text:
# HMS Pioneer (1944)
HMS Pioneer – brytyjski lotniskowiec typu Colossus zbudowany dla Royal Navy w czasie II wojny światowej, zmodyfikowany do roli okrętu warsztatowego dla samolotów.
Okręt wszedł do służby pod koniec wojny, w lutym 1945 roku, po czym dotarł do Australii w połowie 1945 roku, by uczestniczyć w operacjach Brytyjskiej Floty Pacyfiku przeciw siłom japońskim. Wspierał ataki na japońskie wyspy wewnętrzne od połowy czerwca do sierpnia i zakończenia wojny. Jego portem macierzystym była baza na Wyspach Admiralicji. Okręt i jego wyposażenie zostały wykorzystane do naprawy infrastruktury Hongkongu pod koniec 1945 roku. Wrócił do Wielkiej Brytanii na początku 1946 roku. Po powrocie na wody europejskie przeniesiony do rezerwy. W 1954 roku sprzedano go na złom.

## Projekt i budowa
Jednostki typu Colossus zostały zaprojektowane w taki sposób, by wypełnić duże zapotrzebowanie na okręty lotnicze, ujawnione w toku II wojny światowej. Ich projekt bazował na jednostkach typu Illustrious, ale został zmieniony tak, by umożliwić szybką budowę w stoczniach komercyjnych. „Pioneer” nie został ukończony według pierwotnego projektu – pozytywny odbiór pierwszego okrętu warsztatowego przeznaczonego dla samolotów (HMS „Unicorn”) spowodował zmianę wymagań Admiralicji, która podjęła decyzję o modyfikacji jednostki znajdującej się w budowie na taki okręt warsztatowy, pozbawiony katapult lotniczych.
„Pioneer” miał długość całkowitą 211,8 m, szerokość 24,5 m i zanurzenie 7 m przy wyporności pełnej (deep load). Cechował się wypornością standardową 12 000 długich ton. Był wyposażony w dwa zespoły turbin parowych systemu Parsonsa, każdy napędzający jedną śrubę napędową. Para do turbin była wytwarzana przez cztery kotły Admiralicji, o ciśnieniu roboczym 400 psi. Turbiny osiągały moc 40 000 shp i rozpędzały okręt do prędkości 25 węzłów. Okręt mógł zabunkrować 3196 długich ton paliwa płynnego, co zapewniało mu zasięg 8500 mil morskich przy prędkości 11 węzłów.
W celu maksymalizacji miejsca dla warsztatów i magazynów na pokładzie, nie zabudowano lin hamujących dla samolotów ani katapult. Dwa duże pomieszczenia na pokładzie zostały zamontowane w rejonie wyspy i z tyłu pokładu lotniczego. Okręt miał pojedynczy hangar o wysokości 5,33 m. Samoloty pomiędzy hangarem a pokładem lotniczym były transportowane przez dwie windy lotnicze o rozmiarach 10,4 × 13,7 m. Dwa duże żurawie zostały zamontowane na pokładzie lotniczym, by przemieszczać samoloty i zapasy na i z pokładu lotniczego. Okręt był wyposażony w dwie małe lichtugi z własnym napędem, za pomocą których można było transportować samoloty pomiędzy okrętami, albo nabrzeżem. Główny zbiornik paliwa lotniczego miał pojemność 448 000 l Załoga okrętu liczyła razem 854 ludzi, plus 222 ludzi w części warsztatowej.
Okręt był wyposażony w sześć poczwórnych podstaw dla dział kal. 40 mm („pom-pom”). Podstawy te pozwalały na prowadzenie ognia w zakresie od -10 do +80 stopni. Działo Mk VIII wystrzeliwało pocisk o wadze 0,41 kg z prędkością wylotową 590 m/s na odległość 3500 m. Szybkostrzelność działa wynosiła około 96-98 pocisków na minutę. Jednostka była także wyposażona w 19 dział Bofors 40 mm na pojedynczych podstawach. Boforsy wystrzeliwały pocisk o wadze 0,326 kg z szybkością wylotową 880 m/s. Działo miało szybkostrzelność około 120 pocisków na minutę i maksymalny zasięg 9830 m. Wszystkie działa były zamontowane na pokładzie lotniczym, a nie na sponsonach przymocowanych do burt – tak jak na jego półsiostrzanych okrętach ukończonych jako lotniskowce. Każda podstawa „pom-pomów” miała swój oddzielny dalocelownik wyposażony w radar artyleryjski Typ 262.
Zamówienie na okręt zostało złożone 7 sierpnia 1942 roku pod nazwą „Ethalion”, ale jednostkę przemianowano na „Mars” jeszcze w 1942 roku. Jego stępkę położono w stoczni Vickers-Armstrong w Barrow-in-Furness 2 grudnia. Zwodowano go 20 maja 1944 roku. Okręt przemianowano na „Pioneer” w lipcu 1944 roku, po podjęciu decyzji o przebudowaniu go na okręt warsztatowy dla samolotów. Budowę zakończono 8 lutego 1945 roku.

## Służba
Po przejściu pierwszych rejsach szkoleniowych „Pioneer” wypłynął do Australii 30 marca 1945 roku. Dotarł do Sydney 13 maja i przeszedł do wyspy Manus w Wyspach Admiralicji 21 czerwca, w ramach przygotowań do operacji przeciw Japonii. Okręt od chwili przybycia naprawił 24 samoloty i był nadal w tym rejonie w momencie kapitulacji Japonii 15 sierpnia. „Pioneer” dotarł do Hongkongu w drugiej połowie września, by pomóc w odbudowie infrastruktury tej kolonii. Jego marynarze naprawiali sieć elektryczną, telefoniczną oraz tramwaje i autobusy. Okręt odbył jedną podróż z powrotem do Manus, ale wrócił do Hongkongu pod koniec listopada. Okręt odpłynął do Sydney w następnym miesiącu i stamtąd wyruszył do Wielkiej Brytanii 17 lutego 1946 roku. Po dotarciu na Wyspy Brytyjskie umieszczono go w rezerwie. „Pioneer” został sprzedany na złom we wrześniu 1954 i rozebrany w Inverkeithing.

title: HMS Pioneer (1944)

wikitext:
{{wyróżnienie|DA|Lotniskowce warsztatowe Royal Navy}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = HMS „Pioneer”
 |grafika                = HMS PioneerFL 017459.jpg
 |opis grafiki           = HMS „Pioneer” w 1945 roku.
 |klasa                  = [[okręt warsztatowy]]
 |typ                    = [[Lotniskowce typu Colossus|''Colossus'']]
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = [[Vickers-Armstrong]], [[Newcastle upon Tyne|Newcastle-upon-Tyne]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       =
 |wodowanie              = 20 maja 1944
 |1. bandera             = Wielka Brytania
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 8 lutego 1945
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             = zezłomowany 1954
 |wyporność              = 12 000 ts
 |długość                = 211,8 m
 |szerokość              = 24,5 m
 |zanurzenie             = 7 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 4 kotły Admiralicji
dwie turbiny parowe Parsonsa (40 000 shp)
dwa wały
 |prędkość               = 25 węzłów
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 8500 [[Mila morska|Mm]] przy 11 węzłach
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 24 x [[40 mm armata przeciwlotnicza Mark II|Mk II 40 mm]] (6 x IV)
19 x [[40 mm armata przeciwlotnicza Bofors|Bofors 40 mm]] (19 x I)
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 854 + 222
 |commons                =
}}
'''HMS Pioneer''' – brytyjski [[lotniskowiec]] typu [[lotniskowce typu Colossus|''Colossus'']] zbudowany dla [[Royal Navy]] w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]], zmodyfikowany do roli [[okręt warsztatowy|okrętu warsztatowego]] dla samolotów.

Okręt wszedł do służby pod koniec wojny, w lutym 1945 roku, po czym dotarł do [[Australia|Australii]] w połowie 1945 roku, by uczestniczyć w operacjach [[Brytyjska Flota Pacyfiku|Brytyjskiej Floty Pacyfiku]] przeciw siłom japońskim. Wspierał ataki na japońskie wyspy wewnętrzne od połowy czerwca do sierpnia i zakończenia wojny. Jego portem macierzystym była baza na [[Wyspy Admiralicji|Wyspach Admiralicji]]. Okręt i jego wyposażenie zostały wykorzystane do naprawy infrastruktury [[Hongkong]]u pod koniec 1945 roku. Wrócił do Wielkiej Brytanii na początku 1946 roku. Po powrocie na wody europejskie przeniesiony do rezerwy. W 1954 roku sprzedano go na złom.

== Projekt i budowa ==
{{Osobny artykuł|Lotniskowce typu Colossus}}
Jednostki typu ''Colossus'' zostały zaprojektowane w taki sposób, by wypełnić duże zapotrzebowanie na okręty lotnicze, ujawnione w toku II wojny światowej. Ich projekt bazował na jednostkach typu ''[[lotniskowce typu Illustrious|Illustrious]]'', ale został zmieniony tak, by umożliwić szybką budowę w stoczniach komercyjnych. „Pioneer” nie został ukończony według pierwotnego projektu – pozytywny odbiór pierwszego okrętu warsztatowego przeznaczonego dla samolotów ([[HMS Unicorn (1941)|HMS „Unicorn”]]) spowodował zmianę wymagań [[Admiralicja brytyjska|Admiralicji]], która podjęła [[Lista lotniskowców warsztatowych Royal Navy|decyzję o modyfikacji jednostki]] znajdującej się w budowie na taki okręt warsztatowy, pozbawiony katapult lotniczych<ref name="Friedman, s. 237, 239">Friedman, s. 237, 239.</ref>.

„Pioneer” miał długość całkowitą 211,8 m, szerokość 24,5 m i zanurzenie 7 m przy wyporności pełnej (deep load). Cechował się wypornością standardową 12 000 [[tona#Długa tona|długich ton]]. Był wyposażony w dwa zespoły turbin parowych systemu {{link-interwiki|Parsons Marine Steam Turbine Company|tekst=Parsonsa|Q=Q197494}}, każdy napędzający jedną śrubę napędową. Para do turbin była wytwarzana przez cztery kotły Admiralicji, o ciśnieniu roboczym 400 [[psi (jednostka)|psi]]. Turbiny osiągały moc 40 000 [[koń parowy|shp]] i rozpędzały okręt do prędkości 25 węzłów<ref name=l6>Lenton, s. 107.</ref>. Okręt mógł zabunkrować 3196 długich ton paliwa płynnego, co zapewniało mu zasięg 8500 mil morskich przy prędkości 11 węzłów<ref name=h7>Hobbs, s. 73.</ref>.

W celu maksymalizacji miejsca dla warsztatów i magazynów na pokładzie, nie zabudowano [[Aerofiniszer|lin hamujących]] dla samolotów ani [[Katapulta startowa|katapult]]. Dwa duże pomieszczenia na pokładzie zostały zamontowane w rejonie wyspy i z tyłu pokładu lotniczego. Okręt miał pojedynczy hangar o wysokości 5,33 m. Samoloty pomiędzy hangarem a pokładem lotniczym były transportowane przez dwie windy lotnicze o rozmiarach 10,4 × 13,7 m<ref name=f7>Friedman, s. 367.</ref>. Dwa duże żurawie zostały zamontowane na pokładzie lotniczym, by przemieszczać samoloty i zapasy na i z pokładu lotniczego. Okręt był wyposażony w dwie małe [[lichtuga|lichtugi]] z własnym napędem, za pomocą których można było transportować samoloty pomiędzy okrętami, albo nabrzeżem. Główny zbiornik paliwa lotniczego miał pojemność 448 000 l<ref>Hobbs, s. 69, 73.</ref> Załoga okrętu liczyła razem 854 ludzi, plus 222 ludzi w części warsztatowej<ref name=l6/>.

Okręt był wyposażony w sześć poczwórnych podstaw dla [[40 mm armata przeciwlotnicza Mark VIII|dział kal. 40 mm („pom-pom”)]]<ref name=h7/>. Podstawy te pozwalały na prowadzenie ognia w zakresie od -10 do +80 stopni. Działo Mk VIII wystrzeliwało pocisk o wadze 0,41 kg z prędkością wylotową 590 m/s na odległość 3500 m. Szybkostrzelność działa wynosiła około 96-98 pocisków na minutę<ref>Campbell, s. 71–74.</ref>. Jednostka była także wyposażona w 19 dział [[40 mm armata przeciwlotnicza Bofors|Bofors 40 mm]] na pojedynczych podstawach<ref name=h7/>. Boforsy wystrzeliwały pocisk o wadze 0,326 kg z szybkością wylotową 880 m/s. Działo miało szybkostrzelność około 120 pocisków na minutę i maksymalny zasięg 9830 m<ref>Campbell, s. 67, 70.</ref>. Wszystkie działa były zamontowane na pokładzie lotniczym, a nie na [[sponson]]ach przymocowanych do burt – tak jak na jego półsiostrzanych okrętach ukończonych jako lotniskowce<ref>Hobbs, s. 68.</ref>. Każda podstawa „pom-pomów” miała swój oddzielny dalocelownik wyposażony w radar artyleryjski Typ 262<ref name=l6/>.

Zamówienie na okręt zostało złożone 7 sierpnia 1942 roku pod nazwą „Ethalion”<ref name=l8>Lenton, s. 108.</ref>, ale jednostkę przemianowano na „Mars” jeszcze w 1942 roku<ref name=c7>Colledge, s. 217.</ref>. Jego stępkę położono w stoczni [[Vickers-Armstrong]] w [[Barrow-in-Furness]] 2 grudnia<ref name=l8/>. Zwodowano go 20 maja 1944 roku<ref name=l8/>. Okręt przemianowano na „Pioneer” w lipcu 1944 roku<ref name=c7/>, po podjęciu decyzji o przebudowaniu go na okręt warsztatowy dla samolotów<ref name="Friedman, s. 237, 239"/>. Budowę zakończono 8 lutego 1945 roku<ref name=l8/>.

== Służba ==
Po przejściu pierwszych rejsach szkoleniowych „Pioneer” wypłynął do Australii 30 marca 1945 roku. Dotarł do [[Sydney]] 13 maja i przeszedł do wyspy [[Manus (wyspa)|Manus]] w [[Wyspy Admiralicji|Wyspach Admiralicji]] 21 czerwca, w ramach przygotowań do operacji przeciw [[Japonia|Japonii]]. Okręt od chwili przybycia naprawił 24 samoloty i był nadal w tym rejonie w momencie kapitulacji Japonii 15 sierpnia. „Pioneer” dotarł do [[Hongkong]]u w drugiej połowie września, by pomóc w odbudowie infrastruktury tej kolonii. Jego marynarze naprawiali sieć elektryczną, telefoniczną oraz tramwaje i autobusy. Okręt odbył jedną podróż z powrotem do Manus, ale wrócił do Hongkongu pod koniec listopada. Okręt odpłynął do Sydney w następnym miesiącu i stamtąd wyruszył do Wielkiej Brytanii 17 lutego 1946 roku. Po dotarciu na Wyspy Brytyjskie umieszczono go w rezerwie. „Pioneer” został sprzedany na złom we wrześniu 1954 i rozebrany w [[Inverkeithing]]<ref>Hobbs, s. 68–69, 73.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Campbell | imię = John | tytuł = Naval Weapons of World War II | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis, Maryland | rok = 1985 | isbn = 0-87021-459-4 | język = en}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Friedman | imię = Norman | tytuł = British Carrier Aviation: The Evolution of the Ships and Their Aircraft | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis, Maryland | rok = 1988 | isbn = 0-87021-054-8 | język = en}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Hobbs | imię = David, Commander | tytuł = Moving Bases: Royal Navy Maintenance Carriers and MONABs | wydawca = Maritime Books | miejsce = Liskeard, Kornwalia | rok = 2007 | isbn = 978-1-904459-30-9 | język = en}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Lenton | imię = H.T. | tytuł = British & Commonwealth Warships of the Second World War | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis, Maryland | rok = 1998 | isbn = 1-55750-048-7 | język = en}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.maritimequest.com/warship_directory/great_britain/pages/aircraft_carriers/hms_pioneer_d76.htm Strona okrętu w serwisie Maritimequest]

{{Lotniskowce typu Colossus}}

{{SORTUJ:Pioneer (1944)}}
[[Kategoria:Brytyjskie okręty z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Lotniskowce typu Colossus]]
[[Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Vickers-Armstrongs w Newcastle upon Tyne]]
[[Kategoria:Hasła rozbudowane w ramach Miesiąca Wyróżnionego Artykułu 2019]]

title: HMS „Pioneer”

Klasa: okręt warsztatowy

Typ: Colossus

Stocznia: Vickers-Armstrong, Newcastle-upon-Tyne

Wejście do służby: 8 lutego 1945

Los okrętu: zezłomowany 1954

Zanurzenie: 7 m

Prędkość: 25 węzłów

Zasięg: 8500 Mm przy 11 węzłach


text:
# USS Yahara (AOG-37)
USS Yahara (AOG-37) był amerykańskim tankowcem typu Mettawee z okresu II wojny światowej. Jego nazwa pochodzi od rzeki płynącej m.in. w hrabstwie Dane w stanie Wisconsin.
Stępkę jednostki, pod starym oznaczeniem MC hull 1800, położono 6 czerwca 1944 w stoczni East Coast Shipyard Inc. w Bayonne (stan New Jersey). Zwodowano go 30 lipca 1944, matką chrzestną była Cynthia Tenety. Jednostka została przerobiona do służby w US Navy w Marine Basin Co. w Brooklynie i weszła do służby w New York Navy Yard 29 września 1944, pierwszym dowódcą został Lt. N. Clark Biggs, USNR.

## Operacje na Pacyfiku
Nowy zbiornikowiec wyszedł z Norfolk 30 października. Po dziewiczym rejsie na wodach zatoki Chesapeake "Yahara" wypłynął w kierunku Holenderskich Indii Wschodnich 22 listopada, by zabrać ładunek benzyny lotniczej i ropy na Arubie. Po załadunku wyruszył w rejs 1 grudnia kierując się w stronę zachodniego wybrzeża USA. Przeszedł przez Kanał Panamski 6 grudnia i zawijając po drodze do San Diego dopłynął na Hawaje.
Po dotarciu do Pearl Harbor 5 stycznia okręt został przydzielony do 8 Eskadry Zaopatrzeniowej (ang. Service Squadron (ServRon) 8). Z portu wyszedł 5 stycznia w ramach grupy Phoenix dostarczając benzynę lotniczą i ropę do Canton Island 13 stycznia i wrócił do Pearl Harbor dwa dni później.
Kontynuował przewożenie produktów ropopochodnych w rejonie łańcucha Wysp Hawajskich przez większą część lutego pływając do Johnston Island i Maui. Zbiornikowiec popłynął do Wysp Marshala 25 lutego jako część Task Unit 16.8.13. Po drodze dostarczył ładunek benzyny lotniczej do bazy lotnictwa marynarki na Johnston Island, która miała być użyta do działań lotniczych w celu odnalezienia samoloty generała Millarda Harmona, który zaginął na morzu. Okręt dotarł do Eniwetok 13 marca. Po czterech dniach oczekiwań na konwój kierujący się do Zachodnich Karolinów wyszedł w Dniu Świętego Patryka w rejs do Ulithi.
Tydzień później został przydzielony do ServRon 10, pobrał ładunek benzyny, ropy i smarów. Stał jednak w Ulithi przez cały kwiecień i połowę maja, zanim długo oczekiwane rozkazy dotarły i nakazały dołączenie do Task Force 51.

## Operacje w pobliżu Okinawy
19 maja "Yahara" wyszedł w rejs do Kerama Retto w składzie konwoju UOK 16. W czasie podróży otrzymał rozkaz dotarcia do Hagushi. Zbiornikowiec dotarł do Okinawy 28 maja. Pozostawał w tym rejonie do momentu wstrzymania walk w połowie sierpnia. Krążył w rejonie Naha, le Shima, Chimu Wan i Buckner Bay. W tym czasie pełnił operacje przewozowe, transportowania paliwa z dużych tankowców do instalacji brzegowych i jako zaopatrzenie dla mniejszych jednostek.

## Uszkodzenie przez tajfun
W trakcie swojej służby okręt przeżył trzy tajfuny (19-21 lipca; 1-3 sierpnia; 16-18 września). Po wrześniowym załamaniu pogody był zmuszony do podjęcia służby portowej ponieważ wszystkie mniejsze zbiornikowce portowe zostały wyrzucone na brzeg przez sztorm. Czwarty tajfun uderzył 9 października. "Yahara" stracił prawoburtową kotwicę, gdy łańcuch kotwiczny pękł. Okręt wlókł lewoburtową kotwicę trzy mile gdy wiatr o prędkości 125 węzłów burzył wody Buckner Bay.

## Po II wojnie światowej
Po wypełnieniu obowiązków "Yahara" wypłynął w kierunku USA 14 grudnia w towarzystwie siostrzanego USS "Ponchatoula" (AOG-38). Do Pearl Harbor dotarł 5 stycznia 1946. Wznowił podróż 9 stycznia i do San Francisco dotarł 20 stycznia. Do końca miesiąca przebywał w pobliżu wybrzeża Kalifornii zanim ruszył w kierunku Kanału Panamskiego i wschodniego wybrzeża USA.

## Przydział atlantycki
Od 4 marca do 25 kwietnia "Yahara" służył w 16 Flocie (Atlantyckiej Flocie Rezerwowej, ang. Atlantic Fleet Reserve) dostarczając ropę okrętom pełniącym służbę rezerwową w Lake Charles i Jacksonville.

## Wycofanie ze służby
Okręt został wycofany ze służby w Nowym Orleanie 21 maja. "Yahara" został skreślony z listy jednostek floty 19 lipca 1946 i przekazany War Shipping Administration, Maritime Commission 5 listopada 1946.

## Dalsze losy
W 1947 "Yahara" został kupiony przez Texas Oil Company i przemianowany na "El Caribe". Operował następnie pod banderą norweską, brytyjską i francuską zanim w latach 50. XX wieku jego losy stają mniej pewne. Mając port macierzysty w Oslo od 1947 do 1952 służył w norweskiej części Texas Oil Company. Następnie pływał pod brytyjską banderą najpierw dla Verbomilia Steamship Co. a później dla Cousotanker Co., Ltd. (obie z Londynu) w 1953 i 1954. Ostatni wpis dotyczy jednostki nadal noszącą nazwę "El Caribe" pływającej dla Societe Meridionale d'Armement pod banderą francuską i mającą port macierzysty w Marsylii (1954-1958). Przemianowany na "Crysanthi P" był wpisany w rejestrach American Bureau of Shipping od 1958 do 1960, ale bez informacji na temat bandery i właściciela. Dalsze losy nieznane.

wikiname: plwiki

title: USS Yahara (AOG-37)

in_language: pl

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = USS Yahara (AOG-37)
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |klasa                  =
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               =
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 6 czerwca 1944
 |wodowanie              = 30 lipca 1944
 |1. bandera             = USA
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 29 września 1944
 |1. wycofanie ze służby = 21 maja 1946
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = lekka:846 długich ton
pełna:  2270 długich ton
 |długość                = 67,1 m
 |szerokość              = 11,3 m
 |zanurzenie             = 5,2 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = silnik Diesla
1 śruba napędowa
720 KM (537 kW)
 |prędkość               = 10 węzłów
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 =
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 1 uniwersalne działo kal. 76 mm
2 działa kal. 40 mm
trzy pojedyncze działa kal. 20 mm
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 62
 |commons                =
}}
'''USS Yahara (AOG-37)''' był amerykańskim tankowcem typu [[zbiornikowce typu Mettawee|''Mettawee'']] z okresu II wojny światowej. Jego nazwa pochodzi od rzeki płynącej m.in. w hrabstwie Dane w stanie [[Wisconsin]].

Stępkę jednostki, pod starym oznaczeniem MC hull 1800, położono 6 czerwca 1944 w stoczni [[East Coast Shipyard]] Inc. w [[Bayonne (New Jersey)|Bayonne]] (stan [[New Jersey]]). Zwodowano go 30 lipca 1944, matką chrzestną była Cynthia Tenety. Jednostka została przerobiona do służby w US Navy w Marine Basin Co. w [[Brooklyn]]ie i weszła do służby w [[New York Navy Yard]] 29 września 1944, pierwszym dowódcą został Lt. N. Clark Biggs, [[USNR]].

== Operacje na Pacyfiku ==
Nowy zbiornikowiec wyszedł z Norfolk 30 października. Po dziewiczym rejsie na wodach zatoki [[Chesapeake Bay|Chesapeake]] "Yahara" wypłynął w kierunku Holenderskich Indii Wschodnich 22 listopada, by zabrać ładunek benzyny lotniczej i ropy na [[Aruba|Arubie]]. Po załadunku wyruszył w rejs 1 grudnia kierując się w stronę zachodniego wybrzeża USA. Przeszedł przez [[Kanał Panamski]] 6 grudnia i zawijając po drodze do San Diego dopłynął na Hawaje.

Po dotarciu do [[Pearl Harbor]] 5 stycznia okręt został przydzielony do 8 Eskadry Zaopatrzeniowej (ang. [[Service Squadron]] (ServRon) 8). Z portu wyszedł 5 stycznia w ramach grupy ''Phoenix'' dostarczając benzynę lotniczą i ropę do [[Canton Island]] 13 stycznia i wrócił do Pearl Harbor dwa dni później.

Kontynuował przewożenie produktów ropopochodnych w rejonie łańcucha Wysp Hawajskich przez większą część lutego pływając do [[Johnston Island]] i [[Maui]]. Zbiornikowiec popłynął do Wysp Marshala 25 lutego jako część [[Task Unit]] 16.8.13. Po drodze dostarczył ładunek benzyny lotniczej do bazy lotnictwa marynarki na [[Johnston Island]], która miała być użyta do działań lotniczych w celu odnalezienia samoloty generała [[Millard F. Harmon|Millarda Harmona]], który zaginął na morzu. Okręt dotarł do [[Eniwetok]] 13 marca. Po czterech dniach oczekiwań na konwój kierujący się do Zachodnich [[Karoliny|Karolinów]] wyszedł w [[Dzień Świętego Patryka|Dniu Świętego Patryka]] w rejs do [[Ulithi]].

Tydzień później został przydzielony do [[ServRon]] 10, pobrał ładunek benzyny, ropy i smarów. Stał jednak w Ulithi przez cały kwiecień i połowę maja, zanim długo oczekiwane rozkazy dotarły i nakazały dołączenie do [[Task Force]] 51.

== Operacje w pobliżu Okinawy ==
19 maja "Yahara" wyszedł w rejs do [[Kerama Retto]] w składzie konwoju UOK 16. W czasie podróży otrzymał rozkaz dotarcia do [[Hagushi]]. Zbiornikowiec dotarł do Okinawy 28 maja. Pozostawał w tym rejonie do momentu wstrzymania walk w połowie sierpnia. Krążył w rejonie [[Naha]], [[le Shima]], [[Chimu Wan]] i [[Buckner Bay]]. W tym czasie pełnił operacje przewozowe, transportowania paliwa z dużych tankowców do instalacji brzegowych i jako zaopatrzenie dla mniejszych jednostek.

== Uszkodzenie przez tajfun ==
W trakcie swojej służby okręt przeżył trzy tajfuny (19-21 lipca; 1-3 sierpnia; 16-18 września). Po wrześniowym załamaniu pogody był zmuszony do podjęcia służby portowej ponieważ wszystkie mniejsze zbiornikowce portowe zostały wyrzucone na brzeg przez sztorm. Czwarty tajfun uderzył 9 października. "Yahara" stracił prawoburtową kotwicę, gdy łańcuch kotwiczny pękł. Okręt wlókł lewoburtową kotwicę trzy mile gdy wiatr o prędkości 125 węzłów burzył wody [[Buckner Bay]].

== Po II wojnie światowej ==
Po wypełnieniu obowiązków "Yahara" wypłynął w kierunku USA 14 grudnia w towarzystwie siostrzanego [[USS Ponchatoula (AOG-38)|USS "Ponchatoula" (AOG-38)]]. Do Pearl Harbor dotarł 5 stycznia 1946. Wznowił podróż 9 stycznia i do San Francisco dotarł 20 stycznia. Do końca miesiąca przebywał w pobliżu wybrzeża Kalifornii zanim ruszył w kierunku Kanału Panamskiego i wschodniego wybrzeża USA.

== Przydział atlantycki ==
Od 4 marca do 25 kwietnia "Yahara" służył w 16 Flocie (Atlantyckiej Flocie Rezerwowej, ang. [[Atlantic Fleet Reserve]]) dostarczając ropę okrętom pełniącym służbę rezerwową w [[Lake Charles]] i [[Jacksonville]].

== Wycofanie ze służby ==
Okręt został wycofany ze służby w Nowym Orleanie 21 maja. "Yahara" został skreślony z listy jednostek floty 19 lipca 1946 i przekazany [[War Shipping Administration]], Maritime Commission 5 listopada 1946.

== Dalsze losy ==
W 1947 "Yahara" został kupiony przez [[Texaco|Texas Oil Company]] i przemianowany na "El Caribe". Operował następnie pod banderą norweską, brytyjską i francuską zanim w latach 50. XX wieku jego losy stają mniej pewne. Mając port macierzysty w Oslo od 1947 do 1952 służył w norweskiej części Texas Oil Company. Następnie pływał pod brytyjską banderą najpierw dla Verbomilia Steamship Co. a później dla Cousotanker Co., Ltd. (obie z Londynu) w 1953 i 1954. Ostatni wpis dotyczy jednostki nadal noszącą nazwę "El Caribe" pływającej dla [[Societe Meridionale d'Armement]] pod banderą francuską i mającą port macierzysty w Marsylii (1954-1958). Przemianowany na "Crysanthi P" był wpisany w rejestrach [[American Bureau of Shipping]] od 1958 do 1960, ale bez informacji na temat bandery i właściciela. Dalsze losy nieznane.

== Bibliografia ==
* {{DANFS|http://www.history.navy.mil/research/histories/ship-histories/danfs/y/yahara.html}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.navsource.org/archives/09/20/2037.htm NavSource Online: AOG-37 ''Yahara'']
* [http://ibiblio.org/hyperwar/USN/ships/AOG/AOG-37_Yahara.html Ships of the U.S. Navy, 1940-1945 AOG-37 USS ''Yahara'']

{{Zbiornikowce typu Mettawee}}
{{Zbiornikowce typu T1-M-A2}}

{{SORTUJ:Yahara (AOG-37)}}
[[Kategoria:Zbiornikowce typu Mettawee]]

title: USS Yahara (AOG-37)

Położenie stępki: 6 czerwca 1944

Wejście do służby: 29 września 1944

Wyporność: lekka:846 długich ton · pełna: 2270 długich ton

Prędkość: 10 węzłów


text:
# Marine Scout Bomber Squadron 241
Marine Scout Bomber Squadron 241 (VMSB-241) – wchodząca w skład piechoty morskiej amerykańska eskadra bombowców nurkujących.
Jednostka została sformowana 1 marca 1942 roku i rozmieszczona na atolu Midway, gdy wyposażona została w przestarzałe bombowce Vought SB2U Vindicator oraz pewną liczbę nowoczesnych Douglas SBD Dauntless. 4 czerwca, startując z Midway, eskadra wzięła udział w bitwie pod Midway, podczas której poniosła bardzo duże straty – w ataku na japońskie lotniskowce Kidō-butai, zginął m.in. dowódca eskadry mjr Lofton Henderson. We wrześniu 1944 roku eskadra została przerzucona na Filipiny, gdzie z Wyspy Bougainville’a prowadziła loty wsparcia bojowego dla 6 Armii podczas wyzwalania Luzonu. Jednostka została rozwiązana 16 lipca 1945 roku. W latach 1946–1960 funkcjonalizowała jako kontynuująca tradycję VMSB-241 jednostka rezerwy Marine Attack Squadron 241 (VMA-241)

title: Marine Scout Bomber Squadron 241

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = VMSB-241
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lotnictwo
 |motto                =
 |grafika              = VMSB-241 pilots at Midway May 1942.jpg
 |opis grafiki         =
 |państwo              = {{państwo|USA|48}}
 |sformowanie          = 1 marca 1942
 |rozformowanie        = 16 lipca 1945
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          = Marine Attack Squadron 241 (VMA-241)
 |dowódca pierwszy     = [[Lofton R. Henderson|Lofton Henderson]]
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = [[II wojna światowa]]:
* [[bitwa pod Midway]]
* [[kampania filipińska (1944–1945)]]
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           = [[Midway]]<br/>[[Wyspa Bougainville’a]]
 |rodzaj sił zbrojnych = {{państwo|USA|USMC}}
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[lotnictwo]]
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Marine Scout Bomber Squadron 241 (VMSB-241)''' – wchodząca w skład [[United States Marine Corps|piechoty morskiej]] [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[eskadra (lotnictwo)|eskadra]] [[bombowiec nurkujący|bombowców nurkujących]].

Jednostka została sformowana 1 marca 1942 roku i rozmieszczona na [[Midway|atolu Midway]], gdy wyposażona została w przestarzałe bombowce [[Vought SB2U Vindicator]] oraz pewną liczbę nowoczesnych [[Douglas SBD Dauntless]]. 4 czerwca, startując z Midway, eskadra wzięła udział w [[bitwa pod Midway|bitwie pod Midway]], podczas której poniosła bardzo duże straty – w ataku na [[Cesarstwo Wielkiej Japonii|japońskie]] [[lotniskowiec|lotniskowce]] [[Kidō-butai]], zginął m.in. dowódca eskadry mjr [[Lofton R. Henderson|Lofton Henderson]]. We wrześniu 1944 roku eskadra została przerzucona na [[Filipiny]], gdzie z [[Wyspa Bougainville’a|Wyspy Bougainville’a]] prowadziła loty wsparcia bojowego dla [[6 Armia (USA)|6 Armii]] podczas wyzwalania [[Luzon]]u. Jednostka została rozwiązana 16 lipca 1945 roku. W latach 1946–1960 funkcjonalizowała jako kontynuująca tradycję VMSB-241 jednostka rezerwy Marine Attack Squadron 241 (VMA-241)

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Rottman | imię = Gordon | tytuł = U.S. Marine Corps World War II Order of Battle - Ground and Air Units in the Pacific War, 1939 - 1945 | wydawca = Greenwood Press | data = 2002 | isbn = 0-313-31906-5}}

{{SORTUJ:VMSB-241}}
[[Kategoria:Amerykańskie eskadry lotnicze]]
[[Kategoria:Bitwa pod Midway]]

title: VMSB-241

Państwo: Stany Zjednoczone

Sformowanie: 1 marca 1942

Kontynuacja: Marine Attack Squadron 241 (VMA-241)

Pierwszy: Lofton Henderson

Dyslokacja: Midway · Wyspa Bougainville’a

Rodzaj sił zbrojnych: US Marine Corps

Rodzaj wojsk: lotnictwo


text:
# Kopanka (województwo łódzkie)
Kopanka – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łódzkim wschodnim, w gminie Nowosolna, na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich. W 2021 we wsi mieszkało 632 osób.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w ówczesnym województwie łódzkim.

## ROD „Kopanka”
Od 1984 na terenie miejscowości funkcjonuje Rodzinny Ogród Działkowy „Kopanka” należący do Polskiego Związku Działkowców. Początek jego powstania związany jest z powstałym w 1980 Komitetem założycielski przy Centralnym Biurze Technicznym Przemysłu Papierniczego w Łodzi. Efektem prac Komitetu była umowa patronacka z Zarządem Wojewódzkim Polskiego Związku Działkowców podpisana 10 marca 1980. Cztery lata później, 7 stycznia 1984 gmina Nowosolna przekazała tereny o powierzchni ponad 11 ha pod ogrody działkowe.

title: Kopanka (województwo łódzkie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Kopanka
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Kopanka 4. Centrum miejscowości.jpg
 |opis zdjęcia           = Kopanka. Centrum miejscowości (2015).
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat łódzki wschodni|łódzki wschodni]]
 |gmina                  = [[Nowosolna (gmina)|Nowosolna]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 632
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 42
 |kod pocztowy           = 92-701<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=513}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = ELW
 |SIMC                   = 0414144
 |kod mapy               = Nowosolna (gmina)
 |współrzędne            = 51°49'15"N 19°33'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|57812|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Kopanka, Łódź Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Kopanka''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat łódzki wschodni|powiecie łódzkim wschodnim]], w [[Nowosolna (gmina)|gminie Nowosolna]], na terenie [[Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich|Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich]]. W 2021 we wsi mieszkało 632 osób<ref>{{Cytuj |tytuł = Wieś Kopanka (łódzkie) |data dostępu = 2024-03-31 |opublikowany = Polska w liczbach |url = https://www.polskawliczbach.pl/wies_Kopanka_lodzkie |język = pl}}</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość położona była w ówczesnym [[województwo łódzkie (1975–1998)|województwie łódzkim]].

== ROD „Kopanka” ==
Od 1984 na terenie miejscowości funkcjonuje Rodzinny Ogród Działkowy „Kopanka” należący do [[Polski Związek Działkowców|Polskiego Związku Działkowców]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Kontakt |data dostępu = 2024-03-31 |opublikowany = ROD Kopanka |url = https://rodkopanka.pl/kontakt/ |język = pl-PL}}</ref>. Początek jego powstania związany jest z powstałym w 1980 Komitetem założycielski przy Centralnym Biurze Technicznym Przemysłu Papierniczego w Łodzi. Efektem prac Komitetu była umowa patronacka z Zarządem Wojewódzkim Polskiego Związku Działkowców podpisana 10 marca 1980. Cztery lata później, 7 stycznia 1984 [[Nowosolna (gmina)|gmina Nowosolna]] przekazała tereny o powierzchni ponad 11 ha pod ogrody działkowe<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia |data dostępu = 2024-03-31 |opublikowany = ROD Kopanka |url = https://rodkopanka.pl/historia/ |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Nowosolna}}

[[Kategoria:Nowosolna (gmina)]]
[[Kategoria:Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich]]

title: Kopanka

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: łódzki wschodni

Gmina: Nowosolna

Tablice rejestracyjne: ELW


text:
# Kijani
Kijani (serb. Кијани) – wieś w Chorwacji, w żupanii zadarskiej, w gminie Gračac. Leży w regionie Lika. W 2011 roku liczyła 56 mieszkańców.

title: Kijani

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kijani
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania zadarska|zadarska]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Gračac|Gračac]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 56{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 023
 |kod pocztowy                 = 23 440
 |tablice rejestracyjne        = ZD
 |współrzędne                  = 44°20′10″N 15°53′3″E
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania zadarska
 |www                          =
}}
'''Kijani''' ([[język serbski|serb.]] ''Кијани'') – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania zadarska|żupanii zadarskiej]], w [[gmina Gračac|gminie Gračac]]. Leży w regionie [[Lika]]. W 2011 roku liczyła 56 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=480}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://wikimapia.org/24320638/Kijani Wikimapia: Kijani]

{{gmina Gračac}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii zadarskiej]]

title: Kijani

Państwo: Chorwacja

Żupania: zadarska

Gmina: Gračac

Tablice rejestracyjne: ZD


text:
# Nowy Dwór (powiat starogardzki)
Nowy Dwór – mała kociewska osada leśna w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Osieczna w kompleksie leśnym Borów Tucholskich.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

title: Nowy Dwór (powiat starogardzki)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Nowy Dwór
 |rodzaj miejscowości    = osada leśna
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat starogardzki|starogardzki]]
 |gmina                  = [[Osieczna (gmina w województwie pomorskim)|Osieczna]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 58
 |kod pocztowy           = 83-242<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=840}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = GST
 |SIMC                   = 0168290
 |kod mapy               = Osieczna (gmina w województwie pomorskim)
 |współrzędne            = 53°46'42"N 18°17'21"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|89927|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Nowy Dwór''' – mała [[Kociewie|kociewska]] [[gajówka|osada leśna]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo pomorskie|województwie pomorskim]], w [[powiat starogardzki|powiecie starogardzkim]], w [[Osieczna (gmina w województwie pomorskim)|gminie Osieczna]] w kompleksie leśnym [[Bory Tucholskie|Borów Tucholskich]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo gdańskie (1975–1998)|województwa gdańskiego]].

== Zobacz też ==
* [[Ocypel (wieś w województwie pomorskim)|Ocypel]]
* [[Osieczna (województwo pomorskie)|Osieczna]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Osieczna (powiat starogardzki)}}

[[Kategoria:Osieczna (gmina w województwie pomorskim)]]

title: Nowy Dwór

Województwo: pomorskie

Powiat: starogardzki

Gmina: Osieczna

Tablice rejestracyjne: GST


text:
# (2435) Horemheb
(2435) Horemheb – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3 lat i 100 dni w średniej odległości 2,2 au. Została odkryta 24 września 1960 roku w Obserwatorium Palomar w programie Palomar-Leiden-Survey. Nazwa planetoidy pochodzi od Horemheba, egipskiego faraona XVIII dynastii. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (2435) 4578 P-L.

title: (2435) Horemheb

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 2435
 |       nazwa = Horemheb
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Palomar-Leiden-Survey|PLS]]
 |       dzień = 24 września
 |         rok = 1960
 |występowanie = [[Pas planetoid|Pas główny]]
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,2034
 |    mimośród = 0,2046
 |  peryhelium = 1,7524
 |    aphelium = 2,6544
 |         lat = 3
 |         dni = 99
 |      godzin = 15
 |    prędkość = 20,06
 |  nachylenie = 3,96
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,9
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(2435) Horemheb''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 3 lat i 100 dni w średniej odległości 2,2 [[jednostka astronomiczna|au]]. Została odkryta 24 września 1960 roku w ''Obserwatorium Palomar'' w programie [[Palomar-Leiden-Survey]]. Nazwa planetoidy pochodzi od [[Horemheb]]a, egipskiego [[faraon]]a [[XVIII dynastia|XVIII dynastii]]. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe '''(2435) 4578 P-L'''.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 2001–3000]]
* [[lista ponumerowanych planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|2435}}
* {{JPLorb|2435}}
* {{MPC|2435}}

{{SORTUJ:Horemheb}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1960]]

title: (2435) Horemheb

Odkrywca: PLS

Data odkrycia: 24 września 1960

Przynależność · obiektu: Pas główny

Okres obiegu · wokół Słońca: 3 lata 99 dni 15 godzin


text:
# Lipnik (powiat opatowski)
Lipnik – wieś sołecka w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Lipnik. Jest siedzibą gminy Lipnik.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lipnik. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.
| SIMC    | Nazwa      | Rodzaj             |
| ------- | ---------- | ------------------ |
| 0797323 | Furgonówka | część miejscowości |
| 0797330 | Krzyże     | część miejscowości |
| 0797346 | Lipniczek  | część miejscowości |

## Historia
W XIX wieku Lipnik opisano jako wieś w powiecie sandomierskim, gminie Lipnik, parafii Goźlice, odległa 18 wiorst od Sandomierza, położona przy drodze bitej. Posiadała urząd gminny.
W 1827 r. było 17 domów, mieszkało 62 mieszkańców. W 1883 było 23 domów, mieszkało 171 mieszkańców, posiadano 561 mórg ziemi dworskiej i 95 włościańskiej.
Wieś tę opisuje Długosz (Długosz L.B. t. II s. 333), jako mającą jeden folwark, sześć łanów kmiecych, karczmę i dwóch ogrodników.
Gmina Lipnik należała do sądu gminnego okręgu II w Klimontowie, stacja pocztowa w Opatowie. Gmina miała  13488 mórg obszaru (w tym 4205 mórg włościan) i 3607 mieszkańców (1771 mężczyzn i 1836 kobiet).
W skład gminy w XIX wieku wchodziły: Adamów, Gaj, Grocholice, Gołębiów, Gozdów, Kurów, Kaczyce, Leszczków, Lipniczek, Lipnik, Łownica Duża, Łownica Mała, Malice Kościelne, Małżyn, Męczennice, Międzygórz, Osiny, Pęsławice, Podgaje, Rogal, Słaboszowice, Słoptów, Studzianka, Swojków, Ściernalice, Tudorów, Ublinek Duchowny, Ublinek Szlachecki, Usarzów, Wiesiołówka, Włostów i Żurawniki.

## Transport
- E371  Droga krajowa nr 9 (E371): Jedlanka – Radom – Rudna Mała
- Droga krajowa nr 77: Lipnik – Sandomierz – Nisko – Jarosław – Przemyśl

## Grodzisko Lipnik
W 2015 roku w pobliżu wsi odkryto grodzisko, na terenie którego podczas prac archeologicznych odkryto ślady działalności ludzkiej z okresu między 2 połową X a końcem XI wieku.

title: Lipnik (powiat opatowski)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Lipnik
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat opatowski|opatowski]]
 |gmina                  = [[Lipnik (gmina)|Lipnik]]{{r|bip}}
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 356{{r|rap}}
 |rok                    = 2019
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 27-540{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TOP
 |SIMC                   = 0797317{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Lipnik (gmina)
 |współrzędne            = 50°43'48"N 21°29'29"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|68904|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Lipnik''' – [[wieś]] [[sołectwo|sołecka]]{{r|bip}} w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat opatowski|powiecie opatowskim]], w [[Lipnik (gmina)|gminie Lipnik]]{{r|teryt|teryt2}}. Jest siedzibą [[Lipnik (gmina)|gminy Lipnik]].

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Lipnik (gromada w powiecie sandomierskim)|Lipnik]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi{{r|teryt|teryt2}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0797323	||Furgonówka	||część miejscowości
|-
|0797330	||Krzyże	||część miejscowości
|-
|0797346	||Lipniczek	||część miejscowości
|}

== Historia ==
W XIX wieku Lipnik opisano jako wieś w powiecie sandomierskim, gminie Lipnik, parafii [[Goźlice]], odległa 18 wiorst od Sandomierza, położona przy drodze bitej. Posiadała urząd gminny.

W 1827 r. było 17 domów, mieszkało 62 mieszkańców. W 1883 było 23 domów, mieszkało 171 mieszkańców, posiadano 561 mórg ziemi dworskiej i 95 włościańskiej.

Wieś tę opisuje Długosz ([[Jan Długosz|Długosz]] [[Liber beneficiorum|L.B.]] t. II s. 333), jako mającą jeden folwark, sześć łanów kmiecych, karczmę i dwóch ogrodników<ref name="SgKP" />.

Gmina Lipnik należała do sądu gminnego okręgu II w Klimontowie, stacja pocztowa w Opatowie. Gmina miała  13488 mórg obszaru (w tym 4205 mórg włościan) i 3607 mieszkańców (1771 mężczyzn i 1836 kobiet).

W skład gminy w XIX wieku wchodziły: Adamów, Gaj, Grocholice, Gołębiów, Gozdów, Kurów, Kaczyce, Leszczków, Lipniczek, Lipnik, Łownica Duża, Łownica Mała, Malice Kościelne, Małżyn, Męczennice, Międzygórz, Osiny, Pęsławice, Podgaje, Rogal, Słaboszowice, Słoptów, Studzianka, Swojków, Ściernalice, Tudorów, Ublinek Duchowny, Ublinek Szlachecki, Usarzów, Wiesiołówka, Włostów i Żurawniki<ref name="SgKP">{{SgKP|V|274|Lipnik}}</ref>.

== Transport ==
* {{AS-droga|K|9|371}} [[Droga krajowa nr 9 (Polska)|Droga krajowa nr 9]] ([[E371 (trasa europejska)|E371]]): [[Jedlanka]] – [[Radom]] – [[Rudna Mała (województwo podkarpackie)|Rudna Mała]]
* {{AS-droga|K|77}} [[Droga krajowa nr 77 (Polska)|Droga krajowa nr 77]]: Lipnik – [[Sandomierz]] – [[Nisko]] – [[Jarosław (województwo podkarpackie)|Jarosław]] – [[Przemyśl]]

== Grodzisko Lipnik ==
W 2015 roku w pobliżu wsi odkryto grodzisko, na terenie którego podczas prac archeologicznych odkryto ślady działalności ludzkiej z okresu między 2 połową X a końcem XI wieku<ref>{{Cytuj|tytuł=Klub Przyjaciół Archeologii Ziemi Sandomierskiej|czasopismo=Klub Przyjaciół Archeologii Ziemi Sandomierskiej|data dostępu=2017-03-27|url=http://bajkamonik.wixsite.com/klubkapa/single-post/2016/04/17/Bez-tytu%C5%82u}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[http://bip.lipnik.pl/images/biblioteka/zalaczniki/202006301256201687.pdf Raport o stanie gminy w roku 2019. Stan ludności 31.12.2019] str. 10 [dostęp 2022-04-10]</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/showTreeDefinition.jspa?gmiId=6494&level=gmi|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
* <ref name=teryt2>{{cytuj pismo|tytuł=Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013-02-15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
* <ref name ="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=656|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name="bip">{{cytuj stronę|url=http://www.lipnik.pl/17-Solectwa.html |tytuł = Jednostki organizacyjne gminy Lipnik|opublikowany = Urząd Gminy Lipnik|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
}}

{{Gmina Lipnik}}

[[Kategoria:Lipnik (gmina)]]

title: Lipnik

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: opatowski

Gmina: Lipnik

Tablice rejestracyjne: TOP


text:
# Antoine Karam (ur. 1950)
Antoine Karam (ur. 21 lutego 1950 w Kajennie) – francuski polityk socjalistyczny, libańskiego pochodzenia, prezydent Rady Regionalnej Gujany Francuskiej w latach 1992–2010.

title: Antoine Karam (ur. 1950)

wikitext:
{{Inne znaczenia|gujańskiego polityka|[[Antoine Karam|inne osoby o tym imieniu]]}}
{{Polityk infobox
 |polityk = Antoine Karam
 |grafika =
 |data urodzenia = [[21 lutego]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia = [[Kajenna]]
 |data śmierci =
 |miejsce śmierci =
 |funkcja = Prezydent Rady Regionalnej Gujany Francuskiej
 |partia = Parti socialiste guyanais
 |od = [[1992]]
 |do = [[2010]]
 |poprzednik = [[Georges Othily]]
 |następca = [[Rodolphe Alexandre]]
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |quote             =
}}
'''Antoine Karam''' (ur. [[21 lutego]] [[1950]] w [[Kajenna|Kajennie]]) – [[Francja|francuski]] polityk socjalistyczny, [[Liban|libańskiego]] pochodzenia, prezydent Rady Regionalnej [[Gujana Francuska|Gujany Francuskiej]] w latach 1992–2010<ref>{{Cytuj stronę | url = http://redris.pagesperso-orange.fr/HTML/karam_antoine.html | tytuł = Antoine Karam | opublikowany = redris.pagesperso-orange.fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20110829005831/http://redris.pagesperso-orange.fr/HTML/karam_antoine.html | zarchiwizowano = 2011-08-29}} {{lang|fr}} [dostęp 2011-08-27].</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.antoinekaram.fr/conference-sur-les-libanais-de-la-guyane-2/ Oficjalna strona internetowa] {{lang|fr}}

{{Prezydenci Rady Regionalnej Gujany Francuskiej}}

{{SORTUJ:Karam, Antoine}}
[[Kategoria:Prezydenci Rady Regionalnej Gujany Francuskiej]]
[[Kategoria:Francuzi pochodzenia libańskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kajennie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]

title: Antoine Karam

Data i miejsce urodzenia: 21 lutego 1950 · Kajenna

Przynależność polityczna: Parti socialiste guyanais

Poprzednik: Georges Othily

Następca: Rodolphe Alexandre


text:
# Attilio Lombardo
Attilio Lombardo (ur. 6 stycznia 1966 w Santa Maria la Fossa) – włoski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika.

## Kariera klubowa
Karierę piłkarską Lombardo rozpoczął w klubie US Pergocrema 1932 z miasta Cremona. W 1983 roku w wieku 17 lat zadebiutował w jego barwach w Serie C2 i na tym szczeblu rozgrywek występował przez dwa lata. W 1985 roku przeszedł do innego klubu z Cremony, US Cremonese i tym samym awansował na szczebel Serie B. W koszulce Cremonese występował przez cztery lata i był podstawowym zawodnikiem tego klubu. W sezonie 1988/1989 awansował z Cremonese do Serie A dzięki wygraniu po serii rzutów karnych z Regginą Calcio.
Latem Lombardo odszedł jednak z zespołu i został piłkarzem drużyny UC Sampdoria, prowadzonej wówczas przez serbskiego trenera, Vujadina Boškova. W Serie A zadebiutował 27 sierpnia 1989 w wygranym 2:0 wyjazdowym spotkaniu z S.S. Lazio i już od czasu debiutu był członkiem wyjściowej jedenastki Sampdorii. 26 listopada w meczu z FC Bologna (3:0) zdobył pierwszą bramkę we włoskiej ekstraklasie. Grając w Sampdorii z takimi zawodnikami jak Gianluca Pagliuca, Gianluca Vialli, Roberto Mancini czy Pietro Vierchowod swój pierwszy sukces osiągnął już w 1990 roku, gdy dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. W nim Attilio wystąpił od 53 minuty i miał udział w zwycięstwie 2:0 po dogrywce z belgijskim Anderlechtem. W 1991 roku sięgnął z Sampdorią po Puchar Włoch i Superpuchar Włoch, ale także po pierwsze w historii klubu mistrzostwo kraju. W 1992 roku Lombardo wystąpił w finale Pucharu Mistrzów, ale w nim lepsza okazała się FC Barcelona, która wygrała z włoskim klubem 1:0. Kolejny i ostatni sukces z Sampdorią Włoch osiągnął w 1994 roku, gdy zdobył swój drugi włoski puchar.
Latem 1995 roku Lombardo zmienił barwy klubowe i odszedł do Juventusu, ówczesnego mistrza Włoch. Okres pobytu w Turynie nie był jednak udany i z powodu kontuzji rozegrał przez dwa lata tylko 35 spotkań w Serie A. W 1996 roku zdołał jednak wygrać Ligę Mistrzów (nie grał w wygranym po rzutach karnych finale z Ajaksem Amsterdam), a także Puchar Interkontynentalny oraz Superpuchar Europy.
9 sierpnia 1997 roku Attilio podpisał kontrakt z angielskim Crystal Palace, które zapłaciło za niego 1,6 miliona funtów. W Premiership po raz pierwszy wystąpił 9 sierpnia w meczu z Evertonem, wygranym przez londyńczyków 2:1 i zdobył w nim gola. W całym sezonie strzelił 5 bramek, ale Crystal Palace spadło do Division One. W 1998 roku gdy zwolniony został menedżer Steve Coppell Lombardo na kilka kolejek objął jego funkcję i sprawował wraz z pomagającym mu Szwedem Tomasem Brolinem. W Crystal Palace grał do końca 1998 roku.
W styczniu 1999 roku Lombardo wrócił do Włoch i został zawodnikiem S.S. Lazio. Suma transferu wyniosła pół miliona funtów. W Lazio pełnił zazwyczaj rolę rezerwowego, ale przez trzy lata wywalczył cztery trofea: Puchar Zdobywców Pucharów i Superpuchar Europy w 1999 roku oraz mistrzostwo Włoch i Superpuchar Włoch w 2000 roku. W 2001 roku ponownie został piłkarzem Sampdorii i przez półtora roku występował w jej barwach w rozgrywkach Serie B. W 2002 roku zakończył piłkarską karierę.
| Sezon   | Klub           | Kraj   | Rozgrywki    | Mecze | Bramki |
| ------- | -------------- | ------ | ------------ | ----- | ------ |
| 1985/86 | US Cremonese   | Włochy | Serie A      | 31    | 4      |
| 1986/87 | US Cremonese   | Włochy | Serie A      | 36    | 3      |
| 1987/88 | US Cremonese   | Włochy | Serie A      | 37    | 5      |
| 1988/89 | US Cremonese   | Włochy | Serie A      | 37    | 5      |
| 1989/90 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 34    | 7      |
| 1990/91 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 32    | 3      |
| 1991/92 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 34    | 4      |
| 1992/93 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 34    | 6      |
| 1993/94 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 34    | 8      |
| 1994/95 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie A      | 33    | 6      |
| 1995/96 | Juventus F.C.  | Włochy | Serie A      | 13    | 2      |
| 1996/97 | Juventus F.C.  | Włochy | Serie A      | 22    | 0      |
| 1997/98 | Crystal Palace | Anglia | Premiership  | 24    | 5      |
| 1998/99 | Crystal Palace | Anglia | Division One | 19    | 3      |
| 1998/99 | S.S. Lazio     | Włochy | Serie A      | 14    | 1      |
| 1999/00 | S.S. Lazio     | Włochy | Serie A      | 10    | 1      |
| 2000/01 | S.S. Lazio     | Włochy | Serie A      | 9     | 0      |
| 2000/01 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie B      | 17    | 1      |
| 2001/02 | UC Sampdoria   | Włochy | Serie B      | 18    | 0      |

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Włoch Lombardo zadebiutował 22 grudnia 1990 roku w wygranym 4:0 meczu eliminacji do Euro 92 z Cyprem. W 48. minucie meczu zdobył gola na 3:0 dla „Squadra Azzurra”. W reprezentacji grał do 1997 (ostatni mecz we wrześniu w zremisowanym 0:0 spotkaniu z Gruzji), ale nie zaliczył żadnego z turniejów o mistrzostwo Europy i świata. Ogółem w kadrze narodowej wystąpił 17 razy i strzelił 3 gole.

## Kariera trenerska
W 1998 roku Lombardo był grającym menedżerem Crystal Palace. Po zakończeniu kariery został trenerem młodzieży w Sampdorii. Pracował tam do 2006 roku, a następnie został pierwszym szkoleniowcem piłkarzy szwajcarskiego FC Chiasso. W maju 2007 zrezygnował z prowadzenia tego klubu, a w kwietniu 2008 zatrudniono go na stanowisku trenera US Castelnuovo Garfagnana z Serie C2. Z kolei przed rozpoczęciem sezonu 2008/2009 został trenerem AC Legnano z Serie C1. W latach 2010–2014 był asystentem Roberto Manciniego najpierw w Manchesterze City, a później w Galatasaray SK. W latach 2012–2013 szkolił rezerwy angielskiego klubu. Od 2014 roku był asystentem szkoleniowca Roberto Di Matteo w niemieckim FC Schalke 04.

title: Attilio Lombardo

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Attilio Lombardo
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Attilio Lombardo.JPG
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[6 stycznia]] [[1966]]
 |miejsce urodzenia       = [[Santa Maria la Fossa]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 175 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|skrzydłowy]]
 |klub                    = [[Reprezentacja Arabii Saudyjskiej w piłce nożnej mężczyzn|Arabia Saudyjska]] (asystent)
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1983–1985 ! [[US Pergolettese 1932|Pergocrema]] ! 38 ! 9
! 1985–1989 ! [[US Cremonese|Cremonese]] ! 141 ! 17
! 1989–1995 ! [[UC Sampdoria]] ! 201 ! 34
! 1995–1997 ! [[Juventus F.C.|Juventus]] ! 35 ! 2
! 1997–1999 ! [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]] ! 49 ! 8
! 1999–2001 ! [[S.S. Lazio]] ! 33 ! 2
! 2001–2002 ! [[UC Sampdoria]] ! 34 ! 1
 |data seniorzy           = 13 września 2008
 |kariera reprezentacyjna = ! 1990–1997 ! {{reprezentacja|ITA|pn}} ! 19 ! 3
 |data reprezentacja      = 13 września 2008
 |kariera trenerska       =
! 1998 ! [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]]
! 2002–2006 ! [[UC Sampdoria]] (rezerwy)
! 2006–2007 ! [[FC Chiasso]]
! 2008 ! [[US Castelnuovo Garfagnana|Castelnuovo]]
! 2008–2009 ! [[AC Legnano]]
! 2009 ! [[Spezia Calcio]]
! 2010–2012 ! [[Manchester City F.C.|Manchester City]] (asystent)
! 2012–2013 ! Manchester City (rezerwy)
! 2013–2014 ! [[Galatasaray SK (piłka nożna)|Galatasaray SK]] (asystent)
! 2014–2015 ! [[FC Schalke 04]] (asystent)
! 2016–2018 ! [[Torino FC|Torino]] (asystent)
! 2019–2023 ! [[Reprezentacja Włoch w piłce nożnej mężczyzn|Włochy]] (asystent)
! 2023– ! [[Reprezentacja Arabii Saudyjskiej w piłce nożnej mężczyzn|Arabia Saudyjska]] (asystent)
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Attilio Lombardo''' (ur. [[6 stycznia]] [[1966]] w [[Santa Maria la Fossa]]) – [[Włosi|włoski]] [[piłkarz]], występujący na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]].

== Kariera klubowa ==
Karierę piłkarską Lombardo rozpoczął w klubie [[US Pergolettese 1932|US Pergocrema 1932]] z miasta [[Cremona]]. W 1983 roku w wieku 17 lat zadebiutował w jego barwach w [[Lega Pro Seconda Divisione|Serie C2]] i na tym szczeblu rozgrywek występował przez dwa lata. W 1985 roku przeszedł do innego klubu z Cremony, [[US Cremonese]] i tym samym awansował na szczebel [[Serie B]]. W koszulce Cremonese występował przez cztery lata i był podstawowym zawodnikiem tego klubu. W sezonie 1988/1989 awansował z Cremonese do [[Serie A]] dzięki wygraniu po [[seria rzutów karnych|serii rzutów karnych]] z [[Reggina 1914|Regginą Calcio]].

Latem Lombardo odszedł jednak z zespołu i został piłkarzem drużyny [[UC Sampdoria]], prowadzonej wówczas przez [[Serbia|serbskiego]] trenera, [[Vujadin Boškov|Vujadina Boškova]]. W [[Serie A]] zadebiutował 27 sierpnia 1989 w wygranym 2:0 wyjazdowym spotkaniu z [[S.S. Lazio]] i już od czasu debiutu był członkiem wyjściowej jedenastki Sampdorii. 26 listopada w meczu z [[Bologna FC 1909|FC Bologna]] (3:0) zdobył pierwszą bramkę we włoskiej ekstraklasie. Grając w Sampdorii z takimi zawodnikami jak [[Gianluca Pagliuca]], [[Gianluca Vialli]], [[Roberto Mancini]] czy [[Pietro Vierchowod]] swój pierwszy sukces osiągnął już w 1990 roku, gdy dotarł do finału [[Puchar Zdobywców Pucharu w piłce nożnej|Pucharu Zdobywców Pucharów]]. W nim Attilio wystąpił od 53 minuty i miał udział w zwycięstwie 2:0 po dogrywce z [[Belgia|belgijskim]] [[RSC Anderlecht|Anderlechtem]]. W 1991 roku sięgnął z Sampdorią po [[Puchar Włoch w piłce nożnej|Puchar Włoch]] i [[Superpuchar Włoch w piłce nożnej|Superpuchar Włoch]], ale także po pierwsze w historii klubu mistrzostwo kraju. W 1992 roku Lombardo wystąpił w finale [[Liga Mistrzów UEFA|Pucharu Mistrzów]], ale w nim lepsza okazała się [[FC Barcelona]], która wygrała z włoskim klubem 1:0. Kolejny i ostatni sukces z Sampdorią Włoch osiągnął w 1994 roku, gdy zdobył swój drugi włoski puchar.

Latem 1995 roku Lombardo zmienił barwy klubowe i odszedł do [[Juventus F.C.|Juventusu]], ówczesnego mistrza Włoch. Okres pobytu w [[Turyn]]ie nie był jednak udany i z powodu kontuzji rozegrał przez dwa lata tylko 35 spotkań w Serie A. W 1996 roku zdołał jednak wygrać Ligę Mistrzów (nie grał w wygranym po rzutach karnych finale z [[AFC Ajax|Ajaksem Amsterdam]]), a także [[Puchar Interkontynentalny w piłce nożnej|Puchar Interkontynentalny]] oraz [[Superpuchar UEFA|Superpuchar Europy]].

9 sierpnia 1997 roku Attilio podpisał kontrakt z [[Anglia|angielskim]] [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]], które zapłaciło za niego 1,6 miliona [[funt szterling|funtów]]. W [[Premier League|Premiership]] po raz pierwszy wystąpił 9 sierpnia w meczu z [[Everton F.C.|Evertonem]], wygranym przez londyńczyków 2:1 i zdobył w nim gola. W całym sezonie strzelił 5 bramek, ale Crystal Palace spadło do [[Football League First Division|Division One]]. W 1998 roku gdy zwolniony został menedżer [[Steve Coppell]] Lombardo na kilka kolejek objął jego funkcję i sprawował wraz z pomagającym mu [[Szwedzi|Szwedem]] [[Tomas Brolin|Tomasem Brolinem]]. W Crystal Palace grał do końca 1998 roku.

W styczniu 1999 roku Lombardo wrócił do Włoch i został zawodnikiem [[S.S. Lazio]]. Suma transferu wyniosła pół miliona funtów. W Lazio pełnił zazwyczaj rolę rezerwowego, ale przez trzy lata wywalczył cztery trofea: Puchar Zdobywców Pucharów i Superpuchar Europy w 1999 roku oraz mistrzostwo Włoch i Superpuchar Włoch w 2000 roku. W 2001 roku ponownie został piłkarzem Sampdorii i przez półtora roku występował w jej barwach w rozgrywkach [[Serie B]]. W 2002 roku zakończył piłkarską karierę.

{| class="wikitable"
! Sezon
! Klub
! Kraj
! Rozgrywki
! Mecze
! Bramki
|-
| 1985/86
| [[US Cremonese]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 31
| 4
|-
| 1986/87
| [[US Cremonese]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 36
| 3
|-
| 1987/88
| [[US Cremonese]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 37
| 5
|-
| 1988/89
| [[US Cremonese]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 37
| 5
|-
| 1989/90
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 34
| 7
|-
| 1990/91
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 32
| 3
|-
| 1991/92
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 34
| 4
|-
| 1992/93
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 34
| 6
|-
| 1993/94
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 34
| 8
|-
| 1994/95
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 33
| 6
|-
| 1995/96
| [[Juventus F.C.]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 13
| 2
|-
| 1996/97
| [[Juventus F.C.]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 22
| 0
|-
| 1997/98
| [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]]
| {{państwoL|ENG}}
| [[Premier League|Premiership]]
| 24
| 5
|-
| 1998/99
| [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]]
| {{państwoL|ENG}}
| [[Football League First Division|Division One]]
| 19
| 3
|-
| 1998/99
| [[S.S. Lazio]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 14
| 1
|-
| 1999/00
| [[S.S. Lazio]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 10
| 1
|-
| 2000/01
| [[S.S. Lazio]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie A]]
| 9
| 0
|-
| 2000/01
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie B]]
| 17
| 1
|-
| 2001/02
| [[UC Sampdoria]]
| {{państwoL|ITA}}
| [[Serie B]]
| 18
| 0
|}

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Włoch w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Włoch]] Lombardo zadebiutował 22 grudnia 1990 roku w wygranym 4:0 meczu eliminacji do [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 1992|Euro 92]] z [[Reprezentacja Cypru w piłce nożnej mężczyzn|Cyprem]]. W 48. minucie meczu zdobył gola na 3:0 dla „Squadra Azzurra”. W reprezentacji grał do 1997 (ostatni mecz we wrześniu w zremisowanym 0:0 spotkaniu z [[Reprezentacja Gruzji w piłce nożnej mężczyzn|Gruzji]]), ale nie zaliczył żadnego z turniejów o mistrzostwo Europy i świata. Ogółem w kadrze narodowej wystąpił 17 razy i strzelił 3 gole.

== Kariera trenerska ==
W 1998 roku Lombardo był grającym menedżerem [[Crystal Palace F.C.|Crystal Palace]]. Po zakończeniu kariery został trenerem młodzieży w [[UC Sampdoria|Sampdorii]]. Pracował tam do 2006 roku, a następnie został pierwszym szkoleniowcem piłkarzy [[Szwajcaria|szwajcarskiego]] [[FC Chiasso]]. W maju 2007 zrezygnował z prowadzenia tego klubu, a w kwietniu 2008 zatrudniono go na stanowisku trenera [[US Castelnuovo Garfagnana]] z [[Lega Pro Seconda Divisione|Serie C2]]. Z kolei przed rozpoczęciem sezonu 2008/2009 został trenerem [[AC Legnano]] z [[Lega Pro Prima Divisione|Serie C1]]. W latach 2010–2014 był asystentem [[Roberto Mancini]]ego najpierw w [[Manchester City F.C.|Manchesterze City]], a później w [[Galatasaray SK (piłka nożna)|Galatasaray SK]]. W latach 2012–2013 szkolił rezerwy angielskiego klubu. Od 2014 roku był asystentem szkoleniowca [[Roberto Di Matteo]] w niemieckim [[FC Schalke 04]].

== Bibliografia ==
* [http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=15114 Profil na stronie National Football Teams] {{lang|en}}

{{Trenerzy piłkarscy Crystal Palace F.C.}}

{{SORTUJ:Lombardo, Attilio}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]
[[Kategoria:Reprezentanci Włoch w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Włoscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze US Pergolettese 1932]]
[[Kategoria:Piłkarze US Cremonese]]
[[Kategoria:Piłkarze UC Sampdoria]]
[[Kategoria:Piłkarze Juventus F.C.]]
[[Kategoria:Piłkarze Crystal Palace F.C.]]
[[Kategoria:Piłkarze S.S. Lazio]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Crystal Palace F.C.]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy FC Chiasso]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy AC Legnano]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Spezii Calcio]]
[[Kategoria:Zdobywcy Pucharu Interkontynentalnego w piłce nożnej]]

title: · Attilio Lombardo

Data i miejsce urodzenia: 6 stycznia 1966 · Santa Maria la Fossa

Pozycja: skrzydłowy

Klub: Arabia Saudyjska (asystent)

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Pergocrema · 38 · (9)

Cremonese · 141 · (17)

UC Sampdoria · 201 · (34)

Juventus · 35 · (2)

Crystal Palace · 49 · (8)

S.S. Lazio · 33 · (2)

UC Sampdoria · 34 · (1)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Włochy · 19 · (3)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Crystal Palace

UC Sampdoria (rezerwy)

FC Chiasso

Castelnuovo

AC Legnano

Spezia Calcio

Manchester City (asystent)

Manchester City (rezerwy)

Galatasaray SK (asystent)

FC Schalke 04 (asystent)

Torino (asystent)

Włochy (asystent)

Arabia Saudyjska (asystent)


text:
# Lower Swell
Lower Swell – wieś w Anglii, w Gloucestershire, w dystrykcie Cotswold, w civil parish Swell. W 1931 roku civil parish liczyła 360 mieszkańców. Lower Swell jest wspomniana w Domesday Book (1086) jako Su(u)elle.

title: Lower Swell

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Lower Swell
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Village Hall, Lower Swell - geograph.org.uk - 1716826.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Lower Swell
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South West England|South West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gloucestershire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Cotswold (dystrykt)|Cotswold]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Gloucestershire
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Lower Swell''' – wieś w [[Anglia|Anglii]], w [[Gloucestershire]], w dystrykcie [[Cotswold (dystrykt)|Cotswold]], w civil parish [[Swell (Gloucestershire)|Swell]]<ref>[http://www.visionofbritain.org.uk/unit/10392238 zmiany] Vision of Britain</ref>. W 1931 roku civil parish liczyła 360 mieszkańców<ref>[http://www.visionofbritain.org.uk/unit/10392238/cube/TOT_POP liczba ludności] Vision of Britain</ref>. Lower Swell jest wspomniana w [[Domesday Book]] (1086) jako ''Su(u)elle''<ref>[http://www.domesdaybook.co.uk/gloucestershire2.html#lowerswell The Domesday Book online]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Gloucestershire]]

title: Lower Swell

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South West

Hrabstwo: Gloucestershire

Dystrykt: Cotswold


text:
# Port lotniczy Daegu
Port lotniczy Daegu – port lotniczy położony w Daegu, w Korei Południowej. Piąty co do wielkości port lotniczy tego kraju.

## Linie lotnicze i połączenia
Lotnisko w Daegu obsługiwane jest przez 8 linii lotniczych, które oferują bezpośrednie połączenia do 15 portów lotniczych w 8 państwach:
| Linia lotnicza         | Kierunek                                                                                |
| ---------------------- | ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Asiana Airlines        | 1. Czedżu                                                                                |
| China Eastern Airlines | 1. Szanghaj-Pudong                                                                                |
| Jeju Air               | 1. Cebu 2. Czedżu                                                                                |
| Jin Air                | 1. Czedżu 2. Tajpej-Taoyuan                                                                                |
| Korean Air             | 1. Czedżu 2. Seul-Inczon                                                                                |
| Sichuan Airlines       | 1. Zhangjiajie                                                                                |
| T'way Air              | 1. Bangkok-Suvarnabhumi 2. Đà Nẵng 3. Fukuoka 4. Czedżu 5. Nha Trang 6. Osaka-Kansai 7. Tajpej-Taoyuan 8. Tokio-Narita 9. Yanji Sezonowo: 1. Ułan Bator 2. Zhangjiajie |
| VietJet Air            | Czarter: 1. Nha Trang                                                                                |

title: Port lotniczy Daegu

wikitext:
{{Lotnisko infobox
 |nazwa                = Port lotniczy Daegu
 |nazwa oryginalna     = 대구국제공항<br>Daegu International Airport
 |zdjęcie              = Daegu International Airport 20161012.jpg
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |państwo              = Korea Południowa
 |miejscowość          = [[Daegu]]
 |typ                  = cywilne/wojskowe
 |właściciel           = Korean Airports Corporation
 |zarządca             =
 |data otwarcia        =
 |data zamknięcia      =
 |IATA                 = TAE
 |ICAO                 = RKTN
 |strefa czasowa       =
 |wysokość             = 35 m n.p.m.
 |statystyki rok       = 2023<ref>{{Cytuj |tytuł = Incheon International Airport |data dostępu = 2024-09-10 |opublikowany = www.airport.kr |url = https://www.airport.kr/co/en/cpr/statisticOfLocalAirport.do;NFRONT_SESSIONID=kqfa2vrGvB_g40Mo-_8n1MTFJAitgcn-GukopNNXeTpmNVycrCzw!510249845!-880289040}}</ref>
 |liczba pasażerów     = 3 302 107
 |cargo                = 22 077 t
 |liczba operacji      = 20 244
 |1. pas: kierunek     = 13L/31R
 |1. pas: nawierzchnia = [[beton]]
 |1. pas: długość      = 2743 m
 |2. pas: kierunek     = 13R/31L
 |2. pas: nawierzchnia = beton
 |2. pas: długość      = 2755 m
 |współrzędne          = 35°53′38″N 128°39′31″E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Port lotniczy Daegu''' – port lotniczy położony w [[Daegu]], w [[Korea Południowa|Korei Południowej]]. Piąty co do wielkości port lotniczy tego kraju<ref>{{Cytuj |tytuł = Incheon International Airport |data dostępu = 2024-09-10 |opublikowany = www.airport.kr |url = https://www.airport.kr/co/en/cpr/statisticOfLocalAirport.do;NFRONT_SESSIONID=kqfa2vrGvB_g40Mo-_8n1MTFJAitgcn-GukopNNXeTpmNVycrCzw!510249845!-880289040 |język = en}}</ref>.

== Linie lotnicze i połączenia ==
Lotnisko w Daegu obsługiwane jest przez 8 [[Linia lotnicza|linii lotniczych]], które oferują bezpośrednie połączenia do 15 portów lotniczych w 8 państwach<ref>{{Cytuj |tytuł = Flights from Daegu (TAE) |data = 2024-09-10 |data dostępu = 2024-09-10 |opublikowany = www.flightconnections.com |url = https://www.flightconnections.com/flights-from-daegu-tae |język = en}}</ref>:
{| class="wikitable"
!Linia lotnicza
!Kierunek
|-
|[[Asiana Airlines]]
|
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Czedżu|Czedżu]]
|-
|[[China Eastern Airlines]]
|
# {{Flaga|Chiny}} [[Port lotniczy Szanghaj-Pudong|Szanghaj-Pudong]]
|-
|[[Jeju Air]]
|
# {{Flaga|Filipiny}} [[Port lotniczy Mactan-Cebu|Cebu]]
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Czedżu|Czedżu]]
|-
|[[Jin Air]]
|
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Czedżu|Czedżu]]
# {{Flaga|Tajwan}} [[Port lotniczy Tajpej-Taiwan Taoyuan|Tajpej-Taoyuan]]
|-
|[[Korean Air]]
|
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Czedżu|Czedżu]]
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Seul-Inczon|Seul-Inczon]]
|-
|[[Sichuan Airlines]]
|
# {{Flaga|Chiny}} [[Port lotniczy Zhangjiajie|Zhangjiajie]]
|-
|[[T’way Air|T'way Air]]
|
# {{Flaga|Tajlandia}} [[Port lotniczy Bangkok-Suvarnabhumi|Bangkok-Suvarnabhumi]]
# {{Flaga|Wietnam}} [[Port lotniczy Đà Nẵng|Đà Nẵng]]
# {{Flaga|Japonia}} [[Port lotniczy Fukuoka|Fukuoka]]
# {{Flaga|Korea Południowa}} [[Port lotniczy Czedżu|Czedżu]]
# {{Flaga|Wietnam}} [[Port lotniczy Cam Ranh|Nha Trang]]
# {{Flaga|Japonia}} [[Port lotniczy Kansai|Osaka-Kansai]]
# {{Flaga|Tajwan}} [[Port lotniczy Tajpej-Taiwan Taoyuan|Tajpej-Taoyuan]]
# {{Flaga|Japonia}} [[Port lotniczy Narita|Tokio-Narita]]
# {{Flaga|Chiny}} [[Port lotniczy Yanji-Chaoyangchuan|Yanji]]
'''Sezonowo:'''
# {{Flaga|Mongolia}} [[Port lotniczy Ułan Bator|Ułan Bator]]
# {{Flaga|Chiny}} [[Port lotniczy Zhangjiajie|Zhangjiajie]]
|-
|[[VietJet Air]]
|'''Czarter:'''
# {{Flaga|Wietnam}} [[Port lotniczy Cam Ranh|Nha Trang]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Vietjet to launch new route connecting Nha Trang with South Korea's Daegu |data dostępu = 2024-09-10 |opublikowany = e.vnexpress.net |url = https://e.vnexpress.net/news/travel/places/vietjet-to-launch-new-route-connecting-nha-trang-with-south-korea-s-daegu-4765004.html |język = en}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}{{Południowokoreańskie porty lotnicze}}
[[Kategoria:Porty lotnicze w Korei Południowej|Daegu]]
[[Kategoria:Transport w Daegu]]

title: Port lotniczy Daegu대구국제공항 · Daegu International Airport

Państwo: Korea Południowa

Miejscowość: Daegu

Typ: cywilne/wojskowe

Właściciel: Korean Airports Corporation

Kod IATA: TAE

Kod ICAO: RKTN

title: Drogi startowe

Kierunek 13L/31R: beton, 2743 m

Kierunek 13R/31L: beton, 2755 m


text:
# Zrobotyzowana automatyzacja procesów
Zrobotyzowana automatyzacja procesów (ang. robotic process automation, RPA) – technologia automatyzacji powtarzalnych procesów biznesowych, z wykorzystaniem programów komputerowych – robotów symulujących pracę człowieka.
Zrobotyzowana automatyzacja procesów znajduje zastosowanie w gospodarce, wykonując zadania powierzane wcześniej konkretnym pracownikom. Roboty RPA są programowane do samodzielnego wykonywania działań, o różnym stopniu skomplikowania, które cechuje powtarzalność i ograniczona liczba wyjątków w regule algorytmu. RPA znajduje zastosowanie tam, gdzie integracja wielu systemów informatycznych jest droga i czasochłonna. Działanie robotów polega na imitacji ludzkich zachowań – posługują się systemami informatycznymi w dokładnie ten sam sposób – logują się do wskazanych programów, pobierają potrzebne dane oraz umieszczają je we wskazanych bazach danych. Roboty nie potrzebują jednak tradycyjnych stacji roboczych z fizycznym interfejsem – wszystkie ich działania mają miejsce w środowisku wirtualnym.

## Historia
Początki automatyzacji procesów biznesowych sięgają czasów powstania makr oraz prostych automatyzacji. Znaczącym krokiem ku rozwojowi RPA było zautomatyzowanie testów programistycznych, których przeprowadzanie było czasochłonne i wymagało dużych nakładów pracy. Pomysłem na rozwiązanie tej sytuacji było utworzenie prostych algorytmów, które były zdolne do samodzielnego przetestowania określonych aplikacji oraz wyłapania występujących w nich błędów.
Początek zrobotyzowanej automatyzacji procesów dały spostrzeżenia dotyczące pracy biurowej o monotonnym charakterze. Zaangażowani w nie pracownicy szybko tracili motywacje oraz skupienie, co prowadziło do rosnącej liczby popełnianych przez nich błędów. Zautomatyzowanie procesów związanych z prowadzeniem dokumentacji oraz księgowości umożliwiło eliminację pomyłek oraz zwiększenie wydajności przedsiębiorstw. Czas otrzymania ROI (zwrot z inwestycji) szacuje się na poziomie poniżej roku w zależności od procesu i jego skomplikowania. Powstała dziedzina zajmująca się badaniem wpływu robotyzacji na aspekty ekonomiczne prowadzenia przedsiębiorstw - Robonomika.

## Robotyzacja a tradycyjna automatyzacja
Robotyzacja to kolejny krok ewolucyjny w automatyzacji. Główną zaletą nowego rozwiązania jest możliwość swobodnej pracy robota między różnymi systemami. Robot jest uczony zadań, które wykonuje człowiek, staje się więc dzięki temu tak zwanym wirtualnym pracownikiem, który wykonuje dokładnie taki sam proces, przypisany wcześniej człowiekowi.

## Robotyzacja kognitywna
Kolejnym etapem rozwoju narzędzi do robotyzacji procesów biznesowych jest robotyzacja kognitywna. Wykorzystuje ona różne algorytmy i podejścia technologiczne wywodzące się z obszaru sztucznej inteligencji, takie jak przetwarzanie języka naturalnego, analiza tekstu i eksploracja danych, technologie semantyczne oraz uczenie maszynowe. Dzięki nim roboty programowe mogą autonomicznie oceniać i interpretować wiedzę.
Elementami dodatkowymi, ale istotnymi z perspektywy wykorzystania robotyzacji kognitywnej jest dysponowanie odpowiednio dużymi zbiorami danych (niezbędnych z perspektywy uczenia maszynowego) oraz dostępem do mocy obliczeniowej. Dlatego robotyzacja kognitywna będzie występować zazwyczaj w połączeniu z narzędziami big data oraz przetwarzaniem w chmurze.

## Narzędzia do zrobotyzowanej automatyzacji procesów a narzędzia BPMS
Zarówno narzędzia do zrobotyzowanej automatyzacji procesów jak i narzędzia klasy BPMS (ang. Business Process Management Suite) mieszczą się w szerszej kategorii narzędzi informatycznych do automatyzacji procesów biznesowych (Business Process Automation). Jednak pomiędzy rozwiązaniami RPA a BPMS występuje szereg różnic. Do najważniejszych wskazać można fakt, że wdrożenie rozwiązań RPA nie wymaga żadnych modyfikacji w kodzie oprogramowania (działa na warstwie interfejsu użytkownika) oraz nie pociąga za sobą konieczności przebudowy/optymalizacji procesów (w przeciwieństwie do implementacji BPMS, która wiąże się najczęściej z reengineeringiem procesów).

title: Zrobotyzowana automatyzacja procesów

wikitext:
'''Zrobotyzowana automatyzacja procesów''' ({{ang.|robotic process automation}}, {{K|en|RPA}}) – technologia [[Automatyzacja|automatyzacji]] powtarzalnych [[Proces biznesowy|procesów biznesowych]], z wykorzystaniem [[Program komputerowy|programów komputerowych]] – [[robot]]ów symulujących pracę człowieka<ref>{{Cytuj |tytuł = Przewaga na wielu polach {{!}} HBRP |data dostępu = 2018-02-14 |url = https://www.hbrp.pl/a/przewaga-na-wielu-polach/D1GLAETey |język = pl}}</ref>.

Zrobotyzowana automatyzacja procesów znajduje zastosowanie w gospodarce, wykonując zadania powierzane wcześniej konkretnym pracownikom. Roboty RPA są [[Programowanie komputerów|programowane]] do samodzielnego wykonywania działań, o różnym stopniu skomplikowania, które cechuje powtarzalność i ograniczona liczba [[wyjątek|wyjątków]] w regule [[algorytm]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Jak wybrać proces do robotyzacji? – Pirxon Robotic Process Automation |czasopismo = Pirxon Robotic Process Automation |data = 2017-10-16 |data dostępu = 2018-02-14 |url = http://pirxon.com/pl/wybrac-proces-robotyzacji/ |język = pl}}</ref>. RPA znajduje zastosowanie tam, gdzie integracja wielu systemów informatycznych jest droga i czasochłonna<ref>{{Cytuj |tytuł = Fabryki informacji? Outsourcing stawia na robotyzację procesów biznesowych |data = 2015-07-30 |data dostępu = 2018-02-14 |url = https://www.karierawfinansach.pl/artykul/wiadomosci/fabryki-informacji-outsourcing-stawia-na-robotyzacje-procesow-biznesowych}}</ref>. Działanie robotów polega na imitacji ludzkich zachowań – posługują się [[System informatyczny|systemami informatycznymi]] w dokładnie ten sam sposób – logują się do wskazanych programów, pobierają potrzebne dane oraz umieszczają je we wskazanych [[Baza danych|bazach danych]]. Roboty nie potrzebują jednak tradycyjnych stacji roboczych z fizycznym interfejsem – wszystkie ich działania mają miejsce w środowisku wirtualnym.

== Historia ==
Początki automatyzacji [[Proces biznesowy|procesów biznesowych]] sięgają czasów powstania [[Makro|makr]] oraz prostych automatyzacji. Znaczącym krokiem ku rozwojowi RPA było zautomatyzowanie [[Testowanie oprogramowania|testów programistycznych]], których przeprowadzanie było czasochłonne i wymagało dużych nakładów pracy. Pomysłem na rozwiązanie tej sytuacji było utworzenie prostych [[algorytm]]ów, które były zdolne do samodzielnego przetestowania określonych aplikacji oraz wyłapania występujących w nich błędów.

Początek zrobotyzowanej automatyzacji procesów dały spostrzeżenia dotyczące pracy biurowej o monotonnym charakterze. Zaangażowani w nie pracownicy szybko tracili motywacje oraz skupienie, co prowadziło do rosnącej liczby popełnianych przez nich błędów. Zautomatyzowanie procesów związanych z prowadzeniem dokumentacji oraz księgowości umożliwiło eliminację pomyłek oraz zwiększenie wydajności przedsiębiorstw. Czas otrzymania [[ROI]] (zwrot z inwestycji) szacuje się na poziomie poniżej roku w zależności od procesu i jego skomplikowania<ref>{{Cytuj |tytuł = Roboty w centrach BPO |czasopismo = PCWorld |data dostępu = 2018-02-14 |url = https://www.computerworld.pl/news/Roboty-w-centrach-BPO,406337.html}}</ref>. Powstała dziedzina zajmująca się badaniem wpływu [[Robotyzacja|robotyzacji]] na aspekty ekonomiczne prowadzenia przedsiębiorstw - [[Robonomika]]<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Sobczak |tytuł = Czym jest robonomika - próba definicji {{!}} Robonomika - Robotyzacja biznesu i jej okolice |data dostępu = 2023-02-11 |opublikowany = robonomika.pl |url = https://robonomika.pl/czym-jest-robonomika-proba-definicji |język = pl}}</ref>.

== Robotyzacja a tradycyjna automatyzacja ==
Robotyzacja to kolejny krok ewolucyjny w automatyzacji. Główną zaletą nowego rozwiązania jest możliwość swobodnej pracy robota między różnymi systemami. Robot jest uczony zadań, które wykonuje człowiek, staje się więc dzięki temu tak zwanym wirtualnym pracownikiem, który wykonuje dokładnie taki sam proces, przypisany wcześniej człowiekowi.

== Robotyzacja kognitywna ==
Kolejnym etapem rozwoju narzędzi do robotyzacji procesów biznesowych jest robotyzacja kognitywna. Wykorzystuje ona różne algorytmy i podejścia technologiczne wywodzące się z obszaru [[Sztuczna inteligencja|sztucznej inteligencji]], takie jak [[przetwarzanie języka naturalnego]], analiza tekstu i [[eksploracja danych]], technologie semantyczne oraz [[uczenie maszynowe]]. Dzięki nim roboty programowe mogą autonomicznie oceniać i interpretować wiedzę.

Elementami dodatkowymi, ale istotnymi z perspektywy wykorzystania robotyzacji kognitywnej jest dysponowanie odpowiednio dużymi zbiorami danych (niezbędnych z perspektywy uczenia maszynowego) oraz dostępem do [[Moc obliczeniowa|mocy obliczeniowej]]. Dlatego robotyzacja kognitywna będzie występować zazwyczaj w połączeniu z narzędziami [[big data]] oraz przetwarzaniem w chmurze<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Sobczak |tytuł = Czym jest automatyzacja kognitywna - próba definicji {{!}} Robonomika - Biznes w erze robotów |data dostępu = 2018-10-06 |opublikowany = www.robonomika.pl |url = https://www.robonomika.pl/czym-jest-automatyzacja-kognitywna-proba-definicji |język = pl}}</ref>.

== Narzędzia do zrobotyzowanej automatyzacji procesów a narzędzia BPMS ==
Zarówno narzędzia do zrobotyzowanej automatyzacji procesów jak i narzędzia klasy BPMS (ang. {{K|en|Business Process Management Suite}}) mieszczą się w szerszej kategorii narzędzi informatycznych do automatyzacji procesów biznesowych ({{K|en|Business Process Automation}}). Jednak pomiędzy rozwiązaniami RPA a BPMS występuje szereg różnic. Do najważniejszych wskazać można fakt, że wdrożenie rozwiązań RPA nie wymaga żadnych modyfikacji w kodzie oprogramowania (działa na warstwie interfejsu użytkownika) oraz nie pociąga za sobą konieczności przebudowy/optymalizacji procesów (w przeciwieństwie do implementacji BPMS, która wiąże się najczęściej z reengineeringiem procesów)<ref>{{Cytuj |tytuł = Porównanie RPA z BPM(S) - czyli o konieczności przyjęcia tej samej perspektywy odniesienia {{!}} Robonomika - Biznes w erze robotów |data dostępu = 2018-02-22 |opublikowany = robonomika.pl |url = https://robonomika.pl/porownanie-rpa-z-bpms-czyli-o-koniecznosci-przyjecia-tej-samej-perspektywy-odniesienia |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://buzzautomation.pl/co-to-jest-rpa/ Co to jest RPA (Robotic Process Automation)?] Informacje na stronie buzzautomation.pl
* [https://biznes.trojmiasto.pl/Stanislaw-Lem-inspiracja-do-tworzenia-wirtualnych-pracownikow-n113439.html Stanisław Lem inspiracją do tworzenia wirtualnych pracowników"] Artykuł na stronie biznes.trojmiasto.pl
* [https://wyspasukcesu.pl/wiedza/biznes-finanse/automatyzacja-pracy-robot-na-stanowisku Automatyzacja pracy,czyli robot na stanowisku] Artykuł na stronie wyspasukcesu.pl
* [http://procesowcy.pl/robotyzacja-procesow-bankowych-prawdziwe-rozwiazanie-czy-tylko-modne-haslo/ Robotyzacja procesów bankowych – prawdziwe rozwiązanie czy tylko modne hasło?] Artykuł na stronie procesowcy.pl
* [https://robonomika.pl/katalog-narzedzi-do-zrobotyzowanej-automatyzacji-procesow-biznesowych-rpa Katalog narzędzi do zrobotyzowanej automatyzacji procesów biznesowych]

[[Kategoria:Programowanie komputerów]]
[[Kategoria:Psychologia pracy i organizacji]]
[[Kategoria:Technologia cyfrowa]]