text:
# Dynamic Kernel Module Support
Dynamic Kernel Module Support (DKMS) – szkielet do generowania modułów jądra Linuksa, które zazwyczaj nie występują w kodzie źródłowym jądra systemu Linux. DKMS umożliwia automatyczne przekompilowanie sterowników urządzeń, gdy tylko nowe jądro zostanie zainstalowane. DKMS może działać na dwa sposoby: Do automatycznego przekompilowania wszystkich modułów jądra, jeśli nowe zostanie zainstalowane, bądź też do zainstalowania nowego modułu (sterownika) na istniejącym systemie. Bez potrzeby ręcznej ingerencji w kompilację lub instalację przekompilowanych pakietów. Dzięki temu na przykład możliwe staje się wykorzystanie nowszych kart graficznych na starszych systemach Linuksowych.
DKMS został napisany przez Linux Engineering Team w firmie Dell w roku 2003. Obecnie jest wykorzystywany w wielu dystrybucjach Linuksowych, jak na przykład w Ubuntu począwszy od wersji 8.10 lub też Fedorze. Jest to wolne oprogramowanie wydane na zasadach licencji GNU General Public License (GPL) wersji 2 lub wyższej.

title: Dynamic Kernel Module Support

wikitext:
{{inne znaczenia|szkieletu do generowania modułów|[[DKMS (ujednoznacznienie)|DKMS]] – ujednoznacznienie}}
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = Dynamic Kernel Module Support
 |rodzaj              =
 |logo                =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |autor               = Dell (oryginalny autor: Gary Lerhaupt)
 |platforma sprzętowa =
 |system operacyjny   = [[Linux]]
 |język programowania = [[Bash]]
 |pierwsze wydanie    = [[2003]]
 |wersja stabilna     = 2.2.0.3<ref>http://linux.dell.com/dkms/permalink/ Dell’s DKMS repository.</ref> / {{Data wydania|2011|12|7}}
 |wersja testowa      =
 |licencja            = [[GNU General Public License]]
 |wikibooks           =
 |commons             =
 |www                 = http://linux.dell.com/dkms/
}}
'''{{J|en|Dynamic Kernel Module Support}}''' ('''{{J|en|DKMS}}''') – szkielet do generowania modułów [[Linux (jądro)|jądra Linuksa]], które zazwyczaj nie występują w [[Kod źródłowy|kodzie źródłowym]] jądra systemu Linux. {{J|en|DKMS}} umożliwia automatyczne przekompilowanie [[Sterownik urządzenia|sterowników]] urządzeń, gdy tylko nowe jądro zostanie zainstalowane. {{J|en|DKMS}} może działać na dwa sposoby: Do automatycznego przekompilowania wszystkich modułów jądra, jeśli nowe zostanie zainstalowane, bądź też do zainstalowania nowego modułu (sterownika) na istniejącym systemie. Bez potrzeby ręcznej ingerencji w kompilację lub instalację przekompilowanych pakietów. Dzięki temu na przykład możliwe staje się wykorzystanie nowszych [[Karta graficzna|kart graficznych]] na starszych systemach Linuksowych.

{{J|en|DKMS}} został napisany przez Linux Engineering Team w firmie [[Dell]] w roku 2003. Obecnie jest wykorzystywany w wielu dystrybucjach Linuksowych, jak na przykład w [[Ubuntu]]<ref>[https://wiki.ubuntu.com/IntrepidIbex/TechnicalOverview IntrepidIbex/TechnicalOverview – Ubuntu Wiki<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->].</ref> począwszy od wersji 8.10 lub też [[Fedora (dystrybucja Linuksa)|Fedorze]]<ref>[https://admin.fedoraproject.org/pkgdb/packages/name/dkms Fedora Package Database – Invalid PackageBuild Name<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->].</ref>. Jest to [[wolne oprogramowanie]] wydane na zasadach licencji [[GNU General Public License|GNU General Public License (GPL)]] wersji 2 lub wyższej.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://linux.dell.com/dkms/ Strona firmy Dell o {{J|en|DKMS}}] {{lang|en}}
* [http://www.linuxjournal.com/article/6896 LinuxJournal – Odkrywanie {{J|en|DKMS}}] {{lang|en}}
* [http://wiki.centos.org/HowTos/BuildingKernelModules#head-d313bd351f90d4f25a2143b7bbcff73f927731f0 Budowa modułu jądra przy wykorzystaniu {{J|en|DKMS}}] {{lang|en}}

[[Kategoria:Linux]]

title: Dynamic Kernel Module Support

Autor: Dell (oryginalny autor: Gary Lerhaupt)

Aktualna wersja stabilna: 2.2.0.3 / 7 grudnia 2011; ponad 13 lat temu

Język programowania: Bash

System operacyjny: Linux

Licencja: GNU General Public License


text:
# Artur i Dzieci Okrągłego Stołu
Artur i Dzieci Okrągłego Stołu (fr. Arthur et les enfants de la table ronde) – francuski serial animowany swobodnie oparty na legendach arturiańskich. Akcja toczy się w czasie, kiedy przyszły król Artur i rycerze Okrągłego Stołu byli jeszcze dziećmi. W Polsce serial emitowany jest na kanale TVP ABC.

## Francuski dubbing
- Diane Dassigny
- Benjamin Bollen : Gauvain
- Bernard Bollet
- Patrice Baudrier
- Jeanne Chartier
- Bruno Magne
- Martial Le Minoux
- Caroline Combes
- Julien Crampon
- Jean-Luc François
- Emmanuel Garijo
- Michel Elias
- Kaycie Chase
- David Krüger
- Antoine Lelandais
- Benjamin Pascal : Mordred
- Eric Peter
- Jérémy Prévost
- Audrey Sablé : Morgane
- Frédéric Souterelle

wikiname: plwiki

title: Artur i Dzieci Okrągłego Stołu

in_language: pl

wikitext:
{{Serial infobox
 |tytuł                   = Artur i Dzieci Okrągłego Stołu
 |oryginalny tytuł        = Arthur et les enfants de la table ronde
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |inny tytuł              =
 |gatunek                 = animowany
 |kraj produkcji          = [[Francja]]
 |oryginalny język        = [[Język francuski|francuski]]
 |twórcy                  =
 |główne role             =
 |muzyka tytułowa         =
 |liczba odcinków         = 52
 |liczba serii            = 1
 |nagrody                 =
 |lista odcinków          =
 |produkcja               =
 |produkcja wykonawcza    =
 |reżyseria               =
 |scenariusz              =
 |narracja                =
 |muzyka                  =
 |zdjęcia                 =
 |scenografia             =
 |wytwórnia               =
 |czas trwania            =
 |kąt kamery              =
 |kraj oryginalnej emisji =
 |data premiery           = [[15 września]] [[2018]]
 |stacja telewizyjna      =
 |pierwsza emisja         =
 |lata emisji             = 2018
 |status                  =
 |format obrazu           =
 |format dźwięku          =
 |poprzednik              =
 |kontynuacja             =
 |powiązane               =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Artur i Dzieci Okrągłego Stołu''' (fr. ''Arthur et les enfants de la table ronde'') – francuski serial animowany swobodnie oparty na [[Legendy arturiańskie|legendach arturiańskich]]. Akcja toczy się w czasie, kiedy przyszły [[król Artur]] i [[rycerze Okrągłego Stołu]] byli jeszcze dziećmi<ref>{{Cytuj | url=https://abc.tvp.pl/52736453/artur-i-dzieci-okraglego-stolu | tytuł=Artur i Dzieci Okrągłego Stołu - TVP ABC<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=tvp.pl | język=pl | data dostępu=2021-05-03 | archiwum=https://web.archive.org/web/20210502211644/https://abc.tvp.pl/52736453/artur-i-dzieci-okraglego-stolu | zarchiwizowano=2021-05-02 }}</ref>. W Polsce serial emitowany jest na kanale [[TVP ABC]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Artur i Dzieci Okrągłego Stołu - Telewizja Polska SA |data dostępu = 2021-08-05 |opublikowany = www.tvp.pl |url = https://www.tvp.pl/tvp-abc/kraina-abc/aplikacja/pokoj-wideo/starszaki/artur-i-dzieci-okraglego-stolu}}</ref>.

== Francuski dubbing ==
* [[Diane Dassigny]]
* [[Benjamin Bollen]] : Gauvain
* Bernard Bollet
* [[Patrice Baudrier]]
* Jeanne Chartier
* [[Bruno Magne]]
* [[Martial Le Minoux]]
* [[Caroline Combes]]
* [[Julien Crampon]]
* [[Jean-Luc François]]
* [[Emmanuel Garijo]]
* [[Michel Elias]]
* Kaycie Chase
* [[David Krüger]]
* Antoine Lelandais
* [[Benjamin Pascal]] : Mordred
* Eric Peter
* [[Jérémy Prévost]]
* Audrey Sablé : Morgane
* [[Frédéric Souterelle]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Francuskie telewizyjne seriale animowane]]
[[Kategoria:Francuskie telewizyjne seriale dla dzieci i młodzieży]]
[[Kategoria:Seriale telewizyjne emitowane od 2018]]
[[Kategoria:Seriale telewizyjne oparte na legendach arturiańskich]]

title: Artur i Dzieci Okrągłego StołuArthur et les enfants de la table ronde

Gatunek: animowany

Kraj produkcji: Francja

Oryginalny język: francuski

Data premiery: 15 września 2018


text:
# Zmienność Garmana–Klaasa
Zmienność Garmana–Klaasa – estymator wariancji dziennej stóp zwrotu aktywa finansowego, oparty na cenach otwarcia, zamknięcia, maksymalnych i minimalnych w danym okresie. Zaproponowany przez Marka Garmana i Michaela Klaasa w 1980 roku, wykazuje znacznie wyższą efektywność niż klasyczne estymatory oparte wyłącznie na cenach zamknięcia czy zakresie Parkinsona. Estymator GK minimalizuje błąd średniokwadratowy w modelu ruchu Browna z zerowym dryftem i stałą wariancją, co zostało potwierdzone zarówno w oryginalnej publikacji, jak i w licznych pracach rewizyjnych i porównawczych.

## Tło historyczne
Garman i Klass zbudowali swój estymator w oparciu o założenie, że logarytmiczne stopy zwrotu podążają za ruchem Browna z zerowym dryfem i stałą wariancją. Wykazali, że wykorzystując dane z czterech punktów cenowych (open, high, low, close) można uzyskać znacznie efektywniejszą estymację wariancji niż przy użyciu jedynie ceny zamknięcia czy samego zakresu cenowego.

## Estymator Garmana–Klaasa
Model Garmana–Klaasa przyjmuje następujące założenia:
1. Logarytmiczne zwroty {\displaystyle r_{t}=\ln(P_{t}/P_{t-1})} podążają za ruchem Browna z zerowym dryfem.
2. Wariancja procesu jest stała w danym okresie.

Estymator jest dany wzorem:
{\textstyle {\hat {\sigma }}_{\mathrm {GK} }(T)={\sqrt {\frac {1}{T}}}{\sqrt {\sum _{i=1}^{T}{\Bigl [}{\tfrac {1}{2}}{\bigl (}\ln {\tfrac {H_{i}}{L_{i}}}{\bigr )}^{2}-\,(2\ln 2-1){\bigl (}\ln {\tfrac {C_{i}}{O_{i}}}{\bigr )}^{2}{\Bigr ]}}}}
gdzie {\displaystyle T} jest liczbą okresów (najczęściej dni), {\displaystyle H}, {\displaystyle L}, {\displaystyle O} i {\displaystyle C}, to odpowiednio cena najwyższa, najniższa, otwarcia i zamknięcia.

## Zastosowania
Estymatora używa się dla szeregów czasowych, na przykład do modelowania kursów walutowych lub zachowań kryptowalut.

title: Zmienność Garmana–Klaasa

wikitext:
'''Zmienność Garmana–Klaasa''' – estymator wariancji dziennej stóp zwrotu aktywa finansowego, oparty na cenach otwarcia, zamknięcia, maksymalnych i minimalnych w danym okresie. Zaproponowany przez [[Mark B. Garman|Marka Garmana]] i [[Michael J. Klass|Michaela Klaasa]] w 1980 roku<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Mark B. Garman, Michael J. Klass |tytuł = On the Estimation of Security Price Volatilities from Historical Data |czasopismo = The Journal of Business |data = 1980 |data dostępu = 2025-04-29 |issn = 0021-9398 |wolumin = 53 |numer = 1 |s = 67–78 |doi = 10.1086/296072 |url = https://www.jstor.org/stable/2352358}}</ref>, wykazuje znacznie wyższą efektywność niż klasyczne estymatory oparte wyłącznie na cenach zamknięcia czy zakresie Parkinsona. Estymator GK minimalizuje błąd średniokwadratowy w modelu [[Ruchy Browna|ruchu Browna]] z zerowym dryftem i stałą wariancją, co zostało potwierdzone zarówno w oryginalnej publikacji, jak i w licznych pracach rewizyjnych i porównawczych.

== Tło historyczne ==
Garman i Klass zbudowali swój estymator w oparciu o założenie, że logarytmiczne stopy zwrotu podążają za ruchem Browna z zerowym dryfem i stałą [[Wariancja|wariancją]]. Wykazali, że wykorzystując dane z czterech punktów cenowych (open, high, low, close) można uzyskać znacznie efektywniejszą estymację wariancji niż przy użyciu jedynie ceny zamknięcia czy samego zakresu cenowego.<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |autor = Roman R |tytuł = Range-Based Volatility Estimators: Overview and Examples of Usage |data = 2023-09-20 |data dostępu = 2025-04-29 |opublikowany = Portfolio Optimizer |url = https://portfoliooptimizer.io/blog/range-based-volatility-estimators-overview-and-examples-of-usage/ |język = en}}</ref>

== Estymator Garmana–Klaasa ==
Model Garmana–Klaasa przyjmuje następujące założenia<ref>{{Cytuj |tytuł = Garman-Klass Volatility |data = 2024-05-28 |data dostępu = 2025-04-29 |opublikowany = Algomatic Trading |url = https://www.algomatictrading.com/post/garman-klass-volatility |język = en}}</ref>:

# Logarytmiczne zwroty <math>r_t = \ln(P_t/P_{t-1})</math> podążają za ruchem Browna z zerowym dryfem.
# Wariancja procesu jest stała w danym okresie.

Estymator jest dany wzorem:

<math display="inline">\hat{\sigma}_{\mathrm{GK}}(T) = \sqrt{\frac{1}{T}} \sqrt{\sum_{i=1}^{T} \Bigl[
        \tfrac{1}{2}\bigl(\ln\tfrac{H_i}{L_i}\bigr)^2
        -\,(2\ln 2 - 1)\bigl(\ln\tfrac{C_i}{O_i}\bigr)^2
    \Bigr]}
</math>

gdzie <math>T
</math> jest liczbą okresów (najczęściej dni), <math>H
</math>, <math>L
</math>, <math>O
</math> i <math>C
</math>, to odpowiednio cena najwyższa, najniższa, otwarcia i zamknięcia.

== Zastosowania ==
Estymatora używa się dla szeregów czasowych, na przykład do modelowania kursów walutowych<ref>{{Cytuj |autor = Dilip Kumar |tytuł = Modelling and Forecasting Unbiased Extreme Value Volatility Estimator: A Study Based on EUR/USD Exchange Rate |czasopismo = Theoretical Economics Letters |data = 2018 |data dostępu = 2025-04-29 |issn = 2162-2078 |wolumin = 08 |numer = 09 |s = 1599–1613 |doi = 10.4236/tel.2018.89102 |url = https://www.scirp.org/journal/paperinformation?paperid=85231 |archiwum = http://web.archive.org/web/20240606083753/https://www.scirp.org/journal/paperinformation?paperid=85231 |zarchiwizowano = 2024-06-06 |język = en}}</ref> lub zachowań [[Kryptowaluta|kryptowalut]]<ref>{{Cytuj |autor = Shay-Kee Tan, Jennifer So-Kuen Chan, Kok-Haur Ng |tytuł = On the speculative nature of cryptocurrencies: A study on Garman and Klass volatility measure |czasopismo = Finance Research Letters |data = 2020-01-01 |data dostępu = 2025-04-29 |issn = 1544-6123 |wolumin = 32 |s = 101075 |doi = 10.1016/j.frl.2018.12.023 |url = https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S1544612318305105}}</ref>.

== Zobacz też ==

* [[Estymator Parkinsona]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Ekonomia matematyczna]]
[[Kategoria:Teoria estymacji]]


text:
# Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich 2019
Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich 2019 – zawody mające na celu wyłonić mistrza Turcji, które rozegrane zostały na kompleksie skoczni w Erzurum. Mistrzostwa zostały rozegrane 5 marca w czterech kategoriach wiekowych, z czego ta najmłodsza została podzielona na kategorie mężczyzn i kobiet.
Mistrzostwo wśród najstarszej kategorii wiekowej wywalczył Fatih Arda İpcioğlu. Skład podium uzupełnili Muhammet İrfan Çintımar oraz Muhammed Ali Bedir. Zawody w niższym szczeblu wiekowym zwyciężył Gökhan Taşdemir przed Serdarem Talhą Şimşek oraz Halilem İbrahimem Kızılcım. Pozostałe kategorie wygrywali Aydın Eren Şimşek, Muhammet Emir Ekmekçi wśród chłopców oraz w kategorii dziewczynek Ravzanur Ekmekçi.

wikitext:
{{Mistrzostwa sporty zimowe infobox
 |logo                 =
 |rodzaj               = Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich
 |sezon                = 2019
 |poprzednie           = [[Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich 2018|2018]]
 |następne             = [[Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich 2020|2020]]
 |data                 = 5 marca 2019
 |gospodarz            = [[Erzurum]]
 |dyscyplina           = [[skoki narciarskie]]
 |mężczyźni - 1 nazwa  = konkurs ind.
na skoczni HS109
(05.03.2019)
 |mężczyźni - 1        = [[Fatih Arda İpcioğlu]]
 |organizator          = [[Turecki Związek Narciarski|TKF]]
 |klasyfikacja         =
 |www                  =
}}
'''Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich 2019''' – zawody mające na celu wyłonić [[Mistrzostwa Turcji w Skokach Narciarskich|mistrza Turcji]], które rozegrane zostały na [[Kiremitliktepe|kompleksie skoczni]] w [[Erzurum]]. Mistrzostwa zostały rozegrane 5 marca w czterech kategoriach wiekowych, z czego ta najmłodsza została podzielona na kategorie mężczyzn i kobiet.

Mistrzostwo wśród najstarszej kategorii wiekowej wywalczył [[Fatih Arda İpcioğlu]]. Skład podium uzupełnili [[Muhammet İrfan Çintımar]] oraz [[Muhammed Ali Bedir]]. Zawody w niższym szczeblu wiekowym zwyciężył [[Gökhan Taşdemir]] przed [[Serdar Talha Şimşek|Serdarem Talhą Şimşek]] oraz H[[Alil İbrahim Kızılcım|alilem İbrahimem Kızılcım]]. Pozostałe kategorie wygrywali [[Aydın Eren Şimşek]], [[Muhammet Emir Ekmekçi]] wśród chłopców oraz w kategorii dziewczynek [[Ravzanur Ekmekçi]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Kayakla Atlama Türkiye Şampiyonası - Haber Lütfen - 05/03/2019 Son Dakika Haber ID:1152473 |data dostępu = 2019-03-31 |opublikowany = haberlutfen.com |url = https://web.archive.org/web/20190331204350/https://haberlutfen.com/kayakla-atlama-turkiye-sampiyonasi/}}</ref>.

== Przypisy ==
{{przypisy}}
{{Sezon 2018/2019 w skokach narciarskich}}
[[Kategoria:Sezon 2018/2019 w skokach narciarskich]]
[[Kategoria:2019 w Turcji]]
[[Kategoria:Skoki narciarskie w Turcji]]

Data: 5 marca 2019

Gospodarz: Erzurum

Dyscyplina: skoki narciarskie

Organizator: TKF

konkurs ind. · na skoczni HS109 · (05.03.2019): Fatih Arda İpcioğlu


text:
# Marcial Maciel
Marcial Maciel Degollado (ur. 10 marca 1920 w Cotija de la Paz w Meksyku, zm. 30 stycznia 2008 w Houston) – meksykański prezbiter katolicki, założyciel zgromadzenia Legion Chrystusa (L.C.). Wieloletni sprawca molestowania seksualnego dzieci i seminarzystów.

## Życiorys
Pochodził z katolickiej rodziny i wcześnie wybrał stan duchowny. Był synem Francisco Maciela Fariasa i Maury Degolado Guizar. Miał sześciu braci oraz cztery siostry. Jako 16-latek postanowił powołać do życia nowe zgromadzenie zakonne, co udało mu się zrealizować w styczniu 1941 z pomocą biskupa Cuernavaki, Francisca Gonzáleza Ariasa. Zakonowi nadano nazwę Legion Chrystusa. W 1949 Maciel założył także ruch „Regnum Christi”.
Święcenia kapłańskie Marcial Maciel przyjął 26 listopada 1944 w mieście Meksyk, po studiach teologicznych i filozoficznych. Pracował nad rozwojem zakonu na całym świecie, w 1946 przedstawił swój projekt papieżowi Piusowi XII. W 1950 powołał do życia Centrum Studiów Wyższych Legionu Chrystusa w Rzymie, a w kolejnych latach wiele innych wyższych uczelni zakonnych na całym świecie. Pełnił funkcję generalnego przełożonego zakonu.
O. Maciel towarzyszył papieżowi Janowi Pawłowi II w czasie jego pielgrzymek do Meksyku w 1979, 1990 i 1993. Jan Paweł II powołał go także na eksperta Światowego Synodu Biskupów w Watykanie (1991, 1993 i 1997), stałego radcę Kongregacji ds. Duchowieństwa (od 1994), delegata na Konferencję Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo (Dominikana, 1992). Maciel był również m.in. kanclerzem Papieskiego Athenaeum Regina Apostolorum w Rzymie. W 1994 uroczyście obchodził 50-lecie święceń kapłańskich.

## Skandale seksualne
W związku ze skandalami seksualnymi, o które oskarżony był Maciel, papież Benedykt XVI nakazał zakonnikowi rezygnację z działalności publicznej i spędzenie reszty dni na modlitwie i pokucie. W lutym 2009 roku rzecznik zakonu Paolo Scarafoni podał ponadto, że ksiądz Marcial Maciel utrzymywał regularne stosunki seksualne z pewną kobietą, która urodziła mu córkę. Miał też kilkoro dzieci z inną kobietą, które domagają się spadku. Rok po śmierci Maciela rzecznik Legionu Chrystusa podał, że Maciel spłodził co najmniej trójkę dzieci z dwiema kobietami. Według Alejandra Espinosy, autora książki El ilusionista, ksiądz Maciel uwodził też bogate, bogobojne kobiety dla ich pieniędzy. Jeden z synów Degollada pozwał Legion Chrystusa o odszkodowanie za molestowanie przez własnego ojca.

1 maja 2010, po naradzie z udziałem papieża Benedykta XVI na temat skandalu pedofilii i seksualnego wykorzystywania seminarzystów przez Maciela, Watykan przyznał, że duchowny dopuścił się skandalu najcięższego i niemoralnego zachowania, licznych przestępstw i prowadził życie pozbawione skrupułów. W oświadczeniu napisano też:

Najcięższe i obiektywnie niemoralne zachowania ojca Maciela, potwierdzone przez niepodważalne świadectwa, jawią się niekiedy jako prawdziwe przestępstwa i ukazują życie, pozbawione skrupułów i autentycznych uczuć religijnych

 Według przewodniczącego Stowarzyszenia Ofiar Legionistów Chrystusa Maciel mógł molestować nawet 200 nieletnich chłopców w trakcie całego swojego życia.
Proceder seksualnego wykorzystywania dzieci (molestowanie seksualne ok. 30 małoletnich członków Legionu, w latach 1940–1970) i seminarzystów przez Maciela trwał przez dziesięciolecia. Watykan nie reagował na skargi i zarzuty, kierowane przez ofiary kapłana. W swoim oświadczeniu Watykan przyznał, iż traktowane były one jak kalumnie, a w prasie i internecie apologeci przedstawiali sprawcę jako ofiarę fałszywych oskarżeń. Przedostawanie się informacji o przestępstwach do opinii publicznej było utrudnione z uwagi na fakt, iż członkowie zgromadzenia zobowiązani byli do zachowania tajemnicy na temat tego, co się wewnątrz niego dzieje. Postępowanie wobec Maciela rozpoczęto w Watykanie na początku pontyfikatu Benedykta XVI. Przeprowadzono też wewnętrzne śledztwa. Publikacja wewnętrznego raportu Legionów Chrystusa zbiegła się w czasie z przyjęciem przez papieża Franciszka rezygnacji kardynała Angela Sodana z funkcji dziekana Kolegium Kardynalskiego. Oskarżany był on, że przez dekady nie dopuszczał do postępowania w Watykanie w sprawie założyciela Legionów Chrystusa, który miał tam ogromne wpływy.

title: Marcial Maciel

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Marcial Maciel Degollado
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Fr. Marcial Maciel LC Late 2004.jpg
 |opis grafiki            = Marcial Maciel (2004)
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 10 marca 1920
 |miejsce urodzenia       = [[Cotija de la Paz]]
 |data śmierci            = 30 stycznia 2008
 |miejsce śmierci         = [[Houston]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 26 listopada 1944
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Marcial Maciel Degollado''' (ur. [[10 marca]] [[1920]] w [[Cotija de la Paz]] w [[Meksyk]]u, zm. [[30 stycznia]] [[2008]] w [[Houston]]) – [[meksyk]]ański [[prezbiter]] katolicki, założyciel zgromadzenia [[Legion Chrystusa]] (L.C.). Wieloletni sprawca [[molestowanie seksualne|molestowania seksualnego]] dzieci i seminarzystów.

== Życiorys ==
Pochodził z katolickiej rodziny i wcześnie wybrał stan duchowny. Był synem Francisco Maciela Fariasa i Maury Degolado Guizar. Miał sześciu braci oraz cztery siostry<ref>Jason Berry, Gerald Renner, ''Śluby milczenia. Nadużywanie władzy za pontyfikatu Jana Pawła II''. Warszawa, 2012, s. 204.</ref>. Jako 16-latek postanowił powołać do życia nowe zgromadzenie zakonne, co udało mu się zrealizować w styczniu 1941 z pomocą biskupa [[Cuernavaca|Cuernavaki]], [[Francisco González Arias|Francisca Gonzáleza Ariasa]]. Zakonowi nadano nazwę Legion Chrystusa. W 1949 Maciel założył także ruch „Regnum Christi”.

[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] Marcial Maciel przyjął 26 listopada 1944 w mieście [[Meksyk (miasto)|Meksyk]], po studiach teologicznych i filozoficznych. Pracował nad rozwojem zakonu na całym świecie, w 1946 przedstawił swój projekt papieżowi [[Pius XII|Piusowi XII]]. W 1950 powołał do życia Centrum Studiów Wyższych Legionu Chrystusa w [[Rzym]]ie, a w kolejnych latach wiele innych wyższych uczelni zakonnych na całym świecie. Pełnił funkcję generalnego przełożonego zakonu.

O. Maciel towarzyszył papieżowi [[Jan Paweł II|Janowi Pawłowi II]] w czasie [[Podróże apostolskie Jana Pawła II|jego pielgrzymek]] do Meksyku w [[Podróż apostolska Jana Pawła II do Dominikany, na Bahamy i do Meksyku|1979]], [[Podróż apostolska Jana Pawła II do Meksyku i Curaçao|1990]] i [[Podróż apostolska Jana Pawła II na Jamajkę, do Meksyku i Stanów Zjednoczonych|1993]]. Jan Paweł II powołał go także na eksperta Światowego Synodu Biskupów w [[Watykan]]ie (1991, 1993 i 1997), stałego radcę [[Dykasteria ds. Duchowieństwa|Kongregacji ds. Duchowieństwa]] (od 1994), delegata na Konferencję Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo ([[Dominikana]], 1992). Maciel był również m.in. kanclerzem Papieskiego Athenaeum ''Regina Apostolorum'' w Rzymie. W 1994 uroczyście obchodził 50-lecie święceń kapłańskich.

== Skandale seksualne ==
W związku ze skandalami seksualnymi, o które oskarżony był Maciel, papież [[Benedykt XVI]] nakazał zakonnikowi rezygnację z działalności publicznej i spędzenie reszty dni na modlitwie i pokucie. W lutym 2009 roku rzecznik zakonu Paolo Scarafoni podał ponadto, że ksiądz Marcial Maciel utrzymywał regularne stosunki seksualne z pewną kobietą, która urodziła mu córkę. Miał też kilkoro dzieci z inną kobietą, które domagają się spadku<ref>[http://wyborcza.pl/1,76842,6948171,Nowe_dzieci_ojca_zalozyciela_Legionistow_Chrystusa_.html Nowe dzieci ojca założyciela Legionistów Chrystusa?], [[Onet.pl]] za [[Le Monde]], dostęp 2010-01-13.</ref>. Rok po śmierci Maciela rzecznik Legionu Chrystusa podał, że Maciel spłodził co najmniej trójkę dzieci z dwiema kobietami<ref>[http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114881,12104697,_Przezylysmy_tam_horror____absolwentki_apeluja_do.html gazeta.pl].</ref>. Według Alejandra Espinosy, autora książki ''El ilusionista'', ksiądz Maciel uwodził też bogate, bogobojne kobiety dla ich pieniędzy<ref>[http://www.rp.pl/artykul/347103-Corka-legionisty-Chrystusa.html Maria Gmiter, Małgorzata Tryc-Ostrowska, ''Córka legionisty Chrystusa, Rzeczpospolita''].</ref>. Jeden z synów Degollada pozwał Legion Chrystusa o odszkodowanie za molestowanie przez własnego ojca<ref name="zalozyciel-molestowal-syna">{{cytuj stronę |url = http://wyborcza.pl/1,75477,8060089,Zalozyciel_Legionistow_Chrystusa_molestowal_wlasnego.html |tytuł = Założyciel Legionistów Chrystusa molestował własnego syna |autor = Tomasz Bielecki |opublikowany = [[Gazeta Wyborcza|wyborcza.pl]] |data = 2010-06-24 |data dostępu = 2010-06-25}}</ref>.

1 maja 2010, po naradzie z udziałem papieża [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]] na temat skandalu pedofilii i seksualnego wykorzystywania seminarzystów przez Maciela, Watykan przyznał, że duchowny dopuścił się skandalu ''najcięższego i niemoralnego zachowania'', ''licznych przestępstw'' i prowadził ''życie pozbawione skrupułów''. W oświadczeniu napisano też: {{Cytat
 |treść = Najcięższe i obiektywnie niemoralne zachowania ojca Maciela, potwierdzone przez niepodważalne świadectwa, jawią się niekiedy jako prawdziwe przestępstwa i ukazują życie, pozbawione skrupułów i autentycznych uczuć religijnych<ref>[https://archive.is/20130113143257/http://www.tvn24.pl/12691,1654476,0,1,watykan-byl-skandal-u-legionistow-chrystusa,wiadomosc.html Watykan: był skandal u Legionistów Chrystusa (TVN24.pl)].</ref>
}} Według przewodniczącego Stowarzyszenia Ofiar Legionistów Chrystusa Maciel mógł molestować nawet 200 nieletnich chłopców w trakcie całego swojego życia{{odn|Giansoldati|2018|loc=„Druga 'zona'”}}.

Proceder seksualnego wykorzystywania dzieci (molestowanie seksualne ok. 30 małoletnich członków Legionu, w latach 1940–1970) i seminarzystów przez Maciela trwał przez dziesięciolecia. Watykan nie reagował na skargi i zarzuty, kierowane przez ofiary kapłana. W swoim oświadczeniu Watykan przyznał, iż traktowane były one jak ''kalumnie'', a w prasie i internecie apologeci przedstawiali sprawcę jako ofiarę fałszywych oskarżeń<ref>Jason Berry, Gerard Renner, ''śluby milczenia. Nadużywanie władzy za pontyfikatu Jana Pawła II'' Warszawa 2012, s. 19.</ref>. Przedostawanie się informacji o przestępstwach do opinii publicznej było utrudnione z uwagi na fakt, iż członkowie zgromadzenia zobowiązani byli do zachowania tajemnicy na temat tego, co się wewnątrz niego dzieje<ref>[https://archive.is/20130113143257/http://www.tvn24.pl/12691,1654476,0,1,watykan-byl-skandal-u-legionistow-chrystusa,wiadomosc.html tvn.24, PAP].</ref>. Postępowanie wobec Maciela rozpoczęto w Watykanie na początku pontyfikatu Benedykta XVI. Przeprowadzono też wewnętrzne śledztwa. Publikacja wewnętrznego raportu Legionów Chrystusa zbiegła się w czasie z przyjęciem przez [[Franciszek (papież)|papieża Franciszka]] rezygnacji kardynała [[Angelo Sodano|Angela Sodana]] z funkcji dziekana [[Kolegium Kardynałów|Kolegium Kardynalskiego]]. Oskarżany był on, że przez dekady nie dopuszczał do postępowania w Watykanie w sprawie założyciela Legionów Chrystusa, który miał tam ogromne wpływy<ref>{{Cytuj stronę |url = https://deon.pl/kosciol/sa-wyniki-dochodzenia-w-legionie-chrystusa-33-ksiezy-i-71-seminarzystow-popelnilo-czyny-pedofilii-na-co-najmniej-175-skr,698022 |tytuł = Są wyniki dochodzenia w Legionie Chrystusa: 33 księży i 71 seminarzystów popełniło czyny pedofilii na co najmniej 175 skrzywdzonych}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[nadużycia seksualne w Kościele katolickim]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Giansoldati |imię = Franca |tytuł = Demon w Watykanie: Legioniści Chrystusa i sprawa Maciela [ebook] |isbn = 9788328050587 |miejsce = Warszawa |rok = 2018 |odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
{{wikicytaty|dopełniacz=|Marciala Maciela}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.legionariesofchrist.org/eng/articulos/articulo.phtml?lc=id-1317_se-85_ca-253_te-193 | tytuł = Sylwetka księdza Maciela na stronie Legionu Chrystusa | opublikowany = legionariesofchrist.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20071105061420/http://www.legionariesofchrist.org/eng/articulos/articulo.phtml?lc=id-1317_se-85_ca-253_te-193 | zarchiwizowano = 2007-11-05 | język = en}} (strona archiwalna)
* {{Cytuj stronę | url = http://www.regnumchristi.org/italiano/articulos/articulo.phtml?rc=se-51_ca-122_te-75_id-2514 | tytuł = Biografia na stronie Regnum Christi | opublikowany = regnumchristi.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20070928002141/http://www.regnumchristi.org/italiano/articulos/articulo.phtml?rc=se-51_ca-122_te-75_id-2514 | zarchiwizowano = 2007-09-28 | język = it}} (strona archiwalna)

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Maciel, Marcial}}
[[Kategoria:Meksykańscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Meksykańscy przestępcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1920]]
[[Kategoria:Zmarli w 2008]]
[[Kategoria:Nadużycia seksualne w Kościele katolickim]]

title: Marcial Maciel Degollado

Data i miejsce urodzenia: 10 marca 1920 · Cotija de la Paz

Data i miejsce śmierci: 30 stycznia 2008 · Houston

Miejsce pochówku: Michoacán

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 26 listopada 1944


text:
# I-190
I-190 (ros. И-190) – prototypowy, radziecki, dwupłatowy samolot myśliwski zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Polikarpowa. Był to ostatni dwupłatowy myśliwiec tej wytwórni zaprojektowany i doprowadzony do etapu latającego prototypu.

## Historia
Prace projektowe nad nową, dwupłatową maszyną myśliwską w biurze projektowym Polikarpowa rozpoczęły się w lutym 1938 roku. Były one efektem postanowienia Głównego Zarządu Sił Powietrznych z grudnia 1937 roku o zaprojektowaniu i budowie nowego samolotu myśliwskiego, zdolnego do osiągnięcia prędkości 500 km/h. Samolot miał być daleko posuniętą modernizacją sprawdzonego I-153. Zaprojektowano ten sam rodzaj kadłuba, który tworzyła metalowa kratownica kryta blachą duraluminiową do odkrytej kabiny pilota a reszta pokryta płótnem. Również płótnem pokryto metalowe usterzenie maszyny. Skrzydła w całości wykonane były z drewna, pokryte sklejką o grubości 1,5 mm. Powierzchnie płatów dodatkowo oklejano płótnem, kilkakrotnie lakierowano i na końcu dokładnie polerowano. Podwozie – główne i kółko ogonowe – chowane. Samolot napędzany był silnikiem w układzie podwójnej gwiazdy M-88 z trójłopatowym, metalowym śmigłem. Myśliwiec uzbrojony był pierwotnie w cztery karabiny maszynowe SzKAS kalibru 7,62 mm. Planowano późniejsze przezbrojenie w dwa karabiny maszynowe UB kalibru 12,7 mm zamontowane nad silnikiem i synchronizowane z obrotami śmigła. Maszyna miała mieć również zdolność do przenoszenia podwieszanych pod skrzydłami bomb o maksymalnym ciężarze 200 kg. Prace nad samolotem nie miały najwyższego priorytetu. Dopiero gdy 19 lutego 1939 roku komisja makietowa, po zapoznaniu się z wynikami badań w tunelu aerodynamicznym Instytutu Hydro-Aerodynamicznym (CAGI) zatwierdziła kontynuowanie prac, podjęto decyzję o wybudowaniu w Fabryce Nr 1 w Moskwie dwóch samolotów prototypowych. Pierwsza z zatwierdzonych do budowy maszyn została ukończona w październiku 1939 roku. Gotowy samolot napędzany był silnikiem M-88BRL bez reduktora i nowe, również prototypowe śmigło AW-2. Zarówno silnik jak i śmigło, wraz z osprzętem wykonano jako pojedynczy blok technologiczny. Gotowy prototyp oblatany został 30 grudnia 1039 roku. Za sterami maszyny siedział pilot oblatywacz A. Żukow. Lot przebiegł pomyślnie. W trakcie kolejnych lotów na samolocie testowano jego właściwości lotne z użyciem różnych wersji silnika M-88, odpowiednio M-88, reduktorowy M-88R i M-88A oraz trzema różnymi śmigłami: AW-2Ł-1 o średnicy 2750 mm, AW-2Ł-2 o średnicy 2650 mm i AW-2Ł-3 również o średnicy 2650 mm. Próby nie przebiegały bezproblemowo. 1 kwietnia 1940 roku, w trakcie podchodzenia do lądowania, prawa goleń podwozia nie wysunęła się całkowicie i maszyna w trakcie przyziemienia doznał niewielkich uszkodzeń, które usunięto w przeciągu dwóch tygodni. Dalsze badania w locie kontynuowano do 6 czerwca 1940 roku kiedy to w trakcie lotu oderwała się niewielka część poszycia górnego płata. Próby ujawniły największy mankament samolotu – niewystarczającą prędkość. W trakcie badań udało się osiągnąć 375 km/h w locie nad ziemią i 410 km/h na pułapie 5000 metrów. Dopiero zastosowanie jednostki M-88R z nową osłoną silnika zapożyczoną z samolotu I-180, pozwoliło I-190 osiągnąć prędkość 488 km/h na wysokości 5000 metrów. Nadal jednak nie była to oczekiwana prędkość 500 km/h. 13 lutego 1941 roku samolot, za sterami którego siedział pilot oblatywacz E. G. Uliachin doznał w trakcie lotu awarii silnika. Próby ponownego uruchomienia nie powiodły się i pilot podjął decyzję o lądowaniu lotem ślizgowym. Lądowanie na pokrytym grubą warstwą śniegu lotnisku w Tuszyno nie powiodło się. Maszyna kapotowała, ale pilot wyszedł z wypadku bez szwanku. Po katastrofie nie podjęto próby wyremontowania samolotu, przerwano dalsze próby i zaniechano dokończenia budowy drugiego z zamówionych prototypów. W owym okresie stało się jasne, iż w starciu z jednopłatowymi samolotami myśliwskimi, dwupłatowe maszyny, konstrukcyjnie sięgające pionierskich czasów lotnictwa nie mają szans.

title: I-190

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = I-190
 |grafika                             = И-190.JPG
 |podpis grafiki                      =
 |państwo                             = {{Państwo|SUN}}
 |producent                           = [[Polikarpow]]
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = myśliwiec
 |konstrukcja                         = mieszana
 |załoga                              = 1
 |data oblotu                         = 30 grudnia 1939
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         = 1
 |liczba wypadków                     = 2
 |liczba katastrof                    = 1
 |napęd                               = 1 x [[Silnik gwiazdowy]] M-88
 |moc silnika                         = 1100 KM
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 10 [[Metr|m]] (górnego płata)
7,5 m (dolnego płata)
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 6,48 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            = 3,55 m
 |powierzchnia nośna                  = 24,83 m²
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         =
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       = 2290 kg
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 = 488 km/h
 |prędkość przelotowa                 =
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               = 12 400 m
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 720 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
4 x [[Karabin maszynowy SzKAS]] kal. 7,62 mm

lub

2 x [[Karabin maszynowy UB]] kalibru 12,7 mm

200 kg bomb
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = [[Związek Radziecki]]
 |rzuty                               = И-190 чертёж.JPG
 |commons                             = Category:Polikarpov I-190
}}
'''I-190''' ([[język rosyjski|ros.]] '''И-190''') – prototypowy, [[Związek Radziecki|radziecki]], dwupłatowy [[samolot myśliwski]] zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym [[Polikarpow]]a. Był to ostatni dwupłatowy myśliwiec tej wytwórni zaprojektowany i doprowadzony do etapu latającego prototypu.

== Historia ==
[[Plik:И-190 авария.JPG|thumb|left|Wrak samolotu po awarii z 13 lutego 1941 roku]]
Prace projektowe nad nową, dwupłatową maszyną myśliwską w biurze projektowym Polikarpowa rozpoczęły się w lutym 1938 roku. Były one efektem postanowienia Głównego Zarządu [[Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR)|Sił Powietrznych]] z grudnia 1937 roku o zaprojektowaniu i budowie nowego samolotu myśliwskiego, zdolnego do osiągnięcia prędkości 500 km/h. Samolot miał być daleko posuniętą modernizacją sprawdzonego [[I-153]]. Zaprojektowano ten sam rodzaj kadłuba, który tworzyła metalowa kratownica kryta blachą [[Duraluminium|duraluminiową]] do odkrytej kabiny pilota a reszta pokryta płótnem. Również płótnem pokryto metalowe usterzenie maszyny. Skrzydła w całości wykonane były z drewna, pokryte sklejką o grubości 1,5 mm. Powierzchnie płatów dodatkowo oklejano płótnem, kilkakrotnie lakierowano i na końcu dokładnie polerowano. [[Podwozie (lotnictwo)|Podwozie]] – główne i kółko ogonowe – chowane. Samolot napędzany był silnikiem w układzie podwójnej gwiazdy M-88 z trójłopatowym, metalowym śmigłem. Myśliwiec uzbrojony był pierwotnie w cztery [[Karabin maszynowy SzKAS|karabiny maszynowe SzKAS]] kalibru 7,62 mm. Planowano późniejsze przezbrojenie w dwa [[Karabin maszynowy UB|karabiny maszynowe UB]] kalibru 12,7 mm zamontowane nad silnikiem i synchronizowane z obrotami śmigła. Maszyna miała mieć również zdolność do przenoszenia podwieszanych pod skrzydłami bomb o maksymalnym ciężarze 200 kg. Prace nad samolotem nie miały najwyższego priorytetu. Dopiero gdy 19 lutego 1939 roku komisja makietowa, po zapoznaniu się z wynikami badań w [[Tunel aerodynamiczny|tunelu aerodynamicznym]] [[Centralny Instytut Aerodynamiki i Hydrauliki|Instytutu Hydro-Aerodynamicznym (CAGI)]] zatwierdziła kontynuowanie prac, podjęto decyzję o wybudowaniu w Fabryce Nr 1 w [[Moskwa|Moskwie]] dwóch samolotów prototypowych. Pierwsza z zatwierdzonych do budowy maszyn została ukończona w październiku 1939 roku. Gotowy samolot napędzany był silnikiem M-88BRL bez reduktora i nowe, również prototypowe śmigło AW-2. Zarówno silnik jak i śmigło, wraz z osprzętem wykonano jako pojedynczy blok technologiczny. Gotowy prototyp oblatany został 30 grudnia 1039 roku. Za sterami maszyny siedział pilot oblatywacz A. Żukow. Lot przebiegł pomyślnie. W trakcie kolejnych lotów na samolocie testowano jego właściwości lotne z użyciem różnych wersji silnika M-88, odpowiednio M-88, reduktorowy M-88R i M-88A oraz trzema różnymi śmigłami: AW-2Ł-1 o średnicy 2750 mm, AW-2Ł-2 o średnicy 2650 mm i AW-2Ł-3 również o średnicy 2650 mm. Próby nie przebiegały bezproblemowo. 1 kwietnia 1940 roku, w trakcie podchodzenia do lądowania, prawa goleń podwozia nie wysunęła się całkowicie i maszyna w trakcie przyziemienia doznał niewielkich uszkodzeń, które usunięto w przeciągu dwóch tygodni. Dalsze badania w locie kontynuowano do 6 czerwca 1940 roku kiedy to w trakcie lotu oderwała się niewielka część poszycia górnego płata. Próby ujawniły największy mankament samolotu – niewystarczającą prędkość. W trakcie badań udało się osiągnąć 375 km/h w locie nad ziemią i 410 km/h na pułapie 5000 metrów. Dopiero zastosowanie jednostki M-88R z nową osłoną silnika zapożyczoną z samolotu [[I-180 (samolot)|I-180]], pozwoliło I-190 osiągnąć prędkość 488 km/h na wysokości 5000 metrów. Nadal jednak nie była to oczekiwana prędkość 500 km/h. 13 lutego 1941 roku samolot, za sterami którego siedział pilot oblatywacz E. G. Uliachin doznał w trakcie lotu awarii silnika. Próby ponownego uruchomienia nie powiodły się i pilot podjął decyzję o lądowaniu lotem ślizgowym. Lądowanie na pokrytym grubą warstwą śniegu lotnisku w Tuszyno nie powiodło się. Maszyna kapotowała, ale pilot wyszedł z wypadku bez szwanku. Po katastrofie nie podjęto próby wyremontowania samolotu, przerwano dalsze próby i zaniechano dokończenia budowy drugiego z zamówionych prototypów. W owym okresie stało się jasne, iż w starciu z jednopłatowymi samolotami myśliwskimi, dwupłatowe maszyny, konstrukcyjnie sięgające pionierskich czasów lotnictwa nie mają szans.

== Bibliografia ==
* Dariusz Paduch, ''Ostatnie sowieckie myśliwce dwupłatowe'', „Lotnictwo”, nr 5 (2014), s. 90-98, ISSN 1732-5323.

{{Polikarpow}}

[[Kategoria:Samoloty Polikarpow]]
[[Kategoria:Radzieckie samoloty myśliwskie okresu międzywojennego]]
[[Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym]]
[[Kategoria:Dwupłaty]]

title: I-190

Państwo: ZSRR

Producent: Polikarpow

Typ: myśliwiec

Konstrukcja: mieszana

Data oblotu: 30 grudnia 1939

Napęd: 1 x Silnik gwiazdowy M-88

Rozpiętość: 10 m (górnego płata) · 7,5 m (dolnego płata)


text:
# Sebastian Perłowski
Sebastian Perłowski (ur. 24 czerwca 1980 roku w Krakowie) – polski dyrygent, kompozytor, aranżer, doktor Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie,

## Życiorys
Ukończył z wyróżnieniem wydziały Dyrygentury Symfoniczno - Operowej w klasie prof. Jana Wincentego Hawela oraz Kompozycji adt. Dariusza Janusa w Instytucie Jazzu na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz dwukrotnym stypendystą Marszałka Województwa Śląskiego.
Jako kompozytor zadebiutował w 2001 roku, kiedy to II Program Polskiego Radia zarejestrował jego „Arię na Orkiestrę Smyczkową i Skrzypce Solo". Rok później, 12 maja 2002 roku, po raz pierwszy w roli dyrygenta poprowadził swoją kolejną kompozycję podczas VII Nowohuckiej Wiosny Muzycznej. Była to „Rapsodia na Orkiestrę Symfoniczną, Big-Band i Fortepian Solo" w której dokonał syntezy dwóch kierunków: muzyki symfonicznej oraz big-bandowej. Rapsodia Perłowskiego zdobyła II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy. Rok 2002 zaowocował jeszcze dwiema pierwszymi nagrodami (zarówno w części teoretycznej jak i wykonawstwa instrumentalnego) w Małopolskim Konkursie wiedzy o Janie Sebastianie Bachu.
W latach 2002–2003 prowadził w Krakowie własną Orkiestrę Smyczkową oraz Małą Orkiestrę Symfoniczną. Od roku 2001 przez pięć lat był dyrygentem krakowsko-katowickiego big-bandu pod nazwą Perła Big-Band. Z tym właśnie zespołem w 2003 roku zdobył III nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Big-Bandów w Nowym Tomyślu, a w roku 2005 na tym samym konkursie II nagrodę. 5 czerwca 2009 wraz z Big Bandem Studiów Niestacjonarnych A.M. w Katowicach wystąpił tam raz jeszcze, tym razem zdobywając I nagrodę (grand prix). W roku 2005 zdobył również nagrodę: „Indywidualność studencka roku" w ramach festiwalu Arterie. Jednym z ważniejszych osiągnięć tego okresu, w kontekście kompozycji jazzowej, rozrywkowej oraz big-bandowej, było autorstwo aranżacji utworów Studenckiego Teatru Satyryków (STS) dla TVP 1, transmitowanych na żywo podczas uroczystego koncertu w Ogrodach Prezydenckich a wykonywanych m.in. przez Lorę Szafran oraz podjęcie stałej współpracy aranżerskiej z Teatrem Rozrywki w Chorzowie.
Sebastian Perłowski był założycielem dwóch orkiestr symfonicznych. W roku akademickim 2005/06 zainicjował powstanie orkiestry "Sinfonietta Silesiana", z którą w jubileuszowym Roku Mozartowskim realizował cykl wykonań najwspanialszych dzieł tego kompozytora. Dnia 2 kwietnia 2009 pod "oknem papieskim" wystąpił jako dyrygent oraz współ-kompozytor utworów do słów Michała Zabłockiego pt. "Szukam Was". Koncert poświęcony był IV rocznicy śmierci Jana Pawła II. Właśnie tego dnia miała miejsce kolejna inauguracja, tym razem "Polskiej Symfonicznej Orkiestry Filmowej".
W roku 2010 podjął stałą współpracę z Operą Krakowską. W tym samym czasie otrzymał również nominację na pierwszego dyrygenta Myślenickiej Orkiestry Kameralnej.
W ramach Festiwalu Jazztopad, pierwszego w historii polskiego członka Europe Jazz Network (EJN) współpracował z takimi osobowościami światowego jazzu jak Terje Rypdal, John Hébert, Eric McPherson czy Fred Hersch prowadząc podczas ich występów orkiestrę symfoniczną.
Od ukończenia studiów,  prowadził  klasę Kompozycji i Aranżacji, Big-Band oraz wykładał takie przedmioty jak: Kontrapunkt, Instrumentacja, Współczesne Techniki Kompozytorskie i Kierunki Muzyki XX wieku. w Instytucie Jazzu na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Obecnie wykładowca kompozycji.
W roku 2011 pełnił funkcję Dyrektora Programowego w Fundacji Bielecki Art. odpowiadając za merytorykę organizowanych przez nią Festiwali, koncertów oraz biorąc czynny udział w wyborze jej stypendystów. Jest pomysłodawcą scenariusza edukacyjnej części projektu 'Bajkowe Melodie" uznanego przez pedagogów wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, dziennikarzy i dyrektorów Ośrodków Kultury za jeden z najlepszych i najwartościowszych projektów edukacji muzycznej ostatnich kilkunastu lat. W 2012 roku objął kierownictwo muzyczne musicalu "Tarzan" dla Gliwickiego Teatru Muzycznego. Jest to jedna z największych produkcji musicalowych w Polsce oparta na adaptacji filmowego animowanego megahitu Disneya z 1999 roku do którego muzykę i słowa napisał   Phil Collins.
W 2012 roku podjął się również pracy na rzecz Agencji Artystycznej Kameny. Jako Dyrektor Artystyczny dokonuje premier nagraniowych muzyki polskiej. Zaangażowany w promowanie muzyki polskich kompozytorów takich jak Nowowiejski, Młynarski, Paderewski, Żeleński, Lubomirski.
W 2018 roku, w rocznicę odzyskania Niepodległości przez Polskę ma miejsce premiera Jego symfonii Niepodległości na zamku na Wawelu.
Koncertuje w kraju i za granicą, prowadząc koncerty symfoniczno-operowe, jazzowe oraz musicale. Współpracował z wieloma wybitnymi orkiestrami, takimi jak Sinfonia Varsovia, Hong Kong Philharmonic, NOSPR, Metropolitana de Lisboa, Real Orquesta Sinfónica de Sevilla, The Hong Kong Chinese Orchestra czy Orkiestrą Filharmoniczą George Enescu oraz ze światowej klasy solistami – Juliusem Bergerem, Ildebrando D’Arcangelo czy José Curą. Na swoim koncie ma nagrania dla wytwórni ECM, Warner Classics, DUX, Kameny. W 2016 roku pełnił obowiązki zastępcy dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Poznaniu. Jest dyrektorem artystycznym Festiwalu im. Księcia Władysława Lubomirskiego (Lubomirski Festival) i festiwalu Muzyka Polska odNova oraz agencji artystycznej Kameny. Od 2022 zasiada w jury międzynarodowego konkursu dyrygenckiego “Wiener Schule” w Wiedniu u boku najwybitniejszych dyrygentów i menadżerów kultury na świecie. W roku 2022 uzyskał tytuł doktora sztuki broniąc pracy doktorskiej pt. „Muzyka symfoniczna Władysława Żeleńskiego - Próba ujęcia problematyki z perspektywy dyrygenta”.
W centrum jego zainteresowań znajduje się szczególnie muzyka polskiego romantyzmu, neoromantyzmu oraz okresu Młodej Polski, w której dokonał wielu światowych odkryć i prawykonań dzieł m.in. takich kompozytorów jak Feliks Nowowiejski, Władysław Żeleński czy Franciszek Mirecki.

## Nagrody i wyróżnienia
- 2003 -  Druga Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy[8]
- 2013 - Druga Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim „Concurso Jovens Maestros” w Lizbonie[9]
- 2013 - Trzecia Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Bukareszcie[10]
- 2014 - Pierwsza Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Atlancie[11]
- 2014 - Pierwsza Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Cordobie[10]
- 2014 - Nagroda Specjalna na II Międzynarodowym Konkursie Dyrygentów muzyki chińskiej w Hongkongu[12]
- 2015 - półfinalista Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego „Lovro von Matačić” w Zagrzebiu[13]
- 2017 - wybrany Osobowością Roku 2017 w Krakowie w kategorii kultura oraz Osobowością Małopolski 2017 w tej samej kategorii[14]

## Nagrania
| Album                                  | Data | Wydawca         |
| -------------------------------------- | ---- | --------------- |
| Terje Rypdal "Melodic Warrior"         | 2013 | ECM             |
| Muzyka ze szczytów                     | 2014 | DUX             |
| Paderewski Tatrzański                  | 2015 | Kameny          |
| Karłowicz, Koncert skrzypcowy          | 2015 | Kameny          |
| F.Nowowiejski Complete ballet works    | 2016 | Kameny          |
| F.Nowowiejski "Król Wichrów" op.30     | 2018 | Warner Classics |
| F.Nowowiejski "Malowanki Ludowe" op.18 | 2018 | Warner Classics |

## Kompozycje
- 2003 - "Rapsodia na fortepian, Big Band i Orkiestrę symfoniczną Op.1
- 2009 - Spektakl recytatorsko-muzyczny "Szukam Was"
- 2016 - "Trzy Pieśni bez słów na fortepian" Op.2
- 2018 - "Sonata na skrzypce i fortepian" Op.3
- 2018 - "Symfonia Niepodległości" op.4
- 2020 - "Sonata na flet i fortepian" Op.5
- 2022 - "Sinfonietta na smyczki" Op. 6
- 2023 - "Partita antyczna na kwintet dęty" Op. 7
- 2025 - "Concertino na skrzypce i orkiestrę smyczkową" Op. 8

title: Sebastian Perłowski

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2021-08}}
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Sebastian Perłowski
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Sebastian Perłowski, dyrygent.jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[24 czerwca]] [[1980]]
 |miejsce urodzenia     = [[Kraków]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[dyrygent]], [[Aranżacja|aranżer]], [[kompozytor]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://sebastianperlowski.pl//
}}
'''Sebastian Perłowski''' (ur. 24 czerwca [[1980]] roku w Krakowie) – [[Polacy|polski]] [[dyrygent]], [[kompozytor]], [[Aranżacja|aranżer]], doktor Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie,

== Życiorys ==
Ukończył z wyróżnieniem wydziały Dyrygentury Symfoniczno - Operowej w klasie prof. Jana Wincentego Hawela oraz Kompozycji adt. Dariusza Janusa w Instytucie Jazzu na Akademii Muzycznej im. [[Karol Szymanowski|Karola Szymanowskiego]] w Katowicach<ref>{{Cytuj |tytuł = Sebastian Perłowski - dyrygent, kompozytor, aranżer |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = Sebastian Perłowski |url = http://sebastianperlowski.pl/ |język = pl}}</ref>. Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz dwukrotnym [[Stypendium|stypendystą]] Marszałka Województwa Śląskiego.

Jako kompozytor zadebiutował w 2001 roku, kiedy to [[Polskie Radio Program II|II Program Polskiego Radia]] zarejestrował jego „[[Aria|Arię]] na Orkiestrę Smyczkową i Skrzypce Solo". Rok później, 12 maja 2002 roku, po raz pierwszy w roli dyrygenta poprowadził swoją kolejną kompozycję podczas VII Nowohuckiej Wiosny Muzycznej<ref>{{Cytuj |tytuł = Walentynkowy Koncert w Operze Krakowskiej w Opera Krakowska, Lubicz 48 (Kraków) w dniu 14 lutego 2012 {{!}} Last.fm |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = Last.fm |url = https://www.last.fm/pl/event/3193890+Walentynkowy+Koncert+w+Operze+Krakowskiej |język = pl}}</ref>. Była to „Rapsodia na [[Orkiestra symfoniczna|Orkiestrę Symfoniczną]], Big-Band i Fortepian Solo" w której dokonał syntezy dwóch kierunków: muzyki symfonicznej oraz big-bandowej. Rapsodia Perłowskiego zdobyła II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy<ref>{{Cytuj |tytuł = Sinfonia Varsovia |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = sinfoniavarsovia.org |url = http://sinfoniavarsovia.org/pl/sebastian-perlowski-.html |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20180802011350/http://sinfoniavarsovia.org/pl/sebastian-perlowski-.html |zarchiwizowano = 2018-08-02}}</ref>. Rok 2002 zaowocował jeszcze dwiema pierwszymi nagrodami (zarówno w części teoretycznej jak i wykonawstwa instrumentalnego) w Małopolskim Konkursie wiedzy o Janie Sebastianie Bachu.

W latach 2002–2003 prowadził w Krakowie własną Orkiestrę Smyczkową oraz Małą Orkiestrę Symfoniczną. Od roku 2001 przez pięć lat był dyrygentem krakowsko-katowickiego [[big-band]]u pod nazwą Perła Big-Band. Z tym właśnie zespołem w 2003 roku zdobył III nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Big-Bandów w Nowym Tomyślu, a w roku 2005 na tym samym konkursie II nagrodę. 5 czerwca 2009 wraz z Big Bandem Studiów Niestacjonarnych A.M. w Katowicach wystąpił tam raz jeszcze, tym razem zdobywając I nagrodę (grand prix). W roku 2005 zdobył również nagrodę: „Indywidualność studencka roku" w ramach festiwalu Arterie. Jednym z ważniejszych osiągnięć tego okresu, w kontekście kompozycji jazzowej, rozrywkowej oraz big-bandowej, było autorstwo aranżacji utworów Studenckiego Teatru Satyryków (STS) dla TVP 1, transmitowanych na żywo podczas uroczystego koncertu w Ogrodach Prezydenckich a wykonywanych m.in. przez Lorę Szafran oraz podjęcie stałej współpracy aranżerskiej z Teatrem Rozrywki w Chorzowie.

Sebastian Perłowski był założycielem dwóch orkiestr symfonicznych. W roku akademickim 2005/06 zainicjował powstanie orkiestry "Sinfonietta Silesiana"<ref>{{Cytuj |tytuł = Orkiestry i zespoły klasyczne {{!}} Kameny |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = kameny.pl |url = http://kameny.pl/orkiestry-i-zespoly-klasyczne/ |język = pl }}</ref>, z którą w jubileuszowym Roku Mozartowskim realizował cykl wykonań najwspanialszych dzieł tego kompozytora. Dnia 2 kwietnia 2009 pod "oknem papieskim" wystąpił jako dyrygent oraz współ-kompozytor utworów do słów Michała Zabłockiego pt. "Szukam Was". Koncert poświęcony był IV rocznicy śmierci Jana Pawła II. Właśnie tego dnia miała miejsce kolejna inauguracja, tym razem "Polskiej Symfonicznej Orkiestry Filmowej".

W roku 2010 podjął stałą współpracę z [[Opera Krakowska|Operą Krakowską]]<ref>{{Cytuj |autor = evolution, www.evl.pl |tytuł = Opera Krakowska |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = www.opera.krakow.pl |url = https://www.opera.krakow.pl/pl/o-nas/zespol |język = pl}}</ref>. W tym samym czasie otrzymał również nominację na pierwszego dyrygenta Myślenickiej [[Orkiestra kameralna|Orkiestry Kameralnej]].

W ramach Festiwalu Jazztopad, pierwszego w historii polskiego członka Europe Jazz Network (EJN) współpracował z takimi osobowościami światowego jazzu jak [[Terje Rypdal]], John Hébert, Eric McPherson czy [[Fred Hersch]] prowadząc podczas ich występów orkiestrę symfoniczną.

Od ukończenia studiów,  prowadził  klasę Kompozycji i Aranżacji, Big-Band oraz wykładał takie przedmioty jak: Kontrapunkt, Instrumentacja, Współczesne Techniki Kompozytorskie i Kierunki Muzyki XX wieku. w Instytucie Jazzu na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Obecnie wykładowca kompozycji.

W roku 2011 pełnił funkcję Dyrektora Programowego w Fundacji Bielecki Art. odpowiadając za merytorykę organizowanych przez nią Festiwali, koncertów oraz biorąc czynny udział w wyborze jej stypendystów. Jest pomysłodawcą scenariusza edukacyjnej części projektu 'Bajkowe Melodie" uznanego przez pedagogów wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, dziennikarzy i dyrektorów Ośrodków Kultury za jeden z najlepszych i najwartościowszych projektów edukacji muzycznej ostatnich kilkunastu lat. W 2012 roku objął kierownictwo muzyczne musicalu "Tarzan" dla Gliwickiego Teatru Muzycznego<ref>{{Cytuj |autor = silnet.pl |tytuł = Musical Tarzan - konferencja z niespodzianką! - Zabrze informacje ciekawe artykuły |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = zabrze.com.pl |url = https://zabrze.com.pl/i,musical-tarzan---konferencja-z-niespodzianka,100,805907.html}}</ref>. Jest to jedna z największych produkcji musicalowych w Polsce oparta na adaptacji filmowego animowanego megahitu Disneya z 1999 roku do którego muzykę i słowa napisał   Phil Collins.

W 2012 roku podjął się również pracy na rzecz Agencji Artystycznej Kameny<ref>{{Cytuj |tytuł = Gazeta Krakowska |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = www.facebook.com |url = https://www.facebook.com/Gazeta.Krakowska/posts/kto-zdob%C4%99dzie-presti%C5%BCowy-tytu%C5%82-osobowo%C5%9A%C4%86/2029581897081776/ |język = pl}}</ref>. Jako Dyrektor Artystyczny dokonuje premier nagraniowych muzyki polskiej. Zaangażowany w promowanie muzyki polskich kompozytorów takich jak Nowowiejski, Młynarski, Paderewski, Żeleński, Lubomirski.

W 2018 roku, w rocznicę odzyskania Niepodległości przez Polskę ma miejsce premiera Jego symfonii Niepodległości na zamku na Wawelu.

Koncertuje w kraju i za granicą, prowadząc koncerty symfoniczno-operowe, jazzowe oraz musicale. Współpracował z wieloma wybitnymi orkiestrami, takimi jak Sinfonia Varsovia, Hong Kong Philharmonic, NOSPR, Metropolitana de Lisboa, Real Orquesta Sinfónica de Sevilla, The Hong Kong Chinese Orchestra czy Orkiestrą Filharmoniczą George Enescu oraz ze światowej klasy solistami – Juliusem Bergerem, Ildebrando D’Arcangelo czy José Curą. Na swoim koncie ma nagrania dla wytwórni ECM, Warner Classics, DUX, Kameny. W 2016 roku pełnił obowiązki zastępcy dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Poznaniu. Jest dyrektorem artystycznym Festiwalu im. Księcia Władysława Lubomirskiego (Lubomirski Festival) i festiwalu Muzyka Polska odNova oraz agencji artystycznej Kameny. Od 2022 zasiada w jury międzynarodowego konkursu dyrygenckiego “Wiener Schule” w Wiedniu u boku najwybitniejszych dyrygentów i menadżerów kultury na świecie. W roku 2022 uzyskał tytuł doktora sztuki broniąc pracy doktorskiej pt. „Muzyka symfoniczna Władysława Żeleńskiego - Próba ujęcia problematyki z perspektywy dyrygenta”.

W centrum jego zainteresowań znajduje się szczególnie muzyka polskiego romantyzmu, neoromantyzmu oraz okresu Młodej Polski, w której dokonał wielu światowych odkryć i prawykonań dzieł m.in. takich kompozytorów jak Feliks Nowowiejski, Władysław Żeleński czy Franciszek Mirecki.

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 2003 -  Druga Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy<ref>{{Cytuj |tytuł = Komeda Jazz Festival - Komeda - Konkurs kompozytorski - Dotychczasowe konkursy - 2003 |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = komedajazz.com |url = https://komedajazz.com/pl/konkurs-kompozytorski/dotychczasowe-konkursy/iv-miedzynarodowy-konkurs-kompozytorski-im-krzysztofa}}</ref>
* 2013 - Druga Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim „Concurso Jovens Maestros” w Lizbonie<ref>{{Cytuj |tytuł = Sebastian Perłowski w konkursie dyrygenckim w Hong Kongu |czasopismo = Culture.pl |data dostępu = 2018-07-23 |url = https://culture.pl/pl/artykul/sebastian-perlowski-w-konkursie-dyrygenckim-w-hong-kongu |język = en}}</ref>
* 2013 - Trzecia Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Bukareszcie<ref name="polmic.pl">{{Cytuj |tytuł = Sukces polskiego dyrygenta w Chinach |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = www.polmic.pl |url = https://www.polmic.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=3087:sukces-polskiego-dyrygenta-w-chinach&Itemid=50&lang=pl |język = pl}}</ref>
* 2014 - Pierwsza Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Atlancie<ref>{{Cytuj |tytuł = VIII SPOTKANIA Z MUZYKĄ PERKUSYJNĄ {{!}} Home {{!}} Filharmonia Krakowska im. Karola Szymanowskiego |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = filharmonia.krakow.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20180802011247/http://www.filharmonia.krakow.pl/Home/6161-VIII_SPOTKANIA_Z_MUZYK%C4%84_PERKUSYJN%C4%84.html |zarchiwizowano = 2018-08-02 |język = pl}}</ref>
* 2014 - Pierwsza Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Cordobie<ref name="polmic.pl" />
* 2014 - Nagroda Specjalna na II Międzynarodowym Konkursie Dyrygentów muzyki chińskiej w Hongkongu<ref>{{Cytuj |autor = IMIT |tytuł = Wszystkie materiały {{!}} instytut muzyki i tańca |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = imit.org.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20190304124305/http://imit.org.pl/listit2/144/default/opracowanie-rekopisow-i-przygotowanie-do-druku-kompletu-partytur-baletow-feliksa-nowowiejskiego.html |zarchiwizowano = 2019-03-04 |język = pl}}</ref>
* 2015 - półfinalista Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego „Lovro von Matačić” w Zagrzebiu<ref>{{Cytuj |tytuł = Koncert w 1050. rocznicę Chrztu Polski oraz 76. rocznicę Zbrodni Katyńskiej - Opole.dlawas.info - Największy portal informacyjno - rozrywkowy w regionie |data dostępu = 2018-07-23 |opublikowany = DlaWas.info |url = http://opole.dlawas.info/rozrywka/koncert-w-1050-rocznice-chrztu-polski-oraz-76-rocznice-zbrodni-katynskiej/cid,7806,a |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20180802073132/https://opole.dlawas.info/rozrywka/koncert-w-1050-rocznice-chrztu-polski-oraz-76-rocznice-zbrodni-katynskiej/cid,7806,a |zarchiwizowano = 2018-08-02}}</ref>
* 2017 - wybrany Osobowością Roku 2017 w Krakowie w kategorii kultura oraz Osobowością Małopolski 2017 w tej samej kategorii<ref>{{Cytuj |autor = red. |tytuł = Osobowości Roku 2017. Sebastian Perłowski: Ludzie czują niedosyt polskiej muzyki |czasopismo = Gazetakrakowska.pl |data dostępu = 2018-07-23 |url = http://www.gazetakrakowska.pl/plebiscyty/a/osobowosci-roku-2017-sebastian-perlowski-ludzie-czuja-niedosyt-polskiej-muzyki,12988395/ |język = pl}}</ref>

== Nagrania ==
{| class="wikitable"
!Album
!Data
!Wydawca
|-
|Terje Rypdal "Melodic Warrior"
|2013
|ECM
|-
|Muzyka ze szczytów
|2014
|DUX
|-
|Paderewski Tatrzański
|2015
|Kameny
|-
|Karłowicz, Koncert skrzypcowy
|2015
|Kameny
|-
|F.Nowowiejski Complete ballet works
|2016
|Kameny
|-
|F.Nowowiejski "Król Wichrów" op.30
|2018
|Warner Classics
|-
|F.Nowowiejski "Malowanki Ludowe" op.18
|2018
|Warner Classics
|}

== Kompozycje ==
* 2003 - "Rapsodia na fortepian, Big Band i Orkiestrę symfoniczną Op.1
* 2009 - Spektakl recytatorsko-muzyczny "Szukam Was"
* 2016 - "Trzy Pieśni bez słów na fortepian" Op.2
* 2018 - "Sonata na skrzypce i fortepian" Op.3
* 2018 - "Symfonia Niepodległości" op.4
* 2020 - "Sonata na flet i fortepian" Op.5
* 2022 - "Sinfonietta na smyczki" Op. 6
* 2023 - "Partita antyczna na kwintet dęty" Op. 7
* 2025 - "Concertino na skrzypce i orkiestrę smyczkową" Op. 8

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://sebastianperlowski.pl/ Sebastian Perłowski. Dyrygent, kompozytor, aranżer]
* [http://kameny.pl/ Współpracujemy z solistami]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Perłowski, Sebastian}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie]]
[[Kategoria:Polscy aranżerzy]]
[[Kategoria:Polscy dyrygenci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]

title: Sebastian Perłowski

Data i miejsce urodzenia: 24 czerwca 1980 · Kraków

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: dyrygent, aranżer, kompozytor


text:
# Lutevanaphis
Lutevanaphis – wymarły rodzaj owadów z rzędu pluskwiaków i infrarzędu mszyc. Jedyny z monotypowej rodziny Lutevanaphididae. Znany jest tylko jeden gatunek, L. permiana. Żył w gwadalupie, na suchych wówczas terenach północnej Pangei, być może żerując na szyszkach roślin iglastych. Jego jedyną skamieniałość odnaleziono w południowej Francji. Jest to najstarszy znany przedstawiciel mszyc.

## Taksonomia
Rodzaj i gatunek typowy opisali po raz pierwszy w 2014 roku Jacek Szwedo, Jean Lapeyrie i André Nel na łamach „Systematic Entomology”. Opisu dokonano na podstawie pojedynczej skamieniałości odnalezionej w ogniwie Mérifons formacji Salagou na stanowisku Les Vignasses, na terenie Hérault we Francji, datowanej na gwadalup w permie. Holotyp oznaczony Ld LAP 360 A-B zdeponowano w Musée de Lodève. Nazwa rodzajowa pochodzi od Lutevani, nazwy plemienia Wolków, które zasiedlało w czasach historycznych te tereny oraz od łacińskiego aphis, oznaczającego „mszycę”. Epitet gatunkowy permiana pochodzi od nazwy okresu geologicznego.
Autorzy oryginalnego opisu sklasyfikowali rodzaj w monotypowej rodzinie Lutevanaphididae, a tę z kolei w monotypowej nadrodzinie Lutevanaphidoidea. W 2018 Jacek Szwedo zmienił jednak tę klasyfikację, włączając rodzinę w skład nadrodziny Triassoaphidoidea.
Lutevanaphis jest najstarszą znaną skamieniałością mszycy. Już w latach 70’ XX wieku przypuszczano, że mszyce pojawiły się w permie. W 1993 jako najstarszą mszycę opisano Dubiaphis z anizyku w triasie, jednak pozycja systematyczna tego taksonu nie jest pewna i bywał umieszczany nawet wśród muchówek. W 2010 jako najstarszą mszycę opisano Leaphis, również z anizyku. Dopiero odkrycie Lutevanaphis potwierdziło występowanie mszyc już w permie.

## Morfologia
Owad znany tylko z przedniego skrzydła o długości 3,55 i szerokości 1,37 mm. Było ono około 2,6 raza dłuższe niż szerokie. Przednia (kostalna) jego krawędź była niepogrubiona. Dobrze zesklerotyzowana, nieco szersza od komórki kostalnej pterostygma miała wypukłą i pogrubioną krawędź tylną. Żyłki: tylna subkostalna, radialna, medialna i przednia kubitalna wyrastały ze wspólnego, prostego, u nasady grubego pnia, biegnącego równolegle do krawędzi kostalnej skrzydła. Od tegoż pnia dwie gałęzie przedniej żyłki kubitalnej, tj. CuA1 i CuA2, odchodziły osobno, w odległości większej niż długość nasadowego odcinka pnia; gałąź CuA2 była silnie wypukła i pogrubiona. Słaba żyłka medialna opuszczała wspólny pień blisko nasadowo-tylnej części pterostygmy pod kątem 50°, dalej rozdzielała się na gałęzie M1+2 i M3+4, a ta pierwsza następnie rozwidlała się na gałęzie M1 i M2. Tylna żyłka radialna odchodziła z tylnej krawędzi pterostygmy w połowie jej długości pod kątem 50° i miała mocno łukowaty przebieg. Tylna żyłka kubitalna (CuP) była silnie wypukła. Ponadto u nasady skrzydła biegły żyłka posterokubitalna (PCu) i żyłka analna (A1), łączące się w kształt litery „Y” o odcinku wspólnym krótszym niż ćwierć długości wolnego odcinka tej drugiej (A1).

## Paleoekologia
Mszyca ta zamieszkiwała obszar północnej Pangei, położony wówczas w strefie równikowej. Były to tereny suche, których półpustynny charakter podtrzymywany był przez blokujące napływ wilgoci zimne prądy morskie, obmywające zachód kontynentu. Znajdujące się tu słone jeziora okresowo wysychały, tworząc plaje. Z suchym klimatem kontrastowało bogactwo fauny. Okresowe zbiorniki wodne zasiedlały liczne muszloraczki, przekopnice i owady. Działalność przekopnic prowadziła do tafonomicznego przemieszczania się szczątków i ich niszczenia, wskutek czego skamieniałości owadów są zwykle fragmentaryczne. Wśród zidentyfikowanych owadów znajdują się przedstawiciele Palaeodictyoptera, Diaphanopterodea, Odonatoptera, Caloneurodea, prostoskrzydłych, świerszczokaraczanów, Paoliida, karaczanów, Thripida, pluskwiaków, Glosselytrodea i sieciarek. Zachowana w formacji Salagou flora jest mniej liczebna i mniej różnorodna niż fauna. Obejmuje różne paprotniki i iglaste. Przypuszcza się, że szyszki tych ostatnich mogły stanowić miejsce żerowania wielu drobnych owadów, w tym wczesnych mszyc z rodzaju Lutevanaphis.

title: Lutevanaphis

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Lutevanaphis''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Jacek Szwedo|Szwedo]], [[Jean Lapeyrie|Lapeyrie]] et [[André Nel|Nel]], 2014
 |okres istnienia        = {{okres istnienia grupy organizmów 2|Middle Permian}}
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[pluskwiaki]]
 |podrząd                = [[piersiodziobe]]
 |infrarząd              = [[mszyce]]
 |nadrodzina             = [[Triassoaphidoidea]]
 |rodzina                = Lutevanaphididae
 |autor rodzina          = Szwedo, Lapeyrie et Nel, 2014
 |rodzaj                 = ''Lutevanaphis''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Lutevanaphis permiana'' Szwedo, Lapeyrie et Nel, 2014
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Lutevanaphis''''' – wymarły [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[owady|owadów]] z [[rząd (biologia)|rzędu]] [[pluskwiaki|pluskwiaków]] i infrarzędu [[mszyce|mszyc]]. Jedyny z [[takson monotypowy|monotypowej]] [[rodzina (biologia)|rodziny]] '''Lutevanaphididae'''. Znany jest tylko jeden [[gatunek (biologia)|gatunek]], '''''L. permiana'''''. Żył w [[gwadalup]]ie, na suchych wówczas terenach północnej [[Pangea|Pangei]], być może żerując na szyszkach [[iglaste|roślin iglastych]]. Jego jedyną [[skamieniałości|skamieniałość]] odnaleziono w południowej [[Francja|Francji]]. Jest to najstarszy znany przedstawiciel mszyc.

== Taksonomia ==
Rodzaj i [[gatunek typowy]] opisali po raz pierwszy w 2014 roku [[Jacek Szwedo]], [[Jean Lapeyrie]] i [[André Nel]] na łamach „[[Systematic Entomology]]”. Opisu dokonano na podstawie pojedynczej [[skamieniałości]] odnalezionej w ogniwie Mérifons [[formacja Salagou|formacji Salagou]] na stanowisku Les Vignasses, na terenie [[Hérault]] we [[Francja|Francji]], datowanej na [[gwadalup]] w [[perm]]ie. [[Holotyp]] oznaczony Ld LAP 360 A-B zdeponowano w [[Musée de Lodève]]. Nazwa rodzajowa pochodzi od ''Lutevani'', nazwy plemienia [[Wolkowie|Wolków]], które zasiedlało w czasach historycznych te tereny oraz od [[łacina|łacińskiego]] ''aphis'', oznaczającego „mszycę”. [[Binominalne nazewnictwo gatunków|Epitet gatunkowy]] ''permiana'' pochodzi od nazwy [[Okres (geologia)|okresu geologicznego]]{{r|SLN}}.

Autorzy oryginalnego opisu sklasyfikowali rodzaj w [[takson monotypowy|monotypowej]] [[rodzina (biologia)|rodzinie]] Lutevanaphididae, a tę z kolei w monotypowej nadrodzinie Lutevanaphidoidea{{r|SLN}}. W 2018 Jacek Szwedo zmienił jednak tę klasyfikację, włączając rodzinę w skład nadrodziny [[Triassoaphidoidea]]{{r|Szwedo}}.

''Lutevanaphis'' jest najstarszą znaną skamieniałością mszycy{{r|SLN}}. Już w latach 70’ XX wieku przypuszczano, że mszyce pojawiły się w [[perm]]ie{{r|Szelegiewicz}}. W 1993 jako najstarszą mszycę opisano ''[[Dubiaphis]]'' z [[anizyk]]u w [[trias]]ie{{r|BS}}, jednak pozycja systematyczna tego [[takson]]u nie jest pewna i bywał umieszczany nawet wśród [[muchówki|muchówek]]{{r|SLN}}. W 2010 jako najstarszą mszycę opisano ''[[Leaphis]]'', również z anizyku{{r|Szcz|SN}}. Dopiero odkrycie ''Lutevanaphis'' potwierdziło występowanie mszyc już w permie{{r|SLN}}.

== Morfologia ==
Owad znany tylko z przedniego skrzydła o długości 3,55 i szerokości 1,37 mm. Było ono około 2,6 raza dłuższe niż szerokie. Przednia (kostalna) jego krawędź była niepogrubiona. Dobrze [[skleryt|zesklerotyzowana]], nieco szersza od [[komórka kostalna|komórki kostalnej]] [[pterostygma]] miała wypukłą i pogrubioną krawędź tylną. Żyłki: tylna [[żyłka subkostalna|subkostalna]], [[żyłka radialna|radialna]], [[żyłka medialna|medialna]] i przednia [[żyłka kubitalna|kubitalna]] wyrastały ze wspólnego, prostego, u nasady grubego pnia, biegnącego równolegle do krawędzi kostalnej skrzydła. Od tegoż pnia dwie gałęzie przedniej żyłki kubitalnej, tj. CuA1 i CuA2, odchodziły osobno, w odległości większej niż długość nasadowego odcinka pnia; gałąź CuA2 była silnie wypukła i pogrubiona. Słaba żyłka medialna opuszczała wspólny pień blisko nasadowo-tylnej części pterostygmy pod kątem 50°, dalej rozdzielała się na gałęzie M1+2 i M3+4, a ta pierwsza następnie rozwidlała się na gałęzie M1 i M2. Tylna żyłka radialna odchodziła z tylnej krawędzi pterostygmy w połowie jej długości pod kątem 50° i miała mocno łukowaty przebieg. Tylna żyłka kubitalna (CuP) była silnie wypukła. Ponadto u nasady skrzydła biegły [[żyłka posterokubitalna]] (PCu) i [[żyłka analna]] (A1), łączące się w kształt litery „Y” o odcinku wspólnym krótszym niż ćwierć długości wolnego odcinka tej drugiej (A1){{r|SLN}}.

== Paleoekologia ==
Mszyca ta zamieszkiwała obszar północnej [[Pangea|Pangei]], położony wówczas w strefie równikowej. Były to tereny suche, których półpustynny charakter podtrzymywany był przez blokujące napływ wilgoci zimne prądy morskie, obmywające zachód kontynentu. Znajdujące się tu słone jeziora okresowo wysychały, tworząc [[playa|plaje]]{{r|Schneider}}. Z suchym klimatem kontrastowało bogactwo fauny. Okresowe zbiorniki wodne zasiedlały liczne [[muszloraczki]], [[przekopnice]] i [[owady]]{{r|Lopez}}. Działalność przekopnic prowadziła do [[Tafonomia|tafonomicznego]] przemieszczania się szczątków i ich niszczenia, wskutek czego skamieniałości owadów są zwykle fragmentaryczne. Wśród zidentyfikowanych owadów znajdują się przedstawiciele [[Palaeodictyoptera]], [[Diaphanopterodea]], [[Odonatoptera]], [[Caloneurodea]], [[prostoskrzydłe|prostoskrzydłych]], [[świerszczokaraczany|świerszczokaraczanów]], [[Paoliida]], [[karaczany|karaczanów]], [[Thripida]], pluskwiaków, [[Glosselytrodea]] i [[sieciarki|sieciarek]]. Zachowana w formacji Salagou flora jest mniej liczebna i mniej różnorodna niż fauna. Obejmuje różne [[paprotniki]] i [[iglaste]]. Przypuszcza się, że szyszki tych ostatnich mogły stanowić miejsce żerowania wielu drobnych owadów, w tym wczesnych mszyc z rodzaju ''Lutevanaphis''{{r|SLN}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="BS">{{Cytuj pismo | autor = C. Brauckmann, T. Schlüter | tytuł = Neue Insekten aus der Trias vonUnter-Franken | czasopismo = Geologica et Palaeontologica | wolumin = 25 | strony = 181–199 | data = 1993}}</ref>
<ref name="Lopez">{{Cytuj pismo | autor = Michel Lopez, Georges Gand, Jacques Garric, Frank Körner | tytuł = The playa environments of the Lodève Permian basin (Languedoc-France) | czasopismo = Journal of Iberian Geology | wydanie = 1 | wolumin = 34 | data = 2008 }}</ref>
<ref name="Schneider">{{Cytuj pismo | autor = Jörg W. Schneider, Frank Körner, Marco Roscher, Uwe Kroner | tytuł = Permian climate development in the northern peri-Tethys area — The Lodève basin, French Massif Central, compared in a European and global context | czasopismo = Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology161–183 | wolumin = 240 | strony = 161–183 | data = 2006}}</ref>
<ref name="SLN">{{Cytuj pismo | autor = J. Szwedo, J. Lapeyrie, A. Nel | tytuł = Taxonomic names, in Rooting down the aphid's tree – the oldest record of the Aphidomorpha lineage from Palaeozoic (Insecta: Hemiptera) | czasopismo = Systematic Entomology | data = 2014 | doi = 10.1111/syen.12099}}</ref>
<ref name="SN">{{Cytuj pismo | autor = Jacek Szwedo, Andre Nel | tytuł = The Oldest Aphid Insect from the Middle Triassic of the Vosges, France | czasopismo = Acta Palaeontologica Polonica | wydanie = 4 | wolumin = 56 | strony = 757-766 | data = 2011 | url = https://www.researchgate.net/publication/232691663_The_Oldest_Aphid_Insect_from_the_Middle_Triassic_of_the_Vosges_France | doi = 10.4202/app.2010.0034}}</ref>
<ref name="Szcz">{{Cytuj pismo | autor = D.E. Shcherbakov | tytuł = The earliest true bugs and aphids from the Middle Triassic of France (Hemiptera) | czasopismo = Russian Entomological Journal | wolumin = 19 | strony = 179-182 | data = 2010 | url = http://zmmu.msu.ru/files/images/spec/Russ%20Ent%20J/ent19_3%20179_182%20Shcherbakov%20for%20Inet.pdf}}</ref>
<ref name=Szelegiewicz>{{cytuj książkę |autor = Henryk Szelęgiewicz |tytuł= Klucze do oznaczania owadów Polski cz. XVII Pluskwiaki równoskrzydłe – Homoptera z. 5a Mszyce – Aphidodea: Wstęp i Lachnidae |rok = 1978 |miejsce = Warszawa |wydawca= PWN, Polskie Towarzystwo Entomologiczne}}</ref>
<ref name="Szwedo">{{Cytuj pismo | autor = J. Szwedo | tytuł = The unity, diversity and conformity of bugs (Hemiptera) through time | czasopismo = Earth and Environmental Science Transactions of the Royal Society of Edinburgh | wolumin = 107 | strony = 109-128 | data = 2018}}</ref>
}}

{{Pluskwiaki}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Lutevanaphididae]]
[[Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2014 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: pluskwiaki

Podrząd: piersiodziobe

Infrarząd: mszyce

Nadrodzina: Triassoaphidoidea

Rodzina: Lutevanaphididae · Szwedo, Lapeyrie et Nel, 2014

Rodzaj: Lutevanaphis


text:
# Kacza zupa (film 1927)
Kacza Zupa (ang. Duck Soup) – amerykański niemy film komediowy z 1927 roku. Adaptacja sztuki Arthura J. Jeffersona Home from the Honeymoon. W rolach głównych wystąpił duet aktorów, znany jako Flip i Flap.

## Obsada
- James A. Marcus – pułkownik Blood
- Madeline Hurlock – lady Tarbotham
- Oliver Hardy
- Stuart Holmes
- William Austin – lord Tarbotham
- Bob Kortman – leśniczy
- William Courtright – lokaj pułkownika Blooda
- Stan Laurel – Hives

title: Kacza zupa (film 1927)

wikitext:
{{Inne znaczenia|filmu z roku 1927|[[Kacza zupa|inne filmy o tym tytule]]}}
{{Film infobox
 |tytuł            = Kacza zupa
 |oryginalny tytuł = Duck Soup
 |grafika          = Duck Soup (1927).webm
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = komedia, [[film niemy|niemy]], krótkometrażowy
 |rok produkcji    = [[1927 w filmie|1927]]
 |data premiery    = [[13 marca]] [[1927]]
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = [[Język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 20 minut
 |reżyseria        = [[Fred Guiol]]
 |scenariusz       =
 |główne role      =
 |muzyka           =
 |zdjęcia          =
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Kacza Zupa''' ([[język angielski|ang.]] ''Duck Soup'') – amerykański [[film niemy|niemy]] [[film komediowy]] z 1927 roku. Adaptacja sztuki [[Arthur J. Jefferson|Arthura J. Jeffersona]] ''Home from the Honeymoon''. W rolach głównych wystąpił duet aktorów, znany jako [[Flip i Flap]].

== Obsada ==
* [[James A. Marcus]] – pułkownik Blood
* [[Madeline Hurlock]] – lady Tarbotham
* [[Oliver Hardy]]
* [[Stuart Holmes]]
* [[William Austin]] – lord Tarbotham
* [[Bob Kortman]] – leśniczy
* [[William Courtright]] – lokaj pułkownika Blooda
* [[Stan Laurel]] – Hives

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|195533|Kacza zupa}}

{{Flip i Flap}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy komediowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy nieme]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy krótkometrażowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1927 roku]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Amerykańskie adaptacje filmowe]]

title: Kacza zupaDuck Soup

Gatunek: komedia, niemy, krótkometrażowy

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 20 minut

Reżyseria: Fred Guiol


text:
# Anders Østergaard
Anders Østergaard (ur. 14 marca 1965 w Kopenhadze) – duński reżyser i scenarzysta filmowy.
Autor wielokrotnie nagradzanych filmów dokumentalnych i fabularnych, m.in. Malaria! (2001), Tintin i ja (2003), 1989 (2014) czy Podróż zimowa (2019). Jego wielkim sukcesem okazał się dokument Gasolin' (2006), poświęcony jednemu z czołowych duńskich zespołów rockowych. Film zobaczyło w kinach w Danii niemal ćwierć miliona widzów.
Trzykrotny laureat Nagrody Bodil, głównego trofeum w duńskiej branży filmowej, za najlepszy film dokumentalny roku. Międzynarodowe uznanie zdobył jednak dopiero dzięki dokumentowi Birma VJ (2008). Obraz ten ukazywał poświęcenie grupy niezależnych od władz reporterów-amatorów, ryzykujących własnym życiem, by ukrytą kamerą sfilmować wielotysięczne protesty uliczne buddyjskich mnichów, prowadzące do szafranowej rewolucji w Birmie. Østergaard otrzymał za film szereg nagród, w tym nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej i Oscara za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny.

title: Anders Østergaard

wikitext:
{{Filmowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Anders Østergaard
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |imię i nazwisko urodzenia = Anders Høgsbro Østergaard
 |data urodzenia            = 14 marca 1965
 |miejsce urodzenia         = [[Kopenhaga]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[reżyser]], [[scenarzysta]]
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           = od 1996
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Anders Østergaard''' (ur. [[14 marca]] [[1965]] w [[Kopenhaga|Kopenhadze]]) – [[Duńczycy|duński]] reżyser i scenarzysta filmowy.

Autor wielokrotnie nagradzanych filmów dokumentalnych i fabularnych, m.in. ''Malaria!'' (2001), ''Tintin i ja'' (2003), ''1989'' (2014) czy ''Podróż zimowa'' (2019). Jego wielkim sukcesem okazał się dokument ''Gasolin''' (2006), poświęcony jednemu z czołowych duńskich zespołów rockowych. Film zobaczyło w kinach w Danii niemal ćwierć miliona widzów<ref>{{cytuj stronę|url=https://dafilms.com/director/8715-anders-ostergaard|tytuł=Anders Østergaard|opublikowany=DA Films|język=en|data dostępu=2022-01-07}}</ref>.

Trzykrotny laureat Nagrody Bodil, głównego trofeum w duńskiej branży filmowej, za najlepszy film dokumentalny roku. Międzynarodowe uznanie zdobył jednak dopiero dzięki dokumentowi ''[[Birma VJ]]'' (2008). Obraz ten ukazywał poświęcenie grupy niezależnych od władz reporterów-amatorów, ryzykujących własnym życiem, by ukrytą kamerą sfilmować wielotysięczne protesty uliczne buddyjskich mnichów, prowadzące do [[Szafranowa rewolucja|szafranowej rewolucji]] w [[Mjanma|Birmie]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://documentarystudies.duke.edu/awards/filmmaker-award/prizewinners/2009|tytuł=2009 CDS Filmmaker Award: Anders Østergaard "BURMA VJ: Reporting From a Closed Country"|opublikowany=Center for Documentary Studies|język=en|data dostępu=2022-01-07}}</ref>. Østergaard otrzymał za film szereg nagród, w tym nominację do [[Europejska Nagroda Filmowa|Europejskiej Nagrody Filmowej]] i [[Oscar za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny|Oscara za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.imdb.com/name/nm0960312/awards?ref_=nm_awd|tytuł=Anders Østergaard: Awards|opublikowany=IMDb|język=en|data dostępu=2022-01-02}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0960312|Anders Østergaard}}
* {{Filmweb|osoba|391259|Anders Østergaard}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Østergaard, Anders}}
[[Kategoria:Duńscy reżyserzy filmowi]]
[[Kategoria:Duńscy reżyserzy filmów dokumentalnych]]
[[Kategoria:Duńscy scenarzyści]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kopenhadze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1965]]

title: Anders Østergaard

Imię i nazwisko przy narodzeniu: Anders Høgsbro Østergaard

Data i miejsce urodzenia: 14 marca 1965 · Kopenhaga

Zawód: reżyser, scenarzysta


text:
# Henri Junghänel
Henri Junghänel (ur. 5 lutego 1988 r.) – niemiecki strzelec sportowy, złoty medalista olimpijski z Rio de Janeiro.
Specjalizuje się w strzelaniu z karabinku małokalibrowego. Zawody w 2016 roku były jego pierwszymi igrzyskami olimpijskimi. W Rio de Janeiro zwyciężył w konkurencji karabinu małokalibrowego leżąc na dystansie 50 metrów. W tej konkurencji ma w dorobku złoto igrzysk europejskich w 2015 roku, miejsca na podium zawodów pucharu świata oraz srebrny medal mistrzostw Europy w 2013 r.

## Igrzyska olimpijskie
| Igrzyska | Miejscowość    | Konkurencja                                 | Kwalifikacje | Kwalifikacje | Finał | Finał   |
| Igrzyska | Miejscowość    | Konkurencja                                 | Wynik        | Pozycja      | Wynik | Pozycja |
| -------- | -------------- | ------------------------------------------- | ------------ | ------------ | ----- | ------- |
| IO 2016  | Rio de Janeiro | Karabin małokalibrowy, pozycja leżąca, 50 m | 624,8        | 8. Q         | 209,5 | złoto   |

title: Henri Junghänel

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Henri Junghänel
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = strzelectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[5 lutego]] [[1988]]
 |miejsce urodzenia         = [[Lipsk]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 179 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|DEU}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Rio de Janeiro|2016|strzelectwo|złoto|([[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – karabin małokalibrowy leżąc, 50 m (mężczyźni)|k. małokalibrowy leżąc, 50 m]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|ST}}
{{Medalista infobox/ME|ST|Osijek|2013|srebro|k. małokalibrowy leżąc, 50 m}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska europejskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Igrzyska Europejskie 2015|Baku 2015]]|k. małokalibrowy leżąc, 50 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Henri Junghänel
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Henri Junghänel''' (ur. [[5 lutego]] [[1988|1988 r.]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[Strzelectwo|strzelec sportowy]], złoty medalista olimpijski z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016|Rio de Janeiro]].

Specjalizuje się w strzelaniu z karabinku małokalibrowego. Zawody w 2016 roku były jego pierwszymi igrzyskami olimpijskimi. W Rio de Janeiro zwyciężył w konkurencji karabinu małokalibrowego leżąc na dystansie 50 metrów<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.spiegel.de/sport/sonst/henri-junghaenel-gewinnt-bei-olympia-gold-im-kleinkaliber-liegend-a-1107451.html | tytuł = Junghänel gewinnt Gold mit dem Kleinkalibergewehr | data = 2016-08-12 | opublikowany = [[Der Spiegel]] | język = de | data dostępu = 2019-03-15}}</ref>. W tej konkurencji ma w dorobku złoto [[Igrzyska Europejskie 2015|igrzysk europejskich w 2015 roku]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.faz.net/aktuell/sport/mehr-sport/gold-fuer-henri-junghaenel-bei-den-europa-spielen-in-baku-13653891.html | tytuł = Gold für Junghänel | data = 2015-06-18 | opublikowany = [[Frankfurter Allgemeine Zeitung]] | język = de | data dostępu = 2019-03-15}}</ref>, miejsca na podium zawodów pucharu świata oraz srebrny medal mistrzostw Europy w 2013 r.

== Igrzyska olimpijskie ==
{|class=wikitable
! rowspan=2|Igrzyska !! rowspan=2|Miejscowość !! rowspan=2|Konkurencja !! colspan=2|Kwalifikacje !! colspan=2|Finał
|-
! Wynik !! Pozycja !! Wynik !! Pozycja
|-
| [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016|IO 2016]] || rowspan=3|{{flaga|BRA}} [[Rio de Janeiro]] || [[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – karabin małokalibrowy leżąc, 50 m (mężczyźni)|Karabin małokalibrowy, pozycja leżąca, 50 m]] || align=center|624,8 || align=center|8. '''Q''' || align=center|209,5 || align=center|{{Trofeum|medal olimpijski|złoty}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.henri-junghaenel.de/ Strona Junghänela]
* [https://www.issf-sports.org/shooters/shooter.ashx?personissfid=SHGERM0502198801 Henri Junghänel na stronie ISSF]

{{Medaliści olimpijscy w karabinie małokalibrowym leżąc 50 m mężczyzn}}

{{SORTUJ:Junghanel, Henri}}
[[Kategoria:Niemieccy strzelcy]]
[[Kategoria:Niemieccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Europejskich, Baku 2015]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lipsku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1988]]

title: · Henri Junghänel

Data i miejsce urodzenia: 5 lutego 1988 · Lipsk

title: Dorobek medalowy

złoto: Rio de Janeiro 2016 · strzelectwo · (k. małokalibrowy leżąc, 50 m)

złoto: Baku 2015 · k. małokalibrowy leżąc, 50 m

srebro: Osijek 2013 · k. małokalibrowy leżąc, 50 m