text:
# Boeing 247
Boeing 247 – dwusilnikowy samolot pasażerski, wolnonośny dolnopłat o metalowej konstrukcji (pierwszy lot 8 lutego 1933).
Samolot ten był już wyposażony w autopilota, echosondę, radionamiernik oraz specjalne przyrządy do lotów bez widoczności. Innowacjami wprowadzonymi w samolotach tej klasy były: układ dolnopłatu, instalacja przeciwoblodzeniowa, przestawne śmigła oraz chowane podwozie. Łącznie wyprodukowano 75 egzemplarzy. Z powodu podpisania umowy na wyłączność z United Airlines sprzedano stosunkowo niewiele maszyn tego typu.

title: Boeing 247

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2020-07}}
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Boeing 247
 |grafika                             = Boeing 247 LOC hec 14566.jpg
 |podpis grafiki                      =
 |państwo                             = {{państwo|USA}}
 |producent                           = [[Boeing]]
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = samolot pasażerski
 |konstrukcja                         = metalowa
 |załoga                              = 10+2 do 3 członków załogi
 |data oblotu                         =
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         = 75
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = dwa [[silnik gwiazdowy|silniki gwiazdowe]] Pratt&Whitney R-11340-Wasp
 |moc silnika                         = 2 × 404 kW (550 KM)
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 22,56 m
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 15,72 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            =
 |powierzchnia nośna                  =
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         =
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       = max. 6192 kg
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 =
 |prędkość przelotowa                 = 304 km/h
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               = 7700 m
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = ok. 1200 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         =
 |rzuty                               = Boeing 247.svg
 |commons                             = Category:Boeing 247
}}
'''Boeing 247''' – dwusilnikowy [[samolot pasażerski]], wolnonośny [[dolnopłat]] o metalowej konstrukcji (pierwszy lot 8 lutego 1933).

Samolot ten był już wyposażony w [[autopilot]]a, [[echosonda|echosondę]], [[radionamiernik]] oraz specjalne przyrządy do lotów bez widoczności. Innowacjami wprowadzonymi w samolotach tej klasy były: układ dolnopłatu, instalacja przeciwoblodzeniowa, przestawne śmigła oraz chowane [[Podwozie (lotnictwo)|podwozie]]. Łącznie wyprodukowano 75 egzemplarzy. Z powodu podpisania umowy na wyłączność z [[United Airlines]] sprzedano stosunkowo niewiele maszyn tego typu.

{{Samoloty pasażerskie marki Boeing}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Samoloty pasażerskie Boeing|247]]
[[Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym]]

title: Boeing 247

Państwo: Stany Zjednoczone

Producent: Boeing

Typ: samolot pasażerski

Konstrukcja: metalowa

Załoga: 10+2 do 3 członków załogi

Napęd: dwa silniki gwiazdowe Pratt&Whitney R-11340-Wasp

Startowa: max. 6192 kg


text:
# ORP Foka (1958)
ORP Foka – polski trałowiec bazowy z okresu zimnej wojny, jeden z dziewięciu zbudowanych na radzieckiej licencji trałowców proj. 254M. Okręt został zwodowany 22 sierpnia 1958 roku w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, a do służby w Marynarce Wojennej przyjęto go 26 kwietnia 1959 roku. Intensywnie eksploatowana jednostka, oznaczona znakami burtowymi T-69 i 609, większą część służby spędziła w 12. Dywizjonie Trałowców Bazowych 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Okręt został skreślony z listy floty po blisko 30-letnim okresie użytkowania w listopadzie 1988 roku, a następnie złomowany.

## Projekt i budowa
Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców projektu 58 i projektu 263. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min. Dodatkowym wymaganiem była zdolność do wykrywania i niszczenia okrętów podwodnych. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną, budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach 254, 254K, 254M i 254A.
Na początku lat 50. w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i Sztabie Generalnym Wojska Polskiego zapadły decyzje o rozpoczęciu licencyjnej budowy okrętów w polskich stoczniach, w tym trałowców. W styczniu 1953 roku dotarła do Polski dokumentacja techniczna trałowca projektu 254K. Projekt, pod oznaczeniem „Trałowiec 500 ton”, „Projekt 4” i „B 4”, 8 lutego 1954 roku zaaprobowany został do seryjnej budowy przez specjalną komisję Dowództwa Marynarki Wojennej. Początkowo planowano, że budowa prototypowego trałowca rozpocznie się jeszcze w 1953 roku, jednak problemy gdańskiego Centralnego Biura Konstrukcji Okrętowych nr 2 z adaptacją dokumentacji licencyjnej do polskich norm spowodowały, że prace zaczęły się w połowie 1955 roku. Kolejne opóźnienie nastąpiło po otrzymaniu we wrześniu 1955 roku polecenia budowy trałowców w nowszej wersji 254M, jednak z powodu rozpoczęcia prac stoczniowych (i zakupionego w ZSRR wyposażenia) postanowiono pierwsze trzy okręty (późniejsze „Żubr”, „Tur” i „Łoś”) ukończyć w pierwotnej konfiguracji. Dokumentacja techniczna wersji M dotarła do Polski w marcu 1956 roku, lecz zmian w niej dokonywano i później, co spowodowało kolejne opóźnienia programu budowy. Główne zmiany w stosunku do wersji K polegały na wzmocnieniu uzbrojenia (w miejsce czterech podwójnych stanowisk 2M-1 wkm kal. 12,7 mm zamontowano dwa podwójne zestawy działek automatycznych 2M-3M kal. 25 mm i dwa zdwojone stanowiska 2M-7 wkm kal. 14,5 mm, a miotacze bomb głębinowych typu BMB-1 zastąpiły nowsze BMB-2) oraz instalacji nowocześniejszego wyposażenia trałowego (trały kontaktowe MKT-1, akustyczne BGAT i elektromagnetyczny TEM-52M). Okręty miały też inny kształt rufy i związaną z tym większą o 1 metr długość kadłuba. Plany zakładały budowę serii liczącej aż 27 jednostek projektu 254, jednak zawirowania z wersjami i odwilż październikowa sprawiły, że poprzestano na 12 trałowcach (trzech proj. 254K i dziewięciu proj. 254M).
ORP „Foka” zbudowany został w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni (numer budowy B4/106). Stępkę okrętu położono 24 maja 1958 roku, został zwodowany 22 sierpnia tego roku, a do służby w Marynarce Wojennej wszedł 26 kwietnia 1959 roku. Trałowiec otrzymał nazwę pochodzącą od zwierzęcia wodnego – foki.

## Dane taktyczno-techniczne
Okręt był dużym, pełnomorskim trałowcem. Długość całkowita wynosiła 59 metrów (54 metry na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 8,7 metra i zanurzenie 2,3 metra. Wykonany ze stali, całkowicie spawany kadłub jednostki podzielony był na jedenaście przedziałów wodoszczelnych (od dziobu): I – forpik i magazyn, II – komora łańcuchowa i magazyn żywności, III – pomieszczenia mieszkalne i służbowe oraz magazyny, IV – zbiorniki i pomieszczenia załogi, V – komora amunicyjna, VI – mechanizmy pomocnicze, VII – maszynownia, VIII – magazyny i komora amunicyjna, IX – wały napędowe i pomieszczenia załogi, X – magazyn trałowy i XI – maszyna sterowa i magazyny: chemiczny i mundurowy. W przebiegającym niemal na całej długości kadłuba dnie podwójnym mieściły się zbiorniki paliwa, wody i zęzy. Pod podwyższonym pokładem dziobowym znajdowały się kolejno: magazyn farb, urządzenie kotwiczne, jadalnia oficerska, kabiny oficerów i pomieszczenia podoficerskie. W dalszej części nadbudówki znajdowały się pomieszczenia mechanizmów radiotechnicznych, kambuz, przewody kominowe, pomocniczy generator prądotwórczy oraz bęben kabloliny trału elektromagnetycznego. Dwuipółkondygnacyjna nadbudówka dziobowa mieściła pomieszczenie dowódcy, kabinę szyfrów, kabiny radio, pomieszczenie operatorskie urządzeń radiotechnicznych, sterówkę, kabinę nawigacyjną ze stanowiskiem operatora sonaru oraz, na szczycie, zadaszone stanowisko dowodzenia i wysoki, trójpodporowy maszt z antenami radarów i reflektorem. Wyporność standardowa wynosiła 549 ton, a pełna 609 ton. Okręt napędzany był przez dwa nawrotne, turbodoładowane czterosuwowe silniki wysokoprężne 9D o łącznej mocy 2200 koni mechanicznych (KM), poruszające dwiema śrubami nastawnymi WRSz. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 15 węzłów (maks. 8,3 węzła podczas trałowania). Zasięg wynosił 2100 Mm przy prędkości 15 węzłów, 3500 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 10 węzłów. Autonomiczność okrętu wynosiła 7 dób.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa podwójne zestawy działek przeciwlotniczych W-11M kalibru 37 mm L/70, umieszczone na pokładzie dziobowym i łodziowym, z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę. Donośność praktyczna wynosiła 7000 metrów (pozioma), a pułap zwalczania samolotów wynosił około 4000 metrów. Na pokładzie łodziowym, po obu stronach komina umieszczono dwa podwójne zestawy działek automatycznych 2M-3M kal. 25 mm L/112, z łącznym zapasem amunicji wynoszącym 2000 naboi. Na nadbudówce dziobowej znalazły się dwa podwójne stanowiska wielkokalibrowych karabinów maszynowych 2M-7 kal. 14,5 mm L/89, z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze bomb głębinowych BMB-2 z zapasem 10 bomb głębinowych B-1. Ponadto okręt posiadał dwa tory minowe, na których mógł przenosić 10 min typu KB-3 lub 16 wz. 08/39. Wyposażenie uzupełniały trały: dwa kontaktowe z nożycami MKT-1, jeden trał elektromagnetyczny TEM-52M i dwa akustyczne BGAT. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało system rozpoznawczy „swój-obcy” typu Kremnij-2 (składający się z urządzenia nadawczego Fakieł-MZ i odbiorczego Fakieł-MO), radiostację UKF R-609, nadajnik KF R-644, odbiornik KF R-671, odbiornik pełnozakresowy R-675, radionamiernik ARP-50-1,2M, sonar Tamir-11, radar obserwacji ogólnej Lin-M i system radionawigacji Rym-K, składający się ze stacji odbiorczej Nr 4 i urządzenia Koordinator. Jednostka wyposażona była też w wyrzutnie dla 8 świec dymnych MDSz, windę kablową o uciągu 800 kG, żurawik trałowy o udźwigu 5,8 tony, 10-wiosłową łódź okrętową i tratwy ratunkowe.
Załoga okrętu składała się z 80 oficerów, podoficerów i marynarzy.

## Służba
Okręt z oznaczeniem burtowym T-69 początkowo wchodził w skład Dywizjonu Trałowców Brygady Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy, stacjonując na Helu. W 1959 roku „Foka” po raz pierwszy publicznie zaprezentowała się polskiej publiczności, zgromadzonej w Szczecinie podczas Dni Morza. 4 stycznia 1960 roku numer burtowy trałowca został zmieniony na 609. Tego roku okręt uczestniczył w poszukiwaniu min wokół portu w Oksywiu. W lipcu 1964 roku jednostka wzięła udział w przetrałowaniu szlaku żeglugowego z Osetnika do Rozewia, a jesienią roku następnego poszukiwała min na wodach Zatoki Gdańskiej.
W maju 1967 roku jednostka, wraz z bliźniaczymi trałowcami „Rosomak” i „Delfin” (rozkazem Dowódcy Marynarki Wojennej nr 022/Org. z 6 kwietnia 1967 roku), została przeniesiona do Świnoujścia i włączona do 12. Dywizjonu Trałowców Bazowych 8. Flotylli Obrony Wybrzeża. Prócz prac trałowych okręt wykorzystywano do pełnienia służby dozorowej, m.in. rejonu Cieśnin Duńskich, a także wspólnych ćwiczeń z jednostkami 2. Brygady Okrętów Desantowych. W 1969 roku jednostka (wraz z bliźniaczymi trałowcami bazującymi w Świnoujściu) wzięła udział w ćwiczeniach Układu Warszawskiego „Odra – Nysa 69”, a 28 czerwca 1970 roku uczestniczyła w morskiej paradzie z okazji 25-lecia Marynarki Wojennej PRL. W drugiej połowie sierpnia 1970 roku okręt wziął udział w poszukiwaniu brytyjskich min niekontaktowych na wodach międzynarodowych w Zatoce Meklemburskiej. Latem 1972 roku zadaniem jednostki było sprawdzenie północnego toru wodnego Świnoujścia, z którego korzystały promy pasażerskie. W kolejnych latach służby okręt wielokrotnie uczestniczył w ćwiczeniach zabezpieczania desantu, rejsach szkoleniowych z podchorążymi Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej na pokładzie i uciążliwych, wielodniowych rejsach dozorowych. Trałowiec przeplatał rutynową służbę wizytami zagranicznymi, odwiedzając w listopadzie 1960 roku Leningrad, w styczniu 1963 roku Bałtyjsk i w lutym 1983 roku Peenemünde. W czerwcu 1975 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75.
Podczas długoletniej służby modernizacji poddano wyposażenie radioelektroniczne okrętu: w latach 70. radar Lin-M został zastąpiony nowszym TRN-823, radiostację R-609 wymieniono na R-619, zamontowano też w miejsce radionamiernika ARP-50-1,2M odbiorniki brytyjskiego systemu radionawigacyjnego Decca. W latach 80. usunięto przestarzały system radionawigacji Rym-K, zastępując go nowocześniejszym Bras (z odbiornikiem Hałs). Jednostka została wycofana ze służby po blisko 30-letnim okresie eksploatacji 30 listopada 1988 roku, a następnie – po zdemontowaniu w świnoujskim porcie zdatnego do użytku uzbrojenia i wyposażenia – złomowana.

wikiname: plwiki

title: ORP Foka (1958)

in_language: pl

wikitext:
{{wyróżnienie|DA}}
{{inne znaczenia||[[ORP Foka|inne jednostki pływające o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = ORP Foka
 |grafika                = ORP Delfin.jpg
 |opis grafiki           = Bliźniaczy trałowiec [[ORP Delfin (1959)|ORP „Delfin”]]
 |klasa                  = [[trałowiec]]
 |typ                    = [[Trałowce projektu 254|''254M'']]
 |projekt                = B 4
 |oznaczenie NATO        = T-43 class
 |stocznia               = [[Stocznia Gdynia|Stocznia im. Komuny Paryskiej]], [[Gdynia]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 24 maja 1958
 |wodowanie              = 22 sierpnia 1958
 |1. bandera             = Polska
 |1. wersja bandery      = wojenna-PRL
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 26 kwietnia 1959
 |1. wycofanie ze służby = 30 listopada 1988
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             = złomowany
 |wyporność              = standardowa: 549 [[tona|ton]]
pełna: 609 t
 |długość                = 59 metrów całkowita
54 m na [[Wodnica (okrętownictwo)|KLW]]
 |szerokość              = 8,7 m
 |zanurzenie             = 2,3 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 2 [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] 9D o łącznej mocy 2200 [[koń mechaniczny|KM]]
2 śruby
 |prędkość               = 15 [[węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]]
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 3500 [[mila morska|Mm]] przy prędkości 10 węzłów
 |sensory                = [[sonar]] Tamir-11
[[radar]]y Lin-M, Rym-K
[[Identyfikacja swój-obcy|system „swój-obcy”]] Kremnij-2
[[radionamiernik]] ARP-50-1,2M
 |uzbrojenie             = 4 działka kal. 37 mm (2 x II)
4 działka kal. 25 mm (2 x II)
4 [[Wielkokalibrowy karabin maszynowy|wkm]] kal. 14,5 mm (2 x II)
2 [[Miotacz bomb głębinowych|mbg]], 10-16 [[Mina morska|min]]
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            = 2 [[Trał morski|trały kontaktowe]] MKT-1
[[Trał elektromagnetyczny|trał magnetyczny]] TEM-52M
2 [[Trał akustyczny|trały akustyczne]] BGAT
[[radiostacja]] R-609
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 80
 |commons                =
}}
'''ORP Foka''' – [[Polska|polski]] [[trałowiec]] bazowy z okresu [[Zimna wojna|zimnej wojny]], jeden z dziewięciu zbudowanych na [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radzieckiej]] [[Licencja (prawo)|licencji]] trałowców [[Trałowce projektu 254|proj. ''254M'']]. Okręt został [[Wodowanie|zwodowany]] 22 sierpnia 1958 roku w [[Stocznia Gdynia|Stoczni im. Komuny Paryskiej]] w [[Gdynia|Gdyni]], a do służby w [[Marynarka Wojenna|Marynarce Wojennej]] przyjęto go 26 kwietnia 1959 roku. Intensywnie eksploatowana jednostka, oznaczona znakami burtowymi T-69 i 609, większą część służby spędziła w 12. Dywizjonie Trałowców Bazowych [[8 Flotylla Obrony Wybrzeża|8. Flotylli Obrony Wybrzeża]] w [[Świnoujście|Świnoujściu]]. Okręt został skreślony z listy floty po blisko 30-letnim okresie użytkowania w listopadzie 1988 roku, a następnie [[stocznia złomowa|złomowany]].

== Projekt i budowa ==
[[Plik:Budowa tralowcow proj.254.jpg|thumb|left|Końcowy etap budowy polskich trałowców proj. ''254'']]
Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców {{link-interwiki|Trałowce typu Fugas|tekst=projektu 58|Q=Q19907770}} i projektu 263{{r|MSiO9-27}}{{#tag:ref|Podany przez R. Rochowicza numer projektu 263 nie występuje nigdzie na liście projektów okrętów zaprojektowanych w ZSRR.|group=uwaga}}. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku{{r|MSiO9-27|MiO7-33}}. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min{{r|MSiO9-27}}. Dodatkowym wymaganiem była zdolność do wykrywania i niszczenia [[Okręt podwodny|okrętów podwodnych]]{{r|MiO7-33}}. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną, budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach ''254, 254K, 254M i 254A''{{r|MSiO9-27}}.

Na początku lat 50. w [[Ministerstwo Gospodarki (Polska)|Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego]] i [[Sztab Generalny Wojska Polskiego|Sztabie Generalnym Wojska Polskiego]] zapadły decyzje o rozpoczęciu licencyjnej budowy okrętów w polskich stoczniach, w tym trałowców{{r|cies213215}}. W styczniu 1953 roku dotarła do Polski dokumentacja techniczna trałowca projektu ''254K''{{r|MiO7-33|MSiO9-29}}. Projekt, pod oznaczeniem „Trałowiec 500 ton”, „Projekt 4” i „B 4”, 8 lutego 1954 roku zaaprobowany został do seryjnej budowy przez specjalną komisję [[Dowództwo Marynarki Wojennej|Dowództwa Marynarki Wojennej]]{{r|MiO7-33|MSiO9-29}}. Początkowo planowano, że budowa [[prototyp]]owego trałowca rozpocznie się jeszcze w 1953 roku, jednak problemy [[gdańsk]]iego Centralnego Biura Konstrukcji Okrętowych nr 2 z adaptacją dokumentacji licencyjnej do [[Polska Norma|polskich norm]] spowodowały, że prace zaczęły się w połowie 1955 roku{{r|MSiO9-29|MiO7-35}}. Kolejne opóźnienie nastąpiło po otrzymaniu we wrześniu 1955 roku polecenia budowy trałowców w nowszej wersji ''254M'', jednak z powodu rozpoczęcia prac stoczniowych (i zakupionego w ZSRR wyposażenia) postanowiono pierwsze trzy okręty (późniejsze [[ORP Żubr|„Żubr”]], [[ORP Tur|„Tur”]] i [[ORP Łoś|„Łoś”]]) ukończyć w pierwotnej konfiguracji{{r|MSiO9-29|MiO7-36}}. Dokumentacja techniczna wersji ''M'' dotarła do Polski w marcu 1956 roku, lecz zmian w niej dokonywano i później, co spowodowało kolejne opóźnienia programu budowy{{r|MiO7-37}}. Główne zmiany w stosunku do wersji ''K'' polegały na wzmocnieniu uzbrojenia (w miejsce czterech podwójnych stanowisk 2M-1 [[Wielkokalibrowy karabin maszynowy|wkm]] kal. 12,7 mm zamontowano dwa podwójne zestawy działek automatycznych [[2M-3]]M kal. 25 mm i dwa zdwojone stanowiska 2M-7 wkm kal. 14,5 mm, a [[Miotacz bomb głębinowych|miotacze bomb głębinowych]] typu BMB-1 zastąpiły nowsze BMB-2) oraz instalacji nowocześniejszego wyposażenia trałowego ([[Trał morski|trały kontaktowe]] MKT-1, [[Trał akustyczny|akustyczne]] BGAT i [[trał elektromagnetyczny|elektromagnetyczny]] TEM-52M){{r|MiO7-3738}}. Okręty miały też inny kształt rufy i związaną z tym większą o 1 metr długość kadłuba{{r|MiO7-37}}. Plany zakładały budowę serii liczącej aż 27 jednostek projektu ''254'', jednak zawirowania z wersjami i [[Polski październik 1956|odwilż październikowa]] sprawiły, że poprzestano na 12 trałowcach (trzech proj. ''254K'' i dziewięciu proj. ''254M''){{r|MiO7-36}}.

[[ORP]] „Foka” zbudowany został w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni (numer budowy B4/106){{r|kosz366|jan75-265}}{{#tag:ref|M.B. Pietlewannyj i I. Gogin podają, że okręt został zbudowany w [[Remontowa Shipbuilding|Stoczni Północnej]] w Gdańsku{{r|piet137|nav}}.|group=uwaga}}. [[Stępka|Stępkę]] okrętu położono 24 maja 1958 roku, został [[Wodowanie|zwodowany]] 22 sierpnia tego roku, a do służby w [[Marynarka Wojenna|Marynarce Wojennej]] wszedł 26 kwietnia 1959 roku{{r|MiO7-37|kosz366}}. Trałowiec otrzymał nazwę pochodzącą od zwierzęcia wodnego – [[Foka|foki]]{{r|piw336}}.

== Dane taktyczno-techniczne ==
Okręt był dużym, pełnomorskim trałowcem{{r|jan75-265|nav}}. [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] wynosiła 59 metrów (54 metry na [[Wodnica (okrętownictwo)|konstrukcyjnej linii wodnej]]), [[Szerokość całkowita|szerokość]] 8,7 metra i [[zanurzenie]] 2,3 metra{{r|kosz366|MiO7-39}}. Wykonany ze [[stal]]i, całkowicie [[Połączenie spawane|spawany]] [[Kadłub statku wodnego|kadłub]] jednostki podzielony był na jedenaście [[Przedział wodoszczelny|przedziałów wodoszczelnych]] (od [[Dziób jednostki pływającej|dziobu]]): I – [[Skrajnik dziobowy|forpik]] i magazyn, II – [[komora łańcuchowa]] i magazyn żywności, III – pomieszczenia mieszkalne i służbowe oraz magazyny, IV – zbiorniki i pomieszczenia załogi, V – komora amunicyjna, VI – mechanizmy pomocnicze, VII – [[Siłownia okrętowa|maszynownia]], VIII – magazyny i komora amunicyjna, IX – [[Wał (maszynoznawstwo)|wały napędowe]] i pomieszczenia załogi, X – magazyn trałowy i XI – [[maszyna sterowa]] i magazyny: chemiczny i mundurowy{{r|MiO7-37}}. W przebiegającym niemal na całej długości kadłuba [[dno podwójne|dnie podwójnym]] mieściły się [[Zbiornik paliwa|zbiorniki paliwa]], wody i [[Zęza|zęzy]]{{r|MiO7-37}}. Pod podwyższonym pokładem dziobowym znajdowały się kolejno: magazyn farb, urządzenie [[Kotwica|kotwiczne]], jadalnia oficerska, kabiny oficerów i pomieszczenia podoficerskie{{r|MiO7-37}}. W dalszej części [[nadbudówka|nadbudówki]] znajdowały się pomieszczenia mechanizmów radiotechnicznych, [[kambuz]], przewody kominowe, pomocniczy [[Agregat prądotwórczy|generator prądotwórczy]] oraz bęben kabloliny trału elektromagnetycznego{{r|MiO7-37}}. Dwuipółkondygnacyjna nadbudówka dziobowa mieściła pomieszczenie dowódcy, kabinę szyfrów, kabiny radio, pomieszczenie operatorskie urządzeń radiotechnicznych, [[Mostek kapitański|sterówkę]], kabinę nawigacyjną ze stanowiskiem operatora [[sonar]]u oraz, na szczycie, zadaszone stanowisko dowodzenia i wysoki, trójpodporowy maszt z antenami [[radar]]ów i [[reflektor]]em{{r|MiO7-38}}. [[Wyporność]] standardowa wynosiła 549 [[tona|ton]], a pełna 609 ton{{r|kosz366|MiO7-39}}{{#tag:ref|M.B. Pietlewannyj i ''Navypedia'' podają, że wyporność wynosiła 540/600 ton{{r|piet137|nav}}.|group=uwaga}}. Okręt napędzany był przez dwa nawrotne, [[Turbosprężarka|turbodoładowane]] [[Silnik czterosuwowy|czterosuwowe]] [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] 9D o łącznej mocy 2200 [[koń mechaniczny|koni mechanicznych]] (KM), poruszające dwiema [[Śruba napędowa|śrubami]] nastawnymi WRSz{{r|MiO7-39|con1995-421}}{{#tag:ref|Według M. Piwowońskiego łączna moc siłowni wynosiła 2000 KM{{r|piw336}}.|group=uwaga}}. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 15 [[węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]] (maks. 8,3 węzła podczas trałowania){{r|kosz366|con1995-421}}{{#tag:ref|Na próbach okręt osiągnął prędkość 16 węzłów{{r|MiO7-39}}.|group=uwaga}}. Zasięg wynosił 2100 [[mila morska|Mm]] przy prędkości 15 węzłów, 3500 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 10 węzłów{{r|kosz366|MiO7-39}}. [[Autonomiczność okrętu]] wynosiła 7 [[doba|dób]]{{r|MiO7-39}}.
[[Plik:Hel - Museum of Coastal Defence - Outside 08.jpg|thumb|left|Zestaw artyleryjski W-11M kal. 37 mm]]
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa podwójne zestawy [[Armata przeciwlotnicza|działek przeciwlotniczych]] W-11M [[Kaliber (broń)|kalibru]] 37 mm L/70, umieszczone na pokładzie dziobowym i łodziowym, z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę{{r|MiO7-37|kosz366}}. [[Donośność broni|Donośność]] praktyczna wynosiła 7000 metrów (pozioma), a pułap zwalczania samolotów wynosił około 4000 metrów{{r|MiO7-37}}. Na pokładzie łodziowym, po obu stronach komina umieszczono dwa podwójne zestawy [[Armata automatyczna|działek automatycznych]] [[2M-3]]M kal. 25 mm L/112, z łącznym zapasem amunicji wynoszącym 2000 [[Nabój|naboi]]{{r|MiO7-37|kosz366}}. Na nadbudówce dziobowej znalazły się dwa podwójne stanowiska [[Wielkokalibrowy karabin maszynowy|wielkokalibrowych karabinów maszynowych]] 2M-7 kal. 14,5 mm L/89, z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę{{r|MiO7-37|nav}}{{#tag:ref|Według W. Koszeli zamontowane na okręcie wielkokalibrowe karabiny maszynowe miały kaliber 12,7 mm{{r|kosz366}}.|group=uwaga}}. Broń [[Zwalczanie okrętów podwodnych|ZOP]] stanowiły dwa [[Miotacz bomb głębinowych|miotacze bomb głębinowych]] BMB-2 z zapasem 10 [[Bomba głębinowa|bomb głębinowych]] B-1{{r|MiO7-37}}. Ponadto okręt posiadał dwa tory minowe, na których mógł przenosić 10 [[Mina morska|min]] typu KB-3 lub 16 [[Mina kontaktowa wz. 08|wz. 08/39]]{{r|nav|MiO7-39}}. Wyposażenie uzupełniały [[Trał morski|trały]]: dwa [[Trał morski|kontaktowe]] z nożycami MKT-1, jeden [[trał elektromagnetyczny]] TEM-52M i dwa [[Trał akustyczny|akustyczne]] BGAT{{r|nav|MiO7-39}}. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało [[Identyfikacja swój-obcy|system rozpoznawczy „swój-obcy”]] typu Kremnij-2 (składający się z urządzenia nadawczego Fakieł-MZ i odbiorczego Fakieł-MO), [[Radiostacja|radiostację]] [[Fale metrowe|UKF]] R-609, nadajnik [[Fale krótkie|KF]] R-644, odbiornik KF R-671, odbiornik pełnozakresowy R-675, [[radionamiernik]] ARP-50-1,2M, sonar Tamir-11, radar obserwacji ogólnej Lin-M i system radionawigacji Rym-K, składający się ze stacji odbiorczej Nr 4 i urządzenia Koordinator{{r|kosz366|MiO7-3839}}. Jednostka wyposażona była też w wyrzutnie dla 8 [[Świeca dymna|świec dymnych]] MDSz, windę kablową o uciągu 800 [[Kilogram-siła|kG]], żurawik trałowy o udźwigu 5,8 tony, 10-wiosłową [[Łódź ratunkowa|łódź okrętową]] i [[Tratwa|tratwy]] ratunkowe{{r|MiO7-37}}.

Załoga okrętu składała się z 80 oficerów, podoficerów i marynarzy{{r|kosz366|MiO7-39}}{{#tag:ref|W późniejszym okresie służby liczebność załogi zmniejszono do 73, a następnie zwiększono do 75 osób{{r|MiO7-39}}.|group=uwaga}}.

== Służba ==
[[Plik:Trałowanie.jpg|thumb|left|Jeden z polskich okrętów proj. ''254'' podczas trałowania]]
Okręt z oznaczeniem burtowym T-69 początkowo wchodził w skład Dywizjonu Trałowców [[Brygada Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy|Brygady Obrony Wodnego Rejonu Głównej Bazy]], stacjonując na [[Rejon Umocniony Hel|Helu]]{{r|kosz366|MSiO9-30}}. W 1959 roku „Foka” po raz pierwszy publicznie zaprezentowała się polskiej publiczności, zgromadzonej w [[Szczecin]]ie podczas [[Święto Morza|Dni Morza]]{{r|MiO7-40}}. 4 stycznia 1960 roku numer burtowy trałowca został zmieniony na 609{{r|nav|MSiO9-30}}. Tego roku okręt uczestniczył w poszukiwaniu min wokół portu w [[Oksywie|Oksywiu]]{{r|MiO7-39}}. W lipcu 1964 roku jednostka wzięła udział w przetrałowaniu szlaku żeglugowego z [[Osetnik (województwo pomorskie)|Osetnika]] do [[Rozewie|Rozewia]], a jesienią roku następnego poszukiwała min na wodach [[Zatoka Gdańska|Zatoki Gdańskiej]]{{r|MiO7-39}}.

W maju 1967 roku jednostka, wraz z bliźniaczymi trałowcami [[ORP Rosomak|„Rosomak”]] i [[ORP Delfin (1959)|„Delfin”]] (rozkazem [[Dowódca Marynarki Wojennej|Dowódcy Marynarki Wojennej]] nr 022/Org. z 6 kwietnia 1967 roku), została przeniesiona do [[Świnoujście|Świnoujścia]] i włączona do 12. Dywizjonu Trałowców Bazowych [[8 Flotylla Obrony Wybrzeża|8. Flotylli Obrony Wybrzeża]]{{r|kosz366|MiO7-41}}. Prócz prac trałowych okręt wykorzystywano do pełnienia służby dozorowej, m.in. rejonu [[Cieśniny Bałtyckie|Cieśnin Duńskich]], a także wspólnych ćwiczeń z jednostkami 2. Brygady Okrętów Desantowych{{r|MiO7-42}}. W 1969 roku jednostka (wraz z bliźniaczymi trałowcami bazującymi w Świnoujściu) wzięła udział w ćwiczeniach [[Układ Warszawski|Układu Warszawskiego]] „[[Manewry „Odra–Nysa 69”|Odra – Nysa 69]]”, a 28 czerwca 1970 roku uczestniczyła w morskiej paradzie z okazji 25-lecia Marynarki Wojennej PRL{{r|MiO7-44}}. W drugiej połowie sierpnia 1970 roku okręt wziął udział w poszukiwaniu [[Wielka Brytania|brytyjskich]] min niekontaktowych na wodach międzynarodowych w [[Zatoka Meklemburska|Zatoce Meklemburskiej]]{{r|MiO7-44}}. Latem 1972 roku zadaniem jednostki było sprawdzenie północnego toru wodnego Świnoujścia, z którego korzystały [[Prom|promy pasażerskie]]{{r|MiO7-44}}. W kolejnych latach służby okręt wielokrotnie uczestniczył w ćwiczeniach zabezpieczania desantu, rejsach szkoleniowych z podchorążymi [[Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte|Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej]] na pokładzie i uciążliwych, wielodniowych rejsach dozorowych{{r|MiO7-45}}. Trałowiec przeplatał rutynową służbę wizytami zagranicznymi, odwiedzając w listopadzie 1960 roku [[Petersburg|Leningrad]], w styczniu 1963 roku [[Bałtyjsk]] i w lutym 1983 roku [[Peenemünde]]{{r|MiO7-40|MiO7-45}}. W czerwcu 1975 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75{{odn|Rochowicz|2021|s=29}}.

Podczas długoletniej służby modernizacji poddano wyposażenie radioelektroniczne okrętu: w [[Lata 70. XX wieku|latach 70.]] radar Lin-M został zastąpiony nowszym TRN-823, radiostację R-609 wymieniono na R-619, zamontowano też w miejsce radionamiernika ARP-50-1,2M odbiorniki brytyjskiego systemu radionawigacyjnego Decca{{r|kosz366|MiO7-3839}}. W [[Lata 80. XX wieku|latach 80.]] usunięto przestarzały system radionawigacji Rym-K, zastępując go nowocześniejszym Bras (z odbiornikiem Hałs){{r|kosz366|MiO7-3839}}. Jednostka została wycofana ze służby po blisko 30-letnim okresie eksploatacji 30 listopada 1988 roku, a następnie – po zdemontowaniu w świnoujskim porcie zdatnego do użytku uzbrojenia i wyposażenia – [[stocznia złomowa|złomowana]]{{r|kosz366|MSiO9-30}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="MSiO9-27">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | strony = 27}}</ref>
<ref name="MSiO9-29">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | strony = 29}}</ref>
<ref name="MSiO9-30">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | strony = 30}}</ref>
<ref name="MiO7-33">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 33}}</ref>
<ref name="MiO7-35">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 35}}</ref>
<ref name="MiO7-36">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 36}}</ref>
<ref name="MiO7-37">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 37}}</ref>
<ref name="MiO7-3738">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 37–38}}</ref>
<ref name="MiO7-38">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 38}}</ref>
<ref name="MiO7-3839">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 38–39}}</ref>
<ref name="MiO7-39">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 39}}</ref>
<ref name="MiO7-40">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 40}}</ref>
<ref name="MiO7-41">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 41}}</ref>
<ref name="MiO7-42">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 42}}</ref>
<ref name="MiO7-44">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 44}}</ref>
<ref name="MiO7-45">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 45}}</ref>
<ref name="cies213215">{{Cytuj książkę | autor = Czesław Ciesielski | autor2 = Walter Pater | autor3 = Jerzy Przybylski | tytuł = Polska Marynarka Wojenna 1918-1980 | rok = 1992 | wydawca = Bellona | miejsce = Warszawa | strony = 213–215}}</ref>
<ref name="kosz366">{{Cytuj książkę | nazwisko = Koszela | imię = Witold | tytuł = Okręty Floty Polskiej | tom = I | wydawca = Wydawnictwo Napoleon V | miejsce = Oświęcim | data = 2017 | strony = 366}}</ref>
<ref name="piet137">{{cytuj książkę | nazwisko = Pietlewannyj | imię = M.B. | tytuł = Korabli stran Warszawskogo dogowora | miejsce = Sankt Petersburg | rok = 2009 | strony = 137}}</ref>
<ref name="piw336">{{cytuj książkę | autor = Jan Piwowoński | tytuł = Flota spod biało-czerwonej | miejsce = Warszawa | wydawca = Nasza Księgarnia | rok = 1989 | strony = 336}}</ref>
<ref name="con1995-421">{{cytuj książkę | nazwisko = Gardiner | imię = Robert | nazwisko2 = Chumbley | imię2 = Stephen | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 | miejsce = Annapolis | rok = 1996 | strony = 421}}</ref>
<ref name="jan75-265">{{cytuj książkę | nazwisko = Moore (red.) | imię = John E. | tytuł = Jane’s Fighting Ships 1974-75 | rok = 1974 | wydawca = Franklin Watts | miejsce = New York | strony = 265}}</ref>
<ref name="nav">{{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/poland/pl_ms_zubr.htm | tytuł = ŻUBR minesweepers (project 254K, 1956 – 1957) | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | język = en | data dostępu = 2017-06-03}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor = [[Czesław Ciesielski]] | autor2 = [[Walter Pater]] | autor3 = [[Jerzy Przybylski]] | tytuł = Polska Marynarka Wojenna 1918-1980 | rok = 1992 | wydawca = [[Bellona (wydawnictwo)|Bellona]] | miejsce = Warszawa | wydanie = I | isbn = 83-1108-202-2}}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 | inni = Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.) | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis | rok = 1996 | isbn = 1557501327 | język = en | odn = {{odn/id|Gardiner|Chumbley|1996}} }}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/poland/pl_ms_zubr.htm | tytuł = ŻUBR minesweepers (project 254K, 1956 – 1957) | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | język = en | data dostępu = 2017-06-03}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Koszela | imię = Witold | tytuł = Okręty Floty Polskiej | tom = I | wydawca = Wydawnictwo Napoleon V | miejsce = Oświęcim | data = 2017 | isbn = 978-83-65746-67-2}}
* {{cytuj książkę | nazwisko = Moore (red.) | imię = John E. | tytuł = Jane’s Fighting Ships 1974-75 | rok = 1974 | wydawca = Franklin Watts | miejsce = New York | isbn=0-531-02743-0 | język = en}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Pietlewannyj | imię = M.B. | tytuł = Korabli stran Warszawskogo dogowora | wydawca = Galeja Print | miejsce = Sankt Petersburg | data = 2009 | isbn = 978-5-8172-0127-7 | język = ru}}
* {{cytuj książkę | autor = [[Jan Piwowoński]] | tytuł = Flota spod biało-czerwonej | miejsce = Warszawa | wydawca = [[Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”|Nasza Księgarnia]] | rok = 1989 | isbn = 83-10-08902-3}}
* {{Cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Ostatnia parada MW PRL | wydawca = Magnum-X | czasopismo = Morze, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 5-6 (204) | rok = 2021 | issn = 1426-529X | odn = tak}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | wydawca = Magnum-X, Warszawa | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | issn = 1426-529X}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | wydawca = ZBiAM, Warszawa | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | issn = 2450-2499}}

{{Polskie trałowce projektu 254}}

{{SORTUJ:Foka}}
[[Kategoria:Okręty zbudowane w Stoczni Gdynia]]
[[Kategoria:Polskie trałowce projektu 254]]

title: ORP Foka

Klasa: trałowiec

Projekt: B 4

Oznaczenie NATO: T-43 class

Stocznia: Stocznia im. Komuny Paryskiej, Gdynia

Wodowanie: 22 sierpnia 1958

Wejście do służby: 26 kwietnia 1959

Wycofanie ze służby: 30 listopada 1988

Los okrętu: złomowany

Wyporność: standardowa: 549 ton · pełna: 609 t

Długość: 59 metrów całkowita · 54 m na KLW

Prędkość: 15 węzłów

Zasięg: 3500 Mm przy prędkości 10 węzłów


text:
# Claude Lévi-Strauss
Claude Lévi-Strauss (ur. 28 listopada 1908 w Brukseli, zm. 30 października 2009 w Paryżu) – francuski antropolog. Twórca strukturalizmu w antropologii kulturowej.

## Lata wędrówki i nauki
Rodzina Lévi-Straussa opuściła Belgię podczas I wojny światowej i przeniosła się do Francji. Claude dorastał w XVI dzielnicy Paryża, mieszkał przy ulicy Nicolasa Poussina. Uczył się w ekskluzywnym Liceum Hoche w Wersalu, potem w Janson-de-Sailly w Paryżu. Studiował prawo i filozofię na Sorbonie. Nie ukończył studiów prawniczych; w 1931 roku otrzymał agregację z filozofii. Po kilku latach nauczania filozofii w gimnazjach w Mont-de-Mersan i Laon, namówiony przez Celestyna Bougle, dyrektora École normale supérieure, postanowił w 1935 roku wziąć udział we francuskiej misji kulturalnej w Brazylii. Wykładał jako profesor gościnny na uniwersytecie w São Paulo.
W Brazylii mieszkał do 1939 roku; w tym czasie przeprowadził pierwsze terenowe badania etnograficzne, badając regiony Mato Grosso i dżungli amazońskiej. Badał życie ludów Guaycuru i Bororo, mieszkając przez jakiś czas wśród tych plemion. Po kilku latach powrócił tam, prowadząc drugą roczną wyprawę, której celem było poznanie ludów Nambikwara i Tupi-Kawahib. Edmund Leach sugeruje, że na podstawie informacji zawartych w Smutku tropików, Lévi-Strauss w żadnym z opisywanych przez siebie miejsc nie mógł spędzić więcej niż kilka tygodni, a zatem nigdy nie był w stanie swobodnie rozmawiać z tubylczymi informatorami w ich własnych językach.
Do Francji powrócił w roku 1940, żeby zaciągnąć się do wojska; po kapitulacji kraju Lévi-Strauss, z pochodzenia Żyd, musiał uciekać z Paryża. Otrzymał wówczas stanowisko w New School for Social Research, a wraz z zaproszeniem otrzymał też prawo wjazdu do USA. Nauczał tam wraz z innymi emigrantami, wśród których znajdowali się: Jacques Maritain, Henri Focillon i Roman Jakobson; był jednym z członków założycieli École Libre des Hautes Études, uniwersytetu dla studentów francuskich na uchodźstwie.
Spędzone w Nowym Jorku lata wojny oraz przyjaźń z Romanem Jakobsonem wywarły istotny wpływ na dzieło Lévi-Straussa i na ukształtowanie się jego teorii strukturalnych. Wtedy też poznał antropologię amerykańską, której głównym przedstawicielem był wówczas Franz Boas, wykładający na nowojorskim Columbia University, który w 1942 roku zmarł na zawał serca w trakcie obiadu z Lévi-Straussem. Fakt, że Lévi-Strauss ukształtował swe wczesne dzieło pod silnym wpływem antropologii amerykańskiej, pomógł mu zdobyć akceptację na kontynencie amerykańskim.
W latach 1945–1948 pracował jako attaché kulturalny w ambasadzie francuskiej w Waszyngtonie.

## Podwaliny systemu
W roku 1948 wrócił do Paryża, gdzie na Sorbonie obronił pracę doktorską; zgodnie z tradycją francuską złożył dwie tezy (większą i mniejszą): Rodzina i życie społeczne Nambikwarów oraz Elementarne struktury pokrewieństwa.
Praca Elementarne struktury pokrewieństwa opublikowana została w 1949 roku, stała się jednym z najważniejszych dzieł antropologicznych na ten temat. Simone de Beauvoir, która recenzowała tę książkę, uznała, że dzieło to zawiera ważne stwierdzenia na temat pozycji kobiet w społeczeństwach niezachodnich. Praca ta, już w tytule aluzyjnie nawiązując do Elementarnych form życia religijnego Durkheima, bada, w jaki sposób ludzie organizują swe życie rodzinne, raczej na podstawie struktur logicznych, jakie legły u podstaw form życia rodzinnego, niż na podstawie ich treści. Podczas gdy angielski antropolog Alfred Reginald Radcliffe-Brown twierdził, że pokrewieństwo zasadza się na „zstępowaniu” od wspólnego przodka, Lévi-Strauss uważał, że opiera się ono na „więzi” między dwiema rodzinami: więzi powstającej wówczas, gdy kobiety z jednej grupy poślubiają mężczyzn z drugiej grupy.
W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku Lévi-Strauss zajmował się pracą pisarską i naukową. Po powrocie do Francji zaangażował się w administrowanie CNRS i Maison de science de l’homme; w końcu otrzymał stanowisko w V Sekcji École pratique des hautes études – jego poprzednikiem na tym stanowisku był Marcel Mauss. V Sekcja, znana jako „sekcja nauk o religii”, przemianowana została przez tego ostatniego na sekcję „religioznawstwa porównawczego ludów niepiśmiennych”.

## Dojrzewanie dzieła
Choć Lévi-Strauss był już dobrze znany w kręgach intelektualistów francuskich, sławę najpopularniejszego intelektualisty francuskiego przyniosła mu opublikowana w roku 1955 książka Smutek tropików. Stanowiła ona diariusz z podróży po Brazylii, gdzie przebywał w latach trzydziestych, uczestnicząc m.in. w wyprawach badających plemiona indiańskie, a obok analiz etnograficznych zawarł w niej refleksję filozoficzną. Napisana w tak świetnym literackim stylu, że jurorzy Nagrody Goncourtów ubolewali, że z powodów formalnych (nie była powieścią) nie mogą jej uhonorować tym wyróżnieniem.
W 1959 roku Lévi-Strauss otrzymał katedrę antropologii społecznej w Collège de France. W tym samym roku opublikował Antropologię strukturalną 1 – zbiór esejów zawierających program strukturalizmu.
W tym samym czasie Lévi-Strauss podjął próby stworzenia we Francji antropologii jako dyscypliny naukowej – w związku z tym powołał do życia Laboratorium Antropologii Społecznej, gdzie mogliby studiować ten przedmiot nowi studenci; wyniki badań publikował w założonym przez siebie czasopiśmie „L’Homme”.

## Sława
W 1962 roku Lévi-Strauss opublikował książkę Myśl nieoswojona, poświęconą myśli pierwotnej i formom myślenia pierwotnego. W pierwszej części tego dzieła przedstawił teorię kultury i kulturę teorii, w drugiej części zawarł wywody teoretyczne części pierwszej na teorię historii i zjawisko wymiany społecznej. W ten sposób Lévi-Strauss zaangażował się w dyskusję z Jean-Paulem Sartrem na temat natury wolności ludzkiej. Sartre’owska filozofia egzystencjalna z jednej strony uznawała, że istoty ludzkie są zasadniczo wolne i mogą czynić, co im się podoba, z drugiej jednak strony lewicowy Sartre uważał, że indywidua są ograniczone w swej wolności przez narzucane im siłą ideologie. Lévi-Strauss polemizował z jego teoriami. Echa tej debaty pomiędzy strukturalizmem a egzystencjalizmem inspirowały dzieła innych autorów, na przykład Pierre’a Bourdieu.
Już jako uczony o światowej sławie Lévi-Strauss spędził drugą połowę lat sześćdziesiątych, pracując nad czterotomowym studium pt. Mythologiques. Wychodząc od jednego południowoamerykańskiego mitu, śledził wszystkie jego warianty pojawiające się na ziemiach od Ameryki Środkowej aż do koła podbiegunowego i badał, w jaki sposób mit ten się rozprzestrzenia. Uczynił to w sposób typowo strukturalistyczny, nie zajmując się treścią, analizował strukturę pokrewieństwa pomiędzy elementami opowieści, leżącą u podstaw wędrówki mitu. Jak Myśl nieoswojona zawiera główne elementy teorii, tak Mythologiques stanowią rozległą analizę przykładów, które mają tę teorię egzemplifikować. Ostatni, czwarty tom Mythologiques ukazał się w 1971 roku.
24 maja 1973 roku Lévi-Strauss został członkiem Akademii Francuskiej – tym samym otrzymał najwyższe wyróżnienie, jakie może stać się udziałem francuskiego intelektualisty. W ślad za tym poszło wiele innych wyróżnień, odznaczeń i zaszczytów. Był doktorem honoris causa m.in. Oxfordu, Yale, Harvardu, Columbii i Johns Hopkins University.
Zmarł 30 października 2009 roku, miesiąc przed swymi 101. urodzinami. Jego ostatnią wolą był skromny pogrzeb (został pochowany na cmentarzu w miejscowości Lignerolles), w którym uczestniczyli wyłącznie najbliżsi członkowie rodziny. Zgodnie z jego życzeniem informacja o jego śmierci została upubliczniona już po pogrzebie.

## Odznaczenia
- Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja)
- Komandor Narodowego Orderu Zasługi (Francja)
- Komandor Orderu Palm Akademickich (Francja)
- Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
- Komandor Orderu Korony (Belgia)
- Komandor Orderu Krzyża Południa (Brazylia)
- Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Nauki (Brazylia)
- Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia)

Był członkiem zagranicznym Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk.

## Publikacje
- Les structures élémentaires de la parenté, 1949
- Races et histoire, 1952
- Tristes tropiques, 1955
- Anthropologie structurale, 1958
- Le totémisme aujourd’hui, 1962
- La pensée sauvage, 1962
- Les mythologiques: Le cru et le cuit, 1964
- Les mythologiques: Du miel aux centres, 1967
- Les mythologiques: L’origine des manières de table, 1968
- Les mythologiques: L’Homme nu, 1971
- La voie des masques, 1975
- Le regard éloigné, 1983
- La Potière jalouse, 1985
- De près et de loin, 1988
- Histoire de lynx, 1991
- L’Anthropologie face aux problèmes du monde moderne, 2011

## Tłumaczenia prac na język polski
- Smutek tropików, tł. A. Steinsbergowa, wyd. I: Warszawa 1960, Wyd. PIW; wyd. II: Łódź 1992, Wydawnictwo Opus; wyd. III: Warszawa 2008, Wydawnictwo Aletheia, s. 446, ISBN 978-83-61182-24-5 (Tristes tropiques 1955)
- Antropologia strukturalna, wyd. I: 1970, wyd. II: Warszawa 2000, Wydawnictwo KR, s. 434, ISBN 83-86989-67-X, wyd. III: Warszawa 2009, Wydawnictwo Aletheia, s. 454, ISBN 978-83-61182-31-3 (Anthropologie structurale 1958)
- Antropologia strukturalna tom II, Warszawa 2001, Wydawnictwo KR, s. 320, ISBN 83-86989-93-9.
- Totemizm dzisiaj, wyd. I: Warszawa 1968 PWN, wyd. II: 1998 Wydawnictwo KR, s. 144, ISBN 83-86989-24-6 (Le totémisme aujourd’hui 1962)
- Myśl nieoswojona, wyd. I: Warszawa 1969, PWN, seria Biblioteka Socjologiczna, s. 416; wyd. II: 2001, Wydawnictwo KR, s. 398, ISBN 83-86989-99-0 (La pensée sauvage, 1962)
- Surowe i gotowane, tł. Maciej Falski, Wydawnictwo Aletheia, s. 382, ISBN 978-83-61182-46-7 (Les mythologiques. Le cru et le cuit, 1964)
- Od miodu do popiołów, tł. Bogdan Baran, Wydawnictwo Aletheia, s. 410, ISBN 978-83-62858-40-8 (Les mythologiques. Du miel aux centres, 1967)
- Drogi masek, Łódź 1985, Wydawnictwo Łódzkie, seria Człowiek i Jego Cywilizacja, s. 146, ISBN 83-218-0483-7 (La voie des masques 1975)
- Spojrzenie z oddali, Warszawa 1993, PIW, s. 446, ISBN 83-06-02310-2 (Le regard éloigné 1983)
- (z Eribon Didier) Z bliska i z oddali, Łódź 1994, Wydawnictwo Opus, s. 221, ISBN 83-7089-014-8 (De près et de loin 1988)
- Opowieść o rysiu, Łódź 1994, Wydawnictwo Opus, s. 292, ISBN 83-7089-019-9 (Histoire de lynx 1991)
- Antropologia wobec problemów współczesnego świata, tł. Maciej Falski, Kraków 2013, Wydawnictwo UJ, s. 122, ISBN 978-83-23334-31-6 (L’Anthropologie face aux problèmes du monde moderne 2011)
- Elementarne struktury pokrewieństwa, tł. Maciej Falski, 2012, Oficyna Wydawnicza Volumen, s. 580, ISBN 978-83-7233-021-5 (Les structures élémentaires de la parenté, 1949)
- Mit i znaczenie, tł. Monika Eccles, Rafał Wiśniewski, Wyd. Narodowe Centrum Kultury, ISBN 978-83-7982-399-4 (Myth and Meaning. Five talks for radio by Claude Lévi-Strauss, 1978)

title: Claude Lévi-Strauss

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Claude Lévi-Strauss
 |grafika                   = Levi-strauss 260.jpg
 |opis grafiki              = Claude Lévi-Strauss (2005)
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[28 listopada]] [[1908]]
 |miejsce urodzenia         = [[Bruksela]]
 |data śmierci              = [[30 października]] [[2009]]
 |miejsce śmierci           = [[Paryż]]
 |zawód                     = [[Antropologia kulturowa|antropolog]]
 |odznaczenia               = {{Order|LH|KW}} {{Order|NOZF|KOM}} {{Order|OPA|KOM}} {{Order|OSiL|KOM}} {{Order|OK|K}} {{Order|NOKP|KO}} {{order|BR-OZN|KW}} {{Order|OWS|ZSG}}
 |commons                   = Category:Claude Lévi-Strauss
 |wikicytaty                = Claude Lévi-Strauss
}}
'''Claude Lévi-Strauss''' (ur. [[28 listopada]] [[1908]] w [[Bruksela|Brukseli]], zm. [[30 października]] [[2009]] w [[Paryż]]u<ref name=AFP>{{Cytuj stronę |url = http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5goq3Hcv-JOQjcwVTb7T7LuJM4Cjw |tytuł = Claude Lévi-Strauss, un départ discret sans fleur, ni couronne |opublikowany = AFP |data = 4 listopada 2009 |język = fr |archiwum = https://web.archive.org/web/20091120234005/http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5goq3Hcv-JOQjcwVTb7T7LuJM4Cjw |zarchiwizowano = 2009-11-20 |data dostępu = 2009-11-05}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.lemonde.fr/carnet/article/2009/11/03/l-ethnologue-claude-levi-strauss-est-mort_1262337_3382.html |tytuł = L’ethnologue Claude Lévi-Strauss est mort |opublikowany = lemonde.fr |data = 3 listopada 2009 |język = fr}}</ref>) – [[Francja|francuski]] [[Antropologia kulturowa|antropolog]]. Twórca [[Strukturalizm (socjologia)|strukturalizmu]] w [[Antropologia kulturowa|antropologii kulturowej]].

== Lata wędrówki i nauki ==
Rodzina Lévi-Straussa opuściła Belgię podczas I wojny światowej i przeniosła się do Francji. Claude dorastał w XVI dzielnicy [[Paryż]]a, mieszkał przy ulicy [[Nicolas Poussin|Nicolasa Poussina]]. Uczył się w ekskluzywnym Liceum Hoche w [[Wersal]]u, potem w Janson-de-Sailly w Paryżu. Studiował [[nauki prawne|prawo]] i [[filozofia|filozofię]] na [[Uniwersytet Paryski|Sorbonie]]. Nie ukończył studiów prawniczych; w 1931 roku otrzymał [[Agrégation|agregację]] z filozofii. Po kilku latach nauczania filozofii w gimnazjach w [[Mont-de-Mersan]] i [[Laon]], namówiony przez Celestyna Bougle, dyrektora [[École normale supérieure (Paryż)|École normale supérieure]], postanowił w 1935 roku wziąć udział we francuskiej misji kulturalnej w [[Brazylia|Brazylii]]. Wykładał jako profesor gościnny na uniwersytecie w [[São Paulo]].

W [[Brazylia|Brazylii]] mieszkał do 1939 roku; w tym czasie przeprowadził pierwsze terenowe badania etnograficzne, badając regiony [[Mato Grosso]] i dżungli amazońskiej. Badał życie ludów [[Guaycuru]] i [[Bororo]], mieszkając przez jakiś czas wśród tych plemion. Po kilku latach powrócił tam, prowadząc drugą roczną wyprawę, której celem było poznanie ludów [[Nambikwara]] i [[Tupi-Kawahib]]. [[Edmund Leach]] sugeruje, że na podstawie informacji zawartych w ''Smutku tropików'', Lévi-Strauss w żadnym z opisywanych przez siebie miejsc nie mógł spędzić więcej niż kilka tygodni, a zatem nigdy nie był w stanie swobodnie rozmawiać z tubylczymi informatorami w ich własnych językach.

Do [[Francja|Francji]] powrócił w roku 1940, żeby zaciągnąć się do wojska; po kapitulacji kraju Lévi-Strauss, z pochodzenia Żyd, musiał uciekać z Paryża. Otrzymał wówczas stanowisko w [[The New School|New School for Social Research]], a wraz z zaproszeniem otrzymał też prawo wjazdu do [[Stany Zjednoczone|USA]]. Nauczał tam wraz z innymi emigrantami, wśród których znajdowali się: [[Jacques Maritain]], [[Henri Focillon]] i [[Roman Jakobson]]; był jednym z członków założycieli [[École Libre des Hautes Études]], uniwersytetu dla studentów francuskich na uchodźstwie.

Spędzone w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]] lata wojny oraz przyjaźń z [[Roman Jakobson|Romanem Jakobsonem]] wywarły istotny wpływ na dzieło Lévi-Straussa i na ukształtowanie się jego teorii strukturalnych. Wtedy też poznał antropologię amerykańską, której głównym przedstawicielem był wówczas [[Franz Boas]], wykładający na nowojorskim [[Uniwersytet Columbia|Columbia University]], który w 1942 roku zmarł na zawał serca w trakcie obiadu z Lévi-Straussem. Fakt, że Lévi-Strauss ukształtował swe wczesne dzieło pod silnym wpływem antropologii amerykańskiej, pomógł mu zdobyć akceptację na kontynencie amerykańskim.

W latach 1945–1948 pracował jako attaché kulturalny w ambasadzie francuskiej w [[Waszyngton]]ie.

== Podwaliny systemu ==
W roku 1948 wrócił do Paryża, gdzie na [[Uniwersytet Paryski|Sorbonie]] obronił pracę doktorską; zgodnie z tradycją francuską złożył dwie tezy (większą i mniejszą): ''Rodzina i życie społeczne Nambikwarów'' oraz ''Elementarne struktury pokrewieństwa''.

Praca ''Elementarne struktury pokrewieństwa'' opublikowana została w 1949 roku, stała się jednym z najważniejszych dzieł antropologicznych na ten temat. [[Simone de Beauvoir]], która recenzowała tę książkę, uznała, że dzieło to zawiera ważne stwierdzenia na temat pozycji kobiet w społeczeństwach niezachodnich. Praca ta, już w tytule aluzyjnie nawiązując do ''Elementarnych form życia religijnego'' [[Émile Durkheim|Durkheima]], bada, w jaki sposób ludzie organizują swe życie rodzinne, raczej na podstawie struktur logicznych, jakie legły u podstaw form życia rodzinnego, niż na podstawie ich treści. Podczas gdy angielski antropolog [[Alfred Radcliffe-Brown|Alfred Reginald Radcliffe-Brown]] twierdził, że pokrewieństwo zasadza się na „zstępowaniu” od wspólnego przodka, Lévi-Strauss uważał, że opiera się ono na „więzi” między dwiema rodzinami: więzi powstającej wówczas, gdy kobiety z jednej grupy poślubiają mężczyzn z drugiej grupy.

W latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku Lévi-Strauss zajmował się pracą pisarską i naukową. Po powrocie do [[Francja|Francji]] zaangażował się w administrowanie [[Centre national de la recherche scientifique|CNRS]] i [[Maison de science de l’homme]]; w końcu otrzymał stanowisko w V Sekcji [[École pratique des hautes études]] – jego poprzednikiem na tym stanowisku był [[Marcel Mauss]]. V Sekcja, znana jako „sekcja nauk o religii”, przemianowana została przez tego ostatniego na sekcję „religioznawstwa porównawczego ludów niepiśmiennych”.

== Dojrzewanie dzieła ==
Choć Lévi-Strauss był już dobrze znany w kręgach intelektualistów francuskich, sławę najpopularniejszego intelektualisty francuskiego przyniosła mu opublikowana w roku 1955 książka ''[[Smutek tropików]]''. Stanowiła ona diariusz z podróży po Brazylii, gdzie przebywał w latach trzydziestych, uczestnicząc m.in. w wyprawach badających plemiona indiańskie, a obok analiz etnograficznych zawarł w niej refleksję filozoficzną. Napisana w tak świetnym literackim stylu, że jurorzy [[Nagroda Goncourtów|Nagrody Goncourtów]] ubolewali, że z powodów formalnych (nie była powieścią) nie mogą jej uhonorować tym wyróżnieniem.

W 1959 roku Lévi-Strauss otrzymał katedrę antropologii społecznej w [[Collège de France]]. W tym samym roku opublikował ''Antropologię strukturalną 1'' – zbiór esejów zawierających program [[Strukturalizm (socjologia)|strukturalizmu]].

W tym samym czasie Lévi-Strauss podjął próby stworzenia we Francji antropologii jako dyscypliny naukowej – w związku z tym powołał do życia Laboratorium Antropologii Społecznej, gdzie mogliby studiować ten przedmiot nowi studenci; wyniki badań publikował w założonym przez siebie czasopiśmie „L’Homme”.

== Sława ==
W 1962 roku Lévi-Strauss opublikował książkę ''Myśl nieoswojona'', poświęconą myśli pierwotnej i formom myślenia pierwotnego. W pierwszej części tego dzieła przedstawił teorię kultury i kulturę teorii, w drugiej części zawarł wywody teoretyczne części pierwszej na teorię historii i zjawisko wymiany społecznej. W ten sposób Lévi-Strauss zaangażował się w dyskusję z [[Jean-Paul Sartre|Jean-Paulem Sartrem]] na temat natury wolności ludzkiej. Sartre’owska [[Egzystencjalizm|filozofia egzystencjalna]] z jednej strony uznawała, że istoty ludzkie są zasadniczo wolne i mogą czynić, co im się podoba, z drugiej jednak strony lewicowy Sartre uważał, że indywidua są ograniczone w swej wolności przez narzucane im siłą ideologie. Lévi-Strauss polemizował z jego teoriami. Echa tej debaty pomiędzy [[Strukturalizm (filozofia)|strukturalizmem]] a [[Egzystencjalizm|egzystencjalizmem]] inspirowały dzieła innych autorów, na przykład [[Pierre Bourdieu|Pierre’a Bourdieu]].

Już jako uczony o światowej sławie Lévi-Strauss spędził drugą połowę lat sześćdziesiątych, pracując nad czterotomowym studium pt. ''Mythologiques''. Wychodząc od jednego południowoamerykańskiego mitu, śledził wszystkie jego warianty pojawiające się na ziemiach od Ameryki Środkowej aż do koła podbiegunowego i badał, w jaki sposób mit ten się rozprzestrzenia. Uczynił to w sposób typowo strukturalistyczny, nie zajmując się treścią, analizował strukturę pokrewieństwa pomiędzy elementami opowieści, leżącą u podstaw wędrówki mitu. Jak ''Myśl nieoswojona'' zawiera główne elementy teorii, tak ''Mythologiques'' stanowią rozległą analizę przykładów, które mają tę teorię egzemplifikować. Ostatni, czwarty tom ''Mythologiques'' ukazał się w 1971 roku.

24 maja 1973 roku Lévi-Strauss został członkiem [[Akademia Francuska|Akademii Francuskiej]] – tym samym otrzymał najwyższe wyróżnienie, jakie może stać się udziałem francuskiego intelektualisty. W ślad za tym poszło wiele innych wyróżnień, odznaczeń i zaszczytów. Był doktorem honoris causa m.in. Oxfordu, Yale, Harvardu, Columbii i Johns Hopkins University.

Zmarł 30 października 2009 roku, miesiąc przed swymi 101. urodzinami. Jego ostatnią wolą był skromny pogrzeb (został pochowany na cmentarzu w miejscowości [[Lignerolles (Côte-d’Or)|Lignerolles]]), w którym uczestniczyli wyłącznie najbliżsi członkowie rodziny. Zgodnie z jego życzeniem informacja o jego śmierci została upubliczniona już po pogrzebie<ref name=AFP />.

== Odznaczenia ==
* [[Legia Honorowa|Krzyż Wielki Legii Honorowej]] (Francja)
* Komandor [[Order Narodowy Zasługi|Narodowego Orderu Zasługi]] (Francja)
* Komandor [[Order Palm Akademickich|Orderu Palm Akademickich]] (Francja)
* Komandor [[Order Sztuki i Literatury|Orderu Sztuki i Literatury]] (Francja)
* Komandor [[Order Korony (Belgia)|Orderu Korony]] ([[Belgia]])
* Komandor [[Order Krzyża Południa|Orderu Krzyża Południa]] ([[Brazylia]])
* Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Nauki (Brazylia)
* [[Order Wschodzącego Słońca|Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca]] ([[Japonia]])

Był członkiem zagranicznym [[Królewska Holenderska Akademia Sztuk i Nauk|Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://dwc.knaw.nl/biografie/biografisch-apparaat/pmknaw/?pagetype=authorDetail&aId=PE00009261 | tytuł = Claude Lévi-Strauss (1908 - 2009) | opublikowany = knaw.nl | język = en | data dostępu = 2025-02-08}}</ref>.

== Publikacje ==
* ''Les structures élémentaires de la parenté'', 1949
* ''Races et histoire'', 1952
* ''Tristes tropiques'', 1955
* ''Anthropologie structurale'', 1958
* ''Le totémisme aujourd’hui'', 1962
* ''La pensée sauvage'', 1962
* ''Les mythologiques: Le cru et le cuit'', 1964
* ''Les mythologiques: Du miel aux centres'', 1967
* ''Les mythologiques: L’origine des manières de table'', 1968
* ''Les mythologiques: L’Homme nu'', 1971
* ''La voie des masques'', 1975
* ''Le regard éloigné'', 1983
* ''La Potière jalouse'', 1985
* ''De près et de loin'', 1988
* ''Histoire de lynx'', 1991
* ''L’Anthropologie face aux problèmes du monde moderne'', 2011

== Tłumaczenia prac na język polski ==
* ''[[Smutek tropików]]'', tł. [[Aniela Steinsbergowa|A. Steinsbergowa]], wyd. I: Warszawa 1960, [[Państwowy Instytut Wydawniczy|Wyd. PIW]]; wyd. II: Łódź 1992, Wydawnictwo Opus; wyd. III: Warszawa 2008, [[Wydawnictwo Aletheia]], s. 446, {{ISBN|978-83-61182-24-5}} (''Tristes tropiques'' 1955)
* ''Antropologia strukturalna'', wyd. I: 1970, wyd. II: Warszawa 2000, [[Wydawnictwo KR]], s. 434, {{ISBN|83-86989-67-X}}, wyd. III: Warszawa 2009, [[Wydawnictwo Aletheia]], s. 454, {{ISBN|978-83-61182-31-3}} (''Anthropologie structurale'' 1958)
* ''Antropologia strukturalna tom II'', Warszawa 2001, [[Wydawnictwo KR]], s. 320, {{ISBN|83-86989-93-9}}.
* ''Totemizm dzisiaj'', wyd. I: Warszawa 1968 [[Wydawnictwo Naukowe PWN|PWN]], wyd. II: 1998 [[Wydawnictwo KR]], s. 144, {{ISBN|83-86989-24-6}} (''Le totémisme aujourd’hui'' 1962)
* ''Myśl nieoswojona'', wyd. I: Warszawa 1969, [[Wydawnictwo Naukowe PWN|PWN]], seria ''[[Biblioteka Socjologiczna]]'', s. 416; wyd. II: 2001, [[Wydawnictwo KR]], s. 398, {{ISBN|83-86989-99-0}} (''La pensée sauvage'', 1962)
* ''Surowe i gotowane'', tł. Maciej Falski, [[Wydawnictwo Aletheia]], s. 382, {{ISBN|978-83-61182-46-7}} (''Les mythologiques. Le cru et le cuit'', 1964)
* ''Od miodu do popiołów'', tł. Bogdan Baran, [[Wydawnictwo Aletheia]], s. 410, {{ISBN|978-83-62858-40-8}} (''Les mythologiques. Du miel aux centres'', 1967)
* ''Drogi masek'', Łódź 1985, [[Wydawnictwo Łódzkie]], seria ''Człowiek i Jego Cywilizacja'', s. 146, {{ISBN|83-218-0483-7}} (''La voie des masques'' 1975)
* ''Spojrzenie z oddali'', Warszawa 1993, [[Państwowy Instytut Wydawniczy|PIW]], s. 446, {{ISBN|83-06-02310-2}} (''Le regard éloigné'' 1983)
* (z Eribon Didier) ''Z bliska i z oddali'', Łódź 1994, Wydawnictwo Opus, s. 221, {{ISBN|83-7089-014-8}} (''De près et de loin'' 1988)
* ''Opowieść o rysiu'', Łódź 1994, Wydawnictwo Opus, s. 292, {{ISBN|83-7089-019-9}} (''Histoire de lynx'' 1991)
* ''Antropologia wobec problemów współczesnego świata'', tł. Maciej Falski, Kraków 2013, [[Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydawnictwo UJ]], s. 122, {{ISBN|978-83-23334-31-6}} (''L’Anthropologie face aux problèmes du monde moderne'' 2011)
* ''Elementarne struktury pokrewieństwa'', tł. Maciej Falski, 2012, [[Oficyna Wydawnicza Volumen]], s. 580, {{ISBN|978-83-7233-021-5}} (''Les structures élémentaires de la parenté'', 1949)
* ''Mit i znaczenie'', tł. Monika Eccles, [[Rafał Wiśniewski (socjolog)|Rafał Wiśniewski]], Wyd. Narodowe Centrum Kultury, {{ISBN|978-83-7982-399-4}} (''Myth and Meaning. Five talks for radio by Claude Lévi-Strauss'', 1978)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Catherine Clément, ''Claude Lévi-Strauss'', Que sais-je? PUF, 2003.
* Marcel Hénaff, ''Claude Lévi-Strauss'', Belfond, 1991.
* Michel Izard (red.), ''Claude Lévi-Strauss – L’Herne N°82'', L’Herne, 2004.
* Frédéric Keck, ''Claude Lévi-Strauss et la pensée sauvage'', PUF, 2004.
* Frédéric Keck, ''Claude Lévi-Strauss, une introduction'', Pocket, 2005.
* {{Cytuj |autor = [[Edmund Leach]]; |tytuł = Lévi-Strauss |data = 1998 |isbn = 83-7180-797-X |inni = Piotr Niklewicz (tłum.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Prószyński i S-ka |oclc = 749527514}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.thenation.com/article/157879/library-man-claude-levi-strauss?page=full The nation: Thomas Meaney „Library Man: On Claude Lévi-Strauss” 2011-01-07] {{lang|en}}

{{Laureaci Nagrody Mistrza Eckharta}}
{{Nagroda Erazma}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Levi-Strauss, Claude}}
[[Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej]]
[[Kategoria:Członkowie Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk]]
[[Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Oksfordzkiego]]
[[Kategoria:Francuscy antropolodzy]]
[[Kategoria:Francuscy socjolodzy]]
[[Kategoria:Filozofowie francuskojęzyczni]]
[[Kategoria:Filozofowie i teoretycy społeczni]]
[[Kategoria:Filozofowie współcześni]]
[[Kategoria:Metodolodzy nauk społecznych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Palm Akademickich]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Belgia)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Południa]]
[[Kategoria:Francuzi odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Naukowej (Brazylia)]]
[[Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Erazmusa]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Mistrza Eckharta]]
[[Kategoria:Francuscy Żydzi]]
[[Kategoria:Stulatkowie żydowskiego pochodzenia]]
[[Kategoria:Francuscy stulatkowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1908]]
[[Kategoria:Wykładowcy uniwersytetu The New School w Nowym Jorku]]
[[Kategoria:Zmarli w 2009]]

title: Claude Lévi-Strauss

Data i miejsce urodzenia: 28 listopada 1908 · Bruksela

Data i miejsce śmierci: 30 października 2009 · Paryż

Zawód, zajęcie: antropolog


text:
# Anda Luft
Anda Luft – inżynier chemii, pracownik garbarni i fabryki skór Jakuba Margoschesa w Stanisławowie.
Pod koniec lutego 1943 roku zorganizowała ucieczkę z getta grupy 70 pracowników garbarni. Organizatorka i dowódca działającego przez kilka miesięcy w okolicach Stryja, jedynego na Podkarpaciu, oddziału partyzanckiego Pantelleria (nazwa na cześć zwycięstwa Aliantów nad Niemcami we Włoszech), atakującego małe zgrupowania wojsk niemieckich. Oddział wsławił się likwidacją szefa lokalnej komórki gestapo hauptsturmführera Tauscha. Anda Luft zginęła 5 listopada 1943 roku podczas próby wydostania się z okrążenia prawdopodobnie w okolicach Buczacza.

title: Anda Luft

wikitext:
'''Anda Luft''' – inżynier chemii{{r|EJ}}, pracownik garbarni i fabryki skór Jakuba Margoschesa w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]].

Pod koniec lutego 1943 roku zorganizowała ucieczkę z getta grupy 70 pracowników garbarni. Organizatorka i dowódca działającego przez kilka miesięcy w okolicach [[Stryj (miasto)|Stryja]], jedynego na Podkarpaciu<ref>[http://wiadomosci.onet.pl/gloria-pantelerii/g2tx5 Anda Luft w artykule "Gloria Pantellerii"]</ref>, oddziału partyzanckiego [[Pantelleria]] (nazwa na cześć zwycięstwa Aliantów nad Niemcami we [[Włochy|Włoszech]]), atakującego małe zgrupowania wojsk niemieckich. Oddział wsławił się likwidacją szefa lokalnej komórki [[gestapo]] hauptsturmführera Tauscha. Anda Luft zginęła 5 listopada 1943 roku podczas próby wydostania się z okrążenia prawdopodobnie w okolicach Buczacza{{r|GP}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="GP">{{cytuj stronę| url = http://www.polityka.pl/historia/1504810,1,gloria-pantelerii.read| tytuł = Gloria Pantelerii| nazwisko = Olszański| imię = Tadeusz| język = pl}}</ref>
<ref name="EJ">{{Cytuj książkę | autor = Shmuel Spector, Geoffrey Wigoder | tytuł = The Encyclopedia of Jewish Life Before and During the Holocaust | wydawca = NYU Press | data = 2001 | strony = 1234 | isbn = 9780814793565 | tom = 3}}</ref>
}}

[[Kategoria:Partyzanci żydowscy w okupowanej Polsce 1939–1945]]


text:
# Black Eagles
Black Eagles – reprezentacyjny zespół akrobacyjny sił powietrznych Korei Południowej.

## Historia
Grupa powstała w roku 1953 w bazie wojskowej Koreańskich sił powietrznych w Gwangju, gdzie zespół stacjonuje do dzisiaj. Piloci grupy przez rok istnienia latali na samolotach produkcji amerykańskiej, North American P-51 Mustang. W 1954 zespół zmienił samoloty na również amerykańskie T-33 Shooting Star. Maszyny te służyły do roku 1959. Ponownie sprzęt wymieniono na zachodnie maszyny North American F-86 Sabre. Samoloty wiernie służyły w grupie przez niecałe 10 lat. W 1966 samoloty wymieniono na zachodnie myśliwce typu Northrop F-5 Freedom Fighter. Sprzęt służył do roku 1978. Zapaścią w grupie była jej likwidacja w roku 1978. Piloci młodego pokolenia bazującego w bazie podjęli decyzję o reaktywacji grupy i kontynuowaniu tradycji swoich poprzedników. Od 1994 piloci latali na szturmowych samolotach Cessna A-37 Dragonfly. Kolejną rewitalizacje grupa przeprowadziła w 2007 roku, kiedy do użytku wprowadzono rodzimej produkcji samoloty T-50 Golden Eagle. Zespół w całej swojej historii występował w wielu krajach, głównie w Azji. Regularnie goszczą na azjatyckich międzynarodowych pokazach lotniczych, a od 2012 roku występują sporadycznie także poza Azją.

## Samoloty
- 1953–1954 – North American P-51 Mustang
- 1954–1959 – T-33 Shooting Star
- 1959–1966 – North American F-86 Sabre
- 1966–1978 – Northrop F-5 Freedom Fighter
- 1978–1994 – likwidacja grupy
- 1994–2007 – Cessna A-37 Dragonfly
- od 2007 – T-50 Golden Eagle

title: Black Eagles

wikitext:
{{Zespół akrobacyjny infobox
 |nazwa            = Black Eagles
 |logo             =
 |zdjęcie          =
 |podpis zdjęcia   =
 |państwo          = KOR
 |samoloty         = 8 [[KAI T-50 Golden Eagle]]
 |sponsor          = [[Siły Powietrzne Republiki Korei]]
 |baza macierzysta = [[Gwangju (Jeolla Południowa)|Gwangju]]
 |lotnisko zimowe  =
 |barwy            = biały, czerwony, czarny i złoty
 |data utworzenia  = 1953
 |data rozwiązania =
 |commons          =
 |www              = http://blackeagles2.airforce.kr:8088/layout.php
}}
[[Plik:KAI T-50 Golden Eable by Ryabtsev.jpg|thumb|240px|Samolot T-50 w barwach zespołu]]
'''Black Eagles''' – reprezentacyjny zespół [[Akrobacja lotnicza|akrobacyjny]] [[Siły Powietrzne Republiki Korei|sił powietrznych Korei Południowej]].

== Historia ==
Grupa powstała w roku [[1953]] w bazie wojskowej Koreańskich sił powietrznych w [[Gwangju (Jeolla Południowa)|Gwangju]], gdzie zespół stacjonuje do dzisiaj. Piloci grupy przez rok istnienia latali na samolotach produkcji amerykańskiej, [[North American P-51 Mustang]]. W [[1954]] zespół zmienił samoloty na również amerykańskie [[Lockheed T-33 Shooting Star|T-33 Shooting Star]]. Maszyny te służyły do roku [[1959]]. Ponownie sprzęt wymieniono na zachodnie maszyny [[North American F-86 Sabre]]. Samoloty wiernie służyły w grupie przez niecałe 10 lat. W [[1966]] samoloty wymieniono na zachodnie myśliwce typu [[Northrop F-5 Freedom Fighter]]. Sprzęt służył do roku [[1978]]. Zapaścią w grupie była jej likwidacja w roku [[1978]]. Piloci młodego pokolenia bazującego w bazie podjęli decyzję o reaktywacji grupy i kontynuowaniu tradycji swoich poprzedników. Od [[1994]] piloci latali na szturmowych samolotach [[Cessna A-37 Dragonfly]]. Kolejną rewitalizacje grupa przeprowadziła w [[2007]] roku, kiedy do użytku wprowadzono rodzimej produkcji samoloty [[KAI T-50 Golden Eagle|T-50 Golden Eagle]]. Zespół w całej swojej historii występował w wielu krajach, głównie w Azji. Regularnie goszczą na azjatyckich międzynarodowych pokazach lotniczych, a od 2012 roku występują sporadycznie także poza Azją.

== Samoloty ==
* 1953–1954 – [[North American P-51 Mustang]] {{Flaga|USA}}
* 1954–1959 – [[Lockheed T-33 Shooting Star|T-33 Shooting Star]] {{Flaga|USA}}
* 1959–1966 – [[North American F-86 Sabre]] {{Flaga|USA}}
* 1966–1978 – [[Northrop F-5 Freedom Fighter]] {{Flaga|USA}}
* 1978–1994 – ''likwidacja grupy''
* 1994–2007 – [[Cessna A-37 Dragonfly]] {{Flaga|USA}}
* od 2007 – [[KAI T-50 Golden Eagle|T-50 Golden Eagle]] {{Flaga|KOR}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://blackeagles2.airforce.kr:8088/layout.php | tytuł = Oficjalna strona | opublikowany = blackeagles2.airforce.kr:8088 | archiwum = https://web.archive.org/web/20090930201620/http://blackeagles2.airforce.kr:8088/layout.php | zarchiwizowano = 2009-09-30}}

{{Zespoły akrobacji lotniczej}}

[[Kategoria:Zespoły akrobacji lotniczej]]
[[Kategoria:Wojsko południowokoreańskie]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1953]]

title: Black Eagles

Państwo: Korea Południowa

Samoloty: 8 KAI T-50 Golden Eagle

Sponsor: Siły Powietrzne Republiki Korei

Baza macierzysta: Gwangju

Barwy: biały, czerwony, czarny i złoty


text:
# George Morrell
George Morrell to szkocki menadżer piłkarski.
Do Woolwich Arsenal jako menadżer trafił w czerwcu 1908, zaś wcześniej pracował w Morton. Chociaż w swoim pierwszym pełnym sezonie pomógł zająć szóste miejsce w lidze, z powodu niskiej frekwencji na stadionie klub popadł w zadłużenie i musiał pozbyć się swoich największych gwiazd, jak np. Tim Coleman, Bert Freeman, Jimmy Sharp, Jimmy Ashcroft i William Garbutt, którzy opuścili klub w 1908. I chociaż sezon 1908/1909 został zakończony na miejscu szóstym, zaś klub był jednym z najlepszych, to kolejny sezon był o wiele słabszy i został zakończony na osiemnastej pozycji.
W 1910 nowym prezesem i właścicielem Arsenalu został Sir Henry Norris, ale pomimo spekulacji Morrell zachował swoje stanowisko. Zmobilizowany Arsenal sezony 1910/1911 i 1911/1912 w środku tabeli, na dziesiątym miejscu. Morrell starał się o pracę menadżera Leeds City w 1912 lecz zniechęcił go do tego zarząd Arsenalu. Ostatecznie funkcję tę przejął Herbert Chapman, który kilka lat później trafił do Arsenalu. Na nieszczęście dla Morrell, w sezonie 1912/1913 klub zaliczył ogromny spadek formy. Ostatecznie Woolwich Arsenal zajął ostatnie miejsce w tabeli i spadł do First Division, co daje Morrellowi tytuł jedynego menadżera, pod którego wodzą Arsenal spadł z ekstraklasy.
Pomimo spadku, Arsenal, który przeniósł się wtedy na nowy stadion - Arsenal Stadium w Highbury, nie zwolnił Morrella i pod jego wodzą w następnym sezonie nie osiągnął miejsca gwarantującego awans (trzecie miejsce w Second Division w sezonie 1913/1914 przez gorszy bilans bramek). W sezonie 1914/1915 klubowi poszło jeszcze gorzej i skończył rozgrywki na piątej pozycji. Pozycja ta była jednak wystarczająca, aby w 1919 po zakończeniu I wojny światowej trafić do rozszerzonej First Division. Chociaż Wolverhampton i Barnsley ostatni sezon przed wojną zakończyły wyżej od Arsenalu, nie otrzymały awansu. Wydaje się, że Arsenal awansował głównie dzięki politycznym machinacjom prezesa klubu, Henry'ego Norrisa.
W tym czasie Morrella nie było już w Arsenalu. Z powodu zawieszeniu rozgrywek przed końcem sezonu 1914/1915 powiedziano mu, że będzie musiał odejść. Do dymisji podał się 19 kwietnia 1915. Morrell nie poprowadził już nigdy żadnego zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej i od 1919 jego los jest nieznany.

title: George Morrell

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = George Morrell
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = ''Nieznana''
 |miejsce urodzenia       = ''Nieznane'', [[Szkocja]]
 |data śmierci            = ''Nieznana''
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 =
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
! 19??-1908 ! [[Greenock Morton F.C.|Morton]]
! 1908–1915 ! [[Arsenal F.C.|Woolwich Arsenal]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''George Morrell''' to [[Szkocja|szkocki]] menadżer [[piłka nożna|piłkarski]].

Do [[Arsenal F.C.|Woolwich Arsenal]] jako menadżer trafił w czerwcu 1908, zaś wcześniej pracował w [[Greenock Morton F.C.|Morton]]. Chociaż w swoim pierwszym pełnym sezonie pomógł zająć szóste miejsce w lidze, z powodu niskiej frekwencji na stadionie klub popadł w zadłużenie i musiał pozbyć się swoich największych gwiazd, jak np. [[Tim Coleman]], [[Bert Freeman]], [[Jimmy Sharp]], [[Jimmy Ashcroft]] i [[William Garbutt]], którzy opuścili klub w 1908<ref>{{cytuj książkę | autor=Soar, Phil & Tyler, Martin | tytuł=The Official Illustrated History of Arsenal | wydawca=Hamlyn | rok=2005 | isbn=0-600613-44-5 | strony=32}}</ref>. I chociaż sezon [[Piłka nożna w Anglii (1908/1909)|1908/1909]] został zakończony na miejscu szóstym, zaś klub był jednym z najlepszych<ref name="fchd">{{cytuj stronę | url=http://web.archive.org/web/20080105192550/http://www.fchd.info/WOOLWICA.HTM | tytuł=Woolwich Arsenal | praca=Football Club History Database}}</ref>, to kolejny sezon był o wiele słabszy i został zakończony na osiemnastej pozycji<ref name="fchd"/>.

W 1910 nowym prezesem i właścicielem Arsenalu został [[Henry Norris (przedsiębiorca)|Sir Henry Norris]], ale pomimo spekulacji Morrell zachował swoje stanowisko. Zmobilizowany Arsenal sezony [[Piłka nożna w Anglii (1910/1911)|1910/1911]] i [[Piłka nożna w Anglii (1911/1912)|1911/1912]] w środku tabeli, na dziesiątym miejscu<ref name="fchd"/>. Morrell starał się o pracę menadżera [[Leeds City F.C.|Leeds City]] w 1912 lecz zniechęcił go do tego zarząd Arsenalu. Ostatecznie funkcję tę przejął [[Herbert Chapman]], który kilka lat później trafił do Arsenalu<ref>{{cytuj stronę | url=http://pws.prserv.net/Roger_Wright/Norris/SLH1910.htm | tytuł=William Hall 1910-12: Taking Over at Woolwich Arsenal | autor=Davis, Sally | data dostępu=2009-10-03 | archiwum=https://web.archive.org/web/20110611044728/http://pws.prserv.net/Roger_Wright/Norris/SLH1910.htm | zarchiwizowano=2011-06-11 }}</ref>. Na nieszczęście dla Morrell, w sezonie [[Piłka nożna w Anglii (1912/1913)|1912/1913]] klub zaliczył ogromny spadek formy. Ostatecznie Woolwich Arsenal zajął ostatnie miejsce w tabeli i spadł do [[Football League First Division|First Division]]<ref name="fchd"/>, co daje Morrellowi tytuł jedynego menadżera, pod którego wodzą Arsenal spadł z ekstraklasy<ref name="arsenal.com">{{cytuj stronę | url=http://www.arsenal.com/history/the-managers | tytuł=The Managers | praca=Arsenal.com}}</ref>.

Pomimo spadku, Arsenal, który przeniósł się wtedy na nowy stadion - [[Arsenal Stadium]] w [[Highbury (Londyn)|Highbury]], nie zwolnił Morrella i pod jego wodzą w następnym sezonie nie osiągnął miejsca gwarantującego awans (trzecie miejsce w Second Division w sezonie [[Piłka nożna w Anglii (1913/1914)|1913/1914]] przez gorszy bilans bramek). W sezonie [[Piłka nożna w Anglii (1914/1915)|1914/1915]] klubowi poszło jeszcze gorzej i skończył rozgrywki na piątej pozycji<ref>{{cytuj stronę | tytuł=Arsenal | url=https://archive.is/20120803031844/http://www.fchd.info/ARSENAL.HTM | praca=Football Club History Database}}</ref>. Pozycja ta była jednak wystarczająca, aby w 1919 po zakończeniu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] trafić do rozszerzonej First Division. Chociaż [[Wolverhampton Wanderers F.C.|Wolverhampton]] i [[Barnsley F.C.|Barnsley]] ostatni sezon przed wojną zakończyły wyżej od Arsenalu, nie otrzymały awansu. Wydaje się, że Arsenal awansował głównie dzięki politycznym machinacjom prezesa klubu, [[Henry Norris (przedsiębiorca)|Henry'ego Norrisa]]<ref>Soar & Tyler (2005), s.39-40</ref>.

W tym czasie Morrella nie było już w Arsenalu. Z powodu zawieszeniu rozgrywek przed końcem sezonu 1914/1915 powiedziano mu, że będzie musiał odejść. Do dymisji podał się 19 kwietnia 1915<ref>{{cytuj stronę | url=http://pws.prserv.net/Roger_Wright/Norris/SL15A.htm | tytuł=Henry Norris in 1915 - the war begins to bite, and gets very nasty | autor=Davis, Sally | data dostępu=2009-10-03 | archiwum=https://web.archive.org/web/20110611043623/http://pws.prserv.net/Roger_Wright/Norris/SL15A.htm | zarchiwizowano=2011-06-11 }}</ref>. Morrell nie poprowadził już nigdy żadnego zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej i od 1919 jego los jest nieznany.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{soccerbase|t|515}}

{{Trenerzy piłkarscy Arsenalu F.C.}}

{{SORTUJ:Morrell, George}}
[[Kategoria:Szkoccy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Arsenalu F.C.]]

title: · George Morrell

Data i miejsce urodzenia: Nieznana · Nieznane, Szkocja

Data śmierci: Nieznana

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Morton

Woolwich Arsenal


text:
# Bernard Fanning (rugbysta)
Bernard Fanning (ur. 11 listopada 1874 w Christchurch, zm. 9 lipca 1946 tamże) – nowozelandzki rugbysta, reprezentant kraju.
W wieku dziewiętnastu lat grał w barwach lokalnego klubu Kaiapoi, po czym przeniósł się do Linwood RFC, którego ostoją był przez kolejną dekadę. Został także wybrany do regionalnego zespołu Canterbury, dla którego w tym samym okresie rozegrał pięćdziesiąt sześć spotkań. Sezon 1896 spędził w Wellington, gdzie grał zarówno dla regionu, jak i lokalnego Poneke Football Club.
Trzykrotnie, w latach 1897, 1902 i 1903, był wybierany do reprezentacji Wyspy Południowej. W 1903 roku został także powołany do reprezentacji kraju. Podczas tournée do Australii zagrał w ośmiu z dziesięciu spotkań, w tym w pierwszym w historii nowozelandzkiego rugby oficjalnym meczu międzypaństwowym. Podczas odbywającego się rok później tournée British and Irish Lions wystąpił przeciwko nim dwukrotnie – w ramach łączonej regionalnej drużyny oraz w barwach All Blacks w pierwszym testmeczu rozegranym w Nowej Zelandii.
Dziesięć lat później reprezentantem kraju został jego brat Alfred, inny z braci, Leo, był dziennikarzem i pisarzem.
Pracował zawodowo jako kowal.

title: Bernard Fanning (rugbysta)

wikitext:
{{Rugbysta infobox
 |imię i nazwisko            = Bernard Fanning
 |imię i nazwisko org        =
 |grafika                    =
 |opis grafiki               =
 |pełne imię i nazwisko      = Bernard John Fanning
 |data urodzenia             = 11 listopada 1874
 |miejsce urodzenia          = [[Christchurch]]
 |data śmierci               = 9 lipca 1946
 |miejsce śmierci            = Christchurch
 |wzrost                     = 183 cm
 |masa ciała                 = 90 kg
 |pseudonim                  =
 |ru pozycja                 =
 |ru kariera juniorska       =
 |ru kariera seniorska       =
{{Rugbysta infobox/lata|1894|Kaiapoi}}
{{Rugbysta infobox/lata|1895–1904|Linwood RFC}}
{{Rugbysta infobox/lata|1895–1904|[[Canterbury Rugby Football Union|Canterbury]]|56|?}}
{{Rugbysta infobox/lata|1896|Poneke Football Club}}
{{Rugbysta infobox/lata|1896|[[Wellington Rugby Football Union|Wellington]]|6|?}}
 |ru kariera reprezentacyjna =
{{Rugbysta infobox/lata|1903–1904|{{reprezentacja|NZL|r}}|2|0}}
 |ru kariera trenerska       =
 |ru data1                   =
 |ru data2                   =
 |medale                     =
 |commons                    =
 |wikicytaty                 =
 |www                        =
}}
'''Bernard Fanning''' (ur. [[11 listopada]] [[1874]] w [[Christchurch]], zm. [[9 lipca]] [[1946]] tamże) – [[Nowa Zelandia|nowozelandzki]] [[Rugby union|rugbysta]], [[Lista reprezentantów Nowej Zelandii w rugby union mężczyzn|reprezentant kraju]].

W wieku dziewiętnastu lat grał w barwach lokalnego klubu Kaiapoi, po czym przeniósł się do Linwood RFC, którego ostoją był przez kolejną dekadę. Został także wybrany do regionalnego zespołu [[Canterbury Rugby Football Union|Canterbury]], dla którego w tym samym okresie rozegrał pięćdziesiąt sześć spotkań. Sezon 1896 spędził w Wellington, gdzie grał zarówno dla [[Wellington Rugby Football Union|regionu]], jak i lokalnego Poneke Football Club.

Trzykrotnie, w latach 1897, 1902 i 1903, był wybierany do reprezentacji [[Wyspa Południowa (Nowa Zelandia)|Wyspy Południowej]]. W 1903 roku został także powołany do [[Reprezentacja Nowej Zelandii w rugby union mężczyzn|reprezentacji kraju]]. Podczas ''tournée'' do Australii zagrał w ośmiu z dziesięciu spotkań, w tym w pierwszym w historii nowozelandzkiego rugby oficjalnym meczu międzypaństwowym. Podczas odbywającego się rok później [[Tournée British and Irish Lions 1904|tournée]] [[British and Irish Lions]] wystąpił przeciwko nim dwukrotnie – w ramach łączonej regionalnej drużyny oraz w barwach ''All Blacks'' w pierwszym testmeczu rozegranym w Nowej Zelandii.

Dziesięć lat później reprezentantem kraju został jego brat [[Alfred Fanning|Alfred]], inny z braci, Leo, był dziennikarzem i pisarzem.

Pracował zawodowo jako [[kowal]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url = http://stats.allblacks.com/asp/Profile.asp?ABID=265|tytuł = Bernard Fanning|data dostępu = 2014-02-10|opublikowany = stats.allblacks.com|język = en}}

{{SORTUJ:Fanning, Bernard}}
[[Kategoria:Nowozelandzcy zawodnicy rugby union]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1874]]
[[Kategoria:Zmarli w 1946]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Christchurch]]

title: · Bernard Fanning

Pełne imię i nazwisko: Bernard John Fanning

Data i miejsce urodzenia: 11 listopada 1874 · Christchurch

Data i miejsce śmierci: 9 lipca 1946 · Christchurch

Masa ciała: 90 kg

title: Kariera seniorska

Lata:
Zespół · Wyst. · (Pkt.)
Reprezentacja · Wyst. · (Pkt.)

Kaiapoi

Linwood RFC
Canterbury · 56 · (?)

Poneke Football Club
Wellington · 6 · (?)

Kariera seniorska: Reprezentacja narodowa

Nowa Zelandia · 2 · (0)


text:
# Otoczka mierzalna
Otoczka mierzalna – dla danego podzbioru przestrzeni z miarą, zbiór mierzalny, który jest w pewnym sensie od niego niewiele większy. Otoczka mierzalna (o ile istnieje) nie jest wyznaczona jednoznacznie (tzn. jest wyznaczona z dokładnością do zbioru miary zero). Otoczką mierzalną zbioru mierzalnego jest on sam oraz każdy inny zbiór mierzalny różniący się z nim o zbiór miary zero. Czasami używa się również pojęcia dualnego do pojęci otoczki mierzalnej, tzw. jądra mierzalnego.

## Definicja
Niech {\displaystyle (\Omega ,{\mathcal {A}},\mu )} będzie przestrzenią z miarą oraz niech {\displaystyle \mu ^{*}(A)=\inf\{\mu (B)\colon \,B\in {\mathcal {A}},\,A\subseteq B\}} dla dowolnego {\displaystyle A\subseteq \Omega .}
Zbiór {\displaystyle B\in {\mathcal {A}}} nazywany jest
- otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A\subseteq \Omega ,} gdy {\displaystyle A\subseteq B} oraz dla każdego zbioru {\displaystyle C\in {\mathcal {A}}}

{\displaystyle \mu (B\cap C)=\mu ^{*}(A\cap C)}
- jądrem mierzalnym zbioru {\displaystyle A\subseteq \Omega ,} gdy {\displaystyle B\subseteq A} oraz dla każdego zbioru {\displaystyle C\in {\mathcal {A}}}

{\displaystyle \mu (B\cap C)=\mu ^{*}(A\cap C)}
Zbiór {\displaystyle A\subseteq \Omega } ma otoczkę mierzalną wtedy i tylko wtedy, gdy ma jądro mierzalne.

## Własności
- Jeżeli {\displaystyle A\subseteq \Omega } oraz {\displaystyle A\subseteq B,\,B\in {\mathcal {A}},} to {\displaystyle B} jest otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A} wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdego takiego zbioru {\displaystyle F\subseteq B\setminus A,} że {\displaystyle F\in {\mathcal {A}}} mamy {\displaystyle \mu (F)=0.}
- Jeżeli {\displaystyle A\subseteq \Omega } oraz {\displaystyle A\subseteq B,\,B\in {\mathcal {A}}} i {\displaystyle \mu (B)<\infty ,} to {\displaystyle B} jest otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A} wtedy i tylko wtedy, gdy

{\displaystyle \mu ^{*}(A)=\mu (E).}
- Jeżeli {\displaystyle B} jest otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A} oraz {\displaystyle H\in {\mathcal {A}},} to {\displaystyle B\cap H} jest otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A\cap H.}
- Jeżeli dla każdej liczby naturalnej n zbiór {\displaystyle B_{n}} jest otoczką mierzalną zbioru {\displaystyle A_{n},} to {\displaystyle \bigcup _{n<\omega }B_{n}} jest otoczką mierzalną {\displaystyle \bigcup _{n<\omega }A_{n}.}
- Jeżeli {\displaystyle \mu } jest miarą σ-skończoną, to każdy zbiór {\displaystyle A\subseteq \Omega } ma otoczkę mierzalną. W szczególności, każdy podzbiór przestrzenią euklidesową (z miarą Lebesgue’a) ma otoczkę mierzalną.
- Jeżeli {\displaystyle \mu } jest miarą σ-skończoną oraz {\displaystyle {\mathcal {N}}} jest ideałem zbiorów miary zero w {\displaystyle \Omega ,} to ilorazowa algebra Boole’a {\displaystyle {\mathcal {P}}(\Omega )/{\mathcal {N}}} jest monadyczną algebrą Boole’a z operacją {\displaystyle \exists a=a^{*},} gdzie {\displaystyle a^{*}} jest klasą abstrakcji dowolnej otoczki mierzalnej dowolnego reprezentanta klasy {\displaystyle a.}

title: Otoczka mierzalna

wikitext:
'''Otoczka mierzalna''' – dla danego podzbioru [[Przestrzeń mierzalna|przestrzeni z miarą]], [[Przestrzeń mierzalna|zbiór mierzalny]], który jest w pewnym sensie od niego ''niewiele większy''. Otoczka mierzalna (o ile istnieje) nie jest wyznaczona jednoznacznie (tzn. jest wyznaczona z dokładnością do [[zbiór miary zero|zbioru miary zero]]). Otoczką mierzalną zbioru mierzalnego jest on sam oraz każdy inny zbiór mierzalny różniący się z nim o zbiór miary zero. Czasami używa się również pojęcia dualnego do pojęci otoczki mierzalnej, tzw. '''jądra mierzalnego'''.

== Definicja ==
Niech <math>(\Omega, \mathcal{A}, \mu)</math> będzie przestrzenią z miarą oraz niech <math>\mu^*(A)=\inf\{\mu(B)\colon\, B\in \mathcal{A},\, A\subseteq B\}</math> dla dowolnego <math>A\subseteq \Omega.</math>

Zbiór <math>B\in \mathcal{A}</math> nazywany jest
* '''otoczką mierzalną''' zbioru <math>A\subseteq \Omega,</math> gdy <math>A\subseteq B</math> oraz dla każdego zbioru <math>C\in \mathcal{A}</math>
: <math>\mu(B\cap C)=\mu^*(A\cap C)</math>
* '''jądrem mierzalnym''' zbioru <math>A\subseteq \Omega,</math> gdy <math>B\subseteq A</math> oraz dla każdego zbioru <math>C\in \mathcal{A}</math>
: <math>\mu(B\cap C)=\mu^*(A\cap C)</math>

Zbiór <math>A\subseteq \Omega</math> ma otoczkę mierzalną wtedy i tylko wtedy, gdy ma jądro mierzalne.

== Własności ==
* Jeżeli <math>A\subseteq \Omega</math> oraz <math>A\subseteq B,\, B\in \mathcal{A},</math> to <math>B</math> jest otoczką mierzalną zbioru <math>A</math> wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdego takiego zbioru <math>F\subseteq B\setminus A,</math> że <math>F\in \mathcal{A}</math> mamy <math>\mu(F)=0.</math>
* Jeżeli <math>A\subseteq \Omega</math> oraz <math>A\subseteq B,\, B\in \mathcal{A}</math> i <math>\mu(B)<\infty,</math> to <math>B</math> jest otoczką mierzalną zbioru <math>A</math> wtedy i tylko wtedy, gdy
: <math>\mu^*(A)=\mu(E).</math>
* Jeżeli <math>B</math> jest otoczką mierzalną zbioru <math>A</math> oraz <math>H\in \mathcal{A},</math> to <math>B\cap H</math> jest otoczką mierzalną zbioru <math>A\cap H.</math>
* Jeżeli dla każdej liczby naturalnej ''n'' zbiór <math>B_n</math> jest otoczką mierzalną zbioru <math>A_n,</math> to <math>\bigcup_{n<\omega}B_n</math> jest otoczką mierzalną <math>\bigcup_{n<\omega}A_n.</math>
* Jeżeli <math>\mu</math> jest [[Miara σ-skończona|miarą σ-skończoną]], to każdy zbiór <math>A\subseteq \Omega</math> ma otoczkę mierzalną. W szczególności, każdy podzbiór [[przestrzeń euklidesowa|przestrzenią euklidesową]] (z [[miara Lebesgue’a|miarą Lebesgue’a]]) ma otoczkę mierzalną.
* Jeżeli <math>\mu</math> jest miarą σ-skończoną oraz <math>\mathcal{N}</math> jest [[ideał (teoria mnogości)|ideałem]] zbiorów miary zero w <math>\Omega,</math> to ilorazowa [[algebra Boole’a]] <math>\mathcal{P}(\Omega)/\mathcal{N}</math> jest [[monadyczna algebra Boole’a|monadyczną algebrą Boole’a]] z operacją <math>\exists a=a^*,</math> gdzie <math>a^*</math> jest klasą abstrakcji dowolnej otoczki mierzalnej dowolnego reprezentanta klasy <math>a.</math>

== Bibliografia ==
* D.H. Fremlin: ''Measure Thoery: Volume 1''. Torres Fremlin, Colchester 2000, s. 66.

[[Kategoria:Teoria miary]]


text:
# Vito Petrella
Vito Petrella (ur. 12 kwietnia 1965 w Gloucester) – włoski lekkoatleta, specjalizujący się w biegach sprinterskich.

## Sukcesy sportowe
- halowy mistrz Włoch w biegu na 400 metrów – 1987[1]

| Rok  | Miasto    | Zawody                     | Konkurencja        | Wynik         |
| ---- | --------- | -------------------------- | ------------------ | ------------- |
| 1983 | Latakia   | Igrzyska śródziemnomorskie | sztafeta 4 x 400 m | złoty medal   |
| 1986 | Stuttgart | Mistrzostwa Europy         | sztafeta 4 x 400 m | 4. miejsce    |
| 1988 | Budapeszt | Halowe mistrzostwa Europy  | bieg na 400 m      | 5. miejsce    |
| 1989 | Haga      | Halowe mistrzostwa Europy  | bieg na 400 m      | 6. miejsce    |
| 1990 | Split     | Mistrzostwa Europy         | sztafeta 4 x 400 m | 4. miejsce    |
| 1991 | Sewilla   | Halowe mistrzostwa świata  | sztafeta 4 x 400 m | brązowy medal |
| 1991 | Sheffield | Uniwersjada                | sztafeta 4 x 400 m | brązowy medal |
| 1993 | Narbona   | Igrzyska śródziemnomorskie | sztafeta 4 x 400 m | brązowy medal |

## Rekordy życiowe
| konkurencja        | na stadionie                  | w hali                    |
| ------------------ | ----------------------------- | ------------------------- |
| bieg na 400 metrów | 46,15 – Sestriere, 11/08/1988 | 46,37 – Turyn, 10/02/1988 |

title: Vito Petrella

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Vito Petrella
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 12 kwietnia 1965
 |miejsce urodzenia         = [[Gloucester]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|ITA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Halowe mistrzostwa świata w lekkoatletyce|Halowe mistrzostwa świata]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1991|Sewilla 1991]]|sztafeta 4 x 400 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Vito Petrella''' (ur. [[12 kwietnia]] [[1965]] w [[Gloucester]]) – [[Włochy|włoski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], specjalizujący się w biegach [[sprint]]erskich.

== Sukcesy sportowe ==
* halowy mistrz Włoch w biegu na 400 metrów – 1987<ref>[http://www.gbrathletics.com/nc/itai.htm Italian Indoor Championships]</ref>

{|class="wikitable" width="550"
!Rok!!Miasto!!Zawody!!Konkurencja!!Wynik
|-
|1983||[[Latakia]]||[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1983|Igrzyska śródziemnomorskie]]||sztafeta 4 x 400 m||[[Plik:Gold medal icon.svg]] złoty medal
|-
|1986||[[Stuttgart]]||[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1986|Mistrzostwa Europy]]||sztafeta 4 x 400 m|| style="text-align:center;" | 4. miejsce
|-
|1988||[[Budapeszt]]||[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1988|Halowe mistrzostwa Europy]]||bieg na 400 m|| style="text-align:center;" | 5. miejsce
|-
|1989||[[Haga]]||[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1989|Halowe mistrzostwa Europy]]||bieg na 400 m|| style="text-align:center;" | 6. miejsce
|-
|1990||[[Split]]||[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1990|Mistrzostwa Europy]]||sztafeta 4 x 400 m|| style="text-align:center;" | 4. miejsce
|-
|1991||[[Sewilla]]||[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1991|Halowe mistrzostwa świata]]||sztafeta 4 x 400 m||[[Plik:Bronze medal icon.svg]] brązowy medal
|-
|1991||[[Sheffield]]||[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1991|Uniwersjada]]||sztafeta 4 x 400 m||[[Plik:Bronze medal icon.svg]] brązowy medal
|-
|1993||[[Narbona]]||[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1993|Igrzyska śródziemnomorskie]]||sztafeta 4 x 400 m||[[Plik:Bronze medal icon.svg]] brązowy medal
|}

== Rekordy życiowe ==
{|class="wikitable" width="550"
! konkurencja
! na stadionie
! w hali
|-
|[[bieg na 400 metrów]] || 46,15 – [[Sestriere]], 11/08/1988 || 46,37 – [[Turyn]], 10/02/1988
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IAAF name|id=7897}}
* {{tilastopaja |id=46116 |nazwa=Vito Petrella |data dostępu=2020-03-26}}

{{Mistrzowie igrzysk śródziemnomorskich w sztafecie 4 × 400 metrów}}
{{Halowi mistrzowie Włoch w biegu na 400 metrów}}

{{SORTUJ:Petrella, Vito}}
[[Kategoria:Włoscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1991]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1965]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Gloucester]]

title: · Vito Petrella

Data i miejsce urodzenia: 12 kwietnia 1965 · Gloucester

title: Dorobek medalowy

brąz: Sewilla 1991 · sztafeta 4 x 400 m


text:
# Shotteswell
Shotteswell – wieś w Anglii, w hrabstwie Warwickshire, w dystrykcie Stratford-on-Avon. Leży 24 km na południowy wschód od miasta Warwick i 110 km na północny zachód od Londynu.

title: Shotteswell

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Shotteswell
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Shotteswell
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[West Midlands (region)|West Midlands]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Warwickshire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Stratford-on-Avon (dystrykt)|Stratford-on-Avon]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Warwickshire
 |współrzędne                  = 52°6′28″N 1°22′52″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Shotteswell''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Warwickshire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Stratford-on-Avon (dystrykt)|Stratford-on-Avon]]. Leży 24 km na południowy wschód od miasta [[Warwick]] i 110 km na północny zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SP4237745721|tytuł=Shotteswell na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Warwickshire]]

title: Shotteswell

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: West Midlands

Hrabstwo: Warwickshire

Dystrykt: Stratford-on-Avon