text:
# Huntsville (Utah)
Huntsville – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Utah, w hrabstwie Weber.

title: Huntsville (Utah)

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta w stanie Utah|[[Huntsville|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Huntsville
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Huntsville
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Utah}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Weber|Weber]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 49-37060
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1428949
 |powierzchnia                 = 1,9
 |wysokość                     = 1502
 |rok                          = 2012
 |liczba ludności              = 612<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2014-05-31 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 372,7
 |numer kierunkowy             = 385, 801
 |kod pocztowy                 = 84317
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-07:00]]
[[UTC-06:00]]
 |kod mapy                     = US-UT
 |współrzędne                  = 41°15′36″N 111°46′24″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Huntsville''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Utah]], w hrabstwie [[Hrabstwo Weber|Weber]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Utah]]

title: Huntsville

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Utah

Hrabstwo: Weber

Powierzchnia: 1,9 km²


text:
# Tomislav Tolušić
Tomislav Tolušić (ur. 12 lutego 1979 w Viroviticy) – chorwacki polityk i samorządowiec, parlamentarzysta, w latach 2016–2019 minister rozwoju regionalnego i zarządzania funduszami europejskimi, od 2016 do 2019 minister rolnictwa, od 2018 również wicepremier.

## Życiorys
W 1997 wstąpił do Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej. W 2003 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Zagrzebiu. Odbył staże zawodowe m.in. w Radzie Europy i Parlamencie Europejskim. W latach 2004–2008 pracował w administracji miejskiej Viroviticy.
W 2008 powołany na żupana żupanii virowiticko-podrawskiej. Reelekcję na to stanowisko uzyskiwał w wyborach bezpośrednich w 2009 i 2013. W czasie pełnienia przez niego tej funkcji żupania znalazła się wśród jednostek najaktywniej wykorzystujących fundusze europejskiej. W wyborach w 2015 Tomislav Tolušić został wybrany w skład Zgromadzenia Chorwackiego.
W styczniu 2016 z rekomendacji HDZ objął urząd ministra rozwoju regionalnego i zarządzania funduszami europejskimi w rządzie Tihomira Oreškovicia. W przedterminowych wyborach w tym samym roku z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję. W październiku 2016 w nowo utworzonym rządzie Andreja Plenkovicia stanął na czele ministerstwa rolnictwa. W maju 2018 objął dodatkowo stanowisko wicepremiera. W lipcu 2019 zakończył pełnienie obu funkcji w rządzie.

wikiname: plwiki

title: Tomislav Tolušić

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Tomislav Tolušić
 |grafika                   = TomislavTolusic final.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 12 lutego 1979
 |miejsce urodzenia         = [[Virovitica]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = polityk
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet w Zagrzebiu]]
 |stanowisko                = minister rozwoju regionalnego i zarządzania funduszami europejskimi (2016), minister rolnictwa (2016–2019), wicepremier (2018–2019)
 |partia                    = [[Chorwacka Wspólnota Demokratyczna]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Tomislav Tolušić
}}
'''Tomislav Tolušić''' (ur. 12 lutego 1979 w [[Virovitica|Viroviticy]]<ref name="vlada">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20160214072819/https://vlada.gov.hr/o-vladi/clanovi-vlade/clanovi-vlade-128/tomislav-tolusic/18251|tytuł=Tomislav Tolušić: Ministar regionalnog razvoja i fondova Europske unije|opublikowany=vlada.gov.hr|data dostępu=2016-07-31|język=hr}}</ref>) – [[Chorwacja|chorwacki]] polityk i samorządowiec, parlamentarzysta, w latach 2016–2019 minister rozwoju regionalnego i zarządzania funduszami europejskimi, od 2016 do 2019 minister rolnictwa, od 2018 również wicepremier.

== Życiorys ==
W 1997 wstąpił do [[Chorwacka Wspólnota Demokratyczna|Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej]]. W 2003 ukończył studia prawnicze na [[Uniwersytet w Zagrzebiu|Uniwersytecie w Zagrzebiu]]. Odbył staże zawodowe m.in. w Radzie Europy i Parlamencie Europejskim. W latach 2004–2008 pracował w administracji miejskiej Viroviticy<ref name="vlada"/>.

W 2008 powołany na [[Żupan (urząd)|żupana]] [[Żupania virowiticko-podrawska|żupanii virowiticko-podrawskiej]]. Reelekcję na to stanowisko uzyskiwał w wyborach bezpośrednich w 2009 i 2013. W czasie pełnienia przez niego tej funkcji żupania znalazła się wśród jednostek najaktywniej wykorzystujących fundusze europejskiej<ref name="dn">{{Cytuj stronę|url=http://dnevnik.hr/vijesti/hrvatska/tomislav-tolusic-biografija-novog-ministra-regionalnog-razvoja-i-fondova-eu---423806.html|tytuł=Tko je Tomislav Tolušić – novi ministar regionalnog razvoja i fondova EU|data=21 stycznia 2016|opublikowany=dnevnik.hr|data dostępu=2016-07-31|język=hr}}</ref>. W [[wybory parlamentarne w Chorwacji w 2015 roku|wyborach w 2015]] Tomislav Tolušić został wybrany w skład [[Zgromadzenie Chorwackie|Zgromadzenia Chorwackiego]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.vecernji.hr/izbori2015/donosimo-pregled-svih-kandidata-koji-su-izborili-mjesto-u-saboru-1036319|tytuł=Donosimo pregled svih kandidata koji su izborili mjesto u Saboru|data=9 listopada 2015|opublikowany=vecernji.hr|język=hr|data dostępu=2016-07-31}}</ref>.

W styczniu 2016 z rekomendacji HDZ objął urząd ministra rozwoju regionalnego i zarządzania funduszami europejskimi w [[Rząd Tihomira Oreškovicia|rządzie Tihomira Oreškovicia]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.index.hr/mobile/clanak.aspx?category=vijesti&id=869670|tytuł=Doznajte sve o novim ministrima: Među njima bivša časna sestra te najveći HDZ-ov donator iz Istre|data=21 stycznia 2016|opublikowany=index.hr|data dostępu=2016-07-31|język=hr}}</ref>. W przedterminowych [[wybory parlamentarne w Chorwacji w 2016 roku|wyborach w tym samym roku]] z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.vecernji.hr/izbori2016/ovo-su-rezultati-po-izbornim-jedinicama-1112896 | tytuł = Ovo su novi zastupnici u Saboru: Pogledajte tko je sve prošao | data = 12 września 2016| opublikowany = vecernji.hr | język = hr | data dostępu = 2016-09-12}}</ref>. W październiku 2016 w nowo utworzonym [[Pierwszy rząd Andreja Plenkovicia|rządzie Andreja Plenkovicia]] stanął na czele ministerstwa rolnictwa<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.express.hr/top-news/ovo-su-ljudi-koji-ce-biti-u-vladi-andreja-plenkovica-7608|tytuł=Ovo su ljudi koji će biti u Vladi Andreja Plenkovića|data=19 października 2016|opublikowany=express.hr|data dostępu=2016-10-19|język=hr}}</ref>. W maju 2018 objął dodatkowo stanowisko wicepremiera<ref>{{Cytuj stronę|url=https://dnevnik.hr/vijesti/hrvatska/koliko-ce-ruku-skupiti-sabor-glasa-o-tolusicu-i-horvatu---518290.html|tytuł=Plenković skupio 77 ruku: Tolušić izabran za potpredsjednika Vlade, Horvat za ministra gospodarstva|data=25 maja 2018|opublikowany=dnevnik.hr|data dostępu=2018-06-04|język=hr}}</ref>. W lipcu 2019 zakończył pełnienie obu funkcji w rządzie.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rząd Tihomira Oreškovicia}}
{{Pierwszy rząd Andreja Plenkovicia}}
{{SORTUJ:Tolušić, Tomislav}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Zagrzebiu]]
[[Kategoria:Chorwaccy ministrowie rolnictwa]]
[[Kategoria:Wicepremierzy Chorwacji]]
[[Kategoria:Deputowani do Zgromadzenia Chorwackiego]]
[[Kategoria:Politycy Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1979]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Viroviticy]]

title: Tomislav Tolušić

Data i miejsce urodzenia: 12 lutego 1979 · Virovitica

Zawód, zajęcie: polityk

Alma Mater: Uniwersytet w Zagrzebiu

Partia: Chorwacka Wspólnota Demokratyczna


text:
# Kylie Bunbury
Kylie Bunbury (ur. 30 stycznia 1989 w Hamilton) – amerykańska aktorka, która wystąpiła m.in. w serialach: Big Sky, Jak nas widzą i Pitch.
Kylie pochodzi z rodziny sportowców - jej ojciec Alex oraz brat Teal byli piłkarzami.

## Filmografia

### Filmy
| Rok  | Tytuł            | Rola              | Uwagi       |
| ---- | ---------------- | ----------------- | ----------- |
| 2011 | Bal maturalny    | Jordan Lundley    |             |
| 2011 | Facet do dziecka | Roxanne           |             |
| 2014 | No Kid-ing!      | Lauren            | krótkometr. |
| 2018 | Wieczór gier     | Michelle Sterling |             |
| 2020 | Eat Wheaties!    | Allison           |             |
| 2021 | Przestroga       | Anna              |             |

### Seriale
| Rok       | Tytuł                             | Rola                                 | Uwagi                   |
| --------- | --------------------------------- | ------------------------------------ | ----------------------- |
| 2010      | Dni naszego życia                 | Kathleen                             | 1 odc.                  |
| 2013–2014 | Twisted                           | Lacey Porter                         | w gł. obsadzie; 19 odc. |
| 2015      | Pod kopułą                        | Eva Sinclair / Dawn Sinclair-Barbara | w gł. obsadzie; 13 odc. |
| 2015      | Tutanchamon                       | Suhad                                | miniserial              |
| 2016      | Pitch                             | Ginny Baker                          | w gł. obsadzie; 10 odc. |
| 2017      | Law & Order: Special Victims Unit | det. Devin Holiday                   | 1 odc.                  |
| 2018      | Robot Chicken                     | różne role głosowe                   | 1 odc.                  |
| 2018      | Get Christie Love                 | Christie Love                        | pilot serialu           |
| 2019      | Jak nas widzą                     | Angie Richardson                     | w gł. obsadzie, 4 odc.  |
| 2020      | The Twilight Zone                 | Claudia                              | 1 odc.                  |
| 2020      | Brave New World                   | Frannie Crowne                       | w gł. obsadzie          |
| 2020-2023 | Big Sky                           | Cassie Dewell                        | w gł. obsadzie          |

title: Kylie Bunbury

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Kylie Bunbury
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Kylie Bunbury (2019).jpg
 |opis grafiki              = Kylie Bunbury (2019)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = 26 lutego 1991
 |miejsce urodzenia         = [[Hamilton (Kanada)]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Kylie Bunbury
 |www                       =
}}
'''Kylie Bunbury''' (ur. [[30 stycznia]] [[1989]] w [[Hamilton (Kanada)|Hamilton]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] aktorka, która wystąpiła m.in. w serialach: ''[[Big Sky (serial telewizyjny)|Big Sky]]'', ''[[Jak nas widzą]]'' i ''[[Pitch (serial telewizyjny)|Pitch]]''.

Kylie pochodzi z rodziny sportowców - jej ojciec [[Alex Bunbury|Alex]] oraz brat [[Teal Bunbury|Teal]] byli piłkarzami.

== Filmografia ==
=== Filmy ===
{| class="wikitable sortable"
|-
! Rok
! Tytuł
! Rola
! class="unsortable" | Uwagi
|-
| 2011
| ''[[Bal maturalny (film)|Bal maturalny]]''
| Jordan Lundley
|
|-
| 2011
| ''[[Facet do dziecka]]''
| Roxanne
|
|-
| 2014
| ''No Kid-ing!''
| Lauren
| krótkometr.
|-
| 2018
| ''[[Wieczór gier]]''
| Michelle Sterling
|
|-
| 2020
| ''[[Eat Wheaties!]]''
| Allison
|
|-
| 2021
| ''[[Przestroga]]''
| Anna
|
|-
|}

=== Seriale ===
{| class="wikitable sortable"
|-
! Rok
! Tytuł
! Rola
! class="unsortable" | Uwagi
|-
| 2010
| ''[[Dni naszego życia]]''
| Kathleen
| 1 odc.
|-
| 2013–2014
| ''[[Twisted (serial telewizyjny)|Twisted]]''
| Lacey Porter
| w gł. obsadzie; 19 odc.
|-
| 2015
| ''[[Pod kopułą (serial telewizyjny)|Pod kopułą]]''
| Eva Sinclair / Dawn Sinclair-Barbara
| w gł. obsadzie; 13 odc.
|-
| 2015
| ''[[Tutanchamon (miniserial)|Tutanchamon]]''
| Suhad
| miniserial
|-
| 2016
| ''[[Pitch (serial telewizyjny)|Pitch]]''<ref name = deadline />
| Ginny Baker
| w gł. obsadzie; 10 odc.
|-
| 2017
| ''[[Law & Order: Special Victims Unit]]''
| det. Devin Holiday
| 1 odc.
|-
| 2018
| ''[[Robot Chicken]]''
| różne role głosowe
| 1 odc.
|-
| 2018
| ''Get Christie Love''
| Christie Love
| pilot serialu<ref name = deadline />
|-
| 2019
| ''[[Jak nas widzą]]''<ref name = deadline />
| Angie Richardson
| w gł. obsadzie, 4 odc.
|-
| 2020
| ''[[The Twilight Zone (2019)|The Twilight Zone]]''
| Claudia
| 1 odc.
|-
| 2020
| ''[[Brave New World (serial telewizyjny 2020)|Brave New World]]''<ref name = deadline />
| Frannie Crowne
| w gł. obsadzie
|-
| 2020-2023
| ''[[Big Sky (serial telewizyjny)|Big Sky]]''
| Cassie Dewell<ref name = deadline />
| w gł. obsadzie
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = deadline>{{cytuj stronę|url=https://deadline.com/2020/03/kylie-bunbury-star-david-e-kelleys-pi-drama-series-the-big-sky-abc-1202872853/ |tytuł= Kylie Bunbury To Headline David E. Kelley’s PI Drama Series ‘The Big Sky’ On ABC |autor=Nellie Andreeva|opublikowany=[[Deadline Hollywood]] |data= 03.03.2020 |data dostępu=2022-07-04}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|3954896|Kylie Bunbury}}

{{Kontrola autorytatywna}}
{{SORTUJ:Bunbury, Kylie}}

[[Kategoria:Amerykańskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie aktorki telewizyjne]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hamilton (Kanada)]]

title: Kylie Bunbury

Data i miejsce urodzenia: 26 lutego 1991 · Hamilton (Kanada)

Zawód: aktorka


text:
# Izba Radców (Tunezja)
Izba Radców (arab. مجلس المستشارين) – izba wyższa parlamentu Tunezji, składająca się ze 126 członków powoływanych na sześcioletnią kadencję, przy czym co trzy lata odnawiana jest połowa składu. 71 mandatów przewidzianych dla radców wybranych przez Izbę Deputowanych oraz kolegium elektorskie złożone z członków władz lokalnych. 41 osób powołuje w skład Izby prezydent Tunezji. 14 miejsc zarezerwowanych jest dla reprezentantów głównej centrali związkowej, która jednakże jak dotąd, od powstania Izby w 2005 roku, nie dokonała nigdy wskazania swojej delegacji, wobec czego mandaty te pozostają nieobsadzone.
W Izbie mogą zasiadać obywatele tunezyjscy mający ukończone 40 lat. Obywatele naturalizowani muszą spełniać dwa dodatkowe kryteria: od czasu ich naturalizacji musi upłynąć co najmniej 5 lat, zaś co najmniej jedno z ich rodziców również musiało być obywatelem Tunezji.

title: Izba Radców (Tunezja)

wikitext:
{{inne znaczenia|izby wyższej parlamentu Tunezji|[[Izba Radców|inne znaczenia tego pojęcia]]}}
'''Izba Radców''' ([[język arabski|arab.]] مجلس المستشارين) – [[bikameralizm|izba wyższa]] parlamentu [[Tunezja|Tunezji]], składająca się ze 126 członków powoływanych na sześcioletnią kadencję, przy czym co trzy lata odnawiana jest połowa składu. 71 [[Mandat (pełnomocnictwo)|mandatów]] przewidzianych dla radców wybranych przez [[Izba Deputowanych (Tunezja)|Izbę Deputowanych]] oraz kolegium elektorskie złożone z członków władz lokalnych. 41 osób powołuje w skład Izby [[prezydenci Tunezji|prezydent Tunezji]]. 14 miejsc zarezerwowanych jest dla reprezentantów głównej [[związek zawodowy|centrali związkowej]], która jednakże jak dotąd, od powstania Izby w 2005 roku, nie dokonała nigdy wskazania swojej delegacji, wobec czego mandaty te pozostają nieobsadzone.

W Izbie mogą zasiadać obywatele tunezyjscy mający ukończone 40 lat. Obywatele [[naturalizacja|naturalizowani]] muszą spełniać dwa dodatkowe kryteria: od czasu ich naturalizacji musi upłynąć co najmniej 5 lat, zaś co najmniej jedno z ich rodziców również musiało być obywatelem Tunezji.

== Bibliografia ==
*{{Cytuj stronę  | nazwisko =  | imię =  | tytuł = IPU PARLINE database: TUNISIA (Majlis al-Mustasharin), General information | url = http://www.ipu.org/parline-e/reports/2322_A.htm | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2010-05-09}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Polityka Tunezji]]
[[Kategoria:Izby wyższe parlamentów]]


text:
# Numerus nullus
Numerus nullus (łac. dosł. „liczba żadna”) – pojęcie oznaczające odmowę przyjęcia lub całkowite wykluczenie określonej grupy osób z dostępu do studiów, stowarzyszeń itp.

## Historia
W okresie międzywojennym zasada numerus nullus była wykorzystywane jako rozszerzona forma praktyki dyskryminacyjnej znanej jako numerus clausus, wobec mniejszości etnicznych, głównie Żydów w Europie.
W przedwojennej Polsce „numerus nullus” istniał jako postulat polityczny o charakterze antysemickim, organizacji studenckich, takich jak Młodzież Wszechpolska i innych organizacji oraz korporacji zawodowych. Ostatecznie jednak zasada „numerus nullus” nie została nigdy powszechnie wprowadzona na uczelniach w Polsce, a obowiązywała zasada numerus clausus, która odzwierciedlała liczbę studentów żydowskich równą procentowi ludności żydowskiej w Polsce, szacowaną na około 10%.
Na Węgrzech Żydzi zostali praktycznie wykluczeni z wszelkich zawodów handlowych, ekonomicznych i intelektualnych podczas II wojny światowej. Podobne ograniczenia dotyczyły również nazistowskich Niemiec, de facto wprowadzone przez ustawy norymberskie.

title: Numerus nullus

wikitext:
[[Plik:Nuremberg-blood1-l.jpg|thumb|Wykluczenie [[Żydzi|Żydów]] w [[III Rzesza|III Rzeszy]] ([[ustawy norymberskie]])]]
'''Numerus nullus''' ([[łacina|łac.]] dosł. „liczba żadna”) – pojęcie oznaczające odmowę przyjęcia lub całkowite wykluczenie określonej grupy osób z dostępu do studiów, stowarzyszeń itp.

== Historia ==
W [[Dwudziestolecie międzywojenne (historia powszechna)|okresie międzywojennym]] zasada numerus nullus była wykorzystywane jako rozszerzona forma praktyki [[Dyskryminacja (psychologia społeczna)|dyskryminacyjnej]] znanej jako numerus clausus, wobec [[Mniejszość etniczna|mniejszości etnicznych]], głównie [[Żydzi|Żydów]] w [[Europa|Europie]].

W [[II Rzeczpospolita|przedwojennej Polsce]] „numerus nullus” istniał jako postulat polityczny o charakterze [[Antysemityzm|antysemickim]], organizacji studenckich, takich jak [[Związek Akademicki Młodzież Wszechpolska|Młodzież Wszechpolska]] i innych organizacji oraz korporacji zawodowych<ref name="agrobiol">{{Cytuj |autor = [[Sławomir Podlaski]] |tytuł = Sytuacja Żydów w SGGW i w innych uczelniach, w okresie II Rzeczpospolitej |s = 2 |opublikowany = [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie]] |url = http://agrobiol.sggw.pl/fizjologia/media/Sytuacja%20Zydow%20w%20SGGW%20i%20w%20innych%20uczelniach%20w%20okresie%20II%20Rzeczpospolitej.pdf}}</ref>. Ostatecznie jednak zasada „numerus nullus” nie została nigdy powszechnie wprowadzona na uczelniach w Polsce, a obowiązywała zasada [[numerus clausus (szkolnictwo wyższe)|numerus clausus]], która odzwierciedlała liczbę studentów żydowskich równą procentowi ludności żydowskiej w Polsce, szacowaną na około 10%<ref name="agrobiol" /><ref name="sztetl.org.pl">{{cytuj stronę|url=http://www.sztetl.org.pl/pl/term/93,numerus-clausus|tytuł=Numerus clausus|archiwum=https://archive.is/2VoYe|zarchiwizowano=2014–08–02|opublikowany=[[Wirtualny Sztetl]]}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Zofia Trębacz |tytuł = Antysemityzm uniwersytecki w dwudziestoleciu międzywojennym |data dostępu = 2024-03-30 |opublikowany = [[Żydowski Instytut Historyczny]] |url = https://www.jhi.pl/artykuly/antysemityzm-uniwersytecki-w-dwudziestoleciu-miedzywojennym,3634 |język = pl}}</ref>.

Na [[Węgry|Węgrzech]] Żydzi zostali praktycznie wykluczeni z wszelkich zawodów handlowych, ekonomicznych i intelektualnych podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Numerus nullus in Hungary |opublikowany = Centropa |url = http://www.centropa.org/?countryID=&nID=45&katID=6 |archiwum = https://archive.is/mLeW |zarchiwizowano = 2012-07-21}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Béla Bodó |tytuł = The Numerus Clausus Law of 1920: Asymmetrical Dependencies, and the “Twisted Road” of Hungarian Jews to Auschwitz |czasopismo = Working Paper |data = 08-2022 |issn = 2747-9331 |numer = 2022/08 |wydawca = Bonn Center for Dependency and Slavery Studies |url = https://www.dependency.uni-bonn.de/images/pdf-files/working-papers/wp-8-bodo.pdf}}</ref>. Podobne ograniczenia dotyczyły również [[III Rzesza|nazistowskich Niemiec]], ''de facto'' wprowadzone przez [[ustawy norymberskie]].

== Zobacz też ==
{{wikisłownik|numerus nullus}}
* [[getto ławkowe]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* Piotr Huebner, [https://web.archive.org/web/20041030094210/http://forumakad.pl/archiwum/2000/05/artykuly/20-w_strone_historii.htm Numerus clausus: Kartki z dziejów nauki w Polsce (13).]

[[Kategoria:Antysemityzm]]
[[Kategoria:Antysemityzm w II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Nacjonalizm polski]]
[[Kategoria:Oświata II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zwroty łacińskie]]
[[Kategoria:Rasizm]]


text:
# Łasochy
Łasochy – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Susiec.
Wieś położona przy drodze wojewódzkiej nr 853.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.
Wieś stanowi sołectwo gminy Susiec. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 97 mieszkańców.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Opieki św. Józefa i św. Michała Archanioła w Łosińcu.

## Historia
Łasochy w wieku XIX opisano jako wieś w powiecie tomaszowskim, gminie i parafii Tomaszów. Wieś oddalona od  granicy Galicyi ok. 1 mili. W roku 1884 posiadała 12 domów, 89 mieszkańców "Włościanie trudnią się oprócz uprawy roli, której posiadają 238 mórg, zarobkiem jako wywózką kamieni do szosy i drzewa".
W pobliża wsi, w lesie, przy trakcie z Tomaszowa do Józefowa ordynackiego, znajduje się działająca od 1876 roku parowa fabryka: gontów i posadzek, należąca do majątku ordynacji Zamojskich.

title: Łasochy

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Łasochy
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat tomaszowski (województwo lubelskie)|tomaszowski]]
 |gmina                  = [[Susiec (gmina)|Susiec]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 81{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 84
 |kod pocztowy           = 22-672{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LTM
 |SIMC                   = 0900117{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Susiec (gmina)
 |współrzędne            = 50°27'35"N 23°15'32"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|71450|data=2025-05-27}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Łasochy''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[Powiat tomaszowski (województwo lubelskie)|powiecie tomaszowskim]], w [[Susiec (gmina)|gminie Susiec]]{{r|teryt|R-2013}}.

Wieś położona przy [[Droga wojewódzka nr 853|drodze wojewódzkiej nr 853]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo zamojskie|województwa zamojskiego]].

Wieś stanowi [[sołectwo]] [[Susiec (gmina)|gminy Susiec]]{{r|bip}}. Według [[Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011|Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011]] wieś liczyła 97 mieszkańców{{r|GUS}}.

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Opieki św. Józefa i św. Michała Archanioła w Łosińcu|Opieki św. Józefa i św. Michała Archanioła w Łosińcu]]{{r|par}}.

== Historia ==
Łasochy w wieku XIX opisano jako wieś w powiecie tomaszowskim, gminie i parafii Tomaszów. Wieś oddalona od  granicy Galicyi ok. 1 mili. W roku 1884 posiadała 12 domów, 89 mieszkańców "Włościanie trudnią się oprócz uprawy roli, której posiadają 238 mórg, zarobkiem jako wywózką kamieni do szosy i drzewa".
W pobliża wsi, w lesie, przy trakcie z Tomaszowa do Józefowa ordynackiego, znajduje się działająca od 1876 roku parowa fabryka: gontów i posadzek, należąca do majątku ordynacji Zamojskich{{odn|Sulmierski|1884|s=604}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Lasochy|nazwa=Wieś Łasochy w liczbach|data dostępu=2023-11-04}}</ref>
* <ref name=nsp>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=data=2022-09-19 |data dostępu=2023-11-04|opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default |tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu = 2017-12-31}}</ref>
* <ref name="R-2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}}), ze zmianami w obwieszczeniu z dnia {{Dts|4|8|2015}} ({{Dziennik Ustaw|2015|1636}}).</ref>
* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=687|data dostępu=31 grudnia 2017}}</ref>
* <ref name="bip">{{cytuj stronę|url= http://www.susiec.pl/informator/solecwa |tytuł = Jednostki pomocnicze gminy Susiec|opublikowany = Urząd Gminy Susiec |data dostępu =2017-12-31}}</ref>
* <ref name="GUS">{{cytuj stronę |url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=par>[https://diecezja.zamojskolubaczowska.pl/parafie/parafia-sw-michala-archaniola-losiniec Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|imię=F. |nazwisko=Sulimierski|imię2=B. |nazwisko2= Chlebowski|imię3=W. |nazwisko3=Walewski|tytuł= {{SgKP|V|604|Łasochy}} w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego|rok = 1884|miejsce=Warszawa|odn={{odn/id|Sulmierski|1884}}}}

{{Gmina Susiec}}

[[Kategoria:Susiec (gmina)]]

title: Łasochy

Państwo: Polska

Województwo: lubelskie

Powiat: tomaszowski

Gmina: Susiec

Tablice rejestracyjne: LTM


text:
# Gornje Jesenje
Gornje Jesenje – wieś w Chorwacji, w żupanii krapińsko-zagorskiej, w gminie Jesenje. W 2011 roku liczyła 749 mieszkańców.

title: Gornje Jesenje

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Gornje Jesenje
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania krapińsko-zagorska|krapińsko-zagorska]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Jesenje|Jesenje]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 749{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania krapińsko-zagorska
 |www                          =
}}
'''Gornje Jesenje''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania krapińsko-zagorska|żupanii krapińsko-zagorskiej]], w [[gmina Jesenje|gminie Jesenje]]. W 2011 roku liczyła 749 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=162}}</ref>
}}

{{gmina Jesenje}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii krapińsko-zagorskiej]]

title: Gornje Jesenje

Państwo: Chorwacja

Żupania: krapińsko-zagorska

Gmina: Jesenje


text:
# Switchblade Symphony
Switchblade Symphony – amerykańska grupa muzyczna wykonująca darkwave połączony z rockiem gotyckim. Powstała 1989 roku w San Francisco z inicjatywy wokalistki Tiny Root oraz kompozytorki Susan Wallace. Grupę rozwiązano w 1999 roku, Root po opuszczeniu zespołu występuje w projekcie muzycznym pod nazwą Tré Lux.

## Dyskografia
- 1991 Fable EP
- 1992 Elegy EP
- 1995 Serpentine Gallery
- 1996 Clown EP
- 1997 Drool EP
- 1997 Bread And Jam for Frances
- 1997 Scrapbook
- 1999 The Three Calamities
- 2001 Sinister Nostalgia
- 2003 Sweet Little Witches

title: Switchblade Symphony

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Switchblade Symphony
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = [[1989]]
 |rok rozwiązania  = [[1999]]
 |pochodzenie      = {{Państwo|USA}}
 |gatunek          = [[trip hop]], [[rock]], [[rock gotycki]], [[Darkwave|DarkWave]]
 |aktywność        =
 |wydawnictwo      = [[Thornbush Records]], [[Cleopatra Records]], [[Switchblade Records]]
 |powiązania       =
 |skład            =
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          =
 |www              =
}}
'''Switchblade Symphony''' – amerykańska [[Zespół muzyczny|grupa muzyczna]] wykonująca [[Dark wave|darkwave]] połączony z rockiem gotyckim. Powstała [[1989]] roku w [[San Francisco]] z inicjatywy [[Śpiew|wokalistki]] Tiny Root oraz [[kompozytor]]ki Susan Wallace<ref>{{Cytuj|tytuł=NAJTVOLK : Muzyka : Prezentacje : Switchblade Symphony|data=2009-04-14|data dostępu=2017-02-05|url=https://web.archive.org/web/20090414001049/http://najtvolk.art.pl/muzyka/prezentacje/switchblade_symphony.jsp}}</ref>. Grupę rozwiązano w [[1999]] roku, Root po opuszczeniu zespołu występuje w projekcie muzycznym pod nazwą [[Tré Lux]].

== Dyskografia ==
* [[1991]] ''Fable EP''
* [[1992]] ''Elegy EP''
* [[1995]] ''Serpentine Gallery''
* [[1996]] ''Clown EP''
* [[1997]] ''Drool EP''
* [[1997]] ''Bread And Jam for Frances''
* [[1997]] ''Scrapbook''
* [[1999]] ''The Three Calamities''
* [[2001]] ''Sinister Nostalgia''
* [[2003]] ''Sweet Little Witches''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Amerykańskie zespoły darkwave'owe]]
[[Kategoria:Amerykańskie zespoły rocka gotyckiego]]

title: Switchblade Symphony

Pochodzenie: Stany Zjednoczone

Gatunek: trip hop, rock, rock gotycki, DarkWave

Wydawnictwo: Thornbush Records, Cleopatra Records, Switchblade Records


text:
# Kościół Bożego Ciała w Słomnikach
Kościół pw. Bożego Ciała w Słomnikach – kościół parafialny rzymskokatolickiej parafii Bożego Ciała w Słomnikach. Został wzniesiony w latach 1888–1893.

## Historia świątyni
Kościół powstał na miejscu wcześniejszej świątyni rozebranej w 1890. Pierwszy kościół (drewniany) w Słomnikach pw. św. Michała Archanioła ufundował w 1335 król Kazimierz Wielki. Przetrwał on do 1648. Kolejna budowla została poświęcona przez biskupa Mikołaja Oborskiego (1611–1689), sufragana krakowskiego. W 1785 ówczesna świątynia była bliska ruinie. Arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Michał Jerzy Poniatowski (1736–1794) wyraził zgodę na sprzedaż sreber kościelnych i przeznaczenie uzyskanych środków na odnowienie świątyni (uzyskano w ten sposób 2095 zł i 7,5 grosza). Kościół służył wiernym do 1890 i został wówczas rozebrany.
W latach 1888–1893 wzniesiono obecny kościół. Został on poświęcony 26 września 1901 przez biskupa Tomasza Teofila Kulińskiego.

## Wnętrze
Na przedłużeniu głównej nawy znajduje się prezbiterium z głównym ołtarzem, oddzielone od reszty kościoła kamienną balustradą. W centrum bogato zdobionego ołtarza znajduje się krucyfiks z postaciami Matki Bożej i św. Jana, a także figury świętych Augustyna i Ambrożego. Z obu stron prezbiterium znajdują się drzwi do zakrystii. Nad jednymi z nich wisi obraz Świętej Rodziny z I połowy XVI wieku, a nad drugimi obraz „Uczniowie z Emaus”, prawdopodobnie autorstwa Jana Styki. Do najcenniejszych zabytków znajdujących się w zakrystii należy ornat z XV wieku. Przedstawia on sceny: Adoracji Dzieciątka, Zwiastowania, Ofiarowania w świątyni. Przed prezbiterium znajduje się kamienna chrzcielnica.
W nawach bocznych tuż przed prezbiterium są ołtarze boczne. W lewej nawie znajduje się ołtarz poświęcony Matce Bożej. Na obraz nałożona jest barokowa sukienka z XVIII wieku, wykonana prawdopodobnie przez krakowskiego złotnika Szymona Zmyślnego. W prawej nawie znajduje się ołtarz Jezusa Miłosiernego, a także obraz Jezusa na tle słomnickiego rynku. Po obu stronach ołtarzy bocznych znajdują się figury świętych m.in. Jacka i św. Jana. W lewej strony przy wejściu do świątyni znajduje się kaplica z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy i witrażem Matki Boskiej Częstochowskiej.
Z kościoła kondukty pogrzebowe prowadzone są na cmentarz parafialny przy ul. Poniatowskiego w Słomnikach.

title: Kościół Bożego Ciała w Słomnikach

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół Bożego Ciała w Słomnikach
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = A-623 z dnia 11.07.1990 r.{{r|zabytek}}
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Słomniki (church).jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |miejscowość               = [[Słomniki]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia Bożego Ciała w Słomnikach|Bożego Ciała w Słomnikach]]
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa| Bożego Ciała]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = [[1888]]–[[1893|93]]
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = cegła
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Słomniki
 |współrzędne               = 50°14′24″N 20°4′45″E
 |commons                   = Category:Corpus Christi church in Słomniki
 |www                       =
}}
'''Kościół pw. Bożego Ciała w Słomnikach''' – kościół parafialny [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiej]] [[Parafia Bożego Ciała w Słomnikach|parafii Bożego Ciała]] w [[Słomniki|Słomnikach]]. Został wzniesiony w latach 1888–1893.

== Historia świątyni ==
Kościół powstał na miejscu wcześniejszej świątyni rozebranej w 1890. Pierwszy kościół (drewniany) w Słomnikach pw. [[Archanioł Michał|św. Michała Archanioła]] ufundował w 1335 król [[Kazimierz III Wielki|Kazimierz Wielki]]. Przetrwał on do 1648. Kolejna budowla została poświęcona przez biskupa [[Mikołaj Oborski|Mikołaja Oborskiego]] (1611–1689), sufragana krakowskiego. W 1785 ówczesna świątynia była bliska ruinie. Arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski [[Michał Jerzy Poniatowski]] (1736–1794) wyraził zgodę na sprzedaż sreber kościelnych i przeznaczenie uzyskanych środków na odnowienie świątyni (uzyskano w ten sposób 2095 zł i 7,5 grosza). Kościół służył wiernym do 1890 i został wówczas rozebrany{{r|PAR}}.

W latach 1888–1893 wzniesiono obecny kościół. Został on poświęcony 26 września 1901 przez biskupa [[Tomasz Teofil Kuliński|Tomasza Teofila Kulińskiego]]{{r|PAR}}.

== Wnętrze ==
[[Plik:Słomniki Kościół Bożego Ciała; fot. 19.jpg|thumb|left|Wnętrze Kościoła Bożego Ciała]]
Na przedłużeniu głównej nawy znajduje się [[prezbiterium]] z głównym [[ołtarz]]em, oddzielone od reszty kościoła kamienną balustradą. W centrum bogato zdobionego ołtarza znajduje się [[krucyfiks]] z postaciami [[Matka Boża|Matki Bożej]] i [[Jan Ewangelista|św. Jana]], a także figury świętych [[Augustyn z Hippony|Augustyna]] i [[Ambroży z Mediolanu|Ambrożego]]{{r|PAR}}. Z obu stron prezbiterium znajdują się drzwi do zakrystii. Nad jednymi z nich wisi obraz Świętej Rodziny z I połowy XVI wieku, a nad drugimi obraz „Uczniowie z Emaus”, prawdopodobnie autorstwa [[Jan Styka|Jana Styki]]. Do najcenniejszych zabytków znajdujących się w zakrystii należy ornat z XV wieku. Przedstawia on sceny: Adoracji Dzieciątka, Zwiastowania, Ofiarowania w świątyni. Przed prezbiterium znajduje się kamienna chrzcielnica.

W nawach bocznych tuż przed prezbiterium są ołtarze boczne. W lewej nawie znajduje się ołtarz poświęcony Matce Bożej. Na obraz nałożona jest [[barok]]owa sukienka z XVIII wieku, wykonana prawdopodobnie przez krakowskiego złotnika Szymona Zmyślnego{{r|PAR}}. W prawej nawie znajduje się ołtarz Jezusa Miłosiernego, a także obraz Jezusa na tle słomnickiego rynku. Po obu stronach ołtarzy bocznych znajdują się figury świętych m.in. [[Jacek Odrowąż|Jacka]] i św. Jana. W lewej strony przy wejściu do świątyni znajduje się kaplica z obrazem [[Matka Boża Nieustającej Pomocy|Matki Bożej Nieustającej Pomocy]] i witrażem [[Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej|Matki Boskiej Częstochowskiej]].

Z kościoła kondukty pogrzebowe prowadzone są na [[Cmentarz parafialny w Słomnikach|cmentarz parafialny przy ul. Poniatowskiego w Słomnikach]]{{r|MOG}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=zabytek>{{zabytek|małopolskie|data dostępu=29.05.2010}}</ref>
<ref name=PAR>{{Cytuj stronę | url = http://www.parafia.slomniki.pl/index.php/historia | tytuł = Historia kościoła | opublikowany = parafia.slomniki.pl | data dostępu = 2020-08-29}}</ref>
<ref name=MOG>{{Cytuj stronę | url = http://mogily.pl/slomniki | tytuł = Strona główna cmentarza | opublikowany = mogily.pl | data dostępu = 2020-08-29}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.kielce.opoka.org.pl/?mod=parish&id=236 Informacje o parafii – strona diecezji kieleckiej]

{{SORTUJ:Słomniki}}
[[Kategoria:Kościoły w diecezji kieleckiej]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Bożego Ciała]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w Słomnikach|Kościół Bożego Ciała]]
[[Kategoria:Architektura neoromańska w województwie małopolskim]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie krakowskim]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1893]]
[[Kategoria:Historia Słomnik]]
[[Kategoria:Chrześcijaństwo w Słomnikach]]

title: Kościół Bożego Ciała w Słomnikach

Miejscowość: Słomniki

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Parafia: Bożego Ciała w Słomnikach

Wezwanie: Bożego Ciała

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła


text:
# Lew Dowator
Lew Michajłowicz Dowator (ros. Лев Михайлович Доватор; ur. 7 lutego?/20 lutego 1903 w Chotino, zm. 19 grudnia 1941 pod Palaszkino) – radziecki generał narodowości białoruskiej, Bohater Związku Radzieckiego.

## Życiorys
Urodził się we wsi Chotino w obwodzie witebskim w białoruskiej rodzinie chłopskiej.
W 1924 roku wstąpił na ochotnika do Armii Czerwonej. W 1926 roku ukończył szkołę oficerską kawalerii, następnie pełnił funkcję dowódcy plutonu, instruktora politycznego i komisarza szwadronu kawalerii. Uczestniczył w realizacji filmu Aleksander Newski jako konsultant i kaskader w scenie pojedynku na lodzie. W 1939 roku ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego, a następnie był szefem sztabu pułku i brygady kawalerii.
Podczas agresji Niemiec na ZSRR był w dyspozycji sztabu Frontu Zachodniego. W sierpniu 1941 roku został dowódcą Grupy Kawalerii składającej się z dwóch dywizji – 50 i 53 Dywizji Kawalerii, w skład których wchodziły pułki Kozaków. Na czele tej grupy dokonał rajdu na tyły wojsk niemieckich atakujących na kierunku moskiewskim, przebywając odległość 100 km na tyłach wojsk niemieckich.
Po powrocie zza linii frontu walczył na kierunku wołokołamskim w składzie 16 Armii, sprawnie wywiązując się z obrony długiej linii frontu ciągnącej się od Wołokołamska aż do zbiornika na rzece Wołdze. W dniu 20 listopada 1941 roku został dowódcą 3 Korpusu Kawalerii utworzonego na bazie jego Grupy Kawalerii. Już w dniu 27 listopada korpus został przemianowany na 2 Gwardyjski Korpus Kawalerii.
W dniu 11 grudnia 1941 roku dowodzony przez niego korpus został przerzucony w rejon Kubinki, powtórnie przeszedł linię frontu i rozpoczął rajd na tyłach wojsk niemieckich. Lew Dowator stosował się do zasady, że dowódca powinien być zawsze na czele oddziału i dlatego na swym wałachu Kazbek był zawsze na pierwszej linii. Poległ w wyniku ostrzału z karabinu maszynowego 19 grudnia 1941 w czasie ataku na wieś Palaszkino, nad rzekę Ruza.
W dniu 21 grudnia 1941 roku został pośmiertnie wyróżniony tytułem Bohaterem Związku Radzieckiego.
Został pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.

## Awanse
- generał major (11 września 1941)

## Ordery i odznaczenia
- Medal „Złota Gwiazda” Bohatera Związku Radzieckiego (21 grudnia 1941 – pośmiertnie)
- Order Lenina (dwukrotnie - 3.11.1941[5], 21.12.1941)
- Order Czerwonej Gwiazdy (9.08.1941[6])
- Medal „Za obronę Moskwy” (14.02.1945[7] - pośmiertnie)

## W literaturze
W latach 1952–1953 Wydawnictwo MON opublikowało przekład dwutomowej radzieckiej książki Pawła Fiodorowa Generał Dowator.

title: Lew Dowator

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Lew Dowator
 |imię i nazwisko org = {{k|ru|Лев Михайлович Доватор}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = RKKA 1940 collar OF6 general-mayor.svg
 |stopień             = [[generał major]]
 |data urodzenia      = [[20 lutego]] [[1903]]
 |miejsce urodzenia   = Chotino, [[Imperium Rosyjskie]]
 |data śmierci        = [[19 grudnia]] [[1941]]
 |miejsce śmierci     = Palaszkino, [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |lata służby         = 1924–1941
 |siły zbrojne        = [[Plik:Red star.svg|20px|link=]] [[Armia Czerwona]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = dowódca: [[Grupa Dowatora|Grupy Dewatora]], [[3 Korpus Kawalerii (ZSRR)|3 Korpusu Kawalerii]], [[2 Gwardyjski Korpus Kawalerii (ZSRR)|2 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii]]
 |wojny i bitwy       = [[II wojna światowa]]
* [[bitwa pod Moskwą]] †
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|BZR||20}}<br /> {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzG}} {{order|SU-MOM}}
 |commons             =
}}
[[Plik:Гвардии генерал-майор Л.М. Доватор со своими кавалеристами.jpg|thumb|240px|Generał Lew Dowator z kawalerzystami]]
[[Plik:Voennaia marka Dovator Smert nemeczkim okkupantam!.jpg|thumb|240px|Znaczek pocztowy z 1942 roku poświęcony gen. Dowatorowi i jego kawalerii]]
'''Lew Michajłowicz Dowator''' ([[Język rosyjski|ros.]] Лев Михайлович Доватор; ur. {{data|1903-02-20}} w Chotino, zm. [[19 grudnia]] [[1941]] pod Palaszkino) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] [[generał major|generał]] narodowości [[Białorusini|białoruskiej]], [[Bohater Związku Radzieckiego]].

== Życiorys ==
Urodził się we wsi Chotino w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]] w białoruskiej rodzinie [[Chłopi|chłopskiej]]{{odn|Piekałkiewicz|1992|s=205}}.

W 1924 roku wstąpił na ochotnika do [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]]. W 1926 roku ukończył szkołę oficerską kawalerii, następnie pełnił funkcję dowódcy plutonu, instruktora politycznego i komisarza szwadronu kawalerii. Uczestniczył w realizacji filmu [[Aleksander Newski (film)|Aleksander Newski]] jako konsultant i kaskader w scenie pojedynku na lodzie<ref>[http://esensja.pl/film/publicystyka/tekst.html?id=6692 Jak kniaź Aleksander ...]</ref>. W 1939 roku ukończył [[Akademia Wojskowa im. Michaiła Frunzego|Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego]], a następnie był szefem sztabu pułku i brygady kawalerii.

Podczas [[Atak Niemiec na ZSRR|agresji Niemiec na ZSRR]] był w dyspozycji sztabu [[Front Zachodni (1941)|Frontu Zachodniego]]. W sierpniu 1941 roku został dowódcą [[Grupa Dowatora|Grupy Kawalerii]] składającej się z dwóch dywizji – 50 i 53 Dywizji Kawalerii{{odn|Piekałkiewicz|1992|s=198}}, w skład których wchodziły pułki Kozaków. Na czele tej grupy dokonał rajdu na tyły wojsk niemieckich atakujących na [[Bitwa pod Moskwą|kierunku moskiewskim]], przebywając odległość 100 km na tyłach wojsk niemieckich.

Po powrocie zza linii frontu walczył na kierunku [[wołokołamsk]]im w składzie [[16 Armia (ZSRR)|16 Armii]], sprawnie wywiązując się z obrony długiej linii frontu ciągnącej się od Wołokołamska aż do zbiornika na rzece Wołdze{{odn|Piekałkiewicz|1992|s=198}}. W dniu 20 listopada 1941 roku został dowódcą [[3 Korpus Kawalerii (ZSRR)|3 Korpusu Kawalerii]] utworzonego na bazie jego [[Grupa Dowatora|Grupy Kawalerii]]. Już w dniu 27 listopada korpus został przemianowany na [[2 Gwardyjski Korpus Kawalerii (ZSRR)|2 Gwardyjski Korpus Kawalerii]].

W dniu 11 grudnia 1941 roku dowodzony przez niego korpus został przerzucony w rejon [[Kubinka|Kubinki]], powtórnie przeszedł linię frontu i rozpoczął rajd na tyłach [[Wehrmacht|wojsk niemieckich]]. Lew Dowator stosował się do zasady, że dowódca powinien być zawsze na czele oddziału i dlatego na swym [[wałach]]u '''Kazbek''' był zawsze na pierwszej linii. Poległ w wyniku ostrzału z karabinu maszynowego 19 grudnia 1941 w czasie ataku na wieś [[Palaszkino]], nad rzekę [[Ruza (rzeka)|Ruza]]{{odn|Piekałkiewicz|1992|s=205}}.

W dniu 21 grudnia 1941 roku został pośmiertnie wyróżniony tytułem [[Bohater Związku Radzieckiego|Bohaterem Związku Radzieckiego]]<ref>[http://podvignaroda.ru/#id=1560604333&tab=navDetailDocument Указ Президиума Верховного Совета nr 606/41 z 21.12.1941]</ref>.

Został pochowany na [[Cmentarz Nowodziewiczy|cmentarzu Nowodziewiczym]].

== Awanse ==
* [[generał major]] (11 września 1941)

== Ordery i odznaczenia ==
* Medal „[[Złota Gwiazda]]” [[Bohater Związku Radzieckiego|Bohatera Związku Radzieckiego]] (21 grudnia 1941 – pośmiertnie)
* [[Order Lenina]] (dwukrotnie - 3.11.1941<ref>[http://podvignaroda.ru/#id=10079035&tab=navDetailDocument Rozkaz dowódcy Frontu Zachodniego nr 265 z 03.11.1941]</ref>, 21.12.1941)
* [[Order Czerwonej Gwiazdy]] (9.08.1941<ref>[http://podvignaroda.ru/#id=2007732&tab=navDetailDocument Указ Президиума Верховного Совета z 09.08.1941]</ref>)
* [[Medal „Za obronę Moskwy”]] (14.02.1945<ref>[http://podvignaroda.ru/#id=1531496599&tab=navDetailDocument Акт z 14.02.1945]</ref> - pośmiertnie)

== W literaturze ==
W latach 1952–1953 [[Bellona (wydawnictwo)|Wydawnictwo MON]] opublikowało przekład dwutomowej radzieckiej książki Pawła Fiodorowa ''Generał Dowator''.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |imię=Janusz |nazwisko=Piekałkiewicz | autor link =Janusz Piekałkiewicz |tytuł=Wojna kawalerii 1939-1945 |miejsce=Warszawa |data=1992 | isbn =8372500746 |odn=tak}}
* {{lang|ru}} {{cytuj książkę|autor = Praca zbiorowa |tytuł = Велкая Отечественная война 1941-1945 |wydawca = Политиэдат |miejsce = Moskwa |rok = 1985 |isbn =}}
* {{cytuj książkę|imię = Wiesław |nazwisko = Wróblewski |tytuł = Moskwa 1941 |wydawca = Wydawnictwo MON |miejsce = Warszawa |rok = 1987 |isbn = 83-11-07397-X}}
* {{cytuj książkę|imię = |nazwisko = |tytuł = Krach blitzkriegu |wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza |miejsce = Warszawa |rok = 1982 |isbn =}}
* [http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1047 ''Доватор Лев Михайлович – Герои страны''] {{lang|ru}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dowator, Lew}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego]]
[[Kategoria:Białoruscy Bohaterowie Związku Radzieckiego]]
[[Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1903]]
[[Kategoria:Zmarli w 1941]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie]]

title: Lew DowatorЛев Михайлович Доватор

Data i miejsce urodzenia: 20 lutego 1903 · Chotino, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci: 19 grudnia 1941 · Palaszkino, ZSRR

Siły zbrojne: Armia Czerwona

Stanowiska: dowódca: Grupy Dewatora, 3 Korpusu Kawalerii, 2 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii

Główne wojny i bitwy: II wojna światowa - bitwa pod Moskwą †


text:
# Buchenwald (KL)
Konzentrationslager Buchenwald, Konzentrationslager Buchenwald/Post Weimar (KL Buchenwald, KZ Buchenwald), z początku nazywany Konzentrationslager Ettersberg – niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny założony w Ettersberg w pobliżu Weimaru (Turyngia, Niemcy). Funkcjonował od lipca 1937 do końca wojny.

## Historia obozu
Komendantami byli:
- Karl Otto Koch, lipiec 1937 – grudzień 1940
- Hermann Pister, styczeń 1941 – kwiecień 1945

Obóz został założony w 1937. Przyjął z początku część więźniów z KL Sachsenhausen oraz więźniów z zamykanych właśnie obozów KL Sachsenburg i KL Lichtenburg. Z początku znaleźli się w nim głównie członkowie niemieckiego ruchu oporu, świadkowie Jehowy, kryminaliści, rzadziej więźniowie homoseksualni. W 1938 roku warunki bytowe zdecydowanie się pogorszyły, rozwinął się również dotkliwy system kar dla więźniów. Wówczas również wprowadzono odrębne traktowanie dla żydowskich więźniów, których odsetek szybko wzrastał a Żydzi stali się jedną z głównych kategorii więźniów. W sierpniu i wrześniu 1939 do obozu w Buchenwaldzie skierowano polskich powstańców i działaczy Związku Polaków w Niemczech aresztowanych przez gestapo w Prudniku. Wśród 20 aresztowanych znaleźli się m.in.: B. Augustyn, K. Chrząszcz, J. Dominik, J. Gomoła, F. Kwoczek, A. Sosna, W. Szpiler i inni. Umieralność była wysoka, latem 1940 roku zostało otwarte pierwsze krematorium w obozie.
Na więźniach prowadzono badania naukowe i pseudonaukowe, na potrzeby firmy Behring-Werke z Marburga i berlińskiego Instytutu Roberta Kocha. Pierwszy dokument wskazujący na prowadzenie w obozie doświadczeń z lekami na więźniach datowany jest na 15 listopada 1939. Więźniowie pracowali również w komandach fabrycznych, m.in. na potrzeby spółek Gustloff z Weimaru oraz Fritz-Sauckel produkujących sprzęt zbrojeniowy. W 1943 zostały utworzone wielkie podobozy przy fabryce Erla Maschinenwerk GmbH w Lipsku, w fabryce samolotów Junkers w Schönebeck (Elbe) i fabryce Rautal w Wernigerode. W tych fabrykach pracowało również wielu Polaków przysyłanych m.in. z Auschwitz i z Majdanka. W 1945 Buchenwaldowi podlega prawie setka podobozów.
W sierpniu 1943 w pobliżu powstał duży obóz koncentracyjny Dora, z początku – jako podobóz – zasilany również więźniami Buchenwaldu. W październiku 1944 Dora stała się autonomicznym obozem. Od sierpnia 1944 kierownictwu SS Buchenwaldu zostały przypisane również podobozy KL Ravensbrück.
W miarę posuwania się Armii Czerwonej na zachód w 1945 przez Buchenwald przeszła duża liczba więźniów z zamykanych obozów ze wschodu. Przybywali oni marszami śmierci.
Obóz został w dużej części ewakuowany przez Niemców tuż przed nadejściem wojsk alianckich, a wyzwolony 11 kwietnia 1945 przez amerykańską 3. Armię, przy minimalnym oporze ze strony Niemców. Tuż przed przybyciem Amerykanów w obozie wybuchło powstanie więźniów, zorganizowane przez liczącą kilkuset ludzi organizację (posiadali kilkadziesiąt sztuk broni palnej – był to jedyny taki przypadek w obozach hitlerowskich), którzy zdobyli szturmem obozowe posterunki i przejęli większość terenu obozu. Ruch oporu obejmował ludzi wielu narodowości. Do tego ruchu oporu należał też m.in. bydgoski krótkofalowiec inż. Gwidon Damazyn (znak wywoławczy SP2BD). Na polecenie kierownictwa ruchu oporu, zbudował on w warunkach obozowych radiostację nadawczo-odbiorczą, przez którą udało się wezwać wojska amerykańskie na pomoc. Nadał depeszę napisaną przez przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Obozowego Niemca Waltera Bartla i szefa organizacji wojskowej Harry’ego Kuhna, co uratowało życie wielu więźniów przed ich wymordowaniem przez hitlerowców.

## Więźniowie i ofiary
Więźniowie byli poddani kategoryzacji wedle przynależności narodowościowej. Już na bramie napis brzmiał: „Jedem das Seine” (pl. Każdemu, co jego (ściśle) lub inaczej: Każdemu to, co mu się należy). Najgorszy więc był status Żydów, wśród których odsetek ofiar był największy. Także dramatyczny był los Świadków Jehowy, którzy nawet pod groźbą śmierci odmawiali służby w Wehrmachcie. Począwszy od września 1939 w obozie znajdowali się również Polacy, którzy wraz z Żydami byli umieszczani do połowy 1940 roku w tzw. „obozie specjalnym”, pod namiotami, gdzie umieralność była bardzo duża. W Buchenwaldzie umieszczani również byli Romowie i Sinti, Czesi, a także zakładnicy holenderscy i jeńcy sowieccy, a także lotnicy alianccy zestrzeleni nad Francją oraz duża grupa duńskich policjantów. W 1944 do obozu trafili również powstańcy warszawscy, między innymi z warszawskiej Woli.
W KL Buchenwald od 1937 do 1945 przebywało łącznie ok. 250 tys. osób ze wszystkich krajów Europy, liczbę ofiar szacuje się na 56 tys. Wielu więźniów zabijanych było przez powieszenie, zastrzykiem fenolu w serce, rozstrzelaniem lub za pomocą gazu w pobliskim Bernburgu. Wielu zmarło z wyczerpania już po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów. Pochowano ich w grobach indywidualnych koło Wieży Bismarcka. Po zburzeniu wieży i wybudowaniu pomnika władze NRD ekshumowały ich szczątki i przeniosły do grobów masowych usytuowanych wokół pomnika. Grób ośmiu więźniów polskich zmarłych po wyzwoleniu obozu znajduje się na skraju cmentarza na prawo od pomnika. Przed pomnikiem znajdują się masowe mogiły z urnami zawierającymi prochy więźniów (wśród nich bardzo wielu Żydów polskich, niemieckich i austriackich), których zwłoki spalono w krematoriach, zmagazynowanymi przez SS, nigdy nie odesłanymi do rodzin zmarłych.

## Dzieje powojenne
W latach 1945–1950, w okresie administracji sowieckiej, na terenie obozu powstał nowy obóz specjalny pod nadzorem NKWD, który funkcjonował jako miejsce internowania dla nazistowskich przestępców wojennych, a pod koniec również i przeciwników władzy komunistycznej (nieraz włącznie z byłymi więźniami obozów hitlerowskich). Wielu z nich pochowano w lesie za dawnymi koszarami SS w bezimiennych grobach.
W 1958 powstały na miejscu dawnej Wieży Bismarcka pomnik i mauzoleum. Z budynków obozowych zachowały się koszary SS i wille wybudowane dla funkcjonariuszy KL. Dziś w koszarach znajduje się muzeum z programem oprowadzania i działalnością naukową.

## Upamiętnienie więźniów obozu
Od lat 90. XX wieku na terenie byłego obozu Buchenwald powstało 8 pomników. Były to:
- Pomnik żydowski (1993)
- Pomnik pomordowanych Sinti i Romów (1995)
- Miejsce pamięci Dietricha Bonhoeffera, Friedricha von Rabenaua i Ludwiga Gehrego – uczestników spisku 20 lipca 1944 roku (1999)
- Kamień pamiątkowy dla odmawiających służby wojskowej i dezerterów z Wehrmachtu (2001)
- Kamień pamiątkowy świadków Jehowy (2002)
- Pomnik „Małego Obozu” (2002)
- Kamień pamiątkowy kobiet więzionych w obozie koncentracyjnym Buchenwald (2003)
- Kamień pamiątkowy homoseksualistów (2006).

title: Buchenwald (KL)

wikitext:
{{Obóz infobox
 |nazwa                    = Buchenwald
 |nazwa oficjalna          = KL Buchenwald
 |obóz nadrzędny           =
 |nr rej. zabytku          =
 |data rejestracji         =
 |rejestr                  =
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |typ                      = [[obóz koncentracyjny]]
 |odpowiedzialny           = {{państwo|III Rzesza}}
 |rozpoczęcie działalności = 1937
 |zakończenie działalności = 1945
 |terytorium               = [[III Rzesza]]
 |miejsce                  = [[Weimar]]
 |pierwotne przeznaczenie  =
 |powierzchnia             =
 |komory gazowe            =
 |liczba podobozów         =
 |liczba więźniów          = 238 979
 |narodowość więźniów      = [[Żydzi]], [[Polacy]], [[Romowie]], [[Czesi]], [[Rosjanie]], [[Holendrzy]], [[Duńczycy]]
 |liczba ofiar             = 56 545
 |liczebność personelu     =
 |komendanci               =
 |wyzwoliciel              = [[United States Army|US Army]]
 |data wyzwolenia          = 11 kwietnia 1945
 |upamiętnienie            = miejsce pamięci (od 1958)
 |kod mapy                 = Niemcy
 |wariant mapy             = III Rzesza
 |współrzędne              =
 |commons                  =
 |www                      =
}}
{{Wikicytaty|Buchenwald}}
[[Plik:Buchenwald Slave Laborers Liberation.jpg|thumb|Przymusowi robotnicy w obozie Buchenwald – [[Elie Wiesel]], w drugim rzędzie, siódmy od lewej]]
[[Plik:Buchenwald--KZ-Tor.jpg|thumb|Brama obozowa]]
'''Konzentrationslager Buchenwald, Konzentrationslager Buchenwald/Post Weimar''' (''KL Buchenwald'', ''KZ Buchenwald''), z początku nazywany '''Konzentrationslager Ettersberg''' – [[Obozy niemieckie (1933–1945)|niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny]] założony w Ettersberg w pobliżu [[Weimar]]u ([[Turyngia]], [[Niemcy]]). Funkcjonował od lipca 1937 do końca wojny.

== Historia obozu ==
Komendantami byli:
* [[Karl Otto Koch]], lipiec 1937 – grudzień 1940
* [[Hermann Pister]], styczeń 1941 – kwiecień 1945

Obóz został założony w 1937. Przyjął z początku część więźniów z [[Sachsenhausen (KL)|KL Sachsenhausen]] oraz więźniów z zamykanych właśnie obozów [[Sachsenburg (KL)|KL Sachsenburg]] i [[Konzentrationslager Lichtenburg|KL Lichtenburg]]. Z początku znaleźli się w nim głównie członkowie niemieckiego ruchu oporu, [[świadkowie Jehowy]], kryminaliści, rzadziej więźniowie homoseksualni. W 1938 roku warunki bytowe zdecydowanie się pogorszyły, rozwinął się również dotkliwy system kar dla więźniów. Wówczas również wprowadzono odrębne traktowanie dla żydowskich więźniów, których odsetek szybko wzrastał a [[Żydzi]] stali się jedną z głównych kategorii więźniów. W sierpniu i wrześniu 1939 do obozu w Buchenwaldzie skierowano polskich powstańców i działaczy [[Związek Polaków w Niemczech|Związku Polaków w Niemczech]] aresztowanych przez [[gestapo]] w [[Prudnik]]u. Wśród 20 aresztowanych znaleźli się m.in.: B. Augustyn, K. Chrząszcz, J. Dominik, [[Jan Gomoła (1875–1967)|J. Gomoła]], F. Kwoczek, A. Sosna, W. Szpiler i inni<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Kurek |tytuł = Niemieckie więzienia sądowe na Śląsku w czasach Trzeciej Rzeszy |data = 2007 |isbn = 978-83-7308-863-4 |miejsce = Kraków |wydawca = [[Oficyna Wydawnicza Impuls]] |s = 137–138}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = P. Kwoczek |tytuł = Droga do Buchenwaldu |czasopismo = Wczoraj Dziś Jutro |data = 1987 |wydanie = 1 |numer = 1}}</ref>. Umieralność była wysoka, latem 1940 roku zostało otwarte pierwsze krematorium w obozie.
[[Plik:Buchenwald Survivors Medical Care 13149.jpg|thumb|Ofiary eksperymentów pseudonaukowych]]
[[Plik:SFP 186 - Buchenwald.webm|thumb|Film z wyzwolenia obozu nakręcony przez żołnierzy ze Special Film Project 186.]]
Na więźniach prowadzono badania naukowe i pseudonaukowe, na potrzeby firmy [[Behring]]-Werke z [[Marburg]]a i berlińskiego [[Instytut Roberta Kocha|Instytutu Roberta Kocha]]. Pierwszy dokument wskazujący na prowadzenie w obozie doświadczeń z lekami na więźniach datowany jest na 15 listopada 1939<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Klee |imię = Ernst |autor link = Ernst Klee |tytuł = KL Buchenwald: Laboratorium przemysłu farmaceutycznego i Wehrmachtu, [w:] Auschwitz- medycyna III Rzeszy i jej ofiary |wydawca = [[Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”]] |miejsce = Kraków |rok = 2005 |strony = 272–273 |isbn = 83-242-0537-3}}</ref>. Więźniowie pracowali również w komandach fabrycznych, m.in. na potrzeby spółek Gustloff z [[Weimar]]u oraz Fritz-Sauckel produkujących sprzęt zbrojeniowy. W 1943 zostały utworzone wielkie podobozy przy fabryce {{link-interwiki|Erla Maschinenwerk|Q=Q1355198}} GmbH w Lipsku, w fabryce samolotów [[Junkers Flugzeug- und Motorenwerke|Junkers]] w [[Schönebeck (Elbe)]] i fabryce Rautal w [[Wernigerode]]. W tych fabrykach pracowało również wielu Polaków przysyłanych m.in. z [[Auschwitz-Birkenau|Auschwitz]] i z [[Lublin (KL)|Majdanka]]. W 1945 Buchenwaldowi podlega prawie setka podobozów.

W sierpniu 1943 w pobliżu powstał duży obóz koncentracyjny [[Mittelbau-Dora|Dora]], z początku – jako podobóz – zasilany również więźniami Buchenwaldu. W październiku 1944 Dora stała się autonomicznym obozem. Od sierpnia 1944 kierownictwu [[Schutzstaffel|SS]] Buchenwaldu zostały przypisane również podobozy [[Ravensbrück (KL)|KL Ravensbrück]].

W miarę posuwania się [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] na zachód w 1945 przez Buchenwald przeszła duża liczba więźniów z zamykanych obozów ze wschodu. Przybywali oni [[Marsze śmierci|marszami śmierci]].

Obóz został w dużej części ewakuowany przez Niemców tuż przed nadejściem wojsk alianckich, a wyzwolony 11 kwietnia 1945 przez amerykańską 3. Armię, przy minimalnym oporze ze strony Niemców. Tuż przed przybyciem Amerykanów w obozie wybuchło powstanie więźniów, zorganizowane przez liczącą kilkuset ludzi organizację (posiadali kilkadziesiąt sztuk broni palnej – był to jedyny taki przypadek w obozach hitlerowskich), którzy zdobyli szturmem obozowe posterunki i przejęli większość terenu obozu. Ruch oporu obejmował ludzi wielu narodowości. Do tego ruchu oporu należał też m.in. bydgoski [[Krótkofalarstwo|krótkofalowiec]] inż. Gwidon Damazyn (znak wywoławczy SP2BD). Na polecenie kierownictwa ruchu oporu, zbudował on w warunkach obozowych radiostację nadawczo-odbiorczą, przez którą udało się wezwać wojska amerykańskie na pomoc. Nadał depeszę napisaną przez przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Obozowego Niemca {{link-interwiki|Walter Bartel|tekst=Waltera Bartla|Q=Q81813}} i szefa organizacji wojskowej {{link-interwiki|Harry Kuhn|tekst=Harry’ego Kuhna|Q=Q1536591}}, co uratowało życie wielu więźniów przed ich wymordowaniem przez hitlerowców<ref name="kalicki">{{Cytuj stronę |url = https://wyborcza.pl/duzyformat/1,127290,2015625.html |tytuł = 10–11 IV 1945. Więźniowie Buchenwaldu, radźcie sobie sami |nazwisko = Kalicki |imię = Włodzimierz |autor link = Włodzimierz Kalicki |opublikowany = 9 kwietnia 2010 |język = pl |data dostępu = 2020-02-18}}</ref><ref>Krzysztof Słomczyński. ''ABC krótkofalowca'', WKiŁ, Warszawa 1988.</ref>.

[[Plik:Concentration camp SS.jpg|thumb|Ocalony więzień Buchenwaldu wskazuje strażnika z niemieckiej formacji SS]]

== Więźniowie i ofiary ==
{{Kategoria główna|Więźniowie KL Buchenwald}}
Więźniowie byli poddani kategoryzacji wedle przynależności narodowościowej. Już na bramie napis brzmiał: „Jedem das Seine” (pl. Każdemu, co jego (ściśle) lub inaczej: Każdemu to, co mu się należy). Najgorszy więc był status [[Żydzi|Żydów]], wśród których odsetek ofiar był największy. Także dramatyczny był los [[Świadkowie Jehowy|Świadków Jehowy]], którzy nawet pod groźbą śmierci odmawiali służby w [[Wehrmacht|Wehrmachcie]]. Począwszy od września 1939 w obozie znajdowali się również [[Polacy]], którzy wraz z Żydami byli umieszczani do połowy 1940 roku w tzw. „obozie specjalnym”, pod namiotami, gdzie umieralność była bardzo duża. W Buchenwaldzie umieszczani również byli [[Romowie]] i [[Sinti]], [[Czesi]], a także zakładnicy [[Holendrzy|holenderscy]] i [[Jeńcy sowieccy w niewoli niemieckiej (1941–1945)|jeńcy sowieccy]], a także lotnicy alianccy zestrzeleni nad Francją oraz duża grupa [[Duńczycy|duńskich]] policjantów. W 1944 do obozu trafili również [[Powstanie warszawskie|powstańcy warszawscy]], między innymi z [[Wola (Warszawa)|warszawskiej Woli]].

W KL Buchenwald od 1937 do 1945 przebywało łącznie ok. 250 tys. osób ze wszystkich krajów Europy, liczbę ofiar szacuje się na 56 tys. Wielu więźniów zabijanych było przez powieszenie, zastrzykiem [[fenol]]u w serce, rozstrzelaniem lub za pomocą gazu w pobliskim [[Bernburg (Saale)|Bernburgu]]. Wielu zmarło z wyczerpania już po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów. Pochowano ich w grobach indywidualnych koło [[Wieże Bismarcka|Wieży Bismarcka]]. Po zburzeniu wieży i wybudowaniu pomnika władze [[Niemiecka Republika Demokratyczna|NRD]] ekshumowały ich szczątki i przeniosły do grobów masowych usytuowanych wokół pomnika. Grób ośmiu więźniów polskich zmarłych po wyzwoleniu obozu znajduje się na skraju cmentarza na prawo od pomnika. Przed pomnikiem znajdują się masowe mogiły z [[urna (pojemnik)|urnami]] zawierającymi prochy więźniów (wśród nich bardzo wielu Żydów polskich, niemieckich i austriackich), których zwłoki spalono w [[krematorium|krematoriach]], zmagazynowanymi przez [[Schutzstaffel|SS]], nigdy nie odesłanymi do rodzin zmarłych.

== Dzieje powojenne ==
W latach 1945–1950, w okresie administracji sowieckiej, na terenie obozu powstał nowy obóz specjalny pod nadzorem [[Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych RFSRR|NKWD]], który funkcjonował jako miejsce internowania dla nazistowskich przestępców wojennych, a pod koniec również i przeciwników władzy komunistycznej (nieraz włącznie z byłymi więźniami obozów hitlerowskich). Wielu z nich pochowano w lesie za dawnymi koszarami SS w bezimiennych grobach.

W 1958 powstały na miejscu dawnej Wieży Bismarcka pomnik i [[mauzoleum]]. Z budynków obozowych zachowały się koszary SS i wille wybudowane dla funkcjonariuszy KL. Dziś w koszarach znajduje się muzeum z programem oprowadzania i działalnością naukową.

== Upamiętnienie więźniów obozu ==
Od lat 90. XX wieku na terenie byłego obozu Buchenwald powstało 8 pomników<ref>{{Cytuj książkę |autor = red. Małgorzata Fabiszak i Marcin Owsiński |tytuł = Obóz-Muzeum. Trauma we współczesnym wystawiennictwie |wydawca = Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas |miejsce = Kraków |data = 2013 |strony = 184 |isbn = 9788324223619 |rozdział = Buchenwald jako przestrzeń zmiennej komunikacji |nazwisko r = Sacha|imię r = Magdalena Izabella}}</ref>. Były to:
* Pomnik żydowski (1993)
* Pomnik pomordowanych Sinti i Romów (1995)
* Miejsce pamięci [[Dietrich Bonhoeffer|Dietricha Bonhoeffera]], Friedricha von Rabenaua i Ludwiga Gehrego – uczestników spisku 20 lipca 1944 roku (1999)
* Kamień pamiątkowy dla odmawiających służby wojskowej i dezerterów z Wehrmachtu (2001)
* Kamień pamiątkowy [[Świadkowie Jehowy|świadków Jehowy]] (2002)
* Pomnik „Małego Obozu” (2002)
* Kamień pamiątkowy kobiet więzionych w obozie koncentracyjnym Buchenwald (2003)
* Kamień pamiątkowy homoseksualistów (2006).

== Zobacz też ==
* [[Proces załogi Buchenwaldu (US vs. Jozjasz, książę Waldecku i Pyrmontu i inni)]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
*[https://totenbuch.buchenwald.de/recherche/index/reset/true DIE TOTEN 1937-1945 Konzentrationslager Buchenwald]
{{Commonscat|Buchenwald concentration camp}}
{{Commonscat|Buchenwald concentration camp}}
* [http://www.buchenwald.de Buchenwald Memorial] {{lang|de}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.archiv-vegelahn.de/kz-Buchenwald.html | tytuł = Jehovah´s Witnesses at KZ Buchenwald | opublikowany = archiv-vegelahn.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20060509231019/http://www.archiv-vegelahn.de/kz-Buchenwald.html | zarchiwizowano = 2006-05-09}} {{lang|de|en}}
* [http://www.liveleak.com/view?i=8b3_1283888983 Film z wyzwolenia obozu] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:KL Buchenwald| ]]
[[Kategoria:Obozy NKWD]]

title: BuchenwaldKL Buchenwald

Typ: obóz koncentracyjny

Odpowiedzialny: III Rzesza

Terytorium: III Rzesza

Miejsce: Weimar

Narodowość więźniów: Żydzi, Polacy, Romowie, Czesi, Rosjanie, Holendrzy, Duńczycy

Wyzwolony przez: US Army

Upamiętnienie: miejsce pamięci (od 1958)


text:
# Joel Baylon
Joel Zamudio Baylon (ur. 28 stycznia 1954 w Milaor) – filipiński duchowny rzymskokatolicki, od 2009 biskup Legazpi.

## Życiorys
Święcenia kapłańskie przyjął 8 października 1978 i został inkardynowany do diecezji Legazpi. Był m.in. ojcem duchownym seminariów w Legazpi i Naga City, pracownikiem filipińskiej nuncjatury oraz proboszczem w Bigaa.
14 lutego 1998 został mianowany biskupem diecezji Masbate. Sakry biskupiej udzielił mu 25 marca 1998 w katedrze w Legazpi abp Gian Vincenzo Moreni.
1 października 2009 otrzymał nominację na biskupa Legazpi, zaś 10 grudnia 2009 kanonicznie objął urząd.

title: Joel Baylon

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Joel Zamudio Baylon
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    = Coat of Arms of Joel Z. Baylon.svg
 |dewiza                  = Sub tuum praesidium
 |dewiza - j. polski      = Pod Twoją obronę
 |kraj działania          = [[Filipiny]]
 |data urodzenia          = 28 stycznia 1954
 |miejsce urodzenia       = [[Milaor]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Biskup Legazpi
 |1. funkcja - okres      = od 2009
 |2. funkcja              = Biskup Masbate
 |2. funkcja - okres      = od 1998 do 2009
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 8 października 1978
 |data nominacji          = 14 lutego 1998
 |data sakry              = 25 marca 1998
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              = Joel Zamudio Baylon
 |wikinews                =
 |www                     =
}}{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 25 marca 1998
 |miejscowość konsekracji   = [[Legazpi]]
 |miejsce konsekracji       = [[Katedra św. Grzegorza Wielkiego w Legazpi|Katedra św. Grzegorza Wielkiego]]
 |konsekrator               = [[Gian Vincenzo Moreni]]
 |współkonsekratorzy        = [[Leonardo Zamora Legaspi]]<br />[[José Sorra]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani =
}}
'''Joel Zamudio Baylon''' (ur. [[28 stycznia]] [[1954]] w [[Milaor]]) – filipiński duchowny [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], od 2009 [[diecezja Legazpi|biskup Legazpi]].

== Życiorys ==
[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] przyjął 8 października 1978 i został inkardynowany do [[Diecezja Legazpi|diecezji Legazpi]]. Był m.in. ojcem duchownym seminariów w Legazpi i [[Naga City]], pracownikiem [[Nuncjatura Apostolska na Filipinach|filipińskiej nuncjatury]] oraz proboszczem w [[Bigaa]]<ref name="sala">{{Cytuj stronę| url= https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2009/10/01/0605/01409.html | tytuł= NOMINA DEL VESCOVO DI LEGAZPI (FILIPPINE) | opublikowany= vatican.va | data= 2009-10-01 | język=it | data dostępu= 2021-02-23}}</ref>.

14 lutego 1998 został mianowany biskupem [[Diecezja Masbate|diecezji Masbate]]{{r|sala}}. [[Sakra|Sakry biskupiej]] udzielił mu 25 marca 1998 w [[Katedra św. Grzegorza Wielkiego w Legazpi|katedrze w Legazpi]]{{r|ucanews}} abp [[Gian Vincenzo Moreni]].

1 października 2009 otrzymał nominację na biskupa Legazpi{{r|sala}}, zaś 10 grudnia 2009 kanonicznie objął urząd<ref name="ucanews">{{Cytuj stronę| url= https://www.ucanews.com/directory/bishops/bishop-baylon/506 | tytuł= Bishop Joel Zamudio Baylon | opublikowany= ucanews.com | język=en | data dostępu= 2021-02-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bbaylon |tytuł = Joel Baylon |data dostępu = 2018-01-14}}

{{SORTUJ:Baylon, Joel Zamudio}}
[[Kategoria:Filipińscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1954]]

title: Joel Zamudio Baylon

Herb duchownego: Sub tuum praesidium · Pod Twoją obronę

Kraj działania: Filipiny

Data i miejsce urodzenia: 28 stycznia 1954 · Milaor

Wyznanie: katolicyzm

Prezbiterat: 8 października 1978

Nominacja biskupia: 14 lutego 1998

title: Sukcesja apostolska

Miejscowość: Legazpi

Miejsce: Katedra św. Grzegorza Wielkiego

Konsekrator: Gian Vincenzo Moreni

Współkonsekratorzy: Leonardo Zamora Legaspi · José Sorra


text:
# 86 Batalion Łączności
86 batalion łączności (86 bł) – samodzielny pododdział łączności Wojska Polskiego.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
W celu zapewnienia łączności dowództwu i sztabowi nowo sformowanej 11 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego sformowana została 76 kompania łączności według etatu nr 6/102. Na miejsce stacjonowania kompanii wyznaczone zostały koszary przy ul. Połczyńskiej 32 w Świdwinie.
Rozkazem MON nr 07 z 4 maja 1967 11 DLM przemianowano na 3 Brandenburską Dywizję Lotnictwa Myśliwskiego  i przywrócono jej tradycje wojenne.
Na podstawie zarządzenia szefa Sztabu Generalnego WP nr 0148/Org. z 18 listopada 1968, dywizyjna 76 kompania łączności została przeformowana w 86 batalion łączności.
Batalion został oddziałem gospodarczym dla: dowództwa 3 BDLM, klucza lotniczego dowództwa 3 BDLM, 19 batalionu radiotechnicznego, 28 RWNS, 47 Polowych Warsztatów Lotniczych, Wydziału WSW, poligonu lotniczego w Podborsku oraz GAM w Świdwinie.

title: 86 Batalion Łączności

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 86 batalion łączności
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 = Korpusówka_wojska_łączności.png
 |kategoria wojska     = lotnictwo
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = Polska
 |sformowanie          = 1968
 |rozformowanie        = 1998
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = mjr dypl. Zbigniew Wolewicz
 |działania zbrojne    =
 |numer                = JW 3351
 |dyslokacja           = [[Świdwin]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Wojska łączności]]
 |podległość           = 3 DLMB
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''86 batalion łączności''' (86 bł) – samodzielny [[pododdział]] [[Wojska łączności|łączności]] [[Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
W celu zapewnienia łączności dowództwu i sztabowi nowo sformowanej 11 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego sformowana została 76 kompania łączności według etatu nr 6/102. Na miejsce stacjonowania kompanii wyznaczone zostały koszary przy ul. Połczyńskiej 32 w Świdwinie{{odn|Kowalski|2014|s=213}}.

Rozkazem MON nr 07 z 4 maja 1967 11 DLM przemianowano na 3 Brandenburską Dywizję Lotnictwa Myśliwskiego  i przywrócono jej tradycje wojenne.
Na podstawie zarządzenia szefa Sztabu Generalnego WP nr 0148/Org. z 18 listopada 1968, dywizyjna 76 kompania łączności została przeformowana w 86 batalion łączności.
Batalion został oddziałem gospodarczym dla: dowództwa 3 BDLM, klucza lotniczego dowództwa 3 BDLM, 19 batalionu radiotechnicznego, 28 RWNS, 47 Polowych Warsztatów Lotniczych, Wydziału WSW, poligonu lotniczego w Podborsku oraz GAM w Świdwinie{{odn|Kowalski|2014|s=213}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Kowalski | imię = Jan  | tytuł = Polskie wojska łączności na przełomie XI i XXI wieku | data = 2014 | wydawca = Stowarzyszenie Przyjaciół 15 Sieradzkiej Brygady Wsparcia Dowodzenia | miejsce= Sieradz | odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Sawicki | imię = Zdzisław | nazwisko2 = Waszkiewicz|imię2 = Jerzy | nazwisko3 = Wielechowski|imię3 = Adam| tytuł = Mundur i odznaki Wojska Polskiego: czas przemian | data = 1997 | wydawca = [[Bellona (wydawnictwo)|„Bellona”]] | miejsce = Warszawa | isbn = 8311085889| odn=tak}}

[[Kategoria:Polskie bataliony łączności]]
[[Kategoria:Wojsko Polskie w Świdwinie]]

title: · 86 batalion łączności

Ostatni: mjr dypl. Zbigniew Wolewicz

Dyslokacja: Świdwin

Rodzaj wojsk: Wojska łączności

Podległość: 3 DLMB


text:
# Marzena Świgoń
Marzena Świgoń – polska informatolożka, profesor nauk społecznych (2021) na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie, przedstawicielka nauk o komunikacji społecznej i mediach.

## Życiorys
W 1994 ukończyła bibliotekoznawstwo i informację naukową na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie i rozpoczęła pracę zawodową w Bibliotece tej uczelni w Oddziale Informacji Naukowej. W 2000 podjęła pracę naukowo-dydaktyczną na uczelni, przekształconej już wówczas w Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, w Zakładzie Archiwistyki, Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej na Wydziale Humanistycznym.
Na Uniwersytecie Wrocławskim obroniła doktorat (2005) oraz uzyskała stopień doktora habilitowanego (2013). 4 stycznia 2021 otrzymała nominację profesorską w dziedzinie nauk społecznych. W latach 2021–2023 kierowała Katedrą Badań Mediów, od 2023 jest dyrektorem Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Wydziale Humanistycznym UWM. Od 2019 jest członkinią, a od 2023 przewodniczącą Rady Naukowej Dyscypliny Nauki o Komunikacji Społecznej i Mediach UWM.
Zainteresowania naukowe Marzeny Świgoń obejmują komunikację naukową, zarządzanie informacją i wiedzą, badania nad mediami społecznościowymi, studia nad przyszłością, potencjał zawodowy, zachowania informacyjne oraz bariery informacyjne. Jest autorką ponad 120 publikacji, w tym czterech książek autorskich (Bariery informacyjne. Podstawy teoretyczne i próba badań w środowisku naukowym, Warszawa 2006; Zarządzanie wiedzą i informacją. Podstawy teoretyczne, badania w wymiarze indywidualnym, Olsztyn 2012; Dzielenie się wiedzą i informacją. Specyfika nieformalnej komunikacji w polskim środowisku akademickim, Olsztyn 2015; Analiza i kreowanie trendów. Projekt i badania, z Andrzejem Kucnerem, Radosławem Sierockim i innymi, Olsztyn 2015) i dwóch redagowanych. Od 2021 jest redaktorem naczelnym czasopisma "Media – Kultura – Komunikacja Społeczna".
Od 2019 zasiada w Komitecie Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk. Jest wieloletnią członkinią Komisji Nagrody Naukowej Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich im. Adama Łysakowskiego (od 2013). W latach 2013–2021 była członkinią Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Naukowego im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie. Koordynuje funkcjonowanie olsztyńskiego oddziału Międzynarodowego Stowarzyszenia Organizacji Wiedzy (International Society for Knowledge Organization ISKO).

title: Marzena Świgoń

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Marzena Świgoń
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = społecznych
 |specjalność               = nauki społeczne, nauki o komunikacji społecznej i mediach
 |almamater                 = [[Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Olsztynie]]
 |doktorat data             = 2005<ref>[https://ludzie.nauka.gov.pl/ln/profiles/Kb82TmrUfBJ Profil w bazie ''Ludzie nauki''] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>
 |doktorat uczelnia         = Uniwersytet Wrocławski
 |doktorat dyscyplina       = nauki humanistyczne, bibliologia
 |habilitacja data          = 2013<ref>[https://ludzie.nauka.gov.pl/ln/profiles/Kb82TmrUfBJ Profil w bazie ''Ludzie nauki''] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>
 |habilitacja uczelnia      = Uniwersytet Wrocławski
 |habilitacja dyscyplina    = nauki humanistyczne, bibliologia i informatologia, zarządzanie informacją i wiedzą
 |profesura data            = 4 stycznia 2021<ref>[https://orcid.org/0000-0003-3600-8349 Profil w bazie ORCID] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Marzena Świgoń''' – polska informatolożka, profesor [[nauki społeczne|nauk społecznych]] (2021) na [[Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie|Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie]], przedstawicielka nauk o komunikacji społecznej i mediach.

== Życiorys ==
W 1994 ukończyła bibliotekoznawstwo i informację naukową na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie i rozpoczęła pracę zawodową w Bibliotece tej uczelni w Oddziale Informacji Naukowej. W 2000 podjęła pracę naukowo-dydaktyczną na uczelni, przekształconej już wówczas w Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, w Zakładzie Archiwistyki, Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej na Wydziale Humanistycznym<ref>Borajkiewicz Elżbieta, Idźkowska Barbara, Olkowska Wiesława, ''Bibliotekarze akademiccy w sześćdziesięcioleciu szkolnictwa wyższego w Olsztynie 1950–2010'' (pod red. Danuty Koniecznej), Olsztyn 2011, s. 91.</ref>.

Na [[Uniwersytet Wrocławski|Uniwersytecie Wrocławskim]] obroniła doktorat (2005) oraz uzyskała stopień doktora habilitowanego (2013). 4 stycznia 2021 otrzymała nominację profesorską w dziedzinie nauk społecznych. W latach 2021–2023 kierowała Katedrą Badań Mediów, od 2023 jest dyrektorem Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Wydziale Humanistycznym UWM. Od 2019 jest członkinią, a od 2023 przewodniczącą Rady Naukowej Dyscypliny Nauki o Komunikacji Społecznej i Mediach UWM<ref>[https://wh.uwm.edu.pl/instytut-dziennikarstwa-komunikacji-spolecznej/pracownicy/prof-dr-hab-marzena-swigon Profil na stronie Wydziału Humanistycznego UWM] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>.

Zainteresowania naukowe Marzeny Świgoń obejmują komunikację naukową, [[zarządzanie informacją]] i [[zarządzanie wiedzą|wiedzą]], badania nad [[media społecznościowe|mediami społecznościowymi]], studia nad przyszłością, potencjał zawodowy, zachowania informacyjne oraz [[bariery informacyjne]]. Jest autorką ponad 120 publikacji, w tym czterech książek autorskich (''Bariery informacyjne. Podstawy teoretyczne i próba badań w środowisku naukowym'', Warszawa 2006; ''Zarządzanie wiedzą i informacją. Podstawy teoretyczne, badania w wymiarze indywidualnym'', Olsztyn 2012; ''Dzielenie się wiedzą i informacją. Specyfika nieformalnej komunikacji w polskim środowisku akademickim'', Olsztyn 2015; ''Analiza i kreowanie trendów. Projekt i badania'', z [[Andrzej Kucner|Andrzejem Kucnerem]], Radosławem Sierockim i innymi, Olsztyn 2015) i dwóch redagowanych. Od 2021 jest redaktorem naczelnym czasopisma "Media – Kultura – Komunikacja Społeczna"<ref>[https://bazawiedzy.uwm.edu.pl/info.seam?id=UWMf9329e5c5092412fb71c641deb5309d4&affil=&lang=pl Profil w Bazie Wiedzy UWM] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>.

Od 2019 zasiada w Komitecie Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk. Jest wieloletnią członkinią Komisji [[Nagroda Naukowa SBP im. Adama Łysakowskiego|Nagrody Naukowej Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich im. Adama Łysakowskiego]] (od 2013). W latach 2013–2021 była członkinią Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Naukowego im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie. Koordynuje funkcjonowanie olsztyńskiego oddziału Międzynarodowego Stowarzyszenia Organizacji Wiedzy (International Society for Knowledge Organization ISKO)<ref>[https://wh.uwm.edu.pl/instytut-dziennikarstwa-komunikacji-spolecznej/pracownicy/prof-dr-hab-marzena-swigon Profil na stronie Wydziału Humanistycznego UWM] (dostęp: 17 kwietnia 2024).</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne==
* [https://wh.uwm.edu.pl/instytut-dziennikarstwa-komunikacji-spolecznej/pracownicy/prof-dr-hab-marzena-swigon Profil na stronie Wydziału Humanistycznego UWM]
* [https://bazawiedzy.uwm.edu.pl/info.seam?id=UWMf9329e5c5092412fb71c641deb5309d4&affil=&lang=pl Profil w Bazie Wiedzy UWM]
* [https://ludzie.nauka.gov.pl/ln/profiles/Kb82TmrUfBJ Profil w bazie ''Ludzie nauki'']
* [https://orcid.org/0000-0003-3600-8349 Profil w bazie ORCID]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Świgoń, Marzena}}
[[Kategoria:Polscy informatolodzy]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu Naukoznawstwa PAN]]
[[Kategoria:Polscy bibliotekarze]]

title: Marzena Świgoń

Państwo działania: Polska

Alma Mater: Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Olsztynie

Doktorat: 2005 – nauki humanistyczne, bibliologia · Uniwersytet Wrocławski

Habilitacja: 2013 – nauki humanistyczne, bibliologia i informatologia, zarządzanie informacją i wiedzą · Uniwersytet Wrocławski

Profesura: 4 stycznia 2021


text:
# Éric Bélanger
Éric Bélanger (ur. 16 grudnia 1977 w Sherbrooke, Quebec) – kanadyjski hokeista.

## Kariera klubowa
- Magog Cantonniers (1993-1994)
- Beauport Harfangs (1994-1997)
- Rimouski Océanic (1997)
- Fredericton Canadiens (1997-1998)
- Springfield Falcons (1998-1999)
- Long Beach Ice Dogs (1999)
- Lowell Lock Monsters (1999-2000)
- Los Angeles Kings (2000-2004, 2005-2006)
- HC Bolzano (2004-2005)
- Carolina Hurricanes (2006-2007)
- Atlanta Thrashers (2007)
- Minnesota Wild (2007-2010)
- Washington Capitals (2010)
- Phoenix Coyotes (2010-2011)
- Edmonton Oilers (2011-2013)
- Awtomobilist Jekaterynburg (2013)

Występował w rozgrywkach QMJHL, AHL, IHL i NHL w latach 2000-2013. W lipcu 2011 został zawodnikiem Edmonton Oilers, związany trzyletnim kontraktem. Przed upływem umowy w lipcu 2013 klub wykupił jego kontrakt i hokeista został wolnym agentem. Wkrótce po tym, w połowie lipca 2013 został graczem rosyjskiej drużyny Awtomobilist Jekaterynburg w rozgrywkach KHL. Po rozegraniu siedmiu meczów w sezonie KHL (2013/2014), z zerowym dorobkiem punktowym, pod koniec września 2013 podjął decyzję o zakończeniu kariery.

## Sukcesy
Klubowe
- Mistrzostwo dywizji QMJHL: 1995, 1996 z Beauport Harfangs
- Mistrzostwo dywizji NHL: 2008 z Minnesota Wild

title: Éric Bélanger

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Éric Bélanger
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = hokej
 |grafika                   = Eric Belanger Oilers.jpg
 |opis grafiki              = Éric Bélanger w barwach Edmonton Oilers (2012)
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[16 grudnia]] [[1977]]
 |miejsce urodzenia         = [[Sherbrooke]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              = [[Kanada]]
 |wzrost                    = 183 cm
 |pozycja                   = napastnik (center)
 |uchwyt                    = lewy
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |draft                     = [[NHL Entry Draft 1996|NHL 1996]]
 |numer draftu              = 96 (4 runda)
 |zespół draftu             = [[Los Angeles Kings]]
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Éric Bélanger
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Éric Bélanger''' (ur. [[16 grudnia]] [[1977]] w [[Sherbrooke]], [[Quebec]]) – [[Kanada|kanadyjski]] [[Hokej na lodzie|hokeista]].

== Kariera klubowa ==
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=20em <!-- od 9 do 24 --> |liczba=2 |
* {{flaga|CAN}} Magog Cantonniers (1993-1994)
* {{flaga|CAN}} Beauport Harfangs (1994-1997)
* {{flaga|CAN}} [[Rimouski Océanic]] (1997)
* {{flaga|CAN}} Fredericton Canadiens (1997-1998)
* {{flaga|USA}} [[Springfield Falcons]] (1998-1999)
* {{flaga|USA}} Long Beach Ice Dogs (1999)
* {{flaga|USA}} Lowell Lock Monsters (1999-2000)
* {{flaga|USA}} [[Los Angeles Kings]] (2000-2004, 2005-2006)
* {{flaga|ITA}} [[HC Bolzano]] (2004-2005)
* {{flaga|USA}} [[Carolina Hurricanes]] (2006-2007)
* {{flaga|USA}} [[Atlanta Thrashers]] (2007)
* {{flaga|USA}} [[Minnesota Wild]] (2007-2010)
* {{flaga|USA}} [[Washington Capitals]] (2010)
* {{flaga|USA}} [[Phoenix Coyotes]] (2010-2011)
* {{flaga|CAN}} [[Edmonton Oilers]] (2011-2013)
* {{flaga|RUS}} [[Awtomobilist Jekaterynburg]] (2013)
}}
Występował w rozgrywkach [[Quebec Major Junior Hockey League|QMJHL]], [[American Hockey League|AHL]], [[International Hockey League|IHL]] i [[National Hockey League|NHL]] w latach 2000-2013. W lipcu 2011 został zawodnikiem [[Edmonton Oilers]], związany trzyletnim kontraktem<ref>{{Cytuj | url=http://oilers.nhl.com/club/news.htm?id=568131&navid=DL%7CEDM%7Chome | tytuł=Oilers agree to terms with Belanger | NHL.com<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=oilers.nhl.com | język=en | data dostępu=2017-11-20}}</ref>. Przed upływem umowy w lipcu 2013 klub wykupił jego kontrakt i hokeista został wolnym agentem<ref>{{Cytuj | url=https://twitter.com/TSNRyanRishaug/status/352820013767458817 | tytuł=Ryan Rishaug sur Twitter : "Eric Belanger also on waivers, unconditional, buyout coming"<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=twitter.com | język=fr | data dostępu=2017-11-20}}</ref>. Wkrótce po tym, w połowie lipca 2013 został graczem rosyjskiej drużyny [[Awtomobilist Jekaterynburg]] w rozgrywkach [[Kontynentalna Hokejowa Liga|KHL]]<ref>{{Cytuj | url=https://twitter.com/RenLavoieRDS/status/356936703501541377 | tytuł=Renaud Lavoie sur Twitter : "Éric Bélanger will play in the KHL next season for Yekaterinburg. One year contract. #RDS"<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=twitter.com | język=fr | data dostępu=2017-11-20}}</ref><ref>{{Cytuj | url=http://www.thescore.com/nhl/articles/1234669-belanger-signs-with-yakaterinburg-of-the-khl | tytuł=theScore<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.thescore.com | data dostępu=2017-11-20 | archiwum=https://archive.is/20130717082137/http://www.thescore.com/nhl/articles/1234669-belanger-signs-with-yakaterinburg-of-the-khl | zarchiwizowano=2013-07-17 }}</ref><ref>{{Cytuj | url=http://www.khl.ru/news/2013/07/16/185287.html | tytuł=В Екатеринбург прибыл Беланже : Новости : Континентальная Хоккейная Лига (КХЛ)<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.khl.ru | data dostępu=2017-11-20}}</ref>. Po rozegraniu siedmiu meczów w sezonie [[KHL (2013/2014)]], z zerowym dorobkiem punktowym, pod koniec września 2013 podjął decyzję o zakończeniu kariery<ref>{{Cytuj | url=http://www.hc-avto.ru/?dir=news&id=2077 | tytuł=ХК Автомобилист<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.hc-avto.ru | data dostępu=2017-11-20}}</ref>.

== Sukcesy ==
; Klubowe
* Mistrzostwo dywizji QMJHL: 1995, 1996 z Beauport Harfangs
* Mistrzostwo dywizji NHL: [[NHL (2007/2008)|2008]] z Minnesota Wild

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Elitepro|8758}}
* {{hockeydb|29579}}
* [http://www.nhl.com/ice/player.htm?id=8465050 Éric Bélanger] – profil na stronie [http://nhl.com/ NHL]
* [http://en.khl.ru/players/17292/ Éric Bélanger] – profil na stronie [http://khl.ru/ KHL]

{{SORTUJ:Bélanger, Éric}}
[[Kategoria:Hokeiści Rimouski Océanic]]
[[Kategoria:Hokeiści Springfield Falcons]]
[[Kategoria:Hokeiści Los Angeles Kings]]
[[Kategoria:Hokeiści HC Bolzano]]
[[Kategoria:Hokeiści Carolina Hurricanes]]
[[Kategoria:Hokeiści Atlanta Thrashers]]
[[Kategoria:Hokeiści Minnesota Wild]]
[[Kategoria:Hokeiści Washington Capitals]]
[[Kategoria:Hokeiści Phoenix Coyotes]]
[[Kategoria:Hokeiści Edmonton Oilers]]
[[Kategoria:Hokeiści Awtomobilista Jekaterynburg]]
[[Kategoria:Kanadyjscy hokeiści]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sherbrooke]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1977]]

title: · Éric Bélanger

Data i miejsce urodzenia: 16 grudnia 1977 · Sherbrooke

Obywatelstwo: Kanada

Pozycja: napastnik (center)

Uchwyt: lewy

Draft: NHL 1996, numer: 96 (4 runda) · Los Angeles Kings


text:
# Grundarfjarðarbær
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem  Grundarfjörður. Nie opisano powodu propozycji integracji.
Grundarfjarðarbær – gmina w zachodniej Islandii, w środkowej części półwyspu Snæfellsnes, na jego północnym wybrzeżu. Obejmuje tereny nad zatokami Grundarfjörður i Kolgrafafjörður. Na początku 2018 roku gminę zamieszkiwało 877 osób, z tego zdecydowana większość w głównej miejscowości gminy Grundarfjörður (834 mieszk.).
Na terenie gminy znajduje się charakterystyczna góra Kirkjufell. Przez gminę przebiega droga nr 54 w kierunku Ólafsvík.

title: Grundarfjarðarbær

wikitext:
{{Integruj | Grundarfjörður}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Grundarfjarðarbær
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = 1_grundarfjörður_2017_aerial_pano.jpg
 |opis zdjęcia                 = Widok na gminę
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Grundarfjarðarbær
 |państwo                      = ISL
 |1. jednostka administracyjna = [[Norðvesturkjördæmi]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Vesturland]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Snæfells- og Hnappadalssýsla]]
 |powierzchnia                 = 148
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 877
 |gęstość zaludnienia          = 5,9
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 350
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 64° 56′ N, 23° 16′ W
 |commons                      = Category:Grundarfjarðarbær
 |www                          = http://www.grundarfjordur.is
}}
'''Grundarfjarðarbær''' – gmina w zachodniej [[Islandia|Islandii]], w środkowej części [[półwysep|półwyspu]] [[Snæfellsnes]], na jego północnym wybrzeżu. Obejmuje tereny nad zatokami [[Grundarfjörður (fiord)|Grundarfjörður]] i [[Kolgrafafjörður]]{{R|mapa}}. Na początku 2018 roku gminę zamieszkiwało 877 osób, z tego zdecydowana większość w głównej miejscowości gminy [[Grundarfjörður]] (834 mieszk.){{R|statice}}.

Na terenie gminy znajduje się charakterystyczna góra [[Kirkjufell]]{{R|mapa}}. Przez gminę przebiega [[droga nr 54 (Islandia)|droga nr 54]] w kierunku [[Ólafsvík]].

[[Plik:Grundarfjardarbaer map.png|thumb|left|Położenie gminy Grundarfjarðarbær na mapie administracyjnej kraju]]

==Zmiany liczby ludności gminy 1998-2018{{R|statice}}==

{{Wykres|width=600|height=250|showValues=|xAxisTitle=Lata|yAxisTitle=Liczba ludności (stan na 1 stycznia)|type=rect|x=1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005,2006,2007,2008,2009,2010,2011,2012,2013,2014,2015,2016,2017,2018|y=922,936,952,949,965,969,934,938,975,949,918,925,904,903,899,905,872,900,899,869,877}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="statice">{{Cytuj stronę |url = https://www.statice.is/statistics/population/inhabitants/municipalities-and-urban-nuclei/ |tytuł=Municipalities and urban nuclei| autor = |data = |opublikowany = Hagstofa Íslands |język = en |data dostępu = 2018-11-24}}</ref>
<ref name="mapa">{{Cytuj stronę |url = http://kortasja.lmi.is/en/ |tytuł=Map Viewer| autor = |data = |opublikowany = National Land Survey of Iceland |język = en |data dostępu = 2018-11-24}}</ref>
}}

[[Kategoria:Gminy w regionie Vesturland]]

title: Grundarfjarðarbær

Państwo: Islandia

Okręg wyborczy: Norðvesturkjördæmi

Region: Vesturland

Okręg historyczny: Snæfells- og Hnappadalssýsla

Zarządzający: Björg Ágústsdóttir↗

Powierzchnia: 148 km²