text:
# William Ronald Fairbairn
William Ronald Fairbairn (ur. 11 sierpnia 1889 w Edynburgu, zm. 31 grudnia 1964 tamże) – psychoanalityk działający w Brytyjskim Towarzystwie Analitycznym w latach trzydziestych XX wieku. W jego rozumieniu celem motywacji człowieka jest zawsze więź (a nie gratyfikacja czy rozładowanie jak u Zygmunta Freuda). Uważał, że opisywane przez Melanie Klein obiekty wewnętrzne (prześladowcze, niszczące) są wynikiem realnych niepowodzeń rodzicielskich i stanowią kompensacyjny substytut relacji (relacja z obiektem wewnętrznym, a nie z realnymi ludźmi na zewnątrz). Opisywał, że człowiek uwewnętrznia niezaspakajające obiekty rodzicielskie (nieresponsywne) i przypisuje je w fantazji, jako część siebie. W ten sposób można rozumieć proces powtarzania raniących relacji i nieświadomego poszukiwania podobnych obiektów.

title: William Ronald Fairbairn

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = William Ronald Fairbairn
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[11 sierpnia]] [[1889]]
 |miejsce urodzenia         = [[Edynburg]]
 |data śmierci              = [[31 grudnia]] [[1964]]
 |miejsce śmierci           = [[Edynburg]]
 |zawód                     = psychoanalityk
 |narodowość                = szkocka
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''William Ronald Fairbairn''' (ur. [[11 sierpnia]] [[1889]] w [[Edynburg]]u, zm. [[31 grudnia]] [[1964]] tamże) – [[psychoanaliza|psychoanalityk]] działający w Brytyjskim Towarzystwie Analitycznym w [[lata 30. XX wieku|latach trzydziestych XX wieku]]. W jego rozumieniu celem motywacji człowieka jest '''zawsze więź''' (a nie gratyfikacja czy rozładowanie jak u [[Sigmund Freud|Zygmunta Freuda]])<ref name='Mitchell'>{{Cytuj |autor = Stephen A. Mitchell |tytuł = Freud i inni : historia współczesnej myśli psychoanalitycznej |data = 2017 |data dostępu = 2019-10-01 |isbn = 9788323342663 |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego |oclc = 989742755}}</ref>. Uważał, że opisywane przez [[Melanie Klein]] obiekty wewnętrzne (prześladowcze, niszczące) są wynikiem realnych niepowodzeń rodzicielskich i stanowią [[Kompensacja (psychologia)|kompensacyjny]] [[Substytucja (psychologia)|substytut]] relacji ([[Teoria relacji z obiektem|relacja z obiektem]] wewnętrznym, a nie z realnymi ludźmi na zewnątrz)<ref name='Mitchell'/>. Opisywał, że człowiek uwewnętrznia niezaspakajające obiekty rodzicielskie ([[Responsywność|nieresponsywne]]) i przypisuje je w fantazji, jako część siebie<ref name='Mitchell'/>. W ten sposób można rozumieć proces powtarzania raniących relacji i nieświadomego poszukiwania podobnych obiektów.

== Zobacz też ==
* [[teoria relacji z obiektem]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Fairbairn, William Ronald}}
[[Kategoria:Brytyjscy psychoanalitycy]]
[[Kategoria:Szkoci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1889]]
[[Kategoria:Zmarli w 1964]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Edynburgu]]

title: William Ronald Fairbairn

Data i miejsce urodzenia: 11 sierpnia 1889 · Edynburg

Data i miejsce śmierci: 31 grudnia 1964 · Edynburg

Zawód, zajęcie: psychoanalityk

Narodowość: szkocka


text:
# Kościół Zwiastowania Pańskiego w Żebbuġ
Kościół Zwiastowania Pańskiego (malt. Il-knisja tal-Lunzjata, ang. Annunciation Church), znany lokalnie jako il-Lunżjata – rzymskokatolicki kościół w Ħaż-Żebbuġ na Malcie.

## Historia
Kiedy papieski wysłannik Pietro Dusina wizytował Żebbuġ w dniu 5 lutego 1575, znalazł tam, oprócz kościoła parafialnego, dwadzieścia innych mniejszych świątyń. Większość z nich była opuszczona i w złym stanie, zostały więc przez niego zdekonsekrowane i zamknięte. Dziś pozostało około piętnastu, z tego dziesięć nosi Maryjne wezwania.
Data powstania kościoła Zwiastowania nie jest znana, zbudowany został przed 1575. Kiedy Pietro Dusina wizytował go, był tam główny ołtarz oraz kilka bocznych, kościół miał też drewniane drzwi. Ogólny stan budynku nie był dobry, skoro wizytator zabronił odprawiania w nim mszy świętych. Po tym prawdopodobnie stan został poprawiony, kolejne wizyty biskupów w 1588, 1594, 1598, 1608 oraz 1615 zostawiają opisy wyposażenia i, niestety, pogarszającego się stanu budynku.
Wreszcie w 1658 wizytujący kościół biskup Balaguer Caramasa zdecydował o zamknięciu kościoła, jednak zezwolił na jego późniejsze użytkowanie pod warunkiem naprawy wszelkich usterek i dalszą dobrą opiekę. Wizytujący w 1667 biskup Lucas Buenos zezwolił na jego otwarcie. Następna wizyta miała miejsce w 1679, kiedy biskup Molina stwierdził, że kościół ma dwóch opiekunów.
W 1696 stary kościół zburzono, na jego miejscu zbudowany został nowy. Jego fundatorem był ks. Ġulju Zammit, który pokrył wydatki pieniędzmi zostawionymi przez jego zmarłego wuja ks. Martinu Zammita. Wizyta biskupa Davide Cocco Palmieri w 1696 daje nam opis nowego kościoła: był on nieorientowany (z prezbiterium skierowanym na południe), miał dwoje bocznych drzwi, przykryty był kopułą ze szklaną latarnią na szczycie. Na fasadzie biskup notuje herb braci Zammit.

## Architektura

### Wygląd zewnętrzny
Budynek kościoła jest scentralizowany, postawiony na planie ośmiokąta. Każdy narożnik ozdobiony jest pilastrami, są one ustawione w wielkim porządku, ich wysokość przekracza dwie kondygnacje. Kapitele pilastrów są w porządku kompozytowym.
Fasada budynku prosta, z centralnie umieszczonymi głównymi drzwiami, otoczonymi prostokątną kamienną ramą. Nad drzwiami kwadratowe okno, połączone optycznie z wejściem poprzez wykute w kamieniu ozdobne zwoje, zwieńczone zaś prostym gzymsem. Ponad nim, gdzie poprzednio znajdował się herb braci Zammit, wykuty w kamieniu herb papieski. Na szczycie cały budynek otacza ząbkowany fryz z gzymsem. Fasadę wieńczy wymyślny fronton z kamiennym krzyżem na szczycie. Na obu narożnikach fasady znajdują się kamienne anioły, na wszystkich zaś - dekoracyjny żołądź w kształcie piramidy. Całość przykryta jest kopułą.
Nad bocznymi drzwiami, z których zachodnie są zamurowane, są również okna. Drzwi w bocznych elewacjach są bardziej zdobne niż frontowe - wieńczą je trójkątne naczółki, zaś okna nad nimi są w formie krzyża greckiego.
Do południowej ściany przylega zakrystia, ponad którą znajduje się niewielkie pomieszczenie z dwoma oknami, z osobnym wejściem od strony wschodniej. Nad tym góruje kwadratową wieża – dzwonnica o płaskim dachu. W tylnej ścianie zakrystii, od południa, metalowe drzwi prowadzące do pomieszczenia pod kościołem - być może krypty, lub tylko zwyczajnej piwnicy.
Na zewnętrznych ścianach kościoła znaleźć można pewną liczbę wydrapanych graffiti, przedstawiających różne typy statków. Są to prawdopodobnie formy ex-voto, wykonane przez ludzi morza. Mówi się, że w Żebbuġ, choć nieco oddalonym od morza, w 1687 mieszkało trzydziestu korsarzy. Chociaż graffiti zazwyczaj nie są wysokiej jakości artystycznej. nadal jednak mają swoje znaczenie i są uznawane za formę wyrazu artystycznego.

### Wnętrze
Wnętrze kościoła wykończone jest w stylu barokowym. Otacza go osiem pilastrów z ozdobnymi głowicami. W ołtarzu głównym, stojącym naprzeciw wejścia, znajduje się obraz tytularny „Zwiastowanie”, namalowany około 1690 przez Stefano Erardiego. Przypomina on inne dzieło tego artysty, namalowane w 1677 dla klasztoru Karmelitów w Mdinie. Obraz otoczony jest ozdobną kamienną ramą z fantazyjnymi elementami roślinnymi i putti. Skrzydła aniołów i inne elementy ramy pokryte są złotą farbą. Ponad wszystkim góruje obraz przedstawiający „Ojca Przedwiecznego”, wsparty na kartuszu z cytatem z Księgi Przysłów: GLORIA PRAECEDIT HUMILITAS oraz PROV XV (Prz 15,33).
Sam ołtarz, pokryty marmurem, utrzymany jest w stylu przedsoborowym. Przed nim drewniany ołtarz, bardziej odpowiedni do liturgii posoborowej. Po obu stronach ołtarza niewielkie wejścia, zwieńczone półkolistym naczółkiem segmentowym, prowadzące wąskim korytarzem do zakrystii. Nad lewymi drzwiami napis „Sliem Għalik Marija” (malt. Zdrowaś Maryja), nad prawymi - „Bil-Grazzja Mimlija” (Łaski pełna). Ponad nimi dwa kwadratowe obrazy, przedstawiające odpowiednio - św. Marcina z Tours, biskupa, oraz św. Juliusza I, papieża.
Nad wejściem znajduje się drewniana galeria dla chóru, schody na nią wiodące przecinają otwór okienny po lewej stronie wejścia, co pokazuje, że galeria nie została zaprojektowana razem z kościołem, lecz dobudowana później.
Oprócz ołtarza głównego, w kościele znajduje się również przepiękny ołtarz poświęcony Matce Bożej z Lourdes, którego początki sięgają roku 1876.
W kościele znajduje się kilka obrazów, które wyszły spod pędzla Stefano Erardiego. Są to, oprócz obrazu tytularnego i wspomnianych wcześniej obrazów nad drzwiami do zakrystii, obraz „Święty Jerzy” z ok. 1690, oraz „Święty Grzegorz Wielki”. Jest również kilka obrazów nieznanych autorów, a to „Święty Jerzy zabijający smoka”, „Zwiastowanie” (prawdopodobnie obraz tytularny ze starego kościoła) oraz wspomniany już „Ojciec Przedwieczny”. Dwa pierwsze są artystycznie dużo gorsze od dzieł Erardiego.

## Kościół dzisiaj
Jakkolwiek aktualnie nie są odprawiane regularnie msze święte, jednak wciąż wnętrze jest przystrajane na święto patronalne.

## Ochrona dziedzictwa kulturowego
Budynek kościoła umieszczony jest na liście National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr. 2237.

wikiname: plwiki

title: Kościół Zwiastowania Pańskiego w Żebbuġ

in_language: pl

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół Zwiastowania<br />w Żebbuġ
 |nazwa miejscowa           = Il-knisja tal-Lunzjata
 |funkcja świątyni          =
 |zabytek                   = 2237 [[National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands|(''NICPMI'')]]
 |grafika                   = Annunciation Chapel, Haz Zebbug.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = MLT
 |miejscowość               = [[Żebbuġ]]
 |adres                     = Triq il-Kbira / Triq il-Lunzjata
 |wyznanie                  = [[Katolicyzm|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Archidiecezja maltańska|maltańska]]
 |administratura typ        = [[Archidiecezja]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Zwiastowanie Pańskie|Zwiastowania Pańskiego]]
 |dzień wspomnienia         = 25 marca
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = przed 1575
 |data zakończenia budowy   =
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           = 1658
 |aktualne przeznaczenie    = [[kaplica]]
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             = 1696
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[Architektura barokowa na Malcie|barokowy]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[wapień]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              = 1
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            = 2
 |wezwania ołtarzy bocznych = [[Matka Boża z Lourdes|Matki Bożej z Lourdes]]
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             = [[Dzwonnica#Podział|przystawiona]]
 |nazwa dzwonu              =
 |współrzędne               = 35 52 22.2N 14 26 17.8E
 |opis miejsca              =
 |commons                   =
 |www                       =
}}
'''Kościół Zwiastowania Pańskiego''' ({{W języku|mt|Il-knisja tal-Lunzjata}}, {{W języku|en|Annunciation Church}}), znany lokalnie jako '''''il-Lunżjata''''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]] kościół w [[Żebbuġ|Ħaż-Żebbuġ]] na [[Malta|Malcie]].

== Historia ==
Kiedy [[Papież|papieski]] wysłannik Pietro Dusina wizytował Żebbuġ w dniu 5 lutego 1575, znalazł tam, oprócz [[Kościół parafialny|kościoła parafialnego]], dwadzieścia innych mniejszych świątyń. Większość z nich była opuszczona i w złym stanie, zostały więc przez niego [[Poświęcenie kościoła|zdekonsekrowane]] i zamknięte. Dziś pozostało około piętnastu, z tego dziesięć nosi [[Matka Boża|''Maryjne'']] [[Wezwanie (religia)|wezwania]]{{r|kappelli}}.

Data powstania kościoła Zwiastowania nie jest znana, zbudowany został przed 1575. Kiedy Pietro Dusina wizytował go, był tam główny ołtarz oraz kilka bocznych, kościół miał też drewniane drzwi. Ogólny stan budynku nie był dobry, skoro wizytator zabronił odprawiania w nim [[Msza|mszy świętych]]. Po tym prawdopodobnie stan został poprawiony, kolejne wizyty biskupów w 1588, 1594, 1598, 1608 oraz 1615 zostawiają opisy wyposażenia i, niestety, pogarszającego się stanu budynku{{r|kappelli}}.

Wreszcie w 1658 wizytujący kościół biskup [[Miguel Juan Balaguer Camarasa|Balaguer Caramasa]] zdecydował o zamknięciu kościoła, jednak zezwolił na jego późniejsze użytkowanie pod warunkiem naprawy wszelkich usterek i dalszą dobrą opiekę. Wizytujący w 1667 biskup [[Lucas Buenos]] zezwolił na jego otwarcie. Następna wizyta miała miejsce w 1679, kiedy [[biskup]] [[Miguel Jerónimo de Molina|Molina]] stwierdził, że kościół ma dwóch opiekunów{{r|kappelli}}.

W 1696 stary kościół zburzono, na jego miejscu zbudowany został nowy{{r|kappelli|guillaumier|churchinmalta|nicpmi|ferres1866}}. Jego fundatorem był ks. Ġulju Zammit{{r|guillaumier|ferres1866}}, który pokrył wydatki pieniędzmi zostawionymi przez jego zmarłego wuja ks. Martinu Zammita{{r|kappelli}}. Wizyta biskupa [[Davide Cocco Palmieri]] w 1696 daje nam opis nowego kościoła: był on [[Orientowanie (architektura)|nieorientowany]] (z [[prezbiterium]] skierowanym na południe), miał dwoje bocznych drzwi, przykryty był [[Kopuła (architektura)|kopułą]] ze szklaną [[Latarnia (architektura)|latarnią]] na szczycie. Na [[Fasada|fasadzie]] biskup notuje [[herb]] braci Zammit{{r|kappelli}}.

== Architektura ==
=== Wygląd zewnętrzny ===
Budynek kościoła jest scentralizowany, postawiony na planie [[ośmiokąt]]a. Każdy narożnik ozdobiony jest [[Pilaster|pilastrami]], są one ustawione w [[Wielki porządek|wielkim porządku]], ich wysokość przekracza dwie kondygnacje. [[Kapitel]]e pilastrów są w [[Porządek kompozytowy|porządku kompozytowym]]{{r|kappelli}}.

[[Fasada]] budynku prosta, z centralnie umieszczonymi głównymi drzwiami, otoczonymi prostokątną kamienną ramą. Nad drzwiami kwadratowe okno, połączone optycznie z wejściem poprzez wykute w kamieniu ozdobne zwoje, zwieńczone zaś prostym [[gzyms]]em. Ponad nim, gdzie poprzednio znajdował się herb braci Zammit, wykuty w kamieniu [[Godło Stolicy Apostolskiej|herb papieski]]. Na szczycie cały budynek otacza ząbkowany [[fryz]] z [[gzyms]]em. Fasadę wieńczy wymyślny [[fronton]] z kamiennym krzyżem na szczycie. Na obu narożnikach fasady znajdują się kamienne [[anioł]]y, na wszystkich zaś - dekoracyjny [[Żołądź (ornament)|żołądź]] w kształcie [[Piramida|piramidy]]. Całość przykryta jest kopułą{{r|kappelli|nicpmi}}.

Nad bocznymi drzwiami, z których zachodnie są zamurowane, są również okna. Drzwi w bocznych [[elewacja]]ch są bardziej zdobne niż frontowe - wieńczą je trójkątne [[Naczółek (architektura)|naczółki]], zaś okna nad nimi są w formie [[Krzyż grecki|krzyża greckiego]]{{r|kappelli}}.

Do południowej ściany przylega [[zakrystia]], ponad którą znajduje się niewielkie pomieszczenie z dwoma oknami, z osobnym wejściem od strony wschodniej. Nad tym góruje kwadratową wieża – [[dzwonnica]] o płaskim dachu. W tylnej ścianie zakrystii, od południa, metalowe drzwi prowadzące do pomieszczenia pod kościołem - być może [[Krypta|krypty]], lub tylko zwyczajnej [[Piwnica|piwnicy]]{{r|kappelli}}.

Na zewnętrznych ścianach kościoła znaleźć można pewną liczbę wydrapanych ''[[graffiti]]'', przedstawiających różne typy statków. Są to prawdopodobnie formy [[Dar wotywny|''ex-voto'']], wykonane przez ludzi morza. Mówi się, że w Żebbuġ, choć nieco oddalonym od morza, w 1687 mieszkało trzydziestu [[korsarz]]y. Chociaż graffiti zazwyczaj nie są wysokiej jakości artystycznej. nadal jednak mają swoje znaczenie i są uznawane za formę wyrazu artystycznego{{r|kappelli}}.

=== Wnętrze ===
Wnętrze kościoła wykończone jest w stylu [[barok]]owym. Otacza go osiem [[Pilaster|pilastrów]] z ozdobnymi [[Kapitel|głowicami]]. W ołtarzu głównym, stojącym naprzeciw wejścia, znajduje się obraz tytularny „Zwiastowanie”, namalowany około 1690 przez [[Stefano Erardi]]ego. Przypomina on inne dzieło tego artysty, namalowane w 1677 dla klasztoru Karmelitów w [[Mdina|Mdinie]]. Obraz otoczony jest ozdobną kamienną ramą z fantazyjnymi elementami roślinnymi i ''[[Putto|putti]]''. Skrzydła aniołów i inne elementy ramy pokryte są złotą farbą. Ponad wszystkim góruje obraz przedstawiający „Ojca Przedwiecznego”, wsparty na [[Kartusz (ozdoba)|kartuszu]] z [[cytat]]em z [[Księga Przysłów|''Księgi Przysłów'']]: GLORIA PRAECEDIT HUMILITAS oraz PROV XV ([http://www.biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=553 Prz 15,33]){{r|kappelli}}.

Sam ołtarz, pokryty [[marmur]]em, utrzymany jest w stylu [[Sobór watykański II|przedsoborowym]]. Przed nim drewniany ołtarz, bardziej odpowiedni do liturgii posoborowej. Po obu stronach ołtarza niewielkie wejścia, zwieńczone półkolistym [[Naczółek (architektura)|naczółkiem]] segmentowym, prowadzące wąskim korytarzem do [[Zakrystia|zakrystii]]. Nad lewymi drzwiami napis „Sliem Għalik Marija” ([[Język maltański|malt.]] ''Zdrowaś Maryja''), nad prawymi - „Bil-Grazzja Mimlija” (''Łaski pełna''). Ponad nimi dwa kwadratowe obrazy, przedstawiające odpowiednio - św. [[Marcin z Tours|Marcina z Tours]], biskupa, oraz św. [[Juliusz I|Juliusza I]], papieża{{r|kappelli}}.

Nad wejściem znajduje się drewniana galeria dla chóru, schody na nią wiodące przecinają otwór okienny po lewej stronie wejścia, co pokazuje, że galeria nie została zaprojektowana razem z kościołem, lecz dobudowana później{{r|kappelli}}.

Oprócz ołtarza głównego, w kościele znajduje się również przepiękny ołtarz poświęcony [[Matka Boża z Lourdes|Matce Bożej z Lourdes]], którego początki sięgają roku 1876{{r|kappelli}}.

W kościele znajduje się kilka obrazów, które wyszły spod pędzla Stefano Erardiego. Są to, oprócz obrazu tytularnego i wspomnianych wcześniej obrazów nad drzwiami do zakrystii, obraz [[Jerzy (męczennik)|„Święty Jerzy”]] z ok. 1690, oraz [[Grzegorz I|„Święty Grzegorz Wielki”]]. Jest również kilka obrazów nieznanych autorów, a to „Święty Jerzy zabijający smoka”, „Zwiastowanie” (prawdopodobnie obraz tytularny ze starego kościoła) oraz wspomniany już „Ojciec Przedwieczny”. Dwa pierwsze są artystycznie dużo gorsze od dzieł Erardiego{{r|kappelli}}.

== Kościół dzisiaj ==
Jakkolwiek aktualnie nie są odprawiane regularnie [[Msza|msze święte]], jednak wciąż wnętrze jest przystrajane na święto patronalne{{r|kappelli}}.

== Ochrona dziedzictwa kulturowego ==
Budynek kościoła umieszczony jest na liście [[National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands]] pod nr. 2237{{r|nicpmi}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="kappelli">
{{Cytuj stronę |autor=Julian Brincat |autor2=Bernard Bugeja |autor3=Norbert Crockford |autor4=Dorianne Pellicano |tytuł=Il-knisja tal-Lunzjata ~ Ħaż-Żebbuġ ~|url=http://www.kappellimaltin.com/Il-Kappelli/Sett19/ZBG_Lunzjata/zbg_lunzjata.html |opublikowany=''Kappelli Maltin'' |archiwum=https://web.archive.org/web/20190512113532/http://www.kappellimaltin.com/Il-Kappelli/Sett19/ZBG_Lunzjata/zbg_lunzjata.html |zarchiwizowano=2019-05-12 |język=mt}}</ref>
<ref name="guillaumier">
{{Cytuj książkę |autor=Alfie Guillaumier |tytuł=Malta's Towns and Villages |rozdział=Zebbug - Church of the Annunciation |wydawca=Terry Asphar |miejsce=USA |rok=2003 |isbn=0974382108 |strony=616 |język=en}}</ref>
<ref name="churchinmalta">
{{Cytuj stronę |tytuł=Ħaż-Żebbuġ / Annunciation Church |url=http://thechurchinmalta.org/en/posts/1069/zebbug |opublikowany=''Archdiocese in Malta'' |archiwum=https://web.archive.org/web/20180812163904/http://thechurchinmalta.org/en/posts/1069/zebbug |zarchiwizowano=2018-08-12 |język=en}}</ref>
<ref name="nicpmi">
{{Cytuj stronę |tytuł=Chapel of the Annunciation |url=https://culture.gov.mt/en/culturalheritage/NICPMI_Database/2237.pdf |opublikowany=[[National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands|''NICPMI'']] |data=2014-03-28 |archiwum=https://web.archive.org/web/20190512114121/https://culture.gov.mt/en/culturalheritage/NICPMI_Database/2237.pdf |zarchiwizowano=2019-05-12 |język=en}}</ref>
<ref name="ferres1866">
{{Cytuj książkę |autor=Achille Ferres |rozdział=CXX. Chiese nel Zebbug e suoi limiti / Chiesa della B.V. Annunziata |tytuł=Deserizione storica delle chiese di Malta e Gozo |miejsce=Malta |rok=1866 |url=https://books.google.co.uk/books?id=jcwNAAAAQAAJ&printsec=frontcover#v=onepage&q=zeitun&f=false |strony=422 |język=it}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Żebbuġ}}
[[Kategoria:Żebbuġ|Kościół Zwiastowania Pańskiego w Żebbuġ]]
[[Kategoria:Barokowe kościoły na Malcie]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie na Malcie]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Zwiastowania Pańskiego]]

title: Kościół Zwiastowania · w ŻebbuġIl-knisja tal-Lunzjata

Państwo: Malta

Miejscowość: Żebbuġ

Adres: Triq il-Kbira / Triq il-Lunzjata

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: maltańska

Wezwanie: Zwiastowania Pańskiego

Wspomnienie liturgiczne: 25 marca

Data rozpoczęcia budowy: przed 1575

Aktualne przeznaczenie: kaplica

Styl: barokowy

Świątynia · • materiał bud.: · • wapień

Kopuła · • liczba kopuł: · 1

Ołtarz · • liczba ołtarzy · • wezwania ołtarzy bocznych: · 2 · Matki Bożej z Lourdes

Dzwonnica · • typ dzwonnicy: · przystawiona


text:
# Herb Turyngii
Herb Turyngii znany jest od XII wieku. Przedstawia na tarczy w polu błękitnym wspiętego srebrnego lwa w poziome czerwono-srebrne pasy, ze złotą koroną i szponami. Wokół lwa osiem srebrnych gwiazd.
Herb w obecnej wersji przyjęty został 30 stycznia 1991 roku. Potwierdzony został w konstytucji landu z 25 października 1993 roku.
Osiem gwiazd wokół lwa symbolizuje osiem historycznych terytoriów, które wchodzą w skład obecnej Turyngii. Są to: Sachsen-Weimar-Eisenach, Sachsen-Meiningen, Sachsen-Gotha, Sachsen-Altenburg, Republika Reuss (Księstwo Reuss (linii starszej) oraz Księstwo Reuss (linii młodszej)), Schwarzburg-Sondershausen i Schwarzburg-Rudolstadt oraz terytoria pruskie (Merseburg i Schmalkalden), które 1 maja 1920 roku wspólnie utworzyły ten kraj związkowy.
W latach 1920–1933 herbem Turyngii była tarcza z siedmioma srebrnymi gwiazdami (w układzie 2,3,2) w polu czerwonym.
W okresie III Rzeszy paskowany lew trzymał w łapie swastykę. W początkowym okresie istnienia NRD Lew był złoty, a tło czerwone, w 1952 roku herb, jak i cała Turyngia jako jednostka administracyjna została zniesiona.

## Historia
- Schwarzburg-Sondershausen 1599-1918
- Schwarzburg-Rudolstadt 1599–1918
- Saksonia-Altenburg 1602–1672 i 1602–1672
- Saksonia-Meiningen i Hildburghausen 1680–1918
- Saksonia-Hildburghausen 1680–1826
- Saksonia-Gotha-Altenburg 1672–1826
- Księstwo Reuss (linii starszej) 1778–1918
- Księstwo Reuss (linii młodszej) 1806–1918
- Saksonia-Weimar-Eisenach 1809–1918
- Saksonia-Coburg-Gotha 1826–1918
- Herb Turyngii w latach 1921-1933
- Herb Turyngii w latach 1933-1945
- Herb Turyngii w latach 1945–1952

title: Herb Turyngii

wikitext:
[[Plik:Coat of arms of Thuringia.svg|150px|thumb|Herb Turyngii]]

'''Herb [[Turyngia|Turyngii]]''' znany jest od [[XII wiek]]u. Przedstawia na tarczy w polu błękitnym wspiętego srebrnego lwa w poziome czerwono-srebrne pasy, ze złotą koroną i szponami. Wokół lwa osiem srebrnych gwiazd.

Herb w obecnej wersji przyjęty został 30 stycznia 1991 roku. Potwierdzony został w konstytucji landu z 25 października 1993 roku.

Osiem gwiazd wokół lwa symbolizuje osiem historycznych terytoriów, które wchodzą w skład obecnej Turyngii. Są to: [[Saksonia-Weimar-Eisenach|Sachsen-Weimar-Eisenach]], [[Saksonia-Meiningen i Hildburghausen|Sachsen-Meiningen]], [[Saksonia-Coburg-Gotha|Sachsen-Gotha]], [[Saksonia-Altenburg|Sachsen-Altenburg]], [[Republika Reuss]] ([[Księstwo Reuss (linii starszej)]] oraz [[Księstwo Reuss (linii młodszej)]]), [[Schwarzburg-Sondershausen]] i [[Schwarzburg-Rudolstadt]] oraz terytoria pruskie ([[Merseburg]] i [[Schmalkalden]]), które 1 maja [[1920]] roku wspólnie utworzyły ten kraj związkowy.

W latach 1920–1933 herbem Turyngii była tarcza z siedmioma srebrnymi gwiazdami (w układzie 2,3,2) w polu czerwonym.
W okresie III Rzeszy paskowany lew trzymał w łapie swastykę. W początkowym okresie istnienia [[Niemiecka Republika Demokratyczna|NRD]] Lew był złoty, a tło czerwone, w 1952 roku herb, jak i cała Turyngia jako jednostka administracyjna została zniesiona.

== Historia ==
<gallery>
Plik:Coat of Arms of the Principality of Schwarzburg-Sondershausen.svg|[[Schwarzburg-Sondershausen]] 1599-1918
Plik:Coat of Arms of the Principality of Schwarzburg-Rudolstadt.svg|[[Schwarzburg-Rudolstadt]] 1599–1918
Plik:Coat of Arms of the Duchy of Saxe-Altenburg.svg|[[Saksonia-Altenburg]] 1602–1672 i 1602–1672
Plik:Coat of Arms of the Duchy of Saxe-Meiningen-Hildburghausen.svg|[[Saksonia-Meiningen i Hildburghausen]] 1680–1918
Plik:Shield of Saxe-Meiningen-Hildburghausen.svg|[[Saksonia-Hildburghausen]] 1680–1826
Plik:Middle Arms of the Duchy of Saxe-Altenburg.svg|[[Saksonia-Gotha-Altenburg]] 1672–1826
Plik:Coat of Arms of the Principality of Reuss-Greiz, Older Line.svg|[[Księstwo Reuss (linii starszej)]] 1778–1918
Plik:Coat of Arms of the Principality of Reuss-Greiz, Younger Line.svg|[[Księstwo Reuss (linii młodszej)]] 1806–1918
Plik:Coat of Arms of the Grand Duchy of Saxe-Weimar-Eisenach.svg|[[Saksonia-Weimar-Eisenach]] 1809–1918
Plik:Coat of Arms of the Duchy of Saxe-Coburg and Gotha.svg|[[Saksonia-Coburg-Gotha]] 1826–1918
Plik:Wappen Land Thüringen.svg|Herb Turyngii w latach 1921-1933
Plik:Wappen Thüringen 1933-1945.png|Herb Turyngii w latach 1933-1945
Plik:Coat of arms of Thuringia 1945-1952.svg|Herb Turyngii w latach 1945–1952
</gallery>

{{Herby Niemiec}}

[[Kategoria:Turyngia]]
[[Kategoria:Herby niemieckich krajów związkowych|Turyngia]]


text:
# Saint Vincent i Grenadyny na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996
Saint Vincent i Grenadyny na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 reprezentowało ośmiu zawodników: siedmiu mężczyzn i jedna kobieta. Był to trzeci start reprezentacji Saint Vincent I Grenadyny na letnich igrzyskach olimpijskich.

## Skład kadry

### Lekkoatletyka
Mężczyźni
- Joel Mascoll – bieg na 100 m – odpadł w eliminacjach
- Eswort Coombs – bieg na 400 m – odpadł w półfinale
- Pamenos Ballantyne – maraton – 95. miejsce
- Kambon Sampson, Joel Mascoll, Eswort Coombs, Kahlil Cato – sztafeta 4 x 100 m – odpadli w eliminacjach
- Eswort Coombs, Thomas Dickson, Eversley Linley, Kambon Sampson – sztafeta 4 x 400 m – odpadli w eliminacjach

Kobiety
- Natalie Martindale – bieg na 100 m – odpadła w eliminacjach

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 | nazwa                  = Saint Vincent i Grenadyny na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996
 | państwo                = VCT
 | kod MKOl               = VIN
 | kod organizacja        =
 | organizacja            =
 | impreza z linkiem      = [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996]]
 | miejscowość            = [[Atlanta]]
 | chorąży                = [[Eswort Coombs]]
 | liczba zawodników      = 8
 | liczba konkurencji     = 6
 | liczba dyscyplin       = 1
 | pozycja w klasyfikacji =
 | złote                  = 0
 | srebrne                = 0
 | brązowe                = 0
 | suma                   = 0
}}
'''[[Saint Vincent i Grenadyny]]''' na '''[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996]]''' reprezentowało ośmiu zawodników: siedmiu mężczyzn i jedna kobieta. Był to trzeci start reprezentacji Saint Vincent I Grenadyny na [[Letnie igrzyska olimpijskie|letnich igrzyskach olimpijskich]].

== Skład kadry ==

=== [[Plik:Athletics pictogram.svg|30px]] [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996|Lekkoatletyka]] ===
'''Mężczyźni'''
* [[Joel Mascoll]] – bieg na 100 m – odpadł w eliminacjach
* [[Eswort Coombs]] – bieg na 400 m – odpadł w półfinale
* [[Pamenos Ballantyne]] – maraton – 95. miejsce
* [[Kambon Sampson]], Joel Mascoll, Eswort Coombs, [[Kahlil Cato]] – [[Sztafeta 4 × 100 metrów|sztafeta 4 x 100 m]] – odpadli w eliminacjach
* Eswort Coombs, [[Thomas Dickson]], [[Eversley Linley]], [[Kambon Sampson]] – [[Sztafeta 4 × 400 metrów|sztafeta 4 x 400 m]] – odpadli w eliminacjach

'''Kobiety'''
* [[Natalie Martindale]] – bieg na 100 m – odpadła w eliminacjach

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/countries/VIN/editions/24 | tytuł = Saint Vincent and the Grenadines at the 1996 Summer Olympics | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2020-10-17}}
{{IO Saint Vincent i Grenadyny}}
{{LIO 1996}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996]]
[[Kategoria:Saint Vincent i Grenadyny na igrzyskach olimpijskich]]

Kod MKOl: VIN

Chorąży: Eswort Coombs

Liczba zawodników: 8 w 6 konkurencjach w 1 dyscyplinie

Medale: Złoto · 0 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 0


text:
# (73611) 2127 T-3
(73611) 2127 T-3 – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,34 lat w średniej odległości 2,66 j.a. Odkryta 16 października 1977 roku.

title: (73611) 2127 T-3

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 73611
 |       nazwa = 2127 T-3
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Cornelis Johannes van Houten|C. van Houten]], [[Ingrid van Houten-Groeneveld|I. van Houten]], [[Tom Gehrels|T. Gehrels]]
 |       dzień = 16 października
 |         rok = 1977
 |występowanie =
 |wielka_półoś = 2,6584
 |    mimośród = 0,1615
 |  peryhelium = 2,2290
 |    aphelium = 3,0877
 |         lat = 4
 |         dni = 123
 |      godzin = 4
 |    prędkość = 18,26
 |  nachylenie = 11,18
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,2
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(73611) 2127 T-3''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,34 lat w średniej odległości 2,66 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[16 października]] [[1977]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 73001–74000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|73611}}
* {{JPLorb|73611}}
* {{MPC|73611}}

{{SORTUJ:2127 T-3}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nienazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1977]]

title: (73611) 2127 T-3

Odkrywca: C. van Houten, I. van Houten, T. Gehrels

Data odkrycia: 16 października 1977

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 123 dni 4 godziny


text:
# Problem Fagnana
Problem Fagnana – problem optymalizacyjny postawiony po raz pierwszy przez włoskiego matematyka i duchownego Giovanniego Fagnana w 1775:
Dla danego trójkąta ostrokątnego wyznaczyć trójkąt wpisany o minimalnym obwodzie.
Rozwiązaniem problemu Fagnana jest trójkąt spodkowy (zwany także trójkątem ortycznym), który powstaje z połączenia spodków wysokości danego trójkąta ostrokątnego.
Oryginalny dowód poprawności takiego rozwiązania podany przez Fagnana wykorzystuje metody rachunku różniczkowego oraz wynik pośredni podany przez jego ojca Giulio Carlo de’ Toschi di Fagnana. Później zostały zaprezentowane różne dowody czysto geometryczne, między innymi przez Hermanna Schwarza, Lipóta Fejéra, Hansa Samelsona i Mikołaja Izwolskiego. Dowody geometryczne korzystają z własności odbić symetrycznych do skonstruowania pewnej minimalnej ścieżki reprezentującej obwód. Natomiast Nguyen Minh Ha podał dowód za pomocą iloczynu skalarnego wektorów.

title: Problem Fagnana

wikitext:
[[Plik:Fagnano problem.svg|thumb|380px|Trójkąt ortyczny: <math>\triangle DEF</math>
wpisane trójkąty: <math>\triangle DEF\,,\triangle GHI</math>
<math>|DE|+|EF|+|FD|\leqslant |GH|+|HI|+|IG|</math>]]
'''Problem Fagnana''' – problem [[Optymalizacja (matematyka)|optymalizacyjny]] postawiony po raz pierwszy przez włoskiego matematyka i duchownego [[Giovanni Fagnano|Giovanniego Fagnana]] w 1775{{odn|Coxeter|1967|s=36}}{{odn|Coxeter|Greitzer|1967|s=88}}:
: ''Dla danego trójkąta ostrokątnego wyznaczyć trójkąt wpisany{{u|twpisany}} o minimalnym obwodzie''.

Rozwiązaniem problemu Fagnana jest ''[[trójkąt spodkowy]]''{{odn|Jędrychowski|Kordos|1993|s=15}} (zwany także ''trójkątem ortycznym''), który powstaje z połączenia spodków wysokości danego trójkąta ostrokątnego{{odn|Coxeter|1967|s=37}}.

Oryginalny dowód poprawności takiego rozwiązania podany przez Fagnana wykorzystuje metody [[rachunek różniczkowy i całkowy|rachunku różniczkowego]] oraz wynik pośredni podany przez jego ojca Giulio Carlo de’ Toschi di Fagnana. Później zostały zaprezentowane różne dowody czysto geometryczne, między innymi przez [[Hermann Schwarz|Hermanna Schwarza]]{{odn|Coxeter|Greitzer|1967|s=88-89}}, [[Lipót Fejér|Lipóta Fejéra]]{{odn|Coxeter|1967|s=36}}{{odn|Ha|2004|s=199}}, [[Hans Samelson|Hansa Samelsona]] i [[Mikołaj Aleksandrowicz Iwzolski|Mikołaja Izwolskiego]]{{odn|Izwolski|1937|s=5-10}}. Dowody geometryczne korzystają z własności odbić symetrycznych do skonstruowania pewnej minimalnej ścieżki reprezentującej obwód. Natomiast [[Nguyen Minh Ha]] podał dowód za pomocą [[iloczyn skalarny|iloczynu skalarnego wektorów]]{{odn|Ha|2004|s=199-201}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name="twpisany" group="uwaga">Czyli taki, że wszystkie jego wierzchołki leżą na bokach danego trójkąta.</ref>
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | nazwisko=Pompe | imię=Waldemar | autor link= Waldemar Pompe | tytuł=Wokół obrotów przewodnik po geometrii elementarnej | wydawca=Wydawnictwo Szkolne OMEGA | miejsce=Kraków | rok=2014 | strony=15-18 | isbn=978-83-7267-599-6}}
* {{cytuj książkę | nazwisko=Coxeter | imię=Harold Scott MacDonald | autor link=Harold Scott MacDonald Coxeter | tytuł=Wstęp do geometrii dawnej i nowej | inni=Tłumaczenie [[Ryszard Krasnodębski]] | miejsce=Warszawa | wydawca=Państwowe Wydawnictwo Naukowe | rok=1967 | strony=36–37 | oclc=749271287 | odn=tak}}
* {{cytuj książkę | nazwisko=Coxeter | imię=Harold Scott MacDonald | nazwisko2=Greitzer | imię2=Samuel L. | autor link2=Samuel Greitzer | tytuł=Geometry Revisited| miejsce=Waszyngton | wydawca=Mathematical Association of America | tom=19 | rok=1967 | strony=88–89 | isbn=0-88385-619-0 | język=en | odn=tak}} {{cytuj stronę | url=http://www.aproged.pt/biblioteca/geometryrevisited_coxetergreitzer.pdf | tytuł=pdf | data dostępu=2015-09-19}}
* {{cytuj książkę | nazwisko=Jędrychowski | imię=Wojciech | autor link=Wojciech Jędrychowski | nazwisko2=Kordos | imię2=Marek | autor link2=Marek Kordos | tytuł=Szkoła geometrii. Odczyty Kaliskie | wydawca=Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne | rok=1993 | isbn=83-02-05329-5 | odn=tak}}
* {{cytuj książkę | nazwisko=Dörrie | imię=Heinrich | autor link=Heinrich Dörrie | tytuł=100 Great Problems of Elementary Mathematics: Their History and Solution | wydawca=Dover Publications | rok=1965 | strony=359-360 | isbn=0-486-61348-8 | język=en}} {{cytuj stronę | url=http://books.google.de/books?id=i4SJwNrYuAUC&pg=PA359&vq=fagnano&source=gbs_search_r&cad=1_1 | tytuł=Problem 90 | data dostępu=2015-09-19}}
* {{Cytuj pismo | nazwisko=Ha | imię=Nguyen Minh | autor link=Nguyen Minh Ha | tytuł=Another Proof of Fagnano’s Inequality | czasopismo=Forum Geometricorum | wolumin=4 | strony=199-201 | rok=2004 | issn=1534-1178 | odn=tak}} {{cytuj stronę | url=http://forumgeom.fau.edu/FG2004volume4/FG200422index.html | tytuł=FG200422 | język=en | data dostępu=2015-09-19}}
* {{cytuj książkę | nazwisko=Nahin | imię=Paul J. | autor link=Paul Nahin | tytuł=When Least is Best: How Mathematicians Discovered Many Clever Ways to Make Things as Small (or as Large) as Possible | wydawca=Princeton University Press | rok=2004 | isbn=0-691-07078-4 | strony=67 | język=en}}
* {{cytuj książkę | tytuł=Математическое просвещение. Сборник статей по элементарной и началам высшей математики | inni=Pod red. Р. Н. Бончковского | rozdział=О треугольнике минимального периметра, вписанном в остроугольный треугольник | autor r=Н. А. Извольский | rok=1937 | miejsce=Leningrad | strony=5-10 | odn={{odn/id|Izwolski|1937|s=5-10}}}} {{cytuj stronę | url=https://math.ru/lib/files/djvu/mp1/mp1-10.djvu?djvuopts&page=6 | tytuł=mp1-10 | język=ru | data dostępu=2025-02-11}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{MathWorld | adres = FagnanosProblem | tytuł = Fagnano's Problem }} [dostęp 2025-07-30].
* {{otwarty dostęp}} ''[https://encyclopediaofmath.org/wiki/Fagnano_problem Fagnano problem]'' {{lang|en}}, Encyclopedia of Mathematics, encyclopediaofmath.org [dostęp 2025-07-30].
* {{cytuj stronę | url=http://www.cut-the-knot.org/triangle/Fagnano.shtml | tytuł=Fagnano’s Problem | nazwisko=Bogomolny | imię=Alexander | język=en | data dostępu=2015-09-19}}

[[Kategoria:Geometria euklidesowa]]
[[Kategoria:Trójkąty]]


text:
# Julija Poliszczuk
Julija Poliszczuk, ukr. Юлія Поліщук (ur. 14 marca 1983 w Kijowie) – ukraińska projektantka mody obecnie mieszkająca w Londynie.

## Kariera
Poliszczuk ukończyła University of the Arts London, a dokładniej London College of Fashion. Płynnie mówi po angielsku i ukraińsku.
Po raz pierwszy jej prace były wystawione w lutym 2009, w trakcie Sunrise in Baku Fashion Project. Projekt modowy pokazywano przez miesiąc m.in. w Fashion TV (Europa, Ameryka i Bliski Wschód), BBC Azeri i MTV, a jej praca przyciągnęła dużo uwagi podczas pokazu. W 2012 Poliszczuk założyła MissU, firmę modową z siedzibą w Londynie. W jednym z wywiadów mówiła: Bardzo często kobiety chowają swoje prawdziwe "ja" i boją się je pokazać światu. Ja staram się tworzyć rzeczy z prawdziwą tożsamością i elegancją. Od marca 2012 Poliszczuk bierze udział w Ukraińskim Tygodniu Mody w Kijowie.
W marcu 2013 Poliszczuk zaprezentowała nową linię sukni wieczornych sygnowanych jej nazwiskiem, które zostały zauważone i docenione przez widownię i krytyków w Ukrainie. Marka MissU jest skierowana głównie do młodych kobiet, które są rozważne i poważne, ale jednocześnie kobiece i romantyczne. Natomiast marka Julija Poliszczuk dedykowana jest kobietom pewnym siebie i odnoszącym sukcesy, których niepowtarzalny i czarujący styl podkreślają eleganckie i ekskluzywne suknie wieczorowe.
Obecnie Poliszczuk pracuje dla Vogue Ukraine i jest ambasadorką Ukraińskiego Tygodnia Mody. Zasiada w jury modowych konkursów.

## Inne działalności
Poliszczuk aktywnie wspiera edukację i programy studenckie w branży modowej i regularnie pojawia się z odczytami na uniwersytetach w Londynie i Kijowie. W 2013 stworzyła Fashion Move On, projekt artystyczny mający na celu wspierać i tworzyć kolaborację między projektantami, filmowcami i artystami. Projekt powstał we współpracy z Ukraińskim Tygodniem Mody i został zaprezentowany w formie krótki filmów w trakcie jednego z Ukraińskich Tygodni Mody.

title: Julija Poliszczuk

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Julija Poliszczuk
 |grafika                   = Yuliya Polishchuk.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[14 marca]] [[1983]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kijów]], [[Ukraina]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[Projektant mody|projektantka mody]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |www                       = https://yuliyapolishchuk.com/home
}}
'''Julija Poliszczuk''', [[Język ukraiński|ukr.]] Юлія Поліщук (ur. [[14 marca]] [[1983]] w [[Kijów|Kijowie]]) – [[Ukraina|ukraińska]] projektantka [[Moda (styl)|mody]] obecnie mieszkająca w [[Londyn|Londynie]].

== Kariera ==
Poliszczuk ukończyła [[University of the Arts London]], a dokładniej London College of Fashion. Płynnie mówi po [[Język angielski|angielsku]] i [[Język ukraiński|ukraińsku]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = MissU by Yuliya Polishchuk 2012 |data dostępu = 2022-04-26 |opublikowany = www.facebook.com |url = https://www.facebook.com/MissuByYuliyaPolishchuk2012/ |język = pl}}</ref>.

Po raz pierwszy jej prace były wystawione w lutym 2009, w trakcie {{link-interwiki|Sunrise in Baku Fashion Project|Q=Q7641139}}<ref>{{Cytuj |tytuł = Embassy of the Republic of Azerbaijan |data = 2010-04-27 |data dostępu = 2022-04-26 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20100427015159/http://www.azembassy.org.uk/xeberler.php?article_id=20090304095302604&page=0402&lang=eng}}</ref>. Projekt modowy pokazywano przez miesiąc m.in. w [[Fashion TV]] ([[Europa]], [[Stany Zjednoczone|Ameryka]] i [[Bliski Wschód]]), [[BBC]] [[Azerbejdżan|Azeri]] i [[MTV]], a jej praca przyciągnęła dużo uwagi podczas pokazu. W 2012 Poliszczuk założyła MissU, [[firma|firmę]] modową z siedzibą w Londynie<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=MissU by Yuliya Polishchuk Fall Winter 2012/2013|url=https://www.youtube.com/watch?v=Xm22wRNM6ko|data dostępu=2022-05-24}}</ref>. W jednym z wywiadów mówiła: ''Bardzo często kobiety chowają swoje prawdziwe "ja" i boją się je pokazać światu. Ja staram się tworzyć rzeczy z prawdziwą tożsamością i elegancją''<ref name=":0" />. Od marca 2012 Poliszczuk bierze udział w [[Tydzień mody|Ukraińskim Tygodniu Mody]] w Kijowie<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=BACKSTAGE. Показы в рамках проекта Fresh Fashion осень/зима 2012-13 ч2|url=https://www.youtube.com/watch?v=AEKBLc2m-nw|data dostępu=2022-04-26}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Vogue.ua |tytuł = Backstage UFW день 5 |data dostępu = 2022-05-24 |opublikowany = Vogue UA |url = https://vogue.ua/article/fashion/backstage-ufw-den-5120.html}}</ref>.

W marcu 2013 Poliszczuk zaprezentowała nową linię sukni wieczornych sygnowanych jej nazwiskiem, które zostały zauważone i docenione przez widownię i krytyków w Ukrainie<ref>{{Cytuj |tytuł = ELLE.com.ua: Yuliya POLISHCHUK коллекции Yuliya POLISHCHUK Ukrainian Fashion Week осень-зима 2013/2014, фото. |data = 2013-03-30 |data dostępu = 2022-04-26 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20130330031301/http://elle.ua/moda/podium/Ukrainian-Fashion-Week-osen-zima-2013-2014/Yuliya-POLISHCHUK/Yuliya-POLISHCHUK}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Vogue.ua |tytuł = Backstage UFW день 5 |data dostępu = 2022-04-26 |opublikowany = Vogue UA |url = https://vogue.ua/article/fashion/backstage-ufw-den-5120.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Задай вопрос Юлии Полищук |data dostępu = 2022-05-24 |opublikowany = Tochka.net |url = https://conferences.tochka.net/2089-zaday-vopros-yulii-polishchuk/ |język = ru}}</ref>. Marka MissU jest skierowana głównie do młodych kobiet, które są rozważne i poważne, ale jednocześnie kobiece i romantyczne. Natomiast marka Julija Poliszczuk dedykowana jest kobietom pewnym siebie i odnoszącym sukcesy, których niepowtarzalny i czarujący styl podkreślają eleganckie i ekskluzywne suknie wieczorowe<ref>{{Cytuj |tytuł = Zefir.ua – афиша, интервью, события |data = 2016-03-03 |data dostępu = 2022-04-26 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20160303221602/http://zefir.ua/index/read-news/id/597/marker/}}</ref>.

Obecnie Poliszczuk pracuje dla [[Vogue (czasopismo)|Vogue Ukraine]] i jest ambasadorką Ukraińskiego Tygodnia Mody. Zasiada w jury modowych konkursów<ref>{{Cytuj |tytuł = Exhibition of Vogue UA “Ukraine in fashion” brought together the world of fashion and technology {{!}} Talented Master Blog |data dostępu = 2022-05-29 |opublikowany = bestbuybeautysupplymiami.com |url = https://bestbuybeautysupplymiami.com/exhibition-of-vogue-ua-ukraine-in-fashion-brought-together-the-world-of-fashion-and-technology/amp/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Jury - Fashion Move On |data dostępu = 2022-05-29 |opublikowany = fashionmoveon.com |url = https://fashionmoveon.com/jury}}</ref>.

== Inne działalności ==
Poliszczuk aktywnie wspiera edukację i programy studenckie w branży modowej i regularnie pojawia się z odczytami na uniwersytetach w Londynie i Kijowie<ref>{{Cytuj |tytuł = Всеукраїнський фестиваль дизайну і реклами КНУКіМ «PRO-ART Design: Новий вимір» зібрав талановиту молодь з усієї України |data dostępu = 2022-04-27 |url = https://web.archive.org/web/20180328013646/http://knukim.edu.ua/vseukrayinskiy-festival-dizaynu-i-reklami-knukim-pro-art-design-noviy-vimir-zibrav-talanovitu-molod-z-usiyeyi-ukrayini/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Майстер-клас провідного дизайнера одягу |data dostępu = 2022-05-24 |url = https://web.archive.org/web/20210822093007/http://knukim.edu.ua/mayster-klas-providnogo-dizaynera-odyagu/}}</ref>. W 2013 stworzyła Fashion Move On, projekt artystyczny mający na celu wspierać i tworzyć kolaborację między projektantami, filmowcami i artystami. Projekt powstał we współpracy z Ukraińskim Tygodniem Mody i został zaprezentowany w formie krótki filmów w trakcie jednego z Ukraińskich Tygodni Mody<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Backstage. Показ Юлии Полищук весна-лето 2013|url=https://www.youtube.com/watch?v=BYElfBmVOcw|data dostępu=2022-04-27}}</ref>.

== Linki zewnętrzne ==

* [https://www.instagram.com/ypolishchuk/ Konto na Instagramie]
* [https://www.facebook.com/MissuByYuliyaPolishchuk2012/ Konto na Facebooku]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Poliszczuk, Julija}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1983]]
[[Kategoria:Ukraińscy projektanci mody]]

title: Julija Poliszczuk

Data i miejsce urodzenia: 14 marca 1983 · Kijów, Ukraina

Zawód, zajęcie: projektantka mody


text:
# Seraincourt (Dolina Oise)
Seraincourt – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Oise.
Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwały 1332 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 118 osób/km².

title: Seraincourt (Dolina Oise)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Seraincourt
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Seraincourt
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Seraincourt (Val-d'Oise).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Île-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dolina Oise]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Pontoise|Pontoise]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 95592
 |powierzchnia                    = 11,28 km²
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 1332
 |gęstość zaludnienia             = 118 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 95450
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Dolina Oise
 |współrzędne                     = 49°2′N 1°52′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Seraincourt''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Île-de-France]], w departamencie [[Dolina Oise]].

Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwały 1332 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 118 osób/km².

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Pontoise}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Dolina Oise]]

title: Seraincourt

Państwo: Francja

Region: Île-de-France

Departament: Dolina Oise

Okręg: Pontoise

• gęstość: 118 os./km²


text:
# Konstantin Eristawi
Konstantin Dawidowicz Eristawi (gruz. კონსტანტინე დავითის ძე ერისთავი, ros. Константин Давидович Эристави, ur. 22 stycznia?/3 lutego 1889 we wsi Salominao w Imeretii, zm. 13 marca 1975 w Tbilisi) – gruziński i radziecki chirurg.

## Życiorys
W 1914 ukończył studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jurjewskiego (obecnie Uniwersytet w Tartu), po czym został asystentem na wydziale chirurgii fakultatywnej. Podczas I wojny światowej służył jako lekarz wojskowy na różnych frontach. W 1918 wrócił do Gruzji i został ordynatorem na oddziale chirurgii szpitala w Tbilisi. Od 1921 do 1928 był starszym asystentem działu chirurgii ogólnej Wydziału Medycznego Uniwersytetu Tbiliskiego (od 1930: Tbiliskiego Instytutu Medycznego), w 1926 obronił pracę kandydacką, w 1929 został kierownikiem działu chirurgii ogólnej (do 1941), 1938-1941 kierował założoną z jego inicjatywy stacją transfuzji krwi przy szpitalu w Tbilisi. Od 1941 do 1948 kierował działem chirurgii fakultatywnej, a od 1948 do 1962 działem chirurgii szpitalnej, 1941-1950 był rektorem Tbiliskiego Instytutu Medycznego i jednocześnie 1948-1952 dyrektorem Naukowo-Badawczego Instytutu Przetaczania Krwi i od 1950 do 1974 dyrektorem Naukowo-Badawczego Instytutu Chirurgii Eksperymentalnej i Klinicznej Akademii Nauk Gruzińskiej SRR. Od 1950 był członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Gruzińskiej SRR. Opublikował ponad 200 prac naukowych.

## Odznaczenia i nagrody
- Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (2 kwietnia 1966)
- Order Lenina (trzykrotnie, 24 lutego 1946, 9 lipca 1954 i 2 kwietnia 1966)
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie,23 listopada 1939 i 20 lipca 1971)
- Order Czerwonej Gwiazdy (21 lipca 1942)
- Order „Znak Honoru” (29 czerwca 1945)
- Nagroda Państwowa Gruzińskiej SRR (1975)
- Zasłużony Działacz Nauki Gruzińskiej SRR (1941)

I inne.

title: Konstantin Eristawi

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Konstantin Eristawi
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = [[Imperium Rosyjskie]], [[Demokratyczna Republika Gruzji|DR Gruzji]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[3 lutego]] [[1889]]
 |miejsce urodzenia         = Salominao, [[Imeretia]]
 |data śmierci              = [[13 marca]] [[1975]]
 |miejsce śmierci           = [[Tbilisi]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = medycznych
 |specjalność               = chirurgia kliniczna
 |almamater                 = [[Uniwersytet w Tartu]]
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|BPS||20}}<br />{{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OCzSzP}} {{order|OCzSzP}} {{order|OCzG}} {{order|ZH}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Konstantin Dawidowicz Eristawi''' ([[język gruziński|gruz.]] კონსტანტინე დავითის ძე ერისთავი, [[język rosyjski|ros.]] Константин Давидович Эристави, ur. {{data|1889-02-03}} we wsi [[Salominao]] w [[Imeretia|Imeretii]], zm. [[13 marca]] [[1975]] w [[Tbilisi]]) – [[Gruzja|gruziński]] i [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] chirurg.

== Życiorys ==
W 1914 ukończył studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jurjewskiego (obecnie [[Uniwersytet w Tartu]]), po czym został asystentem na wydziale chirurgii fakultatywnej. Podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]] służył jako lekarz wojskowy na różnych frontach. W 1918 wrócił do Gruzji i został ordynatorem na oddziale chirurgii szpitala w Tbilisi. Od 1921 do 1928 był starszym asystentem działu chirurgii ogólnej Wydziału Medycznego Uniwersytetu Tbiliskiego (od 1930: Tbiliskiego Instytutu Medycznego), w 1926 obronił pracę kandydacką, w 1929 został kierownikiem działu chirurgii ogólnej (do 1941), 1938-1941 kierował założoną z jego inicjatywy stacją transfuzji krwi przy szpitalu w Tbilisi. Od 1941 do 1948 kierował działem chirurgii fakultatywnej, a od 1948 do 1962 działem chirurgii szpitalnej, 1941-1950 był rektorem Tbiliskiego Instytutu Medycznego i jednocześnie 1948-1952 dyrektorem Naukowo-Badawczego Instytutu Przetaczania Krwi i od 1950 do 1974 dyrektorem Naukowo-Badawczego Instytutu Chirurgii Eksperymentalnej i Klinicznej Akademii Nauk Gruzińskiej SRR. Od 1950 był członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Gruzińskiej SRR. Opublikował ponad 200 prac naukowych.

== Odznaczenia i nagrody ==
* [[Medal Sierp i Młot]] [[Bohater Pracy Socjalistycznej|Bohatera Pracy Socjalistycznej]] (2 kwietnia 1966)
* [[Order Lenina]] (trzykrotnie, 24 lutego 1946, 9 lipca 1954 i 2 kwietnia 1966)
* [[Order Czerwonego Sztandaru Pracy]] (dwukrotnie,23 listopada 1939 i 20 lipca 1971)
* [[Order Czerwonej Gwiazdy]] (21 lipca 1942)
* [[Order „Znak Honoru”]] (29 czerwca 1945)
* Nagroda Państwowa Gruzińskiej SRR (1975)
* Zasłużony Działacz Nauki Gruzińskiej SRR (1941)
I inne.

== Bibliografia ==
* [http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=11638 Biogram na stronie warheroes.ru] (ros.) [dostęp 2019-11-20]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Eristawi, Konstantin}}
[[Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej]]
[[Kategoria:Gruzińscy lekarze]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru”]]
[[Kategoria:Radzieccy chirurdzy]]
[[Kategoria:Radzieccy lekarze wojskowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1889]]
[[Kategoria:Zmarli w 1975]]

title: Konstantin Eristawi

Państwo działania: Imperium Rosyjskie, DR Gruzji, ZSRR

Data i miejsce urodzenia: 3 lutego 1889 · Salominao, Imeretia

Data i miejsce śmierci: 13 marca 1975 · Tbilisi

Alma Mater: Uniwersytet w Tartu