text:
# Blah Blah Blah (singel)
Blah Blah Blah – drugi z kolei singel amerykańskiej wokalistki Ke$hy promujący jej debiutancki album pt. Animal (2010). Nagrany we współpracy z electrohiphopową grupą 3OH!3, wydany został w pierwszym kwartale 2010 roku. Teledysk do piosenki został nakręcony 12 marca 2010.

## Pozycje na listach przebojów
| Notowanie (2010)                    | Najwyższa pozycja |
| ----------------------------------- | ----------------- |
| Australian Singles Chart            | 3                 |
| Belgian Tip Chart (Flandria)        | 2                 |
| Belgian Tip Chart (Region Waloński) | 13                |
| Canadian Hot 100                    | 3                 |
| Dutch Top 40                        | 32                |
| European Hot 100 Singles            | 36                |
| French Digital Singles Chart        | 35                |
| Irish Singles Chart                 | 18                |
| New Zealand Singles Chart           | 7                 |
| Swedish Singles Chart               | 39                |
| UK Singles Chart                    | 11                |
| US Billboard Hot 100                | 7                 |

title: Blah Blah Blah (singel)

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Blah Blah Blah
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Kesha (piosenkarka)|Kesha]]
 |album                     = [[Animal (album Keshy)|Animal]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 19 lutego 2010
 |nagrywany                 = 2009
 |gatunek                   = [[muzyka pop|electropop]], [[dance|dance-pop]]
 |długość                   = 2:52
 |wytwórnia                 = [[RCA Records]]
 |producent                 = Benny Blanco
 |format                    = [[singel CD]], [[digital download]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Tik Tok]]
 |następny singel           = [[Your Love Is My Drug]]
 |rok poprzedniego singla   = 2009
 |rok 1. wydania            = 2010
 |rok następnego singla     = 2010
}}
'''Blah Blah Blah''' – drugi z kolei singel amerykańskiej wokalistki [[Kesha (piosenkarka)|Ke$hy]] promujący jej debiutancki [[album (wydawnictwo muzyczne)|album]] pt. ''[[Animal (album Keshy)|Animal]]'' ([[2010 w muzyce|2010]]). Nagrany we współpracy z [[muzyka elektroniczna|electrohiphopową]] grupą [[3OH!3]], wydany został w pierwszym kwartale [[2010 w muzyce|2010]] roku. Teledysk do piosenki został nakręcony 12 marca 2010.

== Pozycje na listach przebojów ==
{| class="wikitable sortable"
!Notowanie (2010)
!Najwyższa pozycja
|-
|[[ARIA Charts|Australian Singles Chart]]
|align="center"|3
|-
|Belgian Tip Chart (Flandria)<ref>[https://www.ultratop.be/nl/showitem.asp?interpret=Ke%24ha+feat%2E+3OH%213&titel=Blah+Blah+Blah&cat=s "KE$HA FEAT. 3OH!3 − BLAH BLAH BLAH"]. ultratop.be. {{lang|nl}} [dostęp 2010-04-22]</ref>
|align="center"|2
|-
|Belgian Tip Chart (Region Waloński)<ref>[https://www.ultratop.be/fr/showitem.asp?interpret=Ke%24ha+feat%2E+3OH%213&titel=Blah+Blah+Blah&cat=s "KE$HA FEAT. 3OH!3 − BLAH BLAH BLAH"]. ultratop.be. {{lang|fr}} [dostęp 2010-04-22]</ref>
|align="center"|13
|-
|[[Billboard Canadian Hot 100|Canadian Hot 100]]
|align="center"|3
|-
|Dutch Top 40
|align="center"|32
|-
|European Hot 100 Singles<ref>[https://www.billboard.com/#/charts/european-hot-100?begin=31&order=position "European Hot 100 − Week of February 20, 2010"]. ''Nielsen SoundScan''. [[Billboard (tygodnik)|Billboard]]. 2010-02-20. {{lang|en}} [dostęp 2010-04-22]</ref>
|align="center"|36
|-
|French Digital Singles Chart
|align="center"|35
|-
|Irish Singles Chart
|align="center"|18
|-
|New Zealand Singles Chart
|align="center"|7
|-
|[[Sverigetopplistan|Swedish Singles Chart]]
|align="center"|39
|-
|UK Singles Chart
|align="center"|11
|-
|US [[Hot 100|''Billboard'' Hot 100]]
|align="center"|7
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://4.bp.blogspot.com/_fl90geOIQug/TDWQmWD_DEI/AAAAAAAAAHE/xg93vDIHCUc/s1600/kesha-blah-justcdcover.blogspot.com_.jpeg Okładka]
* [http://www.keshasparty.com/ Oficjalna strona internetowa Keshy] {{lang|en}}

{{Kesha}}

[[Kategoria:Single Keshy]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2010]]

title: Blah Blah Blah

Wydany: 19 lutego 2010

Gatunek: electropop, dance-pop

Wydawnictwo: RCA Records

Producent: Benny Blanco

Format: singel CD, digital download

„Tik Tok” · (2009): „Blah Blah Blah” · (2010) · „Your Love Is My Drug” · (2010)


text:
# Antoni Beaupré
Antoni Beaupré (ur. 1 maja 1860 albo 1 maja 1863 w Krzemieńcu, zm. 12 maja 1937, w Warszawie albo Krakowie) – polski dziennikarz.

## Życiorys
Jego rodzicami byli Józef Antoni Beaupré, lekarz, i Seweryna z Iwanowskich. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie i studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskał tytuł doktora.
Został dziennikarzem pism „Nowa Reforma”, „Czas” (redaktor naczelny 1899–1901, ponownie w redakcji od 1915, redaktor naczelny 1920–1937), „Głos Narodu” (redaktor prowadzący 1901–1914). Był organizatorem i pełnił funkcje prezesa Syndykatu Dziennikarzy w Krakowie od 1906, i został członkiem honorowym tego stowarzyszenia, był wiceprezesem zarządu Związku Dziennikarzy RP od 1931, wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Dziennikarskiej (FIJ), członkiem Międzynarodowego Trybunału Honorowego Dziennikarzy w Hadze.
6 marca 1903 został wybrany członkiem wydziału Klubu Prawników w Krakowie. Sprawował stanowiska prezesa klubu sportowego Wisła Kraków od 28 lipca 1911 do lipca 1912. Po wybuchu I wojny światowej został członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie. W 1918 działał w rozmowach pokojowych w Paryżu. W 1920 wyjechał na Powiśle i Warmię jako korespondent krakowskiego „Czasu”. W Olsztynie został przewodniczącym polskiego komitetu plebiscytowego na Warmii, Mazurach i Powiślu.
Związany ze środowiskiem krakowskich konserwatystów, od 1910 był członkiem Rady Naczelnej Stronnictwa Prawicy Narodowej, od 1933 do 1937 Zjednoczenia Zachowawczych Organizacji Politycznych. Od 1922 działał w Związku Obrony Kresów Zachodnich, później w Polskim Związku Zachodnim.
Jego żoną była Julia z Porębskich.
Zmarł 12 maja 1937 w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Warszawie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas 45).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (27 listopada 1929)[13][14]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1925)[15]
- Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia)
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (Węgry)
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Cywilnej (Bułgaria)
- Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (Francja)

wikiname: plwiki

title: Antoni Beaupré

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Antoni Beaupré
 |grafika                   = Antoni Beaupré.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 1 maja 1860 albo 1863
 |miejsce urodzenia         = [[Krzemieniec (miasto)|Krzemieniec]]
 |data śmierci              = 12 maja 1937
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]] albo [[Kraków]]
 |zawód                     = dziennikarz
 |narodowość                = polska
 |edukacja                  = [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie|Gimnazjum św. Anny w Krakowie]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Jagielloński]]
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KKO}} {{order|OOP|KO}} {{order|OKR|K}} {{order|HU-OZ|3CKK}} {{order|BOZC|3}} {{order|LH|O}}
 |commons                   =
}}
'''Antoni Beaupré''' (ur. [[1 maja]] [[1860]]<ref name="Czas1937" /><ref name="Księga" /><ref name="GazLw" /><ref name="DziejeK" /> albo 1 maja [[1863]]<ref name="EPWN" /> w [[Krzemieniec (miasto)|Krzemieńcu]], zm. [[12 maja]] [[1937]], w [[Warszawa|Warszawie]]<ref name="Czas1937" /><ref name="GazLw" /> albo [[Kraków|Krakowie]]<ref name="DziejeK" /><ref name="EPWN" />)<ref name="EPWN" /><ref name="Czas1937" /><ref name="Księga" /> – polski dziennikarz.

== Życiorys ==
Jego rodzicami byli [[Józef Antoni Beaupré]], lekarz, i Seweryna z Iwanowskich. Ukończył [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie|Gimnazjum św. Anny w Krakowie]]<ref name="DziejeK" /> i studia na [[Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydziale Prawa]] [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytetu Jagiellońskiego]]<ref name="kto32" />. Uzyskał tytuł doktora.

Został dziennikarzem pism „[[Nowa Reforma]]”, [[Czas (dziennik)|„Czas”]] (redaktor naczelny 1899–1901<ref name="MBC" />, ponownie w redakcji od 1915, redaktor naczelny 1920–1937), „[[Głos Narodu]]” (redaktor prowadzący 1901–1914). Był organizatorem i pełnił funkcje prezesa Syndykatu Dziennikarzy w [[Kraków|Krakowie]] od 1906, i został członkiem honorowym tego stowarzyszenia, był wiceprezesem zarządu Związku Dziennikarzy RP od 1931, wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Dziennikarskiej (FIJ), członkiem Międzynarodowego Trybunału Honorowego Dziennikarzy w Hadze.

6 marca 1903 został wybrany członkiem wydziału Klubu Prawników w Krakowie<ref name="Kronika" />. Sprawował stanowiska prezesa klubu sportowego [[Wisła Kraków (piłka nożna)|Wisła Kraków]] od 28 lipca 1911 do lipca 1912. Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] został członkiem [[Naczelny Komitet Narodowy|Naczelnego Komitetu Narodowego]] w Krakowie. W 1918 działał w rozmowach pokojowych w Paryżu. W 1920 wyjechał na [[Powiśle (region)|Powiśle]] i [[Warmia|Warmię]] jako korespondent krakowskiego „Czasu”. W [[Olsztyn]]ie został przewodniczącym polskiego [[Plebiscyt na Warmii, Mazurach i Powiślu|komitetu plebiscytowego na Warmii, Mazurach i Powiślu]]<ref name="NI" /><ref name="kto32" /><ref name="Wrzesiński" /><ref name="Leśnodorski" />.

Związany ze środowiskiem [[Konserwatyści krakowscy|krakowskich konserwatystów]], od 1910 był członkiem Rady Naczelnej [[Stronnictwo Prawicy Narodowej|Stronnictwa Prawicy Narodowej]], od 1933 do 1937 Zjednoczenia Zachowawczych Organizacji Politycznych. Od 1922 działał w [[Związek Obrony Kresów Zachodnich|Związku Obrony Kresów Zachodnich]], później w [[Polski Związek Zachodni|Polskim Związku Zachodnim]].

Jego żoną była Julia z Porębskich.

Zmarł 12 maja 1937 w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Warszawie{{fakt|data=2023-12}}. Spoczywa na [[cmentarz Rakowicki|cmentarzu Rakowickim w Krakowie]] (pas 45)<ref name="Grodziska" />.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Komandorski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (27 listopada 1929)<ref name="lex" /><ref name="GLw" />
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (30 kwietnia 1925)<ref name="MP" />
* Krzyż Komandorski [[Order Korony Rumunii|Orderu Korony Rumunii]] (Rumunia)
* Krzyż Komandorski [[Order Zasługi (Węgry)|Orderu Zasługi]] (Węgry)
* Krzyż Komandorski [[Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria)|Orderu Zasługi Cywilnej]] (Bułgaria)
* Krzyż Oficerski [[Legia Honorowa|Orderu Legii Honorowej]] (Francja)

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Czas1937">{{cytuj |tytuł = Dr Antoni Beaupré. Naczelny Redaktor „Czasu” |czasopismo = Czas |data = 1937-05-14|wolumin=nr 131 |s=1|url=http://mbc.malopolska.pl/dlibra/docmetadata?id=52545|data dostępu=2023-12-10}}</ref>
<ref name="DziejeK">{{cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20150923221209/http://www.dziejekrakowa.pl/biogramy/index.php?id=963|tytuł=Beaupré Antoni|opublikowany=dziejekrakowa.pl}}</ref>
<ref name="EPWN">{{encyklopedia PWN|id = 3875425|tytuł=Beaupré Antoni|data dostępu=2023-12-10}}</ref>
<ref name="GazLw">{{cytuj | tytuł = Zgon ś. p. red. Beaupre | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | s= 3 | data = 14 maja 1937 |wolumin=nr 106 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=40619|data dostępu=2023-12-10}}</ref>
<ref name="GLw">{{cytuj | tytuł = Część urzędowa | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | s= 4 | data = 8 grudnia 1929 |wolumin=nr 283 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=39823}}</ref>
<ref name="Grodziska">{{cytuj | autor = [[Karolina Grodziska|Karolina Grodziska–Ożóg]] | tytuł = Cmentarz Rakowicki w Krakowie | wydawca = [[Wydawnictwo Literackie]] | miejsce = Kraków | data = 1987 | s= 97 | isbn = 83-08-01428-3 | rozdział = Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939)}}</ref>
<ref name="Kronika">{{cytuj | tytuł = Kronika. Z klubu prawników | czasopismo = [[Nowa Reforma]] | s= 3 | data = 8 marca 1903 |wolumin=nr 55 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=200685}}</ref>
<ref name="Księga">{{cytuj |rozdział = Dr Antoni Beaupré |tytuł = Księga pamiątkowa na dziewięćdziesięciolecie dziennika „Czas”. Kraków 1848 - Warszawa 1938 |data = 1938 |miejsce = Warszawa |s = 30–31|url=https://pbc.gda.pl/dlibra/publication/23438/edition/19242?language=pl|data dostępu=2023-12-10}}</ref>
<ref name="kto32">{{cytuj | redaktor = Stanisław Łoza | tytuł = Czy wiesz kto to jest? | data = 1983 | miejsce = Warszawa | wydawca = Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa | s = 32 | url = https://polona.pl/item/czy-wiesz-kto-to-jest,NDQzNTA1Mw/41/}}</ref>
<ref name="Leśnodorski">{{cytuj |autor = [[Bogusław Leśnodorski]]  |tytuł = Powody przegranej |czasopismo = Komunikaty Mazursko-Warmińskie |data = 1962 |wolumin = nr 3 |s = 660–666}}</ref>
<ref name="lex">[http://scan.lex.pl/monitory/1929/707025.pdf?_ga=2.234947267.390181511.1645085416-457202984.1645085416#xd_co_f=OTY1NTA5OGItZWJmZS00Y2JjLTliYTktYjFmZjJjYzEwNzE2~ M.P. z 1929 r. nr 278, poz. 644]„za zasługi na polu pracy narodowej, zawodowej i obywatelskiej”.</ref>
<ref name="MBC">{{cytuj | url = http://mbc.malopolska.pl/publication/20747 | tytuł = Czas | opublikowany = mbc.malopolska.pl | data dostępu = 2019-02-01}}</ref>
<ref name="MP">[https://monitorpolski.gov.pl/M1925102043501.pdf M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 435] „za zasługi na polu pracy społecznej i narodowej”.</ref>
<ref name="NI">{{cytuj | tytuł = Nowy polski generalny komisarz plebiscytowy na Warmię i Mazury | czasopismo = [[Nowości Ilustrowane|Nowości Illustrowane]] | wolumin = nr 25 | s= 3 | data = 19 czerwca 1920 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/130548}}</ref>
<ref name="Wrzesiński">{{cytuj |autor = [[Wojciech Wrzesiński]] |tytuł = Polska – Prusy Wschodnie. Plebiscyty na Warmii i Mazurach oraz na Powiślu w 1920 roku |s = 350–351}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | redaktor= [[Stanisław Łoza]] | tytuł = Czy wiesz kto to jest? | wydawca = Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej | miejsce = Warszawa | data = 1938 | s= 54 | url = http://jbc.jelenia-gora.pl/dlibra/docmetadata?id=18466}}
* {{Cytuj | tytuł = Zgon ś. p. red. Beaupre | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | s= 3 | data = 14 maja 1937 |wolumin=nr 106 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=40619}}
* {{cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20150923221209/http://www.dziejekrakowa.pl/biogramy/index.php?id=963|tytuł=Beaupré Antoni|opublikowany=dziejekrakowa.pl}}
* {{encyklopedia PWN|id = 3875425|tytuł=Beaupré Antoni|data dostępu=2023-12-10}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Beaupr%C3%A9,_Antoni_(1863--1937)%22 Publikacje Antoniego Beaupré] w serwisie [https://Polona.pl Polona.pl]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Beaupré, Antoni}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów)]]
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Naczelnego Komitetu Narodowego (sekcja zachodnia)]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiego Związku Zachodniego]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Obrony Kresów Zachodnich]]
[[Kategoria:Dziennikarze II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krzemieńcu]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry)]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Cywilnej]]
[[Kategoria:Polscy działacze piłkarscy]]
[[Kategoria:Polscy działacze plebiscytowi na Warmii, Mazurach i Powiślu]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi]]
[[Kategoria:Prezesi Wisły Kraków]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIX wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1937]]

title: Antoni Beaupré

Data i miejsce urodzenia: 1 maja 1860 albo 1863 · Krzemieniec

Data i miejsce śmierci: 12 maja 1937 · Warszawa albo Kraków

Zawód, zajęcie: dziennikarz

Narodowość: polska

Edukacja: Gimnazjum św. Anny w Krakowie

Alma Mater: Uniwersytet Jagielloński


text:
# NGC 501
NGC 501 (również PGC 5082) – galaktyka eliptyczna (E0), znajdująca się w gwiazdozbiorze Ryb. Odkrył ją 28 października 1856 roku R.J. Mitchell – asystent Williama Parsonsa.

title: NGC 501

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|01|23|22|4|+33|26|01|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 501
 |      zdjęcie = NGC499 - NGC501 - SDSS DR14.png
 |         opis = NGC 501 (w lewym dolnym rogu) oraz [[NGC 499]] ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = R.J. Mitchell
 |        dzień = 28 października
 |          rok = 1856
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Ryb|Ryby]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E0)
 | rektascensja = {{RA|01|23|22,4}}
 |   deklinacja = {{DEC|+33|26|01}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,016561{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 14,5
 |     rozm_kąt = 0,5' × 0,5'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = PGC 5082, ZWG 502.62, NPM1G +33.0044
 |      commons = Category:NGC 501
}}
'''NGC 501''' (również '''PGC 5082''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E0), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Ryb|gwiazdozbiorze Ryb]]. Odkrył ją 28 października 1856 roku R.J. Mitchell – asystent [[William Parsons|Williama Parsonsa]]{{r|cseligman}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=cseligman>{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc5.htm#501 | tytuł = NGC 501 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | praca = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2014-10-05}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 501}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 501}}
* {{simbad|NGC 501}}
* {{NED|NGC 501}}

{{SORTUJ:NGC 0501}}
[[Kategoria:Obiekty NGC|0501]]
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Ryb]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1856]]

title: NGC 501

Odkrywca: R.J. Mitchell

Data odkrycia: 28 października 1856

Gwiazdozbiór: Ryby

Typ: eliptyczna (E0)


text:
# Andrzej Pieczyński
Andrzej Pieczyński (ur. 17 grudnia 1956 w Pobiedziskach) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser teatralny, pedagog.

## Życiorys
Urodził się 17 grudnia 1956 w Pobiedziskach. W latach 1975–1977 studiował kulturoznawstwo w Poznaniu, ale studiów nie ukończył. Następnie uczył się w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (1977–1978). 16 maja 1979 zadebiutował na deskach Teatru Narodowego w Warszawie w Trenach Jana Kochanowskiego w reż. Adama Hanuszkiewicza. W 1982 zdał w Warszawie egzamin eksternistyczny dla aktorów dramatu.
W 1999 zadebiutował jako dramaturg sztuką „Sierota” (publikacja: Dialog 10/1999).

## Teatr
Aktor
- 1978–1983: Teatr Narodowy w Warszawie[1]
- 1983–1993: Teatr Muzyczny w Gdyni[1]
- 1989–1992: Theater am Ufer[1]
- 1994–1995: Teatr Miejski w Gdyni[1]

Wykładowca
- Die Etage-Schule fur die Darstellenden Kunste w Berlinie (zajęcia z reżyserii i aktorstwa)[1]
- Studium Wokalno-Aktorskie przy Teatrze Muzycznym w Gdyni[1]

## Filmografia
- 1976: Zdjęcia próbne – Paweł Burski
- 1978: Zielona miłość – Bursztyn
- 1978: P.S. – Peter Seidel
- 1978: Nauka latania – Józef Biel, mistrz świata w skokach narciarskich
- 1979: Dni zemsty (spektakl telewizyjny) – Perrish
- 1980: Proces (spektakl telewizyjny) – student
- 1980: Kontrakt – tancerz
- 1980: Alle meine Mädchen – Ralf Päschke
- 1981: Don Carlos (spektakl telewizyjny) – Don Carlos
- 1982: Wielki Szu – taksówkarz Jurek
- 1982: Noc poślubna w biały dzień – mały student
- 1983: Tajemnica starego ogrodu – doktor Otrębus
- 1983: Psychoterapia – Tomek
- 1983: Der aufenthalt – porucznik straży więziennej
- 1983: Délibábok Országa – Babczyński
- 1984: Jeździec na siwym koniu – Hiners
- 1985: Mordujemy Vivaldiego (spektakl telewizyjny) – Ben
- 1985: Mokry szmal – mały, człowiek Tokarskiego
- 1986: Prywatne śledztwo – morderca
- 1986: Pierścień i róża – poseł króla Padella
- 1986: Kino objazdowe – kinooperator Miecio Król
- 1987: Opowieść Harleya – Zdzisiek
- 1987: Kindheit – Johann
- 1988: Według przyjaciela (etiuda szkolna) – Judasz
- 1990: Życie za życie. Maksymilian Kolbe – Marian, były więzień Auschwitz
- 1992: Jaskinia filozofów (spektakl telewizyjny) – Platon
- 1993: Tak daleko, tak blisko – Czomsky
- 1994: Radio romans – ćpun King (odc. 10, 12, 14, 22, 25)
- 1995: Racja głodowa (spektakl telewizyjny) – Grab
- 1996: Wezwanie – oficer milicji
- 1996: Opowieści weekendowe – mężczyzna ze Śląska (odc. pt. Damski interes)
- 1997: Sława i chwała – Władek, furman majątku Targowskich, dowódca oddziału AK (odc. 6)
- 1997: Legenda o świętym Wojciechu (spektakl telewizyjny) – Radzym
- 1997: Kapitan – McKinley
- 1999: Złotopolscy – szuler (odc. 150)
- 1999: W sierpniu 44-go – chłop
- 1999: Trzy szalone zera – Rychu
- 1999: Ogniem i mieczem – Czeremis, sługa Horpyny
- 2000: Sukces – Andrzej Kramer
- 2000: Na dobre i na złe – Jan, mąż Grażyny (odc. 12)
- 2001: Quo vadis – chrześcijanin fossor
- 2002: Pianista – były więzień obozu koncentracyjnego
- 2002: Sfora – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza (odc. 1–5, 7–9)
- 2002: Kariera Nikosia Dyzmy – Stanisław, goryl Kilińskiego
- 2002: Bez litości – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza
- 2002: Astronom (etiuda szkolna) – naukowiec
- 2003: Tygrysy Europy – Wojtek, polski gwiazdor mieszkający w Paryżu
- 2003: Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem – Znosek
- 2004: Widmos (etiuda szkolna) – widmo
- 2004: Kryminalni – Euzebiusz „Zebi” Barański (odc. 13)
- 2004: Glina – Zbigniew Czeski (odc. 7)
- 2004: Gabrys (etiuda szkolna) – bezdomny
- 2005: Boża podszewka II – Łazurko (odc. 2–3)
- 2005: Auschwitz. The nazis & the Final solution – doktor Koso, uczestnik nadzorujący deportację żydów ze Słowacji (odc. 2)
- 2006: Plebania – psychiatra (odc. 752)
- 2006: Inka 1946 (spektakl telewizyjny) – mecenas
- 2006: Fałszerze – powrót Sfory – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza (odc. 5)
- 2006: Fala zbrodni – Cezary Madej (odc. 54)
- 2006–2007: Dwie strony medalu – księgowy mafii (odc. 5, 13, 43, 49)
- 2007: Ulotne (etiuda szkolna) – On
- 2007: Prawo miasta – taksówkarz (odc. 5)
- 2007: Katyń – żołnierz niemiecki
- 2007: Doktor Halina (spektakl telewizyjny) – cywil
- 2007: Daleko od noszy – kontroler Wigoń (odc. 128, 130)
- 2008–2009: Pierwsza miłość – mecenas Zbigniew Wasilewicz
- 2009: Synowie – Rajmund albo Wiesław Pociepa (odc. 17, 19, 25)
- 2009: Sprawiedliwi – żandarm Bruno (odc. 2, 6)
- 2009: Ostatnia akcja – jubiler
- 2010: Ludzie Chudego – Wacław Florczyk (odc. 11–12)
- 2012: Prawo Agaty – prokurator (odc. 19)
- 2012: Poczekalnia (etiuda szkolna) – informator
- 2012: Hotel 52 – Wojciech Rostkowski (odc. 76)
- 2012: Czas honoru – mężczyzna z psem (odc. 56)
- 2013: Menu (etiuda szkolna) – król kuchni
- 2014: Ojciec Mateusz – konserwator zabytków Krzysztof Góra (odc. 148)
- 2015: Disco polo – dyrektor więzienia
- 2017: Wojenne dziewczyny – SS-man zatrzymujący Marysię (odc. 13)
- 2018: Leśniczówka – kłusownik (odc. 1, 13–14, 22)
- 2018: Drogi wolności – Stanisław Polman (odc. 9)
- 2019: Pierwsza miłość – znachor Kazimierz Kalica
- 2019: Ojciec Mateusz – Andrzejek Grzelak, wuj „Pluskwy”
- 2020: Sto lat – Tadeusz
- 2020: Mistrz – franciszkanin
- 2021: Mecenas Porada – profesor Adamczyk
- 2024: Biała odwaga – dziadek

Źródło: Filmpolski.pl.

## Nagrody
- 1984 – nagroda artystyczna wojewody gdańskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za rolę Disc jockeya w Disco story
- 1984 – Toruń – OFTJA – nagroda publiczności za monodram Disco Story
- 1988 – nagroda wojewody gdańskiego za rolę Judasza w przedstawieniu Jesus Christ Superstar w Teatrze Muzycznym w Gdyni
- 1998 – nagroda indywidualna za rolę w spektaklu Zbiór bzdur... – gdyński Teatr Miejski na VII KTO w Warszawie
- 2001 – nagroda dla zespołu Teatru Miejskiego w Gdyni za przedstawienie Zabić was to mało oraz nagroda indywidualna dla autora tekstu i reżysera w VII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskich Sztuk Współczesnych w Warszawie
- 2001 – Nagroda Artystyczna Prezydenta Miasta Gdyni w dziedzinie teatru
- 2002 – nagroda teatralna marszałka województwa pomorskiego za najlepszą rolę męską jako Arturo Ui w Karierze Artura Ui Bertolta Brechta w reż. Wojciecha Adamczyka w Teatrze Miejskim w Gdyni

Źródło: Filmpolski.pl.

## Życie prywatne
Był mężem aktorki Małgorzaty Pieczyńskiej.

title: Andrzej Pieczyński

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Andrzej Pieczyński
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Andrzej Pieczyński 2014.jpg
 |opis grafiki              = Andrzej Pieczyński, Bydgoszcz 2014
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = 17 grudnia 1956
 |miejsce urodzenia         = [[Pobiedziska]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[aktor]], [[reżyser]], [[pedagog]]
 |współmałżonek             = [[Małgorzata Pieczyńska]] (rozwód)
 |lata aktywności           = od 1976
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Andrzej Pieczyński
 |wikicytaty                = Andrzej Pieczyński
 |www                       =
}}
'''Andrzej Pieczyński''' (ur. [[17 grudnia]] [[1956]] w [[Pobiedziska]]ch<ref name=fp>{{Filmpolski|osoba|113510|Andrzej Pieczyński}}</ref>) – [[Polacy|polski]] [[aktor]] [[teatr]]alny, [[film]]owy i [[Telewizja Polska|telewizyjny]], [[reżyser]] teatralny, [[pedagog]].

== Życiorys ==
Urodził się 17 grudnia 1956 w [[Pobiedziska]]ch. W latach 1975–1977 studiował kulturoznawstwo w Poznaniu, ale studiów nie ukończył. Następnie uczył się w [[Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie|Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej]] w [[Warszawa|Warszawie]] (1977–1978). 16 maja 1979 [[Debiut|zadebiutował]] na deskach [[Teatr Narodowy (Warszawa)|Teatru Narodowego]] w Warszawie w ''[[Treny|Trenach]]'' [[Jan Kochanowski|Jana Kochanowskiego]] w reż. [[Adam Hanuszkiewicz|Adama Hanuszkiewicza]]. W 1982 zdał w Warszawie egzamin eksternistyczny dla aktorów dramatu<ref name=fp />.

W 1999 zadebiutował jako dramaturg sztuką „[[Sierota (dramat)|Sierota]]” (publikacja: Dialog 10/1999)<ref name=fp />.

== Teatr ==
'''Aktor'''
* 1978–1983: [[Teatr Narodowy (Warszawa)|Teatr Narodowy w Warszawie]]<ref name=fp />
* 1983–1993: [[Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni|Teatr Muzyczny w Gdyni]]<ref name=fp />
* 1989–1992: [[Theater am Ufer]]<ref name=fp />
* 1994–1995: [[Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni|Teatr Miejski w Gdyni]]<ref name=fp />

'''Wykładowca'''
* [[Die Etage-Schule fur die Darstellenden Kunste]] w [[Berlin]]ie (zajęcia z reżyserii i aktorstwa)<ref name=fp />
* [[Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni|Studium Wokalno-Aktorskie przy Teatrze Muzycznym w Gdyni]]<ref name=fp />

== Filmografia ==
* 1976: ''[[Zdjęcia próbne]]'' – Paweł Burski
* 1978: ''[[Zielona miłość]]'' – Bursztyn
* 1978: ''[[P.S.]]'' – Peter Seidel
* 1978: ''[[Nauka latania]]'' – Józef Biel, mistrz świata w skokach narciarskich
* 1979: ''Dni zemsty'' (spektakl telewizyjny) – Perrish
* 1980: ''Proces'' (spektakl telewizyjny) – student
* 1980: ''[[Kontrakt (film)|Kontrakt]]'' – tancerz
* 1980: ''[[Alle meine Mädchen]]'' – Ralf Päschke
* 1981: ''Don Carlos'' (spektakl telewizyjny) – Don Carlos
* 1982: ''[[Wielki Szu]]'' – taksówkarz Jurek
* 1982: ''[[Noc poślubna w biały dzień]]'' – mały student
* 1983: ''[[Tajemnica starego ogrodu]]'' – doktor Otrębus
* 1983: ''[[Psychoterapia (film)|Psychoterapia]]'' – Tomek
* 1983: ''[[Der aufenthalt]]'' – porucznik straży więziennej
* 1983: ''[[Délibábok Országa]]'' – Babczyński
* 1984: ''[[Jeździec na siwym koniu]]'' – Hiners
* 1985: ''Mordujemy Vivaldiego'' (spektakl telewizyjny) – Ben
* 1985: ''[[Mokry szmal]]'' – mały, człowiek Tokarskiego
* 1986: ''[[Prywatne śledztwo]]'' – morderca
* 1986: ''[[Pierścień i róża (film)|Pierścień i róża]]'' – poseł króla Padella
* 1986: ''[[Kino objazdowe (film)|Kino objazdowe]]'' – kinooperator Miecio Król
* 1987: ''[[Opowieść Harleya]]'' – Zdzisiek
* 1987: ''[[Kindheit]]'' – Johann
* 1988: ''Według przyjaciela'' (etiuda szkolna) – Judasz
* 1990: ''[[Życie za życie. Maksymilian Kolbe]]'' – Marian, były więzień Auschwitz
* 1992: ''Jaskinia filozofów'' (spektakl telewizyjny) – Platon
* 1993: ''[[Tak daleko, tak blisko]]'' – Czomsky
* 1994: ''[[Radio romans]]'' – ćpun King (odc. 10, 12, 14, 22, 25)
* 1995: ''Racja głodowa'' (spektakl telewizyjny) – Grab
* 1996: ''[[Wezwanie (film 1996)|Wezwanie]]'' – oficer milicji
* 1996: ''[[Opowieści weekendowe]]'' – mężczyzna ze Śląska (odc. pt. Damski interes)
* 1997: ''[[Sława i chwała (serial telewizyjny)|Sława i chwała]]'' – Władek, furman majątku Targowskich, dowódca oddziału AK (odc. 6)
* 1997: ''Legenda o świętym Wojciechu'' (spektakl telewizyjny) – Radzym
* 1997: ''[[Kapitan (serial telewizyjny)|Kapitan]]'' – McKinley
* 1999: ''[[Złotopolscy]]'' – szuler (odc. 150)
* 1999: ''[[W sierpniu 44-go]]'' – chłop
* 1999: ''[[Trzy szalone zera]]'' – Rychu
* 1999: ''[[Ogniem i mieczem (film 1999)|Ogniem i mieczem]]'' – Czeremis, sługa Horpyny
* 2000: ''[[Sukces (serial telewizyjny 2000)|Sukces]]'' – Andrzej Kramer
* 2000: ''[[Na dobre i na złe]]'' – Jan, mąż Grażyny (odc. 12)
* 2001: ''[[Quo vadis (film 2001)|Quo vadis]]'' – chrześcijanin [[Fossorowie|fossor]]
* 2002: ''[[Pianista (film)|Pianista]]'' – były więzień obozu koncentracyjnego
* 2002: ''[[Sfora]]'' – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza (odc. 1–5, 7–9)
* 2002: ''[[Kariera Nikosia Dyzmy]]'' – Stanisław, goryl Kilińskiego
* 2002: ''[[Sfora: Bez litości|Bez litości]]'' – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza
* 2002: ''Astronom'' (etiuda szkolna) – naukowiec
* 2003: ''[[Tygrysy Europy]]'' – Wojtek, polski gwiazdor mieszkający w Paryżu
* 2003: ''[[Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem]]'' – Znosek
* 2004: ''Widmos'' (etiuda szkolna) – widmo
* 2004: ''[[Kryminalni]]'' – Euzebiusz „Zebi” Barański (odc. 13)
* 2004: ''[[Glina (serial telewizyjny)|Glina]]'' – Zbigniew Czeski (odc. 7)
* 2004: ''Gabrys'' (etiuda szkolna) – bezdomny
* 2005: ''[[Boża podszewka II]]'' – Łazurko (odc. 2–3)
* 2005: ''[[Auschwitz. The nazis & the Final solution]]'' – doktor Koso, uczestnik nadzorujący deportację żydów ze Słowacji (odc. 2)
* 2006: ''[[Plebania (serial telewizyjny)|Plebania]]'' – psychiatra (odc. 752)
* 2006: ''Inka 1946'' (spektakl telewizyjny) – mecenas
* 2006: ''[[Fałszerze – powrót Sfory]]'' – zawodowy morderca pracujący dla Starewicza (odc. 5)
* 2006: ''[[Fala zbrodni]]'' – Cezary Madej (odc. 54)
* 2006–2007: ''[[Dwie strony medalu]]'' – księgowy mafii (odc. 5, 13, 43, 49)
* 2007: ''Ulotne'' (etiuda szkolna) – On
* 2007: ''[[Prawo miasta]]'' – taksówkarz (odc. 5)
* 2007: ''[[Katyń (film)|Katyń]]'' – żołnierz niemiecki
* 2007: ''Doktor Halina'' (spektakl telewizyjny) – cywil
* 2007: ''[[Daleko od noszy]]'' – kontroler Wigoń (odc. 128, 130)
* 2008–2009: ''[[Pierwsza miłość (serial telewizyjny)|Pierwsza miłość]]'' – mecenas Zbigniew Wasilewicz
* 2009: ''[[Synowie]]'' – Rajmund albo Wiesław Pociepa (odc. 17, 19, 25)
* 2009: ''[[Sprawiedliwi (serial telewizyjny 2009)|Sprawiedliwi]]'' – żandarm Bruno (odc. 2, 6)
* 2009: ''[[Ostatnia akcja]]'' – jubiler
* 2010: ''[[Ludzie Chudego]]'' – Wacław Florczyk (odc. 11–12)
* 2012: ''[[Prawo Agaty]]'' – prokurator (odc. 19)
* 2012: ''Poczekalnia'' (etiuda szkolna) – informator
* 2012: ''[[Hotel 52]]'' – Wojciech Rostkowski (odc. 76)
* 2012: ''[[Czas honoru]]'' – mężczyzna z psem (odc. 56)
* 2013: ''Menu'' (etiuda szkolna) – król kuchni
* 2014: ''[[Ojciec Mateusz]]'' – konserwator zabytków Krzysztof Góra (odc. 148)
* 2015: ''[[Disco polo (film)|Disco polo]]'' – dyrektor więzienia
* 2017: ''[[Wojenne dziewczyny]]'' – SS-man zatrzymujący Marysię (odc. 13)
* 2018: ''[[Leśniczówka (serial telewizyjny)|Leśniczówka]] – kłusownik (odc. 1, 13–14, 22)''
* 2018: ''[[Drogi wolności]]'' – Stanisław Polman (odc. 9)
* 2019: ''[[Pierwsza miłość (serial telewizyjny)|Pierwsza miłość]]'' – znachor Kazimierz Kalica
* 2019: ''[[Ojciec Mateusz]]'' – Andrzejek Grzelak, wuj „Pluskwy”
* 2020: ''Sto lat'' – Tadeusz
* 2020: ''[[Mistrz (film 2020)|Mistrz]]'' – franciszkanin
* 2021: ''[[Mecenas Porada]]'' – profesor Adamczyk
* 2024: ''[[Biała odwaga]]'' – dziadek

Źródło: Filmpolski.pl<ref name=fp />.

== Nagrody ==
* 1984 – nagroda artystyczna wojewody gdańskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za rolę Disc jockeya w ''Disco story''
* 1984 – Toruń – OFTJA – nagroda publiczności za monodram ''Disco Story''
* 1988 – nagroda wojewody gdańskiego za rolę Judasza w przedstawieniu ''Jesus Christ Superstar'' w Teatrze Muzycznym w Gdyni
* 1998 – nagroda indywidualna za rolę w spektaklu ''Zbiór bzdur...'' – gdyński Teatr Miejski na VII KTO w Warszawie
* 2001 – nagroda dla zespołu Teatru Miejskiego w Gdyni za przedstawienie ''Zabić was to mało'' oraz nagroda indywidualna dla autora tekstu i reżysera w VII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskich Sztuk Współczesnych w Warszawie
* 2001 – Nagroda Artystyczna Prezydenta Miasta Gdyni w dziedzinie teatru
* 2002 – nagroda teatralna marszałka województwa pomorskiego za najlepszą rolę męską jako Arturo Ui w ''Karierze Artura Ui'' Bertolta Brechta w reż. Wojciecha Adamczyka w Teatrze Miejskim w Gdyni

Źródło: Filmpolski.pl<ref name=fp />.

== Życie prywatne ==
Był mężem aktorki [[Małgorzata Pieczyńska|Małgorzaty Pieczyńskiej]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0682116|Andrzej Pieczyński}}
* {{Filmweb|osoba|8882|Andrzej Pieczyński}}
* {{Filmpolski|osoba|113510|Andrzej Pieczyński}}
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 35577 |nazwa = Andrzej Pieczyński |data dostępu = 2021-04-09}}
* {{Fototeka|osoba zdjęcia|Pieczy%C5%84ski+Andrzej|Andrzej Pieczyński}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pieczyński, Andrzej}}
[[Kategoria:Polscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni]]
[[Kategoria:Ludzie kultury związani z Gdynią]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pobiedziskach]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1956]]

title: Andrzej Pieczyński

Data i miejsce urodzenia: 17 grudnia 1956 · Pobiedziska

Zawód: aktor, reżyser, pedagog

Współmałżonek: Małgorzata Pieczyńska (rozwód)


text:
# Msza ateusza
Msza ateusza (fr. La messe de l’athée) – opowiadanie Honoriusza Balzaka z 1836 roku z cyklu Komedia ludzka, wchodzące w skład Scen z życia prywatnego. Tekst ten został zadedykowany malarzowi Augustowi Bourgetowi.
Opowiadanie to na język polski przełożył Tadeusz Boy-Żeleński. Przekład ukazał się w 1926 r. w jednym tomie wraz z powieścią Pierwsze kroki. W publikowanych przez wydawnictwo Czytelnik przekładach Komedii ludzkiej tekst ten został zamieszczony w tomie VI, Warszawa 1958, s. 71–88.

## Treść
Horacy Bianchon, uznany lekarz, odkrywa ze zdumieniem, że jego dawny mentor, słynny chirurg Desplein, uczestniczy w mszach w kościele Saint Sulpice, chociaż zawsze deklarował się jako ateista. Bianchon podejmuje intensywne poszukiwania, lecz dopiero w siedem lat później, z ust samego Despleina, poznaje prawdę: wiele lat wcześniej, będąc jeszcze studentem, Desplein został wyciągnięty ze skrajnej nędzy przez sąsiada, wywodzącego się z Owernii nosiwodę Bourgeata. Ten ostatni, człowiek głębokiej wiary, zmarł jednak, zanim przyszły chirurg mógł odwdzięczyć mu się za ten czyn. Lekarz postanowił zatem cztery razy w roku uczestniczyć we mszy świętej za duszę swojego dobroczyńcy.

## Okoliczności powstania utworu i jego cechy
Msza ateusza należy do najrzadziej komentowanych utworów Komedii ludzkiej, również Balzak uważał ją za mniej znaczące dzieło. Podkreślał jedynie szybkość, z jaką zostało napisane: według wersji przedstawionej w liście do Eweliny Hańskiej wystarczyła mu na to jedna noc. Opowiadanie to należy do grupy dzieł wykorzystujących postacie historyczne (Desplein) po to, by umieścić je w sytuacji nieautentycznej, lecz prawdopodobnej i wpisującej się w aktualne rozważania moralne autora. W tym wypadku były to oczywiście refleksje na temat wiary i niewiary.

title: Msza ateusza

wikitext:
'''Msza ateusza''' ({{w języku|fr|La messe de l’athée}}) – opowiadanie [[Honoré de Balzac|Honoriusza Balzaka]] z 1836 roku z cyklu ''[[Komedia ludzka]]'', wchodzące w skład ''Scen z życia prywatnego''. Tekst ten został zadedykowany malarzowi [[Auguste Bourget|Augustowi Bourgetowi]].

Opowiadanie to na język polski przełożył [[Tadeusz Boy-Żeleński]]. Przekład ukazał się w 1926 r. w jednym tomie wraz z powieścią ''[[Pierwsze kroki]]''<ref>Zdigitalizowana wersja tego tomu jest dostępna w bibliotece cyfrowej Polona [https://polona.pl/item/pierwsze-kroki-msza-ateusza,MTc5NzQ3OTU/ tutaj].</ref>. W publikowanych przez wydawnictwo [[Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”|Czytelnik]] przekładach ''[[Komedia ludzka|Komedii ludzkiej]]'' tekst ten został zamieszczony w tomie VI, Warszawa 1958, s. 71–88.

== Treść ==
Horacy Bianchon, uznany lekarz, odkrywa ze zdumieniem, że jego dawny mentor, słynny chirurg Desplein, uczestniczy w mszach w [[Kościół św. Sulpicjusza w Paryżu|kościele Saint Sulpice]], chociaż zawsze deklarował się jako [[ateizm|ateista]]. Bianchon podejmuje intensywne poszukiwania, lecz dopiero w siedem lat później, z ust samego Despleina, poznaje prawdę: wiele lat wcześniej, będąc jeszcze studentem, Desplein został wyciągnięty ze skrajnej nędzy przez sąsiada, wywodzącego się z [[Owernia|Owernii]] nosiwodę Bourgeata. Ten ostatni, człowiek głębokiej wiary, zmarł jednak, zanim przyszły chirurg mógł odwdzięczyć mu się za ten czyn. Lekarz postanowił zatem cztery razy w roku uczestniczyć we mszy świętej za duszę swojego dobroczyńcy.

== Okoliczności powstania utworu i jego cechy ==
''Msza ateusza'' należy do najrzadziej komentowanych utworów ''Komedii ludzkiej'', również Balzak uważał ją za mniej znaczące dzieło. Podkreślał jedynie szybkość, z jaką zostało napisane: według wersji przedstawionej w liście do [[Ewelina Hańska|Eweliny Hańskiej]] wystarczyła mu na to jedna noc. Opowiadanie to należy do grupy dzieł wykorzystujących postacie historyczne (Desplein) po to, by umieścić je w sytuacji nieautentycznej, lecz prawdopodobnej i wpisującej się w aktualne rozważania moralne autora. W tym wypadku były to oczywiście refleksje na temat wiary i niewiary.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę |url = http://www.v1.paris.fr/commun/v2asp/musees/balzac/furne/notices/messe_de_lathee.htm |tytuł = La messe de l’athee |autor = Anne Geisler |praca = Balzac. La Comédie humaine. Edition critique en ligne. |język = fr |data dostępu = 2011-04-03 |archiwum = https://web.archive.org/web/20120328220542/http://www.v1.paris.fr/commun/v2asp/musees/balzac/furne/notices/messe_de_lathee.htm |zarchiwizowano = 2012-03-28 }}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/balzac-komedia-ludzka-msza-ateusza/ Utwór] w tłumaczeniu [[Tadeusz Boy-Żeleński|Tadeusza Boya-Żeleńskiego]] w serwisie [[Fundacja Nowoczesna Polska|Wolne Lektury]].

{{Komedia ludzka}}

[[Kategoria:Opowiadania Honoré de Balzaca]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1836]]


text:
# Parafia Matki Bożej Fatimskiej w Kyzyłordzie
Parafia Matki Bożej Fatimskiej w Kyzyłordzie – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie i administracyjnie należąca do diecezji Świętej Trójcy w Ałmaty. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na marzec 2024 proboszczem parafii był ks. José María Esposito.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Matki Bożej Fatimskiej
w Kyzyłordzie
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Kazachstan
 |siedziba                = [[Kyzyłorda]]
 |adres                   = ul. Kulyash Baiseitova 33, Kyzyłorda
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja Ałmaty|Ałmaty]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Kyzyłordzie]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. José María Esposito
 |wezwanie                = Matki Bożej Fatimskiej
 |dzień wspomnienia       = święto Matki Bożej Fatimskiej
13 maja
 |kod mapy                =
 |współrzędne             =
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Matki Bożej Fatimskiej w [[Kyzyłorda|Kyzyłordzie]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], terytorialnie i administracyjnie należąca do [[Diecezja Ałmaty|diecezji Świętej Trójcy w Ałmaty]]. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na marzec 2024 proboszczem parafii był ks. José María Esposito<ref name=parafia>{{Cytuj stronę | url = https://catholic-kazakhstan.org/prihod-fatimskoj-devy-marii/ | tytuł = PARAFIA MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ w Kyzyłordzie | data dostępu = 2024-03-29 | opublikowany = catholic-kazakhstan.org | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kyzyłorda}}
[[Kategoria:Parafie diecezji ałmackiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej]]
[[Kategoria:Kyzyłorda]]

title: Parafia · pw. Matki Bożej Fatimskiej · w Kyzyłordzie

Państwo: Kazachstan

Siedziba: Kyzyłorda

Adres: ul. Kulyash Baiseitova 33, Kyzyłorda

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Diecezja: Ałmaty

Proboszcz: ks. José María Esposito

Wezwanie: Matki Bożej Fatimskiej

Wspomnienie liturgiczne: święto Matki Bożej Fatimskiej · 13 maja


text:
# El baño de la reina, Valsaín (obraz Joaquína Sorolli)
El baño de la reina, Valsaín – obraz hiszpańskiego malarza namalowany techniką olejną na płótnie o wymiarach 106 x 82,5 cm. Utworzony w 1907 w miejscu Valsaín w prowincji Segowia. Podczas lata 1907 malarz przeprowadził się wraz ze swoją rodziną do La Granja de San Ildefonso w związku z zadaniem sporządzenia portretu Alfonsa XIII w stroju husarskim (Retrato de Alfonso XIII con uniforme de húsares). Dzieło jest częścią kolekcji Muzeum Sorolla w Madrycie.
Obraz przedstawia pejzaż Valsaín, dokładniej el Vado de la Reina, gdzie też został namalowany. Ukazuje rząd drzew, których refleksy odbijają się w potoku. W 1908 obraz był wystawiany w Londynie, pod tytułem El Bao de la Reina (Granja), później wystawiany był na wystawie Hispanic Society of America w Nowym Jorku(1909) pod nazwą Bao de la Reina, następnie w Art Institute of Chicago i City Art Museum de San Luis jako Pinares de la Granja (1911).

wikitext:
{{Dzieło sztuki infobox
 |tytuł            = El baño de la reina, Valsaín
 |tytuł oryginalny =
 |zdjęcie          = Museo Sorolla - 00800 - El baño de la reina, Valsaín.jpg
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |autor            = [[Joaquín Sorolla y Bastida]]
 |rodzaj           =
 |data powstania   = [[1894 w malarstwie|1894]]
 |medium           = [[Malarstwo olejne]]
 |wymiary          = 106 × 82,5 cm
 |miejscowość      = [[Madryt]]
 |lokalizacja      = [[Museo Sorolla]]
 |commons          =
}}
'''El baño de la reina, Valsaín''' – obraz hiszpańskiego malarza namalowany techniką olejną na płótnie o wymiarach 106 x 82,5 cm. Utworzony w 1907 w miejscu Valsaín w prowincji [[Segowia (prowincja)|Segowia]]. Podczas lata 1907 malarz przeprowadził się wraz ze swoją rodziną do La Granja de San Ildefonso w związku z zadaniem sporządzenia portretu Alfonsa XIII w stroju husarskim (''Retrato de Alfonso XIII con uniforme de húsares''). Dzieło jest częścią kolekcji [[Muzeum Sorolla]] w [[Madryt|Madrycie]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Red Digital de Colecciones de Museos de España - Museos |data dostępu = 2018-11-30 |opublikowany = ceres.mcu.es |url = http://ceres.mcu.es/pages/Main?idt=5692&inventary=00800&table=FMUS&museum=MSM |język = es}}</ref>.

Obraz przedstawia pejzaż Valsaín, dokładniej el Vado de la Reina, gdzie też został namalowany. Ukazuje rząd drzew, których refleksy odbijają się w potoku. W 1908 obraz był wystawiany w Londynie, pod tytułem ''El Bao de la Reina (Granja)'', później wystawiany był na wystawie [[Hispanic Society of America]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]](1909) pod nazwą ''Bao de la Reina'', następnie w Art Institute of Chicago i City Art Museum de San Luis jako ''Pinares de la Granja'' (1911)<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Obrazy Joaquína Sorolli]]

title: El baño de la reina, Valsaín

Autor: Joaquín Sorolla y Bastida

Medium: Malarstwo olejne

Miejscowość: Madryt

Lokalizacja: Museo Sorolla


text:
# Kepler-62
Kepler-62 – układ planetarny składający się z pięciu znanych planet odkryty w 2013 przez Kosmiczny Teleskop Keplera; gwiazdę centralną układu stanowi pomarańczowy karzeł. Układ położony jest w gwiazdozbiorze Lutni i oddalony jest o 1200 lat świetlnych od Ziemi.
Dwie z planet układu należą do typu superziemi i znajdują się w ekosferze. Jedna z tych planet, Kepler-62f jest o jedynie 40% większa od Ziemi i w momencie jej odkrycia była to najbliższa rozmiarem Ziemi planeta pozasłoneczna znajdująca się w ekosferze jej gwiazdy.

## Nazwa i odkrycie
Układ planetarny został odkryty w ramach misji Kepler, skąd pochodzi jego nazwa, numer „62” oznacza, że jest to sześćdziesiąty drugi obiekt tego typu skatalogowany w ramach tej misji. Planety układu zostały odkryte metodą tranzytową.

## Charakterystyka

### Gwiazda
Gwiazda centralna układu, skatalogowana wcześniej jako 2MASS J18525105+4520595, jest mniejsza i chłodniejsza od Słońca. Gwiazda należy do typu pomarańczowych karłów (typ widmowy K2V). Jej promień wynosi około 62% R☉, a jej masa około 69% M☉. Jej jasność stanowi zaledwie jedną piątą jasności Słońca, a temperatura powierzchni wynosi około 4925 ± 70 K. Wiek gwiazdy wynosi siedem miliardów lat, czyli jest ona sporo starsza od Słońca, położona jest w gwiazdozbiorze Lutni i odległa o około 1200 lat świetlnych od Ziemi.

### Układ planetarny
Układ planetarny składa się z pięciu planet, z czego dwie znajdują się w ekosferze, co oznacza, że na ich powierzchni mogą panować odpowiednie warunki do powstania życia podobnego do życia istniejącego na Ziemi. Planeta Kepler-62f jest o 40% większa od Ziemi, co czyni ją, w momencie ogłoszenia jej odkrycia, najbardziej zbliżoną rozmiarem do Ziemi planetą znajdującą się w ekosferze jej gwiazdy. Kepler-62f jest także najprawdopodobniej planetą skalistą. Inna planeta, Kepler-62e, jest o około 60% większa od Ziemi i orbituje wokół swej gwiazdy na wewnętrznej granicy ekosfery. Zakładając, że na tych planetach istnieje atmosfera podobna do ziemskiej, to temperatura ich powierzchni wynosiłaby około 30 °C (62e) i -28 °C (62f). Wnioskując z ich rozmiaru, są to najprawdopodobniej planety oceaniczne
Średnice wszystkich planet, począwszy od najbliższej słońca do najdalszej, wynoszą odpowiednio 1,31, 0,54, 1,95, 1,61 i 1,41 promienia Ziemi. Masy planet nie zostały dokładnie określone i podane są w przybliżeniu ich maksymalne teoretycznie wyliczone wartości.

title: Kepler-62

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|18|52|51|06019|+45|20|59|507}}
{{Gwiazda infobox
 |nazwa                       = Kepler-62
 |oznaczenie Bayera           =
 |grafika                     = Kepler-62f with 62e as Morning Star.jpg
 |opis grafiki                = Kepler-62f na tle swojej gwiazdy – wizja artystyczna ([[NASA]])
 |epoka                       =
 |gwiazdozbiór                = Lutni
 |rektascensja                = {{RA|18|52|51,06}}
 |deklinacja                  = {{DEC|+45|20|59,507}}
 |paralaksa                   =
 |odległość                   = 1200 [[Rok świetlny|ly]]
 |pasmo                       =
 |wielkość obserwowana        =
 |strumień promieniowania     =
 |rozmiar kątowy              =
 |ruch własny RA              =
 |ruch własny DEC             =
 |prędkość radialna           =
 |rodzaj gwiazdy              = pomarańczowy karzeł
 |typ widmowy                 = K2V
 |masa                        = 0,69 ± 0,02 {{Masa Słońca}}
 |promień                     = 0,64 ± 0,02 {{Promień Słońca}}
 |pole powierzchni            =
 |objętość                    =
 |gęstość                     =
 |metaliczność                = -0,37 ± 0,04
 |wielkość absolutna          =
 |jasność                     =
 |okres obrotu                =
 |prędkość obrotu             =
 |inklinacja                  =
 |spłaszczenie                =
 |przyspieszenie grawitacyjne =
 |prędkość ucieczki           =
 |wiek                        = 7 ± 4 mld lat
 |temperatura                 =
 |krąży wokół                 =
 |półoś wielka                =
 |okres orbitalny             =
 |mimośród                    =
 |prędkość ruchu              =
 |skład                       =
 |Flamsteed                   =
 |2MASS                       = J18525105+4520595
 |BD                          =
 |CD                          =
 |FK5                         =
 |GC                          =
 |GJ                          =
 |HD                          =
 |HIP                         =
 |HR                          =
 |SAO                         =
 |inne nazwy                  = KIC 9002278, KOI 701
 |mapa                        =
 |opis mapy                   =
 |alt mapy                    =
 |commons                     =
}}
'''Kepler-62''' – [[układ planetarny]] składający się z pięciu znanych [[planeta pozasłoneczna|planet]] odkryty w 2013 przez [[Kosmiczny Teleskop Keplera]]; gwiazdę centralną układu stanowi [[pomarańczowy karzeł]]. Układ położony jest w [[gwiazdozbiór Lutni|gwiazdozbiorze Lutni]] i oddalony jest o 1200 [[rok świetlny|lat świetlnych]] od Ziemi.

Dwie z planet układu należą do typu [[superziemia|superziemi]] i znajdują się w [[ekosfera|ekosferze]]. Jedna z tych planet, [[Kepler-62f]] jest o jedynie 40% większa od [[Ziemia|Ziemi]] i w momencie jej odkrycia była to najbliższa rozmiarem Ziemi planeta pozasłoneczna znajdująca się w ekosferze jej gwiazdy.

== Nazwa i odkrycie ==
Układ planetarny został odkryty w ramach misji Kepler, skąd pochodzi jego nazwa, numer „62” oznacza, że jest to sześćdziesiąty drugi obiekt tego typu skatalogowany w ramach tej misji{{r|kepler}}. Planety układu zostały odkryte [[Metody poszukiwania planet pozasłonecznych#Tranzyt|metodą tranzytową]]{{r|kepler}}.

== Charakterystyka ==
[[Plik:The diagram compares the planets of the inner solar system to Kepler-62.jpg|thumb|Orbity planet układu Kepler-62 w porównaniu do wewnętrznego Układu Słonecznego]]

=== Gwiazda ===
Gwiazda centralna układu, skatalogowana wcześniej jako 2MASS J18525105+4520595, jest mniejsza i chłodniejsza od [[Słońce|Słońca]]{{r|kepler}}. Gwiazda należy do typu pomarańczowych karłów ([[typ widmowy]] K2V){{r|science}}. Jej promień wynosi około 62% {{promień Słońca}}, a jej masa około 69% {{masa Słońca}}{{r|science}}. Jej jasność stanowi zaledwie jedną piątą jasności Słońca{{r|kepler}}, a temperatura powierzchni wynosi około 4925 ± 70 K{{r|science}}. Wiek gwiazdy wynosi siedem miliardów lat, czyli jest ona sporo starsza od Słońca, położona jest w gwiazdozbiorze Lutni i odległa o około 1200 lat świetlnych od Ziemi{{r|kepler}}.

=== Układ planetarny ===
Układ planetarny składa się z pięciu planet, z czego dwie znajdują się w ekosferze, co oznacza, że na ich powierzchni mogą panować odpowiednie warunki do powstania życia podobnego do życia istniejącego na Ziemi{{r|kepler}}. Planeta Kepler-62f jest o 40% większa od Ziemi, co czyni ją, w momencie ogłoszenia jej odkrycia, najbardziej zbliżoną rozmiarem do Ziemi planetą znajdującą się w ekosferze jej gwiazdy{{r|kepler}}. Kepler-62f jest także najprawdopodobniej [[planeta skalista|planetą skalistą]]. Inna planeta, [[Kepler-62e]], jest o około 60% większa od Ziemi i orbituje wokół swej gwiazdy na wewnętrznej granicy ekosfery{{r|kepler}}. Zakładając, że na tych planetach istnieje atmosfera podobna do [[atmosfera ziemska|ziemskiej]], to temperatura ich powierzchni wynosiłaby około 30 °C (62e) i -28 °C (62f){{r|nbc}}. Wnioskując z ich rozmiaru, są to najprawdopodobniej [[planeta oceaniczna|planety oceaniczne]]<ref>{{cytuj stronę|tytuł = Water worlds surface: Planets covered by global ocean with no land in sight| url = http://news.harvard.edu/gazette/story/2013/04/water-worlds-surface/|data=2013-04-18|opublikowany=[[Harvard Gazette]]|data dostępu=2013-10-24}}</ref>

Średnice wszystkich planet, począwszy od najbliższej słońca do najdalszej, wynoszą odpowiednio 1,31, 0,54, 1,95, 1,61 i 1,41 [[Promień równikowy|promienia Ziemi]]{{r|science}}. Masy planet nie zostały dokładnie określone i podane są w przybliżeniu ich maksymalne teoretycznie wyliczone wartości{{r|science}}.

{{Planetbox
| [[Kepler-62b|b]]
| 0,0283
| 5,714932 ± 0,000009
| 0,0553 ± 0,0005
| 89,2 ± 0,4
|-
| [[Kepler-62c|c]]
| 0,0125
| 12,4417 ± 0,00001
| 0,0929 ± 0,0009
| 89,7 ± 0,2
|-
| [[Kepler-62d|d]]
| 0,0440
| 18,16406 ± 0,00002
| 0,120 ± 0,001
| 89,7 ± 0,3
|-
| [[Kepler-62e|e]]
| 0,1132
| 122,3874 ± 0,0008
| 0,427 ± 0,004
| 89,98 ± 0,02
|-
| [[Kepler-62f|f]]
| 0,1101
| 267,291 ± 0.005
| 0,718 ± 0,007
| 89,90 ± 0,03
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=kepler>{{cytuj stronę | url = http://www.nasa.gov/home/hqnews/2013/apr/HQ_13-112_Kepler_62_finding.html| tytuł = NASA'S Kepler Discovers its Smallest 'Habitable Zone' Planets to Date| data dostępu = 2013-04-18 | autor = | opublikowany = nasa.gov| praca = | data = 2013-04-18| język = en}}</ref>
<ref name=science>{{cytuj stronę | url = http://www.sciencemag.org/content/early/2013/04/17/science.1234702| tytuł = Kepler-62: A Five-Planet System with Planets of 1.4 and 1.6 Earth Radii in the Habitable Zone| data dostępu = 2013-04-18 | autor = | opublikowany = sciencemag.org| praca = | data = 2013-04-18| język = en}}</ref>
<ref name=nbc>{{cytuj stronę | url = http://cosmiclog.nbcnews.com/_news/2013/04/18/17811465-kepler-mission-makes-big-splash-with-possibly-habitable-super-earths| tytuł = Kepler mission makes big splash with possibly habitable super-Earths| data dostępu = 2013-04-18 | autor = | opublikowany = nbcnews.comnbcnews.com| praca = | data = 2013-04-18| język = en}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę | url = http://wyborcza.pl/1,75476,13767023,Dwie_planety_1200_lat_swietlnych_od_nas__Tak_podobnych.html| tytuł = Dwie planety 1200 lat świetlnych od nas. Tak podobnych do Ziemi dotąd nie znaleziono. Jest tam życie?| data dostępu = 2013-04-18 | autor = | opublikowany = wyborcza.pl| praca = | data = 2013-04-18| język = pl}}

[[Kategoria:Kosmiczny Teleskop Keplera]]
[[Kategoria:Gwiazdy typu widmowego K]]
[[Kategoria:Układ Kepler-62| ]]

title: Kepler-62

Gwiazdozbiór: Lutni

Rodzaj gwiazdy: pomarańczowy karzeł

Wiek: 7 ± 4 mld lat


text:
# Nannizzia
Nannizzia Curr. – rodzaj grzybów należący do klasy Eurotiomycetes. Grzyby mikroskopijne.

## Charakterystyka
Monofiletyczny rodzaj, do którego należą grzyby glebowe będące dermatofitami i grzybami keratynofilnymi atakującymi paznokcie, włosy i skórę ludzi i zwierząt stałocieplnych. W 2024 roku Index Fungorum wymienia 16 gatunków tego rodzaju.
Rodzaj Nannizzia charakteryzuje się watowatymi lub proszkowatymi koloniami o barwie kremowobiałej, żółtej, pomarańczowej, brązowej lub czerwonawej. Rewers kolonii zwykle wykazuje jasnożółtą, pomarańczową lub czerwonobrązową pigmentację. Forma bezpłciowa (anamorfa) ma liczne, 1–8-przegrodowe, cienko- lub średnio-grubościenne i szorstkościenne makrokonidia, które są cylindryczne, cygarowate, elipsoidalne lub wrzecionowate. U dwóch gatunków (N. aenigmatica i N. lorica) sporulacji nie zaobserwowano. Mikrokonidia są bezprzegrodowe lub rzadko z jedną przegrodą, ułożone pojedynczo lub w małych skupiskach, siedzące lub krótkoogonkowe, maczugowate lub odwrotnie jajowate ze ściętą podstawą, zwykle liczne, ale skąpe u N. aenigmatica i N. praecox. Grzyby są heterotaliczne. Owocniki typu gymnotecjum.
Morfologicznie rodzaj Nannizzia różni się od Lophophyton, Microsporum i Paraphyton stosunkowo cienkościennymi makrokonidiami, a od Lophophyton maksymalnie 8-przegrodowymi w porównaniu do 11-przegrodowych makrokonidiów. Trichophyton różni się skąpymi, cienkościennymi i gładkościennymi makrokonidiami. Niektóre gatunki Arthroderma są podobne do Nannizzia, ale różnią się od nich kształtem, grubością ścianek i liczbą przegród. Epidermophyton można łatwo odróżnić po braku mikrokonidiów i gładkościennych makrokonidiów.

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Arthrodermataceae, Onygenales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Takson utworzyła w 1961 roku Phyllis Margaret Stockdale. Jego nazwą uczciła mykologa Arturo Nannizziego (1877–1961). Gatunkiem typowym jest Nannizzia incurvata Stockdale. Niektóre inne gatunki:
- Nannizzia cajetana Ajello 1961
- Nannizzia corniculata Takashio & De Vroey 1982
- Nannizzia polymorpha Dukik, S.A. Ahmed & de Hoog 2019

title: Nannizzia

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Nannizzia''
 |grafika              = PHIL 2871 lores.jpg
 |opis grafiki         = ''[[Nannizzia incurvata]]''
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[workowce]]
 |klasa                = ''[[Eurotiomycetes]]''
 |rząd                 = ''[[Onygenales]]''
 |rodzina              = ''[[Arthrodermataceae]]''
 |rodzaj               = ''Nannizzia''
 |nazwa łacińska       = Nannizzia
 |autor                = Curr.
 |cytat                = ''Sabouraudia'' 1: 45 (1961)
 |typ nomenklatoryczny = ''[[Nannizzia incurvata]]'' Stockdale 1961
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              =
}}
'''''Nannizzia''''' Curr. – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] grzybów należący do klasy ''[[Eurotiomycetes]]''<ref name="if" />. [[Grzyby mikroskopijne]].

== Charakterystyka ==
[[Monofiletyzm|Monofiletyczny]] rodzaj, do którego należą [[grzyby glebowe]] będące [[dermatofity|dermatofitami]] i grzybami keratynofilnymi atakującymi paznokcie, włosy i skórę ludzi i zwierząt stałocieplnych<ref name="mol" />. W 2024 roku ''Index Fungorum'' wymienia 16 gatunków tego rodzaju<ref name="if2" />.

Rodzaj ''Nannizzia'' charakteryzuje się watowatymi lub proszkowatymi [[kolonia (grzyby)|koloniami]] o barwie kremowobiałej, żółtej, pomarańczowej, brązowej lub czerwonawej. Rewers kolonii zwykle wykazuje jasnożółtą, pomarańczową lub czerwonobrązową pigmentację. Forma bezpłciowa ([[anamorfa]]) ma liczne, 1–8-[[septa|przegrodowe]], cienko- lub średnio-grubościenne i szorstkościenne [[makrokonidium|makrokonidia]], które są cylindryczne, cygarowate, elipsoidalne lub wrzecionowate. U dwóch gatunków (''N. aenigmatica'' i ''N. lorica'') sporulacji nie zaobserwowano. [[Mikrokonidium|Mikrokonidia]] są bezprzegrodowe lub rzadko z jedną przegrodą, ułożone pojedynczo lub w małych skupiskach, siedzące lub krótkoogonkowe, maczugowate lub odwrotnie jajowate ze ściętą podstawą, zwykle liczne, ale skąpe u ''N. aenigmatica'' i ''N. praecox''. Grzyby są [[heterotalizm|heterotaliczne]]. [[Askokarp|Owocniki]] typu [[gymnotecjum]]<ref name="mol" />.

Morfologicznie rodzaj ''Nannizzia'' różni się od ''[[Lophophyton]]'', ''[[Microsporum]]'' i ''[[Paraphyton]]'' stosunkowo cienkościennymi makrokonidiami, a od ''Lophophyton'' maksymalnie 8-przegrodowymi w porównaniu do 11-przegrodowych makrokonidiów. ''[[Trichophyton]]'' różni się skąpymi, cienkościennymi i gładkościennymi makrokonidiami. Niektóre gatunki ''[[Arthroderma]]'' są podobne do ''Nannizzia'', ale różnią się od nich kształtem, grubością ścianek i liczbą przegród. ''[[Epidermophyton]]'' można łatwo odróżnić po braku mikrokonidiów i gładkościennych makrokonidiów<ref name="mol" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Arthrodermataceae, Onygenales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi''<ref name="if" />.

[[Takson]] utworzyła w 1961 roku [[Phyllis Margaret Stockdale]]<ref name="bur" />. Jego nazwą uczciła mykologa [[Arturo Nannizzi]]ego (1877–1961)<ref name="bur" />. [[gatunek typowy|Gatunkiem typowym]] jest ''[[Nannizzia incurvata]]'' Stockdale<ref name="if" />. Niektóre inne gatunki<ref name="if2" />:
* ''[[Nannizzia cajetana]]'' Ajello 1961
* ''[[Nannizzia corniculata]]'' Takashio & De Vroey 1982
* ''[[Nannizzia polymorpha]]'' Dukik, S.A. Ahmed & de Hoog 2019

== Przypisy ==
<references>
<ref name="bur">{{cytuj |autor = Lotte Burkhardt |tytuł = Eine Enzyklopädie zu eponymischen Pflanzennamen [Encyclopedia of eponymic plant names] (in German) |miejsce = Berlin |wydawca = Botanic Garden and Botanical Museum, Freie Universität Berlin |doi = 10.3372/epolist2022 |data = 2022 |isbn = 978-3-946292-41-8}}</ref>
<ref name="if">{{Cytuj |url = https://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=3420 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2024-12-15}}</ref>
<ref name="if2">{{Cytuj |url = https://www.indexfungorum.org/names/Names.asp |tytuł = Index Fungorum (wyszukiwarka taksonów) |data dostępu = 2024-12-15}}</ref>
<ref name="mol">{{cytuj |autor = Karolina Dukik; G. Sybren de Hog; J. Benjamin Stielow; Joanna Freeke; Bert Gerrits van den Ende; Vania A. Vicente; Steph B. J. Menken; Sarah A. Ahmed |tytuł = Molecular and Phenotypic Characterization of Nannizzia (Arthrodermataceae) |czasopismo = Mycopathologia |data = 2020 |wolumin = 185 |s = 9–35 |doi = 10.1007/s11046-019-00336-9}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Arthrodermataceae]]

title: Nannizzia

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: workowce

Klasa: Eurotiomycetes

Rząd: Onygenales

Rodzina: Arthrodermataceae

Rodzaj: Nannizzia


text:
# Collarmele
Collarmele – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Abruzja, w prowincji L’Aquila.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 1055 osób, 45,9 os./km².

title: Collarmele

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Collarmele
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Abruzja
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja L’Aquila|L’Aquila]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 066038
 |powierzchnia                    = 23 km²
 |rok                             = 2004
 |liczba ludności                 = 1055
 |gęstość zaludnienia             = 45,9 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0863
 |kod pocztowy                    = 67040
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Abruzja
 |współrzędne                     = 42°4′N 13°38′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Collarmele''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Abruzja]], w prowincji [[prowincja L’Aquila|L’Aquila]].

Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 1055 osób, 45,9 os./km².

== Linki zewnętrzne ==
* Źródło danych: [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]

{{Prowincja L’Aquila}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji L’Aquila]]

title: Collarmele

Państwo: Włochy

Region: Abruzja

Prowincja: L’Aquila

Powierzchnia: 23 km²


text:
# Florence Kuntz
Florence Kuntz (ur. 9 czerwca 1969 w Épinal) – francuska polityk, prawnik, eurodeputowana w latach 1999–2004.

## Życiorys
Z wykształcenia prawnik, uzyskała dyplom DESS w zakresie prawa notarialnego. Została nauczycielem akademickim na Université Lyon III. Od 1987 działała w organizacji młodzieżowej Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 1998 została radną regionu Rodan-Alpy.
W wyborach w 1999 z ramienia listy wyborczej organizowanej przez Ruch dla Francji i RPF uzyskała mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego V kadencji. Początkowo była członkinią frakcji Unii na rzecz Europy Narodów, następnie Grupy na rzecz Europy Demokracji i Różnorodności. Pracowała w Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu i innych. W PE zasiadała do 2004. W 2002 popierała kandydaturę Jean-Pierre'a Chevènementa.

title: Florence Kuntz

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Florence Kuntz
 |data urodzenia = 9 czerwca 1969
 |miejsce urodzenia = [[Épinal]]
 |grafika =
 |funkcja = [[Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego 1999–2004|Posłanka do PE V kadencji]]
 |partia = [[Zgromadzenie na rzecz Francji]]
 |od = 20 lipca 1999
 |do = 19 lipca 2004
}}
'''Florence Kuntz''' (ur. [[9 czerwca]] [[1969]] w [[Épinal]]) – [[Francja|francuska]] polityk, prawnik, [[poseł do Parlamentu Europejskiego|eurodeputowana]] w latach 1999–2004.

== Życiorys ==
Z wykształcenia prawnik, uzyskała dyplom DESS w zakresie prawa notarialnego. Została nauczycielem akademickim na [[Université Jean Moulin Lyon 3|Université Lyon III]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20140304163504/http://www.europarl.europa.eu/election/newep/fr/bitsfr.htm|tytuł=Elections Parlement européen 1999. France|opublikowany=europarl.europa.eu|data dostępu=2011-03-17|język=fr}}</ref>. Od 1987 działała w organizacji młodzieżowej [[Zgromadzenie na rzecz Republiki|Zgromadzenia na rzecz Republiki]]. W 1998 została radną regionu [[Rodan-Alpy]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20160322165532/http://www.liberation.fr/portrait/1999/01/25/florence-kuntz-29-ans-vieille-militante-et-jeune-elue-rpr-dans-la-tourmente-de-rhone-alpes-elle-a-la_262000|tytuł=Florence Kuntz, 29 ans, vieille militante et jeune élue RPR|opublikowany=liberation.fr|data=25 stycznia 1999|data dostępu=2011-03-17|język=fr}}</ref>.

W [[wybory do Parlamentu Europejskiego we Francji w 1999 roku|wyborach w 1999]] z ramienia listy wyborczej organizowanej przez [[Ruch dla Francji]] i [[Zgromadzenie na rzecz Francji|RPF]] uzyskała mandat posłanki do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego V kadencji|V]] kadencji. Początkowo była członkinią frakcji [[Unia na rzecz Europy Narodów|Unii na rzecz Europy Narodów]], następnie [[Grupa na rzecz Europy Demokracji i Różnorodności|Grupy na rzecz Europy Demokracji i Różnorodności]]. Pracowała w Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu i innych. W PE zasiadała do 2004<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.europarl.europa.eu/meps/pl/4366|tytuł=Profil na stronie Parlamentu Europejskiego|data dostępu=2011-03-17}}</ref>. W 2002 popierała kandydaturę [[Jean-Pierre Chevènement|Jean-Pierre'a Chevènementa]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kuntz, Florence}}
[[Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Francuscy samorządowcy]]
[[Kategoria:Francuscy prawnicy]]
[[Kategoria:Politycy Zgromadzenia na rzecz Republiki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Épinal]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]

title: Florence Kuntz

Data i miejsce urodzenia: 9 czerwca 1969 · Épinal

Okres: od 20 lipca 1999 · do 19 lipca 2004

Przynależność polityczna: Zgromadzenie na rzecz Francji


text:
# Wivan Pettersson
Wivi Mathilda „Wivan” Pettersson, po mężu Frunck (ur. 24 stycznia 1904 w Eskilstunie, zm. 7 listopada 1976 tamże) – szwedzka pływaczka, medalistka igrzysk olimpijskich.
Podczas VIII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Paryżu Pettersson wystartowała w trzech konkurencjach. W wyścigu na 100 metrów stylem dowolnym wystartowała w drugim wyścigu eliminacyjnym. Zajęła w nim czwarte, niepremiowane awansem miejsce, z czasem 1:27,4. W wyścigu na dystansie 200 metrów stylem klasycznym Szwedka wystartowała w pierwszym wyścigu eliminacyjnym. Zajęła w nim trzecie miejsce z czasem 3:37,0. Spośród zawodniczek, które zajęły w eliminacjach trzecie miejsca Pettersson okazała się najszybsza co pozwoliło jej awansować do finału. Zajęła w nim czwarte miejsce z czasem 3:37,6. Pettersson znalazła się także w składzie szwedzkiej sztafety 4 × 100 m stylem dowolnym. Płynęła tam na trzeciej zmianie, a ekipa Szwedek z czasem 5:35,6 wywalczyła brązowy medal.
Pettersson reprezentowała barwy klubu Eskilstuna SS.

title: Wivan Pettersson

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Wivan Pettersson
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = pływanie
 |grafika                   = Wivan Pettersson SOK.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 24 stycznia 1904
 |miejsce urodzenia         = [[Eskilstuna]]
 |data śmierci              = 7 listopada 1976
 |miejsce śmierci           = Eskilstuna
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SWE}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Paryż|1924|Pływanie|brąz|([[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 – 4 × 100 m stylem dowolnym kobiet|4 × 100 m  stylem dowolnym]])}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Wivi Mathilda „Wivan” Pettersson''', po mężu '''Frunck''' (ur. [[24 stycznia]] [[1904]] w [[Eskilstuna|Eskilstunie]], zm. [[7 listopada]] [[1976]] tamże) – [[Szwecja|szwedzka]] [[Pływanie (sport)|pływaczka]], medalistka igrzysk olimpijskich.

Podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924|VIII Letnich Igrzysk Olimpijskich]] w [[Paryż]]u Pettersson wystartowała w trzech konkurencjach. W wyścigu na [[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 – 100 m stylem dowolnym kobiet|100 metrów stylem dowolnym]] wystartowała w drugim wyścigu eliminacyjnym. Zajęła w nim czwarte, niepremiowane awansem miejsce, z czasem 1:27,4. W wyścigu na dystansie [[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 – 200 m stylem klasycznym kobiet|200 metrów stylem klasycznym]] Szwedka wystartowała w pierwszym wyścigu eliminacyjnym. Zajęła w nim trzecie miejsce z czasem 3:37,0. Spośród zawodniczek, które zajęły w eliminacjach trzecie miejsca Pettersson okazała się najszybsza co pozwoliło jej awansować do finału. Zajęła w nim czwarte miejsce z czasem 3:37,6. Pettersson znalazła się także w składzie szwedzkiej sztafety [[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 – 4 × 100 m stylem dowolnym kobiet|4 × 100 m stylem dowolnym]]. Płynęła tam na trzeciej zmianie, a ekipa Szwedek z czasem 5:35,6 wywalczyła brązowy medal.

Pettersson reprezentowała barwy klubu Eskilstuna SS.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/pe/wivan-pettersson-1.html | tytuł = ''Wivan Pettersson na Sports-Reference.com'' | opublikowany = Sports-Reference.com | data dostępu = 2014-06-21 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20200417204921/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/pe/wivan-pettersson-1.html | zarchiwizowano = 2020-04-17}}

{{SORTUJ:Pettersson, Wivan}}
[[Kategoria:Szwedzcy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Szwedzcy pływacy]]
[[Kategoria:Szwedzcy olimpijczycy (Paryż 1924)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Pływacy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1904]]
[[Kategoria:Zmarli w 1976]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Eskilstunie]]

title: · Wivan Pettersson

Data i miejsce urodzenia: 24 stycznia 1904 · Eskilstuna

Data i miejsce śmierci: 7 listopada 1976 · Eskilstuna

title: Dorobek medalowy

brąz: Paryż 1924 · Pływanie · (4 × 100 m stylem dowolnym)


text:
# 28 Days Later: The Aftermath
28 Days Later: The Aftermath – powieść graficzna autorstwa Steve’a Nilesa. Stanowi ona kontynuację i uzupełnienie filmu 28 dni później. Wydawcą zeszytu jest Fox Atomic Comics. Na półki komiks trafił 3 kwietnia 2007 roku.
Zeszyt uzupełnia puste miejsca pomiędzy oryginalnym filmem a jego sequelem, 28 tygodni później. Zawiera cztery z pozoru niepowiązane ze sobą historie, opisujące powstanie wirusa, walkę o przetrwanie po jego uwolnieniu i w finale – wysiłki, by przywrócić porządek w zniszczonym państwie.
28 Days Later: The Aftermath jest pierwszą powieścią graficzną wydaną przez Fox Atomic Comics.

## Opis fabuły
Całość powieści jest podzielona na cztery historie, osadzone w zakresie czasu od kilku dni przed wypuszczeniem wirusa aż do wydarzeń mających miejsce półtora miesiąca później. Pierwsze trzy historie skupiają się na różnych postaciach; czwarta łączy ocalałych ludzi z poszczególnych historii w konfrontacji z ich ostatecznym losem.

### Stadium 1: Powstanie
Pierwsza historia zaczyna się w nieokreślonym momencie przed pierwszym zarażeniem. Zaczyna się w podobny sposób, co film, ukazując przeróżne sceny przemocy, które szybko okazują się nagraniami video wyświetlanymi na ekranach telewizorów – w tym wypadku pochodzącymi z kamer nagrywających przestępstwa dokonane w Londynie poprzedniej nocy. Dwóch naukowców, Clive i Warren, pracuje nad inhibitorem, który mógłby działać na agresywne zachowania u ludzi.
Warren pozyskuje do badań agresywnego przestępcę dzięki łapówce danej kapitanowi policji. Kiedy podmiot badań próbuje uciec, Warren i Clive są zmuszeni zabić go i ukryć ciało. W wyniku swoich rozterek Clive staje się zmęczony projektem.
Warren dochodzi do wniosku, że jedyną realnie skuteczną metodą podania ich inhibitora jest połączenie go ze zneutralizowanym wirusem, dzięki czemu łatwo obejmie on całe społeczeństwo. Genetycznie modyfikuje wirus Ebola jako nośnik inhibitora pomimo ostrego sprzeciwu Clive’a. Jednak po kilku tygodniach wirus mutuje, odwracając efekt inhibitora – powstaje wirus Furii znany z filmu. Po sarkastycznej uwadze Warrena o tym, że udało im się osiągnąć całkowite przeciwieństwo zamierzonego efektu, Clive uderza go i odchodzi z projektu. Później dzwoni do grupy ekoterrorystów, podając im „ciekawe informacje”, po czym strzela sobie w głowę. To pozwala zrozumieć czytelnikowi, w jaki sposób trójka aktywistów znalazła się w kompleksie na początku filmu.
W tym miejscu fabuła skupia się na Warrenie, który siedzi za biurkiem w swoim gabinecie i rozmawia przez telefon z nieznaną osobą. Informuje ją, że inhibitor dał odwrotne skutki, na co osoba po drugiej stronie linii stwierdza, że można go nadal użyć „w inny sposób”, po czym połączenie zostaje przerwane. Warren słyszy dziwne odgłosy pochodzące z zewnątrz, które postanawia sprawdzić. Odnajduje otwarte drzwi, a kiedy przekracza próg, zostaje zaatakowany przez małpę, która wymiotuje na niego swoją krwią i zaraża wirusem. W tym miejscu kończy się rozdział. W zestawieniu do filmu scena ta ma miejsce tuż po tym, jak aktywiści wypuszczają szympansa z klatki.

### Stadium 2: Rozwój
Drugi rozdział rozpoczyna się dzień po włamaniu do laboratorium. Pięcioosobowa rodzina jest na pikniku w parku w Cambridge, sprzeczając się o przyziemne sprawy. Młodszy syn, Liam, widzi szympansa na drzewie; małpa atakuje go i wymiotuje krwią na jego twarz. Ojciec chłopca, Roger, odpycha i zabija zwierzę. W pobliżu znajdowała się karetka pogotowia, wezwana do pomocy rowerzyście. Sanitariusze szybko udzielają chłopcu pomocy i wsiadają z nim do wozu; rodzinie chłopca każą jechać za karetką w drodze do londyńskiego szpitala. Po drodze rodzina obserwuje sceny rzezi – infekcja wyprzedziła ich.
Zarażony Liam przenosi chorobę dalej, zarażając dwóch sanitariuszy jadących wraz z nim. Kiedy kierowca otwiera tylne drzwi ambulansu, zarażeni uwięzieni dotychczas wewnątrz atakują go. Rodzina chłopca rozumie, że dzieje się coś strasznego.
Kilka dni później pozostali członkowie rodziny ukrywają się w zabarykadowanym domu gdzieś w Londynie. Wiadomości w radio są przerażające, aż w końcu całkowicie milkną. Starszy syn, Sid, sugeruje, że powinni spróbować uciec z miasta Tamizą. Cała czwórka dociera do Mostu Westminsterskiego, ścigana przez hordy zarażonych. Roger i Barbara poganiają swoje dzieci, by skoczyły do wody i wdrapały się na porzuconą łódź, obiecując, że zaraz do nich dołączą. Zamiast tego pozostają jednak na moście i poświęcając się osłaniają ucieczkę Sida i Sophie.

### Stadium 3: Zdziesiątkowanie
Trzecia część ma miejsce między 29. a 32. dniem po pierwszym zarażeniu – w przybliżeniu jest to ten sam zakres czasu co w filmie. Hugh Baker, szary obywatel, ubrany w samodzielnie dobrany strój ochronny, „odziedziczył” Londyn i spędza swój czas na walce z zarażonymi przy użyciu maczety i karabinu zrabowanego (jak większość jego sprzętu) ze zniszczonej blokady wojskowej.
Komiks zaczyna się od sceny, w której zarażony atakuje osobę o niewyraźnej sylwetce. Po chwili okazuje się, że był to tylko manekin intensywnie spryskany perfumami. Wskazuje to, że zarażeni kierują się przede wszystkim węchem w poszukiwaniu swoich ofiar i rozróżnianiu innych zarażonych. Zapach środków chemicznych, takich jak szampon czy perfumy, zdaje się przyciągać ofiary wirusa. Hugh, który od dłuższego czasu nie miał okazji wziąć normalnej kąpieli, staje się „niewidoczny” dla zarażonych.
Zanim Hugh może świętować swój sukces badawczy, zostaje zaatakowany przez innego człowieka, noszącego kompletny mundur żołnierza SAS i maskę hokejową. Dzięki kamizelce kuloodpornej i własnej zwinności Hugh ucieka przed gradem kul, po czym rozpoczyna planowanie wyeliminowania swojego wroga. Podróżując samodzielnie opancerzoną taksówką dozbraja się w większą ilość amunicji i spory flakon perfum, Hugh rozpoczyna swoje łowy.
Naganiając zarażonych, Hugh zmusza drugiego ocalałego człowieka, by wrócił do swojego wojskowego jeepa. W tym momencie oblewa go perfumami ze swojej pozycji na dachu budynku i zanim zdezorientowany mężczyzna może zapytać o sens tego zachowania, zostaje otoczony przez hordę zarażonych. Spod hokejowej maski wyziera równie przeciętna twarz przerażonego człowieka, który chwilę później sam zostaje zarażony. Hugh z kamienną twarzą strzela mu w głowę, a następnie ostrzeliwuje samochód, powodując wybuch i zabijając pozostałych zarażonych. Kiedy mężczyzna znów zostaje jedynym władcą miasta, słyszy głośny huk, a kiedy się odwraca, tuż nad nim przelatuje klucz odrzutowców F-14 Tomcat.

### Stadium 4: Kwarantanna
Czwarta, ostatnia historia, ma miejsce między 38. a 42. dniem po pierwszym zarażeniu. Sid i jego siostra Sophie dotarli do obozu dla uchodźców. Sophie pracuje jako wolontariuszka w szpitalu polowym, gdzie poznaje nowego przybysza, odnalezionego w jednym ze szpitali. Jest nim Clive, który przeżył swoją próbę samobójczą. Początkowo chce wyjaśnić swój udział w stworzeniu wirusa, ale szybko postanawia ukryć swoją odpowiedzialność. Zamiast tego mówi, że sam jest epidemiologiem i pracował nad wirusem tuż po wybuchu epidemii – wszystko po to, by ukryć pochodzenie swojej wiedzy.
Tymczasem Sid zaprzyjaźnia się z innym nowo przybyłym – Hugh, który okazuje się właścicielem kiosku w sąsiedztwie domu chłopaka. Hugh przez cały czas stawiał opór i nie chciał trafić do obozu, z czego zwierza się Sidowi. W końcu mężczyzna przekonuje Sida, Sophie i Clive’a, że wojsko ma niejasne dalsze plany i że muszą jak najszybciej uciec. Grupa zdobywa mundury i broń, po czym opuszcza obóz i pędzi w stronę lasu, jednak zostają wykryci. Sid i Hugh pozostają w tyle, by osłaniać ucieczkę Sophie i Clive’a; obydwaj giną w strzelaninie z żołnierzami.
W trakcie dalszej ucieczki Clive nie ma już sił na dalszy bieg. Zatrzymuje Sophie i wyjawia jej, że był jednym z głównych twórców wirusa, przez który straciła rodzinę i ostrzega, że może dojść do kolejnej mutacji. Próbuje prosić dziewczynę o pomoc, by mógł bezpiecznie uciec i naprawić swoje błędy. Zamiast tego Sophie całuje go, po czym strzela mu w głowę. Uśmiechając się przez łzy dziewczyna odrzuca pistolet i wystawia się snajperowi siedzącemu w ścigającym ją helikopterze. Natychmiast ginie od postrzału w głowę.

## Tworzenie komiksu
Scenariusz wszystkich czterech historii napisał Steve Niles, specjalizujący się w tworzeniu scenopisów dla powieści graficznych i komiksów z pogranicza thrillera, horroru i makabry (jest m.in. współautorem wydanego w Polsce Abra Makabra: Sprawa Cala McDonalda). Okładkę całego zeszytu stworzył Tim
Bradstreet. Pierwszy i ostatni rozdział narysował Dennis Calero. Drugi jest efektem współpracy Diego Olmosa (oryginalny szkic) i Kena Brancha (nałożenie tuszu). Trzeci rozdział stworzył Nat Jones. Choć całość kolorował Dennis Calero, widać wyraźne różnice między poszczególnymi stylami. O ile stworzone przez Calero rozdziały są identyczne pod względem wizualnym, druga i trzecia historia mają swój odmienny styl wypełnienia barw. Można także dostrzec pewien brak konsekwencji w kreacji postaci Hugh Bakera. W finałowej historii użyte kolory oraz sam rysunek sprawiają, że wydaje się on znacznie starszy niż w trzecim rozdziale – a przecież minął zaledwie tydzień.

title: 28 Days Later: The Aftermath

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2018-11}}

'''28 Days Later: The Aftermath''' – [[powieść graficzna]] autorstwa [[Steve Niles|Steve’a Nilesa]]. Stanowi ona kontynuację i uzupełnienie filmu ''[[28 dni później]]''. Wydawcą zeszytu jest [[Fox Atomic Comics]]. Na półki komiks trafił [[3 kwietnia]] [[2007]] roku.

Zeszyt uzupełnia puste miejsca pomiędzy oryginalnym filmem a jego sequelem, ''[[28 tygodni później]]''. Zawiera cztery z pozoru niepowiązane ze sobą historie, opisujące powstanie wirusa, walkę o przetrwanie po jego uwolnieniu i w finale – wysiłki, by przywrócić porządek w zniszczonym państwie.

''28 Days Later: The Aftermath'' jest pierwszą powieścią graficzną wydaną przez [[Fox Atomic Comics]].

== Opis fabuły ==
Całość powieści jest podzielona na cztery historie, osadzone w zakresie czasu od kilku dni przed wypuszczeniem wirusa aż do wydarzeń mających miejsce półtora miesiąca później. Pierwsze trzy historie skupiają się na różnych postaciach; czwarta łączy ocalałych ludzi z poszczególnych historii w konfrontacji z ich ostatecznym losem.

=== Stadium 1: Powstanie ===
Pierwsza historia zaczyna się w nieokreślonym momencie przed pierwszym zarażeniem. Zaczyna się w podobny sposób, co film, ukazując przeróżne sceny przemocy, które szybko okazują się nagraniami video wyświetlanymi na ekranach telewizorów – w tym wypadku pochodzącymi z [[Telewizja przemysłowa|kamer]] nagrywających przestępstwa dokonane w Londynie poprzedniej nocy. Dwóch naukowców, Clive i Warren, pracuje nad [[inhibitor]]em, który mógłby działać na agresywne zachowania u ludzi.

Warren pozyskuje do badań agresywnego przestępcę dzięki łapówce danej kapitanowi policji. Kiedy podmiot badań próbuje uciec, Warren i Clive są zmuszeni zabić go i ukryć ciało. W wyniku swoich rozterek Clive staje się zmęczony projektem.

Warren dochodzi do wniosku, że jedyną realnie skuteczną metodą podania ich inhibitora jest połączenie go ze zneutralizowanym wirusem, dzięki czemu łatwo obejmie on całe społeczeństwo. Genetycznie modyfikuje [[Gorączka krwotoczna Ebola|wirus Ebola]] jako nośnik inhibitora pomimo ostrego sprzeciwu Clive’a. Jednak po kilku tygodniach wirus mutuje, odwracając efekt inhibitora – powstaje wirus Furii znany z filmu. Po sarkastycznej uwadze Warrena o tym, że udało im się osiągnąć całkowite przeciwieństwo zamierzonego efektu, Clive uderza go i odchodzi z projektu. Później dzwoni do grupy ekoterrorystów, podając im „ciekawe informacje”, po czym strzela sobie w głowę. To pozwala zrozumieć czytelnikowi, w jaki sposób trójka aktywistów znalazła się w kompleksie na początku filmu.

W tym miejscu fabuła skupia się na Warrenie, który siedzi za biurkiem w swoim gabinecie i rozmawia przez telefon z nieznaną osobą. Informuje ją, że inhibitor dał odwrotne skutki, na co osoba po drugiej stronie linii stwierdza, że można go nadal użyć „w inny sposób”, po czym połączenie zostaje przerwane. Warren słyszy dziwne odgłosy pochodzące z zewnątrz, które postanawia sprawdzić. Odnajduje otwarte drzwi, a kiedy przekracza próg, zostaje zaatakowany przez małpę, która wymiotuje na niego swoją krwią i zaraża wirusem. W tym miejscu kończy się rozdział. W zestawieniu do filmu scena ta ma miejsce tuż po tym, jak aktywiści wypuszczają szympansa z klatki.

=== Stadium 2: Rozwój ===
Drugi rozdział rozpoczyna się dzień po włamaniu do laboratorium. Pięcioosobowa rodzina jest na pikniku w parku w Cambridge, sprzeczając się o przyziemne sprawy. Młodszy syn, Liam, widzi szympansa na drzewie; małpa atakuje go i wymiotuje krwią na jego twarz. Ojciec chłopca, Roger, odpycha i zabija zwierzę. W pobliżu znajdowała się karetka pogotowia, wezwana do pomocy rowerzyście. Sanitariusze szybko udzielają chłopcu pomocy i wsiadają z nim do wozu; rodzinie chłopca każą jechać za karetką w drodze do londyńskiego szpitala. Po drodze rodzina obserwuje sceny rzezi – infekcja wyprzedziła ich.

Zarażony Liam przenosi chorobę dalej, zarażając dwóch sanitariuszy jadących wraz z nim. Kiedy kierowca otwiera tylne drzwi ambulansu, zarażeni uwięzieni dotychczas wewnątrz atakują go. Rodzina chłopca rozumie, że dzieje się coś strasznego.

Kilka dni później pozostali członkowie rodziny ukrywają się w zabarykadowanym domu gdzieś w Londynie. Wiadomości w radio są przerażające, aż w końcu całkowicie milkną. Starszy syn, Sid, sugeruje, że powinni spróbować uciec z miasta Tamizą. Cała czwórka dociera do Mostu Westminsterskiego, ścigana przez hordy zarażonych. Roger i Barbara poganiają swoje dzieci, by skoczyły do wody i wdrapały się na porzuconą łódź, obiecując, że zaraz do nich dołączą. Zamiast tego pozostają jednak na moście i poświęcając się osłaniają ucieczkę Sida i Sophie.

=== Stadium 3: Zdziesiątkowanie ===
Trzecia część ma miejsce między 29. a 32. dniem po pierwszym zarażeniu – w przybliżeniu jest to ten sam zakres czasu co w filmie. Hugh Baker, szary obywatel, ubrany w samodzielnie dobrany strój ochronny, „odziedziczył” Londyn i spędza swój czas na walce z zarażonymi przy użyciu maczety i karabinu zrabowanego (jak większość jego sprzętu) ze zniszczonej blokady wojskowej.

Komiks zaczyna się od sceny, w której zarażony atakuje osobę o niewyraźnej sylwetce. Po chwili okazuje się, że był to tylko manekin intensywnie spryskany perfumami. Wskazuje to, że zarażeni kierują się przede wszystkim węchem w poszukiwaniu swoich ofiar i rozróżnianiu innych zarażonych. Zapach środków chemicznych, takich jak szampon czy perfumy, zdaje się przyciągać ofiary wirusa. Hugh, który od dłuższego czasu nie miał okazji wziąć normalnej kąpieli, staje się „niewidoczny” dla zarażonych.

Zanim Hugh może świętować swój sukces badawczy, zostaje zaatakowany przez ''innego'' człowieka, noszącego kompletny mundur żołnierza [[Special Air Service|SAS]] i maskę hokejową. Dzięki kamizelce kuloodpornej i własnej zwinności Hugh ucieka przed gradem kul, po czym rozpoczyna planowanie wyeliminowania swojego wroga. Podróżując samodzielnie opancerzoną taksówką dozbraja się w większą ilość amunicji i spory flakon perfum, Hugh rozpoczyna swoje łowy.

Naganiając zarażonych, Hugh zmusza drugiego ocalałego człowieka, by wrócił do swojego wojskowego jeepa. W tym momencie oblewa go perfumami ze swojej pozycji na dachu budynku i zanim zdezorientowany mężczyzna może zapytać o sens tego zachowania, zostaje otoczony przez hordę zarażonych. Spod hokejowej maski wyziera równie przeciętna twarz przerażonego człowieka, który chwilę później sam zostaje zarażony. Hugh z kamienną twarzą strzela mu w głowę, a następnie ostrzeliwuje samochód, powodując wybuch i zabijając pozostałych zarażonych. Kiedy mężczyzna znów zostaje jedynym władcą miasta, słyszy głośny huk, a kiedy się odwraca, tuż nad nim przelatuje klucz odrzutowców [[Grumman F-14 Tomcat|F-14 Tomcat]].

=== Stadium 4: Kwarantanna ===
Czwarta, ostatnia historia, ma miejsce między 38. a 42. dniem po pierwszym zarażeniu. Sid i jego siostra Sophie dotarli do obozu dla uchodźców. Sophie pracuje jako wolontariuszka w szpitalu polowym, gdzie poznaje nowego przybysza, odnalezionego w jednym ze szpitali. Jest nim Clive, który przeżył swoją próbę samobójczą. Początkowo chce wyjaśnić swój udział w stworzeniu wirusa, ale szybko postanawia ukryć swoją odpowiedzialność. Zamiast tego mówi, że sam jest epidemiologiem i pracował nad wirusem tuż po wybuchu epidemii – wszystko po to, by ukryć pochodzenie swojej wiedzy.

Tymczasem Sid zaprzyjaźnia się z innym nowo przybyłym – Hugh, który okazuje się właścicielem kiosku w sąsiedztwie domu chłopaka. Hugh przez cały czas stawiał opór i nie chciał trafić do obozu, z czego zwierza się Sidowi. W końcu mężczyzna przekonuje Sida, Sophie i Clive’a, że wojsko ma niejasne dalsze plany i że muszą jak najszybciej uciec. Grupa zdobywa mundury i broń, po czym opuszcza obóz i pędzi w stronę lasu, jednak zostają wykryci. Sid i Hugh pozostają w tyle, by osłaniać ucieczkę Sophie i Clive’a; obydwaj giną w strzelaninie z żołnierzami.

W trakcie dalszej ucieczki Clive nie ma już sił na dalszy bieg. Zatrzymuje Sophie i wyjawia jej, że był jednym z głównych twórców wirusa, przez który straciła rodzinę i ostrzega, że może dojść do kolejnej mutacji. Próbuje prosić dziewczynę o pomoc, by mógł bezpiecznie uciec i naprawić swoje błędy. Zamiast tego Sophie całuje go, po czym strzela mu w głowę. Uśmiechając się przez łzy dziewczyna odrzuca pistolet i wystawia się snajperowi siedzącemu w ścigającym ją helikopterze. Natychmiast ginie od postrzału w głowę.

== Tworzenie komiksu ==
Scenariusz wszystkich czterech historii napisał Steve Niles, specjalizujący się w tworzeniu scenopisów dla powieści graficznych i komiksów z pogranicza thrillera, horroru i makabry (jest m.in. współautorem wydanego w Polsce ''[[Abra Makabra: Sprawa Cala McDonalda]]''). Okładkę całego zeszytu stworzył Tim
Bradstreet. Pierwszy i ostatni rozdział narysował Dennis Calero. Drugi jest efektem współpracy Diego Olmosa (oryginalny szkic) i Kena Brancha (nałożenie tuszu). Trzeci rozdział stworzył Nat Jones. Choć całość kolorował Dennis Calero, widać wyraźne różnice między poszczególnymi stylami. O ile stworzone przez Calero rozdziały są identyczne pod względem wizualnym, druga i trzecia historia mają swój odmienny styl wypełnienia barw. Można także dostrzec pewien brak konsekwencji w kreacji postaci Hugh Bakera. W finałowej historii użyte kolory oraz sam rysunek sprawiają, że wydaje się on znacznie starszy niż w trzecim rozdziale – a przecież minął zaledwie tydzień.

[[Kategoria:Amerykańskie komiksy]]
[[Kategoria:Literatura postapokaliptyczna]]