text:
# (9138) Murdoch
(9138) Murdoch (2280 T-2) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,23 lat w średniej odległości 2,18 j.a. Odkryta 29 września 1973 roku.

title: (9138) Murdoch

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 9138
 |       nazwa = Murdoch
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Cornelis Johannes van Houten|Cornelis van Houten]], [[Ingrid van Houten-Groeneveld]]
 |       dzień = 29 września
 |         rok = 1973
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,1822
 |    mimośród = 0,0511
 |  peryhelium = 2,0706
 |    aphelium = 2,2937
 |         lat = 3
 |         dni = 82
 |      godzin = 10
 |    prędkość = 20,16
 |  nachylenie = 3,12
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,7
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(9138) Murdoch (2280 T-2)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 3,23 lat w średniej odległości 2,18 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[29 września]] [[1973]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 9001–10000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|9138}}
* {{JPLorb|9138}}
* {{MPC|9138}}

{{SORTUJ:Murdoch}}
[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1973]]

title: (9138) Murdoch

Odkrywca: Cornelis van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld

Data odkrycia: 29 września 1973

Okres obiegu · wokół Słońca: 3 lata 82 dni 10 godzin


text:
# Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Nowej Wsi Szlacheckiej
Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Nowej Wsi Szlacheckiej – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie należąca do archidiecezji krakowskiej, do dekanatu Czernichów. W parafii posługują księża archidiecezjalni. W kwiecietniu 2019 proboszczem parafii był ks. Włodzimierz Szatanik.

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych<br />w Nowej Wsi Szlacheckiej
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Nowa Wieś Szlachecka village, Czernichów Commune, Krakow County, Lesser Poland Voivodeship, Poland.JPG
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Nowa Wieś Szlachecka]]
 |adres                   = Nowa Wieś Szlachecka 260, 32-060 Nowa Wieś Szlachecka
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja krakowska|krakowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Czernichów|Czernichów]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Nowej Wsi Szlacheckiej]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Włodzimierz Szatanik
 |wezwanie                = Matki Bożej Wspomożenia Wiernych
 |dzień wspomnienia       = 24 maja
 |kod mapy                = Czernichów (gmina w województwie małopolskim)
 |współrzędne             = 50°1'43"N 19°41'55"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w [[Nowa Wieś Szlachecka|Nowej Wsi Szlacheckiej]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], terytorialnie należąca do [[Archidiecezja krakowska|archidiecezji krakowskiej]], do [[Dekanat Czernichów|dekanatu Czernichów]]. W parafii posługują księża archidiecezjalni. W kwiecietniu 2019 proboszczem parafii był ks. Włodzimierz Szatanik<ref name=parafia>{{Cytuj stronę | url = https://diecezja.pl/parafie/nowa-wies-szlachecka-parafia-mb-wspomozenia-wiernych/ | tytuł = Nowa Wieś Szlachecka, Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych | data dostępu = 2019-04-04 | opublikowany = diecezja.pl | język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Parafie dekanatu Czernichów}}
{{SORTUJ:Nowa Wieś Szlachecka}}
[[Kategoria:Nowa Wieś Szlachecka|Parafia]]
[[Kategoria:Parafie archidiecezji krakowskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych]]
[[Kategoria:Religia w gminie Czernichów (województwo małopolskie)]]

title: Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych · w Nowej Wsi Szlacheckiej

Państwo: Polska

Siedziba: Nowa Wieś Szlachecka

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: krakowska

Dekanat: Czernichów

Proboszcz: ks. Włodzimierz Szatanik

Wezwanie: Matki Bożej Wspomożenia Wiernych

Wspomnienie liturgiczne: 24 maja


text:
# Antonín Martin Lublinský
Antonín Martin Lublinský (w literaturze spotyka się spolszczoną wersję z przestawionymi imionami Marcin Antoni Lubliński) (ur. w 1636 w Leśnicy, zm. 24 grudnia w 1690 w Ołomuńcu) – śląski i morawski malarz i grafik tworzący w stylu baroku oraz ksiądz i zakonnik katolicki, augustianin. Uważany jest za prekursora malarstwa barokowego na Morawach.
Aktywny głównie na Morawach. Studia podjął w 1656 r. na prowadzonym przez jezuitów uniwersytecie w Ołomuńcu, uzyskując tytuł magistra teologii, filozofii i prawa kanonicznego. W późniejszych latach został dziekanem w klasztorze augustianów w tym mieście. Głównym osiągnięciem artystycznym Lublinský'ego było zaprojektowanie polichromii nowo powstającego sanktuarium w Svatým Kopečku (projekty te zrealizował m.in. Johann Steger). Do jego dzieł należą obrazy w ołtarzach świątyń w Jesencu i pw. św. Anny w Staréj Vodě. Namalował też zachowany do dziś obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem dla kościoła w rodzinnej Leśnicy. Był także autorem licznych grafik, część z nich przechowywana jest współcześnie w bibliotece w Ołomuńcu (byłej jezuickiej, Vědecká knihovna v Olomouci), ilustracji do książek i rysunków do miedziorytów. Obraz Lublinský'ego "Mistyczne zaślubiny Katarzyny Aleksandryjskiej" znajduje się w zbiorach Muzeum umění Olomouc.
Twórczości i życiu Lublinský'ego poświęcona została monografia profesora M. Tognera pt. "Antonín Martin Lublinský (1636-1690)" wydana w 2004 r. (Univerzita Palackého, Olomouc).

title: Antonín Martin Lublinský

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Antonín Martin Lublinský
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = artysta malarz
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = [[1636]]
 |miejsce urodzenia       = [[Leśnica (miasto)|Leśnica]]
 |data śmierci            = [[24 grudnia]] w [[1690]]
 |miejsce śmierci         = [[Ołomuniec]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[augustianie]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Martin Antonín Lublinský
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
[[Plik:Antonín Martin Lublinský - Sv. Barbora a sv. Markéta – ochránkyně proti moru, 1679.jpg|thumb|240px|left|Św. Barbary i św. Małgorzata (1679)]]
'''Antonín Martin Lublinský''' (w literaturze spotyka się spolszczoną wersję z przestawionymi imionami Marcin Antoni Lubliński<ref>Więcek A., 1957: Marcin Antoni Lubliński. Kwartalnik Opolski, 3: 148-167.</ref>) (ur. w [[1636]] w [[Leśnica (miasto)|Leśnicy]], zm. [[24 grudnia]] w [[1690]] w [[Ołomuniec|Ołomuńcu]]<ref>[http://biblio.hiu.cas.cz/authorities/24096#?id=fp2TPrhUR16_My6QwTvl2w&pageSize=30&sorting=relevance Strona Historický ústav AV ČR]</ref>) – [[śląsk]]i i [[Morawy|morawski]] malarz i grafik tworzący w stylu [[barok]]u oraz ksiądz i zakonnik [[Kościół katolicki|katolicki]], [[Augustianie|augustianin]]<ref name="Togner 2005">Togner 2005</ref>. Uważany jest za prekursora malarstwa barokowego na Morawach<ref name="olmuart.cz">[http://www.olmuart.cz/sbirky/obrazy--44/lublinsky-martin-antonin--343/ Strona muzeum w Ołomuńcu nt. malarza]</ref>.

Aktywny głównie na Morawach. Studia podjął w 1656 r. na prowadzonym przez [[Jezuici|jezuitów]] [[Uniwersytet Palackiego|uniwersytecie]] w [[Ołomuniec|Ołomuńcu]]<ref name="Togner 2005"/>, uzyskując tytuł magistra teologii, filozofii i prawa kanonicznego<ref name="olmuart.cz"/>. W późniejszych latach został [[Dziekan (Kościół katolicki)|dziekanem]] w klasztorze augustianów w tym mieście. Głównym osiągnięciem artystycznym Lublinský'ego było zaprojektowanie [[polichromia|polichromii]] nowo powstającego [[Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Ołomuńcu|sanktuarium]] w [[Svatý Kopeček (Ołomuniec)|Svatým Kopečku]] (projekty te zrealizował m.in. [[Johann Steger]])<ref name="Togner 2005"/><ref>Mádl M., 2014: Založení jeho na svatých horách Mariánská ikonografie jedné z maleb v poutním kostele na Svatém Kopečku u Olomouce. [http://www.slu.cz/slu/cz/projekty/webs/popularizace/postery-sylaby-publikace-1/poster/ka2/KA2-sylabus-madl.pdf]</ref>. Do jego dzieł należą obrazy w ołtarzach świątyń w [[Jesenec|Jesencu]] i pw. św. Anny w [[Stará Voda|Staréj Vodě]]. Namalował też zachowany do dziś obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem dla [[Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Leśnicy|kościoła w rodzinnej Leśnicy]]. Był także autorem licznych grafik, część z nich przechowywana jest współcześnie w bibliotece w Ołomuńcu (byłej jezuickiej, Vědecká knihovna v Olomouci), ilustracji do książek i rysunków do [[miedzioryt]]ów<ref name="Togner 2005"/>. Obraz Lublinský'ego "Mistyczne zaślubiny Katarzyny Aleksandryjskiej" znajduje się w zbiorach Muzeum umění Olomouc<ref name="olmuart.cz"/>.

Twórczości i życiu Lublinský'ego poświęcona została monografia profesora [[Milan Togner|M. Tognera]] pt. "Antonín Martin Lublinský (1636-1690)" wydana w 2004 r. ([[Uniwersytet Palackiego|Univerzita Palackého]], [[Ołomuniec|Olomouc]]).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ZELENKOVÁ Petra, ''Martin Antonín Lublinský (1636-1690) jako inventor grafických listů. Pohled do středoevropské barokní grafiky druhé poloviny 17. století'', [Martin Anton Lublinský (1636–1690) as a designer of prints. Views into Central European Baroque Graphics of the latter half of the 17th century], Praha 2011, {{ISBN|978-80-7035-495-7}}
* Togner M., 2005: Moravský malíř Antonín Martin Lublinský - rodák z Lešnice pod Horou Svaté Anny. W: Lubos-Kozieł J. i in. (red.): Góra Świętej Anny i inne miejsca pielgrzymkowe na Śląsku. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego. 425-436.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Lublinský, Antonín Martin}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1636]]
[[Kategoria:Zmarli w 1690]]
[[Kategoria:Czescy malarze barokowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Leśnicy (województwo opolskie)]]

title: Antonín Martin Lublinský

Data i miejsce urodzenia: 1636 · Leśnica

Data i miejsce śmierci: 24 grudnia w 1690 · Ołomuniec

Wyznanie: katolicyzm

Inkardynacja: augustianie


text:
# Młoda Polska (organizacja)
Młoda Polska – założona przez polskich karbonariuszy 12 maja 1834 w szwajcarskim Bernie półtajna organizacja emigracyjna o charakterze demokratyczno-republikańskim, związana z Młodą Europą (1834) Giuseppe Mazziniego. Na czele organizacji stał Komitet (od grudnia 1835 Komitet Centralny), w jego skład wchodzili Joachim Lelewel, Walenty Zwierkowski, Wincenty Nieszkoć i Karol Bogumił Stolzman.
Celem Młodej Polski było wywalczenie niepodległości Polski w granicach przedrozbiorowych. Opierała się na zasadach Wolności, Równości, Braterstwa. Wyswobodzona Polska miała gwarantować wolności osobiste, wolność druku, handlu, przemysłu i zrzeszeń, wyzwolenie i uwłaszczenie chłopów.
Jednym z emisariuszy Młodej Polski na ziemiach polskich był Szymon Konarski.
Organizacja rozpadła się w 1838, część członków przeszła do Zjednoczenia Emigracji Polskiej i Towarzystwa Demokratycznego Polskiego.

title: Młoda Polska (organizacja)

wikitext:
'''Młoda Polska''' – założona przez polskich [[Karbonariusze|karbonariuszy]] 12 maja 1834 w szwajcarskim [[Berno|Bernie]] półtajna organizacja emigracyjna o charakterze demokratyczno-republikańskim, związana z [[Młoda Europa (organizacja)|Młodą Europą]] (1834) [[Giuseppe Mazzini]]ego. Na czele organizacji stał Komitet (od grudnia 1835 Komitet Centralny), w jego skład wchodzili [[Joachim Lelewel]], [[Walenty Zwierkowski]], [[Wincenty Nieszkoć]] i [[Karol Bogumił Stolzman]]{{odn|Žáček|1977|s=22}}.

Celem Młodej Polski było wywalczenie niepodległości Polski [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|w granicach przedrozbiorowych]]. Opierała się na [[Wolność, równość, braterstwo|zasadach Wolności, Równości, Braterstwa]]. Wyswobodzona Polska miała gwarantować wolności osobiste, [[wolność prasy|wolność druku]], handlu, przemysłu i zrzeszeń, wyzwolenie i [[uwłaszczenie chłopów]].

Jednym z emisariuszy Młodej Polski na ziemiach polskich był [[Szymon Konarski (powstaniec)|Szymon Konarski]].

Organizacja rozpadła się w 1838, część członków przeszła do [[Zjednoczenie Emigracji Polskiej (1837–1846)|Zjednoczenia Emigracji Polskiej]] i [[Towarzystwo Demokratyczne Polskie|Towarzystwa Demokratycznego Polskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Stanisław Grodziski]] - „W Królestwie Galicji i Lodomerii”, Kraków 1976
* {{cytuj książkę
| nazwisko = Žáček
| imię = Václav
| autor link = Václav Žáček
| rok = 1977
| tytuł = František A. Zach: Život a činnost čes. vlastence, pol. emigranta, slov. dobrovolníka a srbského generála
| wydawca = Melantrich
| miejsce = Praga
| seria =  Odkazy pokrokových osobností naší minulosti
| odn = {{odn/id|Žáček|1977}}
}}

[[Kategoria:Polskie organizacje węglarskie]]
[[Kategoria:Wielka Emigracja]]
[[Kategoria:Historia Szwajcarii]]
[[Kategoria:Polskie organizacje rewolucyjne]]
[[Kategoria:Lewica narodowa]]


text:
# Broken Barricades
Broken Barricades – piąty album studyjny angielskiego zespołu rockowego Procol Harum, wydany w 1971 roku przez wytwórnie Chrysalis (Wielka Brytania) i A&M (Stany Zjednoczone).

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
Wydanie LP:
Strona A
| Nr | Tytuł utworu        | Słowa      | Muzyka       | Długość |
| -- | ------------------- | ---------- | ------------ | ------- |
| 1. | „Simple Sister”     | Keith Reid | Gary Brooker | 5:50    |
| 2. | „Broken Barricades” | Keith Reid | Gary Brooker | 3:11    |
| 3. | „Memorial Drive”    | Keith Reid | Robin Trower | 3:46    |
| 4. | „Luskus Delph”      | Keith Reid | Gary Brooker | 3:51    |
|    |                     |            |              | 16:38   |

Strona B
| Nr | Tytuł utworu            | Słowa      | Muzyka       | Długość |
| -- | ----------------------- | ---------- | ------------ | ------- |
| 1. | „Power Failure”         | Keith Reid | Gary Brooker | 4:33    |
| 2. | „Song for a Dreamer”    | Keith Reid | Robin Trower | 5:40    |
| 3. | „Playmate of the Mouth” | Keith Reid | Gary Brooker | 5:04    |
| 4. | „Poor Mohammed”         | Keith Reid | Robin Trower | 3:09    |
|    |                         |            |              | 18:26   |

## Twórcy
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
Muzycy:
- Gary Brooker – śpiew, fortepian, syntezator
- Chris Copping – organy, gitara basowa, gitara
- Robin Trower – gitara
- B.J. Wilson – perkusja
- Keith Reid – teksty

Produkcja:
- Chris Thomas – produkcja muzyczna
- John Punter – inżynieria dźwięku
- C.C.S. Associates – projekt oprawy graficznej
- Peter Sanders – fotografie

title: Broken Barricades

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu           = studyjny
 |tytuł                   = Broken Barricades
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Procol Harum]]
 |wydany                  = [[1971 w muzyce|1971]]
 |nagrywany               = 1971
 |gatunek                 = [[rock]], [[art rock]], [[rock progresywny]], [[hard rock]], [[blues rock]]
 |długość                 = 35:04
 |wytwórnia               = [[Chrysalis Records|Chrysalis]] ([[Wielka Brytania|UK]]), [[Island Records|Island]] (Europa), [[A&M Records|A&M]] ([[Stany Zjednoczone|USA]])
 |producent               = [[Chris Thomas (producent muzyczny)|Chris Thomas]]
 |oceny                   =
* [[AllMusic]] {{ocena|5|4}}<ref name="AllMusic review">{{Cytuj stronę | url = https://www.allmusic.com/album/broken-barricades-mw0000650655| tytuł = Procol Harum „Broken Barricades” review| nazwisko = Greenwald| imię = Matthew| opublikowany = www.allmusic.com| język = en| data dostępu = 2015-02-04}}</ref>
* [[Robert Christgau]] C-<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.robertchristgau.com/get_artist.php?name=procol+harum |tytuł = Procol Harum |autor= [[Robert Christgau]]|opublikowany = robertchristgau.com|język=en|data dostępu=2023-12-11}}</ref>
 |rok wydania             = 1971
 |poprzedni album         = [[Home (album Procol Harum)|Home]]
 |rok poprzedniego albumu = 1970
 |następny album          = [[Live in Concert with the Edmonton Symphony Orchestra]]
 |rok następnego albumu   = 1972
 |1. singel               =
 |data 1. singla          =
 |2. singel               =
 |data 2. singla          =
 |3. singel               =
 |data 3. singla          =
}}
'''Broken Barricades''' – piąty [[album studyjny]] [[Anglia|angielskiego]] [[zespół muzyczny|zespołu]] [[rock]]owego [[Procol Harum]], wydany w [[1971 w muzyce|1971]] roku przez [[wytwórnia płytowa|wytwórnie]] [[Chrysalis Records|Chrysalis]] ([[Wielka Brytania]]) i [[A&M Records|A&M]] ([[Stany Zjednoczone]])<ref name="AllMusic review" /><ref name="Discogs">{{Cytuj stronę | url = http://www.discogs.com/Procol-Harum-Broken-Barricades/master/67324| tytuł = Procol Harum „Broken Barricades” w Discogs| opublikowany = www.discogs.com| język = en| data dostępu = 2015-02-04}}</ref><ref name="Prog Archives">{{Cytuj stronę | url = http://www.progarchives.com/album.asp?id=5727| tytuł = Procol Harum „Broken Barricades” w Prog Archives| opublikowany = www.progarchives.com| język = en| data dostępu = 2015-02-04}}</ref>.

== Lista utworów ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name="AllMusic review" /><ref name="Discogs" /><ref name="Prog Archives" />.

'''Wydanie [[płyta gramofonowa|LP]]:'''

'''Strona A'''
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        =
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 200
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 400
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 200
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    =
||Simple Sister||Keith Reid||[[Gary Brooker]] ||5:50
||Broken Barricades||Keith Reid||Gary Brooker||3:11
||Memorial Drive||Keith Reid|| Robin Trower||3:46
||Luskus Delph||Keith Reid||Gary Brooker||3:51
}}

'''Strona B'''
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        =
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 200
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 400
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 200
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    =
||Power Failure||Keith Reid||Gary Brooker||4:33
||Song for a Dreamer||Keith Reid||Robin Trower||5:40
||Playmate of the Mouth||Keith Reid||Gary Brooker||5:04
||Poor Mohammed||Keith Reid||Robin Trower||3:09
}}

== Twórcy ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name="AllMusic review" /><ref name="Discogs" /><ref name="Prog Archives" />.

'''Muzycy:'''
* [[Gary Brooker]] – [[śpiew]], [[fortepian]], [[syntezator]]
* Chris Copping – [[organy]], [[gitara basowa]], [[gitara]]
* Robin Trower – [[gitara]]
* B.J. Wilson – [[perkusja]]
* Keith Reid – teksty

'''Produkcja:'''
* [[Chris Thomas (producent muzyczny)|Chris Thomas]] – [[producent muzyczny|produkcja muzyczna]]
* John Punter – [[inżynier dźwięku|inżynieria dźwięku]]
* C.C.S. Associates – projekt oprawy graficznej
* Peter Sanders – fotografie

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://procolharum.com/ Strona dedykowana Procol Harum] {{lang|en}}

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1971]]
[[Kategoria:Albumy Procol Harum]]
[[Kategoria:Albumy A&M Records]]
[[Kategoria:Albumy Chrysalis Records]]
[[Kategoria:Albumy Island Records]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Chrisa Thomasa]]

title: Broken Barricades

Gatunek: rock, art rock, rock progresywny, hard rock, blues rock

Wydawnictwo: Chrysalis (UK), Island (Europa), A&M (USA)

Producent: Chris Thomas

Home · (1970): Broken Barricades · (1971) · Live in Concert with the Edmonton Symphony Orchestra · (1972)


text:
# Hajdar al-Amuli
Hajdar al-Amuli (ur. 1319 lub 1320, zm. po 1385) (pełne imię: Sajjid Baha ad-Din Ibn Ali Ibn Hajdar al-Ubajdi al-Husajni al-Amuli) – sufi i teolog imamicki.
Uczył się najpierw w swoim rodzinnym mieście Amol, następnie zaś w Astarabadzie i Isfahanie. Kiedy w swoich późnych latach dwudziestych powrócił do Amolu stał się zaufanym, a następnie wezyrem Fachr ad-Daula Hasana (panował 1333/1334 – 1349), ostatniego przedstawiciela miejscowej dynastii Bawandydów. Rok w którym zamordowano Fachr ad-Daulę był jednocześnie rokiem w którym pod wpływem religijnego kryzysu al-Amuli porzucił swoją świetną karierę, przywdział „habit” (xerqa) sufiego i udał się w podróż najpierw do świętych miejsc szyitów, a potem do Jerozolimy, Mekki i Medyny. Z powodu złego stanu zdrowia był zmuszony opuścić Medynę i wydaje się, że resztę swojego życia w całości spędził w Iraku. W Bagdadzie pobierał nauki w dziedzinie prawa m.in. od syna słynnego szyickiego uczonego Allamy al-Hillego (1250 – 1325) i u niego uzyskał dyplom (iğāza). Osiadł później w Nadżafie, gdzie żył przez następne trzydzieści lat. Ostatnia informacja jaką o nim posiadamy pochodzi z roku 1385.
Amuli był płodnym pisarzem. Znamy około czterdzieści tytułów jego dzieł, z których siedem przetrwało do naszych czasów. Jego historyczne znaczenie leży przede wszystkim w syntezie sufizmu i szyizmu jakiej dokonał, a w szczególności inkorporacji do szyizmu myśli Ibn Arabiego. Jest on autorem monumentalnego komentarza do „Klejnotów mądrości” (Fus.us. al-h.ikam) Ibn Arabiego, „Teksty tekstów” (Nas.s. al-nos.ūs.), z którego wydano mający około pięćset stron wstęp, stanowiący jakąś dziesiątą część całości. Amuli bada znaczenie „Klejnotów” na trzech poziomach:  objawienia (naql - Koran i hadisy, ze szczególnym uwzględnieniem źródeł szyickich), rozumu (ʿaql - kalam i falsafa), oraz mistycznego „odsłonięcia” (kašf - doświadczenia jego własne oraz opisane w pismach Ibn Arabiego i jego uczniów).
Amuli twierdził, że szyizm imamicki, który jest połączeniem szariatu, tariki i duchowości (h.aqīqa), jest identyczny z sufizmem. Każdy prawdziwy szyita jest także sufim, i odwrotnie. Pełni mistycznej wiedzy Imamowie są nie tylko przewodnikami szyitów, ale każdego kto wkroczył na mistyczną ścieżkę. Al-Amuli krytykuje zarówno szyitów, którzy sprowadzają swoją religię do szariatu jak i sufich, którzy zaprzeczają temu że biorą oni swoje początki od Imamów.
W swoim rozumieniu tauhidu Amuli rozwija koncepcję Ibn Arabiego. Rozróżnia pomiędzy tauhidem egzoterycznym (z.ahir), według którego nie ma Boga poza „tym” Bogiem, oraz tauhidem ezoterycznym (bāţin), ontologicznym (wuğūdī lub h.aqīqī), zgodnie z którym nie istnieje nic oprócz Boga. Pierwszy był nauczany przez proroków, drugi natomiast przez świętych (awliyāʾ, l.poj. walī). Tak jak stworzony za pomocą tuszu list nie ma osobnej w stosunku do niego egzystencji i jest tylko środkiem poprzez który ten się przejawia, tak samo fizyczny świat jest tylko środkiem poprzez który przejawiają się imiona, i działania Boga. Odpowiednio Amuli rozróżnia dwa rodzaje szirku: jeden egzoteryczny, jawny, polegający na przydawaniu Bogu towarzyszy, i drugi ezoteryczny, ukryty, polegający na niezdolności do rozpoznania że „wszystko jest Bogiem, przez Boga, od Boga i dla Boga”.
Tawh.īd wuğūdī ostatecznie dokona się wraz z przybyciem Mahdiego. Zgodnie z systemem Amuliego Mahdi musi być walim, a nie prorokiem. Podążając w tym za Sad ad-Dinem Hammują (zm. 1252) i Abd ar-Razzakiem Kaszanim (zm. 1330) al-Amuli utrzymuje że pieczęcią powszechnej (mot.laq) wilai jest Ali, natomiast pieczęcią partykularnej wilai Mahometa jest Mahdi. W tej kwestii al-Amuli różni się od Ibn Arabiego, dla którego pieczęcią wilai powszechnej był Jezus, zaś pieczęcią partykularnej wilai Mahometa on sam. Zgodnie z szyicką profetologią i imamologią Hajdar al-Amuli wyraźnie zaznacza, że byłoby sprzecznością gdyby prorok był pieczęcią wilai powszechnej.

title: Hajdar al-Amuli

wikitext:
'''Hajdar al-Amuli''' (ur. [[1319]] lub [[1320]], zm. po [[1385]]) (pełne imię: '''Sajjid Baha ad-Din Ibn Ali Ibn Hajdar al-Ubajdi al-Husajni al-Amuli''') – [[sufizm|sufi]] i [[teolog]] [[imamici|imamicki]].

Uczył się najpierw w swoim rodzinnym mieście [[Amol]], następnie zaś w [[Astarabad]]zie i [[Isfahan (miasto)|Isfahanie]]. Kiedy w swoich późnych latach dwudziestych powrócił do Amolu stał się zaufanym, a następnie [[wezyr]]em Fachr ad-Daula Hasana (panował [[1333]]/[[1334]] – [[1349]]), ostatniego przedstawiciela miejscowej dynastii [[Bawandydzi|Bawandydów]]. Rok w którym zamordowano Fachr ad-Daulę był jednocześnie rokiem w którym pod wpływem religijnego kryzysu al-Amuli porzucił swoją świetną karierę, przywdział „habit” (''xerqa'') sufiego i udał się w podróż najpierw do świętych miejsc [[Szyizm|szyitów]], a potem do [[Jerozolima|Jerozolimy]], [[Mekka|Mekki]] i [[Medyna (miasto)|Medyny]]. Z powodu złego stanu zdrowia był zmuszony opuścić Medynę i wydaje się, że resztę swojego życia w całości spędził w [[Irak]]u. W [[Bagdad]]zie pobierał nauki w dziedzinie prawa m.in. od syna słynnego szyickiego uczonego [[Allama al-Hilli|Allamy al-Hillego]] ([[1250]] – [[1325]]) i u niego uzyskał dyplom (''iğāza''). Osiadł później w [[Nadżaf]]ie, gdzie żył przez następne trzydzieści lat. Ostatnia informacja jaką o nim posiadamy pochodzi z roku [[1385]]<ref name="Amoli">{{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/amoli-sayyed-baha-al-din-haydar-b | tytuł = ĀMOLĪ| data dostępu = 2010-06-22 | autor = E. Kohlberg| opublikowany = Encyclopaedia Iranica| język = en}}</ref>.

Amuli był płodnym pisarzem. Znamy około czterdzieści tytułów jego dzieł, z których siedem przetrwało do naszych czasów. Jego historyczne znaczenie leży przede wszystkim w syntezie sufizmu i szyizmu jakiej dokonał, a w szczególności inkorporacji do szyizmu myśli [[Ibn Arabi]]ego<ref name="Amoli"/>. Jest on autorem monumentalnego komentarza do „[[Klejnoty mądrości|Klejnotów mądrości]]” (''Fus.us. al-h.ikam'') Ibn Arabiego, „Teksty tekstów” (''Nas.s. al-nos.ūs.''), z którego wydano mający około pięćset stron wstęp, stanowiący jakąś dziesiątą część całości. Amuli bada znaczenie „Klejnotów” na trzech poziomach:  objawienia (''naql'' - [[Koran]] i [[hadis]]y, ze szczególnym uwzględnieniem źródeł szyickich), rozumu (''ʿaql'' - [[kalam]] i [[falsafa]]), oraz mistycznego „odsłonięcia” (''kašf'' - doświadczenia jego własne oraz opisane w pismach Ibn Arabiego i jego uczniów)<ref name="Chittick">{{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/ebn-al-arabi | tytuł = EBN AL-ʾARABĪ| data dostępu = 2010-06-22 | autor = [[William C. Chittick]] | opublikowany = Encyclopaedia Iranica| język = en}}</ref><ref name="Corbin">{{Cytuj książkę | nazwisko= Corbin | imię=Henry  | autor link= Henry Corbin | inni=(przeł.) Katarzyna Pachniak| tytuł= Historia filozofii muzułmańskiej | data=2005 | wydawca=Wydawnictwo Akademickie „Dialog” | miejsce=Warszawa | isbn=83-89899-31-0 |strony=285}}</ref>.

Amuli twierdził, że szyizm imamicki, który jest połączeniem [[szariat]]u, [[tarika|tariki]] i duchowości (''h.aqīqa''), jest identyczny z sufizmem. Każdy prawdziwy szyita jest także sufim, i odwrotnie. Pełni mistycznej wiedzy [[Imam (szyizm)|Imamowie]] są nie tylko przewodnikami szyitów, ale każdego kto wkroczył na mistyczną ścieżkę. Al-Amuli krytykuje zarówno szyitów, którzy sprowadzają swoją religię do szariatu jak i sufich, którzy zaprzeczają temu że biorą oni swoje początki od Imamów<ref name="Amoli"/>.

W swoim rozumieniu ''[[tawhid|tauhidu]]'' Amuli rozwija koncepcję Ibn Arabiego. Rozróżnia pomiędzy ''tauhidem'' egzoterycznym (''z.ahir''), według którego nie ma Boga poza „tym” Bogiem, oraz ''tauhidem'' ezoterycznym (''bāţin''), [[ontologia|ontologicznym]] (''wuğūdī'' lub ''h.aqīqī''), zgodnie z którym nie istnieje nic oprócz Boga. Pierwszy był nauczany przez [[prorok]]ów, drugi natomiast przez świętych (''awliyāʾ'', [[Liczba pojedyncza|l.poj.]] ''[[wali (islam)|walī]]'')<ref name="Amoli"/><ref name="Corbin"/>. Tak jak stworzony za pomocą tuszu list nie ma osobnej w stosunku do niego egzystencji i jest tylko środkiem poprzez który ten się przejawia, tak samo fizyczny świat jest tylko środkiem poprzez który przejawiają się [[99 atrybutów Allaha|imiona]], i działania Boga. Odpowiednio Amuli rozróżnia dwa rodzaje [[szirk]]u: jeden egzoteryczny, jawny, polegający na przydawaniu Bogu towarzyszy, i drugi ezoteryczny, ukryty, polegający na niezdolności do rozpoznania że „wszystko jest Bogiem, przez Boga, od Boga i dla Boga”<ref name="Amoli"/>.

''Tawh.īd wuğūdī'' ostatecznie dokona się wraz z przybyciem [[Mahdi]]ego. Zgodnie z systemem Amuliego Mahdi musi być ''walim'', a nie prorokiem. Podążając w tym za Sad ad-Dinem Hammują (zm. [[1252]]) i [[Abd ar-Razzak Kaszani|Abd ar-Razzakiem Kaszanim]] (zm. [[1330]]) al-Amuli utrzymuje że [[Pieczęć Proroków|pieczęcią]] powszechnej (''mot.laq'') ''wilai'' jest [[Ali ibn Abi Talib|Ali]], natomiast pieczęcią partykularnej ''wilai'' [[Mahomet]]a jest Mahdi<ref name="Amoli"/>. W tej kwestii al-Amuli różni się od Ibn Arabiego, dla którego pieczęcią ''wilai'' powszechnej był [[Jezus Chrystus|Jezus]], zaś pieczęcią partykularnej ''wilai'' Mahometa on sam. Zgodnie z szyicką profetologią i imamologią Hajdar al-Amuli wyraźnie zaznacza, że byłoby sprzecznością gdyby prorok był pieczęcią ''wilai'' powszechnej<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Corbin | imię=Henry  | inni=(przeł.) Katarzyna Pachniak| tytuł= Historia filozofii muzułmańskiej | data=2005 | wydawca=Wydawnictwo Akademickie „Dialog” | miejsce=Warszawa | isbn=83-89899-31-0 | strony=65 i 285}}</ref><ref name="Chittick"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Corbin | imię=Henry | autor link= Henry Corbin | inni=(przeł.) Katarzyna Pachniak| tytuł= Historia filozofii muzułmańskiej | data=2005 | wydawca=Wydawnictwo Akademickie „Dialog” | miejsce=Warszawa | isbn=83-89899-31-0}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Imamizm]]
[[Kategoria:Sufi]]
[[Kategoria:Wezyrowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]]
[[Kategoria:Nieznana data śmierci]]
[[Kategoria:Irańscy teolodzy muzułmańscy]]


text:
# Jarosław Kalinka
Jarosław Kalinka (ur. 2 maja 1964) – polski ginekolog-położnik i perinatolog, profesor zwyczajny medycyny. Kierownik Oddziału Położnictwa i Perinatologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, były prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej.
Absolwent Liceum Polskiego w Bengazi. Studia medyczne rozpoczął na Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie również uzyskał w 1989 roku dyplom lekarza medycyny. W 1995 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych a w 2006 roku został doktorem habilitowanym nauk medycznych. W 2010 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 2018 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk medycznych.

## Praca zawodowa
Pracę zawodową rozpoczął w 1991 roku, w latach 1998–2002 asystent w Instytucie Ginekologii i Położnictwa Akademii Medycznej w Łodzi, w którym przechodząc wszystkie etapy awansu zawodowego, związany jest do dziś. Zaczynał jako asystent, dochodząc w 2009 roku do stanowiska kierownika kliniki oraz do stanowiska profesora nadzwyczajnego w Klinice Perinatologii I Katedry Położnictwa i Ginekologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Laureat wielu nagród rektora za działalność naukową i dydaktyczną oraz laureat tytułu „Osobowość roku” w dziedzinie medycyna w Gali „Osobowości i Sukcesy Roku 2014 Ziemi Łódzkiej”. W 2016 roku został wybrany prezesem elektem Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej, był także członkiem zarządu.
W latach 2009–2024 pełnił funkcję kierownika Kliniki Perinatologii I Katedry Ginekologii i Położnictwa Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. M. Pirogowa w Łodzi (do 2009 Szpital im. Madurowicza). W tym szpitalu od 2008 był także ordynatorem Oddziału Perinatologii i Bloku Porodowego, 54-łóżkowego oddziału  składającego się z bloku porodowego, oddziału przedporodowego i połogowego oraz sali pooperacyjnej. Oddział posiadał najwyższy, III stopień referencyjny opieki perinatalnej (jeden z dwóch takich ośrodków w regionie łódzkim). W oddziale leczone są ciężarne i rodzące z grupy wysokiego ryzyka. W trakcie kierowania oddziałem opracował i wprowadził do praktyki klinicznej nowe standardy postępowania leczniczego i operacyjnego, w tym m.in. w przypadkach krwotoków okołoporodowych (operacja modo B-Lynch, karbetocyna), porodów przedwczesnych oraz technik nadzoru okołoporodowego.
Od 2018 zasiada w Radzie Dyrektorów Preterm Birth Collaborative (Prebic), międzynarodowej organizacji z siedzibą w USA zajmującej się tematyką porodów przedwczesnych.
W latach: 2019–2023 (2024?) pełnił funkcję Prezesa Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej, jest jego ekspertem. W 2018 roku został przewodniczącym zarządu łódzkiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników. Pełni tę funkcję do dzisiaj.
Od 2024 kierownik Oddziału Położnictwa i Perinatologii Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

## Specjalizacja
Jego zainteresowania kliniczne dotyczą epidemiologii perinatalnej, profilaktyki i diagnostyki porodu przedwczesnego, hipotrofii płodu (czynników ryzyka, leczenia), środowiskowych przyczyn powstawania wybranych patologii ciąży, czynników immunologicznych i infekcyjnych wpływających na przebieg i wynik ciąży oraz genetycznych uwarunkowań porodu przedwczesnego. Od 2007 roku reprezentuje Polskę w międzynarodowym Stowarzyszeniu zajmującej się zapobieganiem występowania porodu przedwczesnego PREBIC (Preterm Birth Collaborative).
Autor licznych publikacji naukowych (ponad 100), 270 wystąpień zjazdowych, monografii oraz podręczników dla studentów i lekarzy z zakresu położnictwa i ginekologii i perinatologii.

title: Jarosław Kalinka

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jarosław Kalinka
 |grafika                   = Profesor kalinka.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 2 maja 1964
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |specjalność               =
 |jakich nauk = medycznych
 |almamater                 =
 |doktorat data = 1995
 |habilitacja data = 2006
 |profesura data = 9 maja 2018
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Uniwersytet Medyczny w Łodzi]]
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Jarosław Kalinka
 |wikiźródła                =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jarosław Kalinka''' (ur. [[2 maja]] [[1964]]) – polski ginekolog-położnik i [[Perinatologia|perinatolog]], profesor zwyczajny medycyny. Kierownik Oddziału Położnictwa i Perinatologii [[Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi|Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi]], były prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej.

Absolwent Liceum Polskiego w [[Bengazi]]. Studia medyczne rozpoczął na [[Akademia Medyczna w Łodzi|Akademii Medycznej w Łodzi]], gdzie również uzyskał w 1989 roku dyplom lekarza medycyny. W 1995 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych a w 2006 roku został doktorem habilitowanym nauk medycznych. W 2010 roku otrzymał tytuł [[Profesor uczelni|profesora nadzwyczajnego]]{{fakt|data=2025-02}}. W 2018 roku otrzymał tytuł naukowy [[Profesor|profesora]] nauk medycznych<ref>{{Cytuj |tytuł = Aktualności - Nominacje - Prezydent wręczył nominacje profesorskie |data = 21 czerwca 2018 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej |url = https://www.prezydent.pl/aktualnosci/nominacje/prezydent-wreczyl-nominacje-profesorskie,7550}}</ref><ref>{{Monitor Polski|2018|558}}</ref>.

== Praca zawodowa ==
Pracę zawodową rozpoczął w 1991 roku, w latach 1998–2002 asystent w Instytucie Ginekologii i Położnictwa Akademii Medycznej w Łodzi, w którym przechodząc wszystkie etapy awansu zawodowego, związany jest do dziś. Zaczynał jako asystent, dochodząc w 2009 roku do stanowiska kierownika kliniki oraz do stanowiska profesora nadzwyczajnego w Klinice Perinatologii I Katedry Położnictwa i Ginekologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi<ref name=":4">{{Cytuj stronę|url=http://perinatologia.umed.pl/index.php/sklad-osobowy-kliniki/|tytuł=Skład osobowy kliniki - CV|data dostępu=2017-10-30|opublikowany=Klinika Perinatologii i Katedra Ginekologii i Położnictwa Uniwersytetu Medycznego w Łodzi|archiwum=https://web.archive.org/web/20200928045112/http://perinatologia.umed.pl/index.php/sklad-osobowy-kliniki/|zarchiwizowano=2020-09-28}}</ref>. Laureat wielu nagród [[rektor]]a za działalność naukową i dydaktyczną oraz laureat tytułu „Osobowość roku” w dziedzinie medycyna w Gali „Osobowości i Sukcesy Roku 2014 Ziemi Łódzkiej”<ref>{{Cytuj stronę | url = http://osobowosciisukcesy.pl/persons/prof-jaroslaw-kalinka/ | tytuł = prof. Jarosław Kalinka | data dostępu = 2017-10-30 | archiwum = https://web.archive.org/web/20171107022843/http://osobowosciisukcesy.pl/persons/prof-jaroslaw-kalinka/ | zarchiwizowano = 2017-11-07}}</ref>. W 2016 roku został wybrany prezesem elektem Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej, był także członkiem zarządu<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=http://panaceum.lodz.pl/prof-kalinka-prezesem-elektem-polskiego-towarzystwa-medycyny-perinatalnej|tytuł=Prof. Kalinka prezesem elektem Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej|data=28-06-2016|data dostępu=2017-10-30|archiwum=http://web.archive.org/web/20171107011420/http://panaceum.lodz.pl/prof-kalinka-prezesem-elektem-polskiego-towarzystwa-medycyny-perinatalnej|zarchiwizowano=2017-11-07}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Zarząd |data = 2017-07-06 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Polskie Towarzystwo Medycyny Perinatalnej |url = http://ptmp.edu.pl/zarzad.php |archiwum = http://web.archive.org/web/20170706170141/http://ptmp.edu.pl/zarzad.php |zarchiwizowano = 2017-07-06}}</ref>.

W latach 2009–2024 pełnił funkcję kierownika Kliniki Perinatologii I Katedry Ginekologii i Położnictwa<ref>{{Cytuj |tytuł = Znajdź / Pracownika: Kalinka |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Uniwersytet Medyczny w Łodzi |url = https://umed.pl/uczelnia/struktura/pracownicy/}}</ref> [[Uniwersytet Medyczny w Łodzi|Uniwersytetu Medycznego w Łodzi]], [[Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. Mikołaja Pirogowa w Łodzi|Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. M. Pirogowa w Łodzi]] (do 2009 [[Ośrodek Szpitalny im. Maurycego Madurowicza w Łodzi|Szpital im. Madurowicza]])<ref>{{Cytuj |autor = Jacek Suzin1, Jaros?aw Kalinka2, Wies?aw Tyli?ski1, Dariusz Sosnowski2, Maria Szubert3, Katarzyna Kowalczyk-Amico1 |tytuł = Oszczędzające leczenie raka jajnika u młodej kobiety – najczęstsze problemy ginekologiczno-położnicze na podstawie analizy opisu przypadku / Conserving treatment of ovarian cancer in a young woman – most frequent gynecological and obstetric problems on the basis of case study analysis |czasopismo = Ginekologia i Położnictwo |data = 2011-12-01 |data dostępu = 2025-02-09 |issn = 1896-3315 |wolumin = 6 |numer = 4 |s = 69 |typ nośnika = pdf |url = https://www.ginekologiaipoloznictwo.com/abstract/conserving-treatment-of-ovarian-cancer-in-a-young-woman--most-frequent-gynecological-and--obstetric-problems-on-the-basi-81835.html |język = en pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Rys historyczny Kliniki |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Klinika Perinatologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi |url = https://perinatologia.umed.pl/index.php/rys-historyczny-kliniki/}}</ref><ref name=":2">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Do Centralnego Szpitala Klinicznego przeprowadzają się kolejne kliniki |data = 2024-08-09 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Łódź Telewizja Polska S.A |url = https://lodz.tvp.pl/79723104/lodz-do-centralnego-szpitala-klinicznego-przeprowadzaja-sie-kolejne-kliniki}}</ref><ref name=":4" /><ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Szpital / Centralny Szpital Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Prof. dr hab. n. med. Jarosław Kalinka Ginekolog Łódź |url = https://jkalinka.pl/centralny-szpital-klinicznym-uniwersytetu-medycznego-w-lodzi/}}</ref>. W tym szpitalu od 2008 był także ordynatorem Oddziału Perinatologii i Bloku Porodowego<ref name=":1" /><ref name=":4" />, 54-łóżkowego oddziału  składającego się z bloku porodowego, oddziału przedporodowego i połogowego oraz sali pooperacyjnej. Oddział posiadał najwyższy, III stopień referencyjny opieki perinatalnej (jeden z dwóch takich ośrodków w regionie łódzkim). W oddziale leczone są ciężarne i rodzące z grupy wysokiego ryzyka. W trakcie kierowania oddziałem opracował i wprowadził do praktyki klinicznej nowe standardy postępowania leczniczego i operacyjnego, w tym m.in. w przypadkach krwotoków okołoporodowych (operacja modo B-Lynch, [[karbetocyna]]), porodów przedwczesnych oraz technik nadzoru okołoporodowego{{fakt|data=2025-02}}.

Od 2018{{fakt|data=2025-02}} zasiada w [[Rada dyrektorów|Radzie Dyrektorów]] Preterm Birth Collaborative<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Prof. Jarosław Kalinka został nowym prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej |data = 2019-05-12 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Dziennik Łódzki |url = https://dzienniklodzki.pl/prof-jaroslaw-kalinka-zostal-nowym-prezesem-polskiego-towarzystwa-medycyny-perinatalnej/ar/c14-14120361}}</ref> (Prebic)<ref>{{Cytuj |tytuł = Leadership |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Preterm Birth International Collaborative Global |url = https://www.prebicglobal.org/globalleadership.php |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Global Leadership Prebic Global |data = 2020-08-06 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = PrebicGlobal |url = https://www.prebicglobal.org/globalleadership.php |archiwum = http://web.archive.org/web/20200806062514/https://www.prebicglobal.org/globalleadership.php |zarchiwizowano = 2020-08-06}}</ref>, międzynarodowej organizacji z siedzibą w USA zajmującej się tematyką porodów przedwczesnych.

W latach: 2019–2023 (2024?<ref>{{Cytuj |tytuł = Zarząd |data = 2024-07-14 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Polskie Towarzystwo Medycyny Perinatalnej |url = https://ptmp.edu.pl/zarzad/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20240714133655/https://ptmp.edu.pl/zarzad/ |zarchiwizowano = 2024-07-14}}</ref>) pełnił funkcję Prezesa Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej<ref>{{Cytuj |autor = Olga Tymanowska |tytuł = Prof. Kalinka: mam nadzieję, że powrót do refundacji in vitro zahamuje spadek liczby porodów |data = 12-01-2024 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = pulsmedycyny.pl |url = https://pulsmedycyny.pl/medycyna/ginekologia-i-poloznictwo/prof-kalinka-mam-nadzieje-ze-powrot-do-refundacji-in-vitro-zahamuje-spadek-liczby-porodow/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = VIII Kongres Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej |data = 2019-05-03 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Klinika Perinatologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi |url = https://perinatologia.umed.pl/index.php/2019/05/03/ss/}}</ref>, jest jego ekspertem<ref>{{Cytuj |tytuł = Eksperci |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Polskie Towarzystwo Medycyny Perinatalnej |url = https://ptmp.edu.pl/eksperci/}}</ref>. W 2018 roku został przewodniczącym zarządu łódzkiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników. Pełni tę funkcję do dzisiaj<ref>{{Cytuj |tytuł = Prof. Jarosław Kalinka nowym Przewodniczącym OŁ PTGP |data = 2018-10-30 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Panaceum Okręgowa Izba Lekarska w Łodzi |url = http://panaceum.lodz.pl/prof-jaroslaw-kalinka-nowym-przewodniczacym-ol-ptgp |archiwum = http://web.archive.org/web/20181030211433/http://panaceum.lodz.pl/prof-jaroslaw-kalinka-nowym-przewodniczacym-ol-ptgp |zarchiwizowano = 2018-10-30}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Oddziały |data = 2020-07-06 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = PTGiP |url = http://www.ptgin.pl/oddzialy |archiwum = https://web.archive.org/web/20200706010042/http://www.ptgin.pl/oddzialy |zarchiwizowano = 2020-07-06}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Oddziały PTGiP |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = POLSKIE TOWARZYSTWO GINEKOLOGÓW I POŁOŻNIKÓW |url = https://www.ptgin.pl/oddzialy-ptgip}}</ref>.

Od 2024 kierownik Oddziału Położnictwa i Perinatologii [[Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi|Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi]]<ref name=":2" /><ref>{{Cytuj |autor = Krzysztof Domeradzki |tytuł = Kliniki Ginekologiczno – Położnicze  I Katedry Ginekologii i Położnictwa UM włączone w struktury Centralnego Szpitala Klinicznego |data = 2024-08-07 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytety Medycznego w Łodzi |url = https://csk.umed.pl/kliniki-ginekologiczno-poloznicze-i-katedry-ginekologii-i-poloznictwa-um-wlaczone-w-struktury-centralnego-szpitala-klinicznego/ |archiwum = http://web.archive.org/web/20240910103143/https://csk.umed.pl/kliniki-ginekologiczno-poloznicze-i-katedry-ginekologii-i-poloznictwa-um-wlaczone-w-struktury-centralnego-szpitala-klinicznego/ |zarchiwizowano = 2024-09-10}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Marzena Kalinowska |tytuł = Nowe kliniki w CKD. Onkologia przyjmuje pierwszych pacjentów |data = 2024-08-08 |data dostępu = 2025-02-09 |opublikowany = Uniwersytet Medyczny w Łodzi |url = https://umed.pl/nowe-kliniki-w-ckd-onkologia-przyjmuje-pierwszych-pacjentow/}}</ref><ref name=":0" />

== Specjalizacja ==
Jego zainteresowania kliniczne dotyczą [[Epidemiologia|epidemiologii]] perinatalnej, profilaktyki i diagnostyki porodu przedwczesnego, hipotrofii płodu (czynników ryzyka, leczenia), środowiskowych przyczyn powstawania wybranych [[Patologia ciąży|patologii ciąży]], czynników immunologicznych i infekcyjnych wpływających na przebieg i wynik ciąży oraz genetycznych uwarunkowań porodu przedwczesnego. Od 2007 roku reprezentuje Polskę w międzynarodowym Stowarzyszeniu zajmującej się zapobieganiem występowania porodu przedwczesnego PREBIC ([[Preterm Birth Collaborative]]){{fakt|data=2025-02}}.

Autor licznych publikacji naukowych (ponad 100), 270 wystąpień zjazdowych, [[Monografia|monografii]] oraz podręczników dla studentów i lekarzy z zakresu położnictwa i ginekologii i perinatologii{{fakt|data=2025-02}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kalinka, Jarosław}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Medycznej w Łodzi]]
[[Kategoria:Polscy ginekolodzy]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Medycznego w Łodzi]]
[[Kategoria:Lekarze związani z Łodzią]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1964]]

title: Jarosław Kalinka

Uczelnia: Uniwersytet Medyczny w Łodzi


text:
# Gottfried von Jena
Gottfried von Jena (ur. 20 listopada 1624 w Zerbst/Anhalt, zm. 8 stycznia 1703 w Halle) – niemiecki dyplomata, pruski polityk, profesor Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.
Jego ojciec i dziadek byli włodarzami miasta Zerbst/Anhalt w regionie Anhalt. Brat Friedricha (1620-1682). Dwukrotnie żonaty.
Studiował prawo na uniwersytetach w Wittenberdze, Gießen i Marburgu. W 1649 r. został profesorem w Heidelbergu. Od 1655 r. na służbie elektora brandenburskiego, objął kierowanie jednej z katedr na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.

title: Gottfried von Jena

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Gottfried von Jena
 |grafika                   = Arolsen Klebeband 01 617.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[20 listopada]] [[1624]]
 |miejsce urodzenia         = [[Zerbst/Anhalt]]
 |data śmierci              = [[8 stycznia]] [[1703]]
 |miejsce śmierci           = [[Halle (Saale)|Halle]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = prawnych
 |specjalność               =
 |almamater                 = [[Uniwersytet w Gießen]]
[[Uniwersytet w Marburgu]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Uniwersytet w Heidelbergu]]
[[Uniwersytet Viadrina we Frankfurcie nad Odrą]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |funkcja                   =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1649
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Gottfried von Jena
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Gottfried von Jena''' (ur. [[20 listopada]] [[1624]] w [[Zerbst/Anhalt]], zm. [[8 stycznia]] [[1703]] w [[Halle (Saale)|Halle]]) – niemiecki dyplomata, pruski polityk, profesor [[Uniwersytet Viadrina we Frankfurcie nad Odrą|Uniwersytetu Viadrina]] we [[Frankfurt nad Odrą|Frankfurcie nad Odrą]].

Jego ojciec i dziadek byli włodarzami miasta [[Zerbst/Anhalt]] w regionie [[Anhalt]]. Brat [[Friedrich von Jena|Friedricha]] (1620-1682). Dwukrotnie żonaty.

Studiował prawo na uniwersytetach w Wittenberdze, [[Gießen]] i [[Marburg]]u. W 1649 r. został profesorem w [[Heidelberg]]u. Od 1655 r. na służbie elektora brandenburskiego, objął kierowanie jednej z katedr na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.

== Bibliografia ==
* Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-lexicon: Im Vereine mit mehreren Historikern, Leipzig 1863, Friedrich Voigt [http://books.google.com/books?id=HtctdetO04AC&pg=PA558&lpg=PA558&dq=gottfried+von+jena&source=web&ots=KPql5jbRT6&sig=wPdunQR0U249Ai3F_aEmW_mhm3o Online]
* H. Prutz: Gottfried von Jena als brandenburgischer Reichstagsgesandter, in Forschungen zur brandenburgischen und preußischen Geschichte (FBPG) Jg. 18, 1905

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jena, Gottfried von}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Marburgu]]
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Wittenberdze]]
[[Kategoria:Niemieccy dyplomaci]]
[[Kategoria:Niemieccy politycy]]
[[Kategoria:Niemieccy przedstawiciele nauk prawnych]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu we Frankfurcie nad Odrą]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu w Heidelbergu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1624]]
[[Kategoria:Zmarli w 1703]]

title: Gottfried von Jena

Data i miejsce urodzenia: 20 listopada 1624 · Zerbst/Anhalt

Data i miejsce śmierci: 8 stycznia 1703 · Halle

Alma Mater: Uniwersytet w Gießen · Uniwersytet w Marburgu

Uczelnia: Uniwersytet w Heidelbergu · Uniwersytet Viadrina we Frankfurcie nad Odrą


text:
# Budagowo
Budagowo (ros. Будагово) – wieś (sieło) w Rosji, w obwodzie irkuckim, w rejonie tułuńskim. W 2010 liczyła 1276 mieszkańców.

title: Budagowo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                       = Budagowo
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Будагово}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód irkucki
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon tułuński|tułuński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 1276
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Budagowo''' ({{w języku|ru|Будагово}}) – wieś (sieło) w [[Rosja|Rosji]], w [[obwód irkucki|obwodzie irkuckim]], w [[rejon tułuński|rejonie tułuńskim]]. W 2010 liczyła 1276 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/irkutskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu irkuckiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w obwodzie irkuckim]]

title: BudagowoБудагово

Państwo: Rosja

Obwód: irkucki

Rejon: tułuński


text:
# Joseph Kessel
Joseph Kessel (ur. 10 lutego 1898 w Clarze, zm. 23 lipca 1979 w Avernes) – francuski dziennikarz i pisarz.

## Życiorys
Urodził się w Clarze, w prowincji Entre Ríos, w Argentynie (jego ojciec, Samuel Kessel, litewski lekarz żydowskiego pochodzenia, często zmieniał miejsce pobytu). Lata 1905–1908 Joseph spędził w Orenburgu, w Rosji. Stąd rodzina przeniosła się do Francji. Kessel uczęszczał do szkół średnich w Nicei (liceum Masséna) i Paryżu (liceum Louis-le-Grand).
Po skończeniu nauki i uzyskaniu świadectwa (nauki humanistyczne), w wieku 17 lat dostał pracę w redakcji pisma „Journal des Débats”. Interesował się teatrem, w 1916 wystąpił kilkukrotnie jako aktor w teatrze Odeon. Gdy wybuchła I wojna światowa, zaciągnął się do armii na ochotnika, służył najpierw w artylerii, potem w lotnictwie, w eskadrze S.39. Pod koniec wojny wysłany w misji wojskowej na Syberię. Po zakończeniu wojny Kessel, odznaczony Krzyżem wojennym i Medalem Wojskowym wystąpił o przyznanie obywatelstwa francuskiego.
Wznowił współpracę z „Journal des Débats”, pisywał też do innych czasopism, m.in. „La Liberté”, "Figaro”, „Mercure de France”. Kessel należał do czołówki reporterskiej Francji, relacjonował wydarzenia rewolucji irlandzkiej, narodziny państwa Izrael (następnego dnia po proklamowaniu niepodległości w 1948 Kessel wylądował samolotem w Hajfie), interesował się podziemnym światem Berlina, relacjonował pierwsze loty francuskiego Aeropostalu (zaprzyjaźnił się z Jeanem Mermozem, któremu potem poświęcił książkę). W 1928 został współzałożycielem tygodnika polityczno-literackiego „Gringoire”, w którym swe pierwsze teksty publikował Roman Kacew (później używał pseudonimu Romain Gary).
Podczas wojny 1939–1940 był korespondentem wojennym. Po upadku Francji Kessel znalazł się w konspiracyjnym ruchu oporu. Razem z Maurice'em Druonem (swoim bratankiem) przeszedł przez Pireneje do Hiszpanii, skąd dotarł do Anglii, w której nawiązał kontakt z Wolną Francją gen. de Gaulle’a. W maju 1943 razem z Druonem napisał francuskie słowa do piosenki Anny Marly „Chant des Partisans”. Piosenka stała się bardzo popularnym hymnem Wolnych Francuzów. Pod koniec wojny, w stopniu porucznika odbywał nocne loty nad Francją utrzymując kontakt i przekazując rozkazy oddziałom Ruchu Oporu.
Po zakończeniu wojny znów pracował jako reporter, odbywając liczne podróże m.in. po Palestynie, Afryce, Birmie i Afganistanie.
Jego talent i zasługi dla kultury francuskiej zostały docenione: 22 listopada 1962 został przyjęty w poczet członków Akademii Francuskiej (14 głosów za, przeciw 10), Zajął fotel 27, który przed nim zajmował Auguste-Armand de la Force. Uznaniem i rodzajem hołdu dla pisarza jest również przyznawana we Francji od 1991 literacka nagroda jego imienia (Prix Joseph-Kessel).
Opublikował około 80 powieści, z których wiele zostało zekranizowanych.
Zmarł w Avernes, Val-d-’Oise, w wieku 81 lat (przyczyną śmierci było pęknięcie tętniaka). Pochowany został na paryskim cmentarzu Montparnasse.

## Odznaczenia i nagrody
- Wielki Oficer Orderu Legii Honorowej
- Medal wojskowy
- Krzyż Wojenny (1914-1918)
- Krzyż Wojenny 1939-1945
- Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Commandeur des Arts et des Lettres), order przyznany przez francuskie Ministerstwo Kultury

- 1926 Grand Prix Akademii Francuskiej (Grand Prix du Roman de l’Académie Française – za książkę „Les Captifs”)
- 1959 Literacka Nagroda Księcia Pierre de Monaco (Prix Prince-Pierre-de-Monaco)[1]

## Publikacje
- 1922 Krwawy step – wyd. polskie 1928 (tytuł oryginalny La steppe rouge)
- 1923 Załoga: opowieść lotnicza – wyd. polskie z 1926 (tytuł oryginalny L’équipage)
- 1926 Les captifs (nagroda Akademii Francuskiej – Grand Prix du roman)
- 1926 Machno i jego Żydówka
- 1927 Nuits de princes
- 1928 Piękność dnia – wyd. polskie 1985 (tytuł oryginalny Belle de jour); w 1967, według powieści powstał film Piękność dnia w reż. Luisa Buñuela)
- 1932 Fortune carrée
- 1936 Nieznajoma z Sans-Souci – wyd. polskie 1936 (tytuł oryginalny La Passante du Sans-Souci; w 1982 Jacques Rouffio zrealizował film pod tym samym tytułem)
- 1936 Hollywood, Ville mirage
- 1939 Mermoz
- 1943 Armia cieni – wyd. polskie 1947 (tytuł oryginalny L’Armée des ombres; w 1969 Jean-Pierre Melville na podstawie tej książki zrealizował film pod tym samym tytułem)
- 1946 Bataillon du ciel (Sky Battalion), (Alexandre Esway na podstawie tej książki zrealizował w 1947 film "They Are Not Angels")
- 1950 Le tour du malheur
- 1958 Lew – wydanie polskie 1960 (tytuł oryginalny Le lion); w 1962 film Lew ("The Lion") zrealizował Jack Cardiff, a w 2003 José Pinheiro)
- 1962 The Magic Touch, w USA wydana jako "The Man with the Miraculous Hands")
- 1967 Jeźdźcy – wyd. polskie 1971 (tytuł oryginalny Les cavaliers; w 1971 powstał film Jeźdźcy (The Horsemen) w reż. Johna Frankenheimera)
- 1972 Partout un ami
- 1972 Des hommes
- 1975 Les temps sauvages

title: Joseph Kessel

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Joseph Kessel
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Joseph Kessel.jpg
 |opis grafiki          = Joseph Kessel
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = 10 lutego 1898
 |miejsce urodzenia     = [[Clara (Argentyna)|Clara]]
 |data śmierci          = 23 lipca 1979
 |miejsce śmierci       = [[Avernes]]
 |narodowość            =
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 = [[powieść]], [[esej]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
* ''L’équipage''
* ''Les captifs''
* ''[[Piękność dnia (powieść)|Piękność dnia]]''
* ''Mermoz''
* ''[[Armia cieni (książka)|Armia cieni]]''
* ''Chant des Partisans''
* ''Les cavaliers''
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           = {{order|LH|WO}} {{order|MM(MW)}} {{order|KWF|I}} {{order|KWF|II}} {{order|OSiL|KOM}}
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Joseph Kessel''' (ur. [[10 lutego]] [[1898]] w [[Clara (Argentyna)|Clarze]], zm. [[23 lipca]] [[1979]] w [[Avernes]]) – francuski dziennikarz i pisarz.

== Życiorys ==
Urodził się w Clarze, w prowincji [[Entre Ríos (prowincja)|Entre Ríos]], w Argentynie (jego ojciec, Samuel Kessel, litewski lekarz żydowskiego pochodzenia, często zmieniał miejsce pobytu). Lata 1905–1908 Joseph spędził w [[Orenburg]]u, w Rosji. Stąd rodzina przeniosła się do Francji. Kessel uczęszczał do szkół średnich w [[Nicea|Nicei]] (liceum Masséna) i Paryżu (liceum Louis-le-Grand).
Po skończeniu nauki i uzyskaniu świadectwa (nauki humanistyczne), w wieku 17 lat dostał pracę w redakcji pisma „Journal des Débats”. Interesował się teatrem, w 1916 wystąpił kilkukrotnie jako aktor w teatrze Odeon. Gdy wybuchła I wojna światowa, zaciągnął się do armii na ochotnika, służył najpierw w artylerii, potem w lotnictwie, w eskadrze S.39. Pod koniec wojny wysłany w misji wojskowej na Syberię. Po zakończeniu wojny Kessel, odznaczony Krzyżem wojennym i Medalem Wojskowym wystąpił o przyznanie obywatelstwa francuskiego.

Wznowił współpracę z „Journal des Débats”, pisywał też do innych czasopism, m.in. „La Liberté”, "Figaro”, „Mercure de France”. Kessel należał do czołówki reporterskiej Francji, relacjonował wydarzenia rewolucji irlandzkiej, narodziny państwa Izrael (następnego dnia po proklamowaniu niepodległości w 1948 Kessel wylądował samolotem w [[Hajfa|Hajfie]]), interesował się podziemnym światem Berlina, relacjonował pierwsze loty francuskiego Aeropostalu (zaprzyjaźnił się z [[Jean Mermoz|Jeanem Mermozem]], któremu potem poświęcił książkę). W 1928 został współzałożycielem tygodnika polityczno-literackiego „Gringoire”, w którym swe pierwsze teksty publikował Roman Kacew (później używał pseudonimu [[Romain Gary]]).

Podczas wojny 1939–1940 był korespondentem wojennym. Po upadku Francji Kessel znalazł się w konspiracyjnym [[Francuski ruch oporu|ruchu oporu]]. Razem z [[Maurice Druon|Maurice'em Druonem]] (swoim bratankiem) przeszedł przez [[Pireneje]] do Hiszpanii, skąd dotarł do Anglii, w której nawiązał kontakt z [[Wolna Francja|Wolną Francją]] gen. [[Charles de Gaulle|de Gaulle’a]]. W maju 1943 razem z Druonem napisał francuskie słowa do piosenki Anny Marly „Chant des Partisans”. Piosenka stała się bardzo popularnym hymnem [[Wolna Francja|Wolnych Francuzów]]. Pod koniec wojny, w stopniu porucznika odbywał nocne loty nad Francją utrzymując kontakt i przekazując rozkazy oddziałom Ruchu Oporu.

Po zakończeniu wojny znów pracował jako reporter, odbywając liczne podróże m.in. po Palestynie, Afryce, Birmie i Afganistanie.

Jego talent i zasługi dla kultury francuskiej zostały docenione: 22 listopada 1962 został przyjęty w poczet członków [[Akademia Francuska|Akademii Francuskiej]] (14 głosów za, przeciw 10), Zajął [[Lista członków Akademii Francuskiej według foteli|fotel 27]], który przed nim zajmował Auguste-Armand de la Force. Uznaniem i rodzajem hołdu dla pisarza jest również przyznawana we Francji od 1991 literacka nagroda jego imienia (Prix Joseph-Kessel).

Opublikował około 80 powieści, z których wiele zostało zekranizowanych.

Zmarł w Avernes, Val-d-’Oise, w wieku 81 lat (przyczyną śmierci było pęknięcie [[tętniak]]a). Pochowany został na paryskim [[Cmentarz Montparnasse|cmentarzu Montparnasse]].

== Odznaczenia i nagrody ==
* Wielki Oficer Orderu [[Legia Honorowa|Legii Honorowej]]
* [[Medal Wojskowy (Francja)|Medal wojskowy]]
* [[Krzyż Wojenny (Francja)|Krzyż Wojenny]] (1914-1918)
* [[Krzyż Wojenny (Francja)|Krzyż Wojenny]] 1939-1945
* Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Commandeur des Arts et des Lettres), order przyznany przez francuskie Ministerstwo Kultury

* 1926 Grand Prix Akademii Francuskiej (Grand Prix du Roman de l’Académie Française – za książkę „Les Captifs”)
* 1959 Literacka Nagroda Księcia Pierre de Monaco (Prix Prince-Pierre-de-Monaco)<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.fondationprincepierre.mc/fr/2-prix-litteraires/8-prix-litteraire-prince-pierre/1-palmares.html#|tytuł=Prix Littéraire Prince Pierre de Monaco|data dostępu=2012-09-01|archiwum=https://archive.is/20150309052102/http://www.fondationprincepierre.mc/fr/2-prix-litteraires/8-prix-litteraire-prince-pierre/1-palmares.html|zarchiwizowano=2015-03-09}}</ref>

== Publikacje ==
* 1922 ''Krwawy step'' – wyd. polskie 1928 (tytuł oryginalny ''La steppe rouge'')
* 1923 ''Załoga: opowieść lotnicza'' – wyd. polskie z 1926 (tytuł oryginalny ''L’équipage'')
* 1926 ''Les captifs'' (nagroda Akademii Francuskiej – Grand Prix du roman)
* 1926 ''[[Machno i jego Żydówka]]''
* 1927 ''Nuits de princes''
* 1928 ''[[Piękność dnia (powieść)|Piękność dnia]]'' – wyd. polskie 1985 (tytuł oryginalny ''Belle de jour''); w 1967, według powieści powstał film [[Piękność dnia (film)|Piękność dnia]] w reż. [[Luis Buñuel|Luisa Buñuela]])
* 1932 ''Fortune carrée''
* 1936 ''Nieznajoma z Sans-Souci'' – wyd. polskie 1936 (tytuł oryginalny ''La Passante du Sans-Souci''; w 1982 Jacques Rouffio zrealizował film pod tym samym tytułem)
* 1936 ''Hollywood, Ville mirage''
* 1939 ''Mermoz''
* 1943 ''[[Armia cieni (książka)|Armia cieni]]'' – wyd. polskie 1947 (tytuł oryginalny ''L’Armée des ombres''; w 1969 [[Jean-Pierre Melville]] na podstawie tej książki zrealizował [[Armia cieni (film)|film pod tym samym tytułem]])
* 1946 ''Bataillon du ciel'' (Sky Battalion), (Alexandre Esway na podstawie tej książki zrealizował w 1947 film "They Are Not Angels")
* 1950 ''Le tour du malheur''
* 1958 ''Lew'' – wydanie polskie 1960 (tytuł oryginalny ''Le lion''); w 1962 film ''Lew'' ("The Lion") zrealizował [[Jack Cardiff]], a w 2003 [[José Pinheiro]])
* 1962 ''The Magic Touch'', w USA wydana jako "The Man with the Miraculous Hands")
* 1967 ''Jeźdźcy'' – wyd. polskie 1971 (tytuł oryginalny ''Les cavaliers''; w 1971 powstał film ''Jeźdźcy'' (''The Horsemen'') w reż. [[John Frankenheimer|Johna Frankenheimera]])
* 1972 ''Partout un ami''
* 1972 ''Des hommes''
* 1975 ''Les temps sauvages''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.academie-francaise.fr/immortels/base/academiciens/fiche.asp?param=625 | tytuł = Joseph Kessel na stronach Akademii Francuskiej | opublikowany = academie-francaise.fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20120716210718/http://www.academie-francaise.fr/immortels/base/academiciens/fiche.asp?param=625 | zarchiwizowano = 2012-07-16}}
* {{IMDb|osoba|0450262|Joseph Kessel}} w internetowej bazie filmowej [[IMDb]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kessel, Joseph}}
[[Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej]]
[[Kategoria:Francuscy korespondenci wojenni]]
[[Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Niceą]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Paryżem]]
[[Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja)]]
[[Kategoria:Francuscy Żydzi]]
[[Kategoria:Francuzi pochodzenia litewskiego]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Montparnasse w Paryżu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1898]]
[[Kategoria:Zmarli w 1979]]

title: Joseph Kessel

Data i miejsce urodzenia: 10 lutego 1898 · Clara

Data i miejsce śmierci: 23 lipca 1979 · Avernes

Dziedzina sztuki: literatura

Epoka: powieść, esej


text:
# MC Algier
Mouloudia Club d'Alger (arab. مولودية الجزائر) – algierski klub piłkarski,  grający obecnie w pierwszej lidze, mający siedzibę w mieście Algier, stolicy kraju.

## Historia
Klub został założony w 1921. Swój pierwszy sukces osiągnął w 1971, kiedy sięgnął po Puchar Algierii, a łącznie zdobywał go osiem razy. Także siedmiokrotnie zostawał mistrzem Algierii - pierwszy tytuł zdobył w 1972. W 1976 awansował do finału Pucharu Mistrzów, a w nim okazał się lepszy od gwinejskiego klubu Hafia Conakry (0:3, 3:0, karne 3:0).
Domowe mecze MC Algier rozgrywa na stadionie 5 Lipca 1962, mieszczącym 80 tysięcy widzów i będącym największym obiektem sportowym w kraju.

## Sukcesy
- Mistrzostwo Algierii: 9 razy
1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1999, 2010, 2024, 2025
- Puchar Algierii: 8 razy
1971, 1973, 1976, 1983, 2006, 2007, 2014, 2016
- Superpuchar Algierii: 3 razy
2006, 2007, 2014
- Puchar Ligi Algierskiej: 2 razy
1998, 1999
- Puchar Mistrzów: 1 raz
1976
- Puchar Zdobywców Pucharów Maghrebu: 2 razy
1971/1972, 1973/1974

title: MC Algier

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = MC Algier
 |nazwa oryginalna      = نادي مولودية الجزائر
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               = Logo MCA 1921.png
 |opis grafiki          = Herb MC Algier
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Mouloudia Club d'Alger
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 =
 |data założenia        = 7 sierpnia 1921
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Championnat National de Première Division|Ligue Professionnelle 1]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = Lot Benhaddadi Said 12 B
42300 Cheraga
Algier
 |obiekt sportowy       = [[Stadion 5 Lipca 1962]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = Amar Brahmia{{r|Ligue 1 : Le Mouloudia officialise le retour de Neghiz}}
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[Nabil Neghiz]]<ref name="Ligue 1 : Le Mouloudia officialise le retour de Neghiz">{{Cytuj stronę | url = http://www.dzfoot.com/2021/04/28/ligue-1-le-mouloudia-officialise-le-retour-de-neghiz-202589.php | tytuł = Ligue 1 : Le Mouloudia officialise le retour de Neghiz | autor = Juba Touabi | data = 2021-04-28 | opublikowany = dzfoot.com | język = fr | data dostępu = 2021-05-03}}</ref>
 |asystent trenera      = [[Réda Babouche]]
Lotfi Amrouche
Saber Bensmail
 |paski_kos1            = _MNEAway
 |koszulka1             = 00936B
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = ff3030
 |lewareka1             = 00936B
 |paski_lr1             = _redshoulders
 |prawareka1            = 00936B
 |paski_pr1             = _redshoulders
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            = _red_stripes
 |koszulka2             = 00936B
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             = 00936B
 |paski_lr2             = _red_stripes
 |prawareka2            = 00936B
 |paski_pr2             = _red_stripes
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |commons               = Category:MC Alger
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   = http://www.mouloudia.org/
}}
'''Mouloudia Club d'Alger''' ([[język arabski|arab.]] مولودية الجزائر) – [[Algieria|algierski]] klub [[Piłka nożna|piłkarski]],  grający obecnie w [[Championnat National de Première Division|pierwszej lidze]], mający siedzibę w mieście [[Algier]], stolicy kraju.

== Historia ==
Klub został założony w [[1921]]. Swój pierwszy sukces osiągnął w [[1971]], kiedy sięgnął po [[Puchar Algierii w piłce nożnej|Puchar Algierii]], a łącznie zdobywał go osiem razy. Także siedmiokrotnie zostawał [[Championnat National de Première Division|mistrzem Algierii]] - pierwszy tytuł zdobył w [[1972]]. W [[1976]] awansował do finału [[Afrykańska Liga Mistrzów|Pucharu Mistrzów]], a w nim okazał się lepszy od [[Gwinea|gwinejskiego]] klubu [[Hafia FC|Hafia Conakry]] (0:3, 3:0, [[seria rzutów karnych|karne]] 3:0).

Domowe mecze MC Algier rozgrywa na stadionie [[Stadion 5 Lipca 1962|5 Lipca 1962]], mieszczącym 80 tysięcy widzów i będącym największym obiektem sportowym w kraju.

== Sukcesy ==
* [[Championnat National de Première Division|Mistrzostwo Algierii]]: 9 razy
*: 1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1999, 2010, 2024, 2025
* [[Puchar Algierii w piłce nożnej|Puchar Algierii]]: 8 razy
*: 1971, 1973, 1976, 1983, 2006, 2007, 2014, 2016
* [[Superpuchar Algierii w piłce nożnej|Superpuchar Algierii]]: 3 razy
*: 2006, 2007, 2014
* [[Puchar Ligi Algierskiej]]: 2 razy
*: 1998, 1999
* [[Afrykańska Liga Mistrzów|Puchar Mistrzów]]: 1 raz
*: 1976
* [[Puchar Zdobywców Pucharów Maghrebu]]: 2 razy
*: 1971/1972, 1973/1974

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.mouloudia.org/ Oficjalna strona klubu]

{{Championnat d'Algérie}}
{{Afrykańska Liga Mistrzów}}

[[Kategoria:MC Algier]]
[[Kategoria:Algierskie kluby piłkarskie|Algier MC]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1921]]

title: · MC Algierنادي مولودية الجزائر

Pełna nazwa: Mouloudia Club d'Alger

Data założenia: 7 sierpnia 1921

Liga: Ligue Professionnelle 1

Państwo: Algieria

Adres: Lot Benhaddadi Said 12 B · 42300 Cheraga · Algier

Stadion: Stadion 5 Lipca 1962

Prezes: Amar Brahmia

Trener: Nabil Neghiz

Asystent trenera: Réda Babouche · Lotfi Amrouche · Saber Bensmail

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Stanisław Daszewski
Stanisław Daszewski (ur. 25 grudnia 1888 w Syczówce, zm. 29 listopada 1959) – kapitan pilot–obserwator Wojska Polskiego, inżynier, kawaler Orderu Virtuti Militari.

## Życiorys
Syn Jana i Emilii z Hofmaisterów. Ukończył gimnazjum filologiczne, następnie studiował na politechnice w Monachium, którą ukończył z tytułem inżyniera. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił 7 sierpnia 1914 roku jako ochotnik do Legionów Polskich. Otrzymał przydział do 2 pułku ułanów, w którym od 1 grudnia 1915 pełnił obowiązki dowódcy plutonu, a od 1 grudnia 1916 dowódcy szwadronu karabinów maszynowych. Odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i 19 lutego 1918 roku został internowany. Na stopień chorążego został mianowany 1 grudnia 1915, a na stopień podporucznika 1 listopada 1916 w kawalerii.
21 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika z byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego. W lutym 1919 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków do Centralnych Składów Lotniczych przy Sekcji Żeglugi Napowietrznej MSWojsk. Następnie służył w 5 eskadrze lotniczej, następnie w 9 eskadrze wywiadowczej i 39 eskadrze Breguetów. 1 sierpnia 1919 roku został skierowany na kurs do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Warszawie. Było to szkolenie organizowane w ramach I kursu w OSOL, zostało zakończone we wrześniu. Został przydzielony do V dyonu lotniczego, gdzie od października 1919 roku pełnił funkcję adiutanta. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem kawalerii. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Frontu Pomorskiego.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył jako obserwator w składzie 3 eskadry wywiadowczej. 19 kwietnia, w załodze z Jerzym Kossowskim, wszedł w skład grupy złożonej z czterech załóg, które przeprowadziły rozpoznanie i bombardowanie Kijowa. Lot był trudny nawigacyjnie i niebezpieczny, gdyż polskie załogi miały do pokonania 600 kilometrów (z czego większość nad terenem zajętym przez nieprzyjaciela). Zakończył się sukcesem, zniszczono tory kolejowe, uszkodzono obrotnicę przed parowozownią, co doprowadziło do opóźnień w przegrupowaniu wojsk nieprzyjaciela. Sam Daszewski wyróżnił się podczas tego lotu skutecznością bombardowania (uszkodził jedną z lokomotyw) oraz tym, że podczas lotu przeprowadził szczegółowe rozpoznanie pozycji nieprzyjaciela.
26 kwietnia 1920 rok, na polecenie Szefa Ścisłego Sztabu Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych przeprowadził rozpoznanie w rejonie Koziatyn–Berdyczów. W czasie lotu, poza przeprowadzeniem szczegółowego rozpoznania wskazanego rejonu, przeprowadził też ataki na oddziały Armii Czerwonej. Dostarczył oddziałom lądowym szczegółowe informacje o rozmieszczeniu oddziałów nieprzyjaciela co znacznie ułatwiło działania oddziałom polskim. 27 kwietnia poleciał na rozpoznanie w rejonie Koziatyna, podczas tego lotu również przeprowadzał ataki na oddziały Armii Czerwonej.
30 kwietnia, w załodze z por. pil. Tadeuszem Praussem, przeprowadzał rozpoznanie w rejonie Fastowa. Podczas tego lotu zaatakował bombami i ogniem z karabinu maszynowego kolumnę marszową nieprzyjaciela. Ich samolot został kilkakrotnie trafiony (odstrzelono pokrywę silnika), ale pilot zdołął powrócić na macierzyste lotnisko.
19 maja 1920 roku, w załodze z Józefem Krzyczkowskim wziął udział w ataku na stację Demirki, gdzie nieprzyjaciel zgromadził transporty kolejowe i pociągi pancerne. Nalot okazał się nieskuteczny, dodatkowo obrona przeciwlotnicza bolszewików uszkodziła samolot Krzyczkowskiego i Daszewskiego. Następnego dnia polskie samoloty powróciły w ten rejon. Ich nalot okazał się skuteczniejszy, uszkodzono pociąg pancerny "Lenin" a kilka innych zostało zmuszonych do wycofania się.
23 maja, również z pil. Krzyczkowskim, wykrył koncentrację wojsk nieprzyjaciela pod Rżyszczewem. Udało im się zaatakować wrogie oddziały oraz przekazać polskim wojskom meldunek o położeniu nieprzyjaciela 14 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej. Informacje zebrane podczas tego lotu ułatwiły polskim oddziałom atak na Rżyszczew i zminimalizowały straty po polskiej stronie.
30 maja brał udział w ataku na statki nieprzyjaciela na Dnieprze. W wyniku ataku jeden statek został zatopiony, a drugi został uszkodzony i wyrzucony na brzeg przez załogę. 5 czerwca 1920 roku, poleciał z pil. Jerzym Kossowskim, na rozpoznanie z bombardowaniem rejonów na wschód od Kijowa. Podczas lotu powrotnego ich samolot został  przechwycony przez nieprzyjacielski myśliwiec z 21. oddziału rozpoznawczego lotnictwa Armii Czerwonej (pilot Prochorow). W wyniku walki Stanisław Daszewski został ranny w głowę; pilot zdołał doprowadzić samolot do bazy.
27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Lotniczych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po rekonwalescencji, 2 grudnia 1920 roku, otrzymał przydział do Niższej Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, gdzie służył do sierpnia następnego roku. Następnie został przeniesiony do Centralnych Zakładów Lotniczych w Warszawie. 24 grudnia 1921 roku ogłoszono jego przeniesienie do rezerwy na skutek wniosku reklamacyjnego.
Po zwolnieniu z wojska pracował w przemyśle ciężkim na Górnym Śląsku i w latach 1929–1932 w branży motoryzacyjnej, a od 1933 roku w Polskich Liniach Lotniczych LOT. W marcu 1930 roku został przeniesiony w rezerwie z 1 pułku lotniczego do 6 pułku lotniczego we Lwowie.
W 1939 roku został zmobilizowany, w trakcie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Szczecinie. W 1947 roku został aresztowany i oskarżony przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego o współpracę z angielskim wywiadem. W trakcie śledztwa został uniewinniony i uwolniony. Zmarł 29 listopada 1959 roku.

## Ordery i odznaczenia
Za swą służbę w polskim lotnictwie otrzymał odznaczenia:
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8085[23] – 27 lipca 1922[24]
- Krzyż Niepodległości – 2 maja 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[25]
- Krzyż Walecznych[26]
- Polowa Odznaka Obserwatora nr 59 – 11 listopada 1928 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”[27]

title: Stanisław Daszewski

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Stanisław Daszewski
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lotnictwo
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Daszewski Stanisław kpt. pilot-obs. kawaler VM.jpg
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Naramiennik Porucznik lotnicze.png
 |stopień             = kapitan pilot obserwator
 |data urodzenia      = 25 grudnia 1888
 |miejsce urodzenia   = [[Syczówka]]
 |data śmierci        = 29 listopada 1959
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         =
 |siły zbrojne        = [[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja            = [[Plik:Roundel of Poland (1921-1993).svg|20px]] [[Lotnictwo wojskowe II RP|Lotnictwo Wojska Polskiego]]
 |jednostki           = 5 eskadra lotnicza
[[9 Eskadra Wywiadowcza|9 eskadra wywiadowcza]]
[[16 Eskadra Wywiadowcza|39 eskadra Breguetów]]
[[3 Eskadra Wywiadowcza|3 eskadra wywiadowcza]]
[[1 Pułk Lotniczy|1 pułk lotniczy]]
[[6 Pułk Lotniczy|6 pułk lotniczy]]
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = [[Plik:Obserwator.jpg|20px|Polowa Odznaka Obserwatora]]
{{order|VM|KS}} {{order|KN|KN}} {{order|KW|1}}
 |commons             = Category:Stanisław Daszewski
}}
'''Stanisław Daszewski''' (ur. [[25 grudnia]] [[1888]] w [[Syczówka|Syczówce]], zm. [[29 listopada]] [[1959]]) – [[Kapitan (ranga)|kapitan]] [[Pilotaż (lotnictwo)|pilot]]–[[Obserwator (wojsko)|obserwator]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], inżynier, [[Kawalerowie Virtuti Militari 1914–1921|kawaler Orderu Virtuti Militari]].

== Życiorys ==
Syn Jana i Emilii z Hofmaisterów. Ukończył gimnazjum filologiczne, następnie studiował na politechnice w Monachium{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}, którą ukończył z tytułem inżyniera{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] wstąpił 7 sierpnia 1914 roku jako ochotnik do [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]]{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}. Otrzymał przydział do [[2 Pułk Ułanów (LP)|2 pułku ułanów]], w którym od 1 grudnia 1915 pełnił obowiązki dowódcy plutonu, a od 1 grudnia 1916 dowódcy szwadronu karabinów maszynowych{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. Odmówił [[Kryzys przysięgowy|złożenia przysięgi]] na wierność [[cesarz]]owi i 19 lutego 1918 roku został internowany{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}<ref name="bed">{{cytuj stronę | url = http://bequickorbedead.com/article_detail/virtuti_militari-observers-daszewski-stanislaw-kpt-pil-obs-inz/ | tytuł = Sebastian Nowosad: Daszewski Stanisław kpt. pil. obs. inż. | opublikowany = bequickorbedead.com | język = pl | data dostępu = 2020-01-29}}</ref>{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. Na stopień [[Chorąży|chorążego]] został mianowany 1 grudnia 1915, a na stopień [[podporucznik]]a 1 listopada 1916 w kawalerii{{odn|Lista starszeństwa|1917|s=43}}.

21 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika z byłego [[Polski Korpus Posiłkowy|Polskiego Korpusu Posiłkowego]]{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}<ref>Dz. Rozk. Wojsk. Nr 7 z 23 stycznia 1919 roku, poz. 130.</ref>. W lutym 1919 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków do Centralnych Składów Lotniczych przy Sekcji Żeglugi Napowietrznej MSWojsk<ref>Dz. Rozk. Wojsk. Nr 20 z 22 lutego 1919 roku, poz. 643.</ref>. Następnie służył w 5 eskadrze lotniczej, następnie w [[9 Eskadra Wywiadowcza|9 eskadrze wywiadowczej]] i [[16 Eskadra Wywiadowcza|39 eskadrze Breguetów]]{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. 1 sierpnia 1919 roku został skierowany na kurs do [[Oficerska Szkoła Obserwatorów Lotniczych|Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych]] w [[Warszawa|Warszawie]]. Było to szkolenie organizowane w ramach I kursu w OSOL, zostało zakończone we wrześniu{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. Został przydzielony do [[V Grupa Lotnicza|V dyonu lotniczego]], gdzie od października 1919 roku pełnił funkcję adiutanta{{odn|Niestrawski t. I|2017|s=102}}. 1 grudnia 1919 został mianowany [[porucznik]]iem kawalerii. Pełnił wówczas służbę w [[Front Pomorski|Dowództwie Frontu Pomorskiego]]<ref>Dz. Rozk. Wojsk. Nr 100 z 31 grudnia 1919 roku, poz. 4413.</ref>.
[[Plik:Stanisław Daszewski por. obs.jpg|thumb|left|180px|Stanisław Daszewski por. obs.; [[3 Eskadra Wywiadowcza]]]]
W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył jako obserwator w składzie [[3 Eskadra Wywiadowcza|3 eskadry wywiadowczej]]. 19 kwietnia, w załodze z [[Jerzy Kossowski|Jerzym Kossowskim]], wszedł w skład grupy złożonej z czterech załóg, które przeprowadziły rozpoznanie i bombardowanie [[Kijów|Kijowa]]{{odn|Tarkowski|1991|s=57}}. Lot był trudny nawigacyjnie i niebezpieczny, gdyż polskie załogi miały do pokonania 600 kilometrów (z czego większość nad terenem zajętym przez nieprzyjaciela). Zakończył się sukcesem, zniszczono tory kolejowe, uszkodzono [[Obrotnica kolejowa|obrotnicę]] przed [[Parowozownia|parowozownią]], co doprowadziło do opóźnień w przegrupowaniu wojsk nieprzyjaciela{{odn|Mordawski|2009|s=210}}. Sam Daszewski wyróżnił się podczas tego lotu skutecznością bombardowania (uszkodził jedną z lokomotyw) oraz tym, że podczas lotu przeprowadził szczegółowe rozpoznanie pozycji nieprzyjaciela{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=116}}.

26 kwietnia 1920 rok, na polecenie Szefa Ścisłego Sztabu [[Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych (Polska)|Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych]] przeprowadził rozpoznanie w rejonie [[Koziatyn]]–[[Berdyczów]]. W czasie lotu, poza przeprowadzeniem szczegółowego rozpoznania wskazanego rejonu, przeprowadził też ataki na oddziały [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]]. Dostarczył oddziałom lądowym szczegółowe informacje o rozmieszczeniu oddziałów nieprzyjaciela co znacznie ułatwiło działania oddziałom polskim. 27 kwietnia poleciał na rozpoznanie w rejonie Koziatyna, podczas tego lotu również przeprowadzał ataki na oddziały Armii Czerwonej{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=122}}.

30 kwietnia, w załodze z por. pil. [[Tadeusz Prauss|Tadeuszem Praussem]], przeprowadzał rozpoznanie w rejonie Fastowa. Podczas tego lotu zaatakował bombami i ogniem z karabinu maszynowego kolumnę marszową nieprzyjaciela. Ich samolot został kilkakrotnie trafiony (odstrzelono pokrywę silnika), ale pilot zdołął powrócić na macierzyste lotnisko{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=124}}.

19 maja 1920 roku, w załodze z [[Józef Krzyczkowski (1892–1947)|Józefem Krzyczkowskim]] wziął udział w ataku na stację Demirki, gdzie nieprzyjaciel zgromadził transporty kolejowe i [[Pociąg pancerny|pociągi pancerne]]. Nalot okazał się nieskuteczny, dodatkowo obrona przeciwlotnicza bolszewików uszkodziła samolot Krzyczkowskiego i Daszewskiego{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=132}}. Następnego dnia polskie samoloty powróciły w ten rejon. Ich nalot okazał się skuteczniejszy, uszkodzono pociąg pancerny "Lenin" a kilka innych zostało zmuszonych do wycofania się{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=133}}{{odn|Tarkowski|1991|s=61}}.

23 maja, również z pil. Krzyczkowskim, wykrył koncentrację wojsk nieprzyjaciela pod Rżyszczewem. Udało im się zaatakować wrogie oddziały oraz przekazać polskim wojskom meldunek o położeniu nieprzyjaciela [[14 Wielkopolska Dywizja Piechoty|14 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej]]. Informacje zebrane podczas tego lotu ułatwiły polskim oddziałom atak na Rżyszczew i zminimalizowały straty po polskiej stronie{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=133}}.

30 maja brał udział w ataku na statki nieprzyjaciela na [[Dniepr]]ze. W wyniku ataku jeden statek został zatopiony, a drugi został uszkodzony i wyrzucony na brzeg przez załogę{{r|bed}}. 5 czerwca 1920 roku, poleciał z pil. Jerzym Kossowskim, na rozpoznanie z bombardowaniem rejonów na wschód od Kijowa. Podczas lotu powrotnego ich samolot został  przechwycony przez nieprzyjacielski myśliwiec z 21. oddziału rozpoznawczego lotnictwa Armii Czerwonej (pilot Prochorow). W wyniku walki Stanisław Daszewski został ranny w głowę; pilot zdołał doprowadzić samolot do bazy{{odn|Niestrawski t. II|2017|s=148}}.

27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu [[rotmistrz]]a, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 33 z 1 września 1920 roku, s. 796}}. 9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu [[Kapitan (ranga)|kapitana]], w Korpusie Wojsk Lotniczych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 36 z 22 września 1920 roku, s. 898}}.

Po rekonwalescencji, 2 grudnia 1920 roku, otrzymał przydział do [[Bydgoska Szkoła Pilotów|Niższej Szkoły Pilotów]] w Bydgoszczy, gdzie służył do sierpnia następnego roku{{r|bed}}{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. Następnie został przeniesiony do [[Centralne Zakłady Lotnicze|Centralnych Zakładów Lotniczych]] w Warszawie. 24 grudnia 1921 roku ogłoszono jego przeniesienie do rezerwy ''na skutek wniosku reklamacyjnego''{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 42 z 24 grudnia 1921 roku, s. 1713}}.

Po zwolnieniu z wojska pracował w przemyśle ciężkim na [[Górny Śląsk|Górnym Śląsku]] i w latach 1929–1932 w branży motoryzacyjnej, a od 1933 roku w [[Polskie Linie Lotnicze LOT|Polskich Liniach Lotniczych LOT]]{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 4}}{{r|bed}}{{odn|Zieliński|Wójcik|2005|s=38}}. W marcu 1930 roku został przeniesiony w rezerwie z [[1 Pułk Lotniczy|1 pułku lotniczego]] do [[6 Pułk Lotniczy|6 pułku lotniczego]] we Lwowie{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 7 z 25 marca 1930 roku, s. 89}}.

W 1939 roku został zmobilizowany, w trakcie [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] dostał się do niewoli. Po zakończeniu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] zamieszkał w [[Szczecin]]ie. W 1947 roku został aresztowany i oskarżony przez funkcjonariuszy [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego]] o współpracę z angielskim wywiadem. W trakcie śledztwa został uniewinniony i uwolniony. Zmarł 29 listopada 1959 roku{{r|bed}}.

== Ordery i odznaczenia ==
Za swą służbę w polskim lotnictwie otrzymał odznaczenia{{odn|Niestrawski t. I|2017|s=243, 247}}:
* Krzyż Srebrny [[Order Virtuti Militari|Orderu Wojskowego Virtuti Militari]] nr 8085{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 1}} – 27 lipca 1922{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 41 z 27 października 1922, s. 807}}
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] – 2 maja 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”<ref>{{Monitor Polski|1933|102|123}}.</ref>
* [[Krzyż Walecznych]]{{odn|Kolekcja VM|loc=s. 3}}
* [[Odznaki personelu latającego 1919–1939|Polowa Odznaka Obserwatora]] nr 59 – 11 listopada 1928 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 437}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/pdfviewer/?f=/c/scans/VM/I.482.18-1082.pdf |tytuł = Daszewski Stanisław |praca = Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.18-1082 |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2023-10-22 |odn = {{odn/id|Kolekcja VM|loc=}} }}
* {{Cytuj książkę | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=58325 | tytuł = Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917) | rok = 1917 | wydawca = Komenda Legionów Polskich | odn = {{odn/id|Lista starszeństwa|1917}}}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164 | tytuł = Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych | data dostępu = 2020-03-31 | odn = {{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr}} }}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Mordawski |imię = Hubert |tytuł = Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920 : narodziny i walka |wydawca =  Wydawnictwo Dolnośląskie Oddział Publicat |miejsce = Poznań ; Wrocław |data = 2009 |isbn = 9788324588442 |oclc = 750811729 |odn = {{odn/id|Mordawski|2009}} }}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Niestrawski |imię = Mariusz |tytuł = Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918-1921). Początki, organizacja, personel i sprzęt |tom = I |wydawca = Napoleon V |miejsce = Oświęcim |data = 2017 |isbn = 9788365746740 |oclc = 995372299|odn = {{odn/id|Niestrawski t. I|2017}} }}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Niestrawski |imię = Mariusz |tytuł = Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918-1921). Walka i demobilizacja |tom = II| wydawca = Napoleon V |miejsce = Oświęcim |data = 2017 |isbn = 9788365746740 |oclc = 995372299|odn = {{odn/id|Niestrawski t. II|2017}} }}
* {{cytuj pismo | tytuł = M. Romeyko: Lotnictwo w wyprawi kijowskiej | czasopismo = Lot i OPLG Polski | wolumin = 6/1937 |strony = 14 | data = czerwiec 1937 | wydawca = Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej | miejsce = Warszawa | issn = 0137-866X | oclc = 839207783}},
* {{Cytuj książkę | imię = Krzysztof A. | nazwisko = Tarkowski |autor link = | tytuł = Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką: 1919–1920 | wydawca = Wydawnictwa Komunikacji i Łączności | miejsce = Warszawa | data = 1991| isbn = 8320609852 |oclc = 69498511 |odn = {{odn/id|Tarkowski|1991}} }}
* {{Cytuj książkę |nazwisko= Zieliński|imię=Józef|nazwisko2=Wójcik|imię2=Waldemar|tom=1. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920|tytuł= Lotnicy − Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari| data=2005| wydawca=Wydawnictwo Adam Marszałek| miejsce=Warszawa–Toruń|isbn=8374412437|odn=tak}}

{{SORTUJ:Daszewski, Stanisław}}
[[Kategoria:Kapitanowie lotnictwa II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Polową Odznaką Obserwatora]]
[[Kategoria:Oficerowie kawalerii Legionów Polskich 1914–1918]]
[[Kategoria:Oficerowie Polskiego Korpusu Posiłkowego]]
[[Kategoria:Polscy lotnicy w wojnie polsko-bolszewickiej]]
[[Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1888]]
[[Kategoria:Zmarli w 1959]]
[[Kategoria:Obserwatorzy 3 Eskadry Wywiadowczej]]

title: Stanisław Daszewski

Data i miejsce urodzenia: 25 grudnia 1888 · Syczówka

Data śmierci: 29 listopada 1959

Siły zbrojne: Wojsko Polskie

Formacja: Lotnictwo Wojska Polskiego

Jednostki: 5 eskadra lotnicza · 9 eskadra wywiadowcza · 39 eskadra Breguetów · 3 eskadra wywiadowcza · 1 pułk lotniczy · 6 pułk lotniczy

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa