text:
# Wielka Nagroda Akademii Duńskiej
Wielka Nagroda Akademii Duńskiej (duń. Det Danske Akademis Store Pris) – najważniejsza duńska nagroda literacka, przyznawana przez Akademię Duńską od 1961. Pierwotnie przyznawana była corocznie, a od 1982 do dziś – co drugi rok. Od 2000 wysokość nagrody wynosi 300 000 koron.

## Laureaci
- 1961 Knuth Becker(inne języki)
- 1962 Villy Sørensen
- 1963 Jens August Schade
- 1964 Jacob Paludan
- 1965 Erik Knudsen
- 1966 Klaus Rifbjerg
- 1967 Ole Sarvig
- 1968 Tom Kristensen
- 1969 Frank Jæger
- 1970 Ivan Malinowski(inne języki)
- 1971 Leif Panduro
- 1972 Svend Åge Madsen(inne języki)
- 1973 Hans Scherfig
- 1974 Sven Holm
- 1975 Carl Erik Soya(inne języki)
- 1976 Jørgen Jacobsen Sonne(inne języki)
- 1977 Peter Seeberg
- 1978 Tage Skou-Hansen(inne języki)
- 1979 Poul Vad(inne języki)
- 1980 Henrik Nordbrandt(inne języki)
- 1981 Dorrit Willumsen
- 1982 Per Højholt
- 1984 Jess Ørnsbo(inne języki)
- 1986 Henrik Stangerup(inne języki)
- 1988 Halfdan Rasmussen
- 1990 Jens Smærup Sørensen(inne języki)
- 1992 Peter Laugesen(inne języki)
- 1994 Ib Michael(inne języki)
- 1996 Vibeke Grønfeldt(inne języki)
- 1998 Cecil Bødker
- 2000 Kirsten Thorup(inne języki)
- 2002 Vagn Lundbye(inne języki)
- 2004 Peer Hultberg
- 2006 Bent Vinn Nielsen(inne języki)
- 2008 F.P. Jac(inne języki)
- 2010 Jørn Riel(inne języki)
- 2012 Thomas Boberg(inne języki)
- 2014 Knud Sørensen(inne języki)
- 2016 Helle Helle
- 2018 Christina Hesselholdt(inne języki)
- 2020 Naja Marie Aidt(inne języki)
- 2022 Marianne Larsen(inne języki)
- 2024 Solvej Balle(inne języki)

title: Wielka Nagroda Akademii Duńskiej

wikitext:
'''Wielka Nagroda Akademii Duńskiej''' ([[język duński|duń.]] ''Det Danske Akademis Store Pris'') – najważniejsza [[Dania|duńska]] [[Nagrody literackie|nagroda literacka]], przyznawana przez {{link-interwiki|Akademia Duńska|tekst=Akademię Duńską|Q=Q2822295}} od 1961. Pierwotnie przyznawana była corocznie, a od 1982 do dziś – co drugi rok. Od 2000 wysokość nagrody wynosi 300 000 [[Korona duńska|koron]].

== Laureaci ==
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=20em |liczba=2 |skurcz=0 | 1=<nowiki />
* 1961 {{link-interwiki|Knuth Becker|Q=Q512877}}
* 1962 [[Villy Sørensen]]
* 1963 [[Jens August Schade]]
* 1964 [[Jacob Paludan]]
* 1965 [[Erik Knudsen]]
* 1966 [[Klaus Rifbjerg]]
* 1967 [[Ole Sarvig]]
* 1968 [[Tom Kristensen (pisarz duński)|Tom Kristensen]]
* 1969 [[Frank Jæger]]
* 1970 {{link-interwiki|Ivan Malinowski|Q=Q3428522}}
* 1971 [[Leif Panduro]]
* 1972 {{link-interwiki|Svend Åge Madsen|Q=Q1369013}}
* 1973 [[Hans Scherfig]]
* 1974 [[Sven Holm]]
* 1975 {{link-interwiki|Carl Erik Soya|Q=Q1037670}}
* 1976 {{link-interwiki|Jørgen Jacobsen Sonne|Q=Q472814}}
* 1977 [[Peter Seeberg]]
* 1978 {{link-interwiki|Tage Skou-Hansen|Q=Q984355}}
* 1979 {{link-interwiki|Poul Vad|Q=Q8530167}}
* 1980 {{link-interwiki|Henrik Nordbrandt|Q=Q1379791}}
* 1981 [[Dorrit Willumsen]]
* 1982 [[Per Højholt]]
* 1984 {{link-interwiki|Jess Ørnsbo|Q=Q11978532}}
* 1986 {{link-interwiki|Henrik Stangerup|Q=Q1346883}}
* 1988 [[Halfdan Rasmussen]]
* 1990 {{link-interwiki|Jens Smærup Sørensen|Q=Q1687365}}
* 1992 {{link-interwiki|Peter Laugesen|Q=Q3363722}}
* 1994 {{link-interwiki|Ib Michael|Q=Q1344849}}
* 1996 {{link-interwiki|Vibeke Grønfeldt|Q=Q3719964}}
* 1998 [[Cecil Bødker]]
* 2000 {{link-interwiki|Kirsten Thorup|Q=Q460626}}
* 2002 {{link-interwiki|Vagn Lundbye|Q=Q330330}}
* 2004 [[Peer Hultberg]]
* 2006 {{link-interwiki|Bent Vinn Nielsen|Q=Q818213}}
* 2008 {{link-interwiki|F.P. Jac|Q=Q3428547}}
* 2010 {{link-interwiki|Jørn Riel|Q=Q386721}}
* 2012 {{link-interwiki|Thomas Boberg|Q=Q4567220}}
* 2014 {{link-interwiki|Knud Sørensen|Q=Q6423809}}
* 2016 [[Helle Helle]]
* 2018 {{link-interwiki|Christina Hesselholdt|Q=Q12306282}}
* 2020 {{link-interwiki|Naja Marie Aidt|Q=Q262962}}
* 2022 {{link-interwiki|Marianne Larsen|Q=Q12326035}}
* 2024 {{link-interwiki|Solvej Balle|Q=Q12336386}}
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=http://www.danskeakademi.dk/priser/vispriser.asp?id=21|tytuł=Det Danske Akademis Store Pris|opublikowany=Akademia Duńska|język=da|data dostępu=2018-01-25}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Duńskie nagrody literackie]]


text:
# Absolwent (film)
Absolwent (ang. The Graduate) – amerykański dramat obyczajowy z roku 1967 w reżyserii Mike’a Nicholsa, powstały na podstawie powieści Charlesa Webba pod tym samym tytułem.
W 1968 film zdobył Oscara za reżyserię. Oprócz tego był nominowany w następujących kategoriach: film, aktor, aktorka, aktorka w roli drugoplanowej, scenariusz adaptowany, zdjęcia. W Polsce film miał swoją premierę w sierpniu 1973 roku.

## Fabuła
Przełomowy film w karierze Dustina Hoffmana. Gra on tytułową rolę młodego mężczyzny – Benjamina Braddocka – typowego przedstawiciela swojego pokolenia, który po ukończeniu z wyróżnieniem college’u staje przed dalszymi życiowymi wyborami. Wplątuje się w wątpliwy moralnie romans z żoną wspólnika swoich rodziców. Następnie poznaje jej córkę, w której się zakochuje. Jednak pani Robinson nie pozwala na rozwinięcie się uczucia, próbuje rozdzielić młodych zakochanych. Poddany publicznemu ostracyzmowi chłopak walczy o prawo do miłości i w ostatnich scenach filmu porywa Elaine Robinson sprzed ołtarza.
Absolwent jest przenikliwym zapisem przemian obyczajowych zachodzących w amerykańskim społeczeństwie w połowie lat 60. XX wieku. Mike Nichols patrzy jednak na otaczającą go rzeczywistość nie z perspektywy hippisowskiej rewolucji, ale przyjmuje punkt widzenia mieszkańców przedmieść amerykańskich z zamożnej klasy średniej. Jest to opowieść o dojrzewaniu Benjamina i jego młodzieńczych problemach w tych niełatwych czasach.

## Obsada
- Dustin Hoffman – Benjamin Braddock
- Anne Bancroft – pani Robinson
- Katharine Ross – Elaine Robinson
- William Daniels – pan Braddock
- Murray Hamilton – pan Robinson[5][6]

## Ścieżka dźwiękowa
Ścieżka dźwiękowa w wykonaniu duetu Simon & Garfunkel, zawiera między innymi utwory „The Sound of Silence”, „Scarborough Fair” i „Mrs. Robinson”.

## Recepcja krytyczna
Krytyk filmowy Andrzej Bukowiecki przyznał po latach, że ówczesny seans zrobił na nim ogromne wrażenie, głównie jako poruszający melodramat. Przez krytyków w Polsce film – sklasyfikowany jako „obyczajowy” – został dobrze przyjęty; eksponowano krytykę materializmu i hipokryzji amerykańskiej klasy średniej.

wikiname: plwiki

title: Absolwent (film)

in_language: pl

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Absolwent
 |oryginalny tytuł = The Graduate
 |grafika          = The Graduate Title.png
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      = Logo filmu, czerwony napis drukowanymi literami „The Graduate”
 |gatunek          = [[dramat obyczajowy]]
 |rok produkcji    = [[1967 w filmie|1967]]
 |data premiery    = 21 grudnia 1967
sierpień 1973 (Polska)<ref name=echo />
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = [[język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 105 min
 |reżyseria        = [[Mike Nichols]]
 |scenariusz       = [[Buck Henry]]
[[Calder Willingham]]
 |główne role      = [[Anne Bancroft]]
[[Dustin Hoffman]]
[[Katharine Ross]]
 |muzyka           = [[Dave Grusin]]
[[Paul Simon]]
 |zdjęcia          = [[Robert Surtees]]
 |scenografia      = [[Richard Sylbert]]
[[George R. Nelson]]
 |kostiumy         = [[Patricia Zipprodt]]
 |montaż           = [[Sam O’Steen]]
 |produkcja        = [[Joseph E. Levine]],
[[Lawrence Turman]]
 |wytwórnia        = [[Embassy Pictures]]
[[Lawrence Turman Productions]]
 |dystrybucja      = [[Embassy Pictures]]
 |budżet           = 3 mln $
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          = [[40. ceremonia wręczenia Oscarów|1968]]: Oscar za najlepszą reżyserię
 |commons          = Category:The Graduate
 |wikicytaty       = Absolwent
 |www              =
}}
'''Absolwent''' ([[język angielski|ang.]] ''The Graduate'') – amerykański [[dramat obyczajowy]] z roku [[1967 w filmie|1967]] w reżyserii [[Mike Nichols|Mike’a Nicholsa]], powstały na podstawie powieści [[Charles Webb|Charlesa Webba]] pod tym samym tytułem.

W [[40. ceremonia wręczenia Oscarów|1968]] film zdobył [[Nagroda Akademii Filmowej|Oscara]] za [[Oscar za najlepszą reżyserię|reżyserię]]. Oprócz tego był nominowany w następujących kategoriach: [[Oscar za najlepszy film|film]], [[Oscar dla najlepszego aktora pierwszoplanowego|aktor]], [[Oscar dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej|aktorka]], [[Oscar dla najlepszej aktorki drugoplanowej|aktorka w roli drugoplanowej]], [[Oscar za najlepszy scenariusz adaptowany|scenariusz adaptowany]], [[Oscar za najlepsze zdjęcia|zdjęcia]]. W Polsce film miał swoją premierę w sierpniu 1973 roku<ref name=echo>Maria Malatyńska, ''[http://mbc.malopolska.pl/dlibra/results?action=SearchAction&skipSearch=true&mdirids=1&server%3Atype=both&tempQueryType=-3&encode=false&isExpandable=on&isRemote=off&roleId=-3&queryType=-3&dirids=1&rootid=102315&query=absolwent+mike+nichols&localQueryType=- Absolwent]'', [w:] „Echo Krakowa” 30.08.1973, s. 2</ref>.

== Fabuła ==
Przełomowy film w karierze [[Dustin Hoffman|Dustina Hoffmana]]. Gra on tytułową rolę młodego mężczyzny – Benjamina Braddocka – typowego przedstawiciela swojego pokolenia, który po ukończeniu z wyróżnieniem college’u staje przed dalszymi życiowymi wyborami. Wplątuje się w wątpliwy moralnie romans z żoną wspólnika swoich rodziców. Następnie poznaje jej córkę, w której się zakochuje. Jednak pani Robinson nie pozwala na rozwinięcie się uczucia, próbuje rozdzielić młodych zakochanych. Poddany publicznemu [[ostracyzm]]owi chłopak walczy o prawo do miłości i w ostatnich scenach filmu porywa Elaine Robinson sprzed ołtarza<ref>{{Cytuj stronę |url = https://kultura.gazetaprawna.pl/film/artykuly/8615210,absolwent-film-rocznica.html |opublikowany = kultura.gazetaprawna.pl |tytuł = Absolwent – oscarowy klasyk z Dustinem Hoffmanem i Anne Bancroft ma 55 lat |data = 2022-12-21 |autor = Mateusz Wyderka |data dostępu = 2023-07-30 |archiwum = https://web.archive.org/web/20230730145118/https://kultura.gazetaprawna.pl/film/artykuly/8615210,absolwent-film-rocznica.html |zarchiwizowano = 2023-07-30}}</ref>.

''Absolwent'' jest przenikliwym zapisem przemian obyczajowych zachodzących w amerykańskim społeczeństwie w połowie lat 60. XX wieku. Mike Nichols patrzy jednak na otaczającą go rzeczywistość nie z perspektywy [[Ruch hippisowski|hippisowskiej]] rewolucji, ale przyjmuje punkt widzenia mieszkańców przedmieść amerykańskich z zamożnej klasy średniej. Jest to opowieść o dojrzewaniu Benjamina i jego młodzieńczych problemach w tych niełatwych czasach<ref>{{Cytuj stronę |url = http://programtv.naziemna.info/program/audycja/Absolwent |tytuł = Absolwent |opublikowany = programtv.naziemna.info |data dostępu = 2023-08-01}}</ref><ref>{{Cytuj |url = http://bfi.org.uk/film/3398b3e2-b4dc-5217-958f-ed9496c303af/the-graduate#4 |tytuł = The Graduate |opublikowany = bfi.org |data dostępu = 2023-08-06 |język = en}}</ref>.

== Obsada ==
{{Układ wielokolumnowy | szerokość = 12em | liczba =2|
* [[Dustin Hoffman]] – Benjamin Braddock
* [[Anne Bancroft]] – pani Robinson
* [[Katharine Ross]] – Elaine Robinson
* [[William Daniels (aktor)|William Daniels]] – pan Braddock
* [[Murray Hamilton]] – pan Robinson<ref>Źródło</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://sfp.org.pl/film,1613,1,Absolwent-.html |tytuł = Absolwent |opublikowany = sfp.org.pl |język = pl |data dostępu = 2023-08-06}}</ref>
}}

== Ścieżka dźwiękowa ==
Ścieżka dźwiękowa w wykonaniu duetu [[Simon & Garfunkel]], zawiera między innymi utwory „[[The Sound of Silence]]”, „Scarborough Fair” i „Mrs. Robinson”<ref>{{Cytuj stronę |url = https://film.interia.pl/wiadomosci/news-absolwent-sountrackiem-wszech-czasow,nId,1749964 |tytuł = „Absolwent” soundtrackiem wszech czasów |opublikowany = film.interia.pl |język = pl |data = 2006-01-12 |data dostępu = 2023-08-06}}</ref>.

== Recepcja krytyczna ==
Krytyk filmowy Andrzej Bukowiecki przyznał po latach, że ówczesny seans zrobił na nim ogromne wrażenie, głównie jako poruszający melodramat<ref>zob. wspomnienia Andrzeja Bukowieckiego, ''[https://www.rmfclassic.pl/index.php/informacje/Obraz,12/45-lat-temu-mial-premiere-film-Absolwent-z-Dustinem-Hoffmanem,17772.html 45 lat temu miał premierę film "Absolwent" z Dustinem Hoffmanem]'', [w:] serwis ''RMF Classic'' 20.12.2012</ref>. Przez krytyków w Polsce film – sklasyfikowany jako „obyczajowy” – został dobrze przyjęty; eksponowano krytykę materializmu i hipokryzji amerykańskiej klasy średniej<ref>Wojciech Jędrkiewicz, ''Dwuznaczna krytyka'', [w:] ''Film'' 33 (1973), s. 8, Bogdan Zagroba, ''Anne Bancroft: pani Robinson'', [w:] ''Film'' 39 (1973), s. 6</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Lista stu najlepszych amerykańskich filmów według AFI]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0061722|Absolwent}}
* [https://galeriaplakatu.com.pl/0375-the-graduate-polish-movie-poster.html polski plakat kinowy, towarzyszący dystrybucji z roku 1973]

{{Mike Nichols}}
{{Nagroda BAFTA za najlepszy film}}
{{Złoty Glob za najlepszy film komediowy lub musical}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Amerykańskie adaptacje filmowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie dramaty obyczajowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1967 roku]]
[[Kategoria:Filmowe adaptacje utworów Charlesa Webba]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w San Francisco]]
[[Kategoria:Filmy nagrodzone Złotym Globem dla najlepszego filmu komediowego lub musicalu]]
[[Kategoria:Filmy w National Film Registry]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Mike’a Nicholsa]]
[[Kategoria:Filmy wyróżnione nagrodą BAFTA dla najlepszego filmu]]
[[Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Los Angeles]]

title: AbsolwentThe Graduate

Gatunek: dramat obyczajowy

Data premiery: 21 grudnia 1967 · sierpień 1973 (Polska)

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 105 min

Reżyseria: Mike Nichols

Scenariusz: Buck Henry · Calder Willingham

Główne role: Anne Bancroft · Dustin Hoffman · Katharine Ross

Muzyka: Dave Grusin · Paul Simon

Zdjęcia: Robert Surtees

Scenografia: Richard Sylbert · George R. Nelson

Kostiumy: Patricia Zipprodt

Montaż: Sam O’Steen

Produkcja: Joseph E. Levine, · Lawrence Turman

Wytwórnia: Embassy Pictures · Lawrence Turman Productions

Dystrybucja: Embassy Pictures

Budżet: 3 mln $


text:
# Christopher Antwi-Adjei
Christopher Antwi-Adjei (ur. 7 lutego 1994 w Hagen) – ghański piłkarz niemieckiego pochodzenia występujący na pozycji napastnika w niemieckim klubie VfL Bochum. Wychowanek MSV Duisburg, w trakcie swojej kariery grał także w takich zespołach, jak Westfalia Herne, TSG Sprockhövel oraz Paderborn 07. Jednokrotny reprezentant Ghany.

title: Christopher Antwi-Adjei

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Christopher Antwi-Adjei
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Christopher Antwi-Adjei
 |data urodzenia          = 7 lutego 1994
 |miejsce urodzenia       = [[Hagen]], [[Niemcy]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 174 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[VfL Bochum]]
 |numer w klubie          = 22
 |kariera juniorska       =
! 1999–2001 ! Fortuna Hagen
! 2001–2009 ! Hasper SV
! 2009–2011 ! [[MSV Duisburg]]
! 2011–2012 ! Eintracht Dortmund
! 2012–2013 ! [[Westfalia Herne]]
 |kariera seniorska       =
! 2013–2014 ! [[Westfalia Herne]] ! 31 ! 4
! 2014–2017 ! TSG Sprockhövel ! 89 ! 34
! 2017–2021 ! [[SC Paderborn 07|Paderborn 07]] ! 131 ! 23
! 2021– ! [[VfL Bochum]] ! 26 ! 3
 |kariera reprezentacyjna =
! 2019 ! {{reprezentacja|GHA|pn}} ! 1 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
 |data seniorzy           = 12 listopada 2022
 |data reprezentacja      = 4 sierpnia 2021
}}
'''Christopher Antwi-Adjei''' (ur. [[7 lutego]] [[1994]] w [[Hagen]]) – [[Ghana|ghański]] [[piłka nożna|piłkarz]] [[Niemcy|niemieckiego]] pochodzenia występujący na pozycji [[napastnik]]a w niemieckim klubie [[VfL Bochum]]. Wychowanek [[MSV Duisburg]], w trakcie swojej kariery grał także w takich zespołach, jak [[Westfalia Herne]], TSG Sprockhövel oraz [[SC Paderborn 07|Paderborn 07]]. Jednokrotny [[Reprezentacja Ghany w piłce nożnej mężczyzn|reprezentant Ghany]].

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=289182|nazwa=Christopher Antwi-Adjei|data dostępu=2021-08-04}}
* {{soccerway|p|id=450732|nazwa=Christopher Antwi-Adjei|data dostępu=2021-08-04}}
* {{NFT|p|76251}}

{{VfL Bochum skład}}

{{SORTUJ:Antwi-Adjei, Christopher}}
[[Kategoria:Reprezentanci Ghany w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Westfalii Herne]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Paderborn 07]]
[[Kategoria:Piłkarze VfL Bochum]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hagen]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]

title: · Christopher Antwi-Adjei

Data i miejsce urodzenia: 7 lutego 1994 · Hagen, Niemcy

Pozycja: napastnik

Klub: VfL Bochum

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Fortuna Hagen

Hasper SV

MSV Duisburg

Eintracht Dortmund

Westfalia Herne

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Westfalia Herne · 31 · (4)

TSG Sprockhövel · 89 · (34)

Paderborn 07 · 131 · (23)

VfL Bochum · 26 · (3)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Ghana · 1 · (0)


text:
# Pyrex
Pyrex – znak towarowy firmy Corning Incorporated, często używany jako ogólna nazwa szkła borowo-krzemowego, zawierającego około 8% tlenku boru i 85% tlenku krzemu. Z pyrexu wyrabia się szkło laboratoryjne charakteryzujące się wysoką (ale mniejszą niż szkło kwarcowe, na przykład Vycor) odpornością na szok termiczny.
Po raz pierwszy został wyprodukowany w roku 1915.
Wykonano z niego, między innymi, zwierciadło starego 5-metrowego Teleskopu Hale w Obserwatorium Mount Palomar.

## Skład pierwiastkowy
54% tlen, 38% krzem, 4% bor, 3% sód, 1% glin, 0,3% potas

title: Pyrex

wikitext:
[[Plik:Measuring cup.jpg|thumb|200px|Naczynie z podziałką wykonane ze szkła Pyrex]]

'''Pyrex''' – [[znak towarowy]] firmy [[Corning Incorporated]], często używany jako ogólna nazwa [[szkło|szkła]] [[bor]]owo-[[krzem]]owego, zawierającego około 8% [[Tritlenek diboru|tlenku boru]] i 85% [[tlenek krzemu|tlenku krzemu]]. Z pyrexu wyrabia się [[szkło laboratoryjne]] charakteryzujące się wysoką (ale mniejszą niż [[szkło kwarcowe]], na przykład [[Vycor]]) odpornością na szok termiczny.

Po raz pierwszy został wyprodukowany w roku 1915<ref name="hist">{{Cytuj stronę | url = http://www.pyrexware.com/thetruthaboutpyrex/manu.htm | tytuł = Manufacturing History | opublikowany = pyrexware.com | data dostępu = 2015-01-20 | archiwum = https://web.archive.org/web/20080317185521/http://www.pyrexware.com/thetruthaboutpyrex/manu.htm | zarchiwizowano = 2008-03-17 }}</ref>.

Wykonano z niego, między innymi, zwierciadło starego 5-metrowego [[Teleskop Hale (Mount Palomar)|Teleskopu Hale]] w [[Obserwatorium Palomar|Obserwatorium Mount Palomar]]<ref name="www.optyczne.pl">{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = Pyrex | url = http://www.optyczne.pl/139-s%C5%82ownik-PYREX.html  | opublikowany = Optyczne.pl  | data =  | data dostępu = 2015-01-20 }}</ref>.

== Skład pierwiastkowy ==
54% tlen, 38% krzem, 4% bor, 3% sód, 1% glin, 0,3% potas

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Commonscat|Pyrex}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Szkło]]
[[Kategoria:Znaki towarowe]]

[[it:Vetro borosilicato]]


text:
# Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1991
Mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej kobiet 1991 – dziewiąte mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej kobiet, oficjalny międzynarodowy turniej piłki ręcznej o randze mistrzostw kontynentu organizowany przez CAHB mający na celu wyłonienie najlepszej żeńskiej reprezentacji narodowej w Afryce, który odbył się w Egipcie we wrześniu 1991 roku. Tytułu zdobytego w 1989 roku broniła reprezentacja Angoli.
Pierwszy triumf w historii tej imprezy zanotowały Nigeryjki i uzyskały awans do IO 1992.

## Częściowe wyniki
| 8 września 1991 | Kongo | 27:12 | Egipt |  |
| 8 września 1991 |       | 27:12 |       |  |

| 8 września 1991 | Wybrzeże Kości Słoniowej | 23:18 | Angola |  |
| 8 września 1991 |                          | 23:18 |        |  |

| 8 września 1991 | Nigeria | 24:23 | Senegal |  |
| 8 września 1991 |         | 24:23 |         |  |

## Klasyfikacja końcowa
| Miejsce | Reprezentacja            | Uwagi          |
| ------- | ------------------------ | -------------- |
| złoto   | Nigeria                  | awans: IO 1992 |
| srebro  | Angola                   | -              |
| brąz    | Kongo                    | -              |
| 4       | Algieria                 | -              |
| 5       | Senegal                  | -              |
| 6       | Wybrzeże Kości Słoniowej | -              |
| 7       | Egipt                    | -              |

wikitext:
{{Mistrzostwa zespołowe infobox
 |nazwa                      = Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1991
 |nazwa oryginalna           =
 |poprzednie                 = [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1989|1989]]
 |następne                   = [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1992|1992]]
 |grafika                    =
 |podpis grafiki             =
 |dyscyplina                 = prk
 |organizator                = [[Afrykańska Federacja Piłki Ręcznej|CAHB]]
 |mapa                       =
 |podpis mapy                =
 |gospodarz                  = EGY
 |gospodarz miasto           =
 |2. gospodarz               =
 |2. gospodarz miasto        =
 |data otwarcia              =
 |miasto otwarcia            =
 |data zamknięcia            =
 |miasto zamknięcia          =
 |liczba drużyn              = 7
 |liczba konfederacji        =
 |liczba aren opis           = Liczba aren
 |liczba aren                =
 |liczba miast               =
 |1. miejsce                 = NGA
 |2. miejsce                 = AGO
 |3. miejsce                 = COG
 |liczba meczów              =
 |punkty                     =
 |zawodnik                   =
 |oglądalność                =
 |MVP                        =
 |commons                    =
 |wikinews                   =
 |www                        =
}}
'''Mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej kobiet 1991''' – dziewiąte [[mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej kobiet]], oficjalny międzynarodowy turniej [[Piłka ręczna|piłki ręcznej]] o randze mistrzostw kontynentu organizowany przez [[Afrykańska Federacja Piłki Ręcznej|CAHB]] mający na celu wyłonienie najlepszej żeńskiej reprezentacji narodowej w [[Afryka|Afryce]], który odbył się w [[Egypt|Egipcie]] we wrześniu 1991 roku. Tytułu zdobytego w [[Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1989|1989]] roku broniła [[Reprezentacja Angoli w piłce ręcznej kobiet|reprezentacja Angoli]].

Pierwszy triumf w historii tej imprezy zanotowały [[Reprezentacja Nigerii w piłce ręcznej kobiet|Nigeryjki]] i uzyskały awans do [[Piłka ręczna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992|IO 1992]].

== Częściowe wyniki ==
{{Mecz
 |data            = 1991-09-08
 |godzina         =
 |drużyna1        = {{reprezentacjaL|COG|prk}}
 |drużyna2        = {{reprezentacja|EGY|prk}}
 |wynik           = 27:12
 |miejsce         =
}}
{{Mecz
 |data            = 1991-09-08
 |godzina         =
 |drużyna1        = {{reprezentacjaL|CIV|prk}}
 |drużyna2        = {{reprezentacja|AGO|prk}}
 |wynik           = 23:18
 |miejsce         =
}}
{{Mecz
 |data            = 1991-09-08
 |godzina         =
 |drużyna1        = {{reprezentacjaL|NGA|prk}}
 |drużyna2        = {{reprezentacja|SEN|prk}}
 |wynik           = 24:23
 |miejsce         =
}}

== Klasyfikacja końcowa ==
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
!width=40|Miejsce
!width=220|Reprezentacja
!width=250 align=center|Uwagi
|- bgcolor="#F7F6A8"
| {{Trofeum|medal afryka|złoty}}
| align=left|{{reprezentacja|NGA|prk}}
| awans: [[Piłka ręczna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992|IO 1992]]
|- bgcolor="#DCE5E5"
| {{Trofeum|medal afryka|srebrny}}
| align=left|{{reprezentacja|AGO|prk}}
| -
|- bgcolor="#FFDAB9"
| {{Trofeum|medal afryka|brązowy}}
| align=left|{{reprezentacja|COG|prk}}
| -
|-
| 4
| align=left|{{reprezentacja|DZA|prk}}
| -
|-
| 5
| align=left|{{reprezentacja|SEN|prk}}
| -
|-
| 6
| align=left|{{reprezentacja|CIV|prk}}
| -
|-
| 7
| align=left|{{reprezentacja|EGY|prk}}
| -
|}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url = http://www.todor66.com/handball/Africa/Women_1991.html|tytuł = Women Handball Africa Championships Archive|data dostępu = 2012-07-19|opublikowany = todor66.com|język = en}}
* {{cytuj stronę|url = http://www.cahbonline.info/a_telecharger/classement_can_senior/1991_CAIRE.pdf|tytuł = CHAMPIONNAT D’AFRIQUE DES NATIONS « A » CAIRE 1991|data dostępu = 2012-07-19|opublikowany = cahbonline.info|język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20131001133437/http://www.cahbonline.info/a_telecharger/classement_can_senior/1991_CAIRE.pdf|zarchiwizowano = 2013-10-01}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cahbonline.info/ Confédération Africaine de Handball] {{lang|fr|en}}

{{Mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej}}

[[Kategoria:Mistrzostwa Afryki w piłce ręcznej]]
[[Kategoria:1991 w piłce ręcznej]]
[[Kategoria:1991 w Afryce]]

title: · Mistrzostwa Afryki w Piłce Ręcznej Kobiet 1991

Dyscyplina: piłka ręczna

Organizator: CAHB

Gospodarz: Egipt

I miejsce: Nigeria

II miejsce: Angola

III miejsce: Kongo


text:
# Dzień dobry WP
#dzieńdobryWP (wcześniej #dzieńdobryPolsko) – poranny magazyn (morning show) telewizji WP, nadawany od 5 grudnia 2016 do 30 września 2017 od poniedziałku do piątku na żywo o 08:00, a także w weekendy wybrane materiały z tygodnia o tej samej porze.
Program rozpoczynał się rozmową polityczną, którą prowadzi Kamila Biedrzycka-Osica. W programie prezentowany jest skrót informacji #dziejesię.

## Przebieg programu
- Rozmowa polityczna przeprowadzona przez Kamilę Biedrzycką-Osicę
- Skrót informacji #dziejesię
- Prognoza pogody na dzień, sprawdzenie kamer na Polskę
- Rozmowa polityczna przeprowadzona przez Małgorzatę Serafin
- Wywiady i rozmowy o rozrywce, muzyce i lifestyle

### Dawniej
- #dzieńdobryWP 09:00 – rozmowy polityczne
- #dzieńdobryWP 10:00 – lifestyle[3]

## Prowadzący

### Obecnie
- Kamila Biedrzycka-Osica
- Małgorzata Serafin
- Aleksandra Szwed – #dzieńdobryWP 10:00
- Igor Sokołowski – #dzieńdobryWP 09:00
- Katarzyna Krupa – #dzieńdobryWP 10:00
- Maciej Orłoś – #dzieńdobryWP 10:00[4]
- Małgorzata Ohme – #dzieńdobryWP 10:00
- Marcin Antosiewicz – #dzieńdobryWP 09:00
- Nikola Zbyszewska – #dzieńdobryWP 10:00
- Patryk Ignaczak – #dzieńdobryWP 10:00

title: Dzień dobry WP

wikitext:
{{Program telewizyjny infobox
 |nazwa                = Dzień dobry WP
 |nazwa oryginalna     =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |nazwa formatu        =
 |rodzaj programu      = [[Magazyn (audycja)|magazyn poranny]]
 |kraj produkcji       = {{Państwo|POL}}
 |język                = [[Język polski|polski]]
 |prowadzący           = [[Kamila Biedrzycka-Osica]], [[Małgorzata Serafin]]
 |wydawca              =
 |jury                 =
 |data premiery        = 5 grudnia 2016 jako '''#dzieńdobryPolsko'''
10 kwietnia 2017 jako '''#dzieńdobryWP'''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/wirtualna-polska-dzien-dobry-polsko-nowy-program-tvp1-zmiana-nazwy | tytuł = „#dzień dobry Polsko” na „#dzień dobry WP” – WirtualneMedia | data dostępu = 2017-05-21}}</ref>
 |lata emisji          = 2016–2017
 |pora emisji          = codziennie 08:00
(w weekendy powtórka wybranych materiałów)
 |liczba odcinków      =
 |liczba sezonów       =
 |czas trwania odcinka = 50 minut
 |format nadawania     = [[Format obrazu|16:9]]
 |produkcja            = [[Telewizja WP]]
 |reżyseria            =
 |stacja telewizyjna   = [[Telewizja WP]]
 |nagrody              =
 |commons              =
 |wikicytaty           =
 |www                  = http://wp.tv/
}}
'''#dzieńdobryWP''' (wcześniej '''#dzieńdobryPolsko''') – [[magazyn poranny|poranny magazyn]] (''morning show'') telewizji [[WP (telewizja)|WP]], nadawany od 5 grudnia 2016 do 30 września 2017<ref>{{Cytuj |tytuł = Telewizja WP kończy programy „#dziejesię” i „#dzieńdobryWP”, zwolnienia w redakcji |data dostępu = 2022-08-30 |opublikowany = www.wirtualnemedia.pl |url = https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/telewizja-wp-dziejesie-i-dziendobrywp-znikaja-jacek-zakowski-pawel-lisicki-lukasz-mezyk-i-witold-odrobina-z-nowymi-programami |język = pl}}</ref> od poniedziałku do piątku na żywo o 08:00, a także w weekendy wybrane materiały z tygodnia o tej samej porze.

Program rozpoczynał się rozmową polityczną, którą prowadzi [[Kamila Biedrzycka-Osica]]. W programie prezentowany jest skrót informacji [[Dzieje się|#dziejesię]].

== Przebieg programu ==
* Rozmowa polityczna przeprowadzona przez Kamilę Biedrzycką-Osicę
* Skrót informacji [[Dzieje się|#dziejesię]]
* Prognoza pogody na dzień, sprawdzenie kamer na Polskę
* Rozmowa polityczna przeprowadzona przez Małgorzatę Serafin
* Wywiady i rozmowy o rozrywce, muzyce i lifestyle
=== Dawniej ===
* '''#dzieńdobryWP 09:00''' – rozmowy polityczne
* '''#dzieńdobryWP 10:00''' – lifestyle<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/telewizja-wp-pasmo-dzien-dobry-wp-o-polowe-krotsze | tytuł = Telewizja WP pasmo „#dzień dobry WP” o połowę krótsze | data dostępu = 2017-05-21}}</ref>

== Prowadzący ==
=== Obecnie ===
* [[Kamila Biedrzycka-Osica]]
* [[Małgorzata Serafin]]
* [[Aleksandra Szwed]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''
* [[Igor Sokołowski]] – '''#dzieńdobryWP 09:00'''
* [[Katarzyna Krupa]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''
* [[Maciej Orłoś]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/zmiany-w-telewizji-wp-maciej-orlos-takze-przed-poludniem-byc-jak-modelka-z-aleksandra-szwed-nowe-seriale | tytuł = Zmiany w telewizji WP – Wirtualne Media | data dostępu = 2017-05-21}}</ref>
* [[Małgorzata Ohme]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''
* [[Marcin Antosiewicz]] – '''#dzieńdobryWP 09:00'''
* [[Nikola Zbyszewska]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''
* [[Patryk Ignaczak]] – '''#dzieńdobryWP 10:00'''
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Telewizyjne magazyny poranne]]
[[Kategoria:Wirtualna Polska]]
[[Kategoria:Polskie programy telewizyjne]]

title: Dzień dobry WP

Rodzaj programu: magazyn poranny

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Prowadzący: Kamila Biedrzycka-Osica, Małgorzata Serafin

Data premiery: 5 grudnia 2016 jako #dzieńdobryPolsko · 10 kwietnia 2017 jako #dzieńdobryWP

Pora emisji: codziennie 08:00 · (w weekendy powtórka wybranych materiałów)

Czas trwania odcinka: 50 minut

Produkcja: Telewizja WP

Stacja telewizyjna: Telewizja WP


text:
# Staszków (Słowacja)
Staszków (słow. Staškov, węg. Szaniszlófalva, do 1899 Sztaskó) – wieś i gmina (obec) w powiecie Czadca, kraju żylińskim, w północnej Słowacji. Najstarsze pisemne wzmianki o miejscowości pochodzą z 1614 i 1658 roku. Została zasiedlona przez polskich osadników z sąsiedniego Śląska. Jeszcze w XIX w. mieszkańcy porozumiewali się gwarą czadecką.

title: Staszków (Słowacja)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Staszków
 |nazwa oryginalna             = Staškov
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = kraj żyliński
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Czadca|Czadca]]
 |stanowisko zarządzającego    = starosta
 |zarządzający                 = Ladislav Šimčisko{{r|zarządzający}}
 |powierzchnia                 = 21,87<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva - obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: 21,87S_SK'', ''om7014rr_ukaz: Rozloha (Štvorcový meter)''.</ref>
 |wysokość                     = 444<ref name="base_info">{{Cytuj stronę |url=http://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_SK_WIN/om5001rr/v_om5001rr_00_00_00_sk |tytuł=Základná charakteristika |język=sk |data=2015-04-17 |autor= Statistical Office of the Slovak Republic |data dostępu=2022-03-31}}</ref>
 |rok                          = {{Tooltip|2023|Liczba ludności: 2023-12-31, Gęstość zaludnienia: 2023-06-31/2023-07-01.}}
 |liczba ludności              = 2 759<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7101rr/v_om7101rr_00_00_00_sk |tytuł = Počet obyvateľov podľa pohlavia - obce (ročne) |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7101rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 125,72<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva - obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |numer kierunkowy             = +421 41<ref name="base_info"/>
 |kod pocztowy                 = 023 53<ref name="base_info"/>
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          = http://www.staskov.sk
}}
'''Staszków'''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wykaz_polskich_nazw_geograficznych.pdf | tytuł = URZĘDOWY WYKAZ POLSKICH NAZW GEOGRAFICZNYCH ŚWIATA | opublikowany = Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej | język = pl | data dostępu = 2017-08-18 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160305233418/http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wykaz_polskich_nazw_geograficznych.pdf | zarchiwizowano = 2016-03-05 }}</ref> (słow. '''Staškov''', węg. ''Szaniszlófalva'', do 1899 ''Sztaskó'') – wieś i gmina ([[obec]]) w [[Powiat Czadca|powiecie Czadca]], [[Kraj żyliński|kraju żylińskim]], w północnej [[Słowacja|Słowacji]]. Najstarsze pisemne wzmianki o miejscowości pochodzą z 1614{{r|historiaoficjalna}} i 1658 roku{{r|historia}}. Została zasiedlona przez [[Polacy|polskich]] osadników z sąsiedniego [[Śląsk|Śląska]]. Jeszcze w XIX w. mieszkańcy porozumiewali się [[Gwara czadecka|gwarą czadecką]]<ref>{{Cytuj |autor = Aleksandr Petrov |tytuł = Sborník Fr. Pestyho |data = 1927 |opis = Helység Névtára - seznam osad v Uhrách z r. 1864-65 jako pramen historicko-demografických údajů o slovenských a karpatoruských osadách. |miejsce = Praha |wydawca = Česká akademie věd a umění |s = 141 |oclc = 1135712402 |język = cs}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="historia">{{Cytuj stronę | url = https://www.e-obce.sk/obec/staskov/2-historia.html | tytuł = Staškov - História | praca = E-OBCE.sk | opublikowany = TERRA GRATA | język = sk | data dostępu = 2017-11-25}}</ref>
<ref name="historiaoficjalna">{{Cytuj stronę | url = http://www.staskov.sk/sk/historia.html | tytuł = História | praca = Strona oficjalna wsi | język = sk | data dostępu = 2017-11-25 | archiwum = https://web.archive.org/web/20171201032409/http://www.staskov.sk/sk/historia.html | zarchiwizowano = 2017-12-01 }}</ref>
<ref name="zarządzający">{{Cytuj stronę | url = http://volby.statistics.sk/oso/oso2014/oso2014/sk/tab13.html | tytuł = Zoznam zvolených starostov a primátorov podľa obcí, miest a mestských častí | data = 2014 | opublikowany = Štatistický úrad Slovenskej republiky | język = sk | data dostępu = 2017-11-25}}</ref>
}}

{{Powiat Czadca}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w powiecie Czadca]]

title: StaszkówStaškov

Państwo: Słowacja

Kraj: żyliński

Powiat: Czadca

Starosta: Ladislav Šimčisko

Tablice rejestracyjne: CA


text:
# Przemysław Piotrowski (pisarz)
Przemysław Piotrowski (ur. 5 czerwca 1982 w Zielonej Górze) – polski dziennikarz związany z tematyką sportową i śledczą, pisarz, autor bestsellerowych powieści kryminalnych. W 2020 roku sprzedał ponad 100 tys. egzemplarzy serii z Igorem Brudnym, w skład której wchodzi „Piętno”, „Sfora” oraz „Cherub”. 10 listopada 2021 roku ukazała się czwarta część cyklu – „Zaraza”.

## Życiorys
Przemysław Piotrowski urodził się w Zielonej Górze. Ukończył tam edukację podstawową oraz podjął studia. Ukończył politologię na Uniwersytecie Zielonogórskim, studiował nauki pokrewne w Hiszpanii i USA.
W latach 2003–2013 pisał na łamach „Gazety Lubuskiej”, wpierw zajmując się tematyką sportową, później śledczą. Pracował również w klubie koszykarskim Stelmet Intermarche Zielona Góra na stanowisku rzecznika prasowego, a w 2014 roku wyjechał do pracy w sektorze naftowym do Norwegii.

## Twórczość
Głośno zadebiutował thrillerem historycznym „Kod Himmlera” w 2015 roku. W następnych latach do jego pisarskiego portfolio dołączyły „Droga do piekła” w 2016 roku, dwie powieści z cyklu „Radykalni” – czyli „Terror” rok później i „Rebelia” w roku 2018. Rok przerwy w pisarskiej twórczości Przemysława Piotrowskiego zaowocował serią kryminalną z Igorem Brudnym – w marcu 2020 roku światło dziennie ujrzało „Piętno”,  w sierpniu tego samego roku pojawiła się druga część – „Sfora”, a listopad stanął pod znakiem trzeciego tomu serii z komisarzem Brudnym o tytule „Cherub”. Od tamtego czasu, w 2021 roku wyszły dwie niezależne powieści pisarza – „Krew z krwi” oraz Matnia”. „Zaraza” trafiła do czytelników w listopadzie 2021 roku.
Przemysław Piotrowski w swojej twórczości nie ogranicza się do kryminału, choć jest to niewątpliwie gatunek,  z którym związany jest najmocniej. Seria z Igorem Brudnym łączy w sobie klasyczne elementy powieści kryminalnych, a cały cykl spleciony jest postacią komisarza Igora Brudnego. Innymi gatunkami, w ramach których Przemysław Piotrowski realizuje swoje powieści, jest domestic noir i thriller psychologiczny, w duchu którego napisał „Matnię” wydaną w sierpniu 2021 roku. „Krew z krwi” z kolei gromadzi w sobie wątki sensacyjne, kryminalne oraz w pewnym stopniu dramatyczne. Historia, której fundamentami jest głęboka relacja ojca z synem, a punktem centralnym opisane przez głównego bohatera w książce morderstwo, wydana została w maju 2021 roku.

### Powieści
| Tytuł                        | Wydawnictwo                | Rok publikacji | ISBN                   |
| ---------------------------- | -------------------------- | -------------- | ---------------------- |
| Kod Himmlera                 | Wydawnictwa Videograf S.A. | 2015           | ISBN 978-83-7835-397-3 |
| Droga do piekła              | Wydawnictwa Videograf S.A. | 2016           | ISBN 978-83-7835-500-7 |
| Radykalni. Terror            | Wydawnictwa Videograf S.A. | 2017           | ISBN 978-83-7835-578-6 |
| Radykalni. Rebelia           | Wydawnictwa Videograf S.A. | 2018           | ISBN 978-83-7835-639-4 |
| Krew z krwi                  | Wydawnictwo Czarna Owca    | 2021           | ISBN 978-83-8252-012-5 |
| Matnia                       | Wydawnictwo Czarna Owca    | 2021           | ISBN 978-83-8143-581-9 |
| La Bestia                    | Wydawnictwo Czarna Owca    | 2023           | ISBN 978-83-8252-074-3 |
| Droga do piekła (II wydanie) | Wydawnictwo Czarna Owca    | 2025           | ISBN 978-83-8382-239-6 |

### Seria z komisarzem Igorem Brudnym
| Tytuł   | Wydawnictwo             | Rok publikacji | ISBN                   |
| ------- | ----------------------- | -------------- | ---------------------- |
| Piętno  | Wydawnictwo Czarna Owca | 2020           | ISBN 978-83-8143-297-9 |
| Sfora   | Wydawnictwo Czarna Owca | 2020           | ISBN 978-83-8143-604-5 |
| Cherub  | Wydawnictwo Czarna Owca | 2020           | ISBN 978-83-8143-815-5 |
| Zaraza  | Wydawnictwo Czarna Owca | 2021           | ISBN 978-83-8252-070-5 |
| Bagno   | Wydawnictwo Czarna Owca | 2022           | ISBN 978-83-8252-073-6 |
| Smolarz | Wydawnictwo Czarna Owca | 2024           | ISBN 978-83-8252-979-1 |
| Anubis  | Wydawnictwo Czarna Owca | 2024           | ISBN 978-83-8252-740-7 |

### Cykl Luta Karabina
| Tytuł            | Wydawnictwo             | Rok publikacji | ISBN                   |
| ---------------- | ----------------------- | -------------- | ---------------------- |
| Prawo matki      | Wydawnictwo Czarna Owca | 2022           | ISBN 978-83-8252-076-7 |
| Nic do stracenia | Wydawnictwo Czarna Owca | 2023           | ISBN 978-83-8252-617-2 |
| Ostatni taniec   | Wydawnictwo Czarna Owca | 2024           | ISBN 978-83-8382-064-4 |

### Cykl Radykalni
| Tytuł   | Wydawnictwo           | Rok publikacji | ISBN                   |
| ------- | --------------------- | -------------- | ---------------------- |
| Terror  | Wydawnictwo Videograf | 2017           | ISBN 978-83-7835-578-6 |
| Rebelia | Wydawnictwo Videograf | 2018           | ISBN 978-83-7835-639-4 |

title: Przemysław Piotrowski (pisarz)

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko           = Przemysław Piotrowski
 |imię i nazwisko org       =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |pełne imię i nazwisko org =
 |pseudonim                 =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 1982
 |miejsce urodzenia         = [[Zielona Góra]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |narodowość                = polska
 |język                     = polski
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Zielonogórski]]
 |dziedzina sztuki          = [[literatura]]
 |epoka                     = XXI wiek
 |gatunek                   = [[Powieść kryminalna|kryminał]], [[Dreszczowiec|thriller]]
 |muzeum artysty            =
 |ważne dzieła              =
 |faksymile                 =
 |opis faksymile            =
 |odznaczenia               =
 |nagrody                   =
 |commons                   =
 |wikiźródła                =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Przemysław Piotrowski''' (ur. [[5 czerwca]] [[1982]] w [[Zielona Góra|Zielonej Górze]]) – polski [[dziennikarz]] związany z tematyką sportową i [[Dziennikarstwo śledcze|śledczą]], pisarz, autor [[bestseller]]owych [[Powieść kryminalna|powieści kryminalnych]]. W 2020 roku sprzedał ponad 100 tys. egzemplarzy serii z Igorem Brudnym, w skład której wchodzi „Piętno”, „Sfora” oraz „Cherub”. 10 listopada 2021 roku ukazała się czwarta część cyklu – „Zaraza”.

== Życiorys ==
Przemysław Piotrowski urodził się w Zielonej Górze. Ukończył tam edukację podstawową oraz podjął studia. Ukończył [[Politologia|politologię]] na [[Uniwersytet Zielonogórski|Uniwersytecie Zielonogórskim]], studiował nauki pokrewne w [[Hiszpania|Hiszpanii]] i [[Stany Zjednoczone|USA]].

W latach 2003–2013 pisał na łamach „Gazety Lubuskiej”, wpierw zajmując się tematyką sportową<ref>[https://gazetalubuska.pl/w-koncu-na-dobre-rusza-trzecia-liga/ar/7844745 W końcu na dobre rusza trzecia liga], w: Gazeta Lubuska. [dostęp: 2021-11-16]</ref>, później śledczą. Pracował również w klubie koszykarskim [[Zastal Zielona Góra|Stelmet Intermarche Zielona Góra]] na stanowisku [[Rzecznik prasowy|rzecznika prasowego]], a w 2014 roku wyjechał do pracy w sektorze naftowym do [[Norwegia|Norwegii]].

== Twórczość ==
Głośno zadebiutował [[Dreszczowiec|thrillerem]] historycznym „Kod Himmlera” w 2015 roku<ref>[https://kultura.gazeta.pl/kultura/7,114528,25823260,przejazdzka-do-piekla-pietno-przemyslawa-piotrowskiego-jedna.html <nowiki>Przemysław Piotrowski: ciarki na plecach [WYWIAD]</nowiki>]; w: onet.kultura.pl. [dostęp: 2021-11-16]</ref>. W następnych latach do jego pisarskiego portfolio dołączyły „Droga do piekła” w 2016 roku, dwie powieści z cyklu „Radykalni” – czyli „Terror” rok później i „Rebelia” w roku 2018. Rok przerwy w pisarskiej twórczości Przemysława Piotrowskiego zaowocował serią kryminalną z Igorem Brudnym – w marcu 2020 roku światło dziennie ujrzało „Piętno”,  w sierpniu tego samego roku pojawiła się druga część – „Sfora”, a listopad stanął pod znakiem trzeciego tomu serii z komisarzem Brudnym o tytule „Cherub”. Od tamtego czasu, w 2021 roku wyszły dwie niezależne powieści pisarza – „Krew z krwi” oraz Matnia”. „Zaraza” trafiła do czytelników w listopadzie 2021 roku.

Przemysław Piotrowski w swojej twórczości nie ogranicza się do kryminału, choć jest to niewątpliwie gatunek,  z którym związany jest najmocniej<ref>[https://kultura.gazeta.pl/kultura/7,114528,25823260,przejazdzka-do-piekla-pietno-przemyslawa-piotrowskiego-jedna.html Przejażdżka do piekła. „Piętno” Przemysława Piotrowskiego jedną z najmocniejszych książek na wiosnę!] w: kultura.gazeta.pl [dostęp: 2021-11-16]</ref>. Seria z Igorem Brudnym łączy w sobie klasyczne elementy powieści kryminalnych, a cały cykl spleciony jest postacią komisarza Igora Brudnego. Innymi gatunkami, w ramach których Przemysław Piotrowski realizuje swoje powieści, jest domestic noir<ref>[https://www.czarnaowca.pl/podcasty/czarna-owca-wsrod-podcastow-32-przemyslaw-piotrowski,p142199317 Czarna Owca wśród podcastów: Przemysław Piotrowski] [dostęp: 2021-11-16]</ref> i thriller psychologiczny, w duchu którego napisał „Matnię” wydaną w sierpniu 2021 roku. „Krew z krwi” z kolei gromadzi w sobie wątki sensacyjne, kryminalne oraz w pewnym stopniu dramatyczne. Historia, której fundamentami jest głęboka relacja ojca z synem, a punktem centralnym opisane przez głównego bohatera w książce morderstwo, wydana została w maju 2021 roku.

=== Powieści ===
{| class="wikitable"
|+
!Tytuł
!Wydawnictwo
!Rok
publikacji
!ISBN
|-
|''Kod Himmlera''
|Wydawnictwa Videograf S.A.
|2015
| {{ISBN|9788378353973}}
|-
|''Droga do piekła''
|Wydawnictwa Videograf S.A.
|2016
| {{ISBN|9788378355007}}
|-
|''Radykalni. Terror''
|Wydawnictwa Videograf S.A.
|2017
| {{ISBN|9788378355786}}
|-
|''Radykalni. Rebelia''
|Wydawnictwa Videograf S.A.
|2018
| {{ISBN|9788378356394}}
|-
|''Krew z krwi''
|[[Wydawnictwo Czarna Owca]]
|2021
| {{ISBN|9788382520125}}
|-
|''Matnia''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2021
| {{ISBN|9788381435819}}
|-
|''La Bestia''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2023
| {{ISBN|9788382520743}}
|-
|''Droga do piekła (II wydanie)''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2025
|{{ISBN|9788383822396}}
|}

=== Seria z komisarzem Igorem Brudnym ===
{| class="wikitable"
|+
!Tytuł
!Wydawnictwo
!Rok
publikacji
!ISBN
|-
|''Piętno''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2020
| {{ISBN|9788381432979}}
|-
|''Sfora''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2020
| {{ISBN|9788381436045}}
|-
|''Cherub''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2020
| {{ISBN|9788381438155}}
|-
|''Zaraza''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2021
| {{ISBN|9788382520705}}
|-
|''Bagno''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2022
| {{ISBN|9788382520736}}
|-
|''Smolarz''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2024
| {{ISBN|9788382529791}}
|-
|''Anubis''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2024
|{{ISBN|9788382527407}}
|-
|}

=== Cykl Luta Karabina ===
{| class="wikitable"
|+
!Tytuł
!Wydawnictwo
!Rok
publikacji
!ISBN
|-
|''Prawo matki''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2022
| {{ISBN|9788382520767}}
|-
|''Nic do stracenia''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2023
| {{ISBN|9788382526172}}
|-
|''Ostatni taniec''
|Wydawnictwo Czarna Owca
|2024
|{{ISBN|9788383820644}}
|}

=== Cykl Radykalni ===
{| class="wikitable"
|+
!Tytuł
!Wydawnictwo
!Rok
publikacji
!ISBN
|-
|''Terror''
|Wydawnictwo Videograf
|2017
| {{ISBN|9788378355786}}
|-
|''Rebelia''
|Wydawnictwo Videograf
|2018
| {{ISBN|9788378356394}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://kultura.gazeta.pl/kultura/7,114528,25823260,przejazdzka-do-piekla-pietno-przemyslawa-piotrowskiego-jedna.html Przejażdżka do piekła. „Piętno” Przemysława Piotrowskiego jedną z najmocniejszych książek na wiosnę!] w: [http://kultura.gazeta.pl kultura.gazeta.pl] [dostęp: 2021-11-16]
* [https://www.onet.pl/?pid=5f21af68-17a0-423e-98de-14287a706b3b&sid=bf78661f-61f7-40de-becc-94f65255b9ae Przemysław Piotrowski: ciarki na plecach [WYWIAD<nowiki>]</nowiki>]; w: [http://onet.kultura.pl onet.kultura.pl]. [dostęp: 2021-11-16]
* [https://natemat.pl/330353,recenzja-ksiazki-przemyslawa-piotrowskiego-cherub-wyd-czarna-owca "Cherub"? Niech ten tytuł was nie zmyli. Ten kryminał to nie anioł, a prawdziwa bestia!]; w: [http://NaTemat.pl natemat.pl] [dostęp: 2021-11-16]
* [https://lubimyczytac.pl/zaraza-zielona-gora-jako-przedsionek-piekla-najnowszy-thriller-przemyslawa-piotrowskiego?editor_preview=0 „Zaraza” – Zielona Góra jako przedsionek piekła – najnowszy thriller Przemysława Piotrowskiego]; w: [http://lubimyczytać.pl lubimyczytać.pl] [dostęp: 2021-11-16]
* [https://www.czarnaowca.pl/podcasty/czarna-owca-wsrod-podcastow-32-przemyslaw-piotrowski,p142199317 Czarna Owca wśród podcastów: Przemysław Piotrowski] [dostęp: 2021-11-16]
* [http://dlalejdis.pl/artykuly/matnia-recenzja „Matnia” – recenzja]; w: [http://dlalejdis.pl dlalejdis.pl], [dostęp: 2021-11-16]
* [https://www.coprzeczytac.pl/matnia-recenzja-najnowszego-kryminalu-przemka-piotrowskiego/ „Matnia” – recenzja najnowszego kryminału Przemka Piotrowskiego]; w:[http://dlalejdis.pl dlalejdis.pl] [dostęp: 2021-11-16]
* [http://2021.11.08_Wikipedia_Przemek.docx „Cherub” – recenzja]; w: [http://dlalejdis.pl dlalejdis.pl] [dostęp: 2021-11-16]
* [https://nakanapie.pl/recenzje/matnia-przemyslaw-piotrowski-matnia „Matnia” Przemysław Piotrowski]; w: [http://nakanapie.pl nakanapie.pl], [dostęp: 2021-11-16]
* [http://kulturacja.pl/2020/06/przemyslaw-piotrowski-pietno-recenzja/ Przemysław Piotrowski. „Piętno” – recenzja]; w: [http://kulturacja.pl kulturacja.pl], [dostęp: 2021-11-16]
* [http://krytycznymokiem.blogspot.com/2021/08/matnia-przemysaw-piotrowski.html „Matnia” Przemysław Piotrowski]; w: [http://krytycznymokiem.blogspot.com krytycznymokiem.blogspot.com], [dostęp: 2021-11-16]
* [https://wielkibuk.com/2021/11/07/zaraza-przemyslaw-piotrowski-recenzja-przedpremierowa/ „Zaraza” Przemysław Piotrowski – recenzja przedpremierowa]; w: [http://wielkibuk.com wielkibuk.com], [dostęp: 2021-11-16]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Piotrowski, Przemysław}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Zielonogórskiego]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Polscy prozaicy XXI wieku]]
[[Kategoria:Polscy autorzy powieści kryminalnych]]
[[Kategoria:Polscy autorzy thrillerów]]
[[Kategoria:Rzecznicy prasowi w Polsce]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zielonej Górze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]

title: Przemysław Piotrowski

Data i miejsce urodzenia: 1982 · Zielona Góra

Narodowość: polska

Alma Mater: Uniwersytet Zielonogórski

Dziedzina sztuki: literatura

Epoka: XXI wiek

Gatunek: kryminał, thriller


text:
# Vojlovica
Vojlovica – wieś w Chorwacji, w żupanii virowiticko-podrawskiej, w gminie Čačinci. W 2011 roku liczyła 18 mieszkańców.

title: Vojlovica

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Vojlovica
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = żupania virowiticko-podrawska
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Čačinci|Čačinci]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 18{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Vojlovica''' – wieś w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania virowiticko-podrawska|żupanii virowiticko-podrawskiej]], w [[Gmina Čačinci|gminie Čačinci]]. W 2011 roku liczyła 18 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=418}}</ref>
}}

{{Gmina Čačinci}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Čačinci]]

title: Vojlovica

Państwo: Chorwacja

Żupania: virowiticko-podrawska

Gmina: Čačinci


text:
# Anita Rée
Anita Clara Rée (ur. 9 lutego 1885 w Hamburgu, zm. 12 grudnia 1933 w Kampen na wyspie Sylt) – niemiecka malarka pochodzenia żydowskiego, przedstawicielka Nowej Rzeczowości.

## Życiorys
Urodziła się jako druga córka kupca hamburskiego Israela Rée i Klary Hahn. Wraz z siostrą Emilią zostały ochrzczone w wyznaniu ewangelicko-augsburskim i przystąpiły do konfirmacji.
Od roku 1905 uczyła się malarstwa u hamburskiego artysty Arthura Siebelista. Zwątpiwszy w swój talent, zwróciła się 1906 do Maxa Liebermanna z prośbą o ocenę prac. Liebermann pochwalił prace i doradził kontynuację studiów. Po zakończeniu nauki u Siebelista 1910 wraz z Franzem Nölkenem i Friedrichem Ahlers-Hestermannem założyła wspólną pracownię, jednak doszło do rozejścia się z powodu jej nieodwzajemnionego uczucia do Nölkena.
W zimie 1912/1913 została Anita Rée uczennicą Fernanda Légera w Paryżu i uczestniczyła w lekcjach rysunku aktu, co wywołało w Niemczech oburzenie. W twórczości ujawniły się wpływy Picassa, Matissa i Cézanne’a.
W roku 1919 została współzałożycielką Hamburskiej Secesji. W latach 1922–1925 mieszkała głównie w Positano we Włoszech. W twórczości przyjęła styl Nowej Rzeczowości.
Od roku 1926 zamieszkała w Hamburgu. W latach 1929 i 1931 wykonała malarstwo ścienne w dwóch szkołach wzniesionych według projektu Fritza Schumachera.
W roku 1930 otrzymała zlecenie na wykonanie tryptyku św. Ansgara we wznoszonym kościele pod wezwaniem tego świętego w Hamburgu-Langenhorn. Zleceniodawcy nie byli zadowoleni z przedstawionego projektu i wycofali zlecenie.
Już w roku 1930 działacze NSDAP wypomnieli Anicie Rée jej „niearyjskie” pochodzenie.
W roku 1932 przeniosła się z Hamburga na wyspę Sylt. 25 kwietnia 1933 została wykluczona z hamburskiego zrzeszenia plastyków. 12 grudnia 1933 popełniła samobójstwo, zażywając znaczną ilość środków nasennych.
Jej dzieła miały zostać usunięte ze zbiorów Kunsthalle w Hamburgu jako „sztuka wynaturzona”, ale gospodarz muzeum, Wilhelm Werner, ukrył je w swoim mieszkaniu, dzięki czemu ocalały przed zniszczeniem.

## Kamienie pamięci
Pamięci Anity Rée poświęcono kamienie pamięci, umieszczone koło jej mieszkania na wyspie Sylt i w Hamburgu.
- Autoportret, 1932
- Teresina, 1925
- Portret Burcharda Motza
- Wąwóz koło Pians

title: Anita Rée

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Anita Rée
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Anita Rée - Selbstporträt.jpg
 |opis grafiki          = ''Autoportret''
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[9 lutego]] [[1885]]
 |miejsce urodzenia     = [[Hamburg]]
 |data śmierci          = [[12 grudnia]] [[1933]]
 |miejsce śmierci       = [[Kampen (Sylt)|Kampen]]
 |narodowość            = niemiecka
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[malarstwo]]
 |epoka                 = [[Nowa Rzeczowość]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Anita Rée
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Anita Clara Rée''' (ur. [[9 lutego]] [[1885]] w [[Hamburg]]u, zm. [[12 grudnia]] [[1933]] w [[Kampen (Sylt)|Kampen]] na wyspie [[Sylt]]) – niemiecka malarka pochodzenia żydowskiego, przedstawicielka [[Nowa Rzeczowość|Nowej Rzeczowości]].

== Życiorys ==
Urodziła się jako druga córka kupca hamburskiego Israela Rée i Klary Hahn. Wraz z siostrą Emilią zostały ochrzczone w wyznaniu [[Wyznanie augsburskie|ewangelicko-augsburskim]] i przystąpiły do [[Konfirmacja|konfirmacji]].

Od roku 1905 uczyła się malarstwa u hamburskiego artysty Arthura Siebelista. Zwątpiwszy w swój talent, zwróciła się 1906 do [[Max Liebermann|Maxa Liebermanna]] z prośbą o ocenę prac. Liebermann pochwalił prace i doradził kontynuację studiów. Po zakończeniu nauki u Siebelista 1910 wraz z [[Franz Nölken|Franzem Nölkenem]] i Friedrichem Ahlers-Hestermannem założyła wspólną pracownię, jednak doszło do rozejścia się z powodu jej nieodwzajemnionego uczucia do Nölkena.

W zimie 1912/1913 została Anita Rée uczennicą [[Fernand Léger|Fernanda Légera]] w [[Paryż]]u i uczestniczyła w lekcjach rysunku aktu, co wywołało w Niemczech oburzenie. W twórczości ujawniły się wpływy [[Pablo Picasso|Picassa]], [[Henri Matisse|Matissa]] i [[Paul Cézanne|Cézanne’a]].

W roku 1919 została współzałożycielką Hamburskiej Secesji. W latach 1922–1925 mieszkała głównie w [[Positano]] we [[Włochy|Włoszech]]. W twórczości przyjęła styl [[Nowa Rzeczowość|Nowej Rzeczowości]].

Od roku 1926 zamieszkała w [[Hamburg]]u. W latach 1929 i 1931 wykonała malarstwo ścienne w dwóch szkołach wzniesionych według projektu Fritza Schumachera.

W roku 1930 otrzymała zlecenie na wykonanie tryptyku św. Ansgara we wznoszonym kościele pod wezwaniem tego świętego w Hamburgu-Langenhorn. Zleceniodawcy nie byli zadowoleni z przedstawionego projektu i wycofali zlecenie.

Już w roku 1930 działacze [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] wypomnieli Anicie Rée jej „niearyjskie” pochodzenie.

W roku 1932 przeniosła się z Hamburga na wyspę [[Sylt]]. 25 kwietnia 1933 została wykluczona z hamburskiego zrzeszenia plastyków. 12 grudnia 1933 popełniła samobójstwo, zażywając znaczną ilość środków nasennych.

Jej dzieła miały zostać usunięte ze zbiorów [[Kunsthalle w Hamburgu]] jako „[[sztuka wynaturzona]]”, ale gospodarz muzeum, Wilhelm Werner, ukrył je w swoim mieszkaniu, dzięki czemu ocalały przed zniszczeniem.

== Kamienie pamięci ==
Pamięci Anity Rée poświęcono [[Stolperstein|kamienie pamięci]], umieszczone koło jej mieszkania na wyspie Sylt i w Hamburgu.

<gallery widths="150" heights="200">
Plik:Anita Rée Selbstportrait.jpg|''Autoportret'', 1932
Plik:Anita Rée.jpg|''Teresina'', 1925
Plik:Burchard Motz by Anita Rée.jpg|''Portret Burcharda Motza''
Plik:Anita Rée Schlucht bei Pians 1921.jpg|''Wąwóz koło Pians''
</gallery>

== Bibliografia ==
* Carl Georg Heise: ''Anita Rée.'' Christians Verlag, Hamburg 1968
* Maike Bruhns: ''Anita Rée. Leben und Werk einer Hamburger Malerin 1885–1933.'' Verein für Hamburgische Geschichte, Hamburg 2001, {{ISBN|3-923356-15-3}}.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.galerie-herold.de/seiten/biografien/bioree.html | tytuł = Biografia i dzieła | opublikowany = galerie-herold.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20150317001257/http://www.galerie-herold.de/seiten/biografien/bioree.html | zarchiwizowano = 2015-03-17}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rée, Anita}}
[[Kategoria:Malarze Nowej Rzeczowości]]
[[Kategoria:Niemieccy Żydzi]]
[[Kategoria:Niemieccy samobójcy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hamburgu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1885]]
[[Kategoria:Zmarli w 1933]]

title: Anita Rée

Data i miejsce urodzenia: 9 lutego 1885 · Hamburg

Data i miejsce śmierci: 12 grudnia 1933 · Kampen

Narodowość: niemiecka

Dziedzina sztuki: malarstwo

Epoka: Nowa Rzeczowość


text:
# Cekin (ozdoba)
Cekin, pajeta, pajetka – ozdoba, będąca cienką błyszczącą blaszką z dziurką umożliwiającą przymocowanie do materiału.
Cekiny mogą mieć różne kolory i kształty, choć najczęściej są okrągłe. Powszechnie używa się ich do ozdabiania ubrań, torebek, biżuterii i innych akcesoriów, najczęściej damskich i o charakterze wieczorowym. Często wykorzystywane są również jako element zdobniczy w regionalnych strojach ludowych, np. w Polsce i w Hiszpanii.
Współczesne cekiny są zazwyczaj robione z plastiku.

## Nazwa
Nazwa „cekin” pochodzi od cekina (wł. zecchino), drobnej złotej monety weneckiej bitej od XIII wieku.
Nazwa „pajeta” pochodzi od fr. paillette.

## Historia
Pierwsze cekiny wykonywane były z metali szlachetnych i stąd były oznaką bogactwa, jak również prestiżu. W szkicowniku Leonarda da Vinci znaleziono projekt maszyny do robienia cekinów. Projekt który nie został zrealizowany.
Lata 20 XX wieku to jest początek mody na cekiny w świecie. Związane to było z odkryciami w grobie króla Tutenchamona. Tam wśród innych znalezisk były szaty udekorowane okrągłymi złotymi krążkami, przypominającymi cekiny.
Rozgłos odkrycia grobowca był inspiracją do zaistnienia w modzie światowej motywów egipskich. Wraz z nimi pojawiła się moda na cekiny.
Ówczesny kanon mody kobiecej – chłopczyca, nosiły piersiówki, paliły papierosy w lufkach, szalały w klubach w rytmie jazzowej muzyki. Frędzle, paciorki oraz metalowe cekiny były koniecznymi elementami ich stroju. Cekiny prezentowały się wspaniale w świetle lamp, ale sukienki te nie były najwygodniejsze z powodu ich ciężaru.
W kolejnym dziesięcioleciu pojawił się pomysł wykonania cekinów z żelatyny. Suknie tak ozdobione były znacznie lżejsze, ale pod wpływem ciepła i wody takie cekiny topiły się i spływały.
Herbert Lieberman, pracownik firmy Eastman Kodak produkującej klisze filmowe wpadł na pomysł aby z celulozy acetanowej stworzyć nowe cekiny. Efekt był znacznie lepszy, były one bardzo lekkie, ale należało uważać, gdyż były bardzo kruche i łamliwe jak szkło.
W 1950 koncern chemiczny DuPont zaprezentował tworzywo o nazwie mylar. Była to cienka folia poliestrowa pokrywająca cekiny z acetatu i dawała dodatkowo kolorową warstwę. Uzyskano nie tylko ładny wygląd, ale również możliwość prania w pralkach.
Kolejny surowcem do produkcji cekinów był plastik winylowy. Co prawda nie był tak efektowny jak poprzednie, ale był znacznie trwalszy i tańszy w produkcji.
Do pierwszych osób które rozsławiły kostiumy cekinowe należało norweska łyżwiarka figurowa Sonja Henie. Ona, jako pierwsza publicznie pojawiła się w takim błyszczącym stroju.
Suknie ozdobiona cekinami prezentowały gwiazdy Hollywood: Barbara Stanwyck, Bette Davis, Joan Crawford, Marlena Dietrich, Ava Gardner, czy też Marilyn Monroe.
Świat wykonawców muzyki również poddał się tej modzie. Są tu przedstawiciele glam rocka – David Bowie, jak i sceny disco i takich wykonawców muzyki pop jak Cher, Madonna, czy też Michael Jackson.
Moda na cekiny jest obecna i na dworach królewskich – księżna Diana często, na przyjęcia wieczorowe, wybierała kreacje ozdobione cekinami.

title: Cekin (ozdoba)

wikitext:
{{inne znaczenia|ozdoby|'''[[cekin]]''' – moneta wenecka oraz festiwal [[Zecchino d’Oro]] (pl. ''Złoty Cekin'')}}
[[Plik:Mineirinha Biju - paetê.jpg|thumb|Cekiny]]
[[Plik:Sequin dress by David Shankbone.jpg|thumb|Sukienka zdobiona cekinami]]
[[Plik:Shoe sequins.jpg|thumb|Pantofelki zdobione cekinami]]
'''Cekin''', '''pajeta''', '''pajetka''' – ozdoba, będąca cienką błyszczącą blaszką z dziurką umożliwiającą przymocowanie do materiału.

Cekiny mogą mieć różne kolory i kształty, choć najczęściej są okrągłe. Powszechnie używa się ich do ozdabiania [[odzież|ubrań]], torebek, [[biżuteria|biżuterii]] i innych akcesoriów, najczęściej damskich i o charakterze [[strój wieczorowy|wieczorowym]]. Często wykorzystywane są również jako element zdobniczy w regionalnych [[strój ludowy|strojach ludowych]], np. w [[Polska|Polsce]] i w [[Hiszpania|Hiszpanii]].

Współczesne cekiny są zazwyczaj robione z [[Tworzywa sztuczne|plastiku]].

== Nazwa ==
{{wikisłownik|cekin}}
Nazwa „cekin” pochodzi od [[cekin]]a ([[język włoski|wł.]] ''zecchino''), drobnej [[złoto|złotej]] monety [[Republika Wenecka|weneckiej]] bitej od [[XIII wiek|XIII]] wieku.

Nazwa „pajeta” pochodzi od [[Język francuski|fr.]] ''paillette''.

== Historia ==
Pierwsze cekiny wykonywane były z metali szlachetnych i stąd były oznaką bogactwa, jak również prestiżu. W szkicowniku [[Leonardo da Vinci|Leonarda da Vinci]] znaleziono projekt maszyny do robienia cekinów. Projekt który nie został zrealizowany.

Lata 20 XX wieku to jest początek mody na cekiny w świecie. Związane to było z odkryciami w grobie króla [[Tutanchamon|Tutenchamona]]. Tam wśród innych znalezisk były szaty udekorowane okrągłymi złotymi krążkami, przypominającymi cekiny.

Rozgłos odkrycia grobowca był inspiracją do zaistnienia w modzie światowej motywów egipskich. Wraz z nimi pojawiła się moda na cekiny.

Ówczesny kanon mody kobiecej – chłopczyca, nosiły piersiówki, paliły papierosy w lufkach, szalały w klubach w rytmie jazzowej muzyki. Frędzle, paciorki oraz metalowe cekiny były koniecznymi elementami ich stroju. Cekiny prezentowały się wspaniale w świetle lamp, ale sukienki te nie były najwygodniejsze z powodu ich ciężaru.
W kolejnym dziesięcioleciu pojawił się pomysł wykonania cekinów z [[Żelatyna|żelatyny]]. Suknie tak ozdobione były znacznie lżejsze, ale pod wpływem ciepła i wody takie cekiny topiły się i spływały.

Herbert Lieberman, pracownik firmy [[Eastman Kodak]] produkującej klisze filmowe wpadł na pomysł aby z celulozy acetanowej stworzyć nowe cekiny. Efekt był znacznie lepszy, były one bardzo lekkie, ale należało uważać, gdyż były bardzo kruche i łamliwe jak szkło.

W 1950 koncern chemiczny [[DuPont]] zaprezentował tworzywo o nazwie mylar. Była to cienka folia poliestrowa pokrywająca cekiny z acetatu i dawała dodatkowo kolorową warstwę. Uzyskano nie tylko ładny wygląd, ale również możliwość prania w pralkach.

Kolejny surowcem do produkcji cekinów był plastik winylowy. Co prawda nie był tak efektowny jak poprzednie, ale był znacznie trwalszy i tańszy w produkcji.

Do pierwszych osób które rozsławiły kostiumy cekinowe należało norweska łyżwiarka figurowa [[Sonja Henie]]. Ona, jako pierwsza publicznie pojawiła się w takim błyszczącym stroju.

Suknie ozdobiona cekinami prezentowały gwiazdy [[Hollywood]]: [[Barbara Stanwyck]], [[Bette Davis]], [[Joan Crawford]], [[Marlene Dietrich|Marlena Dietrich]], [[Ava Gardner]], czy też [[Marilyn Monroe]].

Świat wykonawców muzyki również poddał się tej modzie. Są tu przedstawiciele glam rocka – [[David Bowie]], jak i sceny disco i takich wykonawców muzyki pop jak [[Cher]], [[Madonna (piosenkarka)|Madonna]], czy też [[Michael Jackson]].

Moda na cekiny jest obecna i na dworach królewskich – [[Diana (księżna Walii)|księżna Diana]] często, na przyjęcia wieczorowe, wybierała kreacje ozdobione cekinami<ref>{{Cytuj |autor = Grupa Wirtualna Polska, Wirtualna Polska |tytuł = Karnawałowe inspiracje 2020 – cekinowy zawrót głowy od starożytności po Cher – SO Magazyn – so pretty, so unique, so good – wyjątkowy magazyn w internecie |data dostępu = 2020-03-04 |opublikowany = so-magazyn.pl |url = https://so-magazyn.pl/artykul/karnawalowe-inspiracje-2020-cekinowy-zawrot-glowy-od-starozytnosci-po-cher |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Altaïa |tytuł = Co Michael Jackson, Tutenchamon i Leonardo da Vinci mieli wspólnego? |data dostępu = 2020-03-04 |opublikowany = Altaïa |url = https://www.altaia.eu/pl/michael-jackson-tunenchamon-leonardo-da-vinci/ |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{przypisy}}

[[Kategoria:Zdobnictwo]]


text:
# Annio da Viterbo
Annio da Viterbo (ur. 5 stycznia 1437 w Viterbo, zm. 13 listopada 1502 w Rzymie), urodził się jako Giovanni Nanni – włoski dominikanin, uczony i historyk, znany jako fałszerz dokumentów.
Przystąpił do zakonu dominikanów w bardzo młodym wieku. Ukończył Papieski Uniwersytet Świętego Tomasza z Akwinu, gdzie był lektorem do roku 1466.
Viterbo znany jest głównie ze względu na 17-tomowe dzieło Antiquitatum variarum wydane w 1498 roku, w którym umieścił sfałszowane pisma przypisane następującym starożytnym autorom: Berossos, Manethon, Megastenes, Archiloch, Myrsilus, Fabius Pictor, Sempronius, Katon i inni. Viterbo miał swoich obrońców jeszcze w XVIII i XIX wieku, którzy dowodzili, że popełnione przezeń fałszerstwa nie były intencjonalne, że nie rozpoznał pism apokryficznych i sam padł ofiarą pomyłki.
Był jednym z pierwszych historyków, który próbował wykazać istnienie w Toskanii kultury Etrusków, starszej od rzymskiej.

title: Annio da Viterbo

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Annio da Viterbo
 |imię i nazwisko org     = Giovanni Nanni
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Annio da Viterbo.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       = [[Viterbo]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         = [[Rzym]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[dominikanie]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Annius of Viterbo
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Annio da Viterbo''' (ur. 5 stycznia 1437 w [[Viterbo]], zm. 13 listopada 1502 w [[Rzym]]ie), urodził się jako '''Giovanni Nanni''' – włoski [[Dominikanie|dominikanin]], uczony i historyk, znany jako fałszerz dokumentów.

Przystąpił do zakonu dominikanów w bardzo młodym wieku. Ukończył [[Papieski Uniwersytet Świętego Tomasza z Akwinu]], gdzie był lektorem do roku 1466<ref>Riccardo Fubini, [http://www.treccani.it/enciclopedia/giovanni-nanni_(Dizionario_Biografico)/ ''NANNI, Giovanni''] Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 77 (2012)</ref>.

Viterbo znany jest głównie ze względu na 17-tomowe dzieło ''Antiquitatum variarum'' wydane w 1498 roku, w którym umieścił sfałszowane pisma przypisane następującym starożytnym autorom: [[Berossos]], [[Manethon]], [[Megastenes]], [[Archiloch]], Myrsilus, [[Kwintus Fabiusz Piktor|Fabius Pictor]], Sempronius, Katon i inni. Viterbo miał swoich obrońców jeszcze w XVIII i XIX wieku, którzy dowodzili, że popełnione przezeń fałszerstwa nie były intencjonalne, że nie rozpoznał pism apokryficznych i sam padł ofiarą pomyłki<ref>{{Cytuj książkę |
autor = Fortia d'Urban | rok = 1808 | url = http://books.google.fr/books?id=NPtEGP3XznEC&pg=PA246&dq=annius+de+viterbe&hl=fr&ei=hXp8ToSZEMfb4QTX96TQDg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CC0Q6AEwAA#v=onepage&q&f=false | tytuł = Bérose et Annius de Viterbe, ou Les antiquités caldéenes | miejsce = Paris | strony = 246}}</ref>.

Był jednym z pierwszych historyków, który próbował wykazać istnienie w [[Toskania|Toskanii]] kultury [[Etruskowie|Etrusków]], starszej od rzymskiej<ref>Jean-Marc Irollo, ''Histoire des Étrusques'', 2010, s. 26.</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Kodeks Naniański]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Viterbo, Annio da}}
[[Kategoria:Włoscy historycy]]
[[Kategoria:Włoscy dominikanie]]
[[Kategoria:Włoscy fałszerze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1437]]
[[Kategoria:Zmarli w 1502]]

title: Annio da ViterboGiovanni Nanni

Data i miejsce urodzenia: 5 stycznia 1437 · Viterbo

Data i miejsce śmierci: 13 listopada 1502 · Rzym

Miejsce pochówku: Bazylika Santa Maria sopra Minerva

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: dominikanie


text:
# Lilija Amarfij
Lilija Amarfij, ros. Лилия Яковлевна Амарфий (ur. 8 listopada 1949 w Orgiejowie, Mołdawska SRR, zm. 28 września 2010 w Moskwie) – radziecka i rosyjska aktorka operetki, solistka Moskiewskiego Teatru Operetki; Zasłużona Artystka RFSRR (1983), Ludowa Artystka Federacji Rosyjskiej (1998).
Pochowana na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie.

title: Lilija Amarfij

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Lilija Amarfij
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Лилия Яковлевна Амарфий
 |data urodzenia            = 8 listopada 1949
 |miejsce urodzenia         = [[Orgiejów]]
 |data śmierci              = 28 września 2010
 |miejsce śmierci           = [[Moskwa]]
 |zawód                     = aktorka operetki
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               = [[Zasłużony Artysta RFSRR|Zasłużona Artystka RFSRR]] (1983), [[Ludowa Artystka Federacji Rosyjskiej]] (1998)
 |www                       =
}}
[[Plik:Mosoperetta.jpg|mały|[[Moskiewski Teatr Operetki]]]]
'''Lilija Amarfij''', {{w języku|ru|Лилия Яковлевна Амарфий}} (ur. [[8 listopada]] [[1949]] w [[Orgiejów|Orgiejowie]], Mołdawska SRR, zm. [[28 września]] [[2010]] w [[Moskwa|Moskwie]]) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecka]] i [[Rosja|rosyjska]] aktorka operetki, solistka [[Moskiewski Teatr Operetki|Moskiewskiego Teatru Operetki]]; [[Zasłużony Artysta RFSRR|Zasłużona Artystka RFSRR]] (1983), [[Ludowa Artystka Federacji Rosyjskiej]] (1998)<ref>[https://stuki-druki.com/authors/amarfiy-liliya.php Штуки-дрюки]</ref>.
Pochowana na [[Cmentarz Trojekurowski w Moskwie|Cmentarzu Trojekurowskim]] w Moskwie<ref>[http://www.moscow-tombs.ru/2010/amarfy_ly.htm Могилы знаменитостей. Московский некрополь. АМАРФИЙ Лилия Яковлевна (1949 – 2010)]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Amarfij, Lilija}}
[[Kategoria:Radzieckie piosenkarki]]
[[Kategoria:Rosyjskie piosenkarki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1949]]
[[Kategoria:Zmarli w 2010]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie]]

title: Lilija Amarfij

Imię i nazwisko: Лилия Яковлевна Амарфий

Data i miejsce urodzenia: 8 listopada 1949 · Orgiejów

Data i miejsce śmierci: 28 września 2010 · Moskwa

Zawód: aktorka operetki


text:
# Tomas Thordarson
Tomas Thordarson (ur. w 1974 roku w Danii) – duński piosenkarz, reprezentant Danii w 49. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2004 roku.

## Dzieciństwo
Tomas Thordarson urodził się i wychował w Danii, jego ojciec jest Islandczykiem.
Oprócz śpiewania, zawodowo zajmuje się sprzedażą i marketingiem, jest także kierownikiem ds. kluczowych klientów.

## Kariera muzyczna
Thordarson zaczynał swoją działalność muzyczną jako piosenkarz w lokalnych barach i klubach. Niedługo później został wokalistą zespołu Chokolate City grającego muzykę funkowo-soulową. W 2001 roku wziął udział w pierwszej edycji programu Stjerne for en aften. Po udziale w show był wokalistą grupy Latin Fever grającej muzykę latynoamerykańską. W 2002 roku ukazał się singiel Thordarsona – „Stay on the Line”.
W 2004 roku zakwalifikował się na listę finalistów duńskich eliminacji eurowizyjnych Dansk Melodi Grand Prix, do których zgłosił się z utworem „Sig det’ løgn”. W lutym wystąpił w finale selekcji i zdobył w nim największe poparcie telewidzów, dzięki czemu został reprezentantem Danii w 49. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Stambule. Na początku maja wydał swoją debiutancką płytę studyjną zatytułowaną Sig det’ løgn. 12 maja wystąpił w półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji z anglojęzyczną wersją piosenki – „Shame on You”, za którą zdobył łącznie 56 punktów, przez co zajął 13. miejsce i nie awansował do finału. Podczas występu towarzyszył mu czteroosobowy chórek. Po udziale w konkursie zagrał kilka koncertów promocyjnych w Islandii, a 4 września zagrał na największym festiwalu muzycznym na Malcie.
W 2005 roku zaśpiewał gościnnie podczas specjalnego koncertu Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Kopenhadze z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji.

## Dyskografia

### Albumy studyjne
- Sig det’ løgn (2004)

### Single
- 2002 – „Stay on the Line”
- 2004 – „Sig det’ løgn”/„Shame on You”

title: Tomas Thordarson

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Tomas Thordarson
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[1974]]
 |miejsce urodzenia     = [[Dania]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka pop|pop]], [[jazz]], [[soul]]
 |zawód                 = [[piosenkarz]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                = Latin Fever
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://tomasthordarson.dk/
}}
'''Tomas Thordarson''' (ur. w [[1974]] roku w [[Dania|Danii]]) – [[Dania|duński]] [[piosenkarz]], reprezentant [[Dania w Konkursie Piosenki Eurowizji|Danii]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2004|49.]] [[Konkurs Piosenki Eurowizji|Konkursu Piosenki Eurowizji]] w 2004 roku.

== Dzieciństwo ==
Tomas Thordarson urodził się i wychował w [[Dania|Danii]], jego ojciec jest [[Islandia|Islandczykiem]].

Oprócz śpiewania, zawodowo zajmuje się [[Umowa sprzedaży|sprzedażą]] i [[marketing]]iem, jest także [[Account manager|kierownikiem ds. kluczowych klientów]].

== Kariera muzyczna ==
Thordarson zaczynał swoją działalność muzyczną jako piosenkarz w lokalnych barach i klubach. Niedługo później został wokalistą zespołu Chokolate City grającego muzykę [[funk]]owo-[[soul]]ową. W 2001 roku wziął udział w pierwszej edycji programu ''Stjerne for en aften''. Po udziale w show był wokalistą grupy Latin Fever grającej [[muzyka latynoamerykańska|muzykę latynoamerykańską]]. W 2002 roku ukazał się singiel Thordarsona – „Stay on the Line”<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Tomas-Thordarson-Stay-On-The-Line/release/2236000|tytuł=Tomas Thordarson – Stay On The Line|opublikowany=www.discogs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>.

W 2004 roku zakwalifikował się na listę finalistów duńskich eliminacji eurowizyjnych ''Dansk Melodi Grand Prix'', do których zgłosił się z utworem „[[Shame on You (singel Tomasa Thordarsona)|Sig det’ løgn]]”. W lutym wystąpił w finale selekcji i zdobył w nim największe poparcie telewidzów, dzięki czemu został reprezentantem [[Dania w Konkursie Piosenki Eurowizji|Danii]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2004|49.]] [[Konkurs Piosenki Eurowizji|Konkursu Piosenki Eurowizji]] organizowanym w [[Stambuł|Stambule]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://natfinals.50webs.com/90s_00s/Denmark2004.html|tytuł=DANISH NATIONAL FINAL 2004|opublikowany=www.natfinals.50webs.com/|data dostępu=2015-07-23|język=en}}</ref>. Na początku maja wydał swoją debiutancką płytę studyjną zatytułowaną ''Sig det’ løgn''<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Tomas-Thordarson-Sig-Det-L%C3%B8gn/release/6477675|tytuł=Tomas Thordarson – Sig Det' Løgn|opublikowany=www.discogs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=http://esctoday.com/2537/tomas_thordarson_to_release_debut_album/|tytuł=Tomas Thordarson to release debut album|opublikowany=www.esctoday.com|praca=ESC Today|autor=ESCToday|data=2004-04-28|data dostępu=2015-09-03|język=en}}</ref>. 12 maja wystąpił w półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji z anglojęzyczną wersją piosenki – „[[Shame on You (singel Tomasa Thordarsona)|Shame on You]]”, za którą zdobył łącznie 56 punktów, przez co zajął 13. miejsce i nie awansował do finału<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20170227085756/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=9|tytuł=Eurovision Song Contest 2004 Semi-Final|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. Podczas występu towarzyszył mu czteroosobowy chórek<ref>{{cytuj stronę|url=http://esctoday.com/2620/croatia_and_denmark_completed_rehearsal/|tytuł=Croatia and Denmark completed rehearsal|opublikowany=www.esctoday.com|praca=ESC Today|autor=Sietse Bakker|data=2004-05-06|data dostępu=2015-09-03|język=en}}</ref>. Po udziale w konkursie zagrał kilka koncertów promocyjnych w [[Islandia|Islandii]], a 4 września zagrał na największym festiwalu muzycznym na [[Malta|Malcie]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://esctoday.com/3026/tomas_thordarson_to_iceland_and_malta/|tytuł=Tomas Thordarson to Iceland and Malta|opublikowany=www.esctoday.com|praca=ESC Today|autor=ESCToday|data=2004-08-10|data dostępu=2015-09-03|język=en}}</ref>.

W 2005 roku zaśpiewał gościnnie podczas specjalnego koncertu ''[[Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji]]'' organizowanego w [[Kopenhaga|Kopenhadze]] z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji.

== Dyskografia ==
=== Albumy studyjne ===
* ''Sig det’ løgn'' (2004)

=== Single ===
* 2002 – „Stay on the Line”
* 2004 – „[[Shame on You (singel Tomasa Thordarsona)|Sig det’ løgn]]”/„[[Shame on You (singel Tomasa Thordarsona)|Shame on You]]”

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://tomasthordarson.dk/ Oficjalna strona artysty]

{{Reprezentanci Danii w Konkursie Piosenki Eurowizji}}

{{SORTUJ:Thordarson, Tomas}}
[[Kategoria:Duńscy wokaliści]]
[[Kategoria:Reprezentanci Danii w Konkursie Piosenki Eurowizji]]

title: Tomas Thordarson

Data i miejsce urodzenia: 1974 · Dania

Gatunki: pop, jazz, soul

Zawód: piosenkarz


text:
# Jan Śledzianowski
Jan Śledzianowski (ur. 3 czerwca 1938 w Bieżuniu) – polski duchowny rzymskokatolicki diecezji kieleckiej, socjolog, teolog, profesor nauk teologicznych.

## Życiorys
Syn Romana i Emilii z Ozimkiewiczów. Ukończył Szkołę Podstawową im. A. Zamojskiego w Bieżuniu (1953), a następnie Liceum Ogólnokształcące w Staroźrebach (1957). W latach 1957–1963 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach, zakończone przyjęciem święceń kapłańskich z rąk ks. bp. Czesława Kaczmarka. Od 1973 do 1979 roku studiował teologię i pedagogikę rodziny na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w 1981 na tej uczelni. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie socjologii uzyskał w 1989 roku w oparciu o rozprawę Rodzina w diecezji kieleckiej – studium socjologiczno-pastoralne.
Profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach w latach 1977–1982 i od 1996 roku. W 1993 roku został profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach, przekształconej następnie w Akademię Świętokrzyską. Na uczelni tej pełnił funkcję kierownika Zakładu Pedagogiki (1993–1996) oraz Zakładu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji. Od 1996 roku był również wykładowcą Wszechnicy Świętokrzyskiej. Ponadto pracował w Świętokrzyskim Instytucie Teologicznym KUL w Kielcach.
Założył Koło Towarzystwa Pomocy im. A. Chmielowskiego w Kielcach (1985), Stowarzyszenie Rodzin Katolickich (diecezji kieleckiej, 1993) oraz grupy Anonimowych Alkoholików w województwie kieleckim (1989–2000). Jest współzałożycielem Świętokrzyskiego Ruchu Trzeźwości, w którym pełnił funkcję wiceprezesa. Współorganizował Świętokrzyski Klub Abstynenta „Raj” (1985). Zorganizował oddział Stowarzyszenia Polskiego Związku Kobiet Katolickich (1995) oraz Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy (diecezji kieleckiej, 1996). Utworzył Dom Samotnej Matki w Łukowej (1985) i Wiernej (1989), a także Schronisko dla Bezdomnych Mężczyzn w Miechowie (1991).
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1996) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001). Laureat Nagrody Miasta Kielce (2002).

## Wybrane publikacje
- Ona była taka, Kraków 1968 (wydane ponownie pod nazwą Ona była taka..., Kielce 2009)
- Śladami Kostki, Poznań-Warszawa 1982 (wydane ponownie w Kielcach w 2004)
- Mówić sobą, Kraków 1983
- Rodzina w Diecezji Kieleckiej. Studium socjologiczno-pastoralne, Kielce 1988
- Ksiądz Czesław Kaczmarek – biskup kielecki 1895-1963, Kielce 1991 (wydane ponownie w 2008 i 2009)
- AIDS – śmiertelny przypadek, Kielce 1995
- Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta a bezdomność, Wrocław 1995
- Pytania nad pogromem kieleckim, Kielce 1998
- Zranione ojcostwo. Na podstawie badań Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, Kielce 1999
- Ach! Ten tata... Na podstawie badań dzieci i młodzieży – ich więzi z ojcami, Kielce 2000
- Aspiracje życiowe gimnazjalistów (na podstawie badań uczniów z województwa świętokrzyskiego), Kielce 2001
- Pomnik marzeń w Kielcach, Kielce 2001
- Alkoholizm, narkomania, nikotynizm wśród młodzieży szkolnej województwa świętokrzyskiego, Kielce 2003
- ...i nie opuszczę cię aż do śmierci, Kielce 2003
- Uzależnienia wśród dzieci i młodzieży szkolnej. Na przykładzie województwa świętokrzyskiego, Kielce 2004
- Rodzina międzypokoleniowa w Polsce na progu XXI wieku, Kielce 2008
- Eutanazja – dobra śmierć czy zabójstwo człowieka, Kielce 2010
- Niepełnosprawni i „pełnosprawni”, Kielce 2012

title: Jan Śledzianowski

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Jan Śledzianowski
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 3 czerwca 1938
 |miejsce urodzenia       = [[Bieżuń]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[diecezja kielecka]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 1963
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             = {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}}
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Jan Śledzianowski''' (ur. 3 czerwca 1938 w [[Bieżuń|Bieżuniu]]<ref name="kto jest kim">Z. Judycki, J. Siwek, ''Kto jest kim w Kielcach: informator biograficzny'', T. 1, Toruń: Oficyna Wydawnicza Kucharski, 2002, s. 177–178.</ref>) – polski duchowny [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]] [[diecezja kielecka|diecezji kieleckiej]], [[socjologia|socjolog]], [[teologia|teolog]], [[profesor]] nauk teologicznych<ref name="ln">{{ludzie nauki|19726|osoba=ks. prof. dr hab. Jan Śledzianowski|data dostępu=2011-05-09}}</ref>.

== Życiorys ==
Syn Romana i Emilii z Ozimkiewiczów. Ukończył Szkołę Podstawową im. A. Zamojskiego w Bieżuniu (1953), a następnie Liceum Ogólnokształcące w [[Staroźreby|Staroźrebach]] (1957). W latach 1957–1963 odbył studia filozoficzno-teologiczne w [[Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach|Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach]], zakończone przyjęciem [[sakrament święceń|święceń kapłańskich]] z rąk ks. bp. [[Czesław Kaczmarek|Czesława Kaczmarka]]. Od 1973 do 1979 roku studiował teologię i pedagogikę rodziny na [[Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II|Katolickim Uniwersytecie Lubelskim]]. Doktoryzował się w 1981 na tej uczelni{{r|kto jest kim}}. Stopień [[habilitacja|doktora habilitowanego]] nauk humanistycznych w zakresie socjologii uzyskał w 1989 roku w oparciu o rozprawę ''Rodzina w diecezji kieleckiej – studium socjologiczno-pastoralne''{{r|ln}}.

Profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach w latach 1977–1982 i od 1996 roku. W 1993 roku został profesorem [[Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach|Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach]], przekształconej następnie w Akademię Świętokrzyską. Na uczelni tej pełnił funkcję kierownika Zakładu Pedagogiki (1993–1996) oraz Zakładu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji. Od 1996 roku był również wykładowcą [[Wszechnica Świętokrzyska w Kielcach|Wszechnicy Świętokrzyskiej]]. Ponadto pracował w Świętokrzyskim Instytucie Teologicznym KUL w Kielcach{{r|kto jest kim}}.

Założył Koło [[Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta|Towarzystwa Pomocy im. A. Chmielowskiego]] w Kielcach (1985), Stowarzyszenie Rodzin Katolickich (diecezji kieleckiej, 1993) oraz grupy [[Anonimowi Alkoholicy|Anonimowych Alkoholików]] w województwie kieleckim (1989–2000). Jest współzałożycielem Świętokrzyskiego Ruchu Trzeźwości, w którym pełnił funkcję wiceprezesa. Współorganizował Świętokrzyski Klub Abstynenta „Raj” (1985). Zorganizował oddział Stowarzyszenia Polskiego Związku Kobiet Katolickich (1995) oraz Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy (diecezji kieleckiej, 1996). Utworzył Dom Samotnej Matki w [[Łukowa (województwo świętokrzyskie)|Łukowej]] (1985) i [[Wierna|Wiernej]] (1989), a także Schronisko dla Bezdomnych Mężczyzn w [[Miechów|Miechowie]] (1991){{r|kto jest kim}}.

Odznaczony m.in. [[Krzyż Zasługi|Złotym Krzyżem Zasługi]] (1996)<ref>{{Monitor Polski|1996|66|627}}</ref> i [[Order Odrodzenia Polski|Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski]] (2001)<ref>{{Monitor Polski|2001|39|638}}</ref>. Laureat [[Nagroda Miasta Kielce|Nagrody Miasta Kielce]] (2002)<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.um.kielce.pl/uhonorowani_przez_miasto/nagrody_miasta_kielce/nm2002/ | tytuł = Sylwetki laureatów oraz uzasadnienia przyznania nagród za 2002 r. | data dostępu = 2012-12-13 | opublikowany = um.kielce.pl}}</ref>.

== Wybrane publikacje ==
* ''Ona była taka'', Kraków 1968 (wydane ponownie pod nazwą ''Ona była taka...'', Kielce 2009)
* ''Śladami Kostki'', Poznań-Warszawa 1982 (wydane ponownie w Kielcach w 2004)
* ''Mówić sobą'', Kraków 1983
* ''Rodzina w Diecezji Kieleckiej. Studium socjologiczno-pastoralne'', Kielce 1988
* ''Ksiądz Czesław Kaczmarek – biskup kielecki 1895-1963'', Kielce 1991 (wydane ponownie w 2008 i 2009)
* ''AIDS – śmiertelny przypadek'', Kielce 1995
* ''Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta a bezdomność'', Wrocław 1995
* ''Pytania nad pogromem kieleckim'', Kielce 1998
* ''Zranione ojcostwo. Na podstawie badań Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca'', Kielce 1999
* ''Ach! Ten tata... Na podstawie badań dzieci i młodzieży – ich więzi z ojcami'', Kielce 2000
* ''Aspiracje życiowe gimnazjalistów (na podstawie badań uczniów z województwa świętokrzyskiego)'', Kielce 2001
* ''Pomnik marzeń w Kielcach'', Kielce 2001
* ''Alkoholizm, narkomania, nikotynizm wśród młodzieży szkolnej województwa świętokrzyskiego'', Kielce 2003
* ''...i nie opuszczę cię aż do śmierci'', Kielce 2003
* ''Uzależnienia wśród dzieci i młodzieży szkolnej. Na przykładzie województwa świętokrzyskiego'', Kielce 2004
* ''Rodzina międzypokoleniowa w Polsce na progu XXI wieku'', Kielce 2008
* ''Eutanazja – dobra śmierć czy zabójstwo człowieka'', Kielce 2010
* ''Niepełnosprawni i „pełnosprawni”'', Kielce 2012

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Śledzianowski, Jan}}
[[Kategoria:Duchowni diecezji kieleckiej]]
[[Kategoria:Polscy socjolodzy]]
[[Kategoria:Polscy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach]]
[[Kategoria:Absolwenci Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wszechnicy Świętokrzyskiej w Kielcach]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Kielce]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Bieżuniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1938]]

title: Jan Śledzianowski

Data i miejsce urodzenia: 3 czerwca 1938 · Bieżuń

Inkardynacja: diecezja kielecka