text:
# Maaminga
Maaminga – rodzaj błonkówek z infrarzędu owadziarek, jedyny z monotypowej rodziny Maamingidae. Obejmuje dwa opisane gatunki. Są endemitami Nowej Zelandii. Bytują wśród ściółki i runa zarośli i lasów. Spotykany jest u nich polimorfizm skrzydłowy.

## Morfologia
Błonkówki o ciele długości od 1 do 1,8 mm i ubarwieniu głównie brązowym do bladożółtego. Oskórek jest w większości gładki.

### Głowa
Hipognatyczna głowa jest u samca zawsze szersza niż dłuższa, a u samicy czasem tak szeroka jak długa. Cechuje się wyraźnymi przednimi jamkami tentorialnymi, prawie owalnymi oczami złożonymi o wypukłych i niezbiegających się silnie dobrzusznie krawędziach wewnętrznych oraz prostszych krawędziach zewnętrznych, szerokim, nie węższym od nasady żuwaczki polem malarnym, szerszym niż dłuższym nadustkiem, wydatnymi szwami subokularnymi, zagłębieniem jamy przedgębowym oddzielonym od otworu wielkiego małym sklerytem poprzecznym, nie wykraczającymi poza koniec owego zagłębienia żeberkami policzkowymi z oraz brakiem mostu zapoliczkowego. Zapotylica nie jest wyodrębniona, a żeberka potylicznego brak. Aparat gębowy ma poprzecznie wstęgowatą wargę górną, dwuczłonowe głaszczki obu par, a żuwaczki zwężające się wyraźnie, zaopatrzone w żeberka na krawędziach grzbietowej i brzusznej oraz w dwa zęby, z których górny jest nieco większy od dolnego.
Czułki osadzone są pośrodku twarzy lub nieco niżej, zawsze na wyraźnym wzgórku czoła, daleko od szwu czołowo-nadustkowego; są smukłe, u samca zbudowane z 12, a u samicy z 13 członów, pozbawione anellusa; charakterystyczna jest obecność na czułkach dużych, wyraźnych, zakrzywionych, wycofanych w płytkie rowki sensilli trychoidalnych oraz brak sensilli plakoidalnych i bazykonicznych.

### Mezosoma
Mezosoma jest krótka, wyższa niż szersza. Przedplecze ma krótką okolicę szyjną, sięgające teguli kąty tylno-boczne, głęboko wklęsłą krawędź tylną, silnie wykształcone epomia, wklęsłe i mikrorowkowane powierzchnie boczne oddzielone od mezopleur szerokimi błonami; kształt przedplecza w widoku bocznym jest prawie prostokątny. Przetchlinki leżą za przedpleczem, tuż pod tegulami. Silnie wyniesiona tarcza śródplecza ma zbieżne ku tyłowi krawędzie boczne. Występują notauli i pełny, prosty szew transskutalny, brak zaś skafionu, linii parapsydialnych i poprzecznego żeberka postmarginalnego na przedzie. Dłuższa niż szersza tarczka śródplecza ma słaby wcisk na przedzie. Obecne są duże, dłuższe niż szersze dołki aksillarne. Wyższe niż dłuższe mezopleury nie mają sternaulusów czy żeberek panewkowych. Zatułów ma poprzeczne, gładkie zaplecze i trójkątne metapleury.
Występują zarówno formy długoskrzydłe (o skrzydle przednim znacznie dłuższym od ciała) jak i krótkoskrzydłe (o skrzydle przednim sięgającym niemal do szczytu metasomy). Użyłkowanie skrzydła przedniego u formy długoskrzydłej cechuje się brakiem żyłki kostalnej, wąską i otwartą z przodu komórką kostalną, rurkowatą na większości długości żyłką submarginalną (Sc+R), rurkowatą, bardzo ciemną, zakrzywioną żyłką bazalną (Rs+M), długą, liniowatą żyłką marginalną, dłuższą od marginalnej i sięgającą daleko za szczyt komórki radialnej żyłką postmarginalną, cienką i prostopadłą do marginalnej żyłką stygmalną oraz szczątkowymi sketorem radialnym, żyłką medialną i pierwszą gałęzią żyłki kubitalnej. U formy krótkoskrzydłej żyłka postmarginalna jest nie dłuższa od marginalnej i zwieńczona nabrzmiałością, krótka i trójkątna żyłka stygmalna ustawiona ukośnie do marginalnej, a żyłki medialna i kubitalna pierwsza zaznaczone jedynie słabą pigmentacją. U obu form skrzydło tylne jest wąskie, u nasady szypułkowate, wyposażone w rurkowatą żyłkę submarginalną.
Odnóża wszystkich par mają wykształcone przedudzia oraz pięcioczłonowe stopy z niezmodyfikowanymi pazurkami i członem nasadowym najdłuższym. Biodra przedniej pary leżą daleko od bioder pary środkowej, a te z kolei blisko bioder pary ostatniej. Golenie przedniej pary mają po jednej lekko zakrzywionej, rozwidlonej ostrodze, a golenie par pozostałych po dwie ostrogi.
Krótki, niemal pionowy, gładki pozatułów ma małą, okrągłą, niezmodyfikowaną przetchlinkę i pozbawiony wyrostków czy flank otwór tylny, częściowo wchodzący między biodra.

### Metasoma
Osadzony nisko na pozatułowiu, zredukowany, w większości skryty w trzecim segmencie odwłoka stylik ma tergit zlany ze sternitem i kształt silnie ściętego ukośnie walca, zaopatrzonego w parę wydatnych kolców grzbietowo-bocznych. Poprzeczny mostek stylika tworzy ku tyłowi wyrostek sztywno zlany z sercowatym trzecim sternitem. Na gastrze żadne tergity nie są zlane w syntergit ani żadne sternity nie są zlane w synsternit. Na ósmym tergicie występuje para funkcjonalnych przetchlinek, zaś na pozostałych tergitach brak choćby przetchlinek szczątkowych. Tergit dziewiąty wyposażony jest w kopulaste przysadki odwłokowe z długimi, prawie sterczącymi szczecinkami.
Genitalia samca cechują się obecnością wolselli oraz smukłymi, zwężającymi się ku szczytom, opatrzonymi parą szczecinek wierzchołkowych paramerami wyodrębnionymi od tępo zakończonego edeagusa. Proste, szczupłe, nieco wystające poza szczyt hypopygium (ostatniego sternitu) pokładełko samicy ma osłonki sięgające tylnego końca walw grzbietowych i brzusznych.

## Ekologia i występowanie
Owady te są endemitami Nowej Zelandii. Znane są z Wyspy Północnej i Południowej oraz z mniejszych wysp przybrzeżnych, w tym Cuvier Island, Aldermen Island i North Brother Island. M. rangi występuje w różnego rodzaju lasach, a M. marrisi zasiedla krzewiaste, osłonięte zarośla od wybrzeży po rejony górskie (do 800 m n.p.m.), do lasów zapuszczając się sporadycznie. Bytują w piętrze ściółki i runa. Prawdopodobnie są parazytoidami innych owadów, jednak ich żywiciele pozostają nieznani. W przypadku M. marrisi przypuszcza się, że gospodarzami mogą być muchówki z rodziny zadrowatych, ze względu na ich obfitość w siedlisku błonkówki.

## Taksonomia
Do rodzaju tego zalicza się dwa opisane gatunki:
- Maaminga marrisi Early, Manser, Naumann et Austin, 2001,
- Maaminga rangi Early, Manser, Naumann et Austin, 2001.

Oba gatunki oraz rodzaj opisane zostały w 2001 roku przez Johna Earlyego, Lubomíra Masnera, Iana D. Naumanna i Andrew D. Austina na łamach „Invertebrate Taxonomy” i umieszczone w monotypowej rodzinie Maamingidae, przy czym jako pierwszy zilustrował te owady i rozpoznał w nich nieznaną dotąd rodzinę John Robert Grehan w 1990 roku. Gatunkiem typowym wyznaczono M. rangi. Nazwa rodzajowa oznacza w języku maoryskim „oszust” lub „oszukujący” i odnosi się do kombinacji cech tych błonkówek utrudniającej początkowo ich przypisanie do nadrodziny.
Early i inni opisując omawiany rodzaj zwracali uwagę na podobieństwa z Diapriidae, w szczególności osadzenie czułków na wypukłości czoła (ang. frontal shelf) oraz obecność zakrzywionych sensilli trychoidalnych na czułkach, jednak wyniki analiz molekularnych przeczyły siostrzanej relacji między Diapriidae i Maamingidae, a i traktowanie tych drugich jako podrodziny Diapriidae wymagałoby znaczącej modyfikacji diagnozy tych pierwszych. Z tego względu autorzy zdecydowali się sklasyfikować Maamingidae jako odrębną rodzinę w obrębie nadrodziny tybelaków (Proctotrupoidea). W 2007 roku Michael J. Sharkey zawęził definicję tybelaków, m.in. wydzielając Maamingidae, Diapriidae i Monomachidae do osobnej nadrodziny Diaprioidea. Monofiletyzm tak definiowanych Diaprioidea znalazł dobre wsparcie w wynikach molekularnych analiz filogenetycznych.
Według pracy Michaela Engela i innych z 2013 roku Maamingidae zajmują pozycję siostrzaną dla wymarłych, kredowych Spathiopterygidae, tworząc z nimi klad cechujący się zanikiem żeberka potylicznego i redukcją stylika. Klad ów zajmować ma pozycję siostrzaną dla Diapriidae, tworząc z nimi większy klad charakteryzujący się przesunięciem czułków wysoko ponad nadustek i zanikiem pterostygmy.

title: Maaminga

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       =
 |nazwa łacińska         = ''Maaminga''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[John Early|Early]] et al., 2001
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Maaminga marrisi AMNZ17769 d.jpg
 |opis grafiki           = ''[[Maaminga marrisi]]'', widok grzbietowy
 |2. grafika             = Maaminga marrisi AMNZ17769 s.jpg
 |opis 2. grafiki        = ''Maaminga marrisi'', widok boczny
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[błonkoskrzydłe]]
 |podrząd                = [[trzonkówki]]
 |infrarząd              = [[owadziarki]]
{{wstaw takson|[[Proctotrupomorpha]]}}
 |nadrodzina             = [[Diaprioidea]]
 |rodzina                = Maamingidae
 |rodzaj                 = ''Maaminga''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Maaminga rangi''  Early et al., 2001
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Maaminga
 |commons                = Category:Maaminga
}}
[[plik:Maaminga rangi.jpg|thumb|''[[Maaminga rangi]]'']]
'''''Maaminga''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[błonkoskrzydłe|błonkówek]] z [[rząd (biologia)|infrarzędu]] [[owadziarki|owadziarek]], jedyny z [[takson monotypowy|monotypowej]] [[rodzina (biologia)|rodziny]] '''Maamingidae'''. Obejmuje dwa opisane [[gatunek (biologia)|gatunki]]. Są [[endemit]]ami [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]]. Bytują wśród [[ściółka (leśnictwo)|ściółki]] i [[runo leśne|runa]] zarośli i lasów. Spotykany jest u nich polimorfizm skrzydłowy.

== Morfologia ==
Błonkówki o ciele długości od 1 do 1,8 mm i ubarwieniu głównie brązowym do bladożółtego. [[Oskórek]] jest w większości gładki{{r|Earlyetal}}.

=== Głowa ===
[[Głowa owadów|Hipognatyczna głowa]] jest u samca zawsze szersza niż dłuższa, a u samicy czasem tak szeroka jak długa. Cechuje się wyraźnymi przednimi jamkami tentorialnymi, prawie owalnymi [[oczy złożone|oczami złożonymi]] o wypukłych i niezbiegających się silnie dobrzusznie krawędziach wewnętrznych oraz prostszych krawędziach zewnętrznych, szerokim, nie węższym od nasady [[żuwaczka|żuwaczki]] [[mala (anatomia)|polem malarnym]], szerszym niż dłuższym [[nadustek|nadustkiem]], wydatnymi szwami subokularnymi, zagłębieniem jamy przedgębowym oddzielonym od [[otwór wielki|otworu wielkiego]] małym sklerytem poprzecznym, nie wykraczającymi poza koniec owego zagłębienia żeberkami policzkowymi z oraz brakiem mostu zapoliczkowego. [[Zapotylica]] nie jest wyodrębniona, a żeberka potylicznego brak. Aparat gębowy ma poprzecznie wstęgowatą [[warga górna|wargę górną]], dwuczłonowe [[głaszczki]] obu par, a żuwaczki zwężające się wyraźnie, zaopatrzone w żeberka na krawędziach grzbietowej i brzusznej oraz w dwa zęby, z których górny jest nieco większy od dolnego{{r|Earlyetal}}.

[[Czułki]] osadzone są pośrodku [[twarz]]y lub nieco niżej, zawsze na wyraźnym wzgórku [[czoło (anatomia)|czoła]], daleko od szwu czołowo-nadustkowego; są smukłe, u samca zbudowane z 12, a u samicy z 13 członów, pozbawione [[anellus]]a; charakterystyczna jest obecność na czułkach dużych, wyraźnych, zakrzywionych, wycofanych w płytkie rowki [[sensilla trychoidalna|sensilli trychoidalnych]] oraz brak [[sensilla plakoidalna|sensilli plakoidalnych]] i [[sensilla bazykoniczna|bazykonicznych]]{{r|Earlyetal}}.

=== Mezosoma ===
[[Mezosoma błonkówek|Mezosoma]] jest krótka, wyższa niż szersza. [[Przedplecze]] ma krótką okolicę szyjną, sięgające [[tegula (anatomia)|teguli]] kąty tylno-boczne, głęboko wklęsłą krawędź tylną, silnie wykształcone [[epomia]], wklęsłe i mikrorowkowane powierzchnie boczne oddzielone od [[mezopleura|mezopleur]] szerokimi błonami; kształt przedplecza w widoku bocznym jest prawie prostokątny. Przetchlinki leżą za przedpleczem, tuż pod tegulami. Silnie wyniesiona [[tarcza śródplecza]] ma zbieżne ku tyłowi krawędzie boczne. Występują ''[[notaulix|notauli]]'' i pełny, prosty [[szew transskutalny]], brak zaś [[skafion]]u, [[Bruzda parapsydialna|linii parapsydialnych]] i poprzecznego żeberka postmarginalnego na przedzie. Dłuższa niż szersza [[tarczka (anatomia owadów)|tarczka śródplecza]] ma słaby wcisk na przedzie. Obecne są duże, dłuższe niż szersze [[axillae|dołki aksillarne]]. Wyższe niż dłuższe [[mezopleura|mezopleury]] nie mają [[sternaulus]]ów czy [[Epiknemium|żeberek panewkowych]]. [[Zatułów]] ma poprzeczne, gładkie [[zaplecze (anatomia)|zaplecze]] i trójkątne [[metapleura|metapleury]]{{r|Earlyetal}}.

Występują zarówno formy długoskrzydłe (o skrzydle przednim znacznie dłuższym od ciała) jak i krótkoskrzydłe (o skrzydle przednim sięgającym niemal do szczytu [[metasoma błonkówek|metasomy]]). [[Użyłkowanie skrzydła]] przedniego u formy długoskrzydłej cechuje się brakiem [[żyłka kostalna|żyłki kostalnej]], wąską i otwartą z przodu komórką kostalną, rurkowatą na większości długości [[żyłka submarginalna|żyłką submarginalną]] (Sc+R), rurkowatą, bardzo ciemną, zakrzywioną [[żyłka bazalna|żyłką bazalną]] (Rs+M), długą, liniowatą [[żyłka marginalna|żyłką marginalną]], dłuższą od marginalnej i sięgającą daleko za szczyt komórki radialnej [[żyłka postmarginalna|żyłką postmarginalną]], cienką i prostopadłą do marginalnej [[żyłka stygmalna|żyłką stygmalną]] oraz szczątkowymi sketorem radialnym, [[żyłka medialna|żyłką medialną]] i pierwszą gałęzią żyłki kubitalnej. U formy krótkoskrzydłej żyłka postmarginalna jest nie dłuższa od marginalnej i zwieńczona nabrzmiałością, krótka i trójkątna żyłka stygmalna ustawiona ukośnie do marginalnej, a żyłki medialna i kubitalna pierwsza zaznaczone jedynie słabą pigmentacją. U obu form skrzydło tylne jest wąskie, u nasady szypułkowate, wyposażone w rurkowatą żyłkę submarginalną{{r|Earlyetal}}.

[[Odnóża]] wszystkich par mają wykształcone [[przedudzie|przedudzia]] oraz pięcioczłonowe [[stopa sześcionogów|stopy]] z niezmodyfikowanymi pazurkami i członem nasadowym najdłuższym. Biodra przedniej pary leżą daleko od bioder pary środkowej, a te z kolei blisko bioder pary ostatniej. [[Goleń|Golenie]] przedniej pary mają po jednej lekko zakrzywionej, rozwidlonej ostrodze, a golenie par pozostałych po dwie ostrogi{{r|Earlyetal}}.

Krótki, niemal pionowy, gładki [[pozatułów]] ma małą, okrągłą, niezmodyfikowaną [[przetchlinka|przetchlinkę]] i pozbawiony wyrostków czy flank otwór tylny, częściowo wchodzący między biodra{{r|Earlyetal}}.

=== Metasoma ===
Osadzony nisko na pozatułowiu, zredukowany, w większości skryty w trzecim segmencie odwłoka [[Stylik trzonkówek|stylik]] ma [[tergum|tergit]] zlany ze [[sternum|sternitem]] i kształt silnie ściętego ukośnie walca, zaopatrzonego w parę wydatnych kolców grzbietowo-bocznych. Poprzeczny mostek stylika tworzy ku tyłowi wyrostek sztywno zlany z sercowatym trzecim sternitem. Na [[gaster|gastrze]] żadne tergity nie są zlane w syntergit ani żadne sternity nie są zlane w synsternit. Na ósmym tergicie występuje para funkcjonalnych przetchlinek, zaś na pozostałych tergitach brak choćby przetchlinek szczątkowych. Tergit dziewiąty wyposażony jest w kopulaste [[przysadki odwłokowe]] z długimi, prawie sterczącymi szczecinkami{{r|Earlyetal}}.

[[Genitalia]] samca cechują się obecnością [[wolsella|wolselli]] oraz smukłymi, zwężającymi się ku szczytom, opatrzonymi parą szczecinek wierzchołkowych [[paramera]]mi wyodrębnionymi od tępo zakończonego [[edeagus]]a. Proste, szczupłe, nieco wystające poza szczyt hypopygium (ostatniego sternitu) [[pokładełko]] samicy ma osłonki sięgające tylnego końca [[walwa|walw]] grzbietowych i brzusznych{{r|Earlyetal}}.

== Ekologia i występowanie ==
Owady te są [[endemit]]ami [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]]. Znane są z [[Wyspa Północna (Nowa Zelandia)|Wyspy Północnej]] i [[Wyspa Południowa (Nowa Zelandia)|Południowej]] oraz z mniejszych wysp przybrzeżnych, w tym [[Cuvier Island]], [[Aldermen Island]] i [[North Brother Island]]. ''M. rangi'' występuje w różnego rodzaju lasach, a ''M. marrisi'' zasiedla krzewiaste, osłonięte zarośla od wybrzeży po rejony górskie (do 800 m n.p.m.), do lasów zapuszczając się sporadycznie. Bytują w piętrze [[ściółka (leśnictwo)|ściółki]] i [[runo leśne|runa]]. Prawdopodobnie są [[parazytoidy|parazytoidami]] innych owadów, jednak ich żywiciele pozostają nieznani. W przypadku ''M. marrisi'' przypuszcza się, że gospodarzami mogą być [[muchówki]] z rodziny [[zadrowate|zadrowatych]], ze względu na ich obfitość w siedlisku błonkówki{{r|Earlyetal}}.

== Taksonomia ==
{|class="userboxes" style="margin-left: 1em;; margin-bottom: 0.5em; width: 270px; border: #99B3FF solid 1px; background-color: #FFFFFF; color: #000000; float: right;"
|

Kladogram Diapriodea wg Engela i innych (2013){{r|eob}}
{{Klad
 | 1 = [[Monomachidae]]
 | 2.1 = [[Diapriidae]]
 | 2.2.1 = [[Spathiopterygidae]]
 | 2.2.2 = '''Maamingidae'''
|style= line-height:70%; font-size:95%}}

|}
Do rodzaju tego zalicza się dwa opisane [[gatunek (biologia)|gatunki]]{{r|Earlyetal}}:
* ''[[Maaminga marrisi]]'' Early, Manser, Naumann et Austin, 2001,
* ''[[Maaminga rangi]]'' Early, Manser, Naumann et Austin, 2001.

Oba gatunki oraz rodzaj opisane zostały w 2001 roku przez [[John Early|Johna Earlyego]], [[Lubomír Masner|Lubomíra Masnera]], [[Ian D. Naumann|Iana D. Naumanna]] i [[Andrew D. Austin]]a na łamach „Invertebrate Taxonomy” i umieszczone w [[takson monotypowy|monotypowej]] rodzinie Maamingidae{{r|Earlyetal}}, przy czym jako pierwszy zilustrował te owady i rozpoznał w nich nieznaną dotąd rodzinę [[John Robert Grehan]] w 1990 roku{{r|Grehan}}. [[Gatunek typowy|Gatunkiem typowym]] wyznaczono ''M. rangi''. Nazwa rodzajowa oznacza w [[język maoryski|języku maoryskim]] „oszust” lub „oszukujący” i odnosi się do kombinacji cech tych błonkówek utrudniającej początkowo ich przypisanie do nadrodziny{{r|Earlyetal}}.

Early i inni opisując omawiany rodzaj zwracali uwagę na podobieństwa z [[Diapriidae]], w szczególności osadzenie czułków na wypukłości czoła ({{w języku|en|frontal shelf}}) oraz obecność zakrzywionych sensilli trychoidalnych na czułkach, jednak wyniki analiz molekularnych przeczyły [[grupa siostrzana|siostrzanej]] relacji między Diapriidae i Maamingidae, a i traktowanie tych drugich jako podrodziny Diapriidae wymagałoby znaczącej modyfikacji diagnozy tych pierwszych. Z tego względu autorzy zdecydowali się sklasyfikować Maamingidae jako odrębną rodzinę w obrębie nadrodziny [[tybelaki|tybelaków]] (Proctotrupoidea){{r|Earlyetal}}. W 2007 roku [[Michael J. Sharkey]] zawęził definicję tybelaków, m.in. wydzielając Maamingidae, Diapriidae i [[Monomachidae]] do osobnej nadrodziny [[Diaprioidea]]{{r|Sharkey07}}. [[Takson monofiletyczny|Monofiletyzm]] tak definiowanych Diaprioidea znalazł dobre wsparcie w wynikach [[biologia molekularna|molekularnych]] [[filogenetyka|analiz filogenetycznych]]{{r|Sharkey12}}.

Według pracy [[Michael Engel|Michaela Engela]] i innych z 2013 roku Maamingidae zajmują [[grupa siostrzana|pozycję siostrzaną]] dla wymarłych, [[kreda (okres)|kredowych]] [[Spathiopterygidae]], tworząc z nimi [[klad]] cechujący się zanikiem żeberka potylicznego i redukcją stylika. Klad ów zajmować ma pozycję siostrzaną dla [[Diapriidae]], tworząc z nimi większy klad charakteryzujący się przesunięciem czułków wysoko ponad nadustek i zanikiem [[pterostygma|pterostygmy]]{{r|eob}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Earlyetal">{{Cytuj pismo | autor = John W. Early, Lubomir Masner, Ian D. Naumann, Adrew D. Austin | tytuł = Maamingidae, a new family of proctotrupoid wasp (Insecta: Hymenoptera) from New Zealand | czasopismo =  Invertebrate Systematics | wydanie = 3 | wolumin = 15 | strony =  341–352 | data = 2001 | doi = 10.1071/IT00053}}</ref>
<ref name="eob">{{Cytuj pismo | autor = M.S. Engel, J. Ortega-Blanco, C. Soriano, D.A. Grimaldi, X. Delclòs | tytuł = A new lineage of enigmatic diaprioid wasps in Cretaceous amber (Hymenoptera, Diaprioidea) | czasopismo = American Museum Novitates | wolumin = 3771 | strony =  1–23 | data = 2013 | doi = 10.1206/3771.2}}</ref>
<ref name="Grehan">{{Cytuj pismo | autor = J.R. Grehan | tytuł = Invertebrate survey of Somes Island (Matiu) and Mokopuna Island, Wellington Harbour, New Zealand | czasopismo = New Zealand Entomologist | wolumin =  13 | strony =  62–75 | data = 1990}}</ref>
<ref name="Sharkey07">{{Cytuj pismo | autor = M.J. Sharkey | tytuł = Phylogeny and classification of Hymenoptera | czasopismo = Zootaxa | wolumin =  1668 | strony =  521–548 | data = 2007}}</ref>
<ref name="Sharkey12">{{Cytuj pismo | autor = Sharkey, Michael J.; Carpenter, James M.; Vilhelmsen, Lars; Heraty, John; Liljeblad, Johan; Dowling, Ashley P.G.; Schulmeister, Susanne; Murray, Debra; Deans, Andrew R. | tytuł = Phylogenetic relationships among superfamilies of Hymenoptera | czasopismo = Cladistics | wydanie = 1 | wolumin = 28 | strony =  80–112 | issn = 1096-0031 | data = 2012 | doi = 10.1111/j.1096-0031.2011.00366.x}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Maamingidae]]
[[Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2001 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: błonkoskrzydłe

Podrząd: trzonkówki

Infrarząd: owadziarki

(bez rangi): Proctotrupomorpha

Nadrodzina: Diaprioidea

Rodzina: Maamingidae

Rodzaj: Maaminga


text:
# Eutelsat 33E
Eutelsat 33E – satelita telekomunikacyjny z serii Hot Bird należący do spółki Eutelsat, wystrzelony jako Hot Bird 10 12 lutego 2009 roku rakietą Ariane 5 ECA, wraz z satelitami NSS-9, Spirale-A i Spirale-B.
Został skonstruowany przez EADS Astrium na bazie platformy Eurostar E-3000. Zaopatrzony jest w 64 transpondery działające w paśmie Ku. Posiada 2 rozkładane panele ogniw słonecznych, które są w stanie dostarczyć do 14 kW energii elektrycznej. Planowany czas pracy wynosi 15 lat.
Pierwotnie satelita był umieszczony na pozycji 13°E. W 2009 został przeniesiony na pozycję 7°W, gdzie pracował jako Atlantic Bird 4A. Część transponderów została wydzierżawiona firmie Nilesat, przez co satelita był nazywany Nilesat 104. W 2011 satelitę przeniesiono na pozycję 3°E, a później 1 marca 2012, w ramach ujednolicenia nazw satelitów przez Eutelsat, nadano nazwę Eutelsat 3C. W 2012 satelitę ponownie przesunięto na pozycję 13°E i nadano nazwę Eutelsat Hot Bird 13D. W 2016, już jako Eutelsat 33E, satelita został umieszczony na pozycji 33°E.
Satelita obejmuje swym zasięgiem Europę, Afrykę Północną i Bliski Wschód.

wikiname: plwiki

title: Eutelsat 33E

in_language: pl

wikitext:
{{Sztuczny satelita infobox
 |nazwa               = Eutelsat 33E
 |nazwa oryginalna    =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |alt grafiki         =
 |inne nazwy          = Hot Bird 10, Atlantic Bird 4A, Nilesat 104, Eutelsat 3C, Eutelsat Hot Bird 13D,
 |COSPAR              = 2008-009B
 |NORAD               =
 |państwo             =
 |zaangażowani        = [[Eutelsat]]
 |model satelity      = Eurostar E-3000
 |rakieta nośna       = [[Ariane 5#Ariane 5 ECA|Ariane 5 ECA]]
 |miejsce startu      = [[Gujańskie Centrum Kosmiczne]], [[Gujana Francuska]]
 |typ orbity          = [[Orbita geostacjonarna|GEO]]
 |pozycja             = 33°E
 |perygeum            =
 |apogeum             =
 |okres obiegu        =
 |nachylenie          =
 |mimośród            =
 |początek misji      = 12 lutego 2009 22:09<ref>{{cytuj stronę | url = https://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraft/display.action?id=2009-008B | tytuł = NSSDC Master Catalog | opublikowany = NASA | język = en | data dostępu = 2012-10-22}}</ref> UTC
 |koniec misji        =
 |powrót do atmosfery =
 |kształt             =
 |wymiary             =
 |masa całkowita      = 4875 kg
 |masa ładunku        =
 |commons             =
}}
'''Eutelsat 33E''' – [[satelita telekomunikacyjny]] z serii [[Hot Bird]] należący do spółki [[Eutelsat]], wystrzelony jako '''Hot Bird 10''' 12 lutego 2009 roku rakietą [[Ariane 5#Ariane 5 ECA|Ariane 5 ECA]], wraz z satelitami [[NSS-9]], [[Spirale-A]] i [[Spirale-B]].

Został skonstruowany przez [[EADS Astrium]] na bazie platformy Eurostar E-3000. Zaopatrzony jest w 64 [[transponder]]y działające w [[Pasmo Ku|paśmie Ku]]. Posiada 2 rozkładane panele [[Ogniwo słoneczne|ogniw słonecznych]], które są w stanie dostarczyć do 14 [[Wat|kW]] energii elektrycznej. Planowany czas pracy wynosi 15 lat.

Pierwotnie satelita był umieszczony na pozycji 13°E. W 2009 został przeniesiony na pozycję 7°W, gdzie pracował jako '''Atlantic Bird 4A'''. Część transponderów została wydzierżawiona firmie [[Nilesat]], przez co satelita był nazywany '''Nilesat 104'''. W 2011 satelitę przeniesiono na pozycję 3°E, a później 1 marca 2012, w ramach ujednolicenia nazw satelitów przez Eutelsat, nadano nazwę '''Eutelsat 3C'''<ref>{{cytuj stronę | url = http://satkurier.pl/news/73219/eutelsat-jedna-nazwa-jedna-grupa-jedna-flota.html | tytuł = Eutelsat: jedna nazwa, jedna grupa, jedna flota | nazwisko = Grzeszczak | imię = Jacek | data = 2012-03-01 | opublikowany = SAT Kurier | język = pl | data dostępu = 2012-10-22}}</ref>. W 2012 satelitę ponownie przesunięto na pozycję 13°E i nadano nazwę '''Eutelsat Hot Bird 13D'''. W 2016, już jako '''Eutelsat 33E''', satelita został umieszczony na pozycji 33°E.

Satelita obejmuje swym zasięgiem Europę, Afrykę Północną i [[Bliski Wschód]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://space.skyrocket.de/doc_sdat/hotbird-8.htm Gunter's Space Page] {{lang|en}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.eutelsat.com/en/satellites/eutelsat-33-east.html Eutelsat 33E na stronie firmy Eutelsat] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.flysat.com/e33.php | tytuł = Lista programów nadawanych z satelity Eutelsat 33E | opublikowany = flysat.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20170223212936/http://www.flysat.com/e33.php | zarchiwizowano = 2017-02-23}} {{lang|en}}

{{Hot Bird}}
{{Satelity telekom PL}}

[[Kategoria:Satelity serii Hot Bird]]
[[Kategoria:Loty kosmiczne w 2009]]

title: Eutelsat 33E

Zaangażowani: Eutelsat

Model satelity: Eurostar E-3000

Rakieta nośna: Ariane 5 ECA

Miejsce startu: Gujańskie Centrum Kosmiczne, Gujana Francuska

Typ orbity: GEO


text:
# Opizo z Mezzano
Opizo z Mezzano, Opizzo Fieschi (Opiz, Opiso, Opitz, Opizon, zm. ok. 1291 r.) – włoski duchowny, opat klasztoru św. Pawła w Mezzano, łaciński patriarcha Antiochii. W polskiej historiografii znany przede wszystkim jako legat papieża Innocentego IV w Polsce i w Prusach, koronator Daniela Romanowicza na króla Rusi.

## Biografia

### Kwestia pochodzenia
Opizzo Fieschi pochodził z genueńskiej rodziny hrabiów Lavagna, do której należało wielu dostojników kościelnych, m.in. Obizzo Fieschi, biskup Parmy (1194–1224)  oraz papieże: Innocenty IV i Hadrian V. Pochodzenie Opizzona nie jest do końca jasne – uznaje się, że Innocenty IV (Sinibaldo Fieschi) był jego wujem, a niektóre zapisy kościelne sugerują, że ojcem był Tedisio Fieschi. Utożsamia się przy tym omawianego Fieschiego z Opizonem, opatem z Mezzano, wspominanym w dokumentach papieskich. Benedyktyński klasztor św. Pawła, którego opatem był Opizo, należy lokalizować nie w Messynie (jak się niekiedy błędnie podaje), lecz w diecezji Piacenza  – w Mezzano Scotti.
Inaczej pochodzenie legata widzieli Emilio Nasalli Rocca  i Kazimierz Gołąb. Według pierwszego Opizo pochodził z rodziny Malaspina z Piacenzy, toskańskich arystokratów, hrabiów di Luna. Był najmłodszym syn Moruello di Luna. Jako duchowny, najpierw został notariuszem papieskim, a potem opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Pawła w Mezzano niedaleko Piacenzy.
Kazimierz Gołąb uznawał legata za osobę odrębną od Obizzona Fieschi, patriarchy Antiochii, za to być może tożsamą z osobą o nazwisko Obizo de Castello,  piacentyńczykiem z rodziny Malaspina, doktorem dekretów i profesorem prawa kanonicznego na Uniwersytecie Bolońskim, a być może i tożsamym z kurialistą Obizonem z czasów Honoriusza III.
Współcześnie zazwyczaj utożsamia się obu Opizonów: legata w Polsce dzielnicowej i patriarchę Antiochii z rodu Fieschi  .

### Kariera duchowna za pontyfikatu Innocentego IV
Po wyborze Sinibalda Fieschiego na papieża w 1243 r. ważnym wydarzeniem w karierze Opizona był sobór lyoński I (1245 r.). Podczas tego zgromadzenia Innocenty IV przedstawił problemy ówczesnego Kościoła, jakimi były m.in. rywalizacja papiestwa z cesarstwem w osobie Fryderyka II, zagrożenie ze strony Tatarów i Turków, potrzeba zorganizowania kolejnych krucjat, misje chrystianizacyjne prowadzone przez zakon krzyżacki w Prusach i krajach sąsiednich. W soborze uczestniczył także Opizo, opat z Mezzano , który najprawdopodobniej zetknął się tam, ze znanymi mu zapewne wcześniej, niegdysiejszym biskupem modeńskim, Wilhelmem, papieskim legatem w Prusach i północnej Europie. Po wspomnianym soborze (w połowie października 1245 r.) Opizo został mianowany legatem w Prusach i w Polsce, z której to misji został odwołany we wrześniu 1246 r. Jednym z jego zadań było zakończenie konfliktu między wschodniopomorskim Świętopełkiem a Krzyżakami .
Znalazłszy się w Prusach, Opizo dązył do zawieszenia broni pomiędzy chrześcijanami oraz ponowił obietnice dla Prusów, którzy przyjmą chrześcijaństwo. W sporze krzyżacko-pomorskim wydał zapewne wyrok korzystny dla Świętopełka, ponieważ Krzyżacy wnieśli apelację 5 marca 1246 r. Pogodził też księcia gdańskiego z biskupem kujawskim Michałem. Papieski legat Opizo jest znany z tego okresu również z odpustów udzielonych we Wrocławiu w 1246 r.. Następne legacje pełnili: na terenie Prusach – Albert Suerbeer, arcybiskup ryski, a na ziemiach polskich – Pietro Capocci, Jakub leodyjski oraz Hugues de Saint-Cher.
Po śmierci łacińskiego patriarchy Antiochii, Alberta Rezzaty (także obecnego na soborze lyońskim) Innocenty IV mianował (w 1246 r.) swojego krewnego na to stanowisko. Następnie polecił mu udać się na tereny krzyżowców w charakterze delegata apostolskiego, lecz Fieschi przebywał w Genui (będącej wówczas siedliskiem gwelfów) jeszcze w kwietniu 1248 r., zajmując się m.in. spadkiem po poprzedniku.  Następnie z polecenia papieża podporządkował sobie kościoły będące w jurysdykcji Eutymiusza II, prawosławnego patriarchy antiocheńskiego, którego po przybyciu do Antiochii ekskomunikował i zmusił do opuszczenia miasta. Na podstawie listu papieża z Perugii z 7 listopada 1252 r. uznał także osiągnięcie wieku sprawnego przez księcia Antiochii, Boemunda VI, który ukończył 15 lat .
Drugą nominację na legata w Prusach i w Polsce Opizo otrzymał w połowie maja 1253 r. Podczas drugiego pobytu na ziemiach współczesnej Polski Opizo działał na rzecz organizacji wyprawy rycerstwa chrześcijańskiego przeciwko Tatarom. Zakres jego działalności obejmował także księstwa Rusi. Wśród spraw, którymi zajął się legat należy wymienić obłożenie klątwą Krzyżaków za najechanie świeżo nawróconej Galindii, by zapobiec włączeniu jej pod jurysdykcję polskich biskupów. Zatwierdził też utworzenie diecezji łukowskiej.
W grudniu 1253 r. (styczniu 1254 r.) w towarzystwie arcybiskupa gnieźnieńskiego Pełki, księcia Siemowita I mazowieckiego oraz prawdopodobnie biskupa krakowskiego Jana Prandoty koronował w Drohiczynie księcia halicko-wołyńskiego Daniela na króla Rusi.
Wcześniej biskup chełmiński Heidenryk koronował także wielkiego księcia litewskiego Mendoga na króla Litwy (1253 r. Obu koronacjom towarzyszyło krótkotrwałe przyjęcie zwierzchności Stolicy Apostolskiej, która w przypadku Rusi miała charakter unii kościelnej, a w przypadku Litwy – chrystianizacji.
10 lutego 1254 r. legat Opizo wystawił dokument, w którym przyjmuje pod swoją opiekę klasztor czerwiński wraz z uposażeniem, które szczegółowo wymienia.
8 marca tegoż roku nałożył ekskomunikę na Przemysła I, a jego ziemie obłożył interdyktem, za to, że podczas pobytu legata na Śląsku wojska wielkopolskie splądrowały miasto Oleśnica i jego okolicę. Najazd wywołany został niewykupieniem z niewoli przez Henryka III (za kwotę 500 grzywien) kasztelana ryczyńskiego Mroczka z Pogorzeli. Wspomniane kary kościelne obowiązywały do 31 marca owego roku.
30 marca 1254 r., gdy Księstwo Antiochii zostało spustoszone przez muzułmanów, papież powierzył Opizonowi administrację Kościoła w Nikozji. W tym samym dniu, w związku z ponoszonymi przez niego wydatkami na podróże do Kurii Rzymskiej, Fieschi uzyskał upoważnienie do wstrzymania części dochodów należnych zmarłemu biskupowi Norwich oraz połowy subsydiów wysyłanych na pomoc Antiochii .
Wiosną 1254 r. (28 marca, 18 i 25 kwietnia) ogłosił we Wrocławiu okolicznościowe odpusty. W tym czasie Innocenty IV ogłosił odpust zupełny dla uczestników wypraw przeciwko Tatarom (19 maja 1254 r.), równy odpustowi przysługującemu krzyżowcom w Ziemi Świętej.
Wraz z arcybiskupem Pełką i innymi polskimi biskupami Opizo uczestniczył w podniesieniu relikwii św. Stanisława na ołtarz wawelskiej katedry (8 maja 1254 r.). Z polecenia papieża odczytał również dekret kanonizacyjny. Uroczystości kanonizacyjne oraz zbieranie świętopietrza przez legata były oznaką oddania się Polski pod opiekę papiestwu.
Opizo opuścił Polskę na długo przed śmiercią Innocentego IV. W październiku 1254 r. Fieschi przebywał w Akce .

### Dalsze losy
Po zdobyciu Antiochii przez Bajbarsa i upadku Księstwo Antiochii w 1268 r. Opizzo sprawował urząd patriarchy antiocheńskiego jedynie tytularnie. Za pontyfikatu kolejnych papieży Opizzo został także mianowany kolejno administratorem diecezji Nemosia (Limassol na Cyprze): 1268–1280, archidiecezji Trani w Italii – od 1 kwietnia 1280 do 1288 r. – oraz archidiecezji genueńskiej – od 4 czerwca 1288 do 1292 r.
Jako administrator genueński Opizzo Fieschi otwarcie działał na rzecz interesów swojej rodziny, która nie była w stanie odzyskać dawnej pozycji politycznej w życiu miasta po objęciu władzy przez antygwelficki rząd capitani del popolo. Fieschi szachował miasto ożywieniem interdyktu Mikołaj III z 1279 r., „zapomnianego” za pontyfikatu kolejnych papieży. Oskarżany o sprzyjanie rewolcie musiał opuścić miasto na początku 1289 r. Utraciwszy wpływy polityczne, zachował stanowisko administratora archidiecezji. W 1291 r. Mikołaja IV zlecił mu ekskomunikowanie kupców genueńskich, którzy utrzymywali stosunki handlowe z Egiptem. Papież nakazał mu również dopilnować, aby zakaz handlu z Egiptem znalazł się w statucie miasta (23 sierpnia). 5 września prebendy wzięte z majątku klasztorów cysterskich zostały uznane za roczną rentę dla Fieschiego, co mogło stanowić zapowiedź zmiany na stanowisku zarządcy archidiecezji genueńskiej, gdyż pod koniec tego roku arcybiskupem Genui był już dominikanin Jacopo da Varazze.
Opizzo Fieschi zmarł wkrótce po 1291 r.

title: Opizo z Mezzano

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Opizo
 |imię i nazwisko org     = Opiso dei' Fieschi
 |tytuł                   = Patriarcha Antiochii
 |grafika                 = Arms of the house of Fieschi.svg
 |opis grafiki            = Herb rodu Fieschi
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Italia (kraina historyczna)|Italia]]
[[Polska w okresie rozbicia dzielnicowego]]
[[Prusy (kraina historyczna)|Prusy]]
[[Księstwo halicko-wołyńskie|Ruś Halicko-Wołyńska]]
[[Księstwo Antiochii]]
 |data urodzenia          = [[XIII wiek]]
 |miejsce urodzenia       = [[Italia (kraina historyczna)|Italia]]
 |data śmierci            = ok. 1291
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = [[łaciński patriarcha Antiochii|patriarcha Antiochii]]
 |1. funkcja - okres      = 1246-1291
 |2. funkcja              = legat papieski
 |2. funkcja - okres      = 1245–1246, 1253–1254
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = <nowiki></nowiki>
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       = 1246
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Opizo z Mezzano''', '''Opizzo Fieschi''' (Opiz, Opiso, Opitz, Opizon, zm. ok. 1291 r.) – [[Włochy|włoski]] duchowny, [[opat]] [[klasztor]]u św. Pawła w Mezzano{{u|u1}}, [[łaciński patriarcha Antiochii]]. W polskiej historiografii znany przede wszystkim jako [[legat]] [[Innocenty IV|papieża Innocentego IV]] w [[Polska|Polsce]] i w [[Prusy (kraina historyczna)|Prusach]]{{odn|Dobrosielska|2013|s=470}}, koronator [[Daniel Halicki|Daniela Romanowicza]] na króla Rusi.

== Biografia ==
=== Kwestia pochodzenia ===
Opizzo Fieschi pochodził z [[Genua|genueńskiej]] rodziny [[Hrabia|hrabiów]] [[Lavagna]], do której należało wielu dostojników kościelnych, m.in. Obizzo Fieschi, [[Diecezja Parmy|biskup Parmy]] (1194–1224){{odn|Cheney}} oraz papieże: [[Innocenty IV]] i [[Hadrian V]]. Pochodzenie Opizzona nie jest do końca jasne – uznaje się, że Innocenty IV (Sinibaldo Fieschi) był jego wujem, a niektóre zapisy kościelne sugerują, że ojcem był Tedisio Fieschi. Utożsamia się przy tym omawianego Fieschiego z Opizonem, opatem z Mezzano, wspominanym w dokumentach papieskich. [[Benedyktyni|Benedyktyński]] klasztor [[Paweł z Tarsu|św. Pawła]], którego opatem był Opizo, należy lokalizować nie w [[Messyna|Messynie]] (jak się niekiedy błędnie podaje), lecz w [[Diecezja Piacenza-Bobbio|diecezji Piacenza]]{{odn|Nuti}} – w Mezzano Scotti{{u|u2}}{{u|u3}}.

Inaczej pochodzenie legata widzieli Emilio Nasalli Rocca{{odn|Rocca}}{{odn|Wojtowycz|s=230}} i Kazimierz Gołąb{{odn|Gołąb|s=114–117}}. Według pierwszego Opizo pochodził z {{link-interwiki|Malaspina (ród)|tekst=rodziny Malaspina|Q=Q1886760}} z [[Piacenza|Piacenzy]], [[Toskania|toskańskich]] arystokratów, hrabiów [[Ortonovo|di Luna]]. Był najmłodszym syn Moruello di Luna. Jako duchowny, najpierw został [[notariusz]]em papieskim, a potem opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Pawła w Mezzano niedaleko Piacenzy{{odn|Wojtowycz|s=230}}{{odn|Gołąb|s=116}}.

Kazimierz Gołąb uznawał legata za osobę odrębną od Obizzona Fieschi, patriarchy Antiochii{{odn|Gołąb|s=115-116}}, za to być może tożsamą z osobą o nazwisko Obizo de Castello,  [[Piacenza|piacentyńczykiem]] z rodziny Malaspina, doktorem dekretów i profesorem [[Prawo kanoniczne|prawa kanonicznego]] na [[Uniwersytet Boloński|Uniwersytecie Bolońskim]], a być może i tożsamym z [[Kuria Rzymska|kurialistą]] Obizonem z czasów [[Honoriusz III|Honoriusza III]]{{odn|Gołąb|s=116–117}}.

Współcześnie zazwyczaj utożsamia się obu Opizonów: legata w [[Polska w okresie rozbicia dzielnicowego|Polsce dzielnicowej]] i [[łaciński patriarcha Antiochii|patriarchę Antiochii]] z {{link-interwiki|Fieschi (ród)|tekst=rodu Fieschi|Q=Q1411698}}{{odn|Nuti}}{{odn|Calcagno}}.

=== Kariera duchowna za pontyfikatu Innocentego IV ===
Po wyborze Sinibalda Fieschiego na papieża w 1243 r. ważnym wydarzeniem w karierze Opizona był [[sobór lyoński I]] (1245 r.). Podczas tego zgromadzenia Innocenty IV przedstawił problemy ówczesnego [[Kościół katolicki|Kościoła]], jakimi były m.in. rywalizacja papiestwa z cesarstwem w osobie [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyka II]], zagrożenie ze strony [[Tatarzy|Tatarów]] i [[Turcy seldżuccy|Turków]], potrzeba zorganizowania kolejnych [[Krucjata|krucjat]], [[Misja (religia)|misje]] [[Chrystianizacja|chrystianizacyjne]] prowadzone przez [[zakon krzyżacki]] w [[Prusy (kraina historyczna)|Prusach]] i krajach sąsiednich{{odn|Gołąb|s=122–123}}. W soborze uczestniczył także Opizo, opat z Mezzano{{odn|Nuti}}, który najprawdopodobniej zetknął się tam, ze znanymi mu zapewne wcześniej{{odn|Gołąb|s=123}}, niegdysiejszym [[Archidiecezja Modena-Nonantola|biskupem modeńskim]], [[Wilhelm z Modeny|Wilhelmem]], papieskim legatem w Prusach i północnej Europie. Po wspomnianym soborze (w połowie października 1245 r.) Opizo został mianowany legatem w Prusach i w Polsce, z której to misji został odwołany we wrześniu 1246 r.{{odn|Gołąb|s=125}} Jednym z jego zadań było zakończenie konfliktu między [[Pomorze Nadwiślańskie|wschodniopomorskim]] [[Świętopełk II Wielki|Świętopełkiem]] a [[Zakon krzyżacki|Krzyżakami]]{{odn|Nuti}}.

Znalazłszy się w Prusach, Opizo dązył do zawieszenia broni pomiędzy chrześcijanami oraz ponowił obietnice dla [[Prusowie|Prusów]], którzy przyjmą [[chrześcijaństwo]]. W sporze krzyżacko-pomorskim wydał zapewne wyrok korzystny dla Świętopełka, ponieważ Krzyżacy wnieśli [[Apelacja (prawo)|apelację]] 5 marca 1246 r. Pogodził też [[Władcy Pomorza Gdańskiego|księcia gdańskiego]] z [[Biskupi włocławscy|biskupem kujawskim]] [[Michał (biskup kujawsko-pomorski)|Michałem]]{{odn|Gołąb|s=128–129}}. Papieski legat Opizo jest znany z tego okresu również z [[odpust]]ów udzielonych we [[Wrocław]]iu w 1246 r.{{odn|Szymborski|s=279}}{{r|DSJ}}{{r|DSA}}. Następne legacje pełnili: na terenie Prusach – {{link-interwiki |Albert Suerbeer |Q=Q471363}}, [[Arcybiskupi Rygi|arcybiskup ryski]], a na ziemiach polskich – [[Pietro Capocci]], [[Urban IV|Jakub leodyjski]] oraz [[Hugues de Saint-Cher]]{{odn|Gołąb|s=131}}.

Po śmierci [[łaciński patriarcha Antiochii|łacińskiego patriarchy Antiochii]], {{link-interwiki|Alberto Rezzato|tekst=Alberta Rezzaty|Q=Q3608659}} (także obecnego na [[Sobór lyoński I|soborze lyońskim]]) Innocenty IV mianował (w 1246 r.) swojego krewnego na to stanowisko. Następnie polecił mu udać się na [[Państwa krzyżowe|tereny krzyżowców]] w charakterze [[Delegat apostolski|delegata apostolskiego]], lecz Fieschi przebywał w [[Genua|Genui]] (będącej wówczas siedliskiem [[Gibelini i gwelfowie|gwelfów]]) jeszcze w kwietniu 1248 r., zajmując się m.in. spadkiem po poprzedniku.  Następnie z polecenia papieża podporządkował sobie kościoły będące w jurysdykcji [[Eutymiusz II (prawosławny patriarcha Antiochii)|Eutymiusza II]], [[Prawosławny patriarcha Antiochii|prawosławnego patriarchy antiocheńskiego]], którego po przybyciu do [[Antiochia|Antiochii]] [[Ekskomunika|ekskomunikował]] i zmusił do opuszczenia miasta. Na podstawie listu papieża z [[Perugia|Perugii]] z 7 listopada 1252 r. uznał także osiągnięcie [[Wiek sprawny|wieku sprawnego]] przez [[Księstwo Antiochii|księcia Antiochii]], [[Boemund VI|Boemunda VI]], który ukończył 15 lat{{odn|Nuti}}.

Drugą nominację na legata w Prusach i w Polsce Opizo otrzymał w połowie maja 1253 r. Podczas drugiego pobytu na ziemiach współczesnej Polski Opizo działał na rzecz organizacji wyprawy rycerstwa chrześcijańskiego przeciwko [[Tatarzy|Tatarom]]. Zakres jego działalności obejmował także księstwa Rusi{{odn|Gołąb|s=133–134}}. Wśród spraw, którymi zajął się legat należy wymienić obłożenie klątwą Krzyżaków za najechanie świeżo nawróconej [[Galindia|Galindii]], by zapobiec włączeniu jej pod jurysdykcję polskich biskupów. Zatwierdził też utworzenie diecezji [[Łuków|łukowskiej]]{{odn|Gołąb|s=135}}.

W grudniu [[1253]] r. (styczniu [[1254]] r.) w towarzystwie [[Biskupi gnieźnieńscy|arcybiskupa gnieźnieńskiego]] [[Pełka (arcybiskup gnieźnieński)|Pełki]], księcia [[Siemowit I|Siemowita I mazowieckiego]] oraz prawdopodobnie [[Biskupi krakowscy|biskupa krakowskiego]] [[Jan Prandota|Jana Prandoty]] [[Koronacja|koronował]] w [[Drohiczyn (Polska)|Drohiczynie]] [[Księstwo halicko-wołyńskie|księcia halicko-wołyńskiego]] [[Daniel Halicki|Daniela]] na [[król]]a Rusi{{odn|Wojtowycz|s=222, 227}}.

Wcześniej [[Biskupi chełmińscy|biskup chełmiński]] [[Heidenryk (biskup chełmiński)|Heidenryk]] koronował także [[Wielkie Księstwo Litewskie|wielkiego księcia litewskiego]] [[Mendog]]a na [[król]]a [[Litwa|Litwy]] ([[1253]] r. Obu koronacjom towarzyszyło krótkotrwałe przyjęcie zwierzchności [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]]{{odn|Gołąb|s=136, 142}}, która w przypadku Rusi miała charakter [[Unia kościelna|unii kościelnej]]{{odn|Wojtowycz|s=222, 227}}, a w przypadku Litwy – [[Chrystianizacja|chrystianizacji]].

10 lutego 1254 r. legat Opizo wystawił dokument, w którym przyjmuje pod swoją opiekę [[Klasztor kanoników regularnych w Czerwińsku nad Wisłą|klasztor czerwiński]] wraz z uposażeniem, które szczegółowo wymienia{{r|BN}}.

8 marca tegoż roku nałożył [[Ekskomunika|ekskomunikę]] na [[Przemysł I|Przemysła I]], a jego ziemie obłożył [[interdykt]]em, za to, że podczas pobytu legata na [[Śląsk]]u wojska [[Księstwo wielkopolskie|wielkopolskie]] splądrowały miasto [[Oleśnica]] i jego okolicę. Najazd wywołany został niewykupieniem z [[Niewola|niewoli]] przez [[Henryk III Biały|Henryka III]] (za kwotę 500 [[Grzywna (jednostka miar)|grzywien]]) [[kasztelan]]a [[Ryczyn (grodzisko)|ryczyńskiego]] Mroczka z [[Pogorzela (województwo opolskie)|Pogorzeli]]. Wspomniane kary kościelne obowiązywały do 31 marca owego roku{{r|poczet}}.

30 marca 1254 r., gdy [[Księstwo Antiochii]] zostało spustoszone przez muzułmanów, papież powierzył Opizonowi administrację Kościoła w [[Nikozja|Nikozji]]. W tym samym dniu, w związku z ponoszonymi przez niego wydatkami na podróże do [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]], Fieschi uzyskał upoważnienie do wstrzymania części dochodów należnych zmarłemu [[Diecezja Norwich (Wielka Brytania)|biskupowi Norwich]] oraz połowy subsydiów wysyłanych na pomoc Antiochii{{odn|Nuti}}.

Wiosną 1254 r. (28 marca, 18 i 25 kwietnia) ogłosił we [[Wrocław]]iu okolicznościowe odpusty{{odn|Szymborski|2011|s=286}}. W tym czasie Innocenty IV ogłosił odpust zupełny dla uczestników wypraw przeciwko [[Tatarzy|Tatarom]] (19 maja 1254 r.), równy odpustowi przysługującemu [[Krucjata|krzyżowcom]] w [[Ziemia Święta|Ziemi Świętej]]{{odn|Szymborski|s=286–287}}.

Wraz z arcybiskupem [[Pełka (arcybiskup gnieźnieński)|Pełką]] i innymi polskimi biskupami Opizo uczestniczył w [[Elewacja (kult świętych)|podniesieniu]] [[Relikwie|relikwii]] [[Stanisław ze Szczepanowa|św. Stanisława]] na ołtarz [[Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie|wawelskiej katedry]] (8 maja 1254 r.){{odn|Dobrzeniecki|s=556}}. Z polecenia papieża odczytał również dekret [[Kanonizacja|kanonizacyjny]]{{odn|Kogut|s=300}}. Uroczystości kanonizacyjne oraz zbieranie [[świętopietrze|świętopietrza]] przez legata były oznaką oddania się Polski pod opiekę papiestwu{{odn|Gołąb|s=136, 142}}.

Opizo opuścił Polskę na długo przed śmiercią Innocentego IV{{odn|Gołąb|s=134}}. W październiku 1254 r. Fieschi przebywał w [[Akka|Akce]]{{odn|Nuti}}.

=== Dalsze losy ===
Po zdobyciu Antiochii przez [[Bajbars]]a i upadku [[Księstwo Antiochii]] w 1268 r. Opizzo sprawował urząd patriarchy antiocheńskiego jedynie tytularnie. Za pontyfikatu kolejnych papieży Opizzo został także mianowany kolejno [[Administrator apostolski|administratorem]] diecezji Nemosia ([[Limassol]] na [[Cypr]]ze): 1268–1280, [[Archidiecezja Trani-Barletta-Bisceglie|archidiecezji Trani]] w Italii – od 1 kwietnia 1280 do 1288 r. – oraz [[Archidiecezja Genui|archidiecezji genueńskiej]] – od 4 czerwca 1288 do 1292 r.

Jako administrator genueński Opizzo Fieschi otwarcie działał na rzecz interesów swojej rodziny, która nie była w stanie odzyskać dawnej pozycji politycznej w życiu miasta po objęciu władzy przez [[Gibelini i gwelfowie|antygwelficki]] rząd ''{{link-interwiki |Capitano del popolo |tekst=capitani del popolo |Q=Q1060577}}''. Fieschi szachował miasto ożywieniem [[interdykt]]u [[Mikołaj III (papież)|Mikołaj III]] z 1279 r., „zapomnianego” za pontyfikatu kolejnych papieży. Oskarżany o sprzyjanie rewolcie musiał opuścić miasto na początku 1289 r. Utraciwszy wpływy polityczne, zachował stanowisko administratora archidiecezji. W 1291 r. [[Mikołaj IV (papież)|Mikołaja IV]] zlecił mu ekskomunikowanie kupców genueńskich, którzy utrzymywali stosunki handlowe z [[Sułtanat mameluków|Egiptem]]. Papież nakazał mu również dopilnować, aby zakaz handlu z Egiptem znalazł się w statucie miasta (23 sierpnia). 5 września [[Prebenda|prebendy]] wzięte z majątku klasztorów [[Cystersi|cysterskich]] zostały uznane za roczną rentę dla Fieschiego, co mogło stanowić zapowiedź zmiany na stanowisku zarządcy archidiecezji genueńskiej, gdyż pod koniec tego roku [[Arcybiskupi Genui|arcybiskupem Genui]] był już [[Dominikanie|dominikanin]] [[Jakub de Voragine|Jacopo da Varazze]].

Opizzo Fieschi zmarł wkrótce po 1291 r.{{odn|Nuti}}

== Uwagi ==
{{Uwagi
|u1= Wspomnianego Mezzano nie należy utożsamiać z [[Messyna|Messyną]]{{odn|Nuti}} (''Opizo, opat messeński і biskup modeński, na Soborze Lyońskim mianowany''{{odn|Wojtowycz|s=225}}) ani z współczesnymi miejscowościami [[Mezzano]] czy [[Mezzana]], lecz z Mezzano Scotti, dawną wsią, obecnie ''{{link-interwiki |frazione |Q=Q1134686}}'' w [[Bobbio]].
|u2= Historia opactwo św. Pawła w Mezzano Scotti ({{w języku|la|monasterium Sancti Pauli de Mediana}}) jest związana z działalnością mnichów [[Iroszkoci|iroszkockich]] i z sąsiednim {{link-interwiki|Opactwo w Bobbio|tekst=opactwem św. Kolumbana|Q=Q333844}} w [[Bobbio]]{{r|brewiarz}}. Pozostałością klasztoru jest {{link-interwiki|kościół św. Pawła w Bobbio|Q=Q3671537}}. Opizzo Fieschi okazał się najbardziej znanym opatem św. Pawła w Mazzano Scotti{{r|imago}}.
|u3= Data koronacji niepewna: późna jesień 1253 r., zima 1253–1254 r. czy początek 1254 r.{{odn|Wojtowycz|s=222}}.
}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name=brewiarz>{{cytuj stronę |url = https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-23b.php3 |tytuł = Święty Kolumban Młodszy, opat |autor = |opublikowany = brewiarz.pl |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=imago>{{cytuj stronę |url = https://imagoantiqua.it/mezzano-scotti-imago-antiqua-coinvolta-nel-progetto-di-recupero/ |tytuł = Mezzano Scotti: IMAGO ANTIQUA coinvolta nel progetto di recupero |autor = |opublikowany = imagoantiqua.it |data = |język = it|data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=DSJ>{{cytuj stronę |url = http://www.dokumentyslaska.pl/sub%2002/305.html |tytuł = Der päpstliche Legat Opizo, Abt von Mezzano, gewähn den Besuchern des Breslauer Sandstifts an den Manenfesten, am Feste des hl. Augustinus und am Tage der Kirchweihe einen Ablaß von 40 Tagen |autor = |opublikowany = dokumentyslaska.pl |data = |język = la|data dostępu = 2022-11-25}}</ref>
<ref name=DSA>{{cytuj stronę |url = http://www.dokumentyslaska.pl/sub%2002/308.html |tytuł = Der päpstliche Legat Opizo, Abt von Mezzano, gewährt den Besuchern des Breslauer Vinzenzstifts, das die Reliquien des Märtyrers Eustachius beherbergt, am Feste dieses Heiligen einen Ablaß von 40 Tagen |autor = |opublikowany = dokumentyslaska.pl |data = |język = la|data dostępu = 2022-11-25}}</ref>
<ref name=BN>{{cytuj stronę |url = https://katalogi.bn.org.pl/discovery/fulldisplay/alma991016801349705066/48OMNIS_NLOP:48OMNIS_NLOP |tytuł = Diversorum privilegiorum monasterii Czervinscensis ab anno 1155 ad annum 1746 copiae |autor = |praca = Biblioteka Narodowa. Magazyn Mikroform (Mf. 2548) |opublikowany = [[Biblioteka Narodowa (Warszawa)|Biblioteka Narodowa]] |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=poczet>{{cytuj stronę |url = http://www.poczet.com/przemysli.htm |tytuł = Przemysł I |autor = |opublikowany = poczet.com |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor r = Daniele Calcagno | rozdział = Il patriarca di Antiochia Opizzo Fieschi, diplomatico di spicco per la Santa Sede fra Polonia, Oriente Latino e Italia del XIII secolo | tytuł = I Fieschi tra Papato ed Impero. Atti del Convegno, Lavagna, 18 dicembre 1994 |url = https://istitutodistudisuicontidilavagna.weebly.com/uploads/3/8/9/8/3898449/10_-_daniele_calcagno.pdf | wydanie = | wydawca = istitutodistudisuicontidilavagna.weebly.com | miejsce = [[Lavagna]] | rok = 1997 | strony = 125–268 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bfieschob.html |tytuł = Bishop Obizzo Fieschi |autor = David M. Cheney |opublikowany = catholic-hierarchy.org |data = |język = en|data dostępu = 2023-01-17}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Alicja Dobrosielska]] |tytuł = Opór Prusów wobec zakonu krzyżackiego w dobie podboju i budowy władztwa krzyżackiego: szkic z antropologii politycznej Prusów |url = https://www.academia.edu/40675511/Op%C3%B3r_Prus%C3%B3w_wobec_zakonu_krzy%C5%BCackiego_w_dobie_podboju_i_budowy_w%C5%82adztwa_krzy%C5%BCackiego |czasopismo = [[Komunikaty Mazursko-Warmińskie]] |wolumin = 3 (281) |wydanie = |strony = 445–479 |data = 2013 |wydawca = [[Instytut Północny im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie]] |miejsce = |issn = 0023-3196 |data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Tadeusz Dobrzeniecki]] |tytuł = Św. Stanisław – biskup męczennik i patron Polski. Szkic historyczno-ikonograficzny |url = https://czasopisma.upjp2.edu.pl/analectacracoviensia/article/download/2997/2866 |czasopismo = [[Analecta Cracoviensia]] |wolumin = XI |wydanie = |strony = 556 |data = 1979 |wydawca = Polskie Towarzystwo Teologiczne |miejsce = Kraków |issn = 0209-0864|data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Mieczysław Kogut]] |tytuł = Efforts of Bishop Thomas I of Wrocław to Develop the Cult of St Stanislaus in Silesia (Starania wrocławskiego biskupa Tomasza I o rozwój kultu św. Stanisława na Śląsku) |url = https://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.ojs-doi-10_34839_wpt_2020_28_1_295-314/c/2312-3672.pdf |czasopismo = Wrocławski Przegląd Teologiczny |wolumin = 20 |wydanie = 1 |strony = 295–314 |data = 2020 |wydawca = Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu |miejsce = Wrocław |issn = 1231-1731 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = Kazimierz Gołąb |tytuł = Opat Obizo i jego legacje |url = http://www.naszaprzeszlosc.pl/files/tom010_04.pdf |czasopismo = [[Nasza Przeszłość]]. Studia z Dziejów Kościoła i Kultury Katolickiej w Polsce |wolumin = 10 |wydanie = |strony = 113–142 |data = 1959 |wydawca = Instytut Teologiczny Księży Misjonarzy |miejsce = Kraków |issn = 0137-3218 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://www.treccani.it/enciclopedia/opizzo-fieschi_(Dizionario-Biografico)/ |tytuł = FIESCHI, Opizzo |autor = Giovanni Nuti |praca = Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 47 (1997) |opublikowany = treccani.it |data = |język = it |data dostępu = 2023-01-17|odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = Emilio Nasalli Rocca |tytuł = Il monastero del Mezzano di Piacenza e l'abate Obizzo (sec. XIII) |url = |czasopismo = Benedictina. Rivista di studi benedettini |wolumin = 52 |wydanie = |strony = 143–147 |data = 1956 |wydawca = |miejsce = [[Rzym|Roma]] |issn = |data dostępu = |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Szymborski |imię = Wiktor |autor link = Wiktor Szymborski |tytuł = Odpusty w Polsce średniowiecznej |url = https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/289939/szymborski_odpusty_w_polsce_2011.pdf?sequence=5 |wydawca = [[Uniwersytet Jagielloński]], Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica” |miejsce = Kraków |rok = 2011 |strony = 279, 284, 286, 652 |isbn = 978-83-62261-28-4 |data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Łeontij Wojtowycz]] |tytuł = „Podwójna” koronacja Daniela Romanowicza: wymysł Długosza czy fakt rzeczywisty? |url = https://clio.lnu.edu.ua/wp-content/uploads/2018/09/221-233_Wojtovych_sv-1.pdf |czasopismo = Наукові зошити Історичного факультету [[Uniwersytet Lwowski|Львівського університету]] |wolumin = 18 |wydanie = |strony = 221–233 |data = 2017 |wydawca = [[Uniwersytet Lwowski|Львівський національний університет імені Івана Франка]] |miejsce = [[Lwów|Львів]] |issn = 2078-6077|data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bfieschit |tytuł = Patriarch Opizzo Fieschi |data dostępu = 2023-01-17}}
* [http://books.google.com/books?id=w_YKAAAAIAAJ&pg=PA96&lpg=PA96&dq=opizon+legatus&source=bl&ots=jYwXodzJG6&sig=C2h5afRA9qUlb_UUnXomIN4a10I&hl=pl&ei=EZenSp2PE5OKnQO-9cT_BA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1 Historya Narodu Polskiego przez A. Naruszewicza, tom siódmy, Lipsk 1836]
* {{cytuj stronę | url = http://regesta-imperii.digitale-sammlungen.de/kapitel/ri05_fiw1892_kap37| tytuł = Opizo von Mezzano| data dostępu = 2017-01-13 | autor = | opublikowany = regesta-imperii.digitale-sammlungen.de| praca = {{link-interwiki |Regesta Imperii |Q=Q316838}}| data =| język = de}}

[[Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Legaci papiescy]]
[[Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Stolicy Apostolskiej w Polsce]]
[[Kategoria:Fieschi (ród)|Opizo]]

title: OpizoOpiso dei' Fieschi

Kraj działania: Italia · Polska w okresie rozbicia dzielnicowego · Prusy · Ruś Halicko-Wołyńska · Księstwo Antiochii

Data i miejsce urodzenia: XIII wiek · Italia

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński


text:
# Jaryżyno
Jaryżyno (biał. Ярыжына; ros. Ярыжино) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie głębockim, w sielsowiecie Udział.

## Historia
W czasach zaborów wieś w gminie Wierzchnie, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Wierzchnie, od 1929 roku w powiecie postawskim, w gminie Kozłowszczyzna.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 32 osoby, 29 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego. Jednocześnie 30 mieszkańców zadeklarowało polską a 2 białoruską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych. W 1931 w 6 domach zamieszkiwały 33 osoby.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Udziale i prawosławnej w miejscowości Wierzchnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Duniłowiczach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Nowodrucku.
W 1938 roku miejscowość należała do gromady Zaborze gminy Kozłowszczyzna.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.
Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

title: Jaryżyno

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Jaryżyno
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Ярыжына}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon głębocki|głębocki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Udział|Udział]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 2
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°10′07″N 27°26′11″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Jaryżyno''' ({{w języku|be|Ярыжына}}; {{w języku|ru|Ярыжино}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon głębocki|rejonie głębockim]], w [[Sielsowiet Udział|sielsowiecie Udział]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] wieś w gminie Wierzchnie, w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = wieś Jaryżyno na mapie (rejon głębocki, obwód witebski) |data dostępu = 2022-08-13 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/jaryzyno.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga12222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Wierzchnie (gmina)|gminie Wierzchnie]], od 1929 roku w powiecie postawskim, w [[Gmina Kozłowszczyzna (województwo wileńskie)|gminie Kozłowszczyzna]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwały tu 32 osoby, 29 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego. Jednocześnie 30 mieszkańców zadeklarowało polską a 2 białoruską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych<ref name=":02222222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 75}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 6 domach zamieszkiwały 33 osoby<ref name=":12222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 40}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Udziale|parafii rzymskokatolickiej]] w [[Udział (miejscowość)|Udziale]] i [[Parafia Przemienienia Pańskiego w Wierzchni|prawosławnej]] w miejscowości [[Wierzchnie]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Duniłowicze|Duniłowiczach]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w [[Nowodruck|Nowodrucku]]<ref name=":022222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 601}}</ref>.

W 1938 roku miejscowość należała do gromady Zaborze gminy Kozłowszczyzna<ref>Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 roku. Załącznik.</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]<ref>https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id=3950665|tytuł=okupacja sowiecka ziem polskich|data dostępu=2021-04-03}}</ref>. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Eberhardt |tytuł = Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej |czasopismo = Dzieje Najnowsze |data = 2018 |wolumin = Rocznik L – 2018 |numer = 2 |s = 95–100}}</ref>.

Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Wierzchnie (II Rzeczpospolita)}}
{{Gmina Kozłowszczyzna (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Wsie w rejonie głębockim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu postawskiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu dziśnieńskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: JaryżynoЯрыжына

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: głębocki

Sielsowiet: Udział

Populacja (2009) · • liczba ludności: · 2


text:
# Nowa Olszówka
Nowa Olszówka – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Wodzisław.
| SIMC    | Nazwa          | Rodzaj    |
| ------- | -------------- | --------- |
| 0279321 | Emilianów Duży | część wsi |
| 0279338 | Emilianów Mały | kolonia   |
| 0279344 | Karczówka      | kolonia   |

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

title: Nowa Olszówka

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Nowa Olszówka
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat jędrzejowski|jędrzejowski]]
 |gmina                  = [[Wodzisław (gmina)|Wodzisław]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 74<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-07 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 28-330{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TJE
 |SIMC                   = 0279315
 |kod mapy               = Wodzisław (gmina)
 |współrzędne            = 50°30'24"N 20°09'19"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|88075|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Nowa Olszówka''' – [[wieś]] [[sołectwo|sołecka]]{{r|bip}} w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat jędrzejowski|powiecie jędrzejowskim]], w [[Wodzisław (gmina)|gminie Wodzisław]]{{r|teryt1}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Nowa Olszówka{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0279321 || [[Emilianów Duży]] || część wsi
|-
|0279338 || [[Emilianów Mały]] || kolonia
|-
|0279344 || [[Karczówka (Nowa Olszówka)|Karczówka]] || kolonia
|-
|}

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

== Zobacz też ==
* [[Olszówka]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

<ref name="teryt1">{{cytuj stronę |url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Nowa%20Olsz%C3%B3wka&level=miejsc&wojewodztwo=2219&powiat=7732&gmina=7817&miejscowosc=&advanced=true |autor = Główny Urząd Statystyczny |tytuł = Rejestr TERYT |data dostępu = 2013-03-10}}</ref>

<ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=2219&powiat=7732&gmina=7817&miejscowosc=77663&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>

<ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=817|data dostępu=2020-12-22}}</ref>

<ref name=bip>{{cytuj stronę|url= http://www.biuletyn.net/nt-bin/start.asp?podmiot=wodzislaw/&strona=13&typ=podmenu&typmenu=13&menu=260&podmenu=260&str=1 |tytuł = Jednostki organizacyjne gminy Wodzisław |opublikowany = Urząd Gminy Wodzisław|data dostępu=2015-03-20}}
</ref>
}}

{{Gmina Wodzisław}}

[[Kategoria:Nowa Olszówka| ]]

title: Nowa Olszówka

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: jędrzejowski

Gmina: Wodzisław

Tablice rejestracyjne: TJE


text:
# Parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Tczewie
Parafia NMP Matki Kościoła w Tczewie – rzymskokatolicka parafia położona w  Tczewie na osiedlu Bajkowym.

## Historia
Parafia znajduje się w Tczewie, w powiecie tczewskim, w województwie pomorskim. Powstała w 1980. Parafia jest siedzibą dekanatu tczewskiego.

## Zasięg parafii
- Ulice:  Akacjowa, Andersa, Andersena, Al. Kociewska, Al. Solidarności, Armii Krajowej, Batorego, Brzechwy, Brzozowa, Czerwonego Kapturka, Gryfa Pomorskiego, H. Hass, Jagiellońska, Jagiełły, Jagiellończyka, Jarzębinowa, Jasia i Małgosi, Jaworowa, Jodłowa, Jurgo, Korczaka, Kasztanowa, Kilińskiego, Królowej Bony, Królowej Marysieńki, Kubusia Puchatka, Lotnicza, Piotrowo, Rejtana, Rokicka, Sikorskiego, Suchostrzycka, Suchostrzygi-dworzec, Tetmajera, Topolowa, Traugutta, Wigury, Zygmunta Starego, Żwirki.

## Proboszczowie
- ks. prałat Stanisław Hieronim Cieniewicz (1980–2015)
- ks. kanonik Jacek Spychalski (od 2015)

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia NMP Matki Kościoła
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Tczew Suchostrzygi, kościół NMP Matki Kościoła.jpg
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Tczew]]
 |adres                   = ul. Rokicka 1<br />83-110 Tczew
 |data powołania          = 1980
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja pelplińska|pelplińska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Tczew|Tczew]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = Kościół
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Tczewie|Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Tczewie]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. kan. Jacek Spychalski
 |wezwanie                =
 |dzień wspomnienia       = NMP Matki Kościoła (poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego)
 |kod mapy                = Tczew
 |współrzędne             = 54°5′25″N 18°46′7″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://nmp-tczew.pelplin.opoka.org.pl
}}
'''Parafia NMP Matki Kościoła w Tczewie''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] [[parafia]] położona w  [[Tczew]]ie na [[Bajkowe-Piotrowo|osiedlu Bajkowym]].

== Historia ==
Parafia znajduje się w [[Tczew]]ie, w [[Powiat tczewski|powiecie tczewskim]], w [[Województwo pomorskie|województwie pomorskim]]. Powstała w 1980. Parafia jest siedzibą [[Dekanat Tczew|dekanatu tczewskiego]].

== Zasięg parafii ==
* '''Ulice:'''  Akacjowa, Andersa, Andersena, Al. Kociewska, Al. Solidarności, Armii Krajowej, Batorego, Brzechwy, Brzozowa, Czerwonego Kapturka, Gryfa Pomorskiego, H. Hass, Jagiellońska, Jagiełły, Jagiellończyka, Jarzębinowa, Jasia i Małgosi, Jaworowa, Jodłowa, Jurgo, Korczaka, Kasztanowa, Kilińskiego, Królowej Bony, Królowej Marysieńki, Kubusia Puchatka, Lotnicza, Piotrowo, Rejtana, Rokicka, Sikorskiego, Suchostrzycka, Suchostrzygi-dworzec, Tetmajera, Topolowa, Traugutta, Wigury, Zygmunta Starego, Żwirki.

== Proboszczowie ==
* ks. prałat [[Stanisław Cieniewicz|Stanisław Hieronim Cieniewicz]] (1980–2015)
* ks. kanonik Jacek Spychalski (od 2015)

== Bibliografia ==
* [https://diecezja-pelplin.pl/parafie/parafia-pw-najswietszej-maryi-panny-matki-kosciola-w-tczewie/ Informacje o parafii na stronie diecezji pelplińskiej]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.nmp-tczew.pelplin.opoka.org.pl/ Strona parafii]

{{Parafie dekanatu Tczew}}
{{SORTUJ:Tczew}}
[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Tczewie|NMP]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła]]

title: Parafia NMP Matki Kościoła

Siedziba: Tczew

Adres: ul. Rokicka 1 · 83-110 Tczew

Wyznanie: katolickie

Diecezja: pelplińska

Dekanat: Tczew

Proboszcz: ks. kan. Jacek Spychalski


text:
# Józef Bielec
Józef Bielec (ur. 19 marca 1899 w Stanisławowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – polski prawnik, działacz niepodległościowy, porucznik intendent Wojska Polskiego, harcmistrz, komendant Krakowskiej Chorągwi Męskiej w latach 1923–1924 i komendant Śląskiej Chorągwi Harcerzy w latach 1935–1939, ofiara zbrodni katyńskiej.

## Życiorys

### Wykształcenie
Józef Bielec ukończył powszechną czteroklasową szkołę i pięć klas gimnazjalnych w Stanisławowie. Po przerwie spowodowanej zajęciem miasta przez Rosjan, od września 1916 roku uczył się w klasach VI i VII. W 1919 roku uzyskał maturę gimnazjalną i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz studia uzupełniające na Akademii Handlowej. Po przerwie na udział w wojnie polsko-bolszewickiej ukończył w 1925 roku Wydział Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie napisał rozprawę doktorską pod kierunkiem prof. Adama Alojzego Krzyżanowskiego. Ponadto ukończył wyższy naukowy kurs spółdzielczy przy Uniwersytecie Jagiellońskim.

### Działalność niepodległościowa
W czasie nauki w gimnazjum w Przemyślu był współzałożycielem Związku Gimnazjalnego Młodzieży Niepodległościowej, który został przekształcony w 1917 roku w Tajną Organizację Wojskową Uczniowską, działającą w strukturach POW.
W 1918 roku przerwał naukę w VIII klasie, wstępując 17 listopada do Wojska Polskiego, do ówczesnego 10. pułku piechoty (późniejszego 37 Łęczyckiego pułku piechoty) w Kutnie. Wyjechał z Przemyśla 24 stycznia 1919 roku i już w lutym walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako sierżant, będąc szefem plutonu bojowego kompanii sztabowej tegoż pułku był ranny w bitwie pod Dolinianami. Po wyjściu ze szpitala w oddziale uzupełniającym 37 pp ukończył kurs rachunkowości wojskowej i 13 maja 1919 roku powrócił do III baonu 37 pp na stanowisko zastępcy oficera kasowego. Jesienią tego roku został bezterminowo urlopowany, jednak w lipcu 1920 roku powrócił do swojego baonu, gdzie pełnił funkcję oficera kasowego lub jego zastępcy. W lutym 1921 roku został zwolniony z WP i przeniesiony do rezerwy jako podchorąży gospodarczy. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 25. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów.

### Działalność harcerska
W 1917 roku został drużynowym I drużyny skautowej w Przemyślu, później I Przemyskiej Drużyny Harcerzy im. Dezyderego Chłapowskiego. Był również członkiem Komendy Hufca Męskiego w Przemyślu. Wstąpił do wojska z niemal całą niemal drużyną skautową, która pełniła służbę jako kompania sztabowa, a czasem jako pluton bojowy.
9 grudnia 1920 roku otrzymał stopień przodownika, a 4 czerwca 1921 roku – stopień podharcmistrza, a (po późniejszej zmianie stopni równoważny stopniowi harcmistrza). W 1922 roku został referentem objazdowym, a w 1923 roku przybocznym komendanta chorągwi. Od 22 grudnia 1923 roku do 1 stycznia 1925 roku pełnił funkcję komendanta Krakowskiej Chorągwi Męskiej, od 1928 roku był członkiem komendy chorągwi krakowskiej, a po przeniesieniu się do Katowic – był również od 1928 roku członkiem komendy chorągwi śląskiej, przybocznym komendanta i członkiem Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP. Od lutego 1934 roku do listopada 1935 roku był komendantem Hufca Harcerzy w Katowicach, a w okresie od 28 września 1935 roku do 9 marca 1939 roku – komendantem Śląskiej Chorągwi Harcerzy. W 1935 roku został członkiem prezydium Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP.

### Praca
W czasie studiów pracował jako urzędnik Banku Hipotecznego w Krakowie, po ich ukończeniu przeniósł się do Katowic, gdzie objął stanowisko naczelnika wydziału prawnego w katowickim oddziale Państwowego Banku Rolnego.

### II wojna światowa
2 września 1939 roku opuścił Katowice wraz z dokumentacją Banku Rolnego, udając się na wschód zgodnie z przyjętymi planami ewakuacyjnymi. W Lublinie wstąpił do wojska. Dostał się do niewoli sowieckiej w Czortkowie i osadzono go w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.  Żona otrzymała ostatni jego list w kwietniu 1940 roku. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 142.
5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło – decyzją nr 439/MON – mianował go pośmiertnie na stopień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

## Odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi (1933)[13]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 „Polska Swemu Obrońcy”
- Krzyż Pamiątkowy Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej
- Odznaka XXV-lecia ZHP (1936)

## Życie rodzinne
Rodzice Józefa Bielca, Jan Bielec i Katarzyna z d. Siekaniec pochodzili z Dynowa. Jego ojciec po zwolnieniu z wojska otrzymał pracę kolejarza w Stanisławowie i tam osiadła cała rodzina. Józef miał czworo rodzeństwa: dwóch braci Czesława i Klemensa i dwie siostry Eugenię i Julię.
Józef Bielec ożenił się z Klementyną Stankiewicz, również aktywną harcerką. Jego żona po wojnie prowadziła przez kilkadziesiąt lat kiosk „Ruchu” mieszczący się w budynku Banku Spółdzielczego, naprzeciw kościoła. Zmarła 18 marca 1989 roku.

## Upamiętnienie
Nazwisko Józefa Bielca znajduje się na tablicy pamiątkowej poświęconej ofiarom wojny i okupacji znajdującej się w kruchcie kościoła parafialnego w Dynowie oraz na epitafium na grobowcu rodzinnym na „środkowym cmentarzu” w Dynowie.

title: Józef Bielec

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Józef Bielec
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet por.svg
 |stopień              = porucznik intendent
 |data urodzenia       = 19 marca 1899
 |miejsce urodzenia    = [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławów]]
 |data śmierci         = kwiecień 1940
 |miejsce śmierci      = Bołogoje (koło [[Charków|Charkowa]])
 |lata służby          = 1918–1921, 1939–1940
 |siły zbrojne         = [[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja             =
 |jednostki            = [[37 Łęczycki Pułk Piechoty]]
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        = [[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]:
[[kampania wrześniowa]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|MW1918-21}} {{order|KZ|IIRPS}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
{{Harcerz infobox
 |imię i nazwisko        =
 |przydomek              =
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |data urodzenia         =
 |miejsce urodzenia      =
 |data śmierci           =
 |miejsce śmierci        =
 |stopień harcerski      =
 |stopień instruktorski  = [[harcmistrz]]
 |data przyrzeczenia harcerskiego =
 |nr krzyża harcerskiego =
 |mianowanie instruktorskie =
 |nr lilijki instruktorskiej=
 |organizacja            = [[Związek Harcerstwa Polskiego]]
 |funkcja                = komendant [[Chorągiew Krakowska ZHP|Krakowskiej Chorągwi Męskiej]]
 |od                     = 22 grudnia 1923
 |do                     = 1 stycznia 1925
 |poprzednik             = [[Michał Affanasowicz]]
 |następca               = Zdzisław Stieber
 |2 funkcja              = komendant [[Chorągiew Śląska ZHP|Śląskiej Chorągwi Harcerzy]]
 |2 od                   = 28 września 1935
 |2 do                   = 9 marca 1939
 |2 poprzednik           =
 |2 następca             =
 |odznaczenia            =
 |commons                =
 |wikiźródła             =
 |wikicytaty             =
 |wikinews               =
}}
'''Józef Bielec''' (ur. [[19 marca]] [[1899]] w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]], zm. w kwietniu [[1940]] w [[Charków|Charkowie]]) – polski prawnik, działacz niepodległościowy, [[porucznik]] intendent [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], [[harcmistrz]], komendant [[Chorągiew Krakowska ZHP|Krakowskiej Chorągwi Męskiej]] w latach 1923–1924 i komendant [[Chorągiew Śląska ZHP|Śląskiej Chorągwi Harcerzy]] w latach 1935–1939, ofiara [[Zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]].

== Życiorys ==
=== Wykształcenie ===
Józef Bielec ukończył [[Szkoła powszechna|powszechną czteroklasową szkołę]] i pięć klas [[Gimnazjum|gimnazjalnych]] w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]]. Po przerwie spowodowanej zajęciem miasta przez Rosjan, od września 1916 roku uczył się w klasach VI i VII. W 1919 roku uzyskał maturę gimnazjalną i podjął studia prawnicze na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]] oraz studia uzupełniające na [[Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie|Akademii Handlowej]]. Po przerwie na udział w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]] ukończył w 1925 roku [[Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydział Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim]], a następnie napisał rozprawę [[Doktor (stopień naukowy)|doktorską]] pod kierunkiem prof. [[Adam Krzyżanowski (ekonomista)|Adama Alojzego Krzyżanowskiego]]. Ponadto ukończył wyższy naukowy kurs spółdzielczy przy Uniwersytecie Jagiellońskim.

=== Działalność niepodległościowa ===
W czasie nauki w gimnazjum w [[Przemyśl]]u był współzałożycielem Związku Gimnazjalnego Młodzieży Niepodległościowej, który został przekształcony w 1917 roku w Tajną Organizację Wojskową Uczniowską, działającą w strukturach [[Polska Organizacja Wojskowa|POW]].

W 1918 roku przerwał naukę w VIII klasie, wstępując 17 listopada do [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], do ówczesnego 10. pułku piechoty (późniejszego [[37 Łęczycki Pułk Piechoty|37 Łęczyckiego pułku piechoty]]) w [[Kutno|Kutnie]]. Wyjechał z Przemyśla 24 stycznia 1919 roku i już w lutym walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako sierżant, będąc szefem plutonu bojowego kompanii sztabowej tegoż pułku był ranny w bitwie pod [[Doliniany|Dolinianami]]. Po wyjściu ze szpitala w oddziale uzupełniającym 37 pp ukończył kurs rachunkowości wojskowej i 13 maja 1919 roku powrócił do III baonu 37 pp na stanowisko zastępcy oficera kasowego. Jesienią tego roku został bezterminowo urlopowany, jednak w lipcu 1920 roku powrócił do swojego baonu, gdzie pełnił funkcję oficera kasowego lub jego zastępcy. W lutym 1921 roku został zwolniony z WP i przeniesiony do rezerwy jako podchorąży gospodarczy. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 25. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów{{odn|Rybka|Stepan|2021|s=743}}.

=== Działalność harcerska ===
W 1917 roku został drużynowym I drużyny skautowej w Przemyślu, później I Przemyskiej Drużyny Harcerzy im. [[Dezydery Chłapowski|Dezyderego Chłapowskiego]]. Był również członkiem Komendy Hufca Męskiego w Przemyślu. Wstąpił do wojska z niemal całą niemal drużyną skautową, która pełniła służbę jako kompania sztabowa, a czasem jako pluton bojowy.
9 grudnia 1920 roku otrzymał stopień przodownika<ref>Rozkaz Naczelnictwa ZHP L. 12 z 3 VI 1921 (Chorągiew Krakowska)</ref>, a 4 czerwca 1921 roku – stopień [[podharcmistrz|podharcmistrza]]<ref>Rozkaz Naczelnictwa ZHP L. 15 z 15 VII 1921 (Chorągiew Krakowska)</ref>, a (po późniejszej zmianie stopni równoważny stopniowi harcmistrza). W 1922 roku został referentem objazdowym, a w 1923 roku przybocznym komendanta chorągwi. Od 22 grudnia 1923 roku do 1 stycznia 1925 roku pełnił funkcję komendanta [[Chorągiew Krakowska ZHP|Krakowskiej Chorągwi Męskiej]], od 1928 roku był członkiem komendy chorągwi krakowskiej, a po przeniesieniu się do Katowic – był również od 1928 roku członkiem komendy chorągwi śląskiej, przybocznym komendanta i członkiem Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP. Od lutego 1934 roku do listopada 1935 roku był komendantem Hufca Harcerzy w Katowicach, a w okresie od 28 września 1935 roku do 9 marca 1939 roku – komendantem [[Chorągiew Śląska ZHP|Śląskiej Chorągwi Harcerzy]]<ref>Rozkaz Naczelnictwa ZHP L. 15 z 15 XI 1935</ref><ref>Rozkaz Naczelnika Harcerzy L. 6 z 10 III 1939</ref>. W 1935 roku został członkiem prezydium Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP.

=== Praca ===
W czasie studiów pracował jako urzędnik Banku Hipotecznego w Krakowie, po ich ukończeniu przeniósł się do Katowic, gdzie objął stanowisko naczelnika wydziału prawnego w katowickim oddziale [[Państwowy Bank Rolny|Państwowego Banku Rolnego]].

=== II wojna światowa ===
2 września 1939 roku opuścił Katowice wraz z dokumentacją Banku Rolnego, udając się na wschód zgodnie z przyjętymi planami ewakuacyjnymi. W Lublinie wstąpił do wojska. Dostał się do [[Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)#Pierwsza grupa jeńców polskich w ZSRR|niewoli sowieckiej]] w [[Czortków|Czortkowie]] i osadzono go w obozie w [[Starobielsk|Starobielsku]]{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=28}}. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy [[NKWD]] w [[Charków|Charkowie]] i pogrzebany w [[Piatichatki (Charków)|Piatichatkach]]{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=28}}, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie [[Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie]]{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=LXXIV}}.  Żona otrzymała ostatni jego list w kwietniu 1940 roku. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 142{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=28}}.
{{Wikinews|2007-11-09: Pierwszy dzień uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”}}

5 października 2007 roku minister obrony narodowej [[Aleksander Szczygło]] – decyzją nr 439/MON<ref>{{Cytuj |tytuł = Zbrodnia katyńska, między prawdą i kłamstwem |data = 2008 |data dostępu = 2024-09-17 |s = 215 |opublikowany = edukacja.ipn.gov.pl |url = https://edukacja.ipn.gov.pl/download/210/403164/ZESZYT23-Zbrodniakatynska-miedzyprawdaiklamstwem.pdf |język = pl}}</ref> – mianował go pośmiertnie na stopień [[Kapitan (ranga)|kapitana]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. |data dostępu = 2024-09-18 |s = 73 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20160327090144/http://katedrapolowa.pl/files/Lista%20osob%20zamordowanych%20w%20Katyniu,%20Miednoje%20i%20w%20Charkowie%20mianowanych%20posmiertnie%20na%20kolejne%20stopnie,%20odczytana%20w%20trakcie%20uroczystych%20obchodow%20w%20dniach%209-10%20listopada%202007%20r.%20v3.pdf |język = pl}}</ref><ref>Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.</ref>. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”<ref>{{Cytuj |tytuł = Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” |data dostępu = 2024-08-26 |opublikowany = prezydent.pl |url = https://www.prezydent.pl/kancelaria/archiwum/archiwum-lecha-kaczynskiego/aktualnosci/rok-2007/prezydent-rp-wzial-udzial-w-uroczystosciach-8222katyn-pamietamy-8211-uczcijmy-pamiec-bohaterow8221,27722,archive |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie |data dostępu = 2024-08-28 |s = 1-4 |opublikowany = policja.pl |url = https://www.policja.pl/download/1/11216/szczegolowyharmonogramodczytywanianazwisk.pdf |język = pl}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* Srebrny [[Krzyż Zasługi]] (1933)<ref>{{Monitor Polski|rok=1933|2=259|3=279}} „za zasługi na polu pracy w harcerstwie”.</ref>
* [[Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921|Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 „Polska Swemu Obrońcy”]]
* Krzyż Pamiątkowy Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej
* Odznaka XXV-lecia ZHP (1936)

== Życie rodzinne ==
Rodzice Józefa Bielca, Jan Bielec i Katarzyna z d. Siekaniec pochodzili z [[Dynów|Dynowa]]. Jego ojciec po zwolnieniu z wojska otrzymał pracę kolejarza w Stanisławowie i tam osiadła cała rodzina. Józef miał czworo rodzeństwa: dwóch braci Czesława i Klemensa i dwie siostry Eugenię i Julię.

Józef Bielec ożenił się z Klementyną Stankiewicz, również aktywną harcerką. Jego żona po wojnie prowadziła przez kilkadziesiąt lat kiosk „Ruchu” mieszczący się w budynku Banku Spółdzielczego, naprzeciw kościoła. Zmarła 18 marca 1989 roku.

== Upamiętnienie ==
Nazwisko Józefa Bielca znajduje się na tablicy pamiątkowej poświęconej ofiarom wojny i okupacji znajdującej się w kruchcie kościoła parafialnego w Dynowie oraz na epitafium na grobowcu rodzinnym na „środkowym cmentarzu” w Dynowie.

== Zobacz też ==
* [[jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)]]
* [[obozy NKWD dla jeńców polskich]]
* [[ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Ciesielski |imię = Jerzy |nazwisko2 = Gajowniczek |imię2 = Zuzanna |nazwisko3 = Przytulska |imię3 = Grażyna |nazwisko4 = Roman |imię4 = Wanda Krystyna |nazwisko5 = Sawicki |imię5 = Zdzisław |nazwisko6 = Szczerkowski |imię6 = Robert |nazwisko7 = Szumińska |imię7 = Wanda |inni = [[Jędrzej Tucholski]] (red.) |tytuł = Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego |url = https://katyn.miejscapamieci.gov.pl/media/download_gallery/Charkow.pdf |rok = 2003 |miejsce = Warszawa |wydawca = [[Oficyna Wydawnicza „Rytm”|Oficyna Wydawnicza RYTM]] |isbn = 8391666352 |odn = {{odn/id|Księga Cmentarna Charkowa|2003}}}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Rybka | imię = Ryszard | nazwisko2 = Stepan | imię2 = Kamil | tytuł = Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939 | wydanie = 2 poszerzone | wydawca = Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o. | miejsce = Warszawa | rok = 2021 | isbn = 978-83-66687-09-7 | odn = tak}}
* {{cytuj książkę | tytuł = Harcerski Słownik Biograficzny | autor = Janusz Wojtycza (red.) | rozdział = Józef Bielec | tom = 1 | miejsce = Warszawa | rok = 2006 | wydawca = Muzeum Harcerstwa i Marron Edition | isbn = 8392357116 | strony = 17–18}}
* {{cytuj pismo | tytuł = Zamordowany w Katyniu – Wspomnienie o dr. Józefie Bielcu| czasopismo = Dynowinka | imię = Andrzej | nazwisko = Stankiewicz | wolumin = 4 | rok = 1994 | url = http://www.archiwum.dynow.pl/upload2/dynowinka/pdf/D4_94_03.pdf | strony = 16–17}}

{{SORTUJ:Bielec, Józef}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Harcmistrzowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie]]
[[Kategoria:Polscy prawnicy]]
[[Kategoria:Porucznicy intendenci II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urzędnicy bankowi II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1899]]
[[Kategoria:Zmarli w 1940]]

title: Józef Bielec

Data i miejsce urodzenia: 19 marca 1899 · Stanisławów

Data i miejsce śmierci: kwiecień 1940 · Bołogoje (koło Charkowa)

Siły zbrojne: Wojsko Polskie

Jednostki: 37 Łęczycki Pułk Piechoty

Główne wojny i bitwy: wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa: · kampania wrześniowa

Stopień instruktorski: harcmistrz

Organizacja harcerska: Związek Harcerstwa Polskiego

Okres sprawowania:
od 22 grudnia 1923 · do 1 stycznia 1925
od 28 września 1935 · do 9 marca 1939

Poprzednik: Michał Affanasowicz

Następca: Zdzisław Stieber


text:
# Australian Open 2016 (turniej legend mężczyzn)
Australian Open 2016 – turniej legend mężczyzn – zawody deblowe legend mężczyzn, rozgrywane w ramach pierwszego w sezonie wielkoszlemowego turnieju tenisowego, Australian Open. Zmagania miały miejsce pomiędzy 23–30 stycznia na twardych kortach Melbourne Park w Melbourne.

## Drabinka

#### Klucz
- w/o – walkower
- k – krecz
- d – dyskwalifikacja
- Q – kwalifikant
- WC – dzika karta
- LL – szczęśliwy przegrany
- Alt – zawodnik zastępczy
- PR – ochrona rankingu
- SE – specjalna przepustka
- ITF – ranking ITF
- JE – ranking juniorski

### Faza finałowa
|  |       |                                 |    |   |   |
|  | Finał |                                 |    |   |   |
|  |       |                                 |    |   |   |
|  |       |                                 |    |   |   |
|  |       |                                 |    |   |   |
|  |       | Jonas Björkman Thomas Johansson | 4  | 1 | 4 |
|  |       | Jonas Björkman Thomas Johansson | 4  | 1 | 4 |
|  |       | Thomas Enqvist Magnus Norman    | 34 | 4 | 3 |
|  |       | Thomas Enqvist Magnus Norman    | 34 | 4 | 3 |
|  |       |                                 |    |   |   |

### Grupa Newcombe
|  |                                  | Jonas Björkman Thomas Johansson    | Henri Leconte Mark Philippoussis | Wayne Ferreira Mats Wilander    | Wayne Arthurs Michael Chang        | Mecze W–L | Sety W–L | Gemy W–L | Miejsce |
|  | Jonas Björkman Thomas Johansson  |                                    | 4:3(2), 4:2 27 stycznia          | 2:4, 4:2, 4:2 26 stycznia       | 3:4(3), 4:3(2), 4:3(4) 23 stycznia | 3–0       | 6–2      | 29–23    | 1.      |
|  | Henri Leconte Mark Philippoussis | 3:4(2), 2:4 27 stycznia            |                                  | 4:1, 4:2 24 stycznia            | 4:2, 4:1 26 stycznia               | 2–1       | 4–2      | 21–14    | 2.      |
|  | Wayne Ferreira Mats Wilander     | 4:2, 2:4, 2:4 26 stycznia          | 1:4, 2:4 24 stycznia             |                                 | 4:3(3), 2:4, 4:3(4) 25 stycznia    | 1–2       | 3–5      | 21–28    | 3.      |
|  | Wayne Arthurs Michael Chang      | 4:3(3), 3:4(2), 3:4(4) 23 stycznia | 2:4, 1:4 26 stycznia             | 3:4(3), 4:2, 3:4(4) 25 stycznia |                                    | 0–3       | 2–6      | 23–29    | 4.      |

### Grupa Roche
|  |                                | Pat Cash Goran Ivanišević    | Thomas Enqvist Magnus Norman       | Mansur Bahrami Guy Forget          | Todd Woodbridge Mark Woodforde | Mecze W–L | Sety W–L | Gemy W–L | Miejsce |
|  | Pat Cash Goran Ivanišević      |                              | 3:4(4), 4:1, 2:4 27 stycznia       | 4:2, 3:4(3), 1:4 23 stycznia       | 2:4, 2:4 25 stycznia           | 0–3       | 2–6      | 21–27    | 4.      |
|  | Thomas Enqvist Magnus Norman   | 4:3(4), 1:4, 4:2 27 stycznia |                                    | 4:3(4), 3:4(3), 4:3(4) 26 stycznia | 1:4, 2:4 24 stycznia           | 2–1       | 4–4      | 23–27    | 1.      |
|  | Mansur Bahrami Guy Forget      | 2:4, 4:3(4), 4:1 23 stycznia | 3:4(4), 4:3(3), 3:4(4) 26 stycznia |                                    | nie rozegrano                  | 1–1       | 3–3      | 20–19    | 3.      |
|  | Todd Woodbridge Mark Woodforde | 4:2, 4:2 25 stycznia         | 4:1, 4:2 24 stycznia               | nie rozegrano                      |                                | 2–0       | 4–0      | 16–7     | 2.      |

wikitext:
{{Turniej tenisowy infobox
 |nazwa                   = Australian Open 2016 – turniej legend mężczyzn
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |kraj                    = AUS
 |miasto                  = [[Melbourne]]
 |obiekt                  = [[Melbourne Park]]
 |nawierzchnia            = Twarda
 |data                    = 23–30.01.2016
 |pierwsza edycja         =
 |ostatnia edycja         =
 |ATP kategoria           = Wielki Szlem
 |ATP pula nagród         =
 |ATP drabinka            = 8D
 |ATP dyrektor            = Craig Tiley
 |WTA kategoria           =
 |WTA pula nagród         =
 |WTA drabinka            =
 |WTA dyrektor            =
 |gra pojedyncza mężczyzn =
 |gra podwójna mężczyzn   = {{Flaga|SWE}} [[Jonas Björkman]]
{{Flaga|SWE}} [[Thomas Johansson]]
 |gra pojedyncza kobiet   =
 |gra podwójna kobiet     =
 |mixt                    =
 |poprzedni               = [[Australian Open 2014 (turniej legend mężczyzn)|2014]]
 |następny                = [[Australian Open 2018 (turniej legend mężczyzn)|2018]]
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     = https://ausopen.com
}}
'''Australian Open 2016 – turniej legend mężczyzn''' – zawody deblowe legend mężczyzn, rozgrywane w ramach pierwszego w sezonie [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowego]] turnieju [[tenis]]owego, [[Australian Open 2016|Australian Open]]. Zmagania miały miejsce pomiędzy 23–30 stycznia na twardych kortach [[Melbourne Park]] w [[Melbourne]].

== Drabinka ==
{{Klucz tenisowy}}

=== Faza finałowa ===
{{2TeamBracket |legs=3 |seeds=y
| RD1='''Finał'''

| RD1-seed1=
| RD1-team1='''{{Flaga|SWE}} [[Jonas Björkman]]
{{Flaga|SWE}} [[Thomas Johansson]]'''
| RD1-score1-1='''4'''
| RD1-score1-2=1
| RD1-score1-3='''4'''
| RD1-seed2=
| RD1-team2={{Flaga|SWE}} [[Thomas Enqvist]]
{{Flaga|SWE}} [[Magnus Norman]]
| RD1-score2-1=34
| RD1-score2-2='''4'''
| RD1-score2-3=33
}}

=== Grupa Newcombe ===
{{4TeamRR-TennisWide
| opis-1=
| opis-2=Mecze
W–L
| opis-3=Sety
W–L
| opis-4=Gemy
W–L
| opis-5=Miejsce

| seed-1=
| team-1='''{{Flaga|SWE}} [[Jonas Björkman]]
{{Flaga|SWE}} [[Thomas Johansson]]'''
| mecze-w/l-1=3–0
| sety-w/l-1=6–2
| gemy-w/l-1=29–23
| miejsce-1='''1.'''

| seed-2=
| team-2={{Flaga|FRA}} [[Henri Leconte]]
{{Flaga|AUS}} [[Mark Philippoussis]]
| mecze-w/l-2=2–1
| sety-w/l-2=4–2
| gemy-w/l-2=21–14
| miejsce-2=2.

| seed-3=
| team-3={{Flaga|ZAF}} [[Wayne Ferreira]]
{{Flaga|SWE}} [[Mats Wilander]]
| mecze-w/l-3=1–2
| sety-w/l-3=3–5
| gemy-w/l-3=21–28
| miejsce-3=3.

| seed-4=
| team-4={{Flaga|AUS}} [[Wayne Arthurs]]
{{Flaga|USA}} [[Michael Chang]]
| mecze-w/l-4=0–3
| sety-w/l-4=2–6
| gemy-w/l-4=23–29
| miejsce-4=4.

|color-row-1= |1v2='''4:3(2), 4:2'''
{{small|27 stycznia}} |1v3='''2:4, 4:2, 4:2'''
{{small|26 stycznia}} |1v4='''3:4(3), 4:3(2), 4:3(4)'''
{{small|23 stycznia}}
|color-row-2= |2v1=''3:4(2), 2:4''
{{small|27 stycznia}} |2v3='''4:1, 4:2'''
{{small|24 stycznia}} |2v4='''4:2, 4:1'''
{{small|26 stycznia}}
|color-row-3= |3v1=''4:2, 2:4, 2:4''
{{small|26 stycznia}} |3v2=''1:4, 2:4''
{{small|24 stycznia}} |3v4='''4:3(3), 2:4, 4:3(4)'''
{{small|25 stycznia}}
|color-row-4= |4v1=''4:3(3), 3:4(2), 3:4(4)''
{{small|23 stycznia}} |4v2=''2:4, 1:4''
{{small|26 stycznia}} |4v3=''3:4(3), 4:2, 3:4(4)''
{{small|25 stycznia}}
}}

=== Grupa Roche ===
{{4TeamRR-TennisWide
| opis-1=
| opis-2=Mecze
W–L
| opis-3=Sety
W–L
| opis-4=Gemy
W–L
| opis-5=Miejsce

| seed-1=
| team-1={{Flaga|AUS}} [[Pat Cash]]
{{Flaga|HRV}} [[Goran Ivanišević]]
| mecze-w/l-1=0–3
| sety-w/l-1=2–6
| gemy-w/l-1=21–27
| miejsce-1=4.

| seed-2=
| team-2='''{{Flaga|SWE}} [[Thomas Enqvist]]
{{Flaga|SWE}} [[Magnus Norman]]'''
| mecze-w/l-2=2–1
| sety-w/l-2=4–4
| gemy-w/l-2=23–27
| miejsce-2='''1.'''

| seed-3=
| team-3={{Flaga|IRI}} [[Mansur Bahrami]]
{{Flaga|FRA}} [[Guy Forget]]
| mecze-w/l-3=1–1
| sety-w/l-3=3–3
| gemy-w/l-3=20–19
| miejsce-3=3.

| seed-4=
| team-4={{Flaga|AUS}} [[Todd Woodbridge]]
{{Flaga|AUS}} [[Mark Woodforde]]
| mecze-w/l-4=2–0
| sety-w/l-4=4–0
| gemy-w/l-4=16–7
| miejsce-4=2.

|color-row-1= |1v2=''3:4(4), 4:1, 2:4''
{{small|27 stycznia}} |1v3=''4:2, 3:4(3), 1:4''
{{small|23 stycznia}} |1v4=''2:4, 2:4''
{{small|25 stycznia}}
|color-row-2= |2v1='''4:3(4), 1:4, 4:2'''
{{small|27 stycznia}} |2v3='''4:3(4), 3:4(3), 4:3(4)'''
{{small|26 stycznia}} |2v4=''1:4, 2:4''
{{small|24 stycznia}}
|color-row-3= |3v1='''2:4, 4:3(4), 4:1'''
{{small|23 stycznia}} |3v2=''3:4(4), 4:3(3), 3:4(4)''
{{small|26 stycznia}} |3v4=''nie rozegrano''
|color-row-4= |4v1='''4:2, 4:2'''
{{small|25 stycznia}} |4v2='''4:1, 4:2'''
{{small|24 stycznia}} |4v3=''nie rozegrano''
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=http://2016.ausopen.com/en_AU/scores/draws/DrawRoundRobinReport_LD.pdf|tytuł=Australian Open 2016 Legends' Doubles Championship|opublikowany=ausopen.com|język=en|data dostępu=2016-01-23|archiwum=https://web.archive.org/web/20160131185341/http://2016.ausopen.com/en_AU/scores/draws/DrawRoundRobinReport_LD.pdf|zarchiwizowano=2016-01-31}}

{{Australian Open 2016}}

[[Kategoria:Australian Open 2016]]
[[Kategoria:Australian Open – turniej legend mężczyzn]]

Miejsce: Australia · Melbourne

Obiekt: Melbourne Park

Nawierzchnia: Twarda

Kategoria: Wielki Szlem

Dyrektor: Craig Tiley