text:
# H. Lundbeck
H. Lundbeck A/S – duńska firma farmaceutyczna założona w 1915 roku przez Hansa Lundbecka, z siedzibą główną w Kopenhadze.
Początkowo zajmowała się sprzedażą artykułów przemysłowych i spożywczych wyłącznie na rynku duńskim. Z biegiem lat profil firmy ukierunkowywał się na wytwarzanie i sprzedaż preparatów farmaceutycznych i kosmetyków. H. Lundbeck wprowadził do lecznictwa światowego wiele preparatów, między innymi antybiotyk neomycynę, leki przeciwpsychotyczne chloroprotyksen, klopentyksol, zuklopentyksol, sertindol, leki przeciwdepresyjne citalopram, escitalopram. Z początkiem lat 60. XX wieku rozpoczął specjalizację wyłącznie w kierunku preparatów farmaceutycznych wpływających na ośrodkowy układ nerwowy.
W 2018 roku firma miała oddziały w 56 krajach.

wikiname: plwiki

title: H. Lundbeck

in_language: pl

wikitext:
'''H. Lundbeck A/S''' – [[Dania|duńska]] firma [[Farmaceutyka|farmaceutyczna]] założona w 1915 roku przez [[Hans Lundbeck|Hansa Lundbecka]], z siedzibą główną w [[Kopenhaga|Kopenhadze]].

Początkowo zajmowała się sprzedażą artykułów przemysłowych i spożywczych wyłącznie na rynku duńskim. Z biegiem lat profil firmy ukierunkowywał się na wytwarzanie i sprzedaż preparatów farmaceutycznych i kosmetyków. H. Lundbeck wprowadził do lecznictwa światowego wiele preparatów, między innymi antybiotyk [[neomycyna|neomycynę]], leki przeciwpsychotyczne [[chloroprotyksen]], [[klopentyksol]], [[zuklopentyksol]], [[sertindol]], leki przeciwdepresyjne [[citalopram]], [[escitalopram]]. Z początkiem lat 60. XX wieku rozpoczął specjalizację wyłącznie w kierunku preparatów farmaceutycznych wpływających na [[ośrodkowy układ nerwowy]].

W 2018 roku firma miała oddziały w 56 krajach<ref name="PL">{{Cytuj stronę | url = http://www.lundbeck.com/pl/o-nas/lundbeck-w-polsce | tytuł = Lundbeck w Polsce | opublikowany = www.lundbeck.com | data dostępu = 2018-05-17 | archiwum = https://web.archive.org/web/20180517223803/http://www.lundbeck.com/pl/o-nas/lundbeck-w-polsce | zarchiwizowano = 2018-05-17 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.lundbeck.com/ Światowa witryna internetowa firmy]
* [http://www.lundbeck.com/pl Polska witryna internetowa firmy]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Danii]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa farmaceutyczne]]


text:
# Awalokiteśwara
Awalokiteśwara (skt. अवलोकितेश्वर trl. Avalokiteśvara, ang. Avalokiteshvara, dosł. Pan patrzący w dół ([na świat], tzn. ze współczuciem); tyb. སྤྱན་རས་གཟིགས།, Wylie: spyan ras gzigs, wymowa: Czenrezig lub Cienrezig – jest jednym z najważniejszych bodhisattwów w buddyzmie mahajany i wadżrajany, uosabiającym współczucie.

## Avalokiteśwara w buddyzmie tybetańskim
W wadżrajanie praktyka związana z tym aspektem buddy rozwija współczucie i prowadzi medytującego do stanu buddy. Jego imię bywa niekiedy tłumaczone jako „Słuchający płaczów świata”, „Kochające Oczy”. Istnieje wiele form Avalokiteśvary, lecz podstawowa i najbardziej popularna to czteroramienny budda o kolorze kryształu siedzący w pozycji medytacyjnej, w lewej ręce trzymający kwiat lotosu a w prawej malę.
Adepci buddyzmu tybetańskiego uważają, że kolejnymi inkarnacjami Avalokiteśwary są Dalajlamowie (szkoła Gelugpa) i Karmapowie (szkoła Kagyupa).

## Avalokiteśwara w buddyzmie dalekowschodnim
W Chinach od ok. IX wieku czczona jest żeńska forma bodhisattwy współczucia, bogini Guanyin (觀音, pinyin: Guānyīn) lub Guanshiyin 観世音. Formy te przyjęły się w buddyzmie koreańskim, północnowietnamskim i japońskim (jap. Kannon 観音, lub Kanzeon 観世音; kor. Kuanŭm 관음 lub Kuanseŭm bosal 관세음보살; wiet. Quan Âm lub Quan Thế Âm Bồ Tát). Guanyin jest skrótem od Guanshiyin i oznacza dosłownie „Postrzegająca Dźwięki Świata”.

## Historia
Dokładnie nie wiadomo, kiedy rozpoczął się kult Awalokiteśwary w Indiach. Prawdopodobnie po raz pierwszy imię tego bodhisattwy pojawia się w Suvarṇaprabhāsa sūtra, jednak trudno określić datę powstania tej sutry. Na pewno istniała już w I w. skoro jeden z pierwszych propagatorów buddyzmu w Chinach – Kāśyapa Mātaṇga – prowadził dyskusję na temat tej sutry jeszcze w Indiach, przed przybyciem do Chin.
W północnych Indiach kult tego bodhisattwy rozwinął się ok. III w i osiągnął apogeum w VII w. Notują to w swoich dziełach chińscy podróżnicy po Indiach – Faxian i Xuanzang. Obaj zresztą darzyli Awalokiteśwarę wielkim szacunkiem. Jednak od VIII w. buddyzm zaczął tracić w Indiach popularność i po zniszczeniach ostoi buddyzmu – klasztorów – przez muzułmanów, praktycznie w XII w. zniknął.
Kult Awalokiteśwary został w połowie VII w. wprowadzony do Tybetu przez króla Songcena Gampo. Wkrótce stał się tam najpopularniejszym ze wszystkich buddów i bodhisattwów. Traktowano go i traktuje się go dalej jako przedstawiciela Buddy i strażnika wiary buddyjskiej.
Zarówno w Indiach jak i w Tybecie Awalokiteśwara był zawsze przedstawiany pod postacią męską. Gdy bodhisattwa ten został wprowadzony do Chin, również obdarzony był męską postacią. Faxian i Xuanzang także nie znali go jeszcze w postaci żeńskiej. Jednak prawdopodobnie pierwsze wyobrażenia Awalokiteśwary w postaci żeńskiej pojawiły się w Chinach w VII w. a w wieku XII były już powszechne – także w Korei i Japonii.
Ilość wyobrażeń poszczególnych buddów i bodhisattwów przedstawionych np. w grotach Longmen, informuje o ich popularności w różnych okresach. Znajduje się tam najwięcej wyobrażeń Buddy Amitabhy – 222. Awalokiteśwara jest reprezentowany przez 197 wyobrażeń. Budda Siakjamuni występuje w 94 wyobrażeniach, a Maitreja – w 62.
Maitreja największą popularnością cieszył się na początku VI w. jednak bardzo szybko, bo jeszcze przed połową tego wieku, popularność Awalokiteśwary przewyższyła kult Maitrei. Wiek VII to już całkowity tryumf Amitabhy i Awalokiteśwary; ilość ich wyobrażeń przewyższa kilkakrotnie wyobrażenia Siakjamuniego i Maitrei.
Na powstanie żeńskiej formy tego bodhisattwy złożyły się dwie postacie; jedna z panteonu tybetańskiego, druga z legendy chińskiej. W buddyzmie tybetańskim boską emanacją bodhisattwy Awalokiteśwary jest Tara, która jest bóstwem żeńskim. Legenda chińska związana była z Miao Shan – mniszką-księżniczką.
```

Schemat powstania żeńskiej formy bodhisattwy

BODHI

                             ↓

BUDDA
AMITABHA

         (pierwotne wcielenie zasady współczucia)
                             ↓

BODHISATTWA AWALOKITEŚWARA

           (wtórne wcielenie zasady współczucia)
                             ↓

TARA

MIAO SHAN

           (boska emanacja bodhisattwy – żeńska)    (i inne symbole współczucia – forma żeńska)
                             ↓                                           ↓
                             ---------------------------------------------
                                               ↓

GUANYIN

                                            (żeńska)
```

## Podstawowe formy Awalokiteśwary
Poniżej uwidoczniono główne formy bodhisattwy Awalokiteśwary. Jednak nawet bodhisattwowie noszący to samo imię, np. Padmapāṇi – mogli się różnić w zależności od tego, czy np. reprezentowali formę tantryczną czy nietantryczną oraz czy  są związani z sādhaną.
W krajach buddyzmu Azji południowo-wschodniej, Awalokiteśwara prawie zawsze nosił nazwę Lokeśwara.
- I. Jednogłowa

1. Ludzka forma
A. Awalokiteśwara. Mudra: namahkāra (dewocjonalna). Symbole: różaniec i różowy lotos
B. Padmapāṇi. Mudra: vara (miłosierdzie, dobroczynność). Symbole: waza i lotos. Szczególny znak: Amitabha w koronie
C. Awalokita jako budda
D. Simhanādāvalokiteśwara. Pozycja: siedzi na ryczącym lwie. Szczególny znak: półksiężyc we włosach.
E. Nīlakaṇṭhāryāvalokiteśvara.
F. Trailokyavaśamkara–lokeśvara.
G. Hariharihariuvāhanodbhava.
2. Ludzka forma z emanacjami
A. Awalokiteśwara: z emanacjami 12 „ukoronowanych” buddów. Symbol: lotos
B. Simhanāda-lokeśvara z emanacjami 5 buddów
3. Czwororamienna.
A. Forma inkarnowana w dalajlamie. Mudra: namahkāra. Symbole: lotos, waza, różaniec lub mudry
B. Górne ręce: mudra namahkāra. Dolne ręce: mudra dhyāna (medytacyjna), trzyma patrę (miskę żebraczą))
C. Mudra: dharmacakra (obracająca Koło Dharmy)
D. Rakta-lokeśvara
4. Od dziesięciu do osiemnastu ramion
A. Dziesięcioramienna. Mudra: añjali- trzymająca Tārę
B. Padmanarteśvara
5. Dogmatyczna forma Awalokiteśwary
A. Dwunastoramienna (Nāmasangiti?)
6. Od sześciu do dwudziestu ramion
A. Amoghapāśa. Mudra: namahkāra lub dharmacakra. Szczególny atrybut: pāśa (lasso). Symbole: różaniec, lotos, łuk itd.
- II. Trzygłowa

1. Trzecie oko, cztery ramiona. Mudra: vara. Symbole: różaniec, padma (lotos), łuk i strzała.
2. Hālāhala-lokeśvara
- III. Pięciogłowa

1. Māyājālakramāryāvalokiteśvara. Trzecie oko, dwanaście ramion.
2. Trzecie oko, dwadzieścia cztery ramiona. Mudra: aňjali (pozdrawiająca), namahkāara, dhyāna
- IV. Jedenastogłowa (skt. Ekadaśamukha lub Āryapāla)

1. Od sześciu do ośmiu ramion. Mudra: namahkāra. Jedna para ramion wzniesiona w mudrze aňjala, trzymająca wyobrażenie Amitabhy.
- V. Inne

1. Tysiącramienna. Jeśli ma oczy na dłoniach – tysiącooka. Mudra: dharmacakra lub namahkāra. Symbole: różaniec, lotus, kalaśa itd.
2. Tysiącramienna. Dwie górne ręce trzymają miecz i tarczę. Kroczy w prawo po wężu.

title: Awalokiteśwara

wikitext:
[[Plik:1000armedChenrezig SamyeLing.jpg|thumb|Avalokitesvara z tysiącem ramion]]
[[Plik:Thean Hou KL 2007 054.jpg|thumb|Bogini Guanyin, Kuala Lumpur]]
[[Plik:Płaskorzeźba buddyjska.jpg|mały|Płaskorzeźba Bodhisattwa Avalokiteśwara, Japonia, 2 poł XX w., Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie]]
'''Awalokiteśwara''' ([[Sanskryt|skt.]] अवलोकितेश्वर [[transliteracja|trl.]] Avalokiteśvara, [[język angielski|ang.]] Avalokiteshvara, dosł. ''Pan patrzący w dół'' ([na świat], tzn. ze współczuciem); [[Język tybetański|tyb.]] སྤྱན་རས་གཟིགས།, [[transliteracja Wyliego|Wylie]]: spyan ras gzigs, wymowa: ''Czenrezig'' lub ''Cienrezig'' – jest jednym z najważniejszych [[bodhisattwa|bodhisattwów]] w [[buddyzm]]ie [[mahajana|mahajany]] i [[wadżrajana|wadżrajany]], uosabiającym [[karuna|współczucie]].

== Avalokiteśwara w buddyzmie tybetańskim ==
W [[wadżrajana|wadżrajanie]] praktyka związana z tym [[Jidam|aspektem buddy]] rozwija współczucie i prowadzi medytującego do stanu buddy. Jego imię bywa niekiedy tłumaczone jako „Słuchający płaczów świata”, „Kochające Oczy”{{fakt|data=2015-06}}. Istnieje wiele form Avalokiteśvary, lecz podstawowa i najbardziej popularna to czteroramienny budda o kolorze kryształu siedzący w pozycji medytacyjnej, w lewej ręce trzymający kwiat [[lotos]]u a w prawej [[Mala (przedmiot)|malę]].

Adepci [[buddyzm tybetański|buddyzmu tybetańskiego]] uważają, że kolejnymi [[inkarnacja]]mi Avalokiteśwary są [[Dalajlama|Dalajlamowie]] (szkoła [[Gelug]]pa) i [[Karmapa|Karmapowie]] (szkoła [[kagju|Kagyupa]]).

== Avalokiteśwara w buddyzmie dalekowschodnim ==
W Chinach od ok. IX wieku czczona jest żeńska forma bodhisattwy współczucia, bogini [[Guanyin]] (觀音, ''[[Hanyu pinyin|pinyin]]: Guānyīn'') lub Guanshiyin 観世音. Formy te przyjęły się w buddyzmie koreańskim, północnowietnamskim i japońskim ([[Język japoński|jap.]] ''Kannon'' 観音, lub ''Kanzeon'' 観世音; [[Język koreański|kor.]] ''Kuanŭm'' 관음 lub ''Kuanseŭm bosal'' 관세음보살; [[Język wietnamski|wiet.]] ''Quan Âm'' lub ''Quan Thế Âm Bồ Tát''). ''Guanyin'' jest skrótem od ''Guanshiyin'' i oznacza dosłownie „Postrzegająca Dźwięki Świata”.

== Historia ==
Dokładnie nie wiadomo, kiedy rozpoczął się kult Awalokiteśwary w [[Indie|Indiach]]. Prawdopodobnie po raz pierwszy imię tego bodhisattwy pojawia się w ''[[Suvarṇaprabhāsa sūtra]]'', jednak trudno określić datę powstania tej [[sutra|sutry]]. Na pewno istniała już w I w. skoro jeden z pierwszych propagatorów buddyzmu w Chinach – [[Kaśjapa Matanga|Kāśyapa Mātaṇga]] – prowadził dyskusję na temat tej sutry jeszcze w Indiach, przed przybyciem do Chin{{odn|Getty|1988|s=58}}.

W północnych Indiach kult tego bodhisattwy rozwinął się ok. III w i osiągnął apogeum w VII w. Notują to w swoich dziełach chińscy podróżnicy po Indiach – [[Faxian]] i [[Xuanzang]]. Obaj zresztą darzyli Awalokiteśwarę wielkim szacunkiem{{odn|Getty|1988|s=58}}. Jednak od VIII w. buddyzm zaczął tracić w Indiach popularność i po zniszczeniach ostoi buddyzmu – [[klasztor buddyjski|klasztorów]] – przez muzułmanów, praktycznie w XII w. zniknął.

Kult Awalokiteśwary został w połowie VII w. wprowadzony do [[Tybet (region)|Tybetu]] przez króla [[Songcen Gampo|Songcena Gampo]]. Wkrótce stał się tam najpopularniejszym ze wszystkich buddów i bodhisattwów. Traktowano go i traktuje się go dalej jako przedstawiciela Buddy i strażnika wiary buddyjskiej.

Zarówno w Indiach jak i w Tybecie Awalokiteśwara był zawsze przedstawiany pod postacią męską. Gdy bodhisattwa ten został wprowadzony do Chin, również obdarzony był męską postacią. Faxian i Xuanzang także nie znali go jeszcze w postaci żeńskiej. Jednak prawdopodobnie pierwsze wyobrażenia Awalokiteśwary w postaci żeńskiej pojawiły się w Chinach w VII w. a w wieku XII były już powszechne – także w Korei i Japonii{{odn|Blofeld|1988|s=40}}.

Ilość wyobrażeń poszczególnych buddów i bodhisattwów przedstawionych np. w grotach [[Groty Dziesięciu Tysięcy Buddów|Longmen]], informuje o ich popularności w różnych okresach. Znajduje się tam najwięcej wyobrażeń Buddy Amitabhy – 222. Awalokiteśwara jest reprezentowany przez 197 wyobrażeń. [[Budda Siakjamuni]] występuje w 94 wyobrażeniach, a [[Budda Maitreja|Maitreja]] – w 62.

Maitreja największą popularnością cieszył się na początku VI w. jednak bardzo szybko, bo jeszcze przed połową tego wieku, popularność Awalokiteśwary przewyższyła kult Maitrei. Wiek VII to już całkowity tryumf Amitabhy i Awalokiteśwary; ilość ich wyobrażeń przewyższa kilkakrotnie wyobrażenia Siakjamuniego i Maitrei{{odn|Ch'en|1973|s=171,172}}.

Na powstanie żeńskiej formy tego bodhisattwy złożyły się dwie postacie; jedna z [[panteon]]u tybetańskiego, druga z legendy chińskiej. W buddyzmie tybetańskim boską emanacją bodhisattwy Awalokiteśwary jest [[Tārā (buddyzm)|Tara]], która jest bóstwem żeńskim. Legenda chińska związana była z Miao Shan – mniszką-księżniczką.

                          '''Schemat powstania żeńskiej formy bodhisattwy'''

                            '''[[oświecenie (religie Wschodu)|BODHI]]'''
                              ↓
                       '''BUDDA [[Amitabha|AMITABHA]]'''
          (pierwotne wcielenie zasady współczucia)
                              ↓
                 '''BODHISATTWA AWALOKITEŚWARA'''
            (wtórne wcielenie zasady współczucia)
                              ↓
                            '''TARA'''                                      '''MIAO SHAN'''
            (boska emanacja bodhisattwy – żeńska)    (i inne symbole współczucia – forma żeńska)
                              ↓                                           ↓
                              ---------------------------------------------
                                                ↓
                                             '''[[Guanyin|GUANYIN]]'''
                                             (żeńska)

== Podstawowe formy Awalokiteśwary ==
Poniżej uwidoczniono główne formy bodhisattwy Awalokiteśwary{{odn|Getty|1988|s=55–70}}. Jednak nawet bodhisattwowie noszący to samo imię, np. Padmapāṇi – mogli się różnić w zależności od tego, czy np. reprezentowali formę [[Tantra|tantryczną]] czy nietantryczną oraz czy  są związani z [[Sadhana|sādhaną]].

W krajach buddyzmu [[Azja Południowo-Wschodnia|Azji południowo-wschodniej]], Awalokiteśwara prawie zawsze nosił nazwę Lokeśwara.
* I. '''Jednogłowa'''
: 1. '''Ludzka forma'''
:: A. '''Awalokiteśwara'''. [[Mudra]]: ''namahkāra'' (dewocjonalna). Symbole: różaniec i różowy lotos
:: B. '''[[Padmapani|Padmapāṇi]]'''. Mudra: ''vara'' (miłosierdzie, dobroczynność). Symbole: waza i lotos. Szczególny znak: Amitabha w koronie
:: C. '''Awalokita jako budda'''
:: D. '''Simhanādāvalokiteśwara'''. Pozycja: siedzi na ryczącym lwie. Szczególny znak: półksiężyc we włosach.
:: E. '''Nīlakaṇṭhāryāvalokiteśvara'''.
:: F. '''Trailokyavaśamkara–lokeśvara'''.
:: G. '''Hariharihariuvāhanodbhava'''.
: 2. '''Ludzka forma z emanacjami'''
:: A. '''Awalokiteśwara''': z emanacjami 12 „ukoronowanych” buddów. Symbol: lotos
:: B. '''Simhanāda-lokeśvara''' z emanacjami 5 buddów
: 3. '''Czwororamienna'''.
:: A. '''Forma inkarnowana w [[Dalajlama|dalajlamie]]'''. Mudra: ''namahkāra''. Symbole: lotos, waza, różaniec lub mudry
:: B. Górne ręce: mudra ''namahkāra''. Dolne ręce: mudra ''dhyāna'' (medytacyjna), trzyma patrę (miskę żebraczą))
:: C. Mudra: dharmacakra (obracająca [[Koło Dharmy]])
:: D. '''Rakta-lokeśvara'''
: 4. '''Od dziesięciu do osiemnastu ramion'''
:: A. '''Dziesięcioramienna'''. Mudra: ''añjali''- trzymająca Tārę
:: B. '''Padmanarteśvara'''
: 5. '''Dogmatyczna forma Awalokiteśwary'''
:: A. '''Dwunastoramienna''' (Nāmasangiti?)
: 6. '''Od sześciu do dwudziestu ramion'''
:: A. '''Amoghapāśa'''. Mudra: ''namahkāra'' lub ''dharmacakra''. Szczególny atrybut: ''pāśa'' (lasso). Symbole: różaniec, lotos, łuk itd.
* II. '''Trzygłowa'''
: 1. '''Trzecie oko, cztery ramiona'''. Mudra: ''vara''. Symbole: różaniec, padma (lotos), łuk i strzała.
: 2. '''Hālāhala-lokeśvara'''
* III. '''Pięciogłowa'''
: 1. '''Māyājālakramāryāvalokiteśvara'''. Trzecie oko, dwanaście ramion.
: 2. '''Trzecie oko, dwadzieścia cztery ramiona'''. Mudra: ''aňjali'' (pozdrawiająca), ''namahkāara'', ''dhyāna''
* IV. '''Jedenastogłowa''' (skt. Ekadaśamukha lub Āryapāla)
: 1. '''Od sześciu do ośmiu ramion'''. Mudra: ''namahkāra''. Jedna para ramion wzniesiona w mudrze ''aňjala'', trzymająca wyobrażenie Amitabhy.
* V. '''Inne'''
: 1. '''Tysiącramienna'''. Jeśli ma oczy na dłoniach – ''tysiącooka''. Mudra: ''dharmacakra'' lub ''namahkāra''. Symbole: różaniec, lotus, ''kalaśa'' itd.
: 2. '''Tysiącramienna'''. Dwie górne ręce trzymają miecz i tarczę. Kroczy w prawo po wężu.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko =Blofeld | imię = John | autor link = | tytuł =Bodhisattva of Compassion. The Mystical Tradition of Kuan Yin | wydawca =Shambala | miejsce = Boston | rok = 1988 | strony = | isbn =0-87773-126-8|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Getty| imię =Alice  | autor link = | tytuł = The Gods of Northern Buddhism. Their History and Iconography| wydawca = Dover Publications, Inc.| miejsce = Nowy Jork| rok = 1988 | strony = | isbn =0-486-25575-1|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko =Ch'en | imię = Kenneth | autor link = | tytuł =Buddhism in China. A Historical Survey | wydawca = Princeton University Press| miejsce = Princeton | rok = 1973 | strony = | isbn =0-691-00015-8|odn=tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.diamentowadroga.pl/dd38/zrodzony_z_lotosu | tytuł = artykuł w czasopiśmie | opublikowany = diamentowadroga.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20070927033124/http://www.diamentowadroga.pl/dd38/zrodzony_z_lotosu | zarchiwizowano = 2007-09-27}} Związku Buddyjskiego [[Karma Kagyu]]
* {{cytuj stronę| url=http://www.reikimaster.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=92:bodhisattva-avalokitevara&catid=41:karuna&Itemid=163 | tytuł=Bodhisattva Avalokiteśvara| opublikowany=reikimaster.pl}} – Opis legendy o pojawieniu się Bodhisattvy Avalokiteśvary i opisy form pod jakimi występuje.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bodhisattwowie]]
[[Kategoria:Jidamy]]


text:
# Moony
Moony, właśc. Monica Bragato (ur. 1980 w Wenecji) – włoska wokalistka muzyki house.
Z DJ-em Spillerem stworzyli wspólnie single "Angel Moon", który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Tegoroczna miłość (This Year's Love, 1999) oraz "Butacada" – cover kompozycji Marcosa Valle. Śpiewa w setach didżejskich m.in. w utworze "Point Of View" grupy DB Boulevard.
W maju 2002 roku wydała solowy utwór "Dove (I'll Be Loving You)", którego remiksów dokonali m.in. Robbie Rivera, John Creamer & Stephane K oraz T&F v Moltosugo, mający na koncie wersję "Sing It Back" grupy Moloko. Drugim wydanym przez Moony singlem był "Acrobats (Looking For Balance)", który promował także pierwszy solowy album Moony zatytułowany Life Stories, wydany wiosną 2003 roku.
Swój pseudonim artystyczny zawdzięcza rodzicom, którzy nazywali tak Monicę od dziecka.

## Dyskografia
- 2003: Life Stories

title: Moony

wikitext:
{{dopracować|źródła=2009-10}}
'''Moony''', właśc. '''Monica Bragato''' (ur. [[1980]] w [[Wenecja|Wenecji]]) – [[Włochy|włoska]] [[śpiew|wokalistka]] muzyki [[house]].

Z [[DJ]]-em [[Spiller]]em stworzyli wspólnie [[Singel (muzyka)|single]] "Angel Moon", który znalazł się na [[ścieżka dźwiękowa|ścieżce dźwiękowej]] do [[film]]u ''[[Tegoroczna miłość]]'' (''This Year's Love'', 1999) oraz "Butacada" – [[cover]] kompozycji [[Marcos Valle|Marcosa Valle]]. Śpiewa w [[set]]ach [[DJ|didżejskich]] m.in. w utworze "Point Of View" grupy [[DB Boulevard]].

W maju [[2002]] roku wydała [[solo]]wy [[utwór]] "Dove (I'll Be Loving You)", którego [[remiks]]ów dokonali m.in. [[Robbie Rivera]], [[John Creamer & Stephane K]] oraz [[T&F v Moltosugo]], mający na koncie wersję "Sing It Back" grupy [[Moloko]]. Drugim wydanym przez Moony [[Singel (muzyka)|singlem]] był "Acrobats (Looking For Balance)", który promował także pierwszy [[solo]]wy [[album (wydawnictwo muzyczne)|album]] Moony zatytułowany ''Life Stories'', wydany wiosną [[2003]] roku.

Swój [[pseudonim]] artystyczny zawdzięcza rodzicom, którzy nazywali tak Monicę od dziecka.

== Dyskografia ==
* 2003: ''Life Stories''

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Moony}}
[[Kategoria:Artyści związani z Wenecją]]
[[Kategoria:Włoskie piosenkarki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1985]]


text:
# Crucita
Crucita – miasto turystyczne w zachodnim Ekwadorze, nad Oceanem Spokojnym, położone w prowincji Manabí.

title: Crucita

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Crucita
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Ecuador - Playa Crucita.JPG
 |opis zdjęcia                 = Panorama miasta
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = ECU
 |1. jednostka administracyjna = [[Prowincja Manabí|Manabí]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 11
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 0°52′S 80°32′W
 |commons                      = Category:Crucita
 |www                          =
}}
'''Crucita''' – miasto turystyczne w zachodnim [[Ekwador]]ze, nad [[Ocean Spokojny|Oceanem Spokojnym]], położone w prowincji [[Prowincja Manabí|Manabí]]<ref>[http://www.parapentecrucita.com Curcita]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w Ekwadorze]]

title: Crucita

Państwo: Ekwador

Prowincja: Manabí


text:
# Wyrbica (obwód Wraca)
Wyrbica (bułg. Върбица) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Wraca, w gminie Wraca. W 2024 roku liczyła 428 mieszkańców.

title: Wyrbica (obwód Wraca)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Wyrbica|[[Wyrbica|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wyrbica
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Върбица}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Bułgaria
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Wraca|Wraca]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Wraca (gmina)|Wraca]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2024
 |liczba ludności              = 428{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 43° 17′ 22.15″ N, 23° 50′ 37.84″ E
 |kod mapy                     = Obwód Wraca
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wyrbica''' ({{w języku|bg|Върбица}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Wraca|obwodzie Wraca]], w gminie [[Wraca (gmina)|Wraca]]. W 2024 roku liczyła 428 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-03-2024_2.txt|tytuł=Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес|opublikowany=Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението|język=bg|data dostępu=2024-06-15}}</ref>
</references>

{{Gmina Wraca}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Wraca]]

title: WyrbicaВърбица

Państwo: Bułgaria

Obwód: Wraca

Gmina: Wraca


text:
# Gadahiyabairi
Gadahiyabairi – gaun wikas samiti w środkowej części Nepalu  w strefie Dźanakpur w dystrykcie Sarlahi. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 895 gospodarstw domowych i 5232 mieszkańców (2486 kobiet i 2746 mężczyzn).

title: Gadahiyabairi

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gadahiyabairi
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gaun wikas samiti]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nepal
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dźanakpur (strefa)|Dźanakpur]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Sarlahi (dystrykt)|Sarlahi]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2001
 |liczba ludności                 = 5232
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 26°49′N 85°23′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Gadahiyabairi''' – [[gaun wikas samiti]] w [[Madhyamańćal Wikas Kszetr|środkowej]] części [[Nepal]]u  w strefie [[Dźanakpur (strefa)|Dźanakpur]] w dystrykcie [[Sarlahi (dystrykt)|Sarlahi]]<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Index of Geographical names of Nepal - Central Development Region - Volume II|url=http://web.archive.org/web/20160325174141/http://old.ngiip.gov.np:80/publications/volume2link.php |opublikowany=National Geographic Information Infrastructure Programme |język=en|data dostępu=2010-09-27 |archiwum= http://web.archive.org/web/20160325174141/http://old.ngiip.gov.np:80/publications/volume2link.php |zarchiwizowano = 2016-03-25}}</ref>. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 895 gospodarstw domowych i 5232 mieszkańców (2486 kobiet i 2746 mężczyzn)<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20070708163707/http://www.cbs.gov.np/Population/National%20Report%202001/VDC.pdf|tytuł=VDC’s population|opublikowany=National Association of Village Development Committees in Nepal (NAVIN)|język=en|data dostępu=2020-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Sarlahi}}

[[Kategoria:Dystrykt Sarlahi|Gadahiyabairi]]

title: Gadahiyabairi

Państwo: Nepal

Strefa: Dźanakpur

Dystrykt: Sarlahi


text:
# Gastrafetes
Gastrafetes, gastrafet (gr. γαστραφέτης, dosł. „łuk brzuszny”) – rodzaj udoskonalonego łuku wynalezionego i używanego przez starożytnych Greków, przejętego przez Rzymian.
Broń ta, zwana też łukiem brzusznym (od sposobu naciągu cięciwy) lub greckim, historycznie była stadium pośrednim pomiędzy antycznym łukiem i średniowieczną kuszą. Po raz pierwszy opisana została przez Herona z Aleksandrii w I wieku n.e. w jednym z jego pism (Belopoeika). Jej powstanie datuje się jednak na IV wiek p.n.e. i łączy się z udoskonaleniem starszej konstrukcji (z V stulecia p.n.e.) przez Zopyrosa z Tarentu.
Gastrafetes zbudowany na podobnej zasadzie jak łuk kompozytowy, obsługiwany był indywidualnie. Cięciwę napinano za pomocą suwaka ciągniętego po prowadnicy i zabezpieczanego przed powrotem przez mechanizm zapadkowy. Nazwa „łuk brzuszny” pochodzi od sposobu napinania broni z użyciem nie tylko rąk, gdyż koniec suwaka opierano o ziemię, a kolbę specjalnej konstrukcji – o brzuch (co ułatwiało jej odpowiednie ukształtowanie). Mechanizm spustowy miał dodatkowy mechanizm zapadkowy (rygiel). Po napięciu cięciwy umieszczano strzałę w rowku wyżłobionym w suwaku.
Obsługa cięższego gastrafetesu wymagała więcej czasu niż typowego lekkiego łuku, lecz większa donośność i siła przebicia decydowały o zainteresowaniu tą konstrukcją. Mimo to, grecki łuk brzuszny jako broń piechoty nigdy nie zyskał większego znaczenia i szerszego rozpowszechnienia ze względu na złożony mechanizm i wyższy koszt wytwarzania. Broń ta była na wyposażeniu armii rzymskiej już w czasie podboju Galii w I wieku p.n.e. (o czym wspomina Ammianus Marcellinus), lecz Rzymianie używali jej zwykle w obronie legionowych obozów, a nie w bojowych warunkach polowych.
Ulepszoną i powiększoną około 375 roku p.n.e. odmianą gastrafeta był oksybeles (οξυβελής), osadzony na wysokiej, stabilnej podstawie (statywie) i o naciągu cięciwy wyposażonym w windę korbową (kołowrót).
Podobna broń znana też była w piechocie chińskiej w II/I w. p.n.e., a konstrukcyjna różnica dotyczyła jedynie stałego suwaka. Choć lżejszej odmiany gastrafetesa używano w Bizancjum, w zachodniej Europie ponownie pojawił się on dopiero w średniowieczu już jako kusza w epoce wypraw krzyżowych, znany wśród powracających z Bliskiego Wschodu rycerzy (początkowo określany niewłaściwą nazwą łacińską balista; później we Francji jako arbalete, a w Niemczech Armbrust).

title: Gastrafetes

wikitext:
[[Plik:Gastraphetes Rekonstruktion Saalburg.jpg|thumb|200px|Gastrafetes (rekonstrukcja)]]
[[Plik:Gastraphetes - catapult ancestor - antica catapulta.jpg|thumb|200px|Sposób napinania gastrafeta]]
'''Gastrafetes''', gastrafet ([[język grecki|gr.]] γαστραφέτης, dosł. „łuk brzuszny”) – rodzaj udoskonalonego łuku wynalezionego i używanego przez [[starożytna Grecja|starożytnych Greków]], przejętego przez [[starożytny Rzym|Rzymian]].

Broń ta, zwana też łukiem brzusznym (od sposobu [[siły naciągu|naciągu]] [[cięciwa (łucznictwo)|cięciwy]]) lub greckim, historycznie była stadium pośrednim pomiędzy antycznym [[Łuk (broń)|łukiem]] i średniowieczną [[kusza|kuszą]]. Po raz pierwszy opisana została przez [[Heron z Aleksandrii|Herona z Aleksandrii]] w [[I wiek]]u n.e. w jednym z jego pism (''Belopoeika''). Jej powstanie datuje się jednak na IV wiek p.n.e. i łączy się z udoskonaleniem starszej konstrukcji (z V stulecia p.n.e.) przez [[Zopyros z Tarentu|Zopyrosa z Tarentu]].

Gastrafetes zbudowany na podobnej zasadzie jak [[łuk kompozytowy]], obsługiwany był indywidualnie. Cięciwę napinano za pomocą suwaka ciągniętego po [[prowadnica|prowadnicy]] i zabezpieczanego przed powrotem przez [[mechanizm]] [[zapadka|zapadkowy]]. Nazwa „łuk brzuszny” pochodzi od sposobu napinania broni z użyciem nie tylko rąk, gdyż koniec suwaka opierano o ziemię, a kolbę specjalnej konstrukcji – o brzuch (co ułatwiało jej odpowiednie ukształtowanie). [[Mechanizm spustowy]] miał dodatkowy mechanizm zapadkowy (rygiel). Po napięciu cięciwy umieszczano [[strzała|strzałę]] w rowku wyżłobionym w suwaku.

Obsługa cięższego gastrafetesu wymagała więcej czasu niż typowego lekkiego łuku, lecz większa donośność i siła przebicia decydowały o zainteresowaniu tą konstrukcją. Mimo to, grecki łuk brzuszny jako broń piechoty nigdy nie zyskał większego znaczenia i szerszego rozpowszechnienia ze względu na złożony mechanizm i wyższy koszt wytwarzania. Broń ta była na wyposażeniu armii rzymskiej już w czasie [[wojny galijskie|podboju Galii]] w I wieku p.n.e. (o czym wspomina [[Ammianus Marcellinus]]), lecz Rzymianie używali jej zwykle w obronie legionowych obozów, a nie w bojowych warunkach polowych.

Ulepszoną i powiększoną około 375 roku p.n.e. odmianą gastrafeta był oksybeles (οξυβελής), osadzony na wysokiej, stabilnej podstawie (statywie) i o naciągu cięciwy wyposażonym w windę korbową (kołowrót)<ref>[[Zdzisław Żygulski (historyk sztuki)|Zdzisław Żygulski jun.]]: ''Broń starożytna. Grecja – Rzym – Galia – Germania''. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1998, s. 67.</ref>.

Podobna broń znana też była w piechocie [[Chiny|chińskiej]] w II/I w. p.n.e., a konstrukcyjna różnica dotyczyła jedynie stałego suwaka. Choć lżejszej odmiany gastrafetesa używano w Bizancjum, w zachodniej [[Europa|Europie]] ponownie pojawił się on dopiero w [[średniowiecze|średniowieczu]] już jako [[kusza]] w epoce [[Krucjata|wypraw krzyżowych]], znany wśród powracających z [[Bliski Wschód|Bliskiego Wschodu]] rycerzy (początkowo określany niewłaściwą nazwą łacińską ''balista''; później we [[Francja|Francji]] jako ''arbalete'', a w [[Niemcy|Niemczech]] ''Armbrust'').

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Robert Marek Jurga|Robert M. Jurga]]: ''Machiny wojenne''. Kraków-Warszawa: Donjon/Pelta, 1995, {{ISBN|83-86489-03-0}}, {{ISBN|83-85314-04-0}}
* [[Kazimierz Michałowski]]: ''Technika grecka''. Warszawa: PWN, 1959, seria: Biblioteka «Problemów», s. 118-120
* ''Słownik kultury antycznej. Grecja – Rzym'' (red. [[Lidia Winniczuk|L. Winniczuk]]). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 164-165

== Linki zewnętrzne ==
{{Commonscat|Gastraphetes|Gastrafetes}}
* [http://www.frapanthers.com/teachers/white/galleries/roman_artillary/Gastrophetes.jpg Rekonstrukcja broni]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Machiny miotające]]
[[Kategoria:Łuki i kusze]]


text:
# Vanessa da Mata
Vanessa Sigiane da Mata Ferreira (ur. 10 lutego 1976 w Alto Garças, Mato Grosso) – brazylijska piosenkarka i kompozytorka MPB.

## CD
- Vanessa da Mata (2002)
- Essa Boneca Tem Manual (2004)
- Sim (2007)

## Nagrody
- 2006 i 2008 Prêmio Multishow de Música Brasileira

title: Vanessa da Mata

wikitext:
[[Plik:Vanessa da Mata.jpg|thumb|right|200px|Vanessa da Mata]]

'''Vanessa Sigiane da Mata Ferreira''' (ur. [[10 lutego]] [[1976]] w [[Alto Garças]], [[Mato Grosso]]) – brazylijska piosenkarka i kompozytorka [[MPB (muzyka)|MPB]].

== CD ==
* ''[[Vanessa da Mata (album)|Vanessa da Mata]]'' (2002)
* ''[[Essa Boneca Tem Manual]]'' (2004)
* ''[[Sim (album)|Sim]]'' (2007)

== Nagrody ==
* 2006 i 2008 [[Prêmio Multishow de Música Brasileira]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.vanessadamata.com.br/ Vanessa da Mata - oficjalna strona]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Mata, Vanessa da}}
[[Kategoria:Brazylijskie wokalistki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1976]]


text:
# Joseph Kershaw
Joseph Brevard Kershaw (ur. 5 stycznia 1822 w Camden w Karolinie Południowej, zm. 13 kwietnia 1894 tamże) – generał Armii Konfederacji w wojnie secesyjnej.

## Życiorys
Studiował prawo, później jako ochotnik uczestniczył w wojnie z Meksykiem, po zakończeniu której włączył się w działalność polityczną. W latach 1852–1856 służył w stanowej legislaturze Karoliny Południowej, po secesji stanu i wybuchu wojny wstąpił do stanowej piechoty; dowodził pułkiem piechoty w I bitwie nad Bull Run. W lutym 1862 został generałem brygady, dowodził brygadą podczas kampanii półwyspowej i bitew siedmiodniowych. Później na czele brygady walczył w II bitwie nad Bull Run, bitwie o South Mountain, bitwie nad Antietam i I bitwie pod Fredericksburgiem. W lipcu 1863 walczył w bitwie pod Gettysburgiem, wiosną 1864 wrócił do Wirginii, gdzie wziął udział w bitwie w dziczy i pod Spotsylvanią, po czym otrzymał stopień generała majora. Walczył pod Cold Harbor i w początkowej fazie oblężenia Petersburga. Po wojnie osiadł w Fort Warren w Bostonie, później wrócił do rodzinnego stanu, gdzie pracował jako prawnik. Ponownie zajął się też lokalną polityką. W 1877 został sędzią sądu stanowego, w 1893 zrezygnował ze stanowiska z powodu stanu zdrowia.
Jego żoną była Lucretia Douglas Kershaw.

title: Joseph Kershaw

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Joseph Kershaw
 |grafika                   = Kershaw.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |pełne imię i nazwisko     = Joseph Brevard Kershaw
 |data urodzenia            = 5 stycznia 1822
 |miejsce urodzenia         = [[Camden (Karolina Południowa)|Camden]]
 |data śmierci              = 13 kwietnia 1894
 |miejsce śmierci           = [[Camden (Karolina Południowa)|Camden]]
 |zawód                     = generał Armii Konfederacji
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Joseph Brevard Kershaw''' (ur. [[5 stycznia]] [[1822]] w [[Camden (Karolina Południowa)|Camden]] w [[Karolina Południowa|Karolinie Południowej]], zm. [[13 kwietnia]] [[1894]] tamże) – generał [[Armia Stanów Skonfederowanych|Armii Konfederacji]] w [[wojna secesyjna|wojnie secesyjnej]]<ref name="findagrave.com">{{Cytuj stronę | url = https://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=9082 | tytuł = Joseph Brevard Kershaw | opublikowany = findagrave.com | język = en | data dostępu = 2017-08-28}}</ref>.

== Życiorys ==
Studiował prawo, później jako ochotnik{{r|findagrave.com}} uczestniczył w [[wojna amerykańsko-meksykańska|wojnie z Meksykiem]], po zakończeniu której włączył się w działalność polityczną. W latach 1852–1856 służył w stanowej legislaturze Karoliny Południowej, po secesji stanu i wybuchu wojny wstąpił do stanowej piechoty; dowodził pułkiem piechoty w [[I bitwa nad Bull Run|I bitwie nad Bull Run]]. W lutym 1862 został generałem brygady, dowodził brygadą podczas [[kampania półwyspowa|kampanii półwyspowej]] i [[bitwy siedmiodniowe|bitew siedmiodniowych]]. Później na czele brygady walczył w [[II bitwa nad Bull Run|II bitwie nad Bull Run]], [[bitwa o South Mountain|bitwie o South Mountain]], [[bitwa nad Antietam|bitwie nad Antietam]] i [[I bitwa pod Fredericksburgiem|I bitwie pod Fredericksburgiem]]. W lipcu 1863 walczył w [[bitwa pod Gettysburgiem|bitwie pod Gettysburgiem]], wiosną 1864 wrócił do [[Wirginia|Wirginii]], gdzie wziął udział w [[bitwa w dziczy|bitwie w dziczy]] i [[bitwa pod Spotsylvanią|pod Spotsylvanią]], po czym otrzymał stopień generała majora. Walczył [[bitwa pod Cold Harbor|pod Cold Harbor]] i w początkowej fazie [[oblężenie Petersburga|oblężenia Petersburga]]. Po wojnie osiadł w Fort Warren w [[Boston]]ie, później wrócił do rodzinnego stanu, gdzie pracował jako prawnik. Ponownie zajął się też lokalną polityką{{r|findagrave.com}}. W 1877 został sędzią sądu stanowego, w 1893 zrezygnował ze stanowiska z powodu stanu zdrowia.

Jego żoną była Lucretia Douglas Kershaw{{r|findagrave.com}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=https://www.civilwar.org/learn/biographies/joseph-b-kershaw|tytuł=Joseph Brevard Kershaw|język=en|opublikowany=Civil War Trust|data dostępu=2017-09-05}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kershaw, Joseph}}
[[Kategoria:Generałowie Skonfederowanych Stanów Ameryki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1822]]
[[Kategoria:Zmarli w 1894]]

title: Joseph Kershaw

Pełne imię i nazwisko: Joseph Brevard Kershaw

Data i miejsce urodzenia: 5 stycznia 1822 · Camden

Data i miejsce śmierci: 13 kwietnia 1894 · Camden

Zawód, zajęcie: generał Armii Konfederacji


text:
# Lucjan Bokiniec
Lucjan Bokiniec (ur. 5 lutego 1935 w Turośni Kościelnej, zm. 30 sierpnia 2009 w Gdańsku) – polski działacz kulturalny, animator życia kulturalnego na Wybrzeżu, filmowiec, doktor nauk humanistycznych, wykładowca Politechniki Gdańskiej.

## Życiorys
Syn Antoniego. Ukończył w 1953 Szkołę Ogólnokształcącą Męską stopnia licealnego nr 2 w Białymstoku, w 1959 Wydział Łączności Politechniki Gdańskiej na kierunku łączność ze specjalnością radionawigacja. W 1955 założył w Gdańsku Dyskusyjny Klub Filmowy „Żak” (później im. Zbyszka Cybulskiego), którego był kierownikiem w latach 1958–1973. W latach 1959–1968 był prezesem Międzyuczelnianego Klubu Filmowego Żak. Był inicjatorem i organizatorem Wakacyjnego Studia Wiedzy o Filmie (1962–1972), współpracował z teatrami studenckimi Bim-Bom i Teatrzykiem To-Tu, realizował filmy dydaktyczne. Przez wiele lat należał do władz Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych, Polskiej Federacji Amatorskich Klubów Filmowych, Polskiego Stowarzyszenia Filmu Naukowego oraz rady nadzorczej Pomorskiej Fundacji Filmowej. W 1972 był pomysłodawcą i pierwszym dyrektorem Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku (obecnie w Gdyni) oraz pomysłodawcą nagrody głównej festiwalu – Złotych Lwów. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W 1989 obronił doktorat w dziedzinie nauk humanistycznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
W 1971 ożenił się z Marią z domu Podgórną, nauczycielką języków obcych. Ojciec Sławomira (ur. 1972) i Moniki (ur. 1978).
Zmarł w Gdańsku, pochowany na cmentarzu Srebrzysko (rejon V, taras II, grób 10).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 maja 2000)[1]
- Złoty Krzyż Zasługi (1977)
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Medal Księcia Mściwoja II (2005)[7]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1985)

Źródło:.

## Nagrody
- Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w dziedzinie filmu telewizyjnego, za całokształt dokumentacji kulturalnego ruchu akademickiego, szczególności za film o „Bim-Bomie” (1996)[2]
- Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji 50-lecia Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Żak” im. Zbyszka Cybulskiego (2006)[8]
- Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 50-lecia Klubu Żak (2007)[8]

## Upamiętnienie
Od 2011 nagroda w Konkursie Młodego Kina (etiud studenckich) FPFF w Gdyni nosi imię Lucjana Bokińca.

title: Lucjan Bokiniec

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Lucjan Bokiniec
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 5 lutego 1935
 |miejsce urodzenia         = [[Turośń Kościelna]]
 |data śmierci              = 30 sierpnia 2009
 |miejsce śmierci           = [[Gdańsk]]
 |miejsce spoczynku         = [[Cmentarz Srebrzysko]] w Gdańsku
 |zawód                     = działacz kultury
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}} {{order|KZ|Z}} {{order|MKEN}}<br />{{order|ZDK}}
 |commons                   = Category:Lucjan Bokiniec
}}
[[Plik:Grób Lucjana Bokińca.jpg|mały|Grób Lucjana Bokińca na [[Cmentarz Srebrzysko|cmentarzu Srebrzysko]] (stan w kwietniu 2017)]]
'''Lucjan Bokiniec''' (ur. [[5 lutego]] [[1935]] w [[Turośń Kościelna|Turośni Kościelnej]], zm. [[30 sierpnia]] [[2009]] w [[Gdańsk]]u) – polski działacz kulturalny, animator życia kulturalnego na Wybrzeżu, filmowiec, doktor nauk humanistycznych, wykładowca [[Politechnika Gdańska|Politechniki Gdańskiej]].

== Życiorys ==
Syn Antoniego<ref name=":0" />. Ukończył w 1953 Szkołę Ogólnokształcącą Męską stopnia licealnego nr 2 w Białymstoku<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = BOKINIEC LUCJAN, działacz kultury – Encyklopedia Gdańska |data dostępu = 2024-10-09 |opublikowany = gdansk.gedanopedia.pl |url = https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=BOKINIEC_LUCJAN,_dzia%C5%82acz_kultury}}</ref>, w 1959 Wydział Łączności Politechniki Gdańskiej na kierunku łączność ze specjalnością radionawigacja<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Bokiniec Lucjan {{!}} Politechnika Gdańska |data dostępu = 2024-10-09 |opublikowany = pg.edu.pl |url = https://pg.edu.pl/uczelnia/ludzie-pg/zlota-ksiega/pracujacy-na-rzecz-gospodarki-i-spoleczenstwa/baum-szczepan/bialko-michal/bielinski-kazimierz/biernacki-tomasz/bogucki-dariusz/bokiniec-lucjan |język = pl}}</ref>. W 1955 założył w Gdańsku [[Klub Żak#Kino Studyjne ŻAK i Dyskusyjny Klub Filmowy ŻAK im. Zbyszka Cybulskiego|Dyskusyjny Klub Filmowy „Żak”]] (później im. [[Zbigniew Cybulski|Zbyszka Cybulskiego]]), którego był kierownikiem w latach 1958–1973. W latach 1959–1968 był prezesem Międzyuczelnianego Klubu Filmowego Żak<ref name=":2" />. Był inicjatorem i organizatorem Wakacyjnego Studia Wiedzy o Filmie (1962–1972), współpracował z teatrami studenckimi [[Bim-Bom]] i Teatrzykiem To-Tu, realizował filmy dydaktyczne. Przez wiele lat należał do władz Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych, Polskiej Federacji Amatorskich Klubów Filmowych, Polskiego Stowarzyszenia Filmu Naukowego oraz rady nadzorczej Pomorskiej Fundacji Filmowej. W 1972 był pomysłodawcą i pierwszym dyrektorem [[Festiwal Polskich Filmów Fabularnych|Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku]] (obecnie w [[Gdynia|Gdyni]]) oraz pomysłodawcą nagrody głównej festiwalu – [[Złote Lwy|Złotych Lwów]]<ref name=":3" />. Członek [[Stowarzyszenie Filmowców Polskich|Stowarzyszenia Filmowców Polskich]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://trojmiasto.wyborcza.pl/trojmiasto/1,35612,9723224,Spokojnie__zaraz_ten_film_obejrzymy.html|tytuł=''Spokojnie, zaraz ten film obejrzymy''|opublikowany=trojmiasto.gazeta.pl|data=4 czerwca 2011|data dostępu=2011-06-04}}</ref>. W 1989 obronił doktorat w dziedzinie nauk humanistycznych na [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]<ref name=":3" /><ref>Henryk Tronowicz, [https://dziennikbaltycki.pl/zmarl-lucjan-bokiniec-tworca-festiwalu-polskich-filmow-fabularnych/ar/157717 ''Zmarł Lucjan Bokiniec, twórca Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych''] dziennikbaltycki.pl, 1 września 2009 [dostęp 2024-10-09].</ref>.

W 1971 ożenił się z Marią z domu Podgórną, nauczycielką języków obcych. Ojciec Sławomira (ur. 1972) i Moniki (ur. 1978)<ref name=":2" />.

Zmarł w Gdańsku, pochowany na [[Cmentarz Srebrzysko|cmentarzu Srebrzysko]] (rejon V, taras II, grób 10)<ref>{{Cytuj stronę | url = https://cmentarze-gdanskie.pl/cmentarze/chapter_77037.asp?debug=&smode=1&fnazwisko=Bokiniec&fimie=L&fdataurodzenia=&fdatazgonu= | tytuł = Lucjan Bokiniec | opublikowany = cmentarze-gdanskie.pl | data dostępu = 2019-05-22}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (11 maja 2000)<ref name=":0">{{Monitor Polski|2000|23|474}} „za wybitne zasługi w działalności w ruchu studenckim, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej”.</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (1977)
* [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]
* [[Medal Księcia Mściwoja II]] (2005)<ref>{{Cytuj |tytuł = Laureaci medalu księcia Mściwoja II |data dostępu = 2024-10-09 |opublikowany = bip.gdansk.pl |url = https://bip.gdansk.pl/rada-miasta/Laureaci-medalu-ksiecia-Msciwoja-II,a,7754#2003}}</ref>
* [[Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”]] (1985)
Źródło:<ref name=":2" />.

== Nagrody ==
* Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w dziedzinie filmu telewizyjnego, za całokształt dokumentacji kulturalnego ruchu akademickiego, szczególności za film o „Bim-Bomie” (1996)<ref name=":2" />
* Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji 50-lecia Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Żak” im. Zbyszka Cybulskiego (2006)<ref name=":1">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury |data dostępu = 2024-10-09 |opublikowany = Gdańsk - oficjalny portal miasta |url = https://www.gdansk.pl/urzad-miejski/biuro-prezydenta-ds-kultury/laureaci-nagrody-prezydenta-miasta-gdanska-w-dziedzinie-kultury,a,27578 |język = pl}}</ref>
* Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 50-lecia Klubu Żak (2007)<ref name=":1" />

== Upamiętnienie ==
Od 2011 nagroda w Konkursie Młodego Kina (etiud studenckich) [[Festiwal Polskich Filmów Fabularnych|FPFF w Gdyni]] nosi imię Lucjana Bokińca.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=BOKINIEC_LUCJAN,_dzia%C5%82acz_kultury Biogram w Gedanopedii]
* Informacja o śmierci Lucjana Bokińca w internetowym portalu informacyjnym film.onet.pl (Strona oficjalna FPFF, ESz/1 września 2009 10:04)

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bokiniec, Lucjan}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Gdańskiej]]
[[Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Filmowców Polskich]]
[[Kategoria:Działacze społeczni i kulturalni związani z Gdańskiem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku]]
[[Kategoria:Polscy filmowcy]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Gdańskiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 2009]]

title: Lucjan Bokiniec

Data i miejsce urodzenia: 5 lutego 1935 · Turośń Kościelna

Data i miejsce śmierci: 30 sierpnia 2009 · Gdańsk

Miejsce spoczynku: Cmentarz Srebrzysko w Gdańsku

Zawód, zajęcie: działacz kultury


text:
# Światonia
Światonia – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Wartkowice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

title: Światonia

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Światonia
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat poddębicki|poddębicki]]
 |gmina                  = [[Wartkowice (gmina)|Wartkowice]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 43
 |kod pocztowy           = 99-220<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1281}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = EPD
 |SIMC                   = 0716900
 |kod mapy               = Wartkowice (gmina)
 |współrzędne            = 51°59'09"N 18°54'06"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|137603|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Światonia''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat poddębicki|powiecie poddębickim]], w [[Wartkowice (gmina)|gminie Wartkowice]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo sieradzkie|województwa sieradzkiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Wartkowice}}

[[Kategoria:Wartkowice (gmina)]]

title: Światonia

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: poddębicki

Gmina: Wartkowice

Tablice rejestracyjne: EPD


text:
# Żirajr Poghosjan
Żirajr Poghosjan (orm. Ժիրայր Պողոսյան, ros. Жирайр Теванович Погосян, Żyrajr Tewanowicz Pogosian; ur. 15 stycznia 1942 w Xocavəndzie) – ormiański inżynier i polityk, premier Górskiego Karabachu od 15 czerwca 1998 do 24 czerwca 1999.
Ukończył szkołę w Stepanakercie. Od 1960 do 1965 studiował na Narodowym Uniwersytecie Politechnicznym w Erywaniu, następnie do 1969 pracował w Instytucie Badań Naukowych jako technik, inżynier i projektant. Później od 1969 do 1971 pracował jako projektant w Instytucie Mikroelektroniki, a od 1971 do 1990 w Instytucie Techniki Elektrycznej, gdzie obejmował stanowiska dyrektora departamentu, wicedyrektora i starszego badacza.
Od 1990 do 1992 pracował w służbach specjalnych Armenii. Zaangażował się w działalność polityczną. W 1992 roku tymczasowo pełnił funkcję wicepremiera Górskiego Karabachu, od czerwca 1998 do czerwca 1999 był zaś jego premierem. Nie należy do partii politycznej.
Żonaty, ma dwoje dzieci.

title: Żirajr Poghosjan

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Żirajr Poghosjan
 |imię i nazwisko org = {{k|hy|Ժիրայր Պողոսյան}}
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    = [[15 stycznia]] [[1942]]
 |miejsce urodzenia = [[Xocavənd]]
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = [[Premierzy Górskiego Karabachu|Premier Górskiego Karabachu]]
 |partia            =
 |od                = [[15 czerwca]] [[1998]]
 |do                = [[24 czerwca]] [[1999]]
 |poprzednik        = [[Leonard Petrosjan]]
 |następca          = [[Anuszawan Danielian]]
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |quote             =
}}
'''Żirajr Poghosjan''' ([[język ormiański|orm.]] Ժիրայր Պողոսյան, [[język rosyjski|ros.]] Жирайр Теванович Погосян, ''Żyrajr Tewanowicz Pogosian''; ur. [[15 stycznia]] [[1942]] w Xocavəndzie) – ormiański inżynier i polityk, [[Premierzy Górskiego Karabachu|premier]] [[Górski Karabach|Górskiego Karabachu]] od 15 czerwca 1998 do 24 czerwca 1999.

Ukończył szkołę w [[Stepanakert|Stepanakercie]]. Od 1960 do 1965 studiował na [[Narodowy Uniwersytet Politechniczny Armenii|Narodowym Uniwersytecie Politechnicznym]] w [[Erywań|Erywaniu]], następnie do 1969 pracował w Instytucie Badań Naukowych jako technik, inżynier i projektant. Później od 1969 do 1971 pracował jako projektant w Instytucie Mikroelektroniki, a od 1971 do 1990 w Instytucie Techniki Elektrycznej, gdzie obejmował stanowiska dyrektora departamentu, wicedyrektora i starszego badacza<ref name="hy">{{Cytuj stronę |url = https://web.archive.org/web/20120426071641/http://shoushi.nk.am/am/ah/poghosyan_jirayr_tevani.htm |tytuł = Shoushi: Պողոսյան Ժիրայր Թևանի |data = 26 kwietnia 2012 |opublikowany = Shoushi |język = hy |data dostępu = 2017-11-29}}</ref>.

Od 1990 do 1992 pracował w służbach specjalnych Armenii. Zaangażował się w działalność polityczną. W 1992 roku tymczasowo pełnił funkcję wicepremiera Górskiego Karabachu, od czerwca 1998 do czerwca 1999 był zaś jego premierem<ref name="hy"/>. Nie należy do partii politycznej.

Żonaty, ma dwoje dzieci.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Premierzy Górskiego Karabachu}}

{{SORTUJ:Poghosjan, Żirajr}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Ormiańscy naukowcy]]
[[Kategoria:Premierzy Górskiego Karabachu]]

title: Żirajr PoghosjanԺիրայր Պողոսյան

Data i miejsce urodzenia: 15 stycznia 1942 · Xocavənd

Okres: od 15 czerwca 1998 · do 24 czerwca 1999

Poprzednik: Leonard Petrosjan

Następca: Anuszawan Danielian


text:
# Idiofa
Idiofa – miasto w Demokratycznej Republice Konga. Liczy ponad 50 tys. mieszkańców. Drugie pod względem wielkości miasto w prowincji Kwilu.
Większość mieszkańców miasta stanowi plemię Bunda.

title: Idiofa

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Idiofa
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = COD
 |1. jednostka administracyjna = [[Kwilu (prowincja)|Kwilu]]
 |powierzchnia                 = 14
 |wysokość                     = 554
 |rok                          = 2004
 |liczba ludności              = 50 761
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 04°57′S 19°35′E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Idiofa''' – [[miasto]] w [[Demokratyczna Republika Konga|Demokratycznej Republice Konga]]. Liczy ponad 50 tys. mieszkańców. Drugie pod względem wielkości miasto w prowincji [[Kwilu (prowincja)|Kwilu]]{{fakt|data=2021-12}}.

Większość mieszkańców miasta stanowi plemię [[Bunda (lud)|Bunda]]<ref>{{cytuj stronę | url = https://books.google.pl/books?id=WbwNUG_6UKYC&pg=PA20&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false| tytuł = Les pratiques de sociabilité en Afrique: les mutations culinaires chez les Ambuun | data dostępu = 2018-07-07| autor = | opublikowany = Editions Publibook s. 20| praca = | data = | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w Demokratycznej Republice Konga]]
[[Kategoria:Idiofa| ]]

title: Idiofa

Państwo: Demokratyczna Republika Konga

Prowincja: Kwilu

Powierzchnia: 14 km²


text:
# Sonya Agbéssi
Sonya Agbéssi (ur. 21 sierpnia 1972) – benińska lekkoatletka, która specjalizowała się w trójskoku oraz skoku w dal.
W 1992 startowała w konkursie skoku w dal podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie – z wynikiem 5,64 nie awansowała do finału. W tym samym roku uczestniczyła w zawodach pucharu świata w kubańskiej Hawanie. Uczestniczka mistrzostw świata w 1995 (bez sukcesów). Dwukrotna brązowa medalistka mistrzostw Afryki.

## Rekordy życiowe
- trójskok – 12,68 (19 czerwca 1994, Villeneuve-d’Ascq) rekord Beninu[3]
- skok w dal – 5,88 (7 maja 1989, Arras) były rekord Beninu[4][5]

title: Sonya Agbéssi

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Sonya Agbéssi
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 21 sierpnia 1972
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BEN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Afryki w lekkoatletyce|Mistrzostwa Afryki]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Afryki w Lekkoatletyce 1992|Belle Vue Mauricia 1992]]|trójskok}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Afryki w Lekkoatletyce 1993|Durban 1993]]|trójskok}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Sonya Agbéssi''' (ur. [[21 sierpnia]] [[1972]]) – [[Benin|benińska]] [[lekkoatletyka|lekkoatletka]], która specjalizowała się w [[trójskok]]u oraz [[skok w dal|skoku w dal]].

W 1992 startowała w konkursie skoku w dal podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|igrzysk olimpijskich]] w [[Barcelona|Barcelonie]] – z wynikiem 5,64 nie awansowała do finału<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ag/sonya-agbessi-1.html | tytuł = SR/Olympic Sport | data dostępu = 2011-10-06 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20121112161355/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ag/sonya-agbessi-1.html | zarchiwizowano = 12 listopada 2012}}</ref>. W tym samym roku uczestniczyła w zawodach [[Puchar Świata w Lekkoatletyce 1992|pucharu świata]] w [[kuba]]ńskiej [[Hawana|Hawanie]]. Uczestniczka [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1995|mistrzostw świata]] w [[1995]] (bez sukcesów). Dwukrotna brązowa medalistka [[Mistrzostwa Afryki w lekkoatletyce|mistrzostw Afryki]]<ref>{{Cytuj stronę| url = {{gbrathletics|ic|afc}} | tytuł = GBRAthletics: African Championships | data dostępu = 2009-04-30 | język = en}}</ref>.

== Rekordy życiowe ==
* [[trójskok]] – 12,68 (19 czerwca 1994, [[Villeneuve-d’Ascq]]) rekord Beninu<ref>{{cytuj| url = http://iaaf-ebooks.s3.amazonaws.com/Moscow-2013-Statistics/sources/projet/IAAF-Moscow.pdf | tytuł = IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook | opublikowany = [[Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych|IAAF]] | s = 713 | data dostępu = 2014-09-23 | język = en}}</ref>
* [[skok w dal]] – 5,88 (7 maja 1989, [[Arras (Francja)|Arras]]) były rekord Beninu<ref>{{Cytuj stronę| url = http://web.archive.org/web/20121022172624/http://www.iaaf.org/mm/document/competitions/competition/05/15/63/20090706014834_httppostedfile_p345-688_11303.pdf | tytuł = Biuletyn iaaf sprzed mistrzostw świata 2009 | strony = 607 | data dostępu = 2011-10-06 | język = en}}</ref><ref>{{cytuj| url = http://iaaf-ebooks.s3.amazonaws.com/Moscow-2013-Statistics/sources/projet/IAAF-Moscow.pdf | tytuł = IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook | opublikowany = [[Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych|IAAF]] | s = 711 | data dostępu = 2014-09-23 | język = en}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|id=63636}}
* {{tilastopaja |id=19034 |nazwa=Sonya Agbéssi |płeć=w |data dostępu=6 października 2011}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Agbéssi, Sonya}}
[[Kategoria:Benińscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Benińscy trójskoczkowie]]
[[Kategoria:Benińscy skoczkowie w dal]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1972]]

title: · Sonya Agbéssi

Data urodzenia: 21 sierpnia 1972

title: Dorobek medalowy

brąz:
Belle Vue Mauricia 1992 · trójskok
Durban 1993 · trójskok


text:
# Plosy (przystanek kolejowy)
Plosy (biał. Плёсы; ros. Плёсы) – przystanek kolejowy w miejscowości Plosy, w rejonie homelskim, w obwodzie homelskim, na Białorusi. Położony jest na wschodniej obwodnicy kolejowej Homla.

title: Plosy (przystanek kolejowy)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Plosy
 |nazwa oryginalna           = Плёсы<br />Плёсы
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = BLR
 |miejscowość                = [[Plosy (obwód homelski)|Plosy]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 1
 |liczba krawędzi peronowych = 1
 |kasy                       =
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa Biarozki – Kasciukouka|Biarozki – Kasciukouka]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = obwód homelski
 |współrzędne                = 52°27'22.7"N 31°04'20.7"E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Plosy''' ({{w języku|be|Плёсы}}; {{w języku|ru|Плёсы}}) – [[przystanek osobowy|przystanek kolejowy]] w miejscowości [[Plosy (obwód homelski)|Plosy]], w [[rejon homelski|rejonie homelskim]], w [[obwód homelski|obwodzie homelskim]], na [[Białoruś|Białorusi]]. Położony jest na wschodniej obwodnicy kolejowej Homla.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url =https://railwayz.info/photolines/station/848 | tytuł =о.п. Плёсы | opublikowany =railwayz.info | data = | język =ru | data dostępu = 2021-05-27}}
* {{Cytuj stronę | url =http://maps.by/viewrw/654 | tytuł =Плёсы | opublikowany =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь | data = | język =ru | data dostępu = 2021-05-27}}

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Plosy
|linia         = [[Linia kolejowa Biarozki – Kasciukouka|Biarozki – Kasciukouka]]
|kilometr      = 10,362
|poprzedni     = [[Klanki (przystanek kolejowy)|Klanki]]
|poprzedni_km  = 0,608
|następny      = [[Wałatawa (przystanek kolejowy)|Wałatawa]]
|następny_km   = 3,613
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w rejonie homelskim]]

title: PlosyПлёсы · Плёсы

Państwo: Białoruś

Miejscowość: Plosy


text:
# Otokar Mokrý
Otokar Mokrý (ur. 25 maja 1854 w Czeskich Budziejowicach, zm. 1 stycznia 1899 w Vodňanach) – poeta i powieściopisarz czeski także tłumacz, członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1898 roku.
Z zawodu był adwokatem. Pisał w Narodnich Listach, był redaktorem Lacina knihovna narodni i czasopisma ilustrowanego Domaci krb. Przekładał m.in. Juliusza Słowackiego. Był też posłańcem do parlamentu.

title: Otokar Mokrý

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Otokar Mokrý
 |grafika                   = Otokar Mokry Vilimek.jpg
 |opis grafiki              = Otokar Mokrý 1886)
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[25 maja]] [[1854]]
 |miejsce urodzenia         = [[Czeskie Budziejowice]]
 |data śmierci              = [[1 stycznia]] [[1899]]
 |miejsce śmierci           = [[Vodňany]]
 |zawód                     = [[poeta]]<br />[[pisarz]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Otokar Mokrý
}}
'''Otokar Mokrý''' (ur. 25 maja [[1854]] w [[Czeskie Budziejowice|Czeskich Budziejowicach]], zm. 1 stycznia [[1899]] w [[Vodňany|Vodňanach]]) – [[poeta]] i [[Pisarz|powieściopisarz]] [[Czechy|czeski]] także [[tłumacz]]<ref name="Orgelbrand"/>, członek honorowy Towarzystwa [[Muzeum Polskie w Rapperswilu|Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu]] od [[1898]] roku<ref>Sprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswylu za Rok ...., 1899, s. 5.</ref>.

Z zawodu był [[adwokat]]em. Pisał w ''Narodnich Listach'', był [[redaktor]]em ''Lacina knihovna narodni'' i czasopisma ilustrowanego ''Domaci krb''. Przekładał m.in. [[Juliusz Słowacki|Juliusza Słowackiego]]. Był też posłańcem do parlamentu<ref name="Orgelbrand"/>.

== Przypisy ==
<references>
* <ref name="Orgelbrand">{{cytuj książkę|tytuł=S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna|wydawca=Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów|miejsce=Warszawa|data=XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia)}}</ref>
</references>
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mokrý, Otokar}}
[[Kategoria:Czescy dziennikarze]]
[[Kategoria:Czescy pisarze]]
[[Kategoria:Czescy poeci XIX wieku]]
[[Kategoria:Czescy politycy]]
[[Kategoria:Czescy tłumacze]]
[[Kategoria:Członkowie Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1854]]
[[Kategoria:Zmarli w 1899]]
[[Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Czeskich Budziejowicach]]

title: Otokar Mokrý

Data i miejsce urodzenia: 25 maja 1854 · Czeskie Budziejowice

Data i miejsce śmierci: 1 stycznia 1899 · Vodňany

Zawód, zajęcie: poeta · pisarz


text:
# Ricardo Fornesa i Puigdemasa
Ricardo Fornesa i Puigdemasa (ur. ???? - zm. ????) – hiszpański duchowny katolicki, wikariusz Seo de Urgel i zarazem tymczasowy współksiążę episkopalny Andory od 2 lutego 1940 do 15 kwietnia 1943.

title: Ricardo Fornesa i Puigdemasa

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2020-10}}
'''Ricardo Fornesa i Puigdemasa''' (ur. ???? - zm. ????) – [[Hiszpania|hiszpański]] duchowny [[katolicyzm|katolicki]], wikariusz [[Seo de Urgel]] i zarazem [[współksiążę episkopalny|tymczasowy współksiążę episkopalny Andory]] od [[2 lutego]] [[1940]] do [[15 kwietnia]] [[1943]].

{{Biskupi Seo de Urgell}}
{{DEFAULTSORT:Fornesa i Puigdemasa, Ricardo}}
[[Kategoria:Biskupi Seo de Urgel]]
[[Kategoria:Współksiążęta episkopalni Andory]]


text:
# Michał Sitarski (muzyk)
Michał Sitarski (ur. 1 marca 1972) – polski muzyk, gitarzysta.
Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych założył grupę Beyond the Mirror. Po powrocie do Polski we wrześniu 2001 rozpoczął współpracę z zespołem Lady Pank, którego jest stałym sidemanem. Początkowo pełnił funkcję członka ekipy technicznej, a w wolnym czasie pisał teksty i koncertował z grupą Hetman, z którą nagrał album pt. Wszyscy zaczynamy od zera, zawierający trzy jego kompozycje. Ostatecznie zajął (nieoficjalnie) w zespole Lady Pank miejsce Andrzeja Łabędzkiego. W 2008 dodatkowo grał w zespole Freedom, z którym występował w rock operze Krzyżacy.

## Dyskografia
| Album                                                            | Rok  | Uwagi                                                                                | Źródło |
| ---------------------------------------------------------------- | ---- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ |
| Delator – Manipulacja                                            | 1991 | solo gitarowe w utworze „Manipulacja”                                                                                | [ 5 ]  |
| Beyond The Mirror – Beyond The Mirror                            | 1996 | jako członek zespołu, kompozytor                                                                                | [ 6 ]  |
| Hetman – Wszyscy zaczynamy od zera                               | 2001 | jako członek zespołu, kompozytor utworów „Moda na sukces”, „Pomóż mi”, „Przychodzisz do mnie w snach”                           | [ 7 ]  |
| Lady Pank – Teraz                                                | 2004 | gościnie gitara, chórki w utworze „Sexy-plexi”                                                                                | [ 8 ]  |
| Hetman – Hetman i goście                                         | 2008 | gitara solowa w utworach 2,3,4,7, instrumenty klawiszowe, komputerowe opracowanie perkusji oraz nagranie, mix i mastering płyty | [ 9 ]  |
| Krzyżacy – rock opera na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza | 2011 | gitara elektryczna                                                                                | [ 10 ] |
| Lady Pank – Symfonicznie                                         | 2012 | stały sideman, gitary, chórki                                                                                | [ 11 ] |
| Lady Pank – Akustycznie                                          | 2015 | stały sideman, gitary, chórki                                                                                | [ 12 ] |
| Lady Pank – MTV Unplugged                                        | 2022 | gitara akustyczna, chórki                                                                                | [ 13 ] |

title: Michał Sitarski (muzyk)

wikitext:
{{inne znaczenia|muzyka|aktor [[Michał Sitarski (aktor)|Michał Sitarski]]}}
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Michał Sitarski
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Występ zespołu Lady Pank na Sopot Top of the Top Festival 2022, dzień 1 22.jpg
 |opis zdjęcia          = Michał Sitarski (2022)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[1 marca]] [[1972]]
 |miejsce urodzenia     =
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = gitara
 |typ głosu             =
 |gatunek               =
 |zawód                 = muzyk
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            = Beyond the Mirror, [[Hetman (zespół muzyczny)|Hetman]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument = [[gitara elektryczna]]
 |zespół                = [[Lady Pank]], [[Borysewicz & Kukiz]], [[Freedom (zespół muzyczny)|Freedom]]
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Michał Sitarski''' (ur. [[1 marca]] [[1972]]) – polski [[muzyk]], [[gitara|gitarzysta]].

Podczas pobytu w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]{{kiedy|data=2022-10}} założył grupę Beyond the Mirror<ref name="hetman">{{Cytuj stronę | url = http://www.hetmanband.pl/index_new.php?s=historia | tytuł = Historia | autor = hetmanband.pl | język = pl | data dostępu = 2015-04-18}}</ref>. Po powrocie do Polski we wrześniu [[2001]] rozpoczął współpracę z zespołem [[Lady Pank]], którego jest stałym [[sideman]]em<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.lady-pank.com/muzycy.html#MICHAL | tytuł = Muzycy | autor = lady-pank.com | język = pl | data dostępu = 2015-04-18 | archiwum = https://web.archive.org/web/20150401081923/http://lady-pank.com/muzycy.html#MICHAL | zarchiwizowano = 2015-04-01}}</ref>. Początkowo pełnił funkcję członka ekipy technicznej, a w wolnym czasie pisał teksty i koncertował z grupą [[Hetman (zespół muzyczny)|Hetman]]<ref name=":01">{{Cytuj książkę |strony = 458 |nazwisko = Grzesiek |imię = Michał |tytuł = Lady Pank. Biografia nieautoryzowana |rok = 2013 |wydawca = Bukowy Las}}</ref>, z którą nagrał album pt. ''[[Wszyscy zaczynamy od zera]]'', zawierający trzy jego kompozycje. Ostatecznie zajął (nieoficjalnie) w zespole Lady Pank miejsce [[Andrzej Łabędzki|Andrzeja Łabędzkiego]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.lady-pank.com/zespol.html | tytuł = Historia | autor = lady-pank.com | język = pl | data dostępu = 2015-04-18 | archiwum = https://web.archive.org/web/20131113142717/http://www.lady-pank.com/zespol.html | zarchiwizowano = 2013-11-13}}</ref>. W 2008 dodatkowo grał w zespole [[Freedom (zespół muzyczny)|Freedom]], z którym występował w [[Krzyżacy (rock opera)|rock operze ''Krzyżacy'']]<ref name=":01" />.

== Dyskografia ==
{| class="wikitable"
!Album
!Rok
!Uwagi
!Źródło
|-
|Delator – Manipulacja
|1991
|solo gitarowe w utworze „Manipulacja”
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Delator – Manipulacja |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Discogs |url = https://www.discogs.com/Delator-Manipulacja/release/4364330 |język = en}}</ref>
|-
|Beyond The Mirror – Beyond The Mirror
|1996
|jako członek zespołu, kompozytor
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Beyond The Mirror – Beyond The Mirror CD. Heavy Harmonies Discography |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = heavyharmonies.com |url = https://heavyharmonies.com/cgi-bin/glamcd.cgi?BandNum=4957&CDName=Beyond+The+Mirror}}</ref>
|-
|[[Hetman (zespół muzyczny)|Hetman]] – Wszyscy zaczynamy od zera
|2001
|jako członek zespołu, kompozytor utworów „Moda na sukces”, „Pomóż mi”, „Przychodzisz do mnie w snach”
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Hetman – Wszyscy zaczynamy od zera {{!}} Accord Song {{!}} 2001 {{!}} ACCORD SONG 512 {{!}} Archiwum Polskiego Rocka |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Hetman – Wszyscy zaczynamy od zera {{!}} Accord Song {{!}} 2001 {{!}} ACCORD SONG 512 {{!}} Archiwum Polskiego Rocka 1961 – 2020 |url = https://www.polskirock.eu/wszyscy-zaczynamy-od-zera,hetman,5232,plyta.html |język = pl}}</ref>
|-
|[[Lady Pank]] – [[Teraz (album Lady Pank)|Teraz]]
|2004
|gościnie gitara, chórki w utworze „[[Sexy-plexi]]”
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Oficjalna strona zespołu LADY PANK » CD "TERAZ" LADY PANK – BMG Poland (828766178829), 2004 r. |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Oficjalna strona zespołu LADY PANK |url = https://lady-pank.com/CD_%22TERAZ%22_LADY_PANK_-_BMG_Poland_%28828766178829%29%2C_2004_r. |język = pl}}</ref>
|-
|Hetman – [[Hetman i goście]]
|2008
|gitara solowa w utworach 2,3,4,7, instrumenty klawiszowe, komputerowe opracowanie perkusji oraz nagranie, mix i mastering płyty
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Hetman – Hetman i goście {{!}} Accord Song {{!}} 2008 {{!}} ACCORD SONG 590 {{!}} Archiwum Polskiego Rocka |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Hetman – Hetman i goście {{!}} Accord Song {{!}} 2008 {{!}} ACCORD SONG 590 {{!}} Archiwum Polskiego Rocka 1961 – 2020 |url = https://www.polskirock.eu/hetman-goscie,hetman,5240,plyta.html |język = pl}}</ref>
|-
|[[Krzyżacy (rock opera)|Krzyżacy]] – rock opera na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza
|2011
|gitara elektryczna
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Krzyżacy – rock-opera |data dostępu = 2020-05-06 |url = http://krzyzacy.org/ |język = pl}}</ref>
|-
|Lady Pank – [[Symfonicznie (album Lady Pank)|Symfonicznie]]
|2012
|stały sideman, gitary, chórki
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Oficjalna strona zespołu LADY PANK » 2CD "Symfonicznie" – Universal Music Polska (371 509 6), 2012 r. |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Oficjalna strona zespołu LADY PANK |url = https://lady-pank.com/2CD_%22Symfonicznie%22_-_Universal_Music_Polska_%28371_509_6%29%2C_2012_r. |język = pl}}</ref>
|-
|Lady Pank – [[Akustycznie (album Lady Pank)|Akustycznie]]
|2015
|stały sideman, gitary, chórki
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Oficjalna strona zespołu LADY PANK » CD "Akustycznie" – Sony Music Entertainment (88875104452), 2015 r. |data dostępu = 2020-05-06 |opublikowany = Oficjalna strona zespołu LADY PANK |url = https://lady-pank.com/CD_%22Akustycznie%22_-_Sony_Music_Entertainment_%2888875104452%29%2C_2015_r. |język = pl}}</ref>
|-
|Lady Pank – MTV Unplugged
|2022
|gitara akustyczna, chórki
|<ref>{{Cytuj |autor = Wirtualna Polska Media S.A |tytuł = Lady Pank wydają "MTV Unplugged" |data dostępu = 2022-11-18 |opublikowany = Open FM |url = https://open.fm/muzyka/lady-pank-wydaja-mtv-unplugged-6834887916731072a |język = pl}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.polskirock.art.pl/michal-sitarski,1,1144,muzyk.html | tytuł = Michał Sitarski na archiwumrocka.art.pl | opublikowany = polskirock.art.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160804102937/http://www.polskirock.art.pl/michal-sitarski,1,1144,muzyk.html | zarchiwizowano = 2016-08-04}}

{{Lady Pank}}

{{SORTUJ:Sitarski, Michał}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1972]]
[[Kategoria:Muzycy Lady Pank]]
[[Kategoria:Polscy gitarzyści rockowi]]

title: Michał Sitarski

Data urodzenia: 1 marca 1972

Instrumenty: gitara

Zawód: muzyk

Powiązania: Beyond the Mirror, Hetman


text:
# Leszcze (wieś w województwie łódzkim)
Leszcze – wieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Łęczyca.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.
Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 703.
Leszcze graniczą z Łęczycą, znajdują się na jej zachodnim krańcu. W XII w. odnotowano je jako własność Gumberta i Mściwoja.
Na początku XIX w. Leszcze należały do Walentego Bielickiego, który posiadał we wsi dwór. Po jego śmierci w 1811 r. Leszcze przejął Jan Bielicki, który w 1827 r. sprzedał majątek Ludwikowi Bielickiemu. W 1829 r. Leszcze przejął (prawdopodobnie za długi) sędzia pokoju Feliks Masłowski herbu Samson z żoną Jadwigą z Bielickich Masłowską. Po śmierci małżeństwa Masłowskich (ich neoklasycystyczne pomniki znajdują się na cmentarzu rzymskokatolickim w Łęczycy) właścicielami Leszcza stali się w l. 70. XIX w. Maryna z Bielickich Gukiel i jej mąż, warszawski muzyk i nauczyciel, Jan Gukiel. W 1883 r. Leszcze zostały wystawione na licytację przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie.

Dwór obecnie nie istnieje.

W 2008 r. na łamach "Verbum Nobile" – periodyku Związku Szlachty Polskiej, ukazał się obszerny materiał "Z dziejów dóbr Leszcze pod Łęczycą".

title: Leszcze (wieś w województwie łódzkim)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Leszcze|inne znaczenia nazwy Leszcze]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Leszcze
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat łęczycki|łęczycki]]
 |gmina                  = [[Łęczyca (gmina wiejska)|Łęczyca]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 24
 |kod pocztowy           = 99-100<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=655}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = ELE
 |SIMC                   = 0570074
 |kod mapy               = Łęczyca (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 52°03'33"N 19°10'21"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|67391|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Leszcze''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat łęczycki|powiecie łęczyckim]], w [[Łęczyca (gmina wiejska)|gminie Łęczyca]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo płockie (1975–1998)|województwa płockiego]].

Przez miejscowość przebiega [[droga wojewódzka nr 703]].

Leszcze graniczą z Łęczycą, znajdują się na jej zachodnim krańcu. W XII w. odnotowano je jako własność Gumberta i Mściwoja.

Na początku XIX w. Leszcze należały do Walentego Bielickiego, który posiadał we wsi dwór. Po jego śmierci w 1811 r. Leszcze przejął Jan Bielicki, który w 1827 r. sprzedał majątek Ludwikowi Bielickiemu. W 1829 r. Leszcze przejął (prawdopodobnie za długi) sędzia pokoju Feliks Masłowski herbu Samson z żoną Jadwigą z Bielickich Masłowską. Po śmierci małżeństwa Masłowskich (ich neoklasycystyczne pomniki znajdują się na cmentarzu rzymskokatolickim w Łęczycy) właścicielami Leszcza stali się w l. 70. XIX w. Maryna z Bielickich Gukiel i jej mąż, warszawski muzyk i nauczyciel, Jan Gukiel. W 1883 r. Leszcze zostały wystawione na licytację przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie.

Dwór obecnie nie istnieje.

W 2008 r. na łamach "Verbum Nobile" – periodyku Związku Szlachty Polskiej, ukazał się obszerny materiał "Z dziejów dóbr Leszcze pod Łęczycą".

== Zobacz też ==
* [[Leszcze]]
* [[Leszczewek]]
* [[Leszczewo]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
T. Nowak, [w:] Łęczyca. Dzieje miasta w średniowieczu i w XX w., Łódź - Łęczyca 2003.

{{Gmina Łęczyca}}

[[Kategoria:Łęczyca (gmina wiejska)]]

title: Leszcze

Powiat: łęczycki

Gmina: Łęczyca

Tablice rejestracyjne: ELE


text:
# Pytajnik (skała)
Pytajnik – skała w Dolinie Będkowskiej na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, we wsi Będkowice w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Wielka Wieś. Znajduje się w północnym skrzydle Bramy Będkowskiej, przy wylocie Wąwozu Będkowickiego do Doliny Będkowskiej. Pod szczytem wschodnich zboczy Doliny Będkowskiej znajduje się grupa skał, na mapie Geoportalu opisanych jako Skały Północnej Bramy Będkowskiej. Wspinacze skalni wyróżniają wśród nich skały: Pytajnik, Zapytajnik, Odpowiednik i Rogata Grań. Pytajnik jest najbardziej z nich wysunięty na południe i wznosi się w narożu Wąwozu Będkowickiego i Doliny Będkowskiej.
Zbudowany z wapieni Pytajnik znajduje się na stromym zboczu porośniętym lasem sosnowo-bukowym. Ma wysokość 12–25 m, ściany miejscami połogie, miejscami pionowe z filarem.

## Drogi wspinaczkowe
Wspinacze zaliczają Pytajnika do Grupy Bramy Będkowskiej. Na Pytajniku jest łącznie 14 dróg wspinaczkowych o trudności od V- do VI.5+ w skali Kurtyki. Mają zamontowane stałe punkty asekuracyjne w postaci 1-11 ringów (r) i stanowiska zjazdowe (st), na drodze Z motyką na Pytajnik (V-) tylko 1 pętla (p).

Pytajnik I
1. W cieniu Pytajnika; 5r + VI+, 16 m
2. Na skraju cienia; 5r + st, VI, 16 m
3. Trawers Pytajnika; 4r, V+, 35 m
4. Myślnik; 7r + st, VI.1+, 18 m
5. Nie pytaj dziewczyno; 9r + st, VI.1+, 25 m
6. Trele morele; 10r + st, VI.5+, 25 m

Pytajnik II
1. Prostowanie Pytajnika; 11r + st, VI.1, 25 m
2. Lewy Pytajnik; 6r + st, VI-, 25 m
3. Międzypycie; 6r + st, VI.1+, 25 m
4. Prawy Pytajnik; 11r + st, VI.1, 25 m

Pytajnik III
1. Prawie diretka; 2r, VI, 25 m
2. Z motyką na Pytajnik; 1p, V-, 25 m
3. Prawie robi różnicę; 3r, VI+, 25 m
4. Zacięcie Pytajnika; V, 25 m[3].

Poniżej skały Pytajnik znajduje się Schronisko w Bramie Będkowskiej. Jego otwór jest widoczny ze ścieżki prowadzącej spod Rotundy do Pytajnika.

title: Pytajnik (skała)

wikitext:
{{Współrzędne|50°09′59.5″N 19°44′32.1″E|type:landmark|umieść=na górze}}
'''Pytajnik''' – [[Skałka (geomorfologia)|skała]] w [[Dolina Będkowska|Dolinie Będkowskiej]] na [[Wyżyna Krakowsko-Częstochowska|Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej]], we wsi [[Będkowice (województwo małopolskie)|Będkowice]] w [[województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[powiat krakowski|powiecie krakowskim]], w [[Wielka Wieś (gmina)|gminie Wielka Wieś]]. Znajduje się w północnym skrzydle [[Brama Będkowska|Bramy Będkowskiej]], przy wylocie [[Wąwóz Będkowicki|Wąwozu Będkowickiego]] do Doliny Będkowskiej<ref name=hac />. Pod szczytem wschodnich zboczy Doliny Będkowskiej znajduje się grupa skał, na mapie [[Geoportal]]u opisanych jako Skały Północnej Bramy Będkowskiej<ref name=geo />. [[Wspinaczka skalna|Wspinacze skalni]] wyróżniają wśród nich skały: Pytajnik, [[Zapytajnik]], [[Odpowiednik (skała)|Odpowiednik]] i [[Rogata Grań (Dolina Będkowska)|Rogata Grań]]. Pytajnik jest najbardziej z nich wysunięty na południe i wznosi się w narożu Wąwozu Będkowickiego i Doliny Będkowskiej<ref name=hac />.

Zbudowany z wapieni Pytajnik znajduje się na stromym zboczu porośniętym lasem sosnowo-bukowym. Ma wysokość 12–25 m, ściany miejscami połogie, miejscami pionowe z [[filar (geomorfologia)|filarem]]<ref name=topo />.
<gallery mode=packed heights=170>
Brama Będkowska DK24.jpg
Pytajnik DK24.jpg
Pytajnik DK77.jpg
Pytajnik DK77 (2).jpg
Pytajnik DK77 (4).jpg
</gallery>
{{commonscat|Pytajnik}}

== Drogi wspinaczkowe ==
Wspinacze zaliczają Pytajnika do Grupy Bramy Będkowskiej<ref name=topo />. Na Pytajniku jest łącznie 14 [[droga wspinaczkowa|dróg wspinaczkowych]] o trudności od V- do VI.5+ w [[Skala trudności dróg skalnych|skali Kurtyki]]. Mają zamontowane stałe [[punkt asekuracyjny|punkty asekuracyjne]] w postaci 1-11 [[ring (wspinaczka)|ringów]] (r) i stanowiska zjazdowe (st), na drodze ''Z motyką na Pytajnik'' (V-) tylko 1 pętla (p)<ref name=hac />.
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=23em <!-- od 10 do 23 --> |liczba=2 |
; Pytajnik I:
# ''W cieniu Pytajnika''; 5r + VI+, 16 m
# ''Na skraju cienia''; 5r + st, VI, 16 m
# ''Trawers Pytajnika''; 4r, V+, 35 m
# ''Myślnik''; 7r + st, VI.1+, 18 m
# ''Nie pytaj dziewczyno''; 9r + st, VI.1+, 25 m
# ''Trele morele''; 10r + st, VI.5+, 25 m
; Pytajnik II:
# ''Prostowanie Pytajnika''; 11r + st, VI.1, 25 m
# ''Lewy Pytajnik''; 6r + st, VI-, 25 m
# '' Międzypycie''; 6r + st, VI.1+, 25 m
# ''Prawy Pytajnik''; 11r + st, VI.1, 25 m
; Pytajnik III:
# ''Prawie diretka''; 2r, VI, 25 m
# ''Z motyką na Pytajnik''; 1p, V-, 25 m
# ''Prawie robi różnicę''; 3r, VI+, 25 m
# ''Zacięcie Pytajnika''; V, 25 m<ref name=topo />.
}}
Poniżej skały Pytajnik znajduje się [[Schronisko w Bramie Będkowskiej]]. Jego otwór jest widoczny ze ścieżki prowadzącej spod [[Rotunda (skała)|Rotundy]] do Pytajnika<ref name=jp />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=geo>{{cytuj |url = http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/ |tytuł = Geoportal. Mapa lotnicza |data dostępu = 2019-01-06}}</ref>
<ref name=hac>{{Cytuj |autor = Paweł Haciski |tytuł = Jura Południowa. Przewodnik wspinaczkowy |wydawca = Wydawnictwo Ring |miejsce = Warszawa |data = 2015 |isbn = 978-83-937960-0-7}}</ref>
<ref name=jp>{{cytuj |url = http://jaskiniepolski.pgi.gov.pl/Details/Information/1968 |autor = Andrzej Górny |tytuł = Schronisko w Bramie Będkowskiej |praca = Jaskinie Polski |opublikowany = Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy |data dostępu = 2022-02-14}}</ref>
<ref name=topo>{{cytuj |url = http://topo.portalgorski.pl/LXX,Grupa-Bramy-B%C4%99dkowskiej,Dolina-B%C4%99dkowska,Jura-Krakowsko-Cz%C4%99stochowska,skala,256 |tytuł = Topo wspinaczkowe portalu górskiego |data dostępu = 2019-02-10}}</ref>
</references>

{{Skały Doliny Będkowskiej}}

[[Kategoria:Będkowice (województwo małopolskie)|Będkowice]]
[[Kategoria:Formacje skalne Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Tereny wspinaczkowe]]


text:
# Plombières
Plombières (niem. Bleiberg, nld. Blieberg, wa. Blîbère, do 1919 Bleyberg) – miejscowość i gmina (commune) w Belgii, w Regionie Walońskim, w prowincji Liège, w okręgu Verviers. 1 stycznia 2024 roku liczyła 10 771 mieszkańców.

## Podział administracyjny
W skład gminy wchodzi pięć dzielnic (section):
- Gemmenich
- Hombourg (Homburg)
- Montzen
- Moresnet (Alt Moresnet)
- Sippenaeken

title: Plombières

wikitext:
{{Inne znaczenia|gminy w Belgii|[[Plombières (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Plombières
 |nazwa oryginalna             = ''niem.'' Bleiberg
 ''nld.'' Blieberg
 ''wa.'' Blîbère
 |rodzaj miasta                =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Blason Plombieres.svg
 |flaga                        = Flag of Plombières.svg
 |dopełniacz nazwy             = Plombières
 |państwo                      = Belgia
 |1. jednostka administracyjna = [[Region Waloński|Waloński]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Liège (prowincja)|Liège]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Verviers (okręg)|Verviers]]
 |kod statystyczny             =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 53,17
 |wysokość                     =
 |rok                          = 1 stycznia 2024
 |liczba ludności              = 10 771<ref>[https://statbel.fgov.be/de/open-data/bevoelkerung-nach-wohnsitz-nationalitaet-familienstand-alter-und-geschlecht-10 BUS]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 203
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               =
 |kod mapy                     = Liège
 |współrzędne                  = 50°21′N 6°10′E
 |commons                      = Category:Plombières
 |www                          = http://www.plombieres.be
}}
'''Plombières''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''Bleiberg'', [[Język niderlandzki|nld.]] ''Blieberg'', [[Język waloński|wa.]] ''Blîbère'', do 1919 ''Bleyberg'') – miejscowość i [[gmina]] ''(commune)'' w [[Belgia|Belgii]], w [[Region Waloński|Regionie Walońskim]], w prowincji [[Liège (prowincja)|Liège]], w okręgu [[Verviers (okręg)|Verviers]]. 1 stycznia 2024 roku liczyła 10 771 mieszkańców.

== Podział administracyjny ==
W skład gminy wchodzi pięć dzielnic ''(section)'':
* [[Gemmenich]]
* [[Hombourg (Plombières)|Hombourg]] ''(Homburg)''
* [[Montzen]]
* [[Moresnet (Plombières)|Moresnet]] ''(Alt Moresnet)''
* [[Sippenaeken]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Verviers (okręg)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Verviers (okręg)]]
[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Liège]]
[[Kategoria:Gminy w prowincji Liège]]

title: Plombièresniem. Bleiberg · nld. Blieberg · wa. Blîbère

Herb: Flaga

Państwo: Belgia

Region: Waloński

Prowincja: Liège

Dystrykt: Verviers

Zarządzający: Marie Stassen↗