text:
# Prawo norweskie (Izrael)
Prawo norweskie (hebr. החוק הנורווגי, ha-chok ha-norwegi) – poprawka do Prawa zasadniczego: Kneset uchwalona w Izraelu w 2015 roku, która bazuje na doświadczeniach i zasadach panujących w państwach skandynawskich (głównie w Norwegii).
Wspomniana poprawka jest tak naprawdę artykułem 62 norweskiej konstytucji. Jego zapis stanowi, że każdy mianowany minister musi zrezygnować ze swojego mandatu w parlamencie. Zostają oni automatycznie zastąpieni następnymi w kolejności politykami z list wyborczych. W sytuacji, kiedy minister zrezygnuje lub zostanie odwołany może powrócić do roli parlamentarzysty, w miejsce posła, który go zastąpił wcześniej. Zasada ta ma rozdzielić sprawowane funkcje parlamentarzysty i członka rządu. Takie rozwiązanie stosowane jest także w Belgii, Szwecji i Estonii.

## Wprowadzenie prawa w Izraelu
Poprawka zwana prawem norweskim została przegłosowane w Izraelu w 2015 roku przez dwudziesty Kneset.
Uchwalenie tej poprawki wywołało największe kontrowersje w Zjednoczonym Judaizmie Tory. Ugrupowanie to składa się z dwóch partii: chasydzkiej Agudat Israel oraz niechasydzkiej, litwackiej Sztandar Tory (Degel ha-Tora). Spór wynikał z podziałów w społeczności ortodoksyjnej i wynikających z tego wpływów politycznych i reprezentantów w Knesecie. Degel Ha-Tora bardzo mocno optowała za uchwaleniem poprawki, ponieważ widziała w niej szansę na zwiększenie swoich wpływów w parlamencie i wyrównanie stronnictw w Zjednoczonym Judaizmie Tory. Miałoby do tego dojść w momencie rotacji związanej z wykorzystaniem poprawki. Po wyborach w 2015 roku Zjednoczony Judaizm Tory miał 6 mandatów. Na 7. miejscu ulokował się Ja’akow Aszer. Dzięki temu, że Me’ir Porusz otrzymał tekę ministra edukacji, to Aszer mógł otrzymać mandat i wyrównać liczbę posłów między Agudat Israel a Degel ha-Tora na 3 do 3 (z 4 do 2 na niekorzyść tej drugiej).
Mówiło się, iż w 2015 roku na przegłosowaniu tej poprawki miał skorzystać także Żydowski Dom, który chciał wprowadzić do Knesetu Szuli Mu’alem Rafa’eli.
Praktyki zwalniania mandatu poselskiego w momencie objęcia funkcji ministerialnej stosowane były w Izraelu już wcześniej – w latach 60. i 70. XX wieku czynili tak politycy Niezależnych Liberałów: Mosze Kol i Gidon Hausner.

## Wady i zalety prawa
Israel Democracy Institute (IDI) w ramach swoich analiz opublikował zalety oraz wady takiego rozwiązania prawnego. Za korzyść płynącą z prawa norweskiego uznano, że w miejsce ministrów, którzy są zajęci pracami prowadzonymi w rządzie, do Knesetu mogą dostać się nowi parlamentarzyści skupieni na pracy w Knesecie (jest to argument za wzmocnieniem parlamentu). Dodatkowo łatwiej będzie można osiągnąć kworum oraz poprawi to jakość prac komisji w Knesecie. Za wadę takiego rozwiązania uznano złamanie izraelskiej tradycji nakładania się władzy ustawodawczej na wykonawczą. Poza tym żaden członek rządu nie ma powodu, żeby przestać nagle uczęszczać w obradach parlamentu. IDI uważa, że uchwalenie tego prawa może zostać uznane przez społeczeństwo jako działanie korupcyjne. Za niebezpieczeństwo uznano sytuację, w której prawo norweskie używane byłoby do gry politycznej i prób załamania koalicji rządzących.

title: Prawo norweskie (Izrael)

wikitext:
'''Prawo norweskie''' (hebr. החוק הנורווגי, ''ha-chok ha-norwegi'') – poprawka do ''[[Prawo zasadnicze: Kneset|Prawa zasadniczego: Kneset]]'' uchwalona w [[Izrael]]u w 2015 roku, która bazuje na doświadczeniach i zasadach panujących w [[Skandynawia|państwach skandynawskich]] (głównie w [[Norwegia|Norwegii]]).

Wspomniana poprawka jest tak naprawdę artykułem 62 [[Konstytucja Norwegii|norweskiej konstytucji]]. Jego zapis stanowi, że każdy mianowany minister musi zrezygnować ze swojego mandatu w parlamencie. Zostają oni automatycznie zastąpieni następnymi w kolejności politykami z list wyborczych. W sytuacji, kiedy minister zrezygnuje lub zostanie odwołany może powrócić do roli parlamentarzysty, w miejsce posła, który go zastąpił wcześniej. Zasada ta ma rozdzielić sprawowane funkcje parlamentarzysty i członka rządu<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Chen Fridberg, Gideon Rahat |tytuł = החוק הנורווגי במציאות הישראלית |data dostępu = 2019-05-03 |url = https://www.idi.org.il/articles/26069}}</ref>. Takie rozwiązanie stosowane jest także w [[Belgia|Belgii]], [[Szwecja|Szwecji]] i [[Estonia|Estonii]]<ref>{{Cytuj |autor = Chen Fridberg, Gideon Rahat |tytuł = חוות דעת: "החוק הנורבגי" |data = |data dostępu = 2019-05-03 |url = https://www.idi.org.il/articles/3108}}</ref>.

== Wprowadzenie prawa w Izraelu ==
Poprawka zwana prawem norweskim została przegłosowane w Izraelu w 2015 roku przez [[Dwudziesty Kneset (2015–2019)|dwudziesty Kneset]]<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Jeremy Sharon, Gil Stern Hoffman |tytuł = Knesset passes controversial 'Norwegian Law' |czasopismo = The Jerusalem Post |data = 30.07.2015 |data dostępu = 2019-05-03 |url = https://www.jpost.com/Israel-News/Politics-And-Diplomacy/Knesset-passes-controversial-Norwegian-Law-410563}}</ref>.

Uchwalenie tej poprawki wywołało największe kontrowersje w [[Zjednoczony Judaizm Tory|Zjednoczonym Judaizmie Tory]]. Ugrupowanie to składa się z dwóch partii: [[Chasydyzm|chasydzkiej]] [[Agudat Israel]] oraz niechasydzkiej, [[Mitnagdim|litwackiej]] [[Sztandar Tory]] (Degel ha-Tora). Spór wynikał z podziałów w społeczności ortodoksyjnej i wynikających z tego wpływów politycznych i reprezentantów w [[Kneset|Knesecie]]. Degel Ha-Tora bardzo mocno optowała za uchwaleniem poprawki, ponieważ widziała w niej szansę na zwiększenie swoich wpływów w parlamencie i wyrównanie stronnictw w Zjednoczonym Judaizmie Tory. Miałoby do tego dojść w momencie rotacji związanej z wykorzystaniem poprawki. Po [[Wybory parlamentarne w Izraelu w 2015 roku|wyborach w 2015 roku]] Zjednoczony Judaizm Tory miał 6 mandatów. Na 7. miejscu ulokował się [[Ja’akow Aszer]]. Dzięki temu, że [[Me’ir Porusz]] otrzymał tekę [[Ministerstwo Edukacji (Izrael)|ministra edukacji]], to Aszer mógł otrzymać mandat i wyrównać liczbę posłów między Agudat Israel a Degel ha-Tora na 3 do 3 (z 4 do 2 na niekorzyść tej drugiej)<ref name=":1" />.

Mówiło się, iż w 2015 roku na przegłosowaniu tej poprawki miał skorzystać także [[Żydowski Dom]], który chciał wprowadzić do Knesetu [[Szuli Mu’alem|Szuli Mu’alem Rafa’eli]]<ref name=":0" />.

Praktyki zwalniania mandatu poselskiego w momencie objęcia funkcji ministerialnej stosowane były w Izraelu już wcześniej – w latach 60. i 70. XX wieku czynili tak politycy [[Niezależni Liberałowie|Niezależnych Liberałów]]: [[Mosze Kol]]<ref name = MoszeKol>{{kneset|593|name=Mosze Kol}}</ref> i [[Gidon Hausner]]<ref name = GidonHausner>{{kneset|373|name=Gidon Hausner]}}</ref>.

== Wady i zalety prawa ==
Israel Democracy Institute (IDI) w ramach swoich analiz opublikował zalety oraz wady takiego rozwiązania prawnego. Za korzyść płynącą z prawa norweskiego uznano, że w miejsce ministrów, którzy są zajęci pracami prowadzonymi w rządzie, do [[Kneset]]u mogą dostać się nowi parlamentarzyści skupieni na pracy w Knesecie (jest to argument za wzmocnieniem parlamentu). Dodatkowo łatwiej będzie można osiągnąć kworum oraz poprawi to jakość prac komisji w Knesecie. Za wadę takiego rozwiązania uznano złamanie izraelskiej tradycji nakładania się władzy ustawodawczej na wykonawczą. Poza tym żaden członek rządu nie ma powodu, żeby przestać nagle uczęszczać w obradach parlamentu. IDI uważa, że uchwalenie tego prawa może zostać uznane przez społeczeństwo jako działanie korupcyjne<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Chen Fridberg, Gideon Rahat |tytuł = החוק הנורווגי – סיבוב נוסף |data = |data dostępu = 2019-05-04 |url = https://www.idi.org.il/articles/3449}}</ref>. Za niebezpieczeństwo uznano sytuację, w której prawo norweskie używane byłoby do gry politycznej i prób załamania koalicji rządzących<ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Polityka Izraela]]
[[Kategoria:Prawo w Izraelu]]
[[Kategoria:2015 w Izraelu]]


text:
# James Preston
James Preston (ur. 30 czerwca 1988 w Casper) – amerykański aktor i model. Najlepiej znany z roli Lukasa Forda w serialu ABC The Gates: Za bramą tajemnic. Brał udział w kampanii reklamowej Abercrombie & Fitch.

## Filmografia

### Filmy fabularne
- 2006: Midnight Clear jako śpiewak
- 2009: The Brotherhood VI: Initiation jako Dough
- 2010: The Binds That Tie Us jako JJ
- 2011: Joshua Tree, 1951: A Portrait of James Dean jako James Dean[5]

### Seriale TV
- 2009: Bezimienni jako Bill
- 2010: Za wszelką cenę jako przystojniak
- 2010: The Gates: Za bramą tajemnic jako Lukas Ford
- 2010: Zaprzysiężeni jako Blake Woods
- 2011: CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku jako Tommy Hill

wikiname: plwiki

title: James Preston

in_language: pl

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = James Preston
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = James preston2.jpg
 |opis grafiki              = James Preston (2010)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = 30 czerwca 1988
 |miejsce urodzenia         = [[Casper (miasto)|Casper]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = aktor, model
 |lata aktywności           = od 2006
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       = http://web.archive.org/web/20180318221113/http://james-preston.net/
}}
'''James Preston''' (ur. [[30 czerwca]] [[1988 w filmie|1988]] w [[Casper (miasto)|Casper]]<ref>{{cytuj stronę | url = https://filmow.com/james-preston-a187899/| tytuł = James Preston (30 de Junho de 1988)| opublikowany =Filmow| język =pt| data dostępu = 2017-10-15}}</ref>) – amerykański aktor i model<ref>{{cytuj stronę | url =https://fanpix.famousfix.com/gallery/james-preston| tytuł = James Preston Pictures| opublikowany =FanPix.Net| język =en| data dostępu = 2018-10-28}}</ref>. Najlepiej znany z roli Lukasa Forda w serialu ABC ''[[The Gates: Za bramą tajemnic]]''<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.interfilmes.com/person_3952230_James.Preston.html| tytuł =Personalidade: James Preston (EUA)| opublikowany =InterFilmes.com| język =pt| data dostępu = 2017-10-15}}</ref>. Brał udział w kampanii reklamowej [[Abercrombie & Fitch]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.listal.com/james-preston_ii| tytuł = James Preston| opublikowany =Listal| język =en| data dostępu = 2017-10-15}}</ref>.

== Filmografia ==
=== Filmy fabularne ===
* [[2006 w filmie|2006]]: ''Midnight Clear'' jako śpiewak
* [[2009 w filmie|2009]]: ''[[The Brotherhood VI: Initiation]]'' jako Dough
* [[2010 w filmie|2010]]: ''The Binds That Tie Us'' jako JJ
* [[2011 w filmie|2011]]: ''Joshua Tree, 1951: A Portrait of James Dean'' jako [[James Dean]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.out.com/movies/2012/12/21/james-dean-dreams-and-sexual-truths|autor=Jeremy Kinser (2012-12-21)|tytuł=James Dean: Dreams and Sexual Truths|opublikowany=out.com|język=en|data dostępu=2018-10-28|archiwum=http://archive.is/JRtv5| zarchiwizowano = 2018-10-28}}</ref>
=== Seriale TV ===
* 2009: ''[[Bezimienni (serial telewizyjny)|Bezimienni]]'' jako Bill
* 2010: ''[[Za wszelką cenę (serial telewizyjny)|Za wszelką cenę]]'' jako przystojniak
* 2010: ''[[The Gates: Za bramą tajemnic]]'' jako Lukas Ford
* 2010: ''[[Zaprzysiężeni]]'' jako Blake Woods
* 2011: ''[[CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku]]'' jako Tommy Hill

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|3169859|James Preston}}
* {{Filmweb|osoba|939402|James Preston}}

{{SORTUJ:Preston, James}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1988]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Amerykańscy modele]]

title: James Preston

Data i miejsce urodzenia: 30 czerwca 1988 · Casper

Zawód: aktor, model


text:
# Aleksander Bychowiec
Aleksander Bychowiec herbu Mogiła (zm. w 1863 w Mogilowcach) – polski historyk amator, odkrywca tzw. Kroniki Bychowca.
Był właścicielem majątku Mogilowce w powiecie wołkowyskim guberni grodzieńskiej.
W latach dwudziestych XIX wieku odnalazł w księgozbiorze rodzinnym rękopis historii Wielkiego Księstwa Litewskiego. W roku 1834 Aleksander Bychowiec przekazał rękopis Teodorowi Narbuttowi, który w roku 1846 ogłosił go drukiem pod nazwą „Kroniki Bychowca”.
Miał dwóch synów: Kazimierza i Stanisława Józefa Daniela (1829—1883), który został generałem-majorem armii carskiej i dowódcą piątego korpusu stacjonującego w Odessie. Stanisław Józef Daniel poślubił Teresę z Druckich-Lubeckich.

title: Aleksander Bychowiec

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Aleksander Bychowiec
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Mogiła.svg
 |opis herbu        = [[Mogiła (herb szlachecki)|Mogiła]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[1863]]
 |miejsce śmierci   = [[Mohylowce (Białoruś)|Mohylowce]]
 |ojciec            =
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              =
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Aleksander Bychowiec''' herbu [[Mogiła (herb szlachecki)|Mogiła]] (zm. w [[1863]] w [[Mohylowce (Białoruś)|Mogilowcach]]) – polski historyk amator, odkrywca tzw. [[Kronika Bychowca|Kroniki Bychowca]].

Był właścicielem majątku [[Mohylowce (Białoruś)|Mogilowce]] w powiecie wołkowyskim [[Gubernia grodzieńska|guberni grodzieńskiej]].

W latach dwudziestych XIX wieku odnalazł w księgozbiorze rodzinnym rękopis historii [[Wielkie Księstwo Litewskie|Wielkiego Księstwa Litewskiego]]. W roku 1834 Aleksander Bychowiec przekazał rękopis [[Teodor Narbutt|Teodorowi Narbuttowi]], który w roku 1846 ogłosił go drukiem pod nazwą „[[Kronika Bychowca|Kroniki Bychowca]]”.

Miał dwóch synów: Kazimierza i Stanisława Józefa Daniela (1829—1883), który został generałem-majorem armii carskiej i dowódcą piątego korpusu stacjonującego w Odessie. Stanisław Józef Daniel poślubił Teresę z Druckich-Lubeckich.

== Bibliografia ==
* [https://en.academic.com/dic.nsf/enwiki/3175045 Academic Dictionary]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bychowiec, Aleksander}}
[[Kategoria:Bychowcowie herbu własnego|Aleksander Bychowiec]]
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIX wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1863]]

title: Aleksander Bychowiec

Data i miejsce śmierci: 1863 · Mohylowce


text:
# Sojuz (rakieta)
Sojuz 11A511 (ros. Союз 11A511) – radziecka rakieta nośna wykorzystywana w latach 1966–1975 dla lotów bezzałogowych i załogowych w programie Sojuz, będąca modyfikacją pocisku balistycznego R-7 przystosowaną do wynoszenia zarówno satelitów, jak i kapsuł załogowych.

## Dane techniczne
Rakieta Sojuz była trzecią modyfikacją pocisku R-7 przeznaczoną do lotów załogowych (po rakietach dla statków Wostok i Woschod).
Wysokość rakiety wynosiła 46 metrów, zaś średnica (1 człon i 4 bloki boczne) 10 m. Udźwig rakiety na niską orbitę okołoziemską wynosił 6,5 t. Rakieta posiadała dwa stopnie. Podobnie jak inne rakiety typu R-7 ta również nie mogła startować z pomocą jednego członu, gdyż silnik RD-108 (ciąg 977 kN) był zbyt słaby, by rakieta mogła oderwać się od ziemi. Stąd użyto czterech bocznych bloków, z 4 silnikami RD-107 każdy o ciągu 944 kN. W drugim członie użyto silnika RD-0110 wytwarzającego ciąg 294 kN, co wystarczało do ostatecznej korekcji orbity. Materiałami pędnymi była mieszanina RG-1 i ciekłego tlenu.

## Historia
Wszystkie starty rakiety Sojuz odbywały się wyłącznie z Kompleksu nr 1 i Kompleksu nr 31 w Bajkonurze, gdyż platforma w Plesiecku nie była gotowa. Pierwszy start odbył się 28 listopada 1966, rakieta wyniosła na orbitę pojazd Kosmos 133. Pierwszy nieudany start odbył się 14 grudnia 1966, zakończył się eksplozją rakiety i zniszczeniem prototypowego pojazdu Sojuz. Drugi udany start miał miejsce 7 lutego 1967, dzięki czemu na orbitę doleciał statek Kosmos 140, który podczas powrotu na Ziemię rozbił taflę lodu na Jeziorze Aralskim i zatonął.
Pierwszym załogowym lotem rakiety była misja Sojuz 1, która rozpoczęła się 23 kwietnia 1967. Lot ten miał tragiczny koniec, gdyż kapsuła powrotna wskutek uszkodzenia systemu spadochronowego roztrzaskała się o grunt, a pilot Sojuza 1 (płk Władimir Komarow) zginął na miejscu.
Ostatni start rakiety Sojuz miał miejsce 24 maja 1975, wynosząc na orbitę pojazd Sojuz 18.

## Starty
1. 28 listopada 1966, 11:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 133; Uwagi: start udany
2. 14 grudnia 1966; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 7K-OK; Uwagi: start nieudany – 27 minut po nieudanej próbie startu i rozpoczęciu wypompowywania paliwa z rakiety załączył się system awaryjnego przerwania startu, doprowadzając do zapalenia się paliwa w zbiornikach 2. stopnia i eksplozji rakiety. W wyniku eksplozji zginęła co najmniej jedna osoba, wielu innych zostało rannych[1].
3. 7 lutego 1967, 03:20 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 140; Uwagi: start udany
4. 23 kwietnia 1967, 00:35 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 1; Uwagi: start udany
5. 27 października 1967, 09:29 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 186; Uwagi: start udany
6. 30 października 1967, 08:12 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 188; Uwagi: start udany
7. 14 kwietnia 1968, 10:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 212; Uwagi: start udany
8. 15 kwietnia 1968, 09:34 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 213; Uwagi: start udany
9. 28 sierpnia 1968, 10:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 238; Uwagi: start udany
10. 25 października 1968, 09:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 2; Uwagi: start udany
11. 26 października 1968, 08:34 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 3; Uwagi: start udany
12. 14 stycznia 1969, 07:30 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 4; Uwagi: start udany
13. 15 stycznia 1969, 07:04 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 5; Uwagi: start udany
14. 11 października 1969, 11:10 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 6; Uwagi: start udany
15. 12 października 1969, 10:44 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 7; Uwagi: start udany
16. 13 października 1969, 10:19 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 8; Uwagi: start udany
17. 1 czerwca 1970, 19:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 9; Uwagi: start udany
18. 22 kwietnia 1971, 23:54 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 10; Uwagi: start udany
19. 26 czerwca 1972, 14:53 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 496; Uwagi: start udany
20. 15 czerwca 1973, 06:00 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 573; Uwagi: start udany
21. 27 września 1973, 12:18 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 12; Uwagi: start udany
22. 30 listopada 1973, 05:20 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 613; Uwagi: start udany
23. 18 grudnia 1973, 11:55 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 13; Uwagi: start udany
24. 27 maja 1974, 07:20 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Kosmos 656; Uwagi: start udany
25. 3 lipca 1974, 18:51 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 14; Uwagi: start udany
26. 26 sierpnia 1974, 19:58 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 15; Uwagi: start udany
27. 10 stycznia 1975, 21:43 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 17; Uwagi: start udany
28. 5 kwietnia 1975, 11:04 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 18-1; Uwagi: start nieudany – silnik 2. stopnia został załączony, jednak nie doszło do rozłączenia 1. i 2. stopnia, kapsuła została rozłączona od modułu serwisowego i wylądowała w górach Ałtaj.
29. 24 maja 1975, 14:58 GMT; miejsce startu: Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
Ładunek: Sojuz 18; Uwagi: start udany

## Konstrukcje pochodne
Rakieta Sojuz, podobnie jak rakieta Wostok, doczekała się swoich konstrukcji pochodnych:
- 1. Sojuz-Ł: testy radzieckiego lądownika księżycowego ŁK.
- 2. Sojuz-M: loty bezzałogowe, pierwsza rakieta Sojuz startująca z Kosmodromu Plesieck.
- 3. Sojuz-U: loty bezzałogowe i załogowe (do 2002), wycofana w 2017.
- 4. Sojuz-U2: loty załogowe i bezzałogowe, jako paliwa używała nafty syntetycznej, wycofana w 1996.
- 5. Sojuz-FG: loty bezzałogowe i załogowe, używana do dziś.
- 6. Sojuz-2: wynoszenie satelitów, pierwsza rakieta Sojuz startująca z Kosmodromu Kourou oraz Wostocznyj.

Konstrukcja rakiety Mołnia-M również została zapożyczona z rakiety Sojuz.

title: Sojuz (rakieta)

wikitext:
{{Rakieta nośna infobox
 |nazwa               =Sojuz 11A511
 |obrazek             =
 |podpis_obrazka      =
 |producent           =[[CSKB-Progress]]
 |rodzina_rakiet      =[[R-7 (rodzina rakiet)|R-7]]
 |starty_wszystkie    =
 |starty_nieudane     =
 |pierwszy_dzień      =28 listopada
 |pierwszy_rok        =1966
 |ostatni_dzień       =24 maja
 |ostatni_rok         =1975
 |koszt_oprac         =
 |koszt_startu        =
 |zdolność_wynoszenia =6,5 t na [[Niska orbita okołoziemska|LEO]]
 |siła_ciągu          =1921
 |długość             =46
 |średnica            =10
 |masa                =310 000
 |człon0_link         =Sojuz 11A511-0
 |człon0_nazwa        =4 × Sojuz 11A511-0
 |człon1_link         =Sojuz 11A511-1
 |człon1_nazwa        =1 × Sojuz 11A511-1
 |człon2_link         =Sojuz 11A511-2
 |człon2_nazwa        =1 × Sojuz 11A511-2
 |człon3_link         =
 |człon3_nazwa        =
 |człon4_link         =
 |człon4_nazwa        =
 |człon5_link         =
 |człon5_nazwa        =
}}
'''Sojuz 11A511''' (ros. Союз 11A511) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecka]] [[rakieta nośna]] wykorzystywana w latach 1966–1975 dla lotów bezzałogowych i załogowych w [[Program Sojuz|programie Sojuz]], będąca modyfikacją [[Międzykontynentalny pocisk balistyczny|pocisku balistycznego]] [[R-7]] przystosowaną do wynoszenia zarówno [[Sztuczny satelita|satelitów]], jak i kapsuł załogowych.

== Dane techniczne ==
[[Plik:Soyuz rocket assembly.jpg|thumb|left|200px|Montaż rakiety Sojuz]]
[[Plik:Soyuz rocket engines.jpg|thumb|Silniki rakiety Sojuz]]
Rakieta Sojuz była trzecią modyfikacją pocisku R-7 przeznaczoną do lotów załogowych (po rakietach dla statków [[Wostok (statek kosmiczny)|Wostok]] i [[Woschod]]).
Wysokość rakiety wynosiła 46 metrów, zaś średnica (1 człon i 4 bloki boczne) 10 m. Udźwig rakiety na [[Niska orbita okołoziemska|niską orbitę okołoziemską]] wynosił 6,5 t. Rakieta posiadała dwa stopnie. Podobnie jak inne rakiety typu R-7 ta również nie mogła startować z pomocą jednego członu, gdyż silnik [[RD-108]] (ciąg 977 kN) był zbyt słaby, by rakieta mogła oderwać się od ziemi. Stąd użyto czterech bocznych bloków, z 4 silnikami [[RD-107]] każdy o ciągu 944 kN. W drugim członie użyto silnika [[RD-0110]] wytwarzającego ciąg 294 kN, co wystarczało do ostatecznej korekcji orbity. Materiałami pędnymi była mieszanina [[RP-1|RG-1]] i [[Ciekły tlen|ciekłego tlenu]].

== Historia ==
Wszystkie starty rakiety Sojuz odbywały się wyłącznie z [[Kompleks startowy nr 1 kosmodromu Bajkonur|Kompleksu nr 1]] i [[Kompleks startowy nr 31 kosmodromu Bajkonur|Kompleksu nr 31]] w [[Bajkonur]]ze, gdyż platforma w [[Kosmodrom Plesieck|Plesiecku]] nie była gotowa. Pierwszy start odbył się 28 listopada 1966, rakieta wyniosła na orbitę pojazd [[Kosmos 133]]. Pierwszy nieudany start odbył się 14 grudnia 1966, zakończył się eksplozją rakiety i zniszczeniem prototypowego pojazdu Sojuz. Drugi udany start miał miejsce 7 lutego 1967, dzięki czemu na orbitę doleciał statek [[Kosmos 140]], który podczas powrotu na Ziemię rozbił taflę lodu na [[Jezioro Aralskie|Jeziorze Aralskim]] i zatonął.

Pierwszym załogowym lotem rakiety była misja [[Sojuz 1]], która rozpoczęła się 23 kwietnia 1967. Lot ten miał tragiczny koniec, gdyż kapsuła powrotna wskutek uszkodzenia systemu spadochronowego roztrzaskała się o grunt, a pilot Sojuza 1 (płk [[Władimir Komarow (kosmonauta)|Władimir Komarow]]) zginął na miejscu.

Ostatni start rakiety Sojuz miał miejsce 24 maja 1975, wynosząc na orbitę pojazd [[Sojuz 18]].

== Starty ==
# [[28 listopada]] [[1966]], 11:00 GMT; ''miejsce startu'': [[Bajkonur]] (LC31), [[Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka|Kazachska SRR]]
''Ładunek'': [[Kosmos 133]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[14 grudnia]] [[1966]]; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 7K-OK]]; ''Uwagi'': '''start nieudany''' – 27 minut po nieudanej próbie startu i rozpoczęciu wypompowywania paliwa z rakiety załączył się system awaryjnego przerwania startu, doprowadzając do zapalenia się paliwa w zbiornikach 2. stopnia i eksplozji rakiety. W wyniku eksplozji zginęła co najmniej jedna osoba, wielu innych zostało rannych<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.astronautix.com/s/soyuz11a511.html | tytuł = Soyuz 11A511 | autor = Mark Wade | opublikowany = Encyclopedia Astronautica | data dostępu = 2017-02-24}}</ref>.
# [[7 lutego]] [[1967]], 03:20 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 140]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[23 kwietnia]] [[1967]], 00:35 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 1]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[27 października]] [[1967]], 09:29 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 186]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[30 października]] [[1967]], 08:12 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 188]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[14 kwietnia]] [[1968]], 10:00 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 212]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[15 kwietnia]] [[1968]], 09:34 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 213]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[28 sierpnia]] [[1968]], 10:00 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 238]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[25 października]] [[1968]], 09:00 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 2]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[26 października]] [[1968]], 08:34 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 3]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[14 stycznia]] [[1969]], 07:30 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 4]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[15 stycznia]] [[1969]], 07:04 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 5]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[11 października]] [[1969]], 11:10 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 6]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[12 października]] [[1969]], 10:44 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 7]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[13 października]] [[1969]], 10:19 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 8]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[1 czerwca]] [[1970]], 19:00 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC31), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 9]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[22 kwietnia]] [[1971]], 23:54 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 10]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[26 czerwca]] [[1972]], 14:53 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 496]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[15 czerwca]] [[1973]], 06:00 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 573]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[27 września]] [[1973]], 12:18 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 12]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[30 listopada]] [[1973]], 05:20 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 613]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[18 grudnia]] [[1973]], 11:55 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 13]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[27 maja]] [[1974]], 07:20 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Kosmos 656]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[3 lipca]] [[1974]], 18:51 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 14]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[26 sierpnia]] [[1974]], 19:58 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 15]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[10 stycznia]] [[1975]], 21:43 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 17]]; ''Uwagi'': '''start udany'''
# [[5 kwietnia]] [[1975]], 11:04 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 18-1]]; ''Uwagi'': '''start nieudany''' – silnik 2. stopnia został załączony, jednak nie doszło do rozłączenia 1. i 2. stopnia, kapsuła została rozłączona od modułu serwisowego i wylądowała w górach Ałtaj.
# [[24 maja]] [[1975]], 14:58 GMT; ''miejsce startu'': Bajkonur (LC1), Kazachska SRR
''Ładunek'': [[Sojuz 18]]; ''Uwagi'': '''start udany'''

== Konstrukcje pochodne ==
[[Plik:Soyuz TMA-9 launch.jpg|mały|upright|Start statku [[Sojuz TMA-9]]]]
Rakieta Sojuz, podobnie jak rakieta Wostok, doczekała się swoich konstrukcji pochodnych:
* 1. [[Sojuz-Ł]]: testy radzieckiego lądownika księżycowego [[Łunnyj korabl|ŁK]].
* 2. [[Sojuz-M]]: loty bezzałogowe, pierwsza rakieta Sojuz startująca z Kosmodromu Plesieck.
* 3. [[Sojuz-U]]: loty bezzałogowe i załogowe (do 2002), wycofana w 2017.
* 4. [[Sojuz-U2]]: loty załogowe i bezzałogowe, jako paliwa używała nafty syntetycznej, wycofana w 1996.
* 5. [[Sojuz-FG]]: loty bezzałogowe i załogowe, używana do dziś.
* 6. [[Sojuz 2 (rakieta)|Sojuz-2]]: wynoszenie satelitów, pierwsza rakieta Sojuz startująca z [[Gujańskie Centrum Kosmiczne|Kosmodromu Kourou]] oraz [[Kosmodrom Wostocznyj|Wostocznyj]].

Konstrukcja rakiety [[Mołnia 8K78M|Mołnia-M]] również została zapożyczona z rakiety Sojuz.

== Przypisy ==
{{Wikicytaty|o Sojuzie|Sojuz}}
{{Przypisy}}
{{Program Sojuz}}

[[Kategoria:Rakiety R-7]]
[[Kategoria:Program Sojuz]]

title: Sojuz 11A511

Producent: CSKB-Progress

Data pierwszego startu: 28 listopada 1966

Zdolność wynoszenia: 6,5 t na LEO


text:
# Elara (księżyc)
Elara (Jowisz VII) – księżyc Jowisza, odkryty przez Charlesa D. Perrine’a z Obserwatorium Licka w dniu 2 stycznia 1905 roku.

## Nazwa
Elara nie otrzymała swojego obecnego imienia aż do roku 1975. Nazwa księżyca pochodzi z mitologii greckiej, Elara była kochanką Zeusa i matką giganta Tytiosa.
Wcześniej satelita był określany jako Jowisz VII, w pewnym okresie proponowano dla niego nazwę Hera.

## Charakterystyka fizyczna
Średnicę Elary ocenia się na około 78 km. Średnia gęstość tego ciała to ok. 2,6 g/cm3, składa się ono głównie z krzemianów. Powierzchnia księżyca jest bardzo ciemna – jego albedo wynosi zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 16,6 magnitudo.
Satelita należy do grupy Himalii.

title: Elara (księżyc)

wikitext:
{{Księżyc infobox
 |nazwa                       = Elara
 |grafika                     = Elara2-LB1-mag17.jpg
 |opis grafiki                = Elara widziana przez ziemski teleskop. Blask widoczny u dołu zdjęcia tworzy światło odbite od Jowisza.
 |alt grafiki                 =
 |planeta                     = Jowisz
 |odkrywca                    = [[Charles Dillon Perrine]]
 |data odkrycia               = 2 stycznia 1905
 |tymczasowe oznaczenie       =
 |półoś wielka                = 11 740 000 km<ref name=ssd/>
 |obwód orbity                =
 |mimośród                    = 0,2108<ref name=ssd/>
 |perycentrum                 =
 |apocentrum                  =
 |okres obiegu                = 259,64 d<ref name=ssd/>
 |prędkość orbitalna          = 3,25 km/s
 |nachylenie do ekliptyki     = 27,945°<ref name=ssd/>
 |nachylenie do orbity        =
 |nachylenie do równika       =
 |nachylenie Laplace          =
 |długość węzła wstępującego  = 115,511°<ref name=ssd/>
 |argument perycentrum        = 142,001°<ref name=ssd/>
 |anomalia średnia            = 330,985°<ref name=ssd/>
 |średnica równikowa          = 78 km
 |wymiary                     =
 |spłaszczenie                =
 |powierzchnia                = ~23 200 km²
 |objętość                    = ~333 000 km³
 |masa                        = 8,7 × 1017 kg
 |średnia gęstość             = 2,6 g/cm³
 |przyspieszenie grawitacyjne = 0,031 m/s²
 |siła ciążenia               =
 |prędkość ucieczki           = 52 m/s
 |okres obrotu wokół osi      = 0,5 d
 |albedo                      = 0,04
 |jasność absolutna           = 10,0[[Wielkość gwiazdowa|m]]
 |jasność obserwowana         = 16,6[[Wielkość gwiazdowa|m]]
 |temperatura powierzchni     = ~124 K
 |ciśnienie atmosferyczne     =
 |skład atmosfery             =
 |commons                     = Category:Elara (moon)
}}
'''Elara''' (Jowisz VII) – [[naturalny satelita|księżyc]] [[Jowisz]]a, odkryty przez [[Charles Dillon Perrine|Charlesa D. Perrine’a]] z [[Obserwatorium Licka]] w dniu 2 stycznia 1905 roku.

== Nazwa ==
Elara nie otrzymała swojego obecnego imienia aż do roku 1975. Nazwa księżyca pochodzi z [[mitologia grecka|mitologii greckiej]], Elara była kochanką [[Zeus]]a i matką giganta [[Tytios]]a.

Wcześniej satelita był określany jako ''Jowisz VII'', w pewnym okresie proponowano dla niego nazwę ''[[Hera]]''.

== Charakterystyka fizyczna ==
Średnicę Elary ocenia się na około 78 km. Średnia gęstość tego ciała to ok. 2,6 g/cm3, składa się ono głównie z [[krzemiany|krzemianów]]. Powierzchnia księżyca jest bardzo ciemna – jego [[albedo]] wynosi zaledwie 0,04. Z [[Ziemia|Ziemi]] można go zaobserwować jako obiekt o [[Obserwowana wielkość gwiazdowa|jasności wizualnej]] co najwyżej 16,6 [[Wielkość gwiazdowa|magnitudo]].

Satelita należy do [[grupa Himalii|grupy Himalii]].

== Zobacz też ==
{{wikisłownik|Elara}}
* [[chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym]]
* [[księżyce Jowisza]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssd>{{cytuj stronę | url = http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_elem | tytuł = Planetary Satellite Mean Orbital Parameters | data dostępu = 2016-02-15 | data = 2013-08-23 | opublikowany = Jet Propulsion Laboratory | język = en}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://ksiezyce.astrowww.pl/jowisz/elara.html | tytuł = Elara | praca = Księżyce Układu Słonecznego | data dostępu = 2016-02-15 | archiwum = https://web.archive.org/web/20111024195725/http://ksiezyce.astrowww.pl/jowisz/elara.html | zarchiwizowano = 2011-10-24 }}
* {{Cytuj stronę | url = https://solarsystem.nasa.gov/moons/jupiter-moons/elara/in-depth | tytuł = Elara | praca = Solar System Exploration | opublikowany = NASA | język = en | data dostępu = 2018-12-15}}

{{Księżyce Jowisza}}
{{Układ Słoneczny}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Księżyce Jowisza]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1905]]

title: Elara

Planeta: Jowisz

Odkrywca: Charles Dillon Perrine

Data odkrycia: 2 stycznia 1905

Średnica równikowa: 78 km

Średnia gęstość: 2,6 g/cm³


text:
# Joachim (patriarcha Jerozolimy)
Joachim – prawosławny patriarcha Jerozolimy w latach 1431–1450.

title: Joachim (patriarcha Jerozolimy)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Joachim
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         =
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Patriarcha Jerozolimy i całej Palestyny
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = Sułtanat mameluków
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Patriarcha Jerozolimy
 |1. funkcja - okres      = 1431–1450
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                 = [[Prawosławny patriarchat Jerozolimy|Patriarchat Jerozolimski]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       = 1431
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Joachim''' – [[prawosławny patriarcha Jerozolimy]] w latach 1431–1450<ref>{{Cytuj stronę |url = https://en.jerusalem-patriarchate.info/apostolic-succession/ |tytuł = Apostolic Succession |strony = en.jerusalem-patriarchate.info |data dostępu = 2020-05-19}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Prawosławny patriarcha Jerozolimy}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Joachim (patriarcha Jerozolimy)}}
[[Kategoria:Prawosławni patriarchowie Jerozolimy]]
[[Kategoria:Zmarli w XV wieku]]

title: Joachim

Kraj działania: Sułtanat mameluków

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Patriarchat Jerozolimski


text:
# Avegno Gordevio
Avegno Gordevio (lmo. Dopo Pont Brola Avegn Gordèv) − miejscowość i gmina w południowej Szwajcarii, w kantonie Ticino, w okręgu (distretto) Vallemaggia, w powiecie (circolo) Maggia. Leży nad rzeką Maggia. Powstała 20 kwietnia 2008 w wyniku połączenia gmin Avegno i Gordevio.

## Demografia
W Avegno Gordevio mieszka 1557 osób. W 2022 roku 10,1% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią.

## Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 407.

title: Avegno Gordevio

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Avegno Gordevio
 |nazwa oryginalna             = Avegno Gordevio
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = CHE Avegno Gordevio COA.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Avegno Gordevio
 |państwo                      = Szwajcaria
 |1. jednostka administracyjna = [[Ticino]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Okręg Vallemaggia|Vallemaggia]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Powiat Maggia|Maggia]]
 |powierzchnia                 = 27,33
 |wysokość                     = 293
 |rok                          = 31 grudnia 2022
 |liczba ludności              = 1557<ref name="SUS">{{Cytuj |autor = Bundesamt für Statistik |tytuł = Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2020 - 2020 {{!}} Tabelle |data = 2021-09-01 |data dostępu = 2022-05-16 |opublikowany = Bundesamt für Statistik |url = https://www.bfs.admin.ch/asset/de/18344290 |język = de}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 57
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 6670, 6672
 |tablice rejestracyjne        = TI
 |plan miasta                  = Karte Gemeinde Avegno-Gordevio 2008.png
 |współrzędne                  = 46°13′N 8°44′E
 |commons                      = Caetgory:Avegno Gordevio
 |www                          = http://www.avegnogordevio.ch
}}
'''Avegno Gordevio''' ([[język lombardzki|lmo.]] ''Dopo Pont Brola Avegn Gordèv'') − miejscowość i [[Gmina polityczna (Szwajcaria)|gmina]] w południowej [[Szwajcaria|Szwajcarii]], w kantonie [[Ticino]], w okręgu ''(distretto)'' [[Okręg Vallemaggia|Vallemaggia]], w powiecie ''(circolo)'' [[Powiat Maggia|Maggia]]. Leży nad rzeką [[Maggia (rzeka)|Maggia]]. Powstała 20 kwietnia 2008 w wyniku połączenia gmin [[Avegno (Avegno Gordevio)|Avegno]] i [[Gordevio]]<ref>[https://hls-dhs-dss.ch/de/articles/049427 Powstanie gminy]</ref>.

== Demografia ==
W Avegno Gordevio mieszka 1557 osób<ref name="SUS" />. W 2022 roku 10,1% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią<ref name="SUS" />.

== Transport ==
Przez teren gminy przebiega droga główna [[Droga główna nr 407 (Szwajcaria)|nr 407]].

== Zobacz też ==
* [[Avegno]]
* [[Gordevio]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat Maggia}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w kantonie Ticino]]
[[Kategoria:Miejscowości w Szwajcarii]]
[[Kategoria:Okręg Vallemaggia]]
[[Kategoria:Powiat Maggia]]

title: Avegno Gordevio

Herb: Flaga

Państwo: Szwajcaria

Kanton: Ticino

Okręg: Vallemaggia

Gmina: Maggia

Tablice rejestracyjne: TI


text:
# Park Michała I
Park Michała I (rum. Parcul Regele Mihai I), do 2017 Park Herăstrău (lub Park Karola II) − największy park w Bukareszcie, założony w 1936 roku wokół jeziora Herăstrău (74 ha). Jego nazwa odnosi się do Michała I, ostatniego króla Rumunii.

## Położenie
Położony w północnej części miasta, obecnie zajmuje powierzchnię ok. 110 ha. Jezioro Herăstrău pośrodku parku jest częścią łańcucha jezior rzeki Colentina.
Park dzieli się na dwie części, otwartą i zamkniętą. W dostępnej za opłatą części zamkniętej mieści się Muzeum Wsi (rum. Muzeul Satului).

## Przeszłość
Pierwotnie obszar ten pokrywało bagno, które zostało osuszone w latach 1930-1935. W ciągu swej historii park otrzymywał różne nazwy w zależności od rumuńskiego systemu politycznego: Park Narodowy, Park Karola II, Park Stalina. Poprzednią apolityczną nazwę powiązano z topografią terenu.

## Roślinność
W parku spośród drzew występują klony, jesiony, topole, wierzby i lipy.

## Galeria
- Expo Flora
- Kwiaty
- Fontanna Modury
- Stare jezioro – wystawa
- Aleja parkowa jesienią
- Jesienne drzewa
- Skansen – dom z Jurilovcy
- Zabudowania gospodarcze
- Cerkiew z Timișeni

title: Park Michała I

wikitext:
[[Plik:Parcul Herastrau.jpg|thumb|250px|Park Herăstrău z widokiem na Casa Presei Libere]]
'''Park Michała I''' ([[Język rumuński|rum.]] ''Parcul Regele Mihai I''), do 2017 '''Park Herăstrău'''<ref name=bh>{{Cytuj stronę | url = https://www.romania-insider.com/bucharest-park-king-michael/ | tytuł = Bucharest's Herastrau park renamed King Michael I park | data = 2017-12-19 | opublikowany = Romania Insider | język = en | data dostępu = 2022-03-19}}</ref> (lub '''Park Karola II''') − największy park w [[Bukareszt|Bukareszcie]]{{fakt|data=2016-10}}, założony w [[1936]] roku wokół jeziora Herăstrău (74 ha). Jego nazwa odnosi się do [[Michał I Rumuński|Michała I]], ostatniego [[Władcy Rumunii|króla Rumunii]]<ref name=bh />.

== Położenie ==
Położony w północnej części miasta, obecnie zajmuje powierzchnię ok. 110 ha. Jezioro Herăstrău pośrodku parku jest częścią łańcucha jezior rzeki [[Colentina]].

Park dzieli się na dwie części, otwartą i zamkniętą. W dostępnej za opłatą części zamkniętej mieści się [[Muzeum Wsi w Bukareszcie|Muzeum Wsi]] (rum. Muzeul Satului).

== Przeszłość ==
Pierwotnie obszar ten pokrywało bagno, które zostało osuszone w latach 1930-1935. W ciągu swej historii park otrzymywał różne nazwy w zależności od rumuńskiego systemu politycznego: Park Narodowy, Park Karola II, Park Stalina. Poprzednią apolityczną nazwę powiązano z topografią terenu.

== Roślinność ==
W parku spośród drzew występują [[klon (roślina)|klony]], [[jesion]]y, [[topola|topole]], [[wierzba|wierzby]] i [[lipa|lipy]].

== Galeria ==
<gallery widths="200" perrow="3">
Image:DSCF6490.JPG|Expo Flora
Image:Flowers in Herastrau Park.jpg|Kwiaty
Image:DSCF6443FantanaModura.JPG|Fontanna Modury
Image:Herastrau.JPG|Stare jezioro – wystawa
Image:Alee-Herastrau.jpg|Aleja parkowa jesienią
Image:Aleea Michael Jackson, Parcul Herăstrău - Toamnă.jpg|Jesienne drzewa
Image:Bucharest - Village Museum 5.jpg|Skansen – dom z Jurilovcy
Image:BucarestVillageMuseum6.jpg|Zabudowania gospodarcze<br />
Image:Biserica Timişeni, Bucharest.jpg|Cerkiew z Timișeni
</gallery>
{{Duża grafika|Herastrau-blossom-panorama.jpg|800px|Panorama ogrodu japońskiego w Parku Herăstrău}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.pmdb.home.ro/ | tytuł = Parcul Herăstrău | opublikowany = pmdb.home.ro | archiwum = https://web.archive.org/web/20121107181452/http://www.pmdb.home.ro/ | zarchiwizowano = 2012-11-07}} (rumuiński)

[[Kategoria:Geografia Bukaresztu]]


text:
# Pterapogon
Pterapogon – rodzaj morskich ryb z rodziny apogonowatych.

## Klasyfikacja
Gatunki zaliczane do tego rodzaju:
- Pterapogon kaudermi - apogon kardynał[potrzebny przypis]
- Pterapogon mirifica

title: Pterapogon

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Pterapogon''
 |TSN                    = 642043
 |zoolog                 = Koumans, 1933
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Monaco.Musée océanographique034.jpg
 |opis grafiki           = Przedstawiciel rodzaju – ''[[Pterapogon kaudermi]]''
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[promieniopłetwe]]
 |rząd                   = [[okoniokształtne]]
 |podrząd                = [[Okoniokształtne#Percoidei|okoniowce]]
 |rodzina                = [[apogonowate]]
 |rodzaj                 = ''Pterapogon''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Pterapogon
 |commons                = Category:Pterapogon
}}
'''''Pterapogon''''' – [[Rodzaj (biologia)|rodzaj]] morskich ryb z [[Rodzina (biologia)|rodziny]] [[Apogonowate|apogonowatych]].

== Klasyfikacja ==
[[Gatunek (biologia)|Gatunki]] zaliczane do tego rodzaju{{r|Eschmeyer}}:

* ''[[Pterapogon kaudermi]]'' - {{Fakt|[[apogon kardynał]]|data=2012-11}}
* ''[[Pterapogon mirifica]]''

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Eschmeyer">{{Catalog of Fishes|fishcatmain|wersja=2 października 2012|data dostępu=19 listopada 2012}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Apogonowate]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: promieniopłetwe

Rząd: okoniokształtne

Podrząd: okoniowce

Rodzina: apogonowate

Rodzaj: Pterapogon


text:
# Loje
Loje – wieś w Słowenii, w gminie Tolmin. W 2018 roku liczyła 11 mieszkańców.

title: Loje

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Loje
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Tolmin|Tolmin]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 11{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Loje''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Tolmin|gminie Tolmin]]. W 2018 roku liczyła 11 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-06}}</ref>
}}

{{Gmina Tolmin}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Tolmin]]

title: Loje

Państwo: Słowenia

Gmina: Tolmin


text:
# Buk Anton
Buk Anton – pomnik przyrody na placu Pod Lipami w Katowicach, położony w środkowej części dzielnicy Giszowiec. Jest to drzewo z gatunku buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.) o pierśnicy 345 cm. Został on ustanowiony pomnikiem przyrody na podstawie rozporządzenia Wojewody Katowickiego z dnia 2 stycznia 1996 roku. W 2024 roku resztki pnia buka zostały ścięte.

## Historia
Buk Anton znajdował się na centralnym placu powstałego w latach 1907–1910 roku osiedla patronackiego Giszowiec. Samo zaś drzewo zostało posadzone w 1907 roku. 2 stycznia 1996 roku buk został ustanowiony pomnikiem przyrody.
W 2010 roku w szkołach na terenie Giszowca zorganizowano konkurs na nazwę pomnikowego buku. W rezultacie wybrano imię Anton. Nawiązuje to do inicjatora budowy osiedla i ówczesnego dyrektora generalnego spółki Georg von Giesches Erben – Antona Uthemanna. W tej okazji wmurowano pamiątkową tablicę, którą później skradziono. Została ona w późniejszym czasie odnaleziona przez jednego z mieszkańców.
Uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 51 zgłosiły Antona do konkursu na Drzewo Roku, organizowanego przez Klub Gaja. Plebiscyt ten rozpoczął się 1 czerwca 2011 roku. Po blisko dwóch tygodniach Anton był faworytem do wygrania konkursu. Ostatecznie, buk Anton zdobył w 2011 roku drugie miejsce w konkursie na Drzewo Roku 2011. Uzyskał on wówczas 3170 głosów.
Anton w 2015 roku zaczął obumierać. Zakład Zieleni Miejskiej w Katowicach rozpoczął prace ratunkowe drzewa, dostarczające nawozy i składniki mineralne. Wykonano również specjalne zastrzyki celem jego wzmocnienia, lecz te działania nie pomogło bukowi. Według zleconych ekspertyz, podłoże pod którym rośnie buk nie jest dla niego odpowiednie, a także jest skażone jest wieloma minerałami. Anton nie został wówczas całkowicie ścięty, lecz zostały usunięte jedynie suche gałęzie, będące zagrożeniem dla przechodzących pod nim przechodniów.
25 października 2016 roku dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 51 oraz Miejskiego Przedszkola nr 59, w ramach inauguracji Święta Drzewa w Giszowcu zorganizowały akcję posadzenia obok pomnikowego Antona nowego drzewa – buka Antonka. Antonek miał wówczas 10 lat.
5 listopada 2024 roku pozostałości pnia drzewa ścięto, pozostawiając je w poziomie do naturalnego rozkładu.

title: Buk Anton

wikitext:
{{Pomnik przyrody infobox
 |nazwa               = buk Anton
 |data ustanowienia   = 2 stycznia 1996
 |zdjęcie             = Katowice-Giszowiec 072.jpg
 |opis zdjęcia        = Anton (na drugim planie) i Antonek (z przodu) na [[Plac Pod Lipami w Katowicach|placu Pod Lipami]] w połowie 2020 roku
 |państwo             = PL-SL
 |lokalizacja         = [[Katowice]]
 |nazwa systematyczna = [[Buk zwyczajny|Fagus sylvatica L.]]
 |obwód               = 345 cm
 |kod mapy            = Katowice
 |współrzędne         = 50°13'18.4"N 19°03'57.7"E
 |commons             = Category:Anton beech
}}
'''Buk Anton''' – [[pomnik przyrody]] na [[Plac Pod Lipami w Katowicach|placu Pod Lipami]] w [[Katowice|Katowicach]], położony w środkowej części [[Podział administracyjny Katowic|dzielnicy]] [[Giszowiec]]. Jest to drzewo z gatunku [[buk zwyczajny]] (''Fagus sylvatica L.'')<ref name="CRFOP">{{Cytuj stronę|url=http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewpomnikprzyrody.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.PP.2469011.1492|tytuł=Pomnik przyrody. Buk pospolity (Buk zwyczajny) - Fagus sylvatica|autor=Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska|opublikowany=crfop.gdos.gov.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref> o [[Pierśnica|pierśnicy]] 345 cm{{r|DR}}. Został on ustanowiony pomnikiem przyrody na podstawie rozporządzenia Wojewody Katowickiego z dnia 2 stycznia 1996 roku<ref name="DzU">{{Cytuj |autor =  |tytuł = ROZPORZĄDZENIE Nr 2/96 WOJEWODY KATOWICKIEGO z dnia 2 stycznia 1996 r. w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za pomniki przyrody pojedynczych tworów przyrody ożywionej i nieożywionej, na terenie gmin: Tworóg, Kuźnia Raciborska, Pilica oraz miast: Gliwice i Katowice |opis = Dziennik Urzędowy Województwa Katowickiego, 1996, poz. 2 |url = https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/219289/edition/207200/content |język = pl}}</ref>. W 2024 roku resztki pnia buka zostały ścięte.

== Historia ==
[[Plik:Plac_Pod_Lipami_-_buk.JPG|lewo|mały|Buk Anton w 2010 roku (po prawej)]]
[[Plik:GISZOWIEC._AB-004.JPG|lewo|mały|Tablice upamiętniające zdobycie II miejsca w konkursie na [[Drzewo Roku (konkurs)|Drzewo Roku]] 2011 i nadanie imienia Anton]]
Buk Anton znajdował się na centralnym placu powstałego w latach 1907–1910 roku osiedla patronackiego [[Giszowiec]]<ref>[[Michał Bulsa]], ''Patronackie osiedla robotnicze. Tom 1: Górny Śląsk'', Łódź 2022, s. 73-76.</ref>. Samo zaś drzewo zostało posadzone w 1907 roku<ref name="GWBAN">{{Cytuj stronę|url=https://katowice.wyborcza.pl/katowice/1,35063,17952386,Ponadstuletni_buk_Anton_umiera__Drzewo_nie_zostanie.html|tytuł=Ponadstuletni buk Anton umiera. Drzewo nie zostanie jednak ścięte|data=2015-05-20|opublikowany=katowice.wyborcza.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref>. 2 stycznia 1996 roku [[Buk zwyczajny|buk]] został ustanowiony [[Pomnik przyrody|pomnikiem przyrody]]{{r|DzU}}.

W 2010 roku w szkołach na terenie Giszowca zorganizowano konkurs na nazwę pomnikowego buku. W rezultacie wybrano imię Anton{{r|DR}}. Nawiązuje to do inicjatora budowy osiedla i ówczesnego dyrektora generalnego spółki [[Georg von Giesches Erben]] – [[Anton Uthemann|Antona Uthemanna]]<ref>{{Cytuj |autor = [[Joanna Tofilska]] |tytuł = Giszowiec. Monografia historyczna |data = 2016 |isbn = 978-83-64356-19-3 |miejsce = Katowice |wydawca = Muzeum Historii Katowic |s = 28}}</ref>. W tej okazji wmurowano pamiątkową tablicę, którą później skradziono. Została ona w późniejszym czasie odnaleziona przez jednego z mieszkańców<ref name="DR">{{Cytuj |redaktor = Beata Pałyga-Zamlewska |tytuł = Drzewo Roku |data = 2011 |isbn = 978-83-61608-80-6 |miejsce = Wilkowice |wydawca = Klub Gaja |s = 6 |url = http://swietodrzewa.pl/wp-content/uploads/2012/01/drzewo_roku_2011.pdf |język = pl}}</ref>.

Uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 51 zgłosiły Antona do konkursu na [[Drzewo Roku (konkurs)|Drzewo Roku]], organizowanego przez [[Klub Gaja]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://katowice.naszemiasto.pl/buk-anton-obumiera-bedzie-mial-nastepce-antonka/ar/c8-3897298|tytuł=Buk Anton obumiera. Będzie miał następcę - Antonka|data=2016-10-24|opublikowany=katowice.naszemiasto.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref>. Plebiscyt ten rozpoczął się 1 czerwca 2011 roku. Po blisko dwóch tygodniach Anton był faworytem do wygrania konkursu<ref>{{Cytuj stronę|url=https://katowice.tvp.pl/4694701/buk-anton-faworytem-w-konkursie-na-drzewo-roku|tytuł=Buk „Anton” faworytem w konkursie na Drzewo Roku|autor=Telewizja Polska|data=2011-06-13|opublikowany=katowice.tvp.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12|archiwum=https://web.archive.org/web/20201116160603/https://katowice.tvp.pl/4694701/buk-anton-faworytem-w-konkursie-na-drzewo-roku|zarchiwizowano=2020-11-16}}</ref>. Ostatecznie, buk Anton zdobył w 2011 roku drugie miejsce w konkursie na Drzewo Roku 2011. Uzyskał on wówczas 3170 głosów<ref name="KGDrRok">{{Cytuj stronę|url=http://swietodrzewa.pl/?page_id=611|tytuł=Drzewem Roku w konkursie Klubu Gaja został dąb Grot z Dęblina!|autor=Klub Gaja|opublikowany=swietodrzewa.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref>.

Anton w 2015 roku zaczął obumierać. Zakład Zieleni Miejskiej w Katowicach rozpoczął prace ratunkowe drzewa, dostarczające nawozy i składniki mineralne{{r|GWBAN}}. Wykonano również specjalne zastrzyki celem jego wzmocnienia, lecz te działania nie pomogło bukowi{{r|JPAntonek}}. Według zleconych ekspertyz, podłoże pod którym rośnie buk nie jest dla niego odpowiednie, a także jest skażone jest wieloma minerałami{{r|GWBAN}}. Anton nie został wówczas całkowicie ścięty, lecz zostały usunięte jedynie suche gałęzie, będące zagrożeniem dla przechodzących pod nim przechodniów<ref name="KGBAN">{{Cytuj stronę|url=http://swietodrzewa.pl/?p=6003|tytuł=BUK ANTON UMIERA|autor=Klub Gaja|opublikowany=swietodrzewa.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref>.

25 października 2016 roku dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 51 oraz Miejskiego Przedszkola nr 59, w ramach inauguracji Święta Drzewa w Giszowcu zorganizowały akcję posadzenia obok pomnikowego Antona nowego drzewa – buka Antonka. Antonek miał wówczas 10 lat<ref name="JPAntonek">{{Cytuj stronę|url=https://katowice.naszemiasto.pl/ponad-100-letni-buk-anton-z-giszowca-ma-mlodszego-brata/ar/c8-3897934|tytuł=Ponad 100-letni buk Anton z Giszowca ma młodszego brata - Antonka|autor=Justyna Przybytek|data=2016-10-25|opublikowany=katowice.naszemiasto.pl|język=pl|data dostępu=2020-11-12}}</ref>.

5 listopada 2024 roku pozostałości pnia drzewa ścięto, pozostawiając je w poziomie do naturalnego rozkładu<ref name="FB20241105">{{Cytuj stronę | url = https://www.facebook.com/Giszowiec.info/posts/pfbid0ovXtwh28oifM5eVvcA4Hh8wi8qj8iBwJV3mazqrSeojnJQu2rdVyB3Qe2EJbitql | tytuł = Dzisiaj... | autor = Giszowiec - osiedle ogród | data = 2024-11-05 | opublikowany = www.facebook.com | język = pl | data dostępu = 2025-02-09}}</ref>.

== Przypisy ==
{{przypisy}}

{{Parki i ogrody Katowic}}
[[Kategoria:Giszowiec]]
[[Kategoria:Pomniki przyrody w województwie śląskim]]
[[Kategoria:Przyroda Katowic]]

title: buk Anton

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Lokalizacja: Katowice

Nazwa systematyczna: Fagus sylvatica L.


text:
# Jin Peiyu
Jin Peiyu (chiń. upr. 金佩钰; pinyin Jīn Pèiyù; ur. 17 kwietnia 1985 w Harbinie) – chińska łyżwiarka szybka.

## Kariera
Największy sukces w karierze Jin Peiyu osiągnęła w 2009 roku, kiedy zajęła piąte miejsce na mistrzostwach świata w wieloboju sprinterskim w Moskwie. W poszczególnych biegach zajmowała tam szóste miejsce w pierwszym biegu na 500 m, ósme miejsce w pierwszym biegu na 1000 m, siódme w drugim biegu na 500 m i dziewiąte w drugim na 1000 m. W tej samej konkurencji była też między innymi szósta na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Obihiro. Jej najlepszym wynikiem było tam siódme miejsce w drugim biegu na 500 m. Szósta była także w biegu na 1000 m podczas dystansowych mistrzostw świata w Richmond. W 2010 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver, zajmując ósmą pozycję w biegu na 500 m i osiemnastą na dwukrotnie dłuższym dystansie. Kilkukrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, jednak nigdy nie zwyciężyła. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2008/2009, kiedy była dziesiąta w klasyfikacji końcowej 1000 m.

title: Jin Peiyu

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Jin}}
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jin Peiyu
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = łyżwiarstwo szybkie
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[17 kwietnia]] [[1985]]
 |miejsce urodzenia         = [[Harbin]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|CHN}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jin Peiyu''' ({{Chińskie|upr=金佩钰|hp=Jīn Pèiyù}}; ur. [[17 kwietnia]] [[1985]] w [[Harbin]]ie) – [[Chińska Republika Ludowa|chińska]] [[Łyżwiarstwo szybkie|łyżwiarka szybka]].

== Kariera ==
Największy sukces w karierze Jin Peiyu osiągnęła w 2009 roku, kiedy zajęła piąte miejsce na [[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 2009|mistrzostwach świata w wieloboju sprinterskim w Moskwie]]. W poszczególnych biegach zajmowała tam szóste miejsce w pierwszym biegu na 500 m, ósme miejsce w pierwszym biegu na 1000 m, siódme w drugim biegu na 500 m i dziewiąte w drugim na 1000 m. W tej samej konkurencji była też między innymi szósta na rozgrywanych rok później [[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 2009|mistrzostwach świata w Obihiro]]. Jej najlepszym wynikiem było tam siódme miejsce w drugim biegu na 500 m. Szósta była także w biegu na 1000 m podczas [[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2009|dystansowych mistrzostw świata w Richmond]]. W 2010 roku wzięła udział w [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010|igrzyskach olimpijskich w Vancouver]], zajmując ósmą pozycję w biegu na 500 m i osiemnastą na dwukrotnie dłuższym dystansie. Kilkukrotnie stawała na podium zawodów [[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim|Pucharu Świata]], jednak nigdy nie zwyciężyła. Najlepsze wyniki osiągnęła w [[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 2008/2009|sezonie 2008/2009]], kiedy była dziesiąta w klasyfikacji końcowej 1000 m.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ji/jin-peiyu-1.html | tytuł = Profil na stronie Sports Reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20160306050218/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ji/jin-peiyu-1.html | zarchiwizowano = 2016-03-06}} {{lang|en}}
* [http://www.schaatsstatistieken.nl/index.php?file=schaatser&code=1985041701 Profil na stronie Schaats Statistieken.nl] {{lang|nl}}

{{SORTUJ:Jin, Peiyu}}
[[Kategoria:Chińscy łyżwiarze szybcy]]
[[Kategoria:Chińscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Uczestnicy Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1985]]
[[Kategoria:Medaliści Zimowej Uniwersjady 2009]]

title: · Jin Peiyu

Data i miejsce urodzenia: 17 kwietnia 1985 · Harbin


text:
# Krzaczasta karłowatość maliny
Krzaczasta karłowatość maliny (ang. crumbly fruit of raspberry, symptomless decline of raspberry) – wirusowa choroba malin wywołana przez wirusa krzaczastej karłowatości maliny (Raspberry bushy dwarf virus, RBDV).

## Występowanie i szkodliwość
Choroba znana jest w Ameryce Północnej i Południowej, Afryce Południowej, Australii i Europie. Atakuje nie tylko maliny uprawiane, ale także większość gatunków dziko rosnących malin. Z przeprowadzonych w Polsce badań wynika, że ogniska tej choroby w Polsce występują w ogrodach przydomowych, na plantacjach, oraz na dziko rosnących malinach w lasach, na nieużytkach i obrzeżach zbiorników wodnych.
Porażone rośliny dają mniejszy plon i zazwyczaj bardzo złej jakości. Owoce dojrzewają nierównomiernie, są zniekształcone i podczas zbierania często rozsypują się. Według Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach choroba ma duży stopień szkodliwości – drugi w trzystopniowej skali. W przypadku niektórych, wrażliwych na tę chorobę odmian plon owoców może być mniejszy nawet o 70%.

## Objawy
Charakterystycznymi objawami choroby są karłowacenie krzewów i ich krzaczastość spowodowana wyrastaniem z pąków śpiących cienkich i słabych pędów. Owoce dojrzewają nierównomiernie i rozpadają się. Przy silnym porażeniu następuje osłabienie, lub nawet zahamowanie wzrostu i. U niektórych odmian następuje chloroza liści.

## Ochrona
Wirus wywołujący chorobę roznoszony jest wraz z pyłkiem przez owady dokonujące zapylenia malin. Powoduje to, że zwalczanie choroby jest niemożliwe. Nie można bowiem wyeliminować zapylenia. Można jedynie ograniczać rozwój choroby przez działania zapobiegawcze:
- produkcję sadzonek wyłącznie ze zdrowych roślin,
- zachowanie dużej odległości plantacji od miejsc, w których występuje ta choroba,
- lustracja plantacji i bezwzględne usuwanie roślin z najmniejszymi nawet objawami porażenia przez choroby wirusowe[2].

Wszystkie te działania tylko ograniczają rozwój choroby, nie dopuszczając do epidemii, nie są jednak w stanie całkowicie chorobę wyeliminować. W przypadku podejrzenia tej choroby pobiera się próbki podejrzanych roślin i w laboratorium wykonuje się na nich testy biologiczne, serologiczne (test ELISA) i inne metodami biologii molekularnej.
Istnieją odmiany odporne na wirusa RBDV, lub przynajmniej tolerancyjne. Są to ‘Haida’, ‘Haritage’, ‘Latham’, ‘Newburg’, ‘Chilcotin’, ‘Cowichan’, ‘Coho’, ‘Valentina’, ‘Cascade Dawn’. Odmiany te nie mają dużego znaczenia w uprawie, mogą jednak być przydatne przy wyhodowaniu nowych, odpornych odmian.

title: Krzaczasta karłowatość maliny

wikitext:
'''Krzaczasta karłowatość maliny''' ({{w języku|en|crumbly fruit of raspberry, symptomless decline of raspberry}}<ref name=eppo />) – [[Wirusowe choroby roślin|wirusowa choroba]] [[malina (roślina)|malin]] wywołana przez [[wirus krzaczastej karłowatości maliny|wirusa krzaczastej karłowatości maliny]] (''Raspberry bushy dwarf virus'', RBDV)<ref name=cie />.

== Występowanie i szkodliwość ==
Choroba znana jest w Ameryce Północnej i Południowej, Afryce Południowej, Australii i Europie. Atakuje nie tylko maliny uprawiane, ale także większość gatunków dziko rosnących malin. Z przeprowadzonych w Polsce badań wynika, że ogniska tej choroby w Polsce występują w ogrodach przydomowych, na plantacjach, oraz na dziko rosnących malinach w lasach, na nieużytkach i obrzeżach zbiorników wodnych<ref name=cie />.

Porażone rośliny dają mniejszy plon i zazwyczaj bardzo złej jakości. Owoce dojrzewają nierównomiernie, są zniekształcone i podczas zbierania często rozsypują się<ref name=cie />. Według [[Instytut Ogrodnictwa|Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach]] choroba ma duży stopień szkodliwości – drugi w trzystopniowej skali<ref name=skier />. W przypadku niektórych, wrażliwych na tę chorobę [[kultywar|odmian]] plon owoców może być mniejszy nawet o 70%<ref name=rusn />.

== Objawy ==
Charakterystycznymi objawami choroby są karłowacenie krzewów i ich krzaczastość spowodowana wyrastaniem z pąków śpiących cienkich i słabych pędów. Owoce dojrzewają nierównomiernie i rozpadają się. Przy silnym porażeniu następuje osłabienie, lub nawet zahamowanie wzrostu i<ref name=skier />. U niektórych odmian następuje [[chloroza]] liści<ref name=rusn />.

== Ochrona ==
Wirus wywołujący chorobę roznoszony jest wraz z pyłkiem przez owady dokonujące zapylenia malin. Powoduje to, że zwalczanie choroby jest niemożliwe. Nie można bowiem wyeliminować zapylenia. Można jedynie ograniczać rozwój choroby przez działania zapobiegawcze:
* produkcję sadzonek wyłącznie ze zdrowych roślin,
* zachowanie dużej odległości plantacji od miejsc, w których występuje ta choroba,
* lustracja plantacji i bezwzględne usuwanie roślin z najmniejszymi nawet objawami porażenia przez choroby wirusowe<ref name=cie />.
Wszystkie te działania tylko ograniczają rozwój choroby, nie dopuszczając do epidemii, nie są jednak w stanie całkowicie chorobę wyeliminować. W przypadku podejrzenia tej choroby pobiera się próbki podejrzanych roślin i w laboratorium wykonuje się na nich testy biologiczne, serologiczne (test ELISA) i inne metodami [[Biologia molekularna|biologii molekularnej]]<ref name=cie />.

Istnieją odmiany odporne na wirusa RBDV, lub przynajmniej tolerancyjne. Są to ‘Haida’, ‘Haritage’, ‘Latham’, ‘Newburg’, ‘Chilcotin’, ‘Cowichan’, ‘Coho’, ‘Valentina’, ‘Cascade Dawn’. Odmiany te nie mają dużego znaczenia w uprawie, mogą jednak być przydatne przy wyhodowaniu nowych, odpornych odmian<ref name=cie />.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=cie>{{cytuj |autor = Mirosława Cieślińska |tytuł = Zagrożenie RBDV w Polsce |praca = Truskawka, malina, jagoda |wydawca = Wyd.Plantpress |data = 2014 |numer = nr 12 |s = 14}}</ref>
<ref name=eppo>{{cytuj |url = https://gd.eppo.int/taxon/RBDV00 |tytuł = EPPO Global Database |data dostępu = 2022-07-31}}</ref>
<ref name=rusn>{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20150412025448/http://www.modr.pl:80/img/Ochrona_malin_przed_chorobami_www.pdf |autor = Józef Rusnak (oprac.) |tytuł = Ochrona malin przed chorobami |wydawca = Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego |miejsce = Karniowice |data = 2011 |data dostępu = 2017-08-24 |isbn = 83-60394-37-7}}</ref>
<ref name=skier>{{cytuj |redaktor = Barbara H. Łabanowska |tytuł = Metodyka integrowanej ochrony maliny dla producentów |miejsce = Skierniewice, Instytut Ogrodnictwa |data = 2013}}</ref>
</references>

{{Choroby maliny}}

[[Kategoria:Choroby maliny i jeżyny]]
[[Kategoria:Choroby roślin sadowniczych]]
[[Kategoria:Wirusowe choroby roślin]]


text:
# Maksim Bugurajew
Maksim Konstantynowicz Bugurajew, ros. Максим Константинович Бугураев (ur. w 1892 r. w stanicy Biełokalitwienskaja w Rosji, zm. 6 czerwca 1982 r. w Lakewood w USA) – rosyjski wojskowy (pułkownik), dowódca plutonu artylerii w Rosyjskim Korpusie Ochronnym podczas II wojny światowej, emigracyjny publicysta kozacki.
Ukończył doński korpus kadetów, zaś w 1913 Michajłowską Akademię Artylerii w Petersburgu. Służył w 6 baterii artylerii Kozaków dońskich. Brał udział w I wojnie światowej. Służył w zapasowej nowoczerkaskiej baterii artylerii, a następnie 12 baterii artylerii Kozaków dońskich. Był odznaczony Orderem Św. Włodzimierza.
Po rewolucji październikowej 1917 r. został w Nowoczerkasku aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu. Wyszedł na wolność po zajęciu miasta przez białych, do których się przyłączył. Doszedł do funkcji dowódcy 7 baterii artylerii Kozaków dońskich w stopniu pułkownika. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 r., zamieszkał w Bułgarii. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Jesienią 1941 r. wstąpił jako szeregowy doRosyjskiego Korpusu Ochronnego, dochodząc do dowódcy plutonu artylerii. Był odznaczony Żelaznym Krzyżem. Po zakończeniu wojny zamieszkał w zachodnich Niemczech. Pod koniec 1951 r. wyjechał do USA. Był autorem artykułów w emigracyjnych pismach kozackich. Zmarł 6 czerwca 1982 r.

title: Maksim Bugurajew

wikitext:
'''Maksim Konstantynowicz Bugurajew''', {{w języku|ru|Максим Константинович Бугураев}} (ur. w [[1892]] r. w [[stanica kozacka|stanicy]] Biełokalitwienskaja w [[Rosja|Rosji]], zm. [[6 czerwca]] [[1982]] r. w [[Lakewood]] w [[Stany Zjednoczone|USA]]) – rosyjski wojskowy ([[pułkownik]]), dowódca plutonu artylerii w [[Rosyjski Korpus Ochronny|Rosyjskim Korpusie Ochronnym]] podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], emigracyjny publicysta kozacki.

Ukończył doński korpus kadetów, zaś w 1913 [[Michajłowska Akademia Artylerii|Michajłowską Akademię Artylerii]] w [[Petersburg]]u. Służył w 6 baterii artylerii Kozaków dońskich. Brał udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]]. Służył w zapasowej nowoczerkaskiej baterii artylerii, a następnie 12 baterii artylerii Kozaków dońskich. Był odznaczony Orderem Św. Włodzimierza.

Po [[rewolucja październikowa|rewolucji październikowej]] 1917 r. został w [[Nowoczerkask]]u aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu. Wyszedł na wolność po zajęciu miasta przez [[Biali (Rosja)|białych]], do których się przyłączył. Doszedł do funkcji dowódcy 7 baterii artylerii Kozaków dońskich w stopniu pułkownika. Po ewakuacji wojsk białych z [[Półwysep Krymski|Krymu]] do [[Gallipoli (półwysep)|Gallipoli]] w listopadzie 1920 r., zamieszkał w [[Bułgaria|Bułgarii]]. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Jesienią 1941 r. wstąpił jako szeregowy do[[Rosyjski Korpus Ochronny|Rosyjskiego Korpusu Ochronnego]], dochodząc do dowódcy plutonu artylerii. Był odznaczony [[Żelazny Krzyż|Żelaznym Krzyżem]]. Po zakończeniu wojny zamieszkał w zachodnich [[Niemcy|Niemczech]]. Pod koniec 1951 r. wyjechał do USA. Był autorem artykułów w emigracyjnych pismach kozackich. Zmarł 6 czerwca 1982 r.

== Linki zewnętrzne ==
[https://archive.is/20120723092139/http://www.cossackdom.com/enciclopedic/b.htm Biografia płk. Maksima K. Bugurajewa] {{lang|ru}}

{{SORTUJ:Bugurajew, Maksim}}
[[Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich]]
[[Kategoria:Biali emigranci rosyjscy]]
[[Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1892]]
[[Kategoria:Zmarli w 1982]]
[[Kategoria:Absolwenci Michajłowskiej Akademii Artylerii]]


text:
# Bielica (rejon stołpecki)
Bielica (biał. Беліца; ros. Белица) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Derewno, na skraju Puszczy Nalibockiej.

## Historia
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim, w gminie Derewno. W 1921 miejscowość liczyła 150 mieszkańców, zamieszkałych w 29 budynkach, w tym 149 Polaków i 1 Białorusina. 149 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego.
W czasie II wojny światowej 3 mieszkańców Bielicy dołączyło do Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Radzieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Bielica (rejon stołpecki)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bielica
 |nazwa oryginalna             = Беліца<br />Белица
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon stołpecki|stołpecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Derewno|Derewno]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 11<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150627055151/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/minskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński
 |współrzędne                  = 53°42′22″N 26°27′19″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bielica''' ({{w języku|be|Беліца}}; {{w języku|ru|Белица}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[rejon stołpecki|rejonie stołpeckim]], w [[sielsowiet Derewno|sielsowiecie Derewno]], na skraju [[Puszcza Nalibocka|Puszczy Nalibockiej]].

== Historia ==
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]], w [[Powiat stołpecki|powiecie stołpeckim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach [[Powiat oszmiański|oszmiańskim]] (do 1920), [[Powiat wołożyński|wołożyńskim]] (1920 - 1926) i stołpeckim (1926 - 1945)</ref>, w [[Derewno (gmina)|gminie Derewno]]<ref name="przypis1">{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie |url = https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/1966/edition/3085/content |wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej |miejsce = Warszawa |rok = 1923 |strony = |isbn =}}</ref>. W 1921 miejscowość liczyła 150 mieszkańców, zamieszkałych w 29 budynkach, w tym 149 Polaków i 1 Białorusina. 149 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 1 prawosławnego<ref name="przypis1" />.

W czasie II wojny światowej 3 mieszkańców Bielicy dołączyło do [[Zgrupowanie Stołpeckie Armii Krajowej|Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://kresy24.pl/partyzanci-zgrupowania-stolpecko-nalibockiego-ak/ | tytuł =Partyzanci Zgrupowania Stołpecko – Nalibockiego AK | opublikowany =kresy24 | data = | język =pl | data dostępu = 2018-12-03}}</ref>.

Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P34_S43_JEREMICZE_1939_300dpi.jpg Bielica na mapie WIG]
* {{Cytuj książkę | nazwisko =Sienkiewicz | imię =Witold | autor link =Witold Sienkiewicz (historyk) | nazwisko2 =Olczak | imię2 =Elżbieta | tytuł =Dzieje Polski. Atlas ilustrowany | wydawca =Demart SA | miejsce =Warszawa | rok =2007 | strony = | isbn =978-83-7427-363-3}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie stołpeckim]]

title: BielicaБеліца · Белица

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: stołpecki

Sielsowiet: Derewno


text:
# Dieudonné Datonou
Dieudonné Datonou (ur. 3 marca 1962 w Dékanmè) – beniński duchowny katolicki, arcybiskup, nuncjusz apostolski w Burundi.

## Życiorys
Święcenia kapłańskie otrzymał 7 grudnia 1989 i został inkardynowany do archidiecezji Kotonu. W 1991 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na Papieskiej Akademii Kościelnej. W 1995 rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej pracując jako sekretarz nuncjatury w Angoli (1995–1998). Następnie w latach 1998–2001 był pracownikiem nuncjatury w Ekwadorze, Kamerunie (2001–2004), Iranie (2004–2006), Indiach (2006–2009) oraz Salwadorze (2009–2014). W latach 2014–2020 był pracownikiem Sekretariatu Stanu, pełniąc funkcję organizatora podróży apostolskich.
12 września 2021 papież Franciszek podczas podróży na Węgry ogłosił, że mianował go arcybiskupem. 7 października 2021 został mianowany nuncjuszem apostolskim w Burundi oraz arcybiskupem tytularnym Vico Equense. Sakry biskupiej udzielił mu 20 listopada 2021 Sekretarz Stanu kardynał Pietro Parolin.

title: Dieudonné Datonou

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Dieudonné Datonou
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    = Arcybiskup tytularny Vico Equense
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     = Coat of arms of Dieudonné Datonou.svg
 |dewiza                   = Ut ita et vos faciatis
 |dewiza - j. polski       = Abyście i wy mogli postępować podobnie
 |kraj działania           = [[Burundi]]
 |data urodzenia           = 3 marca 1962
 |miejsce urodzenia        = [[Dékanmè]]
 |data śmierci             =
 |miejsce śmierci          =
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               = Nuncjusz apostolski w Burundi
 |1. funkcja - okres       = od 2021
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja             =
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 7 grudnia 1989
 |data nominacji           = 7 października 2021
 |data sakry               = 20 listopada 2021
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 20 listopada 2021
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Pietro Parolin]]
 |współkonsekratorzy        = [[Protase Rugambwa]]<br/>[[Edgar Peña Parra]]
 |biskupi konsekrowani      = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Emmanuel Ntakarutimana]]| 5 kwietnia 2025}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Léonidas Nitereka]]|12 kwietnia 2025}}
 |biskupi współkonsekrowani =
}}

'''Dieudonné Datonou''' (ur. [[3 marca]] [[1962]] w [[Dékanmè]]) – [[Benin|beniński]] [[duchowny]] [[Kościół katolicki|katolicki]], arcybiskup, nuncjusz apostolski w Burundi.

== Życiorys ==
[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] otrzymał 7 grudnia 1989 i został [[Inkardynacja|inkardynowany]] do [[Archidiecezja Kotonu|archidiecezji Kotonu]]. W 1991 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na [[Papieska Akademia Kościelna|Papieskiej Akademii Kościelnej]]. W 1995 rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej pracując jako sekretarz nuncjatury w [[Angola|Angoli]] (1995–1998). Następnie w latach 1998–2001 był pracownikiem nuncjatury w [[Ekwador]]ze, [[Kamerun]]ie (2001–2004), [[Iran]]ie (2004–2006), [[Indie|Indiach]] (2006–2009) oraz [[Salwador]]ze (2009–2014). W latach 2014–2020 był pracownikiem [[Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej|Sekretariatu Stanu]], pełniąc funkcję organizatora [[Podróże apostolskie Franciszka|podróży apostolskich]].

12 września 2021 [[Poczet papieży|papież]] [[Franciszek (papież)|Franciszek]] podczas [[Podróż apostolska Franciszka na Węgry i Słowację|podróży na Węgry]] ogłosił, że mianował go arcybiskupem<ref>{{cytuj stronę | url =  https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2021/09/12/0560/01225.html | tytuł = Parole del Papa nel volo Roma - Budapest, 12.09.2021 | opublikowany = Sala Stampa della Santa Sede | język = it | data = 2021-09-12 | data dostępu = 2021-09-12}}</ref>. 7 października 2021 został mianowany nuncjuszem apostolskim w [[Burundi]] oraz arcybiskupem tytularnym [[Vico Equense (stolica tytularna)|Vico Equense]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2021/10/07/0643/01377.html | tytuł = Nomina del Nunzio Apostolico in Burundi | autor = vatican.va | język = it | data dostępu = 2021-10-07}}</ref>. [[Sakra|Sakry biskupiej]] udzielił mu 20 listopada 2021 [[Sekretarze stanu Stolicy Apostolskiej|Sekretarz Stanu]] kardynał [[Pietro Parolin]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bdatonou |tytuł = Dieudonné Datonou |data dostępu = 2021-10-07}}

{{Nuncjusze apostolscy w Burundi}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Datonou, Dieudonné}}
[[Kategoria:Benińscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Nuncjusze apostolscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]

title: Dieudonné Datonou

Herb duchownego: Ut ita et vos faciatis · Abyście i wy mogli postępować podobnie

Kraj działania: Burundi

Data i miejsce urodzenia: 3 marca 1962 · Dékanmè

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 7 grudnia 1989

Nominacja biskupia: 7 października 2021

Sakra biskupia: 20 listopada 2021

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 20 listopada 2021

Konsekrator: Pietro Parolin

Współkonsekratorzy: Protase Rugambwa · Edgar Peña Parra

Emmanuel Ntakarutimana: 5 kwietnia 2025

Léonidas Nitereka: 12 kwietnia 2025


text:
# Kupusina (okręg podunajski)
Kupusina (cyr. Купусина) – wieś w Serbii, w okręgu podunajskim, w gminie Velika Plana. W 2011 roku liczyła 190 mieszkańców.

title: Kupusina (okręg podunajski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kupusina
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Купусина}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg podunajski|podunajski]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Velika Plana|Velika Plana]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 190{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kupusina''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Купусина) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg podunajski|okręgu podunajskim]], w [[Gmina Velika Plana|gminie Velika Plana]]. W 2011 roku liczyła 190 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-08-20}}</ref>
}}

{{Gmina Velika Plana}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu podunajskim]]

title: KupusinaКупусина

Państwo: Serbia

Okręg: podunajski

Gmina: Velika Plana

Tablice rejestracyjne: VP


text:
# Babati
Babati – miasto i dytrykt w Tanzanii, w regionie Manyara. Według spisu w 2002 liczyło 30 975 mieszkańców, zaś cały dystrykt 303 013 osób.

title: Babati

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Babati
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Babati
 |państwo                      = TZA
 |1. jednostka administracyjna = [[Manyara (region)|Manyara]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2002
 |liczba ludności              = 30 975
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 4°13′S 35°45′E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Babati''' – miasto i dytrykt w [[Tanzania|Tanzanii]], w regionie [[Manyara (region)|Manyara]]. Według spisu w 2002 liczyło 30 975 mieszkańców, zaś cały dystrykt 303 013 osób<ref>{{Cytuj | url=http://www.tanzania.go.tz/census/census/districts/babati.htm | tytuł=2002 POPULATION AND HOUSING CENSUS- General Report<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.tanzania.go.tz | archiwum=https://web.archive.org/web/20031217004320/http://www.tanzania.go.tz/census/census/districts/babati.htm | zarchiwizowano=2003-12-17 | data dostępu=2017-11-22 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w Tanzanii]]

title: Babati

Państwo: Tanzania

Region: Manyara


text:
# Utrecht Overvecht
Utrecht Overvecht (ned: Station Utrecht Overvecht) – stacja kolejowa w Utrecht, w prowincji Utrecht, w Holandii. Została otwarta w 1968 i znajduje się na linii Utrecht – Kampen.

## Linie kolejowe
- Utrecht – Kampen

## Połączenia
- 4900 Sprinter Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Hilversum – Almere Centrum – Almere Oostvaarders
- 5500 Sprinter Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Den Dolder – Baarn
- 5600 Sprinter Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Amersfoort – Zwolle
- 5700 Sprinter Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Hilversum – Weesp – Schiphol – Leiden Centraal – Den Haag Centraal

## Transport autobusowy
Stacja Maarssen jest obsługiwana przez linie autobusowe U-OV i Connexxion.
| Linia | Trasa                                                                        | Przewoźnik   |
| ----- | ---------------------------------------------------------------------------- | ------------ |
| 1     | Overvecht - Tuinwijk - Centrum - Centraal Station - Rivierenwijk - Hoograven | U-OV (Qbuzz) |
| 30    | Leidsche Rijn - Zuilen - Overvecht - Wittevrouwen - Rijnsweerd - De Uithof   | U-OV (Qbuzz) |
| 35    | Utrecht - Gageldijk - Maarssen Dorp                                          | U-OV (Qbuzz) |
| 122   | Utrecht - Westbroek - Maarsseveen - Tienhoven - Muyeveld - Nieuw-Loosdrecht  | U-OV (Qbuzz) |

title: Utrecht Overvecht

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Utrecht Overvecht
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = StationUtrechtOvervecht.png
 |opis zdjęcia               = Widok na stację
 |państwo                    = NL-UT
 |miejscowość                = [[Maarssen]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   = NS
 |data otwarcia              = 1968
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa Utrecht – Kampen|Utrecht – Kampen]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 52°6′36″N 5°7′31″E
 |commons                    =
 |www                        = http://www.ns.nl/reizigers/reisinformatie/stationsvoorzieningen/stations/t-z/utrecht-overvecht
}}
'''Utrecht Overvecht''' ([[język niderlandzki|ned]]: ''Station Utrecht Overvecht'') – [[stacja kolejowa]] w [[Utrecht]], w prowincji [[Utrecht (prowincja)|Utrecht]], w [[Holandia|Holandii]]. Została otwarta w 1968 i znajduje się na linii [[Linia kolejowa Utrecht – Kampen|Utrecht – Kampen]].

== Linie kolejowe ==
* [[Linia kolejowa Utrecht – Kampen|Utrecht – Kampen]]

== Połączenia ==
* 4900 [[Sprinter (pociąg)|Sprinter]] Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Hilversum – [[Almere Centrum]] – Almere Oostvaarders
* 5500 [[Sprinter (pociąg)|Sprinter]] Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Den Dolder – Baarn
* 5600 [[Sprinter (pociąg)|Sprinter]] Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Amersfoort – Zwolle
* 5700 [[Sprinter (pociąg)|Sprinter]] Utrecht Centraal – Utrecht Overvecht – Hilversum – Weesp – Schiphol – [[Leiden Centraal]] – Den Haag Centraal

== Transport autobusowy ==
Stacja Maarssen jest obsługiwana przez linie autobusowe [[U-OV]] i [[Connexxion]].
{| class="wikitable"
! Linia !! Trasa !! Przewoźnik
|-
| 1 || Overvecht - Tuinwijk - Centrum - Centraal Station - Rivierenwijk - Hoograven || [[U-OV]] ([[Qbuzz]])
|-
| 30 || Leidsche Rijn - Zuilen - Overvecht - Wittevrouwen - Rijnsweerd - De Uithof || U-OV (Qbuzz)
|-
| 35 || Utrecht - Gageldijk - Maarssen Dorp || U-OV (Qbuzz)
|-
| 122 || Utrecht - Westbroek - Maarsseveen - Tienhoven - Muyeveld - Nieuw-Loosdrecht || U-OV (Qbuzz)
|}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.ns.nl/reizigers/reisinformatie/stationsvoorzieningen/stations/t-z/utrecht-overvecht | tytuł = Informacje o stacji | opublikowany = ns.nl | archiwum = https://web.archive.org/web/20150725194427/http://www.ns.nl/reizigers/reisinformatie/stationsvoorzieningen/stations/t-z/utrecht-overvecht | zarchiwizowano = 2015-07-25}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Utrecht Overvecht
|linia         = [[Linia kolejowa Utrecht – Kampen|Utrecht – Kampen]]
|kilometr      = 3,000
|typ           =
|poprzedni     = [[Utrecht Centraal]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Bilthoven (stacja kolejowa)|Bilthoven]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w prowincji Utrecht]]
[[Kategoria:Transport w Utrechcie]]

title: Utrecht Overvecht

Państwo: Holandia

Prowincja: Utrecht

Miejscowość: Maarssen

Zarządca: NS

Kasy: N


text:
# Kalzium
Kalzium (z niemieckiego Kalzium – wapń) – układ okresowy pierwiastków dla KDE4. Zawiera informacje o 103 pierwiastkach chemicznych, w tym masę atomową, ładunek, ilustrację, informacje o odkryciu i inne dane chemiczne. Umożliwia również grupowanie pierwiastków według takich kryteriów jak stan skupienia, liczba atomowa oraz inne zgodne z oznaczeniami kolorowymi. Umożliwia również pokazywanie wyłącznie pierwiastków znanych w danym czasie.

title: Kalzium

wikitext:
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = Kalzium
 |rodzaj              = Program edukacyjny
 |logo                = Kalzium icon.png
 |grafika             = Kalzium-KDE4.jpg
 |opis grafiki        =
 |autor               = Carsten Niehaus
 |platforma sprzętowa =
 |system operacyjny   = [[wieloplatformowość|wieloplatformowy]]
 |język programowania = [[C++]] ([[Qt]])
 |pierwsze wydanie    =
 |licencja            = [[GNU General Public License|GPL]]
 |wikibooks           =
 |commons             = Category:Kalzium (software)
 |www                 =
}}
'''Kalzium''' (z [[język niemiecki|niemieckiego]] ''Kalzium'' – wapń) – [[układ okresowy pierwiastków]] dla [[KDE Software Compilation 4|KDE4]]. Zawiera informacje o 103 pierwiastkach chemicznych, w tym [[masa atomowa|masę atomową]], [[ładunek elektryczny|ładunek]], ilustrację, informacje o odkryciu i inne dane chemiczne. Umożliwia również grupowanie pierwiastków według takich kryteriów jak [[stan skupienia materii|stan skupienia]], liczba atomowa oraz inne zgodne z oznaczeniami kolorowymi. Umożliwia również pokazywanie wyłącznie pierwiastków znanych w danym czasie.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://edu.kde.org/kalzium/ edu.kde.org Strona domowa Kalzium]
* [http://docs.kde.org/development/en/kdeedu/kalzium/ Dokumentacja w języku angielskim]

{{KDE}}

[[Kategoria:KDE]]
[[Kategoria:Oprogramowanie chemiczne]]

title: Kalzium

Autor: Carsten Niehaus

System operacyjny: wieloplatformowy

Rodzaj: Program edukacyjny

Licencja: GPL


text:
# Afrygus
Afrygus – postać z powieści Teodora Parnickiego Twarz księżyca.

## Postać
Afrygus był nieślubnym dzieckiem Mitroanii z dworskim koniuchem chorezmijskim, urodzonym w 274 lub 275 roku. Czekał z ujawnieniem się jako pół krwi Swijaszyda na odpowiedni moment. Miał zamiar poświęcić początek swego panowania wyrzynaniu możnych, aby mianować się obrońcą maluczkich i władcą upośledzonych, Chrystusem, czyli pomazańcem z rąk tych które od pokoleń wykoślawił trud. Groziło mu jednak, że kapłani świętego chorezmijskiego Prakonia, kierujący ludem, mogli go uznać za świętokradcę i zwrócić lud przeciw niemu. Po to, by mu przekazać jak uniknąć tej komplikacji, spotkał się z nim w czasie swej misji dyplomatycznej do Persji w 299 roku Sykoriusz Probus. Afrygus przedarł się wówczas do niego, uciekając polującym na jego głowę najemnikom, i spotkał się w przebraniu dworskiego koniucha na dziedzińcu pałacu Sasanidów. Jako prawowity dziedzic korony chorezmijskiej nie chciał jednak rady od Rzymianina. Przekazał jedynie wiadomość matce. W 305 roku rzeczywiście zdobył tron chorezmijski.

## Odniesienia historyczne i literackie
O historycznej postaci szacha Afriga wiadomo niewiele. Zdobył tron w 305 roku, dając początek chorezmijskiej dynastii Afrygidów. Przeniósł stolicę państwa z Torpak-Kala do Kijat na prawym brzegu Amu-darii, gdzie wzniósł potężny zamek Fir. Jego imię jest ponadto znane z napisów numizmatycznych. Założona przez niego dynastia panowała w Chorezmie przez kilka wieków. Od jej nazwy kultura Chorezmu tego okresu nosi nazwę afrygijskiej.
Afrygus ze swoją misją wymordowania wielmożów w obronie maluczkich i upośledzonych, zagrożony tym, że chorezmijscy kapłani zwrócą przeciw niemu lud, uznając go za świętokradcę, jest pierwszym z całej serii bohaterów Parnickiego zaplątanych w walkę maluczkich z wielmożami. Jedni jak Aron lub Stanisław reprezentują Kościół Chrystusowy, uniwersalny i ponadplemienny, który przewodzi maluczkim, skrzywdzonym i bękartom w walce przeciw wielmożom. Inni, jak Eryk czy Iwen Słonina zdradzają obóz maluczkich w interesie wielmożów.

title: Afrygus

wikitext:
{{Postać fikcyjna infobox
 |nazwa                = Afrygus
 |nazwa oryginalna     =
 |tytuły               =
 |seria                = [[Twarz księżyca|Twarzy księżyca]]
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |pierwsze wystąpienie =
 |ostatnie wystąpienie =
 |twórca               = [[Teodor Parnicki]]
 |wystąpienia          = ''[[Twarz księżyca. Powieść z wieków III–IV]]''
 |grany przez          =
 |dubbing              =
 |liczba odcinków      =
 |pochodzenie          =
 |przynależność        =
 |płeć                 =
 |data urodzenia       = 274-275
 |miejsce urodzenia    = [[Toprak-Kala]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |rodzina              = [[Swijaszydzi]]
 |wiek                 =
 |wzrost               =
 |masa                 =
 |specjalność          =
 |zajęcie              =
 |umiejętności         =
 |atrybuty             =
 |commons              =
 |wikicytaty           =
}}
'''Afrygus''' – postać z powieści [[Teodor Parnicki|Teodora Parnickiego]] ''[[Twarz księżyca. Powieść z wieków III–IV|Twarz księżyca]].''

== Postać ==
Afrygus był nieślubnym dzieckiem [[Mitroania|Mitroanii]] z dworskim koniuchem [[Chorezm|chorezmijskim]], urodzonym w 274 lub 275 roku{{u|a}}. Czekał z ujawnieniem się jako pół krwi [[Swijaszydzi|Swijaszyda]] na odpowiedni moment. Miał zamiar poświęcić początek swego panowania wyrzynaniu możnych, aby mianować się obrońcą maluczkich i władcą upośledzonych, Chrystusem, czyli pomazańcem z rąk tych które od pokoleń wykoślawił trud. Groziło mu jednak, że kapłani świętego chorezmijskiego Prakonia, kierujący ludem, mogli go uznać za świętokradcę i zwrócić lud przeciw niemu{{r|A251}}. Po to, by mu przekazać jak uniknąć tej komplikacji, spotkał się z nim w czasie swej misji dyplomatycznej do [[Iran|Persji]] w 299 roku [[Sykoriusz Probus]]. Afrygus przedarł się wówczas do niego, uciekając polującym na jego głowę najemnikom, i spotkał się w przebraniu dworskiego koniucha na dziedzińcu pałacu [[Sasanidzi|Sasanidów]]. Jako prawowity dziedzic korony chorezmijskiej nie chciał jednak rady od [[Cesarstwo Rzymskie|Rzymianina]]. Przekazał jedynie wiadomość matce. W 305 roku rzeczywiście zdobył tron chorezmijski{{r|A261}}.

== Odniesienia historyczne i literackie ==
O historycznej postaci szacha [[Afrig|Afriga]] wiadomo niewiele. Zdobył tron w 305 roku, dając początek chorezmijskiej dynastii Afrygidów. Przeniósł stolicę państwa z [[Toprak-Kala|Torpak-Kala]] do Kijat na prawym brzegu [[Amu-daria|Amu-darii]], gdzie wzniósł potężny zamek Fir. Jego imię jest ponadto znane z napisów numizmatycznych. Założona przez niego dynastia panowała w Chorezmie przez kilka wieków. Od jej nazwy kultura Chorezmu tego okresu nosi nazwę afrygijskiej{{r|D817}}.

Afrygus ze swoją misją wymordowania wielmożów w obronie maluczkich i upośledzonych, zagrożony tym, że chorezmijscy kapłani zwrócą przeciw niemu lud, uznając go za świętokradcę, jest pierwszym z całej serii bohaterów Parnickiego zaplątanych w walkę maluczkich z wielmożami. Jedni jak [[Aron Iryjczyk|Aron]] lub [[Stanisław Stefanowski|Stanisław]] reprezentują Kościół Chrystusowy, uniwersalny i ponadplemienny, który przewodzi maluczkim, skrzywdzonym i bękartom w walce przeciw wielmożom. Inni, jak [[Eryk syn Gnupa|Eryk]] czy Iwen Słonina zdradzają obóz maluczkich w interesie wielmożów{{r|C63}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name="a">Fakt, że ojciec Afryga był koniuchem dworskim zawęża czas jego urodzenia do lat 274-275, kiedy Mitroania sprawowała jako regentka władzę w imieniu wnuka ze stolicy Chorezmii w Toprak-Kala (''Twarz...'', s. 242)</ref>
}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="A251">{{odn|Parnicki|1961|ref=nie|s=251-254}}.</ref>
<ref name="A261">{{odn|Parnicki|1961|ref=nie|s=261-262}}.</ref>
<ref name="D817">{{odn|Kudriawcew|1964|ref=nie|s=817}}.</ref>
<ref name="C63">{{odn|Czermińska|1974|ref=nie|s=63-65 i 83-84}}.</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Parnicki|imię=Teodor|tytuł=Twarz księżyca: powieść z wieków III–IV. Cz. 1|rok=1961|wydawca=[[Instytut Wydawniczy „Pax”|Instytut Wydawniczy PAX]]|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=|tom=|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Krawczuk|imię=Aleksander|tytuł=Poczet cesarzy rzymskich|rok=2004|wydawca=[[Wydawnictwo Iskry]]|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=8320717485|tom=|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Burckhardt|imię=Jacob|tytuł=Czasy Konstantyna Wielkiego|rok=1992|wydawca=[[Państwowy Instytut Wydawniczy]]|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=|tom=|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=|imię=|tytuł=Historia powszechna|rok=1964|wydawca=Książka i Wiedza|miejsce=|strony=|isbn=|tom=2|odn=tak|autor r=|nazwisko r=Kudriawcew|imię r=O. W.}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Czermińska|imię=Małgorzata|tytuł=Teodor Parnicki|rok=1974|wydawca=Państwowy Instytut Wydawniczy|miejsce=Warszawa|strony=|isbn=|tom=|odn=tak}}

[[Kategoria:Twarz księżyca]]
[[Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego]]

title: Afrygus

Twórca: Teodor Parnicki

Wystąpienia: Twarz księżyca. Powieść z wieków III–IV

Data i miejsce urodzenia: 274-275 · Toprak-Kala

Rodzina: Swijaszydzi