text:
# Budynek Głównego Urzędu Miar w Warszawie
Budynek Głównego Urzędu Miar w Warszawie – budynek w Warszawie przy ul. Elektoralnej 2 będący siedzibą Głównego Urzędu Miar.

## Historia
Budynek, który jest obecnie zajmowany przez Główny Urząd Miar (GUM), ma długą historię i pełnił wiele funkcji. Został zaprojektowany przez Antonia Corazziego, i Jana Jakuba Gaya, a później rozbudowany przez Juliana Ankiewicza. Z kolei jego oficyny zostały zaprojektowane przez architekta Mariana Lalewicza.
Gmach powstał na gruntach, które w XVII w. należały do rodziny Czartoryskich. W następnym wieku zostały przejęte przez ród Ogińskich. Gdy na początku XIX w. ród Ogińskich wygasł, grunt ten został wylicytowany przez skarb państwa. Zostały tam wzniesione 2 budynki: pałac Ministrów Skarbu i budynek Banku Polskiego, który w przyszłości miał zostać siedzibą Głównego Urzędu Miar. Bank służył Skarbowi Narodowemu przez ok. 60 lat, a potem stał się siedzibą rosyjskiego kantoru. W czasach Polski Niepodległej miało tam swoją siedzibę Ministerstwo Przemysłu i Handlu (MPiH). W części budynku został ulokowany Główny Urząd Miar. W czasie powstania warszawskiego budynek został zburzony przez Niemców. Po zburzeniu odbudował go Piotr Biegański. Po odbudowie stał się w całości siedzibą GUM.

## Bank Polski i Kantor
W 1774 r. powstał pierwszy projekt powołania Banku Narodowego. Jego autorem był August Sułkowski, wojewoda gnieźnieński. Jednak dopiero w 1818 r. projekt ten trafił do Sejmu. Jednak car i władze w Petersburgu z początku nie chciały się na to zgodzić. Dopiero po kilku latach udało się uzyskać zgodę na budowę banku. Antonio Corazzi wraz z budowniczym Janem Jakubem Gayem w latach 1825-1928 zaprojektowali i zbudowali na rogu Rymarskiej i Elektoralnej dwuskrzydłowy gmach. Został zaprojektowany w stylu klasycystycznym. Głównym elementem budynku była narożna rotunda nakryta kopułą na tamburze. Rotundę ozdabiały 4 rzeźby aniołów, które stały na wysokości II piętra. Między budynkiem z rotundą a klasycystycznym budynkiem biurowym powstał łącznik o architekturze, przypominającej budynek Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności przy ul. Bednarskiej 28/30 autorstwa architekta Jakuba Gaya.
Najważniejszym pomieszczeniem banku była rotunda, w której odbywały się sesje giełdowe. Sprzedawano tam lub kupowano papiery publiczne. Blisko gmachu banku wzniesiono budynek Kasy, który został oznaczony adresem Elektoralna 2.
Bank Polski został powołany 29 stycznia 1828 r. Emitował on pieniądze i papiery wartościowe, wspomagał też rolnictwo i dzięki niemu wiele długów zostało umorzonych. Dlatego od początku władze carskie były wobec niego bardzo niechętne, a z czasem stały się nawet wrogie. Już w 1827 r. okazało się, że budynek Banku jest zbyt mały, aby zmieściły się w nim wszystkie pomieszczenia. W latach 1828–1830 powstał klasycystyczny gmach o dwóch piętrach, który stanowi teraz najstarszą część GUM.
Po powstaniu listopadowym mocne represje odczuła giełda. Bank zaczął być powoli rusyfikowany, zatrudniano w nim Rosjan lub ludzi władających językiem rosyjskim. Dnia 1 stycznia 1886 r. oficjalnie bank został przemianowany na Kantor Warszawski (Rosyjskiego) Banku Państwa.
W 1911 r. część prawego skrzydła budynku przy ul. Elektoralnej 2a zajęła dyrekcja I Gimnazjum Żeńskiego. Tymczasem środkowa część parteru i piętra zostały przejęte przez biuro pełnomocnika generała-gubernatora do spraw żandarmerii i policji.
Wybuch I wojny światowej sparaliżował działalność kantoru. W 1915 r. Kantor został przeniesiony do Moskwy, tymczasem gmach przy ul. Elektoralnej zaczął pełnić funkcję szpitala polowego pod wezwaniem św. Mikołaja. W styczniu 1916 r. budynek zajęły agendy Tymczasowej Rady Stanu i zarząd powiatu warszawskiego. W kwietniu 1917 r. została tam utworzona Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa.

## Ministerstwo Przemysłu i Handlu
MPiH powołano, gdy ziemie Polski zostały zajęte przez państwa centralne. MPiH zaczęło się organizować w grudniu 1917 r., były to jednak działania nieformalne. Na siedzibę wybrano budynek przy ul. Elektoralnej 2a, gdzie mieściły się też agendy byłej Tymczasowej Rady Stanu i inne instytucje jeszcze z czasów rosyjskich. Całe ministerstwo zostało podzielone na 3 sekcje: przemysłowo-handlową, górniczo-hutniczą i ogólną. Później powstały też sekcje: żeglugi i wydział rozrachunkowo-likwidacyjny. Jednym z urzędów podległych MPiH był właśnie Główny Urząd Miar.
W 1919 r. zdecydowano powiększyć budynek. Został on powiększony o oficyny, które utworzono kosztem kilku zieleńców. Budowa zaprojektowanych przez Mariana Lalewicza oficyn została zakończona w 1921 r.

## Obecnie
Budynek przy ul. Elektoralnej 2a został zniszczony przez Niemców w czasie powstania warszawskiego. Po odbudowie, w całości stał się siedzibą Głównego Urzędu Miar i tak zostało do dziś. W części budynku z narożną rotundą mieści się Muzeum Kolekcji Jana Pawła II w Warszawie.

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Budynek Głównego Urzędu Miar w Warszawie
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = 467/2 – A z [[1 lipca]] [[1965]]
 |zdjęcie               = Gum3.JPG
 |opis zdjęcia          = Budynek od frontu
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-MZ
 |miejscowość           = [[Warszawa]]
 |adres                 = ul. [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralna]] 2
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     =
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Warszawa
 |współrzędne           = 52°14′34″N 21°0′57″E
 |commons               = Category:Main Measure Office Warsaw
 |www                   =
}}
'''Budynek Głównego Urzędu Miar w Warszawie''' – budynek w [[Warszawa|Warszawie]] przy ul. [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralnej]] 2 będący siedzibą [[Główny Urząd Miar|Głównego Urzędu Miar]].

== Historia ==
Budynek, który jest obecnie zajmowany przez [[Główny Urząd Miar]] (GUM), ma długą historię i pełnił wiele funkcji. Został zaprojektowany przez [[Antonio Corazzi|Antonia Corazziego]], i [[Jan Jakub Gay|Jana Jakuba Gaya]], a później rozbudowany przez [[Julian Ankiewicz|Juliana Ankiewicza]]. Z kolei jego oficyny zostały zaprojektowane przez architekta [[Marian Lalewicz|Mariana Lalewicza]].

Gmach powstał na gruntach, które w XVII w. należały do rodziny Czartoryskich. W następnym wieku zostały przejęte przez ród Ogińskich. Gdy na początku XIX w. ród Ogińskich wygasł, grunt ten został wylicytowany przez skarb państwa. Zostały tam wzniesione 2 budynki: pałac Ministrów Skarbu i budynek Banku Polskiego, który w przyszłości miał zostać siedzibą Głównego Urzędu Miar. Bank służył [[Skarb Narodowy (XIX wiek)|Skarbowi Narodowemu]] przez ok. 60 lat, a potem stał się siedzibą rosyjskiego kantoru. W czasach Polski Niepodległej miało tam swoją siedzibę [[Ministerstwo Przemysłu i Handlu (II Rzeczpospolita)|Ministerstwo Przemysłu i Handlu]] (MPiH). W części budynku został ulokowany Główny Urząd Miar. W czasie [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]] budynek został zburzony przez Niemców. Po zburzeniu odbudował go [[Piotr Biegański]]. Po odbudowie stał się w całości siedzibą GUM.

== Bank Polski i Kantor ==
W 1774 r. powstał pierwszy projekt powołania Banku Narodowego. Jego autorem był [[August Kazimierz Sułkowski|August Sułkowski]], wojewoda gnieźnieński. Jednak dopiero w 1818 r. projekt ten trafił do [[Sejm (Królestwo Polskie)|Sejmu]]. Jednak car i władze w [[Petersburg]]u z początku nie chciały się na to zgodzić. Dopiero po kilku latach udało się uzyskać zgodę na budowę banku. [[Antonio Corazzi]] wraz z budowniczym [[Jan Jakub Gay|Janem Jakubem Gayem]] w latach 1825-1928 zaprojektowali i zbudowali na rogu Rymarskiej i [[ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralnej]] dwuskrzydłowy gmach. Został zaprojektowany w stylu klasycystycznym. Głównym elementem budynku była narożna rotunda nakryta kopułą na tamburze. Rotundę ozdabiały 4 rzeźby aniołów, które stały na wysokości II piętra. Między budynkiem z rotundą a klasycystycznym budynkiem biurowym powstał łącznik o architekturze, przypominającej [[Kamienica Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności|budynek Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności]] przy [[Ulica Bednarska w Warszawie|ul. Bednarskiej 28/30]] autorstwa architekta Jakuba Gaya.

Najważniejszym pomieszczeniem banku była rotunda, w której odbywały się sesje giełdowe. Sprzedawano tam lub kupowano papiery publiczne. Blisko gmachu banku wzniesiono budynek Kasy, który został oznaczony adresem Elektoralna 2.
[[Plik:Gum45.JPG|thumb|250px|Widok od strony dziedzińca]]
[[Plik:Główny Urząd Miar szczegół elewacji.jpg|thumb|250px|Szczegół elewacji]]
[[Plik:Główny Urząd Miar ul Elektoralna.jpg|thumb|250px|Łącznik między budynkami]]

Bank Polski został powołany 29 stycznia 1828 r. Emitował on pieniądze i papiery wartościowe, wspomagał też rolnictwo i dzięki niemu wiele długów zostało umorzonych. Dlatego od początku władze carskie były wobec niego bardzo niechętne, a z czasem stały się nawet wrogie. Już w 1827 r. okazało się, że budynek Banku jest zbyt mały, aby zmieściły się w nim wszystkie pomieszczenia. W latach 1828–1830 powstał klasycystyczny gmach o dwóch piętrach, który stanowi teraz najstarszą część GUM.
Po [[Powstanie listopadowe|powstaniu listopadowym]] mocne represje odczuła giełda. Bank zaczął być powoli rusyfikowany, zatrudniano w nim Rosjan lub ludzi władających językiem rosyjskim. Dnia 1 stycznia 1886 r. oficjalnie bank został przemianowany na Kantor Warszawski (Rosyjskiego) Banku Państwa.
W 1911 r. część prawego skrzydła budynku przy ul. Elektoralnej 2a zajęła dyrekcja I Gimnazjum Żeńskiego. Tymczasem środkowa część parteru i piętra zostały przejęte przez biuro pełnomocnika generała-gubernatora do spraw żandarmerii i policji.

Wybuch [[I wojna światowa|I wojny światowej]] sparaliżował działalność kantoru. W 1915 r. Kantor został przeniesiony do [[Moskwa|Moskwy]], tymczasem gmach przy ul. Elektoralnej zaczął pełnić funkcję szpitala polowego pod wezwaniem św. Mikołaja. W styczniu 1916 r. budynek zajęły agendy Tymczasowej Rady Stanu i zarząd powiatu warszawskiego. W kwietniu 1917 r. została tam utworzona [[Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa]].

== Ministerstwo Przemysłu i Handlu ==
MPiH powołano, gdy ziemie Polski zostały zajęte przez państwa centralne. MPiH zaczęło się organizować w grudniu 1917 r., były to jednak działania nieformalne. Na siedzibę wybrano budynek przy ul. Elektoralnej 2a, gdzie mieściły się też agendy byłej Tymczasowej Rady Stanu i inne instytucje jeszcze z czasów rosyjskich. Całe ministerstwo zostało podzielone na 3 sekcje: przemysłowo-handlową, górniczo-hutniczą i ogólną. Później powstały też sekcje: żeglugi i wydział rozrachunkowo-likwidacyjny. Jednym z urzędów podległych MPiH był właśnie Główny Urząd Miar.
W 1919 r. zdecydowano powiększyć budynek. Został on powiększony o oficyny, które utworzono kosztem kilku zieleńców. Budowa zaprojektowanych przez [[Marian Lalewicz|Mariana Lalewicza]] oficyn została zakończona w 1921 r.

== Obecnie ==
Budynek przy ul. [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralnej]] 2a został zniszczony przez Niemców w czasie [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]. Po odbudowie, w całości stał się siedzibą [[Główny Urząd Miar|Głównego Urzędu Miar]] i tak zostało do dziś. W części budynku z narożną rotundą mieści się [[Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II Fundacji Carroll-Porczyńskich w Warszawie|Muzeum Kolekcji Jana Pawła II w Warszawie]].

== Przypisy ==
* [https://www.gum.gov.pl/ Strona internetowa Głównego Urzędu Miar]

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = Andrzej Barański |tytuł = Główny Urząd Miar na Elektoralnej |data = 2008 |isbn = 978-83-906546-7-6 |miejsce = Warszawa |wydawca = wyd. Główny Urząd Miar |oclc = 750092416}}

{{SORTUJ:Główny Urząd Miar}}
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Warszawie]]
[[Kategoria:Budynki biurowe w Warszawie]]
[[Kategoria:Śródmieście Północne|Budynek Głównego Urzędu Miar]]

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Miejscowość: Warszawa

Adres: ul. Elektoralna 2


text:
# Andrzej Bessette
Andrzej Bessette, fr. André Bessette (ur. 9 sierpnia 1845 w Mont-Saint-Grégoire, Quebec w Kanadzie, zm. 6 stycznia 1937 w Montrealu) – kanadyjski zakonnik ze Zgromadzenia Świętego Krzyża (Bracia Krzyża Świętego, CSC), święty Kościoła katolickiego.
Alfred Bessette stracił bardzo młodo rodziców – gdy miał 9 lat jego ojciec zginął w wypadku, a gdy miał 12 lat jego matka zmarła na gruźlicę. W 1874 roku został członkiem Zgromadzenia Świętego Krzyża, gdzie przyjął imię Andrzej. Zmarł mając 91 lat, w opinii świętości.
Beatyfikował go Jan Paweł II 23 maja 1982 roku, a kanonizacji dokonał Benedykt XVI 17 października 2010 roku.

W tym dniu kanonizowani zostali również: Stanisław Kazimierczyk, Kandyda Maria od Jezusa, Maria MacKillop, Julia Salzano, Kamila Baptysta Varano.
Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 6 stycznia.

wikiname: plwiki

title: Andrzej Bessette

in_language: pl

wikitext:
{{Święty infobox
 |rodzaj               = Święty
 |imię                 = Andrzej Bessette (CSC)
 |imię oryginalne      = Alfred Bessette
 |tytuły               =
 |grafika              = Saint André Bessette.jpg
 |podpis grafiki       =
 |data urodzenia       = [[9 sierpnia]] [[1845]]
 |miejsce urodzenia    = Mont-Saint-Grégoire ([[Kanada]])
 |data śmierci         = 6 stycznia [[1937]]
 |miejsce śmierci      = [[Montreal]]
 |kościół              = [[Kościół katolicki]]
 |data beatyfikacji    = [[23 maja]] [[1982]]
 |miejsce beatyfikacji =
 |beatyfikujący        = [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]]
 |data kanonizacji     = [[17 października]] [[2010]]
 |miejsce kanonizacji  =
 |kanonizujący         = [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]]
 |wspomnienie          = [[6 stycznia]]
 |atrybuty             =
 |patron               =
 |miejsce kultu        =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |commons              = Category:André Bessette
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Andrzej Bessette''', [[język francuski|fr.]] '''André Bessette''' (ur. [[9 sierpnia]] [[1845]] w Mont-Saint-Grégoire, [[Quebec]] w [[Kanada|Kanadzie]], zm. [[6 stycznia]] [[1937]] w [[Montreal]]u) – kanadyjski [[zakonnik]] ze Zgromadzenia Świętego Krzyża (''[[Bracia Krzyża Świętego]]'', CSC), [[święty]] [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]].

Alfred Bessette stracił bardzo młodo rodziców – gdy miał 9 lat jego ojciec zginął w wypadku, a gdy miał 12 lat jego matka zmarła na [[gruźlica człowieka|gruźlicę]]. W 1874 roku został członkiem Zgromadzenia Świętego Krzyża, gdzie przyjął imię Andrzej. Zmarł mając 91 lat, w opinii świętości.

[[Beatyfikacja|Beatyfikował]] go [[Jan Paweł II]] [[23 maja]] [[1982]] roku, a [[kanonizacja|kanonizacji]] dokonał [[Benedykt XVI]] [[17 października]] [[2010]] roku.<br />
W tym dniu kanonizowani zostali również: [[Stanisław Kazimierczyk]], [[Kandyda Maria od Jezusa]], [[Maria MacKillop]], [[Julia Salzano]], [[Kamila Baptysta Varano]].

Jego [[wspomnienie liturgiczne]] obchodzone jest w Kościele katolickim 6 stycznia.

== Zobacz też ==

* [[kult świętych]]
* [[modlitwa za wstawiennictwem świętego]]
* [[święci i błogosławieni Kościoła katolickiego]]

== Bibliografia ==
* [http://www.catholic.org/saints/saint.php?saint_id=18 Bl. Andre Bessette] - ''Catholic Online'' {{lang|en}}
* [http://www.kofc.org/un/pl/conv/2010/resolutions/bessette.html Kanonizacja Błogosławionego Andre Bessette] na stronie ''Rycerzy Kolumba''

<!-- św. i bł. w Kościele sort. są po imieniu -->
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bessette, Andre}}
[[Kategoria:Kanadyjscy zakonnicy]]
[[Kategoria:Kanadyjscy święci katoliccy|Andrzej Bessette]]
[[Kategoria:Zgromadzenie Świętego Krzyża (biografie)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1845]]
[[Kategoria:Zmarli w 1937]]
[[Kategoria:Beatyfikowani przez Jana Pawła II|Andrzej Bessette]]
[[Kategoria:Kanonizowani przez Benedykta XVI|Andrzej Bessette]]

title: Święty · Andrzej Bessette (CSC)Alfred Bessette

Data i miejsce urodzenia: 9 sierpnia 1845 · Mont-Saint-Grégoire (Kanada)

Data i miejsce śmierci: 6 stycznia 1937 · Montreal

Czczony przez: Kościół katolicki

Beatyfikacja: 23 maja 1982 · przez Jana Pawła II

Kanonizacja: 17 października 2010 · przez Benedykta XVI

Wspomnienie: 6 stycznia


text:
# Krasowo-Siódmaki
Krasowo-Siódmaki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie wysokomazowieckim, w gminie Nowe Piekuty.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Kazimierza w Nowych Piekutach.

## Historia wsi
W roku 1408 Krasowo wzmiankowane jako wieś należąca do rodu Boleszczyce. Książę mazowiecki Władysław nadaje w roku 1441 Mikołajowi z Krassowa, kasztelanowi wizkiemu 40 łanów ziemi we wsi Sieburczyn nad Biebrzą.
Krasowo-Siódmaki założone w połowie XVI w. Wzmianka o miejscowości pojawiła się w roku 1569 w aktach unii polsko-litewskiej. W roku 1580 wieś o powierzchni 1 włóki, zapisana jako Koboski Siódmaki. Mieszkał tu Stanisław syn Jana z cześnikami swemi.
Na mapie z 1790 r. wykazana jako Kraszewo Siodmaki.
W I Rzeczypospolitej wieś należała do ziemi bielskiej. W roku 1827 naliczono 15 domów i 87 mieszkańców.
W roku 1863 w pobliżu wsi miała miejsce potyczka oddziału Feliksa Górskiego z wojskami rosyjskimi.
Pod koniec XIX w. wieś drobnoszlachecka licząca 17 domów (dymów), 121 katolików, 6 żydów i 2 unitów należała do powiatu mazowieckiego, gmina i parafia Piekuty. Grunty rolne liche i piaszczyste o powierzchni 194 morg. Ludność utrzymywała się z rolnictwa i wyrobków.
W roku 1891 wykazano 19 drobnoszlacheckich gospodarzy pracujących na 101 ha ziemi. Przeciętne gospodarstwo o powierzchni 5,3 ha. W 1921 w miejscowości istniało 15 domów i 87 mieszkańców.
Współcześnie wieś liczy 12 domów i 60 mieszkańców.

title: Krasowo-Siódmaki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Krasowo-Siódmaki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podlaskie
 |powiat                 = [[Powiat wysokomazowiecki|wysokomazowiecki]]
 |gmina                  = [[Nowe Piekuty (gmina)|Nowe Piekuty]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 66{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 86
 |kod pocztowy           = 18-212{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = BWM
 |SIMC                   = 0402201{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Nowe Piekuty (gmina)
 |współrzędne            = 52°51'05"N 22°42'54"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|61461|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Krasowo-Siódmaki''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podlaskie|województwie podlaskim]], w [[powiat wysokomazowiecki|powiecie wysokomazowieckim]], w [[Nowe Piekuty (gmina)|gminie Nowe Piekuty]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo łomżyńskie|województwa łomżyńskiego]].

Wierni kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia św. Kazimierza w Nowych Piekutach|św. Kazimierza w Nowych Piekutach]]{{r|par}}.

== Historia wsi ==
W roku [[1408]] ''Krasowo'' wzmiankowane jako wieś należąca do [[ród|rodu]] ''Boleszczyce''. Książę [[Mazowsze|mazowiecki]] [[Władysław I płocki|Władysław]] nadaje w roku [[1441]] Mikołajowi z ''Krassowa'', [[kasztelan]]owi [[Wizna|''wizkiemu'']] 40 [[Łan (miara powierzchni)|łanów]] ziemi we wsi [[Sieburczyn]] nad [[Biebrza|Biebrzą]]<ref name=SgKP2>{{SgKP|XV_cz.2|162|Krasowo}}</ref><ref name=SgKP3>{{SgKP|XV_cz.2|579|Sieburczyn}}</ref>.

Krasowo-''Siódmaki'' założone w połowie XVI w. Wzmianka o miejscowości pojawiła się w roku 1569 w aktach [[Unia lubelska|unii polsko-litewskiej]]. W roku 1580 wieś o powierzchni 1 [[włóka (miara powierzchni)|włóki]], zapisana jako ''Koboski Siódmaki''. Mieszkał tu Stanisław syn Jana ''z cześnikami swemi''<ref name="Strona internetowa gminy">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20150508103510/http://www.nowepiekuty.pl/wp-content/uploads/2013/01/HISTORIA-POSZCZEG%C3%93LNYCH-MIEJSCOWO%C5%9ACI.doc | tytuł = Historia Poszczególnych Miejscowości z Terenu Gminy Nowe Piekuty | data dostępu = 2015-05-08| opublikowany = www.nowepiekuty.pl}}</ref>.

Na mapie z 1790 r. wykazana jako ''Kraszewo Siodmaki''.

W [[I Rzeczpospolita|I Rzeczypospolitej]] wieś należała do [[Ziemia bielska|ziemi bielskiej]]. W roku 1827 naliczono 15 domów i 87 mieszkańców<ref name="Strona internetowa gminy"/>.

W roku 1863 w pobliżu wsi miała miejsce potyczka oddziału Feliksa Górskiego z wojskami rosyjskimi<ref name=SgKP1>{{SgKP|IV|646|Krasowo (2) K.-Siódmaki}}</ref>.

Pod koniec XIX w. wieś [[Szlachta zaściankowa|drobnoszlachecka]] licząca 17 domów (''dymów''), 121 [[katolicyzm|katolików]], 6 [[Żydzi|żydów]] i 2 [[Kościół unicki|unitów]] należała do powiatu [[Powiat wysokomazowiecki|''mazowieckiego'']], gmina i [[parafia]] ''Piekuty''. [[Grunty rolne]] ''liche i piaszczyste'' o powierzchni 194 [[morga|morg]]. Ludność utrzymywała się z rolnictwa i ''wyrobków''{{r|SgKP2}}.

W roku 1891 wykazano 19 drobnoszlacheckich gospodarzy pracujących na 101 ha ziemi. Przeciętne gospodarstwo o powierzchni 5,3 ha. W [[1921]] w miejscowości istniało 15 domów i 87 mieszkańców.

Współcześnie wieś liczy 12 domów i 60 mieszkańców<ref name="Strona internetowa gminy"/>.

== Zobacz też ==
* [[Krasowo Wielkie]]
* [[Krasowo-Częstki]]
* [[Krasowo-Wólka]]
* [[Krasów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Krasowo_Siodmaki|nazwa=Wieś Krasowo-Siódmaki w liczbach|data dostępu=2021-02-14}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=614|data dostępu=2022-11-27}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://parafie.diecezja.lomza.pl/ad/parafie,1/piekuty-parafia-pw-sw-kazimierza,118 Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Nowe Piekuty}}

[[Kategoria:Nowe Piekuty (gmina)]]

title: Krasowo-Siódmaki

Województwo: podlaskie

Powiat: wysokomazowiecki

Gmina: Nowe Piekuty

Tablice rejestracyjne: BWM


text:
# Laser (roślina)
Laser, kmin, orlikowiec (Laser Borkh.) – rodzaj roślin z rodziny selerowatych. Obejmuje 7 gatunków. Rośliny te występują w Europie Środkowej, Wschodniej i Południowej oraz południowo-zachodniej Azji. Do flory Polski należy tylko okrzyn jeleni Laser archangelica przeniesiony tu z rodzaju okrzyn Laserpitium. Laser trójklapowy jest uprawiany, jego łodygi są jadalne, a owoce wykorzystywane jako przyprawa. Gatunek ten ma też potencjalnie duże znaczenie w medycynie.

## Systematyka
Pozycja systematyczna
Rodzaj z podplemienia Daucinae, plemienia Scandiceae z podrodziny Apioideae Seemann, rodziny selerowatych (Apiaceae Lindl.) z rzędu selerowców (Apiales Lindl.).
Analizy filogenetyczne wykazały, że monotypowy w tradycyjnym ujęciu rodzaj Laser tworzy klad wspólnie z gatunkami z rodzajów Polylophium i Laserpitium, z których ten ostatni okazał się być taksonem polifiletycznym. W efekcie dla uzyskania monofiletycznych rodzajów cała ta grupa uznana została za rodzaj Laser.
Wykaz gatunków
- Laser affine (Ledeb.) Wojew. & Spalik
- Laser archangelica (Wulfen) Spalik & Wojew. – okrzyn jeleni
- Laser carduchorum (Hedge & Lamond) Wojew. & Spalik
- Laser involucratum (Pall. ex Schult.) Spalik & Wojew.
- Laser panjutinii (Manden. & Schischk.) Banasiak, Wojew. & Spalik
- Laser stevenii (Fisch. & Trautv.) Wojew. & Spalik
- Laser trilobum (L.) Borkh. – laser trójklapowy[5], kmin koński[6]

title: Laser (roślina)

wikitext:
{{Inne znaczenia|rodzaju roślin|[[Laser (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Takson infobox
 |nazwa                = Laser
 |grafika              = Laser trilobum kz03.jpg
 |opis grafiki         = Laser trójklapowy
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[astropodobne]]
 |rząd                 = [[selerowce]]
 |rodzina              = [[selerowate]]
 |rodzaj               = laser
 |nazwa łacińska       = Laser
 |autor                = Borkh.
 |cytat                = Botaniker 13-15: 246 (1795)<ref name="powo">{{Cytuj | tytuł = Laser Borkh. | url = https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:40159-1 | opublikowany = Royal Botanic Gardens, Kew | data dostępu = 2023-11-05 | praca = Plants of the World online}}</ref>
 |typ nomenklatoryczny = ''L. trilobum'' (Linnaeus) Borkhausen ex P. G. Gaertner<ref name="ing">{{Cytuj | tytuł = Laser Borkhausen ex P. G. Gaertner | url = https://naturalhistory2.si.edu/botany/ing/ | opublikowany = Smithsonian Institution | data dostępu = 2023-11-05 | praca = Index Nominum Genericorum (ING)}}</ref>
 |synonimy             =
* ''Acanthopleura'' K.Koch
* ''Galbanum'' D.Don
* ''Polylophium'' Boiss.<ref name=powo/>
 |wikispecies          = Laser
 |commons              = Category:Laser (Apiaceae)
}}
'''Laser'''<ref name=grabowska/>, kmin, orlikowiec<ref name="koczwara">{{Cytuj | autor = Marian Koczwara | tytuł = Flora polska. Rośliny naczyniowe Polski i ziem ościennych. T. IX. Dwuliścienne wolnopłatkowe-dwuokwiatowe. Cz. VII | miejsce = Kraków | data = 1960 | s = 129}}</ref> (''Laser'' Borkh.) – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] roślin z rodziny [[selerowate|selerowatych]]. Obejmuje 7 gatunków<ref name=powo />. Rośliny te występują w Europie Środkowej, Wschodniej i Południowej oraz południowo-zachodniej [[Azja|Azji]]<ref name=powo />. Do flory [[Polska|Polski]] należy tylko [[okrzyn jeleni]] ''Laser archangelica'' przeniesiony tu z rodzaju [[okrzyn]] ''Laserpitium''<ref name="checklist">{{Cytuj |autor = Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając |tytuł = Vascular plants of Poland. An annotated checklist |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2020 |s = 106 |isbn = 978-83-62975-45-7}}</ref><ref name=banasiak>{{Cytuj pismo |autor = Łukasz Banasiak, Aneta Wojewódzka, Jakub Baczyński, Jean-Pierre Reduron, Marcin Piwczyński, Renata Kurzyna-Młynik, Rafał Gutaker, Agnieszka Czarnocka-Cieciura, Sylwia Kosmala-Grzechnik & Krzysztof Spalik |tytuł = Phylogeny of Apiaceae subtribe Daucinae and the taxonomic delineation of its genera |url = https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.12705/653.8 |czasopismo = Takson |wolumin = 65, 3 |strony = 563–585 |data = 2016 |doi = 10.12705/653.8}}</ref><ref>{{Cytuj pismo |autor = Aneta Wojewódzka, Jakub Baczyński, Łukasz Banasiak, Stephen R. Downie, Agnieszka Czarnocka-Cieciura, Michał Gierek, Kamil Frankiewicz & Krzysztof Spalik |tytuł = Evolutionary shifts in fruit dispersal syndromes in Apiaceae tribe Scandiceae |url = https://link.springer.com/article/10.1007/s00606-019-01579-1 |czasopismo = Plant Systematics and Evolution |wolumin = 305 |strony = 401–414 |data = 2019}}</ref>. [[Laser trójklapowy]] jest uprawiany, jego łodygi są jadalne, a owoce wykorzystywane jako przyprawa<ref name=grabowska>{{cytuj książkę | autor = B. Grabowska | autor2 = T. Kubala | tytuł = Encyklopedia bylin, tom II, K–Z | rozdział = | wydawca = Zysk i S-ka | miejsce = Poznań | rok = 2012 | strony = 524 | isbn = 978-83-7506-846-7 | url = | język = pl | oclc =}}</ref>. Gatunek ten ma też potencjalnie duże znaczenie w medycynie<ref>{{Cytuj | autor =  Ahmet Parlatan, Cemalettin Sariçoban, Mehmet Musa Ozcan | tytuł = Chemical composition and antimicrobial activity of the extracts of Kefe cumin (Laser trilobum L.) fruits from different regions | url = https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/19817640/ | czasopismo =  Int J Food Sci Nutr | wolumin = 60 | numer = 7 | data = 2009 | s = 606-617 | data dostępu = 2023-11-05 | doi = 10.3109/09637480801993938}}</ref>.

== Systematyka ==
; Pozycja systematyczna:
Rodzaj z podplemienia ''Daucinae'', plemienia ''Scandiceae'' z podrodziny ''Apioideae'' Seemann, rodziny [[Selerowate|selerowatych]] (''Apiaceae'' Lindl.) z rzędu [[Selerowce|selerowców]] (''Apiales'' Lindl.)<ref name=apweb /><ref name="grin">{{Cytuj stronę |url = https://npgsweb.ars-grin.gov/gringlobal/taxon/taxonomygenus?id=6525 |tytuł = Genus  Laser Borkh. ex G. Gaertn. et al. |praca = Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy) |opublikowany = USDA, Agricultural Research Service, National Plant Germplasm System |data dostępu = 2023-11-05}}</ref>.

Analizy [[filogeneza|filogenetyczne]] wykazały, że [[Takson monotypowy|monotypowy]] w tradycyjnym ujęciu rodzaj ''Laser'' tworzy [[klad]] wspólnie z gatunkami z rodzajów ''Polylophium'' i ''Laserpitium'', z których ten ostatni okazał się być [[takson polifiletyczny|taksonem polifiletycznym]]. W efekcie dla uzyskania [[takson monofiletyczny|monofiletycznych]] rodzajów cała ta grupa uznana została za rodzaj ''Laser''<ref name=banasiak/><ref name=powo />.

; Wykaz gatunków<ref name="powo"/>:
* ''[[Laser affine]]'' (Ledeb.) Wojew. & Spalik
* ''Laser archangelica'' (Wulfen) Spalik & Wojew. – [[okrzyn jeleni]]
* ''[[Laser carduchorum]]'' (Hedge & Lamond) Wojew. & Spalik
* ''[[Laser involucratum]]'' (Pall. ex Schult.) Spalik & Wojew.
* ''[[Laser panjutinii]]'' (Manden. & Schischk.) Banasiak, Wojew. & Spalik
* ''[[Laser stevenii]]'' (Fisch. & Trautv.) Wojew. & Spalik
* ''Laser trilobum'' (L.) Borkh. – [[laser trójklapowy]]<ref name=grabowska/>, kmin koński<ref name=koczwara/>

== Przypisy ==
<references>
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2023-11-05}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2023-11-05}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Selerowate]]

title: Laser

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: astropodobne

Rząd: selerowce

Rodzina: selerowate

Rodzaj: laser


text:
# Piotr Golus
Piotr Golus (ur. 1 sierpnia 1980) – polski judoka.
Były zawodnik GKS Czarni Bytom (1994-2010). Wicemistrz Europy juniorów 1998 w kategorii do 90 kg. Dziewięciokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów: pięciokrotny srebrny (2003 w kat. open i w kat do 90 kg, 2007 w kat. open, 2008 w kat. do 100 kg i 2009 w kat. do 90 kg) oraz czterokrotny brązowy (1999 i 2005 w kat. do 90 kg, 2000 w kat. powyżej 75 kg, 2007 w kat. do 100 kg). Ponadto m.in. młodzieżowy mistrz Polski 2001 i trzykrotny mistrz Polski juniorów (1998, 1999, 2001).

title: Piotr Golus

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko            = Piotr Golus
 |imię i nazwisko org        =
 |dyscyplina                 = judo
 |obywatelstwo               =
 |grafika                    =
 |opis grafiki               =
 |pełne imię i nazwisko      =
 |data urodzenia             = [[1 sierpnia]] [[1980]]
 |miejsce urodzenia          =
 |data śmierci               =
 |miejsce śmierci            =
 |wzrost                     =
 |pozycja                    =
 |klub                       = GKS Czarni Bytom
 |numer w klubie             =
 |kariera juniorska          =
 |kariera seniorska          =
 |kariera reprezentacyjna    =
 |kariera trenerska          =
 |medale                     =
 |odznaczenia                =
 |commons                    =
 |wikicytaty                 =
 |www                        =
}}
'''Piotr Golus''' (ur. [[1 sierpnia]] [[1980]]) – polski judoka.

Były zawodnik GKS Czarni Bytom (1994-2010). Wicemistrz Europy juniorów 1998 w kategorii do 90 kg. Dziewięciokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów: pięciokrotny srebrny ([[Mistrzostwa Polski w Judo 2003|2003]] w kat. open i w kat do 90 kg, [[Mistrzostwa Polski w Judo 2007|2007]] w kat. open, [[Mistrzostwa Polski w Judo 2008|2008]] w kat. do 100 kg i [[Mistrzostwa Polski w Judo 2009|2009]] w kat. do 90 kg) oraz czterokrotny brązowy ([[Mistrzostwa Polski w Judo 1999|1999]] i [[Mistrzostwa Polski w Judo 2005|2005]] w kat. do 90 kg, [[Mistrzostwa Polski w Judo 2000|2000]] w kat. powyżej 75 kg, [[Mistrzostwa Polski w Judo 2007|2007]] w kat. do 100 kg). Ponadto m.in. młodzieżowy mistrz Polski 2001 i trzykrotny mistrz Polski juniorów (1998, 1999, 2001).

== Bibliografia ==

* [https://www.judoinside.com/judoka/6695/Piotr_Golus/judo-career Piotr Golus w bazie judoinside.com]
* [http://judostat.pl/judo/101,11019,7100,2003,1041,0,0,0,index.html Piotr Golus w bazie judostat.pl]

{{SORTUJ:Golus, Piotr}}

[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]
[[Kategoria:Polscy judocy]]
[[Kategoria:Judocy Czarnych Bytom]]

title: · Piotr Golus

Data urodzenia: 1 sierpnia 1980

Klub: GKS Czarni Bytom


text:
# Efektywna stopa protekcji
Efektywna stopa protekcji (eng. effective rate of protection) - stopień ochrony zapewniany krajowym czynnikom produkcji (pracy i kapitałowi) przez obowiązującą w danym kraju strukturę ceł. Chodzi więc nie tylko o cła nakładane na produkty importowane, konkurencyjne do rodzimych wyrobów, ale także o cła nakładane na produkty i półprodukty niezbędne z zagranicy do produkcji w kraju.

Żeby obliczyć efektywna stopę protekcji, najpierw musimy zająć się nominalną stopą protekcji, którą otrzymujemy z następującego wzoru:

{\displaystyle SPn=C/P}

C - cło na dany towar w ujęciu pieniężnym
P - cena światowa danego towaru

A więc jeśli jakiś towar kosztuje 200 zł, a cło pobierane przy jego imporcie wynosi 50%, to nominalna stopa protekcji wynosi SPn = 100/200 = 0,5 czyli w wyrażeniu procentowym 50%. Przy obliczaniu realnej stopy protekcji należy zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy realną stopą protekcji na dobra finalne a dobra pośrednie. Obydwa wskaźniki oblicza się według wyżej podanego wzoru.

Teraz czas na obliczenie efektywnej stopy protekcji:

{\displaystyle SPe=(Wc-W)/W}

W - krajowa wartość dodana w warunkach wolnego handlu
Wc - krajowa wartość dodana w warunkach istnienia ceł

A więc na przykład, jeśli krajowa wartość dodana, czyli inaczej dochód krajowych czynników produkcji, w warunkach wolnego handlu wynosi 100zł, to przy wprowadzeniu 50% cła na zagraniczny produkt przy braku cła na materiał potrzebny to jego wytworzenia producenci krajowi uzyskują efektywną stopę protekcji na poziomie SPe = (200-100)/100 = 1 czyli 100%, a zatem efektywna stopa protekcji jest dwukrotnie wyższa od stopy nominalnej. A teraz, jeśli cła na towar zostałyby zniesione, a zostałby wprowadzony podatek celny 50% od materiałów potrzebnych do produkcji, to efektywna stopa protekcji wynosiłaby SPe = (50-100)/100 = -0,5, a więc stałaby się ujemna. A więc sytuacja producentów krajowych jest gorsza, niż sytuacja producentów z zagranicy.

Wnioski jawią się następująco: o efektywnej stopie protekcji nie decyduje tylko stawka celna nakładana na dobra finalne oraz dobra pośrednie pochodzące z zagranicy, ale także udział tych drugich w ogólnej wartości wyprodukowanego dobra finalnego. Wraz ze wzrostem tego udziału większy wpływ na wielkość efektywnej stopy protekcji ma cło nakładane na dobra pośrednie sprowadzane z zagranicy. Tym samym można by też się pokusić o zastosowanie wzoru na wskaźnik efektywnej stopy protekcji:

{\displaystyle SPe=(SPnf-SPnk*Akf)/(1-Akf)}

SPnf - nominalna stopa protekcji dobra finalnego
SPnk - nominalna stopa protekcji dobra pośredniego
Akf - udział dobra pośredniego w jednostce dobra finalnego w cenach światowych

Wskaźnik efektywnej stopy protekcji jest wygodnym i pożytecznym narzędziem analizy taryf celnych, pomaga wychwytywać błędy oraz różnicować protekcję celną w zależności od stopnia rozwoju danej branży.

title: Efektywna stopa protekcji

wikitext:
'''Efektywna stopa protekcji''' ''(eng. effective rate of protection)'' - stopień ochrony zapewniany krajowym [[czynniki produkcji|czynnikom produkcji]] ([[Praca (działalność człowieka)|pracy]] i [[Kapitał (ekonomia)|kapitałowi]]) przez obowiązującą w danym kraju strukturę [[cło|ceł]]. Chodzi więc nie tylko o [[cło|cła]] nakładane na produkty [[import]]owane, konkurencyjne do rodzimych wyrobów, ale także o [[cło|cła]] nakładane na produkty i półprodukty niezbędne z zagranicy do produkcji w kraju.

Żeby obliczyć efektywna stopę protekcji, najpierw musimy zająć się nominalną stopą protekcji, którą otrzymujemy z następującego wzoru:

<math>SPn = C/P</math>

C - [[cło]] na dany [[towar]] w ujęciu pieniężnym

P - cena światowa danego towaru

A więc jeśli jakiś towar kosztuje 200 zł, a [[cło]] pobierane przy jego imporcie wynosi 50%, to nominalna stopa protekcji wynosi SPn = 100/200 = 0,5 czyli w wyrażeniu procentowym 50%. Przy obliczaniu realnej stopy protekcji należy zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy realną stopą protekcji na dobra finalne a dobra pośrednie. Obydwa wskaźniki oblicza się według wyżej podanego wzoru.

Teraz czas na obliczenie efektywnej stopy protekcji:

<math>SPe = (Wc-W)/W</math>

W - krajowa [[wartość dodana]] w warunkach wolnego handlu

Wc - krajowa [[wartość dodana]] w warunkach istnienia [[cło|ceł]]

A więc na przykład, jeśli krajowa [[wartość dodana]], czyli inaczej dochód krajowych czynników produkcji, w warunkach wolnego handlu wynosi 100zł, to przy wprowadzeniu 50% cła na zagraniczny produkt przy braku [[cło|cła]] na materiał potrzebny to jego wytworzenia producenci krajowi uzyskują efektywną stopę protekcji na poziomie SPe = (200-100)/100 = 1 czyli 100%, a zatem efektywna stopa protekcji jest dwukrotnie wyższa od stopy nominalnej. A teraz, jeśli [[cło|cła]] na towar zostałyby zniesione, a zostałby wprowadzony [[cło|podatek celny]] 50% od materiałów potrzebnych do produkcji, to efektywna stopa protekcji wynosiłaby SPe = (50-100)/100 = -0,5, a więc stałaby się ujemna. A więc sytuacja producentów krajowych jest gorsza, niż sytuacja producentów z zagranicy.

Wnioski jawią się następująco: o efektywnej stopie protekcji nie decyduje tylko [[cło|stawka celna]] nakładana na dobra finalne oraz dobra pośrednie pochodzące z zagranicy, ale także udział tych drugich w ogólnej wartości wyprodukowanego dobra finalnego. Wraz ze wzrostem tego udziału większy wpływ na wielkość efektywnej stopy protekcji ma [[cło]] nakładane na dobra pośrednie sprowadzane z zagranicy. Tym samym można by też się pokusić o zastosowanie wzoru na wskaźnik efektywnej stopy protekcji:

<math>SPe = (SPnf - SPnk*Akf)/(1 - Akf)</math>

SPnf - nominalna stopa protekcji dobra finalnego

SPnk - nominalna stopa protekcji dobra pośredniego

Akf - udział dobra pośredniego w jednostce dobra finalnego w cenach światowych

Wskaźnik efektywnej stopy protekcji jest wygodnym i pożytecznym narzędziem analizy [[Taryfa celna|taryf celnych]], pomaga wychwytywać błędy oraz różnicować protekcję celną w zależności od stopnia rozwoju danej branży.

== Bibliografia ==
*''"Międzynarodowe stosunki gospodarcze"'' A. Budnikowski, PWE Warszawa 2006

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Polityka gospodarcza]]


text:
# Gerola Alta
Gerola Alta – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Sondrio.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 249 osób, 6,6 os./km².

title: Gerola Alta

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gerola Alta
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Lombardia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Sondrio (prowincja)|Sondrio]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 014031
 |powierzchnia                    = 38 km²
 |rok                             = 2004
 |liczba ludności                 = 249
 |gęstość zaludnienia             = 6,6 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0342
 |kod pocztowy                    = 23010
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Lombardia
 |współrzędne                     = 46°4′N 9°34′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.comune.gerolaalta.so.it/hh/index.php
}}
'''Gerola Alta''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Lombardia]], w prowincji [[Sondrio (prowincja)|Sondrio]].

Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 249 osób, 6,6 os./km².

== Bibliografia ==
* Źródło danych: [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]

{{Prowincja Sondrio}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Sondrio]]
[[Kategoria:Włoskie ośrodki narciarskie]]

title: Gerola Alta

Państwo: Włochy

Region: Lombardia

Prowincja: Sondrio

Powierzchnia: 38 km²

• gęstość: 6,6 os./km²