text:
# Maria Immaculata Burbon-Sycylijska
Maria Immmaculata Luiza Burbon-Sycylijska (ur. 21 stycznia 1855 w Neapolu, Włochy; zm. 23 lutego 1874 w Pau, Armagnac) – księżniczka Obojga Sycylii.

## Życiorys
Maria Immaculata była córką Ferdynanda II Burbona, króla Obojga Sycylii, i jego żony - arcyksiężniczki Marii Teresy Habsburg.
25 listopada 1873 roku w Cannes, Francja, wyszła za mąż za swojego kuzyna - Henryka (Enrico) Burbon-Parmeńskiego, młodszego syna Karola III Burbona, księcia Parmy, i jego żony Ludwiki d'Artois (jedynej córki Karoliny Burbon, księżniczki Obojga Sycylii, i Karola Ferdynanda, księcia de Berry). Para nie miała dzieci, a Maria Immaculata zmarła młodo.
Henryk Burbon-Parmeński, po śmierci Marii Immaculaty ożenił się w 1876 z Aldegundes Portugalską, księżną Guimaraes, córką króla Michała I Uzurpatora.

title: Maria Immaculata Burbon-Sycylijska

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Maria Immaculata Burbon-Sycylijska
 |imiona            = Maria Immmaculata Luiza Burbon-Sycylijska
 |grafika           = Princess Maria Luisa of Bourbon-Two Sicilies.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = księżniczka Obojga Sycyli
 |1. od             =
 |1. do             =
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |dynastia          =
 |data urodzenia    = [[21 stycznia]] [[1855]]
 |miejsce urodzenia = [[Neapol]]
 |data śmierci      = [[23 lutego]] [[1874]]
 |miejsce śmierci   = [[Pau (Pireneje Atlantyckie)]]
 |przyczyna śmierci =
 |data pogrzebu     =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Ferdynand II Burbon]]
 |matka             = [[Maria Teresa Habsburg (1816–1867)]]
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      = Henryk (Enrico) Burbon-Parmeński
 |1. związek od     = [[25 listopada]] [[1873]]
 |1. związek do     = [[23 lutego]] [[1874]]
 |1. dzieci         =
 |odznaczenia       = {{order|OKML}}
 |commons           = Category:Princess Maria Luisa Immacolata of Bourbon-Two Sicilies
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}

'''Maria Immmaculata Luiza Burbon-Sycylijska''' (ur. [[21 stycznia]] [[1855]] w [[Neapol]]u, [[Włochy]]; zm. [[23 lutego]] [[1874]] w [[Pau (Pireneje Atlantyckie)|Pau]], [[Armagnac (prowincja)|Armagnac]]) – księżniczka [[Królestwo Obojga Sycylii|Obojga Sycylii]].

== Życiorys ==
Maria Immaculata była córką [[Ferdynand II Burbon|Ferdynanda II Burbona]], króla Obojga Sycylii, i jego żony - arcyksiężniczki [[Maria Teresa Habsburg (1816-1867)|Marii Teresy Habsburg]].

[[25 listopada]] [[1873]] roku w [[Cannes]], [[Francja]], wyszła za mąż za swojego kuzyna - Henryka (Enrico) Burbon-Parmeńskiego, młodszego syna [[Karol III Parmeński|Karola III Burbona]], księcia [[Parma|Parmy]], i jego żony [[Ludwika Burbon|Ludwiki d'Artois]] (jedynej córki [[Karolina Burbon-Sycylijska|Karoliny Burbon]], [[Królestwo Obojga Sycylii|księżniczki Obojga Sycylii]], i [[Karol Ferdynand (książę de Berry)|Karola Ferdynanda]], księcia de [[Berry (Francja)|Berry]]). Para nie miała dzieci, a Maria Immaculata zmarła młodo.

Henryk Burbon-Parmeński, po śmierci Marii Immaculaty ożenił się w [[1876]] z Aldegundes Portugalską, księżną Guimaraes, córką króla [[Michał I Uzurpator|Michała I Uzurpatora]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Burbonowie sycylijscy]]
[[Kategoria:Damy Orderu Królowej Marii Luizy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1855]]
[[Kategoria:Zmarli w 1874]]

title: Maria Immaculata Burbon-SycylijskaMaria Immmaculata Luiza Burbon-Sycylijska

Data i miejsce urodzenia: 21 stycznia 1855 · Neapol

Data i miejsce śmierci: 23 lutego 1874 · Pau (Pireneje Atlantyckie)

Ojciec: Ferdynand II Burbon

Matka: Maria Teresa Habsburg (1816–1867)

Małżeństwo: Henryk (Enrico) Burbon-Parmeński · od 25 listopada 1873 · do 23 lutego 1874


text:
# Gmina Glostrup
Gmina Glostrup (duń. Glostrup Kommune) jest jedną z gmin w Danii w regionie Region Stołeczny (do roku 2007 w okręgu Kopenhagi (Københavns Amt)).
Siedzibą władz gminy jest Glostrup.
Gmina Glostrup została utworzona 1 kwietnia 1970 na mocy reformy podziału administracyjnego Danii. Kolejna reforma w roku 2007 potwierdziła status gminy.

## Dane liczbowe
- Liczba ludności: (♀ 9 998 + ♂ 10 787) = 20 785
  - wiek 0-6: 8,4%
  - wiek 7-16: 11,2%
  - wiek 17-66: 64,8%
  - wiek 67+: 15,5%
- zagęszczenie ludności: 1598,8 osób/km² (2004)
- bezrobocie: 4,6% osób w wieku 17-66 lat
- cudzoziemcy z UE, Skandynawii i USA: 125 na 10.000 osób
- cudzoziemcy z krajów Trzeciego Świata: 380 na 10.000 osób
- liczba szkół podstawowych: 4 (liczba klas: 98)

wikiname: plwiki

title: Gmina Glostrup

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Glostrup
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[Gminy w Danii|gmina]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DNK
 |1. jednostka administracyjna    = [[Region Stołeczny (Dania)|Region Stołeczny]]
 |siedziba                        = [[Glostrup]]
 |data powstania                  = 1 kwietnia 1970
 |ISO 3166-2                      =
 |stanowisko zarządzającego       = burmistrz
 |zarządzający                    = John Engelhardt (2011)
 |powierzchnia                    = 13,31 km²
 |rok                             = 2005
 |liczba ludności                 = 20 785
 |gęstość zaludnienia             = 1598,8 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    = [[ratusz|Rådhuset]]
Rådhusparken 2
2600 [[Glostrup]]
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             = http://www.glostrup.dk
}}
[[Plik:Glostrup Kommune raadhus oestfloej.JPG|thumb|250px|Ratusz w Glostrup]]
'''Gmina Glostrup''' ([[język duński|duń.]] ''Glostrup Kommune'') jest jedną z gmin w [[Dania|Danii]] w [[Podział administracyjny Danii|regionie]] [[Region Stołeczny (Dania)|Region Stołeczny]] (do roku 2007 w [[Podział administracyjny Danii (1970–2006)|okręgu]] [[Kopenhaga (okręg)|Kopenhagi (Københavns Amt)]]).

Siedzibą władz gminy jest [[Glostrup]].

Gmina Glostrup została utworzona [[1 kwietnia]] [[1970]] na mocy [[Reforma administracyjna Danii (1970)|reformy podziału administracyjnego Danii]]. [[Reforma administracyjna Danii (2007)|Kolejna reforma]] w roku [[2007]] potwierdziła status gminy.<ref name="DNK">{{cytuj książkę|tytuł=Danmarks nye kommuner|wydawca=Kommunernes Landsforening|miejsce=Kopenhaga|data=2006|strony=22|isbn=87-7848-876-1|inni=Lone Kjær Knudsen (red.)|język=da}}</ref>

== Dane liczbowe ==
* Liczba ludności: ([[kobieta|♀]] 9 998 + [[mężczyzna|♂]] 10 787) = '''20 785'''
** wiek 0-6: 8,4%
** wiek 7-16: 11,2%
** wiek 17-66: 64,8%
** wiek 67+: 15,5%
* zagęszczenie ludności: 1598,8 osób/km² ([[2004]])
* bezrobocie: 4,6% osób w wieku 17-66 lat
* cudzoziemcy z [[Unia Europejska|UE]], [[Skandynawia|Skandynawii]] i [[Stany Zjednoczone|USA]]: 125 na 10.000 osób
* cudzoziemcy z krajów [[Trzeci Świat|Trzeciego Świata]]: 380 na 10.000 osób
* liczba [[szkoła podstawowa|szkół podstawowych]]: 4 (liczba klas: 98)

== Zobacz też ==
* [[Gminy w Danii]]
* [[podział administracyjny Danii]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
* {{Cytuj stronę | url = http://myndigheder.danmark.dk/ | tytuł = danmark.dk | opublikowany = myndigheder.danmark.dk | archiwum = https://web.archive.org/web/20061210195233/http://myndigheder.danmark.dk/ | zarchiwizowano = 2006-12-10}}
* [https://statistikbanken.dk Danmarks Statistik - statistikbanken.dk]

{{Region Stołeczny (Dania)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w Regionie Stołecznym|Glostrup]]

title: Glostrup

Państwo: Dania

Region: Region Stołeczny

Siedziba: Glostrup

Data powstania: 1 kwietnia 1970

Burmistrz: John Engelhardt (2011)


text:
# Opieka farmaceutyczna
Opieka farmaceutyczna – zespół usług farmaceutycznych, które prowadzą do optymalizacji farmakoterapii oraz poprawy zależnej od zdrowia jakości życia pacjentów, udokumentowany proces, w którym farmaceuta, współpracując z pacjentem, lekarzem i w razie potrzeby z innymi pracownikami medycznymi, czuwa nad prawidłowym przebiegiem farmakoterapii. Farmaceuta sporządza pisemną informację o wszystkich wydanych lekach i przyczynie ich zakupu, która jest przechowywana w aptece i dostępna do wglądu pacjenta oraz jego lekarzy prowadzących, co umożliwia prześledzenie historii choroby i potwierdzenie, czy pacjent leczy się regularnie. Pojęcie opieki farmaceutycznej kładzie nacisk na poczuciu odpowiedzialności zawodowej farmaceutów, nadzorze nad farmakoterapią i jej efektami oraz obniżeniu kosztów leczenia.
Idea opieki farmaceutycznej powstała w 1975 roku, gdy opisano ją w „American Journal of Hospital Pharmacy” jako pomoc dla pacjentów w celu zapewnienia bezpiecznego i racjonalnego stosowania leków. Jej założeniem była zmiana orientacji zawodu farmaceuty ze sprzedawcy na partnera lekarza i aktywnego współtwórcę procesu leczenia. W 1990 roku Ch. Hepler i L. Stand sformułowali klasyczną definicję, którą w 1998 roku przyjęła Międzynarodowa Federacja Farmaceutyczna. W tym czasie pojawiały się programy opieki farmaceutycznej w najbardziej rozwiniętych krajach.
W Szwajcarii wprowadzono rejestr leków wydawanych każdemu pacjentowi. Dokumentację rozpoczyna za niewielką opłatą farmaceuta nowo odwiedzonej apteki, przez co zachęca się pacjentów do korzystania z usług jednej apteki. W Polsce opieka farmaceutyczna nie jest realizowana w zakresie szerszym niż programy badawcze, a nad wprowadzaniem opieki farmaceutycznej zaczęto dyskutować stosunkowo późno. W 2007 roku Naczelna Rada Aptekarska przygotowała „Strategię wprowadzania opieki farmaceutycznej w Polsce”, a efektem jej przyjęcia stało się umieszczenie definicji opieki farmaceutycznej w ustawie o izbach aptekarskich oraz wprowadzenie jej do systemu szkolnictwa akademickiego i podyplomowego. Wprowadzenie opieki farmaceutycznej zaczęto ponownie dyskutować w 2016 roku.

title: Opieka farmaceutyczna

wikitext:
[[Plik:42-aspetti di vita quotidiana, medicine, Taccuino Sanitatis.jpg|mały|Aptekarz obsługujący pacjenta w średniowiecznej aptece.]]
'''Opieka farmaceutyczna''' – zespół [[Usługi|usług]] [[Farmacja|farmaceutycznych]], które prowadzą do optymalizacji [[Farmakoterapia|farmakoterapii]] oraz poprawy zależnej od zdrowia jakości życia [[pacjent]]ów{{r|Świeczkowski}}, udokumentowany proces, w którym [[farmaceuta]], współpracując z pacjentem, [[lekarz]]em i w razie potrzeby z innymi pracownikami medycznymi, czuwa nad prawidłowym przebiegiem farmakoterapii{{r|UoZF}}. Farmaceuta sporządza pisemną informację o wszystkich wydanych lekach i przyczynie ich zakupu, która jest przechowywana w aptece i dostępna do wglądu pacjenta oraz jego lekarzy prowadzących, co umożliwia prześledzenie [[Historia choroby|historii choroby]] i potwierdzenie, czy pacjent leczy się regularnie{{r|Stelmaszyk}}. Pojęcie opieki farmaceutycznej kładzie nacisk na poczuciu odpowiedzialności zawodowej farmaceutów, nadzorze nad farmakoterapią i jej efektami oraz obniżeniu kosztów leczenia{{r|Merks}}.

Idea opieki farmaceutycznej powstała w 1975 roku, gdy opisano ją w „[[American Journal of Hospital Pharmacy]]” jako pomoc dla pacjentów w celu zapewnienia bezpiecznego i racjonalnego stosowania leków{{r|Waligórski}}. Jej założeniem była zmiana orientacji zawodu farmaceuty ze sprzedawcy na partnera lekarza i aktywnego współtwórcę procesu leczenia{{r|Stelmaszyk}}. W 1990 roku Ch. Hepler i L. Stand sformułowali klasyczną definicję, którą w 1998 roku przyjęła [[Międzynarodowa Federacja Farmaceutyczna]]. W tym czasie pojawiały się programy opieki farmaceutycznej w najbardziej rozwiniętych krajach{{r|Waligórski}}.

W [[Szwajcaria|Szwajcarii]] wprowadzono rejestr leków wydawanych każdemu pacjentowi. Dokumentację rozpoczyna za niewielką opłatą farmaceuta nowo odwiedzonej apteki, przez co zachęca się pacjentów do korzystania z usług jednej apteki. W [[Polska|Polsce]] opieka farmaceutyczna nie jest realizowana w zakresie szerszym niż programy badawcze{{r|Stelmaszyk}}, a nad wprowadzaniem opieki farmaceutycznej zaczęto dyskutować stosunkowo późno. W 2007 roku [[Samorząd Aptekarski|Naczelna Rada Aptekarska]] przygotowała „Strategię wprowadzania opieki farmaceutycznej w Polsce”, a efektem jej przyjęcia stało się umieszczenie definicji opieki farmaceutycznej w ustawie o izbach aptekarskich oraz wprowadzenie jej do systemu szkolnictwa akademickiego i podyplomowego{{r|Waligórski}}. Wprowadzenie opieki farmaceutycznej zaczęto ponownie dyskutować w 2016 roku{{r|Świeczkowski|Rynekaptek}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Merks">{{cytuj stronę|url=http://bezrecepty.eu/index.php?co=artyk&id_artyk=3263 |tytuł=Opieka farmaceutyczna, prawdziwe oblicza praktycznej współpracy lekarza i farmaceuty |nazwisko=Merks |imię=Piotr |nazwisko2=Sieradzka |imię2=Hanna |nazwisko3=Stuss|imię3=Michal |opublikowany=Magazyn PGF „Bez Recepty” |data dostępu=2016-02-20}}</ref>
* <ref name="Rynekaptek">{{cytuj stronę|url=http://www.rynekaptek.pl/marketing-i-zarzadzanie/of-funkcjonuje-na-swiecie-juz-od-dawna,12405.html |tytuł=OF funkcjonuje na świecie już od dawna |opublikowany=Rynekaptek.pl |data=2016-02-12 |data dostępu=2016-02-20}}</ref>
* <ref name="Stelmaszyk">{{cytuj stronę|url=http://www.pfm.pl/artykuly/opieka-farmaceutyczna/145 |tytuł=Opieka farmaceutyczna |nazwisko=Stelmaszyk|imię=Agnieszka |data=2013-09-24 |data dostępu=2016-02-20}}</ref>
* <ref name="Świeczkowski">{{cytuj stronę|url=http://www.rynekaptek.pl/marketing-i-zarzadzanie/recepty-powtarzane-jeden-z-przykladow-opieki-farmaceutycznej,12411.html |tytuł=Recepty powtarzane – jeden z przykładów opieki farmaceutycznej |nazwisko=Świeczkowski |imię=Damian |opublikowany=Rynekaptek.pl |data=2016-02-15 |data dostępu=2016-02-20}}</ref>
* <ref name="UoZF">Art. 4 ust. 2 Ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie farmaceuty ({{Dziennik Ustaw|2025|608}}).</ref>
* <ref name="Waligórski">{{cytuj stronę|url=http://www.farmacjaija.pl/poradnik-farmaceuty/opieka-farmaceutyczna/opieka-farmaceutyczna-w-polsce-i-na-swiecie.html |tytuł=Opieka farmaceutyczna w Polsce i na świecie |nazwisko=Waligórski |imię=Łukasz |opublikowany=Farmacja i Ja |data=2011-04-06 |data dostępu=2016-02-20}}</ref>
}}

[[Kategoria:Opieka farmaceutyczna]]


text:
# Radioactive
Radioactive – to utwór rock alternatywnej amerykańskiej grupy Kings of Leon, wydany 14 września 2010 roku jako pierwszy singel z ich piątego albumu studyjnego zatytułowanego Come Around Sundown. Utwór został napisany przez grupę, a wyprodukowany przez Angelo Petraglia oraz Jacquire Kinga. Singel zadebiutował na piątym miejscu na liście Irish Singles Chart i siódmej pozycji w UK Singles Chart.

## Notowania
| Lista (2010)                            | Najwyższa pozycja |
| --------------------------------------- | ----------------- |
| Australia (Top 50 Singles)              | 19                |
| Austria (Ö3 Austria Top 40)             | 36                |
| Belgia (Flandria) (Ultratop 50 Singles) | 22                |
| Belgia (Wallonia) (Ultratip 50 Singles) | 15                |
| Kanada (Billboard Canadian Hot 100)     | 19                |
| Europa (European Hot 100)               | 24                |
| Niemcy (Top 100 Singles)                | 41                |
| Irlandia (Top 50 Singles)               | 5                 |
| Holandia (Single Top 100)               | 36                |
| Nowa Zelandia (Top 40 Singles)          | 10                |
| Szwecja (Top 60 Singles)                | 53                |
| Wielka Brytania (Singles Top 100)       | 7                 |
| Stany Zjednoczone (Hot 100)             | 37                |
| Stany Zjednoczone (Alternative Songs)   | 1                 |

title: Radioactive

wikitext:
{{inne znaczenia|2=''[[Radio:ACTIVE]]'' - album zespołu McFly}}
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Radioactive
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Kings of Leon]]
 |album                     = [[Come Around Sundown]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 14 września 2010
 |nagrywany                 = 2010
 |gatunek                   = [[rock alternatywny]]
 |długość                   = 3:27
 |wytwórnia                 = [[RCA Records]]
 |producent                 = Angelo Petraglia, Jacquire King
 |format                    = [[digital download]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             = [[Kings of Leon]]
 |poprzedni singel          = [[Crawl (singel Kings of Leon)|Crawl]]
 |następny singel           = [[Pyro]]
 |rok poprzedniego singla   = 2009
 |rok 1. wydania            = 2010
 |rok następnego singla     = 2010
}}
'''Radioactive''' – to utwór [[rock alternatywny|rock alternatywnej]] amerykańskiej grupy [[Kings of Leon]], wydany 14 września 2010 roku jako pierwszy singel z ich piątego albumu studyjnego zatytułowanego ''[[Come Around Sundown]]''<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Kings of Leon Talks 'Radioactive' Single, Reveals Album Tracklist|url=https://www.billboard.com/#/news/kings-of-leon-talks-radioactive-single-reveals-1004112889.story|opublikowany=Billboard|data dostępu=2012-07-29|język=en}}</ref>. Utwór został napisany przez grupę, a wyprodukowany przez Angelo Petraglia oraz Jacquire Kinga. Singel zadebiutował na piątym miejscu na liście [[Irish Singles Chart]]<ref name="IRL" /> i siódmej pozycji w [[UK Singles Chart]]<ref name="UK" />.

== Notowania ==
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
! scope="col"|Lista (2010)
! scope="col"|Najwyższa<br />pozycja
|-
{{singlechart|Australia|19|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Austria|36|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Flandria|22|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Wallonia Tip|15|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Kanada|19|wykonawca=Kings of Leon|wykonawcaid=509854}}
|-
{{singlechart|Billboardeuropeanhot100|24|wykonawca=Kings of Leon|wykonawcaid=509854}}
|-
{{singlechart|Niemcy2|41|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Irlandia|5|wykonawca=Kings of Leon|utwór=Radioactive|tydzień=38|rok=2010|refname=IRL}}
|-
{{singlechart|Holandia100|36|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Nowa Zelandia|10|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|Szwecja|53|wykonawca=Kings Of Leon|utwór=Radioactive}}
|-
{{singlechart|UK|7|wykonawca=Kings Of Leon|data=2010-10-016|refname=UK}}
|-
{{singlechart|Billboardhot100|37|wykonawca=Kings of Leon|wykonawcaid=509854}}
|-
{{singlechart|Billboardalternativesongs|1|wykonawca=Kings of Leon|wykonawcaid=509854}}
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Kings of Leon}}

[[Kategoria:Single Kings of Leon]]
[[Kategoria:Pierwsze miejsce na Liście Przebojów Programu Trzeciego]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2010]]

title: Radioactive

Wydany: 14 września 2010

Gatunek: rock alternatywny

Wydawnictwo: RCA Records

Producent: Angelo Petraglia, Jacquire King

Format: digital download

Twórca tekstu: Kings of Leon

„Crawl” · (2009): „Radioactive” · (2010) · „Pyro” · (2010)


text:
# Półkule magdeburskie
Półkule magdeburskie – metalowe półsfery umożliwiające wykonanie doświadczenia przeprowadzonego przez Ottona von Guericke w 1654 r. w Magdeburgu.
Otto von Guericke dążył do wykazania, że wbrew ówczesnym poglądom, można wytworzyć próżnię. Skonstruował tłokową pompę powietrza i demonstrował siłę ciśnienia powietrza.
W doświadczeniu tym wykorzystano dwie półsfery metalowe o średnicy 42 cm każda, o starannie zeszlifowanych krawędziach. Półsfery zostały dociśnięte do siebie i uszczelnione, następnie wypompowano ze środka powietrze. Okazało się, że do rozerwania tak powstałej kuli potrzebne było 16 koni. Była to widowiskowa demonstracja istnienia ciśnienia atmosferycznego.
Eksperyment powtórzono w Berlinie w 1663 z udziałem 24 koni.

title: Półkule magdeburskie

wikitext:
[[Plik:Fotothek df tg 0005668 Physik ^ Vakuumtechnik ^ Luftdruck.jpg|thumb|300px|Rysunek Gaspara Schotta z artykułu relacjonującego doświadczenie]]
'''Półkule magdeburskie''' – [[metal (materiałoznawstwo)|metalowe]] [[sfera|półsfery]] umożliwiające wykonanie doświadczenia przeprowadzonego przez [[Otto von Guericke|Ottona von Guericke]] w [[1654]] r. w [[Magdeburg]]u{{R|kronika}}.

Otto von Guericke dążył do wykazania, że wbrew ówczesnym poglądom, można wytworzyć próżnię. Skonstruował tłokową pompę powietrza i demonstrował siłę ciśnienia powietrza{{R|kronika}}.
W doświadczeniu tym wykorzystano dwie półsfery metalowe o średnicy 42 [[centymetr|cm]] każda, o starannie zeszlifowanych krawędziach. Półsfery zostały dociśnięte do siebie i uszczelnione, następnie wypompowano ze środka powietrze. Okazało się, że do rozerwania tak powstałej kuli potrzebne było 16 [[koń|koni]]. Była to widowiskowa demonstracja istnienia [[ciśnienie atmosferyczne|ciśnienia atmosferycznego]].

Eksperyment powtórzono w [[Berlin]]ie w [[1663]] z udziałem 24 koni.

== Zobacz też ==
{{commonscat|Magdeburg hemispheres}}
* [[10 najpiękniejszych eksperymentów z fizyki]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = kronika>
{{cytuj książkę
 |autor =
 | tytuł = Kronika techniki
 | wydawca = Wydawnictwo "Kronika"
 | miejsce = Warszawa
 | rok = 1992
 | strony = 341
 | isbn = 83-900331-3-5
}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Historia fizyki]]
[[Kategoria:Narzędzia fizyki]]
[[Kategoria:Aeromechanika]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1654]]
[[Kategoria:Magdeburg]]


text:
# Michaił Michajłow
Michaił Jefimowicz Michajłow (Kacenelenbogen) (ros. Михаил Ефимович Михайлов (Каценеленбоген), ur. 4 maja 1902 w Pokrowie, zm. 1 sierpnia 1938) – radziecki polityk, działacz partyjny, zastępca członka (1934-1937) i członek KC WKP(b) (1937).

## Życiorys
Od marca 1918 do sierpnia 1919 organizator rejonowego komitetu Komsomołu w Moskwie, od stycznia 1919 członek RKP(b), od sierpnia do grudnia 1919 instruktor wydziału politycznego moskiewskiego gubernialnego komisariatu wojskowego, od grudnia 1919 do marca 1921 w Armii Czerwonej. Od marca do czerwca 1921 instruktor wydziału wojskowego moskiewskiego gubernialnego komitetu RKP(b), od czerwca 1921 do stycznia 1924 kierownik wydziału wojskowego, zastępca przewodniczącego wydziału organizacyjnego rejonowego komitetu RKP(b), kierownik wydziału organizacyjnego i sekretarz centrum partyjnego RKP(b) w Moskwie, od stycznia do marca 1924 kierownik wydziału wojskowego i zastępca przewodniczącego komitetu wykonawczego rady rejonowej w Moskwie. Od marca 1924 do marca 1925 sekretarz odpowiedzialny kołomienskiego komitetu powiatowego RKP(b), od marca 1925 do lutego 1926 kierownik Wydziału Organizacyjnego i p.o. sekretarza odpowiedzialnego Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Uzbekistanu w Ferganie, od 10 lutego 1926 do stycznia 1928 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC KP(b)U, od czerwca 1927 do stycznia 1928 studiował w Komunistycznej Akademii przy Centralnym Komitecie Wykonawczym (CIK) ZSRR, od stycznia do października 1928 pomocnik kierownika Wydziału Organizacyjno-Dystrybucyjnego KC WKP(b). Od października 1928 instruktor odpowiedzialny, potem zastępca kierownika i od stycznia do września 1930 I zastępca Wydziału ds. Pracy na Wsi KC WKP(b), kierownik sektora Wydziału Agitacji i Masowych Kampanii KC WKP(b), od września 1930 do marca 1931 studiował w Agrarnym Instytucie Czerwonej Profesury, od marca 1931 do stycznia 1932 kierownik Wydziału Organizacyjnego Komitetu Obwodowego WKP(b) w Moskwie. Od stycznia 1932 do lutego 1934 sekretarz Moskiewskiego Komitetu Obwodowego WKP(b) ds. Gospodarki Rolnej, od lutego 1934 do stycznia 1935 III sekretarz Moskiewskiego Komitetu Obwodowego WKP(b), od 14 lutego do 10 czerwca 1935 przewodniczący Biura Organizacyjnego KC WKP(b) na obwód kaliniński, od czerwca 1935 do 2 lipca 1937 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Kalininie (Twerze). Od 10 lutego 1934 do 12 października 1937 zastępca członka KC WKP(b), od 11 lipca do listopada 1937 p.o. I sekretarza Komitetu Obwodowego WKP(b) w Woroneżu, od 12 października do 8 grudnia 1937 członek KC WKP(b). Odznaczony Orderem Lenina (20 grudnia 1935) i Orderem Pracy Uzbeckiej SRR (1926).
10 listopada 1937 aresztowany, 1 sierpnia 1938 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR "za przynależność do kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej" i rozstrzelany. 4 grudnia 1954 pośmiertnie zrehabilitowany.

title: Michaił Michajłow

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko     = Michaił Michajłow
 |imię i nazwisko org = Михаил Ефимович Михайлов
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |alt grafiki         =
 |data urodzenia      = [[4 maja]] [[1902]]
 |miejsce urodzenia   = [[Pokrow]]
 |data śmierci        = [[1 sierpnia]] [[1938]]
 |miejsce śmierci     =
 |zawód               = polityk
 |odznaczenia         = {{order|OL (ZSRR)}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
}}
'''Michaił Jefimowicz Michajłow (Kacenelenbogen)''' ([[język rosyjski|ros.]] Михаил Ефимович Михайлов (Каценеленбоген), ur. [[4 maja]] [[1902]] w [[Pokrow]]ie, zm. [[1 sierpnia]] [[1938]]) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] polityk, działacz partyjny, zastępca członka (1934-1937) i członek KC [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|WKP(b)]] (1937).

== Życiorys ==
Od marca 1918 do sierpnia 1919 organizator rejonowego komitetu [[Komsomoł]]u w [[Moskwa|Moskwie]], od stycznia 1919 członek [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|RKP(b)]], od sierpnia do grudnia 1919 instruktor wydziału politycznego [[gubernia moskiewska|moskiewskiego gubernialnego]] komisariatu wojskowego, od grudnia 1919 do marca 1921 w [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]]. Od marca do czerwca 1921 instruktor wydziału wojskowego moskiewskiego gubernialnego komitetu RKP(b), od czerwca 1921 do stycznia 1924 kierownik wydziału wojskowego, zastępca przewodniczącego wydziału organizacyjnego rejonowego komitetu RKP(b), kierownik wydziału organizacyjnego i sekretarz centrum partyjnego RKP(b) w Moskwie, od stycznia do marca 1924 kierownik wydziału wojskowego i zastępca przewodniczącego komitetu wykonawczego rady rejonowej w Moskwie. Od marca 1924 do marca 1925 sekretarz odpowiedzialny kołomienskiego komitetu powiatowego RKP(b), od marca 1925 do lutego 1926 kierownik Wydziału Organizacyjnego i p.o. sekretarza odpowiedzialnego Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Uzbekistanu w [[Fergana|Ferganie]], od 10 lutego 1926 do stycznia 1928 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC KP(b)U, od czerwca 1927 do stycznia 1928 studiował w Komunistycznej Akademii przy Centralnym Komitecie Wykonawczym (CIK) ZSRR, od stycznia do października 1928 pomocnik kierownika Wydziału Organizacyjno-Dystrybucyjnego KC WKP(b). Od października 1928 instruktor odpowiedzialny, potem zastępca kierownika i od stycznia do września 1930 I zastępca Wydziału ds. Pracy na Wsi KC WKP(b), kierownik sektora Wydziału Agitacji i Masowych Kampanii KC WKP(b), od września 1930 do marca 1931 studiował w Agrarnym [[Instytut Czerwonej Profesury|Instytucie Czerwonej Profesury]], od marca 1931 do stycznia 1932 kierownik Wydziału Organizacyjnego Komitetu Obwodowego WKP(b) w Moskwie. Od stycznia 1932 do lutego 1934 sekretarz Moskiewskiego Komitetu Obwodowego WKP(b) ds. Gospodarki Rolnej, od lutego 1934 do stycznia 1935 III sekretarz Moskiewskiego Komitetu Obwodowego WKP(b), od 14 lutego do 10 czerwca 1935 przewodniczący Biura Organizacyjnego KC WKP(b) na obwód kaliniński, od czerwca 1935 do 2 lipca 1937 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Kalininie ([[Twer]]ze). Od 10 lutego 1934 do 12 października 1937 zastępca członka KC WKP(b), od 11 lipca do listopada 1937 p.o. I sekretarza Komitetu Obwodowego WKP(b) w [[Woroneż]]u, od 12 października do 8 grudnia 1937 członek KC WKP(b). Odznaczony [[Order Lenina|Orderem Lenina]] (20 grudnia 1935) i Orderem Pracy [[Uzbecka Socjalistyczna Republika Radziecka|Uzbeckiej SRR]] (1926).

10 listopada 1937 aresztowany, 1 sierpnia 1938 skazany na śmierć przez [[Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR]] "za przynależność do kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej" i rozstrzelany. 4 grudnia 1954 pośmiertnie zrehabilitowany.

== Bibliografia ==
* [http://www.knowbysight.info/MMM/06003.asp Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.)]
* [http://www.sakharov-center.ru/asfcd/martirolog/?t=page&id=22545 Михайлов Михаил Ефимович] (ros.)
* http://www.az-libr.ru/index.htm?Persons&C8N/d83d2e49/index (ros.)

{{SORTUJ:Michajłow, Michaił}}
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Ofiary wielkiego terroru w ZSRR]]
[[Kategoria:Radzieccy politycy]]
[[Kategoria:Rosyjscy Żydzi]]
[[Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1938]]

title: Michaił MichajłowМихаил Ефимович Михайлов

Data i miejsce urodzenia: 4 maja 1902 · Pokrow

Data śmierci: 1 sierpnia 1938

Zawód, zajęcie: polityk


text:
# Maksym V (patriarcha Konstantynopola)
Maksym V, gr. Μάξιμος Ε΄ (ur. 1897, zm. 1972) – patriarcha Konstantynopola od 20 lutego 1946 do 18 października 1948.

title: Maksym V (patriarcha Konstantynopola)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Maksym V
 |imię przybrane org      = {{k|el|Μάξιμος Ε΄}}
 |imię i nazwisko         =
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Patriarcha Konstantynopola
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Turcja]]
 |data urodzenia          = [[1897]]
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            = [[1972]]
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Patriarcha Konstantynopola
 |1. funkcja - okres      = 1946–1948
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                 = [[Patriarchat Konstantynopolitański]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              = 1932
 |data patriarchatu       = 20 lutego 1946
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Maksym V''', [[Język grecki|gr.]] Μάξιμος Ε΄ (ur. [[1897]], zm. [[1972]]) – [[patriarcha Konstantynopola]] od [[20 lutego]] [[1946]] do [[18 października]] [[1948]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.rulers.org/relig.html#orthodox_churches |autor = |tytuł = Orthodox churches – ''Ecumenical Patriarchate of Constantinople'' |opublikowany = rulers.org |data = |język = en |data dostępu = 2020-07-02}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Prawosławny patriarcha Konstantynopola}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Maksym V, patriarcha Konstantynopola}}
[[Kategoria:Greccy duchowni prawosławni]]
[[Kategoria:Patriarchowie Konstantynopola]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1897]]
[[Kategoria:Zmarli w 1972]]

title: Maksym VΜάξιμος Ε΄

Kraj działania: Turcja

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Patriarchat Konstantynopolitański

Wybór patriarchy: 20 lutego 1946


text:
# Nadieżda Sieropiegina
Nadieżda Siergiejewna Sieropiegina (ros. Надежда Сергеевна Серопегина, ur. 8 października 1941) – radziecka lekkoatletka, sprinterka.
Specjalizowała się w biegu na 400 metrów. Zwyciężyła w sztafecie szwedzkiej 1+2+3+4 okrążenia na europejskich igrzyskach halowych w 1967 w Pradze (sztafeta radziecka biegła w składzie: Wałentyna Bolszowa, Wira Popkowa, Tatjana Arnautowa i Sieropiegina). Na tych samych igrzyskach odpadła w półfinale biegu na 400 metrów.
Ponownie zwyciężyła w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia  (w składzie: Lilja Tkaczenko, Popkowa, Sierpiegina i Anna Zimina) na europejskich igrzyskach halowych w 1968 w Madrycie.
Była halową mistrzynią ZSRR w biegu na 400 metrów w 1967.
Rekord życiowy Sieropieginy w biegu na 400 metrów wynosił 54,7 s (ustanowiony 28 sierpnia 1964 w Kijowie).

title: Nadieżda Sieropiegina

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Nadieżda Sieropiegina
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[8 października]] [[1941]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SUN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Halowe mistrzostwa Europy w lekkoatletyce|Europejskie igrzyska halowe]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1967|Praga 1967]]|[[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1967 – sztafeta 1+2+3+4 okrążenia kobiet|sztafeta 1+2+3+4 okrążenia]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1968|Madryt 1968]]|[[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1968 – sztafeta 1+2+3+4 okrążenia kobiet|sztafeta 1+2+3+4 okrążenia]]}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Nadieżda Siergiejewna Sieropiegina''' ([[Język rosyjski|ros.]] Надежда Сергеевна Серопегина, ur. [[8 października]] [[1941]]<ref name="tf">{{Cytuj| url = http://trackfield.brinkster.net/Profile.asp?ID=4338&Gender=W | tytuł = Nadezhda Seropyegina | opublikowany = Track and Field Statistics | data dostępu = 2019-06-01 | język = en}}</ref>) – radziecka lekkoatletka, [[sprint]]erka.

Specjalizowała się w [[Bieg na 400 metrów|biegu na 400 metrów]]. Zwyciężyła w [[Sztafeta szwedzka|sztafecie szwedzkiej]] 1+2+3+4 okrążenia na [[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1967|europejskich igrzyskach halowych w 1967]] w Pradze (sztafeta radziecka biegła w składzie: [[Wałentyna Bolszowa]], [[Wira Popkowa]], [[Tatjana Arnautowa]] i Sieropiegina). Na tych samych igrzyskach odpadła w półfinale biegu na 400 metrów<ref>{{Cytuj| url =https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1967/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Prague 1967| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-01-06 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20200924141408/https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1967/results/index.html}}</ref>.

Ponownie zwyciężyła w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia  (w składzie: [[Lilja Tkaczenko]], Popkowa, Sierpiegina i [[Anna Zimina]]) na [[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1968|europejskich igrzyskach halowych w 1968]] w Madrycie<ref>{{Cytuj| url =https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1968/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Madrid 1968| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-01-06 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20201011014042/https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1968/results/index.html}}</ref>.

Była halową mistrzynią ZSRR w biegu na 400 metrów w 1967<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|nc|ursi}} | tytuł = Soviet Indoor Championships | data dostępu = 2019-06-01 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Rekord życiowy Sieropieginy w biegu na 400 metrów wynosił 54,7 s (ustanowiony 28 sierpnia 1964 w Kijowie)<ref name="tf"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Sieropiegina, Nadieżda}}
[[Kategoria:Radzieccy sprinterzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1941]]

title: · Nadieżda Sieropiegina

Data urodzenia: 8 października 1941

title: Dorobek medalowy

złoto: Madryt 1968 · sztafeta 1+2+3+4 okrążenia


text:
# Nowy Korbut
Nowy Korbut, właśc. Bibliografia literatury polskiej „Nowy Korbut” – polska narodowa bibliografia literacka, obejmująca pisarzy polskich wszystkich okresów literackich; łączy informacje bibliograficzne ze spisami bibliograficznymi dzieł pisarzy oraz zestawieniem opracowań o ich życiu i twórczości.
Nazwa Korbut pochodzi od nazwiska Gabriela Korbuta, który na początku XX wieku w okresie 30 lat tworzył bibliografię "Literatura polska" obejmującą literaturę staropolską, oświecenia, romantyczną, pozytywizmu i Młodej Polski.
Nowy Korbut liczy 19 tomów, podzielonych ze względów praktycznych i konwencjonalnych na kilka serii chronologicznych, opowiadających kolejnym tomom „Korbuta”. Niektóre tomy składają się z kilku woluminów. Nie wszystkie zamierzone woluminy zostały wydane. Część jest aktualnie przygotowywana.
Hasła są dzielone na: życiorys, bibliografię podmiotową (twórczość pisarza), bibliografię przedmiotową (dzieła dotyczące pisarza). W bibliografii uwzględniono również dzieła błędnie przypisywane i wątpliwego autorstwa.
W ramach serii wydano również Słownik współczesnych pisarzy polskich.
| tom   | podtytuł                                                                                | autorzy                                                                                | pierwsze wydanie            |
| ----- | ------------------------------------------------------------------------------------------------- | ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | --------------------------- |
| 1     | Piśmiennictwo staropolskie : hasła ogólne i anonimowe                                             | Roman Pollak, Tadeusz Witczak, Danuta Maniewska, Józef Cybertowicz                                                                        | 1963                        |
| 2     | Piśmiennictwo staropolskie : hasła osobowe A-M                                                    | Roman Pollak, Tadeusz Witczak, Danuta Maniewska, Józef Cybertowicz                                                                        | 1964                        |
| 3     | Piśmiennictwo staropolskie : hasła osobowe N-Ż                                                    | Roman Pollak, Tadeusz Witczak, Danuta Maniewska, Józef Cybertowicz                                                                        | 1965                        |
| 4     | Oświecenie : hasła ogólne, rzeczowe i osobowe A-H                                                 | Elżbieta Aleksandrowska, Tadeusz Mikulski                                                                                | 1966                        |
| 5     | Oświecenie : hasła osobowe I-O                                                                    | Elżbieta Aleksandrowska, Tadeusz Mikulski                                                                                | 1967                        |
| 6*    | Oświecenie : hasła osobowe P-Ż, addenda A-O                                                       | Elżbieta Aleksandrowska, Tadeusz Mikulski                                                                                | 1970                        |
| 6**   | Oświecenie : uzupełnienia, indeksy                                                                | Elżbieta Aleksandrowska                                                                                | 1972                        |
| 7     | Romantyzm : hasła ogólne i rzeczowe, hasła osobowe A-J                                            | Irmina Śliwińska, Stanisław Stupkiewicz, Halina Gacowa                                                                                | 1968                        |
| 8     | Romantyzm : hasła osobowe K-O                                                                     | Irmina Śliwińska, Stanisław Stupkiewicz, Halina Gacowa                                                                                | 1969                        |
| 9     | Romantyzm : hasła osobowe P-Ż, uzupełnienia                                                       | Irmina Śliwińska, Stanisław Stupkiewicz, Halina Gacowa                                                                                | 1972                        |
| 10    | Adam Mickiewicz : twórczość. Vol. 1                                                               | Zbigniew Przychodniak (kierownictwo i redakcja naukowa), Jerzy Borowczyk, Zofia Dambek-Giallelis, Elżbieta Lijewska, Alicja Przybyszewska | 2019 ISBN 978-83-66076-53-2 |
| 11    | Juliusz Słowacki                                                                                | Halina Gacowa                                                                                | 2000 ISBN 83-04-04555-9     |
| 12    | Józef Ignacy Kraszewski : zarys bibliograficzny                                                   | Stanisław Stupkiewicz, Irmina Śliwińska, Wanda Roszkowska-Sykałowa                                                                        | 1966                        |
| 13    | Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła ogólne, hasła osobowe A-F                          | Zygmunt Szweykowski, Jarosław Maciejewski, Wiesława Albrecht                                                                              | 1970                        |
| 14    | Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe G-Ł                                        | Zygmunt Szweykowski, Jarosław Maciejewski, Wiesława Albrecht                                                                              | 1973                        |
| 15    | Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe M-Ś                                        | Zygmunt Szweykowski, Jarosław Maciejewski, Wiesława Albrecht-Szymanowska                                                                  | 1977                        |
| 16*   | Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe T-Ż, uzupełnienia haseł osobowych t. 13-15 | Zygmunt Szweykowski, Jarosław Maciejewski, Wiesława Albrecht-Szymanowska, Anna Polakowska, Izabella Teresińska                            | 1982 ISBN 83-06-00104-4     |
| 17*   | Bolesław Prus (Aleksander Głowacki)                                                               | Teresa Tyszkiewicz, Zygmunt Szweykowski, Jarosław Maciejewski                                                                             | 1981 ISBN 83-06-00104-4     |
| 17**  | Eliza Orzeszkowa                                                                                | Halina Gacowa                                                                                | 1999 ISBN 83-04-04506-0     |
| 17*** | Henryk Sienkiewicz                                                                                | Dobrosława Świerczyńska                                                                                | 2015 ISBN 978-83-61750-54-3 |
| 18*   | Stanisław Wyspiański                                                                              | Wiesława Albrecht-Szymanowska                                                                                | 2018 ISBN 978-83-65832-29-0 |
| 18**  | Jan Kasprowicz                                                                                | Roman Loth                                                                                | 1994 ISBN 83-04-04168-5     |
| 18*** | Stefan Żeromski                                                                                |                                                                                |                             |
| 19    | Bibliografia czasopism literackich                                                                |                                                                                |                             |

| tytuł                                                               | autorzy                             | pierwsze wydanie |
| ------------------------------------------------------------------- | ----------------------------------- | ---------------- |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 1, A – I                 | Ewa Korzeniewska, Zofia Białek      | 1963             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 2, J – P                 | Ewa Korzeniewska, Zofia Białek      | 1964             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 3, R – Ż                 | Ewa Korzeniewska, Zofia Białek      | 1964             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 4, Uzupełnienia, indeksy | Ewa Korzeniewska, Maria Brykalska   | 1966             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 1, A – K       | Jadwiga Czachowska, Maria Brykalska | 1977             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 2, L – T       | Jadwiga Czachowska, Maria Brykalska | 1978             |
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 3, U – Ż       | Jadwiga Czachowska, Maria Brykalska | 1980             |

Bibliografia przygotowywana jest przez Instytut Badań Literackich PAN.
Digitalizacja przeprowadzona w ramach zadania „Cyfrowe zasoby
dokumentacji literatury polskiej w wolnym dostępie” realizowanego przez
Fundację Akademia Humanistyczna w partnerstwie z Instytutem Badań
Literackich Polskiej Akademii Nauk i Muzeum Literatury im. Adama
Mickiewicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa
Narodowego .

title: Nowy Korbut

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Bibliografia literatury polskiej „Nowy Korbut”
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           = Nowy Korbut (2).jpg
 |opis grafiki      = Wybrane tomy „Nowego Korbuta”
 |alt grafiki       =
 |autor             =
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[bibliografia]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = Warszawa
Kraków
Wrocław
 |język             = [[Język polski|polski]]
 |data wydania      = od 1963
 |wydawca           = [[Państwowy Instytut Wydawniczy]]
[[Wydawnictwo Literackie]]
[[Zakład Narodowy im. Ossolińskich]]
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Nowy Korbut''', właśc. '''Bibliografia literatury polskiej „Nowy Korbut”''' – polska narodowa [[bibliografia]] literacka, obejmująca pisarzy polskich wszystkich okresów literackich; łączy informacje bibliograficzne ze spisami bibliograficznymi dzieł [[pisarz]]y oraz zestawieniem opracowań o ich życiu i twórczości.

Nazwa Korbut pochodzi od nazwiska [[Gabriel Korbut|Gabriela Korbuta]], który na początku XX wieku w okresie 30 lat tworzył bibliografię "Literatura polska" obejmującą literaturę staropolską, oświecenia, romantyczną, pozytywizmu i Młodej Polski.

''Nowy Korbut'' liczy 19 tomów, podzielonych ze względów praktycznych i konwencjonalnych na kilka serii [[chronologia|chronologicznych]], opowiadających kolejnym tomom „Korbuta”. Niektóre tomy składają się z kilku woluminów. Nie wszystkie zamierzone woluminy zostały wydane. Część jest aktualnie przygotowywana.

Hasła są dzielone na: [[życiorys]], [[literatura podmiotu|bibliografię podmiotową]] (twórczość pisarza), [[literatura przedmiotu|bibliografię przedmiotową]] (dzieła dotyczące pisarza). W bibliografii uwzględniono również dzieła błędnie przypisywane i wątpliwego autorstwa.

W ramach serii wydano również ''Słownik współczesnych pisarzy polskich''.

{| class="wikitable" |
! tom
! podtytuł
! autorzy
! pierwsze wydanie
|-
| 1
| Piśmiennictwo staropolskie : hasła ogólne i anonimowe
| rowspan=3 | [[Roman Pollak]], [[Tadeusz Witczak]], [[Danuta Maniewska]], [[Józef Cybertowicz]]
| 1963
|-
| 2
| Piśmiennictwo staropolskie : hasła osobowe A-M
| 1964
|-
| 3
| Piśmiennictwo staropolskie : hasła osobowe N-Ż
| 1965
|-
| 4
| Oświecenie : hasła ogólne, rzeczowe i osobowe A-H
| rowspan=3| [[Elżbieta Aleksandrowska]], [[Tadeusz Mikulski]]
| 1966
|-
| 5
| Oświecenie : hasła osobowe I-O
| 1967
|-
| 6*
| Oświecenie : hasła osobowe P-Ż, addenda A-O
| 1970
|-
| 6**
| Oświecenie : uzupełnienia, indeksy
| [[Elżbieta Aleksandrowska]]
| 1972
|-
| 7
| Romantyzm : hasła ogólne i rzeczowe, hasła osobowe A-J
| rowspan=3 | [[Irmina Śliwińska]], [[Stanisław Stupkiewicz]], [[Halina Gacowa]]
| 1968
|-
| 8
| Romantyzm : hasła osobowe K-O
| 1969
|-
| 9
| Romantyzm : hasła osobowe P-Ż, uzupełnienia
| 1972
|-
| 10
| Adam Mickiewicz : twórczość. Vol. 1
| Zbigniew Przychodniak (kierownictwo i redakcja naukowa), Jerzy Borowczyk, Zofia Dambek-Giallelis, Elżbieta Lijewska, Alicja Przybyszewska
| 2019 {{ISBN|978-83-66076-53-2}}
|-
| 11
| Juliusz Słowacki
| [[Halina Gacowa]]
| 2000 {{ISBN|8304045559}}
|-
| 12
| Józef Ignacy Kraszewski : zarys bibliograficzny
| [[Stanisław Stupkiewicz]], [[Irmina Śliwińska]], [[Wanda Roszkowska-Sykałowa]]
| 1966
|-
| 13
| Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła ogólne, hasła osobowe A-F
| rowspan=2 | [[Zygmunt Szweykowski (historyk literatury)|Zygmunt Szweykowski]], [[Jarosław Maciejewski]], [[Wiesława Albrecht-Szymanowska|Wiesława Albrecht]]
| 1970
|-
| 14
| Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe G-Ł
| 1973
|-
| 15
| Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe M-Ś
| [[Zygmunt Szweykowski (historyk literatury)|Zygmunt Szweykowski]], [[Jarosław Maciejewski]], [[Wiesława Albrecht-Szymanowska]]
| 1977
|-
| 16*
| Literatura pozytywizmu i Młodej Polski : hasła osobowe T-Ż, uzupełnienia haseł osobowych t. 13-15
| [[Zygmunt Szweykowski (historyk literatury)|Zygmunt Szweykowski]], [[Jarosław Maciejewski]], [[Wiesława Albrecht-Szymanowska]], [[Anna Polakowska]], [[Izabella Teresińska]]
| 1982 {{ISBN|83-06-00104-4}}
|-
| 17*
| Bolesław Prus (Aleksander Głowacki)
| Teresa Tyszkiewicz, [[Zygmunt Szweykowski (historyk literatury)|Zygmunt Szweykowski]], [[Jarosław Maciejewski]]
| 1981 {{ISBN|83-06-00104-4}}
|-
| 17**
| Eliza Orzeszkowa
| [[Halina Gacowa]]
| 1999 {{ISBN|83-04-04506-0}}
|-
| 17***
| Henryk Sienkiewicz
| [[Dobrosława Świerczyńska]]
| 2015 {{ISBN|978-83-61750-54-3}}
|-
| 18*
| Stanisław Wyspiański
| [[Wiesława Albrecht-Szymanowska]]
| 2018 {{ISBN|978-83-65832-29-0}}
|-
| 18**
| Jan Kasprowicz
| [[Roman Loth]]
| 1994 {{ISBN|83-04-04168-5}}
|-
| 18***
| Stefan Żeromski
|
|
|-
| 19
| Bibliografia czasopism literackich
|
|
|}

{| class="wikitable" |
! tytuł
! autorzy
! pierwsze wydanie
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 1, A – I
| rowspan=3 | [[Ewa Korzeniewska]], [[Zofia Białek]]
| 1963
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 2, J – P
| 1964
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 3, R – Ż
| 1964
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich. T. 4, Uzupełnienia, indeksy
| [[Ewa Korzeniewska]], [[Maria Brykalska]]
| 1966
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 1, A – K
| rowspan=3 | [[Jadwiga Czachowska]], [[Maria Brykalska]]
| 1977
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 2, L – T
| 1978
|-
| Słownik współczesnych pisarzy polskich : Seria 2. T. 3, U – Ż
| 1980
|}

Bibliografia przygotowywana jest przez [[Instytut Badań Literackich PAN|Instytut Badań Literackich]] [[Polska Akademia Nauk|PAN]].

Digitalizacja przeprowadzona w ramach zadania „Cyfrowe zasoby
dokumentacji literatury polskiej w wolnym dostępie” realizowanego przez
Fundację Akademia Humanistyczna w partnerstwie z Instytutem Badań
Literackich Polskiej Akademii Nauk i Muzeum Literatury im. Adama
Mickiewicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa
Narodowego{{odn|Budzyk|2016}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* J. Czachowska, R. Loth, Bibliografie i biblioteka w pracy polonisty, Wrocław 1977, s.89-94.
* {{Cytuj stronę | url = https://rcin.org.pl/publication/80261| tytuł = Bibliografia literatury polskiej "Nowy Korbut"| autor = Budzyk, Kazimierz. Red.| autor link = Kazimierz Budzyk| opublikowany = Repozytorium Cyfrowe Instytutów Naukowych| data = 2016| język = | data dostępu = 2017-08-18 | odn={{odn/id|Budzyk|2016}} }}

[[Kategoria:Bibliografie]]
[[Kategoria:Literatura polska]]

Typ utworu: bibliografia

Miejsce wydania: Warszawa · Kraków · Wrocław

Język: polski

Wydawca: Państwowy Instytut Wydawniczy · Wydawnictwo Literackie · Zakład Narodowy im. Ossolińskich


text:
# Wyżnia Rówień
Wyżnia Rówień (słow. Vyšná roveň) – trawiasta pochyła rówień na Trzciańskim Groniu w słowackich Tatrach Zachodnich. Położona jest na wysokości około 1680–1730 m. Dawniej były to tereny pasterskie, jednak nie polana, lecz halizna. Górale polanami nazywali śródleśne obszary, które były koszone, te zaś, które tylko wypasano, nazywano haliznami. Na wielu mapach Wyżnia Rówień już nie jest zaznaczana. W wyniku zaprzestania wypasu stopniowo zarasta kosodrzewiną, ale na mapie satelitarnej widoczny jest tutaj jeszcze spory trawiasty teren.

title: Wyżnia Rówień

wikitext:
'''Wyżnia Rówień''' ([[język słowacki|słow.]] ''Vyšná roveň'') – trawiasta pochyła rówień na [[Trzciański Groń|Trzciańskim Groniu]] w słowackich [[Tatry Zachodnie|Tatrach Zachodnich]]<ref name=TZ>{{Cytuj książkę |imię=Marian |nazwisko=Kunicki |imię2= Tadeusz|nazwisko2=Szczerba |tytuł=Tatry Zachodnie. Słowacja |wydawca=PTTK „Kraj” |miejsce=Kraków |data=1992 |isbn =83-7005-248-7}}</ref>. Położona jest na wysokości około 1680–1730 m. Dawniej były to tereny pasterskie, jednak nie polana, lecz [[halizna]]. Górale polanami nazywali śródleśne obszary, które były koszone, te zaś, które tylko wypasano, nazywano haliznami<ref name=wet>{{Cytuj książkę |imię=Zofia |nazwisko= Radwańska-Paryska |imię2=Witold Henryk |nazwisko2= Paryski|tytuł= Wielka encyklopedia tatrzańska|wydawca= Wyd. Górskie|miejsce= Poronin |rok=2004 |isbn = 83-7104-009-1}}</ref>. Na wielu mapach Wyżnia Rówień już nie jest zaznaczana. W wyniku zaprzestania wypasu stopniowo zarasta kosodrzewiną, ale na mapie satelitarnej widoczny jest tutaj jeszcze spory trawiasty teren<ref name=SK>{{Cytuj stronę |url= http://mapy.hiking.sk/|tytuł= Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji|data dostępu = 2012-01-10}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Współrzędne|49°09′55″N 19°41′27″E|region:SK|umieść=na górze}}

[[Kategoria:Równie i upłazy słowackich Tatr]]
[[Kategoria:Równie i upłazy Tatr Zachodnich]]


text:
# Niechmirów
Niechmirów – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Burzenin. Wieś leży nad rzeką Oleśnicą, 9 km od Burzenina, w sąsiedztwie sporych obszarów leśnych.
W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Niechmirów, po jej zniesieniu w gromadzie Kamionka. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Mieszka tu 361 osób. W skład sołectwa wchodzą: Niechmirów PGR, Niechmirów Kolonia Prawa, Niechmirów Kolonia Lewa i Niechnmirów-Radunek.
| SIMC    | Nazwa        | Rodzaj    |
| ------- | ------------ | --------- |
| 0701139 | Lewa Kolonia | część wsi |
| 0701151 | Rudunek      | część wsi |
| 0701100 | Światłowizna | część wsi |
| 0701116 | Zamoście     | część wsi |

## Historia
Pierwsza pisana wzmianka o wsi (Nyechmyrów, Nyekmirów) pochodzi z 1553 r. Był tu wtedy folwark należący do braci Marcina i Jana Niechmirowskich. Pod koniec XVII w. właścicielami Niechmirowa byli Olszowscy. W 100 lat później wieś posiadał Hieronim z Olszowy Olszowski. W 1863 r. Antoni Olszowski, dziedzic Niechmirowa, był cywilnym naczelnikiem powstańczym powiatu sieradzkiego i za to został zesłany na Sybir. W 1870 r. na licytacji majątek ten nabył fabrykant N. Heutschel fabrykant z Łodzi. W XIX w. wieś liczyła 423 mieszkańców (w tym 10 Żydów) i 41 domów. Był tu wówczas młyn, piec wapienny i cegielnia. W 1880 r. wieś nabył Łabędzki. Ostatnim właścicielem folwarku był Żyd Mendel Glinstein, nazywany przez mieszkańców "Jaśnie Tate" (tak mówiły do niego córki). W czasie okupacji była tu filia sieradzkiego więzienia, po wojnie – PGR. Piękny murowany dwór w 1945 r. spalili radzieccy żołnierze.

## Zabytki
Pozostała neogotycka kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP i bł. Wincentego Kadłubka, wzniesiona w 1729 r. przez Olszowskich, przebudowana w 1876 r. Jest to budynek murowany na planie ośmioboku, z czterema niższymi ryzalitami. Ocalała także oficyna podworska z przełomu XVIII/XIX w. W podworskim parku aleja grabowa i cenne okazy drzew.
W lesie nad rzeką Oleśnicą (na wschód od wsi) odkryto w 1927 r.,podczas wyrębu lasu, duże cmentarzysko kultury łużyckiej badane jeszcze w roku odkrycia przez archeologa J. Fitzke z Muzeum Prehoistorycznego w Krakowie. Poczynając od 1973 r. było ono badane przez wiele lat przez archeologów pod kierunkiem A. Dzierzgowskiej z Muzeum Okręgowego w Sieradzu gdzie można oglądać wydobyte eksponaty. Cmentarzysko to było używane bez przerwy przez ok. 1,5 tys. lat, obejmuje 9 ha, i należy do największych i najbogatszych (w eksponaty) tego typu w środkowej Polsce. Ciała zmarłych palono na stosie, kości wsypywano do naczyń glinianych i wraz z różnymi darami składano w jamie przykrytej kamieniami.
Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty:
- oficyna dworska, XVIII/XIX w., nr rej.: 291 z 28.12.1967
- park, XVIII/XIX w., nr rej.: 835 z 28.12.1967

title: Niechmirów

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Niechmirów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat sieradzki|sieradzki]]
 |gmina                  = [[Burzenin (gmina)|Burzenin]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 361
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 43
 |kod pocztowy           = 98-260{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = ESI
 |SIMC                   = 0701091
 |kod mapy               = Burzenin (gmina)
 |współrzędne            = 51°23'28"N 18°45'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|86393|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Niechmirów
 |www                    =
}}
[[Plik:Niechmirow, spichlerz.jpg|thumb|240px|Spichlerz – dawna oficyna dworska (przed 1990)]]
'''Niechmirów''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat sieradzki|powiecie sieradzkim]], w [[Burzenin (gmina)|gminie Burzenin]]. Wieś leży nad rzeką [[Oleśnica (dopływ Warty)|Oleśnicą]], 9 km od [[Burzenin]]a, w sąsiedztwie sporych obszarów leśnych.

W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Niechmirów (gromada)|Niechmirów]], po jej zniesieniu w gromadzie [[Kamionka (gromada w powiecie sieradzkim)|Kamionka]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo sieradzkie|województwa sieradzkiego]].

Mieszka tu 361 osób. W skład sołectwa wchodzą: Niechmirów PGR, Niechmirów Kolonia Prawa, Niechmirów Kolonia Lewa i Niechnmirów-Radunek.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Niechmirów{{r|Dz.U. 29/2013}}{{r|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0701139 || Lewa Kolonia || część wsi
|-
|0701151 || Rudunek || część wsi
|-
|0701100 || Światłowizna || część wsi
|-
|0701116 || Zamoście || część wsi
|-
|}

== Historia ==
Pierwsza pisana wzmianka o wsi (Nyechmyrów, Nyekmirów) pochodzi z [[1553]] r. Był tu wtedy folwark należący do braci Marcina i Jana Niechmirowskich. Pod koniec [[XVII wiek|XVII w.]] właścicielami Niechmirowa byli Olszowscy. W 100 lat później wieś posiadał '''Hieronim''' '''z [[Olszowa (województwo łódzkie)|Olszowy]] Olszowski'''. W [[1863]] r. Antoni Olszowski, dziedzic Niechmirowa, był cywilnym naczelnikiem powstańczym powiatu sieradzkiego i za to został zesłany na [[Syberia|Sybir]]. W [[1870]] r. na licytacji majątek ten nabył [[fabrykant]] N. Heutschel fabrykant z [[Łódź|Łodzi]]. W XIX w. wieś liczyła 423 mieszkańców (w tym 10 Żydów) i 41 domów. Był tu wówczas młyn, [[piec wapienny]] i [[cegielnia]]. W [[1880]] r. wieś nabył Łabędzki. Ostatnim właścicielem folwarku był Żyd Mendel Glinstein, nazywany przez mieszkańców "Jaśnie Tate" (tak mówiły do niego córki). W czasie okupacji była tu filia sieradzkiego więzienia, po wojnie – [[Państwowe gospodarstwo rolne|PGR]]. Piękny murowany dwór w [[1945]] r. spalili radzieccy żołnierze.

== Zabytki ==
Pozostała neogotycka kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP i bł. Wincentego Kadłubka, wzniesiona w [[1729]] r. przez Olszowskich, przebudowana w [[1876]] r. Jest to budynek murowany na planie ośmioboku, z czterema niższymi ryzalitami. Ocalała także oficyna podworska z przełomu [[XVIII wiek|XVIII]]/[[XIX wiek|XIX w.]] W podworskim parku aleja grabowa i cenne okazy drzew.

W lesie nad rzeką [[Oleśnica (dopływ Warty)|Oleśnicą]] (na wschód od wsi) odkryto w 1927 r.,podczas wyrębu lasu, duże cmentarzysko [[kultura łużycka|kultury łużyckiej]] badane jeszcze w roku odkrycia przez archeologa J. Fitzke z Muzeum Prehoistorycznego w [[Kraków|Krakowie]]. Poczynając od 1973 r. było ono badane przez wiele lat przez archeologów pod kierunkiem A. Dzierzgowskiej z Muzeum Okręgowego w [[Sieradz]]u gdzie można oglądać wydobyte eksponaty. Cmentarzysko to było używane bez przerwy przez ok. 1,5 tys. lat, obejmuje 9 ha, i należy do największych i najbogatszych (w eksponaty) tego typu w środkowej Polsce. Ciała zmarłych palono na stosie, kości wsypywano do naczyń glinianych i wraz z różnymi darami składano w jamie przykrytej kamieniami.

Według rejestru zabytków [[Narodowy Instytut Dziedzictwa|Narodowego Instytutu Dziedzictwa]]<ref>
{{cytuj stronę
| url          = http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/LDZ-rej.pdf
| tytuł        = Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie
| data dostępu = 2008-09-19
| autor        = NID
| archiwum= https://web.archive.org/web/20210830225303/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/LDZ-rej.pdf
| zarchiwizowano= 2021-08-30
}}
</ref> na listę zabytków wpisane są obiekty:
* oficyna dworska, XVIII/XIX w., nr rej.: 291 z 28.12.1967
* park, XVIII/XIX w., nr rej.: 835 z 28.12.1967

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "Dz.U. 29/2013">{{cytuj pismo | tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013–02–15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf | data dostępu = 2014-03-09}}</ref>

<ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=391&powiat=4987&gmina=6542&miejscowosc=18690&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>

<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=809|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* A. Ruszkowski "Sieradz i okolice", Sieradz 2000.

{{Gmina Burzenin}}

[[Kategoria:Burzenin (gmina)]]

title: Niechmirów

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: sieradzki

Gmina: Burzenin

Tablice rejestracyjne: ESI


text:
# Mykołajiwka (obwód doniecki)
Mykołajiwka (ukr. Миколаївка) – miasto na Ukrainie w obwodzie donieckim.

## Demografia
- 2001 – 16 620
- 2006 – 16 000
- 2011 – 15 847
- 2012 – 15 780
- 2021 – 14 444[1]

title: Mykołajiwka (obwód doniecki)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mykołajiwka
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Миколаївка}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Nikolaevka city coa.png
 |flaga                        = Nikolaevka city fl.png
 |dopełniacz nazwy             = Mykołajiwki
 |państwo                      = UA-14
 |powierzchnia                 = 6,5
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              = 14 444{{r|ukrcensus2021}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód doniecki
 |współrzędne                  = 48°51′1″N 37°46′3″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mykołajiwka''' ({{w języku|uk|Миколаївка}}) – miasto na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[obwód doniecki|obwodzie donieckim]].

== Demografia ==
* 2001 – 16 620
* 2006 – 16 000
* 2011 – 15 847
* 2012 – 15 780
* 2021 – 14 444<ref name="ukrcensus2021">{{Cytuj |url = https://web.archive.org/web/20210526125741/http://database.ukrcensus.gov.ua/PXWEB2007/ukr/publ_new1/2021/zb_chuselnist%202021.pdf |opublikowany = ukrcensus.gov.ua |data dostępu = 2021-08-18 |język = uk |tytuł = Чисельність наявного населення України на 1 січня 2021 року}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Miasta obwodu donieckiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w obwodzie donieckim]]

title: MykołajiwkaМиколаївка

Herb: Flaga

Państwo: Ukraina

Obwód: doniecki

Powierzchnia: 6,5 km²


text:
# Sabrina Roß
Sabrina Roß (ur. 11 kwietnia 1980 w Rostocku) – niemiecka siatkarka, grająca jako przyjmująca. Obecnie występuje w drużynie VC Stuttgart.

## Kariera
| Klub             | Kraj   | Od        | Do        |
| Schweriner SC    | Niemcy | 1997–1998 | 1999–2000 |
| TV Creglingen    | Niemcy | 2000–2001 | 2000–2001 |
| SSV Ulm 1846     | Niemcy | 2001–2002 | 2003–2004 |
| Datovoc Tongeren | Belgia | 2004–2005 | 2004–2005 |
| 1. VC Wiesbaden  | Niemcy | 2005–2006 | 2007–2008 |
| VC Stuttgart     | Niemcy | 2008–2009 | ...       |

## Sukcesy
- 2003 –  – Mistrzostwo Niemiec
- 2003, 2011 –  – Puchar Niemiec
- 2005 –  – Mistrzostwo Belgii
- 2005 –  – Puchar Belgii
- 2005 –  – Superpuchar Belgii

title: Sabrina Roß

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Sabrina Roß
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = siatkówka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[11 kwietnia]] [[1980]]
 |miejsce urodzenia         = [[Rostock]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 186 cm
 |pozycja                   = [[przyjmujący|przyjmująca]]
 |klub                      = [[VC Stuttgart]]
 |numer w klubie            = 7
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
! ! [[Reprezentacja Niemiec w piłce siatkowej kobiet|Niemcy]]
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Sabrina Roß''' (ur. [[11 kwietnia]] [[1980]] w [[Rostock]]u) – niemiecka siatkarka, grająca jako [[przyjmujący|przyjmująca]]. Obecnie występuje w drużynie [[VC Stuttgart]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.fivb.org/EN/volleyball/competitions/WorldGrandPrix/2009/Players.asp?Tourn=WGP2009&Team=GER&No=113904 |tytuł = Profil zawodniczki |język = en |data dostępu = 2011-09-14}}</ref>.

== Kariera ==
{| bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="3" border="1" style="font-size: 95%; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;"
|- bgcolor="#CCCCCC"
|align="center"| '''Klub'''
|align="center"| '''Kraj'''
|align="center"| '''Od'''
|align="center"| '''Do'''
|- align="left"
| [[Schweriner SC]]
|{{państwo|DEU}}
|1997–1998
|1999–2000
|- align="left"
| TV Creglingen
|{{państwo|DEU}}
|2000–2001
|2000–2001
|- align="left"
| SSV Ulm 1846
|{{państwo|DEU}}
|2001–2002
|2003–2004
|- align="left"
| [[Datovoc Tongeren]]
|{{państwo|BEL}}
|2004–2005
|2004–2005
|- align="left"
| [[1. VC Wiesbaden]]
|{{państwo|DEU}}
|2005–2006
|2007–2008
|- align="left"
| [[VC Stuttgart]]
|{{państwo|DEU}}
|2008–2009
|'''...'''
|}

== Sukcesy ==
* [[2003]] – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] – Mistrzostwo Niemiec
* [[2003]], [[2011]] – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] – Puchar Niemiec
* [[2005]] – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] – Mistrzostwo Belgii
* [[2005]] – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] – Puchar Belgii
* [[2005]] – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] – Superpuchar Belgii

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Roß, Sabrina}}
[[Kategoria:Niemieckie siatkarki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rostocku]]

title: · Sabrina Roß

Data i miejsce urodzenia: 11 kwietnia 1980 · Rostock

Pozycja: przyjmująca

Klub: VC Stuttgart

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst.


text:
# Języki urzędowe Indii
Indie zamieszkiwane są przez różne ludy, które posługują się w sumie 415 językami.
Konstytucja Indii przyznała specjalny status dwóm językom: hindi i angielskiemu jako oficjalnym językom komunikacji w rządzie centralnym Indii. Ponadto wyróżniono 21 języków dodatkowych, które mogą być przyjmowane przez poszczególne stany federacji jako regionalne języki urzędowe. Języki te należą do różnych rodzin i grup językowych: indoeuropejskich, drawidyjskich, munda i innych.
Od 1965 r. rząd indyjski przymierzał się do stopniowego wycofania języka angielskiego i zastępowania go przez hindi. Angielski miał być jedynie językiem pomocniczym administracji (np. w sądownictwie), i to tylko do momentu, gdy będzie można wprowadzić hindi w całej administracji. Wywołało to jednak protesty pozostałych grup językowych nie posługujących się hindi (hindi posługuje się tylko 180 mln (1991 r.) spośród miliarda mieszkańców subkontynentu). Jednocześnie na skutek postępującej modernizacji i industrializacji kraju, angielski jest coraz częściej używany, zwłaszcza przez kręgi biznesowe.

## Języki urzędowe (administracja centralna)
- hindi
- angielski (pomocniczy)

## Pozostałe języki urzędowe (wyznaczone do użytku urzędowego na poziomie stanowym)
- assamski (język urzędowy w stanie Asam)
- bengalski (język urzędowy w stanach Tripura i Bengal Zachodni)
- bodo (język urzędowy w stanie Asam)
- dogri (język urzędowy w stanie Dżammu i Kaszmir)
- gudźarati (język urzędowy w stanach i terytoriach Dadra i Nagarhaweli, Daman i Diu oraz Gujarat)
- hindi (język urzędowy w stanach i terytoriach Andamany i Nikobary, Bihar, Czandigarh, Chhattisgarh, Delhi, Hariana, Himachal Pradesh, Jharkhand, Madhya Pradesh, Radżastan, Uttar Pradesh i Uttarakhand)
- kannada (język urzędowy w stanie Karnataka)
- kaszmirski (język urzędowy w stanie Dżammu i Kaszmir)
- konkani (język urzędowy w stanie Goa)
- maithili (język urzędowy w stanie Bihar)
- malajalam (język urzędowy w stanach Kerala i na Lakszadiwach)
- manipuri (język urzędowy w stanie Manipur)
- marathi (język urzędowy w stanie Maharashtra)
- nepali (język urzędowy w stanie Sikkim)
- orija (język urzędowy w stanie Orisa)
- pendżabski (język urzędowy w stanie Pendżab)
- sanskryt (język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii, używany w ceremoniach religijnych oraz przez niewielkie grupy ludności rozproszone po całym kraju)
- santali (właściwy dla grupy plemion zamieszkującej płaskowyż Chota Nagpur na terenie stanów: Bihar, Chhattisgarh, Jharkhand i Orisa)
- sindhi (zachodnie pogranicze stanów Gujarat i Radżastan)
- tamilski (język urzędowy w stanach i terytoriach Puducherry i Tamilnadu)
- telugu (język urzędowy w stanach Andhra Pradesh i Telangana)
- urdu (język urzędowy w stanach Dżammu i Kaszmir i Telangana)

## Inne popularne języki Indii
(bez oficjalnego statusu, ale którymi posługuje się ponad 5 milionów osób)
- awadhi
- bhodźpuri (w stanie Bihar)
- bundeli
- ćhattisgarhi (w stanie Chhattisgarh)
- haryanvi (w stanie Hariana)
- kanaudźi (w stanie Uttar Pradeś)
- magadhi (w południowej części stanu Bihar)
- marwari (w Radżastanie)

title: Języki urzędowe Indii

wikitext:
[[Indie]] zamieszkiwane są przez różne ludy, które posługują się w sumie 415 [[język (mowa)|językami]]<ref name=autonazwa1>[https://www.ethnologue.com/country/IN Ethnologue report for India].</ref>.

[[Konstytucja Indii]] przyznała specjalny status dwóm językom: [[język hindi|hindi]] i [[język angielski|angielskiemu]] jako oficjalnym językom komunikacji w rządzie centralnym Indii. Ponadto wyróżniono 21 języków dodatkowych, które mogą być przyjmowane przez poszczególne [[Podział administracyjny Indii|stany]] federacji jako regionalne [[język urzędowy|języki urzędowe]]. Języki te należą do różnych [[rodzina językowa|rodzin]] i grup językowych: [[języki indoeuropejskie|indoeuropejskich]], [[języki drawidyjskie|drawidyjskich]], [[Języki mundajskie|munda]] i innych.

Od 1965 r. rząd indyjski przymierzał się do stopniowego wycofania języka angielskiego i zastępowania go przez hindi. Angielski miał być jedynie językiem pomocniczym administracji (np. w sądownictwie), i to tylko do momentu, gdy będzie można wprowadzić hindi w całej administracji. Wywołało to jednak protesty pozostałych grup językowych nie posługujących się hindi (hindi posługuje się tylko 180 mln (1991 r.)<ref name=autonazwa1 /> spośród miliarda mieszkańców subkontynentu). Jednocześnie na skutek postępującej modernizacji i industrializacji kraju, angielski jest coraz częściej używany, zwłaszcza przez kręgi biznesowe.

== Języki urzędowe (administracja centralna) ==
* [[język hindi|hindi]]
* [[język angielski|angielski]] (pomocniczy)

== Pozostałe języki urzędowe (wyznaczone do użytku urzędowego na poziomie stanowym) ==
* [[Język asamski|assamski]] (język urzędowy w stanie [[Asam]])
* [[język bengalski|bengalski]] (język urzędowy w stanach [[Tripura]] i [[Bengal Zachodni]])
* [[język bodo|bodo]] (język urzędowy w stanie [[Asam]])
* [[język dogri|dogri]] (język urzędowy w stanie [[Dżammu i Kaszmir]])
* [[język gudźarati|gudźarati]] (język urzędowy w stanach i terytoriach [[Dadra i Nagarhaweli]], [[Daman i Diu]] oraz [[Gudźarat|Gujarat]])
* [[język hindi|hindi]] (język urzędowy w stanach i terytoriach [[Andamany i Nikobary]], [[Bihar]], [[Czandigarh]], [[Chhattisgarh]], [[Delhi]], [[Hariana]], [[Himachal Pradesh]], [[Jharkhand]], [[Madhya Pradesh]], [[Radżastan]], [[Uttar Pradesh]] i [[Uttarakhand]])
* [[język kannada|kannada]] (język urzędowy w stanie [[Karnataka]])
* [[język kaszmirski|kaszmirski]] (język urzędowy w stanie [[Dżammu i Kaszmir]])
* [[język konkani|konkani]] (język urzędowy w stanie [[Goa]])
* [[język maithili|maithili]] (język urzędowy w stanie [[Bihar]])
* [[język malajalam|malajalam]] (język urzędowy w stanach [[Kerala]] i na [[Lakszadiwy|Lakszadiwach]])
* [[język manipuri|manipuri]] (język urzędowy w stanie [[Manipur]])
* [[język marathi|marathi]] (język urzędowy w stanie [[Maharasztra|Maharashtra]])
* [[Język nepalski|nepali]] (język urzędowy w stanie [[Sikkim]])
* [[język orija|orija]] (język urzędowy w stanie [[Orisa]])
* [[język pendżabski|pendżabski]] (język urzędowy w stanie [[Pendżab (Indie)|Pendżab]])
* [[sanskryt]] (język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii, używany w ceremoniach religijnych oraz przez niewielkie grupy ludności rozproszone po całym kraju)
* [[język santali|santali]] (właściwy dla grupy plemion zamieszkującej płaskowyż Chota Nagpur na terenie stanów: [[Bihar]], [[Chhattisgarh]], [[Jharkhand]] i [[Orisa]])
* [[Język sindhi|sindhi]] (zachodnie pogranicze stanów [[Gudźarat|Gujarat]] i [[Radżastan]])
* [[język tamilski|tamilski]] (język urzędowy w stanach i terytoriach [[Puducherry]] i [[Tamilnadu]])
* [[język telugu|telugu]] (język urzędowy w stanach [[Andhra Pradesh]] i [[Telangana]])
* [[język urdu|urdu]] (język urzędowy w stanach [[Dżammu i Kaszmir]] i [[Telangana]])

== Inne popularne języki Indii ==
: (bez oficjalnego statusu, ale którymi posługuje się ponad 5 milionów osób)
* [[awadhi]]
* [[Język bhodźpuri|bhodźpuri]] (w stanie [[Bihar]])
* [[język bundeli|bundeli]]
* [[język ćhattisgarhi|ćhattisgarhi]] (w stanie [[Chhattisgarh]])
* [[język haryanvi|haryanvi]] (w stanie [[Hariana]])
* [[język kanaudźi|kanaudźi]] (w stanie [[Uttar Pradesh|Uttar Pradeś]])
* [[język magadhi|magadhi]] (w południowej części stanu [[Bihar]])
* [[język marwari|marwari]] (w [[Radżastan]]ie)

== Zobacz też ==
* [[języki Indii]]
* [[rozprzestrzenienie języków urzędowych]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://rajbhasha.gov.in/ Wydział języków urzędowych Indii] – oficjalna strona na temat języków urzędowych Indii i odnoszącego się do nich prawodawstwa

[[Kategoria:Języki Indii| ]]


text:
# Jodometria
Jodometria – jeden z działów redoksymetrii, technika chemicznej analizy ilościowej wykorzystująca redukcję jodu do jodków (jodometria bezpośrednia lub jodymetria) lub utlenianie jodków do jodu (jodometria pośrednia).
W metodzie tej wykorzystywana jest odwracalna reakcja:
I
2 + 2e−
  ⇄  2I−
     E0 = 0,54 V

## Jodometria bezpośrednia
Metodę tę można stosować do oznaczania substancji redukujących, które są utleniane przez jod, np. siarczyny, tiosiarczany i Sn(II). Roztwór zawierający analit miareczkuje się mianowanym roztworem jodu do momentu, aż pozostanie on niezredukowany w badanym roztworze. Można go wykryć za pomocą rozcieńczonego roztworu skrobi, która w połączeniu z jodem tworzy intensywnie granatowy kompleks.

## Jodometria pośrednia
Technika ta stosowana jest do analizowania substancji zdolnych do utlenienia jodków, takich jak m.in. nadtlenek wodoru, nadmanganiany, dichromiany, jodany, Cu(II) i Fe(III). Polega na dodaniu do roztworu analitu znanej ilości mianowanego roztworu jodku, aż do wydzielenia się jodu, którego nadmiar zostaje następnie oznaczony, np. przez miareczkowanie mianowanym roztworem tiosiarczanu (np. Na
2S
2O
3). Zachodzi wówczas reakcja:
I
2 + 2S
2O2−
3 → S
4O2−
6 + 2I−

Pod koniec miareczkowania, kiedy roztwór staje się przezroczysty (w dużym stężeniu jod zabarwia go na żółto), dodaje się roztworu skrobi. Titrant dodaje się aż do odbarwienia skrobi, które oznacza koniec miareczkowania. Obliczony nadmiar jodu dodanego do pierwotnie oznaczanej substancji odejmuje się od całości użytego jodu, otrzymując ilość, która przereagowała z oznaczaną substancją.

title: Jodometria

wikitext:
'''Jodometria''' – jeden z działów [[Redoksymetria|redoksymetrii]], technika [[Chemiczna analiza ilościowa|chemicznej analizy ilościowej]] wykorzystująca redukcję [[jod]]u do [[Jodki|jodków]] (jodometria bezpośrednia lub jodymetria) lub utlenianie jodków do jodu (jodometria pośrednia)<ref name="Minczewski">{{cytuj | autor = [[Jerzy Minczewski]], [[Zygmunt Marczenko]] | tytuł = Chemia analityczna. 2. Chemiczne metody analizy ilościowej | data = 2001 | isbn = 978-83-01-13498-3 | wydanie = 9 | miejsce = Warszawa | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN|rozdział=Jodometria|s=285–298}}</ref>.

W metodzie tej wykorzystywana jest odwracalna reakcja<ref name="Minczewski" /><ref>{{Cytuj |autor= [[Tomasz Pawiński]], Magdalena Bodnar-Broniarczyk, Anna Goldnik, Monika Grudzień, Paweł Jaworski, Dorota Marszałek, Elżbieta Pirianowicz-Chaber, Grażyna Rostafińska-Suchar, Aleksander Somogi, Marzanna Strupińska, Iwona Szlaska, Iwona Winiecka, Paweł Żero, Warszawski Uniwersytet Medyczny|redaktor=Tomasz Pawiński |tytuł = Metody ilościowego oznaczania środków leczniczych |data = 2020 |data dostępu = 2024-10-21 |isbn = 978-83-7637-540-3 |miejsce = Warszawa |wydawca = Warszawski Uniwersytet Medyczny |oclc = 1241622763 |url = https://chemialekow.wum.edu.pl/sites/chemialekow.wum.edu.pl/files/metody_ilosciowego_oznaczania.pdf}}</ref>:
:{{chem2|I2 + 2e- <-> 2I-}}     [[Potencjał standardowy|''E''0]] = 0,54 V<ref name="Minczewski" />

== Jodometria bezpośrednia ==
Metodę tę można stosować do oznaczania substancji [[Redukcja (chemia)|redukujących]], które są [[Utlenianie|utleniane]] przez jod, np. [[siarczyny]], [[tiosiarczany]] i [[cyna|Sn(II)]]. [[Roztwór]] zawierający [[analit]] [[miareczkowanie|miareczkuje]] się [[Roztwór mianowany|mianowanym roztworem]] jodu do momentu, aż pozostanie on niezredukowany w badanym roztworze. Można go wykryć za pomocą rozcieńczonego roztworu [[Skrobia|skrobi]], która w połączeniu z jodem tworzy intensywnie granatowy kompleks<ref name="Minczewski" />.

== Jodometria pośrednia ==
Technika ta stosowana jest do analizowania substancji zdolnych do utlenienia jodków, takich jak m.in. [[nadtlenek wodoru]], [[nadmanganiany]], [[dichromiany]], [[jodany]], [[Miedź|Cu(II)]] i [[żelazo|Fe(III)]]. Polega na dodaniu do roztworu analitu znanej ilości mianowanego roztworu jodku, aż do wydzielenia się jodu, którego nadmiar zostaje następnie oznaczony, np. przez miareczkowanie mianowanym roztworem tiosiarczanu (np. {{chem2|[[Tiosiarczan sodu|Na2S2O3]]}}). Zachodzi wówczas reakcja<ref name="Minczewski" />:
: {{chem2|I2 + 2S2O3(2−) → S4O6(2−) + 2I−}}

Pod koniec miareczkowania, kiedy roztwór staje się przezroczysty (w dużym stężeniu jod zabarwia go na żółto), dodaje się roztworu skrobi. [[Titrant]] dodaje się aż do odbarwienia skrobi, które oznacza koniec miareczkowania. Obliczony nadmiar jodu dodanego do pierwotnie oznaczanej substancji odejmuje się od całości użytego jodu, otrzymując ilość, która przereagowała z oznaczaną substancją<ref name="Minczewski" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miareczkowanie]]
[[Kategoria:Jod]]


text:
# Tartu JK Tammeka
Tartu JK Tammeka – estoński klub piłkarski z siedzibą w Tartu.

## Historia
Chronologia nazw:
- 2000–2005 Tartu Jalgpalliklubi Tammeka
- 2006–2008 Tartu Jalgpalliklubi Maag Tammeka
- 2009–2013 Tartu Jalgpalliklubi Tammeka
- 2014–... Tartu Jalgpallikool Tammeka

Klub został założony w 2006 w wyniku fuzji klubów Maag (Merkuur) Tartu i Tammeka Tartu, które występowały w najwyższej lidze Mistrzostw Estonii. Nowy klub przyjął nazwę JK Maag Tammeka Tartu. Kiedy w 2009 z klubu wycofał się główny sponsor AS Maag Group, klub powrócił do starej nazwy Tartu JK Tammeka.

## Sukcesy
- 5. miejsce w Meistriliidze: 2007

title: Tartu JK Tammeka

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Tartu JK Tammeka
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Tartu Jalgpallikool Tammeka
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 = niebiesko-czarno-białe
 |data założenia        = 2006
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Meistriliiga]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 =
 |obiekt sportowy       = [[Stadion Tamme]], [[Tartu]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = [[Jane Afshar]]
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[Uwe Erkenbrecher]]
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _peterborough1819h
 |koszulka1             =
 |paski_spo1            = _white_stripes
 |spodenki1             = 0000FF
 |lewareka1             =
 |paski_lr1             = _waterford17h
 |prawareka1            =
 |paski_pr1             = _waterford17h
 |skarpety1             = 0000FF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            = _fbbp1819a
 |koszulka2             =
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             =
 |paski_lr2             = _corinthians17h
 |prawareka2            =
 |paski_pr2             = _corinthians17h
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |commons               = Category:Tartu Tammeka
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   = https://www.jktammeka.ee/
}}
'''Tartu JK Tammeka''' – [[Estonia|estoński]] klub [[piłka nożna|piłkarski]] z siedzibą w [[Tartu]].

== Historia ==
'''Chronologia nazw:'''
* 2000–2005 Tartu Jalgpalliklubi Tammeka
* 2006–2008 Tartu Jalgpalliklubi Maag Tammeka
* 2009–2013 Tartu Jalgpalliklubi Tammeka
* 2014–... Tartu Jalgpallikool Tammeka

Klub został założony w 2006 w wyniku fuzji klubów [[Maag Tartu|Maag (Merkuur) Tartu]] i Tammeka Tartu, które występowały w [[Meistriliiga|najwyższej lidze Mistrzostw Estonii]]. Nowy klub przyjął nazwę JK Maag Tammeka Tartu. Kiedy w 2009 z klubu wycofał się główny sponsor AS Maag Group, klub powrócił do starej nazwy Tartu JK Tammeka.

== Sukcesy ==
* 5. miejsce w [[Meistriliiga|Meistriliidze]]: 2007

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.jkmaagtammeka.net/ Oficjalna strona klubu] {{lang|et}}
* [http://www.klisf.info/numeric/index.app?cmd=comm_tst&lang=ru&id=131554439955602592903250767516 Historia występów na klisfo.info] {{lang|ru}}

{{1 poziom Fb Estonia}}
{{2 poziom Fb Estonia}}

[[Kategoria:Kluby piłkarskie w Tartu]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 2006]]

title: · Tartu JK Tammeka

Pełna nazwa: Tartu Jalgpallikool Tammeka

Barwy: niebiesko-czarno-białe

Liga: Meistriliiga

Państwo: Estonia

Stadion: Stadion Tamme, Tartu

Prezes: Jane Afshar

Trener: Uwe Erkenbrecher

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Acquaviva delle Fonti (stacja kolejowa)
Acquaviva delle Fonti – stacja kolejowa w Acquaviva delle Fonti, w regionie Apulia, we Włoszech. Znajdują się tu 2 perony. Stacja położona jest na linii Bari-Taranto.

## Dane
Stacja składa się z 2 peronów i 4 krawędzi peronowych. Dla pasażerów przeznaczone są 3 krawędzie połączone ze sobą platformą umieszczoną między peronami.

## Ruch kolejowy
Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi sklasyfikowane jako regionalne. W przeszłości była stacją końcową i przystankiem dla niektórych pociągów Intercity.
| Acquaviva delle Fonti               |  |                                  |
| Linia Bari – Taranto (41 km)        |  |                                  |
| Sannicandro di Bariodległość: 10 km |  | Gioia del Colle odległość: 13 km |

title: Acquaviva delle Fonti (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Acquaviva delle Fonti
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = ITA
 |miejscowość                = [[Acquaviva delle Fonti]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 4
 |kasy                       = czynne
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Bari]] – [[Taranto]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 40°53′34.18″N 16°50′23.22″E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Acquaviva delle Fonti''' – stacja kolejowa w [[Acquaviva delle Fonti]], w regionie [[Apulia]], we [[Włochy|Włoszech]]. Znajdują się tu 2 perony. Stacja położona jest na linii [[Bari]]-[[Taranto]].

== Dane ==
Stacja składa się z 2 peronów i 4 krawędzi peronowych. Dla pasażerów przeznaczone są 3 krawędzie połączone ze sobą platformą umieszczoną między peronami.

== Ruch kolejowy ==
Na stacji zatrzymują się wszystkie pociągi sklasyfikowane jako regionalne. W przeszłości była stacją końcową i przystankiem dla niektórych pociągów [[Intercity]].

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja       = Acquaviva delle Fonti
|linia        = Bari – Taranto
|kilometr     = 41
|poprzedni    = [[Sannicandro di Bari (stacja kolejowa)|Sannicandro di Bari]]
|poprzedni_km = 10
|następny     = [[Gioia del Colle (stacja kolejowa)|Gioia del Colle]]
|następny_km  = 13
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Apulii]]

title: Acquaviva delle Fonti

Państwo: Włochy

Miejscowość: Acquaviva delle Fonti

Kasy: czynne


text:
# AJ-60A
AJ-60A – silnik rakietowy na paliwo stałe, opracowywany w latach 1996–2003, produkowany obecnie przez firmę Aerojet Rocketdyne na potrzeby rakiet Atlas V.

## Konstrukcja
Silnik ten jest zasilany paliwem stałym o nazwie HTPB - związkiem chemicznym będącym oligomerem 1,3-butadienu. Obudowa oraz dysza wykonane są z kompozytów. Dysza silnika jest zwykle przechylona o 3 stopnie w kierunku przeciwnym do środka masy, mimo to oferowany jest również wariant z ciągiem wektorowanym. Na samym wierzchu silnika montowana jest ścięta (w wersji dla rakiet Atlas V) lub standardowa kopułka.

## Następca
W 2015 przedstawiciele firmy United Launch Alliance ogłosili plany porzucenia AJ-60A jako silnika pomocniczego dla rakiet Atlas V i zastąpienia ich konstrukcją o nazwie GEM-63, produkowaną przez przedsiębiorstwo Orbital ATK. Wydłużona wersja tego silnika ma być używana w planowanej rakiecie Vulcan.

title: AJ-60A

wikitext:
{{Silnik rakietowy infobox
 |nazwa                     = AJ-60A
 |grafika                   = Atlas V SRB without Nose cone.jpg
 |opis grafiki              = AJ-60A podnoszony w pozycji pionowej
 |alt grafiki               =
 |państwo                   = USA
 |projektant                = [[Aerojet Rocketdyne]]
 |wykorzystanie             = [[Atlas V]]
 |materiały napędowe        = stałe
 |pierwszy lot              = [[12 lipca]] [[2003]]
 |ostatni lot               =
 |siła ciągu: morze         =
 |siła ciągu: próżnia       = 1270 kN<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.astronautix.com/a/aerojetsrb.html | tytuł = Aerojet SRB | autor = Mark Wade | opublikowany = Encyclopedia Astronautica | data dostępu = 2016-10-03}}</ref>
 |impuls właściwy: morze    = 245 s
 |impuls właściwy: próżnia  = 275 s
 |maksymalny czas działania = 94 s
 |komory spalania           = 1
 |ciśnienie w komorze       =
 |stosunek ciągu do masy    =
 |długość                   = 17 m
 |średnica                  = 1,6 m
 |masa                      = 46 697 kg
 |commons                   =
}}
'''AJ-60A'''<ref>Niekiedy spotyka się oznaczenia ''Atlas V SRB'' bądź ''Aerojet SRB''.</ref> – [[silnik rakietowy]] na paliwo stałe, opracowywany w latach [[1996]]–[[2003]], produkowany obecnie przez firmę [[Aerojet Rocketdyne]] na potrzeby rakiet [[Atlas V]].

== Konstrukcja ==
Silnik ten jest zasilany paliwem stałym o nazwie '''HTPB''' - związkiem chemicznym będącym [[oligomery|oligomerem]] [[1,3-Butadien|1,3-butadienu]]. Obudowa oraz [[dysza]] wykonane są z [[Materiał kompozytowy|kompozytów]]. Dysza silnika jest zwykle przechylona o 3 stopnie w kierunku przeciwnym do [[Środek masy|środka masy]], mimo to oferowany jest również wariant z [[Ciąg wektorowany|ciągiem wektorowanym]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.rocket.com/atlas-v-solid-rocket-motor | tytuł = Atlas V Solid Rocket Motor | opublikowany = Aerojet Rocketdyne | data dostępu = 2016-10-03 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170314072244/http://www.rocket.com/atlas-v-solid-rocket-motor | zarchiwizowano = 2017-03-14 }}</ref>. Na samym wierzchu silnika montowana jest ścięta (w wersji dla rakiet Atlas V) lub standardowa kopułka.

== Następca ==
W [[2015]] przedstawiciele firmy [[United Launch Alliance]] ogłosili plany porzucenia AJ-60A jako silnika pomocniczego dla rakiet Atlas V i zastąpienia ich konstrukcją o nazwie [[Graphite Epoxy Motor|GEM-63]], produkowaną przez przedsiębiorstwo [[Orbital ATK]]. Wydłużona wersja tego silnika ma być używana w planowanej rakiecie [[Vulcan (rakieta)|Vulcan]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.spaceflightinsider.com/organizations/ula/ula-selects-orbital-atks-gem-6363-xl-srbs-for-atlas-v-and-vulcan-boosters/ | tytuł = ULA selects Orbital ATK’s GEM 63/63 XL SRBs for Atlas V and Vulcan boosters | autor = Jason Rhian | data = 2015-09-23 | data dostępu = 2016-10-03}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Silniki rakietowe]]

title: AJ-60A

Kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone

Projektant: Aerojet Rocketdyne

Wykorzystanie: Atlas V

Materiały napędowe: stałe


text:
# Kręciłów (rejon czortkowski)
Kręciłów – wieś na Ukrainie w rejonie czortkowskim należącym do obwodu tarnopolskiego.
Leży nad Zbruczem, naprzeciw Kręciłowa w obwodzie chmielnickim, w rejonie gródeckim.
W okresie międzywojennym należał do Polski (gmina Krasne, powiat skałacki); w miejscowości stacjonowała strażnica KOP „Kręciłów”.
Do 2020 w rejonie husiatyńskim.

title: Kręciłów (rejon czortkowski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kręciłów
 |nazwa oryginalna             = Крутилів
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-61
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon czortkowski|czortkowski]]
 |powierzchnia                 = 0,61
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 45
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +380 3557
 |kod pocztowy                 = 48233
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód tarnopolski # Ukraina # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 49°13′46″N 26°11′55″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kręciłów''' – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[Rejon czortkowski|rejonie czortkowskim]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Постанова Верховної Ради України від 17 липня 2020 року № 807-IX "Про утворення та ліквідацію районів" |data dostępu = 2023-03-12 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/go/807-20 |język = uk}}</ref> należącym do [[obwód tarnopolski|obwodu tarnopolskiego]].

Leży nad [[Zbrucz]]em, naprzeciw [[Krynciliw|Kręciłowa]] w [[Obwód chmielnicki|obwodzie chmielnickim]], w [[Rejon gródecki (obwód chmielnicki)|rejonie gródeckim]].

W [[Historia Polski (1918–1939)|okresie międzywojennym]] należał do Polski ([[Krasne (gmina w powiecie skałackim)|gmina Krasne]], [[Powiat skałacki (II Rzeczpospolita)|powiat skałacki]]); w miejscowości stacjonowała [[strażnica KOP „Kręciłów”]]<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Prochwicz|imię=Jerzy|autor link=Jerzy Prochwicz|tytuł=Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku|data=2003|isbn=83-88973-58-4|miejsce=Warszawa|wydawca = Wydawnictwo Neriton|strony=314}}</ref>.

Do 2020 w [[Rejon husiatyński|rejonie husiatyńskim]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Про утворення та ліквідацію районів |data dostępu = 2025-04-01 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/laws/show/807-IX#Text |język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IV|668|Kręciłów}}
* Borys Jawir-Iskra. ''[https://zbruc.eu/node/14762 Zwenyhorod: relihijno-administratywnyj centr nad Zbruczem?]'' // Zbruč. {{lang|uk}}
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rf7571=30730 Kręciłów] na stronie Rady Najwyższej Ukrainy. {{lang|uk}}

[[Kategoria:Grzymałów (hromada)]]
[[Kategoria:Wsie w rejonie czortkowskim]]

title: KręciłówКрутилів

Obwód: tarnopolski

Rejon: czortkowski


text:
# Technika śledcza
Technika śledcza, technika kryminalistyczna – dział kryminalistyki, zajmujący się opracowywaniem metod oraz szukaniu nowych środków wykorzystywanych w walce z przestępczością. Składa się ona z następujących działów:
- mechanoskopia
- daktyloskopia
- grafologia
- fonoskopia
- traseologia
- osmologia
- badanie mikrośladów
- badanie DNA
- fotografia kryminalistyczna
- balistyka
- w miarę rozwoju nauki i techniki powstają kolejne działy.
- cheiloskopia

Np. fonoskopia powstała tuż po masowym zastosowaniu w życiu codziennym magnetycznego zapisu dźwięku (magnetofon). W Polsce fonoskopia rozwinęła się dopiero w drugiej połowie lat 80. XX wieku.
Celem techniki śledczej jest ustalenie sprawcy przestępstwa lub metody, narzędzia przez niego zastosowanego albo, jeśli to niemożliwe, potwierdzenie, że przestępstwo miało miejsce (zajęto czyste dyplomy ukończenia studiów i potwierdzono, że są wydrukowane przez fałszerzy).

title: Technika śledcza

wikitext:
'''Technika śledcza''', '''technika kryminalistyczna''' – dział [[Kryminalistyka|kryminalistyki]], zajmujący się opracowywaniem metod oraz szukaniu nowych środków wykorzystywanych w walce z przestępczością<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Tadeusz Hanausek, Karol Sławik |tytuł = Wprowadzenie do kryminalistyki i kryminologii |data = 1995 |isbn = 8386605154 |wydanie = I |miejsce = Bydgoszcz |wydawca = Oficyna Wydawnicza „BRANTA” |s = 13, 24}}</ref>. Składa się ona z następujących działów:

* [[mechanoskopia]]
* [[daktyloskopia]]
* [[grafologia (kryminalistyka)|grafologia]]
* [[fonoskopia]]
* [[traseologia]]
* [[osmologia]]
* [[badanie mikrośladów]]
* [[profilowanie DNA|badanie DNA]]
* [[fotografia kryminalistyczna]]
* [[balistyka]]
* w miarę rozwoju [[nauka|nauki]] i [[technika|techniki]] powstają kolejne działy.
* [[cheiloskopia]]
Np. fonoskopia powstała tuż po masowym zastosowaniu w życiu codziennym magnetycznego zapisu [[dźwięk]]u ([[magnetofon]]). W Polsce fonoskopia rozwinęła się dopiero w drugiej połowie [[lata 80. XX wieku|lat 80. XX wieku]].

Celem techniki śledczej jest ustalenie sprawcy przestępstwa lub metody, narzędzia przez niego zastosowanego albo, jeśli to niemożliwe, potwierdzenie, że przestępstwo miało miejsce (zajęto czyste dyplomy ukończenia studiów i potwierdzono, że są wydrukowane przez fałszerzy).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://laboratorium.policja.waw.pl/ Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Stołecznej Policji]

[[Kategoria:Technika śledcza| ]]