text:
# East Hanahai
East Hanahai – wieś w Botswanie w dystrykcie Ghanzi. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 532 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: East Hanahai

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = East Hanahai
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BWA
 |1. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Ghanzi|Ghanzi]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 532
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 22°9′27″S 21°53′22″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''East Hanahai''' – [[wieś]] w [[Botswana|Botswanie]] w dystrykcie [[Dystrykt Ghanzi|Ghanzi]]. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 532 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę| url = https://web.archive.org/web/20161113181931/http://www.statsbots.org.bw/sites/default/files/2011%20Population%20and%20housing%20Census.pdf | tytuł =2011 Botswana Population and Housing Census. Population of towns villages and associated localities. | opublikowany = The Central Statistics Office, Botswana |data dostępu = 2016-01-01|język =en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w dystrykcie Ghanzi]]

title: East Hanahai

Państwo: Botswana

Dystrykt: Ghanzi


text:
# ASV Wrocław
ASV Wrocław – nieistniejący obecnie wrocławski klub pétanque. Był jednym z pierwszych klubów petanque w Polsce oraz współzałożycielem Polskiej Federacji Pétanque.
Przedstawiciele AVS Wrocław należeli do grona delegatów sześciu organizacji (klubów i stowarzyszeń), którzy 10 listopada 2002 opracowali statut organizacyjny i powołali Polską Federację Pétanque.
Klub zakończył działalność w roku 2004, a jego dotychczasowi członkowie zasilili szeregi powstałych w roku 2004 klubów petanki: OKS "Sokół" Wrocław i EKS "Kolektyw" Radwanice.

## Sukcesy
- Pierwsze miejsce Pucharze Polski dubletów w roku 2003
- Piąte miejsce w lidze PFP w roku 2003
- Ósme miejsce w Pucharze Polski tripletów w roku 2003

title: ASV Wrocław

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = AVS Wrocław
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = pétanque
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = AVS Petanque Club Wrocław
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 =
 |data założenia        = [[2001]]
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      = [[2004]]
 |liga                  = I Liga [[Polska Federacja Petanque|PFP]]
 |liczba seniorów       = 30 (około)
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = ul. A. Ostrowskiego 30<br />53-238 Wrocław
 |obiekt sportowy       =
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = Maciej Ziółkowski
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                =
 |asystent trenera      =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''ASV Wrocław''' – nieistniejący obecnie [[Wrocław|wrocławski]] klub [[pétanque]]. Był jednym z pierwszych klubów petanque w Polsce oraz współzałożycielem [[Polska Federacja Pétanque|Polskiej Federacji Pétanque]].

Przedstawiciele AVS Wrocław należeli do grona delegatów sześciu organizacji (klubów i stowarzyszeń), którzy [[10 listopada]] 2002 opracowali statut organizacyjny i powołali Polską Federację Pétanque.

Klub zakończył działalność w roku 2004, a jego dotychczasowi członkowie zasilili szeregi powstałych w roku 2004 klubów petanki: [[OKS "Sokół" Wrocław]] i [[EKS "Kolektyw" Radwanice]].

==Sukcesy==
*Pierwsze miejsce [[Puchar Polski w pétanque|Pucharze Polski]] dubletów w roku [[2003]]
*Piąte miejsce [[Klubowe Mistrzostwa Polski w pétanque|w lidze PFP]] w roku 2003
*Ósme miejsce w Pucharze Polski tripletów w roku 2003

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.petanque.org/clubinfo/country/Poland/ | tytuł = KSV Wrocław w bazie Petanque.org | opublikowany = petanque.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20131002172404/http://www.petanque.org/clubinfo/country/Poland/ | zarchiwizowano = 2013-10-02}}

{{Petanque}}
[[Kategoria:Polskie kluby pétanque]]
[[Kategoria:Sport we Wrocławiu]]

title: · AVS Wrocław

Pełna nazwa: AVS Petanque Club Wrocław

Liga: I Liga PFP

Liczba zawodników: 30 (około) seniorów

Państwo: Polska

Adres: ul. A. Ostrowskiego 30 · 53-238 Wrocław

Prezes: Maciej Ziółkowski


text:
# Nizip
Nizip – miasto w Turcji w prowincji Gaziantep.
Według danych na rok 2000 miasto zamieszkiwało 71 629 osób.

title: Nizip

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Nizip
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Nizip 2008 7443.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = TUR
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2000
 |liczba ludności              = 71629
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 37°0′36″N 37°47′50″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Nizip''' – [[miasto]] w [[Turcja|Turcji]] w prowincji [[Gaziantep]].

Według danych na rok [[2000]] miasto zamieszkiwało 71 629 osób.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w Turcji]]
[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Gaziantep]]

title: Nizip

Państwo: Turcja


text:
# Habitat, moje miejsce na ziemi
Habitat – moje miejsce na Ziemi – oratorium Piotra Rubika. Dwupłytowy album koncertowy ukazał się 25 marca 2008 roku nakładem wytwórni muzycznej EMI Music Poland. Autorem libretta jest Roman Kołakowski, a muzykę skomponował Piotr Rubik.
Koncert został zarejestrowany 9 grudnia 2007 roku podczas finału obchodów 750-lecia Gorzowa Wielkopolskiego, a wysłuchało go prawie pięć tysięcy mieszkańców miasta. W koncercie wystąpili soliści: Zofia Nowakowska, Marta Moszczyńska, Anna Józefina Lubieniecka, Michał Gasz, Grzegorz Wilk, Michał Bogdanowicz, jako narratorzy: Jakub Wieczorek i Przemysław Kapsa. Solistom towarzyszyła krakowska orkiestra symfoniczna „Horizon”, Wrocławski Chór Akademicki pod dyrekcją Alana Urbanka oraz częstochowski chór „La Musica Corale” pod dyrekcją Beaty Ciemny.
W nagraniu udział wzięli reprezentanci muzyki klubowej – DJ Kostek, DJ Simo, beatbox trio: Al-fatnujah oraz Robert Leszczyński. Na jednej scenie, podczas nagrania koncertu, zaprezentowało się 190 wykonawców.
Habitat - moje miejsce na Ziemi pierwotnie miał być pierwszą odsłoną tryptyku Oratorium dla Świata. Jednak kolejne produkcje do tej pory nie zostały zrealizowane.

## Single
Pierwszym singlem promującym płytę został utwór „To cała prawda”. W czerwcu 2007 odbyła się premiera piosenki podczas koncertu TOPtrendy oraz video w formie fotoreportażu. 27 września 2007 roku ukazał się oficjalny teledysk do singla. Piosenka została wydana również w wersji angielskiej „The right to love”. Drugim singlem został utwór „Świat się nie kończy”, jego premiera odbyła się 28 stycznia 2008 roku. Piosenka była wykonywana również w wersji słowackiej „Svet sa nekončí”. Trzecim singlem został utwór „Most dwojga serc”, premiera teledysku odbyła się 30 października 2010 roku.

## Sprzedaż
Płyta dotarła na 1. miejsce sprzedaży w połowie marca 2008 roku. Album uzyskał status podwójnie platynowej płyty.
| Kraj   | Lista sprzedaży (2008)    | Najwyższa pozycja | Certyfikat                | Sprzedaż |
| ------ | ------------------------- | ----------------- | ------------------------- | -------- |
| Polska | Oficjalna Lista Sprzedaży | 1                 | podwójnie platynowa płyta | 40 000+  |

## Lista utworów
| CD 1 | CD 1                                                                                | CD 1             | CD 1        | CD 1    |
| Nr   | Tytuł utworu                                                                             | Słowa            | Muzyka      | Długość |
| ---- | ---------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------- | ----------- | ------- |
| 1.   | „Habitat. Prolog” (śpiew: wszyscy soliści)                                               | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:27    |
| 2.   | „Astrologia” (śpiew: Zofia Nowakowska i Grzegorz Wilk)                                   | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:23    |
| 3.   | „Miłość ocali świt” (śpiew: Michał Gasz)                                                 | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 3:59    |
| 4.   | „Skamieniałe łzy” (śpiew: wszyscy soliści)                                               | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:41    |
| 5.   | „Nieśmiertelności nie odbierze nam Bóg” (śpiew: Anna J. Lubieniecka i Marta Moszczyńska) | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:53    |
| 6.   | „Katedra” (śpiew: Michał Bogdanowicz)                                                    | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:05    |
| 7.   | „Serce dzwonu” (śpiew: wszyscy soliści)                                                  | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:09    |
| 8.   | „Most Dwojga Serc” (śpiew: Piotr Rubik i Marta Moszczyńska)                              | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:13    |
| 9.   | „Jak pieśni Papuszy” (śpiew: Anna Józefina Lubieniecka)                                  | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:05    |
|      |                                                                                |                  |             | 42:55   |

| CD 2 | CD 2                                                                                | CD 2             | CD 2        | CD 2    |
| Nr   | Tytuł utworu                                                                                | Słowa            | Muzyka      | Długość |
| ---- | -------------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------- | ----------- | ------- |
| 1.   | „Jesteśmy inni” (śpiew: wszyscy soliści)                                                     | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:15    |
| 2.   | „Schody donikąd” (śpiew: Marta Moszczyńska i Michał Bogdanowicz)                             | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 3:50    |
| 3.   | „To cała prawda” (śpiew: Anna J. Lubieniecka, Zofia Nowakowska, Grzegorz Wilk i Michał Gasz) | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 3:49    |
| 4.   | „Kropelka rosy, kropla krwi” (śpiew: Zofia Nowakowska i Michał Gasz)                         | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:14    |
| 5.   | „Przylądek Dobrej Nadziei” (śpiew: Marta Moszczyńska i Grzegorz Wilk)                        | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:55    |
| 6.   | „Świat się nie kończy” (śpiew: Anna Józefina Lubieniecka i Michał Gasz)                      | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:16    |
| 7.   | „Niezmienność” (śpiew: Zofia Nowakowska)                                                     | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:06    |
| 8.   | „Habitat. Epilog” (śpiew: wszyscy soliści)                                                   | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 5:49    |
| 9.   | „Kocham żyć” (śpiew: Anna Józefina Lubieniecka i Grzegorz Wilk)                              | Roman Kołakowski | Piotr Rubik | 4:02    |
|      |                                                                                |                  |             | 42:16   |

title: Habitat, moje miejsce na ziemi

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = live
 |tytuł                     = Habitat - moje miejsce na Ziemi
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Piotr Rubik]]
 |wydany                    = 25 marca 2008<ref>{{cytuj stronę|url=http://muzyka.wp.pl/rid,56299,title,Habitat,plyta.html|tytuł=Piotr Rubik - „Habitat”|opublikowany=muzyka.wp.pl|język=pl|data dostępu=2011-11-21}}</ref>
 |nagrywany                 = [[2008]]
 |gatunek                   = [[oratorium]]
 |długość                   = 1:25:25
 |wytwórnia                 = [[EMI Music Poland]]
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2008
 |poprzedni album           = [[Zakochani w Krakowie]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2007
 |następny album            = [[RubikOne]]
 |rok następnego albumu     = 2009
 |1. singel                 = To cała prawda
 |data 1. singla            = 27 września 2007
 |2. singel                 = Świat się nie kończy
 |data 2. singla            = 28 stycznia 2008
 |3. singel                 = Most dwojga serc
 |data 3. singla            = 30 października 2010
}}
[[Plik:Rubikon2008.jpeg|thumb|Premierowy koncert w [[Gorzów Wielkopolski|Gorzowie Wielkopolskim]], 9 grudnia 2007 roku]]
'''Habitat – moje miejsce na Ziemi''' – [[oratorium]] [[Piotr Rubik|Piotra Rubika]]. Dwupłytowy album koncertowy ukazał się 25 marca 2008 roku nakładem wytwórni muzycznej [[EMI Music Poland]]. Autorem libretta jest [[Roman Kołakowski]], a muzykę skomponował Piotr Rubik.

Koncert został zarejestrowany 9 grudnia 2007 roku podczas finału obchodów 750-lecia [[Gorzów Wielkopolski|Gorzowa Wielkopolskiego]], a wysłuchało go prawie pięć tysięcy mieszkańców miasta. W koncercie wystąpili soliści: [[Zofia Nowakowska (wokalistka)|Zofia Nowakowska]], [[Marta Moszczyńska]], [[Anna Józefina Lubieniecka]], [[Michał Gasz]], [[Grzegorz Wilk]], [[Michał Bogdanowicz]], jako narratorzy: Jakub Wieczorek i Przemysław Kapsa. Solistom towarzyszyła krakowska orkiestra symfoniczna „Horizon”, Wrocławski Chór Akademicki pod dyrekcją Alana Urbanka oraz częstochowski chór „La Musica Corale” pod dyrekcją Beaty Ciemny.

W nagraniu udział wzięli reprezentanci muzyki klubowej – [[DJ Kostek]], DJ Simo, [[beatbox]] trio: [[Al-fatnujah]] oraz [[Robert Leszczyński]]. Na jednej scenie, podczas nagrania koncertu, zaprezentowało się 190 wykonawców.

''Habitat - moje miejsce na Ziemi'' pierwotnie miał być pierwszą odsłoną tryptyku ''Oratorium dla Świata''. Jednak kolejne produkcje do tej pory nie zostały zrealizowane.

== Single ==
Pierwszym singlem promującym płytę został utwór „To cała prawda”. W czerwcu 2007 odbyła się premiera piosenki podczas [[TOPtrendy 2007|koncertu TOPtrendy]] oraz video w formie fotoreportażu. 27 września 2007 roku ukazał się oficjalny teledysk do singla. Piosenka została wydana również w wersji [[język angielski|angielskiej]] „The right to love”. Drugim singlem został utwór „Świat się nie kończy”, jego premiera odbyła się 28 stycznia 2008 roku. Piosenka była wykonywana również w wersji [[język słowacki|słowackiej]] „Svet sa nekončí”. Trzecim singlem został utwór „Most dwojga serc”, premiera teledysku odbyła się 30 października 2010 roku.

== Sprzedaż ==
Płyta dotarła na 1. miejsce sprzedaży w połowie marca 2008 roku. Album uzyskał status podwójnie platynowej płyty<ref name="olis">{{Cytuj stronę | url = http://olis.onyx.pl/listy/index.asp?idlisty=442&lang=-title=Oficjalna | tytuł = Oficjalna lista sprzedaży w okresie od 10 - 16 marca 2008 | opublikowany = olis.onyx.pl | data dostępu = 2015-09-30 | język = pl}}</ref>.

{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista sprzedaży (2008)
!align="center"|Najwyższa<br>pozycja
!align="center"|Certyfikat
!align="center"|Sprzedaż
|-
| {{Państwo|POL}}
| [[OLiS|Oficjalna Lista Sprzedaży]]
| style="text-align:center"| 1<ref name="olis" />
| style="text-align:center"| podwójnie [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowa płyta]]<ref name="certyfikat">{{
Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20141021203611/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2008#title | opublikowany = bestsellery.zpav.pl | tytuł = Platynowe płyty CD |  data dostępu = 2015-09-30| język = pl}}</ref>
| style="text-align:center"| 40 000+<ref>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20221226212212/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/regulamin.php | tytuł = Regulamin ZPAV | opublikowany = bestsellery.zpav.pl | data dostępu = 2015-09-27 | język = pl}}</ref>
|}

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        = CD 1
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 150
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 200
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 100
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    = 95%
||Habitat. Prolog|śpiew: wszyscy soliści|[[Roman Kołakowski]]||[[Piotr Rubik]]||5:27
||Astrologia|śpiew: [[Zofia Nowakowska (wokalistka)|Zofia Nowakowska]] i [[Grzegorz Wilk]]|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:23
||Miłość ocali świt|śpiew: [[Michał Gasz]]|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||3:59
||Skamieniałe łzy|śpiew: wszyscy soliści|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:41
||Nieśmiertelności nie odbierze nam Bóg|śpiew: Anna J. Lubieniecka i [[Marta Moszczyńska]]|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:53
||Katedra|śpiew: [[Michał Bogdanowicz]]|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:05
||Serce dzwonu|śpiew: wszyscy soliści|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:09
||Most Dwojga Serc|śpiew: Piotr Rubik i Marta Moszczyńska|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:13
||Jak pieśni Papuszy|śpiew: [[Anna Józefina Lubieniecka]]|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:05
}}
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        = CD 2
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 150
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 200
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 100
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    = 95%
||Jesteśmy inni|śpiew: wszyscy soliści|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:15
||Schody donikąd|śpiew: Marta Moszczyńska i Michał Bogdanowicz|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||3:50
||To cała prawda|śpiew: Anna J. Lubieniecka, Zofia Nowakowska, Grzegorz Wilk i Michał Gasz|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||3:49
||Kropelka rosy, kropla krwi|śpiew: Zofia Nowakowska i Michał Gasz|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:14
||Przylądek Dobrej Nadziei|śpiew: Marta Moszczyńska i Grzegorz Wilk|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:55
||Świat się nie kończy|śpiew: Anna Józefina Lubieniecka i Michał Gasz|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:16
||Niezmienność|śpiew: Zofia Nowakowska|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:06
||Habitat. Epilog|śpiew: wszyscy soliści|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||5:49
||Kocham żyć|śpiew: Anna Józefina Lubieniecka i Grzegorz Wilk|Roman Kołakowski||Piotr Rubik||4:02
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Piotr Rubik}}

[[Kategoria:Albumy EMI Music Poland]]
[[Kategoria:Albumy numer jeden w Polsce]]
[[Kategoria:Albumy koncertowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2008]]

title: Habitat - moje miejsce na Ziemi

Gatunek: oratorium

Wydawnictwo: EMI Music Poland

Zakochani w Krakowie · (2007): Habitat - moje miejsce na Ziemi · (2008) · RubikOne · (2009)


text:
# 2 Warszawska Brygada Saperów
2 Warszawska Brygada Saperów im. gen. Jerzego Bordziłowskiego (2 BSap) – związek taktyczny wojsk inżynieryjno-saperskich ludowego Wojska Polskiego.

## Formowanie
Brygada została sformowana w okresie od sierpnia do listopada 1944 w okolicach Włodawy na podstawie rozkazu nr 08 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 20 sierpnia 1944 jako jednostka 1 Armii WP. Od końca stycznia do marca 1945 w podporządkowaniu Szefostwa Wojsk Inżynieryjnych. Dowództwo brygady w tym czasie spełniało rolę Głównego Sztabu Rozminowania Warszawy.
Przysięgę żołnierze brygady złożyli 29 września 1944 we Włodawie. Sztandar, ufundowany przez społeczeństwo Radomia, wręczono 16 kwietnia 1946 w Radomiu.

### Struktura organizacyjna (1945)
Skład
- Dowództwo 2 Brygady Saperów według etatu Nr 012/88
- kompania dowództwa brygady według etatu Nr 012/89
- 24 batalion saperów według etatu Nr 012/109
- 26 batalion saperów według etatu Nr 012/109
- 27 batalion saperów według etatu Nr 012/109
- 29 batalion saperów według etatu Nr 012/109
- zmotoryzowana saperska kompania zwiadowcza według etatu Nr 012/198
- pluton sanitarny według etatu Nr 012/152
- park lekkich przepraw według etatu Nr 012/90
- 3071 Wojskowa Stacja Pocztowa według etatu Nr 014/97W

Brygada liczyła 1382 żołnierzy, w tym: 152 oficerów, 336 podoficerów i 894 szeregowych.
Wyposażenie brygady: 1 park przeprawowy NLP, 1 kuter BMK, 70 samochodów, 483 miny.

## Okres powojenny
W 1946 2 Brygadę Saperów przeformowano w 2 pułk saperów. Do pułku wcielono kadrę i sprzęt rozformowanego 7 zmotoryzowanego batalionu saperów. W grudniu 1947 zmotoryzowano jednostkę. W maju 1951, w ramach realizacji Planu zamierzeń organizacyjnych na lata 1951-1952 na bazie pułku utworzono 2 Ciężką Brygadę Saperów. Brygada stacjonowała w Kazuniu. W 1972 brygada przejęła ponownie nazwę 2 Warszawskiej Brygady Saperów. W 1992 brygadę pozbawiono nazwy wyróżniającej „warszawska” oraz patrona gen. Bordziłowskiego.
W 1994 brygada otrzymała nazwę wyróżniającą – 2 Mazowiecka Brygada Saperów.

## Dowódcy brygady
- płk Borys Giller VIII 1944
- płk Piotr Puzerewski IX 1944–1946
- płk Józef Gołubicki 1946–1953
- ppłk Piotr Łozicki 1953–1954
- ppłk Edward Kozłowski 1954 – 1955[3]
- ppłk Adam Siekierzycki 1955 – 1958
- płk dypl. Tadeusz Sibilski 1958 – 1962
- płk Stanisław Stępniak 1962 – 1964
- płk Jerzy Bauman 1964 – 1967
- płk dypl. Stanisław Seroczyński 1967 – 1970
- ppłk Feliks Jackiewicz 1970 – 1973
- płk dypl. Jan Noszczyński 1973 – 1975
- płk Roman Hibsz 1975 – 1978
- płk dypl. Stanisław Stacholec 1978 – 1980
- płk Leonard Boguszewski 1980 – 1983
- płk dypl. Henryk Tacik 1983 – 1984
- płk dypl. Ryszard Żuchowski 1984 – 1987
- płk dypl. Jan Antosiewicz 1987 – 1991
- płk dypl. Jerzy Suszczewicz 1991 – 1992[4]
- Borys Siemieńczuk[3]

## Ordery i odznaczenia
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy – Rozkaz Naczelnego Dowódcy WP nr. 199 z 5 września 1945[5].

title: 2 Warszawska Brygada Saperów

wikitext:
{{inne znaczenia|2 Warszawskiej Brygady Saperów|[[2 Brygada Saperów]] – inne brygady saperów z numerem 2}}
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 2 Brygada Saperów
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 = Korpusówka wojsk inżynieryjnych.png
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = 2BrygadaSaperow-Kazun.jpg
 |opis grafiki         = Odznaka brygady
 |państwo              = Polska
 |sformowanie          = 1944 i 1972
 |rozformowanie        = 1946 i 1994
 |nazwa wyróżniająca   = [[Warszawa|Warszawska]]
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    = 1946
 |rodowód              =
 |kontynuacja          = [[2 Mazowiecka Brygada Saperów]]
 |dowódca pierwszy     = płk Borys Giller
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = płk dypl Jerzy Suszczewicz
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           = [[Kazuń Nowy]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Wojska inżynieryjne]]
 |podległość           = [[1 Armia Wojska Polskiego|1 Armia WP]]<br />[[Warszawski Okręg Wojskowy|Warszawski OW]]
 |skład                =
 |odznaczenia          = [[Plik:Order Krzyża Grunwaldu III Klasy.svg|20px|link=Order Krzyża Grunwaldu|Order Krzyża Grunwaldu III klasy]] [[Plik:Order of the Red Banner.png|20px|link=Order Czerwonego Sztandaru]] [[Plik:Order of the Red Star 1.png|30px|link=Order Czerwonej Gwiazdy]]
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''2 Warszawska Brygada Saperów im. gen. Jerzego Bordziłowskiego''' (2 BSap) – [[związek taktyczny]] [[Wojska inżynieryjne ludowego Wojska Polskiego|wojsk inżynieryjno-saperskich]] [[Ludowe Wojsko Polskie|ludowego Wojska Polskiego]].

== Formowanie ==
[[Brygada]] została [[Formowanie jednostki|sformowana]] w okresie od sierpnia do listopada 1944 w okolicach [[Włodawa|Włodawy]] na podstawie rozkazu nr 08 [[Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego (1944)|Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego]] z 20 sierpnia 1944 jako jednostka [[1 Armia Wojska Polskiego|1 Armii WP]]. Od końca stycznia do marca 1945 w podporządkowaniu Szefostwa Wojsk Inżynieryjnych. Dowództwo brygady w tym czasie spełniało rolę Głównego Sztabu Rozminowania Warszawy.

[[Przysięga|Przysięgę]] żołnierze brygady złożyli 29 września 1944{{odn|Dideńko|1978|s=43}} we Włodawie. [[Sztandar]], ufundowany przez społeczeństwo [[Radom]]ia, wręczono 16 kwietnia 1946 w Radomiu.

=== Struktura organizacyjna (1945) ===
;Skład{{odn|Malczewski|Polkowski|1970|s=141}}:
* Dowództwo 2 Brygady Saperów według etatu Nr 012/88
* kompania dowództwa brygady według etatu Nr 012/89
* [[24 Batalion Saperów (LWP)|24 batalion saperów]] według etatu Nr 012/109
* [[26 Batalion Saperów (LWP)|26 batalion saperów]] według etatu Nr 012/109
* [[27 Batalion Saperów (LWP)|27 batalion saperów]] według etatu Nr 012/109
* [[29 Batalion Saperów (LWP)|29 batalion saperów]] według etatu Nr 012/109
* zmotoryzowana saperska kompania zwiadowcza według etatu Nr 012/198
* pluton sanitarny według etatu Nr 012/152
* park lekkich przepraw według etatu Nr 012/90
* 3071 Wojskowa Stacja Pocztowa według etatu Nr 014/97W

Brygada liczyła 1382 żołnierzy, w tym: 152 oficerów, 336 podoficerów i 894 szeregowych.
Wyposażenie brygady: 1 park przeprawowy NLP, 1 kuter BMK, 70 samochodów, 483 miny.

== Okres powojenny ==

W 1946 2 Brygadę Saperów przeformowano w '''2 pułk saperów'''. Do pułku wcielono kadrę i sprzęt rozformowanego 7 zmotoryzowanego batalionu saperów. W grudniu 1947 zmotoryzowano jednostkę. W maju 1951, w ramach realizacji ''Planu zamierzeń organizacyjnych na lata 1951-1952'' na bazie pułku utworzono [[2 Ciężka Brygada Saperów|2 Ciężką Brygadę Saperów]]. Brygada stacjonowała w [[Kazuń Nowy|Kazuniu]]. W 1972 brygada przejęła ponownie nazwę '''2 Warszawskiej Brygady Saperów'''. W 1992 brygadę pozbawiono nazwy wyróżniającej „warszawska” oraz patrona gen. Bordziłowskiego.

W 1994 brygada otrzymała nazwę wyróżniającą – [[2 Mazowiecka Brygada Saperów]].

== Dowódcy brygady ==
* płk Borys Giller VIII 1944
* płk [[Piotr Puzerewski]] IX 1944–1946
* płk Józef Gołubicki 1946–1953
* ppłk Piotr Łozicki 1953–1954
* ppłk [[Edward Kozłowski (oficer)|Edward Kozłowski]] 1954 – 1955<ref name="inż"/>
* ppłk [[Adam Siekierzycki]] 1955 – 1958
* płk dypl. Tadeusz Sibilski 1958 – 1962
* płk Stanisław Stępniak 1962 – 1964
* płk Jerzy Bauman 1964 – 1967
* płk dypl. Stanisław Seroczyński 1967 – 1970
* ppłk Feliks Jackiewicz 1970 – 1973
* płk dypl. Jan Noszczyński 1973 – 1975
* płk Roman Hibsz 1975 – 1978
* płk dypl. Stanisław Stacholec 1978 – 1980
* płk Leonard Boguszewski 1980 – 1983
* płk dypl. [[Henryk Tacik]] 1983 – 1984
* płk dypl. [[Ryszard Żuchowski]] 1984 – 1987
* płk dypl. Jan Antosiewicz 1987 – 1991
* płk dypl. Jerzy Suszczewicz 1991 – 1992<ref>"2 Mazowiecka Brygada Saperów" s. 13,14,15</ref>
* Borys Siemieńczuk<ref name="inż">''Wojska inżynieryjne LWP 1945-1979'' s. 308</ref>

== Ordery i odznaczenia ==
* [[Order Krzyża Grunwaldu|Order Krzyża Grunwaldu III klasy]] – Rozkaz Naczelnego Dowódcy WP nr. 199 z 5 września 1945{{odn|Malczewski|Polkowski|1970|s=143}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|nazwisko=Dideńko|imię = Karol |tytuł = Wojska inżynieryjno-saperskie LWP 1943-1945 (organizacja i działania bojowe)|miejsce = Warszawa|data=1978|wydawca = Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej| odn =tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Kajetanowicz | imię=Jerzy|autor link = Jerzy Kajetanowicz|tytuł=Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie | data=2005 | wydawca=Europejskie Centrum Edukacyjne | miejsce=Toruń; Łysomice | isbn = 8388089676|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Kaczmarski | imię = Franciszek | nazwisko2 = Soroka |imię2 =  Stanisław |tytuł = Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945–1979 | data = 1982| wydawca = Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej| miejsce = Warszawa | isbn = 8311067104 | odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Malczewski | imię= Juliusz| nazwisko2 = Polkowski |imię2 =  Roman |tytuł=Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych| tom = 4| data= 1970| wydawca= Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej| miejsce=Warszawa |odn=tak}}
* "2 Mazowiecka Brygada Saperów"

{{Polskie wojska inżynieryjno-saperskie na froncie wschodnim}}
{{Ludowe Wojsko Polskie}}

[[Kategoria:2 Warszawska Brygada Saperów]]
[[Kategoria:Wojsko w Kazuniu Nowym]]
[[Kategoria:Jednostki ludowego Wojska Polskiego odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Jednostki odznaczone Orderem Krzyża Grunwaldu]]
[[Kategoria:Ludowe Wojsko Polskie w Radomiu]]
[[Kategoria:Jednostki o nazwie wyróżniającej Warszawska]]
[[Kategoria:Łódzki Okręg Wojskowy]]
[[Kategoria:Związki taktyczne Warszawskiego Okręgu Wojskowego]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1944]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1946]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1972]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1994]]

title: · 2 Brygada Saperów

Nazwa wyróżniająca: Warszawska

Kontynuacja: 2 Mazowiecka Brygada Saperów

Pierwszy: płk Borys Giller

Ostatni: płk dypl Jerzy Suszczewicz

Dyslokacja: Kazuń Nowy

Rodzaj wojsk: Wojska inżynieryjne

Podległość: 1 Armia WP · Warszawski OW


text:
# Dawid VII (król Gruzji)
Dawid VII (zm. 1270) – koregent Gruzji w latach 1245-1259, w latach 1260-1270 król Gruzji wschodniej.

## Życiorys
Był nieślubnym synem króla Gruzji Jerzego IV Laszy i kobiety nieszlacheckiego pochodzenia. W latach 30. XIII w. kolejna władczyni Gruzji, królowa Rusudan, poleciła uwięzić go na dworze swojego zięcia, sułtana Rumu Kaj Chosraua II, by Dawid VII nie mógł wysunąć pretensji do tronu Gruzji i zagrozić tym samym sukcesji syna Rusudan, również Dawida. Dawidowi udało się odzyskać wolność w 1242, po mongolskim podboju Rumu. Wspierany przez niektórych gruzińskich możnowładców, udał się wówczas do Karakorum, by ubiegać się o tron Gruzji po śmierci ciotki. W 1245, gdy Rusudan zmarła, Mongołowie polecili, by Gruzją rządzili wspólnie syn zmarłej królowej Dawid (jako Dawid Młodszy) oraz syn Jerzego IV (Dawid Starszy). Między obydwoma władcami od początku toczyła się zacięta rywalizacja o władzę, ułatwiająca Mongołom kontrolowanie ziem gruzińskich. Wspólne rządy braci trwały do 1259.
W wymienionym roku Dawid VI (Młodszy) stanął na czele powstania przeciwko Mongołom, poniósł jednak klęskę i musiał uciekać do Gruzji zachodniej (Imeretii), a jego bunt został brutalnie spacyfikowany. Dawid Starszy, jako Dawid VII, pozostał królem Gruzji wschodniej. Wschodnia Gruzja pod jego rządami była regularnie plądrowana przez najazdy Mongołów.
W 1260 Hulagu-chan rozkazał Dawidowi VII udzielić sobie pomocy w wojnie z Mamelukami. Król, mając w pamięci straty poniesione przez Gruzinów podczas poprzedniej kampanii na Bliskim Wschodzie, odmówił i otwarcie zbuntował się przeciwko Mongołom, którzy w odwecie spustoszyli gruzińską prowincję Samcche. Nie byli jednak w stanie zająć głównych twierdz buntowników i w 1261 opuścili wschodnią Gruzję. Wycofując się, zajęli Tbilisi i zamordowali żonę Dawida VII Gwancę; sam król zdołał schronić się w Kutaisi u swojego kuzyna. W 1262 Dawid VII zawarł z Mongołami pokój i wrócił do dawnej stolicy.
W 1263 armia Dawida VII brała udział w wojnie toczonej przez Ilchanidów ze Złota Ordą, w latach 1263-1264 wojska gruzińskie wspólnie z siłami Hulagu-chana wypędziły Berke-chana z Szyrwanu i splądrowały całą prowincję. Pod wpływem konfliktów na dworze królewskim i zniszczeń, jakie przyniosły najazdy mongolskie, prowincja Samcche w 1266 wypowiedziała Dawidowi VII posłuszeństwo i przyłączyła się wprost do państwa Ilchanidów. Cztery lata później Dawid VII zmarł na tyfus w mongolskim obozie wojskowym. Na tron wstąpił jego syn Dymitr.

title: Dawid VII (król Gruzji)

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Dawid VII
 |imiona            =
 |grafika           = King David VII of Georgia. Bibliotheque Nationale MS Fr. 2810.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = koregent Gruzji
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = 1245
 |1. do             = 1259
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     = [[Rusudan (królowa Gruzji)|Rusudan]]
 |1. następca       = [[Dymitr II (król Gruzji)|Dymitr II]]
 |2. tytuł          = król Gruzji wschodniej
 |2. od             = 1259
 |2. do             = 1270
 |2. jako           =
 |2. kogo           =
 |2. koronacja      =
 |2. poprzednik     =
 |2. następca       =
 |dynastia          =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = 1270
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Jerzy IV Lasza]]
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      = Dżigda Hatun
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         = Jerzy, Tamara
 |2. związek z      = [[Gwanca Kachaberidze]]
 |2. związek od     =
 |2. związek do     =
 |2. dzieci         = [[Dymitr II (król Gruzji)|Dymitr II]]
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:David VII of Georgia
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Dawid VII''' (zm. 1270) – koregent [[Gruzja|Gruzji]] w latach 1245-1259, w latach 1260-1270 król Gruzji wschodniej.

== Życiorys ==
Był nieślubnym synem króla Gruzji [[Jerzy IV Lasza|Jerzego IV Laszy]] i kobiety nieszlacheckiego pochodzenia. W latach 30. XIII w. kolejna władczyni Gruzji, królowa [[Rusudan z Gruzji|Rusudan]], poleciła uwięzić go na dworze swojego zięcia, [[Sułtanat Rumu|sułtana Rumu]] [[Kaj Chosrau II|Kaj Chosraua II]], by Dawid VII nie mógł wysunąć pretensji do tronu Gruzji i zagrozić tym samym sukcesji syna Rusudan, również [[Dawid VI (król Gruzji)|Dawida]]<ref name=":0">A. Mikaberidze, ''Historical...'', s. 255-256.</ref>. Dawidowi udało się odzyskać wolność w 1242, po mongolskim podboju Rumu. Wspierany przez niektórych gruzińskich możnowładców, udał się wówczas do [[Karakorum (stolica)|Karakorum]], by ubiegać się o tron Gruzji po śmierci ciotki. W 1245, gdy Rusudan zmarła, Mongołowie polecili, by Gruzją rządzili wspólnie syn zmarłej królowej Dawid (jako Dawid Młodszy) oraz syn Jerzego IV (Dawid Starszy)<ref name=":0" />. Między obydwoma władcami od początku toczyła się zacięta rywalizacja o władzę, ułatwiająca Mongołom kontrolowanie ziem gruzińskich<ref>Baranowski B., Baranowski K., ''Historia...'', s. 79.</ref>. Wspólne rządy braci trwały do 1259<ref name=":0" />.

W wymienionym roku Dawid VI (Młodszy) stanął na czele powstania przeciwko Mongołom, poniósł jednak klęskę i musiał uciekać do Gruzji zachodniej ([[Imeretia|Imeretii]]), a jego bunt został brutalnie spacyfikowany<ref>Baranowski B., Baranowski K., ''Historia...'', s. 80.</ref>. Dawid Starszy, jako Dawid VII, pozostał królem Gruzji wschodniej. Wschodnia Gruzja pod jego rządami była regularnie plądrowana przez najazdy Mongołów<ref>D. Rayfield, ''Edge...'', s. 133.</ref>.

W 1260 [[Hulagu-chan]] rozkazał Dawidowi VII udzielić sobie pomocy w wojnie z [[Sułtanat Mameluków|Mamelukami]]. Król, mając w pamięci straty poniesione przez Gruzinów podczas poprzedniej kampanii na Bliskim Wschodzie, odmówił i otwarcie zbuntował się przeciwko Mongołom, którzy w odwecie spustoszyli gruzińską prowincję [[Samcche-Dżawachetia|Samcche]]. Nie byli jednak w stanie zająć głównych twierdz buntowników i w 1261 opuścili wschodnią Gruzję. Wycofując się, zajęli Tbilisi i zamordowali żonę Dawida VII [[Gwanca Kachaberidze|Gwancę]]; sam król zdołał schronić się w [[Kutaisi]] u swojego kuzyna. W 1262 Dawid VII zawarł z Mongołami pokój i wrócił do dawnej stolicy<ref name=":0" />.

W 1263 armia Dawida VII brała udział w wojnie toczonej przez [[Ilchanidzi|Ilchanidów]] ze [[Złota Orda|Złota Ordą]]<ref name=":0" />, w latach 1263-1264 wojska gruzińskie wspólnie z siłami Hulagu-chana wypędziły [[Berke-chan|Berke-chana]] z [[Szyrwan|Szyrwanu]] i splądrowały całą prowincję<ref>D. Rayfield, Edge..., s. 134.</ref>. Pod wpływem konfliktów na dworze królewskim i zniszczeń, jakie przyniosły najazdy mongolskie, prowincja Samcche w 1266 wypowiedziała Dawidowi VII posłuszeństwo i przyłączyła się wprost do państwa Ilchanidów<ref name=":0" />. Cztery lata później Dawid VII zmarł na tyfus w mongolskim obozie wojskowym<ref>D. Rayfield, ''Edge...'', s. 135.</ref>. Na tron wstąpił jego syn [[Dymitr II (król Gruzji)|Dymitr]]<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Baranowski B., Baranowski K., ''Historia Gruzji'',  Warszawa, Wrocław: 1987. {{ISBN|8304023458}}.
* Mikaberidze A., ''Historical Dictionary of Georgia'', Rowman & Littlefield, Blue Ridge Summit 2015, {{ISBN|9781442241466}}.
* {{Cytuj|autor = Donald Rayfield |tytuł = Edge of Empires: A History of Georgia |data = 2012 |isbn = 1780230303 |miejsce = London |wydawca = Reaktion Books |oclc = 829059436 }}
{{Królowie Gruzji}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dynastia Bagrationi]]
[[Kategoria:Zmarli w 1270]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Imperium Mongolskim]]
[[Kategoria:Ludzie związani z państwem Ilchanidów]]
[[Kategoria:Władcy Gruzji]]

title: Dawid VII

Poprzednik: Rusudan

Następca: Dymitr II

Ojciec: Jerzy IV Lasza

Małżeństwo:
Dżigda Hatun
Gwanca Kachaberidze

Dzieci:
Jerzy, Tamara
Dymitr II


text:
# Zasada neutralności pieniądza
Zasada neutralności pieniądza – występuje wówczas, gdy zmiany podaży pieniądza prowadzą wyłącznie do proporcjonalnego dostosowania się wielkości nominalnych i nie wpływają na realne zmienne ekonomiczne, takie jak produkcja, bezrobocie, czy realny kurs walutowy.
Ekonomiści, zwłaszcza głównego nurtu, uznają, iż pieniądz jest neutralny w średnim i długim horyzoncie czasowym. W krótkim okresie uznawana jest hipoteza braku neutralności pieniądza, gdyż wzrost podaży pieniądza powoduje spadek jego ceny – stopy procentowej, co przekłada się na wzrost możliwości produkcyjnych gospodarki oraz konsumpcyjnych społeczeństwa. Neutralność pieniądza oznacza, że stymulowanie koniunktury gospodarczej za pomocą powiększania ilości pieniądza w obiegu jest całkowicie nieskuteczne i prowadzi do wzrostu tempa inflacji, nie zaś do zwiększenia produkcji i zatrudnienia.
Niekiedy mówi się o superneutralności pieniądza, cesze silniejszej niż własność neutralności pieniądza. Ta superneutralność oznacza, że nie tylko zmiana podaży pieniądza nie ma wpływu na realną gospodarkę, ale także, że tempo wzrostu podaży pieniądza nie ma żadnego wpływu na zmienne realne. W tym przypadku płace nominalne i ceny pozostają proporcjonalne do nominalnej podaży nie tylko w odpowiedzi na jednorazowe, trwałe zmiany nominalnej podaży pieniądza, ale także w odpowiedzi na trwałe zmiany tempa wzrostu nominalnej podaży pieniądza.
Wiele wskazuje na to, że pierwszym, który pisał o neutralności pieniądza, był David Hume w eseju z 1752 roku On Money. Sam termin został użyty po raz pierwszy przez ekonomistów na kontynencie europejskim na początku XX wieku, ale jego popularność wzrosła po wygłoszonych przez Friedricha von Hayeka wykładach w LSE w 1931 roku, potem opublikowanych w książce Prices and Production.
Milton Friedman (1969) pokazał, jak mogłaby wyglądać taka neutralność pieniądza w eksperymencie myślowym, w którym opisał sytuację, kiedy to helikopter przelatuje nad krajem i rozrzuca pieniądze w taki sposób, że salda gotówkowe każdej osoby podwajają się w dokładnie tym samym momencie – wpływają w tej samej proporcji i w tym samym czasie na salda gotówkowe wszystkich podmiotów gospodarczych.

## Różne podejścia do problematyki neutralności pieniądza
Zasada neutralności pieniądza jest pojmowana w różny sposób przez odmienne „szkoły ekonomiczne” reprezentujące zróżnicowane teorie:
- Neoklasycy – opierali się głównie na zasadzie neutralności pieniądza. Zakładali jednak jedynie długotrwałą neutralność pieniądza, co oznaczało, że impulsy monetarne mogły wytrącać gospodarkę z równowagi w krótkim okresie, ale na dłuższą metę nie miały większego wpływu na wielkość produkcji i zatrudnienia.

- Keynesiści – bazowali na aktywnej polityce gospodarczej i w związku z tym odrzucali założenie o neutralności pieniądza, zarówno w krótkim, jak i w długim okresie.

- Monetaryści – prowadzili atak na „keynesowską ortodoksję”. Poprzez analizę portfelową wyjaśnili neutralność pieniądza. Według monetarystów wzrost podaży pieniądza nie łączy się bezpośrednio ze wzrostem odpowiadającej mu stopy procentowej, a ze spadkiem stóp procentowych od pozostałych aktywów, w tym również kapitału. Wówczas zwiększona podaż zostaje zaakceptowana przez podmioty gospodarcze i ludzie chcąc pozbyć się nadmiernej ilości pieniądza nabywają inne aktywa. Na skutek tego następuje wzrost ich cen i spadek rentowności. Rośnie w wyniku tego procesu względna atrakcyjność pieniądza i skłonność do zaakceptowania jego zwiększonej ilości w portfelach aktywów. W związku z tym pewna ilość dotychczas nieatrakcyjnych przedsięwzięć zostanie podjęta, co zwiększy w gospodarce podaż funkcjonującego kapitału, poziom produkcji i bogactwa.

- Robert Lucas – twierdził, iż racjonalność podmiotów gospodarczych w zasadzie wyklucza możliwość wpływania na poziom produkcji i zatrudnienia w gospodarce za pomocą ekspansywnej polityki pieniężnej nawet w krótkim okresie. Ponadto ewentualna zdolność władz gospodarczych do jakiegokolwiek wpływania na wielkości realne jest tym mniejsza, im bardziej niestabilna była sytuacja ekonomiczna w przeszłości.

title: Zasada neutralności pieniądza

wikitext:
'''Zasada neutralności pieniądza''' – występuje wówczas, gdy zmiany [[podaż pieniądza|podaży pieniądza]] prowadzą wyłącznie do proporcjonalnego dostosowania się wielkości nominalnych i nie wpływają na realne zmienne ekonomiczne, takie jak produkcja, [[bezrobocie]], czy realny [[kurs walutowy]].

Ekonomiści, zwłaszcza głównego nurtu, uznają, iż [[pieniądz]] jest neutralny w średnim i długim horyzoncie czasowym. W krótkim okresie uznawana jest hipoteza braku neutralności pieniądza, gdyż wzrost podaży pieniądza powoduje spadek jego ceny – [[stopa procentowa|stopy procentowej]], co przekłada się na wzrost możliwości produkcyjnych gospodarki oraz konsumpcyjnych społeczeństwa. Neutralność pieniądza oznacza, że stymulowanie koniunktury gospodarczej za pomocą powiększania ilości pieniądza w obiegu jest całkowicie nieskuteczne i prowadzi do wzrostu tempa [[inflacja|inflacji]], nie zaś do zwiększenia produkcji i zatrudnienia.

Niekiedy mówi się o superneutralności pieniądza, cesze silniejszej niż własność neutralności pieniądza<ref>Michał Brzoza-Brzezina, Bohdan Kłos, Adam Kot, Tomasz Łyziak, ''[https://static.nbp.pl/publikacje/materialy-i-studia/142.pdf Hipoteza neutralności pieniądza]'', Materiały i Studia 02-03.2002, NBP. Dostęp: 2.04.2014.</ref>. Ta superneutralność oznacza, że nie tylko zmiana [[podaż]]y pieniądza nie ma wpływu na realną gospodarkę, ale także, że tempo wzrostu podaży pieniądza nie ma żadnego wpływu na zmienne realne. W tym przypadku płace nominalne i ceny pozostają proporcjonalne do nominalnej podaży nie tylko w odpowiedzi na jednorazowe, trwałe zmiany nominalnej podaży pieniądza, ale także w odpowiedzi na trwałe zmiany tempa wzrostu nominalnej podaży pieniądza.

Wiele wskazuje na to, że pierwszym, który pisał o neutralności pieniądza, był [[David Hume]] w eseju z 1752 roku ''On Money''. Sam termin został użyty po raz pierwszy przez ekonomistów na kontynencie europejskim na początku XX wieku, ale jego popularność wzrosła po wygłoszonych przez [[Friedrich Hayek|Friedricha von Hayeka]] wykładach w LSE w 1931 roku, potem opublikowanych w książce ''Prices and Production''.

[[Milton Friedman]] (1969) pokazał, jak mogłaby wyglądać taka neutralność pieniądza w [[eksperyment myślowy|eksperymencie myślowym]], w którym opisał sytuację, kiedy to helikopter przelatuje nad krajem i rozrzuca pieniądze w taki sposób, że salda gotówkowe każdej osoby podwajają się w dokładnie tym samym momencie – wpływają w tej samej proporcji i w tym samym czasie na salda gotówkowe wszystkich podmiotów gospodarczych.

== Różne podejścia do problematyki neutralności pieniądza ==
Zasada neutralności pieniądza jest pojmowana w różny sposób przez odmienne „szkoły ekonomiczne” reprezentujące zróżnicowane teorie:

* [[Szkoła neoklasyczna|Neoklasycy]] – opierali się głównie na zasadzie neutralności pieniądza. Zakładali jednak jedynie długotrwałą neutralność pieniądza, co oznaczało, że impulsy monetarne mogły wytrącać gospodarkę z równowagi w krótkim okresie, ale na dłuższą metę nie miały większego wpływu na wielkość produkcji i zatrudnienia.

* [[Keynesizm|Keynesiści]] – bazowali na aktywnej [[Polityka gospodarcza|polityce gospodarczej]] i w związku z tym odrzucali założenie o neutralności pieniądza, zarówno w krótkim, jak i w długim okresie.

* [[Monetaryzm|Monetaryści]] – prowadzili atak na „keynesowską ortodoksję”. Poprzez [[analiza portfelowa|analizę portfelową]] wyjaśnili neutralność pieniądza. Według monetarystów wzrost podaży pieniądza nie łączy się bezpośrednio ze wzrostem odpowiadającej mu stopy procentowej, a ze spadkiem stóp procentowych od pozostałych aktywów, w tym również [[kapitał (ekonomia)|kapitału]]. Wówczas zwiększona podaż zostaje zaakceptowana przez podmioty gospodarcze i ludzie chcąc pozbyć się nadmiernej ilości pieniądza nabywają inne aktywa. Na skutek tego następuje wzrost ich cen i spadek [[Rentowność|rentowności]]. Rośnie w wyniku tego procesu względna atrakcyjność pieniądza i skłonność do zaakceptowania jego zwiększonej ilości w portfelach aktywów. W związku z tym pewna ilość dotychczas nieatrakcyjnych przedsięwzięć zostanie podjęta, co zwiększy w gospodarce podaż funkcjonującego kapitału, poziom produkcji i bogactwa.

* [[Robert Lucas Jr.|Robert Lucas]] – twierdził, iż racjonalność podmiotów gospodarczych w zasadzie wyklucza możliwość wpływania na poziom produkcji i zatrudnienia w gospodarce za pomocą [[Ekspansywna polityka pieniężna|ekspansywnej polityki pieniężnej]] nawet w krótkim okresie. Ponadto ewentualna zdolność władz gospodarczych do jakiegokolwiek wpływania na wielkości realne jest tym mniejsza, im bardziej niestabilna była sytuacja ekonomiczna w przeszłości.

== Zobacz też ==
* [[Efekt Cantillona]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Milton Friedman: ''The Optimum Quantity of Money and other essays'', Aldine Publishing Company, Chicago 1969
* ''Leksykon polityki gospodarczej'', Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2005
* ''Polityka gospodarcza'', Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Pieniądz]]