text:
# Z7 Hermann Schoemann
Z7 Hermann Schoemann – niemiecki niszczyciel typu 1934A (Leberecht Maass) z okresu przedwojennego i II wojny światowej, w służbie w latach 1937-1942, zatopiony w bitwie z konwojem QP-11 na Morzu Barentsa.

## Budowa
Zamówiony 9 stycznia 1935, położenie stępki – 7 września 1935, wodowanie – 16 lipca 1936, wejście do służby – 9 września 1937. Zbudowany w stoczni Deschimag AG w Bremie (numer stoczniowy W901). W systemie oznaczeń niemieckich niszczycieli miał przydzielony numer Z7 (rzadko używany oficjalnie), przed wojną nosił numer burtowy 23. Nazwę nadano mu na cześć niemieckiego kapitana marynarki Hermanna Schoemanna - dowódcy Flandryjskiej Flotylli Torpedowców, poległego na torpedowcu A2, zatopionym 1 maja 1915 przez brytyjski niszczyciel koło Dover.

## Służba
Przed wojną, m.in. odbył rejs do Norwegii (lipiec 1938). 19 sierpnia 1938 uczestniczył w rewii floty przed Hitlerem i węgierskim regentem Horthym. W październiku 1938 odbył rejs na Morze Śródziemne z "pancernikiem kieszonkowym" "Admiral Graf Spee".
Po wybuchu II wojny światowej, od października 1939 działał na Morzu Północnym i w Cieśninach Duńskich, m.in. kontrolując statki handlowe (z niszczycielami "Friedrich Ihn" i "Erich Steinbrinck"). 23 grudnia 1939 lekko uszkodzony w kolizji z niszczycielem "Erich Steinbrinck". W kwietniu 1940 był w remoncie, nie wziął udziału w inwazji na Norwegię).
Na początku czerwca 1940 wziął udział w operacji Juno - eskorcie pancerników "Scharnhorst" i "Gneisenau" i krążownika "Admiral Hipper" atakujących alianckie transporty z Norwegii (z niszczycielami "Hans Lody", "Erich Steinbrinck" i "Karl Galster" oraz torpedowcami). 8 czerwca "Schoemann" dobił torpedą brytyjski tankowiec "Oil Pioneer", uszkodzony przez "Hippera". Później, w dniach 20-23 czerwca 1940 eskortował uszkodzonego "Scharnhorsta" do Kilonii.
Od lipca 1940 do marca 1941 w remoncie. Prawdopodobnie w tym okresie został wyposażony w radar. Od lipca do sierpnia 1941 działał przeciw ZSRR na dalekiej północy, z baz w Norwegii (Kirkenes), w ramach 1. dywizjonu 6. Flotylli. Podczas pierwszej akcji 13 lipca wraz z  "Hansem Lody" i "Karlem Galsterem" zatopił radziecki konwój w składzie: patrolowiec (uzbrojony trawler) "Passat" i dwa trawlery RT-32 i RT-67 przedsiębiorstwa EPROM, holujące pontony do ratunkowych prac podwodnych (RT-32 wyrzucił się na brzeg). Podczas trzeciej akcji, w nocy na 24 lipca "Schoemann" zatopił okręt hydrograficzny "Meridian". Z powodu awarii maszyn, odesłany do Niemiec na remont (od września do listopada 1941). W tym okresie prawdopodobnie wzmocniono lekkie uzbrojenie plot do 9 działek 20 mm.
12 lutego 1942 "Schoemann" wziął udział  w operacji Cerberus - osłonie przebicia się przez kanał La Manche pancerników "Scharnhorst" i "Gneisenau". Podczas niej został lekko uszkodzony z broni maszynowej samolotów. 21-23 lutego 1942 eskortował do Norwegii (z "Richard Beitzen", "Paul Jacobi", "Friderich Ihn", Z25 i trzema torpedowcami) krążowniki "Prinz Eugen" i "Admiral Hipper", podczas czego "Prinz Eugen" został uszkodzony przez okręt podwodny. Od lutego 1942 "Schoemann" ponownie działał z baz w północnej Norwegii, głównie przeciw konwojom alianckim do ZSRR w Arktyce. 6-9 marca 1942 wraz z "Friedrich Ihn" i pancernikiem "Tirpitz" wziął udział w akcji przeciw konwojowi PQ-12, którego jednak nie wykryto. Niszczyciele natomiast 7 marca zatopiły statek "Iżora" (2815 BRT, z konwoju QP-8).
1 maja 1942 "Hermann Schoemann" jako okręt flagowy komandora Alfreda Schulze-Hinrichsa, z niszczycielami Z24 i Z25 wziął udział w akcji przeciw konwojowi QP-11 na Morzu Barentsa, tocząc pojedynek z brytyjskimi niszczycielami, w toku którego jedynie uszkodzono HMS "Amazon". 2 maja 1942 Niemcy odnaleźli brytyjski krążownik lekki HMS "Edinburgh", uszkodzony wcześniej przez okręt podwodny U-456, eskortowany przez dwa niszczyciele, 4 trałowce i patrolowiec.  Atakując krążownik, "Schoemann" został o 6.37 ciężko uszkodzony w maszynownię dwoma pociskami 152 mm krążownika, a następnie kilkoma pociskami niszczyciela HMS „Forester”. Na skutek uszkodzeń, między innymi utracił napęd. Niemcy następnie opuścili okręt i samozatopili go o 8.30 ładunkami wybuchowymi na pozycji 73°30′N 35°10′E/73,500000 35,166667. Straty wyniosły 8 zabitych i 45 rannych, ok. 260 osób uratował niszczyciel Z24, a 54 - okręt podwodny U-88 (według publikacji, decyzja o zatopieniu "Schoemanna" być może była przedwczesna, gdyż okręt zachowywał pływalność i istniały szanse odholowania go).
Historia konstrukcji i opis okrętu - w opisie niszczycieli Typu 1934.
Dowódcy:
- kmdr ppor Schulte-Mönting: 9 września 1937 - 25 października 1938
- kmdr ppor Detmers: 26 października 1938 - 15 lipca 1940
- kpt mar Loerke: lipiec 1940 - październik 1940
- kmdr ppor Wittig: 20 października 1940 - 2 maja 1942

## Dane techniczne
- wyporność:
  - standardowa: 2171 t
  - pełna: 3110 t
- wymiary:
  - długość: 119 m
  - szerokość: 11,3 m
  - zanurzenie: 3,8-4,3 m
- napęd: 2 turbiny parowe o mocy łącznej 70 000 KM, 6 kotłów parowych Wagnera (ciśnienie pary 70 atm), 2 śruby
- prędkość maksymalna: 38 w.
- zasięg: 1900 mil morskich przy prędkości 19 w.
- zapas paliwa: 770 t. mazutu
- załoga: 325

Uzbrojenie i wyposażenie (początkowe):
- 5 dział kalibru 128 mm (nominalnie 12,7 cm) SK C/34 w pojedynczych stanowiskach, osłoniętych maskami (5xI)
  - długość lufy L/45 (45 kalibrów), donośność maksymalna 17.400 m, kąt podniesienia +30°, masa pocisku 28 kg, zapas amunicji - 120 na działo
- 4 działka przeciwlotnicze 37 mm SK C/30, półautomatyczne, podwójnie sprzężone na podstawach LC/30 (2xII)
- 6 działek przeciwlotniczych 20 mm (6xI)
- 8 wyrzutni torpedowych 533 mm (2xIV), 12-16 torped
- 18 bomb głębinowych (zrzutnia bg)
- możliwość zabrania 60 min morskich

- radar FuMo 21 (od 1941/42)
- szumonamiernik GHG
- hydrolokator S-Gerat (nie jest pewne, czy był zamontowany)
- system kierowania ogniem artylerii głównej: dwa 4-metrowe dalmierze stereoskopowe (na nadbudówce dziobowej i śródokręciu), centrala artyleryjska C34/Z

wikiname: plwiki

title: Z7 Hermann Schoemann

in_language: pl

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = Z7 Hermann Schoemann
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |klasa                  =
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = Deschimag, [[Brema]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = [[7 września]] [[1935]]
 |wodowanie              = [[16 lipca]] [[1936]]
 |1. bandera             = Niemcy
 |1. wersja bandery      = wojenna-III Rzesza
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = [[9 września]] [[1937]]
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              = [[2 maja]] [[1942]], [[Morze Barentsa]] ({{Współrzędne|73°30′N 35°10′E|scale:7000000|umieść=w tekście}})
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = standardowa: 2171 t
pełna: 3110 t
 |długość                = 119 m
 |szerokość              = 11,3 m
 |zanurzenie             = 3,8-4,3 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 2 turbiny parowe o mocy łącznej 70 000 KM, 6 kotłów parowych Wagnera, 2 śruby
 |prędkość               = 38 węzłów
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 1900 mil morskich przy prędkości 19 w
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 5 x '''128''' mm (5xI),
4 x [[3,7 cm armata przeciwlotnicza SK C/30|'''37''' mm]] plot (2xII),
6 x '''20''' mm plot (6xI),
8 wt '''533''' mm (2xIV), 18 bg, miny
- stan początkowy, szczegóły poniżej
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 325
 |commons                =
}}
'''Z7 Hermann Schoemann''' – niemiecki [[niszczyciel]] typu [[Niszczyciele typu 1934|1934A]] (''Leberecht Maass'') z okresu przedwojennego i II wojny światowej, w służbie w latach 1937-1942, zatopiony w bitwie z konwojem QP-11 na [[Morze Barentsa|Morzu Barentsa]].

== Budowa ==
Zamówiony 9 stycznia [[1935]], położenie [[stępka|stępki]] – 7 września 1935, wodowanie – 16 lipca [[1936]], wejście do służby – 9 września [[1937]]. Zbudowany w stoczni Deschimag AG w [[Brema|Bremie]] (numer stoczniowy W901). W systemie oznaczeń niemieckich niszczycieli miał przydzielony numer '''Z7''' (rzadko używany oficjalnie), przed wojną nosił numer burtowy '''23'''. Nazwę nadano mu na cześć niemieckiego kapitana marynarki [[Hermann Schoemann|Hermanna Schoemanna]] - dowódcy Flandryjskiej Flotylli Torpedowców, poległego na torpedowcu [[torpedowce typu 1914|A2]], zatopionym 1 maja [[1915]] przez brytyjski niszczyciel koło [[Dover]].

== Służba ==
Przed wojną, m.in. odbył rejs do Norwegii (lipiec 1938). 19 sierpnia [[1938]] uczestniczył w rewii floty przed [[Adolf Hitler|Hitlerem]] i węgierskim regentem [[Miklós Horthy|Horthym]]. W październiku 1938 odbył rejs na [[Morze Śródziemne]] z "pancernikiem kieszonkowym" "[[Admiral Graf Spee]]".

Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]], od października 1939 działał na [[Morze Północne|Morzu Północnym]] i w [[Cieśniny Duńskie|Cieśninach Duńskich]], m.in. kontrolując statki handlowe (z niszczycielami "[[Z14 Friedrich Ihn|Friedrich Ihn]]" i "[[Z15 Erich Steinbrinck|Erich Steinbrinck]]"). 23 grudnia 1939 lekko uszkodzony w kolizji z niszczycielem "Erich Steinbrinck". W kwietniu 1940 był w remoncie, nie wziął udziału w [[kampoania norweska 1940|inwazji na Norwegię]]).

Na początku czerwca 1940 wziął udział w operacji ''Juno'' - eskorcie pancerników "[[Scharnhorst (1939)|Scharnhorst]]" i "[[Gneisenau (1938)|Gneisenau]]" i krążownika "[[Admiral Hipper]]" atakujących alianckie transporty z Norwegii (z niszczycielami "[[Z10 Hans Lody|Hans Lody]]", "Erich Steinbrinck" i "[[Z20 Karl Galster|Karl Galster]]" oraz torpedowcami). 8 czerwca "Schoemann" dobił [[Torpeda|torpedą]] brytyjski tankowiec "Oil Pioneer", uszkodzony przez "Hippera". Później, w dniach 20-23 czerwca 1940 eskortował uszkodzonego "Scharnhorsta" do Kilonii.

Od lipca 1940 do marca [[1941]] w remoncie. Prawdopodobnie w tym okresie został wyposażony w [[radar]]. Od lipca do sierpnia 1941 działał przeciw ZSRR na dalekiej północy, z baz w Norwegii ([[Kirkenes]]), w ramach 1. dywizjonu 6. Flotylli. Podczas pierwszej akcji 13 lipca wraz z  "Hansem Lody" i "Karlem Galsterem" zatopił radziecki konwój w składzie: [[patrolowiec]] (uzbrojony [[trawler]]) "Passat" i dwa trawlery RT-32 i RT-67 przedsiębiorstwa EPROM, holujące pontony do ratunkowych prac podwodnych (RT-32 wyrzucił się na brzeg). Podczas trzeciej akcji, w nocy na 24 lipca "Schoemann" zatopił [[okręt hydrograficzny]] "Meridian". Z powodu awarii maszyn, odesłany do Niemiec na remont (od września do listopada 1941). W tym okresie prawdopodobnie wzmocniono lekkie uzbrojenie plot do 9 działek 20 mm.

12 lutego [[1942]] "Schoemann" wziął udział  w [[operacja Cerberus|operacji ''Cerberus'']] - osłonie przebicia się przez kanał [[La Manche]] pancerników "Scharnhorst" i "Gneisenau". Podczas niej został lekko uszkodzony z broni maszynowej samolotów. 21-23 lutego 1942 eskortował do Norwegii (z "[[Z4 Richard Beitzen|Richard Beitzen]]", "[[Z5 Paul Jacobi|Paul Jacobi]]", "Friderich Ihn", [[Z25]] i trzema torpedowcami) krążowniki "[[Prinz Eugen]]" i "Admiral Hipper", podczas czego "Prinz Eugen" został uszkodzony przez [[okręt podwodny]]. Od lutego 1942 "Schoemann" ponownie działał z baz w północnej Norwegii, głównie przeciw [[konwój morski|konwojom]] alianckim do ZSRR w [[Arktyka|Arktyce]]. 6-9 marca 1942 wraz z "Friedrich Ihn" i pancernikiem "[[Tirpitz]]" wziął udział w akcji przeciw konwojowi PQ-12, którego jednak nie wykryto. Niszczyciele natomiast 7 marca zatopiły statek "Iżora" (2815 BRT, z konwoju QP-8).

1 maja 1942 "Hermann Schoemann" jako [[okręt flagowy]] komandora [[Alfred Schulze-Hinrichs|Alfreda Schulze-Hinrichsa]], z niszczycielami Z24 i Z25 wziął udział w akcji przeciw konwojowi QP-11 na [[Morze Barentsa|Morzu Barentsa]], tocząc pojedynek z brytyjskimi niszczycielami, w toku którego jedynie uszkodzono HMS "Amazon". 2 maja 1942 Niemcy odnaleźli brytyjski [[krążownik lekki]] HMS "[[HMS Edinburgh (1939)|Edinburgh]]", uszkodzony wcześniej przez okręt podwodny [[U-456]], eskortowany przez dwa niszczyciele, 4 trałowce i patrolowiec.  Atakując krążownik, "Schoemann" został o 6.37 ciężko uszkodzony w maszynownię dwoma pociskami 152 mm krążownika, a następnie kilkoma pociskami niszczyciela {{link-interwiki|HMS Forester (1934)|tekst=HMS „Forester”|Q=Q497581}}. Na skutek uszkodzeń, między innymi utracił napęd. Niemcy następnie opuścili okręt i [[samozatopienie|samozatopili]] go o 8.30 ładunkami wybuchowymi na pozycji {{Współrzędne|73°30′N 35°10′E|scale:7000000|umieść=w tekście}}. Straty wyniosły 8 zabitych i 45 rannych, ok. 260 osób uratował niszczyciel Z24, a 54 - okręt podwodny [[U-88 (1941)|U-88]] (według publikacji, decyzja o zatopieniu "Schoemanna" być może była przedwczesna, gdyż okręt zachowywał pływalność i istniały szanse odholowania go).

''Historia konstrukcji i opis okrętu - w opisie [[Niszczyciele typu 1934|niszczycieli Typu 1934]].''

'''Dowódcy:'''
* kmdr ppor Schulte-Mönting: 9 września 1937 - 25 października 1938
* kmdr ppor Detmers: 26 października 1938 - 15 lipca 1940
* kpt mar Loerke: lipiec 1940 - październik 1940
* kmdr ppor Wittig: 20 października 1940 - 2 maja 1942

== Dane techniczne ==
* [[wyporność]]:
** standardowa: 2171 t
** pełna: 3110 t
* wymiary:
** długość: 119 m
** szerokość: 11,3 m
** zanurzenie: 3,8-4,3 m
* napęd: 2 [[turbina parowa|turbiny parowe]] o mocy łącznej 70 000 [[Koń mechaniczny|KM]], 6 [[kocioł parowy|kotłów parowych]] Wagnera (ciśnienie pary 70 [[atmosfera techniczna|atm]]), 2 [[śruba okrętowa|śruby]]
* prędkość maksymalna: 38 [[Węzeł (jednostka prędkości)|w.]]
* zasięg: 1900 [[mila morska|mil morskich]] przy prędkości 19 w.
* zapas paliwa: 770 t. [[mazut]]u
* załoga: 325

'''Uzbrojenie i wyposażenie (początkowe): '''
* 5 dział kalibru '''128 mm''' (nominalnie 12,7 cm) SK C/34 w pojedynczych stanowiskach, osłoniętych maskami (5xI)
** długość lufy L/45 (45 kalibrów), donośność maksymalna 17.400 m, kąt podniesienia +30°, masa pocisku 28 kg, zapas amunicji - 120 na działo
* 4 działka przeciwlotnicze '''37 mm''' [[3,7 cm armata przeciwlotnicza SK C/30|SK C/30]], półautomatyczne, podwójnie sprzężone na podstawach LC/30 (2xII)
* 6 działek przeciwlotniczych '''20 mm''' (6xI)
* 8 [[wyrzutnia torpedowa|wyrzutni torpedowych]] 533 mm (2xIV), 12-16 torped
* 18 [[bomba głębinowa|bomb głębinowych]] (zrzutnia bg)
* możliwość zabrania 60 [[mina morska|min morskich]]

* [[radar]] FuMo 21 (od 1941/42)
* [[szumonamiernik]] GHG
* hydrolokator S-Gerat (nie jest pewne, czy był zamontowany)
* system kierowania ogniem artylerii głównej: dwa 4-metrowe dalmierze stereoskopowe (na nadbudówce dziobowej i śródokręciu), centrala artyleryjska C34/Z

== Bibliografia ==
* S.W. Patjanin (С.В.Патянин): "Esmincy tipa Leberecht Maass" ("Эсминцы типа «Леберехт Маасс»"), seria Morskaja Kollekcja 5/2004

{{Niszczyciele typu 1934 i 1934A}}

{{SORTUJ:Hermann Schoemann}}
[[Kategoria:Niemieckie niszczyciele z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Niemieckie niszczyciele zatopione podczas II wojny światowej]]
[[Kategoria:Niszczyciele typu 1934 i 1934A]]
[[Kategoria:Samozatopione niemieckie okręty]]
[[Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Barentsa]]

title: Z7 Hermann Schoemann

Stocznia: Deschimag, Brema

Położenie stępki: 7 września 1935

Wejście do służby: 9 września 1937

Wyporność: standardowa: 2171 t · pełna: 3110 t

Prędkość: 38 węzłów

Zasięg: 1900 mil morskich przy prędkości 19 w


text:
# Józef Brodowski (młodszy)
Józef Brodowski herbu Łada (ur. 17 stycznia 1828 w Warszawie, zm. 4 września 1900 tamże) – polski malarz.

## Życiorys
Był synem malarza Antoniego Brodowskiego.
W latach 1844–1851 uczył się pod kierunkiem Rafała Hadziewicza w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Duży wpływ na niego miał Jan Feliks Piwarski, profesor rysunku i malarstwa pejzażowego, propagujący malarskie studia w plenerze. Brodowski wraz z grupą przyjaciół odbył podróże po kraju, gdzie malował i rysował naturę. Pracował z Januarym Suchodolskim.
W 1853 otrzymał stypendium i wraz z Wojciechem Gersonem wyjechał do Sankt Petersburga na dalsze studia w Akademii Sztuk Pięknych. Jego nauczycielem był tam batalista Bogdan Willewalde. Studia na petersburskiej uczelni ukończył w 1856. W 1857 wyjechał do Francji, gdzie uczęszczał do pracowni Horacego Verneta. Następnie wyjechał na studia do Włoch. W 1859 powrócił na stałe do Warszawy.
Był współpracownikiem „Tygodnika Ilustrowanego”, w którym w latach 1860–1898 ukazało się wiele reprodukcji jego dzieł.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 13-5-23).

## Prace
Malował sceny: batalistyczne, rodzajowe, krajobrazy, a także konie.
- Jan Kazimierz w bitwie pod Beresteczkiem (1854) – obraz namalowany wraz z Juliuszem Kossakiem[2]
- Przeprawa przez grzęzawisko (1874) – obraz z cyklu Dawne drogi
- Z wiatykiem (1882)
- Na polu bitwy
- Stado (1885)
- Bitwa z Krzyżakami (1887)
- Napoleon przekraczający Łabę (1895)
- Konie szlacheckie przed dworkiem
- Odpoczynek huzarów

title: Józef Brodowski (młodszy)

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko      = Józef Brodowski
 |imię i nazwisko org  =
 |pełne imię i nazwisko org =
 |pseudonim            =
 |grafika              = Ś. p. Józef Brodowski (54114).jpg
 |opis grafiki         =
 |pełne imię i nazwisko =
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = 17 stycznia 1828
 |miejsce urodzenia    = [[Warszawa]]
 |data śmierci         = 4 września 1900
 |miejsce śmierci      = Warszawa
 |narodowość           = polska
 |język                =
 |Alma Mater           =
 |dziedzina sztuki     = malarstwo
 |epoka                =
 |muzeum artysty       =
 |ważne dzieła         =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |odznaczenia          =
 |nagrody              =
 |commons              = Category:Józef Brodowski
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
[[Plik:Brodowski Napoleon Elbe.jpg|thumb|''Napoleon przekraczający Łabę'' (1895)]]
[[Plik:Antoni Brodowski, Józef Brodowski (młodszy) grób.JPG|thumb|Grób malarzy Antoniego i Józefa Brodowskich na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]]]
'''Józef Brodowski''' herbu [[Łada (herb szlachecki)|Łada]] (ur. [[17 stycznia]] [[1828]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[4 września]] [[1900]] tamże)<ref name="Encyklopedia">{{cytuj książkę | tytuł = [[Encyklopedia Warszawy]] | wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN]]| miejsce = Warszawa | data = 1994 | strony = 83 | isbn = 83-01-08836-2}}</ref> – polski [[malarstwo|malarz]].

== Życiorys ==
Był synem malarza [[Antoni Brodowski|Antoniego Brodowskiego]]<ref name="Encyklopedia"/>.

W latach 1844–1851 uczył się pod kierunkiem [[Rafał Hadziewicz|Rafała Hadziewicza]] w [[Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie|Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie]]. Duży wpływ na niego miał [[Jan Feliks Piwarski]], [[profesor]] rysunku i malarstwa pejzażowego, propagujący malarskie studia w [[plener]]ze. Brodowski wraz z grupą przyjaciół odbył podróże po kraju, gdzie malował i rysował naturę. Pracował z [[January Suchodolski|Januarym Suchodolskim]].

W 1853 otrzymał stypendium i wraz z [[Wojciech Gerson|Wojciechem Gersonem]] wyjechał do [[Petersburg|Sankt Petersburga]] na dalsze studia w [[Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu|Akademii Sztuk Pięknych]]. Jego nauczycielem był tam [[batalista]] [[Bogdan Willewalde]]. Studia na petersburskiej uczelni ukończył w 1856<ref name="Encyklopedia"/>. W 1857 wyjechał do [[Francja|Francji]], gdzie uczęszczał do pracowni [[Horace Vernet|Horacego Verneta]]<ref name="Encyklopedia"/>. Następnie wyjechał na studia do [[Włochy|Włoch]]<ref name="Szenic132">{{Cytuj książkę | nazwisko = Szenic | imię = Stanisław | tytuł = Cmentarz Powązkowski 1891–1918. Zmarli i ich rodziny | wydawca = Państwowy Instytut Wydawniczy | miejsce = Warszawa | data = 1983 | strony = 132 | isbn = 83-06-00921-5}}</ref>. W 1859 powrócił na stałe do [[Warszawa|Warszawy]]<ref name="Szenic132"/>.

Był współpracownikiem „[[Tygodnik Ilustrowany|Tygodnika Ilustrowanego]]”, w którym w latach 1860–1898 ukazało się wiele reprodukcji jego dzieł<ref name="Encyklopedia"/>.

Został pochowany na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]] (kwatera 13-5-23)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=3610|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=ANTONI BRODOWSKI|data dostępu=2019-11-01}}</ref>.

== Prace ==
Malował sceny: batalistyczne, rodzajowe, krajobrazy, a także konie<ref name="Encyklopedia"/>.
* ''Jan Kazimierz w bitwie pod Beresteczkiem'' (1854) – obraz namalowany wraz z [[Juliusz Kossak|Juliuszem Kossakiem]]<ref name="Szenic132"/>
* ''Przeprawa przez grzęzawisko'' (1874) – obraz z cyklu ''Dawne drogi''
* ''Z wiatykiem'' (1882)
* ''Na polu bitwy''
* ''Stado'' (1885)
* ''Bitwa z Krzyżakami'' (1887)
* ''Napoleon przekraczający Łabę'' (1895)
* ''Konie szlacheckie przed dworkiem''
* ''Odpoczynek huzarów''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |tytuł = [[Polski Słownik Biograficzny]] |tom = 2 |wydawca = [[Polska Akademia Umiejętności]] – Skład Główny w Księgarniach [[Gebethner i Wolff|Gebethnera i Wolffa]] |miejsce = [[Kraków]] |rok = 1936 |tytuł tomu = Beyzym Jan – Brownsford Marja |rozdział = Brodowski Józef (II) |autor r = [[Feliks Kopera]] |strony = 448}} Reprint: [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich]], Kraków 1989, {{ISBN|8304032910}}.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Brodowski, Józef (młodszy)}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu]]
[[Kategoria:Artyści związani z Warszawą (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Brodowscy herbu Łada|Józef]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Polscy malarze XIX wieku]]
[[Kategoria:Polscy malarze okresu historyzmu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1828]]
[[Kategoria:Zmarli w 1900]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Bataliści]]

title: Józef Brodowski

Data i miejsce urodzenia: 17 stycznia 1828 · Warszawa

Data i miejsce śmierci: 4 września 1900 · Warszawa

Narodowość: polska

Dziedzina sztuki: malarstwo


text:
# São Pedro do Sul
São Pedro do Sul – miejscowość w Portugalii, leżąca w dystrykcie Viseu, w regionie Centrum w podregionie Dão-Lafões. Miejscowość jest siedzibą gminy o tej samej nazwie.

## Demografia
| Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011) |
| -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- | -------------------------------------------------- |
| 1849                                               | 1900                                               | 1930                                               | 1960                                               | 1981                                               | 1991                                               | 2001                                               | 2004                                               | 2011                                               |
| 13 844                                             | 22 051                                             | 23 426                                             | 24 273                                             | 21 220                                             | 19 985                                             | 19 083                                             | 19 215                                             | 16 851                                             |

## Sołectwa
Sołectwa gminy São Pedro do Sul (ludność wg stanu na 2011 r.)
- Baiões – 286 osób
- Bordonhos – 547 osób
- Candal – 118 osób
- Carvalhais – 1436 osób
- Covas do Rio – 120 osób
- Figueiredo de Alva – 816 osób
- Manhouce – 647 osób
- Pindelo dos Milagres – 659 osób
- Pinho – 777 osób
- Santa Cruz da Trapa – 1313 osób
- São Cristóvão de Lafões – 191 osób
- São Félix – 390 osób
- São Martinho das Moitas – 251 osób
- São Pedro do Sul – 3697 osób
- Serrazes – 1001 osób
- Sul – 1090 osób
- Valadares – 805 osób
- Várzea – 1745 osób
- Vila Maior – 962 osoby

title: São Pedro do Sul

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = São Pedro do Sul
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = SPS.png
 |flaga                           = Pt-sps1.png
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = PRT
 |1. jednostka administracyjna    = [[Dystrykt Viseu|Viseu]]
 |1. jednostka tradycyjna         = [[Beira Alta]]
 |1. jednostka statystyczna       = [[region Centrum|Centrum]]
 |2. jednostka statystyczna       = [[Dão-Lafões]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 348,68 km²
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 16 851<ref name=US>{{Cytuj |tytuł = Statistics Portugal |data dostępu = 2018-02-11 |opublikowany = www.ine.pt |url = https://www.ine.pt/xportal/xmain?xpid=INE&xpgid=ine_publicacoes&PUBLICACOESpub_boui=131011251&PUBLICACOEStema=5414321&PUBLICACOESmodo=2 |język = en}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 48,33 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = sołectw
 |1. podział                      = 19
 |mapa                            = LocalSaoPedroDoSul.svg
 |nazwa mapy                      = Portugalii
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''São Pedro do Sul''' – miejscowość w [[Portugalia|Portugalii]], leżąca w dystrykcie [[Dystrykt Viseu|Viseu]], w regionie [[region Centrum|Centrum]] w podregionie [[Dão-Lafões]]. Miejscowość jest siedzibą gminy o tej samej nazwie.

== Demografia ==
{| class="wikitable"
! colspan="9" | Liczba ludności gminy São Pedro do Sul (1849–2011)
|- bgcolor="#C0C0C0"
| align="center" | [[1849]]
| align="center" | [[1900]]
| align="center" | [[1930]]
| align="center" | [[1960]]
| align="center" | [[1981]]
| align="center" | [[1991]]
| align="center" | [[2001]]
| align="center" | [[2004]]
| align="center" | [[2011]]
|-
| align="center" | 13 844
| align="center" | 22 051
| align="center" | 23 426
| align="center" | '''24 273'''
| align="center" | 21 220
| align="center" | 19 985
| align="center" | 19 083
| align="center" | 19 215
| align="center" | 16 851<ref name=US></ref>
|}

== Sołectwa ==
Sołectwa gminy São Pedro do Sul (ludność wg stanu na 2011 r.)<ref name=US></ref>
* [[Baiões (São Pedro do Sul)|Baiões]] – 286 osób
* [[Bordonhos (São Pedro do Sul)|Bordonhos]] – 547 osób
* [[Candal (São Pedro do Sul)|Candal]] – 118 osób
* [[Carvalhais (São Pedro do Sul)|Carvalhais]] – 1436 osób
* [[Covas do Rio (São Pedro do Sul)|Covas do Rio]] – 120 osób
* [[Figueiredo de Alva (São Pedro do Sul)|Figueiredo de Alva]] – 816 osób
* [[Manhouce (São Pedro do Sul)|Manhouce]] – 647 osób
* [[Pindelo dos Milagres (São Pedro do Sul)|Pindelo dos Milagres]] – 659 osób
* [[Pinho (São Pedro do Sul)|Pinho]] – 777 osób
* [[Santa Cruz da Trapa (São Pedro do Sul)|Santa Cruz da Trapa]] – 1313 osób
* [[São Cristóvão de Lafões (São Pedro do Sul)|São Cristóvão de Lafões]] – 191 osób
* [[São Félix (São Pedro do Sul)|São Félix]] – 390 osób
* [[São Martinho das Moitas (São Pedro do Sul)|São Martinho das Moitas]] – 251 osób
* [[São Pedro do Sul (freguesia)|São Pedro do Sul]] – 3697 osób
* [[Serrazes (São Pedro do Sul)|Serrazes]] – 1001 osób
* [[Sul (São Pedro do Sul)|Sul]] – 1090 osób
* [[Valadares (São Pedro do Sul)|Valadares]] – 805 osób
* [[Várzea (São Pedro do Sul)|Várzea]] – 1745 osób
* [[Vila Maior (São Pedro do Sul)|Vila Maior]] – 962 osoby

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Dystrykt Viseu}}

[[Kategoria:Miasta w dystrykcie Viseu|São Pedro do Sul]]
[[Kategoria:Gminy w dystrykcie Viseu]]

[[ru:Сан-Педру-ду-Сул]]

title: São Pedro do Sul

Herb: Flaga

Państwo: Portugalia

Dystrykt: Viseu

Kraina historyczna: Beira Alta

Region (NUTS 2): Centrum

Podregion (NUTS 3): Dão-Lafões


text:
# Stanisław Parys
Stanisław Parys herbu Prawdzic (ur. ok. 1540 – zm. 4 marca 1593 roku) – kasztelan warszawski, kasztelan liwski w 1589 roku, kasztelan zakroczymski w 1584 roku, wojski warszawski w 1565 roku, starosta czerski od 1576 roku.
Poseł na sejm piotrkowski 1565 roku z ziemi czerskiej. Poseł na sejm lubelski 1566 roku z województwa mazowieckiego. Poseł na sejm piotrkowski 1567 roku z ziemi czerskiej.
W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym.

title: Stanisław Parys

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Stanisław Parys
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = Herb Prawdzic.svg
 |opis herbu        = [[Prawdzic (herb szlachecki)|Prawdzic]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           =
 |data urodzenia    = ok. [[1540]]
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[4 marca]] [[1593]]
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            =
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              =
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Stanisław Parys''' herbu [[Prawdzic (herb szlachecki)|Prawdzic]] (ur. ok. 1540 – zm. [[4 marca]] [[1593]] roku<ref name="autonazwa1">Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 352.</ref>) – kasztelan warszawski, kasztelan liwski w [[1589]] roku, kasztelan zakroczymski w [[1584]] roku, wojski warszawski w 1565 roku, starosta czerski od [[1576]] roku<ref name="autonazwa1" />.

Poseł na [[sejm piotrkowski 1565]] roku z [[ziemia czerska|ziemi czerskiej]]<ref>Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 157.</ref>. Poseł na [[sejm lubelski 1566]] roku z [[województwo mazowieckie (I Rzeczpospolita)|województwa mazowieckiego]]<ref>Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 165.</ref>. Poseł na [[sejm piotrkowski 1567]] roku z ziemi czerskiej<ref>Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 171.</ref>.

W [[1589]] roku był sygnatariuszem ratyfikacji [[Traktat bytomsko-będziński|traktatu bytomsko-będzińskiego]] na sejmie pacyfikacyjnym<ref>Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał [[Maciej Dogiel]], t. I, Wilno 1758, s. 238.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XIII, Warszawa 1916, s. 220.

{{SORTUJ:Parys, Stanisław}}
[[Kategoria:Kasztelanowie liwscy]]
[[Kategoria:Kasztelanowie warszawscy]]
[[Kategoria:Kasztelanowie zakroczymscy]]
[[Kategoria:Parysowie herbu Prawdzic|Stanisław Parys]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm piotrkowski 1565]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm lubelski 1566]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm piotrkowski 1567]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo mazowieckie)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (ziemia czerska)]]
[[Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Senatorowie za panowania Zygmunta III Wazy]]
[[Kategoria:Starostowie czerscy]]
[[Kategoria:Sygnatariusze traktatu bytomsko-będzińskiego 1589]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Wojscy warszawscy]]
[[Kategoria:Zmarli w 1593]]

title: Stanisław Parys

Data śmierci: 4 marca 1593


text:
# Marian Beck
Marian Beck pseud. Edward (ur. 10 lutego 1907 w Warszawie, zm. 27 grudnia 1969 tamże) – oficer aparatu bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej.

## Życiorys
Syn Edwarda i Józefy. Skończył szkołę podstawową i praktykę malarską, był lakiernikiem w fabryce w Pruszkowie. W 1922 wstąpił do PPS i Organizacji Młodzieżowej TUR, a w 1926 przeszedł do PPS-Lewicy. Jesienią 1928 zwolniony z pracy za działalność polityczną, wrócił do Warszawy i został malarzem przy budowie fabryki, we wrześniu 1929 zwolniony z pracy, od marca 1930 ponownie w Pruszkowie, gdzie był kierownikiem działu lakierniczego fabryki Stowarzyszenia Mechaników Polskich. Działacz (1935–1938) i członek zarządu Stowarzyszenia Rzemieślników. Działał również w MOPR i współpracował z KPP.
W styczniu 1942 współorganizował PPR w Pruszkowie, rozbudowywał komórki PPR w fabryce Stowarzyszenia Mechaników Polskich, od maja 1942 członek komitetu PPR w Pruszkowie. Organizował grupy wypadowe Gwardii Ludowej, brał udział w akcjach kolejowych GL na linii przemysłowej okręgu Warszawa-Podmiejska, m.in. w wysadzaniu pociągu na linii Ołtarzew-Ożarów wiosną 1943 i w walce z niemieckim garnizonem w Piastowie.
Współorganizował drukarnię okręgu, w której drukowano pismo GL „Żołnierz w boju”, jesienią 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego GL z powodu ścigania go przez Gestapo. Od stycznia 1944 w Siedlcach, potem w Parczewie. Po usunięciu Niemców z Lublina 25 lipca 1944 zgłosił się w tym mieście do pracy w Resorcie Bezpieczeństwa Publicznego. Skończył kurs NKWD w Kujbyszewie, został mianowany majorem i przydzielony do Grupy Operacyjnej UB skierowanej w styczniu 1945 do województwa poznańskiego.
21 stycznia 1945 został szefem PUBP w Krotoszynie. 20 grudnia 1945 mianowany zastępcą szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, 15 listopada 1946 przeniesiony do centrali MBP w Warszawie, gdzie został naczelnikiem Wydziału Mundurowego, a od stycznia 1948 kierownikiem Centralnej Składnicy Uzbrojenia.
26 kwietnia 1950 aresztowany i na 1,5 roku uwięziony, później zwolniony po uznaniu fałszywości zarzutów. 1952–1955 był prezesem Spółdzielni Malarzy i Lakierników w Warszawie. W 1956 przyjęty do służby w MO, został naczelnikiem Służby Uzbrojenia w Komendzie Wojewódzkiej MO w Warszawie.
Od 1960 na emeryturze, a od 1967 na rencie dla zasłużonych.
Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera 31A-2-4).
Żona: Władysława, ur. 1911. Syn Tadeusz, ur. 26 czerwca 1930 w Pruszkowie - zm. 21 kwietnia 1990, funkcjonariusz MBP (1949-1951), wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 13.09.1951 został skazany na 1 rok i 6 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonywania kary na okres 2 lat za przechowywanie w swym mieszkaniu 19 druków E-15 w związku z czym mogło dojść do ujawnienia tajemnicy służbowej. Zwolniony dyscyplinarnie ze służby. Funkcjonariusz SB (1949-1977), pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera AII-3-15)

## Odznaczenia
Był odznaczony m.in.
- Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy (1946)[6] i
- Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

title: Marian Beck

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Marian Beck
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = paramilitarny
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = PL Naramiennik mjr BOR.svg
 |stopień             = major [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|SB]]
 |data urodzenia      = [[14 kwietnia]] [[1947]]
 |miejsce urodzenia   = [[Starzenice]]
 |data śmierci        =
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         =
 |siły zbrojne        = [[Plik:Esercito Popolare Polacco.svg|15px]] [[Gwardia Ludowa]]
[[Plik:Esercito Popolare Polacco.svg|15px]] [[Armia Ludowa]]
[[Resort Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego|Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|Służba Bezpieczeństwa]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    = funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej
 |odznaczenia         = {{order|OKG|3}} {{order|OOP|KO}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
[[Plik:Marian Beck grób.JPG|mały|Grób Mariana Becka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach]]
'''Marian Beck''' pseud. ''Edward'' (ur. [[10 lutego]] [[1907]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[27 grudnia]] [[1969]] tamże) – oficer [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|aparatu bezpieczeństwa]] i [[Milicja Obywatelska|Milicji Obywatelskiej]].

== Życiorys ==
Syn Edwarda i Józefy<ref>{{cytuj stronę | url = https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/94963 | tytuł = Katalog Biura Lustracyjnego IPN | autor = | opublikowany = [[Instytut Pamięci Narodowej]] | data dostępu = 2019-02-07}}</ref>. Skończył szkołę podstawową i praktykę malarską, był lakiernikiem w fabryce w [[Pruszków|Pruszkowie]]. W 1922 wstąpił do [[Polska Partia Socjalistyczna|PPS]] i Organizacji Młodzieżowej [[Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego|TUR]], a w 1926 przeszedł do [[Polska Partia Socjalistyczna – Lewica (1926–1931)|PPS-Lewicy]]. Jesienią 1928 zwolniony z pracy za działalność polityczną, wrócił do Warszawy i został malarzem przy budowie fabryki, we wrześniu 1929 zwolniony z pracy, od marca 1930 ponownie w Pruszkowie, gdzie był kierownikiem działu lakierniczego fabryki Stowarzyszenia Mechaników Polskich. Działacz (1935–1938) i członek zarządu Stowarzyszenia Rzemieślników. Działał również w [[Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom|MOPR]] i współpracował z KPP.

W styczniu 1942 współorganizował [[Polska Partia Robotnicza|PPR]] w Pruszkowie, rozbudowywał komórki PPR w fabryce Stowarzyszenia Mechaników Polskich, od maja 1942 członek komitetu PPR w Pruszkowie. Organizował grupy wypadowe [[Gwardia Ludowa|Gwardii Ludowej]], brał udział w akcjach kolejowych GL na linii przemysłowej okręgu Warszawa-Podmiejska, m.in. w wysadzaniu pociągu na linii [[Ołtarzew]]-[[Ożarów]] wiosną 1943 i w walce z niemieckim garnizonem w [[Piastów|Piastowie]].

Współorganizował drukarnię okręgu, w której drukowano pismo GL „Żołnierz w boju”, jesienią 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego GL z powodu ścigania go przez [[Gestapo]]. Od stycznia 1944 w [[Siedlce|Siedlcach]], potem w [[Parczew]]ie. Po usunięciu Niemców z [[Lublin]]a 25 lipca 1944 zgłosił się w tym mieście do pracy w [[Resort Bezpieczeństwa Publicznego|Resorcie Bezpieczeństwa Publicznego]]. Skończył kurs [[NKWD]] w Kujbyszewie, został mianowany majorem i przydzielony do Grupy Operacyjnej UB skierowanej w styczniu 1945 do województwa poznańskiego.

21 stycznia 1945 został szefem [[Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego|PUBP]] w [[Krotoszyn]]ie. 20 grudnia 1945 mianowany zastępcą szefa [[Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu|Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu]], 15 listopada 1946 przeniesiony do centrali [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|MBP]] w Warszawie, gdzie został naczelnikiem Wydziału Mundurowego, a od stycznia 1948 kierownikiem Centralnej Składnicy Uzbrojenia.

26 kwietnia 1950 aresztowany i na 1,5 roku uwięziony, później zwolniony po uznaniu fałszywości zarzutów. 1952–1955 był prezesem Spółdzielni Malarzy i Lakierników w Warszawie. W 1956 przyjęty do służby w MO, został naczelnikiem Służby Uzbrojenia w Komendzie Wojewódzkiej MO w Warszawie.
Od 1960 na emeryturze, a od 1967 na rencie dla zasłużonych.

Pochowany na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|wojskowych Powązkach]] (kwatera 31A-2-4)<ref>[http://cmentarzekomunalne.com.pl/mapa/wyniki.php?imie=Marian&nazwisko=Beck&check_nazwisko=on&rok=1800&miesiac=1&dzien=1&rok2=2020&miesiac2=4&dzien2=4&rok_zg1=1800&miesiac_zg1=1&dzien_zg1=1&rok_zg2=2020&miesiac_zg2=4&dzien_zg2=4&cmentarz=&send=Szukaj Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze]</ref>.

Żona: Władysława, ur. 1911. Syn Tadeusz, ur. 26 czerwca 1930 w Pruszkowie - zm. 21 kwietnia 1990, funkcjonariusz MBP (1949-1951), wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 13.09.1951 został skazany na 1 rok i 6 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonywania kary na okres 2 lat za przechowywanie w swym mieszkaniu 19 druków E-15 w związku z czym mogło dojść do ujawnienia tajemnicy służbowej. Zwolniony dyscyplinarnie ze służby<ref>IPN BU 0193/252, k. 102.</ref>. Funkcjonariusz SB (1949-1977)<ref>{{Cytuj |tytuł = Inwentarz archiwalny |data dostępu = 2022-08-10 |opublikowany = inwentarz.ipn.gov.pl |url = https://inwentarz.ipn.gov.pl/showDetails?id=3561395&q=marian%20beck&page=1&url=%5B%7Ctyp=0%5D}}</ref>, pochowany na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|wojskowych Powązkach]] (kwatera AII-3-15)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze |data dostępu = 2022-08-10 |opublikowany = www.cmentarzekomunalne.com.pl |url = http://www.cmentarzekomunalne.com.pl/mapa/wyniki.php?imie=tadeusz&nazwisko=Beck&check_nazwisko=on&rok=1800&miesiac=1&dzien=1&rok2=2022&miesiac2=8&dzien2=10&rok_zg1=1800&miesiac_zg1=1&dzien_zg1=1&rok_zg2=2022&miesiac_zg2=8&dzien_zg2=10&cmentarz=&send=Szukaj}}</ref>

== Odznaczenia ==
Był odznaczony m.in.
* [[Order Krzyża Grunwaldu|Orderem Krzyża Grunwaldu]] III klasy (1946)<ref>{{Monitor Polski|1947|27|232}}</ref> i
* Krzyżem Oficerskim [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza (1944-1956)'' t. I, red. Krzysztof Szwagrzyk, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2005.
* ''Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego'' t. 1, Warszawa 1985.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Beck, Marian}}
[[Kategoria:Absolwenci i słuchacze szkoły NKWD w Kujbyszewie]]
[[Kategoria:Funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej]]
[[Kategoria:Funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy]]
[[Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie]]
[[Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1919–1939)]]
[[Kategoria:Politycy PPR]]
[[Kategoria:Szefowie Powiatowych Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1907]]
[[Kategoria:Zmarli w 1969]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej]]
[[Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej]]

title: Marian Beck

Data i miejsce urodzenia: 14 kwietnia 1947 · Starzenice

Data śmierci: 27 grudnia 1969

Formacja: Gwardia Ludowa · Armia Ludowa · Resort Bezpieczeństwa Publicznego · Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego · Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego · Służba Bezpieczeństwa

Późniejsza praca: funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej


text:
# Kiriuszkino (obwód uljanowski)
Kiriuszkino (ros. Кирюшкино) – wieś (sieło) w Rosji, w obwodzie uljanowskim, w rejonie starokułatkińskim. W 2010 liczyła 372 mieszkańców, głównie Tatarów.

title: Kiriuszkino (obwód uljanowski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kiriuszkino
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Кирюшкино}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód uljanowski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon starokułatkiński|starokułatkiński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 371
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kiriuszkino''' ({{w języku|ru|Кирюшкино}}) – wieś (sieło) w [[Rosja|Rosji]], w [[obwód uljanowski|obwodzie uljanowskim]], w [[rejon starokułatkiński|rejonie starokułatkińskim]]. W 2010 liczyła 372 mieszkańców, głównie [[Tatarzy|Tatarów]]<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/uljanovskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu uljanowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w obwodzie uljanowskim]]

title: KiriuszkinoКирюшкино

Państwo: Rosja

Obwód: uljanowski

Rejon: starokułatkiński


text:
# Chrząszcze drapieżne
Chrząszcze drapieżne (Adephaga) – drugi pod względem liczebności podrząd chrząszczy (Coleoptera). Obejmuje około 40 tys. gatunków, z czego 672 odnotowano w Polsce.
Przedstawiciele Adephaga występują w różnych środowiskach. Większość prowadzi drapieżniczy tryb życia. Odżywiają się owadami, pierścienicami i ślimakami. Tylko nieliczne przeszły wtórnie na pokarm roślinny.
Ciało dorosłych osobników jest zwykle wydłużone, grzbiet wypukły. Zazwyczaj mają dobrze zaznaczone szwy notopleuralne na spodniej stronie przedplecza. Tylne skrzydła niektórych Adephaga są zredukowane, zachowują jednak przynajmniej kilka żyłek poprzecznych.

## Rodziny
- Amphizoidae
- Aspidytidae
- Carabidae – biegaczowate
- Dytiscidae – pływakowate
- Gyrinidae – krętakowate
- Haliplidae – flisakowate
- Hygrobiidae – mokrzelicowate
- Meruidae
- Noteridae
- Rhysodidae – zagłębkowate
- Trachypachidae

oraz kilka rodzin wymarłych.

title: Chrząszcze drapieżne

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Chrząszcze drapieżne
 |nazwa łacińska         = Adephaga
 |TSN                    = 109226
 |zoolog                 = [[Johann Rudolph Schellenberg|Schellenberg]], 1806
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Dytiscus latissimus.jpg
 |opis grafiki           = [[Pływak szerokobrzeżek]] ('' Dytiscus latissimus'')
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = chrząszcze drapieżne
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Adephaga
 |commons                =
}}
'''Chrząszcze drapieżne''' (Adephaga) – drugi pod względem liczebności podrząd [[chrząszcze|chrząszczy]] (Coleoptera). Obejmuje około 40 tys. [[gatunek (biologia)|gatunków]], z czego 672 odnotowano w [[Polska|Polsce]]{{r|FaunaT1}}.

Przedstawiciele Adephaga występują w różnych środowiskach. Większość prowadzi drapieżniczy tryb życia. Odżywiają się [[owady|owadami]], [[pierścienice|pierścienicami]] i [[ślimaki|ślimakami]]. Tylko nieliczne przeszły wtórnie na pokarm roślinny{{r|Jura}}.

Ciało dorosłych osobników jest zwykle wydłużone, grzbiet wypukły. Zazwyczaj mają dobrze zaznaczone szwy notopleuralne na spodniej stronie przedplecza. Tylne skrzydła niektórych Adephaga są zredukowane, zachowują jednak przynajmniej kilka żyłek poprzecznych{{r|FaunaT1}}.

== Rodziny ==
* [[Amphizoidae]]
* [[Aspidytidae]]
* [[Biegaczowate|Carabidae]] – [[biegaczowate]]
* [[Pływakowate|Dytiscidae]] – [[pływakowate]]
* [[Krętakowate|Gyrinidae]] – [[krętakowate]]
* [[Flisakowate|Haliplidae]] – [[flisakowate]]
* [[Hygrobiidae]] – [[mokrzelicowate]]
* [[Meruidae]]
* [[Noteridae]]
* [[Rhysodidae]] – [[zagłębkowate]]
* [[Trachypachidae]]
oraz kilka rodzin wymarłych.

== Zobacz też ==
* [[systematyka chrząszczy]],
* [[chrząszcze Polski]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="FaunaT1">{{Cytuj książkę | inni= Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.) | tytuł = Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków | tom = I | data = 2004 | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | isbn = 83-88147-04-8}}</ref>
<ref name="Jura">{{Cytuj książkę | nazwisko= Jura | imię=Czesław | tytuł= Bezkręgowce : podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy | data=2007 | wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN]]| miejsce=Warszawa | isbn=978-83-01-14595-8}}</ref>
}}

{{Chrząszcze}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chrząszcze drapieżne| ]]

title: Chrząszcze drapieżne

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze drapieżne


text:
# Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet
Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (ukr. Суперкубок України з футзалу серед жінок) – mecz futsalowy o trofeum pomiędzy aktualnym Mistrzem Ukrainy oraz zdobywcą Pucharu Ukrainy w danym sezonie wśród drużyn kobiecych. Rozgrywki zarządzane przez Asocjację Futsalu Ukrainy (AFU). Jeżeli ta sama drużyna wywalczyła zarówno mistrzostwo, jak i Puchar kraju, to jej przeciwnikiem zostaje wicemistrz Ukrainy.
Mecz o Superpuchar Ukrainy rozgrywany jest zawsze przed rozpoczęciem nowego sezonu.
W spotkaniu o Superpuchar Ukrainy nie przeprowadza się dogrywki, a w przypadku remisu po upływie regulaminowego czasu gry od razu zarządzana jest seria rzutów karnych.

## Historia
Mecz o Superpuchar miał swoją pierwszą edycję w roku 2015.

## Zwycięzcy i finaliści
| Sezon                                                                                | K | K | T | Zwycięzca                | Wynik | Finalista                    | Data, miejsce                           | Uwagi                            |
| Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (ukr. Суперкубок України з футзалу серед жінок) |   |   |   |                          |       |                              |                                         |                                  |
| 2015                                                                                |   |   | 1 | IMS-NUChT Kijów          | 2:1   | Biłyczanka-NPU               | 12.09.2015, SK NTUU KPI, Kijów          | ?                                |
| 2016                                                                                |   |   | ? |                          |       |                              |                                         |                                  |
| 2017                                                                                |   |   | ? |                          |       |                              |                                         |                                  |
| 2018                                                                                |   |   | 2 | IMS-NUChT Kijów          | 2:1   | Tesła Charków                | 14.10.2018, SK BWUFK, Browary           | ?                                |
| 2019                                                                                |   |   | 3 | IMS-NUChT Kijów          | 5:3   | Ładomyr Włodzimierz Wołyński | 24.09.2019, SK Adreenalin, Łuck         | ?                                |
| 2020                                                                                |   |   |   |                          |       |                              |                                         | z powodu COVID-19 nie rozgrywano |
| 2021                                                                                |   |   | 1 | Budstar-NPU/Leonas Kijów | 5:3   | ZChO-Tesła Charków           | 20.08.2021, Pałac Łokomotyw, Charków, ? |                                  |

Uwagi:

- wytłuszczono nazwy zespołów, które w tym samym roku wywalczyły mistrzostwo i Puchar kraju,
- kursywą oznaczone zespoły, które zdobyły Puchar kraju.

## Statystyka

### Klasyfikacja według klubów
W dotychczasowej historii finałów o Superpuchar Ukrainy na podium oficjalnie stawało w sumie 2 drużyny. Liderem klasyfikacji jest IMS-NUChT Kijów, który zdobył 3 trofea.
Stan na 31.05.2021.
| Lp. | Klub                         | Zdobywca | Finalista       | Zwycięskie sezony | Przegrane finały |   |   |                  |  |
| --- | ---------------------------- | -------- | --------------- | ----------------- | ---------------- | - | - | ---------------- |  |
| Lp. | Klub                         | 1.       | IMS-NUChT Kijów | Zwycięskie sezony | Przegrane finały | 3 | 0 | 2015, 2018, 2019 |  |
| 2.  | Biłyczanka-NPU               | 0        | 1               |                   | 2015             |   |   |                  |  |
| 2.  | Ładomyr Włodzimierz Wołyński | 0        | 1               |                   | 2019             |   |   |                  |  |
| 2.  | Tesła Charków                | 0        | 1               |                   | 2018             |   |   |                  |  |

### Klasyfikacja według miast
Stan na 31.05.2021.
| Miasto | Liczba tytułów | Kluby               |
| ------ | -------------- | ------------------- |
| Kijów  | 3              | IMS-NUChT Kijów (3) |

title: Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet

wikitext:
{{Liga infobox
 | nazwa               = Superpuchar Ukrainy
 | inne nazwy          = Суперкубок України з футзалу серед жінок
 | grafika             =
 | podpis grafiki      =
 | państwo             = {{Państwo|UKR}}
 | skrót               =
 | sport               = [[futsal]]
 | organizator         = [[Asociacija Futsału Ukrajiny|Asocjacja Futsalu Ukrainy]] (AFU)
 | data założenia      = [[2015]]
 | założyciel          = [[Asociacija Futsału Ukrajiny|Asocjacja Futsalu Ukrainy]] (AFU)
 | poprzednia nazwa    =
 | zawodowa od         =
 | data rozwiązania    =
 | nowa nazwa          =
 | prezes              =
 | przewodniczący RN   =
 | partner TV          =
 | sponsor             =
 | zwycięzca           =
 | awans               =
 | spadek              =
 | liczba drużyn       = 2
 | puchary             =
 | obecny sezon        =
 | obecny sezon ikona  = Soccerball current event.svg
 | pierwszy zwycięzca  = [[IMS-NUChT Kijów]] (2015)
 | ostatni zwycięzca   = [[IMS-NUChT Kijów]] (2019)
 | najwięcej zwycięstw = [[IMS-NUChT Kijów]] (3)
 | commons             =
 | www                 =
}}
'''Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet''' ([[język ukraiński|ukr.]] ''Суперкубок України з футзалу серед жінок'') – [[mecz]] [[futsal]]owy o trofeum pomiędzy aktualnym Mistrzem Ukrainy oraz zdobywcą Pucharu Ukrainy w danym sezonie wśród drużyn [[kobieta|kobiecych]]. Rozgrywki zarządzane przez [[Asociacija Futsału Ukrajiny|Asocjację Futsalu Ukrainy]] (AFU). Jeżeli ta sama drużyna wywalczyła zarówno mistrzostwo, jak i Puchar kraju, to jej przeciwnikiem zostaje wicemistrz Ukrainy.

Mecz o Superpuchar Ukrainy rozgrywany jest zawsze przed rozpoczęciem nowego sezonu.

W spotkaniu o Superpuchar Ukrainy nie przeprowadza się dogrywki, a w przypadku remisu po upływie regulaminowego czasu gry od razu zarządzana jest seria rzutów karnych.

== Historia ==
Mecz o Superpuchar miał swoją pierwszą edycję w roku [[2015]].<ref>[http://belichanka.com/news/bilichanka_npu_zigrae_u_pershomu_superkubku_ukrajini/2015-06-08-2139 «БІЛИЧАНКА-НПУ» зіграє у першому Суперкубку України / Жіночий футзальний клуб «Беличанка/Біличанка/Belichanka»]. {{lang|uk}}</ref>

== Zwycięzcy i finaliści ==
{{Rozgrywki statystyki start|7}}
{{Rozgrywki statystyki nazwa |2 |'''Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (ukr. Суперкубок України з футзалу серед жінок)'''}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2015)|2015]] |FF0000 |FFFFFF |1 |[[IMS-NUChT Kijów]] |2:1 |'''[[Biłyczanka Kociubynśke|Biłyczanka-NPU]]''' |12.09.2015, [[Kompleks Sportowy Narodowego Technicznego Uniwersytetu Ukrainy KPI w Kijowie|SK NTUU KPI]], [[Kijów]] |?|}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2016)|2016]] |FFFFFF |FFFFFF |? | | | | |}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2017)|2017]] |FFFFFF |FFFFFF |? | | | | |}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2018)|2018]] |FF0000 |FFFFFF |2 |'''[[IMS-NUChT Kijów]]''' |2:1 |[[ZChO-Tesła Charków|Tesła Charków]] |14.10.2018, [[Kompleks Sportowy Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Browarach|SK BWUFK]], [[Browary]] |?|}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2019)|2019]] |FF0000 |000000 |3 |[[IMS-NUChT Kijów]] |5:3 |''[[Ładomyr Włodzimierz Wołyński]]'' |24.09.2019, [[Kompleks Sportowy Adreenalin w Łucku|SK Adreenalin]], [[Łuck]] |?|}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2020)|2020]] | | | | | | | |z powodu COVID-19 nie rozgrywano}}
{{Rozgrywki statystyki |7 |[[Superpuchar Ukrainy w futsalu kobiet (2021)|2021]] |B70727 |D5B565 |1 |''[[Budstar-NPU Kijów|Budstar-NPU/Leonas Kijów]]'' |5:3 |[[ZChO-Tesła Charków]] |20.08.2021, [[Pałac Sportu Łokomotyw w Charkowie|Pałac Łokomotyw]], [[Charków]], ?|}}
{{Rozgrywki statystyki koniec}}

'''Uwagi:'''

* '''wytłuszczono''' nazwy zespołów, które w tym samym roku wywalczyły mistrzostwo i Puchar kraju,
* ''kursywą'' oznaczone zespoły, które zdobyły Puchar kraju.

== Statystyka ==
=== Klasyfikacja według klubów ===
W dotychczasowej historii finałów o Superpuchar Ukrainy na podium oficjalnie stawało w sumie 2 drużyny. Liderem klasyfikacji jest IMS-NUChT Kijów, który zdobył 3 trofea.

Stan na 31.05.2021.
{{mapa lokalizacyjna
 |mapa        = UKR
 |wariant     =
 |rozmiar     = 450
 |podpis      = Lokalizacja zdobywców Superpucharu Ukrainy
[[Plik:Yellow pog.svg|8px]] 3 i więcej Superpucharów Ukrainy
 |punkty mapy =
{{mapa lokalizacyjna/punkt|50°27′N 30°30′E|pozycja=left|znak=Yellow pog.svg|opis=[[IMS-NUChT Kijów|IMS-NUChT]]}}
}}

{|class="wikitable" align=center style="text-align:center;"
!rowspan=2|Lp.
!rowspan=2 width=20%|Klub
!width=5%|Zdobywca
!width=5%|Finalista
!rowspan=2|Zwycięskie sezony
!rowspan=2|Przegrane finały
|-
!style="text-align:center"|[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]]
!style="text-align:center"|[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]]
|-
| 1.
| style="text-align:left"| [[IMS-NUChT Kijów]] || 3 || 0
| style="text-align:left"| 2015, 2018, 2019
| style="text-align:left"|
|-
|rowspan=3| 2.
| style="text-align:left"| [[Biłyczanka Kociubynśke|Biłyczanka-NPU]] || 0 || 1
| style="text-align:left"|
| style="text-align:left"| 2015
|-
| style="text-align:left"| [[Ładomyr Włodzimierz Wołyński]] || 0 || 1
| style="text-align:left"|
| style="text-align:left"| 2019
|-
| style="text-align:left"| [[ZChO-Tesła Charków|Tesła Charków]] || 0 || 1
| style="text-align:left"|
| style="text-align:left"| 2018
|}

=== Klasyfikacja według miast ===
Stan na 31.05.2021.

{| class="wikitable"
|-
! Miasto
! Liczba tytułów
! Kluby
|-
| [[Kijów]] || style="text-align:center;" | 3 || [[IMS-NUChT Kijów]] (3)
|-
|}

== Zobacz też ==
* [[Wyszcza liha w futsalu kobiet]]
* [[Persza liha w futsalu kobiet]]
* [[Puchar Ukrainy w futsalu kobiet]]
* [[Superpuchar Ukrainy w futsalu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://extra-liga.org.ua/ oficjalna strona Asocjacji Klubów Futsalowych Ekstra-liha] {{lang|en|ru}}
* [http://futsal.com.ua Strona Asocjacji Futsalu Ukrainy] {{lang|en|ru}}
* [https://www.webcitation.org/6CbttAN30?url=http://www.futsalplanet.com/story/story-national-02.asp?paeseclub=25 Informacja o rozgrywkach futsalowych na Ukrainie] {{lang|en}}

{{Futsal na Ukrainie}}

[[Kategoria:Futsal na Ukrainie]]
[[Kategoria:Narodowe superpuchary w futsalu|Ukraina]]

title: Superpuchar UkrainyСуперкубок України з футзалу серед жінок

Państwo: Ukraina

Dyscyplina: futsal

Organizator rozgrywek: Asocjacja Futsalu Ukrainy (AFU)

Założyciel: Asocjacja Futsalu Ukrainy (AFU)

Pierwszy zwycięzca: IMS-NUChT Kijów (2015)

Obecny zwycięzca: IMS-NUChT Kijów (2019)

Najwięcej zwycięstw: IMS-NUChT Kijów (3)


text:
# U-1059
U-1059 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu VII F z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1943.

## Historia
Okręt odbywał szkolenie w 5. Flotylli (maj – grudzień 1943), 1 stycznia 1944 wcielony do 12. Flotylli jako okręt bojowy.
W marcu 1944 wyruszył z ładunkiem torped dla U-Bootów działających na Dalekim Wschodzie. Na Atlantyku miał uzupełnić paliwo z podwodnego zaopatrzeniowca U-488, jednak rozszyfrowanie przez aliantów wiadomości radiowej o spotkaniu spowodowało wysłanie przeciwko nim grupy okrętów do zwalczania okrętów podwodnych.
U-1059 został wykryty i zatopiony 19 marca 1944 na południowy zachód od Wysp Zielonego Przylądka bombami głębinowymi przez samoloty Grumman Avenger i Wildcat z lotniskowca eskortowego USS „Block Island”. Załoga okrętu, zaskoczona podczas kąpieli w morzu, zdołała jednak zestrzelić jednego z Avengerów. W wyniku bombardowania i spowodowanego nim wybuchu amunicji zginęło 47 członków załogi U-Boota, 8 (wśród nich ranny dowódca) zostało wyłowionych przez niszczyciel „USS Corry”.

title: U-1059

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = U-1059
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |klasa                  = [[okręt podwodny]]
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = [[Friedrich Krupp Germaniawerft|Germania]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 4 czerwca 1942
 |wodowanie              = 12 marca 1943
 |1. bandera             = Niemcy
 |1. wersja bandery      = wojenna-III Rzesza
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 1 maja 1943
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              = 19 marca 1944
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = 1083
 |wyporność w zanurzeniu = 1181
 |długość                = 77,63
 |szerokość              = 7,30
 |zanurzenie             = 4,91
 |zanurzenie testowe     =
 |zanurzenie maksymalne  =
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 2 silniki wysokoprężne, 2400 [[wat|kW]] (3200 [[koń mechaniczny|KM]])
2 silniki elektryczne, 560 kW
 |prędkość               = 17,6 [[Węzeł (jednostka prędkości)|w.]]
 |prędkość w zanurzeniu  = 7,9 w.
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 14.700 Mm (przy 10 w.) na powierzchni<br />74 Mm (przy 4 w.) w zanurzeniu
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 5 wyrzutni torpedowych (4 dziobowe, 1 rufowa), 14 [[torpeda|torped]] (plus 25 transportowanych)
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 46 – 52
 |commons                =
}}
'''U-1059''' – niemiecki [[okręt podwodny]] ([[U-Boot]]) [[Okręty podwodne typu VII|typu ''VII F'']] z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1943<ref>Typ VII F skonstruowano dla zaopatrywania innych U-Bootów w torpedy. Do służby weszły tylko 4 jednostki: U-1059, [[U-1060]], [[U-1061]], [[U-1062]].</ref>.

== Historia ==
Okręt odbywał szkolenie w [[Flotylle U-Bootów|5. Flotylli]] (maj – grudzień 1943), 1 stycznia 1944 wcielony do 12. Flotylli jako okręt bojowy.

W marcu 1944 wyruszył z ładunkiem torped dla U-Bootów działających na [[Daleki Wschód|Dalekim Wschodzie]]. Na Atlantyku miał uzupełnić paliwo z podwodnego zaopatrzeniowca {{link-interwiki|U-488|Q=Q377894}}, jednak rozszyfrowanie przez aliantów wiadomości radiowej o spotkaniu spowodowało wysłanie przeciwko nim grupy okrętów do zwalczania okrętów podwodnych.

U-1059 został wykryty i zatopiony 19 marca 1944 na południowy zachód od [[Republika Zielonego Przylądka|Wysp Zielonego Przylądka]] [[bomba głębinowa|bombami głębinowymi]] przez samoloty [[Grumman TBF Avenger|Grumman Avenger]] i [[Grumman F4F Wildcat|Wildcat]] z [[lotniskowiec eskortowy|lotniskowca eskortowego]] [[USS Block Island (CVE-21)|USS „Block Island”]]. Załoga okrętu, zaskoczona podczas kąpieli w morzu, zdołała jednak zestrzelić jednego z Avengerów. W wyniku bombardowania i spowodowanego nim wybuchu amunicji zginęło 47 członków załogi U-Boota, 8 (wśród nich ranny dowódca) zostało wyłowionych przez [[niszczyciel]] [[USS Corry (DD-463)|„USS Corry”]]<ref>Uratowano również członka załogi zestrzelonego samolotu, który zdołał dostać się na tratwę ratunkową z rozbitkami z U-Boota. Do czasu przybycia pomocy trzymał Niemców na muszce pistoletu.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę| url =http://www.uboat.net/boats/u1059.htm | tytuł = U-1059| data dostępu = 2009-03-06| autor = www.uboat.net| język = en}}
* {{cytuj stronę| url =http://www.ubootwaffe.pl/forum/viewtopic.php?t=1325 | tytuł = U-1059 typ VII F| data dostępu = 2009-03-06| autor = www.ubootwaffe.pl| język = pl}}

{{Okręty podwodne typu VII F}}

{{SORTUJ:U-1059}}
[[Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu VII zatopione podczas II wojny światowej]]
[[Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione bombami głębinowymi]]
[[Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione przez lotnictwo]]
[[Kategoria:Okręty podwodne typu VIIF]]
[[Kategoria:Okręty zbudowane we Friedrich Krupp Germaniawerft]]
[[Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim]]

title: U-1059

Klasa: okręt podwodny

Stocznia: Germania

Położenie stępki: 4 czerwca 1942

Zasięg: 14.700 Mm (przy 10 w.) na powierzchni · 74 Mm (przy 4 w.) w zanurzeniu


text:
# Xabier Castillo
Xabier Castillo Aranburu (ur. 29 marca 1986 w miejscowości Durango na prowincji Vizcaya) – hiszpański piłkarz, który gra na pozycji lewego obrońcy.

## Kariera klubowa
Dorastał w Athletic Bilbao, jednak seniorski debiut zaliczył w Realu Sociedad. Pierwsze profesjonalne doświadczenie nabył na wypożyczeniu w UD Las Palmas w sezonie 2006-2007 w Segunda División. Po roku przeniósł się do Realu Sociedad, gdzie spędził dwa sezony z podstawowym składem.
16 lipca 2009 roku podpisał czteroletni kontrakt z Athletic Bilbao, gdzie występował w młodych latach. Debiut w pierwszej lidze zanotował 30 sierpnia 2009 roku w 1. kolejce nowego sezonu (wygrany 1-0 mecz przed własną publicznością z RCD Espanyolem).

title: Xabier Castillo

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Xabier Castillo
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Xabier Castillo Aranburu
 |data urodzenia          = [[29 marca]] [[1986]]
 |miejsce urodzenia       = Durango, [[Hiszpania]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 184 cm<ref name=athletic>[https://archive.is/20121209064332/http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=1&b=1&c=1&d=0&jokalaria=1364&idi=2 Profil piłkarza na oficjalnej stronie Athletic Bilbao].</ref>
 |pozycja                 = [[Obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    = [[Athletic Bilbao]]
 |numer w klubie          = 22
 |kariera juniorska       =
! 1995–1996 ! Ikastola Maiztegi
! 1996–2001 ! [[Athletic Bilbao]]
! 2001–2003 ! SCD Durango
! 2003–2004 ! [[Real Sociedad]]
 |kariera seniorska       =
! 2004–2006 ! Real Sociedad B                       ! 55 ! 2
! 2006–2007 ! → [[UD Las Palmas]] (wyp.) ! 31 ! 0
! 2007–2009 ! [[Real Sociedad]]                     ! 71 ! 1
! 2009–     ! [[Athletic Bilbao]]                   ! 37 ! 0
 |data seniorzy           = 1 czerwca 2013 r
 |kariera reprezentacyjna =
! 2005  ! {{reprezentacja|Hiszpania|rodzaj=U-19|pn}} ! 1 ! 0
! 2012– ! {{Reprezentacja|Kraj Basków|pn}}           ! 1 ! 0
 |data reprezentacja      = 29 grudnia 2012 r
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Xabier Castillo Aranburu''' (ur. [[29 marca]] [[1986]] w miejscowości Durango na prowincji [[Vizcaya]]) – [[Hiszpania|hiszpański]] piłkarz, który gra na pozycji lewego [[Obrońca (piłka nożna)|obrońcy]].

== Kariera klubowa ==
Dorastał w [[Athletic Bilbao]], jednak seniorski debiut zaliczył w [[Real Sociedad|Realu Sociedad]]. Pierwsze profesjonalne doświadczenie nabył na wypożyczeniu w [[UD Las Palmas]] w sezonie 2006-2007 w [[Segunda División]]. Po roku przeniósł się do [[Real Sociedad|Realu Sociedad]], gdzie spędził dwa sezony z podstawowym składem.

16 lipca 2009 roku podpisał czteroletni kontrakt z [[Athletic Bilbao]], gdzie występował w młodych latach. Debiut w [[Primera División|pierwszej lidze]] zanotował 30 sierpnia 2009 roku w 1. kolejce nowego sezonu (wygrany 1-0 mecz przed własną publicznością z [[RCD Espanyol]]em).

== Linki zewnętrzne ==
* [http://espnfc.com/player/_/id/88041/xabier-castillo?cc=5739 Statystyki w bazie ESPN FC] {{lang|en}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Castillo, Xabier}}
[[Kategoria:Hiszpańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Reprezentanci Kraju Basków w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Realu Sociedad]]
[[Kategoria:Piłkarze UD Las Palmas]]
[[Kategoria:Piłkarze Athletic Bilbao]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Xabier Castillo

Pełne imię i nazwisko: Xabier Castillo Aranburu

Data i miejsce urodzenia: 29 marca 1986 · Durango, Hiszpania

Pozycja: obrońca

Klub: Athletic Bilbao

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Ikastola Maiztegi

Athletic Bilbao

SCD Durango

Real Sociedad

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Real Sociedad B · 55 · (2)

→ UD Las Palmas (wyp.) · 31 · (0)

Real Sociedad · 71 · (1)

Athletic Bilbao · 37 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Hiszpania U-19 · 1 · (0)

Kraj Basków · 1 · (0)


text:
# (13001) Woodney
(13001) Woodney (1981 VL) – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,55 lat w średniej odległości 2,33 j.a. Odkryta 2 listopada 1981 roku.

title: (13001) Woodney

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 13001
 |       nazwa = Woodney
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Brian Skiff]]
 |       dzień = 2 listopada
 |         rok = 1981
 |występowanie =
 |wielka_półoś = 2,3264
 |    mimośród = 0,1569
 |  peryhelium = 1,9611
 |    aphelium = 2,6916
 |         lat = 3
 |         dni = 201
 |      godzin = 1
 |    prędkość = 19,52
 |  nachylenie = 3,76
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,5
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(13001) Woodney (1981 VL)''' – [[planetoida]] z grupy [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 3,55 lat w średniej odległości 2,33 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[2 listopada]] [[1981]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 13001–14000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|13001}}
* {{JPLorb|13001}}
* {{MPC|13001}}

{{SORTUJ:Woodney}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1981]]

title: (13001) Woodney

Odkrywca: Brian Skiff

Data odkrycia: 2 listopada 1981

Okres obiegu · wokół Słońca: 3 lata 201 dni 1 godzina


text:
# Butterfly Temple
Butterfly Temple – rosyjski zespół pagan/folkmetalowy. Początkowo zespół wykonywał muzykę z gatunku doom metal z elementami black metalu, od 1999 grupa określa swój gatunek muzyczny jako "słowiański, pogański metal". Butterfly Temple jest związana z wytwórnią Irond Records.

## Skład zespołu
- Siergiej "Awen" Awanesow (Сергей "Авен" Аванесов) – keyboard
- Michaił Szmatko (Михаил Шматко) – gitara
- Aleksiej "Leslar" Agafonow (Алексей "Лесьяр" Агафонов) – wokal
- Walery Ostrikow (Валерий Остриков) – gitara
- Aleksiej Sporyszew (Алексей Спорышев) – perkusja

## Dyskografia
- 1999 - Велес (Weles) (1999 jako demo, z dodatkowym materiałem wydane przez Irond w 2003)
- 2001 - Колесо Чернобога (Kolieso Czernoboga)
- 2002 - Сны северного моря (Sny siewiernogo morja)
- 2003 - Тропою крови по воле рода! (Tropoju krowi po wolie roda!)
- 2005 - Время Мары (Wriemja Mary)
- 2006 - За солнцем вслед (Za sołncem wsljed) (CD-Max)
- 2010 - Земля
- 2012 - Дыхание
- 2015 - Вечность

title: Butterfly Temple

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Butterfly Temple
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = [[1995]]
 |rok rozwiązania  =
 |pochodzenie      = {{Państwo|RUS}}
 |gatunek          = [[folk metal]]/[[pagan metal]]
 |aktywność        =
 |wydawnictwo      =
 |powiązania       =
 |skład            =
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          =
 |www              =
}}
'''Butterfly Temple''' – [[Rosja|rosyjski]] zespół [[pagan metal|pagan]]/[[folk metal|folkmetalowy]]. Początkowo zespół wykonywał muzykę z gatunku [[doom metal]] z elementami [[black metal]]u, od 1999 grupa określa swój gatunek muzyczny jako "słowiański, pogański metal". Butterfly Temple jest związana z wytwórnią [[Irond Records]].

== Skład zespołu ==
* Siergiej "Awen" Awanesow (Сергей "Авен" Аванесов) – [[keyboard]]
* Michaił Szmatko (Михаил Шматко) – [[gitara]]
* Aleksiej "Leslar" Agafonow (Алексей "Лесьяр" Агафонов) – [[śpiew|wokal]]
* Walery Ostrikow (Валерий Остриков) – gitara
* Aleksiej Sporyszew (Алексей Спорышев) – [[perkusja]]

== Dyskografia ==
* 1999 - ''Велес'' (Weles) (1999 jako demo, z dodatkowym materiałem wydane przez Irond w 2003)
* 2001 - ''Колесо Чернобога'' (Kolieso Czernoboga)
* 2002 - ''Сны северного моря'' (Sny siewiernogo morja)
* 2003 - ''Тропою крови по воле рода!'' (Tropoju krowi po wolie roda!)
* 2005 - ''Время Мары'' (Wriemja Mary)
* 2006 - ''За солнцем вслед'' (Za sołncem wsljed) (CD-Max)
* 2010 - ''Земля ''
* 2012 - ''Дыхание''
* 2015 - ''Вечность''

== Linki zewnętrzne ==
* [http://web.archive.org/web/20060429204536/http://www.butterflytemple.ru/ Archiwalna strona]

[[Kategoria:Rosyjskie zespoły paganmetalowe]]
[[Kategoria:Rosyjskie zespoły folkmetalowe]]

title: Butterfly Temple

Pochodzenie: Rosja

Gatunek: folk metal/pagan metal


text:
# Boks tajski na Halowych Igrzyskach Azjatyckich 2007
Muay thai (boks tajski) na Halowych Igrzyskach Azjatyckich 2007, odbył się w hali Macau East Asian Games Dome w Makau w dniach 29 października – 3 listopada 2007. Startowali tylko mężczyźni. Zawodnicy startowali w 9 kategoriach wagowych. Tabelę medalową z trzema złotymi krążkami wygrali reprezentanci Tajlandii.

## Medaliści
| Kat. wagowa                     |                      |                      |                            |
| ------------------------------- | -------------------- | -------------------- | -------------------------- |
| Waga musza 48–51 kg             | Chan Kai Tik         | Roland Claro         | Artit Mennoi               |
| Waga musza 48–51 kg             | Chan Kai Tik         | Roland Claro         | Albert Kujur               |
| Waga kogucia 51–54 kg           | Supachai Payunhan    | Brent Velasco        | Bounma Vongchampa          |
| Waga kogucia 51–54 kg           | Supachai Payunhan    | Brent Velasco        | Chan Kai Chung             |
| Waga piórkowa 54–57 kg          | Weerapon Kwangkhwang | Abdullo Hudojberdjew | Zaidi Laruan               |
| Waga piórkowa 54–57 kg          | Weerapon Kwangkhwang | Abdullo Hudojberdjew | Lamtakhong Phavanhdy       |
| Waga lekka 57–60 kg             | Sanguan Puntuma      | Zhang Bo             | Naveed Mohammed            |
| Waga lekka 57–60 kg             | Sanguan Puntuma      | Zhang Bo             | Ulziibatiin Enkhbayar      |
| Waga lekkopółśrednia 60–63,5 kg | Ruben Sumido         | Metta Khetnok        | Sengchanh Sivongsa         |
| Waga lekkopółśrednia 60–63,5 kg | Ruben Sumido         | Metta Khetnok        | Mustapha Yaghmour          |
| Waga półśrednia 63.5–67 kg      | Mawłonbek Kahhorow   | Hiroki Ishii         | Jalal Motamedi             |
| Waga półśrednia 63.5–67 kg      | Mawłonbek Kahhorow   | Hiroki Ishii         | Yaser Abusafiyah           |
| Waga lekkośrednia 67–71 kg      | Artur Kadirkułow     | Vahid Roshani        | Magsarjaviin Batjargal     |
| Waga lekkośrednia 67–71 kg      | Artur Kadirkułow     | Vahid Roshani        | Balakrishna Shekhar Shetty |
| Waga średnia 71–75 kg           | Mostafa Abdollahi    | Sandeep Shukla       | Sayyad Al-Rafai            |
| Waga średnia 71–75 kg           | Mostafa Abdollahi    | Sandeep Shukla       | Wael El-Kaissi             |
| Waga półciężka 75–81 kg         | Toshio Matsumoto     | Li Baoming           | Ali Al-Tamari              |
| Waga półciężka 75–81 kg         | Toshio Matsumoto     | Li Baoming           | Mohammed Jabbar            |

## Tabela medalowa
| Poz.    | Państwo    |   |   |    | Łącznie |
| ------- | ---------- | - | - | -- | ------- |
| 1       | Tajlandia  | 3 | 1 | 1  | 5       |
| 2       | Uzbekistan | 2 | 1 | 0  | 3       |
| 3       | Filipiny   | 1 | 2 | 1  | 4       |
| 4       | Iran       | 1 | 1 | 1  | 3       |
| 5       | Japonia    | 1 | 1 | 0  | 2       |
| 6       | Hongkong   | 1 | 0 | 1  | 2       |
| 7       | Chiny      | 0 | 2 | 0  | 2       |
| 8       | Indie      | 0 | 1 | 3  | 4       |
| 9       | Laos       | 0 | 0 | 3  | 3       |
| 10      | Jordania   | 0 | 0 | 2  | 2       |
| 10      | Liban      | 0 | 0 | 2  | 2       |
| 10      | Mongolia   | 0 | 0 | 2  | 2       |
| 13      | Irak       | 0 | 0 | 1  | 1       |
| 13      | Kuwejt     | 0 | 0 | 1  | 1       |
| Łącznie | Łącznie    | 9 | 9 | 18 | 36      |

wikitext:
{{Dyscyplina infobox
 |nazwa       = Boks tajski na Halowych Igrzyskach Azjatyckich 2007
 |grafika     = Muay Thai pictogram.svg
 |impreza     = [[Halowe Igrzyska Azjatyckie 2007]]
 |miejscowość = [[Makau]]
 |miejsce     =
 |data        = 29 października – 3 listopada 2007
 |konkurencje = 1 (mężczyźni w 9 kat. wagowych)
 |zawodnicy   =
}}
[[Boks tajski|Muay thai]] (boks tajski) na [[Halowe Igrzyska Azjatyckie 2007|Halowych Igrzyskach Azjatyckich 2007]], odbył się w hali [[Macau East Asian Games Dome]] w [[Makau]] w dniach 29 października – 3 listopada 2007. Startowali tylko mężczyźni. Zawodnicy startowali w 9 kategoriach wagowych. Tabelę medalową z trzema złotymi krążkami wygrali reprezentanci Tajlandii.

== Medaliści ==
{| class="wikitable"
!Kat. wagowa<ref>[http://maigoc2007.sports.sina.com.cn/php/item_result.php?lan=en&s=5 ''Rezultaty zawodów''], maigoc2007.cn, [dostęp: 2018-08-28].</ref>
![[Plik:Gold medal asia.svg|20 px]]
![[Plik:Silver medal asia.svg|20 px]]
![[Plik:Bronze medal asia.svg|20 px]]
|-
|rowspan=2|Waga musza
48–51 kg
|rowspan=2|{{flaga|HKG}} Chan Kai Tik
|rowspan=2|{{flaga|PHL}} Roland Claro
|{{flaga|THA}} Artit Mennoi
|-
|{{flaga|IND}} Albert Kujur
|-
|rowspan=2|Waga kogucia
51–54 kg
|rowspan=2|{{flaga|THA}} Supachai Payunhan
|rowspan=2|{{flaga|PHL}} Brent Velasco
|{{flaga|LAO}} Bounma Vongchampa
|-
|{{flaga|HKG}} Chan Kai Chung
|-
|rowspan=2|Waga piórkowa
54–57 kg
|rowspan=2|{{flaga|THA}} Weerapon Kwangkhwang
|rowspan=2|{{flaga|UZB}} Abdullo Hudojberdjew
|{{flaga|PHL}} Zaidi Laruan
|-
|{{flaga|LAO}} Lamtakhong Phavanhdy
|-
|rowspan=2|Waga lekka
57–60 kg
|rowspan=2|{{flaga|THA}} Sanguan Puntuma
|rowspan=2|{{flaga|CHN}} Zhang Bo
|{{flaga|IND}} Naveed Mohammed
|-
|{{flaga|MNG}} Ulziibatiin Enkhbayar
|-
|rowspan=2|Waga lekkopółśrednia
60–63,5 kg
|rowspan=2|{{flaga|PHL}} Ruben Sumido
|rowspan=2|{{flaga|THA}} Metta Khetnok
|{{flaga|LAO}} Sengchanh Sivongsa
|-
|{{flaga|LBN}} Mustapha Yaghmour
|-
|rowspan=2|Waga półśrednia
63.5–67 kg
|rowspan=2|{{flaga|UZB}} Mawłonbek Kahhorow
|rowspan=2|{{flaga|JPN}} Hiroki Ishii
|{{flaga|IRN}} Jalal Motamedi
|-
|{{flaga|JOR}} Yaser Abusafiyah
|-
|rowspan=2|Waga lekkośrednia
67–71 kg
|rowspan=2|{{flaga|UZB}} Artur Kadirkułow
|rowspan=2|{{flaga|IRN}} Vahid Roshani
|{{flaga|MNG}}  Magsarjaviin Batjargal
|-
|{{flaga|IND}} Balakrishna Shekhar Shetty
|-
|rowspan=2|Waga średnia
71–75 kg
|rowspan=2|{{flaga|IRN}} Mostafa Abdollahi
|rowspan=2|{{flaga|IND}} Sandeep Shukla
|{{flaga|KWT}} Sayyad Al-Rafai
|-
|{{flaga|LBN}} Wael El-Kaissi
|-
|rowspan=2|Waga półciężka
75–81 kg
|rowspan=2|{{flaga|JPN}} Toshio Matsumoto
|rowspan=2|{{flaga|CHN}} Li Baoming
|{{flaga|JOR}} Ali Al-Tamari
|-
|{{flaga|IRQ}} Mohammed Jabbar
|}

== Tabela medalowa ==
{| class="wikitable"
!Poz.
!Państwo
![[Plik:Gold medal blank.svg|20 px]]
![[Plik:Silver medal blank.svg|20 px]]
![[Plik:Bronze medal blank.svg|20 px]]
!Łącznie
|-
| 1 ||align=left| {{państwo|THA}} || 3 || 1 || 1 || 5
|-
| 2 ||align=left| {{państwo|UZB}} || 2 || 1 || 0 || 3
|-
| 3 ||align=left| {{państwo|PHL}} || 1 || 2 || 1 || 4
|-
| 4 ||align=left| {{państwo|IRN}} || 1 || 1 || 1 || 3
|-
| 5 ||align=left| {{państwo|JPN}} || 1 || 1 || 0 || 2
|-
| 6 ||align=left| {{państwo|HKG}} || 1 || 0 || 1 || 2
|-
| 7 ||align=left| {{państwo|CHN}} || 0 || 2 || 0 || 2
|-
| 8 ||align=left| {{państwo|IND}} || 0 || 1 || 3 || 4
|-
| 9 ||align=left| {{państwo|LAO}} || 0 || 0 || 3 || 3
|-
| rowspan=3|10 ||align=left| {{państwo|JOR}} || 0 || 0 || 2 || 2
|-
| align=left| {{państwo|LBN}} || 0 || 0 || 2 || 2
|-
| align=left| {{państwo|MNG}} || 0 || 0 || 2 || 2
|-
| rowspan=2|13 ||align=left| {{państwo|IRQ}} || 0 || 0 || 1 || 1
|-
| align=left| {{państwo|KWT}} || 0 || 0 || 1 || 1
|-
!colspan=2| Łącznie || 9 || 9 || 18 || 36
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Boks tajski]]
[[Kategoria:Halowe Igrzyska Azjatyckie 2007]]
[[Kategoria:2007 w boksie]]

Data: 29 października – 3 listopada 2007

Liczba konkurencji: 1 (mężczyźni w 9 kat. wagowych)


text:
# Essequibo (kolonia)
Essequibo – dawna kolonia holenderska istniejąca w latach 1618-1815, położona nad rzeką Essequibo, w środkowej części obecnej Gujany.
Kolonia założona została w 1618 roku, jeszcze przed powołaniem Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej (1621). Kilkadziesiąt kilometrów w górę rzeki Essequibo wzniesiony został Fort Kijkoveral, pełniący funkcję ośrodka administracyjnego. Początkowo Essequibo było niewielką placówką handlową skupującą od okolicznych plemion indiańskich egzotyczne drewno i barwniki. W 1657 roku Kompania Zachodnioindyjska zezwoliła osadnikom z zelandzkich miast Middelburg, Vlissingen i Veere na osiedlenie się w kolonii i założenie plantacji cukru. Rok później do Essequibo przybyła niewielka grupa żydowskich uchodźców z Nowej Holandii. W 1666 roku kolonia została zajęta i zniszczona przez Anglików.
Holendrzy wkrótce rozpoczęli odbudowę. W 1674 roku pełnię kontroli nad Essequibo otrzymała Kompania Zachodnioindyjska, która dwa lata później wydała pozwolenie na osadnictwo prywatnym inwestorom. W rezultacie nastąpił szybki rozwój kolonii. W 1680 roku w Essequibo znajdowała się jedna plantacja cukru, będąca własnością kompanii. Do 1687 roku przybyło 13 plantacji prywatnych. W 1700 roku Essequibo liczyło 4 plantacje Kompanii Zachodnioindyjskiej i 14 prywatnych. Łączna liczba ludności w tym okresie szacowana jest na 600-700, w tym około 500 niewolników (głównie sprowadzonych z Afryki, ale także Indian).
W latach 1708 i 1709 kolonia atakowana była przez francuskich korsarzy, czego skutkiem było niemal doszczętne zniszczenie plantacji (latem 1709 roku funkcjonowały tylko dwie cukrownie) oraz uprowadzenie dużej liczby pracujących na nich niewolników. W 1719 roku w Essequibo rozpoczęto uprawę kawy, w latach 30. XVIII wieku podejmowane zakończone niepowodzeniem próby uprawy kakaowców i indygowców. W 1735 roku kolonia liczyła 4-5 plantacji Kompanii Zachodnioindyjskiej i 25-30 plantacji prywatnych. Zamieszkiwało ją wówczas 66 europejskich osadników i 859 niewolników. W 1743 roku ośrodek administracyjny kolonii przeniesiony został do Fortu Zeelandia, który wzniesiono na znajdującej się nieopodal ujścia wyspie Flag (później zwanej Fort). W następstwie jego budowy wielu plantatorów przeniosło się w dół rzeki, który uprzednio nie był chroniony.
W latach 1782–1784, podczas IV wojny angielsko-holenderskiej Essequibo okupowane była przez wojska brytyjskie. Po raz kolejny kolonia zajęta została w 1803 roku. W 1815 roku Holendrzy formalnie odstąpili Essequibo Wielkiej Brytanii, która utworzyła z niej oraz z sąsiadującej na wschodzie Demerary kolonię Demerara-Essequibo, która w późniejszym czasie weszła w skład Gujany Brytyjskiej.

title: Essequibo (kolonia)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Essequibo
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[kolonia (geografia polityczna)|kolonia]]
 |lata istnienia                  = 1618-1815
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Holandia
 |wariant flagi                   = 1581
 |siedziba                        = [[Fort Kijkoveral]] (1618-1743)<br />[[Fort Zeelandia (Gujana)|Fort Zeelandia]] (1743-1815)
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             =
 |liczba ludności                 =
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of Essequibo and Demerara, 1798.jpg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Essequibo''' – dawna [[kolonia (geografia polityczna)|kolonia]] [[holenderskie imperium kolonialne|holenderska]] istniejąca w latach 1618-1815, położona nad rzeką [[Essequibo (rzeka)|Essequibo]], w środkowej części obecnej [[Gujana|Gujany]].

Kolonia założona została w 1618 roku, jeszcze przed powołaniem [[Holenderska Kompania Zachodnioindyjska|Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej]] (1621). Kilkadziesiąt kilometrów w górę rzeki Essequibo wzniesiony został [[Fort Kijkoveral]], pełniący funkcję ośrodka administracyjnego. Początkowo Essequibo było niewielką placówką handlową skupującą od okolicznych plemion [[Indianie Ameryki Południowej|indiańskich]] egzotyczne drewno i barwniki. W 1657 roku Kompania Zachodnioindyjska zezwoliła osadnikom z [[Zelandia (prowincja)|zelandzkich]] miast [[Middelburg]], [[Vlissingen]] i [[Veere (miasto)|Veere]] na osiedlenie się w kolonii i założenie plantacji [[trzcina cukrowa|cukru]]. Rok później do Essequibo przybyła niewielka grupa [[judaizm|żydowskich]] uchodźców z [[Nowa Holandia (Brazylia)|Nowej Holandii]]. W 1666 roku kolonia została zajęta i zniszczona przez [[Królestwo Anglii|Anglików]].

Holendrzy wkrótce rozpoczęli odbudowę. W 1674 roku pełnię kontroli nad Essequibo otrzymała Kompania Zachodnioindyjska, która dwa lata później wydała pozwolenie na osadnictwo prywatnym inwestorom. W rezultacie nastąpił szybki rozwój kolonii. W 1680 roku w Essequibo znajdowała się jedna plantacja cukru, będąca własnością kompanii. Do 1687 roku przybyło 13 plantacji prywatnych. W 1700 roku Essequibo liczyło 4 plantacje Kompanii Zachodnioindyjskiej i 14 prywatnych. Łączna liczba ludności w tym okresie szacowana jest na 600-700, w tym około 500 [[niewolnictwo|niewolników]] (głównie sprowadzonych z [[Afryka|Afryki]], ale także Indian).

W latach 1708 i 1709 kolonia atakowana była przez [[Królestwo Francji (987–1791)|francuskich]] korsarzy, czego skutkiem było niemal doszczętne zniszczenie plantacji (latem 1709 roku funkcjonowały tylko dwie cukrownie) oraz uprowadzenie dużej liczby pracujących na nich niewolników. W 1719 roku w Essequibo rozpoczęto uprawę [[kawowiec|kawy]], w latach 30. XVIII wieku podejmowane zakończone niepowodzeniem próby uprawy [[kakaowiec|kakaowców]] i [[indygowiec|indygowców]]. W 1735 roku kolonia liczyła 4-5 plantacji Kompanii Zachodnioindyjskiej i 25-30 plantacji prywatnych. Zamieszkiwało ją wówczas 66 europejskich osadników i 859 niewolników. W 1743 roku ośrodek administracyjny kolonii przeniesiony został do [[Fort Zeelandia (Gujana)|Fortu Zeelandia]], który wzniesiono na znajdującej się nieopodal ujścia wyspie Flag (później zwanej Fort). W następstwie jego budowy wielu plantatorów przeniosło się w dół rzeki, który uprzednio nie był chroniony.

W latach 1782–1784, podczas [[IV wojna angielsko-holenderska|IV wojny angielsko-holenderskiej]] Essequibo okupowane była przez wojska [[Królestwo Wielkiej Brytanii|brytyjskie]]. Po raz kolejny kolonia zajęta została w 1803 roku. W 1815 roku Holendrzy formalnie odstąpili Essequibo Wielkiej Brytanii, która utworzyła z niej oraz z sąsiadującej na wschodzie [[Demerara|Demerary]] kolonię [[Demerara-Essequibo]], która w późniejszym czasie weszła w skład [[Gujana Brytyjska|Gujany Brytyjskiej]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | autor = Johannes Postma| tytuł = The Dutch in the Atlantic Slave Trade, 1600-1815| wydawca = Cambridge University Press| rok = 2008| strony = 188-192| url = http://books.google.pl/books?id=HGoyvMF7xw8C| isbn = 0521048249}}
* {{cytuj książkę | autor = Odeen Ishmael| tytuł = The Guyana Story: From Earliest Times to Independence| wydawca = Xlibris Corporation| rok = 2013| strony = 67-72| url = http://books.google.pl/books?id=gi4mLwnSaywC| isbn = 1479795909}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Historia Gujany]]
[[Kategoria:Holenderskie kolonie]]

title: Essequibo

Państwo: Zjednoczone Prowincje

Siedziba: Fort Kijkoveral (1618-1743) · Fort Zeelandia (1743-1815)


text:
# Izaak (Barakat)
Izaak, imię świeckie Abduallah Barakat (ur. 1966 w Damaszku) – syryjski duchowny prawosławny, od 2011 metropolita Niemiec i Europy Centralnej.

## Życiorys
Święcenia prezbiteratu przyjął w 2000 r. 12 lipca 2011 otrzymał chirotonię biskupią.

title: Izaak (Barakat)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Izaak
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         = Isaak Barakat
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Metropolita Niemiec i Europy Centralnej
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Niemcy]]
 |data urodzenia          = 1966
 |miejsce urodzenia       = [[Damaszek]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Metropolita Niemiec i Europy Centralnej
 |1. funkcja - okres      = od 2011
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                 = [[Prawosławny Patriarchat Antiocheński|Patriarchat Antiocheński]]
 |inkardynacja            = [[Metropolia Niemiec i Europy Centralnej]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 2000
 |data nominacji          =
 |data sakry              = 12 lipca 2011
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Izaak''', imię świeckie '''Abduallah Barakat''' (ur. [[1966]] w [[Damaszek|Damaszku]]) – [[Syria|syryjski]] duchowny [[prawosławie|prawosławny]], od 2011 metropolita Niemiec i Europy Centralnej.

== Życiorys ==
Święcenia [[prezbiter]]atu przyjął w 2000 r. 12 lipca 2011 otrzymał [[chirotonia|chirotonię]] biskupią<ref>[http://www.orthodoxia.ch/en/name/102/show Biogram w bazie Orthodoxia]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Biskupi Patriarchatu Antiochii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Izaak (Barakat)}}
[[Kategoria:Biskupi Patriarchatu Antiochii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Damaszku]]
[[Kategoria:Syryjscy biskupi prawosławni]]
[[Kategoria:Prawosławie w Niemczech]]

title: Izaak

Kraj działania: Niemcy

Data i miejsce urodzenia: 1966 · Damaszek

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Patriarchat Antiocheński

Inkardynacja: Metropolia Niemiec i Europy Centralnej


text:
# Aleksandr Griebieniuk
Aleksandr Wasiljewicz Griebieniuk (ros. Александр Васильевич Гребенюк; ur. 22 maja 1951 w Zielenokumsku, wówczas Woroncowo-Aleksandrowskoje) – reprezentujący Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich lekkoatleta, który specjalizował się w dziesięcioboju.
W 1976 roku ukończył na 9. miejscu rywalizację wieloboistów podczas igrzysk olimpijskich w Montrealu osiągając wynik 7759 pkt. Dwa lata później został mistrzem Europy z dorobkiem 8337 pkt. Trzykrotnie zwyciężał w czempionacie Związku Radzieckiego. Rekord życiowy: 8400 pkt (3 lipca 1977, Ryga) – wynik ten otwierał w 1977 roku tabele światowe.

title: Aleksandr Griebieniuk

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Aleksandr Griebieniuk
 |imię i nazwisko org       = {{k|ru|Александр Гребенюк}}
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 22 maja 1951
 |miejsce urodzenia         = [[Zielenokumsk|Woroncowo-Aleksandrowskoje]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 188 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      = Trudovyye Rezervy Stavropol
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|SUN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L}}
{{Medalista infobox/ME|L|Praga|1978|złoto|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1978 – dziesięciobój mężczyzn|dziesięciobój]]}}
 |odznaczenia               = {{order|SU-ZMSZSRR||20}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Aleksandr Wasiljewicz Griebieniuk''' ({{W języku|ru|Александр Васильевич Гребенюк}}; ur. [[22 maja]] [[1951]] w [[Zielenokumsk]]u, wówczas Woroncowo-Aleksandrowskoje) – reprezentujący [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], który specjalizował się w [[dziesięciobój lekkoatletyczny|dziesięcioboju]].

W 1976 roku ukończył na 9. miejscu rywalizację wieloboistów podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976|igrzysk olimpijskich]] w [[Montreal]]u osiągając wynik 7759 pkt. Dwa lata później został [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1978|mistrzem Europy]] z dorobkiem 8337 pkt<ref>{{Cytuj stronę | url = {{gbrathletics|ic|ec}} | tytuł = ''European Championships (Men)'' | opublikowany = gbrathletics.com  |data dostępu = 2010-05-31 | język = en}}</ref>. Trzykrotnie zwyciężał w czempionacie Związku Radzieckiego<ref>{{Cytuj stronę | url = {{gbrathletics|nc|urs}} | tytuł = ''Soviet Championships'' | opublikowany = gbrathletics.com | data dostępu = 2010-05-31 | język = en}}</ref>. Rekord życiowy: 8400 pkt (3 lipca 1977, [[Ryga]]) – wynik ten otwierał w 1977 roku tabele światowe<ref>{{Cytuj stronę | url = http://archive.is/gk9t | tytuł = ''1977  World  Top 20: Men Decathlon'' | opublikowany = tilastopaja.org | data dostępu = 2010-06-01 | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{tilastopaja |id=1233 |nazwa=Aleksandr Griebieniuk |data dostępu=2020-03-27}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/gr/aleksandr-grebenyuk-1.html | tytuł = Wyniki olimpijskie zawodnika w serwisie sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20121103142911/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/gr/aleksandr-grebenyuk-1.html | zarchiwizowano = 2012-11-03 | język = en}}

{{Mistrzowie Europy w dziesięcioboju}}
{{Występ roku w dziesięcioboju}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Griebieniuk, Aleksandr}}
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Radzieccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Radzieccy wieloboiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]
[[Kategoria:Zasłużeni Mistrzowie Sportu ZSRR]]

title: · Aleksandr GriebieniukАлександр Гребенюк

Data i miejsce urodzenia: 22 maja 1951 · Woroncowo-Aleksandrowskoje

Klub: Trudovyye Rezervy Stavropol

title: Dorobek medalowy

złoto: Praga 1978 · dziesięciobój

Dorobek medalowy:
Odznaczenia
Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR