text:
# Manuel Castells
Manuel Castells Oliván (ur. 9 lutego 1942 w Hellín) – hiszpański socjolog, pisarz i nauczyciel akademicki, od 2020 do 2021 minister szkolnictwa wyższego, laureat Nagrody Holberga (2012).

## Życiorys
Uczęszczał do szkoły średniej w Walencji i Barcelonie. Do 1962 studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Barcelońskim. Związany z lewicowym środowiskiem przeciwników Francisca Franco, wyemigrował do Paryża. W 1964 ukończył prawo publiczne i ekonomię polityczną na Uniwersytecie Paryskim. Kształcił się następnie w zakresie socjologii, doktoryzując się na tej samej uczelni w 1967 (doktorat z socjologii uzyskał później również na Uniwersytecie Complutense w Madrycie). Kolejny stopień naukowy (doctorat d’État) otrzymał na Université Paris-Descartes.
Karierę uniwersytecką zaczął w drugiej połowie lat 60. w Paryżu. W latach 1969–1970 był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie Montrealskim, następnie do 1979 wykładał w Paryżu w Escuela de Estudios Superiores en Ciencias Sociales. Od 1979 do 2003 zajmował stanowisko profesora na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W latach 1988–1993 był także profesorem i dyrektorem jednego z instytutów na Universidad Autónoma de Madrid. W 2001 został profesorem na Universitat Oberta de Catalunya w Barcelonie, gdzie pozostawał zatrudniony do 2012. W 2003 objął profesurę na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, a w 2012 stanowisko dyrektora do spraw badań naukowych na wydziale socjologii University of Cambridge.
Wyróżniony m.in. Nagrodą Holberga (2012). Otrzymał kilkanaście tytułów doktora honoris causa.
W styczniu 2020 z rekomendacji wchodzącej w skład lewicowej koalicji Unidas Podemos organizacji Catalunya en Comú objął stanowisko ministra szkolnictwa wyższego w drugim rządzie Pedra Sáncheza. Urząd ten sprawował do grudnia 2021.

## Publikacje i koncepcje naukowe
Jest autorem około 20 książek i ponad 100 artykułów. Zaliczany do najczęściej cytowanych na świecie naukowców z zakresu nauk społecznych.
Jego pierwsza książką, La Question urbaine z 1972 (pol. Kwestia miejska), została przetłumaczona na około 10 języków i zyskała miano kluczowej pozycji naukowej w tej dziedzinie. pozycji klasycznej w całym świecie naukowym. Tej samej tematyce poświęcił takie publikacje jak The City and the Grassroots: A Cross-cultural Theory of Urban Social Movements (1983) oraz The Informational City: Information Technology, Economic Restructuring, and the Urban Regional Process (1989). Jest autorem pojęcia „fenomen miejski”, którego użył w La Question urbaine. Termin ten miał zastąpić pojęcie miasta jako bytu rzeczywistego. W jego ujęciu miasto jako rzeczywisty twór społeczny istniało we wcześniejszych epokach historycznych, było przeciwstawiane wsi i innym jednostkom osiedleńczym. Jednakże wraz z rozwojem industrializacji urbanizacja dotknęła także obszary wiejskie, które przez to zaczęły się upodabniać do miast. Proces umiastowienia wsi to według niego specyficzny fenomen przeciwstawny pojęciu miasta jako tworu opozycyjnego wobec innych jednostek osiedleńczych.
W pracy naukowej zajął się także badaniem człowieka i społeczeństwa w związku z procesem powstawania społeczeństwa sieciowego. Problematyce zmiany społecznej wprowadzonej przez rewolucję technologiczną poświęcił przetłumaczoną na kilkanaście języków trylogię The Information Age: Economy, Society and Culture, obejmującą tomy The Rise of the Network Society (1996), The Power of Identity (1997) i End of Millennium (1998). W 2001 napisał książkę popularyzującą idee zawarte w The Information Age, Galaktykę Internetu, której tytuł był nawiązaniem do dzieła Marshalla McLuhana Galaktyka Gutenberga. Pojawienie się nowych technologii poprowadziło Manuela Castellsa w kierunku stworzenia nowej wersji utopii. Uważał, że globalizacja ma dotyczyć kapitalizmu, zwiększając jednocześnie rolę przepływów. Rozwój technik komunikacji i informacji miałyby usuwać wszelkie relacje związane z hierarchią. Multimedialna kultura wzmacniałaby pragnienie funkcjonowania w sieci. Świat w tej wizji wolny jest od zmasowania i skupia się na jednostce. Socjolog zestawiał społeczeństwa i sieci, które uważał jedynie za formy organizacji społeczeństw. Spojrzenie niszczy wszelkie różnice i ma umożliwić przebicie się nowoczesnej ideologii łączącej marzenia o demokratycznej emancypacji oświecenia z zimnym racjonalizmem.

## Publikacje w języku polskim
- Kwestia miejska (La Question urbaine, 1972), przeł. Bohdan Jałowiecki, Jacek Piątkowski, PWN, Warszawa 1982, ISBN 83-01-02804-1.
- Społeczeństwo sieci (Rise of the network society, 1996), przeł. Kamila Pawluś, Mirosława Marody, Janusz Stawiński, Sebastian Szymański, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-15148-5.
- Galaktyka Internetu: Refleksje nad Internetem, biznesem i społeczeństwem (The Internet Galaxy: Reflections on the Internet, Business, and Society, 2001), Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2003, ISBN 83-7301-233-8.
- Siła tożsamości (Power of identity, 1997), przeł. Sebastian Szymański, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15583-4
- Społeczeństwo informacyjne i państwo dobrobytu. Model fiński (The Information Society and the Welfare State: The Finnish Model, 2002), współaut. Pekka Himanen, przeł. Michał Sutowski, Michał Penkala, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61006-27-5.
- Sieci oburzenia i nadziei. Ruchy społeczne w erze internetu (Networks of Outrage and Hope. Social Movements in the Internet Age, 2012), przeł. Olga Siara, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2013, ISBN 978-83-01-17349-4.

title: Manuel Castells

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Manuel Castells
 |grafika                   = Manuel Castells 2020 (cropped).jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 9 lutego 1942
 |miejsce urodzenia         = [[Hellín]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = socjolog, pisarz, nauczyciel akademicki
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Barceloński]]
 |stanowisko                = minister szkolnictwa wyższego (2020–2021)
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                = Manuel Castells
}}
'''Manuel Castells Oliván''' (ur. [[9 lutego]] [[1942]] w [[Hellín]]) – [[Hiszpania|hiszpański]] [[Socjologia|socjolog]], pisarz i nauczyciel akademicki, od 2020 do 2021 minister szkolnictwa wyższego, laureat [[Nagroda Holberga|Nagrody Holberga]] (2012).

== Życiorys ==
Uczęszczał do szkoły średniej w [[Walencja|Walencji]] i [[Barcelona|Barcelonie]]. Do 1962 studiował prawo i ekonomię na [[Uniwersytet Barceloński|Uniwersytecie Barcelońskim]]<ref name="cv">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20200105202455/http://www.manuelcastells.info/sites/default/files/cv-mcastells-2019_eng.pdf|tytuł=Professor Manuel Castells: Curriculum Vitae and Bibliography|data=2019|opublikowany=manuelcastells.info|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref>. Związany z lewicowym środowiskiem przeciwników [[Francisco Franco|Francisca Franco]], wyemigrował do [[Paryż]]a<ref name="pol">{{Cytuj stronę|url=https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/nauka/1501867,1,manuel-castells-wladza-sieci.read|tytuł=Manuel Castells. Władza sieci|data=2 stycznia 2010|autor=Edwin Bendyk|opublikowany=polityka.pl|data dostępu=2020-01-05}}</ref>. W 1964 ukończył prawo publiczne i ekonomię polityczną na [[Uniwersytet Paryski|Uniwersytecie Paryskim]]. Kształcił się następnie w zakresie socjologii, doktoryzując się na tej samej uczelni w 1967 (doktorat z socjologii uzyskał później również na [[Uniwersytet Complutense w Madrycie|Uniwersytecie Complutense w Madrycie]]). Kolejny stopień naukowy (''doctorat d’État'') otrzymał na [[Université de Paris V|Université Paris-Descartes]]<ref name="cv"/>.

Karierę uniwersytecką zaczął w drugiej połowie lat 60. w Paryżu. W latach 1969–1970 był nauczycielem akademickim na [[Uniwersytet Montrealski|Uniwersytecie Montrealskim]], następnie do 1979 wykładał w Paryżu w [[École des hautes études en sciences sociales|Escuela de Estudios Superiores en Ciencias Sociales]]<ref name="cv"/>. Od 1979 do 2003 zajmował stanowisko profesora na [[Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley|Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley]]. W latach 1988–1993 był także profesorem i dyrektorem jednego z instytutów na [[Uniwersytet Autonomiczny w Madrycie|Universidad Autónoma de Madrid]]<ref name="ann"/>. W 2001 został profesorem na Universitat Oberta de Catalunya w Barcelonie, gdzie pozostawał zatrudniony do 2012. W 2003 objął profesurę na [[Uniwersytet Południowej Kalifornii|Uniwersytecie Południowej Kalifornii]], a w 2012 stanowisko dyrektora do spraw badań naukowych na wydziale socjologii [[University of Cambridge]]<ref name="cv"/><ref name="cam">{{Cytuj stronę|tytuł=Manuel Castells|url=https://web.archive.org/web/20141104231714/http://www.sociology.cam.ac.uk/people/academic-staff/mcastells|opublikowany=sociology.cam.ac.uk|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref>.

Wyróżniony m.in. [[Nagroda Holberga|Nagrodą Holberga]] (2012)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.regjeringen.no/no/dokumentarkiv/stoltenberg-ii/kd/Nyheter-og-pressemeldinger/nyheter/2012/manuel-castells-mottok-holbergprisen-for/id684672/|tytuł=Manuel Castells mottok Holbergprisen for 2012|data=6 czerwca 2012|opublikowany=regjeringen.no|data dostępu=2020-01-05|język=no}}</ref>. Otrzymał kilkanaście tytułów doktora honoris causa<ref name="ann">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20071126003607/http://annenberg.usc.edu/Faculty/Communication/CastellsM.aspx|tytuł=Manuel Castells: Professor of Communication; Wallis Annenberg Chair in Communication Technology & Society|opublikowany=annenberg.usc.edu|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref>.

W styczniu 2020 z rekomendacji wchodzącej w skład lewicowej koalicji [[Unidas Podemos]] organizacji [[Catalunya en Comú]] objął stanowisko ministra szkolnictwa wyższego w [[Drugi rząd Pedra Sáncheza|drugim rządzie Pedra Sáncheza]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.lamoncloa.gob.es/presidente/actividades/Paginas/2020/120120presenta-gobierno.aspx|tytuł=Pedro Sánchez presenta a los 22 miembros del primer Gobierno de coalición de la democracia española|data=12 stycznia 2020|opublikowany=lamoncloa.gob.es|data dostępu=2020-01-13|język=es}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.lamoncloa.gob.es/presidente/actividades/Paginas/2020/130120-promesaministros.aspx|tytuł=Pedro Sánchez asiste a la promesa de los miembros del Ejecutivo ante el Rey|data=13 stycznia 2020|opublikowany=lamoncloa.gob.es|data dostępu=2020-01-13|język=es}}</ref>. Urząd ten sprawował do grudnia 2021<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.eldiario.es/politica/ministro-universidades-manuel-castells-sale-gobierno_1_8586458.html|tytuł=Joan Subirats sustituirá a Manuel Castells como ministro de Universidades|data=16 grudnia 2021|autor=Irene Castro, Laura Galaup|opublikowany=eldiario.es|data dostępu=2021-12-25|język=es}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.elperiodico.com/es/videos/politica/joan-subirats-promete-cargo-rey/13005926.shtml|tytuł=Joan Subirats promete su cargo ante el rey|data=20 grudnia 2021|opublikowany=elperiodico.com|data dostępu=2021-12-25|język=es}}</ref>.

== Publikacje i koncepcje naukowe ==
Jest autorem około 20 książek i ponad 100 artykułów<ref name="bio">{{Cytuj stronę|tytuł=Manuel Castells: Professor Emeritus|opublikowany=sociology.berkeley.edu|url=https://sociology.berkeley.edu/professor-emeritus/manuel-castells|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref>. Zaliczany do najczęściej cytowanych na świecie naukowców z zakresu nauk społecznych<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20160307132846/http://www.manuelcastells.info/sites/default/files/sscisocialranking_eng.pdf|tytuł=Relative Ranking of a Selected Pool of Leading Scholars in the Social Sciences by Number of Citations in the Social Science Citation Index, 2000–2014|opublikowany=manuelcastells.info|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20070202202206/http://annenberg.usc.edu/images/faculty/facpdfs/SSCIsocialranking.pdf|tytuł=Relative Ranking of a Selected Pool of Leading Scholars in the Social Sciences by Number of Citations in the Social Science Citation Index, 2000–2006|opublikowany=annenberg.usc.edu|data dostępu=2020-01-05|język=en}}</ref>.

Jego pierwsza książką, ''La Question urbaine'' z 1972 (pol. ''Kwestia miejska''), została przetłumaczona na około 10 języków i zyskała miano kluczowej pozycji naukowej w tej dziedzinie. pozycji klasycznej w całym świecie naukowym. Tej samej tematyce poświęcił takie publikacje jak ''The City and the Grassroots: A Cross-cultural Theory of Urban Social Movements'' (1983) oraz ''The Informational City: Information Technology, Economic Restructuring, and the Urban Regional Process'' (1989). Jest autorem pojęcia „fenomen miejski”, którego użył w ''La Question urbaine''. Termin ten miał zastąpić pojęcie [[miasto|miasta]] jako bytu rzeczywistego. W jego ujęciu miasto jako rzeczywisty twór społeczny istniało we wcześniejszych epokach historycznych, było przeciwstawiane [[wieś|wsi]] i innym jednostkom osiedleńczym. Jednakże wraz z rozwojem [[industrializacja|industrializacji]] [[urbanizacja]] dotknęła także obszary wiejskie, które przez to zaczęły się upodabniać do miast. Proces umiastowienia wsi to według niego specyficzny fenomen przeciwstawny pojęciu miasta jako tworu opozycyjnego wobec innych jednostek osiedleńczych.

W pracy naukowej zajął się także badaniem człowieka i społeczeństwa w związku z procesem powstawania [[społeczeństwo sieciowe|społeczeństwa sieciowego]]<ref name="biopl">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20090607022328/http://www.castellswpolsce.pl/manuel-castells/|tytuł=Manuel Castells|opublikowany=castellswpolsce.pl|data dostępu=2020-01-05}}</ref>. Problematyce zmiany społecznej wprowadzonej przez rewolucję technologiczną poświęcił przetłumaczoną na kilkanaście języków trylogię ''The Information Age: Economy, Society and Culture'', obejmującą tomy ''The Rise of the Network Society'' (1996), ''The Power of Identity'' (1997) i ''End of Millennium'' (1998). W 2001 napisał książkę popularyzującą idee zawarte w ''The Information Age'', ''Galaktykę Internetu'', której tytuł był nawiązaniem do dzieła [[Marshall McLuhan|Marshalla McLuhana]] ''[[Galaktyka Gutenberga]]''. Pojawienie się nowych technologii poprowadziło Manuela Castellsa w kierunku stworzenia nowej wersji utopii. Uważał, że globalizacja ma dotyczyć kapitalizmu, zwiększając jednocześnie rolę przepływów. Rozwój technik komunikacji i informacji miałyby usuwać wszelkie relacje związane z hierarchią. Multimedialna kultura wzmacniałaby pragnienie funkcjonowania w sieci. Świat w tej wizji wolny jest od zmasowania i skupia się na jednostce. Socjolog zestawiał społeczeństwa i sieci, które uważał jedynie za formy organizacji społeczeństw. Spojrzenie niszczy wszelkie różnice i ma umożliwić przebicie się nowoczesnej ideologii łączącej marzenia o demokratycznej emancypacji oświecenia z zimnym racjonalizmem<ref>{{Cytuj książkę|autor = Éric Maigret |tytuł = Socjologia komunikacji i mediów |data = 2012 |miejsce = Warszawa|wydawca=Oficyna Naukowa|inni=Iwona Piechnik (tłum.)}}</ref>.

== Publikacje w języku polskim ==
* ''Kwestia miejska'' (''La Question urbaine'', 1972), przeł. [[Bohdan Jałowiecki]], Jacek Piątkowski, PWN, Warszawa 1982, {{ISBN|83-01-02804-1}}.
* ''Społeczeństwo sieci'' (''Rise of the network society'', 1996), przeł. [[Kamila Pawluś]], [[Mirosława Marody]], Janusz Stawiński, Sebastian Szymański, [[Wydawnictwo Naukowe PWN]], Warszawa 2007, {{ISBN|978-83-01-15148-5}}.
* ''Galaktyka Internetu: Refleksje nad Internetem, biznesem i społeczeństwem'' (''The Internet Galaxy: Reflections on the Internet, Business, and Society'', 2001), [[Dom Wydawniczy Rebis]], Poznań 2003, {{ISBN|83-7301-233-8}}.
* ''Siła tożsamości'' (''Power of identity'', 1997), przeł. Sebastian Szymański, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, {{ISBN|978-83-01-15583-4}}
* ''Społeczeństwo informacyjne i państwo dobrobytu. Model fiński'' (''The Information Society and the Welfare State: The Finnish Model'', 2002), współaut. Pekka Himanen, przeł. [[Michał Sutowski]], Michał Penkala, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2009, {{ISBN|978-83-61006-27-5}}.
* ''Sieci oburzenia i nadziei. Ruchy społeczne w erze internetu'' (''Networks of Outrage and Hope. Social Movements in the Internet Age'', 2012), przeł. Olga Siara, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2013, {{ISBN|9788301173494}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.manuelcastells.info/en|tytuł=Manuel Castells: Scientific work|opublikowany=manuelcastells.info|data dostępu=2020-01-05|język=en}}
* {{Cytuj stronę|tytuł=Manuel Castells: Professor Emeritus|opublikowany=sociology.berkeley.edu|url=https://sociology.berkeley.edu/professor-emeritus/manuel-castells|data dostępu=2020-01-05|język=en}}
* {{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20071126003607/http://annenberg.usc.edu/Faculty/Communication/CastellsM.aspx|tytuł=Manuel Castells: Professor of Communication; Wallis Annenberg Chair in Communication Technology & Society|opublikowany=annenberg.usc.edu|data dostępu=2020-01-05|język=en}}

{{Drugi rząd Pedra Sáncheza}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Castells, Manuel}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Barcelońskiego]]
[[Kategoria:Doktorzy honoris causa]]
[[Kategoria:Hiszpańscy ministrowie (od 1977)]]
[[Kategoria:Hiszpańscy pisarze]]
[[Kategoria:Hiszpańscy socjolodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Teoretycy urbanistyki]]
[[Kategoria:Wykładowcy uczelni w Hiszpanii]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Montrealskiego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Południowej Kalifornii]]

title: Manuel Castells

Data i miejsce urodzenia: 9 lutego 1942 · Hellín

Zawód, zajęcie: socjolog, pisarz, nauczyciel akademicki

Alma Mater: Uniwersytet Barceloński


text:
# Dada (mitologia)
Dada (gr. Δάδα) – w mitologii greckiej Kretenka, żona herosa Samona.
Dada poślubiła Samona, herosa z Krety. Samon udał się na wojnę, gdzie pomagał Skamandrowi w zdobyciu Troady, jednak nie powrócił do domu i żony. Dowiedziawszy się o zgonie męża, Dada zwróciła się do herolda o otoczenie jej opieką. Planowała udać się do sąsiedniego miasta i ponownie wyjść za mąż. Herold jednak nie zapewnił jej bezpieczeństwa; zgwałcił Dadę w drodze pomiędzy miastami. Nieszczęsna wdowa, doznając wstydu, wybrała samobójstwo – przebiła się mieczem zmarłego męża, który miała przy sobie.
Mieszkańcy Krety dowiedzieli się o tragedii Dady. Ukarali herolda przez ukamienowanie, które odbyło się w tym samym miejscu, w którym zgwałcił wdowę. Później miejscu temu nadano nazwę Pola Bezwstydu.

wikiname: plwiki

title: Dada (mitologia)

in_language: pl

wikitext:
{{Postać religijna infobox
 |imię                     = Dada
 |imię oryginalne          = {{k|grc|Δάδα}}
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |tytuł                    =
 |inne imiona              =
 |występowanie             = [[mitologia grecka]]
 |przydomek                =
 |atrybut                  =
 |wcielenie zwierzęce      =
 |siedziba                 =
 |teren kultu              =
 |szczególne miejsce kultu =
 |nazwa święta             =
 |odpowiednik              =
 |ojciec                   =
 |matka                    =
 |mąż                      = [[Samon (mitologia)|Samon]]
 |żona                     =
 |rodzeństwo               =
 |dzieci                   =
 |commons                  =
 |wikisłownik              =
}}
'''Dada''' ([[język grecki|gr.]] {{grc|Δάδα}}) – w [[mitologia grecka|mitologii greckiej]] Kretenka, żona herosa [[Samon (mitologia)|Samona]]{{odn|Grimal|2008|s=66}}.

Dada poślubiła [[Samon (mitologia)|Samona]], [[heros]]a z [[Kreta|Krety]]. Samon udał się na wojnę, gdzie pomagał [[Skamander (syn Okeanosa)|Skamandrowi]] w zdobyciu [[Troada|Troady]], jednak nie powrócił do domu i żony. Dowiedziawszy się o zgonie męża, Dada zwróciła się do herolda o otoczenie jej opieką. Planowała udać się do sąsiedniego miasta i ponownie wyjść za mąż. Herold jednak nie zapewnił jej bezpieczeństwa; [[gwałt|zgwałcił]] Dadę w drodze pomiędzy miastami. Nieszczęsna wdowa, doznając wstydu, wybrała [[samobójstwo]] – przebiła się mieczem zmarłego męża, który miała przy sobie{{odn|Grimal|2008|s=66}}.

Mieszkańcy Krety dowiedzieli się o tragedii Dady. Ukarali herolda przez [[ukamienowanie]], które odbyło się w tym samym miejscu, w którym zgwałcił wdowę. Później miejscu temu nadano nazwę Pola Bezwstydu{{odn|Grimal|2008|s=66}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj |autor = Pierre Grimal |tytuł = Słownik mitologii greckiej i rzymskiej |wydawca = [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich]] – Wydawnictwo we Wrocławiu |miejsce = Wrocław |data = 2008 |isbn = 978-83-04-04673-3 |odn = tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Postacie w mitologii greckiej]]

title: DadaΔάδα

Występowanie: mitologia grecka

Mąż: Samon


text:
# Isa Phillips
Isa Phillips (ur. 22 kwietnia 1984 w Kingston) – jamajski lekkoatleta, specjalizujący się w biegu na 400 metrów przez płotki.

## Osiągnięcia
- 3. miejsce podczas Światowego Finału IAAF (Stuttgart 2008)
- srebrny medal igrzysk panamerykańskich (Guadalajara 2011)

Phillips kilkukrotnie reprezentował Jamajkę na największych międzynarodowych imprezach, jednak bez znaczących sukcesów, m.in. w 2008 wystąpił podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie, gdzie odpadł w półfinale notując 9. czas półfinałów - pierwszy niedający kwalifikacji do finału (Phillips przegrał awans z Polakiem Markiem Plawgo o 0,1 sekundy).

## Rekordy życiowe
- bieg na 400 m przez płotki – 48,05 (2009)

title: Isa Phillips

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Isa Phillips
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   = Isa Phillips.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[22 kwietnia]] [[1984]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kingston]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|JAM}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska panamerykańskie]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Panamerykańskich 2011|Guadalajara 2011]]|bieg na 400 m przez płotki}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Isa Phillips
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Isa Phillips''' (ur. [[22 kwietnia]] [[1984]] w [[Kingston]]) – [[Jamajka|jamajski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], specjalizujący się w [[bieg na 400 m przez płotki|biegu na 400 metrów przez płotki]].

== Osiągnięcia ==
* 3. miejsce podczas [[Światowy Finał IAAF 2008|Światowego Finału IAAF]] ([[Stuttgart]] 2008)
* srebrny medal [[Lekkoatletyka na Igrzyskach Panamerykańskich 2011|igrzysk panamerykańskich]] ([[Guadalajara]] [[2011 w lekkoatletyce|2011]])

Phillips kilkukrotnie reprezentował Jamajkę na największych międzynarodowych imprezach, jednak bez znaczących sukcesów, m.in. w 2008 wystąpił podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|igrzysk olimpijskich]] w [[Pekin]]ie, gdzie odpadł w półfinale notując 9. czas półfinałów - pierwszy niedający kwalifikacji do finału (Phillips przegrał awans z Polakiem [[Marek Plawgo|Markiem Plawgo]] o 0,1 sekundy).

== Rekordy życiowe ==
* [[bieg na 400 m przez płotki]] – 48,05 ([[2009]])

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|id=184612}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Phillips, Isa}}
[[Kategoria:Jamajscy płotkarze]]
[[Kategoria:Jamajscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Panamerykańskich 2011]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kingston]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1984]]

title: · Isa Phillips

Data i miejsce urodzenia: 22 kwietnia 1984 · Kingston

title: Dorobek medalowy

srebro: Guadalajara 2011 · bieg na 400 m przez płotki


text:
# Mieczysław Łukaszczyk
ks. Mieczysław Łukaszczyk (ur. w 1939 w Ostrowsku) – polski ksiądz katolicki, prałat, proboszcz parafii św. Katarzyny w Nowym Targu (1983 – 2007), kapelan Związku Podhalan.

## Historia
Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Krakowie. Święceń kapłańskich udzielił mu 23 czerwca 1963 kard. Karol Wojtyła. Pełnił funkcję proboszcza w Gilowicach, gdzie mieszkała rodzina Stanisława Pyjasa. W 1983 został proboszczem parafii św. Katarzyny w Nowym Targu, przez dwie kadencje był dziekanem dekanatu nowotarskiego. Zainicjował budowę kościoła św. Brata Alberta w Nowym Targu, odnowił kościół św. Katarzyny w Nowym Targu i jego otoczenie, odrestaurował też zabytkowy kościół św. Anny w Nowym Targu. Minister kultury przyznał mu nagrodę w dziedzinie ratowania zabytków sakralnych.
W czerwcu 2006 Tygodnik Podhalański oskarżył go o współpracę z SB. W styczniu 2007 zrezygnował z pełnionej funkcji, kuria metropolitarna przyjęła rezygnację. Zastąpił go ks. Marian Wanat. Został rektorem kościoła św. Anny na nowotarskim cmentarzu.
Zaprzyjaźniony z ks. prof. Józefem Tischnerem, od lat szkolnych przyjaciel kardynała Stanisława Dziwisza.

title: Mieczysław Łukaszczyk

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Mieczysław Łukaszczyk
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Mieczysław Łukaszczyk.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = [[1939]]
 |miejsce urodzenia       = [[Ostrowsko (województwo małopolskie)|Ostrowsko]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[Kościół łaciński|Katolicki]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 23 czerwca 1963
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Mieczysław Łukaszczyk
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''ks. Mieczysław Łukaszczyk''' (ur. w [[1939]] w [[Ostrowsko (województwo małopolskie)|Ostrowsku]]) – polski ksiądz katolicki, [[prałat]], proboszcz [[Parafia św. Katarzyny w Nowym Targu|parafii św. Katarzyny w Nowym Targu]] ([[1983]] – [[2007]]), kapelan [[Związek Podhalan|Związku Podhalan]].

== Historia ==
Ukończył [[Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej|Wyższe Seminarium Duchowne w Krakowie]]. Święceń kapłańskich udzielił mu [[23 czerwca]] [[1963]] kard. [[Jan Paweł II|Karol Wojtyła]]. Pełnił funkcję proboszcza w [[Gilowice (powiat żywiecki)|Gilowicach]], gdzie mieszkała rodzina [[Stanisław Pyjas|Stanisława Pyjasa]]. W 1983 został proboszczem parafii św. Katarzyny w Nowym Targu, przez dwie kadencje był dziekanem [[Dekanat Nowy Targ|dekanatu nowotarskiego]]. Zainicjował budowę [[Kościół św. Brata Alberta w Nowym Targu|kościoła św. Brata Alberta w Nowym Targu]], odnowił [[kościół św. Katarzyny w Nowym Targu]] i jego otoczenie, odrestaurował też zabytkowy [[kościół św. Anny w Nowym Targu]]. [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|Minister kultury]] przyznał mu nagrodę w dziedzinie ratowania zabytków sakralnych<ref name=":0">{{Cytuj |autor = ASZ |tytuł = Próbował zerwać kontakty z SB |data = 20 stycznia 2007 |data dostępu = 2020-04-13 |opublikowany = Dziennik Polski |url = https://dziennikpolski24.pl/probowal-zerwac-kontakty-z-sb/ar/1315624 <!--|archiwum = https://archive.is/20070927220310/http://www.dziennik.krakow.pl/public/?2007/01.20/Kraj/05/05.html |zarchiwizowano = 2007-09-27-->}}</ref>.

W czerwcu 2006 [[Tygodnik Podhalański]] oskarżył go o współpracę z [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|SB]]<ref>{{Cytuj|tytuł=Rozpracować Dziwisza|czasopismo=Newsweek.pl|data=2007-01-07|data dostępu=2017-10-15|url=http://www.newsweek.pl/polska/rozpracowac-dziwisza,12031,1,1.html|język=pl}}</ref>. W styczniu 2007 zrezygnował z pełnionej funkcji, kuria metropolitarna przyjęła rezygnację. Zastąpił go ks. Marian Wanat<ref name=":0" />. Został rektorem kościoła św. Anny na nowotarskim cmentarzu<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.opoka.org.pl/php/bpkep/bpkep_show.php?id=4669 |tytuł=OPOKA / Aktualności<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |data dostępu=2007-04-28 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160304203755/http://www.opoka.org.pl/php/bpkep/bpkep_show.php?id=4669 |zarchiwizowano=2016-03-04}}</ref>.

Zaprzyjaźniony z [[Józef Tischner|ks. prof. Józefem Tischnerem]], od lat szkolnych przyjaciel kardynała [[Stanisław Dziwisz|Stanisława Dziwisza]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.flickr.com/photos/parafia-gron/tags/%C5%82ukaszczyk/ Galeria zdjęć z ks. Mieczysławem Łukaszczykiem, 2006]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Łukaszczyk, Mieczysław}}
[[Kategoria:Duchowni archidiecezji krakowskiej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1939]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Ostrowskiem]]

title: Mieczysław Łukaszczyk

Data i miejsce urodzenia: 1939 · Ostrowsko

Wyznanie: Katolicki

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 23 czerwca 1963


text:
# Federacja Niemieckojęzycznych Anarchistów
Federacja Niemieckojęzycznych Anarchistów, niem. Föderation deutschsprachiger Anarchist*innen, FdA – działająca na terenie Niemiec oraz Szwajcarii federacja grup anarchistycznych, istniejąca od 2004. Należy do Międzynarodówki Federacji Anarchistycznych.

## Opis
FdA wykształciła się z Federacji Anarchistycznej w Niemczech (AFiD), która to od 1989 działał jako Inicjatywa na rzecz federacji anarchistycznej w Niemczech (I-AFD). Na początku 1996 I-AFD obejmowała 5 grup, dlatego postanowiono zrezygnować z inicjatywy i założyć Federację Anarchistyczną w Niemczech (AFiD). A w 2000, na ostatnim spotkaniu AFiD, po dokładnej analizie stanu faktycznego, niedociągnięć, ale także potencjału i możliwości ruchu anarchistycznego w obszarze niemieckojęzycznym, postanowiono o zakończeniu działalności AFiD. Pozostali działacze założyli następnie „Federację anarchistów niemieckojęzycznych (FdA)”, jednocześnie zachowując statut i zasady AFiD. Na dorocznym spotkaniu FdA w Elmstein w lutym 2004 określono struktury, zasady i cele FdA oraz zaplanowano przyszłe projekty. Na dwóch kongresach w Kolonii w 2005 m.in. sporządzono i przyjęto nową deklarację zasad wraz ze statutem, która uchyliła starą deklarację zasad i statut AFiD, które do tej pory były podstawą roboczą FdA. Postanowiono stworzyć nową publikację „Veto”, która jednak pojawiła się tylko raz jako plik PDF.
FdA wydaje od 2011 magazyn internetowy [改道] Gǎidào ("iść inną drogą"), który od 2013 wydawany jest również w wersji papierowej.

wikitext:
[[Plik:Gaidao LiMesse 2014.jpg|mały|Transparent oraz okładka gazety ''Gǎidào'']]
'''Federacja Niemieckojęzycznych Anarchistów''', [[Język niemiecki|niem.]] ''Föderation deutschsprachiger Anarchist*innen, FdA'' – działająca na terenie [[Niemcy|Niemiec]] oraz [[Szwajcaria|Szwajcarii]] federacja grup [[Anarchizm|anarchistycznych]], istniejąca od 2004. Należy do [[Międzynarodówka Federacji Anarchistycznych|Międzynarodówki Federacji Anarchistycznych]]<ref>{{Cytuj |tytuł = The International of Anarchist Federations |data dostępu = 2019-11-07 |opublikowany = i-f-a.org |url = http://i-f-a.org/}}</ref>.

== Opis ==
FdA wykształciła się z Federacji Anarchistycznej w Niemczech (AFiD), która to od 1989 działał jako Inicjatywa na rzecz federacji anarchistycznej w Niemczech (I-AFD). Na początku 1996 I-AFD obejmowała 5 grup, dlatego postanowiono zrezygnować z inicjatywy i założyć Federację Anarchistyczną w Niemczech (AFiD). A w 2000, na ostatnim spotkaniu AFiD, po dokładnej analizie stanu faktycznego, niedociągnięć, ale także potencjału i możliwości ruchu anarchistycznego w obszarze niemieckojęzycznym, postanowiono o zakończeniu działalności AFiD. Pozostali działacze założyli następnie „Federację anarchistów niemieckojęzycznych (FdA)”, jednocześnie zachowując statut i zasady AFiD. Na dorocznym spotkaniu FdA w [[Elmstein]] w lutym 2004 określono struktury, zasady i cele FdA oraz zaplanowano przyszłe projekty. Na dwóch kongresach w Kolonii w 2005 m.in. sporządzono i przyjęto nową deklarację zasad wraz ze statutem, która uchyliła starą deklarację zasad i statut AFiD, które do tej pory były podstawą roboczą FdA. Postanowiono stworzyć nową publikację „Veto”, która jednak pojawiła się tylko raz jako [[Portable Document Format|plik PDF]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Über die Föderation deutschsprachiger Anarchist*innen |data =  |data dostępu = 2019-11-07 |opublikowany = Föderation deutschsprachiger Anarchist*innen |url = https://fda-ifa.org/fda-ifa/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20191107131521/https://fda-ifa.org/fda-ifa/ |język = de-DE}}</ref>.

FdA wydaje od 2011 magazyn internetowy [改道] Gǎidào ("iść inną drogą"), który od 2013 wydawany jest również w wersji papierowej<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Was ist die [改道] Gai Dào? - FdA-IFA |data =  |data dostępu = 2019-11-07 |opublikowany = fda-ifa.org |url = https://fda-ifa.org/faqs/was-ist-die-%E6%94%B9%E9%81%93-gai-dao/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20191107140248/https://fda-ifa.org/faqs/was-ist-die-%E6%94%B9%E9%81%93-gai-dao/ |język = de}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==

*[https://fda-ifa.org/ Oficjalna strona ''FdA''] {{Lang|de}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Anarchizm w Niemczech]]
[[Kategoria:Organizacje w Niemczech]]
[[Kategoria:Organizacje anarchistyczne]]
[[Kategoria:Anarchizm w Szwajcarii]]


text:
# Lokalna Rada Samorządowa Nauru
Lokalna Rada Samorządowa Nauru (ang. Nauru Local Government Council) – drugi organ władzy, który został powołany dla mieszkańców Nauru. Jej główne czasy aktywności przypadały na lata 1951–1966, potem straciła na ważności. Następczyni Rady Wodzów, poprzedniczka Rady Legislacyjnej.
Poprzedniczką rady samorządowej była Rada Wodzów, która istniała w latach 1927–1951. Nie miała ona wielu uprawnień. Rdzenni mieszkańcy ciągle dążyli do zwiększenia ważności tejże instytucji. Uprawnienia zwiększono, ale po utworzeniu nowego organu władzy.
Początki nowej instytucji miały miejsce w dniu 20 sierpnia 1951 roku, kiedy australijska administracja (Nauru wówczas należało do Australii) wydała specjalny dekret, w którym zgodziła się na utworzenie nowego organu władzy (po licznych prośbach mieszkańców, a także po wizycie przedstawicieli ONZ). W grudniu tego roku zlikwidowano Radę Wodzów, natomiast do życia została powołana Lokalna Rada Samorządowa Nauru. Pierwsze wybory miały miejsce 15 grudnia 1951 roku. W jej skład weszło dziewięciu polityków z ośmiu okręgów wyborczych (z siedmiu jednomandatowych i z jednego dwumandatowego). Politycy byli wybierani w wyborach bezpośrednich na okres czterech lat.
W całej historii istnienia rady było trzech przewodniczących. Pierwszym był Timothy Detudamo, który pełnił tę funkcję od 18 grudnia 1951 roku do dnia swojej śmierci, tj. 11 kwietnia 1953. Następnym przewodniczącym został Raymond Gadabu, który przewodniczył do końca pierwszej kadencji. Na kolejnego przewodniczącego wybrano Hammera DeRoburta, który pełnił tę funkcję do końca istnienia Lokalnej Rady Samorządowej (styczeń 1966).
Wybory do Lokalnej Rady Samorządowej Nauru organizowano czterokrotnie, po raz ostatni w 1963 roku. Głównym celem tego organu było zapewnienie mieszkańcom prawa uczestnictwa w życiu wyspy. Jednak rzeczywistą kontrolę nad wyspą nadal posiadała Australia, ponieważ organ ten nie był bytem politycznym, który miałby zadecydować o przyszłości Nauru. Doprowadziło to w latach sześćdziesiątych do zwiększenia motywacji dla utworzenia własnego państwa. W 1966 roku powołano Radę Legislacyjną, przez co Lokalna Rada Samorządowa straciła na ważności. Odtąd, koncentrowała ona swe wysiłki tylko na działaniach lokalnych. Istniała do 1992 roku, kiedy zastąpiono ją Radą Wyspy Nauru.

title: Lokalna Rada Samorządowa Nauru

wikitext:
'''Lokalna Rada Samorządowa Nauru''' ([[język angielski|ang.]] ''Nauru Local Government Council'') – drugi organ władzy, który został powołany dla mieszkańców [[Nauru]]. Jej główne czasy aktywności przypadały na lata 1951–1966, potem straciła na ważności. Następczyni [[Rada Wodzów Nauru|Rady Wodzów]], poprzedniczka [[Rada Legislacyjna Nauru|Rady Legislacyjnej]]{{r|viviani}}{{r|world}}.

Poprzedniczką rady samorządowej była Rada Wodzów, która istniała w latach 1927–1951. Nie miała ona wielu uprawnień. Rdzenni mieszkańcy ciągle dążyli do zwiększenia ważności tejże instytucji. Uprawnienia zwiększono, ale po utworzeniu nowego organu władzy<ref name=viviani>{{Cytuj książkę |nazwisko= Viviani |imię=Nancy|tytuł= Nauru, phosphate and political progress|wydawca= University of Hawaii Press |rok=1970 |strony=93-96, 105-107 | data dostępu=2013-07-10 |url= https://books.google.com/books?id=aRJzAAAAMAAJ&q=Nauru,+phosphate+and+political+progress&dq=Nauru,+phosphate+and+political+progress&hl=pl&sa=X&ei=XGjZUfG1Ko6qOs6EgNAI&ved=0CDEQ6AEwAA}}</ref>.

Początki nowej instytucji miały miejsce w dniu 20 sierpnia 1951 roku, kiedy [[Australia|australijska]] administracja (Nauru wówczas należało do Australii) wydała specjalny dekret, w którym zgodziła się na utworzenie nowego organu władzy (po licznych prośbach mieszkańców, a także po wizycie przedstawicieli [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]]). W grudniu tego roku zlikwidowano Radę Wodzów, natomiast do życia została powołana Lokalna Rada Samorządowa Nauru. Pierwsze wybory [[Wybory do Lokalnej Rady Samorządowej Nauru w 1951 roku|miały miejsce 15 grudnia 1951 roku]]. W jej skład weszło dziewięciu polityków z ośmiu [[Okręgi wyborcze Nauru|okręgów wyborczych]] (z siedmiu jednomandatowych i z jednego dwumandatowego). Politycy byli wybierani w wyborach bezpośrednich na okres czterech lat{{r|viviani}}.

W całej historii istnienia rady było trzech przewodniczących. Pierwszym był [[Timothy Detudamo]], który pełnił tę funkcję od 18 grudnia 1951 roku do dnia swojej śmierci, tj. 11 kwietnia 1953<ref name=detudamo>{{cytuj książkę | autor = Australia. Dept. of External Territories | tytuł = Report to the General Assembly of the United Nations on the Administration of the Territory of Nauru | data = 1955 | strony = 15 | data dostępu = 2013-07-10 | url = https://books.google.com/books?ei=amCmUdjgGeir0gWn_oGYCA&hl=pl&id=cIwLAQAAIAAJ&dq=Elliott+Halstead+nauru&q=Elliott+Halstead+#search_anchor}}</ref>. Następnym przewodniczącym został [[Raymond Gadabu]], który przewodniczył do końca pierwszej kadencji. Na kolejnego przewodniczącego wybrano [[Hammer DeRoburt|Hammera DeRoburta]], który pełnił tę funkcję do końca istnienia Lokalnej Rady Samorządowej (styczeń 1966)<ref name=world>{{cytuj stronę | url = http://www.worldstatesmen.org/Nauru.html| tytuł = Nauru | opublikowany = worldstatesmen.org | język = en | data dostępu = 2013-07-10}}</ref>.

Wybory do Lokalnej Rady Samorządowej Nauru organizowano czterokrotnie, po raz ostatni w 1963 roku{{r|viviani}}. Głównym celem tego organu było zapewnienie mieszkańcom prawa uczestnictwa w życiu wyspy. Jednak rzeczywistą kontrolę nad wyspą nadal posiadała [[Australia]], ponieważ organ ten nie był bytem politycznym, który miałby zadecydować o przyszłości Nauru. Doprowadziło to w latach sześćdziesiątych do zwiększenia motywacji dla utworzenia własnego państwa<ref name=autonazwa2>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20090918053053/http://www.cis.org.au/issue_analysis/IA50/IA50.PDF|tytuł=Issue Analysis – From Riches to Rags – What Are Nauru’s Options and How Can Australia Help?|nazwisko=Hughes|imię=Helen|data=18 sierpnia 2004|opublikowany=Center of Immigration Studies|strony=3|język=en|data dostępu=2013-07-29}}</ref>. W 1966 roku powołano [[Rada Legislacyjna Nauru|Radę Legislacyjną]], przez co Lokalna Rada Samorządowa straciła na ważności. Odtąd, koncentrowała ona swe wysiłki tylko na działaniach lokalnych. Istniała do 1992 roku, kiedy zastąpiono ją Radą Wyspy Nauru<ref name=autonazwa2 /><ref>{{cytuj książkę | nazwisko = A. Ntumy | imię = Michael | tytuł = South Pacific Islands Legal Systems | wydawca = University of Hawaii Press | data = 1993 | strony = 143 | isbn = 9780824814380 | data dostępu = 2013-07-29 | url = https://books.google.com/books?id=AwTIfVhFA2gC&pg=PA143&dq=Nauru+Legislative+Council&hl=pl&sa=X&ei=een1Uf24E4KPtQbxg4DABw&ved=0CDkQ6AEwAQ#v=onepage&q=Nauru%20Legislative%20Council&f=false}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Historia Nauru]]
[[Kategoria:Polityka Nauru]]


text:
# Uriu (gmina)
Uriu – gmina w Rumunii, w okręgu Bistrița-Năsăud. Obejmuje miejscowości Cristeștii Ciceului, Hășmașu Ciceului, Ilișua i Uriu. W 2011 roku liczyła 3208 mieszkańców.

title: Uriu (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Uriu
 |nazwa oryginalna                = Uriu
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Roman Catholic Church Cristestii Ciceului.JPG
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna    = [[Okręg Bistrița-Năsăud|Bistrița-Năsăud]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 3208
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Uriu jud Bistrita-Nasaud.png
 |nazwa mapy                      = okręgu Bistrița-Năsăud
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Uriu''' – gmina w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Bistrița-Năsăud|okręgu Bistrița-Năsăud]]. Obejmuje miejscowości [[Cristeștii Ciceului]], [[Hășmașu Ciceului]], [[Ilișua (okręg Bistrița-Năsăud)|Ilișua]] i [[Uriu]]{{r|rpl}}. W 2011 roku liczyła 3208 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-03-01 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Okręg Bistrița-Năsăud}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Bistrița-Năsăud]]

title: Uriu

Państwo: Rumunia

Okręg: Bistrița-Năsăud


text:
# Paryż (Moskwa)
Paryż (Moskwa) – album łódzkiej grupy Rezerwat. Wydany w roku 1993 nakładem wydawnictwa Top Music.
Jest drugą częścią kompilacji największych przebojów grupy. Wszystkie utwory zostały nagrane w nowych wersjach. Nagrań dokonano w studio „Olex” Łódź. Produkcja i aranżacje: Andrzej Adamiak i Zbigniew Nikodemski. Realizacja nagrań: Wojciech Olejnik. Współpraca: Wiesław Grzelak.

## Utwory
źródło:.
1. „Paryż, moje miasto (Moskwa)” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 4:37
2. „Serce dla...” (muz. Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 4:02
3. „Czarownica” (muz. Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 3:47
4. „Marionetka” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 3:22
5. „Rzuć broń” (muz. Andrzej Adamiak; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 4:15
6. „Pod makijażem uwielbienia” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 4:05
7. „Och Lala” (muz. Wiktor Daraszkiewicz; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 3:25
8. „Słodka noc” (muz. Andrzej Adamiak, Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 5:14
9. „Szare gitary” (muz. Wiktor Daraszkiewicz; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 2:47
10. „Parasolki” (muz. Andrzej Adamiak; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 4:50

## Autorzy
źródło:.
- Andrzej Adamiak – gitara basowa, śpiew
- Zbigniew Nikodemski – instrumenty klawiszowe, programowanie instrumentów klawiszowych i perkusyjnych
- Marcin Jędrych – gitary
- Sławomir Romanowski – perkusja

gościnnie
- Krzysztof Szmigiero – gitary

title: Paryż (Moskwa)

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = składanka
 |tytuł                     = Paryż (Moskwa)
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Rezerwat (zespół muzyczny)|Rezerwat]]
 |wydany                    = 1993
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[rock]]
[[nowa fala (muzyka)|nowa fala]]
 |długość                   = 40:24
 |wytwórnia                 = [[Top Music]] (TCD-012)
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 1993
 |poprzedni album           = [[Zaopiekuj się mną (album)|Zaopiekuj się mną]]
 |rok poprzedniego albumu   = 1993
 |następny album            = [[Portret (album Rezerwatu)|Portret]]
 |rok następnego albumu     = 1998
}}
'''Paryż (Moskwa)''' – album [[Łódź|łódzkiej]] grupy [[Rezerwat (zespół muzyczny)|Rezerwat]]. Wydany w roku [[1993 w muzyce|1993]] nakładem wydawnictwa [[Top Music]]{{r|APR}}.

Jest drugą częścią kompilacji największych przebojów grupy. Wszystkie utwory zostały nagrane w nowych wersjach. Nagrań dokonano w studio „Olex” Łódź. Produkcja i aranżacje: Andrzej Adamiak i Zbigniew Nikodemski. Realizacja nagrań: Wojciech Olejnik. Współpraca: Wiesław Grzelak.

== Utwory ==
źródło:{{r|APR}}.

# „Paryż, moje miasto (Moskwa)” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 4:37
# „Serce dla...” (muz. Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, [[Janusz Kondratowicz|Andrzej Senar]]) – 4:02
# „Czarownica” (muz. Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 3:47
# „Marionetka” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 3:22
# „Rzuć broń” (muz. Andrzej Adamiak; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 4:15
# „Pod makijażem uwielbienia” (muz. i sł. Andrzej Adamiak) – 4:05
# „Och Lala” (muz. [[Wiktor Daraszkiewicz]]; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 3:25
# „Słodka noc” (muz. Andrzej Adamiak, Zbigniew Nikodemski; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 5:14
# „Szare gitary” (muz. Wiktor Daraszkiewicz; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 2:47
# „Parasolki” (muz. Andrzej Adamiak; sł. Andrzej Adamiak, Andrzej Senar) – 4:50

== Autorzy ==
źródło:{{r|APR}}.

* [[Andrzej Adamiak]] – gitara basowa, śpiew
* [[Zbigniew Nikodemski]] – instrumenty klawiszowe, programowanie instrumentów klawiszowych i perkusyjnych
* [[Marcin Jędrych (muzyk)|Marcin Jędrych]] – gitary
* [[Sławomir Romanowski (muzyk)|Sławomir Romanowski]] – perkusja

; gościnnie
* [[Krzysztof Szmigiero]] – gitary

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="APR">{{APR|płyta|rezerwat-paryz-moskwa-vol-2-tcd012}}</ref>
}}

[[Kategoria:Kompilacje Rezerwatu]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1993]]

title: Paryż (Moskwa)

Gatunek: rock · nowa fala

Wydawnictwo: Top Music (TCD-012)

Zaopiekuj się mną · (1993): Paryż (Moskwa) · (1993) · Portret · (1998)


text:
# Bakshish
Bakshish – polski zespół muzyczny grający muzykę reggae.
Został założony w Kluczborku 28 sierpnia 1982 przez Jarka Kowalczyka na bazie kilku innych zespołów.

## Skład
- Jarek „JAreX” Kowalczyk – wokal
- Anna Mrożek – chórki
- Damian Poprawa – bas
- Tomasz Łukasiewicz – bębny
- Radosław Ciurko – instrumenty klawiszowe
- Radosław Sokołowski – gitara solowa
- Artur Kocan – gitara rytmiczna

## Dyskografia
- V.A. „Fala” 1984 (”Czarna droga”)[4]
- Open Your Heart 1989[4]
- One Love 1993[5]
- Eye 1994[5]
- B-3[6]
- Jak łzy (singel)[4]
- 4-I-VER 2012[4]
- Alive 2017
- Ego 2022[7]

title: Bakshish

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Bakshish
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = [[28 sierpnia]] [[1982]]
 |rok rozwiązania  =
 |pochodzenie      = [[Kluczbork]]
 |gatunek          = [[reggae]]
 |aktywność        =
 |wydawnictwo      =
 |powiązania       =
 |skład            =
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          =
 |www              = http://www.bakshish.pl/
}}
'''Bakshish''' – polski zespół muzyczny grający muzykę [[reggae]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Bakshish - Reggae Polskie |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = www.reggaepolskie.pl |url = http://www.reggaepolskie.pl/bands.php?name=Bakshish}}</ref>.

Został założony w [[Kluczbork]]u 28 sierpnia 1982 przez Jarka Kowalczyka<ref>{{Cytuj |tytuł = Bakshish - Zespoły - Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = bibliotekapiosenki.pl |url = https://bibliotekapiosenki.pl/zespoly/Bakshish}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Jarosław Hejenkowski |tytuł = Encyklopedia polskiego reggae |data = 2004 |data dostępu = 2023-01-18 |isbn = 83-913108-2-5 |wydanie = Wyd. 1 |miejsce = Pyskowice |wydawca = Zima |s = 125 |oclc = 61158112}}</ref> na bazie kilku innych zespołów<ref name=":0" />.

== Skład ==
* Jarek „JAreX” Kowalczyk – wokal
* Anna Mrożek – chórki
* Damian Poprawa – bas
* Tomasz Łukasiewicz – bębny
* Radosław Ciurko – instrumenty klawiszowe
* Radosław Sokołowski – gitara solowa
* Artur Kocan – gitara rytmiczna

== Dyskografia ==
* V.A. „Fala” 1984 (”Czarna droga”)<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Regałowisko Bielawa Reggae Festiwal - Bakshish |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = www.regalowisko.pl |url = https://www.regalowisko.pl/index.php/sklad/9-sklad/39-bakshish}}</ref>
* ''Open Your Heart 1989<ref name=":1" />''
* ''One Love 1993''<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Piotr K |tytuł = Bakszysz |data = sobota, 1 września 2007 |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = To, co mi gra czyli muzyczny blog Piotra K. |url = http://musicblog-piotrk.blogspot.com/2007/09/bakszysz.html}}</ref>
* ''Eye 1994<ref name=":2" />''
* ''B-3''<ref>{{Cytuj |tytuł = BAKSHISH - "B 3" |data = 2000-12-12 |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = Onet Kultura |url = https://kultura.onet.pl/muzyka/gatunki/alternatywa/bakshish-b-3/d2evs10 |język = pl}}</ref>
* ''Jak łzy'' (singel)<ref name=":1" />
* ''4-I-VER'' 2012<ref name=":1" />
* ''Alive'' 2017
* ''Ego'' 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = Płyta tygodnia. Bakshish - "EGO" - Czwórka - polskieradio.pl |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = polskieradio.pl |url = https://polskieradio.pl/10/1790/artykul/3030210,plyta-tygodnia-bakshish-ego |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.bakshish.pl/ Oficjalna strona grupy]

[[Kategoria:Polskie zespoły reggae]]

title: Bakshish

Rok założenia: 28 sierpnia 1982

Pochodzenie: Kluczbork

Gatunek: reggae


text:
# Antoni Gładysz (komunista)
Antoni Gładysz pseud. Łysy, Kulawy, Antek, Ułan (ur. 18 grudnia 1906 w Częstochowie, zm. 14 października 1980 tamże) – działacz komunistyczny.

## Życiorys
Skończył 5 klas szkoły podstawowej i został pomocnikiem murarskim w hucie "Częstochowa", od I do XII 1926 był robotnikiem rolnym w okolicach Lipska i czeladnikiem rzeźniczym w Lipsku w Niemczech, po powrocie pracował w stalowni w hucie. X 1927 - XI 1929 odbywał służbę wojskową w 10 pułku ułanów w Białymstoku, od 1929 działał w KZMP, technik komórki KZMP w hucie, w 1930 wstąpił do KPP. 1931-1932 był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego (KD) Raków i członkiem Komitetu Miejskiego (KM) KPP. Brał udział w pochodach i manifestacjach robotniczych w Częstochowie, działał w Związku Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce, którego 1930-1932 był członkiem zarządu oddziału w hucie i delegatem bezrobotnych. 4 III 1930 aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności komunistycznej i do 12 IV 1930 więziony w Piotrkowie, uniewinniony z braku dowodów. W 1933 na 6 miesięcy zawieszony w pracach KPP pod zarzutem współpracy z polską policją. 24 VIII 1939 zmobilizowany do 7 Dywizji Piechoty WP, walczył w wojnie obronnej 1939, ranny i wzięty do niewoli, X 1940 wypuszczony z obozu jenieckiego k. Lipska i skierowany do szpitala (do X 1941). Później wrócił do Częstochowy i ponownie pracował w hucie, gdzie organizował sabotaż. Od 28 II 1942 członek KD PPR dzielnicy Raków, w marcu 1942 współtworzył komórki wydziałowe PPR w hucie i został sekretarzem na wydziale walcowni. Podoficer zaopatrzenia w garnizonie częstochowskim GL i AL, od IV 1944 członek konspiracyjnej Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Częstochowie, od XI 1944 partyzant 3 Brygady AL im. J. Bema, walczył w lasach k. Radomska do stycznia 1945. Później został kierownikiem kadr w KM PPR w Częstochowie, werbował ludzi do pracy w MO i UB. 18 IV 1945 został postrzelony przez członków podziemia antykomunistycznego. Od 1950 instruktor Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR w Kielcach, później członek prezydium Okręgowej Rady Związków Zawodowych (ORZZ). Od 1952 kierownik wydziału gospodarczego, a od 1953 zastępca dyrektora huty im. B. Bieruta w Częstochowie. Członek Plenum KM PZPR i Egzekutywy Komitetu Zakładowego (KZ) PZPR w hucie im. B. Bieruta i Prezydium Miejskiego Komitetu FJN. W 1972 przeszedł na emeryturę. Był odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Krzyżem Partyzanckim.

title: Antoni Gładysz (komunista)

wikitext:
'''Antoni Gładysz''' pseud. ''Łysy'', ''Kulawy'', ''Antek'', ''Ułan'' (ur. [[18 grudnia]] [[1906]] w [[Częstochowa|Częstochowie]], zm. [[14 października]] [[1980]] tamże) – działacz [[komunizm|komunistyczny]].

== Życiorys ==
Skończył 5 klas szkoły podstawowej i został pomocnikiem murarskim w hucie "Częstochowa", od I do XII 1926 był robotnikiem rolnym w okolicach [[Lipsk]]a i czeladnikiem rzeźniczym w Lipsku w [[Niemcy|Niemczech]], po powrocie pracował w stalowni w hucie. X 1927 - XI 1929 odbywał służbę wojskową w 10 pułku ułanów w [[Białystok|Białymstoku]], od 1929 działał w [[Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej|KZMP]], technik komórki KZMP w hucie, w 1930 wstąpił do [[Komunistyczna Partia Polski|KPP]]. 1931-1932 był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego (KD) Raków i członkiem Komitetu Miejskiego (KM) KPP. Brał udział w pochodach i manifestacjach robotniczych w Częstochowie, działał w Związku Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce, którego 1930-1932 był członkiem zarządu oddziału w hucie i delegatem bezrobotnych. 4 III 1930 aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności komunistycznej i do 12 IV 1930 więziony w [[Piotrków Trybunalski|Piotrkowie]], uniewinniony z braku dowodów. W 1933 na 6 miesięcy zawieszony w pracach KPP pod zarzutem współpracy z polską policją. 24 VIII 1939 zmobilizowany do 7 Dywizji Piechoty [[Wojsko Polskie|WP]], walczył w [[kampania wrześniowa|wojnie obronnej 1939]], ranny i wzięty do niewoli, X 1940 wypuszczony z obozu jenieckiego k. Lipska i skierowany do szpitala (do X 1941). Później wrócił do Częstochowy i ponownie pracował w hucie, gdzie organizował sabotaż. Od 28 II 1942 członek KD [[Polska Partia Robotnicza|PPR]] dzielnicy Raków, w marcu 1942 współtworzył komórki wydziałowe PPR w hucie i został sekretarzem na wydziale walcowni. Podoficer zaopatrzenia w garnizonie częstochowskim [[Gwardia Ludowa|GL]] i [[Armia Ludowa|AL]], od IV 1944 członek konspiracyjnej Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Częstochowie, od XI 1944 partyzant 3 Brygady AL im. J. Bema, walczył w lasach k. [[Radomsko|Radomska]] do stycznia 1945. Później został kierownikiem kadr w KM PPR w Częstochowie, werbował ludzi do pracy w [[Milicja Obywatelska|MO]] i [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|UB]]. 18 IV 1945 został postrzelony przez [[żołnierze wyklęci|członków podziemia antykomunistycznego]]. Od 1950 instruktor Komitetu Wojewódzkiego (KW) [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|PZPR]] w [[Kielce|Kielcach]], później członek prezydium Okręgowej Rady Związków Zawodowych (ORZZ). Od 1952 kierownik wydziału gospodarczego, a od 1953 zastępca dyrektora huty im. B. Bieruta w Częstochowie. Członek Plenum KM PZPR i Egzekutywy Komitetu Zakładowego (KZ) PZPR w hucie im. B. Bieruta i Prezydium Miejskiego Komitetu [[Front Jedności Narodu|FJN]]. W 1972 przeszedł na emeryturę. Był odznaczony m.in. [[Order Budowniczych Polski Ludowej|Orderem Budowniczych Polski Ludowej]], [[Order Sztandaru Pracy|Orderem Sztandaru Pracy]] II klasy i [[Krzyż Partyzancki|Krzyżem Partyzanckim]].

== Bibliografia ==
* ''Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego'' t. 2, Warszawa 1987.

{{SORTUJ:Gładysz, Antoni}}
[[Kategoria:Członkowie Frontu Jedności Narodu]]
[[Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Częstochowie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Budowniczych Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy]]
[[Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski]]
[[Kategoria:Politycy PPR]]
[[Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1906]]
[[Kategoria:Zmarli w 1980]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej]]
[[Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej]]


text:
# Ataksyty
Ataksyty – grupa meteorytów żelaznych o bardzo wysokim udziale procentowym niklu. Po przecięciu i oczyszczeniu meteorytu, w płaszczyźnie przecięcia nie uwidacznia się żadna wyraźnie uporządkowana struktura. Ataksyty, które zawierają powyżej 27% niklu składają się prawie wyłącznie z taenitu, jeżeli posiadają mniej niż 27% to zawierają głównie plesyt. Przykładem ataksytu jest meteoryt Hoba.

title: Ataksyty

wikitext:
'''Ataksyty''' – grupa [[meteoryt]]ów żelaznych o bardzo wysokim udziale procentowym [[nikiel|niklu]]. Po przecięciu i oczyszczeniu meteorytu, w płaszczyźnie przecięcia nie uwidacznia się żadna wyraźnie uporządkowana struktura. Ataksyty, które zawierają powyżej 27% niklu składają się prawie wyłącznie z [[taenit]]u, jeżeli posiadają mniej niż 27% to zawierają głównie [[plesyt]]. Przykładem ataksytu jest meteoryt [[Hoba]].

== Bibliografia ==
* ''"Tajemnice kamieni z nieba"'', Marek Żbik, [[Warszawa]] [[1987]], str. 80
* * ''"Nieziemskie skarby"'', [[Andrzej Pilski]], [[Warszawa]] [[1999]], str. 133, {{ISBN|83-7180-173-4}}

== Linki zewnętrzne ==
{{wikisłownik|ataksyt}}
* [http://www.ptmet.org.pl/old/kat-3-kla.htm Klasyfikacja meteorytów]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Typy meteorytów]]


text:
# American Jewish Joint Distribution Committee
American Jewish Joint Distribution Committee, JDC, zwany też w skrócie Joint (ang. Amerykańsko-Żydowski Połączony Komitet Rozdzielczy) – organizacja non-profit założona w USA w 1914 roku. Jej fundusze pochodzą głównie z datków amerykańskich Żydów.
W Polsce Joint wspiera organizacje żydowskie, między innymi Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce oraz Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP.

wikitext:
[[Plik:Umschlagplatz Warsaw 5.JPG|thumb|Joint wspierał m.in. budowę [[Pomnik Umschlagplatz|Pomnika Umschlagplatz]] w Warszawie]]
'''American Jewish Joint Distribution Committee''', '''JDC''', zwany też w skrócie '''Joint''' ([[Język angielski|ang.]] ''Amerykańsko-Żydowski Połączony Komitet Rozdzielczy'') – organizacja [[organizacja non-profit|non-profit]] założona w USA w 1914 roku. Jej fundusze pochodzą głównie z datków amerykańskich Żydów.

W Polsce Joint wspiera organizacje żydowskie, między innymi [[Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce]] oraz [[Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP]].

== Bibliografia ==
* [http://jdc.org/ American Jewish Joint Distribution Committee] {{lang|en}}
* [http://www.jewish.org.pl/index.php/pl/wiadomopci-mainmenu-57/6211-100-lat-jointu.html 100 lat Jointu!] [na:] jewish.org.pl

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Organizacje żydowskie]]


text:
# Sztuczna rzadkość
Sztuczna rzadkość – działanie marketingowe, polegające na sztucznym ograniczeniu dostępu do produktu, mimo że jest go pod dostatkiem, w celu zwiększenia popytu na dany produkt. Rzadkość produktu powoduje, że jest on bardziej atrakcyjny. Jest to wykorzystanie zjawiska FOMO.

## Rodzaje działań
- ograniczenie czasowe,
- ograniczenie ilościowe,
- ograniczenie do pewnej grupy osób.

## Przykłady
Przykładem może być limitowana edycja dowolnego produktu. Licznik na stronie internetowej, po którego osiągnięciu nie będzie możliwy zakup produktu. Taki licznik może się resetować przy wejściu na stronę, ale może to być także faktyczne okienko sprzedażowe, czyli ramy czasowe, w których dostępny jest dany produkt.

title: Sztuczna rzadkość

wikitext:
'''Sztuczna rzadkość''' – działanie [[marketing]]owe, polegające na sztucznym ograniczeniu dostępu do produktu, mimo że jest go pod dostatkiem, w celu zwiększenia [[popyt]]u na dany produkt<ref>{{Cytuj stronę |url=https://spidersweb.pl/2015/01/diamenty.html |tytuł=Sztuczna rzadkość dóbr, czyli jak w podstępny sposób branża manipuluje popytem na diamenty |data=2015-01-05 |data dostępu=2024-04-11 |opublikowany=Spider's Web}}</ref>. [[Rzadkość]] produktu powoduje, że jest on bardziej atrakcyjny. Jest to wykorzystanie zjawiska [[FOMO]]<ref>{{Cytuj stronę |url=https://staxxer.com/en/the-illusion-of-shortage-the-ethics-of-artificial-scarcity/ |tytuł=The Illusion of Shortage: the Ethics of Artificial Scarcity |data=2023-10-10 |data dostępu=2024-04-11}}</ref>.

== Rodzaje działań ==
* ograniczenie czasowe,
* ograniczenie ilościowe,
* ograniczenie do pewnej grupy osób.

== Przykłady ==
Przykładem może być limitowana edycja dowolnego produktu. Licznik na stronie internetowej, po którego osiągnięciu nie będzie możliwy zakup produktu. Taki licznik może się resetować przy wejściu na stronę, ale może to być także faktyczne ''okienko sprzedażowe'', czyli ramy czasowe, w których dostępny jest dany produkt<ref>{{Cytuj stronę |url=https://tomaszguzik.pl/okienko-sprzedazowe/ |tytuł=Czym jest okienko sprzedażowe? Jak przeprowadzić okienko sprzedażowe? |data dostępu=2024-04-11}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Marketing]]


text:
# Abramczyk (nazwisko)
Abramczyk (hebr.: אברמצ'יק, jid.: אַבראַמטשיק), (forma żeńska: Abramczyk, liczba mnoga: Abramczykowie) – polskie nazwisko.

## Etymologia nazwiska
Nazwisko pochodzi, jak należy przypuszczać, od imienia Abram (→ Abram–cz+yk) lub późniejszego Abraham. Są to imiona biblijne, być może pochodzące od akadyjskiego Aba-am-ra-am → kochaj ojca, albo z języka babilońskiego lub egipskiego. W Polsce, w średniowieczu popularne, głównie wśród Żydów o niesprecyzowanym, być może sefardyjskim pochodzeniu. Biblia dla imienia Abram podaje opis: mój ojciec jest wzniosły, natomiast dla imienia Abraham → ojciec wielu narodów. Nazwisko Abramczyk źródła wzmiankują od 1631 roku.
Z hebrajskiego „אַבְרָם”, z dodaną końcówką -czyk znaczy: „syn Abrama” lub „mały Abram”. Jest prawdopodobne, że nazwisko tak właśnie powstało, wówczas byłoby typem nazwiska patronimicznego, nadawanego między innymi Żydom, którzy przybywali do XVI-wiecznej Polski prawdopodobnie z terenów ówczesnego Imperium Osmańskiego.

## Demografia
Na początku lat 90. XX wieku w Polsce mieszkało 3659 osób o tym nazwisku, najwięcej w dawnym województwie: ostrołęckim – 613, warszawskim – 579 i radomskim – 402. W 2002 roku według bazy PESEL mieszkało w Polsce 3607 osób o nazwisku Abramczyk, najwięcej w Warszawie i powiecie ostrołęckim.

title: Abramczyk (nazwisko)

wikitext:
{{Inne znaczenia| nazwiska|[[Abramczyk|''Encyklopedyczni przedstawiciele i inne wykorzystania'']]}}

'''Abramczyk''' ([[Język hebrajski|hebr.]]: '''אברמצ'יק''', [[Jidysz|jid.]]: '''אַבראַמטשיק'''), (forma żeńska: '''Abramczyk''', liczba mnoga: '''Abramczykowie''') – [[Polskie nazwiska|polskie nazwisko]].
== Etymologia nazwiska ==
Nazwisko pochodzi, jak należy przypuszczać, od imienia '''Abram''' ('''→ Abram–cz+yk''') lub późniejszego''' Abraham'''{{r|semsno2|npshe}}. Są to imiona biblijne, być może pochodzące od [[Język akadyjski|akadyjskiego]] '''Aba-am-ra-am''' → ''kochaj ojca''{{r|npshe}}, albo z języka [[Dialekt babiloński|babilońskiego]] lub [[Język egipski|egipskiego]]{{r|semsno2}}. W Polsce, w średniowieczu popularne{{r|npshe}}, głównie wśród [[Żydzi|Żydów]] o niesprecyzowanym, być może [[Sefardyjczycy|sefardyjskim]] pochodzeniu{{fakt|data=2014-01}}. [[Biblia]] dla imienia '''Abram''' podaje opis: ''mój ojciec jest wzniosły'', natomiast dla imienia '''Abraham''' → ''ojciec wielu narodów''{{r|semsno2}}. Nazwisko Abramczyk źródła wzmiankują od 1631 roku{{r|npshe}}.

Z hebrajskiego '''„אַבְרָם”''', z dodaną końcówką '''-czyk''' znaczy: ''„syn Abrama”'' lub ''„mały Abram”''. Jest prawdopodobne, że nazwisko tak właśnie powstało, wówczas byłoby typem [[Nazwisko patronimiczne|nazwiska patronimicznego]], nadawanego między innymi [[Żydzi|Żydom]], którzy przybywali do [[Historia Polski (1492-1572)|XVI-wiecznej Polski]] prawdopodobnie z terenów ówczesnego [[Imperium Osmańskie]]go{{r|str1|str2}}.

== Demografia ==
Na początku lat 90. XX wieku w Polsce mieszkało 3659 osób o tym nazwisku, najwięcej w dawnym województwie: ostrołęckim – 613, warszawskim – 579 i radomskim – 402{{r|snwwpu}}. W 2002 roku według bazy PESEL mieszkało w Polsce 3607 osób o nazwisku Abramczyk, najwięcej w Warszawie i powiecie ostrołęckim{{r|snupw}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="npshe">{{Cytuj książkę|autor=Kazimierz Rymut|tytuł=Nazwiska Polaków • Słownik historyczno-etymologiczny|tom=I|wydawca=Instytut Języka Polskiego PAN|miejsce=Kraków|rok=1999|strony=1}}</ref>
<ref name="semsno2">{{Cytuj książkę|autor=Maria Malec|tytuł=Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych|tom=II|wydawca=Dom Wydawnictw Naukowych s.c.|miejsce=Kraków|rok=1995|strony=1-2}}</ref>
<ref name="str1">[http://genealogy.familyeducation.com/surname-origin/abramczyk NameLab na FamilyEducation.com ] [dostęp: 22.12.2013]</ref>
<ref name="str2">[http://www.genealodzy.pl/PNphpBB2-printview-t-5739-start-270.phtml Informacje na polskim forum genealogicznym][dostęp:22.12.2013]</ref>
<ref name="snwwpu">{{Cytuj książkę|autor=Kazimierz Rymut|tytuł= Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych|tom=1|wydawca= Instytut Języka Polskiego PAN |miejsce=Kraków|rok=1992-1994|strony=3}}</ref>
<ref name="snupw">{{Cytuj książkę|autor=Kazimierz Rymut|tytuł= Słownik nazwisk używanych w Polsce na początku XXI wieku (wydanie II poprawione)(CD-ROM)|tom=|wydawca= Instytut Języka Polskiego PAN|miejsce=Kraków|rok=2005|strony=| url = http://nlp.actaforte.pl:8080/Nomina/Ndistr?nazwisko=Abramczyk&join=on}}</ref>

}}

[[Kategoria:Polskie nazwiska]]