szkic, który dawał wyobrażenie, jak praca będzie wyglądać na ścianie;
- układanie detali i tworzenie pracy na większą skalę.

Sama mozaika stanowiła odradzanie monumentalnej sztuki lat 60. XX w. Pojawienie się takich prac na terenach Kijowa świadczyło o powrocie bojczukistów, czyli artystów, plakacistów, tkaczy gobelinów, którzy naśladowali szkołę Mychajła Bojczuka. Bojczukiści to grupa malarzy monumentalnych, uczniów i naśladowców Bojczuka, reprezentujących "czerwoną sztukę" i "czerwoną kulturę" lat 20.–50. XX w., których twórczość wpłynęła na światopogląd, sztukę i kulturę radzieckiej epoki, w tym radzieckiego ukraiństwa.
Na tamten czas pozostało niewiele dzieł bojczyków. W latach 30. władza zaczęła dostrzegać w ich pracach na temat codziennego życia wiejskiego "burżuazyjny nacjonalizm". Ich prace były niszczone i palone jako "antyradziecka i nacjonalistyczna propaganda", a samych artystów rozstrzeliwano w 1937 roku.
Ponowne pojawienie się monumentalnej sztuki w latach 60. świadczy o tym, że ukraińscy artyści zaczęli mieć możliwość kontynuowania tworzenia na swoich terenach i tworzenia prawdziwej historii ukraińskiego narodu.

## Miniatura
W strefie przemysłowej w mieście Czerniowce została wykonana dokładna kopia mozaiki na Szulawśce. Jej autor jest nieznany.

title: Mozaika na Szulawśce

wikitext:
{{dopracować|niezręczności stylistyczne (kalki językowe?), odwołania do ukr.wiki}}
[[Plik:Mozaika- Zakład Bilszowyk.jpg|thumb|Mozaika "Zakład "Bilszowyk"]]
'''Mozaika na Szulawśce''' ([[Język ukraiński|ukr.]] мозаїка на Шулявці) – ceramiczna [[mozaika]] stworzona w 1963 roku przez ukraińskich artystów Iwana Lytowczenko (ukr. Іван Литовченко) i Marię Lytowczenko (ukr. Марія Литовченко) na stacji [[Metro w Kijowie|metra]] [[Szulawśka]] niedaleko zakładu "Bilszowyk" (ukr. Більшовик) w [[Kijów|Kijowie]].

== Zakład "Bilszowyk" ==
[[Plik:Zakład Bilszowyk.jpg|thumb|Zakład "Bilszowyk" (fragment mozaiki)]]
Zakład maszynowy w Kijowie został założony w 1882 roku. Do [[Rewolucja październikowa|rewolucji październikowej]] w 1917 roku należał do spółki akcyjnej "Gräter i Krywanek" i produkował maszyny parowe oraz urządzenia dla cukrowni i innych zakładów. W 1903 roku pracownicy fabryki uczestniczyli w ogólnym strajku robotników południa Imperium Rosyjskiego, a w 1905 roku organizowali oddziały bojowe. W październiku 1917 roku toczyli walki przeciwko Rządowi Tymczasowemu, a w styczniu 1918 roku z wojskami Centralnej Rady dla ustanowienia władzy radzieckiej na Ukrainie. Fabryka otrzymała nazwę "Bilszowyk" w 1922 roku{{fakt|data=2023-09}}. Zakład "Bilszowyk" szybko zdobył reputację niezawodnego producenta, zapewniając wysoką jakość swoich produktów. Dzięki temu jego wyroby szeroko wykorzystywano w przemysłowych zakładach nie tylko na Ukrainie, ale także poza jej granicami. Zakład stał się jednym z symboli przemysłowego potencjału miasta<ref>{{Cytuj stronę | url = https://kpi.ua/bilshovyk | tytuł = Найстарішому київському машинобудівному заводу – 125 років | nazwisko = Слободян | imię = Л.Р. | data = 2007 | opublikowany = KPI | data dostępu = 2023-06-09}}</ref>.

Przez dziesięciolecia zakład "Bilszowyk" tworzył miejsca pracy i zapewniał wynagrodzenie dla tysięcy mieszkańców Kijowa. Stał się ważnym czynnikiem społecznym, wpływającym na rozwój nie tylko gospodarki miasta, ale także jego ludności. Wiele rodzin miało swoich członków pracujących w zakładzie "Bilszowyk".

Dzisiaj zakład "Bilszowyk" już nie działa, ale pozostaje symbolem rozwoju przemysłowego miasta i przypomina o bogatej historii i wkładzie ukraińskiego przemysłu.

== Stancja metra Szuliawska ==
[[Plik:Pracownicy zakładu "Bolszewik".jpg|thumb|Pracownicy zakładu "Bilszowyk" (fragment mozaiki)]]
Budowa stacji metra Szulwaśka rozpoczęła się w latach 60. XX w. Ta stacja była jednym z projektów pierwszej linii kijowskiego metra, która biegła od stacji [[Wokzalna]] do stacji [[Dnipro (stacja metra)|Dnipro]]. Stacja została otwarta 5 listopada 1963 roku. Ta stacja stała się jednym z najbardziej perspektywicznych węzłów komunikacyjnych miasta. Zapewniała wygodny dostęp do zakładu "Bilszowyk" dla jego pracowników i innych mieszkańców Kijowa{{fakt|data=2023-09}}.

Architekci: {{link-interwiki|Anatolij Dobrowolśkyj|Q=Q4163617}}, {{link-interwiki|Borys Pryjmak|Q=Q893681}}, {{link-interwiki|Ołeksandr Małynowśkyj|Q=Q4277935}}, {{link-interwiki|Anatolij Czerkaśkyj|Q=Q4513086}}.

Cała stancja metra jest pokryta kolorowym szkłem z tlenkami metali ([[smalta]]), kolorowymi kafelkami i cementem. Na frontonach stacji umieszczono 6 słów, między którymi znajdowały się gwiazdki: pokój, praca, wolność, równość, braterstwo, szczęście. Podczas [[Dekomunizacja|dekomunizacji]] usunięto gwiazdki oraz słowo "komunizm".

== Mozaika ==
[[Plik:Pracownicy zakładu "Bolszewik" detale.jpg|thumb|Jeden z pracowników trzyma atom jądrowy (fragment mozaiki)]]
To, co widzimy na mozaice, odzwierciedla rzeczywistość lat 60. Autorami tego dzieła są plakacista Iwan Lytowczenko i malarka Maria Lytowczenko, którzy przedstawili życie jednej z dzielnic Kijowa. Mozaika przedstawia fabrykę, robotników w heroicznych pozach i atom w rękach jednego z pracowników, jako symbol potęgi ZSRR w rozwoju [[Radziecki program nuklearny|programu nuklearnego]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Nikiforov | imię = Yevgen  | tytuł = Ukraine. Art for Architecture. Soviet Modernist Mosaics from 1960 to 1990 | wydawca = DOM Publishers | miejsce = Berlin | data = 2020 | strony =  | isbn = 978-3-86922-601-9 | nazwisko2 = Baitsym | imię2 = Polina}}</ref>. Mozaika wykonana jest w stylu rzymskiej mozaiki, czyli rodzaju mozaiki składającej się z małych kolorowych kostek kamienia lub szkliwa. Małe rozmiary modułów pozwalają na osiągnięcie wysokiej precyzji i elegancji obrazu. Kolorowe szkliwo w niebieskim i czerwonym kolorze wprowadziło znaczny kontrast i uczyniło pracę bardzo wyrazistą.

Mozaika była tworzona w trzech etapach:
* szkic, który został zatwierdzony przez komisję funduszu kulturalnego;
* kartonowy szkic, który dawał wyobrażenie, jak praca będzie wyglądać na ścianie;
* układanie detali i tworzenie pracy na większą skalę.

Sama mozaika stanowiła odradzanie monumentalnej sztuki lat 60. XX w. Pojawienie się takich prac na terenach Kijowa świadczyło o powrocie [[Bojczukiści|bojczukistów]], czyli artystów, plakacistów, tkaczy gobelinów, którzy naśladowali szkołę [[Mychajło Bojczuk|Mychajła Bojczuka]]. Bojczukiści to grupa malarzy monumentalnych, uczniów i naśladowców Bojczuka, reprezentujących "czerwoną sztukę" i "czerwoną kulturę" lat 20.–50. XX w., których twórczość wpłynęła na światopogląd, sztukę i kulturę radzieckiej epoki, w tym radzieckiego ukraiństwa{{fakt|data=2023-09}}.

Na tamten czas pozostało niewiele dzieł bojczyków. W latach 30. władza zaczęła dostrzegać w ich pracach na temat codziennego życia wiejskiego "burżuazyjny nacjonalizm". Ich prace były niszczone i palone jako "antyradziecka i nacjonalistyczna propaganda", a samych artystów rozstrzeliwano w 1937 roku.

Ponowne pojawienie się monumentalnej sztuki w latach 60. świadczy o tym, że ukraińscy artyści zaczęli mieć możliwość kontynuowania tworzenia na swoich terenach i tworzenia prawdziwej historii ukraińskiego narodu.

== Miniatura ==
W strefie przemysłowej w mieście [[Czerniowce]] została wykonana dokładna kopia mozaiki na Szulawśce. Jej autor jest nieznany.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Metro w Kijowie]]
[[Kategoria:Mozaiki]]


text:
# Moksyfloksacyna
Moksyfloksacyna – organiczny związek chemiczny, chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, zaburzający replikację DNA bakterii (inhibitor gyrazy DNA oraz topoizomerazy IV).
Działa bakteriobójczo na bakterie Gram-dodatnie (szczepy Staphylococcus aureus wrażliwe na metycylinę, Streptococcus spp. – w tym S. pyogenes i oporne na antybiotyki szczepy S. pneumoniae), bakterie Gram-ujemne (m.in. Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae), bakterie beztlenowe (m.in. Peptostreptococcus spp., Fusobacterium spp.) oraz bakterie atypowe (m.in. Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila, Chlamydia pneumoniae).
Moksyfloksacyna szybko i niezależnie od pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego (biodostępność około 91%), osiągając stężenie maksymalne we krwi po 0,5-4 h. Z białkami osocza wiąże się w 40–42%. Przenika do tkanek układu oddechowego, m.in. do zatok, błony śluzowej oskrzeli i makrofagów pęcherzykowych. Jest metabolizowana w wątrobie. T0,5 wynosi około 12 h. Jest wydalana w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów zarówno z kałem (61%), jak i z moczem.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

wikiname: plwiki

title: Moksyfloksacyna

in_language: pl

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Moksyfloksacyna
 |1. grafika                 = Moxifloxacin Structural Formulae V.1.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        =
 |inne nazwy                 =
 |wzór sumaryczny            = C21H24FN3O4
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 401,43
 |wygląd                     =
 |SMILES                     =
 |numer CAS                  = 354812-41-2
 |PubChem                    = 152946
 |DrugBank                   = DB00218
 |gęstość                    =
 |gęstość źródło             =
 |stan skupienia w podanej g =
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   =
 |rww źródło                 =
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       =
 |temperatura topnienia      =
 |tt źródło                  =
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        =
 |tw źródło                  =
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      =
 |zagrożenia GHS źródło      =
 |piktogram GHS              =
 |hasło GHS                  =
 |zwroty H                   =
 |zwroty EUH                 =
 |zwroty P                   =
 |NFPA 704                   =
 |NFPA 704 źródło            =
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                =
 |dawka śmiertelna           =
 |pochodne                   =
 |podobne związki            =
 |ATC                        =
 |legalność w Polsce         =
 |stosowanie w ciąży         =
 |działanie                  =
 |procent wchłaniania        =
 |biodostępność              = 86 do 92%
 |okres półtrwania           = 12 godzin
 |wiązanie z białkami osocza = 30 do 50%
 |metabolizm                 =
 |wydalanie                  =
 |drogi podawania            =
 |objętość dystrybucji       =
 |commons                    =
}}
'''Moksyfloksacyna''' – [[związki organiczne|organiczny związek chemiczny]], [[chemioterapeutyk]] z grupy [[chinolony|fluorochinolonów]], zaburzający replikację [[Kwas deoksyrybonukleinowy|DNA]] [[bakterie|bakterii]] (inhibitor [[gyraza DNA|gyrazy DNA]] oraz [[topoizomerazy]] IV).

Działa bakteriobójczo na [[bakterie Gram-dodatnie]] (szczepy ''[[Gronkowiec złocisty|Staphylococcus aureus]]'' wrażliwe na [[metycylina|metycylinę]], ''[[Paciorkowce|Streptococcus]]'' spp. – w tym ''[[Streptococcus pyogenes|S. pyogenes]]'' i oporne na antybiotyki szczepy ''[[dwoinka zapalenia płuc|S. pneumoniae]]''), [[bakterie Gram-ujemne]] (m.in. ''[[Haemophilus influenzae]]'', ''[[Moraxella catarrhalis]]'', ''[[Enterobacter cloacae]]'', ''[[Pałeczka okrężnicy|Escherichia coli]]'', ''[[Pałeczka zapalenia płuc|Klebsiella pneumoniae]]''), bakterie beztlenowe (m.in. ''[[Peptostreptococcus]]'' spp., ''[[Fusobacterium]]'' spp.) oraz bakterie atypowe (m.in. ''[[Mycoplasma pneumoniae]]'', ''[[Legionella pneumophila]]'', ''[[Chlamydophila pneumoniae|Chlamydia pneumoniae]]'').

Moksyfloksacyna szybko i niezależnie od pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego (biodostępność około 91%), osiągając stężenie maksymalne we krwi po 0,5-4 h. Z białkami osocza wiąże się w 40–42%. Przenika do tkanek układu oddechowego, m.in. do zatok, błony śluzowej oskrzeli i makrofagów pęcherzykowych. Jest metabolizowana w wątrobie. T0,5 wynosi około 12 h. Jest wydalana w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów zarówno z kałem (61%), jak i z moczem.

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{Klasyfikacja ATC|J01}}

[[Kategoria:Chinolony]]
[[Kategoria:Metoksybenzeny]]
[[Kategoria:Ketokwasy]]
[[Kategoria:Piperydyny]]
[[Kategoria:Pirolidyny]]
[[Kategoria:Związki fluoroaromatyczne]]
[[Kategoria:Leki z listy leków podstawowych Światowej Organizacji Zdrowia]]

title: Moksyfloksacyna

Okres półtrwania: 12 godzin


text:
# Josef Stangl
Josef Stangl (ur. 12 marca 1907 w Kronach, zm. 8 kwietnia 1979 w Schweinfurcie) – niemiecki biskup rzymskokatolicki, biskup Würzburga w latach 1957–1979.

## Życiorys
Stangl przyjął święcenia kapłańskie 16 marca 1930. 27 czerwca 1957 został mianowany przez Piusa XII biskupem diecezjalnym diecezja würzburskiej. Konsekratorem był arcybiskup Bambergu Josef Schneider. Biskup Stangl zatwierdził zastosowanie egzorcyzmów wobec Anneliese Michel oraz zlecił ich wykonanie ojcu salwatorianinowi Arnoldowi Renzowi. Co więcej, wydał później oświadczenie, w którym stwierdził, że „szatan nie istnieje, a opętanie jest chorobą”. 28 maja 1977 Josef Stangl udzielił sakry biskupiej Josephowi Ratzingerowi, późniejszemu papieżowi Benedyktowi XVI. 8 stycznia 1979 złożył rezygnację z funkcji ordynariusza diecezji.

title: Josef Stangl

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Josef Stangl
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    =
 |grafika                  = Josef Stangl 1962.jpg
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     = Herb Josef Stangl.png
 |dewiza                   = Domino plebem perfectam
 |dewiza - j. polski       = Pan uczynił ludzi doskonałymi
 |kraj działania           = [[Niemcy]]
 |data urodzenia           = 12 marca 1907
 |miejsce urodzenia        = [[Kronach (Bawaria)|Kronach]]
 |data śmierci             = 8 kwietnia 1979
 |miejsce śmierci          = [[Schweinfurt]]
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               = Biskup Würzburga
 |1. funkcja - okres       = 1957–1979
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja             =
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 16 marca 1930
 |data nominacji           = 27 czerwca 1957
 |data sakry               = 12 września 1957
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  = Category:Josef Stangl
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 12 września 1957
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Josef Schneider (duchowny)|Josef Schneider]]
 |współkonsekratorzy        = [[Joseph Schröffer]]<br />[[Joseph Zimmermann]]
 |biskupi konsekrowani      =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Alfons Karl Kempf]]|25 lutego 1960}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Benedykt XVI|Joseph Ratzinger]]|28 maja 1977}}
 |biskupi współkonsekrowani =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Franz Xaver Schwarzenböck]]|18 marca 1972}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Heinrich von Soden-Fraunhofen]]|18 marca 1972}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Elmar Maria Kredel]]|2 lipca 1977}}
}}

'''Josef Stangl''' (ur. [[12 marca]] [[1907]] w [[Kronach (Bawaria)|Kronach]], zm. [[8 kwietnia]] [[1979]] w [[Schweinfurt|Schweinfurcie]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[biskup]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], [[Biskupi Würzburga|biskup Würzburga]] w latach 1957–1979.

== Życiorys ==
Stangl przyjął [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]] 16 marca 1930. 27 czerwca 1957 został mianowany przez [[Pius XII|Piusa XII]] [[biskup diecezjalny|biskupem diecezjalnym]] [[Diecezja Würzburga|diecezja würzburskiej]]. [[sakra|Konsekratorem]] był [[Arcybiskupi Bambergu|arcybiskup Bambergu]] [[Josef Schneider (duchowny)|Josef Schneider]]. Biskup Stangl zatwierdził zastosowanie [[egzorcyzm]]ów wobec [[Anneliese Michel]] oraz zlecił ich wykonanie ojcu [[Salwatorianie|salwatorianinowi]] [[Arnold Renz|Arnoldowi Renzowi]]. Co więcej, wydał później oświadczenie, w którym stwierdził, że „szatan nie istnieje, a opętanie jest chorobą”<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.egzorcyzmy.katolik.pl/index.php/wazne-tematy-czytelnia-215/498-opetanie-anneliese-michel|tytuł=Opętanie Anneliese Michel|opublikowany=egzorcyzmy.katolik.pl|data dostępu=2011-07-19}}</ref>. 28 maja 1977 Josef Stangl udzielił sakry biskupiej Josephowi Ratzingerowi, późniejszemu papieżowi [[Benedykt XVI|Benedyktowi XVI]]. 8 stycznia 1979 złożył rezygnację z funkcji ordynariusza diecezji.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bstangl |tytuł = Josef Stangl |data dostępu = 2011-05-25}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Stangl, Josef}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1907]]
[[Kategoria:Zmarli w 1979]]
[[Kategoria:Bawarczycy]]
[[Kategoria:Biskupi Würzburga]]
[[Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II]]

title: Josef Stangl

Herb duchownego: Domino plebem perfectam · Pan uczynił ludzi doskonałymi

Kraj działania: Niemcy

Data i miejsce urodzenia: 12 marca 1907 · Kronach

Data i miejsce śmierci: 8 kwietnia 1979 · Schweinfurt

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Nominacja biskupia: 27 czerwca 1957

Sakra biskupia: 12 września 1957

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 12 września 1957

Konsekrator: Josef Schneider

Współkonsekratorzy: Joseph Schröffer · Joseph Zimmermann

Alfons Karl Kempf: 25 lutego 1960

Elmar Maria Kredel: 2 lipca 1977


text:
# Roy Keane
Roy Maurice Keane (ur. 10 sierpnia 1971 w Corku) – irlandzki trener piłkarski i piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, 66-krotny reprezentant kraju, długoletni kapitan reprezentacji Irlandii i Manchesteru United. Zakończył karierę w 2006 roku jako gracz Celtic F.C. Od 23 kwietnia 2009 roku do 5 stycznia 2011 był trenerem Ipswich Town.

## Życiorys
Roy Keane urodził się jako czwarte dziecko Marie i Maurice’a. Ma trzech braci i siostrę. Jego ojciec pracował w firmie produkującej odzież, która została później zlikwidowana.
Dzieciństwo spędził w rodzinnym mieście, mieszkał w dzielnicy Mayfield. Początkowo bardziej niż piłka nożna pasjonował go boks. Próbował swoich sił także w biegach średniodystansowych, ale ostatecznie zdecydował się na futbol. Treningi rozpoczynał w Szkole Mistrzostwa Sportowego Rockmount. Nie został jednak przyjęty do żadnego klubu zawodowego, choć w pewnym momencie zdecydował się nawet na wysłanie listu do wszystkich 92 zespołów w ligach zawodowych. Ostatecznie trafił do półamatorskiej drużyny Cobh Ramblers w 1989 roku.

### Nottingham Forest
20 czerwca 1990 roku podpisał kontrakt z Nottingham Forest F.C., który zapłacił za Keane'a 20 000 funtów. Wiąże się z tym następująca anegdota: mając 14 lat, wysyłał do angielskich klubów prośby o różne pamiątki. Dostał je tylko z Nottingham Forest i podobno to właśnie wpłynęło na przyjęcie oferty tego klubu i tym samym odrzucenie propozycji z Brighton i Tottenhamu. Duży wpływ na transfer miał też ówczesny trener Forest, Brian Clough, który był pewien słuszności sprowadzenia do jednego z najbardziej utytułowanych klubów w Anglii piłkarza półzawodowego.
Keane zadebiutował w Premier League 29 sierpnia w wyjazdowym meczu z Liverpool F.C. W maju 1993 wszystko wskazywało na to, że za 4 miliony funtów odejdzie ze spadającego z ekstraklasy klubu do Blackburn Rovers. Rozmowy na temat indywidualnego kontraktu zakończyły się sukcesem w piątkowy wieczór, ale ponieważ w weekendy biura klubowe były zamknięte, podpisanie umowy odłożono na poniedziałek. Tymczasem w niedzielę do Keane'a zadzwonił Alex Ferguson, menadżer Manchesteru United, któremu Irlandczyk pierwszy raz wpadł w oko w sezonie 1991/1992 w przegranym przez Nottingham 0:1 finale Pucharu Ligi właśnie przeciwko MU. Szkocki trener szybko namówił Keane'a na przejście nie do Blackburn, a do Manchesteru. Kwota odstępnego wyniosła 3,75 miliona funtów, co było wówczas rekordem Wielkiej Brytanii. Ówczesny menadżer Blackburn, Kenny Dalglish, poczuł się zachowaniem Keane'a do tego stopnia dotknięty, że do dziś nie podaje Irlandczykowi ręki.

### Manchester United
W Manchesterze szybko stworzył dobrze rozumiejący się duet z Paulem Incem. W 1997, po zakończeniu kariery przez Francuza Érica Cantonę, Alex Ferguson powierzył mu funkcję kapitana Man Utd. Niedługo potem Keane odniósł kontuzję więzadeł krzyżowych (skutek nieudanego wślizgu na Alfie-Inge Haalandzie), która wyłączyła go z gry na znaczną część sezonu 1997/98. Nieobecność Keane'a miała znaczenie zarówno dla klubu (utrata tytułu mistrzowskiego na rzecz Arsenalu), jak i zespołu narodowego (niepowodzenie w eliminacjach Mundialu 1998).
Po powrocie do wysokiej dyspozycji przyczynił się do kolejnych sukcesów Manchesteru. W 1999 Czerwone Diabły zdobyły mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii i Puchar Mistrzów. W półfinale Ligi Mistrzów Keane został ukarany żółtą kartką, która uniemożliwiła mu występ w finale. W 2000 Keane został uznany Piłkarzem Roku w Premiership.
W kwietniu 2001 po raz pierwszy od czasu odniesienia wspomnianej kontuzji zagrał mecz przeciwko drużynie Alfa-Inge Haalanda (wówczas Manchester City) i brutalnie go sfaulował. Został za to ukarany czerwoną kartką. W autobiografii Keane napisał, że żałuje, iż nie potraktował Haalanda jeszcze mocniej, za co został ukarany przez Football Association grzywną i zakazem gry w pięciu meczach. Haaland niedługo potem zakończył karierę. W sierpniu 2002 został zawieszony na trzy mecze i ukarany grzywną za uderzenie łokciem Jasona McAteera. Wywołało to kontrowersje w Anglii, gdyż już przedtem Keane miał w planach poddanie się operacji biodra i okres zawieszenia i tak spędził w szpitalu.
5 lutego 2005 w meczu przeciw Birmingham City zdobył swojego 50. gola w barwach Manchesteru.
Po meczu z Middlesbrough F.C. przegranym 1:4 w wywiadzie dla klubowej stacji telewizyjnej otwarcie skrytykował kilku kolegów z drużyny. Wywiadu ostatecznie nie wyemitowano, ale jego treść przedostała się do opinii publicznej, a kibice Manchesteru United wyrazili swoje poparcie dla słów Irlandczyka.
Gdy ogłosił, że latem 2006 roku opuści Man Utd, Alex Ferguson oznajmił, iż chce, by to Keane został jego następcą na stanowisku trenera United. Wspomniany incydent z krytykowaniem kolegów sprawił jednak, że Ferguson zaczął się wypowiadać o menadżerskiej karierze Keane'a z większą rezerwą.
Keane niespodziewanie opuścił Manchester 18 listopada 2005, będąc w trakcie leczenia kontuzji. Jego ostatnim meczem dla Czerwonych Diabłów był mecz z Liverpool F.C. we wrześniu tego samego roku.

### Celtic FC
15 grudnia, dzień po tym jak informację tę podało BBC, Keane został piłkarzem Celticu. Pierwszego gola w barwach nowego klubu zdobył w lutym 2006 w meczu z Falkirk F.C. wygranym 2:1.
Decyzję o zakończeniu kariery z powodu problemów z kontuzją biodra ogłosił 12 czerwca 2006. Wcześniej, 9 maja 2006, rozegrano mecz pożegnalny Roya Keane'a, w którym wzięły udział drużyny Manchesteru United i Celticu. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:0 dla Man Utd po golu Cristiano Ronaldo. Keane zagrał po jednej połowie w barwach każdej drużyny.

### Kariera trenerska
Sunderland - W sezonie 2006/2007 Keane wywalczył z zespołem Sunderlandu awans do Premier League. W następnym sezonie, zakupił najdroższego szkockiego bramkarza - Craiga Gordona za 9 mln funtów. Podał się do dymisji 4 grudnia 2008 w 15 meczach sezonu 2008/2009 Sunderland odniósł tylko cztery zwycięstwa i w tabeli zajmował trzecie miejsce od końca. 23 kwietnia 2009 roku do 5 stycznia 2011 był trenerem Ipswich Town..

## Kariera reprezentacyjna
- 66 meczów i 9 goli w reprezentacji Irlandii
- debiut w reprezentacji: 22 maja 1991 w meczu przeciw Chile w Santiago (1:1)
- udział w Mistrzostwach Świata 1994; wybrany najlepszym irlandzkim graczem turnieju
- powołany na Mistrzostwa Świata 2002; nie wystąpił z powodu konfliktu z selekcjonerem
- ogłosił zakończenie występów w drużynie narodowej po wykluczeniu z kadry na MŚ 2002; po objęciu stanowiska selekcjonera przez Briana Kerra wrócił do reprezentacji w meczu z Rumunią 25 maja 2004
- ostatecznie zakończył karierę reprezentacyjną 14 października 2005 po tym, jak reprezentacji Irlandii nie udało się zakwalifikować do Mistrzostw Świata 2006

title: Roy Keane

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Roy Keane
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Roy keane 2014.jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Roy Maurice Keane
 |data urodzenia          = 10 sierpnia 1971
 |miejsce urodzenia       = [[Cork]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm<ref>{{Cytuj | url=https://www.premierleague.com/players/407/Roy-Keane/overview | tytuł=Roy Keane Midfielder, Profile & Stats | Premier League<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=premierleague.com | język=en | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       = ! 1979–1989 ! [[Rockmount A.F.C.|Rockmount]]
 |kariera seniorska       =
! 1989–1990 ! [[Cobh Ramblers]]                            !  12 !  1
! 1990–1993 ! [[Nottingham Forest F.C.|Nottingham Forest]] ! 114 ! 22
! 1993–2005 ! [[Manchester United F.C.|Manchester United]] ! 323 ! 33
! 2005–2006 ! [[Celtic F.C.]]                       !  10 !  1
 |kariera reprezentacyjna =
! 1990–1991 ! {{reprezentacja|IRL|rodzaj=U-21|pn}} !  4 ! 0
! 1991–2005 ! {{reprezentacja|IRL|pn}}             ! 66 ! 9
 |kariera trenerska       =
! 2006–2008 ! [[Sunderland A.F.C.|Sunderland]]
! 2009–2011 ! [[Ipswich Town F.C.|Ipswich Town]]
! 2013–2018 ! [[Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej mężczyzn|Irlandia]] (asystent)
! 2014 ! [[Aston Villa]] (asystent)
! 2019 ! [[Nottingham Forest F.C.|Nottingham Forest]] (asystent)
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Roy Maurice Keane''' (ur. [[10 sierpnia]] [[1971]] w [[Cork]]u) – [[Irlandia|irlandzki]] [[trener]] piłkarski i [[piłka nożna|piłkarz]], występujący na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], 66-krotny reprezentant kraju, długoletni kapitan [[Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Irlandii]] i [[Manchester United|Manchesteru United]]. Zakończył karierę w 2006 roku jako gracz [[Celtic F.C.]] Od 23 kwietnia 2009 roku do 5 stycznia 2011 był trenerem Ipswich Town.

== Życiorys ==
Roy Keane urodził się jako czwarte dziecko Marie i Maurice’a<ref name="redlog">{{cytuj stronę |url=http://redlog.pl/2008/09/05/legendy-roy-keane-buntownik-z-wyboru/ |tytuł=Legendy: Roy Keane- buntownik z wyboru |opublikowany=redlog.pl |data=5 września 2008 |data dostępu=2009-06-08}}</ref>. Ma trzech braci i siostrę. Jego ojciec pracował w firmie produkującej odzież, która została później zlikwidowana<ref name="redlog"/>.

Dzieciństwo spędził w rodzinnym mieście, mieszkał w dzielnicy Mayfield. Początkowo bardziej niż piłka nożna pasjonował go [[boks]]. Próbował swoich sił także w [[Bieg średniodystansowy|biegach średniodystansowych]], ale ostatecznie zdecydował się na futbol. Treningi rozpoczynał w Szkole Mistrzostwa Sportowego Rockmount. Nie został jednak przyjęty do żadnego klubu zawodowego, choć w pewnym momencie zdecydował się nawet na wysłanie listu do wszystkich 92 zespołów w ligach zawodowych. Ostatecznie trafił do półamatorskiej drużyny Cobh Ramblers w 1989 roku.

=== Nottingham Forest ===
20 czerwca 1990 roku podpisał kontrakt z [[Nottingham Forest F.C.]], który zapłacił za Keane'a 20 000 [[Funt szterling|funtów]]. Wiąże się z tym następująca anegdota: mając 14 lat, wysyłał do angielskich klubów prośby o różne pamiątki. Dostał je tylko z Nottingham Forest i podobno to właśnie wpłynęło na przyjęcie oferty tego klubu i tym samym odrzucenie propozycji z [[Brighton & Hove Albion F.C.|Brighton]] i [[Tottenham Hotspur|Tottenhamu]]. Duży wpływ na transfer miał też ówczesny trener Forest, [[Brian Clough]], który był pewien słuszności sprowadzenia do jednego z najbardziej utytułowanych klubów w Anglii piłkarza półzawodowego.

Keane zadebiutował w [[Premier League]] 29 sierpnia w wyjazdowym meczu z [[Liverpool F.C.]] W maju 1993 wszystko wskazywało na to, że za 4 miliony funtów odejdzie ze spadającego z ekstraklasy klubu do [[Blackburn Rovers]]. Rozmowy na temat indywidualnego kontraktu zakończyły się sukcesem w piątkowy wieczór, ale ponieważ w [[weekend]]y biura klubowe były zamknięte, podpisanie umowy odłożono na poniedziałek. Tymczasem w niedzielę do Keane'a zadzwonił [[Alex Ferguson]], menadżer [[Manchester United|Manchesteru United]], któremu Irlandczyk pierwszy raz wpadł w oko w sezonie 1991/1992 w przegranym przez Nottingham 0:1 finale Pucharu Ligi właśnie przeciwko MU. [[Szkoci|Szkocki]] trener szybko namówił Keane'a na przejście nie do Blackburn, a do [[Manchester]]u. Kwota odstępnego wyniosła 3,75 miliona funtów, co było wówczas rekordem Wielkiej Brytanii. Ówczesny menadżer Blackburn, [[Kenny Dalglish]], poczuł się zachowaniem Keane'a do tego stopnia dotknięty, że do dziś nie podaje Irlandczykowi ręki.

=== Manchester United ===
W [[Manchester]]ze szybko stworzył dobrze rozumiejący się duet z [[Paul Ince|Paulem Incem]]. W 1997, po zakończeniu kariery przez [[Francja|Francuza]] [[Éric Cantona|Érica Cantonę]], [[Alex Ferguson]] powierzył mu funkcję kapitana Man Utd. Niedługo potem Keane odniósł kontuzję więzadeł krzyżowych (skutek nieudanego wślizgu na [[Alf-Inge Haaland|Alfie-Inge Haalandzie]]), która wyłączyła go z gry na znaczną część sezonu 1997/98. Nieobecność Keane'a miała znaczenie zarówno dla klubu (utrata tytułu mistrzowskiego na rzecz [[Arsenal FC|Arsenalu]]), jak i zespołu narodowego (niepowodzenie w eliminacjach [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1998|Mundialu 1998]]).

Po powrocie do wysokiej dyspozycji przyczynił się do kolejnych sukcesów Manchesteru. W 1999 ''Czerwone Diabły'' zdobyły mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii i [[Liga Mistrzów UEFA|Puchar Mistrzów]]. W półfinale Ligi Mistrzów Keane został ukarany żółtą kartką, która uniemożliwiła mu występ w finale. W 2000 Keane został uznany Piłkarzem Roku w Premiership.

W kwietniu 2001 po raz pierwszy od czasu odniesienia wspomnianej kontuzji zagrał mecz przeciwko drużynie Alfa-Inge Haalanda (wówczas [[Manchester City]]) i brutalnie go sfaulował. Został za to ukarany czerwoną kartką. W autobiografii Keane napisał, że żałuje, iż nie potraktował Haalanda jeszcze mocniej, za co został ukarany przez [[Football Association]] grzywną i zakazem gry w pięciu meczach. Haaland niedługo potem zakończył karierę. W sierpniu 2002 został zawieszony na trzy mecze i ukarany grzywną za uderzenie łokciem [[Jason McAteer|Jasona McAteera]]. Wywołało to kontrowersje w Anglii, gdyż już przedtem Keane miał w planach poddanie się operacji biodra i okres zawieszenia i tak spędził w szpitalu.

5 lutego 2005 w meczu przeciw [[Birmingham City]] zdobył swojego 50. gola w barwach Manchesteru.

Po meczu z [[Middlesbrough F.C.]] przegranym 1:4 w wywiadzie dla klubowej stacji telewizyjnej otwarcie skrytykował kilku kolegów z drużyny. Wywiadu ostatecznie nie wyemitowano, ale jego treść przedostała się do opinii publicznej, a kibice Manchesteru United wyrazili swoje poparcie dla słów Irlandczyka.

Gdy ogłosił, że latem 2006 roku opuści Man Utd, Alex Ferguson oznajmił, iż chce, by to Keane został jego następcą na stanowisku trenera United. Wspomniany incydent z krytykowaniem kolegów sprawił jednak, że Ferguson zaczął się wypowiadać o menadżerskiej karierze Keane'a z większą rezerwą.

Keane niespodziewanie opuścił Manchester 18 listopada 2005, będąc w trakcie leczenia kontuzji. Jego ostatnim meczem dla ''Czerwonych Diabłów'' był mecz z [[Liverpool F.C.]] we wrześniu tego samego roku.

=== Celtic FC ===
15 grudnia, dzień po tym jak informację tę podało [[BBC]], Keane został piłkarzem [[Celtic F.C.|Celticu]]. Pierwszego gola w barwach nowego klubu zdobył w lutym 2006 w meczu z [[Falkirk F.C.]] wygranym 2:1.

Decyzję o zakończeniu kariery z powodu problemów z kontuzją [[biodro|biodra]] ogłosił 12 czerwca 2006. Wcześniej, 9 maja 2006, rozegrano mecz pożegnalny Roya Keane'a, w którym wzięły udział drużyny Manchesteru United i Celticu. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:0 dla Man Utd po golu [[Cristiano Ronaldo]]. Keane zagrał po jednej połowie w barwach każdej drużyny.

=== Kariera trenerska ===
Sunderland - W sezonie 2006/2007 Keane wywalczył z zespołem Sunderlandu awans do [[Premier League]]. W następnym sezonie, zakupił najdroższego szkockiego bramkarza - [[Craig Gordon|Craiga Gordona]] za 9 mln funtów. Podał się do dymisji 4 grudnia 2008 w 15 meczach sezonu 2008/2009 Sunderland odniósł tylko cztery zwycięstwa i w tabeli zajmował trzecie miejsce od końca. 23 kwietnia 2009 roku do 5 stycznia 2011 był trenerem Ipswich Town.<ref>[http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/teams/i/ipswich_town/8013572.stm Keane appointed Ipswich manager]</ref>.

== Kariera reprezentacyjna ==
* 66 meczów i 9 goli w [[Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Irlandii]]
* debiut w reprezentacji: 22 maja 1991 w meczu przeciw [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]] w [[Santiago]] (1:1)
* udział w [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1994|Mistrzostwach Świata 1994]]; wybrany najlepszym irlandzkim graczem turnieju
* powołany na [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2002|Mistrzostwa Świata 2002]]; nie wystąpił z powodu konfliktu z selekcjonerem
* ogłosił zakończenie występów w drużynie narodowej po wykluczeniu z kadry na MŚ 2002; po objęciu stanowiska selekcjonera przez [[Brian Kerr|Briana Kerra]] wrócił do reprezentacji w meczu z [[Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej mężczyzn|Rumunią]] 25 maja 2004
* ostatecznie zakończył karierę reprezentacyjną 14 października 2005 po tym, jak reprezentacji Irlandii nie udało się zakwalifikować do [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2006|Mistrzostw Świata 2006]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Transfermarkt|p|id=3396|nazwa=Roy Keane|data dostępu=2022-09-17}}

{{Irlandia 1994}}
{{Irlandia 2002}}
{{FIFA 100}}
{{Piłkarze roku w Anglii (FWA)}}
{{Trenerzy piłkarscy Sunderland A.F.C.}}
{{Trenerzy piłkarscy Ipswich Town F.C.}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Keane, Roy}}
[[Kategoria:Reprezentanci Irlandii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Irlandzcy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Nottingham Forest F.C.]]
[[Kategoria:Piłkarze Manchesteru United]]
[[Kategoria:Piłkarze Celtic F.C.]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Ipswich Town F.C.]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Sunderland A.F.C.]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1994]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002]]
[[Kategoria:Piłkarze FIFA 100]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1971]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Corku]]
[[Kategoria:Reprezentanci Irlandii U-21 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Zdobywcy Pucharu Interkontynentalnego w piłce nożnej]]

title: · Roy Keane

Pełne imię i nazwisko: Roy Maurice Keane

Data i miejsce urodzenia: 10 sierpnia 1971 · Cork

Pozycja: pomocnik

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Rockmount

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Cobh Ramblers · 12 · (1)

Nottingham Forest · 114 · (22)

Manchester United · 323 · (33)

Celtic F.C. · 10 · (1)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Irlandia U-21 · 4 · (0)

Irlandia · 66 · (9)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Sunderland

Ipswich Town

Irlandia (asystent)

Aston Villa (asystent)

Nottingham Forest (asystent)


text:
# Jimmy Blanton
Jimmy Blanton, właśc. James Harvey Blanton jr. (ur. 5 października 1918 w Chattanoodze, zm. 30 lipca 1942 w Monrovii) – amerykański kontrabasista jazzowy, innowator gry na tym instrumencie, oraz skrzypek.

## Życiorys
Urodził się w Chattanoodze (Tennessee) w rodzinie muzyków. Jego matka (Gertrude z d. Lewis), pianistka i liderka własnego zespołu, już we wczesnym dzieciństwie zachęciła syna do gry na skrzypcach. Jako nastolatek Jimmy wraz z innymi członkami rodziny grywał w zespole matki na skrzypcach i saksofonie altowym, występując w Chattanoodze i okolicy. Na kontrabas zdecydował się ostatecznie podczas studiów w Tennessee State College, gdzie grał w orkiestrze The State Collegians (1936–1937). Jednocześnie występował z lokalnymi zespołami „Bugsa” Robertsa i perkusisty Joe Smitha. W czasie wakacji letnich grywał na statkach spacerowych w orkiestrze The Cotton Pickers, prowadzonej przez pianistę Fate’a Marable’a.
Po trzecim roku studiów zrezygnował z dalszej nauki i przeniósł się do St. Louis. W 1937 zaangażował się do The Jetter-Pillars Orchestra, w której grał na kontrabasie trzystrunowym. W lecie nadal występował w zespole Marable’a. W owym czasie zaczął doskonalić technikę gry, dzięki której później zasłynął.
Jesienią 1939 w wieku dwudziestu jeden podjął stałą pracę w swingowej orkiestrze tanecznej w The Coronado Hotel Ballroom w St. Louis. Okazjonalnie grywał również w zespole The Blue Devils, występującym w klubie Rhumboogie. Według wspomnień Milesa Davisa „pewnego wieczoru przyszedł Duke Ellington i usłyszał Jimmy’ego Blantona, świetnego basistę grającego z nami, i z miejsca go zaangażował”. W orkiestrze Ellingtona Blanton grał wymiennie z kontrabasistą Billym Taylorem do czasu, kiedy ten odszedł z zespołu w styczniu 1940. Niemal natychmiast wpłynął na zmianę brzmienia i pulsu big-bandu. Dzięki swojemu doskonałemu poczuciu swingu i pełnej wyobraźni grze, inspirował pozostałych solistów do czerpania z jego pomysłów i rozwiązań, i stosowania ich we własnej grze. Wraz z saksofonistą Benem Websterem tworzył siłę napędową orkiestry Ellingtona, która właśnie w owym czasie zapisywała w historii jazzu swój złoty rozdział.
Podczas tournée big-bandu w końcu 1941 ciężko zachorował i trafił do szpitala w Los Angeles. Zdiagnozowano u niego zaawansowaną gruźlicę, która zakończyła jego wspaniale rozwijającą się karierę. Wiosną następnego roku przeniesiono go do sanatorium w podgórskim Duarte, w którym spędził pozostałe miesiące życia. Zmarł w pobliskiej Monrovii 30 lipca 1942.

## Innowator
W ciągu zaledwie dwóch lat pracy z orkiestrą Ellingtona zrewolucjonizował grę na kontrabasie. Był pierwszym muzykiem, który potraktował kontrabas (wykorzystywany dotychczas tylko do utrzymywania rytmu i podawania bazy harmonicznej) jako instrument solowy, nadając mu charakter instrumentu dętego. Dzięki niemu kontrabas stał się również instrumentem melodycznym, stwarzającym nowe możliwości zarówno wyrazowe, jak warsztatowe w warstwie aranżacyjnej. Dał początek współczesnemu kontrabasowi jazzowemu, wywierając ogromny wpływ na następne pokolenia przedstawicieli tego instrumentu.

## Blanton na płytach
Jedyne znane nagrania Blantona pochodzą z płyt Duke’a Ellingtona:
- 1940 The Indispensable Duke Ellington, Vol. 5–6 (RCA)
- 2000 Duke Ellington • 1939–1941 Jimmy Blanton Era (Giants of Jazz)
- 2009 Duke Ellington And Jimmy Blanton (Hallmark)

## Upamiętnienie
W 1994 został pośmiertnie wprowadzony do Panteonu Sław Big-bandów i Jazzu (The Big Band and Jazz Hall of Fame).

title: Jimmy Blanton

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Jimmy Blanton
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          = Jimmy Blanton (1940)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = James Harvey Blanton jr.
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 5 października 1918
 |miejsce urodzenia     = [[Chattanooga]]
 |data śmierci          = 30 lipca 1942
 |miejsce śmierci       = [[Monrovia (Kalifornia)|Monrovia]] ([[Kalifornia]])
 |instrument            = [[kontrabas]], [[skrzypce]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[jazz]] ([[swing (jazz)|swing]])
 |zawód                 = [[muzyk]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            = [[Duke Ellington]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Jimmy Blanton
 |www                   =
}}
'''Jimmy Blanton''', właśc. '''James Harvey Blanton jr.''' (ur. [[5 października]] [[1918]]<ref name="AllAbout">[http://www.allaboutjazz.com/php/musician.php?id=5074 allaboutjazz – Jimmy Blanton] {{lang|en}} [dostęp 2011-05-01]</ref><ref name="Birth">Niejasny jest rok urodzenia Jimmy’ego Blantona. Akt zgonu podaje datę 5 października 1919, natomiast w federalnym wykazie osób (U.S. Census Bureau) z 1930 figuruje data 5 października 1918, która uchodzi za bardziej prawdopodobną. Patrz: [https://web.archive.org/web/20151009075308/http://www.jazz.com/encyclopedia/blanton-jimmy-james-h-jr Encyclopedia of Jazz Musicians – Jimmy Blanton] {{lang|en}} [dostęp 2018-05-17]</ref> w [[Chattanooga|Chattanoodze]], zm. [[30 lipca]] [[1942]]<ref name="AllAbout" /> w [[Monrovia (Kalifornia)|Monrovii]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[kontrabas]]ista jazzowy, innowator<ref name="Encyc">{{Cytuj stronę | url = http://www.jazz.com/encyclopedia/blanton-jimmy-james-h-jr | tytuł = Encyclopedia of Jazz Musicians – Jimmy Blanton | opublikowany = jazz.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20151009075308/http://www.jazz.com/encyclopedia/blanton-jimmy-james-h-jr | zarchiwizowano = 2015-10-09 | język = en}} [dostęp 2018-05-17]</ref> gry na tym instrumencie, oraz skrzypek.

== Życiorys ==
Urodził się w [[Chattanooga|Chattanoodze]] ([[Tennessee]]) w rodzinie muzyków. Jego matka (Gertrude z d. Lewis), pianistka i liderka własnego zespołu, już we wczesnym dzieciństwie zachęciła syna do gry na [[skrzypce|skrzypcach]]. Jako nastolatek Jimmy wraz z innymi członkami rodziny grywał w zespole matki na skrzypcach i [[saksofon altowy|saksofonie altowym]], występując w Chattanoodze i okolicy<ref name="Encyc" />. Na kontrabas zdecydował się ostatecznie podczas studiów w Tennessee State College, gdzie grał w orkiestrze The State Collegians (1936–1937). Jednocześnie występował z lokalnymi zespołami „Bugsa” Robertsa i perkusisty Joe Smitha. W czasie wakacji letnich grywał na statkach spacerowych w orkiestrze The Cotton Pickers, prowadzonej przez pianistę [[Fate Marable|Fate’a Marable’a]].

Po trzecim roku studiów zrezygnował z dalszej nauki i przeniósł się do [[Saint Louis|St. Louis]]. W 1937 zaangażował się do The Jetter-Pillars Orchestra, w której grał na kontrabasie trzystrunowym. W lecie nadal występował w zespole Marable’a. W owym czasie zaczął doskonalić technikę gry, dzięki której później zasłynął.

Jesienią 1939 w wieku dwudziestu jeden podjął stałą pracę w swingowej orkiestrze tanecznej w The Coronado Hotel Ballroom w St. Louis. Okazjonalnie grywał również w zespole The Blue Devils, występującym w klubie Rhumboogie. Według wspomnień [[Miles Davis|Milesa Davisa]] „pewnego wieczoru przyszedł [[Duke Ellington]] i usłyszał Jimmy’ego Blantona, świetnego basistę grającego z nami, i z miejsca go zaangażował”<ref name="Seeking">[https://books.google.com/books?id=0MhPZO3FY-QC&pg=PA626&lpg=PA626&dq=Rhumboogie+Club%2BSt.+Louis&source=bl&ots=N24VLvONNK&sig=ki-QN0-JM8DjVyVbyB-QuvKYnw0&hl=pl&ei=JBm9TaW3HI3esgaRrczvBQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=9&ved=0CFoQ6AEwCA#v=onepage&q=Rhumboogie%20Club%2BSt.%20Louis&f=false Lee Ann Sandweiss, ''Seeking St. Louis: Voices from a River City, 1670-2000'' – Miles Davis] {{lang|en}} [dostęp 2011-05-01]</ref>. W orkiestrze Ellingtona Blanton grał wymiennie z kontrabasistą Billym Taylorem do czasu, kiedy ten odszedł z zespołu w styczniu 1940. Niemal natychmiast wpłynął na zmianę brzmienia i pulsu [[big band|big-bandu]]. Dzięki swojemu doskonałemu poczuciu [[swing (jazz)|swingu]]<ref name="AllAbout" /> i pełnej wyobraźni grze<ref name="AllAbout" />, inspirował pozostałych solistów do czerpania z jego pomysłów i rozwiązań, i stosowania ich we własnej grze. Wraz z saksofonistą [[Ben Webster|Benem Websterem]] tworzył siłę napędową orkiestry Ellingtona, która właśnie w owym czasie zapisywała w historii jazzu swój złoty rozdział.

Podczas tournée big-bandu w końcu 1941 ciężko zachorował i trafił do szpitala w [[Los Angeles]]. Zdiagnozowano u niego zaawansowaną [[gruźlica człowieka|gruźlicę]], która zakończyła jego wspaniale rozwijającą się karierę. Wiosną następnego roku przeniesiono go do sanatorium w podgórskim [[Duarte (miasto)|Duarte]], w którym spędził pozostałe miesiące życia. Zmarł w pobliskiej Monrovii<ref name="AllAbout" /> 30 lipca 1942.

== Innowator ==
W ciągu zaledwie dwóch lat pracy z orkiestrą Ellingtona zrewolucjonizował<ref name="Ber">{{cytuj książkę | nazwisko = Berendt | imię = Joachim Ernst | tytuł = Od raga do rocka| rok = 1979 | wydawca = PWM | strony = 343}}</ref> grę na kontrabasie. Był pierwszym muzykiem, który potraktował kontrabas (wykorzystywany dotychczas tylko do utrzymywania rytmu i podawania bazy harmonicznej) jako instrument solowy, nadając mu charakter instrumentu dętego. Dzięki niemu kontrabas stał się również instrumentem melodycznym, stwarzającym nowe możliwości zarówno wyrazowe, jak warsztatowe w warstwie aranżacyjnej. Dał początek współczesnemu kontrabasowi jazzowemu{{r|Ber}}, wywierając ogromny wpływ na następne pokolenia przedstawicieli tego instrumentu.

== Blanton na płytach ==
Jedyne znane nagrania Blantona pochodzą z płyt Duke’a Ellingtona:
* 1940 ''The Indispensable Duke Ellington, Vol. 5–6'' ([[RCA Records|RCA]])
* 2000 ''Duke Ellington • 1939–1941 Jimmy Blanton Era'' (Giants of Jazz)
* 2009 ''Duke Ellington And Jimmy Blanton'' (Hallmark)

== Upamiętnienie ==
W 1994 został pośmiertnie wprowadzony do [[Galeria sławy|Panteonu Sław]] Big-bandów i Jazzu (The Big Band and Jazz Hall of Fame).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.allaboutjazz.com/php/musician.php?id=5074 allaboutjazz – Jimmy Blanton]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.jazz.com/encyclopedia/blanton-jimmy-james-h-jr | tytuł = Encyclopedia of Jazz Musicians – Jimmy Blanton | opublikowany = jazz.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20151009075308/http://www.jazz.com/encyclopedia/blanton-jimmy-james-h-jr | zarchiwizowano = 2015-10-09}}
* Joachim Ernst Berendt, ''Od raga do rocka'', PWM, 1979
* [https://books.google.com/books?id=0MhPZO3FY-QC&pg=PA626&lpg=PA626&dq=Rhumboogie+Club%2BSt.+Louis&source=bl&ots=N24VLvONNK&sig=ki-QN0-JM8DjVyVbyB-QuvKYnw0&hl=pl&ei=JBm9TaW3HI3esgaRrczvBQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=9&ved=0CFoQ6AEwCA#v=onepage&q=Rhumboogie%20Club%2BSt.%20Louis&f=false Lee Ann Sandweiss, ''Seeking St. Louis: Voices from a River City, 1670-2000'' – Miles Davis]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Blanton, Jimmy}}
[[Kategoria:Amerykańscy kontrabasiści jazzowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Chattanoodze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 1942]]

title: Jimmy Blanton

Imię i nazwisko: James Harvey Blanton jr.

Data i miejsce urodzenia: 5 października 1918 · Chattanooga

Data i miejsce śmierci: 30 lipca 1942 · Monrovia (Kalifornia)

Instrumenty: kontrabas, skrzypce

Gatunki: jazz (swing)

Zawód: muzyk

Powiązania: Duke Ellington


text:
# Józef Mieczyński
Józef Marian Mieczyński (ur. 8 grudnia 1932 w Jordanowie) – polski dyplomata i oficer służb specjalnych, chargé d’affaires ambasady PRL w Libanie (1976–1977).

## Życiorys
Syn Józefa i Anieli. W latach 1952–1956 studiował na Wydziale Konsularno-Dyplomatycznym Szkoły Głównej Służby Zagranicznej. Odbył też kurs w Komitecie do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (1956), roczną szkołę oficerską nr 1 w ramach Centrum Wyszkolenia MSW w Legionowie (1961–1962) i szkolenie w zakresie ochrony i zabezpieczania urzędów zagranicznych PRL (1967). W latach 60. był starszym oficerem operacyjnym i kierownikiem Grupy I w ramach Wydziału II Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej. Następnie przez wiele lat był na etacie niejawnym w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (wywiadzie cywilnym), dochodząc do stopnia pułkownika. Pracował jednocześnie pod przykryciem dyplomaty, w latach 1964–1965 delegowany służbowo do Czechosłowacji i Niemieckiej Republice Demokratycznej. W latach 1969–1973 wicekonsul w ramach Konsulatu Generalnego PRL w Paryżu, faktycznie oficer wywiadu. Od czerwca 1976 do kwietnia 1980 kierownik Punktu Operacyjnego w Bejrucie, formalnie jako I sekretarz ambasady PRL. Od września 1976 do października 1977 pełnił funkcję chargé d’affaires tej placówki.

title: Józef Mieczyński

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko   = Józef Mieczyński
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    = 8 grudnia 1932
 |miejsce urodzenia = [[Jordanów]]
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = [[Przedstawiciele dyplomatyczni Polski#Liban|Chargé d’affaires a.i. PRL w Libanie]]
 |partia            =
 |od                = 28 września 1976
 |do                = października 1977
 |poprzednik        = [[Antoni Pierzchała]]
 |następca          = [[Janusz Zabłocki (dyplomata)|Janusz Zabłocki]]
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |quote             =
 |news              =
}}
'''Józef Marian Mieczyński''' (ur. [[8 grudnia]] [[1932]] w [[Jordanów|Jordanowie]]{{r|ipn}}) – [[Polska|polski]] [[dyplomata]] i oficer służb specjalnych, chargé d’affaires ambasady PRL w [[Liban]]ie (1976–1977).

== Życiorys ==
Syn Józefa i Anieli. W latach 1952–1956 studiował na Wydziale Konsularno-Dyplomatycznym [[Szkoła Główna Służby Zagranicznej|Szkoły Głównej Służby Zagranicznej]]. Odbył też kurs w [[Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego|Komitecie do spraw Bezpieczeństwa Publicznego]] (1956), roczną szkołę oficerską nr 1 w ramach [[Wyższa Szkoła Oficerska im. Feliksa Dzierżyńskiego w Legionowie|Centrum Wyszkolenia MSW w Legionowie]] (1961–1962) i szkolenie w zakresie ochrony i zabezpieczania urzędów zagranicznych PRL (1967). W latach 60. był starszym oficerem operacyjnym i kierownikiem Grupy I w ramach Wydziału II Komendy Stołecznej [[Milicja Obywatelska|Milicji Obywatelskiej]]. Następnie przez wiele lat był na etacie niejawnym w [[Departament I MSW|Departamencie I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (wywiadzie cywilnym)]], dochodząc do stopnia [[pułkownik]]a. Pracował jednocześnie pod przykryciem dyplomaty, w latach 1964–1965 delegowany służbowo do [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]] i [[Niemiecka Republika Demokratyczna|Niemieckiej Republice Demokratycznej]]. W latach 1969–1973 wicekonsul w ramach Konsulatu Generalnego PRL w [[Paryż]]u, faktycznie oficer wywiadu. Od czerwca 1976 do kwietnia 1980 kierownik Punktu Operacyjnego w [[Bejrut|Bejrucie]], formalnie jako I sekretarz [[ambasada RP w Bejrucie|ambasady PRL]]{{r|ipn}}. Od września 1976 do października 1977 pełnił funkcję chargé d’affaires tej placówki{{odn|Kochański|2022|s=570}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="ipn">{{Cytuj stronę | url = https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/76730 | tytuł = Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL | opublikowany = Instytut Pamięci Narodowej | data dostępu = 2024-12-05}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Kochański | imię = Aleksander | tytuł = Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie | wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] | miejsce = Warszawa | data = 2022 | isbn = 978-83-8229-465-1 | tom = 1 | data dostępu = 2024-10-07 | url = https://przystanekhistoria.pl/download/166/158305/POLSKA1944-1991CZ2cyfra.pdf | odn = tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mieczyński, Józef}}
[[Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Służby Zagranicznej]]
[[Kategoria:Funkcjonariusze Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Jordanowie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Bejrutem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Paryżem]]
[[Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski Ludowej we Francji]]
[[Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski w Libanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1932]]

title: Józef Mieczyński

Data i miejsce urodzenia: 8 grudnia 1932 · Jordanów

Okres: od 28 września 1976 · do października 1977

Poprzednik: Antoni Pierzchała

Następca: Janusz Zabłocki


text:
# Heroic fantasy
Uzasadnienie: Argumenty w
Heroic fantasy – podtyp przygodowej literatury fantasy oraz gier fabularnych, opowiadający o przygodach herosów reprezentujących Dobro, w walce ze Złem.
Pierwszym autorem tworzącym tego typu utwory był Robert E. Howard.
Fantastyka heroiczna nie należy do najbardziej szanowanych gatunków, ze względu na prostą konstrukcję fabuły. Najczęstszym motywem heroic fantasy jest wędrówka bohatera (człowieka, czasem w towarzystwie innych ludzi, elfów czy krasnoludów) walczących z czarnoksiężnikami, smokami lub innymi kreaturami, aby uratować świat. Częstym zabiegiem stosowanych przez autorów jest rozdzielenie bohaterów na dobrych i złych, co pozwala odnaleźć czytelnikowi cechy głównego bohatera w sobie. Droga postaci zaczyna się w momencie, kiedy bohaterowie są całkiem niepozorni (baśniowy świniopas), prowadzi ona przez różne niebezpieczeństwa, zaś kończy na walce ze śmiertelnym antagonistą. Częstym elementem heroic fantasy są opisy bitew, główny bohater niekiedy wywodzi się ze znakomitego rodu, ale nie wie o tym.
Najbardziej znani autorzy gatunku to: David Gemmell, Robert E. Howard, Robert Salvatore, Margaret Weis, natomiast najbardziej znane gry RPG to: Dungeons & Dragons, Kryształy Czasu, a gry komputerowe: Baldur’s Gate, Neverwinter Nights., seria Gothic.
Elementy tego gatunku możemy odnaleźć w większej części literatury spod znaku magii i miecza, bądź nawet ambitnej literatury fantastycznej. Najlepszym przykładem jest Saga o wiedźminie, która mimo zawarcia dużej części heroic fantasy stała się powieścią typowo high/dark fantasy.

title: Heroic fantasy

wikitext:
{{merge|Magia i miecz (fantasy)|Argumenty w }}
'''Heroic fantasy''' – podtyp przygodowej literatury [[fantasy]] oraz [[Gra fabularna|gier fabularnych]], opowiadający o przygodach herosów reprezentujących Dobro, w walce ze Złem.

Pierwszym autorem tworzącym tego typu utwory był [[Robert E. Howard]]<ref name="Droga">{{cytuj książkę | nazwisko=Gunn|imię=James| tytuł =[[Droga do science fiction]] t. 1 | wydawca =Alfa | miejsce =Warszawa | rok =1985 | strony = 52| isbn =83-7001-067-9}}</ref>.

Fantastyka heroiczna nie należy do najbardziej szanowanych gatunków, ze względu na prostą konstrukcję fabuły. Najczęstszym motywem heroic fantasy jest wędrówka bohatera ([[człowiek w fantastyce|człowieka]], czasem w towarzystwie innych ludzi, [[Elf (fantastyka)|elfów]] czy [[krasnolud]]ów) walczących z [[Czarodziej|czarnoksiężnikami]], [[smok]]ami lub innymi kreaturami, aby uratować świat. Częstym zabiegiem stosowanych przez autorów jest rozdzielenie bohaterów na dobrych i złych, co pozwala odnaleźć czytelnikowi cechy głównego bohatera w sobie. Droga postaci zaczyna się w momencie, kiedy bohaterowie są całkiem niepozorni (baśniowy [[świniopas]]), prowadzi ona przez różne niebezpieczeństwa, zaś kończy na walce ze śmiertelnym [[antagonista (osoba)|antagonistą]]. Częstym elementem heroic fantasy są opisy bitew, główny bohater niekiedy wywodzi się ze znakomitego rodu, ale nie wie o tym.

{{fakt|Najbardziej znani autorzy gatunku to: [[David Gemmell]], [[Robert E. Howard]], [[R.A. Salvatore|Robert Salvatore]], [[Margaret Weis]], natomiast najbardziej znane gry RPG to: [[Dungeons & Dragons]], [[Kryształy Czasu]], a gry komputerowe: [[Baldur’s Gate (gra komputerowa)|Baldur’s Gate]], [[Neverwinter Nights]].|data=2012-07}}, [[Gothic (seria)|seria Gothic]].

Elementy tego gatunku możemy odnaleźć w większej części literatury spod znaku [[Magia i miecz (fantasy)|magii i miecza]], bądź nawet ambitnej literatury fantastycznej. Najlepszym przykładem jest [[Wiedźmin#Cykl książek|Saga o wiedźminie]], która mimo zawarcia dużej części heroic fantasy stała się powieścią typowo [[High fantasy|high]]/[[dark fantasy]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Fantasy}}

[[Kategoria:Fantasy według podgatunku]]
[[Kategoria:Gry fabularne]]


text:
# José Luis Munárriz
José Luis Munárriz e Iraizoz (ur. 26 sierpnia 1762 w Estelli, zm. 18 lipca 1830 w Madrycie) – hiszpański pisarz, tłumacz, krytyk literacki i erudyta.
Studiował w Salamance, po czym przeniósł się do Madrytu. W 1796 został honorowym członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda i sekretarzem Królewskiej Kompanii Filipin. W 1815 został dyrektorem kompanii i zrezygnował ze swojego stanowiska w akademii. Przetłumaczył na język hiszpański kompendium wykładów na temat retoryki i literatury pięknej Hugh Blaira (Lectures on Rhetoric and Belles Lettres); tłumaczenie wydano w Hiszpanii w 1815.

title: José Luis Munárriz

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = José Luis Munárriz
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Francisco de Goya - Retrato de José Munárriz - Google Art Project.jpg
 |opis grafiki          = ''[[José Luis Munárriz (obraz Goi)|José Luis Munárriz]]'' pędzla [[Francisco Goya|Goi]], 1815
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[26 sierpnia]] [[1762]]
 |miejsce urodzenia     = [[Estella]], [[Hiszpania]]
 |data śmierci          = [[18 lipca]] [[1830]]
 |miejsce śmierci       = [[Madryt]]
 |narodowość            = [[Hiszpania|hiszpańska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:José Luis Munárriz
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''José Luis Munárriz e Iraizoz''' (ur. [[26 sierpnia]] 1762 w [[Estella|Estelli]], zm. [[18 lipca]] [[1830]] w [[Madryt|Madrycie]]) – hiszpański pisarz, tłumacz, krytyk literacki i erudyta{{r|Ara}}.

Studiował w Salamance, po czym przeniósł się do Madrytu. W 1796 został honorowym członkiem [[Królewska Akademia Sztuk Pięknych św. Ferdynanda|Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda]] i sekretarzem [[Królewska Kompania Filipin|Królewskiej Kompanii Filipin]]. W 1815 został dyrektorem kompanii i zrezygnował ze swojego stanowiska w akademii. Przetłumaczył na język hiszpański kompendium wykładów na temat retoryki i literatury pięknej [[Hugh Blair (filozof)|Hugh Blaira]] (''Lectures on Rhetoric and Belles Lettres''); tłumaczenie wydano w Hiszpanii w 1815{{r|Ara}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Ara>{{cytuj stronę| url =http://www.fundaciongoyaenaragon.es/goya/obra/catalogo/?ficha=222| tytuł = Don José Luis Munárriz | data dostępu = 2018-03-08| opublikowany =fundaciongoyaenaragon.es | język = es}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Munárriz, José Luis}}
[[Kategoria:Hiszpańscy pisarze]]
[[Kategoria:Hiszpańscy tłumacze]]
[[Kategoria:Hiszpańscy krytycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1762]]
[[Kategoria:Zmarli w 1830]]
[[Kategoria:Członkowie Hiszpańskiej Akademii Królewskiej]]

title: José Luis Munárriz

Data i miejsce urodzenia: 26 sierpnia 1762 · Estella, Hiszpania

Data i miejsce śmierci: 18 lipca 1830 · Madryt

Narodowość: hiszpańska

Dziedzina sztuki: literatura


text:
# Maria Kossakowska (bibliotekarka)
Maria Kossakowska-Galewicz (ur. 10 października 1927 w Kossakach, zm. 12 listopada 2008 w Łodzi) – polska bibliotekarka i scenarzystka filmów animowanych, dyrektor Biblioteki Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.

## Życiorys
W 1952 ukończyła studia socjologiczne ze specjalnością bibliotekoznawczą na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Studia łączyła z zatrudnieniem w bibliotece Zakładu Przemysłu Bawełnianego im. Sz. Harnama, co wykorzystała przy przygotowaniu pracy magisterskiej (Przyzakładowe biblioteki Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego w Łodzi). Po studiach przez dwa lata pracowała w Szczecinie, kolejno w bibliotece Muzeum Pomorza Zachodniego i bibliotece Wyższej Szkoły Ekonomicznej. Powróciła następnie do Łodzi, podejmując pracę w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego, m.in. jako zastępca kierownika Oddziału Bibliotek Zakładowych (1957–1961). Zorganizowała bibliotekę Katedry Literatury Polskiej. W 1961 przeszła do Biblioteki Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej, którą kierowała do 1990 (początkowo jako kierownik, potem dyrektor). W 1972 uzyskała tytuł bibliotekarza dyplomowanego.
Oprócz pracy zawodowej zajmowała się twórczością dla dzieci. Z mężem Januszem Galewiczem była współautorką książek Oto jest Polska. Chcę, żeby Polska... (1976) oraz Kanapony (1981, z ilustracjami Bohdana Butenki, książka wyróżniona na Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu w 1981). Napisała kilkanaście sztuk wystawianych w teatrach lalkowych (Orły i trąbki, 1970; Dziecko i gwiazdy, 1983; Czerwona sukienka, 1990) oraz scenariuszy seriali i filmów animowanych dla dzieci  realizowanych w studio Se-ma-for (m.in. Leokadia, 1975; W krainie czarnoksiężnika Oza, 1983–1989; Zima w Dolinie Muminków, 1986; Mamo, czy kury potrafią mówić?, 1997). Przy pracy nad scenariuszami współpracowała m.in. z Lucjanem Dembińskim, Sławomirem Grabowskim i mężem.
Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1986) i Honorową Odznaką miasta Łodzi (1988).
Pochowano ją na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Ogrodowej w Łodzi.

## Rodzina
Żona Janusza Galewicza.

title: Maria Kossakowska (bibliotekarka)

wikitext:
'''Maria Kossakowska-Galewicz''' (ur. [[10 października]] [[1927]] w [[Kosaki-Turki|Kossakach]], zm. [[12 listopada]] [[2008]] w [[Łódź|Łodzi]]) – polska bibliotekarka i scenarzystka filmów animowanych, dyrektor Biblioteki Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi<ref>[http://archive.is/aBkMR Zmarła Maria Kossakowska-Galewicz], filmpolski.pl, Daga/14.11.2008 07:03.</ref><ref>Jarosław Czembrowski, ''Kossakowska-Galewicz Maria'', w: ''[[Słownik pracowników książki polskiej]]'', Suplement IV (pod redakcją Magdaleny Rzadkowolskiej), Warszawa 2016, s. 122–123.</ref>.

== Życiorys ==
W 1952 ukończyła studia socjologiczne ze specjalnością bibliotekoznawczą na Wydziale Filozoficzno-Historycznym [[Uniwersytet Łódzki|Uniwersytetu Łódzkiego]]. Studia łączyła z zatrudnieniem w bibliotece Zakładu Przemysłu Bawełnianego im. Sz. Harnama, co wykorzystała przy przygotowaniu pracy magisterskiej (''Przyzakładowe biblioteki Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego w Łodzi''). Po studiach przez dwa lata pracowała w Szczecinie, kolejno w bibliotece Muzeum Pomorza Zachodniego i bibliotece Wyższej Szkoły Ekonomicznej. Powróciła następnie do Łodzi, podejmując pracę w [[Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego|Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego]], m.in. jako zastępca kierownika Oddziału Bibliotek Zakładowych (1957–1961). Zorganizowała bibliotekę Katedry Literatury Polskiej. W 1961 przeszła do Biblioteki [[Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi|Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej]], którą kierowała do 1990 (początkowo jako kierownik, potem dyrektor). W 1972 uzyskała tytuł [[bibliotekarz dyplomowany|bibliotekarza dyplomowanego]]<ref name=":122">''Słownik pracowników książki...'', dz. cyt., s. 122.</ref>.

Oprócz pracy zawodowej zajmowała się twórczością dla dzieci. Z mężem Januszem Galewiczem była współautorką książek ''Oto jest Polska. Chcę, żeby Polska...'' (1976) oraz ''Kanapony'' (1981, z ilustracjami [[Bohdan Butenko|Bohdana Butenki]], książka wyróżniona na [[Biennale Sztuki dla Dziecka]] w Poznaniu w 1981<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Suma talentów: Janusz Galewicz |url = https://www.sfp.org.pl/magazyn_filmowy,47.e2b3d314eab3cc5825268d4ec18ae574.pdf |czasopismo = Magazyn Filmowy SWP |odpowiedzialność = Stowarzyszenie Filmowców Polskich |strony = 78 |issn = 1898-2530 |język = pl |data = nr 31 / marzec 2014 |data dostępu = 2021-07-14}}</ref>). Napisała kilkanaście sztuk wystawianych w teatrach lalkowych (''Orły i trąbki'', 1970; ''Dziecko i gwiazdy'', 1983; ''Czerwona sukienka'', 1990) oraz scenariuszy seriali i filmów animowanych dla dzieci  realizowanych w studio [[Se-ma-for]] (m.in. ''Leokadia'', 1975; ''[[W krainie czarnoksiężnika Oza]]'', 1983–1989; ''[[Zima w Dolinie Muminków]]'', 1986; ''Mamo, czy kury potrafią mówić?'', 1997)<ref name="filmpolski" />. Przy pracy nad scenariuszami współpracowała m.in. z [[Lucjan Dembiński|Lucjanem Dembińskim]], [[Sławomir Grabowski|Sławomirem Grabowskim]] i mężem.

Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1986)<ref name=":122" /> i Honorową Odznaką miasta Łodzi (1988)<ref name=":122" /><ref>{{Cytuj pismo |autor = Małgorzata Golicka-Jabłońska (oprac.) |tytuł = Z łódzkiego raptularza |url = https://bc.wbp.lodz.pl/Content/104700/Kronika_Miasta_Lodzi_2008_nr_04_oprac_Bogusiaa.pdf |czasopismo = Kronika miasta Łodzi. Kwartalnik |odpowiedzialność = Urząd Miasta Łodzi: Biuro Analiz Medialnych i Wydawnictw |strony = 180 |issn = 1231-5354 |język = pl |data = 4 / 2008 |data dostępu = 2021-07-14}}</ref>.

Pochowano ją na [[Cmentarz ewangelicko-augsburski przy ulicy Ogrodowej w Łodzi|cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Ogrodowej]] w Łodzi<ref name="filmpolski" />.

== Rodzina ==
Żona [[Janusz Galewicz|Janusza Galewicza]]<ref name="filmpolski">[https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=1194969 Sylwetka w portalu filmpolski.pl] [dostęp: 14 lipca 2021].</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=1194969 Sylwetka w portalu filmpolski.pl] [dostęp: 14 lipca 2021].
* Jarosław Czembrowski, ''Kossakowska-Galewicz Maria'', w: ''[[Słownik pracowników książki polskiej]]'', Suplement IV (pod redakcją Magdaleny Rzadkowolskiej), Warszawa 2016, s. 122–123.

== Linki zewnętrzne ==
* {{EncyklopediaTeatru |a |id = 2273 |nazwa = Maria Kossakowska |data dostępu = 2021-07-14}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kossakowska, Maria}}
[[Kategoria:Scenarzyści związani z Łodzią]]
[[Kategoria:Polscy bibliotekarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1927]]
[[Kategoria:Polscy scenarzyści filmowi]]
[[Kategoria:Zmarli w 2008]]
[[Kategoria:Odznaczeni Honorową Odznaką Miasta Łodzi]]


text:
# Okręg wyborczy Smethwick
Okręg wyborczy Smethwick powstał w 1918 r. i wysyłał do brytyjskiej Izby Gmin jednego deputowanego. Okręg obejmował miasto Smethwick w hrabstwie West Midlands. Został zlikwidowany w 1974 r.

## Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu Smethwick
- 1918–1926: John Davison, Partia Pracy
- 1926–1931: Oswald Mosley, Partia Pracy, od 1931 r. Nowa Partia
- 1931–1945: Alfred Wise, Partia Konserwatywna
- 1945–1945: Alfred Dobbs, Partia Pracy
- 1945–1964: Patrick Gordon Walker, Partia Pracy
- 1964–1966: Peter Griffiths, Partia Konserwatywna
- 1966–1974: Andrew Faulds, Partia Pracy

title: Okręg wyborczy Smethwick

wikitext:
'''Okręg wyborczy Smethwick''' powstał w 1918 r. i wysyłał do [[Wielka Brytania|brytyjskiej]] [[Izba Gmin|Izby Gmin]] jednego deputowanego. Okręg obejmował miasto [[Smethwick]] w hrabstwie West Midlands. Został zlikwidowany w 1974 r.

== Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu Smethwick==
* 1918–1926: [[John Davison]], [[Partia Pracy (Wielka Brytania)|Partia Pracy]]
* 1926–1931: [[Oswald Mosley]], Partia Pracy, od [[1931]] r. [[Nowa Partia (brytyjska)|Nowa Partia]]
* 1931–1945: [[Alfred Wise]], [[Partia Konserwatywna (Wielka Brytania)|Partia Konserwatywna]]
* 1945–1945: [[Alfred Dobbs]], Partia Pracy
* 1945–1964: [[Patrick Gordon Walker]], Partia Pracy
* 1964–1966: [[Peter Griffiths]], Partia Konserwatywna
* 1966–1974: [[Andrew Faulds]], Partia Pracy

[[Kategoria:Dawne brytyjskie okręgi wyborcze|Smethwick]]


text:
# Pielgrzymka (gromada w powiecie złotoryjskim)
Pielgrzymka – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Pielgrzymka z siedzibą GRN w Pielgrzymce utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie złotoryjskim w woj. wrocławskim, na mocy uchwały nr 35/54 WRN we Wrocławiu z dnia 2 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Pielgrzymka i Wojcieszyn ze zniesionej gminy Pielgrzymka w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 14 członków gromadzkiej rady narodowej.
31 grudnia 1961 do gromady Pielgrzymka włączono wsie Nowa Wieś Grodziska, Sędzimirów i Czaple ze zniesionej gromady Nowa Wieś Grodziska w tymże powiecie.
31 grudnia 1961, na mocy uchwały nr 20 WRN we Wrocławiu z 6 października 1961, do gromady Pielgrzymka miano też włączyć wieś Twardocice ze zniesionej gromady Twardocice w tymże powiecie. Mimo opublikowania uchwały w Dzienniku WRN z 20 grudnia 1961, Rada Ministrów uchwałą nr 510/61 z 28 listopada 1961 odmówiła zatwierdzenia aktualnego punktu uchwały WRN, przez co do zmiany tej nie doszło.
1 lipca 1968 do gromady Pielgrzymka włączono obszar zniesionej gromady Twardocice w tymże powiecie.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej. 1 stycznia 1973 w powiecie złotoryjskim reaktywowano gminę Pielgrzymka.

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Pielgrzymka
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1972
 |zdjęcie                   = 20141030 Pielgrzymka 1.jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[województwo wrocławskie (1946–1975)|wrocławskie]]
 |powiat                    = [[powiat złotoryjski|złotoryjski]]
 |data powstania            = 2 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Pielgrzymka (województwo dolnośląskie)|Pielgrzymka]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 2
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 14
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Pielgrzymka''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Pielgrzymka z siedzibą GRN w [[Pielgrzymka (województwo dolnośląskie)|Pielgrzymce]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat złotoryjski|powiecie złotoryjskim]] w [[województwo wrocławskie (1946–1975)|woj. wrocławskim]], na mocy uchwały nr 35/54 WRN we [[Wrocław]]iu z dnia 2 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Pielgrzymka i Wojcieszyn ze zniesionej [[gmina Pielgrzymka|gminy Pielgrzymka]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 35/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu złotoryjskiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71)</ref>. Dla gromady ustalono 14 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 167/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Złotoryi z dnia 2 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 9 października 1954 r., Nr. 8, Poz. 70)</ref>.

31 grudnia 1961 do gromady Pielgrzymka włączono wsie Nowa Wieś Grodziska, Sędzimirów i Czaple ze zniesionej [[Nowa Wieś Grodziska (gromada)|gromady Nowa Wieś Grodziska]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr 20 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 6 października 1961 r. w sprawie zniesienia, łączenia, tworzenia, zmiany granic oraz przeniesienia siedzib niektórych gromad w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 1961 r., Nr. 10, Poz. 51), zatwierdzona uchwałą Rady Ministrów Nr 510/61 z dnia 28 listopada 1961 r. w sprawie zatwierdzenia uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu w przedmiocie zniesienia i utworzenia niektórych gromad (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 1961 r., Nr. 10, Poz. 52)</ref>.

<small>31 grudnia 1961, na mocy uchwały nr 20 WRN we Wrocławiu z 6 października 1961, do gromady Pielgrzymka miano też włączyć wieś Twardocice ze zniesionej [[Twardocice (gromada)|gromady Twardocice]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr 20 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 6 października 1961 r. w sprawie zniesienia, łączenia, tworzenia, zmiany granic oraz przeniesienia siedzib niektórych gromad w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 1961 r., Nr. 10, Poz. 51)</ref>. Mimo opublikowania uchwały w Dzienniku WRN z 20 grudnia 1961, Rada Ministrów uchwałą nr 510/61 z 28 listopada 1961 odmówiła zatwierdzenia aktualnego punktu uchwały WRN, przez co do zmiany tej nie doszło<ref>Uchwała Rady Ministrów Nr 510/61 z dnia 28 listopada 1961 r. w sprawie zatwierdzenia uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu w przedmiocie zniesienia i utworzenia niektórych gromad (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 1961 r., Nr. 10, Poz. 52)</ref>.</small>

1 lipca 1968 do gromady Pielgrzymka włączono obszar zniesionej [[Twardocice (gromada)|gromady Twardocice]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr XXI/110/68 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 30 maja 1968 r. w sprawie zniesienia, łączenia i utworzenia niektórych gromad w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 sierpnia 1968 r., Nr. 6, Poz. 33)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>. 1 stycznia 1973 w powiecie złotoryjskim reaktywowano [[gmina Pielgrzymka|gminę Pielgrzymka]]<ref>Uchwała Nr XIX/109/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1972 r., Nr 8, Poz. 165)</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat złotoryjski (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie wrocławskim|Pielgrzymka (powiat zlxotoryjski)]]

title: Pielgrzymka

Państwo: Polska

Województwo: wrocławskie

Powiat: złotoryjski

Data powstania: 2 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Pielgrzymka

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Horodyszcze (rejon dzierżyński)
Horodyszcze (biał. Гарадзішча, Haradziszcza; ros. Городище, Gorodiszcze) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie dzierżyńskim, w sielsowiecie Niehorele, przy drodze republikańskiej R68.
Znajduje się tu ogród botaniczny Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Technologicznego.

## Historia
W XIX i w początkach XX w. folwark położony w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim.
Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich, w okręgu mińskim, w powiecie mińskim.
W wyniku postanowień traktatu ryskiego znalazło się w granicach Związku Sowieckiego. W latach 1932–1937 w Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Horodyszcze (rejon dzierżyński)

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Horodyszcze]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Horodyszcze
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Гарадзішча}}<br />{{k|ru|Городище}}
 |zdjęcie                      = Haradzišča (2), Dziaržynsk District.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon dzierżyński (Białoruś)|dzierżyński]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Niehorele|Niehorele]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  = 53°33′05″N 27°03′36″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Horodyszcze''' ({{w języku|be|Гарадзішча}}, ''Haradziszcza''; {{w języku|ru|Городище}}, ''Gorodiszcze'') – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[rejon dzierżyński (Białoruś)|rejonie dzierżyńskim]], w [[sielsowiet Niehorele|sielsowiecie Niehorele]], przy drodze republikańskiej [[Droga R68 (Białoruś)|R68]].

Znajduje się tu [[ogród botaniczny]] [[Białoruski Państwowy Uniwersytet Technologiczny|Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Technologicznego]].

== Historia ==
W XIX i w początkach XX w. [[folwark]] położony w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]], w [[Gubernia mińska|guberni mińskiej]], w [[Powiat miński (gubernia mińska)|powiecie mińskim]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://retromap.ru/14187211_z13_53.549893,27.066020 | tytuł =1872 Карта Шуберта | opublikowany = | data = | język =ru | data dostępu = 2024-03-03}}</ref>.

Po I wojnie światowej pod administracją polską, w [[Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich|Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich]], w [[Okręg miński (ZCZW)|okręgu mińskim]], w [[Powiat miński (gubernia mińska)|powiecie mińskim]].

W wyniku postanowień [[Traktat ryski (1921)|traktatu ryskiego]] znalazło się w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. W latach 1932–1937 w [[Polski Rejon Narodowy im. Feliksa Dzierżyńskiego|Polskim Rejonie Narodowym im. Feliksa Dzierżyńskiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P34_S44_RUBIEZEWICZE-KOJDANOW_1930_300dpi_bcuj298282-285615.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Rubieżewicze-Kojdanów'' |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2024-03-03}}
* {{Cytuj stronę |url =https://map.nca.by/ |tytuł = Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi |opublikowany = |data = |język = ru be |data dostępu = 2024-03-03}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie dzierżyńskim (Białoruś)]]

title: HorodyszczeГарадзішча · Городище

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: dzierżyński

Sielsowiet: Niehorele


text:
# Joe Hill (pisarz)
Joe Hill, właśc. Joseph Hillstorm King (ur. 4 czerwca 1972) – amerykański pisarz horrorów i scenarzysta komiksowy, syn Stephena Kinga.

## Życiorys
Debiutował w 1997 roku opowiadaniem The Lady Rests. Pierwsza książka Hilla, zbiór opowiadań Upiory XX wieku, zyskała bardzo dobre opinie wśród czytelników i krytyków, zdobyła  nagrody Brama Stokera i British Fantasy Award. Gdy autor ogłosił, że pracuje nad pierwszą powieścią (Pudełko w kształcie serca), wytwórnia Warner Bros. nabyła prawa do ekranizacji. Wtedy autor ujawnił swoje prawdziwe nazwisko, wcześniej posługiwał się pierwszym i drugim imieniem, by nie sądzono, że wykorzystuje sławę ojca. Kolejnym wyróżnieniem pisarza jest nominacja do Nagrody im. Shirley Jackson (ang. Shirley Jackson Awards) w kategorii krótka nowela za opowiadanie Thumbprint.
W 1982 roku Joe Hill wystąpił razem z ojcem w filmie George’a A. Romero Koszmarne opowieści.
Joe Hill na razie tylko raz współpracował ze sławnym ojcem. Razem napisali nowelę Throttle zamieszczoną w antologii poświęconej twórczości Richarda Mathesona. Jest to ich wersja opowiadania Duel Mathesona.
Joe Hill ma żonę Leonardę i trzech synów. Mieszka w New Hampshire.

## Twórczość

### Powieści
- 2007 – Pudełko w kształcie serca(inne języki) (Heart-Shaped Box)
- 2010 – Rogi(inne języki) (Horns)
- 2013 – NOS4A2
- 2017 – Strażak
- 2018 – Dziwna pogoda

### Zbiory opowiadań
- 2006 – Upiory XX wieku(inne języki) (20th Century Ghosts)
  - Najlepszy nowy horror (Best New Horror)
  - Duch XX wieku (20th Century Ghost)
  - Pop Art (Pop Art)
  - Usłyszysz śpiew szarańczy (You Will Hear the Locust Sing)
  - Synowie Abrahama (Abraham’s Boys)
  - Lepiej niż w domu (Better than Home)
  - Czarny telefon (The Black Phone)
  - Między metami (In the Rundown)
  - Peleryna (The Cape)
  - Ostatnie tchnienie (Last Breath)
  - Martwe drzewo (Dead-Wood)
  - Śniadanie wdowy (The Widow’s Breakfast)
  - Bobby Conroy wraca z zaświatów (Bobby Conroy Comes Back from the Dead)
  - Maska mojego ojca (My Father’s Mask)
  - Dobrowolne zamknięcie (Voluntary Committal)
- 2017 – Dziwna pogoda(inne języki) (Strange Weather)
- 2019 – Gaz do dechy (Full Throttle: Stories)

### Pozostałe opowiadania
- The Black Phone: The Missing Chapter
- Collaborators
- Fanboyz
- Jude Confronts Global Warming
- The Lady Rests
- The Saved
- Scheherazade’s Typewriter
- Thumbprint

### Wspólnie z ojcem
- 2009 – Throttle – nowela zamieszczona w antologii He Is Legend: Celebrating Richard Matheson

### Komiksy
- Locke & Key
  - 2008 – Seria 1: Welcome To Lovecraft
    - liczba zeszytów: 6
    - scenariusz: Joe Hill
    - rysunki: Gabriel Rodriguez

## Nagrody
- 2006 – Nagroda Brama Stokera za rok 2005 w kategorii Długie opowiadanie za opowiadanie Best New Horror
- 2006 – nagroda International Horror Guild(inne języki) za zbiór opowiadań Upiory XX wieku
- 2006 – Nagroda Williama L. Crawforda za Upiory XX wieku
- 2007 – nagroda Locusa w kategorii debiut powieściowy za Pudełko w kształcie serca
- 2008 – wyróżnienie Nagroda Brama Stokera w kategorii Najlepszy debiut powieściowy za Pudełko w kształcie serca
- 2008 – wyróżnienie Nagroda Brama Stokera w kategorii Najlepsza powieść za Pudełko w kształcie serca
- 2008 – nominacja Audie award(inne języki) w kategorii najlepszy zbiór opowiadań za audiobook Upiory XX wieku
- 2008 – nominacja Audie award(inne języki) w kategorii thriller/suspens za audiobook Pudełko w kształcie serca
- 2008 – Nagroda Brama Stokera za Pudełko w kształcie serca
- 2008 – Nagroda Imienia Shirley Jackson za opowiadanie Thumbprint

title: Joe Hill (pisarz)

wikitext:
{{Dopracować|aktualizacja|źródła=08-2025}}
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Joe Hill
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Joehillgfdl.PNG
 |opis grafiki          = Joe Hill podczas podpisywania książki (2007)
 |pełne imię i nazwisko = Joeseph Hillstorm King
 |data urodzenia        = 4 czerwca 1972
 |miejsce urodzenia     = [[Maine]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            =
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |gatunek               = [[horror]], [[dark fantasy]], [[fantastyka naukowa]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          = ''{{link-interwiki|Pudełko w kształcie serca|Q=Q3221827}}''
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = http://joehillfiction.com/
}}
'''Joe Hill''', właśc. '''Joseph Hillstorm King''' (ur. [[4 czerwca]] [[1972]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] pisarz [[horror]]ów i scenarzysta komiksowy, syn [[Stephen King|Stephena Kinga]].

== Życiorys ==
Debiutował w 1997 roku opowiadaniem ''The Lady Rests''. Pierwsza książka Hilla, zbiór opowiadań ''{{link-interwiki|Upiory XX wieku|Q=Q1762654}}'', zyskała bardzo dobre opinie wśród czytelników i krytyków, zdobyła  nagrody [[Nagroda Brama Stokera|Brama Stokera]] i [[British Fantasy Awards|British Fantasy Award]]. Gdy autor ogłosił, że pracuje nad pierwszą powieścią (''{{link-interwiki|Pudełko w kształcie serca|Q=Q3221827}}''), wytwórnia [[Warner Bros.]] nabyła prawa do ekranizacji. Wtedy autor ujawnił swoje prawdziwe nazwisko, wcześniej posługiwał się pierwszym i drugim imieniem, by nie sądzono, że wykorzystuje sławę ojca. Kolejnym wyróżnieniem pisarza jest nominacja do Nagrody im. Shirley Jackson (ang. Shirley Jackson Awards) w kategorii krótka nowela za opowiadanie ''Thumbprint''.

W 1982 roku Joe Hill wystąpił razem z ojcem w filmie [[George A. Romero|George’a A. Romero]] ''[[Koszmarne opowieści]]''.

Joe Hill na razie tylko raz współpracował ze sławnym ojcem. Razem napisali nowelę ''Throttle'' zamieszczoną w [[antologia|antologii]] poświęconej twórczości [[Richard Matheson|Richarda Mathesona]]. Jest to ich wersja opowiadania ''Duel'' Mathesona.

Joe Hill ma żonę Leonardę i trzech synów. Mieszka w [[New Hampshire]].

== Twórczość ==
=== Powieści ===
* 2007 – ''{{link-interwiki|Pudełko w kształcie serca|Q=Q3221827}}'' (''Heart-Shaped Box'')
* 2010 – ''{{link-interwiki|Rogi (powieść)|tekst=Rogi|Q=Q2759196}}'' (''Horns'')
* 2013 – ''NOS4A2''
* 2017 – ''Strażak''
* 2018 – ''Dziwna pogoda''

=== Zbiory opowiadań ===
* 2006 – ''{{link-interwiki|Upiory XX wieku|Q=Q1762654}}'' (''20th Century Ghosts'')
** ''Najlepszy nowy horror'' (''Best New Horror'')
** ''Duch XX wieku'' (''20th Century Ghost'')
** ''Pop Art'' (''Pop Art'')
** ''Usłyszysz śpiew szarańczy'' (''You Will Hear the Locust Sing'')
** ''Synowie Abrahama'' (''Abraham’s Boys'')
** ''Lepiej niż w domu'' (''Better than Home'')
** ''Czarny telefon'' (''The Black Phone'')
** ''Między metami'' (''In the Rundown'')
** ''Peleryna'' (''The Cape'')
** ''Ostatnie tchnienie'' (''Last Breath'')
** ''Martwe drzewo'' (''Dead-Wood'')
** ''Śniadanie wdowy'' (''The Widow’s Breakfast'')
** ''Bobby Conroy wraca z zaświatów'' (''Bobby Conroy Comes Back from the Dead'')
** ''Maska mojego ojca'' (''My Father’s Mask'')
** ''Dobrowolne zamknięcie'' (''Voluntary Committal'')
* 2017 – ''{{link-interwiki|Dziwna pogoda|Q=Q48800093}}'' (''Strange Weather'')
* 2019 – ''[[Gaz do dechy]] (Full Throttle: Stories)''

=== Pozostałe opowiadania ===
* ''The Black Phone: The Missing Chapter''
* ''Collaborators''
* ''Fanboyz''
* ''Jude Confronts Global Warming''
* ''The Lady Rests''
* ''The Saved''
* ''Scheherazade’s Typewriter''
* ''Thumbprint''

=== Wspólnie z ojcem ===
* 2009 – ''Throttle'' – nowela zamieszczona w antologii ''He Is Legend: Celebrating Richard Matheson''

=== Komiksy ===
* '''''[[Locke & Key]]'''''
** 2008 – Seria 1: ''Welcome To Lovecraft''
*** liczba zeszytów: 6
*** scenariusz: Joe Hill
*** rysunki: Gabriel Rodriguez

== Nagrody ==
* 2006 – ''[[Nagroda Brama Stokera]]'' za rok 2005 w kategorii Długie opowiadanie za opowiadanie ''Best New Horror''
* 2006 – nagroda ''{{link-interwiki|International Horror Guild|Q=Q6050945}}'' za zbiór opowiadań ''Upiory XX wieku''
* 2006 – [[Nagroda Williama L. Crawforda]] za ''Upiory XX wieku''
* 2007 – [[nagroda Locusa]] w kategorii debiut powieściowy za ''Pudełko w kształcie serca''
* 2008 – wyróżnienie ''[[Nagroda Brama Stokera]]'' w kategorii Najlepszy debiut powieściowy za ''Pudełko w kształcie serca''
* 2008 – wyróżnienie ''[[Nagroda Brama Stokera]]'' w kategorii Najlepsza powieść za ''Pudełko w kształcie serca''
* 2008 – nominacja ''{{link-interwiki|Audie award|Q=Q4819749}}'' w kategorii najlepszy zbiór opowiadań za audiobook ''Upiory XX wieku''
* 2008 – nominacja ''{{link-interwiki|Audie award|Q=Q4819749}}'' w kategorii thriller/suspens za audiobook ''Pudełko w kształcie serca''
* 2008 – ''[[Nagroda Brama Stokera]]'' za ''Pudełko w kształcie serca''
* 2008 – ''[[Shirley Jackson Award|Nagroda Imienia Shirley Jackson]]'' za opowiadanie ''Thumbprint''

== Zobacz też ==
* [[Stephen King]] – ojciec Joe Hilla
* [[Owen King]] – młodszy brat Joe Hilla

== Linki zewnętrzne ==
* [http://joehillfiction.com/ Oficjalna strona Joe Hilla]
* [http://web.archive.org/web/20071116122350/http://www.stephenking.pl/joehill/ Polski miniserwis oficjalnej strony Stephena Kinga]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Hill, Joe}}
[[Kategoria:Amerykańscy autorzy horrorów]]
[[Kategoria:Amerykańscy prozaicy XX wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy prozaicy XXI wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy scenarzyści komiksów]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Brama Stokera]]
[[Kategoria:Prozaicy anglojęzyczni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1972]]

title: Joe Hill

Imię i nazwisko: Joeseph Hillstorm King

Data i miejsce urodzenia: 4 czerwca 1972 · Maine

Gatunek: horror, dark fantasy, fantastyka naukowa