text:
# Hubert Królikowski
Hubert Marcin Królikowski (ur. 28 sierpnia 1969) – polski historyk wojskowości, profesor nauk społecznych.

## Życiorys
Ukończył studia na Wydziale Historycznym UW. Doktorat z historii wojskowości obronił w Wojskowym Instytucie Historycznym w 1996. Habilitował się w 2006 na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej (specjalność: bezpieczeństwo narodowe). W 2015 uzyskał tytuł profesora nauk społecznych. W pracy naukowej zajmuje się takimi zagadnieniami jak: strategia i bezpieczeństwo narodowe, siły i operacje specjalne, nieregularne i niekonwencjonalne aspekty konfliktów zbrojnych oraz historia wojen i wojskowości.
Jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego (Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu, Wydział Studiów Międzynarodowych i politycznych UJ). Ponadto pracował także w Akademii Podlaskiej (jako kierownik Zakładu Bezpieczeństwa Narodowego), Akademii Humanistycznej w Pułtusku. a także w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, Ministerstwie Gospodarki i Ministerstwie Rozwoju na stanowisku Dyrektora Departamentu Programów Offsetowych, Ministerstwie Obrony Narodowej na stanowisku Zastępcy Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych i Doradcy Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Strategicznego Przeglądu Obronnego. Od czerwca 2018 r. do stycznia 2021 r. w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na stanowisku Dyrektora Departamentu Analiz Obronnych, a następnie Departamentu Analiz Przygotowań Obronnych Administracji. Jest założycielem i był prezesem Fundacji Edukacja dla Bezpieczeństwa (dawniej Fundacja Wspierania Obronności Kraju).
W latach 1997–2005 pracował na stanowisku Senior Defence Analyst (starszy analityk do spraw obronności) dla spółki CEC Government Relations. W okresie, kiedy był tam zatrudniony, klientem spółki były m.in. firmy: Lockheed Martin, McDonnell Douglas, Rockwell, BAE Systems, Rada Electronic Industries Ltd.

## Publikacje
Autor książek i artykułów z zakresu historii wojskowości, m.in.:
- 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków, 1997
- Wojskowa Formacja Specjalna GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej, Gdański Dom Wydawniczy, Gdańsk, 2001
- Operacja „Little Flower”. Na tle konfliktu w byłej Jugosławii, Gdański Dom Wydawniczy, Gdańsk, 2002
- Afganistan 2002, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2003
- Irak 2003, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2003
- Historia działań specjalnych. Od wojny trojańskiej do II wojny światowej, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2004
- Działania specjalne w strategii wojskowej III Rzeczypospolitej Polskiej, Instytut Historii Akademii Podlaskiej, Siedlce, 2005
- 1 Batalion Szturmowy, Fundacja Polonia Militaris, Warszawa, 2007
- Geneza i rozwój polskich operacji oraz sił specjalnych, Taktyka i Strategia, Warszawa, 2013
- (współautor) Siły zbrojne Państw Afryki Północnej, stan obecny i perspektywy, Bellona, Warszawa, 2019.

title: Hubert Królikowski

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Hubert Królikowski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 28 sierpnia 1969
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = społecznych
 |specjalność               = historia wojskowości, bezpieczeństwo państwa
 |almamater                 = Uniwersytet Warszawski
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu<br>Uniwersytetu Jagiellońskiego
 |okres zatr1               =
 |doktorat data             = 1996
 |doktorat uczelnia         = Wojskowy Instytut Historyczny
 |doktorat dyscyplina       = historia wojskowości
 |habilitacja data          = 2006
 |habilitacja uczelnia      = Akademia Obrony Narodowej
 |habilitacja dyscyplina    = bezpieczeństwo narodowe
 |profesura data            = 2015 – nauki społeczne, nauki o polityce
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |honoriscausa data1        =
 |honoriscausa uczelnia1    =
 |honoriscausa data2        =
 |honoriscausa uczelnia2    =
 |honoriscausa data3        =
 |honoriscausa uczelnia3    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Hubert Marcin Królikowski''' (ur. [[28 sierpnia]] [[1969]]<ref name="m">{{Cytuj stronę | url = http://www.monitorfirm.pl/Hubert-Marcin-Krolikowski | tytuł = Hubert Marcin Królikowski | opublikowany = monitorfirm.pl | data dostępu = 2019-01-27 | archiwum = https://web.archive.org/web/20190128083040/http://www.monitorfirm.pl/Hubert-Marcin-Krolikowski | zarchiwizowano = 2019-01-28 }}</ref>) – polski historyk wojskowości, profesor nauk społecznych.

== Życiorys ==
Ukończył studia na [[Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego|Wydziale Historycznym UW]]. Doktorat z [[historia wojskowości|historii wojskowości]] obronił w [[Wojskowy Instytut Historyczny|Wojskowym Instytucie Historycznym]] w 1996<ref name="a">{{Cytuj stronę | url = https://orient.uj.edu.pl/instytut/pracownicy/krolikowski | tytuł = prof. dr hab. Hubert Królikowski | opublikowany = orient.uj.edu.pl | data dostępu = 2019-01-27 | archiwum = https://web.archive.org/web/20190128082954/https://orient.uj.edu.pl/instytut/pracownicy/krolikowski | zarchiwizowano = 2019-01-28 }}</ref>. Habilitował się w 2006 na Wydziale Strategiczno-Obronnym [[Akademia Obrony Narodowej|Akademii Obrony Narodowej]] (specjalność: bezpieczeństwo narodowe){{r|ln}}. W 2015 uzyskał tytuł profesora nauk społecznych<ref name=ln>{{ludzie nauki|26216|osoba=prof. dr hab. Hubert Królikowski|data dostępu=2011-06-25}}</ref>. W pracy naukowej zajmuje się takimi zagadnieniami jak: strategia i bezpieczeństwo narodowe, siły i operacje specjalne, nieregularne i niekonwencjonalne aspekty konfliktów zbrojnych oraz historia wojen i wojskowości{{r|a}}.

Jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego ([[Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego|Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu, Wydział Studiów Międzynarodowych i politycznych UJ)]]. Ponadto pracował także w [[Uniwersytet w Siedlcach|Akademii Podlaskiej]] (jako kierownik Zakładu Bezpieczeństwa Narodowego), [[Akademia Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku|Akademii Humanistycznej w Pułtusku]]. a także w [[Biuro Bezpieczeństwa Narodowego|Biurze Bezpieczeństwa Narodowego]], [[Ministerstwo Gospodarki (Polska)|Ministerstwie Gospodarki i Ministerstwie Rozwoju na stanowisku Dyrektora Departamentu Programów Offsetowych]], [[Ministerstwo Obrony Narodowej|Ministerstwie Obrony Narodowej]] na stanowisku Zastępcy Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych i Doradcy Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Strategicznego Przeglądu Obronnego<ref>R.Choroszy, ''4.X. Strategiczny Przegląd Obronny – wczoraj i dziś,'' https://m.portal-mundurowy.pl/index.php/start/item/5789-4-x-strategiczny-przeglad-obronny-wczoraj-i-dzis [dostęp 2020-07-13]</ref>. Od czerwca 2018 r. do stycznia 2021 r. w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na stanowisku Dyrektora Departamentu Analiz Obronnych<ref>''ZARZĄDZENIE NR 87 PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 29 maja 2018 r. zmieniające zarządzenie w sprawie nadania statutu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów'', http://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP20180000512 [dostęp 2020-07-13]</ref>, a następnie Departamentu Analiz Przygotowań Obronnych Administracji<ref>Ministrów K.P.R., ''Departament Analiz Przygotowań Obronnych Administracji'', BIP Rady Ministrów i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów [dostęp 2020-03-18].</ref>. Jest założycielem i był prezesem Fundacji Edukacja dla Bezpieczeństwa (dawniej Fundacja Wspierania Obronności Kraju).

W latach 1997–2005 pracował na stanowisku Senior Defence Analyst (starszy analityk do spraw obronności) dla spółki CEC Government Relations<ref>{{Cytuj |autor = Esencja Studio @ www.esencja-studio.pl |tytuł = CEC Government Relations |data dostępu = 2020-03-18 |opublikowany = CEC |url = http://cecgr.com/ |język = en-US}}</ref>. W okresie, kiedy był tam zatrudniony, klientem spółki były m.in. firmy: Lockheed Martin, McDonnell Douglas, Rockwell, BAE Systems, Rada Electronic Industries Ltd.

== Publikacje ==
Autor książek i artykułów z zakresu historii wojskowości, m.in.<ref>{{Cytuj stronę | url = https://alpha.bn.org.pl/search~S5*pol?/aKr{u00F3}likowski%2C+Hubert/akro~alikowski+hubert/1%2C4%2C32%2CB/exact&FF=akro~alikowski+hubert+m&1%2C27%2C/indexsort=- | tytuł = Królikowski, Hubert M. | opublikowany = Katalog Biblioteki Narodowej | data dostępu = 2019-01-27}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://scholar.google.com/citations?user=4SlJPe0AAAAJ&hl=pl|tytuł=Hubert Królikowski (publikacje)|opublikowany=scholar.google.com|data dostępu=2020-07-13|autor=|język=}}</ref>:
* ''6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa'', Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków, 1997
* ''Wojskowa Formacja Specjalna GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej'', Gdański Dom Wydawniczy, Gdańsk, 2001
* ''Operacja „Little Flower”. Na tle konfliktu w byłej Jugosławii'', Gdański Dom Wydawniczy, Gdańsk, 2002
* ''Afganistan 2002'', Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2003
* ''Irak 2003'', Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2003
* ''Historia działań specjalnych. Od wojny trojańskiej do II wojny światowej'', Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa, 2004
* ''Działania specjalne w strategii wojskowej III Rzeczypospolitej Polskiej'', Instytut Historii Akademii Podlaskiej, Siedlce, 2005
* ''1 Batalion Szturmowy'', Fundacja Polonia Militaris, Warszawa, 2007
* ''Geneza i rozwój polskich operacji oraz sił specjalnych'', Taktyka i Strategia, Warszawa, 2013
* (współautor) ''Siły zbrojne Państw Afryki Północnej, stan obecny i perspektywy,'' Bellona, Warszawa, 2019.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Królikowski, Hubert}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Polscy historycy wojskowości]]
[[Kategoria:Pracownicy Biura Bezpieczeństwa Narodowego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]
[[Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Obrony Narodowej (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Gospodarki i Ministerstwa Rozwoju III Rzeczypospolitej]]

title: Hubert Królikowski

Data urodzenia: 28 sierpnia 1969

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski

Doktorat: 1996 – historia wojskowości · Wojskowy Instytut Historyczny

Habilitacja: 2006 – bezpieczeństwo narodowe · Akademia Obrony Narodowej

Uczelnia: Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu · Uniwersytetu Jagiellońskiego


text:
# Pappu Jadav (zapaśnik)
Pappu Jadav (ur. 25 lutego 1974) – indyjski zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Dwukrotny olimpijczyk. Zajął ósme miejsce w Barcelonie 1992 i siedemnaste w Atlancie 1996. Startował w kategorii 48-52 kg.  Złoty medalista mistrzostw Azji w 1993 i srebrny w 1992. Mistrz świata juniorów z 1992 roku.
- Turniej w Barcelonie 1992 – 48 kg

Pokonał Węgra Józsefa Faragó i Syryjczyka Mohameda Hassouna. Przegrał z Madżidem Rezą Simchahem z Iranu i Włochem Vincenzo Maenzą.
- Turniej w Atlancie 1996 - 52 kg

Przegrał z Ha Tae-yeonem z Korei Południowej i Andrijem Kałasznikowem z Ukrainy
W roku 1992 został laureatem nagrody Arjuna Award.

wikiname: plwiki

title: Pappu Jadav (zapaśnik)

in_language: pl

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Pappu Jadav
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 25 lutego 1974
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|IND}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Azji w zapasach|Mistrzostwa Azji]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Azji w Zapasach 1993|Hiroszima 1993]]|48 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Azji w Zapasach 1992|Teheran 1992]]|48 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Pappu Jadav''' (ur. [[25 lutego]] [[1974]]<ref>{{cytuj | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ja/pappu-jadav-1.html | tytuł = Pappu Jadav and Olympic Results | opublikowany = Sports-Reference.com | data dostępu = 2015-01-26 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20121213064123/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ja/pappu-jadav-1.html | zarchiwizowano = 13 grudnia 2012}}</ref>) – [[Indie|indyjski]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Dwukrotny [[Igrzyska olimpijskie|olimpijczyk]]. Zajął ósme miejsce w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|Barcelonie 1992]] i siedemnaste w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Atlancie 1996]]. Startował w kategorii 48-52 kg.  Złoty medalista [[Mistrzostwa Azji w zapasach|mistrzostw Azji]] w [[Mistrzostwa Azji w Zapasach 1993|1993]] i srebrny w [[Mistrzostwa Azji w Zapasach 1992|1992]]. Mistrz świata juniorów z 1992 roku.

* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992|Barcelonie 1992]] – 48 kg
Pokonał [[Węgry|Węgra]] [[József Faragó|Józsefa Faragó]] i [[Syria|Syryjczyka]] [[Mohamed Hassoun|Mohameda Hassouna]]. Przegrał z [[Madżid Reza Simchah|Madżidem Rezą Simchahem]] z [[Iran]]u i [[Włochy|Włochem]] [[Vincenzo Maenza|Vincenzo Maenzą]].
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996|Atlancie 1996]] - 52 kg
Przegrał z [[Ha Tae-yeon]]em z [[Korea Południowa|Korei Południowej]] i [[Andrij Kałasznikow|Andrijem Kałasznikowem]] z [[Ukraina|Ukrainy]]

W roku 1992 został laureatem nagrody [[Arjuna Award]]<ref>{{cytuj stronę | url=https://yas.nic.in/sites/default/files/LIST%20OF%20ARJUNA%20AWARDEES.docx%2061%20-%2017_0_0.pdf | tytuł=List of Arjuna Awardees  | opublikowany=yas.nic.in | język=en |data dostępu=2023-01-22| archiwum=https://web.archive.org/web/20240703133629/https://yas.nic.in/sites/default/files/LIST%20OF%20ARJUNA%20AWARDEES.docx%2061%20-%2017_0_0.pdf | zarchiwizowano=2024-07-03 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=2A261C869DD6414DA0062F987E05487C| tytuł = Dane na| opublikowany = iat.uni-leipzig.de | data dostępu = 2015-01-26 | język = en}}
* {{cytuj stronę| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=CE5F4BE27067495AA0290BD559D29CA3| tytuł = Dane na| opublikowany = iat.uni-leipzig.de | data dostępu = 2015-01-27 | język = en}}
{{Zapaśnicy Indii na igrzyskach olimpijskich}}

{{SORTUJ:Jadav, Pappu}}
[[Kategoria:Indyjscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Indyjscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Laureaci Arjuna Award]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1974]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996]]

title: · Pappu Jadav

Data urodzenia: 25 lutego 1974

title: Dorobek medalowy

złoto: Hiroszima 1993 · 48 kg st.klasyczny

srebro: Teheran 1992 · 48 kg st.klasyczny


text:
# Grębocice (gromada)
Grębocice – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Grębocice z siedzibą GRN w Grębocicach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie głogowskim w woj. zielonogórskim na mocy uchwały nr V/14/54 WRN w Zielonej Górze z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Grębocice, Kwielice, Wilczyn i Duża Wólka ze zniesionej gminy Grębocice oraz obszar dotychczasowej gromady Obiszów ze zniesionej gminy Polkowice w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 23 członków gromadzkiej rady narodowej.
1 stycznia 1958 do gromady Grębocice włączono obszar zniesionej gromady Retków w tymże powiecie.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.  1 stycznia 1973 w powiecie głogowskim reaktywowano gminę Grębocice (obecnie gmina Grębocice w powiecie polkowickim znajduje się w woj. dolnośląskim).

title: Grębocice (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Grębocice
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   = SM Kwielice Kościół św Michała Archanioła (3) 2016 ID 596700.jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[województwo zielonogórskie (1950–1975)|zielonogórskie]]
 |powiat                    = [[powiat głogowski|głogowski]]
 |data powstania            = 5 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Grębocice]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 5
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 23
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Grębocice''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Grębocice z siedzibą GRN w [[Grębocice|Grębocicach]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat głogowski|powiecie głogowskim]] w [[województwo zielonogórskie (1950–1975)|woj. zielonogórskim]] na mocy uchwały nr V/14/54 WRN w [[Zielona Góra|Zielonej Górze]] z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Grębocice, Kwielice, Wilczyn i Duża Wólka ze zniesionej [[gmina Grębocice|gminy Grębocice]] oraz obszar dotychczasowej gromady Obiszów ze zniesionej [[gmina Polkowice|gminy Polkowice]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr V/14/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu głogowskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 4 grudnia 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 5 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 4 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 55)</ref>. Dla gromady ustalono 23 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr LXV/224/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Głogowie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 7 października 1954 r., Nr. 8, Poz. 32)</ref>.

1 stycznia 1958 do gromady Grębocice włączono obszar zniesionej [[Retków (gromada)|gromady Retków]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr V/24/57 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 15 listopada 1957 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie zielonogórskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 14 grudnia 1957 r., Nr. 12, Poz. 66)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.  1 stycznia 1973 w powiecie głogowskim reaktywowano [[gmina Grębocice|gminę Grębocice]]<ref>Uchwała Nr XIX/71/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 5 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie zielonogórskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 6 grudnia 1972 r., Nr 10, Poz. 98)</ref> (obecnie gmina Grębocice w [[powiat polkowicki|powiecie polkowickim]] znajduje się w [[województwo dolnośląskie|woj. dolnośląskim]]).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat głogowski (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie zielonogórskim|Grezzxbocice]]

title: Grębocice

Państwo: Polska

Województwo: zielonogórskie

Powiat: głogowski

Data powstania: 5 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Grębocice

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Redmi Note 8
Redmi Note 8 – smartfon zaprojektowany i sprzedawany przez firmę Xiaomi i oddzieloną od nich submarkę Redmi. Został zaprezentowany 29 sierpnia 2019, wraz z Redmi Note 8 Pro. Początek jego sprzedaży zaplanowano na 17 września. Smartfon jest następcą Redmi Note 7. Jego nazwa kodowa to ginkgo. Był najlepiej sprzedającym się telefonem z systemem Android w czwartym kwartale 2019 roku.

## Specyfikacja
Redmi Note 8 jest sprzedawany w dwóch wariantach pamięci: 32 GB lub 64 GB. Korzysta on z opracowanego przez Qualcomma ośmiordzeniowego procesora Snapdragon 665, który w zależności od wariantu współpracuje z 3 lub 4 GB RAM-u. Główny aparat to matryca Samsunga o rozdzielczości 48 megapikseli. Przekątna ekranu IPS LCD wynosi 6,39 cala. Telefon działa na bazie autorskiego oprogramowania MIUI 11, które będzie można zaktualizować do MIUI 12.

### Wersje
Model ten dostępny jest w wersji oznaczonej literą T, która przeznaczona jest na rynek globalny, w tym Polskę. Redmi Note 8T został wyposażony w moduł NFC, ale nie posiada diody powiadomień. Jest cięższy o 10 gramów i występuje w innych wariantach kolorystycznych.

title: Redmi Note 8

wikitext:
'''Redmi Note 8''' – [[smartfon]] zaprojektowany i sprzedawany przez firmę [[Xiaomi]] i oddzieloną od nich submarkę [[Redmi]]. Został zaprezentowany 29 sierpnia 2019<ref>{{Cytuj |tytuł = Redmi Note 8 i Redmi Note 8 Pro oficjalnie. Nowość Xiaomi z aparatem 64 Mpix w świetnej cenie |data dostępu = 2020-03-23 |opublikowany = Komórkomania.pl |url = https://komorkomania.pl/37790,redmi-note-8-i-redmi-note-8-pro-oficjalnie-nowosc-xiaomi-z-aparatem-64-mpix |język = pl}}</ref>, wraz z [[Redmi Note 8 Pro]]. Początek jego sprzedaży zaplanowano na 17 września. Smartfon jest następcą [[Redmi Note 7]]. Jego nazwa kodowa to ''ginkgo''. Był najlepiej sprzedającym się telefonem z systemem Android w czwartym kwartale 2019 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = Redmi Note 8 is the world's best-selling Android Smartphone for Q4 2019 - Canalys - Redmi Note 8 - Mi Community - Xiaomi |data dostępu = 2020-03-23 |opublikowany = c.mi.com |url = https://c.mi.com/thread-2917502-1-0.html |język = en}}</ref>.

{{Telefon infobox
 |nazwa             = Redmi Note 8(T)
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |producent         = [[Xiaomi]]
 |data premiery     = RN8: 29 sierpnia 2019
RN8T: 14 listopada 2019 (Polska)
 |wymiary           = RN8: 158,3 x 75,3 x 8,35 mm
RN8T: 161,1 x 75,4 x 8,6
 |masa              = RN8: 190 g
RN8T: 200
 |system operacyjny = MIUI 10 (aktualizacja do MIUI 12)
 |pasma             =
 |modem             =
 |wyświetlacz       = 6,39 cala, LCD, Full HD+
 |procesor          = Qualcomm Snapdragon 665
 |pamięć            = 3/32, 4/64 GB
 |midp              =
 |bateria           = 4000 mAh
 |komunikacja       = RN8: GSM, UMTS, LTE; Bluetooth 4.2
RN8T: dodatkowo NFC
 |aparat            = tylny: 48 Mpx z obiektywem szerokokątnym 8 Mpx, obiektywem macro 2 Mpx i obiektywem do wychwytywania głębi 2 Mpx
przedni: 13 Mpx
 |commons           =
 |www               = https://www.mi.com/redminote8/specs
}}

== Specyfikacja ==
Redmi Note 8 jest sprzedawany w dwóch wariantach pamięci: 32 GB lub 64 GB. Korzysta on z opracowanego przez [[Qualcomm]]a ośmiordzeniowego procesora Snapdragon 665, który w zależności od wariantu współpracuje z 3 lub 4 GB RAM-u. Główny aparat to matryca Samsunga o rozdzielczości 48 megapikseli. Przekątna ekranu IPS LCD wynosi 6,39 cala. Telefon działa na bazie autorskiego oprogramowania [[MIUI]] 11, które będzie można zaktualizować do MIUI 12.<ref>{{Cytuj |tytuł = MIUI 12 kiedy aktualizacja? Jakie telefony? - Votel.pl |data dostępu = 2020-08-12 |opublikowany = votel.pl |url = https://votel.pl/news/miui-12-kiedy-aktualizacja-jakie-telefony.html}}</ref>

=== Wersje ===
Model ten dostępny jest w wersji oznaczonej literą T, która przeznaczona jest na rynek globalny, w tym Polskę<ref>{{Cytuj |tytuł = Dwa nowe smartfony Xiaomi oficjalnie w Polsce! |data = 2019-11-14 |data dostępu = 2020-03-23 |opublikowany = ROOTBLOG |url = https://rootblog.pl/dwa-nowe-smartfony-xiaomi-oficjalnie-w-polsce/ |język = pl}}</ref>. Redmi Note 8T został wyposażony w moduł NFC, ale nie posiada diody powiadomień. Jest cięższy o 10 gramów i występuje w innych wariantach kolorystycznych.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* https://www.mi.com/redminote8/specs
* https://www.mi.com/global/redmi-note-8-t
* https://www.mi.com/pl/redmi-note-8-t/
{{Xiaomi}}

[[Kategoria:Xiaomi]]
[[Kategoria:Telefony komórkowe z 2019 roku]]
[[Kategoria:Smartfony]]

title: Redmi Note 8(T)

Producent: Xiaomi

Data premiery: RN8: 29 sierpnia 2019 · RN8T: 14 listopada 2019 (Polska)

System operacyjny: MIUI 10 (aktualizacja do MIUI 12)

Wyświetlacz: 6,39 cala, LCD, Full HD+

Procesor: Qualcomm Snapdragon 665

Komunikacja: RN8: GSM, UMTS, LTE; Bluetooth 4.2 · RN8T: dodatkowo NFC

Aparat: tylny: 48 Mpx z obiektywem szerokokątnym 8 Mpx, obiektywem macro 2 Mpx i obiektywem do wychwytywania głębi 2 Mpx · przedni: 13 Mpx


text:
# Strażnica KOP „Oleszkowo”
Strażnica KOP „Oleszkowo” – zasadnicza jednostka organizacyjna Korpusu Ochrony Pogranicza pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
W 1924, w składzie 2 Brygady Ochrony Pogranicza, został sformowany 8 batalion graniczny. W 1928 w skład batalionu wchodziło 13 strażnic. Strażnica KOP „Oleszkowo” w latach 1928–1939 znajdowała się w strukturze 4 kompanii KOP „Rubieżewicze”  batalionu KOP „Stołpce”. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy linii granicznej z zadaniem bezpośredniej ochrony granicy państwowej.
W 1930 strażnicy nadano imię gen. Zygmunta Zielińskiego.
W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku popolicyjnym. Strażnicę z macierzystą kompanią łączyła droga polna długości 11,5 km.

## Służba graniczna
Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi. Strażnice KOP stanowiły pierwszy rzut ugrupowania kordonowego Korpusu Ochrony Pogranicza.
Strażnica KOP „Oleszkowo” w 1932 ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 3 kilometrów 150 metrów od słupa granicznego nr 744 do 751, a w 1938 pododcinek szerokości 6 kilometrów 700 metrów od słupa granicznego nr 738 do 751.
Sąsiednie strażnice:
- strażnica KOP „Lichacze” ⇔ strażnica KOP „Borkowszczyzna” - 1928[2], 1929[3], 1931[4] , 1932[5], 1934[6]
- strażnica KOP „Rubieżewicze” ⇔ strażnica KOP „Borkowszczyzna” - 1938[7]

## Walka o strażnicę w 1939
17 września 1939 strażnicę atakowali pogranicznicy z 16 oddziału ochrony pogranicza NKWD. Załoga stawiła krótkotrwały opór. Do 5:00 strażnica została zdobyta. Do niewoli dostało się 7 obrońców, w tym oficer.

## Dowódcy strażnicy
- plut. Władysław Karłowski (był 30 VII 1936[15]  – IX 1939, †1940 Twer[16])

title: Strażnica KOP „Oleszkowo”

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Strażnica KOP „Oleszkowo”
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = 1925
 |rozformowanie        = 1939
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = plut. Władysław Karłowski
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Oleszkowo (Białoruś)|Oleszkowo]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Korpus Ochrony Pogranicza]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Kompania graniczna KOP „Rubieżewicze”]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Batalion KOP Iwieniec.JPG|240px|thumb|Rozmieszczenie batalionu KOP „Iwieniec” w 1931]]
[[Plik:Kompania KOP Rubieżewicze w 1934.png|250px|right]]
'''Strażnica KOP „Oleszkowo”''' – zasadnicza jednostka organizacyjna [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]] pełniąca służbę ochronną na [[Granica polsko-radziecka|granicy polsko-sowieckiej]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
W 1924, w składzie [[Brygada KOP „Nowogródek”|2 Brygady Ochrony Pogranicza]], został [[Formowanie jednostki|sformowany]] [[Batalion KOP „Stołpce”|8 batalion graniczny]]. W 1928 w skład [[batalion]]u wchodziło 13 strażnic{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=5/1928}}. Strażnica KOP „Oleszkowo” w latach 1928–1939 znajdowała się w strukturze [[Kompania graniczna KOP „Rubieżewicze”|4 kompanii KOP „Rubieżewicze”]]{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1928}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1929}}{{odn|Szkice dyslokacyjne}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=23/1932}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=55/1934}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=86/1938}}{{odn|Prochwicz|2003|s=308}} [[batalion KOP „Stołpce”|batalionu KOP „Stołpce”]]{{odn|Szubański|2000|s=89}}. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy [[Linia graniczna|linii granicznej]] z zadaniem bezpośredniej ochrony [[Granica państwowa|granicy państwowej]]{{odn|Prochwicz|Konstankiewicz|Rutkiewicz|2003|s=32}}.
W 1930 strażnicy nadano imię gen. Zygmunta Zielińskiego{{odn|Głowiński|2018|s=84}}.
W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku popolicyjnym{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=23/1932}}. Strażnicę z macierzystą kompanią łączyła droga polna długości 11,5 km{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=86/1938}}.

{{osobny artykuł|strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza}}

== Służba graniczna ==
Podstawową [[Jednostka taktyczna|jednostką taktyczną]] Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był [[bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza|batalion graniczny]]. Odcinek [[batalion]]u dzielił się na pododcinki [[Kompanie graniczne Korpusu Ochrony Pogranicza|kompanii]], a te z kolei na pododcinki [[Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|strażnic]], które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi{{odn|Falkiewicz|1925|s=3-4}}. [[Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|Strażnice KOP]] stanowiły pierwszy rzut [[Ugrupowanie|ugrupowania]] kordonowego [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]]{{odn|Prochwicz|Konstankiewicz|Rutkiewicz|2003|s=32}}.

Strażnica KOP „Oleszkowo” w 1932 ochraniała pododcinek [[Granica państwowa|granicy państwowej]] szerokości 3 kilometrów 150 metrów od [[Znak graniczny|słupa granicznego]] nr '''744''' do '''751'''{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=23/1932}}, a w 1938 pododcinek szerokości 6 kilometrów 700 metrów od słupa granicznego nr '''738''' do '''751'''{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=86/1938}}.

'''Sąsiednie strażnice:'''
* [[strażnica KOP „Lichacze”]] ⇔ [[strażnica KOP „Borkowszczyzna”]] - 1928{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1928}}, 1929{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1929}}, 1931{{odn|Szkice dyslokacyjne}}, 1932{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=23/1932}}, 1934{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=55/1934}}
* [[strażnica KOP „Rubieżewicze”]] ⇔ [[strażnica KOP „Borkowszczyzna”]] - 1938{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=86/1938}}

== Walka o strażnicę w 1939 ==
17 września 1939 strażnicę atakowali pogranicznicy z 16 oddziału ochrony pogranicza NKWD{{odn|Prochwicz|2003|s=193}}. Załoga stawiła krótkotrwały opór. Do 5:00 strażnica została zdobyta. Do niewoli dostało się 7 obrońców, w tym oficer{{odn|Cygan|2006|s=100}}.

== Dowódcy strażnicy ==
* plut. Władysław Karłowski (był 30 VII 1936{{odn|Listy płac bg „Iwieniec”}} – IX 1939, †1940 Twer{{odn|Убиты в Калинине|2019|s=489}})

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |tytuł = Убиты в Калинине, захоронены в Медном |tom = 1 |tytuł tomu = Биограммы военнопленных А–Л |inni = Лариса Еремина (red.) |miejsce = Moskwa |wydawca = Общество «Мемориал» |rok = 2019 |isbn = 978-5-6041921-4-6 |odn = {{odn/id|Убиты в Калинине|2019}}}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Cygan|imię=Wiktor Krzysztof|tytuł=Kresy we krwi. Obrona północno-wschodniej Polski we wrześniu 1939 |data=2006|miejsce=Warszawa|wydawca=Espadon Publishing|isbn=978-83-60786-00-0|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę | url =https://polona.pl/item/648711/0/| tytuł =Korpus Ochrony Pogranicza. W pierwszą rocznicę objęcia służby na wschodniej granicy Rzeczypospolitej 1924-1925 | nazwisko = Falkiewicz | imię =Stanisław | autor link = Stanisław Falkiewicz| rok =1925 |data dostępu = 2016-01-30|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Ochał |imię= [red.] Artur |nazwisko2=Ruczyński|imię2=Michał|nazwisko3=Skubisz|imię3=Paweł|tytuł=U polskich stali granic. W 90. rocznicę utworzenia Korpusu Ochrony Pogranicza|data=2018|miejsce=Szczecin|wydawca=[[Instytut Pamięci Narodowej]]|rozdział =Pułk KOP „Wołożyn” i chroniona przezeń granica (1929–1939)| nazwisko r = Głowiński| imię r = Tomasz|isbn=9788380985285|odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Prochwicz|imię=Jerzy|autor link=Jerzy Prochwicz|tytuł=Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939|data=2003|isbn=83-88973-58-4|miejsce=Warszawa|wydawca = Wydawnictwo Neriton|odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Prochwicz|imię=Jerzy|nazwisko2=Konstankiewicz|imię2=Andrzej|nazwisko3=Rutkiewicz|imię3=Jan|tytuł=Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939|data=2003|isbn=83-900217-9-4|wydawca = Barwa i Broń|odn=tak}}
* {{cytuj pismo|nazwisko = Szubański | imię = Rajmund| autor link = Rajmund Szubański | tytuł = Bataliony, kompanie, strażnice KOP-u|czasopismo = [[Przegląd Historyczno-Wojskowy]]|wolumin =3 (184)|rok = 2000|wydawca = Dom Wydawniczy Bellona |miejsce = Warszawa |issn = 1640-6281|odn=tak}}
* {{Cytuj odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|opis = Komunikaty dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza z lat 1927 (z uzupełnieniami i poprawkami), 1928, 1932, 1934 (z uzupełnieniami i poprawkami) i 1938  → [[Archiwum Straży Granicznej]]. [[Szczecin]].}} (sygn.177/143 do 177/149.)
* {{Cytuj odn|Szkice dyslokacyjne| opis = Szkice dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza i podległych jednostek w latach 1927–1939  → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.}} (sygn.177/151.)
* {{cytuj odn|Listy płac bg „Iwieniec”|opis=Listy płac batalionu granicznego KOP „Iwieniec” w latach 1925-1939  → [[Archiwum Straży Granicznej]]. Szczecin.}}

{{Korpus Ochrony Pogranicza}}

[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939|Oleszkowo]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1925|Oleszkowo]]
[[Kategoria:Strażnice batalionu KOP „Iwieniec”]]
[[Kategoria:Strażnice batalionu KOP „Stołpce”]]
[[Kategoria:Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|Oleszkowo]]
[[Kategoria:Strażnice KOP rozmieszczone na granicy polsko-radzieckiej|Oleszkowo]]
[[Kategoria:Strażnice KOP w powiecie stołpeckim]]

title: Strażnica KOP „Oleszkowo”

Ostatni: plut. Władysław Karłowski

Dyslokacja: Oleszkowo

Formacja: Korpus Ochrony Pogranicza

Podległość: Kompania graniczna KOP „Rubieżewicze”


text:
# Ottorino Respighi
Ottorino Respighi (ottoˈriːno resˈpiːɡi, ur. 9 lipca 1879 w Bolonii, zm. 18 kwietnia 1936 w Rzymie) – włoski kompozytor, muzykolog i dyrygent, uznawany za jedną z najważniejszych postaci włoskiej muzyki instrumentalnej początku XX wieku. Najbardziej znany z tzw. Rzymskiej trylogii na orkiestrę (Fontanny rzymskie, Pinie rzymskie i Święta rzymskie).

## Życie i twórczość
Respighi był synem nauczyciela gry na fortepianie, a jako dziecko pobierał lekcje gry u ojca na tym instrumencie i na skrzypcach. W latach 1891–1899 uczył się w Liceo musicale w Bolonii gry na skrzypcach i altówce u Federico Sartiego oraz kompozycji u Luigiego Torchiego i Giuseppe Martucciego.
Po ukończeniu liceum został na krótko zaangażowany jako altowiolista w miejskiej orkiestrze. Niedługo potem wyjechał na dwa sezony (1900/01 i 1902/03), by grać jako pierwszy altowiolista w Sankt Petersburgu. Tam poznał Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, u którego pobrał kilka lekcji kompozycji. Sposób, w jaki Rimski-Korsakow wykorzystywał możliwości orkiestry wywarł głęboki wpływ na Respighiego. W 1902 przez krótki czas studiował także u Maxa Brucha w Berlinie. W 1903 powrócił do Bolonii, gdzie ponownie podjął pracę jako muzyk orkiestrowy, a coraz częściej prezentował także własne kompozycje oraz opracowania muzyki barokowej. Drugi pobyt w Berlinie, w latach 1908–1909 dalej rozszerzył muzyczne horyzonty kompozytora i przyniósł mu pewne uznanie poza granicami Włoch. Na życie zarabiał w tym czasie jako akompaniator w szkole śpiewu.
Mniej więcej od prawykonania kantaty Aretuza w 1911 Respighi zwrócił się ku akompaniamentowi fortepianowemu. Nie udało mu się uzyskać stałego etatu w Liceo musicale w Bolonii, ale w 1913 roku został profesorem kompozycji w Akademii Muzycznej św. Cecylii w Rzymie (Liceo musicale di Santa Cecilia). W gronie jego uczniów znalazła się w 1915 roku kompozytorka i śpiewaczka Elsa Olivieri Sangiacomo, którą Respighi poślubił w 1919 roku. Małżeństwo nie doczekało się potomstwa.
Przełomowym wydarzeniem dla kariery kompozytorskiej Respighiego okazał się świetnie przyjęty poemat symfoniczny Fontanny rzymskie, po raz pierwszy wykonany w 1916 roku i grany także w innych krajach. W 1923 roku został dyrektorem Conservatorio di S. Cecilia (taką nazwę w 1919 przyjęło Liceo musicale di S. Cecilia). Kompozytor zrezygnował ze stanowiska ze względu na brak czasu na tworzenie w roku 1926, ale aż do roku 1935 pozostał nauczycielem.
Respighi w późniejszych latach podejmował liczne podróże po Włoszech i świecie, podczas których prezentował własne utwory, zarówno jako dyrygent, jak również jako akompaniator (zwykle swojej żony), czasami także jako pianista solowy. Muzyka kompozytora cieszyła się uznaniem także wśród rządu faszystowskiego, przy czym kompozytor nie wdawał się w bliższe kontakty z politykami. Międzynarodowa popularność pozwalała na wstawianie się za innymi muzykami, w tym Arturo Toscaninim.
Względy zdrowotne od 1933 nie pozwalały Respighiemu komponować nowych utworów. Zmarł w wieku 56 lat na chorobę serca. Rok po pogrzebie szczątki przeniesiono do Bolonii na koszt miasta. Żona kompozytora, Elsa przeżyła Respighiego o 60 lat i popularyzowała przez ten czas jego twórczość.

## Styl
Wczesne dzieła zdradzały klasycyzujące tendencje kompozytora. Język muzyczny Respighiego uległ głębokiej przemianie po pobycie w Rosji. Nowe kompozycje cechowały się swobodną formą, nowoczesną harmoniką i szeroką gamą środków muzycznych. Piero Santi określił Respighiego, razem z Ildebrandem Pizzettim, Gian Franceskiem Malipierem i Alfredo Casellą wspólnym określeniem „Generazione dell’ottanta”, czyli pokolenia urodzonego około 1880 roku. Kompozytorzy ci kontestowali dominację werystycznych oper, np. Giuseppe Verdiego i, w ich mniemaniu, zbyt silny wpływ Francji i Niemiec na styl tej formy. W bibliotekach i archiwach wyszukiwali dawne utwory twórców włoskich, które przetapiali na język muzyki współczesnej. Sam Respighi nie unikał w swojej muzyce np. bitonalności. W dziełach orkiestrowych da się zauważyć wpływy francuskiego impresjonizmu, szczególnie stylu Maurice′a Ravela. Nie przeszkadzało to Respighiemu propagować także styl inspirowany klasycyzmem. W przeciwieństwie do Francji, gdzie Grupa Sześciu (Les Six) poszukiwała prostoty w muzyce u klasyków wiedeńskich, Respighi zwrócił się w stronę muzyki włoskiego baroku i renesansu, którą ubierał w nową szatę muzyczną (suita orkiestrowa Gli uccelli – Ptaki) albo czerpał z niej dosłownie, by tworzyć dzieła in stile antico, jak np. Antiche danze ed arie per liuto.

## Kompozycje

### Opery
- Rè Enzo (pol. Król Enzo, 1905). Opera komiczna w trzech aktach. Libretto: Alberto Donini. Premiera 12 marca 1905 w Bolonii (Teatro del Corso)
- Al mulino (1908). Fragment, nigdy nie wystawiona
- Semirâma. Poema tragico (1910) w trzech aktach. Libretto: Alessandro Ceré. Premiera 1910 w Bolonii (Teatro comunale)
- Marie Victoire (1912–1914). Opera w czterech aktach. Libretto: Edmond Guiraud (1912–1914, na podstawie sztuki o tej samej nazwie, której premiera odbyła się w 1911 w Paryżu). Pierwsze wykonanie 27 stycznia 2004 w Rzymie (Teatro dell′Opera)
- La bella addormentata nel bosco (La bella dormente nel bosco). Fiaba musicale (pol. Śpiąca królewna; 1916–1921). Trzy akty. Libretto: Gian Bistolfi według Perraulta. Premiera 1922 w Rzymie (Teatro Odescalchi)
- Belfagor. Commedia lirica (1921–1922). Prolog, dwa akty i epilog. Libretto: Claudio Guastalla według Ercole Luigi Morselliego. Premiera 1923 w Mediolanie (La Scala)
- La campana sommersa (pol. Zatopiony dzwon; 1925–1926). Opera w czterech aktach. Libretto: Claudio Guastalla według Gerharta Hauptmanna. Premiera 18 listopada 1927 w Hamburgu.
- Maria egiziaca (pol. Egipska Maria, 1931–1932). Misterium w jednym akcie (2 epizody). Libretto: Claudio Guastalla. premiera 1932 w Nowym Jorku i Wenecji
- La fiamma. Melodramma (Płomień, 1933) w trzech aktach. Libretto: Claudio Guastalla według Hansa Wiers-Jenssena. Premiera w Rzymie 1934 (Teatro dell′Opera)
- Lucrezia. Istoria (1935/1936) w jednym akcie (trzy sceny). Libretto: Claudio Guastalla. Fragment, dokończony przez Elsę Respighi. Premiera 1937 w Mediolanie

### Balety
- La boutique fantasque (1918). Balet oparty na tematach z Gioacchino Rossiniego. Premiera 1919 w Londynie (Alhambra Theatre)
- Scherzo veneziano. Azione coreografica (1920). Libretto: Ileana Leonidov. Premiera w 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
- Sèvres de la vieille France (1920). Balet na tematy francuskie XVII i XVIII wieku. Premiera 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
- La pentola magica. Azione coreografica (1920) na bazie tematów ludowych pieśni rosyjskich. Premiera 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
- Scherzo veneziano. Commedia coreografica (1920)
- Gli uccelli (pol. Ptaki, 1928). Balet na tematy z XVII i XVIII wieku. Premiera 1933 w San Remo (Casinò municipale)
- Belkis, regina di Saba (pol. Belkis, królowa Saby, 1931). Balet w pięciu scenach. Libretto: Claudio Guastalla. Premiera 1932 w Mediolanie (Teatro alla Scala)

### Poematy symfoniczne
- Trylogia rzymska, składa się z:
  - Fontanny rzymskie (wł. Fontane di Roma, 1916) – La Fontana in Valle Giulia all’ Alba; La Fontana di Tritone al Mattino; La Fontana di Trevi al Meriggio; La Fontana di Villa Medici al Tramonto.
  - Pinie rzymskie (wł. I Pini di Roma, 1924) – Pinien w Villa Borghese; Pinien in der Nähe einer Katakombe; Die Pinien auf dem Gianicolo; Die Pinien der Via Appia.
  - Święta rzymskie (wł. Feste Romane, 1928) – Circenses, Das Jubiläum; Ottobrata; Befana.
- Vetrate di chiesa (pol. Witraże, 1926) – Die Flucht nach Ägypten; Der Erzengel Michael; Die Frühmette der hl. Klara; St. Gregor der Große.
- Suita Gli uccelli (pol. Ptaki) na małą orkiestrę na tematy Jeana-Philippe′a Rameau, Bernardo Pasquiniego i innych (1927)
- Trittico botticelliano (1927)
- Impressioni brasiliane (1927)

### Inne
- Chrystus, kantata biblijna (1900)
- Koncert fortepianowy a-moll (1902)
- Burlesca na orkiestrę (1906)
- Pastorale na skrzypce i zespół smyczkowy (1908)
- Sinfonia drammatica (1914)
- trzy suity Antiche danze ed arie per liuto (1916, 1923, 1931)
- koncert Concerto gregoriano na skrzypce i orkiestrę (1921)
- koncert Concerto all’antica na skrzypce i orkiestrę (1923)
- koncert Concerto in modo misolidio na fortepian i orkiestrę (1924)
- Rossiniana, suita orkiestrowa na bazie utworów Gioacchino Rossiniego (1925)
- Toccata na fortepian z orkiestrą (1928)
- Metamorphoseon modi XII – temat z wariacjami (1930)
- Lauda per la natività del signore na chór mieszany, solistów i orkiestrę (1930)
- Concerto a cinque na skrzypce, obój, trąbkę, kontrabas, fortepian i smyczki (1933)
- Kwintet fortepianowy f-moll
- Kwartet smyczkowy D-dur
- Suita na organy i orkiestrę smyczkową
- muzyka organowa
- pieśni
- Variazioni na gitarę. Rękopis bez daty, powstałe prawdopodobnie ok. 1909
- opracowania dzieł innych kompozytorów, np. Passacaglia c-moll Johanna Sebastiana Bacha (1930)

title: Ottorino Respighi

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Ottorino Respighi
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Respighi 1935.jpg
 |opis zdjęcia          = Ottorino Respighi w 1935
(fot. Madeline Grimoldi)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Ottorino Respighi
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 9 lipca 1879
 |miejsce urodzenia     = [[Bolonia]]
 |data śmierci          = 18 kwietnia 1936
 |miejsce śmierci       = [[Rzym]]
 |przyczyna śmierci     = [[zapalenie wsierdzia]]
 |instrument            = fortepian, skrzypce, altówka
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = kompozytor, muzykolog, dyrygent
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Ottorino Respighi
 |www                   =
}}
'''Ottorino Respighi''' ({{IPA|ottoˈriːno resˈpiːɡi}}, ur. [[9 lipca]] [[1879]] w [[Bolonia|Bolonii]], zm. [[18 kwietnia]] [[1936]] w [[Rzym]]ie) – włoski [[kompozytor]], [[Muzykologia|muzykolog]] i [[dyrygent]], uznawany za jedną z najważniejszych postaci włoskiej [[Muzyka instrumentalna|muzyki instrumentalnej]] początku XX wieku. Najbardziej znany z tzw. ''Rzymskiej trylogii'' na orkiestrę (''[[Fontanny rzymskie]]'', ''[[Pinie rzymskie]]'' i ''[[Święta rzymskie]]'').

== Życie i twórczość ==
Respighi był synem nauczyciela gry na [[fortepian]]ie, a jako dziecko pobierał lekcje gry u ojca na tym instrumencie i na [[Skrzypce|skrzypcach]]. W latach 1891–1899 uczył się w Liceo musicale w Bolonii gry na skrzypcach i [[Altówka|altówce]] u [[Federico Sarti]]ego oraz [[Kompozycja (muzyka)|kompozycji]] u [[Luigi Torchi|Luigiego Torchiego]] i [[Giuseppe Martucci]]ego.

Po ukończeniu liceum został na krótko zaangażowany jako [[Altówka|altowiolista]] w miejskiej orkiestrze. Niedługo potem wyjechał na dwa sezony (1900/01 i 1902/03), by grać jako pierwszy altowiolista w [[Petersburg|Sankt Petersburgu]]. Tam poznał [[Nikołaj Rimski-Korsakow|Nikołaja Rimskiego-Korsakowa]], u którego pobrał kilka lekcji kompozycji. Sposób, w jaki Rimski-Korsakow wykorzystywał możliwości orkiestry wywarł głęboki wpływ na Respighiego. W 1902 przez krótki czas studiował także u [[Max Bruch|Maxa Brucha]] w [[Berlin]]ie. W 1903 powrócił do Bolonii, gdzie ponownie podjął pracę jako muzyk orkiestrowy, a coraz częściej prezentował także własne kompozycje oraz opracowania [[Muzyka barokowa|muzyki barokowej]]. Drugi pobyt w Berlinie, w latach 1908–1909 dalej rozszerzył muzyczne horyzonty kompozytora i przyniósł mu pewne uznanie poza granicami Włoch. Na życie zarabiał w tym czasie jako akompaniator w szkole śpiewu.

Mniej więcej od prawykonania kantaty ''Aretuza'' w 1911 Respighi zwrócił się ku akompaniamentowi fortepianowemu. Nie udało mu się uzyskać stałego etatu w Liceo musicale w Bolonii, ale w 1913 roku został [[profesor]]em kompozycji w [[Akademia Muzyczna św. Cecylii w Rzymie|Akademii Muzycznej św. Cecylii w Rzymie]] (Liceo musicale di Santa Cecilia). W gronie jego uczniów znalazła się w 1915 roku kompozytorka i śpiewaczka [[Elsa Respighi|Elsa Olivieri Sangiacomo]], którą Respighi poślubił w 1919 roku. Małżeństwo nie doczekało się potomstwa.

Przełomowym wydarzeniem dla kariery kompozytorskiej Respighiego okazał się świetnie przyjęty [[poemat symfoniczny]] ''Fontanny rzymskie'', po raz pierwszy wykonany w 1916 roku i grany także w innych krajach. W 1923 roku został dyrektorem Conservatorio di S. Cecilia (taką nazwę w 1919 przyjęło Liceo musicale di S. Cecilia). Kompozytor zrezygnował ze stanowiska ze względu na brak czasu na tworzenie w roku 1926, ale aż do roku 1935 pozostał nauczycielem.

Respighi w późniejszych latach podejmował liczne podróże po Włoszech i świecie, podczas których prezentował własne utwory, zarówno jako [[dyrygent]], jak również jako akompaniator (zwykle swojej żony), czasami także jako pianista solowy. Muzyka kompozytora cieszyła się uznaniem także wśród rządu [[Faszyzm|faszystowskiego]], przy czym kompozytor nie wdawał się w bliższe kontakty z politykami. Międzynarodowa popularność pozwalała na wstawianie się za innymi muzykami, w tym [[Arturo Toscanini]]m<ref>Komentarz na płycie RCA Toscanini Edition CD Vol 32 (1990)</ref>.

Względy zdrowotne od 1933 nie pozwalały Respighiemu komponować nowych utworów. Zmarł w wieku 56 lat na chorobę serca. Rok po pogrzebie szczątki przeniesiono do Bolonii na koszt miasta. Żona kompozytora, [[Elsa Respighi|Elsa]] przeżyła Respighiego o 60 lat i popularyzowała przez ten czas jego twórczość.

== Styl ==
Wczesne dzieła zdradzały [[Klasycyzm|klasycyzujące]] tendencje kompozytora. Język muzyczny Respighiego uległ głębokiej przemianie po pobycie w Rosji. Nowe kompozycje cechowały się swobodną formą, nowoczesną [[Harmonika (muzyka)|harmoniką]] i szeroką gamą środków muzycznych. Piero Santi określił Respighiego, razem z [[Ildebrando Pizzetti|Ildebrandem Pizzettim]], [[Gian Francesco Malipiero|Gian Franceskiem Malipierem]] i [[Alfredo Casella|Alfredo Casellą]] wspólnym określeniem „Generazione dell’ottanta”, czyli pokolenia urodzonego około 1880 roku. Kompozytorzy ci kontestowali dominację [[Weryzm|werystycznych oper]], np. [[Giuseppe Verdi]]ego i, w ich mniemaniu, zbyt silny wpływ Francji i Niemiec na styl tej formy. W bibliotekach i archiwach wyszukiwali dawne utwory twórców włoskich, które przetapiali na język muzyki współczesnej<ref>Komentarz Christiana Kuhnta na płycie CD ''Respighi – Antiche danze de Arie – Trittico Botticelliano – Gli Ucelli, The Saint Paul Chamber Orchestra, Hugh Wolff'', 1994,
Teldec 4509-91/729-2</ref>. Sam Respighi nie unikał w swojej muzyce np. [[Bitonalność|bitonalności]]. W dziełach orkiestrowych da się zauważyć wpływy francuskiego [[Impresjonizm w muzyce|impresjonizmu]], szczególnie stylu [[Maurice Ravel|Maurice′a Ravela]]. Nie przeszkadzało to Respighiemu propagować także styl inspirowany klasycyzmem. W przeciwieństwie do Francji, gdzie [[Les Six|Grupa Sześciu (Les Six)]] poszukiwała prostoty w muzyce u [[Klasycy wiedeńscy|klasyków wiedeńskich]], Respighi zwrócił się w stronę muzyki włoskiego [[barok]]u i [[renesans]]u, którą ubierał w nową szatę muzyczną ([[suita]] orkiestrowa ''Gli uccelli'' – ''Ptaki'') albo czerpał z niej dosłownie, by tworzyć dzieła ''[[stile osservato|in stile antico]]'', jak np. ''Antiche danze ed arie per liuto''<ref>W tym utworze Respighi sięga po zredagowane przez historyka muzyki Oscara Chilesottiego lutniowe i gitarowe tabulatury z XVI i XVII w., m.in. [[Simone Molinaro]], [[Vincenzo Galilei]], [[Lodovico Roncalli]], [[Giovanni Batista Besardo]] i anonimowych kompozytorów. Podtytuł brzmi ''Trascrizione libera per orchestra'' (swobodna aranżacja na orkiestrę)</ref>.

== Kompozycje ==
=== Opery ===
* ''Rè Enzo'' (pol. ''Król Enzo'', 1905). Opera komiczna w trzech aktach. [[Libretto]]: Alberto Donini. Premiera 12 marca 1905 w Bolonii (Teatro del Corso)
* ''Al mulino'' (1908). Fragment, nigdy nie wystawiona
* ''Semirâma. Poema tragico'' (1910) w trzech aktach. Libretto: Alessandro Ceré. Premiera 1910 w Bolonii (Teatro comunale)
* ''Marie Victoire'' (1912–1914). Opera w czterech aktach. Libretto: Edmond Guiraud (1912–1914, na podstawie sztuki o tej samej nazwie, której premiera odbyła się w 1911 w Paryżu). Pierwsze wykonanie 27 stycznia 2004 w Rzymie (Teatro dell′Opera)
* ''La bella addormentata nel bosco (La bella dormente nel bosco). Fiaba musicale'' (pol. ''Śpiąca królewna''; 1916–1921). Trzy akty. Libretto: Gian Bistolfi według Perraulta. Premiera 1922 w Rzymie (Teatro Odescalchi)
* ''Belfagor. Commedia lirica'' (1921–1922). Prolog, dwa akty i epilog. Libretto: Claudio Guastalla według Ercole Luigi Morselliego. Premiera 1923 w Mediolanie ([[La Scala]])
* ''La campana sommersa'' (pol. ''Zatopiony dzwon''; 1925–1926). Opera w czterech aktach. Libretto: Claudio Guastalla według [[Gerhart Hauptmann|Gerharta Hauptmanna]]. Premiera 18 listopada 1927 w Hamburgu.
* ''Maria egiziaca'' (pol. ''Egipska Maria'', 1931–1932). Misterium w jednym akcie (2 epizody). Libretto: Claudio Guastalla. premiera 1932 w Nowym Jorku i Wenecji
* ''La fiamma. Melodramma'' (''Płomień'', 1933) w trzech aktach. Libretto: Claudio Guastalla według [[Hans Wiers-Jenssen|Hansa Wiers-Jenssena]]. Premiera w Rzymie 1934 (Teatro dell′Opera)
* ''Lucrezia. Istoria'' (1935/1936) w jednym akcie (trzy sceny). Libretto: Claudio Guastalla. Fragment, dokończony przez [[Elsa Respighi|Elsę Respighi]]. Premiera 1937 w Mediolanie

=== Balety ===
* ''La boutique fantasque'' (1918). Balet oparty na tematach z [[Gioacchino Rossini]]ego. Premiera 1919 w Londynie (Alhambra Theatre)
* ''Scherzo veneziano. Azione coreografica'' (1920). Libretto: Ileana Leonidov. Premiera w 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
* ''Sèvres de la vieille France'' (1920). Balet na tematy francuskie XVII i XVIII wieku. Premiera 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
* ''La pentola magica. Azione coreografica'' (1920) na bazie tematów ludowych pieśni rosyjskich. Premiera 1920 w Rzymie (Teatro Costanzi)
* ''Scherzo veneziano. Commedia coreografica'' (1920)
* ''Gli uccelli'' (pol. ''Ptaki'', 1928). Balet na tematy z XVII i XVIII wieku. Premiera 1933 w San Remo (Casinò municipale)
* ''Belkis, regina di Saba'' (pol. ''Belkis, królowa Saby'', 1931). Balet w pięciu scenach. Libretto: Claudio Guastalla. Premiera 1932 w Mediolanie (Teatro alla Scala)

=== Poematy symfoniczne ===
* ''Trylogia rzymska'', składa się z:
** ''Fontanny rzymskie'' (wł. ''Fontane di Roma'', 1916) – La Fontana in Valle Giulia all’ Alba; La Fontana di Tritone al Mattino; La Fontana di Trevi al Meriggio; La Fontana di Villa Medici al Tramonto.
** ''Pinie rzymskie'' (wł. ''I Pini di Roma'', 1924) – Pinien w Villa Borghese; Pinien in der Nähe einer Katakombe; Die Pinien auf dem Gianicolo; Die Pinien der Via Appia.
** ''Święta rzymskie'' (wł. ''Feste Romane'', 1928) – Circenses, Das Jubiläum; Ottobrata; Befana.
* ''Vetrate di chiesa'' (pol. ''Witraże'', 1926) – Die Flucht nach Ägypten; Der Erzengel Michael; Die Frühmette der hl. Klara; St. Gregor der Große.
* Suita ''Gli uccelli'' (pol. ''Ptaki'') na małą orkiestrę na tematy [[Jean-Philippe Rameau|Jeana-Philippe′a Rameau]], [[Bernardo Pasquini]]ego i innych (1927)
* ''Trittico botticelliano'' (1927)
* ''Impressioni brasiliane'' (1927)

=== Inne ===
[[Plik:Ottorino Respighi tomb 02.jpg|thumb|250px|Grób kompozytora
na cmentarzu Certosa di Bologna]]
* ''Chrystus'', kantata biblijna (1900)
* ''Koncert fortepianowy a-moll'' (1902)
* ''Burlesca'' na orkiestrę (1906)
* ''Pastorale'' na skrzypce i zespół smyczkowy (1908)
* ''Sinfonia drammatica'' (1914)
* trzy suity ''Antiche danze ed arie per liuto'' (1916, 1923, 1931)
* [[Koncert skrzypcowy|koncert]] ''Concerto gregoriano'' na skrzypce i orkiestrę (1921)
* koncert ''Concerto all’antica'' na skrzypce i orkiestrę (1923)
* koncert ''Concerto in modo misolidio'' na fortepian i orkiestrę (1924)
* ''Rossiniana'', suita orkiestrowa na bazie utworów [[Gioacchino Rossini]]ego (1925)
* ''Toccata'' na fortepian z orkiestrą (1928)
* ''Metamorphoseon modi XII'' – temat z wariacjami (1930)
* ''Lauda per la natività del signore'' na chór mieszany, solistów i orkiestrę (1930)
* ''Concerto a cinque'' na skrzypce, obój, trąbkę, kontrabas, fortepian i smyczki (1933)
* ''Kwintet fortepianowy f-moll''
* ''Kwartet smyczkowy D-dur''
* ''Suita na organy i orkiestrę smyczkową''
* muzyka organowa
* pieśni
* ''Variazioni'' na gitarę. Rękopis bez daty, powstałe prawdopodobnie ok. 1909
* opracowania dzieł innych kompozytorów, np. ''Passacaglia c-moll'' [[Johann Sebastian Bach|Johanna Sebastiana Bacha]] (1930)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|inni=Andrzej Chodkowski (red.)|tytuł=Encyklopedia muzyki|wydawca=PWN|miejsce=Warszawa|rok=2005|isbn=8301113901}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMSLP|id=Respighi%2C_Ottorino|cname=Respighi}}
* [http://www.bach-cantatas.com/Lib/Respighi-Ottorino.htm Artykuł poświęcony Ottorino Respighiemu] na [http://www.bach-cantatas.com/ stronie Bach Cantatas] {{lang|en}}
* [https://archive.is/PSIup Katalog dzieł] {{lang|it}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.amicidirespighi.it/ | tytuł = Strona poświęcona Ottorino Respighiemu | opublikowany = amicidirespighi.it | archiwum = https://web.archive.org/web/20200217192738/http://www.amicidirespighi.it/ | zarchiwizowano = 2020-02-17 | język = it}}
* [http://www.klassika.info/Komponisten/Respighi/wvjh.html Katalog dzieł] na [http://www.klassika.info/ Klassika – die deutschsprachigen Klassikseiten] {{Lang|de}}
* [http://www.operone.de/komponist/respighi.html Katalog dzieł] na [http://www.operone.de/ Operone] {{Lang|de}}
* [https://polona.pl/search/?query=Ottorino_Respighi&filters=creator:%22Respighi,_Ottorino_(1879--1936)%22,creator:%22Respighi,_Ottorino_(1879--1936)_Kompozytor_%22,public:1,hasTextContent:0 Ottorino Respighi – nuty] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Respighi, Ottorino}}
[[Kategoria:Muzycy związani z Rzymem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1879]]
[[Kategoria:Włoscy dyrygenci]]
[[Kategoria:Włoscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Włoscy kompozytorzy operowi]]
[[Kategoria:Kompozytorzy muzyki poważnej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1936]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolonii]]

title: Ottorino Respighi

Data i miejsce urodzenia: 9 lipca 1879 · Bolonia

Data i miejsce śmierci: 18 kwietnia 1936 · Rzym

Przyczyna śmierci: zapalenie wsierdzia

Instrumenty: fortepian, skrzypce, altówka

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: kompozytor, muzykolog, dyrygent


text:
# Tomasz Swędrowski (dziennikarz)
Tomasz Swędrowski (ur. 25 października 1960 we Wrocławiu) – polski dziennikarz i komentator sportowy, siatkarz, mistrz Polski w tej dyscyplinie.

## Życiorys
W sezonach 1981/1982 - 1988/1989 występował w siatkarskiej drużynie Gwardii Wrocław, z którą zdobył mistrzostwo Polski w 1982 oraz wicemistrzostwo w 1983 i 1984. Karierę dziennikarską rozpoczął w 1988 roku w Polskim Radiu Wrocław. Później wyjechał do Francji. Po powrocie kontynuował pracę w Radiu Wrocław. Obecnie jest głównym komentatorem piłki siatkowej w stacji Polsat Sport.
W swojej karierze komentował mistrzostwa Europy kobiet 2003, mistrzostwa Europy mężczyzn 2009, mistrzostwa  świata w 2006, 2010, 2014, 2018 i 2022, wielokrotnie finały Ligi Światowej. Ponadto komentuje siatkarskie mecze ligowe i rozgrywki w ramach europejskich pucharów. Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 w Tokio i Letnich Igrzysk Olimpijskich 2024 w Paryżu w parze z Wojciechem Drzyzgą skomentowali mecze siatkówki na antenach Eurosportu 1.
W 2004 roku w parze z Piotrem Dębowskim wziął udział w I Mistrzostwach Dziennikarzy w Siatkówce Plażowej i zajął trzecie miejsce.
W 2005 roku został uznany przez Kapitułę Nagrody im. Macieja Bilewicza za dziennikarza sportowego roku.
Studiował dziennikarstwo.

## Życie prywatne
Jego żoną była Teresa Swędrowska zmarła w 2012 roku  – była polska koszykarka. Ma córkę Aleksandrę.

title: Tomasz Swędrowski (dziennikarz)

wikitext:
{{Inne znaczenia|polskiego dziennikarza, komentatora sportowego i siatkarza|[[Tomasz Swędrowski|inne osoby o tym imieniu i nazwisku]]}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Tomasz Swędrowski
 |grafika                   = Tomasz Swędrowski.jpg
 |opis grafiki              = Tomasz Swędrowski, 2009
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[25 października]] [[1960]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wrocław]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[dziennikarz]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Tomasz Swędrowski
 |wikicytaty                = Tomasz Swędrowski
}}
'''Tomasz Swędrowski''' (ur. [[25 października]] [[1960]] we [[Wrocław]]iu<ref>Bogdan Tuszyński ''Bardowie sportu'', wyd. Fundacja Dobrej Książki, Warszawa 2009</ref>) – [[Polska|polski]] [[dziennikarz]] i [[komentator sportowy]], siatkarz, mistrz Polski w tej dyscyplinie.

== Życiorys ==
W sezonach 1981/1982 - 1988/1989 występował w siatkarskiej drużynie [[Gwardia Wrocław (piłka siatkowa)|Gwardii Wrocław]], z którą zdobył mistrzostwo Polski w 1982 oraz wicemistrzostwo w 1983 i 1984<ref>Krzysztof Mecner ''Mistrzostwa Polski w siatkówce 1929-2010'' wyd. PLPS Warszawa 2011</ref>. Karierę dziennikarską rozpoczął w 1988 roku w [[Radio Wrocław|Polskim Radiu Wrocław]]. Później wyjechał do Francji. Po powrocie kontynuował pracę w Radiu Wrocław. Obecnie jest głównym komentatorem [[Piłka siatkowa|piłki siatkowej]] w stacji [[Polsat Sport 1|Polsat Sport]].

W swojej karierze komentował [[Mistrzostwa Europy w Piłce Siatkowej Kobiet 2003|mistrzostwa Europy kobiet 2003]], [[Mistrzostwa Europy w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2009|mistrzostwa Europy mężczyzn 2009]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2006|mistrzostwa  świata w 2006]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2010|2010]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2014|2014]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2018|2018]] i [[Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2022|2022]], wielokrotnie finały [[Liga Światowa w piłce siatkowej|Ligi Światowej]]. Ponadto komentuje siatkarskie mecze ligowe i rozgrywki w ramach europejskich pucharów. Podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020|Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020]] w [[Tokio]]<ref>[https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/eurosport-polsat-sport-siatkowka-wojciech-drzyzga-tomasz-swedrowski]</ref> i [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2024|Letnich Igrzysk Olimpijskich 2024]] w [[Paryż]]u w parze z [[Wojciech Drzyzga|Wojciechem Drzyzgą]] skomentowali mecze siatkówki na antenach [[Eurosport 1|Eurosportu 1]]<ref>[https://www.press.pl/tresc/81442,redakcje-szykuja-sie-na-igrzyska-olimpijskie-w-paryzu_-mocna-oferta-warner-bros_-discovery]</ref>.

W [[2004]] roku w parze z [[Piotr Dębowski|Piotrem Dębowskim]] wziął udział w I Mistrzostwach Dziennikarzy w Siatkówce Plażowej i zajął trzecie miejsce<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.czasostrzeszowski.pl/-dzial=gazeta&rok=2004&numer=24&publikacja=18.htm|tytuł = I Mistrzostwa Polski Dziennikarzy w Siatkówce Plażowej|opublikowany = czasostrzeszowski.pl|data dostępu = 2010-07-23|archiwum = https://web.archive.org/web/20160304235932/http://www.czasostrzeszowski.pl/-dzial%3Dgazeta%26rok%3D2004%26numer%3D24%26publikacja%3D18.htm|zarchiwizowano = 4 marca 2016}}</ref>.

W [[2005]] roku został uznany przez Kapitułę Nagrody im. Macieja Bilewicza za dziennikarza sportowego roku<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.dziennikarzerp.wroclaw.pl/2005121473/dziennikarz-sportowy-roku/tomasz-swedrowski-dziennikarzem-sportowym-roku.html|tytuł = Tomasz Swędrowski Dziennikarzem Sportowym Roku|opublikowany = dziennikarzerp.wroclaw.pl|data dostępu = 2010-07-23}}</ref>.

Studiował dziennikarstwo<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.volley24.pl/index.php/200810022863/PlusLiga/Tomasz-Swedrowski-Siatkowka-dala-mi-wszystko-w-zyciu|tytuł = Tomasz Swędrowski: Siatkówka dała mi wszystko w życiu|opublikowany = volley24.pl|data dostępu = 2010-07-23}}</ref>.

== Życie prywatne ==
Jego żoną była [[Teresa Swędrowska]] zmarła w 2012 roku  – była polska koszykarka. Ma córkę Aleksandrę.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Swędrowski, Tomasz}}
[[Kategoria:Polscy siatkarze]]
[[Kategoria:Siatkarze Gwardii Wrocław]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze sportowi]]
[[Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z Polsatem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1960]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu]]

title: Tomasz Swędrowski

Data i miejsce urodzenia: 25 października 1960 · Wrocław

Zawód, zajęcie: dziennikarz


text:
# No Glory To The God
No Glory To The God – trzeci pełny album Ethelyn wydany w listopadzie w 2012 roku przez Wydawnictwo Muzyczne Psycho Records. Ścieżki bębnów do tego materiału zostały zarejestrowane w "DigiArt Studio Końskie", ślady gitar i basu w "MDK Opoczno", a wokal w "Bogunieslav Studio Opoczno" oraz "Evil Studios Guben (DE)".

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
1. Dead Water	- 05:58
2. No Glory to the God	- 03:33
3. Sacrifire	- 04:33
4. Implosion	- 04:14
5. Scales	- 05:05
6. No Day After Tomorrow	 - 04:04
7. Wormhymn	 - 04:34
8. Whispers Under Coffin Lid	- 03:45
9. Last Deadly Wound	 - 05:47
10. Heritage of Puma Punku	 - 04:26

## Twórcy
| Zespół Ethelyn w składzie - Morbideus – perkusja - Nameless – gitara - Mysth – wokal prowadzący - Wrath – gitara basowa - Bogunieslav – gitara | Dodatkowi muzycy - Kuba "Kikut" Mańkowski – keyboard - Justyna Chmielewska – Female Harsh Vocals w "Scales" i "Last Deadly Wound" - Anna Krajewska – Female Clean Vocals w "Last Deadly Wound" Produkcja - Łukasz "Argoth" Gliszczyński – zdjęcia - Adrian "Wisdemon" Purgał – oprawa graficzna |

title: No Glory To The God

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = No Glory To The God
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Ethelyn]]
 |wydany                    = [[2012]]
 |nagrywany                 = sierpień 2011 - luty 2012
 |gatunek                   = [[black metal]],
 |długość                   = 45:59
 |wytwórnia                 = Psycho Records
 |producent                 = [[Ethelyn]]
 |oceny                     =
*Limiter.com.pl {{ocena|10|8}}<ref name=Limitercompl>{{cytuj stronę|url = http://limiter.com.pl/index.php/recenzjeplytowe/3442-ethelyn-no-glory-to-the-god-2012|tytuł = Limiter.com.pl – Recenzja Ethelyn „Devilicious”|data dostępu = 2014-08-20|opublikowany = limiter.com.pl|język = pl|archiwum = https://web.archive.org/web/20160304074717/http://limiter.com.pl/index.php/recenzjeplytowe/3442-ethelyn-no-glory-to-the-god-2012|zarchiwizowano = 4 marca 2016}}</ref>
*Psychozine {{ocena|5|4.5}}<ref name=Psychozine>{{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20130429162245/http://www.psychozine.eu/modules.php?name=Reviews&rop=showcontent&id=2817|tytuł=Psychozine – Recenzja Ethelyn „Devilicious”|data dostępu = 2014-08-20|opublikowany = psychozine.eu|język = pl}}</ref>
*Metal Centre {{ocena|10|10}}<ref name=MetalCentre>{{cytuj stronę|url=http://www.metalcentre.pl/webzine.php?p=reviews&lang=pol&nr=4546|tytuł=Metal Centre – Recenzja Ethelyn „Devilicious”|data dostępu = 2014-08-20|opublikowany = metalcentre.pl|język = pl}}</ref>
 |rok wydania               = 2012
 |poprzedni album           = [[Devilicious]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2010
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
}}
'''No Glory To The God''' – trzeci pełny album [[Ethelyn]] wydany w listopadzie w 2012 roku przez Wydawnictwo Muzyczne Psycho Records. Ścieżki bębnów do tego materiału zostały zarejestrowane w "DigiArt Studio Końskie", ślady gitar i basu w "MDK Opoczno", a wokal w "Bogunieslav Studio Opoczno" oraz "Evil Studios Guben (DE)"<ref name=Ethelyn>{{cytuj stronę|url = http://www.ethelyn.org/dyskografia.html|tytuł = Ethelyn Official – Dyskografia|data dostępu = 2014-08-20|opublikowany = ethelyn.org|język = pl en|archiwum = https://web.archive.org/web/20140916162505/http://ethelyn.org/dyskografia.html|zarchiwizowano = 16 września 2014}}</ref>.

== Lista utworów ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name=metalarchivescom>{{cytuj stronę|url=http://www.metal-archives.com/albums/Ethelyn/No_Glory_to_the_God/355806|tytuł=Ethelyn - No Glory to the God - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives|data dostępu = 2014-08-20|opublikowany = metal-archives.com|język = en}}</ref>.
# Dead Water	- 05:58
# No Glory to the God	- 03:33
# Sacrifire	- 04:33
# Implosion	- 04:14
# Scales	- 05:05
# No Day After Tomorrow	 - 04:04
# Wormhymn	 - 04:34
# Whispers Under Coffin Lid	- 03:45
# Last Deadly Wound	 - 05:47
# Heritage of Puma Punku	 - 04:26

== Twórcy ==
{|
|- mjh
| width=50%|
; Zespół Ethelyn w składzie
* Morbideus – [[perkusja]]
* Nameless – [[gitara]]
* Mysth – [[śpiew|wokal prowadzący]]
* Wrath – [[gitara basowa]]
* Bogunieslav – gitara
| width=50%|
; Dodatkowi muzycy
* Kuba "Kikut" Mańkowski – [[keyboard]]
* Justyna Chmielewska – Female Harsh Vocals w "Scales" i "Last Deadly Wound"
* Anna Krajewska – Female Clean Vocals w "Last Deadly Wound"

; Produkcja
* Łukasz "Argoth" Gliszczyński – zdjęcia
* Adrian "Wisdemon" Purgał – oprawa graficzna
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.ph/20140820112758/http://imagizer.imageshack.us/a/img703/9837/ethelynngttgtrue1v2.jpg Okładka]

[[Kategoria:Albumy Ethelyn]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2012]]

title: No Glory To The God

Nagrywany: sierpień 2011 - luty 2012

Gatunek: black metal

Wydawnictwo: Psycho Records

Producent: Ethelyn

Devilicious · (2010): No Glory To The God · (2012) · —


text:
# Dariusz Łaski
Dariusz Łaski – polski artysta fotograf. Członek rzeczywisty i Artysta Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej (AFRP). Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Fotoklubu RP. Członek założyciel Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego Fcztery. Członek Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego.

## Życiorys
Dariusz Łaski jest inżynierem środowiska i budownictwa wodnego, związanym z piotrkowskim środowiskiem fotograficznym – mieszka i pracuje w Piotrkowie Trybunalskim – fotografuje od 1972 roku. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje fotografia krajobrazowa, fotografia architektury, fotografia detalów i struktur oraz fotografia aktu. W 1993 roku był współzałożycielem Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego Fcztery, w którym od powstania towarzystwa pełnił funkcję sekretarza – do 2005 roku. W 2005 roku został wiceprezesem Zarządu PTF ds. artystycznych. W 2005 roku został przyjęty w poczet członków Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego.
Od 2007 roku jest współinicjatorem i współorganizatorem cyklicznego projektu idei fotografii bez podziałów – Międzynarodowych Plenerowych Spotkań Fotograficznych Wschód – Zachód. Jest inicjatorem i współorganizatorem oraz aktywnym uczestnikiem wielu innych plenerów fotograficznych – regionalnych, krajowych i międzynarodowych oraz wewnętrznych (stowarzyszeniowych), organizowanych w ramach działalności Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego Fcztery.
Dariusz Łaski jest autorem i współautorem wielu wystaw fotograficznych; indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brał aktywny udział w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych m.in. pod patronatem Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej FIAP – otrzymując akceptacje, wyróżnienia, dyplomy, listy gratulacyjne. Fotografie Dariusza Łaskiego były prezentowane m.in. w Czechach, Francji, Niemczech, Słowacji, na Ukrainie oraz w Polsce. Wielokrotnie publikował swoje fotografie (m.in.) w prasie specjalistycznej: Foto, Foto Kurier, Foto Akt oraz w albumach przyrodniczych – (m.in.) Parki Krajobrazowe Ziemi Piotrkowskiej, Pilica – piękno zagrożone, Krajobrazy znad Pilicy. Jest autorem spotkań, prelekcji, wykładów o tematyce fotograficznej.
W 2010 roku został przyjęty w poczet członków Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenia Twórców (legitymacja nr 264). Prace Dariusza Łaskiego zaprezentowano w Almanachu (1995–2017), wydanym przez Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenie Twórców. W 2018 roku został uhonorowany Medalem „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej” – odznaczeniem przyznawanym przez Kapitułę Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenia Twórców – w 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.

## Odznaczenia
- Medal „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej” (2018)[17]

## Wybrane wystawy indywidualne
- Akt (Kielce 2005)[7]
- Jej obecność (Radomsko 2012)[6]
- Dariusz Łaski – Fotografia (Łódź 2013)[18]

## Publikacje (albumy)
- Parki Krajobrazowe Ziemi Piotrkowskiej (współautor)
- Pilica - piękno zagrożone (współautor)
- Krajobrazy znad Pilicy (współautor)

Źródło

title: Dariusz Łaski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Dariusz Łaski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = artysta fotograf
 |narodowość                = polska
 |odznaczenia               = {{order|MZZdFP}}
 |commons                   =
}}
'''Dariusz Łaski''' – polski artysta fotograf. Członek rzeczywisty i Artysta [[Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej|Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej]] (AFRP)<ref>{{Cytuj |tytuł = Członkowie – spis alfabetyczny wg nazwisk. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2018-02-19 |data dostępu = 2018-02-20 |url = https://web.archive.org/web/20180219203212/http://fotoklubrp.org/frp/czlonkowie.html}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Dariusz Łaski – biografia. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2018-02-20 |data dostępu = 2018-02-20 |url = https://web.archive.org/web/20180220212210/http://fotoklubrp.org/frp/264.html}}</ref>. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Fotoklubu RP<ref>{{Cytuj |tytuł = Władze. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2019-09-25 |data dostępu = 2019-09-25 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20190925172343/http://fotoklubrp.org/frp/wladze.html}}</ref>. Członek założyciel [[Piotrkowskie Towarzystwo Fotograficzne Fcztery|Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego ''Fcztery'']]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Fcztery zaprasza na wystawę – ePiotrkow.pl – Piotrków Trybunalski |data = 2018-02-20 |data dostępu = 2018-02-20 |url = https://web.archive.org/web/20180220203826/https://www.epiotrkow.pl/news/news,26537}}</ref>. Członek [[Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne|Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego]]<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Członkowie – Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne |data = 2018-02-20 |data dostępu = 2018-02-20 |url = https://web.archive.org/web/20180220204136/http://www.ltf.com.pl/index.php/o-nas/czlonkowie}}</ref>.

== Życiorys ==
Dariusz Łaski jest inżynierem środowiska i budownictwa wodnego, związanym z piotrkowskim środowiskiem fotograficznym – mieszka i pracuje w Piotrkowie Trybunalskim – fotografuje od 1972 roku<ref name=":1" />. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje fotografia krajobrazowa, fotografia architektury, fotografia detalów i struktur oraz [[fotografia aktu]]<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Dariusz Laski – NaszeMiasto.pl |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221075330/http://radomsko.naszemiasto.pl/tag/dariusz-laski.html}}</ref><ref name=":4">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Dariusz Łaski – Akt/ fotografia – Kielce |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221080445/http://www.wici.info/Kalendarz,dariusz_laski_i039i039akti039i039_fotografia,4761.html}}</ref>. W 1993 roku był współzałożycielem Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego ''Fcztery''<ref name=":7">{{Cytuj |tytuł = Spotkanie z artystą fotografikiem Dariuszem Łaskim |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221082239/https://www.kiwiportal.pl/wydarzenia/162523/czestochowa-spotkanie-z-artysta-fotografikiem}}</ref>, w którym od powstania towarzystwa pełnił funkcję sekretarza – do 2005 roku<ref name=":7" />. W 2005 roku został wiceprezesem Zarządu PTF ds. artystycznych<ref name=":1" /><ref name=":7" />. W 2005 roku został przyjęty w poczet członków Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego<ref name=":2" /><ref name=":1" />.

Od 2007 roku jest współinicjatorem i współorganizatorem cyklicznego projektu ''idei fotografii bez podziałów'' – Międzynarodowych Plenerowych Spotkań Fotograficznych ''Wschód – Zachód''<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wernisaż wystawy Fcztery – Wschód – Zachód – Sielpia 2016 – ePiotrkow.pl – Piotrków Trybunalski |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221083836/https://epiotrkow.pl/m/news/czytaj,26639}}</ref>. Jest inicjatorem i współorganizatorem oraz aktywnym uczestnikiem wielu innych plenerów fotograficznych<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Plener fotograficzny Borowice 2012 za nami – Jeleniogórskie Towarzystwo Fotograficzne |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221082921/http://www.jtf.com.pl/928/}}</ref> – regionalnych, krajowych i międzynarodowych oraz wewnętrznych (stowarzyszeniowych), organizowanych w ramach działalności Piotrkowskiego Towarzystwa Fotograficznego ''Fcztery''<ref name=":1" />.

Dariusz Łaski jest autorem i współautorem wielu wystaw fotograficznych<ref name=":1" /><ref name=":3" /><ref name=":5">{{Cytuj |tytuł = Jej obecność – akty w fotografii Dariusza Łaskiego |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221080036/http://www.radomsko24.pl/jej-obecnosc-akty-w-fotografii-dariusza-laskiego-3432}}</ref><ref name=":6">{{Cytuj |tytuł = Regionalny Ośrodek Kultury w Częstochowie {{!}} Spotkanie z artystą fotografikiem Dariuszem Łaskim |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221081609/http://www.rok.czestochowa.pl/events.php?GroupId=4&ItemId=388}}</ref>; indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brał aktywny udział w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych m.in. pod patronatem [[Międzynarodowa Federacja Sztuki Fotograficznej|Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej]] FIAP – otrzymując akceptacje, wyróżnienia, dyplomy, listy gratulacyjne<ref name=":1" />. Fotografie Dariusza Łaskiego były prezentowane m.in. w [[Czechy|Czechach]], [[Francja|Francji]], [[Niemcy|Niemczech]], [[Słowacja|Słowacji]], na [[Ukraina|Ukrainie]] oraz w [[Polska|Polsce]]<ref name=":5" />. Wielokrotnie publikował swoje fotografie (m.in.) w prasie specjalistycznej: ''[[Foto]]'', ''Foto Kurier'', ''Foto Akt'' oraz w albumach przyrodniczych – (m.in.) ''Parki Krajobrazowe Ziemi Piotrkowskiej'', ''Pilica – piękno zagrożone'', ''Krajobrazy znad Pilicy''<ref name=":6" />. Jest autorem spotkań, prelekcji, wykładów o tematyce fotograficznej<ref name=":6" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Fotografuj.pl – Spotkanie z Dariuszem Łaskim – fotografia cyfrowa i analogowa, edycja obrazu, pojęcia i techniki fotograficzne, recenzje, testy aparatów |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221082027/http://www.fotografuj.pl/News/Spotkanie_z_Dariuszem_Laskim/id/10530}}</ref>.

W 2010 roku został przyjęty w poczet członków [[Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej|Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej]] Stowarzyszenia Twórców (legitymacja nr 264)<ref>{{Cytuj |tytuł = Członkowie – spis wg nr legitymacji. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2018-02-20 |data dostępu = 2018-02-20 |url = https://web.archive.org/web/20180220111844/http://fotoklubrp.org/frp/czlonkowie-L.html}}</ref><ref name=":1" />. Prace Dariusza Łaskiego zaprezentowano w ''[[Almanach (1995–2017)|Almanachu (1995–2017]])'', wydanym przez Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenie Twórców<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Almanach 1995–2017 |data = 2018-01-26 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180126082746/http://fotoklubrp.org/frp/downloads/almanach_2017-07-17_internet.pdf}}</ref>. W 2018 roku został uhonorowany Medalem „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej” – odznaczeniem przyznawanym przez Kapitułę Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenia Twórców – w 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości<ref>{{Cytuj |tytuł = Kronika 2011. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2018-05-08 |data dostępu = 2018-10-17 |url = https://web.archive.org/web/20180508093810/http://fotoklubrp.org/frp/kronika.html}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* [[Medal „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej”]] (2018)<ref>{{Cytuj |tytuł = Nowości. Strona oficjalna Fotoklubu RP |data = 2018-04-11 |data dostępu = 2018-04-11 |url = https://web.archive.org/web/20180411111911/http://fotoklubrp.org/frp/nowosci.html}}</ref>

== Wybrane wystawy indywidualne ==
* ''Akt'' (Kielce 2005)<ref name=":4" />
* ''Jej obecność'' (Radomsko 2012)<ref name=":3" />
* ''Dariusz Łaski – Fotografia'' (Łódź 2013)<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wystawy w Galerii Ż |data = 2018-02-21 |data dostępu = 2018-02-21 |url = https://web.archive.org/web/20180221082549/http://archiwum.bok.lodz.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=1&Itemid=32&limitstart=30}}</ref>

== Publikacje (albumy) ==
* Parki Krajobrazowe Ziemi Piotrkowskiej (współautor)
* Pilica - piękno zagrożone (współautor)
* Krajobrazy znad Pilicy (współautor)
Źródło<ref name=":6" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Łaski, Dariusz}}
[[Kategoria:Polscy fotografowie współcześni]]
[[Kategoria:Polscy fotografowie aktu]]
[[Kategoria:Członkowie Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej]]
[[Kategoria:Fotografowie zaprezentowani w Almanachu Fotoklubu RP (1995–2017)]]
[[Kategoria:Fotografowie związani z Łódzkim Towarzystwem Fotograficznym]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej”]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Piotrkowem Trybunalskim]]

title: Dariusz Łaski

Zawód, zajęcie: artysta fotograf

Narodowość: polska


text:
# Marek Chrzanowski (samorządowiec)
Marek Chrzanowski (ur. 3 listopada 1957 w Zelowie) – polski polityk, samorządowiec, od 2002 do 2014 prezydent Bełchatowa.

## Życiorys
Uzyskał wykształcenie wyższe magisterskie, z wykształcenia inżynierem mechanikiem. Ukończył studia na Akademii Rolniczej we Wrocławiu.
Od 1984 do 1991 pracował w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Bełchatowie, następnie przez rok w spółce z o.o. W latach 1992–2002 był kolejno zatrudniony w straży miejskiej, urzędzie gminy Szczerców oraz jako naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg w powiatu bełchatowskiego Starostwa Powiatowego. W latach 1998–2002 zasiadał także w radzie miasta Bełchatowa z listy Akcji Wyborczej Solidarność.
W wyborach samorządowych w 2002 został wybrany na urząd prezydenta z ramienia kierowanego przez siebie komitetu wyborczego PLUS. W 2006 skutecznie ubiegał się o reelekcję, startując jako bezpartyjny kandydat tego ugrupowania z poparciem Platformy Obywatelskiej i Ligi Polskich Rodzin. Cztery lata później został wybrany na kolejną kadencję. W 2014 przegrał wybory prezydenckie w drugiej turze z kandydatką PiS Mariolą Czechowską, uzyskał natomiast mandat radnego powiatu bełchatowskiego. W lutym 2016 jego klub radnych PLUS stał się klubem Polski Razem. Po przekształceniu w listopadzie 2017 tej partii w Porozumienie, Marek Chrzanowski zasiadł w jego zarządzie w okręgu piotrkowskim. W 2018 i 2024 był ponownie wybierany na radnego powiatowego. W 2024 został nowym przewodniczącym rady powiatu.
W 2002 wszedł w skład władz Związku Miast Polskich. Działa w Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rodzin Katolickich Archidiecezji Łódzkiej. Przystąpił także do Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego, zasiadając w radzie naczelnej stowarzyszenia oraz jego władzach w województwie łódzkim. W 2023 wystartował do Senatu z ramienia partii Bezpartyjni Samorządowcy.

## Życie prywatne
Żonaty z Ewą, ma czworo dzieci: trzech synów i córkę.

title: Marek Chrzanowski (samorządowiec)

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko   = Marek Chrzanowski
 |grafika           =
 |data urodzenia    = 3 listopada 1957
 |miejsce urodzenia = [[Zelów]]
 |funkcja           = [[Prezydent miasta|Prezydent]] [[Bełchatów|Bełchatowa]]
 |partia            = PLUS
 |od                = 2002
 |do                = 8 grudnia 2014
 |poprzednik        = [[Tadeusz Rozpara]]
 |następca          = [[Mariola Czechowska]]
}}
'''Marek Chrzanowski''' (ur. [[3 listopada]] [[1957]] w [[Zelów|Zelowie]]) – polski [[polityk]], [[samorząd terytorialny w Polsce|samorządowiec]], od 2002 do 2014 [[prezydent miasta|prezydent]] [[Bełchatów|Bełchatowa]].

== Życiorys ==
Uzyskał wykształcenie wyższe magisterskie, z wykształcenia inżynierem mechanikiem. Ukończył studia na [[Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu|Akademii Rolniczej we Wrocławiu]].

Od 1984 do 1991 pracował w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Bełchatowie, następnie przez rok w [[Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością|spółce z o.o.]] W latach 1992–2002 był kolejno zatrudniony w [[Straż miejska (Polska)|straży miejskiej]], urzędzie gminy [[Szczerców (gmina)|Szczerców]] oraz jako naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg w [[powiat bełchatowski|powiatu bełchatowskiego]] [[Starostwo powiatowe|Starostwa Powiatowego]]. W latach 1998–2002 zasiadał także w [[rada gminy|radzie miasta]] Bełchatowa z listy [[Akcja Wyborcza Solidarność|Akcji Wyborczej Solidarność]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://danewyborcze.kbw.gov.pl/indexed74.html?title=Samorz%C4%85d_1998|tytuł=Samorząd 1998|opublikowany=kbw.gov.pl|data dostępu=2025-04-12}}</ref>.

W [[wybory samorządowe w Polsce w 2002 roku|wyborach samorządowych w 2002]] został wybrany na urząd prezydenta z ramienia kierowanego przez siebie komitetu wyborczego PLUS. W 2006 skutecznie ubiegał się o reelekcję, startując jako bezpartyjny kandydat tego ugrupowania z poparciem [[Platforma Obywatelska|Platformy Obywatelskiej]] i [[Liga Polskich Rodzin|Ligi Polskich Rodzin]]. Cztery lata później został wybrany na kolejną kadencję<ref>{{cytuj stronę|url=http://wybory2010.pkw.gov.pl/geo/pl/100000/100101.html#tabs-7 |tytuł=Serwis PKW – Wybory 2010|data dostępu=2023-09-16}}</ref>. W 2014 przegrał wybory prezydenckie w drugiej turze z kandydatką [[Prawo i Sprawiedliwość|PiS]] [[Mariola Czechowska|Mariolą Czechowską]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://samorzad2014.pkw.gov.pl/361_Wybory_Burmistrza_-_II_tura/0/100101.html |tytuł=Serwis PKW – Wybory 2014|data dostępu=2023-09-16}}</ref>, uzyskał natomiast mandat radnego [[powiat bełchatowski|powiatu bełchatowskiego]]. W lutym 2016 jego klub radnych PLUS stał się klubem [[Polska Razem|Polski Razem]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20181023195806/http://www.ebelchatow.pl/content/nie-plus-plus-polska-razem|tytuł=Nie PLUS, a PLUS Polska Razem|autor=Kryspina Rogowska|opublikowany=ebelchatow.pl|data=11 lutego 2016| data dostępu = 2023-09-16}}</ref>. Po przekształceniu w listopadzie 2017 tej partii w [[Porozumienie]], Marek Chrzanowski zasiadł w jego zarządzie w okręgu piotrkowskim<ref>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20200225213033/http://pjg.org.pl:80/struktury-okregowe/|tytuł=Struktury okręgowe|opublikowany=pjg.org.pl|data dostępu=2023-09-16}}</ref>. W 2018 i 2024 był ponownie wybierany na radnego powiatowego<ref>{{cytuj stronę|url=https://wybory2018.pkw.gov.pl/pl/geografia/100100#results_elect_council |tytuł=Serwis PKW – Wybory 2018|data dostępu=2023-09-16}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = https://wybory.gov.pl/samorzad2024/pl/rada_powiatu/okreg/100100/1 | tytuł = Serwis PKW – Wybory 2024 | data dostępu = 2024-04-08}}</ref>. W 2024 został nowym przewodniczącym rady powiatu<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.powiat-belchatowski.pl/powiat-t70/aktualnosci-a75/inauguracyjna-i-sesja-rady-powiatu-w-belchatowie-kadencji-2024-2029-r18203|tytuł=Inauguracyjna I sesja Rady Powiatu w Bełchatowie kadencji 2024–2029|data=7 maja 2024|opublikowany=powiat-belchatowski.pl| data dostępu = 2024-05-07}}</ref>.

W 2002 wszedł w skład władz [[Związek Miast Polskich|Związku Miast Polskich]]. Działa w [[Polska Federacja Stowarzyszeń Rodzin Katolickich|Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rodzin Katolickich]] [[Archidiecezja łódzka|Archidiecezji Łódzkiej]]. Przystąpił także do [[Chrześcijański Ruch Samorządowy|Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego]], zasiadając w radzie naczelnej stowarzyszenia oraz jego władzach w województwie łódzkim. W 2023 wystartował do [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu]] z ramienia partii [[Bezpartyjni Samorządowcy]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://sejmsenat2023.pkw.gov.pl/sejmsenat2023/pl/komitet/29616?elections=senat | tytuł = Serwis PKW – Wybory 2023 | data dostępu = 2024-05-07}}</ref>.

== Życie prywatne ==
Żonaty z Ewą, ma czworo dzieci: trzech synów i córkę.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=https://archive.is/20130503155932/http://www.belchatow.coig.pl/bip/index.php?t=200&id=13|tytuł=Nota biograficzna na stronie urzędu miasta|data dostępu=2023-09-16}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Chrzanowski, Marek}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zelowie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pro Memoria]]
[[Kategoria:Politycy Akcji Wyborczej Solidarność]]
[[Kategoria:Politycy Bezpartyjnych Samorządowców]]
[[Kategoria:Politycy Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego]]
[[Kategoria:Politycy Polski Razem]]
[[Kategoria:Politycy Porozumienia]]
[[Kategoria:Polscy radni rad powiatów]]
[[Kategoria:Prezydenci Bełchatowa]]
[[Kategoria:Prezydenci miast w Polsce (kadencja 2002–2006)]]
[[Kategoria:Prezydenci miast w Polsce (kadencja 2006–2010)]]
[[Kategoria:Prezydenci miast w Polsce (kadencja 2010–2014)]]
[[Kategoria:Radni Bełchatowa]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1957]]

title: Marek Chrzanowski

Data i miejsce urodzenia: 3 listopada 1957 · Zelów

Okres: od 2002 · do 8 grudnia 2014

Przynależność polityczna: PLUS

Poprzednik: Tadeusz Rozpara

Następca: Mariola Czechowska


text:
# Hełm Zuckermana
Hełm Zuckermana (ang. Zuckerman helmet) – brytyjski stalowy hełm, przeznaczony dla obrony cywilnej.

## Historia
Twórcą oficjalnie „cywilnego hełmu ochronnego” (ang. Civilian Protective Helmet) zwanego potocznie hełmem Zuckermana był urodzony w Kapsztadzie profesor Solly Zuckerman. W połowie 1940 rozpoczął prace nad projektem hełmu, który wspomógłby działania obrony cywilnej walczącej ze skutkami nalotów Luftwaffe podczas bitwy o Anglię w czasie II wojny światowej. Głównym celem prac było dostarczenie kasku, który mógłby zapewnić większą ochronę głowy i szyi np. od spadającego gruzu. Odbiorcami gotowych hełmów zostali członkowie paramilitarnych oddziałów straży pożarnej oraz zwykli mieszkańcy Anglii, którym umożliwiono zakup kasku za cenę 5 szylingów i 6 pensów za sztukę.
Pierwsze hełmy Zuckermana pojawiły się w użyciu prawdopodobnie w grudniu 1940, ale w większości pochodzą z 1941, ich produkcję zakończono w 1943. Po wojnie zostały wykorzystane przez rząd Norwegii jako hełmy obrony cywilnej, przemalowano je wtedy na żółto.

## Budowa
Hełmy zostały wykonane z tłoczonej stali miękkiej lub manganowej (znanej z odporności na uderzenia) w dwóch rozmiarach średnim i dużym. Hełm posiada wysoką kopułę natomiast jego wkład jest wykonany ze skóry i taśmy i jest przymocowany do hełmu sznurkami przewleczonymi przez otwory w dzwonie, które całkowicie otaczają hełm. W hełmach tych nie stosowano raczej fabrycznie pasków podbródkowych, znane obecnie hełmy z takimi paskami są raczej wytworem ich pierwszych posiadaczy. Litery L (duży) i M (średni) wytłoczone pod krawędzią z tyłu wskazują rozmiar korpusu hełmu.
Hełm Zuckermana produkowany był przez wiele brytyjskich firm, między innymi przez Austin Motor Company i Morris Motor Company.

title: Hełm Zuckermana

wikitext:
[[Plik:Zuckermanhelmet.jpg|thumb|Hełm Zuckermana]]
[[Plik:A female Fire Guard using a stirrup pump on the roof of a building in London, 1941. D5007.jpg|thumb|Strażaczka w hełmie Zuckermana. [[Londyn]], 1941]]
'''Hełm Zuckermana''' ([[Język angielski|ang.]] ''Zuckerman helmet'') – [[Wielka Brytania|brytyjski]] stalowy [[hełm]], przeznaczony dla [[Obrona cywilna|obrony cywilnej]].

== Historia ==
Twórcą oficjalnie „cywilnego hełmu ochronnego” (ang. ''Civilian Protective Helmet'') zwanego potocznie hełmem Zuckermana był urodzony w [[Kapsztad]]zie profesor [[Solly Zuckerman]]. W połowie 1940 rozpoczął prace nad projektem hełmu, który wspomógłby działania obrony cywilnej walczącej ze skutkami nalotów [[Luftwaffe]] podczas [[Bitwa o Anglię|bitwy o Anglię]] w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. Głównym celem prac było dostarczenie kasku, który mógłby zapewnić większą ochronę głowy i szyi np. od spadającego gruzu. Odbiorcami gotowych hełmów zostali członkowie paramilitarnych oddziałów [[Straż pożarna|straży pożarnej]] oraz zwykli mieszkańcy [[Anglia|Anglii]], którym umożliwiono zakup kasku za cenę 5 [[Szyling brytyjski|szylingów]] i 6 [[pens]]ów za sztukę<ref name="Zuckerman">{{Cytuj stronę |url = http://josephs-militaria-and-homefront-collection.co.uk/PAGE16.HTML |tytuł = ZUCKERMAN HELMETS. |data = |opublikowany = josephs-militaria-and-homefront-collection.co.uk |język = en |data dostępu = 2019-05-18}}</ref>.

Pierwsze hełmy Zuckermana pojawiły się w użyciu prawdopodobnie w grudniu 1940, ale w większości pochodzą z 1941, ich produkcję zakończono w 1943. Po wojnie zostały wykorzystane przez [[rząd Norwegii]] jako hełmy obrony cywilnej, przemalowano je wtedy na żółto.

== Budowa ==
Hełmy zostały wykonane z tłoczonej [[stal]]i miękkiej lub manganowej (znanej z odporności na uderzenia) w dwóch rozmiarach średnim i dużym. Hełm posiada wysoką kopułę natomiast jego wkład jest wykonany ze skóry i taśmy i jest przymocowany do hełmu sznurkami przewleczonymi przez otwory w dzwonie, które całkowicie otaczają hełm. W hełmach tych nie stosowano raczej fabrycznie pasków podbródkowych, znane obecnie hełmy z takimi paskami są raczej wytworem ich pierwszych posiadaczy. Litery L (duży) i M (średni) wytłoczone pod krawędzią z tyłu wskazują rozmiar korpusu hełmu<ref name="Zuckerman" />.
<gallery>
Plik:pzuckermanhelmetmaker.jpg|
Plik:zuckermanhelmetsize.jpg|
Plik:zuckermanhelmetliner.jpg|
</gallery>

Hełm Zuckermana produkowany był przez wiele brytyjskich firm, między innymi przez [[Austin Motor Company]] i [[Morris Motor Company]].

== Zobacz też ==
* [[Hełm Brodiego]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{commonscat|Zuckerman helmet}}
{{Hełmy}}

[[Kategoria:Brytyjskie hełmy wojskowe]]


text:
# Lekkoatletyka na Igrzyskach Imperium Brytyjskiego 1930 – bieg na 1 milę mężczyzn
Bieg na dystansie jednej mili mężczyzn był jedną z konkurencji rozgrywanych podczas I Igrzyskach Imperium Brytyjskiego w 1930 roku w kanadyjskim mieście Hamilton. Zwycięzcą tej konkurencji został reprezentant Anglii Reg Thomas. W rywalizacji wzięło udział dziewięciu zawodników z pięciu reprezentacji.

## Wyniki
| Place | Athlete           | Time   |
| ----- | ----------------- | ------ |
| 1     | Reg Thomas        | 4:14,0 |
| 2     | William Whyte     | 4:17,0 |
| 3     | Jerry Cornes      | b. d.  |
| 4     | Jack Walters      | b. d.  |
| 5     | Phil Edwards      | b. d.  |
| 6     | Robert Sutherland | b. d.  |
| 7     | Russell McDougall | b. d.  |
| 8     | Henry Townend     | b. d.  |
| 9     | Harry Hedges      | b. d.  |

wikitext:
{{Główny artykuł|Lekkoatletyka na Igrzyskach Imperium Brytyjskiego 1930}}
{{Wyniki infobox
 |plik             = brak
 |impreza          = Igrzyska Imperium Brytyjskiego 1930
 |dyscyplina       = Lekkoatletyka
 |konkurencja      = Bieg na 1 milę mężczyzn
 |pierwsze miejsce = {{Flaga|ENG}} [[Reg Thomas]]
 |drugie miejsce   = {{Flaga|AUS}} [[William Whyte]]
 |trzecie miejsce  = {{Flaga|ENG}} [[Jerry Cornes]]
}}
'''Bieg na dystansie jednej mili mężczyzn''' był jedną z konkurencji rozgrywanych podczas [[Igrzyska Imperium Brytyjskiego 1930|I Igrzyskach Imperium Brytyjskiego]] w [[1930]] roku w kanadyjskim mieście [[Hamilton (Kanada)|Hamilton]]. Zwycięzcą tej konkurencji został reprezentant [[Anglia|Anglii]] [[Reg Thomas]]. W rywalizacji wzięło udział dziewięciu zawodników z pięciu reprezentacji.

== Wyniki ==
{| class=wikitable style="text-align:center"
! width=20| Place ||width=220| Athlete ||width=90| Time
|- bgcolor=gold
|1||align=left|{{Flaga|ENG}} [[Reg Thomas]] || 4:14,0
|- bgcolor=silver
|2||align=left|{{Flaga|AUS}} [[William Whyte]] || 4:17,0
|- bgcolor=cc9966
|3||align=left|{{Flaga|ENG}} [[Jerry Cornes]] || ''b. d.''
|-
|4||align=left|{{Flaga|CAN|1921}} [[Jack Walters]] || ''b. d.''
|-
|5||align=left|{{Flaga|GUY|1906}} [[Phil Edwards (lekkoatleta)|Phil Edwards]] || ''b. d.''
|-
|6||align=left|{{Flaga|SCO}} [[Robert Sutherland]] || ''b. d.''
|-
|7||align=left|{{flaga|AUS}} [[Russell McDougall]] || ''b. d.''
|-
|8||align=left|{{flaga|ENG}} [[Henry Townend]] || ''b. d.''
|-
|9||align=left|{{Flaga|ENG}} [[Harry Hedges]] || ''b. d.''
|-
|}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://thecgf.com/results/games/3029/event/1457 | tytuł =''Results for the 1930 British Empire Games. Athletics-1 mile-Men''| opublikowany = commonwealthgames.com | data dostępu = 2020-09-23 | język = en}}

{{Mistrzowie igrzysk Wspólnoty Narodów w biegu na 1500 metrów}}

[[Kategoria:Lekkoatletyka na Igrzyskach Imperium Brytyjskiego 1930]]

title: Igrzyska Imperium Brytyjskiego 1930LekkoatletykaBieg na 1 milę mężczyzn

Złoty medal: Reg Thomas

Srebrny medal: William Whyte

Brązowy medal: Jerry Cornes