text:
# Dubińce (obwód grodzieński)
Dubińce (biał. Дубінцы; ros. Дубинцы) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Girki.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, w gminie Raduń.

title: Dubińce (obwód grodzieński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Dubińce
 |nazwa oryginalna             = Дубінцы<br />Дубинцы
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-HR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon werenowski|werenowski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Girki|Girki]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 32<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.is/E8h1y | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód grodzieński
 |współrzędne                  = 53°58′40″N 24°57′51″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Dubińce''' ({{w języku|be|Дубінцы}}; {{w języku|ru|Дубинцы}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód grodzieński|obwodzie grodzieńskim]], w [[rejon werenowski|rejonie werenowskim]], w [[sielsowiet Girki|sielsowiecie Girki]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]], w [[Powiat lidzki (II Rzeczpospolita)|powiecie lidzkim]], w [[Raduń (gmina)|gminie Raduń]]<ref>{{Cytuj stronę |url =https://www.kami.net.pl/kresy/ |tytuł =Baza Miejscowości Kresowych |opublikowany = |data = |język =pl |data dostępu = 2020-03-22}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|XV_cz.1|445|Dubińce, pow. lidzki}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/A33_B40_(XVI-18)_LIDA_1926_300dpi_bcuj298235-285456.jpg Dubińce na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.by |tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь |opublikowany = |data = |język =ru |data dostępu = 2020-03-22}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie werenowskim]]

title: DubińceДубінцы · Дубинцы

Państwo: Białoruś

Obwód: grodzieński

Rejon: werenowski

Sielsowiet: Girki


text:
# Ołtusz (gmina)
Ołtusz – dawna gmina wiejska istniejąca do 1939 roku w woj. poleskim (obecnie na Białorusi). Siedzibą gminy był Ołtusz (299 mieszk. w 1921 roku).
W okresie międzywojennym gmina Ołtusz należała do powiatu brzeskiego w woj. poleskim. Po wojnie obszar gminy Ołtusz wszedł w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

wikiname: plwiki

title: Ołtusz (gmina)

in_language: pl

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Ołtusz
 |dopełniacz nazwy          = gminy Ołtusz
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |lata istnienia            = 1921–1939<ref>Od 1921 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. poleskiego; w czasie II wojny światowej poza administracją polską; po II wojnie światowej poza granicami Polski.</ref>
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = 2RP
 |województwo               = (1919–20: [[okręg brzeski]])
(1920–21: [[okręg poleski]])
1921–39: [[województwo poleskie|poleskie]]
 |powiat                    = [[powiat brzeski (nadbużański)|brzeski]]
 |data powstania            =
 |data likwidacji           =
 |siedziba                  = [[Ołtusz]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              = 1921
 |liczba ludności           = 3706<ref name="skorowidz"/>
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1921
 |plan                      =
 |liczba gromad             = 38
 |liczba miejscowości       =
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1939
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Ołtusz''' – dawna [[gmina wiejska]] istniejąca do [[1939]] roku w [[województwo poleskie|woj. poleskim]] (obecnie na [[Białoruś|Białorusi]]). Siedzibą gminy był [[Ołtusz]]<ref name="gus">Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - ''podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku'', Książnica-Atlas, Lwów 1933</ref> (299 mieszk. w 1921 roku<ref name="skorowidz"/>).

W okresie międzywojennym gmina Ołtusz należała do [[powiat brzeski (nadbużański)|powiatu brzeskiego]] w woj. poleskim<ref name="skorowidz">Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VIII - Województwo Poleskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924</ref>. Po wojnie obszar gminy Ołtusz wszedł w struktury administracyjne [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat brzeski (nadbużański)}}

{{SORTUJ:Olxtusz}}

[[Kategoria:Dawne gminy w okręgu brzeskim]]
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie poleskim]]

title: Ołtusz

Państwo: Polska

Województwo: (1919–20: okręg brzeski) · (1920–21: okręg poleski) · 1921–39: poleskie

Powiat: brzeski

Siedziba: Ołtusz

title: Szczegółowy podział administracyjny (1921)

Szczegółowy podział administracyjny (1921): Położenie na mapie Polski w 1939 r.Ołtusz


text:
# Tablice rejestracyjne w Naddniestrzu
Naddniestrzańskie tablice rejestracyjne składają się z litery, trzech cyfr i dwóch kolejnych liter. Tablice są tego samego rozmiaru i koloru co mołdawskie, mając jednak naddniestrzańską flagę, zamiast mołdawskiego herbu po lewej stronie oraz nalepkę legalizacyjną zamiast kodu kraju MD.
Mołdawskie władze ogłosiły konfiskatę naddniestrzańskich tablic, ponieważ rejestracja pojazdów w rejonie naddniestrzańskim jest nielegalna dla Mołdawian. Naddniestrzańskie tablice rejestracyjne są ważne tylko w Abchazji, Białorusi, Rosji, Osetii Południowej i Ukrainie.

title: Tablice rejestracyjne w Naddniestrzu

wikitext:
[[Plik:Transnistria-plate.jpg|thumb|right|Tablica wojskowa]]
[[Plik:Nissan with PMR reg plates.JPG|thumb|200px|right|Tablica prywatna]]
'''[[Naddniestrze|Naddniestrzańskie]] tablice rejestracyjne''' składają się z litery, trzech cyfr i dwóch kolejnych liter<ref>{{Cytuj |tytuł = Naddniestrze - tablicerejestracyjne.pl |data dostępu = 2020-01-08 |opublikowany = www.tablicerejestracyjne.pl |url = http://www.tablicerejestracyjne.pl/naddniestrze}}</ref>. Tablice są tego samego rozmiaru i koloru co mołdawskie, mając jednak naddniestrzańską flagę, zamiast [[Mołdawia|mołdawskiego]] herbu po lewej stronie oraz nalepkę legalizacyjną zamiast kodu kraju ''MD''<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Transdniester |data =  |data dostępu = 2020-01-08 |opublikowany = matriculasdelmundo.com |url = http://web.archive.org/web/20130629041732/http://www.matriculasdelmundo.com/transnistria.html |język = es}}</ref><ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Moldavia |data =  |data dostępu = 2020-01-08 |opublikowany = matriculasdelmundo.com |url = http://matriculasdelmundo.com/moldovia.html |język = es}}</ref>.

Mołdawskie władze ogłosiły konfiskatę naddniestrzańskich tablic, ponieważ rejestracja pojazdów w rejonie naddniestrzańskim jest nielegalna dla Mołdawian<ref>{{Cytuj |autor = Cristi Vlas |tytuł = Moldova police takes out “diplomatic” number plates from car of Transnistria “foreign minister” – Moldova.org |data dostępu = 2020-01-08 |url = https://www.moldova.org/en/moldova-police-takes-diplomatic-number-plates-car-transnistria-foreign-minister/ |język = en-GB}}</ref>. Naddniestrzańskie tablice rejestracyjne są ważne tylko w [[Abchazja|Abchazji]], [[Białoruś|Białorusi]], [[Rosja|Rosji]], [[Osetia Południowa|Osetii Południowej]] i [[Ukraina|Ukrainie]]<ref>{{Cytuj stronę|url = https://zpp.pl/storage/files/2017-04//535bcf66c5a7d0ca1d1484fc95573c864140.pdf| tytuł = Tablice językowe świata | język = pl | autor = Grzegorz Kubalski}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Tablice rejestracyjne w Europie}}

[[Kategoria:Transport w Naddniestrzu]]
[[Kategoria:Tablice rejestracyjne według państw|Naddniestrze]]


text:
# Korczaki
Korczaki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Rzekuń.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzekuniu.

## Historia
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie ostrołęckim ziemi łomżyńskiej. W latach 1921–1939 wieś leżała w województwie białostockim, w powiecie łomżyńskim, w gminie Rzekuń.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 144 osoby w 28 budynkach mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w m. Rzekuń. Podlegała pod Sąd Grodzki w Ostrołęce i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Rzekuniach.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. Od 22 lipca 1941 do 1945 włączona w skład Landkreis Scharfenwiese Regierungsbezirk Zichenau (rejencji ciechanowskiej) III Rzeszy. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.

title: Korczaki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Korczaki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat ostrołęcki|ostrołęcki]]
 |gmina                  = [[Rzekuń (gmina)|Rzekuń]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 178{{r|rap}}
 |rok                    = 2023
 |strefa numeracyjna     = 29
 |kod pocztowy           = 07-410{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WOS
 |SIMC                   = 0519430{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Rzekuń (gmina)
 |współrzędne            = 53°02'02"N 21°32'34"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|58246|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Korczaki''' – [[wieś]] sołecka{{r|sol}} w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat ostrołęcki|powiecie ostrołęckim]], w [[Rzekuń (gmina)|gminie Rzekuń]]{{r|teryt|roz}}.

Wierni Kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzekuniu|Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzekuniu]]{{r|par}}.

== Historia ==
Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie ostrołęckim [[ziemia łomżyńska|ziemi łomżyńskiej]]<ref>Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego</ref>. W latach 1921–1939 wieś leżała w [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|województwie białostockim]], w powiecie łomżyńskim, w gminie Rzekuń.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] wieś zamieszkiwały 144 osoby w 28 budynkach mieszkalnych<ref name=":0222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = T. 5, województwo białostockie |s = 58}}</ref>. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w m. Rzekuń. Podlegała pod Sąd Grodzki w Ostrołęce i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Rzekuniach<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 754}}</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod [[Okupacja sowiecka ziem polskich (1939–1941)|okupacją sowiecką]]. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. Od 22 lipca 1941 do 1945 włączona w skład [[Landkreis Scharfenwiese]] ''Regierungsbezirk Zichenau (''rejencji ciechanowskiej) III Rzeszy<ref>Gemeindekarte des Generalgouvernements Polen, 1:1 000 000, 1940</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo ostrołęckie|województwa ostrołęckiego]].

== Zobacz też ==
* [[Korczak]]
* [[Łapy-Korczaki]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://www.rzekun.pl/tommafiles/1348674790ec6/raport_o_stanie_gminy_Rzekun_2023.pdf Raport o stanie gminy Rzekuń w 2023. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2023] s. 16</ref>
* <ref name=sol>[https://www.rzekun.pl/ug/tematy/solectwa/lista-solectw Strona gminy, sołectwa]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=507|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://parafie.diecezja.lomza.pl/ad/parafie,1/rzekun-parafia-pw-najswietszego-serca-jezusowego,138 Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IV|392|Korczak (3) ''K., Korczaki''}}

{{Gmina Rzekuń}}
{{Gmina Rzekuń (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Rzekuń (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo mazowieckie)]]

title: Korczaki

Województwo: mazowieckie

Powiat: ostrołęcki

Gmina: Rzekuń

Tablice rejestracyjne: WOS


text:
# Jan Zamojski (ur. 1956)
Jan Andrzej Zamojski – ur. 22 lipca 1956 w Poznaniu, historyk filozofii, scenarzysta, tłumacz.

## Praca naukowa
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Koninie (1975), Wydziału Filozoficznego Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego (1979) i Zaocznego Wyższego Zawodowego Studium Scenariuszowego przy Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi i Przedsiębiorstwie Realizacji Filmów „Zespoły Filmowe” w Warszawie (1986). W 1987 był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Starszy wykładowca w Katedrze Nauk Społecznych i Humanistycznych Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, gdzie prowadził zajęcia dydaktyczne z zakresu filozofii i estetyki.
Zajmuje się historią filozofii medycyny oraz związkami filozofii i sztuk.
Autor rozprawy doktorskiej, w której dokonał rekonstrukcji systemu filozofii medycyny Henryka Nusbauma.
Współredaktor wraz z Michałem Musielakiem i współautor monografii naukowej dotyczącej polskiej szkoły filozofii medycyny, w której scharakteryzował postacie i poglądy Tytusa Chałubińskiego, Henryka Nusbauma i Heliodora Święcickiego.
26 maja 2011 otrzymał wraz z m.in. prof. dr hab. M. Musielakiem międzynarodowy grant na realizację projektu pt. „Philosophy of Medicine in the Czech Republic, Slovakia and Poland”, finansowany przez Międzynarodowy Fundusz Wyszehradzki, który był realizowany przez pracowników naukowych Katedry Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu oraz Uniwersytetu Ostrawskiego i Uniwersytetu Pavla Jozefa Šafárika w Koszycach. Efektem tej współpracy międzynarodowej było opublikowanie dwóch monografii naukowych: „Filozofia medycyny w Czechach i na Słowacji” (wydanej w Polsce) i „Polské filosofické myšlení a medicína” (opublikowanej w Czechach i na Słowacji).
Od 2003 współpracuje w zakresie dramatu filmowego z Podyplomowym Studium Wiedzy o Kulturze przy Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Prowadził także zajęcia dydaktyczne z zakresu scenopisarstwa na - organizowanym przez Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu - Państwowym Kursie Filmowym: Studium Realizacji Telewizyjnej.

## Charakterystyka dorobku
Współpracował z Telewizyjnym Studiem Filmów Animowanych w Poznaniu, jako pomysłodawca adaptacji książki Leszka Kołakowskiego 13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych oraz autor wszystkich scenariuszy i opracowania dialogów do filmów cyklu Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego, które były prezentowane na ponad 70. festiwalach krajowych i zagranicznych oraz zdobyły 31 nagród.
W 1985 w trakcie studiów scenariuszowych odbył praktykę w filmie fabularnym Kronika wypadków miłosnych (reżyseria Andrzej Wajda).
W latach 1990–1994 pracował w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu na etacie konsultanta programowego.
W latach 1994–1998 współpracował z rosyjskim Teatrem Derevo.
Publikował opowiadania, tłumaczenia i opracowania krytyczne w dwumiesięczniku Czas Kultury.
Od 1995 współpracuje z TV Studiem Filmów Animowanych Sp. z o. o. w Poznaniu.
W 2016 był członkiem stałej komisji eksperckiej produkcji filmu animowanego w Programie Operacyjnym „Produkcja filmowa” Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Członek Koła Scenarzystów Stowarzyszenia Filmowców Polskich w Warszawie.

## Filmografia

### Współpraca reżyserska
- 1986 - Weryfikacja – asystent reżysera w filmie fabularnym, reżyseria Mirosław Gronowski[11]

### Zrealizowane scenariusze cyklu „Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego”
- 2011 - Jak szukaliśmy Lailonii - reżyseria Jacek Adamczak[12]
- 2000 - Oburzające dropsy - reżyseria Tamara Sorbian[13]
- 1999 - O zabawkach dla dzieci - reżyseria Hieronim Neumann[14]
- 1999 - Jak bóg Maior utracił tron - reżyseria Piotr Muszalski, Paweł Walicki[15]
- 1999 - Jak Gyom został Starszym Panem - reżyseria Łukasz Słuszkiewicz[16]
- 1999 - O największej kłótni - reżyseria Zbigniew Kotecki[17]
- 1998 - Czerwona łata - reżyseria Marek Luzar[18]
- 1998 - O sławnym człowieku - realizacja Krzysztof Kiwerski[19]
- 1998 - Wojna z rzeczami - reżyseria Jacek Kasprzycki[20]
- 1998 - Garby - reżyseria Marek Serafiński[21]
- 1998 - O wielkim wstydzie - reżyseria Jacek Adamczak[22]
- 1997 - Piękna twarz - reżyseria Maciej Wojtyszko[23]

## Scenariusze słuchowisk radiowych
- 2002 - Radiowęzeł - reżyseria Robert Mirzyński, produkcja Radio Merkury Poznań
- 1995-2003 - Nasza mała szarpanina - serial słuchowiskowy; autor scenariusza co drugiego z ponad 250 odcinków pisanych na zmianę z pomysłodawcą serialu Juliuszem Kublem, produkcja Radio Merkury Poznań

## Tłumaczenia utworów literackich
- Erik Jakub Groch, Łazik i Klara, Poznań 2006 - współautor tłumaczenia (z Evą Zamojską) z języka słowackiego
- Władimir Szynkariow, Maksym i Fiodor, Poznań 1997 - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
- 1996 - Południe. Granica - film pełnometrażowy Teatru DEREVO - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
- Wieniedikt Jerofiejew, Moje maleńkie leniniana, Poznań 1990 - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
- autor i współautor z Evą Zamojską tekstów literackich, krytycznych i tłumaczeń z języka rosyjskiego, czeskiego i słowackiego, opublikowanych w dwumiesięczniku „Czas Kultury”

## Ważniejsze publikacje naukowe

### Monografie
- System filozofii medycyny Henryka Nusbauma, Wydawnictwo Naukowe Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2006.

### Monografie (redakcja)
- Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, red. Michał Musielak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.
- Filozofia medycyny w Czechach i na Słowacji, red. M. Petrů, J. Zamojski, J. Kuře, M. Musielak, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2012.
- Polské filosofické myšlení a medicína, red. J. Zamojski, M. Petrů, M. Musielak, L. Vladyková, Equilibria, Ostrava - Košice 2012.
- Filozofia medycyny - rozważania o tradycji i współczesności, red. M. Moskalewicz, J. Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2017.
- Prof. zw. dr hab. n. med. Wojciech Golusiński. 40-lecie pracy zawodowej i naukowej. Księga Jubileuszowa, red. Kinga Lunitz, Ewa Majchrzak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2021.

### Rozdziały w monografiach
- Kazimierz Filip Wize i jego filozofia w świetle nowo odkrytych źródeł, (w:) Doktor Kazimierz Filip Wize (1873–1953). Zarys biografii intelektualnej, pod redakcją M. Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, Poznań 2017, s. 122-151[24].
- Medyczne alegorie opresji totalitarnej w filmie i w teatrze (na wybranych przykładach), (w:) Medycyna w filmie, red. M. Ganczar, M. Oleszczyk, Homini - Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, Kraków 2017, s. 99-112.
- Ja a Inny w filmach animowanych o tematyce historycznej, (w:) Magia animacji. Z archiwum Animatora, red. M. Giżycki, A. Trwoga, Wydawnictwo Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych, Warszawa 2016, s. 82-96.
- Henryk Nusbaum i jego rozprawa O równości ludzi i o ich nierówności, (w:) Konteksty społeczno-kulturowe zdrowia i medycyny; 5. Eugenika - aspekty społeczne i etyczne, pod red. Michała Musielaka i Krzysztofa Prętkiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2013. (wspólnie z Evą Zamojską)
- Czy uważasz, że Hrabal jest bańką, która kiedyś pęknie? Proza Petra Šabacha w filmach Jana Hřebejka, (w): Hrabal i inni. Adaptacje czeskiej literatury, pod red. Ewy Ciszewskiej, Eweliny Nurczyńskiej-Fidelskiej, Uniwersytet Łódzki, Wydawnictwo Bibl. PWSFTviT, Łódź 2013. (wspólnie z Evą Zamojską)
- O dwuznaczności drogi ku podmiotowości; kilka uwag o filmie „Co wiesz o Elly?”, (w:) Podmiot, Sztuka - Terapia - Edukacja. W poszukiwaniu sensu terapii zagubionego podmiotu poprzez sztukę, pod redakcją Mirosławy Cylkowskiej-Nowak, Joanny Imielskiej, Ewy Kasperek-Golimowskiej, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego, Poznań 2011, s. 139-150[25].
- Między filozofią a filmem. O Bajkach z Lailonii... Leszka Kołakowskiego, (w:) W stronę kina filozoficznego, antologia pod redakcją Urszuli Tes, Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna „Ignatianum”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2011, s. 79-108[26].
- Dlaczego wciąż warto badać polską myśl filozoficzno-lekarską?, (w:) Polska szkoła filozofii medycyny - przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, red. Michał Musielak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010, s. 11-24.
- Triumwirat piękna, dobra i mądrości - filozofia medycyny Henryka Nusbauma, (w:) Polscy lekarze Żydzi w XIX i XX wieku, pod redakcją Zofii Podgórskiej-Klawe, Wydawnictwo IHN PAN, Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma, Warszawa 2010, s. 69-83. (wspólnie z Jarosławem Barańskim)
- Heliodor Święcicki i jego rozprawa O estetyce w medycynie, (w:) Heliodor Święcicki w 90. rocznicę powstania Uniwersytetu Poznańskiego, pod red. Michała Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2009[27].
- Sterylizacja kobiet romskich w Czechach, (w:) Wybrane aspekty sterylizacji ludzi ze względów eugenicznych, medycznych i społecznych, pod red. Michała Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2009[28].

### Artykuły w czasopismach
- "14 bajek z królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego" w praktyce edukacyjnej, „Kultura-Społeczeństwo-Edukacja” 2016, nr 1, s. 57-67.
- Kontekst filozoficzno-atropologiczny funkcjonowania pojęcia czasu w filozofii medycyny: dyskurs nieśmiertelności, teraźniejszości oraz wieczności, „Zeszyty Naukowe Centrum Badań im. Edyty Stein” 2016, nr 15, s. 37-47. (wspólnie z M. Moskalewiczem)
- 15 Minutes: Belarus!, „Images” 2014, vol. 15, nr 24, s. 231-247. (wspólnie z A. Dashkevich, V. Dashuk, B. Dzianowicz, J. Kilian, I. Volakh)
- Animacja jest poezją filmu?, „Polonistyka” 2014, nr 10, s. 3. (wspólnie z W. Wantuch)
- Pożytki i straty z animowania filozofii. O 14 bajkach z królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego, „Polonistyka” 2014, nr 10, s. 35-38.
- Dwugłos o poznańskim Studiu Filmów Animowanych, „Images” 2013,  vol. 13, nr 22, s. 115-132. (wspólnie z Ewą Sobolewską)
- Miasto w Lailonii. Uwagi scenarzysty, „Images” 2013, vol. 12, nr 21, s. 43-63.

## Odznaczenie
W 2016 odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.

## Życie osobiste
Ojciec Honzy Zamojskiego.

title: Jan Zamojski (ur. 1956)

wikitext:
{{inne znaczenia|historyka filozofii, scenarzysty i tłumacza|[[Jan Zamoyski (ujednoznacznienie)]]}}
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jan Zamojski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |data urodzenia            = [[22 lipca]] [[1956]]
 |miejsce urodzenia         = [[Poznań]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = doktor
 |jakich nauk               = medycznych
 |specjalność               =
 |almamater                 = [[Petersburski Uniwersytet Państwowy]]
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Katedra
 |jednostka1 nazwa          = Nauk Społecznych i Humanistycznych [[Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu|Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]
 |okres zatr1               =
 |doktorat data             = 2006
 |doktorat uczelnia         = [[Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu|Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]
 |doktorat dyscyplina       = nauk medycznych
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            =
 |honoriscausa data1        =
 |honoriscausa uczelnia1    =
 |funkcja                   =
 |instytucja typ            =
 |instytucja nazwa          =
 |od                        =
 |do                        =
 |poprzednik                =
 |następca                  =
 |odznaczenia               = {{order|KZ|B}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Jan Andrzej Zamojski''' – ur. [[22 lipca]] [[1956]] w [[Poznań|Poznaniu]], historyk filozofii, scenarzysta, tłumacz.

== Praca naukowa ==
Absolwent [[II Liceum Ogólnokształcące im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Koninie|II Liceum Ogólnokształcącego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Koninie]] (1975), Wydziału Filozoficznego [[Petersburski Uniwersytet Państwowy|Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego]] (1979) i Zaocznego Wyższego Zawodowego Studium Scenariuszowego przy [[Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi|Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera]] w [[Łódź|Łodzi]] i Przedsiębiorstwie Realizacji Filmów „Zespoły Filmowe” w [[Warszawa|Warszawie]] (1986). W 1987 był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki<ref>M. Hendrykowska, M. Hendrykowski, Film w Poznaniu i Wielkopolsce 1896-1996, Poznań 1996, s. LII.</ref>.

[[Starszy wykładowca]] w Katedrze Nauk Społecznych i Humanistycznych [[Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu|Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu]], gdzie prowadził zajęcia dydaktyczne z zakresu [[Filozofia|filozofii]] i [[Estetyka|estetyki]].

Zajmuje się historią [[Filozofia medycyny|filozofii medycyny]] oraz związkami filozofii i [[Sztuka|sztuk]].

Autor rozprawy doktorskiej, w której dokonał rekonstrukcji systemu filozofii medycyny [[Henryk Nusbaum|Henryka Nusbauma]]<ref>{{prace badawcze|60298|tytuł=Filozofia medycyny Henryka Nusbauma (1849-1937) - próba rekonstrukcji systemu|data dostępu=}}</ref>.

Współredaktor wraz z [[Michał Musielak|Michałem Musielakiem]] i współautor monografii naukowej dotyczącej [[Polska szkoła filozofii medycyny|polskiej szkoły filozofii medycyny]], w której scharakteryzował postacie i poglądy [[Tytus Chałubiński|Tytusa Chałubińskiego]], Henryka Nusbauma i [[Heliodor Święcicki|Heliodora Święcickiego]]<ref>[http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_1234_dokument1.pdf Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.]</ref>.

26 maja 2011 otrzymał wraz z m.in. prof. dr hab. M. Musielakiem międzynarodowy [[grant]] na realizację projektu pt. „Philosophy of Medicine in the Czech Republic, Slovakia and Poland”, finansowany przez [[Międzynarodowy Fundusz Wyszehradzki]], który był realizowany przez pracowników naukowych Katedry Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu oraz [[Uniwersytet Ostrawski|Uniwersytetu Ostrawskiego]] i [[Uniwersytet Pavla Jozefa Šafárika w Koszycach|Uniwersytetu Pavla Jozefa Šafárika w Koszycach]]<ref>[http://katedranaukspolecznych.ump.edu.pl/visegrad-standard „Philosophy of Medicine in the Czech Republic, Slovakia and Poland”]</ref>. Efektem tej współpracy międzynarodowej było opublikowanie dwóch monografii naukowych: „Filozofia medycyny w Czechach i na Słowacji” (wydanej w Polsce)<ref>[http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_1234_filozofia_medycyny.pdf Filozofia medycyny w Czechach i na Słowacji, pod red. M. Petrů, J. Zamojskiego, J. Kuře, M. Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2012, ss. 246.]</ref> i „Polské filosofické myšlení a medicína” (opublikowanej w Czechach i na Słowacji)<ref>[http://www.phil.muni.cz/journals/index.php/profil/article/view/457 Polské filosofické myšlení a medicína, red. J. Zamojski, M. Petrů, M. Musielak, L. Vladyková, Equilibria, Ostrava - Košice 2012.]</ref>.

Od 2003 współpracuje w zakresie [[Dramat filmowy|dramatu filmowego]] z Podyplomowym Studium Wiedzy o Kulturze przy [[Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]].

Prowadził także zajęcia dydaktyczne z zakresu [[scenopis]]arstwa na - organizowanym przez Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu - Państwowym Kursie Filmowym: Studium Realizacji Telewizyjnej.

== Charakterystyka dorobku ==
Współpracował z [[TV Studio Filmów Animowanych|Telewizyjnym Studiem Filmów Animowanych]] w Poznaniu, jako pomysłodawca adaptacji książki [[Leszek Kołakowski|Leszka Kołakowskiego]] [[13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych]] oraz autor wszystkich scenariuszy i opracowania dialogów do filmów cyklu [[Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego]], które były prezentowane na ponad 70. festiwalach krajowych i zagranicznych oraz zdobyły 31 nagród<ref>[http://tvsfa.com/index.php/nagrody-2001-1980/#more-1791 Nagrody Telewizyjnego Studia Filmów Animowanych w Poznaniu]</ref>.

W 1985 w trakcie studiów scenariuszowych odbył praktykę w filmie fabularnym [[Kronika wypadków miłosnych (film)|Kronika wypadków miłosnych]] (reżyseria [[Andrzej Wajda]]).

W latach 1990–1994 pracował w [[Teatr Ósmego Dnia|Teatrze Ósmego Dnia]] w Poznaniu na etacie konsultanta programowego.

W latach 1994–1998 współpracował z rosyjskim [[Teatr Derevo|Teatrem Derevo]].

Publikował opowiadania, tłumaczenia i opracowania krytyczne w dwumiesięczniku [[Czas Kultury]].

Od 1995 współpracuje z TV Studiem Filmów Animowanych Sp. z o. o. w Poznaniu<ref>[http://tvsfa.com/index.php/jan-zamojski/ TV Studio Filmów Animowanych w Poznaniu]</ref>.

W 2016 był członkiem stałej komisji eksperckiej produkcji filmu animowanego w Programie Operacyjnym „Produkcja filmowa” [[Polski Instytut Sztuki Filmowej|Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej]]<ref name="pisf">{{Cytuj stronę |url = https://pisf.pl/aktualnosci/wiadomosci/liderzy-stalych-komisji-eksperckich-pisf-w-po-produkcja-filmowa-2016 |tytuł = Składy stałych komisji eksperckich 2016 |data = 2015-12-14 |opublikowany = pisf.pl |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20220523104035/https://pisf.pl/aktualnosci/liderzy-stalych-komisji-eksperckich-pisf-w-po-produkcja-filmowa-2016/ |zarchiwizowano = 2022-05-23 |data dostępu = 2024-03-19}}</ref>.

Członek Koła Scenarzystów [[Stowarzyszenie Filmowców Polskich|Stowarzyszenia Filmowców Polskich]] w Warszawie<ref>[https://www.sfp.org.pl/osoba,0,1,182298,Jan-Zamojski.html Członkowie Koła Scenarzystów Stowarzyszenia Filmowców Polskich w Warszawie]</ref>.

== Filmografia ==
=== Współpraca reżyserska ===
* 1986 - [[Weryfikacja (film)|Weryfikacja]] – asystent reżysera w filmie fabularnym, reżyseria [[Mirosław Gronowski]]<ref>[http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/122153 Film „Weryfikacja” w bazie Film polski]</ref>

=== Zrealizowane scenariusze cyklu „Czternaście bajek z Królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego” ===
* 2011 - Jak szukaliśmy Lailonii - reżyseria [[Jacek Adamczak (filmowiec)|Jacek Adamczak]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/jak-szukalismy-lailonii/ Jak szukaliśmy Lailonii]</ref>
* 2000 - Oburzające dropsy - reżyseria [[Tamara Sorbian]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/oburzajace-dropsy/#more-849 Oburzające dropsy]</ref>
* 1999 - O zabawkach dla dzieci - reżyseria [[Hieronim Neumann]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/o-zabawkach-dla-dzieci/#more-816 Opowiadanie o zabawkach dla dzieci]</ref>
* 1999 - Jak bóg Maior utracił tron - reżyseria [[Piotr Muszalski]], [[Paweł Walicki]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/jak-bog-maior-utracil-tron/#more-826 Jak bóg Maior utracił tron]</ref>
* 1999 - Jak Gyom został Starszym Panem - reżyseria [[Łukasz Słuszkiewicz]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/jak-gyom-zostal-starszym-panem/#more-830 Jak Gyom został starszym panem]</ref>
* 1999 - O największej kłótni - reżyseria [[Zbigniew Kotecki]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/o-najwiekszej-klotni/#more-833 O największej kłótni]</ref>
* 1998 - Czerwona łata - reżyseria [[Marek Luzar]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/czerwona-lata/ Lailonia Czerwona łata]</ref>
* 1998 - O sławnym człowieku - realizacja [[Krzysztof Kiwerski]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/o-slawnym-czlowieku/#more-788 O sławnym człowieku]</ref>
* 1998 - Wojna z rzeczami - reżyseria [[Jacek Kasprzycki]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/wojna-z-rzeczami/#more-790 Wojna z rzeczami]</ref>
* 1998 - Garby - reżyseria [[Marek Serafiński]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/garby/#more-792 Garby]</ref>
* 1998 - O wielkim wstydzie - reżyseria [[Jacek Adamczak (filmowiec)|Jacek Adamczak]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/o-wielkim-wstydzie/#more-794 Opowieść o wielkim wstydzie]</ref>
* 1997 - Piękna twarz - reżyseria [[Maciej Wojtyszko]]<ref>[http://tvsfa.com/index.php/piekna-twarz/#more-782 Piękna twarz]</ref>

== Scenariusze słuchowisk radiowych ==
* 2002 - Radiowęzeł - reżyseria [[Robert Mirzyński]], produkcja [[Radio Poznań|Radio Merkury]] Poznań
* 1995-2003 - Nasza mała szarpanina - serial słuchowiskowy; autor scenariusza co drugiego z ponad 250 odcinków pisanych na zmianę z pomysłodawcą serialu [[Juliusz Kubel|Juliuszem Kublem]], produkcja Radio Merkury Poznań

== Tłumaczenia utworów literackich ==
* [[Erik Jakub Groch]], Łazik i Klara, Poznań 2006 - współautor tłumaczenia (z [[Eva Zamojska|Evą Zamojską]]) z języka słowackiego
* [[Władimir Szynkariow]], Maksym i Fiodor, Poznań 1997 - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
* 1996 - Południe. Granica - film pełnometrażowy Teatru DEREVO - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
* [[Wieniedikt Jerofiejew]], Moje maleńkie leniniana, Poznań 1990 - autor tłumaczenia z języka rosyjskiego
* autor i współautor z Evą Zamojską tekstów literackich, krytycznych i tłumaczeń z języka rosyjskiego, czeskiego i słowackiego, opublikowanych w dwumiesięczniku „Czas Kultury”

== Ważniejsze publikacje naukowe ==
=== Monografie ===
* [http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_1234_jan_zamojski.pdf System filozofii medycyny Henryka Nusbauma], Wydawnictwo Naukowe Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2006.

=== Monografie (redakcja) ===
* Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, red. Michał Musielak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.
* Filozofia medycyny w Czechach i na Słowacji, red. M. Petrů, J. Zamojski, J. Kuře, M. Musielak, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2012.
* Polské filosofické myšlení a medicína, red. J. Zamojski, M. Petrů, M. Musielak, L. Vladyková, Equilibria, Ostrava - Košice 2012.
* Filozofia medycyny - rozważania o tradycji i współczesności, red. M. Moskalewicz, J. Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2017.
* Prof. zw. dr hab. n. med. Wojciech Golusiński. 40-lecie pracy zawodowej i naukowej. Księga Jubileuszowa, red. Kinga Lunitz, Ewa Majchrzak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2021.

=== Rozdziały w monografiach ===
* Kazimierz Filip Wize i jego filozofia w świetle nowo odkrytych źródeł, (w:) Doktor Kazimierz Filip Wize (1873–1953). Zarys biografii intelektualnej, pod redakcją M. Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, Poznań 2017, s. 122-151<ref>[https://www.ump.edu.pl/media/uid/e9b5-bf_9-f2_f1_08-e/300b9e.pdf Doktor Kazimierz Filip Wize (1873–1953). Zarys biografii intelektualnej, pod red. M. Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, Poznań 2017.]</ref>.
* Medyczne alegorie opresji totalitarnej w filmie i w teatrze (na wybranych przykładach), (w:) Medycyna w filmie, red. [[Maciej Ganczar|M. Ganczar]], [[Michał Oleszczyk|M. Oleszczyk]], Homini - Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, Kraków 2017, s. 99-112.
* Ja a Inny w filmach animowanych o tematyce historycznej, (w:) Magia animacji. Z archiwum Animatora, red. M. Giżycki, A. Trwoga, Wydawnictwo Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych, Warszawa 2016, s. 82-96.
* Henryk Nusbaum i jego rozprawa O równości ludzi i o ich nierówności, (w:) Konteksty społeczno-kulturowe zdrowia i medycyny; 5. Eugenika - aspekty społeczne i etyczne, pod red. Michała Musielaka i Krzysztofa Prętkiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2013. (wspólnie z Evą Zamojską)
* Czy uważasz, że Hrabal jest bańką, która kiedyś pęknie? Proza Petra Šabacha w filmach Jana Hřebejka, (w): Hrabal i inni. Adaptacje czeskiej literatury, pod red. Ewy Ciszewskiej, Eweliny Nurczyńskiej-Fidelskiej, Uniwersytet Łódzki, Wydawnictwo Bibl. PWSFTviT, Łódź 2013. (wspólnie z Evą Zamojską)
* O dwuznaczności drogi ku podmiotowości; kilka uwag o filmie „Co wiesz o Elly?”, (w:) Podmiot, Sztuka - Terapia - Edukacja. W poszukiwaniu sensu terapii zagubionego podmiotu poprzez sztukę, pod redakcją Mirosławy Cylkowskiej-Nowak, Joanny Imielskiej, Ewy Kasperek-Golimowskiej, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego, Poznań 2011, s. 139-150<ref>[https://archive.ph/20140830221719/http://www.wydawnictwo.ump.edu.pl/publications.php?p=145 Podmiot, Sztuka - Terapia - Edukacja. W poszukiwaniu sensu terapii zagubionego podmiotu poprzez sztukę, pod redakcją Mirosławy Cylkowskiej-Nowak, Joanny Imielskiej, Ewy Kasperek-Golimowskiej, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego, Poznań 2011.]</ref>.
* Między filozofią a filmem. O Bajkach z Lailonii... Leszka Kołakowskiego, (w:) W stronę kina filozoficznego, antologia pod redakcją Urszuli Tes, Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna „Ignatianum”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2011, s. 79-108<ref>[https://wydawnictwowam.pl/sites/wam/files/60450_st_0.pdf W stronę kina filozoficznego, antologia pod redakcją Urszuli Tes, Kraków 2011.]</ref>.
* Dlaczego wciąż warto badać polską myśl filozoficzno-lekarską?, (w:) Polska szkoła filozofii medycyny - przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, red. Michał Musielak, Jan Zamojski, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010, s. 11-24.
* Triumwirat piękna, dobra i mądrości - filozofia medycyny Henryka Nusbauma, (w:) Polscy lekarze Żydzi w XIX i XX wieku, pod redakcją Zofii Podgórskiej-Klawe, Wydawnictwo IHN PAN, Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma, Warszawa 2010, s. 69-83. (wspólnie z Jarosławem Barańskim)
* Heliodor Święcicki i jego rozprawa O estetyce w medycynie, (w:) Heliodor Święcicki w 90. rocznicę powstania Uniwersytetu Poznańskiego, pod red. Michała Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2009<ref>[http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_2253_Swiecicki.pdf Heliodor Święcicki w 90. rocznicę powstania Uniwersytetu Poznańskiego, pod redakcją Michała Musielaka, Poznań 2009.]</ref>.
* Sterylizacja kobiet romskich w Czechach, (w:) Wybrane aspekty sterylizacji ludzi ze względów eugenicznych, medycznych i społecznych, pod red. Michała Musielaka, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2009<ref>[http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_1234_konteksty_4.pdf Wybrane aspekty sterylizacji ludzi ze względów eugenicznych, medycznych i społecznych, pod red. Michała Musielaka, Poznań 2009.]</ref>.

=== Artykuły w czasopismach ===
* [https://pressto.amu.edu.pl/index.php/kse/article/view/9458/9145 "14 bajek z królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego" w praktyce edukacyjnej], „Kultura-Społeczeństwo-Edukacja” 2016, nr 1, s. 57-67.
* [https://www.academia.edu/30448757/Kontekst_filozoficzno-antropologiczny_funkcjonowania_poj%C4%99cia_czasu_w_filozofii_medycyny_dyskursy_nie%C5%9Bmiertelno%C5%9Bci_tera%C5%BAniejszo%C5%9Bci_i_wieczno%C5%9Bci_w_Zeszyty_Naukowe_Centrum_Bada%C5%84_im._Edyty_Stein_2016_ Kontekst filozoficzno-atropologiczny funkcjonowania pojęcia czasu w filozofii medycyny: dyskurs nieśmiertelności, teraźniejszości oraz wieczności], „Zeszyty Naukowe Centrum Badań im. Edyty Stein” 2016, nr 15, s. 37-47. (wspólnie z M. Moskalewiczem)
* [http://pressto.amu.edu.pl/index.php/i/article/download/1336/1272 15 Minutes: Belarus!], „Images” 2014, vol. 15, nr 24, s. 231-247. (wspólnie z A. Dashkevich, V. Dashuk, B. Dzianowicz, J. Kilian, I. Volakh)
* Animacja jest poezją filmu?, „Polonistyka” 2014, nr 10, s. 3. (wspólnie z W. Wantuch)
* Pożytki i straty z animowania filozofii. O 14 bajkach z królestwa Lailonii Leszka Kołakowskiego, „Polonistyka” 2014, nr 10, s. 35-38.
* [https://repozytorium.amu.edu.pl/bitstream/10593/11913/1/Ewa%20Sobolewska%2c%20Jan%20Zamojski%20-%20Dwug%C5%82os%20o%20Pozna%C5%84skim%20Studiu%20Film%C3%B3w%20Animowanych.pdf Dwugłos o poznańskim Studiu Filmów Animowanych], „Images” 2013,  vol. 13, nr 22, s. 115-132. (wspólnie z Ewą Sobolewską)
* [https://repozytorium.amu.edu.pl/bitstream/10593/11253/1/Jan%20Zamojski%20-%20Miasto%20w%20Lailonii.%20Uwagi%20scenarzysty.pdf Miasto w Lailonii. Uwagi scenarzysty], „Images” 2013, vol. 12, nr 21, s. 43-63.

== Odznaczenie ==
W 2016 odznaczony Brązowym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]]<ref>{{Monitor Polski|2016|863}}</ref>.

== Życie osobiste ==
Ojciec [[Honza Zamojski|Honzy Zamojskiego]]<ref>[http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_2558_biuletyn_nr_02__2013_.pdf A. Płażewska, Weekend z Janem Zamojskim. Rozmowa z Mentorem, Kwartalnik „Bioethica”, Biuletyn Informacyjny Studenckiego Koła Naukowego Etyki i Bioetyki Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, nr 02/2013, s. 16.]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Małgorzata Hendrykowska]], [[Marek Hendrykowski]], Film w Poznaniu i Wielkopolsce 1896-1996, Poznań 1996, s. LII.

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|1168596|Jan Zamojski}}
* {{Filmweb|osoba|86046|Jan Zamojski}}
* {{Filmpolski|osoba|418715|Jan Zamojski}}
* {{Fdb|osoba|205862|Jan Zamojski}}
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 13381 |nazwa = Jan Zamojski |data dostępu = 2021-04-10}}
* {{ludzie nauki|135662|osoba=dr Jan Andrzej Zamojski|data dostępu=2010-07-22}}
* [http://katedranaukspolecznych.ump.edu.pl/dr-jan-zamojski Biogram] na stronie internetowej Katedry Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu
* [http://tvsfa.com/index.php/jan-zamojski/ Biogram] na stronie internetowej TV Studia Filmów Animowanych Sp. z o. o. w Poznaniu
* [http://150.254.179.40/cgi-bin/expertus.cgi?KAT=%2Fhome%2Fusers%2Fsplendor%2Fbam%2Fpar%2F&FST=data.fst&FDT=data.fdt&ekran=ISO&lnkmsk=2&cond=AND&mask=2&F_00=02&V_00=Zamojski+Jan+ Wykaz publikacji w Bibliografii Pracowników Akademii Medycznej w Poznaniu]
* [http://150.254.179.40/cgi-bin/expertus.cgi?KAT=%2Fhome%2Fusers%2Fsplendor%2Fpub%2Fpar%2F&FST=data.fst&FDT=data.fdt&ekran=ISO&lnkmsk=2&cond=AND&mask=2&F_00=02&V_00=Zamojski+Jan+ Wykaz publikacji w Bibliografii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu]
* [http://www.old.amp.edu.pl/_nowa/pol/files/20_2558_biuletyn_nr_02__2013_.pdf A. Płażewska, Weekend z Janem Zamojskim. Rozmowa z Mentorem, Kwartalnik „Bioethica”, Biuletyn Informacyjny Studenckiego Koła Naukowego Etyki i Bioetyki Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, nr 02/2013, s. 15-25.].
* [http://www.culture.pl/pkpp-kalendarz-sw-pelna-tresc/-/eo_event_asset_publisher/tb2G/content/lailonia-rozmowa-z-janem-zamojskim Lailonia - rozmowa z Janem Zamojskim] w [[Culture.pl]]
* [https://prenumeruj.forumakademickie.pl/fa/2011/07-08/biegunka-wartosci/ Biegunka wartości. Rozmowa z dr. Janem Zamojskim, filozofem medycyny], „Forum Akademickie” 2011, nr 7-8.
* [http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/109922.html Marek Osajda, Prawo do wątpliwości], „Kurier Szczeciński”, 25.01.2011.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Zamojski, Jan}}
[[Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Koninie]]
[[Kategoria:Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi]]
[[Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego]]
[[Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Filmowców Polskich]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Radiem Poznań]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Teatrem Ósmego Dnia w Poznaniu]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Polscy pedagodzy]]
[[Kategoria:Polscy scenarzyści filmowi]]
[[Kategoria:Polscy tłumacze literatury czeskiej]]
[[Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej]]
[[Kategoria:Polscy tłumacze literatury słowackiej]]
[[Kategoria:Polscy twórcy filmów animowanych]]
[[Kategoria:Scenarzyści związani z Poznaniem]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1956]]

title: Jan Zamojski

Data i miejsce urodzenia: 22 lipca 1956 · Poznań

Alma Mater: Petersburski Uniwersytet Państwowy

Doktorat: 2006 – nauk medycznych · Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Katedra: Nauk Społecznych i Humanistycznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu


text:
# Gingiwektomia
W stomatologii gingiwektomia (łac. gingiva - dziąsło) to zabieg z zakresu chirurgii periodontologicznej, który polega na konwencjonalnym (chirurgicznym) lub laserowym usunięciu nadmiernie rozrośniętej tkanki dziąseł.
Gingiwektomia jest metodą leczenia przerostu dziąseł o różnym podłożu (np. hormonalnym lub polekowym), a także elementem leczenia protetycznego, implantoprotetycznego lub estetycznego (np. z zastosowaniem licówek).

title: Gingiwektomia

wikitext:
{{dopracować|źródła medyczne=2020-07}}
W [[stomatologia|stomatologii]] '''gingiwektomia''' ([[Łacina|łac.]] ''gingiva'' - dziąsło) to zabieg z zakresu chirurgii [[Periodontologia|periodontologicznej]], który polega na konwencjonalnym (chirurgicznym) lub laserowym usunięciu nadmiernie rozrośniętej tkanki [[Dziąsło|dziąseł]]<ref>Elżbieta Dembowska, Agnieszka Droździk, Magdalena Malczyńska-Kocińska, ''Porównanie gingiwektomii wykonanej laserem CO2 i gingiwektomii konwencjonalnej w leczeniu indukowanego cyklosporyną A przerostowego zapalenia dziąseł – opis przypadku'', Journal of Stomatology, 2013, 66, 1, s. 130-136 [dostęp: 23.05.2024]</ref>.

'''Gingiwektomia''' jest metodą leczenia przerostu dziąseł o różnym podłożu (np. hormonalnym lub polekowym<ref>''[https://dentonet.pl/nifedypina-i-przerost-blony-sluzowej-jamy-ustnej-u-pacjenta-z-bezzebiem/ Nifedypina i przerost błony śluzowej jamy ustnej u pacjenta z bezzębiem]'', Dentonet.pl [dostęp: 23.05.2024]</ref>), a także elementem leczenia protetycznego, implantoprotetycznego lub estetycznego (np. z zastosowaniem [[Licówka (stomatologia)|licówek]]<ref>Alicja Drapikowska, [https://podyplomie.pl/stomatologia/39678,zastosowanie-gingiwektomii-i-licowek-porcelanowych-w-celu-poprawy-estetyki-zebow-przednich-w-szczece?page=2 ''Zastosowanie gingiwektomii i licówek porcelanowych w celu poprawy estetyki zębów przednich w szczęce''], Stomatologia po Dyplomie, 2023, 6 [dostęp: 23.05.2024]</ref>).

== Zobacz też ==
* [[gingiwoplastyka]]
* [[periodontologia]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

[[Kategoria:Zabiegi stomatologiczne]]


text:
# Black Point Bay
Black Point Bay – zatoka (ang. bay) w kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, w hrabstwie Shelburne, na wschód od zatoki Lockeport Harbour; nazwa urzędowo zatwierdzona 27 sierpnia 1975.

title: Black Point Bay

wikitext:
{{Zatoka infobox
 |nazwa                   = Black Point Bay
 |inne nazwy              =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = CA-NS
 |lokalizacja             = na wschód od [[Lockeport Harbour]]
 |powierzchnia            =
 |wymiary                 =
 |głębokość średnia       =
 |głębokość maksymalna    =
 |objętość                =
 |zasolenie               =
 |cieki wodne             =
 |miejscowości nadbrzeżne =
 |wyspy                   =
 |mapka zatoki            =
 |opis mapki zatoki       =
 |współrzędne             = 43°41′42″N 65°03′02″W
 |commons                 =
}}
'''Black Point Bay''' – [[zatoka (geografia)|zatoka]] ([[język angielski|ang.]] ''bay'') w [[Kanada|kanadyjskiej]] [[podział administracyjny Kanady|prowincji]] [[Nowa Szkocja]], w [[Shelburne (hrabstwo)|hrabstwie Shelburne]], na wschód od zatoki [[Lockeport Harbour]]; nazwa urzędowo zatwierdzona 27 sierpnia 1975<ref>{{Cytuj |tytuł = Black Point Bay |url = https://toponymes.rncan.gc.ca/search-place-names/unique/CAEBX |opublikowany = Natural Resources Canada / Ressources naturelles Canada – nrcan.gc.ca |data dostępu = 2022-05-26 | kropka = ;}} {{Cytuj |tytuł = Black Point Bay |url = https://nsgi.novascotia.ca/geonames/?cgndb_key=CAEBX |opublikowany = Nova Scotia GeoNAMES Explorer – nsgi.novascotia.ca/geonames/ |data dostępu = 2022-05-26}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zatoki Nowej Szkocji]]

title: Black Point Bay

Państwo: Kanada

Prowincja: Nowa Szkocja

Lokalizacja: na wschód od Lockeport Harbour


text:
# Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie, wcześniej pod wezwaniem Panny Marii i św. Jana Chrzciciela – gotycki kościół jest największą budowlą w Sławnie. Obecnie obiekt jest użytkowany. Zarządza nim parafia katolicka pw. WNMP.

## Historia
Ufundowany w latach 1326–1364 przez księżnę Zofię, żonę Barnima IV. W okresie powstania świątyni patronat nad nią sprawowali Joannici. Wyposażanie świątyni trwało do II połowy XV wieku. Perłą był ołtarz renesansowy, który nie przetrwał okresu II wojny światowej.
Od XVI wieku kościół był świątynią protestancką i wrócił w ręce katolików po II wojnie światowej. Po wejściu wojsk radzieckich do Sławna, 7 marca 1945 roku, kościół został zniszczony.
Zakon franciszkanów sprawujący opiekę nad świątynią rozpoczął jego odbudowę, która trwała do końca lat 50. XX wieku. Podczas odbudowy kościoła o. Rafał Rogatti stworzył tryptyk o tematyce maryjnej. Stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski.

## Architektura
Kościół założony został na planie prostokąta, z wysuniętym prezbiterium. W późniejszym czasie dobudowano kaplicę i zakrystię, tworząc łącznie formę wieńca, co jest charakterystyczne dla gotyku.
Główna wieża świątyni przykryta jest dachem czterospadowym. Dach przybudówki północnej jest rozczłonkowany i składa się z trzech ostrołukowych całości. Portale od zachodu i południa składają się z pięciu obramowań ostrołukowych, ułożonych schodkowo ze specjalnie profilowanej cegły.
Fasada świątyni składa się z kilku elementów. Zróżnicowanie kolorystyczne wprowadza fundament ze szwedzkiego granitu, a czerwień ceglanego gotyku urozmaica czarny motyw ze specjalnie palonej cegły. Wieżę obiega ostrołukowy fryz, natomiast misterny ornament biegnący pod dachem bazyliki ma znak krzyża. Głównym motywem dekoracyjnym wieży są blendy, których obramowanie stanowi profilowana cegła.

## Wyposażenie
Wyposażenie kościoła jest skromne; ołtarz główny – tryptyk, płaskorzeźby – stacje drogi krzyżowej, ambona (lata 50. XX w.), osiemnastowieczna chrzcielnica, misa chrzcielna z XVI wieku, współczesne tablice memoratywne i organy, trzy dzwony żeliwne z lat 20. XX wieku, obraz olejny „Obrzezanie“ z XVIII wieku. Przed kościołem Mariackim znajdziemy także pracę wykonaną przez Zygmunta Wujka – pomnik Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego.

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = A-127/382 z dnia 13.04.1964 r.<ref name="zabytek">{{zabytek|zachodniopomorskie|data dostępu=13.05.2010}}</ref>
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Kościół WNMP w Sławnie.jpg
 |opis grafiki              = Kościół Wniebowzięcia NMP w Sławnie
 |państwo                   = Polska
 |miejscowość               = [[Sławno]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie|Wniebowzięcia NMP w Sławnie]]
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny|Wniebowzięcia NMP]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   =
 |data konsekracji          = 16 października 1948
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[cegła]], fundamenty kamienne
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Sławno
 |współrzędne               = 54°21′45″N 16°40′46″E
 |commons                   = Category:Church of the Assumption of Mary in Sławno
 |www                       = http://www.slawno.koszalin.opoka.org.pl
}}
'''Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie''', wcześniej pod wezwaniem Panny Marii i św. [[Jan Chrzciciel|Jana Chrzciciela]] – [[Gotyk|gotycki]] [[kościół (budynek)|kościół]] jest największą budowlą w [[Sławno|Sławnie]]. Obecnie obiekt jest użytkowany. Zarządza nim [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie|parafia katolicka pw. WNMP]].

== Historia ==
Ufundowany w latach 1326–1364 przez księżnę Zofię, żonę [[Barnim IV Dobry|Barnima IV]]. W okresie powstania świątyni patronat nad nią sprawowali [[Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników św. Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty|Joannici]]. Wyposażanie świątyni trwało do II połowy XV wieku. Perłą był ołtarz [[renesans]]owy, który nie przetrwał okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]].

Od XVI wieku kościół był świątynią [[Protestantyzm|protestancką]] i wrócił w ręce katolików po II wojnie światowej. Po wejściu [[Armia Czerwona|wojsk radzieckich]] do [[Sławno|Sławna]], 7 marca 1945 roku, kościół został zniszczony.

[[Zakon Braci Mniejszych|Zakon franciszkanów]] sprawujący opiekę nad świątynią rozpoczął jego odbudowę, która trwała do końca lat [[Lata 50. XX wieku|50. XX wieku]]. Podczas odbudowy kościoła o. Rafał Rogatti stworzył tryptyk o tematyce maryjnej. Stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski.

== Architektura ==
[[kościół (budynek)|Kościół]] założony został na planie prostokąta, z wysuniętym [[prezbiterium]]. W późniejszym czasie dobudowano [[Kaplica|kaplicę]] i [[Zakrystia|zakrystię]], tworząc łącznie formę wieńca, co jest charakterystyczne dla [[gotyk]]u.

Główna wieża świątyni przykryta jest dachem czterospadowym. Dach przybudówki północnej jest rozczłonkowany i składa się z trzech ostrołukowych całości. [[Portal]]e od zachodu i południa składają się z pięciu obramowań ostrołukowych, ułożonych schodkowo ze specjalnie profilowanej cegły.

[[Fasada]] świątyni składa się z kilku elementów. Zróżnicowanie kolorystyczne wprowadza fundament ze szwedzkiego granitu, a czerwień ceglanego [[gotyk]]u urozmaica czarny motyw ze specjalnie palonej cegły. Wieżę obiega ostrołukowy [[fryz]], natomiast misterny [[Ornament (sztuka)|ornament]] biegnący pod dachem bazyliki ma znak [[krzyż]]a. Głównym motywem dekoracyjnym wieży są [[Blenda (architektura)|blendy]], których obramowanie stanowi profilowana cegła.

== Wyposażenie ==
Wyposażenie kościoła jest skromne; ołtarz główny – [[tryptyk]], [[Relief|płaskorzeźby]] – stacje drogi krzyżowej, [[ambona (architektura)|ambona]] (lata 50. XX w.), osiemnastowieczna [[chrzcielnica]], misa chrzcielna z XVI wieku, współczesne tablice memoratywne i [[organy]], trzy [[Dzwon kościelny|dzwony]] żeliwne z lat 20. XX wieku, obraz olejny „Obrzezanie“ z XVIII wieku. Przed kościołem Mariackim znajdziemy także pracę wykonaną przez Zygmunta Wujka – pomnik Prymasa Tysiąclecia [[Kardynał|kard]]. [[Stefan Wyszyński|Stefana Wyszyńskiego]].

== Galeria ==
{{Grafika rozwinięta
|opis       =
|położenie  = center
|grafika1   = Sławno.Kościół Mariacki..jpg
|szerokość1 = 220
|alt1       = 1
|opis1      = Widok na [[prezbiterium]]
|grafika2   = Portal wejściowy do Kościoła WNMP w Sławnie.jpg
|szerokość2 = 228
|alt2       = 2
|opis2      = [[Portal]] wejściowy
|grafika3   = Church of the Assumption of Mary in Sławno (5).jpg
|szerokość3 = 220
|alt3       = 3
|opis3      = Wnętrze z ołtarzem
}}

== Zobacz też ==
* [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Mielczarski Zbigniew, Jan Sroka, Marek Żukowski, ''Ziemia Sławieńska'', Wydawnictwo REGION, Gdynia 2004.
* Józef Lidmajer, Adam Muszyński, Józef Spors, Jan Sroka, Stefan Żurawski, ''Dzieje Sławna'', Słupsk 1994.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.slawno.koszalin.opoka.org.pl| Strona Parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie]

{{Parafie dekanatu Sławno}}
{{Architektura sakralna gotyku ceglanego}}

{{SORTUJ:Sławno}}

[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Sławnie|Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie]]
[[Kategoria:Pomorze Zachodnie]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie sławieńskim]]
[[Kategoria:Architektura gotyku w województwie zachodniopomorskim]]
[[Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie zachodniopomorskim]]
[[Kategoria:Chrześcijaństwo w Sławnie]]

Miejscowość: Sławno

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Parafia: Wniebowzięcia NMP w Sławnie

Wezwanie: Wniebowzięcia NMP

Data poświęcenia: 16 października 1948

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła, fundamenty kamienne


text:
# Freeview
Freeview – przedsiębiorstwo brytyjskie zajmujące się promocją i emisją naziemnego cyfrowego sygnału telewizyjnego. Jest spółką, do której na równych prawach przynależą BBC, ITV, Channel 4, British Sky Broadcasting oraz operator satelitarny Arqiva.
Firma nie posiada żadnych kanałów ani też nie oferuje własnego programu, jej zadaniem jest umożliwienie odbioru bezpłatnego cyfrowego sygnału naziemnego za pomocą przystosowanych do tego telewizorów lub konwerterów set-top box.
Obecnie przy pomocy freeview możliwy jest odbiór sześćdziesięciu podstawowych kanałów telewizyjnych, ośmiu kanałów regionalnych  oraz dwudziestu trzech podstawowych kanałów radiowych i sześciu regionalnych. W ofercie Freeview znajdują się także trzy kanały HD: BBC HD, ITV1 HD i Channel 4 HD.
1 marca 2022 r. do pakietu Channelbox został dodany kanał TVP World.

title: Freeview

wikitext:
[[Plik:Digitalfreeview.jpg|thumb|Przystosowanie telewizora analogowego do odbioru freeview]]
'''Freeview''' – przedsiębiorstwo [[Wielka Brytania|brytyjskie]] zajmujące się promocją i emisją naziemnego cyfrowego sygnału telewizyjnego. Jest spółką, do której na równych prawach przynależą [[BBC]], [[ITV (Wielka Brytania)|ITV]], [[Channel 4]], [[British Sky Broadcasting]] oraz operator satelitarny Arqiva<ref>{{cytuj stronę| url = http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/5055750.stm| tytuł = Freeview 'overtakes analogue TV' | data dostępu=2010-08-28| autor = BBC News| opublikowany = | data = | język =en}}</ref>.

Firma nie posiada żadnych kanałów ani też nie oferuje własnego programu, jej zadaniem jest umożliwienie odbioru bezpłatnego cyfrowego sygnału naziemnego za pomocą przystosowanych do tego telewizorów lub konwerterów [[set-top box]].

Obecnie przy pomocy freeview możliwy jest odbiór sześćdziesięciu podstawowych kanałów telewizyjnych, ośmiu kanałów regionalnych  oraz dwudziestu trzech podstawowych kanałów radiowych i sześciu regionalnych.<ref name="listakanalow">{{cytuj stronę|url=http://www.freeview.co.uk/content/download/1126/5787/file/Channel%20Guide%20August%202010.pdf|tytuł=FREEVIEW Channel Guide|data=lato 2010|opublikowany=Freeview|język=en|data dostępu=2010-08-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20101008002940/http://www.freeview.co.uk/content/download/1126/5787/file/Channel%20Guide%20August%202010.pdf|zarchiwizowano=2010-10-08}}</ref> W ofercie Freeview znajdują się także trzy kanały [[HDTV|HD]]: BBC HD, ITV1 HD i Channel 4 HD.<ref>{{cytuj stronę|url=http://freeview.co.uk/HD/Programmes|tytuł=Home HD Programmes|praca=Freeview|język=en|data dostępu=2010-08-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20100619044102/http://www.freeview.co.uk/HD/Programmes|zarchiwizowano=2010-06-19}}</ref>

1 marca 2022 r. do pakietu Channelbox został dodany kanał [[TVP World]]<ref>{{Cytuj |tytuł = TVP World w ofercie brytyjskiego pakietu Freeview |data dostępu = 2022-03-02 |opublikowany = www.wirtualnemedia.pl |url = https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/jak-odbierac-wielka-brytania-tvp-world-naziemna-telewizja-cyfrowa-freeview-jak-ogladac |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Telewizja cyfrowa]]


text:
# Michał Goszczyński
Michał Goszczyński (ur. 2 stycznia 1921 w Przybojewie, zm. 13 kwietnia 1990 w Warszawie) – kapitan pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawaler Orderu Virtuti Militari.

## Życiorys
Urodził się 2 stycznia 1921 w Przybojewie, powiat Płońsk jako syn Antoniego. W gimnazjum w Płońsku należał do szkolnego koła modelarskiego, biorąc udział w powiatowych zawodach modeli latających z napędem gumowym. Świadectwo maturalne uzyskał w 1938. W sierpniu tego roku w Ustjanowej ukończył kurs szybowcowy w ramach lotniczego Przysposobienia Wojskowego, uzyskując kat. B pilota szybowcowego. Po zdaniu egzaminu został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Z powodu groźby wybuchu wojny odbył przeszkolenie w trybie przyspieszonym na samolotach szkolnych RWD-8 i PWS-26, po czym został zakwalifikowany do dalszego szkolenia na samolotach myśliwskich, otrzymując stopień kaprala podchorążego pilota.
W momencie wybuchu wojny jego szkolna eskadra ewakuowała się na wschód Polski na lotniska zapasowe. Po przekroczeniu 17 września granicy polsko-rumuńskiej został internowany i był przetrzymywany w obozie dla personelu lotnictwa we wsi Sarighiol niedaleko przy granicy z Bułgarią. Polskim komendantem w owym czasie był tam kpt. pilot Janusz Meissner. Już w listopadzie M. Goszczyńskiemu udało się wydostać z obozu i z rumuńskiego portu Balcie odpłynął do Syrii. Stamtąd dotarł do Francji, gdzie w styczniu 1940 dołączył do tworzących właśnie oddziałów lotniczych w Carpinian w pobliżu Marsylii, a następnie dostał się do ośrodka szkoleniowego w Lyonie.
Upadek Francji w czerwcu 1940 zmusił polskie oddziały lotnicze do ewakuacji do Anglii. Tam został skierowany na przeszkolenie do tworzącej polskiej szkoły pilotażu w Hucknall w pobliżu Nottingham, którą ukończył jako prymus w kwietniu 1941 w stopniu starszego sierżanta podchorążego. Tam został również przeszkolony na samolotach dwusilnikowych. W lipcu 1941 ukończył kurs instruktorski w szkole nr 1 w Upavon. Pracę jako instruktor rozpoczął w polskiej szkole pilotażu w Peterborough, a następnie w Newton szkolił pilotów do marca 1943. W 1941 awansował na stopień podporucznika, a w 1942 – porucznika i stopnia angielskiego kapitana (F/LT – Flight Llieutenant).
W czerwcu 1943 dostał przydział do angielskiego 138. dywizjonu specjalnego, w którego skład wchodził polski klucz. Początkowo latał jako II pilot na bombowcu „Halifax”, następnie po przeszkoleniu w charakterze I pilota wykonywał loty bojowe z bazy RAF Tempsford k. Cambridge, dokonując m.in. zrzutów broni i zaopatrzenia dla podziemnych armii okupowanej Europy, również dla Armii Krajowej w Polsce. Wykonał on 6 lotów do Polski, z których każdy trwał 13–14 godzin. W krótkim czasie z polskiego klucza sformowano samodzielną 1586 SD Flight będącą Eskadrą do Zadań Specjalnych i przeniesiono ją do Afryki Północnej na lotnisko Sidi Amor niedaleko Tunisu w Tunezji. Stamtąd m.in. wykonał w grudniu 1943 dwa loty do Polski. Stamtąd wykonał w grudniu 1943 dwa loty do Polski. W tym samym czasie 1586 Eskadrę przeniesiono do Włoch na lotnisko Campo Casale koło Brindisi. Z tej bazy wykonywał na „Halifaxach” loty do okupowanych krajów, m.in. 22 loty bojowe do Polski. W lipcu 1944 po wykonaniu 76 lotów bojowych został przeniesiony do Wielkiej Brytanii na tzw. odpoczynek. Jednak już w październiku tego roku został skierowany w charakterze instruktora do polskiego oddziału 18 OTU Ośrodka Wyszkolenia Bojowego Załóg Bombowych w Finningley k. Doncaster.
W czerwcu 1945 otrzymał przydział do dywizjonu RAF Blackbushe jako instruktor pilot i szkolił na samolotach transportowych „Warwick”. Następnie szkolił pilotów 304 Dywizjonu. W lutym 1946 został przydzielony do 301 dywizjonu transportowego, gdzie latał na samolotach „Halifax” VII C. Po rozwiązaniu polskich formacji lotniczych w czerwcu 1947 został w stopniu kapitana. zdemobilizowany. W czasie II wojny światowej wylatał 2300 godzin, z tego 800 godzin w nocy.
Do Polski powrócił w październiku 1947. Od sierpnia 1948 podjął pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji i sprawował do 1951 pieczę nad całokształtem szkolenia samolotowego w aeroklubach. 6 września 1948 na lotnisku Okęcie wziął udział w pokazach lotniczych z okazji Święta Lotnictwa z udziałem 9 samolotów Piper Cub Aeroklubu Warszawskiego. Z ramienia Departamentu Lotnictwa Cywilnego MK wykonał 7 maja 1950 lot sprawdzający na motoszybowcu „Pegaz”, którego celem było wydanie opinii o przydatności płatowca do szkolenia pilotów szybowcowych kat. C w pilotażu silnikowym metodą samodzielną. W tym samym roku jako pilot oblatywacz odbierał pierwszą serię samolotów CSS-13 i pierwsze samoloty „Żak” z LWD z Łodzi. Był autorem znacznej części instrukcji szkoleniowych oraz instruktorem pilotażu na wielu kursach, m.in. w sierpniu 1949 na kursie akrobacji samolotowej na olsztyńskim lotnisku w Dajtkach, gdzie latano na niemieckich samolotach „Kadet” i „Szczygieł”. W 1949 i na początku lat 50. Był komisarzem sportowym ARP oraz instruktorem społecznym w Aeroklubie Warszawskim. 20 sierpnia 1950. w czasie Święta Lotnictwa na Okęciu latał m.in. w literze „O” w utworzonym przez szyk 43 samolotów (CSS i Po-2) napisie „Pokój” literze „Z” lecąc na Samolocie Zlin-26, podczas pokazów lotniczych 20 lipca 1952 na Okęciu prowadząc szyk tworzący litery ZMP.
Z Departamentu Lotnictwa Cywilnego przeniesiony został do Zarządu Głównego Ligi Lotniczej, gdzie zajął stanowisko kierownika wyszkolenia lotniczego. W 1953, po połączeniu Ligi Lotniczej z Ligą Przyjaciół Żołnierza, został w pionie lotniczym kierownikiem wyszkolenia samolotowego, pracując tam do 1954. W sierpniu tego roku podjął pracę w Wydawnictwach Komunikacyjnych jako redaktor książek lotniczych i samochodowych. Jest współautorem kilkunastu książek o tematyce samochodowej. Niezależnie od pracy w wydawnictwie zajmował się działalnością społeczną w lotnictwie sportowym. Od lutego 1958 do kwietnia 1960 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Aeroklubu PRL. W 1959 został Członkiem Honorowym Aeroklubu Warszawskiego. W 1986 został uhonorowany Dyplomem Międzynarodowej Federacji Lotniczej imienia Paula Tissandiera.
Michał Goszczyński na 30 typach samolotów wylatał ogółem 2700 godzin, w tym na szybowcach i motoszybowcach 30 godzin. Wykonał 3 skoki spadochronowe.
Zmarł 13 kwietnia 1990 w Warszawie, pochowany został w Falenicy k. Warszawy.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1944)
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
- Medal Lotniczy (czterokrotnie)
- Odznaka Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego nr 52 (1966)
- Krzyż Sił Powietrznych (Wielka Brytania, 1944)

title: Michał Goszczyński

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Michał Goszczyński
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lotnictwo
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Naramiennik Porucznik lotn.svg
 |stopień             = [[Kapitan (ranga)|kapitan]] pilot
 |data urodzenia      = 2 stycznia 1921
 |miejsce urodzenia   = Przybojewo
 |data śmierci        = 13 kwietnia 1990
 |miejsce śmierci     = [[Warszawa]]
 |lata służby         =
 |siły zbrojne        = [[Plik:Poland badge.jpg|40px]] [[Polskie Siły Zbrojne]]
 |formacja            = [[Plik:Roundel of the United Kingdom.svg|20px]] [[Royal Air Force|RAF]]
 |jednostki           = [[1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia|138 dywizjon specjalny]]
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[II wojna światowa]]<br />[[bitwa o Anglię]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|VM|KS}} {{order|KW|4Z}} {{order|ML|4}} {{order|AFC|3}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
[[Plik:Halifax II 35 Sqn RAF in flight c1942.jpg|thumb|Samolot Handley Page Halifax II – takimi samolotami dokonywano zrzutów]]
[[Plik:Maxwell B-24.jpg|thumb|Samolot Consolidated B-24 Liberator – takimi samolotami dokonywano zrzutów]]
[[Plik:Wrocili znad Warszawy.JPG|thumb|Załoga „Liberatora” z 1586 Eskadry Specjalnego Przeznaczenia po powrocie z misji nad [[Warszawa|Warszawą]]. Lotnisko [[Brindisi]]]]
'''Michał Goszczyński''' (ur. [[2 stycznia]] [[1921]] w Przybojewie, zm. [[13 kwietnia]] [[1990]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – [[Kapitan (ranga)|kapitan]] pilot [[Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii|Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii]], kawaler [[Order Virtuti Militari|Orderu Virtuti Militari]].

== Życiorys ==
Urodził się 2 stycznia 1921 w Przybojewie, powiat [[Płońsk]] jako syn Antoniego. W [[gimnazjum]] w Płońsku należał do szkolnego koła modelarskiego, biorąc udział w powiatowych zawodach modeli latających z napędem gumowym. Świadectwo maturalne uzyskał w 1938. W sierpniu tego roku w [[Ustjanowa Górna|Ustjanowej]] ukończył kurs szybowcowy w ramach lotniczego [[Przysposobienie Wojskowe|Przysposobienia Wojskowego]], uzyskując kat. B pilota szybowcowego. Po zdaniu egzaminu został przyjęty do [[Lotnicza Akademia Wojskowa|Szkoły Podchorążych Lotnictwa]] w Dęblinie. Z powodu groźby wybuchu wojny odbył przeszkolenie w trybie przyspieszonym na samolotach szkolnych [[RWD-8]] i [[PWS-26]], po czym został zakwalifikowany do dalszego szkolenia na [[Samolot myśliwski|samolotach myśliwskich]], otrzymując stopień kaprala podchorążego pilota.

W momencie wybuchu wojny jego szkolna [[Eskadra (lotnictwo)|eskadra]] ewakuowała się na wschód Polski na lotniska zapasowe. Po przekroczeniu 17 września granicy polsko-rumuńskiej został internowany i był przetrzymywany w obozie dla personelu lotnictwa we wsi [[Sarighiol de Deal|Sarighiol]] niedaleko przy granicy z [[Bułgaria|Bułgarią]]. Polskim komendantem w owym czasie był tam kpt. pilot [[Janusz Meissner]]. Już w listopadzie M. Goszczyńskiemu udało się wydostać z obozu i z rumuńskiego portu Balcie odpłynął do [[Syria|Syrii]]. Stamtąd dotarł do [[Francja|Francji]], gdzie w styczniu 1940 dołączył do tworzących właśnie oddziałów lotniczych w Carpinian w pobliżu [[Marsylia|Marsylii]], a następnie dostał się do ośrodka szkoleniowego w [[Lyon]]ie.

Upadek Francji w czerwcu 1940 zmusił polskie oddziały lotnicze do ewakuacji do [[Wielka Brytania|Anglii]]. Tam został skierowany na przeszkolenie do tworzącej polskiej szkoły pilotażu w [[Hucknall]] w pobliżu [[Nottingham]], którą ukończył jako prymus w kwietniu 1941 w stopniu starszego sierżanta podchorążego. Tam został również przeszkolony na samolotach dwusilnikowych. W lipcu 1941 ukończył kurs instruktorski w szkole nr 1 w [[Upavon]]. Pracę jako instruktor rozpoczął w polskiej szkole pilotażu w [[Peterborough]], a następnie w Newton szkolił pilotów do marca 1943. W 1941 awansował na stopień [[podporucznik]]a, a w 1942 – [[porucznik]]a i stopnia angielskiego kapitana (F/LT – Flight Llieutenant).

W czerwcu 1943 dostał przydział do angielskiego [[1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia|138. dywizjonu specjalnego]], w którego skład wchodził polski klucz. Początkowo latał jako II pilot na bombowcu [[Handley Page Halifax|„Halifax”]], następnie po przeszkoleniu w charakterze I pilota wykonywał loty bojowe z bazy [[RAF Tempsford]] k. [[Cambridge]], dokonując m.in. zrzutów broni i zaopatrzenia dla podziemnych armii okupowanej Europy, również dla [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]] w Polsce. Wykonał on 6 lotów do Polski, z których każdy trwał 13–14 godzin. W krótkim czasie z polskiego klucza sformowano samodzielną [[1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia|1586 SD Flight]] będącą Eskadrą do Zadań Specjalnych i przeniesiono ją do Afryki Północnej na lotnisko Sidi Amor niedaleko [[Tunis]]u w [[Tunezja|Tunezji]]. Stamtąd m.in. wykonał w grudniu 1943 dwa loty do Polski. Stamtąd wykonał w grudniu 1943 dwa loty do Polski. W tym samym czasie 1586 Eskadrę przeniesiono do Włoch na lotnisko Campo Casale koło [[Brindisi]]. Z tej bazy wykonywał na „Halifaxach” loty do okupowanych krajów, m.in. 22 loty bojowe do Polski. W lipcu 1944 po wykonaniu 76 lotów bojowych został przeniesiony do Wielkiej Brytanii na tzw. odpoczynek. Jednak już w październiku tego roku został skierowany w charakterze instruktora do polskiego oddziału 18 OTU Ośrodka Wyszkolenia Bojowego Załóg Bombowych w [[Finningley]] k. [[Doncaster]].

W czerwcu 1945 otrzymał przydział do dywizjonu RAF Blackbushe jako instruktor pilot i szkolił na samolotach transportowych „[[Vickers Warwick|Warwick]]”. Następnie szkolił pilotów 304 Dywizjonu. W lutym 1946 został przydzielony do 301 dywizjonu transportowego, gdzie latał na samolotach „Halifax” VII C. Po rozwiązaniu polskich formacji lotniczych w czerwcu 1947 został w stopniu kapitana. zdemobilizowany. W czasie II wojny światowej wylatał 2300 godzin, z tego 800 godzin w nocy.

Do Polski powrócił w październiku 1947. Od sierpnia 1948 podjął pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji i sprawował do 1951 pieczę nad całokształtem szkolenia samolotowego w aeroklubach. 6 września 1948 na lotnisku [[Lotnisko Chopina w Warszawie|Okęcie]] wziął udział w pokazach lotniczych z okazji Święta Lotnictwa z udziałem 9 samolotów [[Piper Cub]] [[Aeroklub Warszawski|Aeroklubu Warszawskiego]]. Z ramienia Departamentu Lotnictwa Cywilnego MK wykonał 7 maja 1950 lot sprawdzający na [[Motoszybowiec|motoszybowcu]] [[HWL Pegaz|„Pegaz”]], którego celem było wydanie opinii o przydatności płatowca do szkolenia pilotów szybowcowych kat. C w pilotażu silnikowym metodą samodzielną. W tym samym roku jako pilot oblatywacz odbierał pierwszą serię samolotów [[CSS-13]] i pierwsze samoloty [[LWD Żak|„Żak”]] z [[Lotnicze Warsztaty Doświadczalne|LWD]] z Łodzi. Był autorem znacznej części instrukcji szkoleniowych oraz instruktorem pilotażu na wielu kursach, m.in. w sierpniu 1949 na kursie akrobacji samolotowej na olsztyńskim lotnisku w Dajtkach, gdzie latano na niemieckich samolotach „Kadet” i „Szczygieł”. W 1949 i na początku lat 50. Był komisarzem sportowym ARP oraz instruktorem społecznym w Aeroklubie Warszawskim. 20 sierpnia 1950. w czasie Święta Lotnictwa na Okęciu latał m.in. w literze „O” w utworzonym przez szyk 43 samolotów (CSS i [[Po-2]]) napisie „Pokój” literze „Z” lecąc na Samolocie [[Zlín Z-26 Trenér|Zlin-26]], podczas pokazów lotniczych 20 lipca 1952 na Okęciu prowadząc szyk tworzący litery [[Związek Młodzieży Polskiej|ZMP]].

Z Departamentu Lotnictwa Cywilnego przeniesiony został do Zarządu Głównego Ligi Lotniczej, gdzie zajął stanowisko kierownika wyszkolenia lotniczego. W 1953, po połączeniu [[Liga Lotnicza|Ligi Lotniczej]] z [[Liga Przyjaciół Żołnierza|Ligą Przyjaciół Żołnierza]], został w pionie lotniczym kierownikiem wyszkolenia samolotowego, pracując tam do 1954. W sierpniu tego roku podjął pracę w Wydawnictwach Komunikacyjnych jako redaktor książek lotniczych i samochodowych. Jest współautorem kilkunastu książek o tematyce samochodowej. Niezależnie od pracy w wydawnictwie zajmował się działalnością społeczną w lotnictwie sportowym. Od lutego 1958 do kwietnia 1960 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu [[Aeroklub Polski|Głównego Aeroklubu PRL]]. W 1959 został Członkiem Honorowym Aeroklubu Warszawskiego. W 1986 został uhonorowany Dyplomem [[Międzynarodowa Federacja Lotnicza|Międzynarodowej Federacji Lotniczej]] imienia [[Paul Tissandier|Paula Tissandiera]].

Michał Goszczyński na 30 typach samolotów wylatał ogółem 2700 godzin, w tym na szybowcach i motoszybowcach 30 godzin. Wykonał 3 skoki spadochronowe.

Zmarł 13 kwietnia 1990 w Warszawie, pochowany został w [[Falenica|Falenicy]] k. Warszawy.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Srebrny [[Order Wojskowy Virtuti Militari|Orderu Wojskowego Virtuti Militari]] (1944)
* [[Krzyż Walecznych]] (trzykrotnie)
* [[Medal Lotniczy]] (czterokrotnie)
* [[Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego|Odznaka Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego]] nr 52 (1966)
* [[Krzyż Sił Powietrznych (Wielka Brytania)|Krzyż Sił Powietrznych]] (Wielka Brytania, 1944)

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Chyliński |imię=Rafał |tytuł= Motoszybowiec Pegaz i jego konstruktor Tadeusz Chyliński |data=2015 |wydawca=Agencja Wydawnicza CB |miejsce=Warszawa |rok=2015| strony=208|isbn=978-83-7339-150-5}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Król |imię=Wacław |tytuł= Zarys działań polskiego lotnictwa w Wielkiej Brytanii |data=1981 |wydawca=Wydawnictwa Komunikacji i Łączności |miejsce=Warszawa |rok=1981| strony=196|isbn=83-206-0152-5}}
* {{Cytuj książkę |autor = Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek] |tytuł = Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF) |wydawca = Stratus |miejsce = Sandomierz |data = 2012 |isbn = 9788361421597 |oclc = 276981965 |odn = {{odn/id|Krzystek|2012}}}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Pawlak |imię = Jerzy |autor link = Jerzy Pawlak |tytuł = Absolwenci Szkoły Orląt: 1925–1939 |wydawca = Retro-Art |miejsce = Warszawa |data = 2009 |isbn = 8387992224 |oclc = 69472829 |odn = {{odn/id|Pawlak|2009}} }}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Szołdrska |imię=Halszka |tytuł= Lotnictwo Armii Krajowej |data=1998 |wydawca=Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza |miejsce=Poznań |rok=1998| strony=387|isbn=83-232-0877-8}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Szołdrska |imię=Halszka|tytuł= Lotnictwo Podziemia, czyli dzieje Wydziału Lotniczego KG AK |data=1986 |wydawca=Wydawnictwa Komunikacji i Łączności |miejsce=Warszawa |rok=1986| strony=122|isbn=83-206-0532-6}}

{{SORTUJ:Goszczyński, Michał}}
[[Kategoria:Absolwenci Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie]]
[[Kategoria:Kapitanowie Polskich Sił Powietrznych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Lotniczym (czterokrotnie)]]
[[Kategoria:Podoficerowie lotnictwa II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Anglię 1940]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Sił Powietrznych (Wielka Brytania)]]
[[Kategoria:Polscy lotnicy cywilni]]
[[Kategoria:Polscy piloci bombowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1921]]
[[Kategoria:Zmarli w 1990]]

title: Michał Goszczyński

Data i miejsce urodzenia: 2 stycznia 1921 · Przybojewo

Data i miejsce śmierci: 13 kwietnia 1990 · Warszawa

Siły zbrojne: Polskie Siły Zbrojne

Formacja: RAF

Jednostki: 138 dywizjon specjalny

Główne wojny i bitwy: II wojna światowa · bitwa o Anglię


text:
# Niergieliszki
Niergieliszki – dawna wieś. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Mikołajewo.
Dawniej używana nazwa – Migruliszki.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Mikołajów.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 30 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 8 budynków mieszkalnych. W 1931 w 8 domach zamieszkiwało 38 osób.
Wierni należeli do parafii prawosławnej w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dziśnie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Mikołajowie.

title: Niergieliszki

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Niergieliszki
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon miorski|miorski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Mikołajewo|Mikołajewo]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°31′43″N 28°05′00″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Niergieliszki''' – dawna wieś. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon miorski|rejonie miorskim]], w [[Sielsowiet Mikołajewo|sielsowiecie Mikołajewo]].

Dawniej używana nazwa – Migruliszki.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = wieś Niergieliszki na mapie (powiat dziśnieński, województwo wileńskie) |data dostępu = 2022-01-13 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/niergieliszki.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga1222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Mikołajewo (gmina)|gminie Mikołajów]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 30 osób, wszystkie były wyznania prawosławnego i zadeklarowały białoruską przynależność narodową. Było tu 8 budynków mieszkalnych<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 59}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 8 domach zamieszkiwało 38 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 21}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Dziśnie|parafii prawosławnej]] w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dzisna (miasto)|Dziśnie]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w [[Mikołajewo (rejon miorski)|Mikołajowie]]<ref name=":02222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1057}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Mikołajewo (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie miorskim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu dziśnieńskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: Niergieliszki

Obwód: witebski

Rejon: miorski

Sielsowiet: Mikołajewo


text:
# Ezra Clark Stillman
Ezra Clark Stillman (ur. 24 października 1907 w Eureka, Utah, zm. 12 kwietnia 1995) – amerykański filolog, interlingwista, poeta i tłumacz.

## Życiorys
Z wykształcenia anglista (absolwent University of Michigan) Stillman był wieloletnim członkiem International Auxiliary Language Association (IALA), a od 1937 roku dyrektorem jej działu badań i autorem programu badawczego. W roku 1940 doprowadził do opracowania kryteriów wyboru międzynarodowego słownictwa, zgodnie z którymi opracowano ostateczną postać leksyki języka interlingua - dzięki temu jest uznawany za jednego z "ojców" interlingwy.
Jest też fundatorem „Clark Stillman collection in the Pierpont Morgan Library” zawierającej duży zbiór średniowiecznych ksiąg i manuskryptów.

title: Ezra Clark Stillman

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Ezra Clark Stillman
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 24 października 1907
 |miejsce urodzenia         = Eureka ([[Utah]])
 |data śmierci              = 12 kwietnia 1995)
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[Językoznawstwo|językoznawca]], [[Poezja|poeta]], [[tłumacz]]
 |narodowość                = [[Stany Zjednoczone|amerykańska]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Michigan]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Ezra Clark Stillman''' (ur. [[24 października]] [[1907]] w Eureka, [[Utah]], zm. [[12 kwietnia]] [[1995]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] filolog, interlingwista, poeta i [[tłumacz]].

== Życiorys ==
Z wykształcenia anglista (absolwent [[Uniwersytet Michigan|University of Michigan]]) Stillman był wieloletnim członkiem [[International Auxiliary Language Association]] (IALA), a od 1937 roku dyrektorem jej działu badań i autorem programu badawczego. W roku 1940 doprowadził do opracowania kryteriów wyboru międzynarodowego słownictwa, zgodnie z którymi opracowano ostateczną postać leksyki języka [[interlingua]] - dzięki temu jest uznawany za jednego z "ojców" interlingwy.

Jest też fundatorem „Clark Stillman collection in the Pierpont Morgan Library” zawierającej duży zbiór średniowiecznych ksiąg i manuskryptów.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Stillman, Ezra Clark}}
[[Kategoria:Interlingwiści]]
[[Kategoria:Amerykańscy językoznawcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1907]]
[[Kategoria:Zmarli w 1995]]

title: Ezra Clark Stillman

Data i miejsce urodzenia: 24 października 1907 · Eureka (Utah)

Data śmierci: 12 kwietnia 1995)

Zawód, zajęcie: językoznawca, poeta, tłumacz

Narodowość: amerykańska

Alma Mater: Uniwersytet Michigan


text:
# Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp
Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp – miejscowość (tätort) w Szwecji, w regionie administracyjnym (län) Sztokholm, w gminie Vallentuna. Według danych Szwedzkiego Urzędu Statystycznego liczba ludności wyniosła: 333 (31 grudnia 2015), 352 (31 grudnia 2018) i 357 (31 grudnia 2019).

title: Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = SWE
 |1. jednostka administracyjna = [[Sztokholm (region)|Sztokholm]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Vallentuna|Vallentuna]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 2,15<ref name="scb" />
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 352<ref name="scb">{{Cytuj stronę |url = https://www.scb.se/contentassets/2ae651f3169142a7a5812c0aaa4a6070/mi0810_2019a01_tatorter2018_bef_arealer.xlsx |tytuł = Statistiska tätorter 2018; befolkning, landareal, befolkningstäthet |opublikowany = Statistikmyndigheten SCB |język = sv |data = 2020-03-20 |data dostępu = 2020-09-08 |archiwum = https://web.archive.org/web/20200324084732/https://www.scb.se/contentassets/2ae651f3169142a7a5812c0aaa4a6070/mi0810_2019a01_tatorter2018_bef_arealer.xlsx |zarchiwizowano = 2020-03-24 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 163<ref name="scb" />
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Sztokholm
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp''' – miejscowość ([[tätort]]) w [[Szwecja|Szwecji]], w regionie administracyjnym ([[Podział administracyjny Szwecji|''län'']]) [[Sztokholm (region)|Sztokholm]], w gminie [[Gmina Vallentuna|Vallentuna]]. Według danych Szwedzkiego Urzędu Statystycznego liczba ludności wyniosła: 333 (31 grudnia 2015), 352 (31 grudnia 2018) i 357 (31 grudnia 2019)<ref name="scb" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Vallentuna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Vallentuna]]

title: Ekskogen, Älgeby och Långsjötorp

Państwo: Szwecja

Region: Sztokholm

Gmina: Vallentuna


text:
# Jordan McLaughlin
Jordan McLaughlin (ur. 9 kwietnia 1996 w Pasadenie) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji rozgrywającego, od 2019 zawodnik Minnesoty Timberwolves.
W 2018 reprezentował Brooklyn Nets, podczas rozgrywek letniej ligi NBA w Las Vegas. Rok później wystąpił w barwach Minnesoty Timberwolves.
17 grudnia 2020 zawarł umowę z Minnesotą Timberwolves na występy zarówno w NBA, jak i G-League.

## Osiągnięcia
Stan na 18 grudnia 2020, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.
NCAA
- Uczestnik rozgrywek:
  - II rundy turnieju:
    - NCAA (2017)
    - NIT (2018)

  - turnieju:
    - NCAA (2016, 2017)
    - Portsmouth Invitational Tournament (2018)

  - meczu gwiazd NCAA – Reese's College All-Star Game (2018)
- MVP turnieju Las Vegas Classic (2017)
- Zaliczony do:
  - I składu:
    - Pac–12 (2018)
    - turnieju Pac–12 (2018)
    - defensywnego Pac–12 (2018)
    - najlepszych pierwszorocznych zawodników Pac–12 (2015)

  - honorable mention Pac-12 (2016, 2017)
- Członek zespołu Pac-12 All-Star (2016)
- Zawodnik tygodnia Pac-12 (26.12.2016, 6.03.2017, 18.12.2017)
- Lider Pac 12 w liczbie:
  - rozegranych minut (1270 – 2018)
  - (281) i średniej asyst (7,8 – 2018)

title: Jordan McLaughlin

wikitext:
{{Koszykarz infobox
 |imię i nazwisko         = Jordan McLaughlin
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Jordan McLaughlin USC.jpg
 |opis grafiki            = McLaughlin w barwach USC (2016)
 |numer                   = #6
 |klub                    = [[Minnesota Timberwolves]]
 |pozycja                 = [[Rozgrywający (koszykówka)|rozgrywający]]
 |pełne imię i nazwisko   =
 |pseudonim               =
 |data urodzenia          = 9 kwietnia 1996
 |miejsce urodzenia       = [[Pasadena (Kalifornia)|Pasadena]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 180
 |masa ciała              = 84
 |aktywność               = od 2018
 |szkoła średnia          = Etiwanda (Rancho Cucamonga, [[Kalifornia]])
 |college                 = USC (2014–2018)
 |draft                   = [[2018 NBA Draft|2018]]
 |numer draftu            = -
 |zespół draftu           = niewybrany
 |kariera klubowa         = {{Koszykarz infobox/lata|2018–2019|[[Long Island Nets]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|od 2019|[[Minnesota Timberwolves]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2019–2020|→[[Iowa Wolves]]|}}
 |data1                   =
 |kariera reprezentacyjna =
 |data2                   =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Jordan McLaughlin''' (ur. [[9 kwietnia]] [[1996]] w [[Pasadena (Kalifornia)|Pasadenie]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[koszykówka|koszykarz]], występujący na pozycji rozgrywającego, od 2019 zawodnik [[Minnesota Timberwolves|Minnesoty Timberwolves]].

W 2018 reprezentował [[Brooklyn Nets]], podczas rozgrywek letniej ligi [[National Basketball Association|NBA]] w [[Las Vegas]]<ref name="gm" />. Rok później wystąpił w barwach [[Minnesota Timberwolves|Minnesoty Timberwolves]]<ref name="gm" />.

17 grudnia 2020 zawarł umowę z [[Minnesota Timberwolves|Minnesotą Timberwolves]] na występy zarówno w NBA, jak i [[NBA G League|G-League]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.cbssports.com/fantasy/basketball/news/timberwolves-jordan-mclaughlin-signs-two-way-deal-with-minnesota/ | tytuł = Timberwolves' Jordan McLaughlin: Signs two-way deal with Minnesota | data dostępu = 2019-11-05 | opublikowany = cbssports.com | język = en}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
<small>Stan na 18 grudnia 2020, na podstawie<ref>{{cytuj stronę| url = https://usctrojans.com/sports/mens-basketball/roster/jordan-mclaughlin/440 | tytuł = Profil na usctrojans.com | data dostępu = 2019-11-05 | opublikowany = usctrojans.com | język = en}}</ref><ref name="gm">{{cytuj stronę| url = https://basketball.realgm.com/player/Jordan-McLaughlin/Summary/52558 | tytuł = Profil na realgm.com | data dostępu = 2019-11-05 | opublikowany = realgm.com | język = en}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url = https://www.sports-reference.com/cbb/players/jordan-mclaughlin-1.html | tytuł = Profil na sports-reference.com | data dostępu = 2019-11-05 | opublikowany = sports-reference.com | język = en}}</ref>, o ile nie zaznaczono inaczej.</small>
; NCAA
* Uczestnik rozgrywek:
** II rundy turnieju:
*** [[NCAA Division I|NCAA]] (2017)
*** NIT (2018)
** turnieju:
*** NCAA (2016, 2017)
*** [[Portsmouth Invitational Tournament]] (2018)
** meczu gwiazd NCAA – Reese's College All-Star Game (2018)
* [[Most valuable player|MVP]] turnieju Las Vegas Classic (2017)
* Zaliczony do:
** I składu:
*** Pac–12 (2018)
*** turnieju Pac–12 (2018)
*** defensywnego Pac–12 (2018)
*** najlepszych pierwszorocznych zawodników Pac–12 (2015)
** honorable mention Pac-12 (2016, 2017)
* Członek zespołu Pac-12 All-Star (2016)
* Zawodnik tygodnia Pac-12 (26.12.2016, 6.03.2017, 18.12.2017)
* Lider Pac 12 w liczbie:
** rozegranych minut (1270 – 2018)
** (281) i średniej asyst (7,8 – 2018)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.nba.com/players/jordan/mclaughlin/1629162 Profil na NBA.com] {{lang|en}}
* [https://www.basketball-reference.com/players/m/mclaujo01.html Statystyki na basketball-reference.com] {{lang|en}}
* [https://basketball.usbasket.com/player/Jordan-McLaughlin/NBA/Minnesota-Timberwolves/333276 Profil na eurobasket.com] {{lang|en}}

{{Minnesota Timberwolves skład}}

{{SORTUJ:McLaughlin, Jordan}}
[[Kategoria:Amerykańscy koszykarze]]
[[Kategoria:Koszykarze USC Trojans]]
[[Kategoria:Koszykarze Long Island Nets]]
[[Kategoria:Koszykarze Iowa Wolves]]
[[Kategoria:Koszykarze Minnesoty Timberwolves]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pasadenie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1996]]

title: · Jordan McLaughlin

Data i miejsce urodzenia: 9 kwietnia 1996 · Pasadena

Masa ciała: 84 kg

Szkoła średnia: Etiwanda (Rancho Cucamonga, Kalifornia)

Draft: 2018 · niewybrany

Lata: Kluby · Wyst.

Long Island Nets

od 2019: Minnesota Timberwolves

→Iowa Wolves


text:
# MOS Technology SPI
MOS Technology 6529 Single Port Interface (SPI lub PIO) – układ scalony produkowany przez firmę MOS Technology. Służył jako kontroler wejścia/wyjścia dla rodziny procesorów MOS 6502.
6529 SPI udostępniał 8-bitowy, dwukierunkowy równoległy port wejścia/wyjścia. W przeciwieństwie do bardziej złożonych układów 6522 VIA i 6526 CIA nie umożliwiał kierowania danych do każdej z osobno sprecyzowanej linii wejścia/wyjścia, ani też nie wspierał transmisji szeregowej. Nie posiadał również żadnych możliwości timera. Z powodu tych braków nie znalazł większego zastosowania. Układy 6529 dostępne były w wersjach 1 MHz, 2 MHz i 3 MHz. Umieszczone w standardowych ceramicznych lub plastikowych obudowach DIP z 20 pinami.

title: MOS Technology SPI

wikitext:
'''MOS Technology 6529 Single Port Interface''' (SPI lub PIO) – [[układ scalony]] produkowany przez firmę [[MOS Technology]]. Służył jako kontroler wejścia/wyjścia dla rodziny procesorów [[MOS Technology 6502|MOS 6502]].

6529 SPI udostępniał 8-bitowy, dwukierunkowy [[Transmisja równoległa|równoległy]] port wejścia/wyjścia. W przeciwieństwie do bardziej złożonych układów [[MOS Technology 6522|6522 VIA]] i [[MOS Technology CIA|6526 CIA]] nie umożliwiał kierowania danych do każdej z osobno sprecyzowanej linii wejścia/wyjścia, ani też nie wspierał transmisji szeregowej. Nie posiadał również żadnych możliwości timera. Z powodu tych braków nie znalazł większego zastosowania. Układy 6529 dostępne były w wersjach 1 MHz, 2 MHz i 3 MHz. Umieszczone w standardowych ceramicznych lub plastikowych obudowach [[Dual in-line package|DIP]] z 20 pinami.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.devili.iki.fi/pub/Commodore/docs/datasheets/CSG/6529-8104.zip Dokładna specyfikacja układu (archiwum zip)] {{lang|en}}

[[Kategoria:Układy scalone firmy MOS Technology]]