text:
# Lorenzo Gilyard
Lorenzo Gilyard (ur. 24 maja 1950 w Kansas City) – amerykański seryjny morderca i gwałciciel, zwany dusicielem z Kansas City. W latach 1977–1993 zgwałcił, a następnie zamordował w Kansas City trzynaście kobiet. Uważa się, że ma na sumieniu największą liczbę ofiar spośród seryjnych morderców działających w stanie Missouri.

## Młodość
Lorenzo Jerome Gilyard Jr. wychował się w dysfunkcyjnej rodzinie, popadającej w konflikty z prawem. Jego ojciec odbywał wyrok w więzieniu za napaść na tle seksualnym i gwałt. Brat został skazany na dożywocie za zabójstwo dilera narkotyków, natomiast siostra, pracująca jako prostytutka – na 11 lat więzienia za zadźganie nożem swojego klienta, który zapłacił jej zbyt mało. Od młodzieńczych lat był nadpobudliwy seksualnie – w późniejszych latach zdiagnozowano u niego seksoholizm. Po ukończeniu 18 roku życia był wielokrotnie zatrzymywany pod zarzutem napaści na tle seksualnym oraz gwałtów. Gdy miał 18 lat, ożenił się po raz pierwszy. Żona rozwiodła się z nim kilka lat później ze względu na przemoc domową z jego strony. Po jego aresztowaniu pod zarzutem morderstw, kobieta wyznała, że była gwałcona przez męża nawet kilka razy dziennie, jednak w obawie przed jego zemstą nie zawiadomiła o tym policji. W późniejszych latach Gilyard był żonaty jeszcze 3 razy i spłodził łącznie 11 dzieci, w tym również nieślubnych.

## Zbrodnie
W 1974 roku Gilyard dopuścił się gwałtu i został aresztowany, jednak zwolniono go z braku dowodów. Rok później zgwałcił 13-letnią dziewczynkę i ponownie został aresztowany. Za ten czyn skazano go na zaledwie 9 miesięcy więzienia. Opuściwszy zakład karny, zatrudnił się jako kierowca śmieciarki.
W 1977 roku Gilyard dopuścił się pierwszego morderstwa. W 1979 roku uprowadził parę nastolatków, chłopaka sterroryzował, a dziewczynę zgwałcił na jego oczach. Gilyard został oskarżony o tę zbrodnię, jednak odpowiadał z wolnej stopy. W trakcie oczekiwania na proces dopuścił się drugiego morderstwa. Niedługo później, ze względu na brak dowodów, został uniewinniony w sprawie pary nastolatków. W 1980 roku Gilyard groził śmiercią swojej byłej, trzeciej żonie. Wkrótce potem napadł na nią i dotkliwie ją pobił. Za ten czyn został skazany na więzienie.
Tuż po wyjściu z więzienia w 1982 roku dokonał trzeciego morderstwa. Policjanci początkowo nie łączyli trzech morderstw. W 1986 roku Gilyard wpadł w szał zabijania i do 1987 roku zamordował osiem prostytutek. Wszystkie ofiary miały skrępowane ręce, przed śmiercią były gwałcone, a na koniec uduszone. Gilyard do duszenia kobiet używał tego, co miał pod ręką, np. części garderoby ofiar. Obnażone zwłoki ofiar porzucał w parkach i ustronnych zaułkach. Śledztwo od początku napotykało trudności. W tym samym czasie w Kansas City działał inny seryjny morderca – Robert Berdella, zwany rzeźnikiem z Kansas City. Śledczy musieli więc tropić jednocześnie dwóch psychopatów.
W przypadku morderstwa Shelii Ingold z listopada 1987 roku, Gilyard został przesłuchany w charakterze podejrzanego i została od niego pobrana próbka krwi, jednak nie znaleziono dowodów, pozwalających na przypisanie mu tej zbrodni. Wydarzenie to sprawiło, że Gilyard przestraszył się i przestał mordować do 1989 roku. 4 lata później - w 1993 roku, zgwałcił i zabił swą ostatnią ofiarę. Przez kolejne lata Gilyard był oskarżany o molestowanie seksualne oraz stalking. Napastował seksualnie swoją sąsiadkę, która ze strachu przed nim wyprowadziła się do innego miasta.

## Aresztowanie i proces
W 2004 roku śledztwo w sprawie dusiciela z Kansas City zostało wznowione. Przez ten czas rozwinęła się technika badań DNA. Śledczy rozpoczęli od porównania DNA z próbek krwi pobranych od wszystkich podejrzanych w latach 80. z próbkami zabezpieczonymi na miejscach zbrodni. Okazało się, że DNA Gilyarda znaleziono na wszystkich ofiarach dusiciela oraz zwłokach Helgi Kruger, zamordowanej w lutym 1989 roku, a do tej pory nie uznawanej za ofiarę dusiciela. Kilka dni później Gilyard został aresztowany i postawiony w stan oskarżenia. Nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a odnalezienie jego DNA tłumaczył byciem stałym klientem zamordowanych kobiet. Później wycofał się z tych zeznań i oskarżył policję o sfabrykowanie dowodów. W 2007 roku Gilyard został skazany na dożywocie.

## Ofiary Lorenzo Gilyarda
W 2007 roku Gilyard został uznany winny zabójstwa następujących osób:
| Lp. | Ofiara             | Wiek | Data odnalezienia zwłok |
| --- | ------------------ | ---- | ----------------------- |
| 1.  | Stacie L. Swofford | 17   | 17 kwietnia 1977        |
| 2.  | Gwendolyn Kizine   | 15   | 23 stycznia 1980        |
| 3.  | Margaret Miller    | 17   | 9 maja 1982             |
| 4.  | Catherine Barry    | 34   | 14 marca 1986           |
| 5.  | Naomi Kelly        | 23   | 16 sierpnia 1986        |
| 6.  | Debbie Blevins     | 32   | 27 listopada 1986       |
| 7.  | Ann Barnes         | 36   | 17 kwietnia 1987        |
| 8.  | Kellie Ford        | 20   | 9 czerwca 1987          |
| 9.  | Angela Mayhew      | 19   | 12 września 1987        |
| 10. | Sheila Ingold      | 36   | 3 listopada 1987        |
| 11. | Carmeline Hibbs    | 30   | 19 grudnia 1987         |
| 12. | Helga Kruger       | 26   | 12 lutego 1989          |
| 13. | Connie Luther      | 29   | 11 stycznia 1993        |

Przypisuje mu się także zabójstwo 21-letniej Pauli Davis w sierpniu 1987 roku. Davis mieszkała w Kansas City, jednak jej zwłoki odnaleziono 880 kilometrów od miasta, co sprawia, że niektórzy śledczy powątpiewają w winę Gilyarda.

title: Lorenzo Gilyard

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Lorenzo Gilyard
 |pseudonim                 = Dusiciel z Kansas City
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[24 maja]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kansas City (Missouri)|Kansas City]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = Kierowca śmieciarki
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Lorenzo Gilyard''' (ur. [[24 maja]] [[1950]] w [[Kansas City (Missouri)|Kansas City]]) – [[ameryka]]ński [[seryjny morderca]] i gwałciciel, zwany '''dusicielem z Kansas City'''. W latach 1977–1993 zgwałcił, a następnie zamordował w [[Kansas City]] trzynaście kobiet. Uważa się, że ma na sumieniu największą liczbę ofiar spośród seryjnych morderców działających w stanie [[Missouri (stan)|Missouri]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20180302170230/http://www.kansascity.com/news/local/crime/article202811914.html|tytuł=Piers Morgan confronts ‘Kansas City Strangler’ Lorenzo Gilyard on ‘Serial Killer’|autor=Lisa Gutierrez|opublikowany=The Kansas City Star|data=2018-03-01|język=en|data dostępu=2019-07-01}}</ref>.

== Młodość ==
Lorenzo Jerome Gilyard Jr. wychował się w dysfunkcyjnej rodzinie, popadającej w konflikty z prawem. Jego ojciec odbywał wyrok w więzieniu za napaść na tle seksualnym i gwałt. Brat został skazany na dożywocie za zabójstwo dilera narkotyków, natomiast siostra, pracująca jako prostytutka – na 11 lat więzienia za zadźganie nożem swojego klienta, który zapłacił jej zbyt mało. Od młodzieńczych lat był nadpobudliwy seksualnie – w późniejszych latach zdiagnozowano u niego [[Uzależnienie seksualne|seksoholizm]]. Po ukończeniu 18 roku życia był wielokrotnie zatrzymywany pod zarzutem napaści na tle seksualnym oraz gwałtów. Gdy miał 18 lat, ożenił się po raz pierwszy. Żona rozwiodła się z nim kilka lat później ze względu na przemoc domową z jego strony. Po jego aresztowaniu pod zarzutem morderstw, kobieta wyznała, że była gwałcona przez męża nawet kilka razy dziennie, jednak w obawie przed jego zemstą nie zawiadomiła o tym policji. W późniejszych latach Gilyard był żonaty jeszcze 3 razy i spłodził łącznie 11 dzieci, w tym również nieślubnych<ref>{{cytuj stronę|url=https://wickedwe.com/lorenzo-j-gilyard-jr/|tytuł=The Kansas City Slayer – Garbage Man Gone Wild |data dostępu=2019-07-01}}</ref>.

== Zbrodnie ==
W 1974 roku Gilyard dopuścił się gwałtu i został aresztowany, jednak zwolniono go z braku dowodów. Rok później zgwałcił 13-letnią dziewczynkę i ponownie został aresztowany. Za ten czyn skazano go na zaledwie 9 miesięcy więzienia. Opuściwszy zakład karny, zatrudnił się jako kierowca śmieciarki.

W 1977 roku Gilyard dopuścił się pierwszego morderstwa. W 1979 roku uprowadził parę nastolatków, chłopaka sterroryzował, a dziewczynę zgwałcił na jego oczach. Gilyard został oskarżony o tę zbrodnię, jednak odpowiadał z wolnej stopy. W trakcie oczekiwania na proces dopuścił się drugiego morderstwa. Niedługo później, ze względu na brak dowodów, został uniewinniony w sprawie pary nastolatków. W 1980 roku Gilyard groził śmiercią swojej byłej, trzeciej żonie. Wkrótce potem napadł na nią i dotkliwie ją pobił. Za ten czyn został skazany na więzienie.

Tuż po wyjściu z więzienia w 1982 roku dokonał trzeciego morderstwa. Policjanci początkowo nie łączyli trzech morderstw. W 1986 roku Gilyard wpadł w szał zabijania i do 1987 roku zamordował osiem prostytutek. Wszystkie ofiary miały skrępowane ręce, przed śmiercią były gwałcone, a na koniec uduszone. Gilyard do duszenia kobiet używał tego, co miał pod ręką, np. części garderoby ofiar. Obnażone zwłoki ofiar porzucał w parkach i ustronnych zaułkach. Śledztwo od początku napotykało trudności. W tym samym czasie w Kansas City działał inny seryjny morderca – [[Robert Berdella]], zwany ''rzeźnikiem z Kansas City''. Śledczy musieli więc tropić jednocześnie dwóch psychopatów.

W przypadku morderstwa Shelii Ingold z listopada 1987 roku, Gilyard został przesłuchany w charakterze podejrzanego i została od niego pobrana próbka krwi, jednak nie znaleziono dowodów, pozwalających na przypisanie mu tej zbrodni. Wydarzenie to sprawiło, że Gilyard przestraszył się i przestał mordować do 1989 roku. 4 lata później - w 1993 roku, zgwałcił i zabił swą ostatnią ofiarę. Przez kolejne lata Gilyard był oskarżany o molestowanie seksualne oraz stalking. Napastował seksualnie swoją sąsiadkę, która ze strachu przed nim wyprowadziła się do innego miasta.

== Aresztowanie i proces ==
W 2004 roku śledztwo w sprawie ''dusiciela z Kansas City'' zostało wznowione. Przez ten czas rozwinęła się technika badań [[Kwas deoksyrybonukleinowy|DNA]]. Śledczy rozpoczęli od porównania DNA z próbek krwi pobranych od wszystkich podejrzanych w latach 80. z próbkami zabezpieczonymi na miejscach zbrodni. Okazało się, że DNA Gilyarda znaleziono na wszystkich ofiarach ''dusiciela'' oraz zwłokach Helgi Kruger, zamordowanej w lutym 1989 roku, a do tej pory nie uznawanej za ofiarę ''dusiciela''. Kilka dni później Gilyard został aresztowany i postawiony w stan oskarżenia. Nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a odnalezienie jego DNA tłumaczył byciem stałym klientem zamordowanych kobiet. Później wycofał się z tych zeznań i oskarżył policję o sfabrykowanie dowodów. W 2007 roku Gilyard został skazany na dożywocie<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.nbcnews.com/id/18094211/ns/us_news-crime_and_courts/t/missouri-serial-killer-gets-life-prison/| tytuł = Missouri serial killer gets life in prison | opublikowany = NBCNews.com | data = 2007-04-13 | język = en |data dostępu=2019-07-01}}</ref>.

== Ofiary Lorenzo Gilyarda ==
{{mapa lokalizacyjna
 |mapa        = USA
 |wariant     =
 |rozmiar     = 300
 |podpis      = Lokalizacja Kansas City na mapie Stanów Zjednoczonych
 |punkty mapy =
{{mapa lokalizacyjna/punkt|39°05′N 94°34′W|pozycja=right|znak=Blue pog.svg|opis=Kansas City}}
}}
W 2007 roku Gilyard został uznany winny zabójstwa następujących osób:

{| class="wikitable sortable"
|-
! Lp. !! Ofiara !! Wiek !! Data odnalezienia zwłok
|-
| 1. || Stacie L. Swofford || 17 || 17 kwietnia 1977<ref name="indictment">{{cytuj stronę | url = http://murderpedia.org/male.G/images/gilyard_lorenzo/4-30-04%20Indictment.pdf | tytuł = Indictment. The State of Missouri vs. Lorenzo J. Gilyard | data= 2004-04-30}}</ref>
|-
| 2. || Gwendolyn Kizine || 15 || 23 stycznia 1980<ref name="indictment"/>
|-
| 3. || Margaret Miller || 17 || 9 maja 1982<ref name="indictment"/>
|-
| 4. || Catherine Barry || 34 || 14 marca 1986<ref name="ljworld">{{Cytuj stronę | url = http://www2.ljworld.com/news/2007/mar/17/kansas_city_man_guilty_murdering_six_women/ | tytuł = Kansas City man guilty of murdering six women | autor = Heather Hollingsworth | opublikowany = LJWorld.com | data = 2007-03-17 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20110607210436/http://www2.ljworld.com/news/2007/mar/17/kansas_city_man_guilty_murdering_six_women/ | zarchiwizowano = 2011-06-07 | data dostępu = 2019-07-25 }}</ref>
|-
| 5. || Naomi Kelly || 23 || 16 sierpnia 1986<ref name="ljworld"/>
|-
| 6. || Debbie Blevins || 32 || 27 listopada 1986<ref name="indictment"/>
|-
| 7. || Ann Barnes || 36 || 17 kwietnia 1987<ref name="ljworld"/>
|-
| 8. || Kellie Ford || 20 || 9 czerwca 1987<ref name="ljworld"/>
|-
| 9. || Angela Mayhew || 19 || 12 września 1987<ref name="ljworld"/>
|-
| 10. || Sheila Ingold || 36 || 3 listopada 1987<ref name="ljworld"/>
|-
| 11. || Carmeline Hibbs || 30 || 19 grudnia 1987<ref name="ljworld"/>
|-
| 12. || Helga Kruger || 26 || 12 lutego 1989<ref>{{Cytuj | url=https://usatoday30.usatoday.com/news/nation/2007-03-05-serial-killings_N.htm | tytuł = 6 of 13 counts of murder dropped against serial killings suspect | opublikowany = USA Today | data = 2007-03-05 | język = en | data dostępu=2019-07-27}}</ref>
|-
| 13. || Connie Luther || 29 || 11 stycznia 1993<ref name="indictment"/>
|}

Przypisuje mu się także zabójstwo 21-letniej Pauli Davis w sierpniu 1987 roku. Davis mieszkała w Kansas City, jednak jej zwłoki odnaleziono 880 kilometrów od miasta, co sprawia, że niektórzy śledczy powątpiewają w winę Gilyarda<ref>{{Cytuj | url=http://www.aolnews.com/2010/02/09/after-22-years-tv-drama-helps-family-find-missing-loved-one/ | tytuł=TV Drama Helps Family Find Missing Loved One | autor = David Lohr | opublikowany=AOL News | data = 2010-02-09 | język=en | archiwum=https://web.archive.org/web/20110211211401/http://www.aolnews.com/2010/02/09/after-22-years-tv-drama-helps-family-find-missing-loved-one/ | zarchiwizowano=2011-02-11 | data dostępu=2019-07-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Gilyard, Lorenzo}}
[[Kategoria:Amerykańscy seryjni mordercy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kansas City (Missouri)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]

title: Lorenzo GilyardDusiciel z Kansas City

Data i miejsce urodzenia: 24 maja 1950 · Kansas City

Zawód, zajęcie: Kierowca śmieciarki


text:
# Fibratus
fibratus (fib) (łac. włóknisty) – gatunek chmur Cirrus lub Cirrostratus. Zbudowane są z mniej więcej prostych włókien (mogą też być zakrzywione). Nie są one zakończone haczykiem lub kłaczkiem, jak chmury z gatunku uncinus.

wikiname: plwiki

title: Fibratus

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Cirrus-fibratus.jpg|mały|246x246px|Cirrus fibratus (Ci fib)]]
'''fibratus''' (fib) (łac. włóknisty) – gatunek [[Chmura (meteorologia)|chmur]] [[Cirrus]] lub [[Cirrostratus]]. Zbudowane są z mniej więcej prostych włókien (mogą też być zakrzywione). Nie są one zakończone haczykiem lub kłaczkiem, jak chmury z gatunku [[uncinus]].

== Zobacz też ==
* [[Cirrus]]
* [[Cirrostratus]]

{{commons|Fibratus}}

== Bibliografia ==
* ''Międzynarodowy Atlas Chmur, Państwowy Instytut Hydrologiczno-meteorologiczny, 1956''

{{Klasyfikacja chmur}}

[[Kategoria:Gatunki chmur]]


text:
# Cmentarz żydowski w Brodnicy
Cmentarz żydowski w Brodnicy – kirkut znajdował się przy ulicy Podgórnej. Został założony w końcu XVIII stulecia. Podczas okupacji hitlerowskiej został zniszczony, nie zachowały się żadne elementy macew. Na jego obszarze obecnie częściowo stoją domy mieszkalne. Jego powierzchnia wynosiła 0,37 ha.

title: Cmentarz żydowski w Brodnicy

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz żydowski w Brodnicy
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  =
 |zdjęcie                  =
 |opis zdjęcia             =
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = PL-KP
 |miejscowość              = [[Brodnica]]
 |adres                    =
 |typ cmentarza            = wyznaniowy
 |wyznanie                 = [[judaizm]]
 |stan cmentarza           = zlikwidowany
 |powierzchnia cmentarza   = 0,37 ha
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            =
 |data ostatniego pochówku =
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Brodnica
 |współrzędne              = 53° 15′ 0″ N, 19° 24′ 0″ E
 |commons                  =
 |www                      =
}}
'''Cmentarz żydowski''' w [[Brodnica|Brodnicy]] – [[kirkut]] znajdował się przy ulicy Podgórnej. Został założony w końcu XVIII stulecia. Podczas okupacji hitlerowskiej został zniszczony, nie zachowały się żadne elementy macew. Na jego obszarze obecnie częściowo stoją domy mieszkalne. Jego powierzchnia wynosiła 0,37 ha.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20121221104818/http://www.sztetl.org.pl/pl/article/brodnica/12,cmentarze/1892,cmentarz/ Cmentarz żydowski w Brodnicy] na portalu Wirtualny Sztetl
* [http://www.fodz.pl/?d=10&id=339&l=pl Informacje o kirkucie na stronie Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego]

[[Kategoria:Cmentarze w Brodnicy]]
[[Kategoria:Cmentarze żydowskie w województwie kujawsko-pomorskim|Brodnica]]
[[Kategoria:Obiekty w Brodnicy wpisane do gminnej ewidencji zabytków]]

title: Cmentarz żydowski w Brodnicy

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Miejscowość: Brodnica

Typ cmentarza: wyznaniowy

Wyznanie: judaizm

Stan cmentarza: zlikwidowany


text:
# Joaquín Bermúdez
Joaquín Bermúdez (20 października 1919) – piłkarz urugwajski, obrońca.
Jako piłkarz klubu CA Peñarol wziął udział w turnieju Copa América 1942, gdzie Urugwaj zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Bermúdez zagrał w trzech meczach – z Chile, Ekwadorem i Paragwajem. W każdym z tych spotkań tworzył parę obrońców z Agenorem Muñizem.
Po kontynentalnych mistrzostwach Bermúdez przeniósł się do Argentyny, gdzie rozegrał 16 meczów w barwach klubu River Plate.

title: Joaquín Bermúdez

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Joaquín Bermúdez
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[20 października]] [[1919]]
 |miejsce urodzenia       = [[Urugwaj]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[Obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! ????–1942 ! [[CA Peñarol]]                    !    !
! 1942–???? ! [[Club Atlético River Plate|River Plate]] ! 12 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 1942 ! {{reprezentacja|URY|pn}} ! 3 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Copa América]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Copa América 1942|Urugwaj 1942]]|}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Joaquín Bermúdez''' ([[20 października]] [[1919]]) – piłkarz [[urugwaj]]ski, obrońca.

Jako piłkarz klubu [[CA Peñarol]] wziął udział w turnieju [[Copa América 1942]], gdzie [[Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej mężczyzn|Urugwaj]] zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Bermúdez zagrał w trzech meczach – z [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]], [[Reprezentacja Ekwadoru w piłce nożnej mężczyzn|Ekwadorem]] i [[Reprezentacja Paragwaju w piłce nożnej mężczyzn|Paragwajem]]. W każdym z tych spotkań tworzył parę obrońców z [[Agenor Muñiz|Agenorem Muñizem]].

Po kontynentalnych mistrzostwach Bermúdez przeniósł się do [[Argentyna|Argentyny]], gdzie rozegrał 16 meczów w barwach klubu [[Club Atlético River Plate|River Plate]].

== Bibliografia ==
* [[Tomasz Wołek]], Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, {{ISBN|83-902751-2-0}}, str. 66-68

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.br.terra.com/copaamericaperu2004/ed_1942.htm | tytuł = Urugwaj 1942 (terra.com) | opublikowany = br.terra.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20160304090301/http://www.br.terra.com/copaamericaperu2004/ed_1942.htm | zarchiwizowano = 2016-03-04}}
* [http://www.bdfa.com.ar/jugador2.asp?codigo=5853 Kariera według BDFA]

{{Urugwaj 1942}}

{{SORTUJ:Bermudez, Joaquin}}
[[Kategoria:Reprezentanci Urugwaju w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze CA Peñarol]]
[[Kategoria:Piłkarze CA River Plate]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1942]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1919]]
[[Kategoria:Zdobywcy Copa América]]

title: · Joaquín Bermúdez

Data i miejsce urodzenia: 20 października 1919 · Urugwaj

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

CA Peñarol

River Plate · 12 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Urugwaj · 3 · (0)

title: Dorobek medalowy

złoto: Urugwaj 1942


text:
# Piotr Rowicki (piłkarz)
Piotr Rowicki (ur. 19 czerwca 1970 w Warszawie) – polski piłkarz, grający na pozycji pomocnika.

## Sukcesy
- 1989/1990 Puchar Polski (Legia Warszawa)
- 1995/1996 Puchar Polski (Ruch Chorzów)

title: Piotr Rowicki (piłkarz)

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Piotr Rowicki
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[19 czerwca]] [[1970]]
 |miejsce urodzenia       = [[Warszawa]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 173 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! -[[1987]]         ! [[Ząbkovia Ząbki]]                     !    !
! 1987–1988 ! [[Polonez Warszawa]]                                !    !
! 1988–1989 ! [[Ursus Warszawa|RKS Ursus]]                                       !    !
! 1990          ! [[Legia Warszawa (piłka nożna)|Legia Warszawa]]     !    !
! 1990–1992 ! [[Polonia Warszawa (piłka nożna)|Polonia Warszawa]] !    !
! 1992          ! [[Stal Mielec (piłka nożna)|Stal Mielec]]           !  7 ! 0
! 1992–1994 ! [[Polonia Warszawa (piłka nożna)|Polonia Warszawa]] !    !
! 1995–1997 ! [[Ruch Chorzów]]                                    !    !
! 1998–1999 ! [[Energie Cottbus]]                                 ! 16 ! 0
! 1999          ! [[Ar-Rajjan SC|Al-Rajjan SC]]                                    !    !
! 2000–2001 ! [[FC Bremerhaven]]                                  ! 43 ! 6
! 2001          ! [[BFC Dynamo|Dynamo Berlin]]                        ! 11 ! 1
! 2002–2003 ! [[TSG Neustrelitz]]                                 ! 33 ! 0
! 2003–2005 ! [[FSV Wacker 03 Gotha|Wacker Gotha]]                !    !
! 2006          ! [[SV Normania Treffurt|Normania Treffurt]]          !    !
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Piotr Rowicki''' (ur. [[19 czerwca]] [[1970]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – [[Polska|polski]] [[piłka nożna|piłkarz]], grający na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]].

== Sukcesy ==
* [[Puchar Polski w piłce nożnej (1989/1990)|1989/1990]] [[Puchar Polski w piłce nożnej mężczyzn|Puchar Polski]] ([[Legia Warszawa (piłka nożna)|Legia Warszawa]])
* [[Puchar Polski w piłce nożnej (1995/1996)|1995/1996]] [[Puchar Polski w piłce nożnej mężczyzn|Puchar Polski]] ([[Ruch Chorzów]])

== Linki zewnętrzne ==
* {{90minut.pl|osoba|1816}}

{{SORTUJ:Rowicki, Piotr}}

[[Kategoria:Polscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze RKS Ursus]]
[[Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa]]
[[Kategoria:Piłkarze Polonii Warszawa]]
[[Kategoria:Piłkarze Stali Mielec]]
[[Kategoria:Piłkarze Ruchu Chorzów]]
[[Kategoria:Piłkarze Energie Cottbus]]
[[Kategoria:Piłkarze Ar-Rajjan SC]]
[[Kategoria:Piłkarze BFC Dynamo]]
[[Kategoria:Piłkarze Poloneza Warszawa]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]

title: · Piotr Rowicki

Data i miejsce urodzenia: 19 czerwca 1970 · Warszawa

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Ząbkovia Ząbki

Polonez Warszawa

RKS Ursus

Legia Warszawa

Polonia Warszawa

Stal Mielec · 7 · (0)

Polonia Warszawa

Ruch Chorzów

Energie Cottbus · 16 · (0)

Al-Rajjan SC

FC Bremerhaven · 43 · (6)

Dynamo Berlin · 11 · (1)

TSG Neustrelitz · 33 · (0)

Wacker Gotha

Normania Treffurt


text:
# Ług (Okczyn)
Ług – część wsi Okczyn w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Kodeń.
W latach 1975–1998 Ług należał administracyjnie do województwa bialskopodlaskiego.

title: Ług (Okczyn)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Ług|Ług w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Ług
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat bialski|bialski]]
 |gmina                  = [[Kodeń (gmina)|Kodeń]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Okczyn]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 83
 |kod pocztowy           = 21-509{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LBI
 |SIMC                   = 0013988{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Kodeń (gmina)
 |współrzędne            = 51°56'40"N 23°37'42"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|72724|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Ług''' – część [[wieś|wsi]] [[Okczyn]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat bialski|powiecie bialskim]], w [[Kodeń (gmina)|gminie Kodeń]]{{r|R2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Ług należał administracyjnie do [[województwo bialskopodlaskie|województwa bialskopodlaskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=845|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
}}

{{Gmina Kodeń}}

[[Kategoria:Okczyn]]

title: Ług

Województwo: lubelskie

Powiat: bialski

Gmina: Kodeń

Część miejscowości: Okczyn

Tablice rejestracyjne: LBI


text:
# Tarachininae
Tarachininae – podrodzina modliszek z podrzędu Eumantodea i rodziny Chroicopteridae.

## Morfologia i zasięg
Modliszki osiągające co najwyżej przeciętne jak na przedstawicieli rzędu rozmiary. Stadia larwalne (nimfy) wykazują mimikrę względem mrówek (myrmekomorfię). Mimikra ta zachowana jest również u całkowicie w związku z tym bezskrzydłych dorosłych samic. Skrzydła u samców są natomiast w pełni wykształcone.
Podrodzina afrykańska. Wszystkie rodzaje występują w krainie etiopskiej, a jeden także w madagaskarskiej.

## Taksonomia
Takson ten wprowadzony został przez Ermanna Giglio-Tosa w 1915 roku jako grupa Tarachinae w podrodzinie Iridopteriginae w obrębie modliszkowatych. Klasyfikację taką autor ów podtrzymał w systemie z 1919 roku.  Anton Handrilsch w systemie z 1930 roku umieścił tę grupę w podrodzinie Mantinae. Omawianego taksonu nie wyróżniano w systemach Luciena Choparda z 1949 roku, Maxa Beiera z 1964 roku, ani Reinharda Ehrmanna i Rogera Roya z 2002 roku. Przywrócony został do systematyki w 2019 roku przez Christiana J. Schwarza i Roya pod nazwą Tarachininae jako jedna z dwóch podrodzin w obrębie szerzej zdefiniowanych Chroicopteridae.
Do podrodziny należą trzy rodzaje sklasyfikowane w dwóch plemionach:
- Gonypetellini Schwarz et Roy, 2019
  - Gonypetella Giglio-Tos, 1915
  - Telomantis Giglio-Tos, 1915
- Tarachinini Giglio-Tos, 1915
  - Tarachina Werner, 1907

title: Tarachininae

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = Tarachininae
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Ermanno Giglio-Tos|Giglio-Tos]], 1915
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Mantis (Gonypetella sp.) (13934425506).jpg
 |opis grafiki           = ''[[Gonypetella]]''
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[modliszki]]
 |podrząd                = [[Eumantodea]]
 |infrarząd              = [[Schizomantodea]]
 |parworząd              = [[Artimantodea]]
{{wstaw takson|[[Cernomantodea]]}}
 |nadrodzina             = [[Chroicopteridae|Chroicopteroidea]]
 |rodzina                = [[Chroicopteridae]]
 |podrodzina             = Tarachininae
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''Tarachininae''' – [[rodzina (biologia)|podrodzina]] [[modliszki|modliszek]] z [[rząd (biologia)|podrzędu]] [[Eumantodea]] i rodziny [[Chroicopteridae]].

== Morfologia i zasięg ==
Modliszki osiągające co najwyżej przeciętne jak na przedstawicieli rzędu rozmiary. Stadia larwalne (nimfy) wykazują mimikrę względem [[mrówkowate|mrówek]] ([[myrmekomorfia|myrmekomorfię]]). Mimikra ta zachowana jest również u całkowicie w związku z tym bezskrzydłych dorosłych samic. Skrzydła u samców są natomiast w pełni wykształcone{{r|SchwarzRoy}}.

Podrodzina afrykańska. Wszystkie rodzaje występują w [[kraina etiopska|krainie etiopskiej]], a jeden także w [[kraina madagaskarska|madagaskarskiej]]{{r|SchwarzRoy}}.

== Taksonomia ==
[[Takson]] ten wprowadzony został przez [[Ermanno Giglio-Tos|Ermanna Giglio-Tosa]] w 1915 roku jako grupa Tarachinae w podrodzinie Iridopteriginae w obrębie [[modliszkowate|modliszkowatych]]{{r|gt15}}. Klasyfikację taką autor ów podtrzymał w systemie z 1919 roku{{r|gt19}}.  [[Anton Handrilsch]] w systemie z 1930 roku umieścił tę grupę w podrodzinie Mantinae{{r|Handlirsch}}. Omawianego taksonu nie wyróżniano w systemach [[Lucien Chopard|Luciena Choparda]] z 1949 roku{{r|Chopard}}, [[Max Walter Peter Beier|Maxa Beiera]] z 1964 roku{{r|Beier}}, ani [[Reinhard Ehrmann|Reinharda Ehrmanna]] i [[Roger Roy|Rogera Roya]] z 2002 roku{{r|er02}}. Przywrócony został do systematyki w 2019 roku przez [[Christian J. Schwarz|Christiana J. Schwarza]] i Roya pod nazwą Tarachininae jako jedna z dwóch podrodzin w obrębie szerzej zdefiniowanych Chroicopteridae{{r|SchwarzRoy}}.

Do podrodziny należą trzy [[rodzaj (biologia)|rodzaje]] sklasyfikowane w dwóch [[plemię (biologia)|plemionach]]{{r|SchwarzRoy|msf}}:
* [[Gonypetellini]] Schwarz et Roy, 2019
** ''[[Gonypetella]]'' Giglio-Tos, 1915
** ''[[Telomantis]]'' Giglio-Tos, 1915
* [[Tarachina|Tarachinini]] Giglio-Tos, 1915
** ''[[Tarachina]]'' Werner, 1907

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Beier">{{Cytuj | tytuł = Klassen und Ordnungen des Tierreichs. Fünfter Band: Arthropoda. III Abteilung: Insecta | redaktor = H.G. Bronn | wydanie = Geest & Portig | miejsce = Leipzig | data = 1964 | s = 849–970 | autor r = Max Beier | rozdział = Blattopteroidea, Mantodea}}</ref>
<ref name="Chopard">{{Cytuj | tytuł = Traité de Zoologie. Tome 9 – Insectes | redaktor = P.P. Grassé | miejsce = Paris | wydawca = Masson et Cie Editeurs | data = 1949 | s = 386–407 | autor r = Lucien Chopard | rozdział = Ordre des Dictyoptères. Sous-ordre des Mantodea}}</ref>
<ref name="er02">{{Cytuj książkę | autor = Reinhard Ehrmann | tytuł = Mantodea – Gottesanbeterinnen der Welt | wydawca = Natur und Tier Verlag GmbH | miejsce = Münster | data = 2002}}</ref>
<ref name="gt15">{{Cytuj pismo | autor = Ermanno Giglio-Tos | tytuł = Mantidi esotici. Generi e specie nuove | czasopismo = Bullettino della Società Entomologica Italiana | wolumin = 46 | strony = 134–200 (163) | data = 1915 | url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/10449374#page/171/mode/1up}}</ref>
<ref name="gt19">{{Cytuj pismo | autor = Ermanno Giglio-Tos | tytuł = Saggio di una nuova classificazione dei mantidi | czasopismo = Bullettino della Società Entomologica Italiana | wolumin = 49 | strony = 50–87 | data = 1919}}</ref>
<ref name="Handlirsch">{{Cytuj | tytuł = Handbuch der Zoologie 4 (1): Progoneata – Chilopoda – Insecta | redaktor = W. Kükenthal, T. Krumbach | miejsce = Berlin | wydawca = Walter de Gruyter & Co | data = 1930 | s = 1–892 | autor r = Anton Handlirsch | rozdział = Insecta 1}}</ref>
<ref name="msf">{{Cytuj stronę | url = http://mantodea.speciesfile.org/Common/basic/Taxa.aspx?TaxonNameID=1240203 | tytuł = subfamily Tarachininae | autor = Daniel Otte, Lauren Spearman, Martin B.D. Stiewe, David C. Eades | praca = Mantodea Species File (Version 5.0/5.0) | data dostępu = 2025-01-31}}</ref>
<ref name="SchwarzRoy">{{Cytuj pismo | autor = Christian J. Schwarz, Roger Roy | tytuł = The systematics of Mantodea revisited: an updated classification incorporating multiple data sources (Insecta: Dictyoptera) | czasopismo = Annales de la Société entomologique de France (N.S.) | wydanie = 2 | wolumin = 55 | strony = 101–196 | data = 2019 | doi = 10.1080/00379271.2018.1556567}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chroicopteridae]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: modliszki

Podrząd: Eumantodea

Infrarząd: Schizomantodea

Parworząd: Artimantodea

(bez rangi): Cernomantodea

Nadrodzina: Chroicopteroidea

Rodzina: Chroicopteridae

Podrodzina: Tarachininae


text:
# Lady (osiedle w sielsowiecie Draczkawa)
Lady (biał. Ляды; ros. Ляды) – osiedle na Białorusi, w rejonie smolewickim obwodu mińskiego, 28 km na południe od Smolewicz, 4 km na północ od Śmiłowicz

## Nazwa
Nazwa majątku i miejscowości pochodzi od słowiańskiego słowa „lada” oznaczającego nowo pozyskaną ziemię po wykarczowaniu lub wypaleniu lasu. Jednocześnie „Lada” to pogańska bogini miłości w mitologii bałtyjskiej.
W pogańskich czasach miejsce to już było związane z tradycją cudowności. W czasach chrześcijańskich pojawiła się legenda o pojawieniu się tutaj w XVII wieku Matki Boskiej Włodzimierzowi Kirykowi. W XVII wieku tworzono już pieśni o tym, że było to ulubione miejsce Matki Boskiej.
W niewielkiej odległości, 3 km na wschód, znajduje się wieś o tej samej nazwie. Półtora kilometra na północ od tej wsi zlokalizowana jest wieś Małe Lady, w której znajduje się Monaster Zwiastowania w Ladach.

## Dwór
Dwór w Ladach został wybudowany po ślubie Klotyldy Moniuszkówny (1801–1872) z Ludwikiem Jelskim (1785–1843) w 1818 roku. Dom usytuowano na wzgórzu wśród lip i klonów. Był to drewniany dwór parterowy, do którego przez pola prowadziła aleja kasztanowa. Obok dworu stała oficyna, a obsadzono go krzewami bzu. Przed dworem rosło sześć topól czarnych. Wokół okrągłego podjazdu stał szereg oficyn i spichlerzy. Do dziś nie przetrwały żadne ślady dworu, stoi jedynie ruina jednej ze stodół.
We dworze urodził się m.in. w 1837 roku Konstanty Jelski, syn Michała i Klotyldy.

title: Lady (osiedle w sielsowiecie Draczkawa)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Lady
 |nazwa oryginalna             = Ляды
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon smolewicki|smolewicki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Draczkawa]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 180
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 43{{r|L}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +375 1776
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        = 5
 |kod mapy                     = BY-MI
 |współrzędne                  = 53°47′20″N 28°2′33″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Lady''' ({{Biał.|Ляды}}; {{Ros.|Ляды}}) – osiedle na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Rejon smolewicki|rejonie smolewickim]] [[obwód miński|obwodu mińskiego]], 28 km na południe od [[Smolewicze|Smolewicz]], 4 km na północ od [[Śmiłowicze|Śmiłowicz]]

== Nazwa ==
Nazwa majątku i miejscowości pochodzi od słowiańskiego słowa „lada” oznaczającego nowo pozyskaną ziemię po wykarczowaniu lub wypaleniu lasu. Jednocześnie „Lada” to pogańska bogini miłości w [[Mitologia bałtyjska|mitologii bałtyjskiej]]{{r|S5|OM}}.

W pogańskich czasach miejsce to już było związane z tradycją cudowności. W czasach chrześcijańskich pojawiła się legenda o pojawieniu się tutaj w XVII wieku Matki Boskiej Włodzimierzowi Kirykowi{{r|S5}}. W XVII wieku tworzono już pieśni o tym, że było to ulubione miejsce Matki Boskiej{{r|S5|OM}}.

W niewielkiej odległości, 3 km na wschód, znajduje się [[wieś]] [[Lady (wieś w sielsowiecie Draczkawa)|o tej samej nazwie]]. Półtora kilometra na północ od tej wsi zlokalizowana jest wieś [[Małe Lady]], w której znajduje się [[Monaster Zwiastowania w Ladach]].

== Historia ==
{{Osobny artykuł|Lady (majątek)}}

== Dwór ==
[[Polski dwór szlachecki|Dwór]] w Ladach został wybudowany po ślubie Klotyldy Moniuszkówny{{r|M}} (1801–1872) z [[Ludwik Jelski|Ludwikiem Jelskim]] (1785–1843) w 1818 roku. Dom usytuowano na wzgórzu wśród lip i klonów. Był to drewniany dwór parterowy, do którego przez pola prowadziła aleja kasztanowa. Obok dworu stała oficyna, a obsadzono go krzewami bzu{{r|OM}}. Przed dworem rosło sześć [[Topola czarna|topól czarnych]]. Wokół okrągłego podjazdu stał szereg oficyn i [[spichlerz]]y. Do dziś nie przetrwały żadne ślady dworu, stoi jedynie ruina jednej ze stodół{{r|F|GB}}.

We dworze urodził się m.in. w 1837 roku [[Konstanty Jelski]], syn Michała i Klotyldy.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=S5>{{SgKP|V|62|Lady}}, 1. znaczenie.</ref>
<ref name=GB>{{Cytuj | url = https://globus.tut.by/lyady_smol/index.htm | tytuł = Ляды | opublikowany = Globus Białorusi | język = ru | data dostępu = 2021-01-09 | archiwum = https://web.archive.org/web/20210111152736/https://globus.tut.by/lyady_smol/index.htm | zarchiwizowano = 2021-01-11 }}</ref>
<ref name=F>{{Cytuj książkę | autor = Анатолий Тарасович Федорук | url = https://orda.of.by/.add/gallery.php?alesino/manor_main/art/sumk| tytuł = Старинные усадьбы Минского края | rozdział = Ляды, усадьба Ельских| wydawca = Полифакт| rok = 2000 | miejsce = Mińsk |strony = 321–322 |isbn = 985-6107-24-5| data dostępu = 2021-01-09 | język = be}}</ref>
<ref name=OM>{{Cytuj | url = https://moniuszko200.pl/media/filer_public/a1/84/a1842673-69d4-49df-a9e0-643679664671/okolice_minska_swiat_dziecinstwa_stanislawa_moniuszki_jako_zrodlo_jego_inspiracji_tworchych_autor_sviatlena_niemagaj.pdf |autor = Światlena Niemagaj | tytuł = Okolice Mińska. Świat dzieciństwa Stanisława Moniuszki jako źródło jego inspiracji twórczych | opublikowany = moniuszko200.pl | s=82–84} | data dostępu = 2021-01-09}}</ref>
<ref name=L>{{Cytuj | url = https://archive.ph/20150627055151/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/minskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = 2021-01-09 | język = ru}}</ref>
<ref name=M>{{Cytuj stronę | url = https://wielcy.pl/wgm/?m=NG&t=PN&n=9.2.63 | tytuł = Profil Klotyldy Moniuszkówny na stronie Wielkiej genealogii Minakowskiego | autor = [[Marek Minakowski]] | data dostępu = 2021-01-09}}</ref>

}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie smolewickim]]

title: LadyЛяды

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: smolewicki

Sielsowiet: Draczkawa


text:
# Yangwang U8
Yangwang U8 – hybrydowy samochód osobowy typu SUV klasy pełnowymiarowej produkowany pod chińską marką Yangwang od 2023 roku.

## Historia i opis modelu
W styczniu 2023 odbyła się inauguracja nowej marki Yangwang należącej do chińskiego koncernu BYD Auto, czemu towarzyszyła premiera jednego z dwóch pierwszych produktów filii - dużego, flagowego SUV-a Yangwang U8. Samochód utrzymany został w futurystycznym projekcie stylistycznym Wolfganga Eggera, charakteryzując się masywną, kanciastą sylwetką wzbogaconą licznymi detalami. Pas przedni zyskał rozległą osłonę chłodnicy, a reflektory zyskały nietypowy kształt odwróconych liter "C". Tylną, ściętą część nadwozia zwieńczyła duża osłona koła zapasowego, a tylne lampy utworzyły dwa, nieregularnie ukształtowane segmenty.
Kabina pasażerska została utrzymana w luksusowej esetyce, z masywną, wysoko zabudowaną deską rozdzielczą zdominowaną przez 3 wyświetlacza. Dwa skrajne z nich o przekątnej 23,6-cala przyjęły kolejno rolę cyfrowych wskaźników przed kierowcą oraz interaktywnego ekranu dotykowego dla pasażera. Pośrodku symetrycznego układu kokpitu znalazł się rozbudowany, 12,8-calowy pionowy ekran dotykowy pozwlający na sterowanie systemem multimedialnym, a także m.in. rozbudowanymi ustawieniami układu podczas jazdy po bezdrożach.
Yangwang U8 został wykorzystany do demonstracji możliwości technologicznych BYD Auto, zyskując liczne nietypowe rozwiązania. Jednym z nich została funkcja tzw. tank turn, która pozwala wykonać obrót 360 stopni wokół własnej osi stojąc w miejscu. Innym rozwiązaniem został system pozwalający na dryfowanie po wodzie z prędkością 3 km/h, nie dłużej niż 30 minut.

### Master Edition
W kwietniu 2024 podczas międzynarodowych targów samochodowych w Peinie została przedstawiona specjalna wersja Masters Edition przystosowana do jazdy w trudnych warunkach terenowych. Samochód zyskał m.in. wyprowadzoną na słupku A rurę wydechową, dodatkowy bagażnik dachowy, a także mocniejszy układ napędowy o mocy maksymalnej 1306 KM i 1680 Nm maksymalnego momentu obrotowego.

### Sprzedaż
Yangwang U8 powstał głównie z myślą o rodzimym rynku chińskim, ze zbieraniem zamówień na pierwsze egzemplarze rozpoczętym na 4 miesiące po premierze, w kwietniu 2023 roku. Oficjalny cennik został opublikowany we wrześniu tego samego roku, z kolei produkcja w chińskich zakładach BYD Auto w Xi’an rozpoczęła w listopadzie 2023. Wówczas firma posiadała 30 tysięcy zamówień na hybrydowego SUV-a. Pod koniec lutego 2024 podczas Geneva Motor Show U8 został przedstawiony przed europejską publicznością, zwiastując możliwy debiut na tym rynku jako pierwszym poza Chinami.

### Dane techniczne
Yangwang U8 jest samochodem hybrydowym, w którym jednostka spalinowa nie przenosi moc na koła i pełni funkcję tzw. range extendera zapewniającego większy zasięg w cyklu miesznaym. Został nią turbodoładowany silnik benzynowy o pojemności 2 litrów o mocy 268 KM, którą połączono z dwoma silnikami elektrycznymi rozmieszczonymi przy każdej z osi. Rozwinęły one moc 1180 KM i 1280 Nm maksymalnego momentu obrotowego, pozwalając całemu układowi napędowemu na rozpędzenie się od 0 do 100 km/h w 3,6 sekundy. Bateria o pojemności 49 kWh pozwala na przejechanie w trybie w pełni elektrycznym do 180 kilometrów, a zasięg mieszany układu hybrydowego pozwala przejechać do 1000 kilometrów w chińskiej procedurze pomiarowej CLTC.

title: Yangwang U8

wikitext:
{{Auto infobox
 |nazwa                 = Yangwang U8
 |zdjęcie               = Yangwang U8 005.jpg
 |opis zdjęcia          = Yangwang U8
 |inne nazwy            =
 |producent             = [[BYD Auto]]
 |projektant            = [[Wolfgang Egger]]
 |premiera              = Styczeń 2023
 |okres produkcji       = od 2023
 |miejsce produkcji     = {{flaga|CHN}} [[Xi’an]]
 |poprzednik            =
 |następca              =
 |segment               = [[SUV]] [[Autosegment F|segmentu F]]
 |typy nadwozia         = 5-drzwiowy [[SUV]]
 |silniki               =
 |skrzynia biegów       =
 |rodzaj napędu         = [[AWD]]
 |długość               = 5319 mm
5325 mm (Master Edition)
 |szerokość             = 2050 mm
2095 mm (Master Edition)
 |wysokość              = 1930 mm
1940 mm (Master Edition)
 |rozstaw osi           = 3050 mm
3095 mm (Master Edition)
 |masa własna           = 3460 kg
 |zbiornik paliwa       =
 |liczba miejsc         = 6
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             =
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              =
 |konkurencja           = [[Cadillac Escalade IQ]]
[[Hongqi E-HS9]]
[[Mercedes-Benz EQS SUV]]
 |commons               = Category:Yangwang U8
}}
'''Yangwang U8''' – [[samochód hybrydowy|hybrydowy]] [[samochód osobowy]] typu [[SUV]] [[Autosegment F|klasy pełnowymiarowej]] produkowany pod chińską marką [[Yangwang]] od 2023 roku.

== Historia i opis modelu ==
[[Plik:Yangwang U8 20240106.jpg|thumb|225px|left|Yangwang U8 - tył]]
[[Plik:Yangwang U8 GIMS 2024 1X7A2344.jpg|thumb|225px|left|Yangwang U8 - kokpit]]

W styczniu 2023 odbyła się inauguracja nowej marki [[Yangwang]] należącej do chińskiego koncernu [[BYD Auto]], czemu towarzyszyła premiera jednego z dwóch pierwszych produktów filii - dużego, flagowego SUV-a Yangwang U8<ref>{{Cytuj stronę | url = https://insideevs.com/news/629776/byd-launches-yangwang-u8-suv-u9-supercar/ | tytuł = BYD Launches YangWang Luxury EV Brand, Shows 1,000+ Horsepower SUV And Supercar | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>. Samochód utrzymany został w futurystycznym projekcie stylistycznym [[Wolfgang Egger|Wolfganga Eggera]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.electrive.com/2024/02/27/byd-presents-new-electric-cars-and-a-plug-in-hybrid/ | tytuł = BYD presents new electric cars – and a plug-in hybrid | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>, charakteryzując się masywną, kanciastą sylwetką wzbogaconą licznymi detalami. Pas przedni zyskał rozległą osłonę chłodnicy, a reflektory zyskały nietypowy kształt odwróconych liter "C". Tylną, ściętą część nadwozia zwieńczyła duża osłona koła zapasowego, a tylne lampy utworzyły dwa, nieregularnie ukształtowane segmenty<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.tedericglobal.com/news/analyse-the-yangwang-u8-headlights--chinese-imm-is-worth-expectation.html | tytuł = Analyse the Yangwang U8 headlights: Chinese IMM is worth expectation | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

Kabina pasażerska została utrzymana w luksusowej esetyce, z masywną, wysoko zabudowaną deską rozdzielczą zdominowaną przez 3 wyświetlacza. Dwa skrajne z nich o przekątnej 23,6-cala przyjęły kolejno rolę cyfrowych wskaźników przed kierowcą oraz interaktywnego ekranu dotykowego dla pasażera. Pośrodku symetrycznego układu kokpitu znalazł się rozbudowany, 12,8-calowy pionowy ekran dotykowy pozwlający na sterowanie systemem multimedialnym, a także m.in. rozbudowanymi ustawieniami układu podczas jazdy po bezdrożach<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.topgear.com/car-news/electric/yangwang-u8-1184bhp-plug-hybrid-suv-can-float-water | tytuł = The Yangwang U8 is a 1,184bhp plug-in hybrid SUV that can float on water | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

Yangwang U8 został wykorzystany do demonstracji możliwości technologicznych [[BYD Auto]], zyskując liczne nietypowe rozwiązania. Jednym z nich została funkcja tzw. tank turn, która pozwala wykonać obrót 360 stopni wokół własnej osi stojąc w miejscu<ref>{{Cytuj stronę | url = https://motopedia.otomoto.pl/byd-yangwang-u8-poznaj-najbardziej-niezwykle-auto-z-chin-wlasnie-przybylo-do-europy-choc-to-skomplikowane | tytuł = BYD Yangwang U8 – poznaj najbardziej niezwykłe auto z Chin. Właśnie przybyło do Europy, choć to skomplikowane | język = pl | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>. Innym rozwiązaniem został system pozwalający na dryfowanie po wodzie z prędkością 3 km/h, nie dłużej niż 30 minut<ref>{{Cytuj stronę | url = https://moto.rp.pl/premiery/art39174151-elektryczny-luksusowy-suv-z-chin-ktory-potrafi-plywac | tytuł = Elektryczny luksusowy SUV z Chin, który potrafi pływać | język = pl | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

=== Master Edition ===
W kwietniu 2024 podczas międzynarodowych targów samochodowych w [[Pein]]ie została przedstawiona specjalna wersja Masters Edition przystosowana do jazdy w trudnych warunkach terenowych. Samochód zyskał m.in. wyprowadzoną na słupku A rurę wydechową, dodatkowy bagażnik dachowy, a także mocniejszy układ napędowy o mocy maksymalnej 1306 KM i 1680 Nm maksymalnego momentu obrotowego<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kolesa.ru/news/yangwang-v-pekine-xardkornaia-versiia-vnedoroznika-u8-i-1306-silnyi-sedan-u7 | tytuł = Yangwang в Пекине: хардкорная версия внедорожника U8 и 1306-сильный седан U7 | język = ru | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

=== Sprzedaż ===
Yangwang U8 powstał głównie z myślą o rodzimym rynku chińskim, ze zbieraniem zamówień na pierwsze egzemplarze rozpoczętym na 4 miesiące po premierze, w kwietniu 2023 roku<ref>{{Cytuj stronę | url = https://carnewschina.com/2023/09/20/byds-yangwang-u8-launched-can-float-on-water-for-30-minutes-and-sail-3km-h/ | tytuł = BYD’s YangWang U8 launched, can float on water for 30 minutes and sail 3km/h | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>. Oficjalny cennik został opublikowany we wrześniu tego samego roku, z kolei produkcja w chińskich zakładach [[BYD Auto]] w [[Xi’an]] rozpoczęła w listopadzie 2023<ref>{{Cytuj stronę | url = https://cnevpost.com/2023/11/10/byd-yangwang-u8-1st-cars-roll-off-line/ | tytuł = BYD Yangwang U8's 1st production cars roll off line, deliveries to start soon | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>. Wówczas firma posiadała 30 tysięcy zamówień na hybrydowego SUV-a<ref>{{Cytuj stronę | url = https://carnewschina.com/2023/10/22/byds-yangwang-u8-spotted-being-shipped-around-ahead-of-deliveries-received-30000-orders-in-china/ | tytuł = BYD’s YangWang U8 spotted being shipped around ahead of deliveries, received 30,000 orders in China | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>. Pod koniec lutego 2024 podczas [[Geneva Motor Show]] U8 został przedstawiony przed europejską publicznością, zwiastując możliwy debiut na tym rynku jako pierwszym poza Chinami<ref>{{Cytuj stronę | url = https://carnewschina.com/2024/02/26/byds-yangwang-u8-water-floating-suv-debuts-in-europe/ | tytuł = BYD’s YangWang U8 water-floating SUV debuts in Europe | język = en | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

=== Dane techniczne ===
Yangwang U8 jest samochodem hybrydowym, w którym jednostka spalinowa nie przenosi moc na koła i pełni funkcję tzw. range extendera zapewniającego większy zasięg w cyklu miesznaym. Został nią turbodoładowany silnik benzynowy o pojemności 2 litrów o mocy 268 KM, którą połączono z dwoma silnikami elektrycznymi rozmieszczonymi przy każdej z osi. Rozwinęły one moc 1180 KM i 1280 Nm maksymalnego momentu obrotowego, pozwalając całemu układowi napędowemu na rozpędzenie się od 0 do 100 km/h w 3,6 sekundy. Bateria o pojemności 49 kWh pozwala na przejechanie w trybie w pełni elektrycznym do 180 kilometrów, a zasięg mieszany układu hybrydowego pozwala przejechać do 1000 kilometrów w chińskiej procedurze pomiarowej CLTC<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kolesa.ru/news/roskoshnyy-ramnyy-vnedorozhnik-byd-yangwang-u8-pokazal-salon | tytuł = Роскошный рамный внедорожник BYD Yangwang U8 показал салон | język = ru | data dostępu = 2024-04-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Samochody Yangwang|U8]]
[[Kategoria:Samochody hybrydowe]]
[[Kategoria:SUV-y]]
[[Kategoria:Samochody z napędem AWD]]
[[Kategoria:Samochody z lat 2020–2029]]

title: Yangwang U8

Producent: BYD Auto

Projektant: Wolfgang Egger

Zaprezentowany: Styczeń 2023

Miejsce produkcji: Xi’an

Segment: SUV segmentu F

Typy nadwozia: 5-drzwiowy SUV

Napęd: AWD

Długość: 5319 mm · 5325 mm (Master Edition)

Szerokość: 2050 mm · 2095 mm (Master Edition)

Wysokość: 1930 mm · 1940 mm (Master Edition)

Rozstaw osi: 3050 mm · 3095 mm (Master Edition)

Konkurencja: Cadillac Escalade IQ · Hongqi E-HS9 · Mercedes-Benz EQS SUV


text:
# 4 Pułk Artylerii (LWP)
4 pułk artylerii – oddział Wojsk Rakietowych i Artylerii ludowego Wojska Polskiego.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Powstał w 1967 roku z przemianowania 34 pułku artylerii. Wchodził w skład 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej. Stacjonował w Kołobrzegu.
27 marca 1994 roku z połączenia 4 pułku artylerii, 47 dywizjonu artylerii rakietowej i 98 dywizjonu artylerii przeciwpancernej sformowano 4 pułk artylerii mieszanej. Miejsce stacjonowania nowo sformowanej jednostki pozostało bez zmian, w koszarach 4 pułku artylerii przy ul. Mazowieckiej.

## Tradycje
Dnia 11 listopada 1992 r. pułk przejął dziedzictwo i tradycje:
- 4 Brygady Artylerii (1789–1793),
- batalionu artylerii Legionów Polskich we Włoszech (1799),
- 4 batalionu artylerii pieszej 4 Dywizji Piechoty (1809–1814),
- 4 kompanii lekkiej artylerii pieszej (1815–1831),
- 4 Kujawskiego pułku artylerii lekkiej (1918–1939),
- 4 Kresowego pułku artylerii lekkiej (1942–1947).

## Struktura organizacyjna pułku (lata 80.)
- dowództwo, sztab
- bateria dowodzenia
  - plutony: rozpoznania, łączności, topograficzno-rachunkowy
- 1 dywizjon haubic 122 mm
- 2 dywizjon haubic 122 mm
- 3 dywizjon haubic 152 mm
- kompanie: remontowa, zaopatrzenia i medyczna.

Razem w pułku artylerii: 36 haubic 122 mm, 12 haubic 152 mm.

## Przekształcenia
34 pułk artylerii lekkiej → 34 pułk artylerii haubic → 4 pułk artylerii → 4 pułk artylerii mieszanej↘

title: 4 Pułk Artylerii (LWP)

wikitext:
{{inne znaczenia|4 pa [[ludowe Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]]|[[4 Pułk Artylerii|inne pułki artylerii noszące numer „4”]]}}

{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 4 pułk artylerii
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 = Korpusówka wria.png
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = Polska
 |sformowanie          = 1967
 |rozformowanie        = 1994
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              = 34 pułk artylerii
 |kontynuacja          = [[4 Pułk Artylerii Mieszanej|4 pułk artylerii mieszanej]]
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Kołobrzeg]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Artyleria]]
 |podległość           = [[8 Dywizja Zmechanizowana|8 Drezdeńska Dywizja Zmechanizowana]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''4 pułk artylerii''' – [[oddział wojskowy|oddział]] [[Wojska Rakietowe i Artyleria ludowego Wojska Polskiego|Wojsk Rakietowych i Artylerii ludowego Wojska Polskiego]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
Powstał w 1967 roku z przemianowania [[34 Pułk Artylerii Lekkiej|34 pułku artylerii]]<ref>Na podstawie Rozkazu MON Nr 07/MON z 4 maja 1967</ref>. Wchodził w skład [[8 Dywizja Zmechanizowana|8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej]]{{odn|Kozłowski|2012|s=354}}. Stacjonował w [[Kołobrzeg]]u{{odn|Wojtaszak|Kozłowski|2001|s=224}}.

27 marca 1994 roku z połączenia 4 pułku artylerii, [[47 Dywizjon Artylerii Rakietowej|47 dywizjonu artylerii rakietowej]] i [[98 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej|98 dywizjonu artylerii przeciwpancernej]] sformowano [[4 Pułk Artylerii Mieszanej|4 pułk artylerii mieszanej]]. Miejsce stacjonowania nowo sformowanej jednostki pozostało bez zmian, w koszarach 4 pułku artylerii przy ul. Mazowieckiej.

== Tradycje ==
Dnia 11 listopada 1992 r. pułk przejął dziedzictwo i tradycje<ref>Dziennik Rozkazów MON z 1992 poz. 52.</ref>:
* [[4 Brygada Artylerii (I RP)|4 Brygady Artylerii]] (1789–1793),
* batalionu artylerii Legionów Polskich we Włoszech (1799),
* 4 batalionu artylerii pieszej [[Dywizja Gdańska|4 Dywizji Piechoty]] (1809–1814),
* 4 kompanii lekkiej artylerii pieszej (1815–1831),
* [[4 Kujawski Pułk Artylerii Lekkiej|4 Kujawskiego pułku artylerii lekkiej]] (1918–1939),
* [[4 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej|4 Kresowego pułku artylerii lekkiej]] (1942–1947).

== Struktura organizacyjna pułku (lata 80.) ==
* dowództwo, sztab
* bateria dowodzenia
** plutony: rozpoznania, łączności, topograficzno-rachunkowy
* 1 dywizjon haubic 122 mm
* 2 dywizjon haubic 122 mm
* 3 dywizjon haubic 152 mm
* kompanie: remontowa, zaopatrzenia i medyczna.
Razem w pułku artylerii: 36 haubic 122 mm, 12 haubic 152 mm.

== Przekształcenia ==
[[34 Pułk Artylerii Lekkiej|34 pułk artylerii lekkiej]] → [[34 Pułk Artylerii Lekkiej|34 pułk artylerii haubic]] → '''4 pułk artylerii''' → [[4 Pułk Artylerii Mieszanej|4 pułk artylerii mieszanej↘]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Kajetanowicz | imię=Jerzy | autor link = Jerzy Kajetanowicz |tytuł = Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie |data = 2005 |wydawca = Europejskie Centrum Edukacyjne | miejsce =Toruń; Łysomice | isbn = 8388089676 |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Kozłowski | imię = Kazimierz | autor link = Kazimierz Kozłowski| tytuł = Pomorze Zachodnie w latach 1945 – 2010 | tom = I | data = 2012 | wydawca = [[Uniwersytet Szczeciński]] | miejsce = Szczecin | isbn = 9788372418708 |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Wojtaszak | imię = Andrzej  | nazwisko2 = Kozłowski | imię2 = Kazimierz | autor link = Andrzej Wojtaszak |autor link2 = Kazimierz Kozłowski| tytuł = Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek. Materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. Praca zbiorowa | data = 2001 | wydawca = Oddział Edukacji Obywatelskiej | miejsce=Szczecin | isbn=838699276X|odn=tak}}
* {{cytuj stronę | url = http://twierdzakolobrzeg.pl/2015-01-04-23-45-17/garnizon/257-garnizon-wojska-l%C4%85dowe.html | tytuł = Garnizon Kołobrzeg | archiwum = https://web.archive.org/web/20070909064652/http://mapy.blink.pl/kolberg/garnizon.htm | zarchiwizowano = 2007-09-09 | data dostępu = 2016-01-31 }}

{{Artyleria ludowego Wojska Polskiego}}
{{Ludowe Wojsko Polskie}}

[[Kategoria:Pułki artylerii ludowego Wojska Polskiego]]
[[Kategoria:Oddziały 8 Dywizji Zmechanizowanej]]
[[Kategoria:Wojsko Polskie w Kołobrzegu]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1967]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1994]]

title: · 4 pułk artylerii

Rodowód: 34 pułk artylerii

Kontynuacja: 4 pułk artylerii mieszanej

Dyslokacja: Kołobrzeg

Rodzaj wojsk: Artyleria

Podległość: 8 Drezdeńska Dywizja Zmechanizowana


text:
# Kyle Hines
Kyle Terrel Hines (ur. 2 września 1986 w Sicklerville) – amerykański koszykarz, występujący na pozycjach silnego skrzydłowego lub środkowego, aktualnie zawodnik Olimpii Mediolan.
Przez kilka lat występował w letniej lidze NBA. W 2008 reprezentował Charlotte Bobcats, w 2009 Oklahoma City Thunder, w 2010 New Orleans Hornets.
Hines jest jednym z najbardziej utytułowanych amerykańskich zawodników grających w Europie w XXI wieku. Karierę uniwersytecką rozpoczął w University of North Carolina at Greensboro, gdzie był jednym z liderów zespołu. Mimo bardzo dobrych statystyk nie został wybrany w drafcie NBA w 2008 roku.

## Osiągnięcia
Stan na 22 czerwca 2021, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.
NCAA
- Zawodnik roku konferencji Southern (SoCon – 2007)[4]
- Najlepszy pierwszoroczny zawodnik SoCon (2005)
- Wybrany do:
  - I składu:
    - All-SoCon (2006–2008)
    - turnieju  SoCon (2005, 2006, 2008)
    - najlepszych pierwszorocznych zawodników SoCon (2005)

  - II składu turnieju SoCon (2007)
  - III składu All-SoCon (2005)
- Klub UNC Greensboro Spartans zastrzegł  należący do niego numer 42

Drużynowe
- Mistrz:
  - Euroligi (2012, 2013, 2016, 2019[5])
  - VTB (2014–2019)
  - Niemiec (2011)
  - Grecji (2012)
- Wicemistrz:
  - Grecji (2013)
  - Włoch (2021)
- Brąz Euroligi (2015, 2017)
- Zdobywca:
  - pucharu:
    - Włoch (2021)
    - Niemiec (2011)
    - II ligi Włoskiej (2009, 2010)

  - superpucharu:
    - Włoch (2020)
    - Niemiec (2010)
- Finalista pucharu Grecji (2012, 2013)

Indywidualne
- MVP:
  - finałów ligi niemieckiej (2011)
  - meczu gwiazd ligi niemieckiej (2011)
  - pucharu II ligi włoskiej (2009)
  - 2. spotkania play-off Euroligi (2015/2016)
- Obrońca roku:
  - Euroligi (2016, 2018)
  - VTB (2016)
- Zaliczony do składu dekady Euroligi 2010–2020 (2020)[6]
- Uczestnik meczu gwiazd:
  - VTB (2020)[7]
  - ligi niemieckiej (2011)

title: Kyle Hines

wikitext:
{{Koszykarz infobox
 |imię i nazwisko         = Kyle Hines
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = 2021-12-03 ALBA Berlin gegen Pallacanestro Olimpia Milano (EuroLeague 2021-22) by Sandro Halank–042.jpg
 |opis grafiki            = Hines w 2021.
 |numer                   = #42
 |klub                    = [[Olimpia Mediolan]]
 |pozycja                 = [[silny skrzydłowy]]/[[Środkowy (koszykówka)|środkowy]]
 |pełne imię i nazwisko   =
 |pseudonim               =
 |data urodzenia          = 2 września 1986
 |miejsce urodzenia       = [[Sicklerville]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 198
 |masa ciała              = 111
 |aktywność               = od 2008
 |szkoła średnia          = Timber Creek (Erial, New Jersey)
 |college                 = UNC Greensboro (2004–2008)
 |draft                   = [[2008 NBA Draft|2008]]
 |numer draftu            = -
 |zespół draftu           = niewybrany
 |kariera klubowa         = {{Koszykarz infobox/lata|2008–2010|Veroli Basket|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2010–2011|[[Brose Baskets|Brose Bamberg]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2011–2013|[[Olympiakos BC|Olympiakos]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2013–2020|[[PBK CSKA Moskwa|CSKA Moskwa]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|od 2020|[[Olimpia Mediolan]]|}}
 |data1                   =
 |kariera reprezentacyjna =
 |data2                   =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |commons                 = Category:Kyle Hines
 |www                     =
}}
'''Kyle Terrel Hines''' (ur. [[2 września]] [[1986]] w [[Sicklerville]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[koszykówka|koszykarz]], występujący na pozycjach silnego skrzydłowego lub środkowego, aktualnie zawodnik [[Olimpia Mediolan|Olimpii Mediolan]].

Przez kilka lat występował w letniej lidze [[National Basketball Association|NBA]]. W 2008 reprezentował [[Charlotte Hornets|Charlotte Bobcats]], w 2009 [[Oklahoma City Thunder]], w 2010 [[New Orleans Pelicans|New Orleans Hornets]]<ref name="gm" />.

Hines jest jednym z najbardziej utytułowanych amerykańskich zawodników grających w Europie w XXI wieku. Karierę uniwersytecką rozpoczął w '''University of North Carolina at Greensboro''', gdzie był jednym z liderów zespołu. Mimo bardzo dobrych statystyk nie został wybrany w drafcie NBA w 2008 roku<ref>{{Cytuj |data dostępu = 2025-06-30 |opublikowany = www.euroleaguebasketball.net |url = https://www.euroleaguebasketball.net/euroleague/players/kyle-hines/000619/}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
<small>Stan na 22 czerwca 2021, na podstawie<ref name="gm">{{cytuj stronę| url = https://basketball.realgm.com/player/Kyle-Hines/Summary/1712| tytuł = Profil na realgm.com| data dostępu = 2018-04-10 | opublikowany = realgm.com| język = en}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url = http://www.euroleague.net/competition/players/showplayer?pcode=002812&seasoncode=E2017#!biography| tytuł = Profil na euroleague.net | data dostępu = 2018-04-10 | opublikowany = euroleague.net | język = en}}</ref>, o ile nie zaznaczono inaczej.</small>
; NCAA
* Zawodnik roku konferencji Southern (SoCon – 2007)<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.sports-reference.com/cbb/awards/southern-poy.html | tytuł = Southern Conference Player of the Year Winner | data dostępu = 2023-01-30| opublikowany = sports-reference.com | język = en}}</ref>
* Najlepszy pierwszoroczny zawodnik SoCon (2005)
* Wybrany do:
** I składu:
*** All-SoCon (2006–2008)
*** turnieju  SoCon (2005, 2006, 2008)
*** najlepszych pierwszorocznych zawodników SoCon (2005)
** II składu turnieju SoCon (2007)
** III składu All-SoCon (2005)
* Klub UNC Greensboro Spartans zastrzegł  należący do niego numer 42

; Drużynowe
* Mistrz:
** [[Euroliga|Euroligi]] (2012, 2013, 2016, 2019<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.euroleague.net/main/results/showgame?gamecode=260&seasoncode=E2018#!report | tytuł = CSKA Moscow is the 2019 EuroLeague champion | data dostępu = 2019-05-19 | opublikowany = euroleague.net | język = en}}</ref>)
** [[VTB United League|VTB]] (2014–2019)
** [[Bundesliga niemiecka w koszykówce mężczyzn|Niemiec]] (2011)
** [[A1 Ethniki|Grecji]] (2012)
* Wicemistrz:
** Grecji (2013)
** [[Lega Basket A|Włoch]] (2021)
* Brąz Euroligi (2015, 2017)
* Zdobywca:
** pucharu:
*** [[Puchar Włoch w koszykówce mężczyzn|Włoch]] (2021)
*** [[Puchar Niemiec w koszykówce mężczyzn|Niemiec]] (2011)
*** II ligi Włoskiej (2009, 2010)
** superpucharu:
*** [[Superpuchar Włoch w koszykówce mężczyzn|Włoch]] (2020)
*** [[Puchar Mistrzów BBL|Niemiec]] (2010)
* Finalista [[Puchar Grecji w koszykówce mężczyzn|pucharu Grecji]] (2012, 2013)

; Indywidualne
* [[Most valuable player|MVP]]:
** [[MVP finałów niemieckiej Bundesligi koszykarskiej|finałów ligi niemieckiej]] (2011)
** meczu gwiazd ligi niemieckiej (2011)
** pucharu II ligi włoskiej (2009)
** 2. spotkania [[play-off]] Euroligi (2015/2016)
* Obrońca roku:
** [[Euroleague Best Defender|Euroligi]] (2016, 2018)
** [[VTB United League#Obrońcy roku|VTB]] (2016)
* Zaliczony do składu dekady Euroligi 2010–2020 (2020)<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.euroleague.net/news/i/ag5q3p9y56dgwse9/2010-20-all-decade-team-kyle-hines | tytuł = 2010-20 All-Decade Team: Kyle Hines | data dostępu = 2021-06-22 | opublikowany = euroleague.net| język = en}}</ref>
* Uczestnik meczu gwiazd:
** VTB (2020)<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.vtb-league.com/en/news/all-star-coaches-select-starting-fives/ | tytuł = All-Star coaches select starting fives | data dostępu = 2020-02-17 | opublikowany = vtb-league.com | język = en}}</ref>
** ligi niemieckiej (2011)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.draftexpress.com/profile/Kyle-Hines-513/ Profil na draftexpress.com] {{lang|en}}
* [https://www.basketball-reference.com/euro/players/kyle-hines-1.html Statystyki na basketball-reference.com] {{lang|en}}
* [https://cskabasket.com/team/?player=3048&season=77&lang=en Profil na cskabasket.com] {{lang|en}}
* [http://basketball.eurobasket.com/player/Kyle_Hines/12775 Profil na eurobasket.com] {{lang|en}}
* [http://esake.gr/el/action/EsakeplayerView?idteam=00000002&idplayer=00000669&mode=1&idchampionship=00000001 Profil na esake.gr] {{lang|el}}

{{MVP finałów ligi niemieckiej}}
{{MVP meczu gwiazd ligi niemieckiej}}
{{Obrońca Roku Euroligi}}
{{Obrońca Roku VTB}}
{{Obrońca roku ligi włoskiej}}
{{Zawodnik Roku Konferencji Southern NCAA}}

{{SORTUJ:Hines, Kyle}}
[[Kategoria:Amerykańscy koszykarze]]
[[Kategoria:Koszykarze Brose Baskets]]
[[Kategoria:Koszykarze Olympiakosu BC]]
[[Kategoria:Koszykarze Olimpii Milano]]
[[Kategoria:Koszykarze Veroli Basket]]
[[Kategoria:Koszykarze CSKA Moskwa]]
[[Kategoria:Koszykarze UNC Greensboro Spartans]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Kyle Hines

Data i miejsce urodzenia: 2 września 1986 · Sicklerville

Szkoła średnia: Timber Creek (Erial, New Jersey)

College: UNC Greensboro (2004–2008)

Draft: 2008 · niewybrany

Lata: Kluby · Wyst.

Veroli Basket

Brose Bamberg

Olympiakos

CSKA Moskwa

od 2020: Olimpia Mediolan


text:
# Smaszew (kolonia)
Smaszew – kolonia w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Tuliszków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

title: Smaszew (kolonia)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Smaszew
 |rodzaj miejscowości    = kolonia
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat turecki|turecki]]
 |gmina                  = [[Tuliszków (gmina)|Tuliszków]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 63
 |kod pocztowy           = 62-740<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1181}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PTU
 |SIMC                   = 0298130
 |kod mapy               = Tuliszków (gmina)
 |współrzędne            = 51°59'19"N 18°17'09"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|92323|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Smaszew''' – [[kolonia (osada)|kolonia]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat turecki|powiecie tureckim]], w [[Tuliszków (gmina)|gminie Tuliszków]]<ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo konińskie|województwa konińskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Tuliszków}}

[[Kategoria:Tuliszków (gmina)]]

title: Smaszew

Województwo: wielkopolskie

Powiat: turecki

Gmina: Tuliszków

Tablice rejestracyjne: PTU


text:
# Helena Dunicz-Niwińska
Helena Dunicz-Niwińska (ur. 28 lipca 1915 w Wiedniu, zm. 12 czerwca 2018 w Krakowie) – polska skrzypaczka, tłumaczka literatury z zakresu historii muzyki poważnej oraz autorka wspomnień wojennych.

## Życiorys
Wychowywała się we Lwowie, gdzie mieszkała z rodzicami i braćmi do 1943. Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 10 lat we lwowskim konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego i kontynuowała z jednocześnie podjętymi w latach 1934–1939 studiami pedagogicznymi.
Po wybuchu II wojny światowej pozostała we Lwowie i tam też została aresztowana razem z matką w 1943. W październiku tego samego roku została deportowana do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W obozie jako skrzypaczka trafiła w skład kobiecej orkiestry obozowej. Razem z orkiestrą występowała zarówno podczas codziennych wydarzeń obozowych, jak i na specjalnych, wieczornych koncertach dla personelu SS, gdzie wykonywano utwory Edvarda Griega, Roberta Schumanna czy Wolfganga Amadeusa Mozarta. W orkiestrze obozowej Birkenau występowała do stycznia 1945, następnie została ewakuowana do innych obozów koncentracyjnych w Ravensbrück i Neustadt-Glewe, gdzie zastało ją wyzwolenie w 1945.
Po wyzwoleniu trafiła do Krakowa. Do 1975 pracowała jako zastępca kierownika redakcji wydawnictw dla szkolnictwa muzycznego w Polskim Wydawnictwie Muzycznym. Była autorką tłumaczeń literatury fachowej. W 2013 ukazała się nakładem Wydawnictwa Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu książka wspomnieniowa Drogi mojego życia: wspomnienia skrzypaczki z Birkenau, będąca zapisem wspomnień Heleny Dunicz-Niwińskiej spisanych przez Marię Szewczyk (Oświęcim, 2013. ISBN 978-83-7704-057-7).
W 2015 została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

## Tłumaczenia
- Antonio Stradivari: życie i dzieło (1644–1737) (autor W. Henry Hill, Arthur F. Hill, Alfred E. Hill; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1975)
- Dzieje gry skrzypcowej od początków do roku 1761 oraz jej związek ze skrzypcami i muzyką skrzypcową (autor: David D. Boyden; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1980; ISBN 83-224-0128-0)
- Vivaldi (autor: Michael Talbot; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1988; ISBN 83-224-0369-0)

## Transkrypcja
- Grające świerszcze: łatwe utwory polskich kompozytorów współczesnych w transkrypcji na skrzypce i fort. 1 (wybór, transkrypcja. i opracowanie partii skrzypiec Helena Dunicz-Niwińska; transkrypcja i realizacja partii fortepianowych Maria Dziewulska; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1985; ISBN 83-224-1690-3)

title: Helena Dunicz-Niwińska

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Helena Dunicz-Niwińska
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 28 lipca 1915
 |miejsce urodzenia     = [[Wiedeń]]
 |data śmierci          = 12 czerwca 2018
 |miejsce śmierci       = [[Kraków]]
 |instrument            = [[skrzypce]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[Skrzypce|skrzypaczka]], [[pedagog]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           = {{order|GA|S}}
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Helena Dunicz-Niwińska''' (ur. [[28 lipca]] [[1915]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[12 czerwca]] [[2018]] w [[Kraków|Krakowie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://pwm.com.pl/pl/aktualnosci/szczegoly/3459398,odeszla-helena-dunicz-niwinska.html | tytuł = ''Odeszła Helena Dunicz-Niwińska'' | opublikowany = pwm.com.pl | język = pl | data dostępu = 2018-06-13}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.radiomaryja.pl/informacje/zmarla-helena-dunicz-niwinska-byla-wiezniarka-niemieckich-obozow/ | tytuł = ''Zmarła Helena Dunicz-Niwińska, była więźniarka niemieckich obozów'' | opublikowany = radiomaryja.pl | język = pl | data dostępu = 2018-06-13}}</ref>) – polska [[Skrzypce|skrzypaczka]], tłumaczka literatury z zakresu historii [[Muzyka poważna|muzyki poważnej]] oraz autorka wspomnień wojennych.

== Życiorys ==
Wychowywała się we [[Lwów|Lwowie]], gdzie mieszkała z rodzicami i braćmi do 1943. Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 10 lat we lwowskim konserwatorium [[Galicyjskie Towarzystwo Muzyczne|Polskiego Towarzystwa Muzycznego]] i kontynuowała z jednocześnie podjętymi w latach 1934–1939 studiami [[Pedagogika|pedagogicznymi]].

Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] pozostała we Lwowie i tam też została aresztowana razem z matką w 1943. W październiku tego samego roku została deportowana do [[Obozy niemieckie 1933–1945|obozu koncentracyjnego]] [[Auschwitz-Birkenau]]. W obozie jako skrzypaczka trafiła w skład kobiecej orkiestry obozowej. Razem z orkiestrą występowała zarówno podczas codziennych wydarzeń obozowych, jak i na specjalnych, wieczornych koncertach dla personelu [[Schutzstaffel|SS]], gdzie wykonywano utwory [[Edvard Grieg|Edvarda Griega]], [[Robert Schumann|Roberta Schumanna]] czy [[Wolfgang Amadeus Mozart|Wolfganga Amadeusa Mozarta]]. W orkiestrze obozowej Birkenau występowała do stycznia 1945, następnie została ewakuowana do innych obozów koncentracyjnych w [[Ravensbrück (KL)|Ravensbrück]] i [[Neustadt-Glewe]], gdzie zastało ją wyzwolenie w 1945.

Po wyzwoleniu trafiła do [[Kraków|Krakowa]]. Do 1975 pracowała jako zastępca kierownika redakcji wydawnictw dla szkolnictwa muzycznego w [[Polskie Wydawnictwo Muzyczne|Polskim Wydawnictwie Muzycznym]]. Była autorką tłumaczeń literatury fachowej. W 2013 ukazała się nakładem Wydawnictwa [[Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu|Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu]] książka wspomnieniowa ''Drogi mojego życia: wspomnienia skrzypaczki z Birkenau'', będąca zapisem wspomnień Heleny Dunicz-Niwińskiej spisanych przez Marię Szewczyk (Oświęcim, 2013. {{ISBN|978-83-7704-057-7}}).

W 2015 została odznaczona [[Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”|Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]<ref>{{Cytuj stronę | tytuł = Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis | url = https://www.gov.pl/web/kultura/lista-laureatow-medalu-zasluzony-kulturze-gloria-artis | opublikowany = www.gov.pl |data dostępu = 2020-05-30}}</ref>.

== Tłumaczenia ==
* ''Antonio Stradivari: życie i dzieło (1644–1737)'' (autor W. Henry Hill, Arthur F. Hill, Alfred E. Hill; [[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]], Kraków, 1975)
* ''Dzieje gry skrzypcowej od początków do roku 1761 oraz jej związek ze skrzypcami i muzyką skrzypcową'' (autor: David D. Boyden; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1980; {{ISBN|83-224-0128-0}})
* ''Vivaldi'' (autor: Michael Talbot; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1988; {{ISBN|83-224-0369-0}})

== Transkrypcja ==
* ''Grające świerszcze: łatwe utwory polskich kompozytorów współczesnych w transkrypcji na skrzypce i fort. 1'' (wybór, transkrypcja. i opracowanie partii skrzypiec Helena Dunicz-Niwińska; transkrypcja i realizacja partii fortepianowych Maria Dziewulska; Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1985; {{ISBN|8322416903}})

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://pl.auschwitz.org/m/index.php?option=com_content&task=view&id=1639&Itemid=10 | tytuł = Biogram na str. Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu z okazji Sesji edukacyjnej. „Drogi mojego życia” – spotkanie z Heleną Dunicz Niwińską (opublikowano 30.04.2013) | opublikowany = pl.auschwitz.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20131017033353/http://pl.auschwitz.org/m/index.php?option=com_content&task=view&id=1639&Itemid=10 | zarchiwizowano = 2013-10-17}}
* {{Cytuj stronę | url = http://lastexpression.northwestern.edu/essays/Fackler2_POLISH.pdf | tytuł = Artykuł Guido Faclera – „Ta muzyka z piekła pochodzi...: Muzyka w Auschwitz” (stan na 01.10.2013) | opublikowany = lastexpression.northwestern.edu | archiwum = https://web.archive.org/web/20131021221740/http://lastexpression.northwestern.edu/essays/Fackler2_POLISH.pdf | zarchiwizowano = 2013-10-21}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dunin-Niwińska, Helena}}
[[Kategoria:Polscy skrzypkowie]]
[[Kategoria:Polscy stulatkowie]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1915]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]
[[Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]

title: Helena Dunicz-Niwińska

Data i miejsce urodzenia: 28 lipca 1915 · Wiedeń

Data i miejsce śmierci: 12 czerwca 2018 · Kraków

Instrumenty: skrzypce

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: skrzypaczka, pedagog


text:
# Bonifacja Rodríguez Castro
Bonifacja Rodriguez Castro (właśc. Bonifacia Rodríguez y Castro, ur. 6 czerwca 1837 w Salamance, zm. 8 sierpnia 1905 w Zamorze) – święta Kościoła katolickiego, założycielka Zgromadzenia Służebnic św. Józefa.

## Życiorys
Była najstarszym z sześciorga dzieci Juana Rodríguez i Marii Natalii Castro. Gdy skończyła szkołę podstawową, zaczęła uczyć się z rzemiosła. Po śmierci swojego ojca poszła do pracy, żeby utrzymać rodzinę. Jako utrzymanie swoje oraz rodziny prowadziła warsztat krawiecki. Charakteryzowała się pobożnością, a w życiu codziennym oraz pracy wzorowała się na świętej rodzinie, a zwłaszcza postaci św. Józefa.

### Życie duchowe i założenie zgormadzenia
W październiku 1870 r. do Salamanki przyjechał kataloński jezuita Francisco Javier Butinya i Hospital, który ewangelizował społeczność robotników. Bonifacja zainspirowana jego działalnością apostolską zwróciła się z prośbą, aby został jej kierownikiem duchownym.
10 stycznia 1874 r. założyła we własnym domu Zgromadzenie Służebnic św. Józefa, do którego przyłączyło się łącznie sześć kobiet, w tym także jej matka. Główną misją zgromadzenia była kontemplacja nad życiem Świętej Rodziny, a także praca, którą wraz z zakonnicami podejmowały świeckie kobiety. Dzięki temu były chronione przed zagrożeniami zewnątrz (np. wyzyskiem). Koncepcja zgromadzenia łączącego pracę osób duchownych i świeckich została podważona przez kościelnych hierarchów. Do tej decyzji przychyliły się także kilka innych sióstr, które pozbawiły s. Bonifację stanowiska. Z pomocą innych współsióstr oraz za aprobatą lokalnego biskupa otworzyła nowy dom w Zamorze, opuszczając 25 lipca 1883 r. rodzinną Salamankę. 1 lipca 1901 r. papież Leon XIII zaaprobował zgromadzenie Służebnic św. Józefa, ale z wykluczeniem domu w Zamorze. Został on jednak wcielony do zgromadzenia 23 stycznia 1907 r..
Siostra Bonifacja zmarła 8 sierpnia 1905 r. w wieku 68 lat w opinii świętości.

### Beatyfikacja
Została beatyfikowana przez Jana Pawła II 9 października 2003, a kanonizowana 23 października 2011 przez Benedykta XVI.

title: Bonifacja Rodríguez Castro

wikitext:
{{Święty infobox
 |rodzaj               = Święta
 |imię                 = Bonifacja
 |imię oryginalne      = Bonifacia Rodríguez y Castro
 |tytuły               = [[zakonnica]]
 |grafika              = Bonifaciarodriguez.jpg
 |podpis grafiki       =
 |data urodzenia       = [[6 czerwca]] [[1837]]
 |miejsce urodzenia    = [[Salamanka]]
 |data śmierci         = [[8 sierpnia]] [[1905]]
 |miejsce śmierci      = [[Zamora (Hiszpania)|Zamora]]
 |kościół              = [[Kościół katolicki]]
 |data beatyfikacji    = [[9 października]] [[2003]]
 |miejsce beatyfikacji = [[Rzym]]
 |beatyfikujący        = [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]]
 |data kanonizacji     = [[23 października]] [[2011]]
 |miejsce kanonizacji  = [[Rzym]]
 |kanonizujący         = [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]]
 |wspomnienie          =
 |atrybuty             =
 |patron               =
 |miejsce kultu        =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Bonifacja Rodriguez Castro''' (właśc. '''Bonifacia Rodríguez y Castro''', ur. [[6 czerwca]] [[1837]] w [[Salamanka|Salamance]], zm. [[8 sierpnia]] [[1905]] w [[Zamora (Hiszpania)|Zamorze]]) – [[Święty|święta]] [[Kościół łaciński|Kościoła katolickiego]], założycielka [[Zgromadzenie Służebnic św. Józefa|Zgromadzenia Służebnic św. Józefa]].

== Życiorys ==
Była najstarszym z sześciorga dzieci Juana Rodríguez i Marii Natalii Castro<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Fundacja Opoka |tytuł = Bł. Bonifacja Rodríguez Castro |data = 2004-04-29 |data dostępu = 2022-08-01 |opublikowany = Fundacja Opoka |url = https://opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/swieci/b_bonifacja_rodriguez_castro}}</ref>. Gdy skończyła szkołę podstawową, zaczęła uczyć się z rzemiosła. Po śmierci swojego ojca poszła do pracy, żeby utrzymać rodzinę<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = .:ILG:. - Czytelnia: 8 sierpnia - św. Bonifacja Rodríguez Castro |data dostępu = 2022-08-01 |opublikowany = www.brewiarz.katolik.pl |url = https://www.brewiarz.katolik.pl/czytelnia/swieci/08-08b.php3}}</ref>. Jako utrzymanie swoje oraz rodziny prowadziła warsztat krawiecki. Charakteryzowała się pobożnością, a w życiu codziennym oraz pracy wzorowała się na [[Święta Rodzina|świętej rodzinie]], a zwłaszcza postaci [[Józef z Nazaretu|św. Józefa]].

=== Życie duchowe i założenie zgormadzenia ===
W październiku 1870 r. do Salamanki przyjechał kataloński jezuita [[Francesc Xavier Butinya Hospital|Francisco Javier Butinya i Hospital]], który ewangelizował społeczność robotników<ref name=":0" />. Bonifacja zainspirowana jego działalnością apostolską zwróciła się z prośbą, aby został jej kierownikiem duchownym<ref name=":0" />.

10 stycznia 1874 r. założyła we własnym domu Zgromadzenie Służebnic św. Józefa, do którego przyłączyło się łącznie sześć kobiet, w tym także jej matka<ref name=":1" />. Główną misją zgromadzenia była kontemplacja nad życiem Świętej Rodziny, a także praca, którą wraz z zakonnicami podejmowały świeckie kobiety. Dzięki temu były chronione przed zagrożeniami zewnątrz (np. wyzyskiem)<ref name=":0" />. Koncepcja zgromadzenia łączącego pracę osób duchownych i świeckich została podważona przez kościelnych hierarchów. Do tej decyzji przychyliły się także kilka innych sióstr, które pozbawiły s. Bonifację stanowiska<ref name=":1" />. Z pomocą innych współsióstr oraz za aprobatą lokalnego biskupa otworzyła nowy dom w Zamorze, opuszczając 25 lipca 1883 r. rodzinną Salamankę. 1 lipca 1901 r. papież [[Leon XIII]] zaaprobował zgromadzenie Służebnic św. Józefa, ale z wykluczeniem domu w Zamorze<ref name=":1" />. Został on jednak wcielony do zgromadzenia 23 stycznia 1907 r.<ref name=":0" />.

Siostra Bonifacja zmarła 8 sierpnia 1905 r. w wieku 68 lat w opinii świętości<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Instytut Gość Media |tytuł = Troje nowych świętych |data = 2011-10-23 |data dostępu = 2022-08-01 |opublikowany = www.gosc.pl |url = https://www.gosc.pl/doc/992080.Troje-nowych-swietych}}</ref>.

=== Beatyfikacja ===
Została [[beatyfikacja|beatyfikowana]] przez [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] 9 października 2003, a [[kanonizacja|kanonizowana]] 23 października 2011 przez [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]]<ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/swieci/b_bonifacja_rodriguez_castro.html www.opoka.org.pl]
* {{Cytuj stronę | url = http://niedziela.pl/wiad.php?p=201110&idw=121 | tytuł = Niedziela.pl | opublikowany = niedziela.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20120617200025/http://niedziela.pl/wiad.php?p=201110&idw=121 | zarchiwizowano = 2012-06-17}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rodriguez Castro, Bonifacja}}
[[Kategoria:Hiszpańskie zakonnice]]
[[Kategoria:Założyciele zakonów katolickich]]
[[Kategoria:Zmarli w 1905]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1837]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Salamance]]
[[Kategoria:Hiszpańscy święci katoliccy|Bonifacja Rodríguez Castro]]
[[Kategoria:Beatyfikowani przez Jana Pawła II|Bonifacja Rodríguez Castro]]
[[Kategoria:Kanonizowani przez Benedykta XVI|Bonifacja Rodríguez Castro]]

title: Święta · BonifacjaBonifacia Rodríguez y Castro

Data i miejsce urodzenia: 6 czerwca 1837 · Salamanka

Data i miejsce śmierci: 8 sierpnia 1905 · Zamora

Czczona przez: Kościół katolicki

Beatyfikacja: 9 października 2003 · Rzym · przez Jana Pawła II

Kanonizacja: 23 października 2011 · Rzym · przez Benedykta XVI