text:
# Eugeniusz Roland
Eugeniusz Roland (ur. 2 listopada 1890 we Lwowie, zm. 17 stycznia 1971 w Wiedniu) – polski pilot myśliwski, obrońca Lwowa, uczestnik bitwy o Anglię, więzień stalinowski.

## Życiorys

### Młodość i służba w armii Austro-Węgier
Urodził się we Lwowie jako syn Józefa i Marii z Markowskich. Żonaty z Marią Adelą z Szankowskich; córka Danuta. W latach 1909–1914 odbył studia na Politechnice Lwowskiej i działał w związku awiatycznym. Podczas I wojny światowej w 1914 powołany do armii austro-węgierskiej. 15 lipca 1916 skierowany do lotnictwa, ukończył szkołę lotniczą w Wiener Neustadt. Po jej ukończeniu pełnił funkcję oficera w I Grupie Odbiorowej przy Wydziale Technicznym Arsenału Lotniczego. W styczniu 1918 przeniesiony do jednostki zapasowej w celu przeszkolenia na pilota myśliwskiego. Zakończył je w lipcu w polowej szkole pilotów w Campoformido i skierowany został do jednostki bojowej Flik 61/J na froncie włoskim. Zestrzelony w 1918, przymusowo wodował w Adriatyku.

### Służba w Wojsku Polskim
Pod koniec 1918 na tajne wezwanie POW znalazł się we Lwowie przygotowując wraz ze Stefanem Bastyrem i Gustawem Mokrzyckim plany przejęcia lwowskiego lotniska Lewandówka. Po zdobyciu go 2 listopada znalazł się w składzie II Eskadry Bojowej (przemianowanej w grudniu na 6 eskadrę wywiadowczą), która natychmiast podjęła walkę z wojskami ukraińskimi atakującymi Lwów. Do końca listopada wykonał 15 lotów bojowych. W końcu stycznia 1919 objął po Kazimierzu Schmidtie dowództwo 6 eskadry wywiadowczej (sprawował je do lipca 1919). Jego dowodzenie przypadło na okres najcięższych walk eskadry, szczególnie tych toczonych w kwietniu i maju pod Kulikowem. Słynne stały się przeprowadzane w tym czasie siłami całej III Grupy Lotniczej „loty drużynowe”, których celem było bombardowanie i ostrzeliwanie z broni pokładowej przeciwnika. Loty te przyczyniły się w dużym stopniu do podniesienia morale w broniącym się Lwowie i pokonania wojsk ukraińskich. W 1922 został przeniesiony do rezerwy.

### Okres międzywojenny
W latach 1922–1924 adiunkt i wykładowca na Politechnice Lwowskiej. 1924–1925 praktyka w fabryce samolotów „Bleriot” w Paryżu. 1925–1927 dyrektor Techniczny fabryki „Samolot” w Poznaniu. W latach 1927–1939 w Polskich Liniach Lotniczych Lot, przedstawiciel generalny PLL LOT w Berlinie, dyrektor techniczny i dyrektor naczelny w 1939. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa.

### II wojna światowa
We wrześniu 1939 w Sztabie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa i OPL. Odpowiedzialny za ewakuację pracowników i parku maszynowego LOT-u. Ewakuował pracowników i sprzęt do Rumunii, Francji, a później do Wielkiej Brytanii. W 1940 w Wojsku Polskim we Francji. Tu od października 1939 do maja 1940 służył w Referacie Technicznym Dowództwa Sił Powietrznych. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Kolejno jako: Flying Officer (5 sierpnia 1940), Flight Lieutenant (1 marca 1941), Squadron Leader (1 marca 1942). Stanowiska w Polish Air Force: Polish Air Force Depot R.A.F. Blackpool - Supernumerary (5 sierpnia 1940 – 9 lipca 1941). Operational Training Unit R.A.F. Bramcote - Technical Engineer Duties (10 lipca 1941 – 6 lipca 1943). Polish Inspectorate General London (7 lipca 1943 – 31 maja 1944). Headquarters Polish Air Force London (1 czerwca 1944 – 5 stycznia 1945). Headquarters Technical Training Command R.A.F. Brampton (6 stycznia 1945 – 1 lutego 1945). Polish Aircraft Apprentice School R.A.F. Halton School Commandant (2 lutego 1945 – 2 stycznia 1946). Polish Ait Force Depot R.A.F. Dunholme Lodge - Supernumerary (3 stycznia 1946 – 23 marca 1946). Służbę zakończył w stopniu podpułkownika. W 1946 r. powrócił do kraju.

### W komunistycznej Polsce
Od 15 kwietnia 1946 do 31 października 1947 dyrektor techniczny PLL LOT. Uwięziony przez władze komunistyczne 31 października 1947 pod zarzutem sabotażu i szpiegostwa. Po ciężkim śledztwie w więzieniu na Rakowieckiej został skazany w ramach procesu kierownictwa PLL LOT na dożywotnie więzienie z pozbawieniem praw publicznych, obywatelskich praw honorowych i przepadkiem całego mienia. Więziony kolejno na Rakowieckiej, we Wronkach i Rawiczu. W bardzo złym stanie zdrowia wyszedł z więzienia 25 maja 1956. Został w pełni zrehabilitowany przez władze komunistyczne 28 marca 1957. Od 1 czerwca 1957 do 30 kwietnia 1959 był adiunktem w Centralnym Instytucie Informacji Naukowo Technicznej. W roku 1959, w wieku 69 lat, wyemigrował do Austrii. Umarł w zapomnieniu w Wiedniu 17 stycznia 1971.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (4 listopada 1933)[5][6]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (15 czerwca 1939)[2]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (27 kwietnia 1934)[7]
- Krzyż Obrony Lwowa
- Polowa Odznaka Pilota (za loty bojowe 1918–1920)
- Krzyż Oficerski Węgierskiego Orderu Zasługi (Węgry)
- Medal Obrony (Wielka Brytania)
- Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

title: Eugeniusz Roland

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Eugeniusz Roland
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lotnictwo
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = Naramiennik Podpulkownik lotn.svg
 |stopień              = podpułkownik pilot
 |data urodzenia       = 2 listopada 1890
 |miejsce urodzenia    = [[Lwów]]
 |data śmierci         = 17 stycznia 1971
 |miejsce śmierci      = [[Wiedeń]]
 |lata służby          = [[1914]]–[[1945]]
 |siły zbrojne         = [[Plik:Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png|20px]] [[Armia Austro-Węgier]]
[[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja             = [[Plik:Cross-Pattee-Heraldry.svg|20px]] [[K.u.k. Luftfahrtruppen]]
[[Plik:Roundel of Poland (1921-1993).svg|20px]] [[Lotnictwo wojskowe II RP|Lotnictwo Wojska Polskiego]]
[[Plik:RAF roundel.svg|20px]] [[Royal Air Force|RAF]]
 |jednostki            = Flik 61/J
[[6 Eskadra Wywiadowcza|6 eskadra wywiadowcza]]
 |stanowiska           = dowódca eskadry
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
 [[wojna polsko-ukraińska]]
 [[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca     = Centralny Instytut Informacji Naukowo Technicznej
 |odznaczenia          = [[Plik:PilotPolowy.jpg|35px|Polowa Odznaka Pilota]]
{{order|KN|KN}} {{order|OOP|KK}} {{order|KW|4}} {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|HU-OZ|4C}} {{order|DM}} {{order|WM1939|1}}
{{order|PL-KOL}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
[[Plik:Wyjazd ministra spraw zagranicznych Polski Józefa Becka z wizytą do Estonii NAC 1-D-353-1.jpg|240px|thumb|Minister spraw zagranicznych Józef Beck w towarzystwie Eugeniusza Rolanda na Okęciu przed odlotem do Tallina; 1938]]
'''Eugeniusz Roland''' (ur. [[2 listopada]] [[1890]] we [[Lwów|Lwowie]], zm. [[17 stycznia]] [[1971]] w [[Wiedeń|Wiedniu]]) – polski pilot myśliwski, [[Bitwa o Lwów (1918–1919)|obrońca Lwowa]], uczestnik [[Bitwa o Anglię|bitwy o Anglię]], więzień stalinowski.

== Życiorys ==
=== Młodość i służba w armii Austro-Węgier ===
Urodził się we Lwowie jako syn Józefa i Marii z Markowskich. Żonaty z Marią Adelą z Szankowskich; córka Danuta. W latach 1909–1914 odbył studia na [[Politechnika Lwowska|Politechnice Lwowskiej]] i działał w związku awiatycznym. Podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]] w 1914 powołany do armii austro-węgierskiej. 15 lipca 1916 skierowany do lotnictwa, ukończył szkołę lotniczą w [[Wiener Neustadt]]<ref>Hubert Kazimierz Kujawa, ''Księga Lotników Polskich'', wyd. II.</ref>. Po jej ukończeniu pełnił funkcję oficera w I Grupie Odbiorowej przy Wydziale Technicznym Arsenału Lotniczego. W styczniu 1918 przeniesiony do jednostki zapasowej w celu przeszkolenia na pilota myśliwskiego. Zakończył je w lipcu w polowej szkole pilotów w [[Campoformido]] i skierowany został do jednostki bojowej Flik 61/J na froncie włoskim. Zestrzelony w 1918, przymusowo wodował w [[Morze Adriatyckie|Adriatyku]].

=== Służba w Wojsku Polskim ===
Pod koniec 1918 na tajne wezwanie [[Polska Organizacja Wojskowa|POW]] znalazł się we Lwowie przygotowując wraz ze [[Stefan Bastyr|Stefanem Bastyrem]] i [[Gustaw Andrzej Mokrzycki|Gustawem Mokrzyckim]] plany przejęcia lwowskiego lotniska Lewandówka. Po zdobyciu go 2 listopada znalazł się w składzie II Eskadry Bojowej (przemianowanej w grudniu na [[6 Eskadra Wywiadowcza|6 eskadrę wywiadowczą]]), która natychmiast podjęła walkę z wojskami ukraińskimi atakującymi Lwów. Do końca listopada wykonał 15 lotów bojowych. W końcu stycznia 1919 objął po [[Kazimierz Schmidt|Kazimierzu Schmidtie]] dowództwo 6 eskadry wywiadowczej (sprawował je do lipca 1919). Jego dowodzenie przypadło na okres najcięższych walk eskadry, szczególnie tych toczonych w kwietniu i maju pod Kulikowem. Słynne stały się przeprowadzane w tym czasie siłami całej III Grupy Lotniczej „loty drużynowe”, których celem było bombardowanie i ostrzeliwanie z broni pokładowej przeciwnika. Loty te przyczyniły się w dużym stopniu do podniesienia morale w broniącym się Lwowie i pokonania wojsk ukraińskich. W 1922 został przeniesiony do rezerwy<ref name=":0">{{Monitor Polski|rok=1939|2=140|3=331}} „za zasługi na polu lotnictwa cywilnego”.</ref>.

=== Okres międzywojenny ===
W latach 1922–1924 adiunkt i wykładowca na [[Politechnika Lwowska|Politechnice Lwowskiej]]. 1924–1925 praktyka w fabryce samolotów „Bleriot” w [[Paryż]]u. 1925–1927 dyrektor Techniczny fabryki „Samolot” w [[Poznań|Poznaniu]]. W latach 1927–1939 w [[Polskie Linie Lotnicze LOT|Polskich Liniach Lotniczych Lot]], przedstawiciel generalny PLL LOT w [[Berlin]]ie, dyrektor techniczny i dyrektor naczelny w 1939. Na stopień [[major]]a został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa{{odn|Rybka|Stepan|2004|s=603}}.

=== II wojna światowa ===
We wrześniu 1939 w Sztabie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa i OPL. Odpowiedzialny za ewakuację pracowników i parku maszynowego LOT-u. Ewakuował pracowników i sprzęt do [[Rumunia|Rumunii]], Francji, a później do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. W 1940 w Wojsku Polskim we Francji. Tu od października 1939 do maja 1940 służył w Referacie Technicznym Dowództwa Sił Powietrznych. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Kolejno jako: Flying Officer (5 sierpnia 1940), Flight Lieutenant (1 marca 1941), Squadron Leader (1 marca 1942). Stanowiska w Polish Air Force: Polish Air Force Depot [[Royal Air Force|R.A.F.]] Blackpool - Supernumerary (5 sierpnia 1940 – 9 lipca 1941). [[Operational Training Unit]] R.A.F. Bramcote - Technical Engineer Duties (10 lipca 1941 – 6 lipca 1943). Polish Inspectorate General London (7 lipca 1943 – 31 maja 1944). Headquarters Polish Air Force London (1 czerwca 1944 – 5 stycznia 1945). Headquarters Technical Training Command R.A.F. Brampton (6 stycznia 1945 – 1 lutego 1945). Polish Aircraft Apprentice School R.A.F. Halton School Commandant (2 lutego 1945 – 2 stycznia 1946). Polish Ait Force Depot R.A.F. Dunholme Lodge - Supernumerary (3 stycznia 1946 – 23 marca 1946). Służbę zakończył w stopniu podpułkownika<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.samoloty.pl/wszystkie-aktualnosci/18002-eugeniusz-roland | tytuł = Eugeniusz Roland | autor = | opublikowany = www.samoloty.pl | data dostępu = 2019-02-17}}</ref>. W 1946 r. powrócił do kraju.

=== W komunistycznej Polsce ===
Od 15 kwietnia 1946 do 31 października 1947 dyrektor techniczny PLL LOT. Uwięziony przez władze komunistyczne 31 października 1947 pod zarzutem sabotażu i szpiegostwa. Po ciężkim śledztwie w [[Więzienie na Rakowieckiej|więzieniu na Rakowieckiej]] został skazany w ramach procesu kierownictwa PLL LOT na dożywotnie więzienie z pozbawieniem praw publicznych, obywatelskich praw honorowych i przepadkiem całego mienia. Więziony kolejno na Rakowieckiej, we [[Zakład Karny Wronki|Wronkach]] i [[Rawicz]]u. W bardzo złym stanie zdrowia wyszedł z więzienia 25 maja 1956. Został w pełni zrehabilitowany przez władze komunistyczne 28 marca 1957. Od 1 czerwca 1957 do 30 kwietnia 1959 był adiunktem w Centralnym Instytucie Informacji Naukowo Technicznej. W roku 1959, w wieku 69 lat, wyemigrował do [[Austria|Austrii]]. Umarł w zapomnieniu w Wiedniu 17 stycznia 1971.

== Ordery i odznaczenia ==
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] (4 listopada 1933)<ref>{{Monitor Polski|1933|255|273}} „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.</ref><ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Lwowianie odznaczeni Krzyżem i Medalem Niepodległości | czasopismo = Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna | strony = 2 | data = Nr 424 z 8 listopada 1933 | url = http://www.pbc.rzeszow.pl/dlibra/docmetadata?id=12245}}</ref>
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (15 czerwca 1939)<ref name=":0" />
* [[Krzyż Walecznych]] (czterokrotnie)
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (27 kwietnia 1934)<ref>{{Monitor Polski|1934|98|138}} „za zasługi na polu lotnictwa komunikacyjnego”.</ref>
* [[Krzyż Obrony Lwowa]]
* [[Odznaki personelu latającego 1919–1939|Polowa Odznaka Pilota]] (za loty bojowe 1918–1920)
* Krzyż Oficerski [[Order Zasługi (Węgry)|Węgierskiego Orderu Zasługi]] (Węgry)
* [[Medal Obrony]] (Wielka Brytania)
* [[Medal Wojny 1939–1945]] (Wielka Brytania)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Rybka | imię = Ryszard | nazwisko2 = Stepan | imię2 = Kamil | tytuł = Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939 | wydawca = Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego | miejsce = Kraków | rok = 2004 | isbn = 9788371886911 | odn = tak|strony=}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Roland, Eugeniusz}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie]]
[[Kategoria:Majorowie lotnictwa II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Majorowie Polskich Sił Powietrznych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Polową Odznaką Pilota]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Piloci 6 Eskadry Wywiadowczej]]
[[Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Anglię 1940]]
[[Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Obrony]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Wojny 1939–1945]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry)]]
[[Kategoria:Polscy piloci myśliwscy]]
[[Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1890]]
[[Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia mokotowskiego (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia w Rawiczu (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia we Wronkach (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Lwowskiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1971]]

title: Eugeniusz Roland

Data i miejsce urodzenia: 2 listopada 1890 · Lwów

Data i miejsce śmierci: 17 stycznia 1971 · Wiedeń

Siły zbrojne: Armia Austro-Węgier · Wojsko Polskie

Formacja: K.u.k. Luftfahrtruppen · Lotnictwo Wojska Polskiego · RAF

Jednostki: Flik 61/J · 6 eskadra wywiadowcza

Stanowiska: dowódca eskadry

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-ukraińska · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa


text:
# Ludmiła Sienczina
Ludmiła Pietrowna Sienczina, pierwotnie Sienczin (ros. Людмила Петровна Сенчина; ur. 13 grudnia 1950, zm. 25 stycznia 2018) – rosyjska sopranistka, piosenkarka, aktorka teatralna i filmowa. Jedna z najsłynniejszych piosenkarek popowych Związku Radzieckiego końca lat 70. XX w. i początku lat 80. XX w., nazywana „petersburskim słowikiem” oraz „Kopciuszkiem sceny radzieckiej” na cześć piosenki, która przyniosła jej ogólnopaństwową sławę.

## Rodzina i życie prywatne
Urodziła się wsi Kudriawśke w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Była córką ukraińskiej nauczycielki Sary Aleksiejewny Fiedoriec i romsko-mołdawskiego pracownika sektoru kulturalnego, Piotra Markowicza Sienczina. Dorastała w obozie romskim we wsi, w której mieszkała matka późniejszej piosenkarki. Ojciec podczas rejestracji narodzin Ludmiły podał datę 13 stycznia 1948. Nazwisko ojca nie było odmienne, więc występowała jako Ludmiła Pietrowna Sienczin. Później przyjęła nazwisko pierwszego męża (Timoszyna), a po rozwodzie powróciła do nazwiska panieńskiego, dodając na końcu „a”.
Jej pierwszym mężem był solista leningradzkiej operetki Wiaczesław Fiodorowicz Timoszyn, Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej. Byli związani ok. 10 lat. Syna z tego małżeństwa ochrzciła imieniem ojca. W latach 1980–1990 była w związku małżeńskim ze Stasem Naminem, muzykiem, kompozytorem, producentem, twórcą i liderem zespołu rockowego. Najdłużej (1996–2018) związała się z Władimirem Pietrowiczem Andriejewem, swoim producentem i wieloletnim dyrektorem koncertowym.
Zmarła w szpitalu w Petersburgu po długiej chorobie. Miała raka trzustki. Została pochowana na prawosławnym Cmentarzu Smoleńskim w Petersburgu.

## Wykształcenie i kariera
W wieku 5 lat (według dokumentów 8) poszła do szkoły, w której uczyła matka, ponieważ babcia, która wyszła za mąż i wyjechała na wieś, nie mogła się nią opiekować. Druga babcia już nie żyła. Gdy Sienczina miała 10 lat, ojciec został zatrudniony w Leningradzie. Matka nie chciała, by Ludmiła została artystką.
W latach 1966–1970 studiowała w Leningradzkim Konserwatorium Muzycznym im. N.A. Rimskiego-Korsakowa. Od 1968 występowała jako solistka Leningradzkiej Państwowej Orkiestry Koncertowej. W latach 1970–1973 pracowała w Państwowym Teatrze Komedii Muzycznej w Leningradzie. Grała główne role w operetkach. W 1975 zaczęła występować na scenie jako piosenkarka popowa, co przyniosło jej sławę. Spopularyzowała piosenki takie jak Kopciuszek (ros. Золушка), Kamienie (ros. Камушки), Miłość i rozłąka (ros. Любовь и разлука), Biała Akacja (ros. Белая акация), Urodziny (ros. День рождения), Biały taniec (ros. Белый танец), Kwiaty polne (ros. Полевые цветы). Śpiewała pieśni ludowe, liryczne i dramatyczne, ballady miłosne, romanse. W 1975 ukazał się jej debiutancki album.
Na początku lat 70. XX w. z Fiodorem Czechowem prowadziła popularny program muzyczny „Artloto” w państwowej telewizji ZSRR. W latach 1975–1985 była czołową solistką Leningradzkiej Państwowej Orkiestry Koncertowej, pracowała też jako solistka Państwowego Instytutu Koncertowo-Filharmonicznego Petersburg-Koncert.
W 1977 wystąpiła jako piosenkarka kabaretowa Julie Prudhomme w filmie fabularnym Вооружен и очень опасен (Uzbrojony i niebezpieczny). Zagrała też w innych filmach, np. Волшебная сила (1970) i Шельменко-денщик (1971). Podkładała głosy do filmów.
W latach 1984–1986 współpracowała z muzykiem rockowym Igorem Talkowem. Był gitarzystą basowym i kierownikiem muzycznym jej zespołu. W 1984 firma Miełodija wydała jej płytę „Любовь и разлука” nagraną wspólnie z Talkowem (śpiewał i aranżował utwory).
W połowie lat 80. XX w. próbowała sił w nowych gatunkach muzycznych. W 1986 wzięła udział w radziecko-amerykańskim projekcie, spektaklu muzycznym Dziecko świata. Wystawiano go w miastach USA i Kanady. Z Michelem Legrandem nagrała dwujęzyczną wersję piosenki z filmu Parasolki z Cherbourga (1964).
W 2003 i 2004 ukazały się łącznie 3 albumy piosenkarki z jej największymi hitami. Wielokrotnie koncertowała i występowała w programach telewizyjnych.
Była bohaterką filmów dokumentalnych: „Rosyjski Kopciuszek” (2008, reż. Maria Kołokołowa) i „Ludmiła Sienczina: Gdzie jesteś, moje szczęście?” (2015, reż. Iraida Maksimova).
W dniu 11 marca 2014 podpisała apel działaczy kultury Federacji Rosyjskiej o poparcie stanowiska prezydenta Rosji Władimira Putina w sprawie Ukrainy i Krymu.

## Nagrody i wyróżnienia
Na przełomie lat 70. i 80. XX w. wielokrotnie była laureatką telewizyjnego festiwalu „Piosenka roku”. Była laureatką międzynarodowych i ogólnorosyjskich konkursów. W 1975 wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie.
W 1979 otrzymała tytuł Zasłużonego Artysty Federacji Rosyjskiej, a w 2002 tytuł Ludowego Artysty Federacji Rosyjskiej. Rok później uhonorowano ją tytułem Zasłużonego Artysty Ukrainy. Była Damą Orderu Honoru.

wikiname: plwiki

title: Ludmiła Sienczina

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Ludmiła Sienczina
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[13 grudnia]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = [[25 stycznia]] [[2018]]
 |miejsce śmierci           = [[Petersburg]]
 |zawód                     = [[Piosenkarz|piosenkarka]], [[aktor]]ka [[teatr]]alna i [[film]]owa
 |odznaczenia               = {{order|RU-LAFR||20}} {{order|RU-ZAFR||20}}<br />{{order|OHR}}
 |commons                   =
}}
'''Ludmiła Pietrowna Sienczina''', pierwotnie Sienczin<ref name=":7">{{Cytuj |autor = Елена Фомина |tytuł = Людмила Сенчина: «Береги свои крылья. Возможно, настанет время, и тебе придётся летать…» |data = 2013 |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = www.ludmilasenchina.ru |url = http://www.ludmilasenchina.ru/interview/164-interview6.html}}</ref> ({{w języku|ru|Людмила Петровна Сенчина}}; ur. [[13 grudnia]] [[1950]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Биография |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = ludmilasenchina.ru |url = http://ludmilasenchina.ru/biography.html}}</ref>, zm. [[25 stycznia]] [[2018]]) – rosyjska [[sopran]]istka, [[Piosenkarz|piosenkarka]], [[aktor]]ka [[teatr]]alna i [[film]]owa. Jedna z najsłynniejszych piosenkarek popowych [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]] końca lat 70. XX w. i początku lat 80. XX w., nazywana „petersburskim słowikiem” oraz „Kopciuszkiem sceny radzieckiej” na cześć piosenki, która przyniosła jej ogólnopaństwową sławę.

== Rodzina i życie prywatne ==
Urodziła się wsi [[Kudriawśke]] w [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej]]. Była córką [[Ukraińcy|ukraińskiej]] nauczycielki Sary Aleksiejewny Fiedoriec i [[Romowie|romsko]]-[[Mołdawianie|mołdawskiego]] pracownika sektoru kulturalnego, Piotra Markowicza Sienczina<ref name=":7" /><ref name=":1" />. Dorastała w obozie romskim we wsi, w której mieszkała matka późniejszej piosenkarki<ref>{{Cytuj |tytuł = Людмила Сенчина. Законы жизни |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = 7Дней.ру |url = https://7days.ru/caravan-collection/2013/3/lyudmila-senchina-zakony-zhizni.htm |język = ru}}</ref>. Ojciec podczas rejestracji narodzin Ludmiły podał datę 13 stycznia 1948<ref>{{Cytuj |tytuł = Людмила Сенчина: в «Суперстар» я рвалась так, что аж дрожала! |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = www.telesem.ru |url = http://www.telesem.ru/serials/678}}</ref>. Nazwisko ojca nie było odmienne, więc występowała jako Ludmiła Pietrowna Sienczin. Później przyjęła nazwisko pierwszego męża (Timoszyna), a po rozwodzie powróciła do nazwiska panieńskiego, dodając na końcu „a”<ref name=":7" />.

Jej pierwszym mężem był solista leningradzkiej operetki Wiaczesław Fiodorowicz Timoszyn, Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej. Byli związani ok. 10 lat<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Людмила Сенчина: Тальков был лучшей моей подружкой |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = sobesednik.ru |url = https://sobesednik.ru/interview/lyudmila-senchina-talkov-byl-luchshei-moei-podruzhkoi |język = ru}}</ref>. Syna z tego małżeństwa ochrzciła imieniem ojca. W latach 1980–1990 była w związku małżeńskim ze Stasem Naminem, muzykiem, kompozytorem, producentem, twórcą i liderem zespołu rockowego<ref name=":7" />. Najdłużej (1996–2018) związała się z Władimirem Pietrowiczem Andriejewem, swoim producentem i wieloletnim dyrektorem koncertowym<ref>{{Cytuj |tytuł = Сын и вдовец делят многомиллионное наследство Сенчиной |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Дни ру |url = https://dni.ru/showbiz/2018/1/29/390021.html |język = ru}}</ref>.

Zmarła w szpitalu w [[Petersburg]]u po długiej chorobie<ref>{{Cytuj |tytuł = Певица и актриса Людмила Сенчина скончалась в Петербурге |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Interfax.ru |url = https://www.interfax.ru/culture/597011 |język = ru}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Елена МОЛОДКИНА |tytuł = В Петербурге утром 25 января умерла Людмила Сенчина |data = 2018-01-25 |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = spb.kp.ru |url = https://www.spb.kp.ru/online/news/3000808/ |język = ru}}</ref>. Miała [[Rak trzustki|raka trzustki]]<ref>{{Cytuj |autor = Ольга АФАНАСЬЕВА |tytuł = Эмма Лавринович: Людмила Сенчина до последнего выходила на сцену, несмотря на болезнь |data = 2018-01-25 |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = kp.ru |url = https://www.kp.ru/online/news/3000927/ |język = ru}}</ref>. Została pochowana na [[Prawosławie|prawosławnym]] [[Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu|Cmentarzu Smoleńskim]] w Petersburgu<ref name=":1" />.

== Wykształcenie i kariera ==
W wieku 5 lat (według dokumentów 8) poszła do szkoły, w której uczyła matka, ponieważ babcia, która wyszła za mąż i wyjechała na wieś, nie mogła się nią opiekować. Druga babcia już nie żyła<ref name=":7" />. Gdy Sienczina miała 10 lat, ojciec został zatrudniony w Leningradzie. Matka nie chciała, by Ludmiła została artystką<ref>{{Cytuj |tytuł = Wiaczesław Timoszyn jest mężem Ludmiły Senchiny. Okropny grzech Ludmiły Senchiny. Przyjaźń z Igorem Talkowem |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = vodatula.ru |url = https://vodatula.ru/pl/1st-aid/vyacheslav-timoshin-muzh-lyudmily-senchinoi-strashnyi-greh-lyudmily/}}</ref>.

W latach 1966–1970 studiowała w [[Konserwatorium Petersburskie|Leningradzkim Konserwatorium Muzycznym]] im. [[Nikołaj Rimski-Korsakow|N.A. Rimskiego-Korsakowa]]<ref name=":7" /><ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = СЕНЧИНА Людмила Петровна |url = https://dic.academic.ru/dic.nsf/enc_cinema/17028/СЕНЧИНА}}</ref>. Od 1968 występowała jako solistka Leningradzkiej Państwowej Orkiestry Koncertowej<ref name=":1" />. W latach 1970–1973 pracowała w Państwowym Teatrze Komedii Muzycznej w Leningradzie. Grała główne role w operetkach<ref name=":4">{{Cytuj |tytuł = Биография народной артистки РФ Людмилы Сенчиной |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = ТАСС |url = https://tass.ru/info/4901303}}</ref>. W 1975 zaczęła występować na scenie jako piosenkarka popowa, co przyniosło jej sławę<ref>{{Cytuj |autor = Евгения Приемская |tytuł = Любимая Золушка советской эстрады |data = 2018-01-25 |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Известия |url = https://iz.ru/700073/evgeniia-priemskaia/liubimaia-zolushka-sovetskoi-estrady |język = ru}}</ref>. Spopularyzowała piosenki takie jak ''Kopciuszek'' (ros. ''Золушка''), ''Kamienie'' (ros. ''Камушки''), ''Miłość i rozłąka'' (ros. ''Любовь и разлука''), ''Biała Akacja'' (ros. ''Белая акация''), ''Urodziny'' (ros. ''День рождения''), ''Biały taniec'' (ros. ''Белый танец''), ''Kwiaty polne'' (ros. ''Полевые цветы'')<ref name=":2" />. Śpiewała pieśni ludowe, liryczne i dramatyczne, ballady miłosne, romanse<ref name=":5">{{Cytuj |tytuł = Ludmila Senchina Renowned Russian soprano, operetta and variety singer, and actress. :: people :: Russia-InfoCentre |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = russia-ic.com |url = http://russia-ic.com/people/general/s/1072}}</ref>. W 1975 ukazał się jej debiutancki album<ref name=":6">{{Cytuj |tytuł = Ожившая сказка. Как Людмила Сенчина стала первой принцессой советской эстрады |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = ТАСС |url = https://tass.ru/opinions/10224739}}</ref>.

Na początku lat 70. XX w. z Fiodorem Czechowem prowadziła popularny program muzyczny „Artloto” w państwowej telewizji ZSRR. W latach 1975–1985 była czołową solistką Leningradzkiej Państwowej Orkiestry Koncertowej<ref name=":1" />, pracowała też jako solistka Państwowego Instytutu Koncertowo-Filharmonicznego Petersburg-Koncert<ref name=":7" />.

W 1977 wystąpiła jako piosenkarka kabaretowa Julie Prudhomme w filmie fabularnym ''Вооружен и очень опасен'' (Uzbrojony i niebezpieczny). Zagrała też w innych filmach, np. ''Волшебная сила'' (1970) i ''Шельменко-денщик'' (1971)<ref name=":2" />. Podkładała głosy do filmów<ref>{{Cytuj |tytuł = Lyudmila Senchina |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = IMDb |url = https://www.imdb.com/name/nm0784116/}}</ref>.

W latach 1984–1986 współpracowała z muzykiem rockowym Igorem Talkowem. Był gitarzystą basowym i kierownikiem muzycznym jej zespołu<ref name=":4" />. W 1984 firma [[Miełodija]] wydała jej płytę „Любовь и разлука” nagraną wspólnie z Talkowem (śpiewał i aranżował utwory)<ref name=":7" /><ref name=":3" />.

W połowie lat 80. XX w. próbowała sił w nowych gatunkach muzycznych. W 1986 wzięła udział w radziecko-amerykańskim projekcie, spektaklu muzycznym ''Dziecko świata''. Wystawiano go w miastach [[Stany Zjednoczone|USA]] i Kanady. Z Michelem Legrandem nagrała dwujęzyczną wersję piosenki z filmu ''Parasolki z Cherbourga'' (1964)<ref name=":7" /><ref name=":6" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Parasolki z Cherbourga (1964) pełna obsada |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Filmweb |url = https://www.filmweb.pl/film/Parasolki+z+Cherbourga-1964-8538/cast/actors |język = pl}}</ref>.

W 2003 i 2004 ukazały się łącznie 3 albumy piosenkarki z jej największymi hitami. Wielokrotnie koncertowała i występowała w programach telewizyjnych<ref>{{Cytuj |tytuł = Все новости столицы, России и мира |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Вечерняя Москва |url = https://vm.ru/ |język = ru}}</ref>.

Była bohaterką [[Film dokumentalny|filmów dokumentalnych]]: „Rosyjski Kopciuszek” (2008, reż. Maria Kołokołowa) i „Ludmiła Sienczina: Gdzie jesteś, moje szczęście?” (2015, reż. Iraida Maksimova)<ref name=":5" />.

W dniu 11 marca 2014 podpisała apel działaczy kultury Federacji Rosyjskiej o poparcie stanowiska prezydenta Rosji [[Władimir Putin|Władimira Putina]] w sprawie Ukrainy i Krymu<ref>{{Cytuj |tytuł = Деятели культуры России – в поддержку позиции Президента по Украине и Крыму |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = culture.gov.ru |url = http://culture.gov.ru/press/news/deyateli-kultury-rossii-v-podderzhku-pozitsii-prezidenta-po-ukraine-i-krymu20171009103201/}}</ref>.

== Nagrody i wyróżnienia ==
Na przełomie lat 70. i 80. XX w. wielokrotnie była laureatką telewizyjnego festiwalu „Piosenka roku”. Była laureatką międzynarodowych i ogólnorosyjskich konkursów<ref name=":1" />. W 1975 wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie<ref name=":5" />.

W 1979 otrzymała tytuł [[Zasłużony Artysta Federacji Rosyjskiej|Zasłużonego Artysty Federacji Rosyjskiej]], a w 2002 tytuł [[Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej|Ludowego Artysty Federacji Rosyjskiej]]. Rok później uhonorowano ją tytułem Zasłużonego Artysty Ukrainy<ref>{{Cytuj |tytuł = Про відзначення державними нагородами України представників міста Санкт-Петербурга, Російська Федерація |data dostępu = 2022-01-08 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/go/407/2003 |język = uk}}</ref>. Była Damą [[Order Honoru (Federacja Rosyjska)|Orderu Honoru]]<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Sienczina, Ludmiła}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Petersburgiem]]
[[Kategoria:Rosyjskie piosenkarki]]
[[Kategoria:Rosyjskie śpiewaczki klasyczne]]
[[Kategoria:Radzieckie śpiewaczki]]
[[Kategoria:Radzieckie piosenkarki]]
[[Kategoria:Zasłużeni Artyści Federacji Rosyjskiej]]
[[Kategoria:Ludowi Artyści Federacji Rosyjskiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Honoru (Federacja Rosyjska)]]
[[Kategoria:Rosyjskie soprany]]

title: Ludmiła Sienczina

Data urodzenia: 13 grudnia 1950

Data i miejsce śmierci: 25 stycznia 2018 · Petersburg


text:
# Bolszoj Krasnojar (rejon omutiński)
Bolszoj Krasnojar (ros. Большой Краснояр) – wieś (sieło) w Rosji, w obwodzie tiumeńskim, w rejonie omutińskim. W 2010 liczyła 789 mieszkańców.

title: Bolszoj Krasnojar (rejon omutiński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bolszoj Krasnojar
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Большой Краснояр}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód tiumeński
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon omutiński|omutiński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              = 789
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bolszoj Krasnojar''' ({{w języku|ru|Большой Краснояр}}) – wieś (sieło) w [[Rosja|Rosji]], w [[obwód tiumeński|obwodzie tiumeńskim]], w [[rejon omutiński|rejonie omutińskim]]. W 2010 liczyła 789 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2021-ethnic/tjumenskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu tiumeńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 1 października 2021 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w obwodzie tiumeńskim]]

title: Bolszoj KrasnojarБольшой Краснояр

Państwo: Rosja

Obwód: tiumeński

Rejon: omutiński


text:
# Chilton (hrabstwo Calumet)
Chilton – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wisconsin, w hrabstwie Calumet.

title: Chilton (hrabstwo Calumet)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Chilton
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      = TownOfChiltonWisconsinTownhall.jpg
 |opis zdjęcia                 = Ratusz w Chilton
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Chilton
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wisconsin}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Calumet|Calumet]]
 |kod statystyczny             = [[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1582955
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 83,3
 |wysokość                     = 277
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 920
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]<br />[[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-WI
 |współrzędne                  = 44°3′52″N 88°11′38″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Chilton''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wisconsin]], w hrabstwie [[Hrabstwo Calumet|Calumet]].

[[Kategoria:Miasta w stanie Wisconsin]]

title: Chilton

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Wisconsin

Hrabstwo: Calumet


text:
# Transport kolejowy w Kazachstanie
Transport kolejowy w Kazachstanie – system transportu kolejowego działający na terenie Kazachstanu.
W Kazachstanie istnieje 16 636 km linii kolejowych z czego 4237 km jest zelektryfikowanych. Linie mają rosyjski rozstaw szyn – 1520 mm. Państwowy przewoźnik to Kazakstan temyr żoły.

## Historia
Pierwsze tory kolejowe na terytorium ówczesnego Kazachstanu (jako części Imperium Rosyjskiego) zostały zbudowane w latach 1893 - 1894. Była to część wąskotorowej (1000 mm) linii z Pokrowskiej Słobody (obecnie miasto Engels) do Uralska, właściwie jednak za początek kolei na terytorium państwa uznaje się budowę linii Orenburg - Taszkent (budowę zakończono w 1904 roku). Ta 1668 kilometrowa magistrala połączyła Rosję z ówcześnie trudno dostępną Azją Centralną. Dalsze lata przebiegały pomyślnie dla rozwoju kazachskiej sieci kolejowej. W latach 1915-1917 połączono Pietropawłowsk z Semipałatyńskiem. W 1930 roku zakończono budowę jednej z znaczniejszych inwestycji tego okresu - Kolei Turkiestańsko-Syberyjskiej, mającej 1944 kilometrów w granicach Kazachstanu. Wartym odnotowania jest utworzenie w 1950 roku odcinka Mointy - Szu, dzięki któremu połączone zostały linia transsyberyjska z linią Turkiestańsko - Sybirską, a jednocześnie była to pierwsza linia przechodząca przez całe terytorium Republiki. Linia, nazywana Transkazachską magistralą kolejową przebiega na trasie: Pietropawłowsk - Kokczetaw -Akmolińsk - Karaganda - Szu. Rok 1964 przyniósł pierwsze próby elektryfikacji kolei w Kazachstanie, jako pierwszy w elektryczną sieć trakcyjną został wyposażony około dwustukilometrowy odcinek Celinograd  - Karaganda. Rozpoczęło to elektryfikację w północnej części kraju. Dalej, w roku 1970 zelektryfikowano 1180 kilometrową trasę Karaganda - Magnitogorsk. Od 1980 zaczęto elektryfikować południowe magistrale Mointy - Szu; Czengeldy  - Arys; Arys - Tyulkubas. W 1990 roku nastąpiło połączenie kolejowej sieci Kazachstanu i Chin. Przełomowym momentem był 31 stycznia 1991 gdy powstała państwowa spółka Kazakstan Temyr Żoły, która do dziś jest państwowym przewoźnikiem.

## Infrastruktura
Sieć kolejowa ma 15530 kilometrów z czego jedynie 27% jest zelektryfikowane. Większość linii - 72% jest jednotorowa.  Sieć trakcyjna posiada napięcie wynoszące 25 kV. Rozstaw szyn wynosi podobnie jak w innych państwach postsowieckich wynosi 1520 mm (Kelbetov, D., 2024) Sieć kolejowa składa się z dziewięciu głównych linii. Ma ona 16 punktów granicznych z sąsiednimi państwami, z czego 11 to połączenia z Rosją, 2 z Chinami i po jednym z Kirgistanem, Uzbekistanem i Turkmenistanem. Większość linii przebiega w kierunkach północ-południe, co jest charakterystyczne dla linii budowanych w okresie istnienia ZSRR.

## Rola kolei w transporcie
Kolej jest kluczowym środkiem transportu ładunków cargo. Główną przyczyną tego stanu jest mały rozwój sieci drogowej oraz brak dostępu do morza. W 2023 roku koleją przewieziono 52,9% wszystkich towarów. Kazachstan leży na trasie dwóch międzynarodowych korytarzy transportowych - środkowego i północno-południowego, na terenie państwa oba korytarze opierają się na liniach kolejowych (w przypadku środkowego są to także porty Morza Kaspijskiego). Szczególnie cenny dla państwa jest Korytarz Środkowy, ponieważ jest wykorzystywany przy transporcie towarów z Chin do Europy coraz częściej ze względu na możliwość ominięcia Rosji przy transporcie towarów z Chin.

## Problemy Kazachskiej Kolei
Do największych problemów Kazachstanu jest post-sowieckie dziedzictwo, widoczne przede wszystkim w rozplanowaniu sieci - wyraźne jest słabsze skomunikowanie zachodniej części państwa. W oczy rzuca się również fakt, że część zachodnia, północna i wschodnia są dobrze połączone z południowym Kazachstanem, jednakże sieć między nimi jest nierozwinięta dostatecznie dobrze. Kolejnym z problemów infrastrukturalnych jest niski poziom elektryfikacji i niewielka liczba linii dwutorowych, zmniejsza to wydajność transportu. Jednym z wyzwań z którymi mierzy się kolej w kontekście handlu międzynarodowego jest różnica w szerokości torów między Kazachstanem a Chinami i Unią Europejską, co obniża szybkość przewożenia towarów. Warto nadmienić także trudności związane z czynnikami ludzkimi. Dostrzega się niedostatek wykwalifikowanej kadry, która mogłaby działać rozwijająco na rzecz kolei, wynika to przede wszystkim z bardzo niskich pensji, które nie działają motywująco dla podjęcia zatrudnienia. Cały system państwowy Kazachstanu jest wciąż przeszyty korupcją. Kolej i jej pracownicy również jej podlegają z czym wiąże się szereg konsekwencji - marnowanie środków publicznych, działanie wbrew interesowi państwa. Występuje także nepotyzm, przez który systemem nie zarządzają osoby kompetentne.

title: Transport kolejowy w Kazachstanie

wikitext:
'''Transport kolejowy w Kazachstanie''' – system [[Transport kolejowy|transportu kolejowego]] działający na terenie [[Kazachstan]]u.

W [[Kazachstan]]ie istnieje<ref group="uwaga">dane za rok 2021</ref> 16 636 km [[Linia kolejowa|linii kolejowych]] z czego 4237 km jest zelektryfikowanych. Linie mają [[Rozstaw rosyjski|rosyjski rozstaw szyn]] – 1520 mm<ref>{{Cytuj |tytuł = Kazakhstan |data = 2024-02-20 |data dostępu = 2024-03-07 |opublikowany = Central Intelligence Agency |praca = The World Factbook |url = https://www.cia.gov/the-world-factbook/countries/kazakhstan/ |język = en}}</ref>. Państwowy przewoźnik to [[Kazakstan temyr żoły]].

== Historia ==
Pierwsze tory kolejowe na terytorium ówczesnego Kazachstanu (jako części [[Imperium Rosyjskie]]go) zostały zbudowane w latach 1893 - 1894. Była to część [[Kolej wąskotorowa|wąskotorowej]] (1000 mm) linii z Pokrowskiej Słobody (obecnie miasto [[Engels (miasto)|Engels]]) do [[Uralsk]]a, właściwie jednak za początek kolei na terytorium państwa uznaje się budowę linii [[Orenburg]] - [[Taszkent]] (budowę zakończono w 1904 roku). Ta 1668 kilometrowa magistrala połączyła Rosję z ówcześnie trudno dostępną Azją [[Azja Centralna (region fizycznogeograficzny)|Centralną]]. Dalsze lata przebiegały pomyślnie dla rozwoju kazachskiej sieci kolejowej. W latach 1915-1917 połączono [[Pietropawłowsk (Kazachstan)|Pietropawłowsk]] z [[Semej|Semipałatyńskiem]]. W 1930 roku zakończono budowę jednej z znaczniejszych inwestycji tego okresu - [[Kolei Turkiestańsko-Syberyjskiej]], mającej 1944 kilometrów w granicach Kazachstanu. Wartym odnotowania jest utworzenie w 1950 roku odcinka Mointy - Szu, dzięki któremu połączone zostały linia transsyberyjska z linią Turkiestańsko - Sybirską, a jednocześnie była to pierwsza linia przechodząca przez całe terytorium Republiki. Linia, nazywana Transkazachską<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Стальная магистраль: как проводилась электрификация |data dostępu = 2025-01-08 |opublikowany = kazpravda.kz |url = https://kazpravda.kz/n/stalnaya-magistral-kak-provodilas-elektrifikatsiya/}}</ref> magistralą kolejową przebiega na trasie: [[Pietropawłowsk (Kazachstan)|Pietropawłowsk]] - [[Kokczetaw]] -[[Astana|Akmolińsk]] - [[Karaganda]] - [[Szu (miasto)|Szu]]. Rok 1964 przyniósł pierwsze próby elektryfikacji kolei w Kazachstanie, jako pierwszy w elektryczną sieć trakcyjną został wyposażony około dwustukilometrowy odcinek [[Astana|Celinograd]]  - [[Karaganda]]. Rozpoczęło to elektryfikację w północnej części kraju. Dalej, w roku 1970 zelektryfikowano 1180 kilometrową trasę [[Karaganda]] - [[Magnitogorsk]]. Od 1980 zaczęto elektryfikować południowe magistrale [[Mointy (miasto)|Mointy]] - [[Szu (miasto)|Szu]]; [[Czengeldy]]  - [[Arys (miasto)|Arys]]; [[Arys (miasto)|Arys]] - [[Tülkybas|Tyulkubas]]<ref>[https://railways.kz/ru/company/istoriya/, https://railways.kz/ru/company/istoriya/,]</ref>. W 1990 roku nastąpiło połączenie kolejowej sieci Kazachstanu i Chin. Przełomowym momentem był 31 stycznia 1991 gdy powstała państwowa spółka [[Kazakstan temyr żoły|Kazakstan Temyr Żoły]], która do dziś jest państwowym przewoźnikiem.

== Infrastruktura ==
Sieć kolejowa ma 15530 kilometrów z czego jedynie 27% jest zelektryfikowane. Większość linii - 72% jest jednotorowa<ref>[https://sk.kz/upload/iblock/4f8/4f820a420251411cc1a3437cdd678a35.pdf. https://sk.kz/upload/iblock/4f8/4f820a420251411cc1a3437cdd678a35.pdf.]</ref>.  Sieć trakcyjna posiada napięcie wynoszące 25 kV. Rozstaw szyn wynosi podobnie jak w innych państwach postsowieckich wynosi 1520 mm<ref>{{Cytuj |autor = Daniyar Kelbetov; Asset Onglassov; Nurlan Taiganov |tytuł = "Transport and Logistics in Kazakhstan" |data = 2024-10 |data dostępu = 2025-01-08 |opublikowany = Astana International Financial Centre |url = https://aifc.kz/ |język = en}}</ref> (Kelbetov, D., 2024) Sieć kolejowa składa się z dziewięciu głównych linii. Ma ona 16 punktów granicznych z sąsiednimi państwami, z czego 11 to połączenia z [[Rosja|Rosją]], 2 z [[Chińska Republika Ludowa|Chinami]] i po jednym z [[Kirgistan]]em, [[Uzbekistan]]em i [[Turkmenistan]]em. Większość linii przebiega w kierunkach północ-południe, co jest charakterystyczne dla linii budowanych w okresie istnienia [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Wayback Machine |data dostępu = 2025-01-08 |opublikowany = sk.kz |url = https://sk.kz/upload/iblock/4f8/4f820a420251411cc1a3437cdd678a35.pdf |archiwum = http://web.archive.org/web/20240430063411/https://sk.kz/upload/iblock/4f8/4f820a420251411cc1a3437cdd678a35.pdf |zarchiwizowano = 2024-04-30}}</ref>. [[Plik:Railway Map of Kazakhstan (kk).png|mały|upright=1.8|Mapa sieci kolejowej Kazachstanu. Na czerwono linii zelektryfikowane, na czarno linie niezelektryfikowane]]

== Rola kolei w transporcie ==
Kolej jest kluczowym środkiem transportu ładunków cargo. Główną przyczyną tego stanu jest mały rozwój sieci drogowej oraz brak dostępu do morza. W 2023 roku koleją przewieziono 52,9% wszystkich towarów<ref>{{Cytuj |tytuł = Транспорт - Бюро национальной статистики Агентства по стратегическому планированию и реформам Республики Казахстан |data dostępu = 2025-01-08 |opublikowany = stat.gov.kz |url = https://stat.gov.kz/ru/industries/business-statistics/stat-transport/ |język = ru}}</ref>. Kazachstan leży na trasie dwóch międzynarodowych korytarzy transportowych - środkowego i północno-południowego, na terenie państwa oba korytarze opierają się na liniach kolejowych (w przypadku środkowego są to także porty [[Morze Kaspijskie|Morza Kaspijskiego]]). Szczególnie cenny dla państwa jest Korytarz Środkowy, ponieważ jest wykorzystywany przy transporcie towarów z Chin do Europy coraz częściej ze względu na możliwość ominięcia Rosji przy transporcie towarów z Chin.<ref>{{Cytuj |autor = Konrad Popławski, Sandra Baniak, Adam Michalski, Marcin Popławski, co-operation: Wojciech Górecki, Jakub Jakóbowski (OSW) |tytuł = The Middle Corridor. A Eurasian alternative to Russia |data = 2024-03-14 |data dostępu = 2025-01-08 |url = https://policycommons.net/artifacts/11758160/the-middle-corridor/12649448/ |język = en}}</ref>

== Problemy Kazachskiej Kolei ==
Do największych problemów Kazachstanu jest post-sowieckie dziedzictwo, widoczne przede wszystkim w rozplanowaniu sieci - wyraźne jest słabsze skomunikowanie zachodniej części państwa. W oczy rzuca się również fakt, że część zachodnia, północna i wschodnia są dobrze połączone z południowym Kazachstanem, jednakże sieć między nimi jest nierozwinięta dostatecznie dobrze. Kolejnym z problemów infrastrukturalnych jest niski poziom elektryfikacji i niewielka liczba linii dwutorowych, zmniejsza to wydajność transportu. Jednym z wyzwań z którymi mierzy się kolej w kontekście handlu międzynarodowego jest różnica w szerokości torów między Kazachstanem a Chinami i Unią Europejską, co obniża szybkość przewożenia towarów. Warto nadmienić także trudności związane z czynnikami ludzkimi. Dostrzega się niedostatek wykwalifikowanej kadry, która mogłaby działać rozwijająco na rzecz kolei, wynika to przede wszystkim z bardzo niskich pensji, które nie działają motywująco dla podjęcia zatrudnienia<ref>{{Cytuj |autor = Erjan Akhmedov |tytuł = Problems of and prospects for the development of railway infrastructure in Kazakhstan |czasopismo = E3S Web of Conferences |data = 2024 |data dostępu = 2025-01-08 |issn = 2267-1242 |wolumin = 471 |s = 02006 |doi = 10.1051/e3sconf/202447102006 |url = https://www.e3s-conferences.org/articles/e3sconf/abs/2024/01/e3sconf_titds2023_02006/e3sconf_titds2023_02006.html |język = en}}</ref>. Cały system państwowy Kazachstanu jest wciąż przeszyty korupcją. Kolej i jej pracownicy również jej podlegają z czym wiąże się szereg konsekwencji - marnowanie środków publicznych, działanie wbrew interesowi państwa. Występuje także nepotyzm, przez który systemem nie zarządzają osoby kompetentne<ref>{{Cytuj |autor = Olzhas Ramashov, Erkin Duisenov, Kuat Musin, Nazhiya Kalisheva, Gulaiym Nursaliyeva |tytuł = Constitutional and Legal Framework of Anti-Corruption Measures in the Republic of Kazakhstan: Problems, Trends, Solutions |czasopismo = Deviant Behavior |data = 2024-06-02 |data dostępu = 2025-01-08 |issn = 0163-9625 |doi = 10.1080/01639625.2023.2268249?casa_token=svtm7-eyfmcaaaaa:3x_vy-ikz721w00dgdwdbpigyuhne5v8h2f8kc-nelobhhwxflph10zvttbih9xjgwrm6ascm3c |url = https://www.tandfonline.com/doi/pdf/10.1080/01639625.2023.2268249?casa_token=SVtm7-EyfmcAAAAA%3A3X_vY-IKz721W00dGDwDBpiGYUhnE5v8H2f8KC-NeLobHhWXFlpH10zVtTBiH9xjgWrM6aScm3c& |język = en}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Transport kolejowy w Europie}}

[[Kategoria:Transport kolejowy w Kazachstanie| ]]


text:
# Augustynowo
Augustynowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Izbica Kujawska.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 156 mieszkańców. Jest czternastą co do wielkości miejscowością gminy Izbica Kujawska.

title: Augustynowo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Augustynowo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat włocławski|włocławski]]
 |gmina                  = [[Izbica Kujawska (gmina)|Izbica Kujawska]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 156<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 54
 |kod pocztowy           = 87-865{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = CWL
 |SIMC                   = 0862836{{r|Dz.U. 29/2013}}
 |kod mapy               = Izbica Kujawska (gmina)
 |współrzędne            = 52°25'42"N 18°45'24"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|1127|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
{{ISG|Augustynowo|Augustynowo}}
'''Augustynowo''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat włocławski|powiecie włocławskim]], w [[Izbica Kujawska (gmina)|gminie Izbica Kujawska]]{{r|Dz.U. 29/2013}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo włocławskie|województwa włocławskiego]]. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 156 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest czternastą co do wielkości miejscowością gminy Izbica Kujawska.

== Zobacz też ==
* [[Augustynów]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name = "poczta">{{Poczta Polska|2013|s=8|data dostępu=2013-04-30}}</ref>
<ref name = "Dz.U. 29/2013">{{cytuj pismo | tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 23 | data = 2013-02-13 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf | data dostępu = 2013-04-30}}</ref>
</references>

{{Gmina Izbica Kujawska}}

[[Kategoria:Izbica Kujawska (gmina)]]

title: Augustynowo

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: włocławski

Gmina: Izbica Kujawska

Tablice rejestracyjne: CWL


text:
# Cos (Ariège)
Cos – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Ariège.
Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 379 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 59 osób/km².

title: Cos (Ariège)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Cos
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Cos
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Ariège (departament)|Ariège]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Foix|Foix]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 09099
 |powierzchnia                    = 6,38 km²
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 379<ref>{{Cytuj stronę | url =http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=09&annee=2010| tytuł =Populations légales 2010 - 09-Ariège | data dostępu = 2014-10-23 | autor =INSEE | opublikowany = | praca = | data = | język =fr}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 59 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 09000
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Ariège
 |współrzędne                     = 42°59′N 1°34′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Cos''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Ariège (departament)|Ariège]].

Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 379 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 59 osób/km².

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Foix}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Ariège]]

title: Cos

Państwo: Francja

Region: Oksytania

Departament: Ariège

Okręg: Foix

• gęstość: 59 os./km²


text:
# Hrabstwo Nillumbik
Hrabstwo Nillumbik – obszar samorządu lokalnego (ang. local government area), położony w północnej części aglomeracji Melbourne. Powstała w 1994 roku z połączenia części hrabstw: Eltham, Diamond Valley i Healesville oraz Whittlesea. Obszar ten zamieszkuje 59 792 osób (dane z 2006).

## Dzielnice
- Christmas Hills
- Cottles Bridge
- Diamond Creek
- Eltham
- Eltham North
- Hurstbridge
- Kangaroo Ground
- Nutfield
- Panton Hill
- Plenty
- Research
- Smiths Gully
- Saint Andrews
- North Warrandyte
- Watsons Creek
- Wattle Glen
- Yarrambat

title: Hrabstwo Nillumbik

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Hrabstwo Nillumbik
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Hrabstwo Nillumbik
 |państwo                      = AUS
 |1. jednostka administracyjna = {{flaga|Wiktoria}} [[Wiktoria (stan)|Wiktoria]]
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = Warwick Leeson
 |powierzchnia                 = 435
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 59 792 (2006)
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |plan miasta                  = Australia-Map-MEL-LGA-Nillumbik.png
 |kod mapy                     = Melbourne
 |współrzędne                  = 37°38′S 145°14′E
 |commons                      =
 |www                          = http://www.nillumbik.vic.gov.au
}}
'''Hrabstwo Nillumbik''' – [[Obszar samorządowy (Australia)|obszar samorządu lokalnego]] (ang. ''local government area''), położony w północnej części aglomeracji [[Melbourne]]. Powstała w [[1994]] roku z połączenia części hrabstw: [[Hrabstwo Eltham|Eltham]], [[Hrabstwo Diamond Valley|Diamond Valley]] i [[Hrabstwo Healesville|Healesville]] oraz [[City of Whittlesea|Whittlesea]]. Obszar ten zamieszkuje 59 792 osób (dane z 2006).

==Dzielnice==
* [[Christmas Hills]]
* [[Cottles Bridge]]
* [[Diamond Creek]]
* [[Eltham (Melbourne)|Eltham]]
* [[Eltham North]]
* [[Hurstbridge]]
* [[Kangaroo Ground]]
* [[Nutfield (Melbourne)|Nutfield]]
* [[Panton Hill]]
* [[Plenty (Melbourne)|Plenty]]
* [[Research]]
* [[Smiths Gully]]
* [[Saint Andrews (Melbourne)|Saint Andrews]]
* [[North Warrandyte]]
* [[Watsons Creek]]
* [[Wattle Glen]]
* [[Yarrambat]]

== Zobacz też ==
* [[Melbourne]]
* [[Podział terytorialny Melbourne]]

{{Wiktoria}}

[[Kategoria:Podział administracyjny Melbourne|Nillumbik]]

title: Hrabstwo Nillumbik

Państwo: Australia

Stan: Wiktoria

Burmistrz: Warwick Leeson

Powierzchnia: 435 km²


text:
# Sędziwojewo
Sędziwojewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, w gminie Września.
Wieś szlachecka, własność wojewody płockiego Piotra Potulickiego, około 1580 roku leżała w powiecie gnieźnieńskim województwa kaliskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

title: Sędziwojewo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Sędziwojewo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat wrzesiński|wrzesiński]]
 |gmina                  = [[Września (gmina)|Września]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 61
 |kod pocztowy           = 62-302<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1153}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PWR
 |SIMC                   = 0598109
 |kod mapy               = Września (gmina)
 |współrzędne            = 52°20'32"N 17°39'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|121551|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Sędziwojewo''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat wrzesiński|powiecie wrzesińskim]], w [[Września (gmina)|gminie Września]].

Wieś szlachecka, własność wojewody płockiego [[Piotr Potulicki|Piotra Potulickiego]], około [[1580]] roku leżała w powiecie gnieźnieńskim [[województwo kaliskie (I Rzeczpospolita)|województwa kaliskiego]]<ref>Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 251.</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo poznańskie (1975–1998)|województwa poznańskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Września}}

[[Kategoria:Września (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie Potulickich herbu Grzymała (województwo kaliskie)]]

title: Sędziwojewo

Województwo: wielkopolskie

Powiat: wrzesiński

Gmina: Września

Tablice rejestracyjne: PWR


text:
# Reprezentacja Kamerunu w piłce siatkowej mężczyzn
Reprezentacja Kamerunu w piłce siatkowej mężczyzn – narodowa drużyna reprezentująca Kamerun w rozgrywkach międzynarodowych. Po latach niepowodzeń oraz kłopotów finansowych, a także organizacyjnych w latach 60. oraz 70. XX wieku, drużyna stała się czołową siłą na kontynencie afrykańskim dołączając do grona Tunezji oraz Egiptu najbardziej utytułowanych drużyn Afryki.
Do największych sukcesów drużyny kameruńskie zalicza się dwa złote medale Mistrzostw Afryki oraz osiem pozostałych medali tej imprezy, a także zajęcie trzynastego miejsca na Mistrzostwach Świata w 2010 roku.

## Osiągnięcia

### Mistrzostwa Afryki
1. miejsce – 1989, 2001
 2. miejsce – 1987, 1997, 2011
 3. miejsce – 2003, 2005, 2007, 2009, 2017
| Rok  | Kraj                         | Miejsce      |
| ---- | ---------------------------- | ------------ |
| 1967 | Tunezja                      | brak udziału |
| 1971 | Egipt                        | 4. miejsce   |
| 1976 | Tunezja                      | brak udziału |
| 1979 | Libia                        | brak udziału |
| 1983 | Egipt                        | 4. miejsce   |
| 1987 | Tunezja                      | 2. miejsce   |
| 1989 | Wybrzeże Kości Słoniowej     | 1. miejsce   |
| 1991 | Egipt                        | 4. miejsce   |
| 1993 | Algieria                     | brak udziału |
| 1995 | Tunezja                      | 5. miejsce   |
| 1997 | Nigeria                      | 2. miejsce   |
| 1999 | Egipt                        | 4. miejsce   |
| 2001 | Nigeria                      | 1. miejsce   |
| 2003 | Egipt                        | 3. miejsce   |
| 2005 | Egipt                        | 3. miejsce   |
| 2007 | Republika Południowej Afryki | 3. miejsce   |
| 2009 | Maroko                       | 3. miejsce   |
| 2011 | Maroko                       | 2. miejsce   |
| 2013 | Tunezja                      | 4. miejsce   |
| 2015 | Egipt                        | 5. miejsce   |
| 2017 | Egipt                        | 3. miejsce   |

wikitext:
{{Reprezentacja sportowa infobox
 |nazwa                = Reprezentacja Kamerunu w piłce siatkowej mężczyzn
 |nazwa oryginalna     =
 |dyscyplina           = piłka siatkowa
 |grafika              = Flag of Cameroon.svg
 |opis grafiki         =
 |przydomek            =
 |związek              =
 |sponsor techniczny   =
 |menedżer generalny   =
 |trener               =
 |asystent trenera     =
 |kapitan              =
 |najwięcej występów   =
 |skrót                = CMR
 |ranking              = {{zmiana|stagnacja}} 24. (137 pkt.)
 |data rankingu        = 14 sierpnia 2021
 |pierwszy mecz        =
 |najwyższe zwycięstwo =
 |najwyższa porażka    =
 |ostatni mecz         =
 |następny mecz        =
 |IO złoto             =
 |IO srebro            =
 |IO brąz              =
 |MŚ złoto             =
 |MŚ srebro            =
 |MŚ brąz              =
 |MK kontynent         = Afryki
 |MK złoto             = 2 razy
 |MK srebro            = 3 razy
 |MK brąz              = 5 razy
 |commons              =
 |wikinews             =
 |www                  =
}}
'''Reprezentacja Kamerunu w piłce siatkowej mężczyzn''' – narodowa drużyna reprezentująca [[Kamerun]] w rozgrywkach międzynarodowych. Po latach niepowodzeń oraz kłopotów finansowych, a także organizacyjnych w latach 60. oraz 70. [[XX wiek]]u, drużyna stała się czołową siłą na kontynencie afrykańskim dołączając do grona [[Tunezja|Tunezji]] oraz [[Egipt]]u najbardziej utytułowanych drużyn Afryki.

Do największych sukcesów drużyny kameruńskie zalicza się dwa złote medale Mistrzostw Afryki oraz osiem pozostałych medali tej imprezy, a także zajęcie trzynastego miejsca na Mistrzostwach Świata w [[2010]] roku.

== Osiągnięcia ==
=== [[Mistrzostwa Afryki w piłce siatkowej mężczyzn|Mistrzostwa Afryki]] ===
[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] 1. miejsce – [[1989]], [[2001]]

[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] 2. miejsce – [[1987]], [[1997]], [[2011]]

[[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] 3. miejsce – [[2003]], [[2005]], [[2007]], [[2009]], [[2017]]

{| style="border:solid 1px #808080; background:#FFFFFF" cellspacing=2 cellpadding=2;
|- style="background:#90EE90; color:#fff;"
!width=50| Rok
!width=230| Kraj
!width=100| Miejsce
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1967|1967]]
|align=left| {{państwo|TUN}} || ''brak udziału''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1971|1971]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''4. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1976|1976]]
|align=left| {{państwo|TUN}} || ''brak udziału''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1979|1979]]
|align=left| {{państwo|LBY|1977}} || ''brak udziału''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1983|1983]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''4. miejsce''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1987|1987]]
|align=left| {{państwo|TUN}} || ''2. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1989|1989]]
|align=left| {{flaga|CIV}} [[Wybrzeże Kości Słoniowej]] || '''''1. miejsce'''''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1991|1991]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''4. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1993|1993]]
|align=left| {{państwo|DZA}} || ''brak udziału''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1995|1995]]
|align=left| {{państwo|TUN}} || ''5. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1997|1997]]
|align=left| {{państwo|NGA}} || ''2. miejsce''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 1999|1999]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''4. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2001|2001]]
|align=left| {{państwo|NGA}} || '''''1. miejsce'''''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2003|2003]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''3. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2005|2005]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''3. miejsce''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2007|2007]]
|align=left| {{flaga|ZAF}} [[Południowa Afryka|Republika Południowej Afryki]] || ''3. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2009|2009]]
|align=left| {{państwo|MAR}} || ''3. miejsce''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2011|2011]]
|align=left| {{państwo|MAR}} || ''2. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2013|2013]]
|align=left| {{państwo|TUN}} || ''4. miejsce''
|- align=center bgcolor="#F5F5DC"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2015|2015]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''5. miejsce''
|- align=center bgcolor="#EEE9E9"
! [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2017|2017]]
|align=left| {{państwo|EGY}} || ''3. miejsce''
|}

{{Mistrzowie Afryki w piłce siatkowej}}
{{Reprezentacje CAVB}}

[[Kategoria:Piłka siatkowa w Kamerunie]]
[[Kategoria:Afrykańskie reprezentacje w piłce siatkowej mężczyzn|Kamerun]]
[[Kategoria:Kameruńskie reprezentacje narodowe]]

title: · Reprezentacja Kamerunu w piłce siatkowej mężczyzn

Skrót FIVB: CMR

title: Mistrzostwa Afryki

złoto: 2 razy

srebro: 3 razy

brąz: 5 razy


text:
# Puškovac
Puškovac (cyr. Пушковац) – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Republice Serbskiej, w gminie Lopare. W 2013 roku liczyła 498 mieszkańców.

title: Puškovac

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Puškovac
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Пушковац}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BA-SRP
 |3. jednostka administracyjna = [[Gmina Lopare|Lopare]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 498{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Puškovac''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Пушковац) – [[wieś]] w [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], w [[Republika Serbska|Republice Serbskiej]], w [[Gmina Lopare|gminie Lopare]]. W 2013 roku liczyła 498 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20170323072344/http://www2.rzs.rs.ba/static/uploads/bilteni/popis/gradovi_opstine_naseljena_mjesta/Rezultati_Popisa_2013_Gradovi_Opstine_Naseljena_Mjesta_WEB.xlsx|tytuł=Резултати Пописа 2013, Градови, општине, насељена мјеста|opublikowany=Републички завод за статистику|język=sr|data dostępu=2019-09-25}}</ref>
}}

{{Gmina Lopare}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Lopare]]

title: PuškovacПушковац

Państwo: Bośnia i Hercegowina

Część składowa: Republika Serbska

Gmina: Lopare


text:
# Calopteryx angustipennis
Calopteryx angustipennis – gatunek ważki z rodziny świteziankowatych (Calopterygidae). Występuje na terenie Ameryki Północnej.

title: Calopteryx angustipennis

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Calopteryx angustipennis''
 |TSN                    = 102053
 |zoolog                 = (Hagen in Selys, 1853)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[ważki równoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Calopterygoidea]]
 |rodzina                = [[świteziankowate]]
 |podrodzina             = [[Calopteryginae]]
 |rodzaj                 = ''[[Calopteryx]]''
 |gatunek                = ''Calopteryx angustipennis''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 3627
 |wikispecies            = Calopteryx angustipennis
 |commons                =
}}
'''''Calopteryx angustipennis''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[świteziankowate|świteziankowatych]] (Calopterygidae). Występuje na terenie [[Ameryka Północna|Ameryki Północnej]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

==Bibliografia==
* {{cytuj stronę|url=http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|tytuł=World Odonata List|autor=Schorr i inni|data=2011|język=en|data dostępu=2011-11-15|archiwum=https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|zarchiwizowano=28 sierpnia 2010}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Calopteryx]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1853 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: ważki równoskrzydłe

Nadrodzina: Calopterygoidea

Rodzina: świteziankowate

Podrodzina: Calopteryginae

Rodzaj: Calopteryx

Gatunek: Calopteryx angustipennis


text:
# Danuta Gwizdalanka
Danuta Gwizdalanka (ur. 22 czerwca 1955 w Poznaniu) – polska muzykolog, autorka książek o muzyce, członkini Związku Kompozytorów Polskich. Żona Krzysztofa Meyera.

## Życiorys
Absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, gdzie ukończyła muzykologię (1980) i filologię angielską (1981). W 1990 obroniła pracę doktorską Brzmieniowe aspekty kwartetów smyczkowych Beethovena.
Pracowała w Teatrze Wielkim w Poznaniu oraz w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (1981–1991). W 1995 w University of Michigan (Ann Arbor, USA) prowadziła seminarium poświęcone polskiej muzyce po 1945 roku.
W latach osiemdziesiątych zapoczątkowała w Polsce tematykę ekologii muzyki, m.in. tłumaczeniem eseju R. Murray Schafera The Music of the Environment (Muzyka środowiska), który stał się podstawą wstępu i kanwą książki The Tuning of the World tego samego autora, oraz cyklem artykułów (Strojenie trąb jerychońskich) na łamach „Ruchu Muzycznego”. Wprowadziła też do polskiego piśmiennictwa muzycznego, nieobecny w nim wcześniej, wątek genderowy, publikując książkę Muzyka i płeć (Kraków 2001). Autorka podręczników, prac poświęconych społecznym kontekstom kultury muzycznej (gender, polityka), muzyce kameralnej (przewodnik po utworach oraz dzieje praktyki wykonawczej) oraz biografii (Witolda Lutosławskiego, Mieczysława Wajnberga, Karola Szymanowskiego).

## Publikacje
- Brzmienie kwartetów smyczkowych Ludwiga van Beethovena, Poznań: Nakom 1991
- Przewodnik po muzyce kameralnej, Kraków: PWM 1996
- Muzyka. Podręcznik dla szkół średnich, WSiP, Warszawa: 1997; tłum. litewskie Kowno: Sviesa 1999, 2001
- Muzyka i polityka, Kraków: PWM 1999
- Muzyka i płeć, Kraków: PWM 2001

- Witold Lutosławski. Postscriptum [razem z Krzysztofem Meyerem], Warszawa: Zeszyty Literackie, 1999; tłum. włoskie Genua: De Ferrari 2004
- Witold Lutosławski. Droga do dojrzałości [razem z Krzysztofem Meyerem], Kraków: PWM 2003
- Witold Lutosławski. Droga do mistrzostwa [razem z Krzysztofem Meyerem], Kraków: PWM 2004 (nominacja do Nagrody im. Jana Długosza 2005[3])
- Witold Lutosławski – Przewodnik po Warszawie. NIFC 2013 – aplikacja na telefon
- Czterojęzyczny słownik terminów wykonawczych i interpretacyjnych, Poznań: Ars Nova 1995; Kraków: PWM 1999–2008
- Historia muzyki. Podręcznik dla szkół muzycznych

Cz. 1 – Muzyka dawna, Kraków: PWM 2005
Cz. 2 – XVIII–XIX wiek, Kraków: PWM 2006
Cz. 3 – XX wiek (techniki kompozytorskie), Kraków: PWM 2009
Cz. 4 – Przemiany kultury muzycznej w XX wieku, Kraków: PWM 2011
- Mieczysław Wajnberg. Kompozytor z trzech światów. Poznań: Teatr Wielki 2013
- Witold Lutosławski. Wege zur Meisterschaft. (współautor K. Meyer), Saarbrücken: Pfau 2014
- Złoty wiek muzyki kameralnej. Postacie, obyczaje i epizody z życia muzycznego. XVIII i XIX wieku (lata 1750–1850), Poznań: Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk 2016

- Der Verführer. Karol Szymanowski und seine Musik, Wiesbaden: Harrassowitz Verlag 2017
- 100 lat z dziejów polskiej muzyki, Kraków: PWM 2019
- One Hundred Years of Polish Music History, Kraków: PWM 2019
- Der Passagier. Der Komponist Mieczysław Weinberg im Mahlstrom des zwanzigsten Jahrhunderts. Übersetzt von Bernd Karwen, Harrasowitz Verlag 2020
- Symfonia na 444 głosy, Kraków: PWM 2020
- Lutosławski, seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2021
- Uwodziciel. Rzecz o Karolu Szymanowskim, Kraków: PWM 2021 (nominacja do Górnośląskiej Nagrody Literackiej „Juliusz” 2022[4] oraz Koryfeusz Muzyki Polskiej w 2021 roku[5])
- Мечислав Вайнберг – композитор трех миров. Пер. с польского Алексея Давтяна.  СПб: Композитор • Санкт-Петербург, 2022
- Mozart, seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2022
- Szymanowska, seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2023
- Wajnberg, seria Małe Monografie, PWM 2024 ISBN ISSN: 978-83-224-5167-0

Hasła w Encyklopedii Muzycznej PWM, e-leksykonie Musik und Gender im Internet
Cykle felietonów:
- o muzyce XX wieku w „Ruchu Muzycznym” (2000)
- o „złotym wieku muzyki kameralnej” w „Muzyka21” (2002–2003)
- o Witoldzie Lutosławskim w „Ruchu Muzycznym” (2003)
- Tajne/Muzyczne – środowisko muzyczne w aktach UB i MSW, „Ruch Muzyczny” (2022-2024)

Rozprawy muzykologiczne w pracach zbiorowych, artykuły publicystyczne itp.

title: Danuta Gwizdalanka

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Danuta Gwizdalanka
 |grafika                   = Danuta Gwizdalanka.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[22 czerwca]] [[1955]]
 |miejsce urodzenia         = [[Poznań]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[Muzykologia|muzykolog]]
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |edukacja                  = 1990 doktorat z muzykologii
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]
 |małżeństwo                = [[Krzysztof Meyer]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Danuta Gwizdalanka
}}
'''Danuta Gwizdalanka''' (ur. [[22 czerwca]] [[1955]] w [[Poznań|Poznaniu]]) – [[Polacy|polska]] [[Muzykologia|muzykolog]], autorka książek o muzyce, członkini [[Związek Kompozytorów Polskich|Związku Kompozytorów Polskich]]. Żona [[Krzysztof Meyer|Krzysztofa Meyera]].

== Życiorys ==
Absolwentka [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza]], gdzie ukończyła [[Instytut Muzykologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|muzykologię]] (1980) i filologię angielską (1981). W 1990 obroniła pracę doktorską ''Brzmieniowe aspekty kwartetów smyczkowych [[Ludwig van Beethoven|Beethovena]]''.

Pracowała w [[Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu|Teatrze Wielkim]] w Poznaniu oraz w [[Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy|Akademii Muzycznej w Bydgoszczy]] (1981–1991). W 1995 w [[Uniwersytet Michigan|University of Michigan]] ([[Ann Arbor]], [[Stany Zjednoczone|USA]]) prowadziła seminarium poświęcone polskiej muzyce po 1945 roku.

W latach osiemdziesiątych zapoczątkowała w Polsce tematykę [[ekologia muzyki|ekologii muzyki]], m.in. tłumaczeniem eseju [[R. Murray Schafer]]a ''The Music of the Environment (Muzyka środowiska)'', który stał się podstawą wstępu i kanwą książki ''The'' ''Tuning of the World''<ref>''Muzyka środowiska'', ''Res Facta'' 9, Kraków, PWM 1982, s. 288–315.</ref> tego samego autora, oraz cyklem artykułów (''Strojenie trąb jerychońskich'') na łamach „[[Ruch Muzyczny|Ruchu Muzycznego]]”<ref>''Ruch Muzyczny'' 1987, nr 19, 20, 21, 22 i 24; szczegóły zob. [[ekologia muzyki]]</ref>. Wprowadziła też do polskiego piśmiennictwa muzycznego, nieobecny w nim wcześniej, wątek [[feminizm w muzykologii|genderowy]], publikując książkę ''Muzyka i płeć'' (Kraków 2001). Autorka podręczników, prac poświęconych społecznym kontekstom kultury muzycznej (gender, polityka), muzyce kameralnej (przewodnik po utworach oraz dzieje praktyki wykonawczej) oraz biografii ([[Witold Lutosławski|Witolda Lutosławskiego]], [[Mieczysław Wajnberg|Mieczysława Wajnberga]], [[Karol Szymanowski|Karola Szymanowskiego]]).

== Publikacje ==
* ''Brzmienie kwartetów smyczkowych [[Ludwig van Beethoven|Ludwiga van Beethovena]]'', Poznań: Nakom 1991
* ''Przewodnik po muzyce kameralnej'', Kraków: PWM 1996
* ''Muzyka. Podręcznik dla szkół średnich'', WSiP, Warszawa: 1997; tłum. litewskie Kowno: Sviesa 1999, 2001
* ''Muzyka i polityka'', Kraków: PWM 1999
* ''Muzyka i płeć'', Kraków: PWM 2001

* ''[[Witold Lutosławski]]. Postscriptum'' [razem z [[Krzysztof Meyer|Krzysztofem Meyerem]]], Warszawa: Zeszyty Literackie, 1999; tłum. włoskie Genua: De Ferrari 2004
* ''Witold Lutosławski. Droga do dojrzałości'' [razem z Krzysztofem Meyerem], Kraków: PWM 2003
* ''Witold Lutosławski. Droga do mistrzostwa'' [razem z Krzysztofem Meyerem], Kraków: PWM 2004 (nominacja do [[Nagroda im. Jana Długosza|Nagrody im. Jana Długosza]] 2005<ref>{{Cytuj|tytuł = Znamy nominacje do Nagrody im. Jana Długosza / Wydarzenia / Instytut Książki|data = 2005-09-22|data dostępu = 2016-03-06|opublikowany = www.instytutksiazki.pl|url = http://www.instytutksiazki.pl/wydarzenia,aktualnosci,11035,znamy-nominacje-do-nagrody-im--jana-dlugosza.html}}</ref>)
* [https://archive.fo/CMyWW Witold Lutosławski – Przewodnik po Warszawie. NIFC 2013 – aplikacja na telefon]
* ''Czterojęzyczny słownik terminów wykonawczych i interpretacyjnych'', Poznań: Ars Nova 1995; Kraków: PWM 1999–2008
* ''Historia muzyki. Podręcznik dla szkół muzycznych''

: Cz. 1 – ''Muzyka dawna'', Kraków: PWM 2005
: Cz. 2 – ''XVIII–XIX wiek'', Kraków: PWM 2006
: Cz. 3 – ''XX wiek (techniki kompozytorskie''), Kraków: PWM 2009
: Cz. 4 – ''Przemiany kultury muzycznej w XX wieku'', Kraków: PWM 2011

* ''[[Mieczysław Wajnberg]]. Kompozytor z trzech światów''. Poznań: Teatr Wielki 2013
* ''Witold Lutosławski. Wege zur Meisterschaft.'' (współautor K. Meyer), Saarbrücken: Pfau 2014
* ''Złoty wiek muzyki kameralnej''. ''Postacie, obyczaje i epizody z życia muzycznego. XVIII i XIX wieku (lata 1750–1850),'' Poznań: Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk 2016

* ''Der Verführer. Karol Szymanowski und seine Musik'', Wiesbaden: Harrassowitz Verlag 2017
* ''100 lat z dziejów polskiej muzyki,'' Kraków: PWM 2019
* ''One Hundred Years of Polish Music History'', Kraków: PWM 2019
* ''Der Passagier. Der Komponist Mieczysław Weinberg im Mahlstrom des zwanzigsten Jahrhunderts''. Übersetzt von Bernd Karwen, Harrasowitz Verlag 2020
* ''Symfonia na 444 głosy'', Kraków: PWM 2020
* ''Lutosławski'', seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2021
* ''Uwodziciel. Rzecz o Karolu Szymanowskim'', Kraków: PWM 2021 (nominacja do [[Górnośląska Nagroda Literacka „Juliusz”|Górnośląskiej Nagrody Literackiej „Juliusz”]] 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = PIĘĆ NOMINACJI DO JULIUSZA – Górnośląska Nagroda Literacka „Juliusz” |data dostępu = 2022-07-30 |opublikowany = nagrodajuliusz.pl |url = https://www.nagrodajuliusz.pl/?news=31512}}</ref> oraz Koryfeusz Muzyki Polskiej w 2021 roku<ref>https://www.rp.pl/muzyka-klasyczna/art19101251-koryfeusz-muzyki-polskiej-niezwykle-kobiety-i-jeden-kompozytor</ref>)
* ''Мечислав Вайнберг – композитор трех миров''. Пер. с польского Алексея Давтяна.  СПб: Композитор • Санкт-Петербург, 2022
* ''Mozart'', seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2022
* ''Szymanowska'', seria „Małe monografie”, Kraków: PWM 2023
* ''Wajnberg'', seria Małe Monografie, PWM 2024 ISBN ISSN: 978-83-224-5167-0

Hasła w [[Encyklopedia muzyczna PWM|Encyklopedii Muzycznej PWM]], e-leksykonie ''Musik und Gender im Internet''<ref>{{Cytuj stronę |url=http://mugi.hfmt-hamburg.de/ |tytuł=MUGI - Musik und Gender im Internet<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |data dostępu=2011-04-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20121104062925/http://mugi.hfmt-hamburg.de/ |zarchiwizowano=2012-11-04 }}</ref>

Cykle felietonów:
* o muzyce XX wieku w „[[Ruch Muzyczny|Ruchu Muzycznym]]” (2000)
* o „złotym wieku muzyki kameralnej” w „Muzyka21” (2002–2003)
* o Witoldzie Lutosławskim w „Ruchu Muzycznym” (2003)
* ''Tajne/Muzyczne'' – środowisko muzyczne w aktach UB i MSW, „Ruch Muzyczny” (2022-2024)

Rozprawy muzykologiczne w pracach zbiorowych, artykuły publicystyczne itp.<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.polmic.pl/pl/encyklopedia/osobowe/g/gwizdalanka-danuta |tytuł = Danuta Gwizdalanka |opublikowany = Polskie Centrum Informacji Muzycznej}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gwizdalanka, Danuta}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Kompozytorów Polskich]]
[[Kategoria:Polscy autorzy podręczników szkolnych]]
[[Kategoria:Polscy muzykolodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1955]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy]]

title: Danuta Gwizdalanka

Data i miejsce urodzenia: 22 czerwca 1955 · Poznań

Zawód, zajęcie: muzykolog

Narodowość: polska

Edukacja: 1990 doktorat z muzykologii

Małżeństwo: Krzysztof Meyer


text:
# Makak czarnawy
Makak czarnawy (Macaca nigrescens) – gatunek ssaka naczelnego z podrodziny koczkodanów (Cercopithecinae) w obrębie rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae). Endemit Celebesu. Jest narażony na wyginięcie.

## Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1849 roku holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck, nadając mu nazwę Papio nigrescens. Miejsce typowe to Gorontalo, północny Celebes, Indonezja. Okaz typowy (lektotyp) to zamontowana skóra (w znaturalizowanej pozycji) i czaszka samicy (sygnatura RMNH.MAM.39136) ze zbiorów Rijksmuseum van Natuurlijke Historie w Lejdzie; okaz zebrał 12 października 1841 roku Eltio Alegondus Forsten.
Macaca nigriscens należy do grupy gatunkowej silenus. M. nigrescens jest genetycznie i morfologicznie podobny do M. nigra, a strefa intergradacji między nimi została zgłoszona w zachodniej części Parku Narodowego Bogani Nani Wartabone w dolnym biegu rzeki Onggak Dumoga.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.

### Etymologia
- Macaca: port. macaca, rodzaj żeński od macaco ‘małpa’; Palmer sugeruje, że nazwa ta pochodzi od słowa Macaquo oznaczającego w Kongu makaka i została zaadoptowana przez Buffona w 1766 roku[7].
- nigrescens: łac. nigrescens, nigrescentis ‘czarniawy’, od nigrescere ‘być czarnym’, od niger ‘czarny’[8].

## Występowanie
Jest to endemiczny gatunek makaka występujący w lasach deszczowych w północnej części wyspy Celebes w Indonezji, na wschód od Gorontalo do rzeki Onggok Dumoga na północnej półwyspowej części wyspy. Występuje zarówno na terenach nizinnych, jak i górskich (do 2000 m n.p.m.).

## Morfologia
Samce zwykle są większe od samic, brak dymorfizmu płciowego. Osiągają 50–60 cm długości oraz mają krótki ogon o długości 2–5 cm; brak danych dotyczących masy ciała.

## Styl życia
Makak czarnawy praktycznie cały czas spędza na drzewach. Prawie połowę doby spędza na odpoczynku, natomiast jedzenie zajmuje mu tylko 10% czasu. Zwykle tworzą grupy kilkunastu osobników, jednak można spotkać je w grupie nawet około 60. Współczynnik samców do samic w stadzie wynosi około 1 do 7.

## Pożywienie
Żywią się głównie owocami, które stanowią 85% ich diety. Resztę uzupełniają roślinami oraz nasionami.

## Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (ang. vulnerable ‘narażony’).

title: Makak czarnawy

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa     = Makak czarnawy
 |nazwa łacińska       = ''Macaca nigrescens''
 |TSN                  =
 |zoolog               = ([[Coenraad Jacob Temminck|Temminck]], 1849)<ref name="tem" />
 |okres istnienia      =
 |grafika              = Macaca nigrescens.jpg
 |opis grafiki         = Makak czarnawy na XIX-wiecznej ilustracji
 |alt grafiki          =
 |typ                  = [[strunowce]]
 |podtyp               = [[kręgowce]]
 |gromada              = [[ssaki]]
 |podgromada           = [[żyworodne]]
 |infragromada         = [[łożyskowce]]
 |rząd                 = [[naczelne]]
 |podrząd              = [[wyższe naczelne]]
 |nadrodzina           = [[koczkodanowce]]
 |rodzina              = [[koczkodanowate]]
 |podrodzina           = [[koczkodany]]
 |rodzaj               = [[makak (ssaki)|makak]]
 |gatunek              = makak czarnawy
 |synonimy             = * ''Papio nigrescens'' Temminck, 1849<ref name="tem" />
* ''Macaca nigriscens'' (Temminck, 1849)
 |status IUCN          = VU
 |IUCN id              = 12568
 |mapa występowania    = Gorontalo Macaque area.png
 |wikispecies          = Macaca nigriscens
 |commons              = Category:Macaca nigrescens
}}
'''Makak czarnawy''' (''Macaca nigrescens'') – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] [[Ssaki|ssaka]] [[naczelne]]go z [[Rodzina (biologia)|podrodziny]] [[Koczkodany|koczkodanów]] (Cercopithecinae) w obrębie [[Rodzina (biologia)|rodziny]] [[Koczkodanowate|koczkodanowatych]] (Cercopithecidae). Endemit Celebesu. Jest [[Gatunek narażony|narażony na wyginięcie]].

== Taksonomia ==
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami [[binominalne nazewnictwo gatunków|nazewnictwa binominalnego]] opisał w 1849 roku holenderski [[zoologia|zoolog]] [[Coenraad Jacob Temminck]], nadając mu nazwę ''Papio nigrescens''<ref name="tem" />. [[Miejsce typowe]] to [[Gorontalo (miasto)|Gorontalo]], północny [[Celebes]], Indonezja<ref name="icmw" /><ref name="mdd" />. Okaz typowy ([[lektotyp]]) to zamontowana skóra (w znaturalizowanej pozycji) i czaszka samicy (sygnatura RMNH.MAM.39136) ze zbiorów Rijksmuseum van Natuurlijke Historie w Lejdzie; okaz zebrał 12 października 1841 roku [[Eltio Alegondus Forsten]]<ref name="bioportal" />.

''Macaca nigriscens'' należy do grupy gatunkowej ''silenus''<ref name="icmw" />. ''M. nigrescens'' jest genetycznie i morfologicznie podobny do ''[[makak czubaty|M. nigra]]'', a strefa intergradacji między nimi została zgłoszona w zachodniej części [[Park Narodowy Bogani Nani Wartabone|Parku Narodowego Bogani Nani Wartabone]] w dolnym biegu rzeki Onggak Dumoga<ref name="icmw" /><ref name="hmw" />.

Autorzy ''[[Handbook of the Mammals of the World|Illustrated Checklist of the Mammals of the World]]'' uznają ten gatunek za [[gatunek monotypowy|monotypowy]]<ref name="icmw" />.

=== Etymologia ===
* ''Macaca'': {{W języku|pt|macaca}}, rodzaj żeński od ''macaco'' ‘małpa’; Palmer sugeruje, że nazwa ta pochodzi od słowa ''Macaquo'' oznaczającego w [[Kongo|Kongu]] makaka i została zaadoptowana przez [[Georges-Louis Leclerc de Buffon|Buffona]] w 1766 roku<ref name="pal" />.
* ''nigrescens'': {{łac.|nigrescens}}, ''nigrescentis'' ‘czarniawy’, od ''nigrescere'' ‘być czarnym’, od ''niger'' ‘czarny’<ref>{{The Key to Scientific Names|nazwa=nigrescens|data dostępu=2023-09-16}}</ref>.

== Występowanie ==
Jest to [[Endemit|endemiczny]] gatunek makaka występujący w [[Lasy deszczowe|lasach deszczowych]] w północnej części wyspy [[Celebes]] w [[Indonezja|Indonezji]], na wschód od Gorontalo do rzeki Onggok Dumoga na północnej półwyspowej części wyspy<ref name="icmw" />. Występuje zarówno na terenach nizinnych, jak i górskich (do 2000 m n.p.m.){{r|iucn}}<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Macaca nigrescens (Temminck, 1849) |data dostępu = 2023-01-27 |opublikowany = www.gbif.org |url = https://www.gbif.org/species/4267157/treatments |język = en}}</ref>.

== Morfologia ==
Samce zwykle są większe od samic, brak [[Dymorfizm płciowy|dymorfizmu płciowego]]. Osiągają 50–60 cm długości oraz mają krótki ogon o długości 2–5 cm<ref name="hmw" /><ref name=":0" /><ref name="amw" />; brak danych dotyczących masy ciała<ref name="hmw" /><ref name="amw" />.

== Styl życia ==
Makak czarnawy praktycznie cały czas spędza na drzewach. Prawie połowę doby spędza na odpoczynku, natomiast jedzenie zajmuje mu tylko 10% czasu. Zwykle tworzą grupy kilkunastu osobników, jednak można spotkać je w grupie nawet około 60. Współczynnik samców do samic w stadzie wynosi około 1 do 7<ref name=":0" />.

== Pożywienie ==
Żywią się głównie owocami, które stanowią 85% ich diety. Resztę uzupełniają roślinami oraz nasionami<ref name=":0" />.

== Status zagrożenia ==
W [[Czerwona księga gatunków zagrożonych|Czerwonej księdze gatunków zagrożonych]] [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów]] został zaliczony do kategorii VU ({{ang.|vulnerable}} ‘narażony’)<ref name="iucn" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="tem">{{cytuj książkę| autor = C.J. Temminck | tytuł = Coup-d'oeil général sur les possessions néerlandaises dans l’Inde archipélagique|url = {{Google Books|cxcPAAAAQAAJ|strony=111|link=tak}}| rok = 1849|wydawca = Arnz & Comp|miejsce = Leide|tom = 3| strony = 111|język = fr}}</ref>
<ref name="icmw">{{cytuj książkę| autor = C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest| tytuł = Illustrated Checklist of the Mammals of the World|url = https://www.lynxeds.com/product/illustrated-checklist-of-the-mammals-of-the-world/| rok = 2020|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|część = 1|tytuł części = Monotremata to Rodentia|isbn = 978-84-16728-34-3|strony = 220|język = en}}</ref>
<ref name="mdd">{{cytuj stronę | url = https://www.mammaldiversity.org/explore.html#genus=Macaca&species=nigrescens&id=1000616| tytuł = ''Macaca nigrescens'' (Temminck, 1849)| praca = ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11)|opublikowany = American Society of Mammalogists| data dostępu = 2023-09-16| autor = N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby| język = en}}</ref>
<ref name="amw">{{cytuj książkę| autor = Lynx Nature Books| tytuł = All the Mammals of the World|url = | rozdział = Class Mammalia|rok = 2023|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|isbn = 978-84-16728-66-4|strony = 144|język = en}}</ref>
<ref name="hmw">{{Cytuj książkę | autor = R.A. Mittermeier, A.B. Rylands & D.E. Wilson (redaktorzy)| tytuł = [[Handbook of the Mammals of the World]] | autor r = D. Zinner, G.H. Fickenscher, Ch. Roos, M.V. Anandam, E.L. Bennett, T.R.B. Davenport, N.J. Davies, K.M. Detwiler, A. Engelhardt, A.A. Eudey, E.L. Gadsby, C.P. Groves, A. Healy, K.P. Karanth, S. Molur, T. Nadler, M.C. Richardson, E.P. Riley, A.B. Rylands, L.K. Sheeran, N. Ting, J. Wallis, S.S. Waters & D.J. Whittaker| rozdział = Family Cercopithecidae (Old World Monkeys) | część = 3 | tytuł części = Primates| wydawca = Lynx Edicions | miejsce = Barcelona | strony = 631| isbn = 978-84-96553-89-7| rok = 2013 | język = en}}</ref>
<ref name="bioportal">{{cytuj stronę | url = https://bioportal.naturalis.nl/specimen/RMNH.MAM.39136| tytuł = RMNH.MAM.39136| opublikowany = Naturalis Bioportal| data dostępu = 2023-09-16| język = nl en}}</ref>
<ref name="pal">{{cytuj pismo| autor = T.S. Palmer| autor link = Theodore Sherman Palmer|tytuł = Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/27792138|rok = 1904|czasopismo = North American Fauna |wolumin = 23| strony = 391|język = en}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Koczkodanowate]]
[[Kategoria:Ssaki Azji]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1849 roku]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Coenraada Jacoba Temmincka]]

title: Makak czarnawy

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ssaki

Podgromada: żyworodne

Infragromada: łożyskowce

Rząd: naczelne

Podrząd: wyższe naczelne

Nadrodzina: koczkodanowce

Rodzina: koczkodanowate

Podrodzina: koczkodany

Rodzaj: makak

Gatunek: makak czarnawy

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· narażony na wyginięcie
Zasięg występowania
Mapa występowania


text:
# I Stand
I Stand – utwór czeskiej piosenkarki Gabrieli Gunčíkovej napisany przez Aidana O’Connora, Christiana Schneidera i Sarę Biglert, wydany jako singiel w 2016 roku.
Utwór reprezentował Czechy podczas 61. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2016 roku. Piosenka została wybrana wewnętrznie przez specjalną komisję jurorską powołaną przez Czeską Telewizję, zaś decyzja została podana do informacji publicznej 10 marca. Pierwotnie utwór był napisany z myślą o innej piosenkarce, Dashy. Ostatecznie to Gunčíková nagrała go w studiu oraz wystąpiła z nim w Konkursie Piosenki Eurowizji.
10 maja utwór został zaprezentowany przez Gunčíkovą w pierwszym półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji i z dziewiątego miejsca awansował do sobotniego finału. Zajął w nim ostatecznie przedostatnie, 25. miejsce z 41 punktami na koncie (wszystkimi od jurorów).

## Lista utworów
CD single
1. „I Stand” – 3:00
2. „I Stand” (Instrumental) – 3:00

title: I Stand

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = I Stand
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Gabriela Gunčíková|Gabrieli Gunčíkovej]]
 |album                     =
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 12 marca 2016
 |nagrywany                 = 2016
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]]
 |długość                   = 3:00
 |wytwórnia                 = Webs Music
 |producent                 =
 |format                    = [[CD single]], [[digital download]]
 |autor                     =
 |kompozytor                = Christian Schneider, Sara Biglert
 |twórca tekstu             = Aidan O’Connor, Sara Biglert
 |rok poprzedniego singla   = 2011
 |poprzedni singel          = Sister Hit the Goal
 |rok 1. wydania            = 2016
 |1. wydanie                =
 |rok następnego singla     =
 |następny singel           =
}}
'''I Stand''' – utwór [[Czechy|czeskiej]] [[piosenkarz|piosenkarki]] [[Gabriela Gunčíková|Gabrieli Gunčíkovej]] napisany przez Aidana O’Connora, Christiana Schneidera i Sarę Biglert, wydany jako singiel w 2016 roku<ref>{{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20160312193632/http://www.eurovision.tv/page/history/year/participant-profile/?song=33653|tytuł=About Gabriela Gunčíková|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2016-05-22|język=en}}</ref>.

Utwór reprezentował [[Czechy w Konkursie Piosenki Eurowizji|Czechy]] podczas [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2016|61.]] [[Konkurs Piosenki Eurowizji|Konkursu Piosenki Eurowizji]] w 2016 roku. Piosenka została wybrana wewnętrznie przez specjalną komisję jurorską powołaną przez [[Česká televize|Czeską Telewizję]], zaś decyzja została podana do informacji publicznej 10 marca<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.eurovision.tv/page/news?id=its_gabriela_guncikova_with_i_stand_for_the_czech_republic|tytuł=It's Gabriela Gunčíková with "I Stand" for the Czech Republic|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2016-05-22|język=en}}</ref>. Pierwotnie utwór był napisany z myślą o innej piosenkarce, Dashy. Ostatecznie to Gunčíková nagrała go w studiu oraz wystąpiła z nim w Konkursie Piosenki Eurowizji<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.ceskatelevize.cz/vse-o-ct/press/tiskove-zpravy/?id=7667|tytuł=Gabriela Gunčíková bude ve Stockholmu reprezentovat Česko na Eurovision Song Contest|opublikowany=www.ceskatelevize.cz|praca=[[Česká televize]]|data=2016-03-11|data dostępu=2016-05-22|język=cs}}</ref>.

10 maja utwór został zaprezentowany przez Gunčíkovą w pierwszym półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji i z dziewiątego miejsca awansował do sobotniego finału<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20160126143452/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=2123|tytuł=Eurovision Song Contest 2016 First Semi-Final|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2016-05-22|język=en}}</ref>. Zajął w nim ostatecznie przedostatnie, 25. miejsce z 41 punktami na koncie (wszystkimi od jurorów)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://archive.ph/20151110095942/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=2113|tytuł=Eurovision Song Contest 2016 Grand Final|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2016-05-22|język=en}}</ref>.

== Lista utworów ==
'''CD single'''<ref>{{Cytuj stronę|url=https://itunes.apple.com/cz/album/i-stand-single/id1088299367|tytuł=I Stand – Single – Gabriela Gunčíková|opublikowany=www.itunes.apple.com|praca=[[iTunes]]|data dostępu=2016-05-22|język=en}}</ref>
# „I Stand” – 3:00
# „I Stand” (Instrumental) – 3:00

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Zobacz też ==
* [[Czechy w Konkursie Piosenki Eurowizji]]

[[Kategoria:Single w Konkursie Piosenki Eurowizji]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2016]]

title: I Stand

Gatunek: pop

Wydawnictwo: Webs Music

Format: CD single, digital download

Kompozytor: Christian Schneider, Sara Biglert

Twórca tekstu: Aidan O’Connor, Sara Biglert

„Sister Hit the Goal” · (2011): „I Stand” · (2016) · —