text:
# Koncerz
Koncerz – jednoręczna kolna broń biała wywodząca się od miecza, używana w XV-XVIII wieku przez kawalerię. Charakterystyczną cechą koncerza jest bardzo długa i wąska głownia.
Nazwę niektórzy językoznawcy wywodzą od łacińskiego contus oznaczającego drąg bądź smukły pocisk, jednakże wobec oczywistego pochodzenia wschodniego, etymologicznie miałaby ona bliższy związek z tatarskim kandżarem.

## Opis
Koncerz był bronią wykazującą liczne cechy wspólne z długim mieczem. Jego cechami charakterystycznymi była znaczna długość (150–180 cm) oraz prosta głownia o przekroju trój- lub czworokątnym (rzadziej soczewkowatym, płaskim lub graniastym o wklęsłych bokach). Typowy koncerz był jednoręczny, choć istniała również jego odmiana dwuręczna, zwana estokiem.
Ze względu na długość głowni przy jej stosunkowo małym przekroju był bronią podatną na złamanie, zapewne dlatego zachowało się niewiele oryginalnych egzemplarzy (w Polsce m.in. w zbiorach Czartoryskich w Krakowie).
Znane są przykłady broni kombinowanej jako koncerza połączonego z pistoletem, co miało umożliwiać oddanie strzału w czasie szarży (wątpliwość co do praktycznego użycia budzić może ciężar własny takiej broni).

## Pochodzenie i rodzaje
Pochodzenie tej broni nie jest dokładnie znane – w XV wieku pojawiła się ona zarazem na Bliskim Wschodzie (Turcja), na Węgrzech i pograniczu francusko-niemieckim. W zależności od miejsca pochodzenia rozróżnia się więc trzy typy koncerzy: turecki, węgierski (najczęściej używany w Polsce) i zachodnioeuropejski. Specyficznie polską odmianę koncerzy z mieczową rękojeścią i ze skróconą trójgraniastą głownią nazywano w XVII wieku granatami.

## Ewolucja i zastosowanie
Pierwotne koncerze z XV–XVI w. były bardzo zbliżone do mieczy (długość około 130 cm, prosty jelec, rękojeść mieczowa), jednakże XVI–XVII wieku stały się lżejsze i praktycznie przystosowane wyłącznie do kłucia (do 160 cm długości, półotwarta rękojeść i dodatkowo kulista głowica), poza tym w XVII–XVIII w. użytkowano najlżejsze (oficerskie) typy koncerzy z rękojeścią zamkniętą typu szablowego). Broń ta używana była przez jazdę do walki z piechotą uzbrojoną w broń drzewcową (stąd jej długość) i wyłącznie do walki z konia. Troczony pod siodłem (lewym lub prawym kolanem jeźdźca) koncerz stosowany był w ataku po skruszeniu kopii lub w warunkach braku miejsca na rozpędzenie konia do szarży.
W Polsce i na Węgrzech koncerzy używano w oddziałach jazdy husarskiej i lekkiej (zwłaszcza przez oficerów) i posiadały zwykle rękojeści zamknięte, jak w szablach husarskich. Koncerze typu węgierskiego i zachodnioeuropejskiego były bronią wyłącznie o przeznaczeniu bojowym, natomiast w przypadku broni tureckiej dzięki bogatym zdobieniom była to głównie broń paradna. W wojskach cesarskich koncerze były obok szabel częstą bronią lekkiej jazdy najemnej – węgierskiej (husarzy) i polskiej (lisowczyków), były też popularne w kawalerii chorwackiej.
W walkach toczonych z najeźdźcami we wschodniej Europie koncerz dzięki swej konstrukcji był bronią niejednokrotnie skuteczniejszą od ciężkiej szabli husarskiej – wbijany w rozpędzie spiczastym końcem przebijał zarówno tureckie kolczugi, bechtery, bajdany, jak i filcowe burki czy grube, pikowane bawełniane kaftany noszone przez jeźdźców tatarskich. Natomiast jako broń o bardzo wąskiej głowni, pozbawionej tnących krawędzi, nie nadawał się do cięcia z rozmachem. Dlatego do nieobeznania i fantazji literackiej należy zaliczać spotykane u Sienkiewicza stwierdzenia o używaniu go w boju jako ciężkiej kawaleryjskiej broni siecznej.

title: Koncerz

wikitext:
[[Plik:Koncerz Muzeum Zagłębia (croped).jpg|thumb|500px|Koncerz husarski z [[Muzeum Zagłębia w Będzinie|Muzeum Zagłębia]] na [[zamek w Będzinie|zamku w Będzinie]]]]
'''Koncerz''' – jednoręczna [[Broń kolna|kolna]] [[broń biała]] wywodząca się od [[miecz]]a, używana w XV-XVIII wieku przez [[Jazda|kawalerię]]<ref>{{encyklopedia PWN|id=3924781|tytuł=koncerz|data dostępu=2021-08-21}}</ref>. Charakterystyczną cechą koncerza jest bardzo długa i wąska [[głownia]].

Nazwę niektórzy językoznawcy wywodzą od [[łacina|łacińskiego]] ''contus'' oznaczającego drąg bądź smukły pocisk, jednakże wobec oczywistego pochodzenia wschodniego, etymologicznie miałaby ona bliższy związek z tatarskim [[handżar (broń)|kandżarem]]<ref>[[Władysław Łoziński]]: ''Życie polskie w dawnych wiekach''. Warszawa: Iskry, 2006, s. 147.</ref>.

== Opis ==
[[Plik:Musée des Canonniers - Lille - Sword.JPG|thumb|250px|Koncerz w muzeum w [[Lille]]]]
Koncerz był bronią wykazującą liczne cechy wspólne z [[Miecz długi|długim mieczem]]. Jego cechami charakterystycznymi była znaczna długość (150–180 [[centymetr|cm]]) oraz prosta [[głownia]] o przekroju trój- lub czworokątnym (rzadziej [[soczewka|soczewkowatym]], płaskim lub graniastym o wklęsłych bokach). Typowy koncerz był jednoręczny, choć istniała również jego odmiana dwuręczna, zwana [[estok]]iem.

Ze względu na długość głowni przy jej stosunkowo małym przekroju był bronią podatną na złamanie, zapewne dlatego zachowało się niewiele oryginalnych egzemplarzy (w Polsce m.in. w zbiorach Czartoryskich w [[Kraków|Krakowie]]).

Znane są przykłady [[broń kombinowana|broni kombinowanej]] jako koncerza połączonego z pistoletem, co miało umożliwiać oddanie strzału w czasie szarży<ref>W. Kwaśniewicz: ''Leksykon broni…'', dz. cyt., s. 112.</ref> (wątpliwość co do praktycznego użycia budzić może ciężar własny takiej broni).

== Pochodzenie i rodzaje ==
Pochodzenie tej broni nie jest dokładnie znane – w XV wieku pojawiła się ona zarazem na [[Bliski Wschód|Bliskim Wschodzie]] (Turcja), na [[Węgry|Węgrzech]] i pograniczu [[Francja|francusko]]-[[Niemcy|niemieckim]]. W zależności od miejsca pochodzenia rozróżnia się więc trzy typy koncerzy: turecki, węgierski (najczęściej używany w Polsce) i zachodnioeuropejski. Specyficznie polską odmianę koncerzy z mieczową rękojeścią i ze skróconą trójgraniastą głownią nazywano w XVII wieku '''granatami'''<ref>M. Gradowski, Z. Żygulski: ''Słownik uzbrojenia historycznego'', dz. cyt., s. 26; W. Kwaśniewicz: ''Leksykon broni…'', dz. cyt., s. 111.</ref>.

== Ewolucja i zastosowanie ==
Pierwotne koncerze z XV–XVI w. były bardzo zbliżone do [[miecz]]y (długość około 130 cm, prosty [[Jelec (broń)|jelec]], [[rękojeść]] mieczowa), jednakże XVI–XVII wieku stały się lżejsze i praktycznie przystosowane wyłącznie do kłucia (do 160 cm długości, półotwarta rękojeść i dodatkowo kulista głowica), poza tym w XVII–XVIII w. użytkowano najlżejsze (oficerskie) typy koncerzy z rękojeścią zamkniętą typu szablowego)<ref>M. Gradowski, Z. Żygulski: ''Słownik uzbrojenia historycznego'', dz. cyt., s. 26.</ref>. Broń ta używana była przez [[jazda|jazdę]] do walki z piechotą uzbrojoną w [[broń drzewcowa|broń drzewcową]] (stąd jej długość) i wyłącznie do walki z konia. Troczony pod [[Siodło|siodłem]] (lewym lub prawym kolanem jeźdźca) koncerz stosowany był w ataku po skruszeniu [[kopia (broń)|kopii]] lub w warunkach braku miejsca na rozpędzenie konia do [[szarża|szarży]].

W Polsce i na Węgrzech koncerzy używano w oddziałach jazdy husarskiej i lekkiej (zwłaszcza przez oficerów) i posiadały zwykle rękojeści zamknięte, jak w [[szabla|szablach]] husarskich. Koncerze typu węgierskiego i zachodnioeuropejskiego były bronią wyłącznie o przeznaczeniu bojowym, natomiast w przypadku broni tureckiej dzięki bogatym zdobieniom była to głównie [[broń paradna]]. W wojskach [[Monarchia Habsburgów|cesarskich]] koncerze były obok szabel częstą bronią lekkiej jazdy najemnej – węgierskiej ([[racowie|husarzy]]) i polskiej ([[lisowczycy|lisowczyków]]), były też popularne w kawalerii chorwackiej<ref>Vladimir Brnardic: ''Armie cesarskie wojny trzydziestoletniej 1618-1648 (2): Kawaleria''. Oświęcim: Wyd. Napoleon V/Osprey, 2019, s. 42, 49.</ref>.

W walkach toczonych z najeźdźcami we wschodniej Europie koncerz dzięki swej konstrukcji był bronią niejednokrotnie skuteczniejszą od ciężkiej szabli husarskiej – wbijany w rozpędzie spiczastym końcem przebijał zarówno tureckie [[Kolczuga|kolczugi]], [[bechter]]y, [[bajdana|bajdany]], jak i filcowe burki czy grube, pikowane bawełniane kaftany noszone przez jeźdźców tatarskich<ref group="uwaga">Takie użycie i skuteczność broni pośrednio potwierdza jej niemiecka nazwa ''Panzerstecher'' (Vladimir Brnardic: ''Armie cesarskie wojny trzydziestoletniej 1618-1648 (2): Kawaleria'', dz. cyt., s. 49).</ref>. Natomiast jako broń o bardzo wąskiej głowni, pozbawionej tnących krawędzi, nie nadawał się do cięcia z rozmachem. Dlatego do nieobeznania i fantazji literackiej należy zaliczać spotykane u [[Henryk Sienkiewicz|Sienkiewicza]] stwierdzenia o używaniu go w boju jako ciężkiej kawaleryjskiej broni siecznej<ref group="uwaga">Np.: „…zdawało mu się, że koncerz obsunął mu się w cięciu po Babiniczowej misiurce” (''[[Potop (powieść)|Potop]]'', t. 3, rozdz. XXI); „Ciął mnie koncerzem w głowę i obalił” (''Potop'', t. 2, rozdz. XL); „… do wściekłego Tuhaj-beja przypadł Skrzetuski i w łeb go koncerzem trzasnął (…), może kuta w Damaszku misiurka cięcie wytrzymała, dość że brzeszczot zwinął się na głowie i uderzywszy płaszczyzną spękał się na drobne kawałki” (''[[Ogniem i mieczem]]'', t. 2, rozdz. XXIV); „…olbrzymi husarz… staje w strzemionach, by ciąć tym okropniej, i ze strasznym zamachem spuszcza ostrze koncerza na sędziwą głowę (…) i Kiaja, rozcięty niemal do ramion, pada… ” (''[[Pan Wołodyjowski]]'', Epilog).</ref>.
{{Siostrzane projekty
 |commons = Category:Koncerz
 |słownik = koncerz
 |źródła = Encyklopedia staropolska/Koncerz
 |cytaty = Koncerz
}}
== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Włodzimierz Kwaśniewicz]]: ''Leksykon broni białej i miotającej''. Warszawa: [[Bellona (wydawnictwo)|Dom Wydawniczy Bellona]], 2003, s. 110–113
* [[Michał Gradowski]], [[Zdzisław Żygulski (historyk sztuki)|Zdzisław Żygulski jun.]]: ''Słownik uzbrojenia historycznego''. Warszawa: [[Wydawnictwo Naukowe PWN]], 2010, {{ISBN|83-01-12390-7}}

{{Broń biała}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Broń kolna]]


text:
# Edward Jankowski (piłkarz)
Edward Karol Jankowski (ur. 9 stycznia 1930 w Katowicach, zm. 19 marca 1987 w Rybniku) – polski piłkarz, reprezentant kraju.
Debiutował w reprezentacji Polski 25 maja 1952 w Bukareszcie w przegranym meczu z reprezentacją Rumunii (0:1).

wikiname: plwiki

title: Edward Jankowski (piłkarz)

in_language: pl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Edward Jankowski
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Edward Karol Jankowski
 |data urodzenia          = 9 stycznia 1930
 |miejsce urodzenia       = [[Bogucice]]
 |data śmierci            = 19 marca 1987
 |miejsce śmierci         = [[Rybnik]]
 |wzrost                  = 178 cm
 |pozycja                 = [[napastnik|środkowy napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1942–1943 ! [[1. FC Katowice|1.FC Kattowitz]] !!
! 1944 ! TuS Bogucice !!
! 1945–1950 ! KS 20 Katowice !!
! 1950–1951 ! [[Gwardia Warszawa (piłka nożna)|Gwardia Warszawa]] !!
! 1951 ! [[Wawel Kraków]] !!
! 1951–1953 ! [[Legia Warszawa (piłka nożna)|CWKS Warszawa]] ! 19 ! 5
! 1953–1954 ! [[Górnik Radlin]] ! 19 ! 7
! 1954–1962 ! [[Górnik Zabrze]] ! 166 ! 88
! 1962–1964 ! [[Western Eagles FC|Polonia SC]] !!
! 1965–1969 ! [[ROW 1964 Rybnik|ROW Rybnik]] !!
 |kariera reprezentacyjna = ! 1952–1961 ! {{flaga|PRL}} [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|Polska]] ! 10 ! 4
 |kariera trenerska       = ! ! [[ROW 1964 Rybnik|ROW II Rybnik]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Edward Karol Jankowski''' (ur. [[9 stycznia]] [[1930]] w [[Katowice|Katowicach]], zm. [[19 marca]] [[1987]] w [[Rybnik]]u) – [[Polska|polski]] piłkarz, reprezentant kraju.

Debiutował w [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Polski]] 25 maja 1952 w [[Bukareszt|Bukareszcie]] w przegranym meczu z [[Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacją Rumunii]] (0:1).

== Bibliografia ==
* [[Andrzej Gowarzewski]]: ''Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3)'', Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

{{SORTUJ:Jankowski, Edward}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 1987]]
[[Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze 1. FC Katowice]]
[[Kategoria:Piłkarze Górnika Radlin]]
[[Kategoria:Piłkarze Górnika Zabrze]]
[[Kategoria:Piłkarze Gwardii Warszawa]]
[[Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa]]
[[Kategoria:Piłkarze Western Eagles FC]]
[[Kategoria:Piłkarze ROW Rybnik]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach]]

title: · Edward Jankowski

Pełne imię i nazwisko: Edward Karol Jankowski

Data i miejsce urodzenia: 9 stycznia 1930 · Bogucice

Data i miejsce śmierci: 19 marca 1987 · Rybnik

Pozycja: środkowy napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

1.FC Kattowitz

TuS Bogucice

KS 20 Katowice

Gwardia Warszawa

Wawel Kraków

CWKS Warszawa · 19 · (5)

Górnik Radlin · 19 · (7)

Górnik Zabrze · 166 · (88)

Polonia SC

ROW Rybnik

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Polska · 10 · (4)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna


text:
# Robert Alicki
Robert Alicki (ur. 12 września 1951 r. w Toruniu) – polski uczony, fizyk, profesor nauk fizycznych. Były dziekan Wydziału Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Gdańskiego. Obecnie pracuje jako profesor w Międzynarodowym Centrum Teorii Technologii Kwantowych.

## Życiorys
W 1974 r. obronił pracę magisterską. Doktoryzował się w 1977 r., zaś habilitację uzyskał w 1983. Tytuł profesora otrzymał 17 kwietnia 1992 r.
Pod jego opieką tytuł doktora w latach 1997-2016 uzyskało 5 osób, w tym prof. Danuta Makowiec.
Jest autorem ok. 120 publikacji naukowych oraz współautorem trzech monografii.
Wraz z Alejandro Jenkinsem stworzył pracę tłumaczącą zasady działaniu mechanizmu elektryzowania się ciał (zjawiska tryboelektryczności) z punktu widzenia fizyki kwantowej.

## Nagrody i wyróżnienia
W latach 1981–1983 był laureatem Stypendium Humboldta. W 1978 oraz 1984 otrzymał Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Otrzymał ponadto stypendium Fundacji Kościuszkowskiej.
Jest członkiem International Association of Mathematical Physics, Societas Humboldtiana Polonorum oraz Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.

title: Robert Alicki

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Robert Alicki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 12 września 1951
 |miejsce urodzenia         = Toruń
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = fizycznych
 |specjalność               =
 |almamater                 =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Instytucja
 |jednostka1 nazwa          = Międzynarodowe Centrum Teorii Technologii Kwantowych
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Robert Alicki''' (ur. 12 września 1951 r. w Toruniu)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Prof. Dr. Robert Alicki — Freiburg Institute for Advanced Studies – FRIAS |data dostępu = 2020-02-14 |opublikowany = www.frias.uni-freiburg.de |url = https://www.frias.uni-freiburg.de/en/people/fellows/current-fellows/alicki}}</ref><ref name=":1" /> – polski uczony, fizyk, profesor nauk fizycznych. Były dziekan Wydziału Matematyki i Fizyki [[Uniwersytet Gdański|Uniwersytetu Gdańskiego]]<ref name="np">{{ludzie nauki|34185|osoba=prof. dr hab. Robert Alicki|data dostępu=2020-02-14}}</ref>. Obecnie pracuje jako profesor w [[Międzynarodowe Centrum Teorii Technologii Kwantowych|Międzynarodowym Centrum Teorii Technologii Kwantowych]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = prof. dr hab. Robert Alicki |data =  |data dostępu = 2020-02-14 |opublikowany = ug.edu.pl |url = https://ug.edu.pl/pracownik/217/robert_alicki |język = pl}}</ref>.

== Życiorys ==
W 1974 r. obronił pracę magisterską<ref name=":0" />. Doktoryzował się w 1977 r.<ref name=":0" />, zaś habilitację uzyskał w 1983<ref name=":0" />. Tytuł profesora otrzymał 17 kwietnia 1992 r.<ref name="np" />

Pod jego opieką tytuł doktora w latach 1997-2016 uzyskało 5 osób, w tym prof. [[Danuta Makowiec]].

Jest autorem ok. 120 publikacji naukowych<ref name="scopus">{{Cytuj |tytuł = Scopus preview - Scopus - Author details (Alicki, Robert) |data dostępu = 2020-02-14 |opublikowany = www.scopus.com |url = https://www.scopus.com/authid/detail.uri?authorId=56261445800}}</ref> oraz współautorem trzech monografii<ref name="repo-ug">{{Cytuj |tytuł = Robert Alicki |data dostępu = 2020-02-14 |opublikowany = repozytorium.bg.ug.edu.pl |url = https://repozytorium.bg.ug.edu.pl/info/author/UOGace97e1d240047d38fc7477f00e91435/Robert+Alicki?r=publication&affil=&tab=publications&sort=&lang=pl}}</ref>.

Wraz z Alejandro Jenkinsem stworzył pracę tłumaczącą zasady działaniu [[Elektryzacja|mechanizmu elektryzowania się ciał (zjawiska tryboelektryczności)]] z punktu widzenia fizyki kwantowej<ref>{{Cytuj |tytuł = Duet fizyków z UG i Universidad de Costa Rica wyjaśnił zjawisko elektryzowania {{!}} Aktualności - Uniwersytet Gdański |data = 2020-12-21 |data dostępu = 2024-12-31 |opublikowany = Duet fizyków z UG i Universidad de Costa Rica wyjaśnił zjawisko elektryzowania {{!}} Aktualności - Uniwersytet Gdański |url = https://ug.edu.pl/news/pl/635/duet-fizykow-z-ug-i-universidad-de-costa-rica-wyjasnil-zjawisko-elektryzowania}}</ref>.

== Nagrody i wyróżnienia ==
W latach 1981–1983 był laureatem [[Fundacja Alexandra von Humboldta|Stypendium Humboldta]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Robert Alicki |data dostępu = 2020-02-14 |opublikowany = prabook.com |url = https://prabook.com/web/robert.alicki/702918 |język = en}}</ref>. W 1978 oraz 1984 otrzymał Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej<ref name=":1" />. Otrzymał ponadto stypendium [[Fundacja Kościuszkowska|Fundacji Kościuszkowskiej]]<ref name=":1" /><ref name=":0" />.

Jest członkiem ''International Association of Mathematical Physics''<ref name=":1" /><ref name=":0" />'', Societas Humboldtiana Polonorum''<ref name=":1" /><ref name=":0" /> oraz [[Gdańskie Towarzystwo Naukowe|Gdańskiego Towarzystwa Naukowego]]<ref name=":1" /><ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Alicki, Robert}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]
[[Kategoria:Polscy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Gdańskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Toruniu]]

title: Robert Alicki

Data i miejsce urodzenia: 12 września 1951 · Toruń


text:
# Detern
Detern – miasto (niem. Flecken) w Niemczech, w kraju związkowym Dolna Saksonia, w powiecie Leer, wchodzi w skład gminy zbiorowej Jümme.

## Dzielnice
- Amdorf
- Barge
- Detern
- Deternerlehe
- Neuburg
- Stickhausen
- Velde

title: Detern

wikitext:
{{dopracować|źródła=2018-08}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Detern
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = DEU_Detern_COA.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = DE-NI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna = [[Powiat Leer|Leer]]
 |powierzchnia                 = 23,30
 |wysokość                     = 3
 |rok                          = 31.12.2008
 |liczba ludności              = 2710
 |gęstość zaludnienia          = 63
 |numer kierunkowy             = 04957
 |kod pocztowy                 = 26847
 |tablice rejestracyjne        = LER
 |kod mapy                     = Dolna Saksonia
 |współrzędne                  = 53°14′N 7°38′E
 |commons                      =
 |www                          = http://www.detern.de/
}}
'''Detern''' – [[miasteczko (urbanizacja)|miasto]] ([[język niemiecki|niem.]] ''Flecken'') w [[Niemcy|Niemczech]], w [[kraj związkowy|kraju związkowym]] [[Dolna Saksonia]], w [[Powiat Leer|powiecie Leer]], wchodzi w skład [[Wspólnoty administracyjne i związki gmin w Niemczech|gminy zbiorowej]] [[gmina zbiorowa Jümme|Jümme]].

== Dzielnice ==
* Amdorf
* Barge
* Detern
* Deternerlehe
* Neuburg
* Stickhausen
* Velde

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.detern.de/ Strona internetowa miasta]

{{gmina zbiorowa Jümme}}
{{Powiat Leer}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Leer]]
[[Kategoria:Miasteczka w Dolnej Saksonii]]

title: Detern

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Dolna Saksonia

Powiat: Leer

Wysokość: 3 m n.p.m.

Tablice rejestracyjne: LER


text:
# Eduard Ohlinger
Eduard Ohlinger (ur. 20 maja 1967 w Haßloch, zm. 12 grudnia 2004 tamże) – niemiecki sztangista.
W 1988 wystartował na igrzyskach olimpijskich w wadze ciężkiej, jednakże nie został sklasyfikowany.
Zmarł na zawał serca 18 godzin po zawodach, na których reprezentował swój klub KSV Mannheim. Osierocił czworo dzieci. Oprócz KSV Mannheim reprezentował AC 1892 Mutterstadt, AC Soest i TSV Regen.

title: Eduard Ohlinger

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Eduard Ohlinger
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = podnoszenie ciężarów
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 20 maja 1967
 |miejsce urodzenia         = [[Haßloch (Nadrenia-Palatynat)|Haßloch]]
 |data śmierci              = 12 grudnia 2004
 |miejsce śmierci           = [[Haßloch (Nadrenia-Palatynat)|Haßloch]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 178 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BRD}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Eduard Ohlinger''' (ur. 20 maja 1967 w [[Haßloch (Nadrenia-Palatynat)|Haßloch]], zm. 12 grudnia 2004 tamże) – [[Niemcy|niemiecki]] [[podnoszenie ciężarów|sztangista]].

W 1988 wystartował na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|igrzyskach olimpijskich]] w wadze ciężkiej, jednakże nie został sklasyfikowany<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1988/WLT/mens-heavyweight-ii.html | tytuł = Weightlifting at the 1988 Seoul Summer Games: Men's Heavyweight II | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-05-20 | archiwum = https://web.archive.org/web/20081002162107/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1988/WLT/mens-heavyweight-ii.html | zarchiwizowano = 2008-10-02}}</ref>.

Zmarł na zawał serca 18 godzin po zawodach, na których reprezentował swój klub KSV Mannheim. Osierocił czworo dzieci<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.faz.net/aktuell/sport/18-stunden-nach-wettkampf-olympia-gewichtheber-eduard-ohlinger-gestorben-11243523.html | tytuł = 18 Stunden nach Wettkampf: Olympia-Gewichtheber Eduard Ohlinger gestorben | data = 2004-12-13 | opublikowany = faz.net | język = de | data dostępu = 2014-05-20}}</ref>. Oprócz KSV Mannheim reprezentował AC 1892 Mutterstadt<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.rudi-seidel.de/Masters-Statistik-2002.pdf | tytuł = World Masters Games 2002 Statistik – Gewichtheben | opublikowany = rudi-seidel.de | strony = 5, 22 | język = de | data dostępu = 2014-05-20}}</ref>, AC Soest i TSV Regen.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/oh/eduard-ohlinger-1.html | tytuł = Eduard Ohlinger | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-05-20 | archiwum = https://web.archive.org/web/20090502010100/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/oh/eduard-ohlinger-1.html | zarchiwizowano = 2009-05-02}}

{{SORTUJ:Ohlinger, Eduard}}
[[Kategoria:Niemieccy sztangiści]]
[[Kategoria:Niemieccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Sztangiści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1967]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]

title: · Eduard Ohlinger

Data i miejsce urodzenia: 20 maja 1967 · Haßloch

Data i miejsce śmierci: 12 grudnia 2004 · Haßloch


text:
# Włodzimierz Zieliński (major)
Włodzimierz Zieliński (ur. 31 maja 1893 w Lublinie, zm. 23 listopada 1945 w Paryżu) – major piechoty Wojska Polskiego i urzędnik konsularny.

## Życiorys
Włodzimierz Zieliński urodził się w rodzinie Kazimierza i Heleny z Barczewskich. Był bratem Tomasza (najstarszy z rodzeństwa, uczestnik konspiracji antycarskiej, zamordowany przez ochranę), Tadeusza, Stefana (zamordowany w obozie hitlerowskim Auschwitz), Lusi, Zofii Szczeklik, Anny Sokołowskiej primo voto Niedźwieckiej i Wandy Broniewskiej (grób rodzinny Zielińskich - kwatera 1b/25/6 grób 3822 na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Limanowskiego 72 w Radomiu).
Po ukończeniu Szkoły Handlowej w Radomiu zaliczył 4 semestry Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej. Należał do Związku Strzeleckiego od 1911 r. do wybuchu I wojny światowej. 1 sierpnia 1914 roku wraz z młodszym bratem Tadeuszem wstąpił do Legionów Polskich, do kompanii rzeszowskiej. W lutym 1915 roku przeszedł do 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień kaprala. 17 lipca 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a następnie w Łomży. W obozie przebywał do marca 1918 roku. Następnie należał do Polskiej Organizacji Wojskowej.
W 1918 roku był organizatorem jednej z kompanii 24 pułku piechoty w Radomiu, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej aż do zawieszenia broni. Wraz z bratem Tadeuszem zasadzili Drzewo Wolności (rosnące do dziś) przed budynkiem Resursy Obywatelskiej w Radomiu.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 930. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 21 pułk piechoty w Warszawie. Od 1923 roku pełnił służbę w 78 pułku piechoty w Baranowiczach. 18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Z dniem 15 kwietnia 1931 roku został przeniesiony do dyspozycji dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie, bez prawa do należności za przesiedlenie. Pozostając w dyspozycji dyrektora PUWFiPW od 1 lipca 1931 roku pełnił obowiązki szefa Instruktoratu Wychowania Fizycznego przy Ambasadzie RP w Paryżu, który funkcjonował na prawach Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w kraju, a obejmował swoją właściwością Polonię we Francji, a później także w Belgii. Na tym stanowisku położył duże zasługi w ustabilizowaniu sytuacji Związku Strzeleckiego we współpracy z podpułkownikiem Augustem Emilem Fieldorfem, komendantem Związku Strzeleckiego we Francji i porucznikiem Witoldem Kułakowskim, komendantem Strzelca w Belgii. Z dniem 1 października 1933 roku został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Skarbu. Z dniem 1 stycznia 1934 roku przydział został mu przedłużony o kolejne dwa miesiące. W Ministerstwie Skarbu pełnił obowiązki kierownika Biura Personalnego. Z dniem 31 marca 1934 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie. 13 marca 1934 roku został mianowany dyrektorem Biura Personalnego Ministerstwa Skarbu. Na tym stanowisku pozostawał do 30 czerwca 1936 roku. 1 października 1937 roku został mianowany konsulem w Konsulacie Generalnym w Paryżu, konsulem generalnym tamże (1938–1939). W 1940 roku został skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay. Następnie powołano go na stanowisko konsula generalnego w Marsylii (1944).
Zmarł 23 listopada 1945 roku w Paryżu. Został pochowany na polskim cmentarzu w Montmorency.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (12 maja 1931)[17]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1934)[18]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie, 1922)[19]
- Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1939)[20]
- Srebrny Krzyż Zasługi (8 sierpnia 1925)[21]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[22]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[22]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)[23]

title: Włodzimierz Zieliński (major)

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Włodzimierz Zieliński
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet mjr.svg
 |stopień              = [[major]] piechoty
 |data urodzenia       = 31 maja 1893
 |miejsce urodzenia    = [[Lublin]]
 |data śmierci         = 23 listopada 1945
 |miejsce śmierci      = [[Paryż]]
 |lata służby          =
 |siły zbrojne         = [[Plik:Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png|20px]] [[Armia Austro-Węgier]]
[[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
[[Plik:Poland badge.jpg|40px]] [[Polskie Siły Zbrojne]]
 |formacja             = [[Plik:Orzełek legionowy.svg|20px]] [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legiony Polskie]]
 |jednostki            = [[78 Pułk Piechoty (II RP)|78 Pułk Piechoty]]
[[Centrum Wyszkolenia Artylerii (II RP)|Centrum Wyszkolenia Artylerii]]
 |stanowiska           = wykładowca
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
 [[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|KN|KN}} {{order|OOP|KK}} {{order|KW|2}} {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|KZ|IIRPS}} {{order|MDS|S}} {{order|MDS|B}} {{order|MPXRWWRŁ}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}{{Polityk infobox
 |polityk = Włodzimierz Zieliński
 |data urodzenia = 31 maja 1893
 |miejsce urodzenia = [[Lublin]]
 |data śmierci = 23 listopada 1945
 |miejsce śmierci = [[Paryż]]
 |grafika =
 |funkcja = Konsul Generalny RP w Paryżu
 |partia =
 |od = 1938
 |do = 1939
 |poprzednik = [[Stanisław Kara]]
 |następca = [[Witold Obrębski]]
 |2 funkcja = Konsul Generalny RP w Marsylii
 |2 partia =
 |2 od = 1944
 |2 do =
 |2 poprzednik =
 |2 następca = [[Witold Obrębski]]
 |3 funkcja =
 |3 partia =
 |3 od =
 |3 do =
 |3 poprzednik =
 |3 następca =
 |odznaczenia =
}}
'''Włodzimierz Zieliński''' (ur. [[31 maja]] [[1893]] w [[Lublin]]ie, zm. [[23 listopada]] [[1945]] w [[Paryż]]u) – [[major]] piechoty [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]] i urzędnik konsularny.

== Życiorys ==
Włodzimierz Zieliński urodził się w rodzinie Kazimierza i Heleny z Barczewskich. Był bratem Tomasza (najstarszy z rodzeństwa, uczestnik konspiracji antycarskiej, zamordowany przez ochranę), [[Tadeusz Zieliński (pułkownik WP)|Tadeusza]], Stefana (zamordowany w obozie hitlerowskim [[Auschwitz-Birkenau|Auschwitz]]), Lusi, Zofii Szczeklik, Anny Sokołowskiej primo voto Niedźwieckiej i Wandy Broniewskiej (grób rodzinny Zielińskich - kwatera 1b/25/6 grób 3822 na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Limanowskiego 72 w [[Radom|Radomiu]]).

Po ukończeniu Szkoły Handlowej w Radomiu zaliczył 4 semestry Wydziału Chemicznego [[Politechnika Lwowska|Politechniki Lwowskiej]]. Należał do [[Związek Strzelecki|Związku Strzeleckiego]] od 1911 r. do wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. 1 sierpnia 1914 roku wraz z młodszym bratem [[Tadeusz Zieliński (pułkownik WP)|Tadeuszem]] wstąpił do [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]], do kompanii rzeszowskiej. W lutym 1915 roku przeszedł do [[1 Pułk Ułanów Legionów Polskich|1 pułku ułanów Legionów Polskich]]. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem [[Kawaleryjskie kursy Legionów Polskich|kawaleryjskiego kursu oficerskiego]] przy 1 pułku ułanów w [[Ostrołęka|Ostrołęce]]. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień [[kapral]]a{{odn|CAW|loc=sygn. I.120.1.125 s. 11}}. 17 lipca 1917 roku, po [[kryzys przysięgowy|kryzysie przysięgowym]], został internowany w [[Obóz internowania w Szczypiornie|Szczypiornie]], a następnie w [[Łomża|Łomży]]. W obozie przebywał do marca 1918 roku. Następnie należał do [[Polska Organizacja Wojskowa|Polskiej Organizacji Wojskowej]].

W 1918 roku był organizatorem jednej z kompanii [[24 Pułk Piechoty (II RP)|24 pułku piechoty]] w Radomiu, uczestniczył w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]] aż do zawieszenia broni. Wraz z bratem Tadeuszem zasadzili [[Dąb Wolności (Radom)|Drzewo Wolności]] (rosnące do dziś) przed budynkiem Resursy Obywatelskiej w Radomiu{{fakt|data=2021-03}}.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu [[Kapitan (ranga)|kapitana]] ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 czerwca 1919 roku i 930. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był [[21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”|21 pułk piechoty]] w Warszawie{{odn|Lista starszeństwa|1922|s=53}}. Od 1923 roku pełnił służbę w [[78 Pułk Piechoty (II RP)|78 pułku piechoty]] w [[Baranowicze|Baranowiczach]]{{odn|Rocznik Oficerski|1923|s=349, 412}}{{odn|Rocznik Oficerski|1924|s=305, 356}}{{odn|Rocznik Oficerski|1928|s=92, 181}}. 18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 45}}. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony do [[Centrum Wyszkolenia Artylerii (II RP)|Centrum Wyszkolenia Artylerii]] w [[Toruń|Toruniu]] na stanowisko wykładowcy{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 220}}. Z dniem 15 kwietnia 1931 roku został przeniesiony do dyspozycji dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie, bez prawa do należności za przesiedlenie{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 240}}{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=31, 451}}. Pozostając w dyspozycji dyrektora PUWFiPW od 1 lipca 1931 roku pełnił obowiązki szefa Instruktoratu Wychowania Fizycznego przy [[Ambasada RP w Paryżu|Ambasadzie RP w Paryżu]], który funkcjonował na prawach Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w kraju, a obejmował swoją właściwością [[Polonia we Francji|Polonię we Francji]], a później także w [[Belgia|Belgii]]. Na tym stanowisku położył duże zasługi w ustabilizowaniu sytuacji [[Związek Strzelecki|Związku Strzeleckiego]] we współpracy z podpułkownikiem [[August Emil Fieldorf|Augustem Emilem Fieldorfem]], komendantem Związku Strzeleckiego we Francji i porucznikiem Witoldem Kułakowskim, komendantem Strzelca w Belgii{{odn|Szafkowski|1999|s=67-68}}{{odn|Rocznik Służby Zagranicznej|1938|s=241}}. Z dniem 1 października 1933 roku został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Skarbu{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 21}}. Z dniem 1 stycznia 1934 roku przydział został mu przedłużony o kolejne dwa miesiące. W Ministerstwie Skarbu pełnił obowiązki kierownika Biura Personalnego{{odn|Rocznik Służby Zagranicznej|1938|s=241}}. Z dniem 31 marca 1934 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do [[5 Pułk Piechoty Legionów|5 pułku piechoty Legionów]] w Wilnie{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 140, 187}}. 13 marca 1934 roku został mianowany dyrektorem Biura Personalnego Ministerstwa Skarbu. Na tym stanowisku pozostawał do 30 czerwca 1936 roku. 1 października 1937 roku został mianowany [[Konsul (urzędnik)|konsulem]] w Konsulacie Generalnym w Paryżu{{odn|Rocznik Służby Zagranicznej|1938|s=241}}, [[Ambasada RP w Paryżu|konsulem generalnym tamże]] (1938–1939). W 1940 roku został skierowany do [[Ośrodek Oficerski w Cerizay|obozu odosobnienia w Cerizay]]<ref>Mirosław Dymarski, ''Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939–1942'', [w:] Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116.</ref>. Następnie powołano go na stanowisko [[Konsulat Generalny RP w Marsylii|konsula generalnego w Marsylii]] (1944)<ref>''Polska służba zagraniczna po 1 września 1939 r.'', Londyn 1954.</ref>.

Zmarł 23 listopada 1945 roku w Paryżu. Został pochowany na [[Cmentarz Les Champeaux w Montmorency|polskim cmentarzu w Montmorency]]<ref>[http://www.tombeauxpolonais.eu/content/zieli%C5%84ski-w%C5%82odzimierz-1894-1945 Grób Włodzimierza Zielińskiego na stronie tombeauxpolonais.eu]</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] (12 maja 1931)<ref>{{Monitor Polski|1931|111|163}} „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.</ref>
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (11 listopada 1934)<ref>{{Monitor Polski|1934|259|337}} „za zasługi na polu pracy społecznej”.</ref>
* [[Krzyż Walecznych]] (dwukrotnie, 1922)<ref>[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/48299/edition/64878/content Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922.07.08 R.3 Nr 19] s. 492 „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921” oraz za działalność w byłej POW.</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (28 czerwca 1939)<ref>{{Monitor Polski|1939|149|353}} „za zasługi na polu pracy społecznej”.</ref>
* Srebrny [[Krzyż Zasługi]] (8 sierpnia 1925)<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1925184081301.pdf M.P. z 1925 r. nr 184, poz. 813] „za zasługi, położone przy zwalczaniu akcji dywersyjnej w województwach wschodnich”.</ref>
* Srebrny [[Medal za Długoletnią Służbę]]<ref name=":0">{{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 czerwca 1939|rok=1939|wydawca=Stowarzyszenie Samopomoc Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej|miejsce=Warszawa|strony=255|url=http://dlibra.umcs.lublin.pl/dlibra/publication/36469/edition/33267/content?|data dostępu=2023-03-15}}</ref>
* Brązowy [[Medal za Długoletnią Służbę]]<ref name=":0" />
* [[Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej]] (Łotwa, 1929)<ref>[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/54132/edition/70344/content Dz. Pers. MSWojsk.] Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240.</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20171108210222/http://caw.wp.mil.pl/plik/file/legiony_polskie/i_120_1/I_120_1_125.pdf|tytuł=Komenda Legionów (Dowództwo Polskiego Korpusu Posiłkowego)|opublikowany=[[Centralne Archiwum Wojskowe]]|data dostępu=2017-11-07|odn={{odn/id|CAW|loc=}}}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164|tytuł=Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych|data dostępu=2016-02-15|odn={{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Lista starszeństwa oficerów zawodowych|miejsce=Warszawa|rok=1922|wydawca=[[Ministerstwo Spraw Wojskowych]]|odn={{odn/id|Lista starszeństwa|1922}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1923|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1923|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=119157|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1923}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1924|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1924|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59165|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1924}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1928|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1928|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59431|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1928}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1932|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1932|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59691|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1932}}}}
* {{cytuj pismo|nazwisko=Szafkowski|imię=Zbigniew|tytuł=Działalność Polskiego Związku Strzeleckiego we Francji i Belgii w latach 1913–1940|czasopismo=Prace Naukowe Wyższej Szkoły Pedagogicznej|wolumin=2|strony=|data=|rok=1999|wydawca=[[Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie|Wyższa Szkoła Pedagogiczna]]|miejsce=Częstochowa|issn=1505-4241|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę | url = http://ci.pw.edu.pl/Nauka/Akcja-Biogramy-na-100-lecie-PW/Inne/Zielinski-Wlodzimierz | tytuł = Biogram Włodzimierza Zielińskiego na stronach Politechniki Warszawskiej| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = | data dostępu = 2015-08-14}}
* {{Cytuj stronę | url = http://mjp.najlepszemedia.pl/wykaz-legionistow/wykaz/legionista/28210-zielinski | tytuł = Włodzimierz Zieliński w wykazie legionistów na stronach Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = | data dostępu = 2015-08-14}}

{{SORTUJ:Zieliński, Włodzimierz}}
[[Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914)]]
[[Kategoria:Internowani w Łomży]]
[[Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej w Paryżu]]
[[Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym w Szczypiornie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie]]
[[Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Majorowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie PSZ osadzeni w Cerizay]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Montmorency]]
[[Kategoria:Podoficerowie kawalerii Legionów Polskich]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1893]]
[[Kategoria:Zmarli w 1945]]

title: Włodzimierz Zieliński

Data i miejsce urodzenia: 31 maja 1893 · Lublin

Data i miejsce śmierci: 23 listopada 1945 · Paryż

Siły zbrojne: Armia Austro-Węgier · Wojsko Polskie · Polskie Siły Zbrojne

Formacja: Legiony Polskie

Jednostki: 78 Pułk Piechoty · Centrum Wyszkolenia Artylerii

Stanowiska: wykładowca

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa

title: Włodzimierz Zieliński

Poprzednik: Stanisław Kara

Następca: Witold Obrębski


text:
# Eparchia niżnonowogrodzka
Eparchia niżnonowogrodzka – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, część metropolii niżnonowogrodzkiej, istniejąca od 1672. Jej aktualnym (2012) ordynariuszem jest metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski Jerzy (Daniłow), zaś funkcje katedry pełni sobór św. Aleksandra Newskiego w Niżnym Nowogrodzie.

## Historia
Eparchia powstała w 1672. Od 1799 funkcjonowała pod nazwą eparchia niżnonowogrodzka i arzamaska. Jej granice pokrywały się z obszarem guberni niżnonowogrodzkiej, a następnie obwodu ze stolicą w tym samym mieście. Według danych z 1912 w eparchii znajdowało się 1131 czynnych cerkwi, 211 kaplic (w tym domowych), 21 klasztorów żeńskich i 7 męskich. W 2011 wydzielone z jej terytorium zostały trzy nowe administratury: eparchia wyksuńska, eparchia gorodiecka i eparchia łyskowska.

### Biskupi niżnonowogrodzcy[3]
- Filaret, 1672–1686
- Paweł, 1686–1696
- Tryfiliusz (Inichow), 1697–1699
- Izajasz, 1699–1708
- Sylwester (Chołmski), 1708–1719
- Pitirim, 1719–1738
- Jan (Dubinski), 1739–1742
- Dymitr (Sieczenow), 1742–1748
- Beniamin (Pucek-Hryhorowicz), 1748–1753
- Teofan (Czarnucki), 1753–1773
- Antoni (Zybielin), 1773–1782
- Joazaf (Zabołocki), 1782–1783
- Damaskin (Siemienow-Rudniew), 1783–1794
- Paweł (Ponomariew), 1794–1798
- Beniamin (Krasnopiewkow), 1798–1811
- Mojżesz (Blizniecow-Płatonow), 1811–1825
- Metody (Orłow-Sokołow), 1826–1830
- Atanazy (Protopopow), 1830–1832
- Ambroży (Moriew), 1832–1835
- Jan (Dobrozrakow), 1835–1837
- Jakub (Wieczerkow), 1847–1850
- Jeremiasz (Sołowjow), 1850–1857
- Antoni (Pawlinski), 1857–1860
- Nektariusz (Nadieżdin), 1860–1869
- Filaret (Małyszewski), 1869–1873
- Teoktyst (Popow), 1873, locum tenens (?)
- Joannicjusz (Rudniew), 1873–1877
- Chryzant (Rietiwcew), 1877–1879
- Makary (Mirolubow), 1879–1885
- Modest (Strilbyćkyj), 1885–1889
- Włodzimierz (Pietrow), 1889–1892
- Nazariusz (Kiriłłow), 1901–1910
- Joachim (Lewicki), 1910–1918
- Eudokim (Mieszczerski), 1918–1922
- Sergiusz (Stragorodski), 1924–1934
- Eugeniusz (Ziornow), 1934–1935
- Teofan (Tulakow), 1935–1937
- Andrzej (Komarow), 1942
- Sergiusz (Griszyn), 1942–1943
- Zenobi (Krasowski), 1946–1948
- Korneliusz (Popow), 1948–1961
- Jan (Aleksiejew), 1961–1965
- Mścisław (Wołonsiewicz), 1965–1966
- Flawian (Dmitrijuk), 1966–1977[4]
- Mikołaj (Kutiepow), 1997–2001[5],
- Eugeniusz (Żdan), 2002[6]
- Jerzy (Daniłow), od 2003[7].

## Sytuacja współczesna
Według danych z grudnia 2011 parafia prowadziła 408 parafii, obsługiwanych przez 451 kapłanów. Funkcjonowały ponadto następujące monastery:
- monaster Zwiastowania w Niżnym Nowogrodzie, męski
- Pieczerski Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego, męski
- monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Wysiełkach, męski
- monaster Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej w Orankach, męski
- monaster Fiodorowskiej Ikony Matki Bożej w Gorodcu, męski
- monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie, męski
- monaster Zaśnięcia Matki Bożej we Fłoriszczach (Pustelnia Fłoriszczewska), męski (obecnie w eparchii wyksuńskiej)
- monaster Przemienienia Pańskiego w Arzamasie, męski
- monaster św. Mikołaja w Arzamasie, żeński
- monaster Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Niżnym Nowogrodzie, żeński
- monaster Opieki Matki Bożej w Łukinie, żeński
- monaster św. Mikołaja i św. Jerzego w Ababkowie, żeński (obecnie w eparchii wyksuńskiej)
- Żółtowodzki Monaster Świętej Trójcy i św. Makarego, żeński
- monaster Trójcy Świętej i św. Serafina z Sarowa w Diwiejewie, żeński[1].

title: Eparchia niżnonowogrodzka

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Eparchia niżnonowogrodzka
 |nazwa oryginalna               = {{k|ru|Нижегородская епархия}}
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        = Александро-Невский Новоярмарочный собор.jpg
 |opis grafiki                   = [[Sobór św. Aleksandra Newskiego w Niżnym Nowogrodzie]]
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = obwód niżnonowogrodzki
 |miejscowość                    = [[Niżny Nowogród]]
 |adres                          = ul. Suzdalska 58
 |data powołania                 = 1672
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                        = [[Rosyjski Kościół Prawosławny]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Metropolia (religia)|Metropolia]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Metropolia niżnonowogrodzka|niżnonowogrodzka]]
 |obiekt sakralny typ            = [[Sobór (świątynia)|Sobór]]
 |obiekt sakralny nazwa          = [[Sobór św. Aleksandra Newskiego w Niżnym Nowogrodzie|św. Aleksandra Newskiego]]
 |administrator                  = metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski [[Jerzy (Daniłow)]]
 |administrator pomocniczy       = biskup dalniekonstantynowski [[Filaret (Gusiew)]]; biskup sormowski [[Innocenty (Wasiecki)]]
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      = 2011
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  =
 |liczba kapłanów zakonnych      =
 |liczba kapłanów                = 451
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 408
 |liczba klasztorów              = 14
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |kod mapy                       = Niżny Nowogród
 |współrzędne                    = 56°15′22,6″N 43°56′02,4″E
 |commons                        = Category:Nizhny Novgorod Eparchy
 |www                            = http://www.nne.ru
}}
'''Eparchia niżnonowogrodzka''' – jedna z [[Eparchia|eparchii]] [[Rosyjski Kościół Prawosławny|Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego]], część [[Metropolia niżnonowogrodzka|metropolii niżnonowogrodzkiej]], istniejąca od 1672. Jej aktualnym (2012) ordynariuszem jest metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski [[Jerzy (Daniłow)]], zaś funkcje katedry pełni [[sobór św. Aleksandra Newskiego w Niżnym Nowogrodzie]]<ref name="pat">[http://www.patriarchia.ru/db/text/31464.html Нижегородская епархия]</ref>.

== Historia ==
Eparchia powstała w 1672. Od 1799 funkcjonowała pod nazwą ''eparchia niżnonowogrodzka i arzamaska''. Jej granice pokrywały się z obszarem guberni niżnonowogrodzkiej, a następnie obwodu ze stolicą w tym samym mieście<ref name="nne">{{Cytuj stronę |url=http://www.nne.ru/history.php |tytuł=Исторические сведения о Нижегородской епархии |data dostępu=2013-04-17 |archiwum=https://archive.is/20130417072036/http://www.nne.ru/history.php |zarchiwizowano=2013-04-17 }}</ref>. Według danych z 1912 w eparchii znajdowało się 1131 czynnych cerkwi, 211 kaplic (w tym domowych), 21 klasztorów żeńskich i 7 męskich<ref name="nne"/>. W 2011 wydzielone z jej terytorium zostały trzy nowe administratury: [[eparchia wyksuńska]], [[eparchia gorodiecka]] i [[eparchia łyskowska]]<ref name="pat"/>.

=== Biskupi niżnonowogrodzcy<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/or_file.cgi?3_233 |tytuł=Нижегородская епархия |data dostępu=2012-09-06 |archiwum=https://archive.is/20120906063237/http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/or_file.cgi?3_233 |zarchiwizowano=2012-09-06 }}</ref> ===
* [[Filaret (biskup niżnonowogrodzki)|Filaret]], 1672–1686
* [[Paweł (biskup niżnonowogrodzki)|Paweł]], 1686–1696
* [[Tryfiliusz (Inichow)]], 1697–1699
* [[Izajasz (biskup niżnonowogrodzki)|Izajasz]], 1699–1708
* [[Sylwester (Chołmski)]], 1708–1719
* [[Pitirim (biskup niżnonowogrodzki)|Pitirim]], 1719–1738
* [[Jan (Dubinski)]], 1739–1742
* [[Dymitr (Sieczenow)]], 1742–1748
* [[Beniamin (Pucek-Hryhorowicz)]], 1748–1753
* [[Teofan (Czarnucki)]], 1753–1773
* [[Antoni (Zybielin)]], 1773–1782
* [[Joazaf (Zabołocki)]], 1782–1783
* [[Damaskin (Siemienow-Rudniew)]], 1783–1794
* [[Paweł (Ponomariew)]], 1794–1798
* [[Beniamin (Krasnopiewkow)]], 1798–1811
* [[Mojżesz (Blizniecow-Płatonow)]], 1811–1825
* [[Metody (Orłow-Sokołow)]], 1826–1830
* [[Atanazy (Protopopow)]], 1830–1832
* [[Ambroży (Moriew)]], 1832–1835
* [[Jan (Dobrozrakow)]], 1835–1837
* [[Jakub (Wieczerkow)]], 1847–1850
* [[Jeremiasz (Sołowjow)]], 1850–1857
* [[Antoni (Pawlinski)]], 1857–1860
* [[Nektariusz (Nadieżdin)]], 1860–1869
* [[Filaret (Małyszewski)]], 1869–1873
* [[Teoktyst (Popow)]], 1873, ''locum tenens'' (?)
* [[Joannicjusz (Rudniew)]], 1873–1877
* [[Chryzant (Rietiwcew)]], 1877–1879
* [[Makary (Mirolubow)]], 1879–1885
* [[Modest (Strilbyćkyj)]], 1885–1889
* [[Włodzimierz (Pietrow)]], 1889–1892
* [[Nazariusz (Kiriłłow)]], 1901–1910
* [[Joachim (Lewicki)]], 1910–1918
* [[Eudokim (Mieszczerski)]], 1918–1922
* [[Sergiusz (patriarcha Moskwy)|Sergiusz (Stragorodski)]], 1924–1934
* [[Eugeniusz (Ziornow)]], 1934–1935
* [[Teofan (Tulakow)]], 1935–1937
* [[Andrzej (Komarow)]], 1942
* [[Sergiusz (Griszyn)]], 1942–1943
* [[Zenobi (Krasowski)]], 1946–1948
* [[Korneliusz (Popow)]], 1948–1961
* [[Jan (Aleksiejew), arcybiskup gorkowski|Jan (Aleksiejew)]], 1961–1965
* [[Mścisław (Wołonsiewicz)]], 1965–1966
* [[Flawian (Dmitrijuk)]], 1966–1977<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_4100 |tytuł=Флавиан (Дмитриюк) |data dostępu=2016-03-04 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160304135017/http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_4100 |zarchiwizowano=2016-03-04 }}</ref>
* [[Mikołaj (Kutiepow)]], 1997–2001<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_1705 |tytuł=Николай (Кутепов) |data dostępu=2004-10-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20041024140107/http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_1705 |zarchiwizowano=2004-10-24 }}</ref>,
* [[Eugeniusz (Żdan)]], 2002<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_3314 |tytuł=Евгений (Ждан) |data dostępu=2012-09-08 |archiwum=https://archive.is/20120908054904/http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_3314 |zarchiwizowano=2012-09-08 }}</ref>
* [[Jerzy (Daniłow)]], od 2003<ref>[http://www.patriarchia.ru/db/text/31685.html Biogram na stronach Patriarchatu Moskiewskiego]</ref>.

== Sytuacja współczesna ==
Według danych z grudnia 2011 parafia prowadziła 408 parafii, obsługiwanych przez 451 kapłanów<ref name="pat"/>. Funkcjonowały ponadto następujące monastery:
* [[monaster Zwiastowania w Niżnym Nowogrodzie]], męski
* [[Pieczerski Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego]], męski
* [[monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Wysiełkach]], męski
* [[monaster Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej w Orankach]], męski
* [[monaster Fiodorowskiej Ikony Matki Bożej w Gorodcu]], męski
* [[monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie]], męski
* [[monaster Zaśnięcia Matki Bożej we Fłoriszczach]] (Pustelnia Fłoriszczewska), męski (obecnie w [[Eparchia wyksuńska|eparchii wyksuńskiej]])
* [[monaster Przemienienia Pańskiego w Arzamasie]], męski
* [[monaster św. Mikołaja w Arzamasie]], żeński
* [[monaster Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Niżnym Nowogrodzie]], żeński
* [[monaster Opieki Matki Bożej w Łukinie]], żeński
* [[monaster św. Mikołaja i św. Jerzego w Ababkowie]], żeński (obecnie w eparchii wyksuńskiej)
* [[Żółtowodzki Monaster Świętej Trójcy i św. Makarego]], żeński
* [[monaster Trójcy Świętej i św. Serafina z Sarowa w Diwiejewie]], żeński<ref name="pat"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Eparchie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego}}
[[Kategoria:Eparchia niżnonowogrodzka|*]]

title: Eparchia niżnonowogrodzkaНижегородская епархия

Państwo: Rosja

Obwód: niżnonowogrodzki

Siedziba: Niżny Nowogród · ul. Suzdalska 58

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Rosyjski Kościół Prawosławny

Metropolia: niżnonowogrodzka

Sobór: św. Aleksandra Newskiego

Biskup pomocniczy: biskup dalniekonstantynowski Filaret (Gusiew); biskup sormowski Innocenty (Wasiecki)


text:
# Tadeusz Cholewicki
Tadeusz Jan Cholewicki (ur. 23 października 1907 w Warszawie, zm. 27 kwietnia 1988 tamże) – polski inżynier elektrotechniki teoretycznej.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie Aleksandra Łukasza (1868–1939), dyrektora Banku Handlowego, i Janiny Wandy z Łagodzińskich (1879–1969). Po ukończeniu w 1925 gimnazjum humanistycznego rozpoczął studia na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1930 uzyskał stopień magistra filozofii w zakresie matematyki. Następnie odbył służbę wojskową, a po przejściu do rezerwy rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1935 przedstawił pracę dyplomową dotyczącą prądów silnych i uzyskał dyplom inżyniera elektryka, a następnie rozpoczął pracę na stanowisku inżyniera budowy sieci trakcyjnej w Towarzystwie Elektryfikacji Kolei. W 1938 został zastępcą naczelnika wydziału elektrowni miejskiej i pełnił tę funkcję również podczas II wojny światowej, od 1942 do 1944 pracował jako starszy asystent w Szkole Technicznej II stopnia. Po zakończeniu działań wojennych w styczniu 1945 został członkiem Grupy Operacyjnej Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W 1949 objął stanowisko starszego asystenta na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, następnie awansował na stanowisko adiunkta, a później zastępcy profesora, Równocześnie od 1952 pracował w Zakładzie Elektrotechniki Teoretycznej Polskiej Akademii Nauk. W 1954 został kierownikiem Katedry Elektrotechniki Teoretycznej, a także na dwuletnią kadencję objął funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego i sekretarza Senatu Politechniki Warszawskiej. W 1955 został docentem, trzy lata później odbył trzymiesięczny staż we Francji. Od 1959 należał do Société française des électriciens w Paryżu. W 1962 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a trzy lata później został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk (PAN). Od 1966 przez dwa lata zasiadał w działającej przy Prezydium PAN Radzie Towarzystw Naukowych i Upowszechniania Nauki oraz pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Elektrotechniki. W 1967 został redaktorem naczelnym serii wydawniczej „Monografie Elektrotechniki Teoretycznej” Wydziału IV PAN oraz zasiadał w Radzie Redakcyjnej kwartalnika „Rozprawy Elektrotechniczne”. Od 1969 przez dwa lata pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Elektrotechniki PW, w 1971 został profesorem zwyczajnym, a w 1980 członkiem rzeczywistym PAN.
Tadeusz Cholewicki był pionierem zastosowania teorii macierzy w elektrotechnice oraz algebry macierzy do analizy obwodów liniowych, prowadził także badania nad zastosowaniem teorii układów nieliniowych. Jego dorobek naukowy obejmuje 85 pozycji, w tym 67 prac naukowych i 11 monografii i podręczników. Opublikował cykl prac dotyczących drganiom i periodyczności rozwiązań obwodów nieliniowych, w tym takich, które są opisane równaniem Duffinga. Należał do grona założycieli Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, od 1980 Członek Honorowy PTETiS.
Był mężem Małgorzaty Anny z domu Timczenko (1915–2000), adwokata.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 28-3-17,18).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[8]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1977)
- Złota Odznaka „Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej” (1978)

Źródło: PTETiS.

title: Tadeusz Cholewicki

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Tadeusz Cholewicki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 23 października 1907
 |miejsce urodzenia         = [[Warszawa]]
 |data śmierci              = 27 kwietnia 1988
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor zwyczajny
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = elektrotechnika teoretyczna
 |almamater                 =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1962 (nadzwyczajny), 1971 (zwyczajny)
 |aktywność zawodowa        = Aktywność zawodowa: 1935-1988
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KKO}} {{order|KZ|Z}} {{order|MPL10}} {{order|MKEN}} {{order|OZNPRL}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
[[Plik:Tadeusz Cholewicki - grób.jpg|mały|Grób Tadeusza Cholewickiego na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim]]]]
'''Tadeusz Jan Cholewicki''' (ur. [[23 października]] [[1907]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[27 kwietnia]] [[1988]] tamże) – polski inżynier elektrotechniki teoretycznej.

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie Aleksandra Łukasza<ref>{{Cytuj |tytuł = Tadeusz Jan Cholewicki |data dostępu = 2024-02-12 |opublikowany = wbh.wp.mil.pl |url = https://wbh.wp.mil.pl/pl/skanydetale_wyszukiwarka_bazy_personalne/152959/}}</ref> (1868–1939), dyrektora Banku Handlowego, i Janiny Wandy z Łagodzińskich (1879–1969)<ref>[https://www.sejm-wielki.pl/b/srodka.1066 Tadeusz Jan Cholewicki] M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-02-12].</ref><ref>{{Cmentarze Warszawa|id=38019|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=WIKTORJA CHOLEWICKA|data dostępu=2024-02-12}}</ref>. Po ukończeniu w 1925 gimnazjum humanistycznego rozpoczął studia na Wydziale Matematycznym [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]], w 1930 uzyskał stopień magistra filozofii w zakresie matematyki. Następnie odbył służbę wojskową, a po przejściu do rezerwy rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]]. W 1935 przedstawił pracę dyplomową dotyczącą prądów silnych i uzyskał dyplom inżyniera elektryka, a następnie rozpoczął pracę na stanowisku inżyniera budowy sieci trakcyjnej w Towarzystwie Elektryfikacji Kolei. W 1938 został zastępcą naczelnika wydziału elektrowni miejskiej i pełnił tę funkcję również podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], od 1942 do 1944 pracował jako starszy asystent w Szkole Technicznej II stopnia. Po zakończeniu działań wojennych w styczniu 1945 został członkiem Grupy Operacyjnej Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W 1949 objął stanowisko starszego [[Asystent (stanowisko na uczelni)|asystenta]] na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, następnie awansował na stanowisko [[adiunkt]]a, a później zastępcy profesora, Równocześnie od 1952 pracował w Zakładzie Elektrotechniki Teoretycznej [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]]. W 1954 został kierownikiem Katedry Elektrotechniki Teoretycznej, a także na dwuletnią kadencję objął funkcję [[Dziekan (szkoła wyższa)|dziekana]] Wydziału Elektrycznego i sekretarza Senatu Politechniki Warszawskiej. W 1955 został [[docent]]em, trzy lata później odbył trzymiesięczny staż we [[Francja|Francji]]. Od 1959 należał do Société française des électriciens w [[Paryż]]u. W 1962 uzyskał tytuł [[Profesor uczelni|profesora nadzwyczajnego]], a trzy lata później został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk (PAN)<ref name=":0">{{Cytuj |autor =  |tytuł = CHOLEWICKI, Tadeusz |data dostępu = 2023-02-01 |opublikowany = Polska Akademia Nauk - Członkowie PAN |url = https://pan.pl/czlonkowie/cholewicki_tadeusz/ |język = pl-PL}}</ref>. Od 1966 przez dwa lata zasiadał w działającej przy Prezydium PAN Radzie Towarzystw Naukowych i Upowszechniania Nauki oraz pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Elektrotechniki. W 1967 został redaktorem naczelnym serii wydawniczej „Monografie Elektrotechniki Teoretycznej” Wydziału IV PAN oraz zasiadał w Radzie Redakcyjnej kwartalnika „Rozprawy Elektrotechniczne”. Od 1969 przez dwa lata pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Elektrotechniki PW, w 1971 został [[Profesor zwyczajny|profesorem zwyczajnym]], a w 1980 członkiem rzeczywistym PAN<ref name=":0" />.

Tadeusz Cholewicki był pionierem zastosowania teorii macierzy w elektrotechnice oraz algebry macierzy do analizy obwodów liniowych, prowadził także badania nad zastosowaniem teorii układów nieliniowych. Jego dorobek naukowy obejmuje 85 pozycji, w tym 67 prac naukowych i 11 monografii i podręczników. Opublikował cykl prac dotyczących drganiom i periodyczności rozwiązań obwodów nieliniowych, w tym takich, które są opisane równaniem Duffinga. Należał do grona założycieli [[Polskie Towarzystwo Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej|Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej]], od 1980 Członek Honorowy PTETiS<ref>{{Cytuj |tytuł = Członkowie Honorowi {{!}} PTETIS Zarząd główny |data dostępu = 2024-02-12 |url = http://ptetis.pl/sprawy-czlonkowskie/czlonkowie-honorowi/ |język = pl-PL}}</ref>.

Był mężem [[Małgorzata Anna Cholewicka|Małgorzaty Anny]] z domu Timczenko (1915–2000), adwokata<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj pismo|autor=Zygmunt Sobkiewicz|tytuł=Adwokat Małgorzata Anna Cholewicka (1915–2000)|url=https://palestra.pl/pl/czasopismo/wydanie/9-10-2004|czasopismo=Palestra|wolumin=Rok XLIX, nr 561–562|strony=303–305|data=wrzesień-październik 2004|wydawca=Naczelna Rada Adwokacka|miejsce=Warszawa|issn=0031-0344|data dostępu=2024-02-12}}</ref>.

Zmarł w Warszawie, pochowany na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim]] (kwatera 28-3-17,18)<ref name=":1">{{Cmentarze Warszawa|id=10965|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=NINA STOBIŃSKA|data dostępu=2019-11-01}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Komandorski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]]
* Złoty [[Krzyż Zasługi]]
* [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]] (19 stycznia 1955)<ref>{{Monitor Polski|1955|101|1400}} - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.</ref>
* [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]
* [[Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”|Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”]] (1977)
* Złota Odznaka „Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej” (1978)
Źródło: ''PTETiS''<ref>[http://ptetis.pl/wp-content/uploads/2017/01/Tadeusz-CHOLEWICKI.pdf Tadeusz CHOLEWICKI (1907–1988)] ptetis.pl [dostęp 2024-02-12].</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=744 Andrzej Liczbiński, ''Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988–2000''] Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej. Muzeum, Warszawa, 2000.
* {{encyklopedia PWN|id = 3885737|tytuł=Cholewicki Tadeusz Jan|data dostępu=2017-05-02}}
* [http://ptetis.pl/wp-content/uploads/2017/01/Tadeusz-CHOLEWICKI.pdf Biografia Tadeusza Cholewickiego, PTETiS].

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Cholewicki, Tadeusz}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu Elektrotechniki PAN]]
[[Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie elektronicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1907]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1988]]

title: Tadeusz Cholewicki

Data i miejsce urodzenia: 23 października 1907 · Warszawa

Data i miejsce śmierci: 27 kwietnia 1988 · Warszawa

Profesura: 1962 (nadzwyczajny), 1971 (zwyczajny)


text:
# Nine Network
Nine Network – australijska stacja telewizyjna, założona 16 września 1956. Stacja znajduje się w Willoughby, Nowa Południowa Walia.

## Programy

### Programy informacyjne
- Nine News
- Nine's Afternoon News
- Today

### Teleturnieje
- Millionaire Hot Seat (2009-obecnie)
- The Million Dollar Drop (2011)

### Reality show
- Australia’s Got Talent (2013, 2016–obecnie)
- The Block (2003–2004, 2010–obecnie)
- The Farmer Wants a Wife (2007–2012, 2016–obecnie)
- Married at First Sight (2015–obecnie)
- The Voice Australia (2012-obecnie)

### Dziecięcy
- Pugwall (1989–1991)
- Alana – dziewczyna z przyszłości (The Girl from Tomorrow) (1990)
- Hi-5 (1999–2011)
- Snobs (2003)

### Zdrowie
- Co jest dla ciebie dobre (What's Good for You) (2006–2009)

### Serial obyczajowy
- Dwa światy (Spellbinder) (1995)
- Pacific Drive (1996–2001)
- Młode lwy (Young Lions) (2002)
- Morski patrol (Sea Patrol) (2007–2011)
- Porachunki (Underbelly) (2008–2013)
- The Strip: Śledczy z Gold Coast (The Strip) (2008)
- Ekipa ratunkowa (Rescue: Special Ops) (2009–2011)
- House Husbands (2012-obecnie)
- Love Child (2014-obecnie)

### Serial komediowy
- I wszyscy razem (All Together Now) (1991–1993)

title: Nine Network

wikitext:
{{Stacja telewizyjna infobox
 |nazwa            = Nine Network
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Nine Network logo (2008).svg
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |data startu      = 16 września 1956
 |data zakończenia =
 |format obrazu    = [[480i]] ([[SDTV]])<br />[[1080i]] ([[HDTV]])
 |właściciel       = Nine Entertainment Co.
 |system emisji    =
 |kraj nadawania   = {{państwo|AUS}}
 |język            = [[język angielski|angielski]]
 |siedziba         = Willoughby, [[Nowa Południowa Walia]]
 |udziały w rynku  =
 |poprzednia nazwa =
 |zastąpił         =
 |zastąpiony       =
 |commons          = Category:Nine Network
 |www              = https://www.9now.com.au/
}}
'''Nine Network''' – [[Australia|australijska]] stacja [[telewizja|telewizyjna]], założona 16 września 1956. Stacja znajduje się w Willoughby, [[Nowa Południowa Walia]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.nineentertainment.com.au/nine-network.aspx|tytuł=Nine Network - Nine Entertainment Co.|data dostępu=2016-09-11|autor= |opublikowany=nineentertainment.com.au|praca= |data= |język=en}}</ref>.

== Programy ==
=== Programy informacyjne ===
* ''Nine News''
* ''Nine's Afternoon News''
* ''Today''

=== Teleturnieje ===
* ''Millionaire Hot Seat'' (2009-obecnie)
* ''[[The Million Dollar Drop]]'' (2011)

=== Reality show ===
* ''[[Australia’s Got Talent]]'' (2013, 2016–obecnie)
* ''The Block'' (2003–2004, 2010–obecnie)
* ''The Farmer Wants a Wife'' (2007–2012, 2016–obecnie)
* ''Married at First Sight'' (2015–obecnie)
* ''The Voice Australia'' (2012-obecnie)

=== Dziecięcy ===
* ''[[Pugwall]]'' (1989–1991)
* ''[[Alana – dziewczyna z przyszłości]] (The Girl from Tomorrow)'' (1990)
* ''[[Hi-5]]'' (1999–2011)
* ''[[Snobs]]'' (2003)

=== Zdrowie ===
* ''[[Co jest dla ciebie dobre]] (What's Good for You)'' (2006–2009)

=== Serial obyczajowy ===
* ''[[Dwa światy (serial telewizyjny)|Dwa światy]] (Spellbinder)'' (1995)
* ''[[Pacific Drive]]'' (1996–2001)
* ''[[Młode lwy (serial telewizyjny)|Młode lwy]] (Young Lions)'' (2002)
* ''[[Morski patrol]] (Sea Patrol)'' (2007–2011)
* ''[[Porachunki (serial telewizyjny)|Porachunki]] (Underbelly)'' (2008–2013)
* ''[[The Strip: Śledczy z Gold Coast]] (The Strip)'' (2008)
* ''[[Ekipa ratunkowa]] (Rescue: Special Ops)'' (2009–2011)
* ''[[House Husbands]]'' (2012-obecnie)
* ''[[Love Child]]'' (2014-obecnie)

=== Serial komediowy ===
* ''[[I wszyscy razem]] (All Together Now)'' (1991–1993)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.9now.com.au/ Oficjalna strona] {{lang|en}}

[[Kategoria:Australijskie stacje telewizyjne]]
[[Kategoria:Nine Network| ]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Sydney]]
[[Kategoria:Anglojęzyczne stacje telewizyjne]]

title: Nine Network

Rozpoczęcie nadawania: 16 września 1956

Format obrazu: 480i (SDTV) · 1080i (HDTV)

Właściciel: Nine Entertainment Co.

Kraj nadawania: Australia

Język: angielski

Siedziba: Willoughby, Nowa Południowa Walia


text:
# Nadleśnictwo Srokowo
Nadleśnictwo Srokowo – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Olsztynie. Siedziba nadleśnictwa znajduje się w Srokowie, w powiecie kętrzyńskim, w województwie warmińsko-mazurskim.
Nadleśnictwo obejmuje większą część powiatu kętrzyńskiego oraz niewielkie fragmenty powiatów bartoszyckiego, giżyckiego, mrągowskiego i węgorzewskiego. Północną granicę nadleśnictwa stanowi granica państwowa z Rosją.

## Historia
Polscy leśnicy pojawili się na tych terenach w 1946. Wówczas powstało Nadleśnictwo Gierdawy z siedzibą w Gierdawach. Tutejsze lasy przed zmianą granic państwowych były własnością wielkich posiadłości ziemskich. W 1946 przesunięto granicę polsko-sowiecką i Gierdawy znalazły się po jej radzieckiej stronie. Wymusiło to przeniesienie siedziby nadleśnictwa do Garbonia. W 1948 siedzibą została miejscowość Markuzy. Zmiany te nie spowodowały zmiany nazwy nadleśnictwa.
W październiku 1959 Nadleśnictwo Gierdawy zostało przyłączone do Nadleśnictwa Kętrzyn, jednak już trzy lata później, 1 października 1962, zostało ono przywrócone już pod nową nazwą Nadleśnictwo Srokowo, pochodzącą od miejscowości, w której zlokalizowano jego siedzibę.
1 stycznia 1973 do Nadleśnictwa Srokowo włączono część likwidowanych nadleśnictw Kętrzyn i Węgorzewo. W późniejszych latach obszar Nadleśnictwa Srokowo zmieniał się dwukrotnie: 1 stycznia 1979, gdy został on dostosowany do podziału wojewódzkiego kraju i w 1988.

## Ochrona przyrody
Na terenie nadleśnictwa znajdują się dwa rezerwaty przyrody:
- Bajory
- Kałeckie Błota.

## Drzewostany
Typy siedliskowe lasów nadleśnictwa (z ich powierzchniowym udziałem procentowym):
- lasy i olsy 93,5%
- bory 6,5%

Dominującymi typami siedliskowymi są las świeży (44,4%), las mieszany świeży (13,8%) i las wilgotny (13,4%).
Gatunki lasotwórcze lasów nadleśnictwa (z ich udziałem procentowym):
- brzoza i grab 23%
- dąb 21%
- sosna i modrzew 20%
- olsza 16%
- świerk 13%
- inne 7%

Przeciętna zasobność drzewostanów nadleśnictwa wynosi 251 m³/ha, a średni wiek 54 lat.

title: Nadleśnictwo Srokowo

wikitext:
{{Nadleśnictwo infobox
 |nazwa           = Nadleśnictwo Srokowo
 |grafika         = Srokowo 005.JPG
 |opis grafiki    = Las na terenie nadleśnictwa (Srokowo)
 |siedziba        = 11-420 [[Srokowo]], ul. Leśna 1
 |dyrekcja        = [[Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Olsztynie|RDLP Olsztyn]]
 |utworzenie      = 1946, 1962
 |obszar          = 17 897,62 ha
 |liczba obrębów  = 2
 |liczba leśnictw = 14
 |obręby          = Gierdawy
Kętrzyn
 |leśnictwa       = Jezioro
Wilcze
Łączki
Bobry
Zielone
Mały Kamień
Królikarnia
Dąbrowa
Tolkowiec
Suśnik
Kronowo
Gierłoż
Nakomiady
Poganowo
 |www             = https://srokowo.olsztyn.lasy.gov.pl/
}}
'''Nadleśnictwo Srokowo''' – jednostka organizacyjna [[Lasy Państwowe|Lasów Państwowych]] podległa [[Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Olsztynie|Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Olsztynie]]. Siedziba nadleśnictwa znajduje się w [[Srokowo|Srokowie]], w [[powiat kętrzyński|powiecie kętrzyńskim]], w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]].

Nadleśnictwo obejmuje większą część powiatu kętrzyńskiego oraz niewielkie fragmenty powiatów [[powiat bartoszycki|bartoszyckiego]], [[powiat giżycki|giżyckiego]], [[powiat mrągowski|mrągowskiego]] i [[powiat węgorzewski|węgorzewskiego]]. Północną granicę nadleśnictwa stanowi granica państwowa z [[Rosja|Rosją]]<ref>{{Cytuj stronę |url =https://www.bdl.lasy.gov.pl/ |tytuł =Bank Danych o Lasach |opublikowany = |data = |język =pl |data dostępu = 2021-10-07}}</ref>.

== Historia ==
Polscy leśnicy pojawili się na tych terenach w 1946. Wówczas powstało Nadleśnictwo Gierdawy z siedzibą w [[Żeleznodorożnyj|Gierdawach]]. Tutejsze lasy przed zmianą granic państwowych były własnością wielkich posiadłości ziemskich. W 1946 przesunięto granicę polsko-sowiecką i Gierdawy znalazły się po jej radzieckiej stronie. Wymusiło to przeniesienie siedziby nadleśnictwa do Garbonia. W 1948 siedzibą została miejscowość [[Markuzy]]. Zmiany te nie spowodowały zmiany nazwy nadleśnictwa.

W październiku 1959 Nadleśnictwo Gierdawy zostało przyłączone do Nadleśnictwa Kętrzyn, jednak już trzy lata później, 1 października 1962, zostało ono przywrócone już pod nową nazwą ''Nadleśnictwo Srokowo'', pochodzącą od miejscowości, w której zlokalizowano jego siedzibę.

1 stycznia 1973 do Nadleśnictwa Srokowo włączono część likwidowanych nadleśnictw Kętrzyn i Węgorzewo. W późniejszych latach obszar Nadleśnictwa Srokowo zmieniał się dwukrotnie: 1 stycznia 1979, gdy został on dostosowany do podziału wojewódzkiego kraju i w 1988.

== Ochrona przyrody ==
Na terenie nadleśnictwa znajdują się dwa rezerwaty przyrody:
* [[rezerwat przyrody Bajory|Bajory]]
* [[rezerwat przyrody Kałeckie Błota|Kałeckie Błota]].

== Drzewostany ==
[[Typ siedliskowy lasu|Typy siedliskowe]] lasów nadleśnictwa (z ich powierzchniowym udziałem procentowym):
* [[las]]y i [[ols]]y 93,5%
* [[bór|bory]] 6,5%

Dominującymi typami siedliskowymi są [[las świeży]] (44,4%), [[las mieszany świeży]] (13,8%) i [[las wilgotny]] (13,4%).

Gatunki lasotwórcze lasów nadleśnictwa (z ich udziałem procentowym):
* [[brzoza]] i [[grab]] 23%
* [[dąb]] 21%
* [[sosna]] i [[modrzew]] 20%
* [[olsza]] 16%
* [[świerk]] 13%
* inne 7%

Przeciętna zasobność drzewostanów nadleśnictwa wynosi 251 m³/ha, a średni wiek 54 lat.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url =https://srokowo.olsztyn.lasy.gov.pl/ |tytuł =Nadleśnictwo Srokowo |opublikowany = |data = |język =pl |data dostępu = 2021-10-07}}

{{Nadleśnictwa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Olsztynie}}

[[Kategoria:Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Olsztynie|Srokowo]]
[[Kategoria:Srokowo]]
[[Kategoria:Powiat kętrzyński]]
[[Kategoria:Powiat bartoszycki]]
[[Kategoria:Powiat giżycki]]
[[Kategoria:Powiat mrągowski]]
[[Kategoria:Powiat węgorzewski]]

title: Nadleśnictwo Srokowo

Siedziba: 11-420 Srokowo, ul. Leśna 1

Reg. Dyr. Lasów Państwowych: RDLP Olsztyn


text:
# Turniej o Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego 1962
Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego 1962 – zawody żużlowe, mające na celu wyłonienie zwycięzcy turnieju o Puchar ROW. Zawody w 1962 roku wygrał Joachim Maj.

## Finał
- Rybnik, 21 października 1962
- Sędzia:

| Msc. | Zawodnik            | Klub           | Pkt |           |  |
| ---- | ------------------- | -------------- | --- | --------- |  |
| 1    | Joachim Maj         | Rybnik         | 12  | (3,3,3,3) |  |
| 2    | Stanisław Tkocz     | Rybnik         | 11  | (3,3,3,2) |  |
| 3    | Paweł Waloszek      | Świętochłowice | 9   | (3,3,1,2) |  |
| 4    | Antoni Woryna       | Rybnik         | 8   | (2,3,2,1) |  |
| 5    | Waldemar Motyka     | Rybnik         | 7   | (0,2,2,3) |  |
| 6    | Mieczysław Połukard | Bydgoszcz      | 7   | (3,0,2,2) |  |
| 7    | Marian Kaiser       | Gdańsk         | 7   | (1,1,2,3) |  |
| 8    | Edward Kupczyński   | Bydgoszcz      | 7   | (2,2,1,2) |  |
| 9    | Marian Spychała     | Rzeszów        | 3   | (0,2,0,1) |  |
| 10   | Henryk Żyto         | Leszno         | 3   | (0,1,1,1) |  |
| 11   | Andrzej Wyglenda    | Rybnik         | 2   | (1,u,1)   |  |
| 12   | Zdzisław Waliński   | Leszno         | 1   | (0,0,1,0) |  |
| 13   | Jan Malinowski      | Rzeszów        | 0   | (0,u,0,0) |  |

wikitext:
'''Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego 1962''' – zawody [[sport żużlowy|żużlowe]], mające na celu wyłonienie zwycięzcy turnieju o Puchar ROW. Zawody w 1962 roku wygrał [[Joachim Maj]].

== Finał ==
* [[Rybnik]], 21 października 1962
* Sędzia:
{{Żużel/Wyniki/Indy Top| Klub}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | M1 | 1 | [[Joachim Maj]] | Rybnik | 12 | (3,3,3,3)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | M2 | 2 | [[Stanisław Tkocz (żużlowiec)|Stanisław Tkocz]] | Rybnik | 11 | (3,3,3,2)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | M3 | 3 | [[Paweł Waloszek]] | Świętochłowice | 9 | (3,3,1,2)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | 4 | 4 | [[Antoni Woryna]] | Rybnik | 8 | (2,3,2,1)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | 4 | 5 | [[Waldemar Motyka]] | Rybnik | 7 | (0,2,2,3)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | 4 | 6 | [[Mieczysław Połukard]] | Bydgoszcz | 7 | (3,0,2,2)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | 4 | 7 | [[Marian Kaiser]] | Gdańsk | 7 | (1,1,2,3)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | 4 | 8 | [[Edward Kupczyński]] | Bydgoszcz | 7 | (2,2,1,2)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | 4 | 9 | [[Marian Spychała]] | Rzeszów | 3 | (0,2,0,1)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | 4 | 10 | [[Henryk Żyto]] | Leszno | 3 | (0,1,1,1)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | 4 | 11 | [[Andrzej Wyglenda]] | Rybnik | 2 | (1,u,1)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 2 | 4 | 12 | [[Zdzisław Waliński]] | Leszno | 1 | (0,0,1,0)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Wiersz| 1 | 4 | 13 | [[Jan Malinowski (żużlowiec)|Jan Malinowski]] | Rzeszów | 0 | (0,u,0,0)}}
{{Żużel/Wyniki/Indy Bottom}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://rlach.republika.pl/inne/cup/row_1962.htm | tytuł = Puchar ROW 1962 | opublikowany = rlach.republika.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20150703140615/http://rlach.republika.pl/inne/cup/row_1962.htm | zarchiwizowano = 2015-07-03}}

{{Turniej o Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego}}

[[Kategoria:Turniej o Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego|1962]]
[[Kategoria:1962 w sporcie żużlowym]]
[[Kategoria:1962 w polskim sporcie]]


text:
# Chen Sheng
Chen Sheng (陳勝, zm. 208 p.n.e.) – chiński chłop pochodzący z państwa Chu, przywódca powstania ludowego przeciwko dynastii Qin w 209 p.n.e.
Jako prosty żołnierz otrzymał wraz z Wu Guangiem polecenie eskortowania liczących 900 osób chłopskich oddziałów do Yuyangu w prowincji Hebei. W połowie drogi marsz przerwała wywołana ulewnymi deszczami powódź. Mając świadomość, że nieprzybycie na czas będzie karane śmiercią, obaj dowódcy wezwali chłopów do buntu.
Ruch powstańczy szybko rozprzestrzenił się na całe wschodnie i południowe Chiny. Sam Chen Sheng nawiązując do Okresu Walczących Królestw obwołał się królem Chu. Oddziały powstańcze odniosły szereg zwycięstw nad armią cesarską i zagroziły stolicy państwa, ostatecznie jednak w 208 p.n.e. poniosły klęskę. Chen Sheng uciekł na wschód, jednak w styczniu 208 roku p.n.e. zginął na terenie dzisiejszego północno-zachodniego Anhui, zabity przez swojego woźnicę.
Pomimo śmierci Chen Shenga ruch powstańczy nie załamał się, a w całym kraju powstawały coraz to nowe ogniska buntu, ostatecznie doprowadzając do upadku dynastii Qin.

title: Chen Sheng

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Chen}}
'''Chen Sheng''' (陳勝, zm. [[208 p.n.e.]]) – [[Chiny|chiński]] chłop pochodzący z państwa [[Państwo Chu|Chu]], przywódca powstania ludowego przeciwko dynastii [[dynastia Qin|Qin]] w [[209 p.n.e.]]

Jako prosty żołnierz otrzymał wraz z [[Wu Guang]]iem polecenie eskortowania liczących 900 osób chłopskich oddziałów do [[Yuyang]]u w prowincji [[Hebei]]. W połowie drogi marsz przerwała wywołana ulewnymi deszczami powódź. Mając świadomość, że nieprzybycie na czas będzie karane śmiercią, obaj dowódcy wezwali chłopów do buntu.

Ruch powstańczy szybko rozprzestrzenił się na całe wschodnie i południowe Chiny. Sam Chen Sheng nawiązując do [[Okres Walczących Królestw|Okresu Walczących Królestw]] obwołał się [[wang (tytuł)|królem]] Chu. Oddziały powstańcze odniosły szereg zwycięstw nad armią cesarską i zagroziły stolicy państwa, ostatecznie jednak w [[208 p.n.e.]] poniosły klęskę. Chen Sheng uciekł na wschód, jednak w styczniu 208 roku p.n.e. zginął na terenie dzisiejszego północno-zachodniego [[Anhui]], zabity przez swojego woźnicę<ref>{{Cytuj książkę |nazwisko=Sy-ma Ts’ien |imię= |tytuł= Syn smoka: fragmenty zapisków historyka |inni=przeł. Mieczysław Jerzy Künstler |data=2000 |wydawca=Czytelnik |miejsce=Warszawa |isbn=83-07-02780-2 |strony=74–75, 87–92, 95–96}}; {{Cytuj książkę |nazwisko=Fitzgerald |imię=C.P. |autor link= |tytuł=Chiny. Zarys historii kultury |data=1974 |wydawca=Państwowy Instytut Wydawniczy |miejsce=Warszawa |isbn= |strony=160–161}}; {{Cytuj książkę |nazwisko=Twitchett |imię=Denis Crispin |nazwisko2=Loewe |imię2=Michael |tytuł=The Ch’in and Han Empires, 221 B. C.-A. D. 220 |autor r=[[Derk Bodde]] |rozdział=The state and empire of Ch’in |autor link= |data=1986 |wydawca=Cambridge University Press |miejsce=Cambridge |isbn=0-521-24327-0 |strony=83–84}}</ref>.

Pomimo śmierci Chen Shenga ruch powstańczy nie załamał się, a w całym kraju powstawały coraz to nowe ogniska buntu, ostatecznie doprowadzając do upadku dynastii Qin.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = |imię = |autor link = |tytuł = Encyklopedia historyczna świata. Tom III| wydawca = Wyd. Opres| miejsce = Kraków |rok = 2000| strony = |isbn = 83-85909-61-3}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chińczycy epoki Qin]]
[[Kategoria:Zmarli w 208 p.n.e.]]


text:
# Świętosław Pomorski
Świętosław Pomorski – dawny przystanek osobowy w Świętosławiu, w gminie Chełmża, w powiecie toruńskim, w województwie kujawsko-pomorskim, w Polsce. Położony przy linii kolejowej Chełmża – Mełno. Linia ta została otwarta w dniu 24 września 1901 roku. Łączyła dwie cukrownie: w Chełmży i Mełnie. Została zbudowana przez Niemców jako prywatna inwestycja. Linią tą transportowane były głównie produkty rolne. W 1920 roku przejęły ją Polskie Koleje Państwowe. W 1979 roku tory zostały podmyte w wyniku odwilży. Z tego powodu, w 1982 roku linia została zamknięta, a w 1991 roku rozebrane zostały tory.

title: Świętosław Pomorski

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Świętosław Pomorski
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = POL
 |miejscowość                = [[Świętosław (powiat toruński)|Świętosław]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             =
 |liczba krawędzi peronowych =
 |kasy                       =
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa nr 247 Chełmża – Mełno|Chełmża – Mełno]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Chełmża (gmina wiejska)
 |współrzędne                = 53°13′53″N 18°44′1″E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Świętosław Pomorski''' – dawny [[przystanek osobowy]] w [[Świętosław (powiat toruński)|Świętosławiu]], w [[Chełmża (gmina wiejska)|gminie Chełmża]], w [[Powiat toruński|powiecie toruńskim]], w [[Województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[Polska|Polsce]]. Położony przy [[linia kolejowa nr 247 Chełmża – Mełno|linii kolejowej Chełmża – Mełno]]. Linia ta została otwarta w dniu 24 września 1901 roku. Łączyła dwie cukrownie: w [[Chełmża|Chełmży]] i [[Mełno (powiat grudziądzki)|Mełnie]]. Została zbudowana przez Niemców jako prywatna inwestycja. Linią tą transportowane były głównie produkty rolne<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.sawistowski.net/prywatnie/kolej/plany/index.htm| tytuł = Historyczne plany stacji kolejowych | opublikowany = www.sawistowski.net | język = pl | data dostępu = 2013-06-03}}</ref>. W 1920 roku przejęły ją [[Polskie Koleje Państwowe]]. W 1979 roku tory zostały podmyte w wyniku odwilży. Z tego powodu, w 1982 roku linia została zamknięta, a w 1991 roku rozebrane zostały tory<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.daras.art.pl/melno.html | tytuł = Linia kolejowa Chełmża - Mełno | opublikowany = www.daras.art.pl | język = pl | data dostępu = 2013-06-03 | archiwum = https://web.archive.org/web/20150213094015/http://www.daras.art.pl/melno.html | zarchiwizowano = 2015-02-13 }}</ref>.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Bazakolejowa.pl|stacja|4583|Świętosław Pomorski}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Świętosław Pomorski
|linia         = [[Linia kolejowa nr 247 Chełmża – Mełno|Chełmża – Mełno]]
|kilometr      = 14.938
|poprzedni     = [[Zelgno (przystanek kolejowy)|Zelgno]]
|poprzedni_km  = 1.908
|następny     = [[Bocień (przystanek kolejowy)|Bocień]]
|następny_km  = 1.948
|inne
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w gminie wiejskiej Chełmża]]
[[Kategoria:Świętosław (powiat toruński)]]

title: Świętosław Pomorski

Państwo: Polska

Miejscowość: Świętosław