text:
# Wiktor Kaliciński
Wiktor Franciszek Kaliciński (ur. 10 sierpnia 1894 lub 18 sierpnia 1896, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski lekarz patolog, anatomopatolog, doktor nauk medycznych, specjalista balsamowania zwłok, szambelan papieski, major lekarz Wojska Polskiego, legionista, ofiara zbrodni katyńskiej.

## Życiorys
Urodził się jako syn Tadeusza i Marii, z domu Buratowska. Absolwent c. k. gimnazjum w Nowym Targu, gdzie 15 marca 1915 złożył przedwczesny (wojenny) egzamin dojrzałości (Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku podało, że Wiktor Kaliciński zdał maturę w 1915 w Gimnazjum Filologicznym w Tarnowie). Podczas nauki szkolnej należał do Drużyn Podhalańskich i Związku Strzeleckiego. W trakcie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w szeregach I Brygady Legionów Polskich w VI batalionie. Został ranny w bitwie pod Krzywopłotami. W szeregach Legionów był do 3 lutego 1916. Później działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1919 został ranny. W listopadzie 1919 awansowany do stopnia podporucznika, skierowany do Dywizji Strzelców Podhalańskich, od czerwca 1920 służył w pociągu sanitarnym. W 1921 odkomenderowany ze służby celem ukończenia studiów medycznych, które prowadził z przerwami od 1915. Dyplom doktora wszechnauk lekarskich uzyskał w 1925 na Uniwersytecie Warszawskim ze specjalizacją anatomii patologicznej. Został pracownikiem Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, w którym pracował kolejno na stanowisku wykładowcy, jako asystent, starszy asystent, kierownik pracowni, po czym został kierownikiem Pracowni Anatomopatologicznej. Generał dr Jan Kołłątaj-Srzednicki, komendant CWS, nazwał go „wybitnym anatomopatologiem”. Był kierownikiem Zakładu Patologii w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Współpracował z Instytutem Radowym w Warszawie. Prowadził badania w dziedzinie patologii, a także w zakresie komórek nowotworowych. W latach 30. XX w. kierował Przychodnią Przeciwgruźliczą w Warszawie i pracował w niej na stanowisku rentgenologa. Był działaczem i skarbnikiem w Polskim Towarzystwie Radiologicznym, członkiem Komitetu Walki z Rakiem, Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Był sekretarzem redakcji czasopisma „Nowotwory”.
Został awansowany do stopnia kapitana w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 (w 1928 był zweryfikowany z lokatą 25). W 1934 awansowany do stopnia majora. Był przydzielony do kadry oficerskiej służby zdrowia, krótkotrwale skierowany do Szpitala Rejonowego w Katowicach, później do Oficerskiej Szkoły Sanitarnej, od 1934 do Szkoły Podchorążych Sanitarnych.
Do połowy 1935 dr Kaliciński wykonał dwanaście zabiegów balsamowania zwłok, w tym ciał ministra Huberta Lindego (1926), ministra Bronisława Pierackiego (1934) oraz Jakuba Ksawerego Potockiego (1934). Po śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 maja 1935 roku (którego Wiktor Kaliciński znał i był z nim związany) podjął się balsamowania ciała po raz trzynasty. W nocy z 12 na 13 maja 1935 roku mjr dr Wiktor Kaliciński i dr Józef Laskowski działając pod presją czasu wyjęli mózg i zabezpieczyli go do dalszych badań (aby mózg nadawał się do badań, nie mogło minąć więcej niż 24 godziny od śmierci); w 1938 została wydana monografia pt. Mózg Józefa Piłsudskiego opracowana pod redakcją prof. Maksymiliana Rosego. Lekarze wyjęli jego serce (które zostało pochowane obok szczątków jego matki na cmentarzu na Rossie w Wilnie) oraz wykonali sekcję zwłok Marszałka i pracowali nad jego konserwacją i balsamowaniem (mumifikacją). W późniejszym czasie Wiktor Kaliciński dokonywał poprawek w tym zakresie, a 21 października 1935 w krypcie św. Leonarda na Wawelu uczestniczył także w przeniesieniu zwłok Naczelnika do innej trumny.
Ponadto był członkiem Związku Legionistów i Związku Podhalan. Działał w Komitecie Budowy Pomnika dla Uczczenia Pamięci Członków Służby Zdrowia Poległych za Ojczyznę za czas od 1927 do 1930. Otrzymał tytuł szambelana papieskiego.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 wraz z kadrą Centrum Wyszkolenia Sanitarnego ewakuował się na tereny wschodnie, a po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Osadzony tam inny dr Jan Zienkiewicz zapisał w swoim dzienniku (odnalezionym w czasie ekshumacji z 1943), iż dr Wiktor Kaliciński wygłaszał dla współosadzonych odczyty o balsamowaniu zwłok Marszałka Piłsudskiego w 1935 i innych kwestiach związanych z jego osobą. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji biura politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1716. Zwłoki rozpoznał dr Marian Wodziński, powołany przez Polski Czerwony Krzyż jako biegły sądowy w skład komisji dla zbadania miejsca zbrodni, który był krewnym szwagierki Mariana Wodzińskiego Krystyny z Drezińskich. Przy zwłokach Wiktora Kalicińskiego zostały odnalezione m.in. pismo ze Szpitala Wojskowego nr 504, wizytówka, karta szczepień, blok notesowy, kalendarzyk kieszonkowy, kartka z nazwiskiem doktora oraz wizytówka z treścią: „W razie śmierci zawiadomić żonę moją Kalicińską, Warszawa, Matejki 6 m. 1, 7 września 1939”.
Był żonaty z Anną, z domu Drezińską, z którą miał córkę Małgorzatę (po mężu Buraczewska) i syna Kajetana.

## Upamiętnienie
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
12 listopada 2012 jego nazwisko zostało umieszczone na jednej z tablic poświęconej profesorom i uczniom nowotarskiego gimnazjum poległym i pomordowanym w czasie wojen.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (2 sierpnia 1931)[15][16]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937)[17][18]
- Krzyż I Brygady „Za wierną służbę”
- Pro Ecclesia et Pontifice (Watykan, 1937)[19]

title: Wiktor Kaliciński

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Wiktor Kaliciński
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              = Wiktor Kaliciński 2.JPG
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet mjr.svg
 |stopień              = [[major]] lekarz
 |data urodzenia       = 10 sierpnia 1894 lub 18 sierpnia 1896
 |miejsce urodzenia    =
 |data śmierci         = wiosna 1940
 |miejsce śmierci      = [[Katyń]]
 |lata służby          = 1914–1940
 |siły zbrojne         = [[Plik:Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png|20px]] [[Armia Austro-Węgier]]
[[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja             = [[Plik:Orzełek legionowy.svg|20px]] [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legiony Polskie]]
 |jednostki            =
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]] ([[kampania wrześniowa]])
 |późniejsza praca     = lekarz
 |odznaczenia          = {{order|KN|KN}} {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|PEP}}
{{order|PL-OZWS}}
 |commons              =
}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Wiktor Kaliciński
 |grafika                   = nie
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[10 sierpnia]] [[1894]] lub [[18 sierpnia]] [[1896]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = [[1940]]
 |miejsce śmierci           = [[Katyń]]
 |zawód                     = lekarz patolog
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |tytuł naukowy             = [[Doktor (stopień naukowy)|doktor]]
 |stanowisko                = kierownik Pracowni Anatomopatologicznej
 |pracodawca                = [[Centrum Wyszkolenia Sanitarnego]]
 |rodzice                   = Tadeusz
Maria (z d. Buratowska)
 |małżeństwo                = Anna (z d. Drezińska)
 |dzieci                    = Małgorzata, Kajetan
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Wiktor Kaliciński
}}
'''Wiktor Franciszek Kaliciński''' (ur. [[10 sierpnia]] [[1894]] lub [[18 sierpnia]] [[1896]]<ref group=uwaga>Zarówno {{cytuj stronę|url=http://www.muzeumwp.pl/oficerowie/?letter=K&page=4|tytuł=Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie}} jak i {{cytuj stronę|url=https://archive.is/20140714050608/http://officersdatabase.appspot.com/oficer/Kalici%C5%84ski_Wiktor_10_8_1894|tytuł=Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914–1939}} podały datę urodzenia 10 sierpnia 1894. Natomiast {{Cytuj książkę | tytuł = Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/plain-content?id=100761}}, {{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20160404203245/http://www.radaopwim.gov.pl/media/pliki/Ksiega_Cmentarna_Katyn.zip | tytuł = Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń}}, {{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20141214171835/http://mjp.najlepszemedia.pl/wykaz-legionistow/wykaz/legionista/kalicinski-2|tytuł=Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku}} i {{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20140714050621/http://www.katedrapolowa.pl/ofiary.php?strona=113&imie1=&imie2=&nazwisko=&miejsce=|tytuł=Katedra polowa Wojska Polskiego}} wskazały datę urodzenia 18 sierpnia 1896.</ref>, zm. wiosną [[1940]] w [[Katyń|Katyniu]]) – [[Polska|polski]] [[lekarz]] [[Patologia|patolog]], anatomopatolog, [[Doktor (stopień naukowy)|doktor]] nauk medycznych, specjalista balsamowania zwłok, [[szambelan papieski]], [[major]] lekarz [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], [[Legiony Polskie (1914–1918)|legionista]], ofiara [[zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]].

== Życiorys ==
[[Plik:Józef Laskowski, Wiktor Kaliciński (1935).JPG|thumb|left|240px|Lekarze Józef Laskowski i Wiktor Kaliciński przy pracowni Anatomopatologicznej Centrum Wyszkolenia Sanitarnego (1935)]]
Urodził się jako syn Tadeusza i Marii, z domu Buratowska. Absolwent [[I Liceum Ogólnokształcące im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu|c. k. gimnazjum]] w [[Nowy Targ|Nowym Targu]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://podhaleregion.pl/index.php/spoleczenstwo/edukacja/8151-bohaterowie-dw%C3%B3ch-wojen,-ludzie-z-katy%C5%84skiej-listy|tytuł=Bohaterowie dwóch wojen, ludzie z katyńskiej listy|data=9 kwietnia 2014|opublikowany=podhaleregion.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref>, gdzie 15 marca 1915 złożył przedwczesny (wojenny) egzamin dojrzałości<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.goszczynski.nowytarg.pl/absolwenci.php?go=1914_15|tytuł=Absolwenci C.K. Gimnazjum 1914–1915|opublikowany=goszczynski.nowytarg.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref> ([[Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku]] podało, że Wiktor Kaliciński zdał maturę w 1915 w Gimnazjum Filologicznym w Tarnowie). Podczas nauki szkolnej należał do [[Drużyny Podhalańskie|Drużyn Podhalańskich]] i [[Związek Strzelecki|Związku Strzeleckiego]]. W trakcie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] wstąpił do [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]] i służył w szeregach [[I Brygada Legionów Polskich|I Brygady Legionów Polskich]] w VI batalionie. Został ranny w bitwie pod Krzywopłotami. W szeregach Legionów był do 3 lutego 1916. Później działał w [[Polska Organizacja Wojskowa|Polskiej Organizacji Wojskowej]].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]]. W czerwcu 1919 został ranny. W listopadzie 1919 awansowany do stopnia [[podporucznik]]a, skierowany do Dywizji Strzelców Podhalańskich, od czerwca 1920 służył w pociągu sanitarnym. W 1921 odkomenderowany ze służby celem ukończenia studiów medycznych, które prowadził z przerwami od 1915. Dyplom doktora wszechnauk lekarskich uzyskał w 1925<ref name="msw">{{Cytuj książkę | tytuł = Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego | wydawca = [[Ministerstwo Spraw Wojskowych]]. Departament Zdrowia | miejsce = Warszawa | data = 1931 | strony = 24 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/plain-content?id=100761}}</ref> na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]] ze specjalizacją anatomii patologicznej. Został pracownikiem [[Centrum Wyszkolenia Sanitarnego]] w Warszawie, w którym pracował kolejno na stanowisku wykładowcy, jako asystent, starszy asystent, kierownik pracowni, po czym został kierownikiem Pracowni Anatomopatologicznej. Generał dr [[Jan Kołłątaj-Srzednicki]], komendant CWS, nazwał go „wybitnym anatomopatologiem”. Był kierownikiem Zakładu Patologii w [[Szpital Ujazdowski w Warszawie|Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie]]. Współpracował z [[Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie|Instytutem Radowym]] w Warszawie. Prowadził badania w dziedzinie patologii, a także w zakresie [[komórka nowotworowa|komórek nowotworowych]]. W latach 30. XX w. kierował Przychodnią Przeciwgruźliczą w Warszawie i pracował w niej na stanowisku rentgenologa. Był działaczem i skarbnikiem w Polskim Towarzystwie Radiologicznym, członkiem Komitetu Walki z Rakiem, Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Był sekretarzem redakcji czasopisma [[Nowotwory (czasopismo)|„Nowotwory”]].

Został awansowany do stopnia [[Kapitan (ranga)|kapitana]] w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927{{r|msw}} (w 1928 był zweryfikowany z lokatą 25). W 1934 awansowany do stopnia [[major]]a. Był przydzielony do kadry oficerskiej służby zdrowia, krótkotrwale skierowany do Szpitala Rejonowego w Katowicach, później do Oficerskiej Szkoły Sanitarnej, od 1934 do [[Centrum Wyszkolenia Sanitarnego|Szkoły Podchorążych Sanitarnych]].

Do połowy 1935 dr Kaliciński wykonał dwanaście zabiegów balsamowania zwłok, w tym ciał ministra [[Hubert Linde|Huberta Lindego]] (1926), ministra [[Bronisław Pieracki|Bronisława Pierackiego]] (1934) oraz [[Jakub Ksawery Potocki|Jakuba Ksawerego Potockiego]] (1934). Po śmierci Marszałka [[Józef Piłsudski|Józefa Piłsudskiego]] 12 maja 1935 roku (którego Wiktor Kaliciński znał i był z nim związany<ref name="tajemn">{{cytuj stronę|url=http://dziennikzwiazkowy.com/komentarze/posiad-tajemnic-katynia/|tytuł=Posiadł tajemnicę Katynia|data=14 października 2011|opublikowany=dziennikzwiazkowy.com|data dostępu=2014-07-12}}</ref>) podjął się balsamowania ciała po raz trzynasty. W nocy z 12 na 13 maja 1935 roku mjr dr Wiktor Kaliciński i dr [[Józef Laskowski (patolog)|Józef Laskowski]] działając pod presją czasu wyjęli [[mózgowie|mózg]] i zabezpieczyli go do dalszych badań<ref>{{cytuj książkę|autor=Wacław Jędrzejewicz|tytuł=Kronika życia Józefa Piłsudskiego, 1867–1935|tom=t. 2|wydawca=Polska Fundacja Kulturalna|rok=1977|strony=520}}</ref> (aby mózg nadawał się do badań, nie mogło minąć więcej niż 24 godziny od śmierci<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20140714045152/http://historia.focus.pl/swiat/gdzie-jestes-marszalku--776|tytuł=Gdzie jesteś, Marszałku?|opublikowany=historia.focus.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref>); w 1938 została wydana monografia pt. ''[[Mózg Józefa Piłsudskiego]]'' opracowana pod redakcją prof. [[Maksymilian Rose|Maksymiliana Rosego]]. Lekarze wyjęli jego serce (które [[Pogrzeb Józefa Piłsudskiego#Pogrzeb serca marszałka|zostało pochowane]] obok szczątków jego matki na [[Cmentarz Na Rossie|cmentarzu na Rossie]] w [[Wilno|Wilnie]]) oraz wykonali sekcję zwłok Marszałka i pracowali nad jego konserwacją i balsamowaniem (mumifikacją). W późniejszym czasie Wiktor Kaliciński dokonywał poprawek w tym zakresie, a 21 października 1935 w [[krypta św. Leonarda na Wawelu|krypcie św. Leonarda]] na [[Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie|Wawelu]] uczestniczył także w przeniesieniu zwłok Naczelnika do innej trumny.

Ponadto był członkiem [[Związek Legionistów Polskich|Związku Legionistów]] i [[Związku Podhalan]]. Działał w Komitecie Budowy Pomnika dla Uczczenia Pamięci Członków Służby Zdrowia Poległych za Ojczyznę za czas od 1927 do 1930<ref>{{cytuj stronę|url=http://books.google.pl/books?id=zrg6mwEACAAJ&dq=inauthor:%22Wiktor+Kalici%C5%84ski%22&hl=pl&sa=X&ei=eEfBU4_hNsG7Pe6bgIgP&ved=0CCMQ6AEwAQ|tytuł=Sprawozdanie z działalności Komitetu Budowy Pomnika dla Uczczenia Pamięci Członków Służby Zdrowia Poległych za Ojczyznę za czas od 1927 do 1930|opublikowany=google.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref>. Otrzymał tytuł [[Szambelan papieski|szambelana papieskiego]].

Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] 1939 wraz z kadrą Centrum Wyszkolenia Sanitarnego ewakuował się na tereny wschodnie, a po [[Agresja ZSRR na Polskę|agresji ZSRR na Polskę]] został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w [[Kozielsk]]u. Osadzony tam inny dr [[Jan Zienkiewicz (zm. 1940)|Jan Zienkiewicz]] zapisał w swoim dzienniku (odnalezionym w czasie ekshumacji z 1943), iż dr Wiktor Kaliciński wygłaszał dla współosadzonych odczyty o balsamowaniu zwłok Marszałka Piłsudskiego w 1935 i innych kwestiach związanych z jego osobą<ref>{{Cytuj książkę | autor = [[Janusz Zawodny]] | tytuł = Pamiętniki znalezione w Katyniu | strony = 194, 195 | wydawca = [[Editions Spotkania]] | miejsce = [[Paryż]] | data = 1989 | isbn = 2-86914-044-4}}</ref>. Wiosną 1940 został przetransportowany do [[Katyń|Katynia]] i rozstrzelany przez funkcjonariuszy [[Obwodowy Zarząd NKWD w Smoleńsku|Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku]] oraz pracowników [[NKWD]] przybyłych z [[Moskwa|Moskwy]] na mocy decyzji [[Biuro polityczne|biura politycznego]] KC [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|WKP(b)]] z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego [[Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu|Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu]], gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1716. Zwłoki rozpoznał dr [[Marian Wodziński]]{{r|tajemn}}, powołany przez [[Polski Czerwony Krzyż]] jako biegły sądowy w skład komisji dla zbadania miejsca zbrodni, który był krewnym szwagierki Mariana Wodzińskiego Krystyny z Drezińskich. Przy zwłokach Wiktora Kalicińskiego zostały odnalezione m.in. pismo ze Szpitala Wojskowego nr 504, wizytówka, karta szczepień, blok notesowy, kalendarzyk kieszonkowy, kartka z nazwiskiem doktora oraz wizytówka z treścią: ''„W razie śmierci zawiadomić żonę moją Kalicińską, Warszawa, Matejki 6 m. 1, 7 września 1939”''<ref>{{Cytuj książkę | autor = [[Andrzej Leszek Szcześniak]] | tytuł = Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk | wydawca = Alfa | miejsce = Warszawa | data = 1989 | strony = 74 | isbn = 83-7001-294-9}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20170828184149/http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=35&sub=635|tytuł=Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.|opublikowany=stankiewicze.com|data dostępu=2014-07-12}}</ref>.

Był żonaty z Anną, z domu Drezińską, z którą miał córkę Małgorzatę (po mężu Buraczewska<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.wim.mil.pl/255-uncategorised/400-uroczysto-sadzenia-qdbu-pamiciq|tytuł=Uroczystość sadzenia „Dębu Pamięci”|opublikowany=wim.mil.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.tlw.waw.pl/index.php?id=24&newsy_id=148 | tytuł = 90. rocznica odzyskania niepodległości | autor = Wiesława Granowska | opublikowany = tlw.waw.pl | data dostępu = 2016-04-10}}</ref>) i syna Kajetana.

== Upamiętnienie ==
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej [[Aleksander Szczygło]] awansował go pośmiertnie do stopnia [[podpułkownik]]a<ref>Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.</ref>. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.policja.pl/download/1/11217/Katyn-listaosobzamordowanychmianowanychposmiertnienawyzszestopnie.pdf|tytuł=Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie|opublikowany=policja.pl|data dostępu=2014-07-12}}</ref>.

{{fakt|12 listopada 2012 jego nazwisko zostało umieszczone na jednej z tablic poświęconej profesorom i uczniom nowotarskiego gimnazjum poległym i pomordowanym w czasie wojen.|data=2016-01}}

== Ordery i odznaczenia ==
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] (2 sierpnia 1931)<ref>{{Monitor Polski|1931|178|260}} „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.</ref><ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości | czasopismo = [[Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych]] | strony = 366 | data = Nr 8 z 11 listopada 1931 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=72384}}</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (19 marca 1937)<ref>{{Monitor Polski|rok=1937|numer=64|pozycja=96}} „za zasługi w służbie wojskowej”.</ref><ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej | czasopismo = [[Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych]] | wolumin = Nr 1 | strony = 3 | data = 19 marca 1937 | url = http://www.wbc.poznan.pl/publication/56757}}</ref>
* [[Odznaka „Za wierną służbę”|Krzyż I Brygady „Za wierną służbę”]]
* [[Pro Ecclesia et Pontifice]] ([[Watykan]], 1937)<ref>{{Cytuj pismo | czasopismo = [[Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych]] | tytuł = Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej | strony = 39 | data = Nr 2 z 11 listopada 1937 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=72775}}</ref>

== Zobacz też ==
* [[jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20160404203245/http://www.radaopwim.gov.pl/media/pliki/Ksiega_Cmentarna_Katyn.zip | tytuł = Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń | data = 2000 | opublikowany = [[Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa]] | strony = 244 | data dostępu = 2014-07-12}}
* {{cytuj stronę|autor=Agnieszka Maj|url=http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/2743662,cale-zycie-czekala-na-meza-ktory-zginal-w-katyniu,id,t.html|tytuł=Całe życie czekała na męża, który zginął w Katyniu|data=14 kwietnia 2010|opublikowany=dziennikpolski24.pl|data dostępu=2014-07-12}}
* {{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20180121071718/http://wykaz.muzeumpilsudski.pl/wykaz-legionistow/wykaz/legionista/29743-kalicinski|tytuł=Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Wiktor Kaliciński|opublikowany=[[Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku]]|data dostępu=2014-07-12}}
* {{cytuj stronę|url=https://archive.is/20140714050608/http://officersdatabase.appspot.com/oficer/Kalici%C5%84ski_Wiktor_10_8_1894|tytuł=Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914–1939. Wiktor Kaliciński|opublikowany=officersdatabase.appspot.com|data dostępu=2014-07-12}}
* {{cytuj stronę|autor=Zygmunt Wiśniewski|url=http://www.oil.org.pl/xml/nil/gazeta/numery/n2010/n201003/n20100332|tytuł=Lekarzy losy wojenne (10) – Droga do Katynia|opublikowany=oil.org.pl|data dostępu=2014-07-12|archiwum=https://web.archive.org/web/20140714153949/http://www.oil.org.pl/xml/nil/gazeta/numery/n2010/n201003/n20100332|zarchiwizowano=2014-07-14}}
* {{cytuj stronę|autor=Bogusław Kwiatkowski|url=http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kultura/ksiazki/179680,1,fragment-ksiazki-mumie-wladcy-swieci-tyrani.read|tytuł=Fragment książki „Mumie. Władcy, święci, tyrani”|data=19 listopada 2009|opublikowany=polityka.pl|data dostępu=2014-07-12}}
* {{Cytuj książkę | autor = Jan Bohdan Gliński | tytuł = Słownik biograficzny lekarzy i farmaceutów ofiar drugiej wojny światowej | wydawca = [[Naczelna Izba Lekarska]] | miejsce = Warszawa | data = 1997, 1999, 2003 | id = {{ISBN|83-85842-22-5}}, {{ISBN|83-903219-3-9}}, {{ISBN|83-879444-89-0}} | tom = I–III | url = http://web.archive.org/web/20141126222906/http://www.nowotwory.edu.pl/pobierz.php?id=2095}}
* {{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20140714050620/http://www.katyn-pamietam.pl/hero/1837.html|tytuł=Wiktor Kaliciński|opublikowany=katyn-pamietam.pl|data dostępu=2014-07-12}}
* {{Cytuj książkę | url = https://www.memo.ru/media/uploads/2022/01/21/killed_in_katyn.pdf | inni = Лариса Еремина (red.) | tytuł = Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów obozu NKWD w Kozielsku, rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (b) z 5 marca 1940 roku | rok = 2015 | wydawca = [[Stowarzyszenie Memoriał]] | miejsce = Moskwa | isbn = 978-5-78700-123-5 | odn = {{odn/id|Убиты в Катыни|2015}}}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Kalici%C5%84ski,_Wiktor_(1896--1940)%22 Wiktor Kaliciński – publikacje] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kaliciński, Wiktor}}
[[Kategoria:Członkowie Drużyn Podhalańskich]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Legionistów Polskich]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914)]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Nowym Targiem]]
[[Kategoria:Majorowie lekarze II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie Centrum Wyszkolenia Sanitarnego]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu]]
[[Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice]]
[[Kategoria:Polscy patolodzy]]
[[Kategoria:Szambelanowie papiescy]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1896]]
[[Kategoria:Wykładowcy uczelni i szkół wojskowych II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Wykładowcy warszawskich szkół i uczelni wyższych]]
[[Kategoria:Zmarli w 1940]]
[[Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich]]

title: Wiktor Kaliciński

Data urodzenia: 10 sierpnia 1894 lub 18 sierpnia 1896

Data i miejsce śmierci: wiosna 1940 · Katyń

Siły zbrojne: Armia Austro-Węgier · Wojsko Polskie

Formacja: Legiony Polskie

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Późniejsza praca: lekarz

title: Wiktor Kaliciński

Data i miejsce śmierci: 1940 · Katyń

Zawód, zajęcie: lekarz patolog

Tytuł naukowy: doktor

Stanowisko: kierownik Pracowni Anatomopatologicznej

Pracodawca: Centrum Wyszkolenia Sanitarnego

Rodzice: Tadeusz · Maria (z d. Buratowska)

Małżeństwo: Anna (z d. Drezińska)

Dzieci: Małgorzata, Kajetan


text:
# Parafia św. Jacka w Częstochowie
Parafia Świętego Jacka w Częstochowie – rzymskokatolicka parafia, położona w dekanacie Częstochowa – św. Wojciecha, archidiecezji częstochowskiej w Polsce, erygowana w 1982. Jej terytorium zostało wydzielone z parafii Opatrzności Bożej.

## Kościoły i kaplice
W parafii znajdują się:
- Kościół św. Jacka w Częstochowie
- Kaplica pw. św. Ojca Pio

## Zasięg parafii
Ulice: Batalionów Chłopskich, Białoszewskiego, Cyganowskiego, Cyprysowa, Czapskiego, Czechowicza, Fertnera, Grochowiaka, Kontkiewicza, Korzeniowskiego, Lazurowa, Malewskiej, Micińskiego, Norwida, Ossolińskiego, Pajęcza, Parandowskiego, Piłkarska, Rędzińska, Sabatowskiego, Sasankowa, Sąsiedzka, Staffa, Szaniawskiego, Tenisowa, Warszawska (nr. 351-480), Widłaków, Wypoczynku, Zarankiewicza, Zawilcowa, Zegadłowicza.

## Proboszczowie
- ks. Stanisław Szafraniec (1981–1986)
- ks. Józef Zielonka (1986–2017)
- ks. Rafał Panek (od 1 lipca 2017)

wikiname: plwiki

title: Parafia św. Jacka w Częstochowie

in_language: pl

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Świętego Jacka
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Częstochowa - kościół św. Jacka 2022-03-01 (2).jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Częstochowa]]
 |adres                   = ul. Warszawska 452a<br />42-200 Częstochowa
 |data powołania          = 29 kwietnia 1982
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[archidiecezja częstochowska|częstochowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Częstochowa – św. Wojciecha|Częstochowa – św. Wojciecha]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = Kościół św. Jacka w Częstochowie
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Rafał Panek
 |wezwanie                = [[Jacek Odrowąż|św. Jacka]]
 |dzień wspomnienia       = [[17 sierpnia]]
 |kod mapy                = Częstochowa
 |współrzędne             = 50°50′21″N 19°10′2″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://www.swjacek.c0.pl
}}
'''Parafia Świętego Jacka w Częstochowie''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] [[parafia]], położona w [[Dekanat Częstochowa – św. Wojciecha|dekanacie Częstochowa – św. Wojciecha]], [[archidiecezja częstochowska|archidiecezji częstochowskiej]] w Polsce, erygowana w 1982. Jej terytorium zostało wydzielone z [[Parafia Opatrzności Bożej w Częstochowie|parafii Opatrzności Bożej]].

== Kościoły i kaplice  ==
W parafii znajdują się<ref>{{Cytuj stronę | url = http://kuriaczestochowa.pl/parafie/dekanaty/sw-wojciecha-bm-w-czestochowie/czestochowa-sw-jacka/ | tytuł = Informacje o parafii na stronie archidiecezji częstochowskiej | opublikowany = kuriaczestochowa.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160803214844/http://kuriaczestochowa.pl/parafie/dekanaty/sw-wojciecha-bm-w-czestochowie/czestochowa-sw-jacka/ | zarchiwizowano = 2016-08-03}} (strona archiwalna)</ref>:
* [[Kościół św. Jacka w Częstochowie]]
* Kaplica pw. św. Ojca Pio

== Zasięg parafii ==
'''Ulice:''' Batalionów Chłopskich, Białoszewskiego, Cyganowskiego, Cyprysowa, Czapskiego, Czechowicza, Fertnera, Grochowiaka, Kontkiewicza, Korzeniowskiego, Lazurowa, Malewskiej, Micińskiego, Norwida, Ossolińskiego, Pajęcza, Parandowskiego, Piłkarska, Rędzińska, Sabatowskiego, Sasankowa, Sąsiedzka, Staffa, Szaniawskiego, Tenisowa, Warszawska (nr. 351-480), Widłaków, Wypoczynku, Zarankiewicza, Zawilcowa, Zegadłowicza.

== Proboszczowie ==
* ks. Stanisław Szafraniec (1981–1986)
* ks. Józef Zielonka (1986–2017)
* ks. Rafał Panek (od 1 lipca 2017)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = http://swjacek.c0.pl/rys-historyczny/ |tytuł = Rys historyczny – Parafia świętego Jacka w Częstochowie |opublikowany = swjacek.c0.pl |data dostępu = 2019-03-13}}

{{Parafie dekanatu Częstochowa – św. Wojciecha}}
{{Kościoły dekanatu Częstochowa – św. Wojciecha}}
[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Częstochowie|Jacka]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Jacka|Częstochowa]]

title: Parafia Świętego Jacka

Państwo: Polska

Siedziba: Częstochowa

Adres: ul. Warszawska 452a · 42-200 Częstochowa

Data powołania: 29 kwietnia 1982

Wyznanie: katolickie

Kościół:
rzymskokatolicki
Kościół św. Jacka w Częstochowie

Archidiecezja: częstochowska

Dekanat: Częstochowa – św. Wojciecha

Proboszcz: ks. Rafał Panek

Wezwanie: św. Jacka

Wspomnienie liturgiczne: 17 sierpnia


text:
# Żyżyca (stacja kolejowa)
Żyżyca (ros. Жижица) – stacja kolejowa w miejscowości Żyżyca, w rejonie kunjińskim, w obwodzie pskowskim, w Rosji. Położona jest na linii Moskwa - Siebież.

## Historia
Stacja powstała na początku XX w. na linii moskiewsko-windawskiej pomiędzy stacjami Staraja Toropa i Kuńja.

title: Żyżyca (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Żyżyca
 |nazwa oryginalna           = {{k|ru|Жижица}}
 |zdjęcie                    = Железнодорожная станция Жижица.jpg
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = RUS
 |miejscowość                = [[Żyżyca]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 1
 |liczba krawędzi peronowych = 1
 |kasy                       =
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa Rżew – Wielkie Łuki|Rżew – Wielkie Łuki]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = RU-PSK
 |współrzędne                = 56°16'53.7"N 31°20'58.3"E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Żyżyca''' ({{w języku|ru|Жижица}}) – [[stacja kolejowa]] w miejscowości [[Żyżyca]], w [[Rejon kunjiński|rejonie kunjińskim]], w [[obwód pskowski|obwodzie pskowskim]], w [[Rosja|Rosji]]. Położona jest na linii [[Moskwa]] - [[Siebież]].

== Historia ==
Stacja powstała na początku XX w. na linii moskiewsko-[[Windawa (miasto)|windawskiej]] pomiędzy stacjami [[Staraja Toropa (stacja kolejowa)|Staraja Toropa]] i [[Kuńja (stacja kolejowa)|Kuńja]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.bazakolejowa.pl/mapy/38-1508304206-2.jpg | tytuł =Schemat dróg żelaznych europejskiej części Rosji (1912) | opublikowany = | data = | język =ru | data dostępu = 2022-11-22}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url =https://railwayz.info/photolines/station/4578 | tytuł =Станция Жижица | opublikowany =railwayz.info | data = | język =ru | data dostępu = 2022-11-22}}
* {{Cytuj stronę | url =http://retromap.ru/1420013_56.279412,31.353263 | tytuł =2001 Карта России | opublikowany = | data = | język =ru | data dostępu = 2022-11-22}}

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Żyżyca
|linia         = [[Linia kolejowa Rżew – Wielkie Łuki|Rżew – Wielkie Łuki]]
|kilometr      = 425,39
|poprzedni     = [[Rusanowo (stacja kolejowa)|Rusanowo]]
|poprzedni_km  = 10,16
|następny      = [[Kodosno (przystanek kolejowy)|Kodosno]]
|następny_km   = 5,31
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w rejonie kunjińskim]]

title: ŻyżycaЖижица

Państwo: Rosja

Miejscowość: Żyżyca


text:
# Teatr Niewidzialnych Dzieci
Teatr Niewidzialnych Dzieci – powieść dla młodzieży Marcina Szczygielskiego wydana przez Instytut Wydawniczy Latarnik w 2016 r.

## Fabuła
Część I, Młody Las – Rok 1981. Dziesięcioletni Michał od trzeciego roku życia mieszka w domach dziecka na Śląsku. Jego rodzice zginęli w wypadku, a babcia, która opiekowała się później chłopcem, zmarła. Michał początkowo mieszkał w Domu Małego Dziecka w Rybniku, a gdy skończył siedem lat, został przeniesiony do Domu Dziecka „Młody Las” w Siemianowicach Śląskich. Wrażliwy chłopiec wydaje się dość dobrze przystosowany się życia w placówkach opiekuńczych – barwnie i z humorem opowiada o rządzących nimi regułach – ale jednocześnie jest zamknięty w sobie i wystrzega się ze wszystkich sił jakiegokolwiek emocjonalnego zaangażowania w relacjach z opiekunami i innymi wychowankami. Dwie najbliższe mu osoby w „Młodym Lesie” to wychowawczyni Jola i kolega z grupy, Kiwaczek. Michał świadomie pozwala sobie na bliższe relacje z nimi, bo uważa te kontakty za „bezpieczne”: wychowawczyni jest niezwykle otyła (nikt nie zaproponuje jej lepszej pracy, bo ludzie niezbyt lubią grube osoby), a kolega opóźniony w rozwoju (pewnie zostanie w »Młodym Lesie« dłużej, niż ja). Michał opowiada o swoich idolach (na pierwszym miejscu jest Mirosław Hermaszewski), a przy okazji kreśli tło historyczne epoki schyłku PRL-u z niekończącymi się kolejkami przed sklepami i solidarnościowym zrywem. Pewnego dnia okazuje się, że ciocia Jola i Kiwaczek znikają z „Młodego Lasu” – ona otrzymuje jednak lepszą propozycję pracy, a kolega zostaje odesłany do matki. Świat Michała rozpada się jak domek z kart. Chłopiec przechodzi załamanie nerwowe, trafia pod opiekę lekarzy. Z pomocą przychodzi mu była wychowawczyni Jola, która organizuje przeniesienie chłopca do innego, bardziej rodzinnego domu dziecka położonego pod Lublinem. Michał prosto ze szpitala wyjeżdża do „Dębowego Lasu”.
Część II, Dębowy Las – Nowa placówka okazuje się zupełnie inna od tych, które wcześniej poznał Michał. Oprócz niego mieszka w niej jedynie dziesięciu innych wychowanków, a relacje z opiekunami są przyjacielskie. Wkrótce po przybyciu Michała do „Dębowego Lasu” zjawia się w nim także Sylwia, czternastoletnia, nieco egzaltowana wielbicielka teatru. Sylwia wkrótce zaraża swoją miłością do teatru kolegów i koleżanki – razem zakładają amatorski „Teatr Niewidzialnych Dzieci”, a na czele trupy staje Sylwia. Michałowi zostaje powierzona rola dramaturga – ma stworzyć tekst pierwszej sztuki, którą dzieci wystawią w „Dębowym Lesie”. Powstaje spektakl Solidarność Niewidzialnych, czyli zwycięstwo, a jego premiera zostaje wyznaczona na 13 grudnia 1981 r. Rankiem tego dnia dzieci budzą się w „Dębowym Lesie” same – okazuje się, że ich opiekunka zniknęła w nocy, prawdopodobnie została aresztowana. Z telewizji dowiadują się, że w Polsce został wprowadzony stan wojenny. Dzieciom trudno jest pojąć, co właściwie oznacza ten komunikat, ale jasnym się staje, że muszą odwołać premierę. Sylwia jednak nie daje za wygraną i postanawia, że spektakl zostanie wystawiony kilka dni później na lubelskim placu Po Farze. Wychowankowie wyruszają z dekoracjami, kostiumami i rekwizytami do miasta, instalują scenę i rozpoczynają przedstawienie. Jednak efekt jaki wywołuje spektakl okazuje się zupełnie inny, niż spodziewali się młodzi twórcy „Teatru Niewidzialnych Dzieci” i na zawsze zmienia ich losy.

## Przesłanie
Obraz życia młodych wychowanków domów dziecka w powieści staje się paralelą życia obywateli naszego kraju w epoce PRL-u.

## Przekaz historyczny
Powieść Teatr Niewidzialnych Dzieci przedstawia niezwykle realistyczny, drobiazgowy obraz życia małych mieszkańców polskich domów dziecka na przełomie lat 70. i 80. z punktu widzenia jednostki uwikłanej w obowiązujący w nich system opieki. Młody czytelnik poznaje nie tylko realia placówek, ale też dowiaduje się, jaki efekt wywierały na psychikę wychowanków i jak wpływały na kształtowanie się ich osobowości. W szerszym kontekście powieść przybliża czytelnikom historię schyłku komunizmu w Polsce – w szczególności kulminacyjny jej moment, jakim stało się wprowadzenie stanu wojennego, obserwowanego tu i relacjonowanego przez dzieci, nie do końca świadome kontekstu politycznego wydarzenia. Z recenzji Joanny Olech, zamieszczonej na IV okładce książki:

Wzruszenie i komiczna groteska konkurują ze sobą na przemian w tej książce. Autor pozwala swoim młodym czytelnikom zajrzeć w realia Polski minionej i w niełatwą egzystencję dziecka z „bidula”.

## Nagrody i wyróżnienia
- 2016 – I Nagroda w IV edycji Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży[10][11]
- 2016 – Wyróżnienie w literackim konkursie Książka Roku IBBY 2016[12].
- 2017 – Nagroda Główna w IX Konkursie Literatury Dziecięcej im. Haliny Skrobiszewskiej (ex aequo z powieścią Klątwa dziewiątych urodzin) i umieszczenie tytułu na Liście Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej[13].
- 2017 – 24. Ogólnopolska Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego – Nagroda Czytelników oraz Wyróżnienie[14].
- 2019 – Nagroda Specjalna Dziecko jest najważniejsze w literackim konkursie Książka Roku IBBY 2019[15].

## Przekłady na języki obce
- Bułgaria, 2019 – Театърът на невидимите деца, tłumaczenie: Lina Vassileva, wydawnictwo Trud, ISBN 978-954-3986-06-4[16]

- Język łużycki, 2019 – Dźiwadło njewidźomnych dźěći, tłumaczenie: Jan Měškank, wydawnictwo Domowina-Verlag GmbH, ISBN 978-3-7420-2542-5[17]

- Rosja, 2021 * Театр невидимых детей), tłumaczenie: Ирина Адельгейм, wydawnictwo Albus Corvus[18]

- Ukraina, 2018 – Театр Невидимих Дітей, tłumaczenie: Bożena Antoniak, wydawnictwo Urbino, ISBN 978-966-2647-53-2[19]

## Informacje dodatkowe
W powieści wymieniane są i przybliżane młodym czytelnikom takie postaci historyczne, jak Janusz Korczak, Anton Makarenko, Włodzimierz Lenin, Edward Gierek, Wojciech Jaruzelski i Lech Wałęsa, a także osoby funkcjonujące na początku lat 80. w masowej świadomości Polaków – Mirosław Hermaszewski, Izabela Trojanowska, czy Zbigniew Boniek.
18 listopada 2023 r. w szczecińskim Teatrze Lalek „Pleciuga” odbyła się premiera adaptacji scenicznej książki. Spektakl  Teatr Niewidzialnych Dzieci wyreżyserował Przemysław Jaszczak a scenicznej adaptacji powieści podjęła się Magdalena Miklarz.

title: Teatr Niewidzialnych Dzieci

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Teatr Niewidzialnych Dzieci
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Marcin Szczygielski]]
 |tematyka          = [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]
[[Stan wojenny w Polsce (1981–1983)|stan wojenny]]
[[dom dziecka]]
 |typ utworu        = [[powieść młodzieżowa]]
[[powieść historyczna]]
[[Powieść społeczno-obyczajowa|powieść obyczajowa]]
[[powieść psychologiczna]]
 |data powstania    = [[2015 w literaturze|2015]]
 |miejsce wydania   = [[Polska]]
 |język             = [[Język polski|polski]]
 |data wydania      = 24 maja [[2016 w literaturze|2016]]
 |wydawca           = [[Instytut Wydawniczy Latarnik]]
 |poprzednia        = ''[[Arka Czasu]]''
 |następna          = ''[[Czarownica piętro niżej]]''
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Teatr Niewidzialnych Dzieci''' – powieść dla młodzieży [[Marcin Szczygielski|Marcina Szczygielskiego]] wydana przez [[Instytut Wydawniczy Latarnik]] w [[2016 w literaturze|2016]] r.<ref>{{Cytuj stronę |url = http://latarnik.com.pl/pl/p/Teatr-niewidzialnych-dzieci-/373 |tytuł = ''„Teatr Niewidzialnych Dzieci” Marcin Szczygielski'' |autor = |opublikowany = [[Instytut Wydawniczy Latarnik]] |data dostępu = 2016-12-12}}</ref>

== Fabuła ==
'''''Część I, Młody Las''''' – Rok 1981. Dziesięcioletni Michał od trzeciego roku życia mieszka w [[Dom dziecka|domach dziecka]] na [[Śląsk]]u. Jego rodzice zginęli w wypadku, a babcia, która opiekowała się później chłopcem, zmarła. Michał początkowo mieszkał w Domu Małego Dziecka w [[Rybnik]]u, a gdy skończył siedem lat, został przeniesiony do Domu Dziecka „Młody Las” w [[Siemianowice Śląskie|Siemianowicach Śląskich]]. Wrażliwy chłopiec wydaje się dość dobrze przystosowany się życia w placówkach opiekuńczych – barwnie i z humorem opowiada o rządzących nimi regułach – ale jednocześnie jest zamknięty w sobie i wystrzega się ze wszystkich sił jakiegokolwiek emocjonalnego zaangażowania w relacjach z [[Wychowawca|opiekunami]] i innymi [[Sieroctwo społeczne|wychowankami]]. Dwie najbliższe mu osoby w „Młodym Lesie” to wychowawczyni Jola i kolega z grupy, Kiwaczek. Michał świadomie pozwala sobie na bliższe relacje z nimi, bo uważa te kontakty za „bezpieczne”: wychowawczyni jest niezwykle otyła (''nikt nie zaproponuje jej lepszej pracy, bo ludzie niezbyt lubią grube osoby''), a kolega opóźniony w rozwoju (''pewnie zostanie w »Młodym Lesie« dłużej, niż ja''). Michał opowiada o swoich idolach (na pierwszym miejscu jest [[Mirosław Hermaszewski]]), a przy okazji kreśli tło historyczne epoki schyłku [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL-u]] z niekończącymi się kolejkami przed sklepami i [[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|solidarnościowym]] zrywem. Pewnego dnia okazuje się, że ciocia Jola i Kiwaczek znikają z „Młodego Lasu” – ona otrzymuje jednak lepszą propozycję pracy, a kolega zostaje odesłany do matki. Świat Michała rozpada się jak domek z kart. Chłopiec przechodzi [[Kryzys psychiczny|załamanie nerwowe]], trafia pod opiekę lekarzy. Z pomocą przychodzi mu była wychowawczyni Jola, która organizuje przeniesienie chłopca do innego, bardziej rodzinnego domu dziecka położonego pod [[Lublin]]em. Michał prosto ze szpitala wyjeżdża do „Dębowego Lasu”.

'''''Część II, Dębowy Las''''' – Nowa placówka okazuje się zupełnie inna od tych, które wcześniej poznał Michał. Oprócz niego mieszka w niej jedynie dziesięciu innych wychowanków, a relacje z opiekunami są przyjacielskie. Wkrótce po przybyciu Michała do „Dębowego Lasu” zjawia się w nim także Sylwia, czternastoletnia, nieco egzaltowana wielbicielka [[teatr]]u. Sylwia wkrótce zaraża swoją miłością do teatru kolegów i koleżanki – razem zakładają [[Teatr amatorski w Polsce|amatorski]] „Teatr Niewidzialnych Dzieci”, a na czele [[Trupa|trupy]] staje Sylwia. Michałowi zostaje powierzona rola dramaturga – ma stworzyć [[Dramat|tekst pierwszej sztuki]], którą dzieci wystawią w „Dębowym Lesie”. Powstaje spektakl ''Solidarność Niewidzialnych, czyli zwycięstwo'', a jego premiera zostaje wyznaczona na 13 grudnia 1981 r. Rankiem tego dnia dzieci budzą się w „Dębowym Lesie” same – okazuje się, że ich opiekunka zniknęła w nocy, prawdopodobnie została aresztowana. Z telewizji dowiadują się, że w Polsce został wprowadzony [[Stan wojenny w Polsce (1981–1983)|stan wojenny]]. Dzieciom trudno jest pojąć, co właściwie oznacza ten komunikat, ale jasnym się staje, że muszą odwołać premierę. Sylwia jednak nie daje za wygraną i postanawia, że spektakl zostanie wystawiony kilka dni później na lubelskim [[plac Po Farze|placu Po Farze]]. Wychowankowie wyruszają z dekoracjami, kostiumami i rekwizytami do miasta, instalują scenę i rozpoczynają przedstawienie. Jednak efekt jaki wywołuje spektakl okazuje się zupełnie inny, niż spodziewali się młodzi twórcy „Teatru Niewidzialnych Dzieci” i na zawsze zmienia ich losy<ref>{{cytuj stronę |url = http://nieparyz.blogspot.com/2016/06/teatr-niewidzialnych-dzieci-marcin.html |tytuł = ''„Teatr niewidzialnych dzieci” – recenzja książki'' |data = 13 października 2016 |opublikowany = W Nieparyżu |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.strefapsotnika.pl/teatr-niewidzialnych-dzieci-marcin-szczygielski/ |tytuł = ''„Teatr niewidzialnych dzieci” Marcin Szczygielski'' |data = 14 sierpnia 2016 |opublikowany = Strefa Psotnika |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.prowincjonalnanauczycielka.pl/2016/06/marcin-szczygielski-teatr.html |tytuł = ''Marcin Szczygielski „Teatr niewidzialnych dzieci”'' |data = 11 czerwca 2016 |opublikowany = Prowincjonalna Nauczycielka |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://czytanki-przytulanki.blogspot.com/2016/07/mariusz-szczygielski-teatr.html |tytuł = ''Marcin Szczygielski „Teatr niewidzialnych dzieci”'' |data = 19 lipca 2016 |opublikowany = Czytanki Przytulanki |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://allegro.pl/artykul/teatr-niewidzialnych-dzieci-marcin-szczygielski-recenzja-108741 |tytuł = ''Marcin Szczygielski „Teatr niewidzialnych dzieci” – recenzja'' |data = 20 czerwca 2016 |opublikowany = [[Allegro (strona internetowa)|Allegro]] |język = pl |data dostępu = 2016-12-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.empik.com/kultura/przecinek-i-kropka/teatr-niewidzialnych-dzieci-recenzja-ksiazki/ |tytuł = ''„Teatr niewidzialnych dzieci” – recenzja książki'' |data = 13 października 2016 |opublikowany = Przecinek i kropka, [[Empik|empik.com]] |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref>.

== Przesłanie ==
Obraz życia młodych wychowanków domów dziecka w powieści staje się [[Paralelizm (literatura)|paralelą]] życia obywateli naszego kraju w epoce PRL-u<ref>{{Cytuj stronę |url = http://lubimyczytac.pl/ksiazka/306714/teatr-niewidzialnych-dzieci/opinia/33398418#opinia33398418 |tytuł = ''„Teatr Niewidzialnych Dzieci” Marcin Szczygielski'' |autor = |data = 26 czerwca 2016 |opublikowany = lubimyczytać.pl |data dostępu = 2016-12-12}}</ref>.

== Przekaz historyczny ==
Powieść ''Teatr Niewidzialnych Dzieci'' przedstawia niezwykle realistyczny, drobiazgowy obraz życia małych mieszkańców polskich domów dziecka na przełomie lat 70. i 80. z punktu widzenia jednostki uwikłanej w obowiązujący w nich system opieki. Młody czytelnik poznaje nie tylko realia placówek, ale też dowiaduje się, jaki efekt wywierały na [[Psychika|psychikę]] wychowanków i jak wpływały na kształtowanie się ich [[Osobowość|osobowości]]. W szerszym kontekście powieść przybliża czytelnikom historię schyłku [[komunizm]]u w Polsce – w szczególności kulminacyjny jej moment, jakim stało się wprowadzenie stanu wojennego, obserwowanego tu i relacjonowanego przez dzieci, nie do końca świadome kontekstu politycznego wydarzenia<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko = Hanna |imię = Diduszko |autor link = |tytuł = Przemilczany dramat Niewidzilanych Dzieci |czasopismo = [[Nowe Książki]] |wolumin = nr 11/2016 |wydanie = |strony = 94–95 |data = 1 listopada 2016 |wydawca = [[Instytut Książki]] |miejsce = Warszawa |issn = 0137-8562}}</ref>. Z recenzji [[Joanna Olech|Joanny Olech]], zamieszczonej na IV okładce książki:
{{Cytat
 |treść = Wzruszenie i komiczna groteska konkurują ze sobą na przemian w tej książce. Autor pozwala swoim młodym czytelnikom zajrzeć w realia Polski minionej i w niełatwą egzystencję dziecka z „bidula”.
 |autor = autor
 |źródło = [[Joanna Olech]]
 |styl = środek
 |szerokość = 40%
}}

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 2016 – I Nagroda w IV edycji [[Cała Polska czyta dzieciom|Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren]] na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.calapolskaczytadzieciom.pl/wyniki-iv-konkursu-literackiego-im_-astrid-lindgren-na-wspolczesna--ksiazke-dla-dzieci--i-mlodziezy |tytuł = ''Wyniki IV Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży'' |data =  |opublikowany = [[Cała Polska czyta dzieciom|Fundacja ABC XXI Cała Polska czyta dzieciom]] |język =  |data dostępu = 2016-12-12 |archiwum = https://web.archive.org/web/20180123224957/http://www.calapolskaczytadzieciom.pl/wyniki-iv-konkursu-literackiego-im_-astrid-lindgren-na-wspolczesna--ksiazke-dla-dzieci--i-mlodziezy |zarchiwizowano = 23 stycznia 2018 }}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.instytutksiazki.pl/p,czasopisma,,34858,znamy-wyniki-konkursu-im--astrid-lindgren-.html |tytuł = ''Znamy wyniki konkursu im. Astrid Lindgren'' |data = |opublikowany = [[Instytut Książki]] |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref>
* 2016 – Wyróżnienie w literackim konkursie [[Międzynarodowa Izba ds. Książek dla Młodych#Polska Sekcja IBBY|Książka Roku IBBY 2016]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.ibby.pl/?p=3672 |tytuł = ''Konkurs Książka Roku 2016 IBBY rozstrzygnięty!'' |data = 9 grudnia 2016 |opublikowany = [[Międzynarodowa Izba ds. Książek dla Młodych|IBBY]] |język = |data dostępu = 2016-12-12}}</ref>.
* 2017 – Nagroda Główna w IX Konkursie Literatury Dziecięcej im. Haliny Skrobiszewskiej (ex aequo z powieścią ''[[Klątwa dziewiątych urodzin]]'') i umieszczenie tytułu na Liście Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej<ref>{{Cytuj stronę |url = http://ryms.pl/wydarzenie_szczegoly/3662/skarby-muzeum-ksiazki-dzieciecej-2016.html |tytuł = Skarby Muzeum Książki Dziecięcej 2016 |praca = Ryms - wortal o książkach dla dzieci i młodzieży |data dostępu = 2017-06-30 |archiwum = https://web.archive.org/web/20181220230737/http://ryms.pl/wydarzenie_szczegoly/3662/skarby-muzeum-ksiazki-dzieciecej-2016.html |zarchiwizowano = 20 grudnia 2018 }}</ref>.
* 2017 – [[Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego|24. Ogólnopolska Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego]] – Nagroda Czytelników oraz Wyróżnienie<ref>{{Cytuj stronę |url = http://qlturka.pl/2017/069/29/24-ogolnopolska-nagroda-literacka-im-kornela-makuszynskiego-wreczona/ |tytuł = 24. Ogólnopolska Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego wręczona! |autor = Ewa Świerżewska |praca = Qlturka.pl |data = 29 września 2017 |data dostępu = 2017-09-30}}</ref>.
* 2019 – Nagroda Specjalna ''Dziecko jest najważniejsze'' w literackim konkursie Książka Roku IBBY 2019<ref>{{cytuj stronę |url = https://instytutksiazki.pl/aktualnosci,2,poznalismy-laureatow-konkursu-ksiazka-roku-2019-polskiej-sekcji-ibby-%5Brelacja-i-zdjecia%5D,4484.html |tytuł = ''Poznaliśmy laureatów konkursu Książka Roku 2019 Polskiej Sekcji IBBY'' |data = 2019-12-17 |praca = Instytut Książki |data dostępu = 2019-12-19}}</ref>.

== Przekłady na języki obce ==
* [[Bułgaria]], 2019 – ''Театърът на невидимите деца'', tłumaczenie: Lina Vassileva, wydawnictwo Trud, {{ISBN|978-954-3986-06-4}}<ref name="Театърът на невидимите деца">{{Cytuj stronę |url = http://www.trud.cc/?cid=9&pid=11031 |tytuł = Марчин Шчигелски ''Театърът на невидимите деца'' |data = 7 sierpnia 2019 |praca = Trud |data dostępu = 2019-08-07}}</ref>

* [[Języki łużyckie|Język łużycki]], 2019 – ''Dźiwadło njewidźomnych dźěći'', tłumaczenie: Jan Měškank, wydawnictwo Domowina-Verlag GmbH, {{ISBN|978-3-7420-2542-5}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.domowina-verlag.de/kinderbuecher/dziwadlo-njewidzomnych-dzeci.html |tytuł = Dźiwadło njewidźomnych dźěći |data = 11 listopada 2019 |praca = Domowina-Verlag |data dostępu = 2019-12-19}}</ref>

* [[Rosja]], 2021 * ''Театр невидимых детей''), tłumaczenie: Ирина Адельгейм, wydawnictwo Albus Corvus<ref name="Театр невидимых детей">{{Cytuj stronę | url = http://albuscorvus.ru/product/teatr-nevidimyh-detej/ |tytuł = Марцин Щигельский,
Театр невидимых детей | data = 5 czerwca 2021 r | praca = Albus Corvus | data dostępu = 2021-06-05}}</ref>

* [[Ukraina]], 2018 – ''Театр Невидимих Дітей'', tłumaczenie: [[Bożena Antoniak]], wydawnictwo Urbino, {{ISBN|978-966-2647-53-2}}<ref name="Театр Невидимих Дітей">{{Cytuj stronę |url = https://urbino.com.ua/p756296280-teatr-nevidimih-ditej.html |tytuł = Щигельський Марцін ''Театр Невидимих Дітей'' |data = 1 września 2018 |praca = Urbino |data dostępu = 2018-10-21}}</ref>

== Informacje dodatkowe ==
W powieści wymieniane są i przybliżane młodym czytelnikom takie postaci historyczne, jak [[Janusz Korczak]], [[Anton Makarenko]], [[Włodzimierz Lenin]], [[Edward Gierek]], [[Wojciech Jaruzelski]] i [[Lech Wałęsa]], a także osoby funkcjonujące na początku lat 80. w masowej świadomości Polaków – [[Mirosław Hermaszewski]], [[Izabela Trojanowska]], czy [[Zbigniew Boniek]].

18 listopada 2023 r. w szczecińskim [[Teatr Lalek „Pleciuga”|Teatrze Lalek „Pleciuga”]] odbyła się premiera adaptacji scenicznej książki. Spektakl '' Teatr Niewidzialnych Dzieci'' wyreżyserował [[Przemysław Jaszczak]] a scenicznej adaptacji powieści podjęła się [[Magdalena Miklarz]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.pleciuga.pl/spektakl/204/teatr-niewidzialnych-dzieci | tytuł = Teatr niewidzialnych dzieci | autor = | data = 2023-11-18 | praca = www.pleciuga.pl | data dostępu = 2024-03-21}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Marcin Szczygielski}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powieści młodzieżowe Marcina Szczygielskiego]]
[[Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży]]
[[Kategoria:Polskie powieści historyczne]]
[[Kategoria:Polskie powieści obyczajowe]]
[[Kategoria:Polskie powieści psychologiczne]]
[[Kategoria:Powieści z 2016]]

title: Teatr Niewidzialnych Dzieci

Autor: Marcin Szczygielski

Tematyka: PRL · stan wojenny · dom dziecka

Typ utworu: powieść młodzieżowa · powieść historyczna · powieść obyczajowa · powieść psychologiczna

Miejsce wydania: Polska

Język: polski

Wydawca: Instytut Wydawniczy Latarnik

poprzednia · Arka Czasu: następna · Czarownica piętro niżej


text:
# Bălănești (okręg Aluta)
Bălănești – wieś w Rumunii, w okręgu Aluta, w gminie Mărunței. W 2011 roku liczyła 1417 mieszkańców.

title: Bălănești (okręg Aluta)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bălănești
 |nazwa oryginalna             = Bălănești
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Aluta|Aluta]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Mărunței (gmina)|Mărunței]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 1417
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Aluta
 |współrzędne                  = 44°14′50″N 24°28′38″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bălănești''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Aluta|okręgu Aluta]], w [[Mărunței (gmina)|gminie Mărunței]]. W 2011 roku liczyła 1417 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-04-15 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}

{{Gmina Mărunței}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Aluta]]

title: Bălănești

Państwo: Rumunia

Okręg: Aluta

Gmina: Mărunței


text:
# Astove
Astove – atol w archipelagu Aldabra na Oceanie Indyjskim, na Seszelach, leży 38 km na południowy wschód od atolu Cosmoledo.

title: Astove

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Wyspa infobox
 |nazwa               = Astove
 |nazwa oryginalna    =
 |zdjęcie             = Astove Island.JPG
 |opis zdjęcia        = Zdjęcie [[NASA]] wyspy.
 |kontynent           = [[Afryka]]
 |państwo             = SYC
 |akwen               = [[Ocean Indyjski]]
 |archipelag          = [[Aldabra (archipelag)|Aldabra]]
 |powierzchnia        = 4,96
 |długość brzegu      =
 |najwyższy punkt     =
 |liczba ludności     =
 |rok                 =
 |gęstość zaludnienia =
 |kod mapy            = SYC
 |współrzędne         = 10°6′S 47°45′E
 |mapa wyspy          =
 |opis mapy wyspy     =
 |commons             = Category:Astove Island
}}
'''Astove''' – [[atol]] w [[archipelag]]u [[Aldabra (archipelag)|Aldabra]] na [[Ocean Indyjski|Oceanie Indyjskim]], na [[Seszele|Seszelach]], leży 38 km na południowy wschód od atolu [[Cosmoledo]].

== Zobacz też ==
* [[Wyspy Seszeli]]
* [[Wyspy Wewnętrzne]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wyspy Seszeli]]

title: Astove

Kontynent: Afryka

Państwo: Seszele

Akwen: Ocean Indyjski

Archipelag: Aldabra