text:
# Radio Maks
Radio MAKS – stacja radiowa w południowej Polsce działająca od 8 września 1994 do 5 lutego 2007, nadające na częstotliwościach
98,1 MHz (Tarnów) oraz 106,8 MHz (Bochnia). Redakcja i studio mieściły się przy ul. Nowy Świat 3 w Tarnowie.

## Historia
Radio zostało uruchomione 8 września 1994 roku. Plany zakładały, że tego dnia odbędą się jedynie testy dosyłu sygnału ze studia, do nadajnika na Górze św. Marcina. Okazało się jednak, że stacja była gotowa do nadawania regularnego programu. Koncesję na nadawanie, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydała trzy miesiące po tym wydarzeniu - 2 grudnia 1994. Początkowo radio nadawało jedynie na częstotliwości 66,17 MHz. Wkrótce po starcie uruchomiony został również nadajnik pracujący w górnym zakresie UKF - na 98,1 MHz. Sześć lat później - w grudniu 2000 roku - uruchomiony został kolejny nadajnik. Od tego czasu program był dostępny również dla mieszkańców Bochni i okolic na częstotliwości 106,8 MHz.
Na antenie prócz muzyki i programów autorskich, dominowała tematyka lokalna. Serwisy regionalne emitowane były od poniedziałku, do piątku, co godzinę, od 7:30 do 16:30, a także w soboty od 10:30 do 13:30, oraz niedziele od 8:30 do 10:30. Ponadto w tygodniu o 14:30 na antenie pojawiał się 15-minutowy magazyn reporterów "Przed Trzecią", podsumowujący wydarzenia dnia w regionie. Dziennikarze stacji przygotowywali także lokalne informacje sportowe, czy komunikaty dla kierowców. Radio obejmowało patronat nad większością wydarzeń kulturalnych, czy sportowych w regionie. Wielkim zainteresowaniem cieszyły się transmisje "na żywo" z poczynań żużlowców, oraz koszykarzy tarnowskiej Unii, które radio przeprowadzało.
Na przełomie lipca i sierpnia 2006, decyzją zarządu, pakiet mniejszościowy (49%) udziałów w stacji został sprzedany warszawskiej sieci Radio Eska, czego efektem była dokonana dopiero 5 lutego 2007 zmiana formatu muzycznego oraz nazwy na Radio Eska Tarnów. Od tej pory na częstotliwościach MAKS-a emitowany jest ogólnopolski program Eski, nadawany z Warszawy, wzbogacony podawanymi co godzinę, ze studia w Tarnowie informacjami lokalnymi. Po zmianie profilu radia, pracę straciło także większość dziennikarzy Radia MAKS.

## Nazwa
Nazwa MAKS pochodzi od słów: Muzyka, Aktualności, Kultura, Sport, stanowiących tematykę rozgłośni. Radio słynęło z bardzo szerokiej palety muzycznej, oferowanej swoim słuchaczom. W audycjach prezentowana była muzyka  rockowa („Blues & Rock”), poetycka („Piosenkarze i Poeci”), reggae („Godzina z Reggae”), jazz („Jest Jazz”), a nawet muzyka poważna.

## Ramówka z 2006 roku
Stacja początkowo emitowała programy prowadzone przez prezenterów praktycznie przez całą dobę. Po roku 2002 zmniejszono do minimum regularny program z prezenterami i informacjami, który nadawany był tylko do 20.00, a weekendy do 14.00.
Resztę czasu antenowego wypełniała muzyka.
Poniedziałek – piątek
- 6.00 - 10.00 - Przebojem zdobywamy Dzień
- 10.00 - 14.00 - MAKS Cafe
- 14.00 - 17.00 - Miasto, Region, Ludzie
- 17.00 - 18.00 - Granie na żądanie
- 18.00 - 20.00 - Prze-Lista

Sobota
- 7.00 - 10.00 - Weekendowy Poranek
- 10.00 - 14.00 - Wieża Hitów
- 14.00 - 19.00 - Więcej grania bez słów plątania
- 19.00 - 23.00 - MAKS Party

Niedziela
- 7.00 - 10.00 - Weekendowy Poranek
- 10.00 - 14.00 - Niedzielny Koktajl
- 14.00 - 16.00 - Kino-MAKS

title: Radio Maks

wikitext:
'''Radio MAKS''' – stacja radiowa w południowej [[Polska|Polsce]] działająca od 8 września 1994 do 5 lutego 2007, nadające na częstotliwościach <br />'''98,1 MHz''' (Tarnów) oraz '''106,8 MHz''' (Bochnia). Redakcja i studio mieściły się przy ul. Nowy Świat 3 w [[Tarnów|Tarnowie]].

== Historia ==
Radio zostało uruchomione 8 września 1994 roku. Plany zakładały, że tego dnia odbędą się jedynie testy dosyłu sygnału ze studia, do nadajnika na Górze św. Marcina. Okazało się jednak, że stacja była gotowa do nadawania regularnego programu. Koncesję na nadawanie, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydała trzy miesiące po tym wydarzeniu - 2 grudnia 1994. Początkowo radio nadawało jedynie na częstotliwości 66,17 MHz. Wkrótce po starcie uruchomiony został również nadajnik pracujący w górnym zakresie [[Fale metrowe|UKF]] - na 98,1 MHz. Sześć lat później - w grudniu 2000 roku - uruchomiony został kolejny nadajnik. Od tego czasu program był dostępny również dla mieszkańców [[Bochnia|Bochni]] i okolic na częstotliwości 106,8 MHz.

Na antenie prócz [[muzyka|muzyki]] i programów autorskich, dominowała tematyka lokalna. Serwisy regionalne emitowane były od poniedziałku, do piątku, co godzinę, od 7:30 do 16:30, a także w soboty od 10:30 do 13:30, oraz niedziele od 8:30 do 10:30. Ponadto w tygodniu o 14:30 na antenie pojawiał się 15-minutowy magazyn reporterów "Przed Trzecią", podsumowujący wydarzenia dnia w regionie. Dziennikarze stacji przygotowywali także lokalne informacje [[sport]]owe, czy komunikaty dla kierowców. Radio obejmowało patronat nad większością wydarzeń kulturalnych, czy sportowych w regionie. Wielkim zainteresowaniem cieszyły się transmisje "na żywo" z poczynań [[sport żużlowy|żużlowców]], oraz [[koszykówka|koszykarzy]] tarnowskiej [[Unia Tarnów|Unii]], które radio przeprowadzało.

Na przełomie lipca i sierpnia 2006, decyzją zarządu, pakiet mniejszościowy (49%) udziałów w stacji został sprzedany warszawskiej sieci [[Radio Eska]], czego efektem była dokonana dopiero 5 lutego 2007 zmiana formatu muzycznego oraz nazwy na '''[[Radio Eska|Radio Eska Tarnów]]'''. Od tej pory na częstotliwościach MAKS-a emitowany jest ogólnopolski program Eski, nadawany z [[Warszawa|Warszawy]], wzbogacony podawanymi co godzinę, ze studia w [[Tarnów|Tarnowie]] informacjami lokalnymi. Po zmianie profilu radia, pracę straciło także większość dziennikarzy Radia MAKS.

== Nazwa ==
Nazwa MAKS pochodzi od słów: [[Muzyka]], [[Aktualności]], [[Kultura]], [[Sport]], stanowiących tematykę rozgłośni. Radio słynęło z bardzo szerokiej palety muzycznej, oferowanej swoim słuchaczom. W audycjach prezentowana była muzyka  [[rock]]owa („Blues & Rock”), poetycka („Piosenkarze i Poeci”), [[reggae]] („Godzina z Reggae”), [[jazz]] („Jest Jazz”), a nawet [[muzyka poważna]].

== Ramówka z 2006 roku ==
Stacja początkowo emitowała programy prowadzone przez prezenterów praktycznie przez całą dobę. Po roku 2002 zmniejszono do minimum regularny program z prezenterami i informacjami, który nadawany był tylko do 20.00, a weekendy do 14.00.
Resztę czasu antenowego wypełniała muzyka.

; Poniedziałek – piątek
* 6.00 - 10.00 - Przebojem zdobywamy Dzień
* 10.00 - 14.00 - MAKS Cafe
* 14.00 - 17.00 - Miasto, Region, Ludzie
* 17.00 - 18.00 - Granie na żądanie
* 18.00 - 20.00 - Prze-Lista
; Sobota
* 7.00 - 10.00 - Weekendowy Poranek
* 10.00 - 14.00 - Wieża Hitów
* 14.00 - 19.00 - Więcej grania bez słów plątania
* 19.00 - 23.00 - MAKS Party
; Niedziela
* 7.00 - 10.00 - Weekendowy Poranek
* 10.00 - 14.00 - Niedzielny Koktajl
* 14.00 - 16.00 - Kino-MAKS

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://info.radiopolska.pl/files/audio/aktual/0702_Maks.mp3 | tytuł = Nagranie z ostatniego dnia nadawania Radia MAKS | opublikowany = info.radiopolska.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160304221151/http://info.radiopolska.pl/files/audio/aktual/0702_Maks.mp3 | zarchiwizowano = 2016-03-04}}

[[Kategoria:Rozgłośnie radiowe w Tarnowie|MAKS]]
[[Kategoria:Nieistniejące rozgłośnie radiowe w Polsce|Max]]


text:
# Bitwa pod Hanau
Bitwa pod Hanau – starcie zbrojne, które miało miejsce 30–31 października 1813 podczas wojen napoleońskich.
Bitwa stoczona została w pobliżu miasta Hanau w Niemczech (Hesja). Było to dwudniowe starcie pomiędzy siłami francuskiej Wielkiej Armii pod osobistym dowództwem cesarza Napoleona Bonaparte a siłami bawarskimi i austriackimi pod komendą gen. Karla Philippa von Wredego.
Bitwa uważana jest za przykład sztuki dowodzenia Napoleona, który dysponując trzykrotnie mniejszymi siłami zwyciężył przy znacznie niższych stratach własnych i osiągnął wyznaczony cel, którym było odblokowanie strategicznej drogi odwrotu w kierunku na Frankfurt nad Menem i Moguncję.
W bitwie pod Hanau wsławił się polski szwadron dowodzony przez majora Dominika Hieronima Radziwiłła, który w wyniku ran odniesionych w tej bitwie zmarł w Lauterecken (Nadrenia-Palatynat) 11 listopada 1813 r.

## Wstęp
Bawaria, były francuski sojusznik, przystąpiła do szóstej koalicji na mocy traktatu w Ried, który zawarty został tuż przez bitwą pod Lipskiem. Skutkiem poniesionej klęski armia napoleońska wycofywała się przez Erfurt do Frankfurtu nad Menem w celu przekroczenia Renu pod Moguncją. Napoleon prowadził odwrót z dużym powodzeniem. Jednak w końcu października Wielka Armia (La Grande Armée) była coraz bardziej zdezorganizowana, w wyniku czego podążała za nią rosnąca rzesza maruderów.
Sprzymierzeni ścigali Francuzów kilkoma kolumnami, chcąc zniszczyć wojska napoleońskie jeszcze przed osiągnięciem Renu. Najbliżej Francuzów była dowodzona przez Wredego armia bawarsko-austriacka (52 000 żołnierzy i 134 działa) która, by zagrodzić Francuzom drogę odwrotu, posuwała się na północ od strony Dunaju do Frankonii. Po nieudanej próbie opanowania Würzburga Wrede ruszył na Hanau, by zagrodzić Francuzom marsz na Frankfurt.
Wojska Wredego dotarły pod Hanau przed Francuzami, blokując Napoleonowi drogę do Frankfurtu. Sądząc jednak, że główne siły francuskie wycofują się leżącą nieco na północ drogą prowadzącą do Koblencji, Wrede oczekiwał, że zmierzy się jedynie z grupą 20 000 żołnierzy osłaniających skrzydło Wielkiej Armii. Z tego powodu część swych sił zostawił z tyłu, a część skierował na Frankfurt, dlatego pod Hanau miał jedynie 30 000 żołnierzy. Napoleon, który w rzeczywistości miał tylko 16 000 żołnierzy i 70 dział, zamierzał przebić się przez oddziały Wredego i otworzyć sobie drogę na Frankfurt.

## Bitwa
Wrede, po udanych potyczkach z oddziałami francuskimi, 30 października rozwinął swą armię naprzeciw głównych sił francuskich. Centrum umieścił przed rzeką Kinzig, natomiast prawe skrzydło armii austriacko-bawarskiej znalazło się na południu, przy czym jego część oddzielona była od reszty sił rzeką Kinzig. Komunikację położonej na drugim brzegu części prawego skrzydła z głównymi siłami zapewniał most.
W skład sił Napoleona wchodziła piechota marszałka MacDonalda i jazda generała Sébastianiego. Z uwagi na gęste lasy leżące na wschód od pozycji armii Wredego, Francuzi mogli niezauważeni podejść blisko pozycji nieprzyjaciela. Pomimo znacznej różnicy sił Napoleon zdecydował się zaatakować blokujących drogi odwrotu Austriaków i Bawarczyków. W środku dnia marszałek Victor razem z MacDonaldem oczyścili lasy znajdujące się przed stanowiskami armii Wredego z oddziałów nieprzyjacielskich. Wkrótce potem generał Antoine Drouot natrafił na ścieżkę leśną prowadzącą w kierunku lewego skrzydła armii Wredego, która pozwalała na transport artylerii. Trzy godziny później grenadierzy Starej Gwardii oczyścili przedpole z oddziałów wroga, dzięki czemu Drouot przy wsparciu kawalerii Starej Gwardii i Sébastianiego mógł rozlokować 50 dział.
Artyleria Drouota szybko uciszyła 28 dział armii Wredego. Następnie do ataku ruszyła francuska kawaleria i zepchnęła kawalerię Wredego na lewe skrzydło austriacko-bawarskiej armii, a po rozbiciu lewego skrzydła uderzyła na centrum armii Wredego. Centrum austriacko-bawarskie zaczęło się cofać i, próbując uniknąć zepchnięcia do rzeki Kinzig, poniosło znaczne straty. Na prawym skrzydle armii Wredego część jego sił próbowała przedostać się przez most, by wspomóc znajdujące się w trudnym położeniu wojska w centrum, jednak z powodu tłoku wielu żołnierzy potonęło w rzece. Wredemu udało się w końcu zebrać swe siły i utworzyć linię obronną ciągnącą się od mostu Lamboy-Brücke do miasta Hanau.
Pod osłoną nocy sprzymierzeni opuścili Hanau. Następnego dnia wojska francuskie opanowały miasto przy niewielkim oporze. Napoleon nie próbował ścigać armii Wredego, zadowolony z tego, że droga odwrotu na Frankfurt została ponownie otwarta. Wojska francuskie mogły teraz bez przeszkód kontynuować odwrót, choć 31 października Austriacy bez powodzenia próbowali jeszcze zniszczyć tylną straż wycofujących się Francuzów.

## Po bitwie
Armia Wredego straciła w bitwie 9000 żołnierzy, znacznie więcej od sił Napoleona. To efektowne francuskie zwycięstwo niwelowało jednak tylko częściowo ogólne straty, jakie wycofujące się wojska francuskie poniosły ze strony sprzymierzonych. W okresie tuż przed bitwą i w czasie bitwy (czyli od 28 października do 31 października) około 10 000 francuskich maruderów dostało się do niewoli. Armia francuska dotarła do Frankfurtu 2 listopada, będąc już bardzo blisko swej stosunkowo bezpiecznej bazy w Moguncji.

## Upamiętnienie
Bitwa ta jest wymieniona na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

wikiname: plwiki

title: Bitwa pod Hanau

in_language: pl

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Hanau
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[Wojny napoleońskie]]
 |grafika      = Vernet-Battle of Hanau.jpg
 |opis grafiki = ''Bitwa pod Hanau'', mal. [[Horace Vernet]]
 |czas         = 30–31 października 1813
 |miejsce      = [[Hanau]]
 |terytorium   = [[Hesja]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = zwycięstwo Francuzów
 |strona1      = [[Francja]]
 |strona2      = [[Bawaria]]<br />[[Austria]]
 |dowódca1     = [[Napoleon Bonaparte|Napoleon]]
 |dowódca2     = [[Karl Philipp von Wrede]]
 |siły1        = 16 000 żołnierzy i 70 dział
 |siły2        = 52 000 żołnierzy i 134 działa (w bitwie wzięło udział tylko 30 000 żołnierzy)
 |straty1      = ok. 4500 żołnierzy
 |straty2      = ok. 9000 żołnierzy
 |kod mapy     = Hesja
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Hanau''' – starcie zbrojne, które miało miejsce 30–31 października 1813 podczas [[Wojny napoleońskie|wojen napoleońskich]].

Bitwa stoczona została w pobliżu miasta [[Hanau]] w [[Niemcy|Niemczech]] ([[Hesja]]). Było to dwudniowe starcie pomiędzy siłami [[I Cesarstwo Francuskie|francuskiej]] [[Wielka Armia|Wielkiej Armii]] pod osobistym dowództwem cesarza [[Napoleon Bonaparte|Napoleona Bonaparte]] a siłami [[Bawaria|bawarskimi]] i [[austria]]ckimi pod komendą gen. [[Karl Philipp von Wrede|Karla Philippa von Wredego]].

Bitwa uważana jest za przykład sztuki dowodzenia Napoleona, który dysponując trzykrotnie mniejszymi siłami zwyciężył przy znacznie niższych stratach własnych i osiągnął wyznaczony cel, którym było odblokowanie strategicznej drogi odwrotu w kierunku na [[Frankfurt nad Menem]] i [[Moguncja|Moguncję]].

W bitwie pod Hanau wsławił się polski [[szwadron]] dowodzony przez majora [[Dominik Hieronim Radziwiłł|Dominika Hieronima Radziwiłła]], który w wyniku ran odniesionych w tej bitwie zmarł w [[Lauterecken]] ([[Nadrenia-Palatynat]]) 11 listopada 1813 r.

== Wstęp ==
Bawaria, były francuski sojusznik, przystąpiła do [[VI koalicja antyfrancuska|szóstej koalicji]] na mocy [[traktat w Ried|traktatu w Ried]], który zawarty został tuż przez [[Bitwa pod Lipskiem|bitwą pod Lipskiem]]. Skutkiem poniesionej klęski armia napoleońska wycofywała się przez [[Erfurt]] do [[Frankfurt nad Menem|Frankfurtu nad Menem]] w celu przekroczenia [[Ren]]u pod [[Moguncja|Moguncją]]. Napoleon prowadził odwrót z dużym powodzeniem. Jednak w końcu października Wielka Armia (''La Grande Armée'') była coraz bardziej zdezorganizowana, w wyniku czego podążała za nią rosnąca rzesza maruderów.

Sprzymierzeni ścigali Francuzów kilkoma kolumnami, chcąc zniszczyć wojska napoleońskie jeszcze przed osiągnięciem Renu. Najbliżej Francuzów była dowodzona przez Wredego armia bawarsko-austriacka (52 000 żołnierzy i 134 działa) która, by zagrodzić Francuzom drogę odwrotu, posuwała się na północ od strony [[Dunaj]]u do [[Frankonia|Frankonii]]. Po nieudanej próbie opanowania [[Würzburg]]a Wrede ruszył na Hanau, by zagrodzić Francuzom marsz na Frankfurt.

Wojska Wredego dotarły pod Hanau przed Francuzami, blokując Napoleonowi drogę do Frankfurtu. Sądząc jednak, że główne siły francuskie wycofują się leżącą nieco na północ drogą prowadzącą do [[Koblencja|Koblencji]], Wrede oczekiwał, że zmierzy się jedynie z grupą 20 000 żołnierzy osłaniających skrzydło Wielkiej Armii. Z tego powodu część swych sił zostawił z tyłu, a część skierował na Frankfurt, dlatego pod Hanau miał jedynie 30 000 żołnierzy. Napoleon, który w rzeczywistości miał tylko 16 000 żołnierzy i 70 dział, zamierzał przebić się przez oddziały Wredego i otworzyć sobie drogę na Frankfurt.

== Bitwa ==
[[Plik:Battle_of_Hanau_1813.jpg|thumb|upright=1.8|Plan bitwy pod Hanau]]
Wrede, po udanych potyczkach z oddziałami francuskimi, 30 października rozwinął swą armię naprzeciw głównych sił francuskich. Centrum umieścił przed rzeką [[Kinzig (dopływ Renu)|Kinzig]], natomiast prawe skrzydło armii austriacko-bawarskiej znalazło się na południu, przy czym jego część oddzielona była od reszty sił rzeką Kinzig. Komunikację położonej na drugim brzegu części prawego skrzydła z głównymi siłami zapewniał most.

W skład sił Napoleona wchodziła piechota marszałka [[Étienne Macdonald|MacDonalda]] i jazda generała [[Horace Sébastiani|Sébastianiego]]. Z uwagi na gęste lasy leżące na wschód od pozycji armii Wredego, Francuzi mogli niezauważeni podejść blisko pozycji nieprzyjaciela. Pomimo znacznej różnicy sił Napoleon zdecydował się zaatakować blokujących drogi odwrotu Austriaków i Bawarczyków. W środku dnia marszałek [[Claude Victor-Perrin|Victor]] razem z MacDonaldem oczyścili lasy znajdujące się przed stanowiskami armii Wredego z oddziałów nieprzyjacielskich. Wkrótce potem generał [[Antoine Drouot]] natrafił na ścieżkę leśną prowadzącą w kierunku lewego skrzydła armii Wredego, która pozwalała na transport artylerii. Trzy godziny później [[grenadier]]zy [[Stara Gwardia|Starej Gwardii]] oczyścili przedpole z oddziałów wroga, dzięki czemu Drouot przy wsparciu kawalerii Starej Gwardii i Sébastianiego mógł rozlokować 50 dział.

Artyleria Drouota szybko uciszyła 28 dział armii Wredego. Następnie do ataku ruszyła francuska kawaleria i zepchnęła kawalerię Wredego na lewe skrzydło austriacko-bawarskiej armii, a po rozbiciu lewego skrzydła uderzyła na centrum armii Wredego. Centrum austriacko-bawarskie zaczęło się cofać i, próbując uniknąć zepchnięcia do rzeki Kinzig, poniosło znaczne straty. Na prawym skrzydle armii Wredego część jego sił próbowała przedostać się przez most, by wspomóc znajdujące się w trudnym położeniu wojska w centrum, jednak z powodu tłoku wielu żołnierzy potonęło w rzece. Wredemu udało się w końcu zebrać swe siły i utworzyć linię obronną ciągnącą się od mostu ''Lamboy''-''Brücke'' do miasta Hanau.

Pod osłoną nocy sprzymierzeni opuścili Hanau. Następnego dnia wojska francuskie opanowały miasto przy niewielkim oporze. Napoleon nie próbował ścigać armii Wredego, zadowolony z tego, że droga odwrotu na Frankfurt została ponownie otwarta. Wojska francuskie mogły teraz bez przeszkód kontynuować odwrót, choć 31 października Austriacy bez powodzenia próbowali jeszcze zniszczyć tylną straż wycofujących się Francuzów.

== Po bitwie ==
Armia Wredego straciła w bitwie 9000 żołnierzy, znacznie więcej od sił Napoleona. To efektowne francuskie zwycięstwo niwelowało jednak tylko częściowo ogólne straty, jakie wycofujące się wojska francuskie poniosły ze strony sprzymierzonych. W okresie tuż przed bitwą i w czasie bitwy (czyli od 28 października do 31 października) około 10 000 francuskich maruderów dostało się do niewoli. Armia francuska dotarła do Frankfurtu 2 listopada, będąc już bardzo blisko swej stosunkowo bezpiecznej bazy w [[Moguncja|Moguncji]].

== Upamiętnienie ==
Bitwa ta jest wymieniona na [[Łuk Triumfalny w Paryżu|Łuku Triumfalnym w Paryżu]]<ref>{{Cytuj stronę |url= https://www.frenchempire.net/articles/arcbattles/ |tytuł= Battles on the Arc de Triomphe |opublikowany= Frenchempire.net (Nathan D. Jensen)}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Blond, G. ''La Grande Armée''. Castle Books, 1979.
* Chandler, D. ''The Campaigns of Napoleon''. Scribner, 1966.
* Eggenberger, D. ''An Encyclopedia of Battles''. Dover Publications inc., 1985.
* ''Mała Encyklopedia Wojskowa'', 1967, Wydanie I.

{{VI koalicja antyfrancuska}}

{{SORTUJ:Hanau, Bitwa pod}}
[[Kategoria:1813 w Europie|Bitwa pod Hanau]]
[[Kategoria:Bitwy VI koalicji antyfrancuskiej]]
[[Kategoria:Bitwy w 1813]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Austrii]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Niemiec]]
[[Kategoria:Hanau|Bitwa pod Hanau]]
[[Kategoria:Bitwy zapisane na Łuku Triumfalnym w Paryżu]]

title: Bitwa pod Hanau

Czas: 30–31 października 1813

Miejsce: Hanau

Terytorium: Hesja

Wynik: zwycięstwo Francuzów

title: Strony konfliktu

Francja: Bawaria · Austria

title: Dowódcy

Napoleon: Karl Philipp von Wrede

title: Siły

title: Straty

ok. 4500 żołnierzy: ok. 9000 żołnierzy

Straty:
Położenie na mapie Hesjimiejsce bitwy
Położenie na mapie Niemiecmiejsce bitwy
50°07′59″N 8°55′01″E/50,133056 8,916944


text:
# Alazani
Alazani (gruz. ალაზანი, azer. Qanıx (czyt. ganych)) – rzeka w Gruzji i Azerbajdżanie (na pewnym odcinku graniczna, lewy dopływ Kury. Wypływa z Kaukazu, uchodzi do Zbiornika Mingeczaurskiego w Azerbejdżanie. Ma długość około 351 km. Wykorzystuje się ją głównie do nawadniania pól z bawełną, winoroślą i cytrusami.

title: Alazani

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Alazani
 |zdjęcie             = Alazani River 2.jpg
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           =
 |państwo             = {{Państwo|GEO}}<br/>{{Państwo|AZE}}
 |lokalizacja         =
 |rodzaj cieku        = rzeka
 |długość             = 351<ref name=PWN>{{encyklopedia PWN|id = 3867291|tytuł= Alazani|data dostępu=2024-11-24}}</ref>
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni =
 |średni przepływ     = 103{{r|PWN}}
 |miejsce przepływu   =
 |kod statystyczny    =
 |źródło: miejsce     =
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne =
 |ujście: recypient   =
 |ujście: miejsce     =
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne =
 |kod mapy            = Gruzja
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             = Category:Alazani River
}}
'''Alazani''' ([[język gruziński|gruz.]] ალაზანი, [[język azerski|azer.]] ''Qanıx'' (czyt. ganych)) – rzeka w [[Gruzja|Gruzji]] i [[Azerbejdżan|Azerbajdżanie]] (na pewnym odcinku [[granica azersko-gruzińska|graniczna]], lewy dopływ [[Kura (rzeka)|Kury]]. Wypływa z [[Kaukaz (łańcuch górski)|Kaukazu]], uchodzi do [[Zbiornik Mingeczaurski|Zbiornika Mingeczaurskiego]] w [[Azerbejdżan]]ie. Ma długość około 351 km. Wykorzystuje się ją głównie do nawadniania pól z bawełną, winoroślą i cytrusami<ref>{{Cytuj|autor=INTERIA.PL|tytuł=ALAZANI|data dostępu=2017-04-30|url=http://encyklopedia.interia.pl/geografia-nauki-pokrewne/rzeki/news-alazani,nId,2005391|język=pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rzeki w Azerbejdżanie]]
[[Kategoria:Rzeki w Gruzji]]
[[Kategoria:Rzeki graniczne]]
[[Kategoria:Dorzecze Kury]]

title: Alazani

Państwo: Gruzja · Azerbejdżan

Miejsce: Wielki Kaukaz

Recypient: Kura, Zbiornik Mingeczaurski


text:
# Kiełki-Osada
Kiełki-Osada – kolonia w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Baboszewo.
Wieś nie ma statusu odrębnego sołectwa w gminie Baboszewo.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

title: Kiełki-Osada

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Kiełki-Osada
 |rodzaj miejscowości    = kolonia
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat płoński|płoński]]
 |gmina                  = [[Baboszewo (gmina)|Baboszewo]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 23
 |kod pocztowy           = 09-130{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WPN
 |SIMC                   = 1060234{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Baboszewo (gmina)
 |współrzędne            = 52°44'57"N 20°14'35"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|226816|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Kiełki-Osada''' – [[kolonia (osada)|kolonia]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat płoński|powiecie płońskim]], w [[Baboszewo (gmina)|gminie Baboszewo]]{{r|teryt|roz}}.

Wieś nie ma statusu odrębnego sołectwa w gminie Baboszewo<ref name=soł>[https://www.bip.gminababoszewo.pl/384,solectwa BIP gminy,sołectwa]</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo ciechanowskie|województwa ciechanowskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=469|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Baboszewo}}

[[Kategoria:Baboszewo (gmina)]]

title: Kiełki-Osada

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: płoński

Gmina: Baboszewo

Tablice rejestracyjne: WPN


text:
# Rzeczyca Polna
Rzeczyca Polna (biał. Палявая Рэчыца, Palawaja Reczyca; ros. Полевая Речица, Polewaja Reczica) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie żabineckim, w sielsowiecie Stepańki, przy drodze republikańskiej R85.

## Nazwa
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje nazwę Rzeczyca bez przymiotnika. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. z 1924 wymienia wieś pod nazwą Rzeczyca Polska, natomiast na mapach Wojskowego Instytutu Geograficznego jest oznaczona jako Rzeczyca (bez przymiotnika) w 1922 oraz jako Rzeczyca Polna w 1931.

## Historia
W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie brzeskim, w gminie Żytyń.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie brzeskim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Życin, następnie w gminie Kamieniec Litewski. W 1921 miejscowość liczyła 125 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Rzeczyca Polna

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Rzeczyca Polna
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Палявая Рэчыца}}<br />{{k|ru|Полевая Речица}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon żabinecki|żabinecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Stepańki|Stepańki]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2023
 |liczba ludności              = 10<ref>{{Cytuj stronę |url =http://zhabinka.brest-region.gov.by/ru/2011-10-17-11-49-11-2000001024--ru/ |tytuł = Степанковский сельсовет |opublikowany =Żabinecki Rejonowy Komitet Wykonawczy |data = |język = ru |data dostępu = 2023-03-04}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód brzeski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 52°21′52″N 24°03′31″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Rzeczyca Polna''' ({{w języku|be|Палявая Рэчыца}}, ''Palawaja Reczyca''; {{w języku|ru|Полевая Речица}}, ''Polewaja Reczica'') – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon żabinecki|rejonie żabineckim]], w [[sielsowiet Stepańki|sielsowiecie Stepańki]], przy drodze republikańskiej [[Droga R85 (Białoruś)|R85]].

== Nazwa ==
[[Słownik geograficzny Królestwa Polskiego]] podaje nazwę ''Rzeczyca'' bez przymiotnika. ''Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r.'' z 1924 wymienia wieś pod nazwą ''Rzeczyca Polska'', natomiast na mapach [[Wojskowy Instytut Geograficzny|Wojskowego Instytutu Geograficznego]] jest oznaczona jako ''Rzeczyca'' (bez przymiotnika) w 1922<ref>{{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K/A39_B38_(O32)_Tewle_1922_nnrXn5s_BN_Sygn.ZZK_S-2_525.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Tewle'' (1922) |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2023-03-04}}</ref> oraz jako ''Rzeczyca Polna'' w 1931<ref>{{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P39_S38_TEWLE_1931_300dpi_bcuj298397-288479.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Tewle'' (1931) |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2023-03-04}}</ref>.

== Historia ==
W XIX i w początkach XX w. położona była w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]], w [[Gubernia grodzieńska|guberni grodzieńskiej]], w [[Powiat brzeski (1795–1915)|powiecie brzeskim]], w [[Życin (gmina w powiecie brzeskim)|gminie Żytyń]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo poleskie|województwie poleskim]], w [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|powiecie brzeskim]], do 18 kwietnia 1928 w [[Życin (gmina w powiecie brzeskim)|gminie Życin]], następnie w [[Kamieniec Litewski (gmina)|gminie Kamieniec Litewski]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1928|46|452}}</ref><ref name="przypis1">{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie |url = https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/2225/edition/3106/content |wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej |miejsce = Warszawa |rok = 1924 |strony = |isbn = 978-83-254-2578-4}}</ref>. W 1921 miejscowość liczyła 125 mieszkańców, zamieszkałych w 25 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego<ref name="przypis1" />.

Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|X|137|Rzeczyca (6), pow. brzeski}}
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P39_S38_TEWLE_1931_300dpi_bcuj298397-288479.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Tewle'' |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2023-03-04}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie żabineckim]]

title: Rzeczyca PolnaПалявая Рэчыца · Полевая Речица

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: żabinecki

Sielsowiet: Stepańki


text:
# Zalesice (województwo łódzkie)
Zalesice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Sulejów.
Wieś duchowna, własność klasztoru norbertanów w Witowie położona była w końcu XVI wieku w powiecie piotrkowskim województwa sieradzkiego.
1 lutego 1977 część Zalesic (73 ha) włączono do Piotrkowa Trybunalskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego.

title: Zalesice (województwo łódzkie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Zalesice
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat piotrkowski|piotrkowski]]
 |gmina                  = [[Sulejów (gmina)|Sulejów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 44
 |kod pocztowy           = 97-330<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1595}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = EPI
 |SIMC                   = 0552550
 |kod mapy               = Sulejów (gmina)
 |współrzędne            = 51°22'39"N 19°43'24"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|157351|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Zalesice''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat piotrkowski|powiecie piotrkowskim]], w [[Sulejów (gmina)|gminie Sulejów]].

Wieś duchowna, własność klasztoru [[Norbertanie|norbertanów]] w [[Witów (powiat piotrkowski)|Witowie]] położona była w końcu XVI wieku w powiecie piotrkowskim [[województwo sieradzkie (I Rzeczpospolita)|województwa sieradzkiego]]<ref>Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 69.</ref>.

1 lutego 1977 część Zalesic (73 ha) włączono do [[Piotrków Trybunalski|Piotrkowa Trybunalskiego]]<ref name="znies">{{Dziennik Ustaw|rok=1977|numer=2|pozycja=12}}</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo piotrkowskie|województwa piotrkowskiego]].

== Zobacz też ==
* [[Zalesice]], [[Zalesice-Kolonia]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Sulejów}}

[[Kategoria:Sulejów (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie norbertanów witowskich (województwo sieradzkie)]]

title: Zalesice

Województwo: łódzkie

Powiat: piotrkowski

Gmina: Sulejów

Tablice rejestracyjne: EPI


text:
# George Windholz
George Windholz (ur. 1931, zm. 2002) – amerykański psycholog i historyk nauki, profesor psychologii na University of North Carolina w Charlotte.

## Wybrane prace
- Pavlov’s conceptualization of unconditional reflexes, or instincts, within the framework of the theory of higher nervous activity (1987)
- Pavlov and the Pavlovians in the laboratory (1990)
- Psychiatric treatment and the condition of the mentally disturbed at Berlin's Charité in the early decades of the nineteenth century (1995)

title: George Windholz

wikitext:
'''George Windholz''' (ur. 1931, zm. 2002) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] psycholog i historyk nauki, profesor psychologii na [[University of North Carolina]] w [[Charlotte]].

== Wybrane prace ==
* Pavlov’s conceptualization of unconditional reflexes, or instincts, within the framework of the theory of higher nervous activity (1987)
* Pavlov and the Pavlovians in the laboratory (1990)
* Psychiatric treatment and the condition of the mentally disturbed at Berlin's Charité in the early decades of the nineteenth century (1995)

== Bibliografia ==
* {{Cytuj pismo | autor=Furedy JJ | tytuł=Pavlovian George Windholz (1931-2002): an exemplar of scholarly "observation and observation" and a critical contributor to psychology, and hence to behavioral neuroscience | rok= | czasopismo=Integrative physiological and behavioral science : the official journal of the Pavlovian Society | doi= | wydanie=39 | numer=2 | miesiąc= | pmid= 15759601 | strony=139–47}}
* Lamal PA. Obituary. American Psychologist 58(6-7) 493 (2003)

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Windholz, Georg}}
[[Kategoria:Amerykańscy psycholodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 2002]]


text:
# Cère (rzeka)
Cère – rzeka w południowej Francji, na terenie departamentów Cantal, Corrèze i Lot, dopływ Dordogne. Długość rzeki wynosi 102,4 km, a powierzchnia jej dorzecza 1059 km².
Źródło rzeki znajduje się w masywie górskim Cantal (Masyw Centralny), na terenie gminy Saint-Jacques-des-Blats. W górnym biegu płynie w kierunku południowo-zachodnim. Za miastem Aurillac zwraca się w kierunku północno-zachodnim. W dolnym biegu stopniowo skręca na zachód i ostatecznie południowy zachód. Do rzeki Dordogne uchodzi w pobliżu miejscowości Prudhomat, nieco wcześniej przepływając przez Biars-sur-Cère.

title: Cère (rzeka)

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Cère
 |zdjęcie             = Cère aval barrage de Saint-Étienne-Cantalès.JPG
 |opis zdjęcia        = Rzeka Cère koło [[Saint-Étienne-Cantalès]]
 |kontynent           = Europa
 |państwo             = Francja
 |lokalizacja         = departamenty [[Cantal (departament)|Cantal]], [[Corrèze (departament)|Corrèze]] i [[Lot (departament)|Lot]]
 |rodzaj cieku        =
 |długość             = 120,4
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni = 1059
 |średni przepływ     =
 |miejsce przepływu   =
 |źródło: miejsce     = góry [[Cantal (góry)|Cantal]], w [[Saint-Jacques-des-Blats]]
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne = 45°05'11"N 2°43'36"E
 |ujście: recypient   = rzeka [[Dordogne (rzeka)|Dordogne]]
 |ujście: miejsce     = koło [[Prudhomat]]
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne = 44°54'34"N 1°48'41"E
 |kod mapy            =
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             = Category:Cère
}}
'''Cère''' – rzeka w południowej [[Francja|Francji]], na terenie departamentów [[Cantal (departament)|Cantal]], [[Corrèze (departament)|Corrèze]] i [[Lot (departament)|Lot]], dopływ [[Dordogne (rzeka)|Dordogne]]. Długość rzeki wynosi 102,4 km, a powierzchnia jej [[dorzecze|dorzecza]] 1059 km²{{r|sandre}}.

Źródło rzeki znajduje się w masywie górskim [[Cantal (góry)|Cantal]] ([[Masyw Centralny]]), na terenie gminy [[Saint-Jacques-des-Blats]]. W górnym biegu płynie w kierunku południowo-zachodnim. Za miastem [[Aurillac]] zwraca się w kierunku północno-zachodnim. W dolnym biegu stopniowo skręca na zachód i ostatecznie południowy zachód. Do rzeki Dordogne uchodzi w pobliżu miejscowości [[Prudhomat]], nieco wcześniej przepływając przez [[Biars-sur-Cère]]{{r|sandre}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="sandre">{{cytuj| url = http://services.sandre.eaufrance.fr/Courdo/Fiche/client/fiche_courdo.php?CdSandre=P1--0290| tytuł = Fiche cours d'eau – La Cère (P1-0290)
| język = fr| opublikowany = Sandre (Service d'administration nationale des données et référentiels sur l'eau)| data dostępu = 2018-06-04}}</ref>
}}

[[Kategoria:Dorzecze Dordogne]]
[[Kategoria:Rzeki w departamencie Cantal]]
[[Kategoria:Rzeki w departamencie Corrèze]]
[[Kategoria:Rzeki w departamencie Lot]]

title: Cère

Kontynent: Europa

Państwo: Francja

Lokalizacja: departamenty Cantal, Corrèze i Lot

Miejsce:
góry Cantal, w Saint-Jacques-des-Blats
koło Prudhomat

Recypient: rzeka Dordogne


text:
# Symbole wegetarianizmu i weganizmu
Symbole wegetarianizmu i weganizmu – symbole używane jako oznaczenia na produktach żywności, do manifestowania tożsamości przez członków społeczności wegetarian i wegan oraz podczas aktywizmu na rzecz praw zwierząt.

## Symbole wegetariańskie

### V-Label
Znak V z liściem, zwany V-Label pochodzi od Europejskiej Unii Wegetariańskiej. Jest to standaryzowana etykieta pozwalająca na łatwą identyfikację wegetariańskich produktów i usług. Została stworzona w 1996 r.

## Symbole wegańskie

### Symbol anarchizmu wegańskiego (anarchoweganizmu)
Symbol anarchizmu wegańskiego (anarchoweganizmu) po raz pierwszy pojawił się w eseju Briana A. Dominicka Animal Liberation and Social Revolution w 1995 r. Składa się z koła z literą V i A łącząc symbolikę weganizmu i anarchizmu.

### Flaga wegan
Flaga wegan został zaprojektowana w 2017, przez międzynarodową grupę grafików i aktywistów. Grupę utworzył Gad Hakimi, wegański aktywista i projektant z Izraela. Celem było stworzenie flagi cywilnej reprezentującej weganizm. Flaga składa się z dwóch niebieskich i jednego zielonego trójkąta tworzących literę V pierwszą literę w angielskim słowie weganizm (ang. veganism).
Pierwotnie członkowie grupy zakładali umieszczenie na fladze zwierząt, a także czerwone barwy, co miało symbolizować krew zwierząt poddanych ubojowi. Jednak ostatecznie grupa zdecydowała się stworzyć flagę na temat równości ludzi i zwierząt. Inspiracją do jej powstania była tęczowa flaga LGBT. Grupa tworzących miała nadzieję na zjednoczenie organizacji i aktywistów na rzecz praw zwierząt. Kolor biały symbolizuje jedność, niebieski morskie i latające zwierzęta, a zielony zwierzęta lądowe. Litera V oznacza weganizm i tworzy odwróconą piramidą, która ma symbolizować zdolność do czynienia niemożliwego.

title: Symbole wegetarianizmu i weganizmu

wikitext:
'''Symbole [[wegetarianizm]]u i [[weganizm]]u''' – [[symbol]]e używane jako oznaczenia na produktach żywności, do manifestowania tożsamości przez członków społeczności wegetarian i wegan oraz podczas aktywizmu na rzecz praw zwierząt.

== Symbole wegetariańskie ==
=== V-Label ===
[[Plik:Vegetarian-mark.svg|mały|alt=|160px|V-Label]]
Znak V z liściem, zwany V-Label pochodzi od Europejskiej Unii Wegetariańskiej. Jest to standaryzowana etykieta pozwalająca na łatwą identyfikację wegetariańskich produktów i usług. Została stworzona w 1996 r.<ref>{{Cytuj |tytuł = V-Label Europejskie oznaczenie dla wegetarian i wegan wkracza na polski rynek! |data = 2016-11-28 |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = Gabinet Dietetyczny Misja Dieta |url = http://misjadieta.pl/v-label-europejskie-oznaczenie-dla-wegetarian-wegan-wkracza-polski-rynek/ |język = pl-PL}}</ref>

== Symbole wegańskie ==
=== Symbol anarchizmu wegańskiego (anarchoweganizmu) ===
Symbol anarchizmu wegańskiego (anarchoweganizmu) po raz pierwszy pojawił się w eseju Briana A. Dominicka ''Animal Liberation and Social Revolution'' w 1995 r. Składa się z koła z literą V i A łącząc symbolikę weganizmu i [[anarchizm]]u<ref>{{Cytuj |autor = Brian A. Dominick |tytuł = Animal Liberation and Social Revolution: A vegan perspective on anarchism or an anarchist perspective on veganism |data = 1995}}</ref>.
[[Plik:Veganarchism.svg|mały|alt=|182px|Symbol anarchizmu wegańskiego]]
[[Plik:Vegan Flag International.svg|mały|Flaga wegan|150px]]

=== Flaga wegan ===
Flaga wegan został zaprojektowana w 2017<ref>{{Cytuj |tytuł = Vegan Flag |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = Vegan Flag |url = https://veganflag.org/ |język = en-US}}</ref>, przez międzynarodową grupę grafików i aktywistów. Grupę utworzył Gad Hakimi, wegański aktywista i projektant z [[Izrael]]a<ref>{{Cytuj |autor = Plant Based News |tytuł = Graphic Design Team Unveils Veganism's First Ever Official Flag |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = Vegan News, Plant Based Living, Food, Health & more |url = https://www.plantbasednews.org/culture/plantbased-vegan-flag-hoist-community |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = New Flag Launches to Unite Vegans Across the Globe |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = VegNews.com |url = https://vegnews.com/2017/7/new-flag-launches-to-unite-vegans-across-the-globe |język = en-US}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Team Of Designers Launch New International Vegan Flag |data = 2017-07-11 |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = Veggie Savvy |url = https://veggiesavvy.com/team-designers-launch-new-international-vegan-flag/ |język = en-US}}</ref>. Celem było stworzenie flagi cywilnej reprezentującej weganizm. Flaga składa się z dwóch niebieskich i jednego zielonego trójkąta tworzących literę V pierwszą literę w angielskim słowie weganizm (ang. {{K|en|veganism}}).

Pierwotnie członkowie grupy zakładali umieszczenie na fladze zwierząt, a także czerwone barwy, co miało symbolizować krew zwierząt poddanych ubojowi. Jednak ostatecznie grupa zdecydowała się stworzyć flagę na temat równości ludzi i zwierząt<ref>{{Cytuj |tytuł = The International vegan flag has launched |data dostępu = 2020-04-01 |opublikowany = www.veganfoodandliving.com |url = https://www.veganfoodandliving.com/news/international-vegan-flag-launched/}}</ref>. Inspiracją do jej powstania była tęczowa [[Tęczowa flaga (ruch LGBT)|flaga LGBT]]. Grupa tworzących miała nadzieję na zjednoczenie organizacji i aktywistów na rzecz praw zwierząt. Kolor biały symbolizuje jedność, niebieski morskie i latające zwierzęta, a zielony zwierzęta lądowe. Litera V oznacza weganizm i tworzy odwróconą piramidą, która ma symbolizować zdolność do czynienia niemożliwego<ref>{{Cytuj |tytuł = Vegan Flag |data dostępu = 2020-04-02 |opublikowany = Vegan Flag |url = https://veganflag.org/ |język = en-US}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = רדיו {{!}} כאן {{!}} תאגיד השידור הישראלי |data = 2017-07-29 |data dostępu = 2020-04-02 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20170729010118/http://www.kan.org.il/Radio/item.aspx?pid=5484}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wegetarianizm]]
[[Kategoria:Weganizm]]
[[Kategoria:Symbole]]


text:
# Horses/Horses
Uzasadnienie:  Reedycje nie są odrębnymi wydawnictwami.
Horses/Horses – dwupłytowa reedycja debiutanckiego albumu Patti Smith Horses,  poszerzona o zapis koncertu z festiwalu "Meltdown" w Londynie 25 czerwca 2005.

## Lista utworów

### CD 1
1. "Gloria" (Patti Smith, Van Morrison) – 5:57
2. "Redondo Beach" (Smith, Richard Sohl, Lenny Kaye) – 3:26
3. "Birdland" (Smith, Sohl, Kaye, Ivan Kral) – 9:15
4. "Free Money" (Smith, Kaye) – 3:52
5. "Kimberly" (Smith, Allen Lanier, Kral) – 4:27
6. "Break It Up" (Smith, Tom Verlaine) – 4:04
7. "Land of a Thousand Dances" (Smith, Chris Kenner) – 9:25
8. "Elegie" (Smith, Lanier) – 2:57
9. "My Generation" (Live) (Pete Townshend) – 3:16

Skład
- Patti Smith – wokal, gitara
- Jay Dee Daugherty – perkusja
- Lenny Kaye – gitara, gitara basowa, wokal
- Ivan Kral – gitara basowa, gitara, wokal
- Richard Sohl – instrumenty klawiszowe

### CD 2
1. "Gloria: In Excelsis Deo/Gloria (version)" – 7:01
2. "Redondo Beach" – 4:29
3. "Birdland" – 9:52
4. "Free Money" – 5:29
5. "Kimberly" – 5:28
6. "Break It Up" – 5:24
7. "Land: Horses/Land of a Thousand Dances/La Mer (De)" – 17:35
8. "Elegie" – 5:08
9. "My Generation" – 6:59

Skład
- Patti Smith – wokal
- Jay Dee Daugherty – perkusja
- Lenny Kaye – gitara
- Olivier Ray – gitara
- Tom Verlaine – gitara
- Tony Shanahan – gitara basowa

title: Horses/Horses

wikitext:
{{Integruj | Horses (album)| Reedycje nie są odrębnymi wydawnictwami.| sekcja = tak}}
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Horses/Horses
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Patti Smith]]
 |wydany                    = [[listopad]] [[2005]]
 |nagrywany                 = [[1975 w muzyce|1975]]
[[2005 w muzyce|2005]]
 |gatunek                   = [[rock]], [[Protopunk|proto-punk]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = Legacy Recordings
 |producent                 = [[John Cale]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2005
 |poprzedni album           =
 |rok poprzedniego albumu   =
 |następny album            = [[The Coral Sea]]
 |rok następnego albumu     = 2008
}}
'''Horses/Horses''' – dwupłytowa reedycja debiutanckiego albumu [[Patti Smith]] ''[[Horses (album)|Horses]]'',  poszerzona o zapis koncertu z festiwalu "Meltdown" w [[Londyn]]ie [[25 czerwca]] [[2005]].

== Lista utworów ==
=== CD 1 ===
# "Gloria" ([[Patti Smith]], [[Van Morrison]]) – 5:57
# "Redondo Beach" (Smith, [[Richard Sohl]], [[Lenny Kaye]]) – 3:26
# "Birdland" (Smith, Sohl, Kaye, [[Ivan Kral]]) – 9:15
# "Free Money" (Smith, Kaye) – 3:52
# "Kimberly" (Smith, [[Allen Lanier]], Kral) – 4:27
# "Break It Up" (Smith, [[Tom Verlaine]]) – 4:04
# "Land of a Thousand Dances" (Smith, [[Chris Kenner]]) – 9:25
# "Elegie" (Smith, Lanier) – 2:57
# "My Generation" (Live) ([[Pete Townshend]]) – 3:16
Skład
* [[Patti Smith]] – wokal, gitara
* [[Jay Dee Daugherty]] – perkusja
* [[Lenny Kaye]] – gitara, gitara basowa, wokal
* [[Ivan Kral]] – gitara basowa, gitara, wokal
* [[Richard Sohl]] – instrumenty klawiszowe

=== CD 2 ===
# "Gloria: In Excelsis Deo/Gloria (version)" – 7:01
# "Redondo Beach" – 4:29
# "Birdland" – 9:52
# "Free Money" – 5:29
# "Kimberly" – 5:28
# "Break It Up" – 5:24
# "Land: Horses/Land of a Thousand Dances/La Mer (De)" – 17:35
# "Elegie" – 5:08
# "My Generation" – 6:59
Skład
* [[Patti Smith]] – wokal
* [[Jay Dee Daugherty]] – perkusja
* [[Lenny Kaye]] – gitara
* Olivier Ray – gitara
* [[Tom Verlaine]] – gitara
* Tony Shanahan – gitara basowa

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2005]]
[[Kategoria:Albumy Patti Smith]]

title: Horses/Horses

Wydany: listopad 2005

Gatunek: rock, proto-punk

Wydawnictwo: Legacy Recordings

Producent: John Cale

Horses/Horses · (2005) · The Coral Sea · (2008)


text:
# Philippe Léonard
Philippe Léonard (ur. 14 lutego 1974 w Liège), piłkarz belgijski grający na pozycji środkowego lub lewego obrońcy.

## Kariera klubowa
Léonard pochodzi z miasta Liège i tam też rozpoczynał piłkarską karierę w klubie Standard Liège. Przechodził przez wszystkie szczeble juniorskie, a w 1992 roku został włączony do kadry seniorów. 15 sierpnia zadebiutował w wygranym 2:1 meczu z FC Boom. Już w pierwszym sezonie swoimi umiejętnościami przekonał do siebie trenera Arie Haana i jako 18-latek wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce Standardu grając między innymi u boku reprezentanta Brazylii, Andre Cruza czy reprezentanta Rumunii Mircei Rednica. W 1993 roku wywalczył ze Standardem Puchar Belgii, ale było to jego jedyne trofeum przez 4 lata gry w tym klubie.
Latem 1996 Léonard przeszedł do Francuskiego AS Monaco, a do zespołu ściągnął go ówczesny trener tego klubu Jean Tigana. W Ligue 1 zawodnik zadebiutował 10 sierpnia w wygranym 3:1 wyjazdowym meczu z FC Nantes. Wskutek dużej rotacji w składzie nie był podstawowym zawodnikiem zespołu. Rozegrał 19 meczów, a z Monaco wywalczył pierwsze od 1988 roku mistrzostwo Francji. Rok później wystąpił z ASM w Lidze Mistrzów i doszedł z zespołem do półfinału tych rozgrywek. Przez kolejne lata nie zdołał jednak wywalczyć miejsca w pierwszej jedenatsce i zazwyczaj występował w połowie meczów ligowych. W 2000 roku po raz drugi w karierze został mistrzem Francji (19 meczów, 2 gole), a w 2001 roku doszedł do finału Pucharu Ligi Francuskiej. W 2003 roku wywalczył to trofeum oraz został wicemistrzem Francji, ale w obu sukcesach Philippe miał nikły udział będąc czwartym, a nawet piątym środkowym obrońcą w hierarchii trenera Didiera Deschampsa, a na lewej stronie niepodważalną pozycję miał Patrice Evra.
Latem 2003 po 7 sezonach gry w Monaco Léonard zmienił klub i został zawodnikiem OGC Nice. W barwach nowego klubu zagrał w 14 meczach Ligue 1 i zajął 11. pozycję w lidze, ale po zaledwie roku spędzonym w Nicei zdecydował się powrócić do rodzimej ligi i zasilił szeregi swojego pierwszego klubu, Standardu Liège. Tam odzyskał dawną formę i w 2005 roku zajął z klubem 4. pozycję w lidze, a w 2006 wicemistrzostwo kraju.
Latem 2006 Léonard przeszedł za darmo do Feyenoordu. W Eredivisie zadebiutował 22 października w przegranym 0:4 domowym meczu z Ajaksem Amsterdam. Philippe doznał jednak kontuzji, która wykluczyła go z gry na kilka miesięcy i jego miejsce na lewej obronie zajął Royston Drenthe. Karierę kończył w 2008 roku w Rapidzie Bukareszt.
| Sezon   | Klub            | Kraj     | Rozgrywki                | Mecze | Bramki |
| ------- | --------------- | -------- | ------------------------ | ----- | ------ |
| 1992/93 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 30    | 0      |
| 1993/94 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 31    | 2      |
| 1994/95 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 31    | 1      |
| 1995/96 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 32    | 0      |
| 1996/97 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 19    | 0      |
| 1997/98 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 15    | 0      |
| 1998/99 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 16    | 1      |
| 1999/00 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 19    | 2      |
| 2000/01 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 15    | 0      |
| 2001/02 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 10    | 0      |
| 2002/03 | AS Monaco       | Francja  | Ligue 1                  | 5     | 0      |
| 2003/04 | OGC Nice        | Francja  | Ligue 1                  | 14    | 0      |
| 2004/05 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 27    | 2      |
| 2005/06 | Standard Liège  | Belgia   | Eerste Klasse            | 30    | 1      |
| 2006/07 | Feyenoord       | Holandia | Eredivisie               | 2     | 0      |
| 2007/08 | Rapid Bukareszt | Rumunia  | Liga I                   | 10    | 0      |
|         |                 |          | Łącznie w Jupiler League | 181   | 6      |
|         |                 |          | Łącznie w Ligue 1        | 113   | 3      |
|         |                 |          | Łącznie w Eredivisie     | 2     | 0      |
|         |                 |          | Łącznie w Liga I         | 10    | 0      |

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Belgii Léonard zadebiutował 22 kwietnia 1995 roku w wygranym 1:0 meczu z USA, gdy w 79. minucie zmienił Johana Walema. W swojej reprezentacyjnej karierze zawodnik tylko raz wystąpił w ważnym turnieju, a miało to miejsce w 2000 roku, gdy znalazł się w kadrze na Euro 2000. Zagrał tam jedynie w wygranym 2:1 meczu ze Szwecją, ale z Belgią nie wyszedł z grupy.
W 2006 roku Léonard brał udział w eliminacjach do Euro 2008. Zagrał w wygranym 3:0 meczu z Azerbejdżanem oraz przegranym 0:1 domowym meczu z Polską.

## Sukcesy
- Mistrzostwo Francji: 1997, 2000 z AS Monaco
- Wicemistrzostwo Francji: 2003 z AS Monaco
- Wicemistrzostwo Belgii: 1993, 1995, 2006 ze Standardem
- Puchar Belgii: 1993 ze Standardem
- Puchar Ligi Francuskiej: 2003 z AS Monaco, 2001 (finał) z AS Monaco
- Udział w ME: 2000

title: Philippe Léonard

wikitext:
{{dopracować|źródła=2023-09}}
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Philippe Léonard
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[14 lutego]] [[1974]]
 |miejsce urodzenia       = [[Liège]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1992–1996 ! [[Standard Liège]]                     ! 124 ! 3
! 1996–2003 ! [[AS Monaco FC|AS Monaco]]             !  99 ! 3
! 2004      ! [[OGC Nice]]                           !  14 ! 0
! 2004–2006 ! [[Standard Liège]]                     !  55 ! 3
! 2006–2007 ! [[Feyenoord]]                          !   2 ! 0
! 2008      ! [[FC Rapid Bukareszt|Rapid Bukareszt]] !  10 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 1994–2006 ! {{reprezentacja|BEL|pn}} ! 26 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Philippe Léonard''' (ur. [[14 lutego]] [[1974]] w [[Liège]]), [[piłka nożna|piłkarz]] [[Belgia|belgijski]] grający na pozycji środkowego lub lewego [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]].

== Kariera klubowa ==
Léonard pochodzi z miasta [[Liège]] i tam też rozpoczynał piłkarską karierę w klubie [[Standard Liège]]. Przechodził przez wszystkie szczeble juniorskie, a w [[1992]] roku został włączony do kadry seniorów. [[15 sierpnia]] zadebiutował w wygranym 2:1 meczu z [[FC Boom]]. Już w pierwszym sezonie swoimi umiejętnościami przekonał do siebie trenera [[Arie Haan]]a i jako 18-latek wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce Standardu grając między innymi u boku [[Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentanta Brazylii]], [[André Cruz|Andre Cruza]] czy [[Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentanta Rumunii]] [[Mircea Rednic|Mircei Rednica]]. W [[1993]] roku wywalczył ze Standardem [[Puchar Belgii w piłce nożnej mężczyzn|Puchar Belgii]], ale było to jego jedyne trofeum przez 4 lata gry w tym klubie.

Latem [[1996]] Léonard przeszedł do [[Francja|Francuskiego]] [[AS Monaco FC|AS Monaco]], a do zespołu ściągnął go ówczesny trener tego klubu [[Jean Tigana]]. W [[Ligue 1]] zawodnik zadebiutował [[10 sierpnia]] w wygranym 3:1 wyjazdowym meczu z [[FC Nantes]]. Wskutek dużej rotacji w składzie nie był podstawowym zawodnikiem zespołu. Rozegrał 19 meczów, a z Monaco wywalczył pierwsze od [[1988]] roku mistrzostwo Francji. Rok później wystąpił z ASM w [[Liga Mistrzów UEFA|Lidze Mistrzów]] i doszedł z zespołem do półfinału tych rozgrywek. Przez kolejne lata nie zdołał jednak wywalczyć miejsca w pierwszej jedenatsce i zazwyczaj występował w połowie meczów ligowych. W [[2000]] roku po raz drugi w karierze został mistrzem Francji (19 meczów, 2 gole), a w [[2001]] roku doszedł do finału [[Puchar Ligi Francuskiej w piłce nożnej|Pucharu Ligi Francuskiej]]. W [[2003]] roku wywalczył to trofeum oraz został wicemistrzem Francji, ale w obu sukcesach Philippe miał nikły udział będąc czwartym, a nawet piątym środkowym obrońcą w hierarchii trenera [[Didier Deschamps|Didiera Deschampsa]], a na lewej stronie niepodważalną pozycję miał [[Patrice Evra]].

Latem [[2003]] po 7 sezonach gry w Monaco Léonard zmienił klub i został zawodnikiem [[OGC Nice]]. W barwach nowego klubu zagrał w 14 meczach Ligue 1 i zajął 11. pozycję w lidze, ale po zaledwie roku spędzonym w [[Nicea|Nicei]] zdecydował się powrócić do rodzimej ligi i zasilił szeregi swojego pierwszego klubu, Standardu Liège. Tam odzyskał dawną formę i w [[2005]] roku zajął z klubem 4. pozycję w lidze, a w [[2006]] wicemistrzostwo kraju.

Latem [[2006]] Léonard przeszedł za darmo do [[Feyenoord]]u. W [[Eredivisie]] zadebiutował [[22 października]] w przegranym 0:4 domowym meczu z [[AFC Ajax|Ajaksem Amsterdam]]. Philippe doznał jednak kontuzji, która wykluczyła go z gry na kilka miesięcy i jego miejsce na lewej obronie zajął [[Royston Drenthe]]. Karierę kończył w 2008 roku w [[FC Rapid Bukareszt|Rapidzie Bukareszt]].

{| class="wikitable" style=font-size:90%
! Sezon
! Klub
! Kraj
! Rozgrywki
! Mecze
! Bramki
 |-
 | 1992/93
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 30
 | 0
 |-
 | 1993/94
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 31
 | 2
 |-
 | 1994/95
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 31
 | 1
 |-
 | 1995/96
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 32
 | 0
 |-
 | 1996/97
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 19
 | 0
 |-
 | 1997/98
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 15
 | 0
 |-
 | 1998/99
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 16
 | 1
 |-
 | 1999/00
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 19
 | 2
 |-
 | 2000/01
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 15
 | 0
 |-
 | 2001/02
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 10
 | 0
 |-
 | 2002/03
 | [[AS Monaco FC|AS Monaco]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 5
 | 0
 |-
 | 2003/04
 | [[OGC Nice]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 14
 | 0
 |-
 | 2004/05
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 27
 | 2
 |-
 | 2005/06
 | [[Standard Liège]]
 | {{państwoL|BEL}}
 | [[Eerste klasse|Eerste Klasse]]
 | 30
 | 1
 |-
 | 2006/07
 | [[Feyenoord]]
 | {{państwoL|NLD}}
 | [[Eredivisie]]
 | 2
 | 0
 |-
 | 2007/08
 | [[FC Rapid Bukareszt|Rapid Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 10
 | 0
 |-
 |
 |
 |
 |'''Łącznie w Jupiler League'''
 | '''181'''
 | '''6'''
 |-
 |
 |
 |
 |'''Łącznie w Ligue 1'''
 | '''113'''
 | '''3'''
 |-
 |
 |
 |
 |'''Łącznie w Eredivisie'''
 | '''2'''
 | '''0'''
 |-
 |
 |
 |
 |'''Łącznie w Liga I'''
 | '''10'''
 | '''0'''
 |-
 |}

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Belgii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Belgii]] Léonard zadebiutował [[22 kwietnia]] [[1995]] roku w wygranym 1:0 meczu z [[Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej mężczyzn|USA]], gdy w 79. minucie zmienił [[Johan Walem|Johana Walema]]. W swojej reprezentacyjnej karierze zawodnik tylko raz wystąpił w ważnym turnieju, a miało to miejsce w 2000 roku, gdy znalazł się w kadrze na [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2000|Euro 2000]]. Zagrał tam jedynie w wygranym 2:1 meczu ze [[Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn|Szwecją]], ale z Belgią nie wyszedł z grupy.

W 2006 roku Léonard brał udział w eliminacjach do [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008|Euro 2008]]. Zagrał w wygranym 3:0 meczu z [[Reprezentacja Azerbejdżanu w piłce nożnej mężczyzn|Azerbejdżanem]] oraz przegranym 0:1 domowym meczu z [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|Polską]].
{{Belgia 2000}}

== Sukcesy ==
* '''Mistrzostwo Francji:''' [[1997]], [[2000]] z AS Monaco
* '''Wicemistrzostwo Francji:''' [[2003]] z AS Monaco
* '''Wicemistrzostwo Belgii:''' [[1993]], [[1995]], [[2006]] ze Standardem
* '''Puchar Belgii:''' [[1993]] ze Standardem
* '''Puchar Ligi Francuskiej:''' [[2003]] z AS Monaco, [[2001]] (finał) z AS Monaco
* '''Udział w ME:''' [[2000]]

{{SORTUJ:Léonard, Philippe}}
[[Kategoria:Reprezentanci Belgii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Standardu Liège]]
[[Kategoria:Piłkarze AS Monaco FC]]
[[Kategoria:Piłkarze OGC Nice]]
[[Kategoria:Piłkarze Feyenoordu]]
[[Kategoria:Piłkarze Rapidu Bukareszt]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2000]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1974]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Liège]]

title: · Philippe Léonard

Data i miejsce urodzenia: 14 lutego 1974 · Liège

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Standard Liège · 124 · (3)

AS Monaco · 99 · (3)

OGC Nice · 14 · (0)

Standard Liège · 55 · (3)

Feyenoord · 2 · (0)

Rapid Bukareszt · 10 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Belgia · 26 · (0)


text:
# Jan Dost
Jan Dost (ur. 12 marca 1965 w Ajn al-Arab) – kurdyjski prozaik, poeta oraz tłumacz pochodzący z Syrii piszący w języku kurdyjskim oraz arabskim. Jest autorem wielu tłumaczeń z języka kurdyjskiego i perskiego na arabski. Jego najbardziej znanym tłumaczeniem jest poemat Mem û Zîn autorstwa Ahmad-i Chaniego.
Od 2000 roku mieszka w Niemczech.

## Twórczość[2]

### powieści
- Kela Dimdimê (1991)
- Mirname (2008)
- Asheeq the translator (2013)
- Mijabad (2004)
- 3 Gav û 3 Darek (2007)
- Martînê Bextewer (2012)
- Ashiq Al Muterdschim (2014)
- Nawaqis Roma (2016)

### zbiory wierszy
- Sazek ji çavên Kurdistan re (1994)
- Divana Jan (2010)

title: Jan Dost

wikitext:
[[Plik:Jan Dost 2023.jpg|mały]]
'''Jan Dost''' (ur. [[12 marca]] [[1965]] w [[Ajn al-Arab]]) – [[Kurdowie|kurdyjski]] prozaik, poeta oraz tłumacz pochodzący z [[Syria|Syrii]] piszący w [[Język kurdyjski|języku kurdyjskim]] oraz [[Język arabski|arabskim]]. Jest autorem wielu tłumaczeń z języka kurdyjskiego i [[Język perski|perskiego]] na arabski. Jego najbardziej znanym tłumaczeniem jest poemat ''Mem û Zîn'' autorstwa [[Ahmad-i Chani]]ego<ref name=":0">{{Cytuj|tytuł=Kurdipedia – Jan Dost|data=2016-09-23|data dostępu=2016-09-23|url=http://web.archive.org/web/20160923140005/http://www.kurdipedia.org/default.aspx?lng=8&data=9/N/wVnkDjO0FX/0/n1VqsIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuNowrccDggPvwixkrAyGLLjCLGSsDIYsuMIsZKwMhiy4wixkrAyGLLiXz1qGIdZer5WEU5hzAJAUDsw+PYVdYhxeCoTiaF0zRMIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuNfKMgyW65wxBUzU5myJiLyB6eVdGTwYJmTcoHgoaNtGHqDXKuaz63yHuUe0q9kAM5NkmWXghd4t7+yhs5DSU+hz4ECp9iGp13sqzmbhXrho7xU/Zzbjz0wJsHtJv8NcvwVM1OZsiYi8iFZGbBEMRP0NalvG1lE7IsIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuLomzZT7zgFW4c82gUSuR9WHuUe0q9kAM5NkmWXghd4tv/VCkjHQxJ4mnfMgGXcM9hcqFRunpf1xwixkrAyGLLjCLGSsDIYsuMIsZKwMhiy4rcoFwloCKtqpIrvjoIUqIMIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuF1Dqe9wiKZ8cBVDGv8LA1hZV9tGNwedOvafNc1qIR3/wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuMIsZKwMhiy4nQAJt6Hpbs0rx2HEqQJXIOuAUGzizjtOtUy6TiCNxUey5A9dmTc8S5WEU5hzAJAU5BOUz0GW5Npeivkau+S9SAKh30KpXD8HEH2D6puU0/VIjqRYKOF94cIoDk2RTF8uRsfsO5V/JbBZV9tGNwedOpXorBPW3HCCwixkrAyGLLjCLGSsDIYsuMIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjQ0qc6qm6pQ3PgQKn2IanXeyrOZuFeuGjvFT9nNuPPTAmwe0m/w1y/ixEwOywtpanCLGSsDIYsuMIsZKwMhiy4wixkrAyGLLjCLGSsDIYsuFFrKvKBTp+R}}</ref>.

Od 2000 roku mieszka w [[Niemcy|Niemczech]]<ref name=":0" />.

== Twórczość<ref>{{Cytuj|tytuł=Jan Dost|data dostępu=2016-09-23|opublikowany=Goodreads|url=http://www.goodreads.com/author/show/5783713.Jan_Dost}}</ref> ==

=== powieści ===
* ''Kela Dimdimê'' (1991)
* ''Mirname'' (2008)
* ''Asheeq the translator'' (2013)
* ''Mijabad'' (2004)
* ''3 Gav û 3 Darek'' (2007)
* ''Martînê Bextewer'' (2012)
* ''Ashiq Al Muterdschim'' (2014)
* ''Nawaqis Roma'' (2016)

=== zbiory wierszy ===
* ''Sazek ji çavên Kurdistan re'' (1994)
* ''Divana Jan'' (2010)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dost, Jan}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1965]]
[[Kategoria:Kurdyjscy pisarze]]
[[Kategoria:Kurdyjscy poeci]]
[[Kategoria:Syryjscy prozaicy]]
[[Kategoria:Kurdyjscy tłumacze]]


text:
# Bal Harbour
Bal Harbour – wieś w Stanach Zjednoczonych, w stanie Floryda, w hrabstwie Miami-Dade, nad Oceanem Atlantyckim.

title: Bal Harbour

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bal Harbour
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Village
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Bal Harbour
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Floryda}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Miami-Dade|Miami-Dade]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 12-03275
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0278057
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 1,0
 |wysokość                     = 0
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 754, 954
 |kod pocztowy                 = 33154
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-FL
 |współrzędne                  = 25°53′35″N 80°7′33″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bal Harbour''' – wieś w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Floryda]], w hrabstwie [[Hrabstwo Miami-Dade|Miami-Dade]], nad [[Ocean Atlantycki|Oceanem Atlantyckim]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w stanie Floryda]]

title: Bal Harbour

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Floryda

Hrabstwo: Miami-Dade

Powierzchnia: 1,0 km²

Wysokość: 0 m n.p.m.


text:
# Obelia
Obelia (Obelia) – rodzaj parzydełkowców z gromady stułbiopławów (Hydrozoa).

## Występowanie
Występują głównie w morzach ciepłych, ale znane są też gatunki zamieszkujące morza chłodne. Żyją m.in. w Morzu Bałtyckim, Północnym oraz Śródziemnym. W Polsce występuje Obelia geniculata i Obelia dichotoma.

## Opis
Żyją w formie kolonijnej, która jest tworzona przez polipy: osobniki wegetatywne hydranty i generatywne gonangia albo w formie meduzy. Hydranty zbudowane są podobnie jak stułbie i w jednej kolonii mieści się ich kilkaset, a nawet kilka tysięcy. Każdy z hydrantów zwęża się ku dołowi, w wyniku czego powstaje cienka nóżka, którą łączy się z innym osobnikiem. Ektoderma wszystkich osobników kolonii wytwarza na zewnątrz błonkę – perisark, która jest szkieletem kolonii. Perisark u nasady każdego z osobników rozszerza się kielichowato i tworzy hydrotekę, do której chowa swoje ramiona podrażniony osobnik. Gonangia złożone są z osobników zwanych blastostylami i otaczającej ich błonki szkieletowej nazywanej gonoteką. W gonangium przez paczkowanie powstają meduzy. Meduza obelii ma kształt parasola i średnicę 2–3 cm. Ze środka jej dolnej części wyrasta ryjkowata rączka – manubrium.

## Rozmnażanie
Meduzy rozmnażają się wyłącznie płciowo. Mają cztery gonady, tworzące się z ektodermy. Wytwarzane w gonadach komórki płciowe przedostają się do wody, gdzie następuje zapłodnienie. Z zapłodnionego jaja rozwija się larwa planula, która pływa swobodnie przez jakiś czas, po czym opada na dno i przekształca się w polipa. Polip mnoży się przez pączkowanie i w ten sposób powstaje kolonia.

title: Obelia

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Obelia''
 |TSN                    = 49514
 |zoolog                 = [[François Péron|Péron]] & [[Charles Alexandre Lesueur|Lesueur]], 1810
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Obelia geniculata.jpg
 |opis grafiki           = ''[[Obelia geniculata]]''
 |typ                    = [[parzydełkowce]]
 |gromada                = [[stułbiopławy]]
 |podgromada             = [[Hydroidolina]]
 |rząd                   = [[Leptothecata]]
 |rodzina                = [[Campanulariidae]]
 |rodzaj                 = ''Obelia''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Obelia
}}
'''Obelia''' (''Obelia'') – [[Rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[parzydełkowce|parzydełkowców]] z gromady stułbiopławów (Hydrozoa).

== Występowanie ==
Występują głównie w morzach ciepłych, ale znane są też gatunki zamieszkujące morza chłodne. Żyją m.in. w [[morze Bałtyckie|Morzu Bałtyckim]], [[morze Północne|Północnym]] oraz [[morze Śródziemne|Śródziemnym]]. W Polsce występuje ''[[Obelia geniculata]]''<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Zoologia : bezkręgowce. T. 1 | inni = Red. nauk. Czesław Błaszak | data = 2009 | wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN]] | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-01-16108-8}}</ref> i ''[[Obelia dichotoma]]''<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Jura | imię=Czesław | tytuł= Bezkręgowce : podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy | data=2007 | wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN]]| miejsce=Warszawa | isbn=978-83-01-14595-8}}</ref>.

== Opis ==
Żyją w formie kolonijnej, która jest tworzona przez [[polip (biologia)|polipy]]: osobniki wegetatywne hydranty i generatywne gonangia albo w formie [[meduza|meduzy]]. Hydranty zbudowane są podobnie jak [[stułbia|stułbie]] i w jednej kolonii mieści się ich kilkaset, a nawet kilka tysięcy. Każdy z hydrantów zwęża się ku dołowi, w wyniku czego powstaje cienka nóżka, którą łączy się z innym osobnikiem. Ektoderma wszystkich osobników kolonii wytwarza na zewnątrz błonkę – perisark, która jest szkieletem kolonii. Perisark u nasady każdego z osobników rozszerza się kielichowato i tworzy hydrotekę, do której chowa swoje ramiona podrażniony osobnik. Gonangia złożone są z osobników zwanych blastostylami i otaczającej ich błonki szkieletowej nazywanej gonoteką. W gonangium przez paczkowanie powstają meduzy. Meduza obelii ma kształt parasola i średnicę 2–3 cm. Ze środka jej dolnej części wyrasta ryjkowata rączka – manubrium.

== Rozmnażanie ==
Meduzy rozmnażają się wyłącznie płciowo. Mają cztery gonady, tworzące się z ektodermy. Wytwarzane w gonadach komórki płciowe przedostają się do wody, gdzie następuje zapłodnienie. Z zapłodnionego jaja rozwija się larwa [[planula]], która pływa swobodnie przez jakiś czas, po czym opada na dno i przekształca się w polipa. Polip mnoży się przez pączkowanie i w ten sposób powstaje kolonia.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Obelia sp.'' '''w:''' K.Dobrowolski, M.Klimaszewski, H.Szelęgiewicz ''Zoologia'', Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa, 1968

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Stułbiopławy]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: parzydełkowce

Gromada: stułbiopławy

Podgromada: Hydroidolina

Rząd: Leptothecata

Rodzina: Campanulariidae

Rodzaj: Obelia


text:
# Vladimir Milenković
Vladimir Milenković (ur. 22 czerwca 1982 w Niszu) – serbski piłkarz grający na pozycji napastnika.

## Kariera
Milenković piłkarską karierę rozpoczynał w swoi rodzinnym mieście, w klubie Radnički Nisz. Do dorosłego składu tej drużyny został włączony przed sezonem 2000/2001, kiedy zespół grał jeszcze w Prva liga. Następnie spadł do drugiej ligi, lecz szybko powrócił do najwyższej, aby ponownie zostać zdegradowanym. W rundzie wiosennej sezonu 2004/2005 przebywał na wypożyczeniu w Worskła Połtawa, gdzie strzelił cztery z 18 zdobytych przez jego drużynę goli i pomógł jej utrzymać się Wyższej Lidze. Po powrocie do swojego macierzystego klubu, Milenković występował w nim jeszcze przez 2,5 roku, po czym przeszedł do Rudar Pljevlja, gdzie rozegrał 14 meczów, a jego zespół zajął w lidze piąte miejsce.
Latem 2008 roku Milenković testowany był w Jagiellonii Białytsok. 2 sierpnia wystąpił w pierwszej połowie sparingu z Legią Warszawa. Trener Jagiellonii, Michał Probierz powiedział później, że wszyscy zawodnicy zagrali dobrze. Ostatecznie Serb, ze względu na szeroką kadrę białostocczan, nie znalazł zatrudnienia w polskim klubie.
Po nieudanej próbie zatrudnienia w Jagiellonii, Milenković przed rundą wiosenną sezonu 2008/2009 został piłkarzem Primorje Ajdovščina. Zadebiutował w spotkaniu z FC Koper w którym przebywał na boisku pełne 90 minut. Dość szybko stał się podstawowym piłkarzem swojego klubu. W kwietniu zdobył dwa gole w zremisowanym 3:3 meczu z ND Gorica. Następnie strzelił również ważną bramkę w pojedynku z NK Rudar Velenje. Sezon 2008/2009 zakończył z 15 ligowymi występami w których zdobył sześć goli. Jego klub zajął w tabeli ostatnie miejsce i spadł do drugiej ligi.
Przed sezonem 2009/2010 Milenković przeszedł do szóstej drużyny poprzednich rozgrywek, Interblocku Lublana. W pierwszych pięciu meczach w których zagrał nie zdobył żadnej bramki. Następnie trafił w spotkaniu z NK Nafta Lendava i dwukrotnie w pojedynku z ND Gorica oraz NK Maribor. W październiku zdobył również gola w meczu z NK MIK CM Celje. Łącznie zagrał w 13 spotkaniach i strzelił sześć bramek.
Na początku 2010 roku przyjechał na testy do Polonii Bytom. Interesowała się nim również Odra Wodzisław Śląski. 16 stycznia zagrał w kontrolnym meczu z MKSem Kluczbork w którym strzelił jedynego gola dla Polonii. W protokole sędziowskim wpisano go jako Popovicia, zaś dziennikarzom powiedział, że nazywa się Petrović. Serb nie chciał ujawnić swojego nazwiska przed podpisaniem kontraktu. 18 stycznia pomyślnie przeszedł testy medyczne i związał się z nowym klubem dwuipółletnią umową.

title: Vladimir Milenković

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Vladimir Milenković
 |imię i nazwisko org     = {{k|sr|Владимир Миленковић}}
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[22 czerwca]] [[1982]]
 |miejsce urodzenia       = [[Nisz]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2000–2007 ! [[Radnički Nisz]] !!
! 2005 ! → [[Worskła Połtawa]] (wyp.) ! 14 ! 4
! 2008 ! [[Rudar Pljevlja]] ! 14 ! 4
! 2009 ! [[Primorje Ajdovščina]] ! 15 ! 6
! 2009 ! [[NK Interblock]] ! 13 ! 6
! 2010–2011 ! [[Polonia Bytom (piłka nożna)|Polonia Bytom]] ! 5 ! 0
! 2011–2012 ! [[FK Jagodina]] ! 23 ! 1
! 2013 ! [[Timok Zaječar]] ! 7 ! 3
! 2013–2015 ! [[Radnički Nisz]] ! 29 ! 1
! 2015 ! [[Sinđelić Belgrad]] ! 10 ! 0
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Vladimir Milenković''' (ur. [[22 czerwca]] [[1982]] w [[Nisz]]u) – [[Serbia|serbski]] [[piłka nożna|piłkarz]] grający na pozycji [[napastnik]]a.

== Kariera ==
Milenković piłkarską karierę rozpoczynał w swoi rodzinnym mieście, w klubie [[Radnički Nisz]]. Do dorosłego składu tej drużyny został włączony przed sezonem [[Piłka nożna w Jugosławii (2000/2001)|2000/2001]], kiedy zespół grał jeszcze w [[Prva liga Jugoslavije|Prva liga]]. Następnie spadł do drugiej ligi<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.rsssf.com/tablesj/joeg01.html |tytuł=Yugoslavia 2000/01 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>, lecz szybko powrócił do najwyższej<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.rsssf.com/tablesj/joeg02.html |tytuł=Yugoslavia 2001/02 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>, aby ponownie zostać zdegradowanym<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.rsssf.com/tablesj/joeg03.html |tytuł=Serbia and Montenegro 2002/03 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. W rundzie wiosennej sezonu [[Piłka nożna na Ukrainie (2004/2005)|2004/2005]] przebywał na wypożyczeniu w [[Worskła Połtawa]], gdzie strzelił cztery z 18 zdobytych przez jego drużynę goli i pomógł jej utrzymać się [[Premier-liha|Wyższej Lidze]]<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.rsssf.com/tableso/oekr05.html |tytuł=Ukraine 2004/05 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. Po powrocie do swojego macierzystego klubu, Milenković występował w nim jeszcze przez 2,5 roku, po czym przeszedł do [[Rudar Pljevlja]], gdzie rozegrał 14 meczów, a jego zespół zajął w lidze piąte miejsce<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.rsssf.com/tablesm/monteg08.html |tytuł=Montenegro 2007/08 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>.

Latem 2008 roku Milenković testowany był w [[Jagiellonia Białystok|Jagiellonii Białytsok]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://archive.is/20120802204600/http://www.jagiellonia.pl/archiwum.php?a=2753 |tytuł=Kojašević wrócił z wizą, Milenković na testach |opublikowany=jagiellonia.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url=https://archive.is/20120723202649/http://www.90minut.pl/news.php?id=759111 |tytuł=Vladimir Milenković na testach w Jagiellonii |opublikowany=90minut.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. 2 sierpnia wystąpił w pierwszej połowie sparingu z [[Legia Warszawa (piłka nożna)|Legią Warszawa]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://archive.is/20080805212254/http://www.legialive.pl/news/26953_Sparing_Legia_0-2_Jagiellonia.html |tytuł=Sparing: Legia 0-2 Jagiellonia |opublikowany=legialive.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. Trener Jagiellonii, [[Michał Probierz]] powiedział później, że wszyscy zawodnicy zagrali dobrze<ref>{{cytuj stronę |url=http://ekstraklasa.net/news,11912,probierz_o_sparingu_z_legia.htm |tytuł=Probierz o sparingu z Legią |opublikowany=ekstraklasa.net |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. Ostatecznie Serb, ze względu na szeroką kadrę białostocczan, nie znalazł zatrudnienia w polskim klubie<ref>{{cytuj stronę |url=https://archive.is/20120907121233/http://www.podlaskisport.pl/art/1296/Milenkovic_nie_zagra_w_Jagiellonii.html |tytuł=Milenković nie zagra w Jagiellonii |opublikowany=podlaskisport.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>.

Po nieudanej próbie zatrudnienia w Jagiellonii, Milenković przed rundą wiosenną sezonu [[Piłka nożna w Słowenii (2008/2009)|2008/2009]] został piłkarzem [[Primorje Ajdovščina]]. Zadebiutował w spotkaniu z [[FC Koper]] w którym przebywał na boisku pełne 90 minut<ref>{{transfermarkt|m|id=927675|nazwa=ND Primorje  - FC Koper, 1 mar 2009 - Prva Liga|data dostępu=25 stycznia 2010}}</ref>. Dość szybko stał się podstawowym piłkarzem swojego klubu. W kwietniu zdobył dwa gole w zremisowanym 3:3 meczu z [[ND Gorica]]<ref>{{transfermarkt|m|id=928714|nazwa=ND Gorica - ND Primorje , 8 kwi 2009 - Prva Liga|data dostępu=25 stycznia 2010}}</ref>. Następnie strzelił również ważną bramkę w pojedynku z [[NK Rudar Velenje]]. Sezon 2008/2009 zakończył z 15 ligowymi występami w których zdobył sześć goli. Jego klub zajął w tabeli ostatnie miejsce i spadł do drugiej ligi<ref>{{cytuj stronę |url=http://rsssf.com/tabless/slov09.html |tytuł=Slovenia 2008/09 |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2010-01-25}}</ref>.

Przed sezonem [[Piłka nożna w Słowenii (2009/2010)|2009/2010]] Milenković przeszedł do szóstej drużyny poprzednich rozgrywek, [[NK Interblock|Interblocku Lublana]]. W pierwszych pięciu meczach w których zagrał nie zdobył żadnej bramki. Następnie trafił w spotkaniu z [[NK Nafta Lendava]] i dwukrotnie w pojedynku z [[ND Gorica]] oraz [[NK Maribor]]. W październiku zdobył również gola w meczu z [[NK Celje|NK MIK CM Celje]]<ref>{{transfermarkt|m|id=953953|nazwa=NK Celje  - NK Interblock Ljubljana, 17 paź 2009 - Prva Liga|data dostępu=25 stycznia 2010}}</ref>. Łącznie zagrał w 13 spotkaniach i strzelił sześć bramek<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.90minut.pl/kariera.php?id=16348 |tytuł=Vladimir Milenković |opublikowany=90minut.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>.

Na początku 2010 roku przyjechał na testy do [[Polonia Bytom (piłka nożna)|Polonii Bytom]]. Interesowała się nim również [[Odra Wodzisław Śląski]]<ref>{{cytuj stronę |url=http://ekstraklasa.wp.pl/kat,75918,title,Strzela-piekne-gole-nowa-gwiazda-ligi,wid,11875736,wiadomosc.html |tytuł=Strzela piękne gole, nowa gwiazda ligi? |opublikowany=ekstraklasa.wp.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. 16 stycznia zagrał w kontrolnym meczu z [[MKS Kluczbork|MKSem Kluczbork]] w którym strzelił jedynego gola dla Polonii<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.90minut.pl/sparing/0/sparing7147.html |tytuł=Sparing: Polonia Bytom 1-1 MKS Kluczbork |opublikowany=90minut.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url=http://poloniabytom.com.pl/aktualnosci.php?a=6126 |tytuł=Polonia Bytom – MKS Kluczbork – 1:1 (0:1) |opublikowany=poloniabytom.com.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>. W protokole sędziowskim wpisano go jako Popovicia, zaś dziennikarzom powiedział, że nazywa się Petrović<ref>{{cytuj pismo |nazwisko = |imię = |autor link = |tytuł =Mają Bośniaka, chcą też Serba |czasopismo =Przegląd Sportowy |wolumin = |wydanie = |strony =7 |data =18 stycznia 2010 |wydawca =Axel Springer Polska |miejsce =Warszawa |issn =}}</ref>. Serb nie chciał ujawnić swojego nazwiska przed podpisaniem kontraktu<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.sportslaski.pl/Karalic-w-Polonii-ktora-podkradla-tez-innego-napastnika-Odrze,sport-slaski,15344,info.html |tytuł=Karalić w Polonii, która... podkradła też innego napastnika Odrze? |opublikowany=sportslaski.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100531082143/http://sportslaski.pl/Karalic-w-Polonii-ktora-podkradla-tez-innego-napastnika-Odrze,sport-slaski,15344,info.html |zarchiwizowano=31 maja 2010 }}</ref>. 18 stycznia pomyślnie przeszedł testy medyczne i związał się z nowym klubem dwuipółletnią umową<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.90minut.pl/news/113/news1133341-Vladimir-Milenkovic-pilkarzem-Polonii-Bytom.html |tytuł=Vladimir Milenković piłkarzem Polonii Bytom |opublikowany=90minut.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url=http://www.poloniabytom.com.pl/aktualnosci.php?a=6131 |tytuł=Vladimir Milenković nowym nabytkiem Polonii Bytom! |opublikowany=poloniabytom.com.pl |język=pl |data dostępu=2010-01-25}}</ref>.

== Przypisy ==

{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{90minut.pl|osoba|16348}}

{{SORTUJ:Milenković, Vladimir}}
[[Kategoria:Serbscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze FK Radnički Nisz]]
[[Kategoria:Piłkarze Worskły Połtawa]]
[[Kategoria:Piłkarze NK Primorje]]
[[Kategoria:Piłkarze NK Interblock]]
[[Kategoria:Piłkarze Polonii Bytom]]
[[Kategoria:Piłkarze Rudaru Pljevlja]]
[[Kategoria:Piłkarze FK Jagodina]]
[[Kategoria:Piłkarze Timoku Zaječar]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Niszu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]

title: · Vladimir MilenkovićВладимир Миленковић

Data i miejsce urodzenia: 22 czerwca 1982 · Nisz

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Radnički Nisz

→ Worskła Połtawa (wyp.) · 14 · (4)

Rudar Pljevlja · 14 · (4)

Primorje Ajdovščina · 15 · (6)
NK Interblock · 13 · (6)

Polonia Bytom · 5 · (0)

FK Jagodina · 23 · (1)

Timok Zaječar · 7 · (3)

Radnički Nisz · 29 · (1)

Sinđelić Belgrad · 10 · (0)


text:
# Burguj
Burguj (ros. Бургуй) – wieś (ułus) w Rosji, w Buriacji, w rejonie zakamieńskim. W 2021 liczyła 455 mieszkańców.

title: Burguj

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Burguj
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Бургуй}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Buriacja
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon zakamieński|zakamieński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              = 455
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Burguj''' ({{w języku|ru|Бургуй}}) – wieś (ułus) w [[Rosja|Rosji]], w [[Buriacja|Buriacji]], w [[rejon zakamieński|rejonie zakamieńskim]]. W 2021 liczyła 455 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2021-ethnic/burjatija.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Buriacji na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 1 października 2021 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w Buriacji]]

title: BurgujБургуй

Państwo: Rosja

Republika: Buriacja

Rejon: zakamieński


text:
# University of Glasgow
Uniwersytet Glasgowski, Uniwersytet Glasgow (ang. University of Glasgow, gael. Oilthigh Ghlaschu) – jedna z wyższych uczelni brytyjskich, założona w 1451 roku w Glasgow.

## Rys historyczny
Uniwersytet został założony z inicjatywy króla Szkocji Jakuba II, na podstawie bulli wydanej przez papieża Mikołaja V. Jest historycznie drugim, po University of St Andrews, uniwersytetem w Szkocji i historycznie czwartym anglosaskim na świecie. Król szkocki chciał posiadać w swoim kraju dwa niezależne uniwersytety, na wzór Anglii z jej konkurującymi ze sobą Uniwersytetem Oksfordzkim i University of Cambridge.
Początkowo uniwersytet mieścił się w Chapterhouse należącym do katedry w Glasgow. Później przeniesiono go do budynku zwanego Auld Pedagog, mieszczącego się w pobliżu Rottenrow. W 1563 roku Maria I Stuart, królowa Szkocji, a później również Anglii, podarowała uniwersytetowi działkę o powierzchni 13 akrów (5,3 ha), położoną w centrum miasta, przy  High Street. Wybudowano tam kompleks renesansowych budynków uniwersyteckich z dwoma dziedzińcami. Zespół ten należał do najpiękniejszych renesansowych obiektów w Szkocji. Jego zniszczenie w 2. połowie XIX wieku uważane jest za jeden z najgorszych aktów wandalizmu w Szkocji.
W 2. połowie XIX wieku zdecydowano o budowie kolejnego kampusu uniwersyteckiego. Władze brytyjskie zarezerwowały na ten cel środki finansowe. Monumentalny główny gmach uniwersytecki (widoczny na fotografii obok) zaprojektowany został w stylu neogotyckim przez George’a Gilberta Scotta. Budynek ten, położony na wzgórzu Gilmore w dzielnicy West End, stanowi element panoramy miasta. Wnętrza również zaprojektowano jako neogotyckie. Budowę ukończono w 1870 roku i przeniesieno uniwersytet do nowej siedziby.
W październiku 2001 roku Wydział Botaniki został strawiony przez ogień. Najbardziej ucierpiało wnętrze i dach budynku, ale główna fasada pozostała nietknięta. Po remoncie, kosztującym 10,8 milionów funtów, w listopadzie 2004 roku budynek ponownie otwarto.

## Zasoby uniwersytetu
Uniwersytet w Glasgow w światowych rankingach uniwersytetów znalazł się wśród 17 brytyjskich uniwersytetów mieszczących się w pierwszej setce. Uczelnia nazwana została przez „The Sunday Times” Szkockim Uniwersytetem Roku 2007/2008. Miasteczko uniwersyteckie znajduje się w Gilmorehill w zachodniej części Glasgow. Uniwersytet ma również kilka wydziałów poza miastem.
Uniwersytet posiada następujące wydziały:
- Wydział Sztuki
- Wydział Nauk Biologicznych
- Wydział Pedagogiczny
- Wydział Nauk Technicznych
- Wydział Informatyki i Nauk Matematycznych
- Wydział Prawa, Biznesu i Nauk Społecznych
- Wydział Medycyny
- Wydział Nauk Fizycznych
- Wydział Weterynarii.

Biblioteka uniwersytecka uważana jest za jedną z najlepszych bibliotek naukowych w Europie, a liczba książek przewyższa dwa miliony. Na dwunastu poziomach, oprócz popularnych pozycji, znaleźć można kolekcję mikrofilmów, zbiorów specjalnych, jak też rzadkich materiałów i opracowań. Oprócz głównej biblioteki istnieją mniejsze biblioteki wydziałowe.

title: University of Glasgow

wikitext:
{{Dopracować|źródła|data=2009-01}}
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Uniwersytet Glasgowski<br />Uniwersytet Glasgow
 |nazwa oryginalna             = {{k|en|University of Glasgow}}
 |nazwa łacińska               = {{K|la|Universitas Glasguensis}}
 |nazwa angielska              =
 |jednostka macierzysta        =
 |godło                        = University of Glasgow shield.svg
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |dewiza                       =
 |data założenia               = 1451
 |data likwidacji              =
 |typ                          =
 |patron                       =
 |państwo                      = SCO
 |adres                        = [[Glasgow]]
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             = 23,590
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |członkostwo                  = [[Russell Group]]
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Glasgow
 |współrzędne                  = 55°52′19″N 4°17′15″W
 |commons                      = University of Glasgow
 |www                          = http://www.gla.ac.uk
}}
[[Plik:Glasgowuniversity.jpg|thumb|240px|Gmach Uniwersytetu]]
'''Uniwersytet Glasgowski'''<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Glasgow - Poradnia językowa PWN |data dostępu = 2020-06-10 |opublikowany = sjp.pwn.pl |url = https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Glasgow;9030.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = BRP |tytuł = XIV Międzynarodowy Kongres Numizmatyczny w Glasgow (2009) |czasopismo = Wiadomości numizmatyczne |data = 2009 |wolumin = Zeszyt 2 (188) |wydawca = Komitet Nauk Historycznych PAN |s = s. 289}}</ref>, '''Uniwersytet Glasgow'''<ref name=":0" /> ({{ang.|University of Glasgow}}, {{w języku|gd|Oilthigh Ghlaschu}}) – jedna z wyższych uczelni brytyjskich, założona w 1451 roku w [[Glasgow]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Facts and Figures |data dostępu = 21.02.2022 |opublikowany = University of Glasgow |url = https://www.gla.ac.uk/explore/facts/ |język = en}}</ref>.

== Rys historyczny ==
Uniwersytet został założony z inicjatywy króla Szkocji [[Jakub II (król Szkocji)|Jakuba II]], na podstawie bulli wydanej przez papieża [[Mikołaj V|Mikołaja V]]<ref>{{Encyklopedia Britannica |id = topic/University-of-Glasgow |tytuł = University of Glasgow |data dostępu = 2022-02-21}}</ref>. Jest historycznie drugim, po [[University of St Andrews]], uniwersytetem w [[Szkocja|Szkocji]] i historycznie czwartym [[Anglosasi|anglosaskim]] na świecie. Król szkocki chciał posiadać w swoim kraju dwa niezależne uniwersytety, na wzór Anglii z jej konkurującymi ze sobą [[Uniwersytet Oksfordzki|Uniwersytetem Oksfordzkim]] i [[University of Cambridge]].

Początkowo uniwersytet mieścił się w Chapterhouse należącym do katedry w Glasgow. Później przeniesiono go do budynku zwanego ''Auld Pedagog'', mieszczącego się w pobliżu [[Rottenrow]]. W 1563 roku [[Maria I Stuart]], królowa Szkocji, a później również Anglii, podarowała uniwersytetowi działkę o powierzchni 13 [[akr]]ów (5,3 [[hektar|ha]]), położoną w centrum miasta, przy  High Street. Wybudowano tam kompleks renesansowych budynków uniwersyteckich z dwoma dziedzińcami. Zespół ten należał do najpiękniejszych renesansowych obiektów w Szkocji. Jego zniszczenie w 2. połowie XIX wieku uważane jest za jeden z najgorszych aktów wandalizmu w Szkocji.

W 2. połowie XIX wieku zdecydowano o budowie kolejnego kampusu uniwersyteckiego. Władze brytyjskie zarezerwowały na ten cel środki finansowe. Monumentalny główny gmach uniwersytecki (widoczny na fotografii obok) zaprojektowany został w stylu neogotyckim przez [[George Gilbert Scott|George’a Gilberta Scotta]]. Budynek ten, położony na wzgórzu Gilmore w dzielnicy West End, stanowi element panoramy miasta. Wnętrza również zaprojektowano jako neogotyckie. Budowę ukończono w 1870 roku i przeniesieno uniwersytet do nowej siedziby.

W październiku 2001 roku Wydział Botaniki został strawiony przez ogień. Najbardziej ucierpiało wnętrze i dach budynku, ale główna fasada pozostała nietknięta. Po remoncie, kosztującym 10,8 milionów [[funt szterling|funtów]], w listopadzie 2004 roku budynek ponownie otwarto.

== Zasoby uniwersytetu ==
Uniwersytet w Glasgow w światowych rankingach uniwersytetów znalazł się wśród 17 brytyjskich uniwersytetów mieszczących się w pierwszej setce. Uczelnia nazwana została przez „[[The Sunday Times]]” Szkockim Uniwersytetem Roku 2007/2008. Miasteczko uniwersyteckie znajduje się w Gilmorehill w zachodniej części Glasgow. Uniwersytet ma również kilka wydziałów poza miastem.

Uniwersytet posiada następujące wydziały:
* Wydział Sztuki
* Wydział Nauk Biologicznych
* Wydział Pedagogiczny
* Wydział Nauk Technicznych
* Wydział Informatyki i Nauk Matematycznych
* Wydział Prawa, Biznesu i Nauk Społecznych
* Wydział Medycyny
* Wydział Nauk Fizycznych
* Wydział Weterynarii.

Biblioteka uniwersytecka uważana jest za jedną z najlepszych bibliotek naukowych w Europie, a liczba książek przewyższa dwa miliony. Na dwunastu poziomach, oprócz popularnych pozycji, znaleźć można kolekcję mikrofilmów, zbiorów specjalnych, jak też rzadkich materiałów i opracowań. Oprócz głównej biblioteki istnieją mniejsze biblioteki wydziałowe.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.gla.ac.uk/ Strona oficjalna uczelni] {{lang|en}}

{{Russell}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Uczelnie w Wielkiej Brytanii|Glasgow, University of]]
[[Kategoria:Glasgow]]
[[Kategoria:Kultura Szkocji]]

title: Uniwersytet Glasgowski · Uniwersytet GlasgowUniversity of GlasgowUniversitas Glasguensis

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Szkocja

Adres: Glasgow

Członkostwo: Russell Group


text:
# Duvauchelle
Duvauchelle – miasto w Nowej Zelandii, na Wyspie Południowej, w regionie Canterbury.

title: Duvauchelle

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Duvauchelle
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Duvauchelle
 |państwo                      = NZL
 |1. jednostka administracyjna = [[Canterbury (region)|Canterbury]]
 |powierzchnia                 = 1,65
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 43°44′59″S 172°55′56″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Duvauchelle''' – [[miasto]] w [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]], na [[Wyspa Południowa (Nowa Zelandia)|Wyspie Południowej]], w regionie [[Canterbury (region)|Canterbury]].

[[Kategoria:Miasta w regionie Canterbury]]

title: Duvauchelle

Państwo: Nowa Zelandia

Region: Canterbury


text:
# SMS V 71
V 71 – niemiecki niszczyciel z okresu I wojny światowej. Piąta jednostka typu V 67. Okręt wyposażony w trzy kotły parowe opalane ropą. Zapas paliwa 306 ton. Złomowany w 1921 roku.

title: SMS V 71

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = V 71
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |klasa                  =
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = [[AG Vulcan Stettin|AG Vulcan]], [[Szczecin]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       =
 |wodowanie              = [[1 września]] [[1915]]
 |1. bandera             = Niemcy
 |1. wersja bandery      = wojenna-1903
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 10 marca 1916
 |1. wycofanie ze służby = 1918
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             = złomowany w 1918
 |wyporność              = projektowa 924 t
pełna: 1188 t
 |długość                = na linii wodnej: 81,0 m ,
pełna: 82,0 m
 |szerokość              = 8,3 m
 |zanurzenie             = 3,4 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 3 kotły parowe
turbiny parowe AEG-Vulcan
2 śruby napędowe
23 500 KM
 |prędkość               = 34 węzły
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 2050 mm/17 w.
1810 mm/20 w.
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 3 x [[armata okrętowa]] 8,8 cm KL/45
6 x [[wyrzutnia torped]] kal. 500 mm
24 [[mina morska|miny]]
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 85
 |commons                =
}}
'''V 71''' – [[Niemcy|niemiecki]] [[niszczyciel]] z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Piąta jednostka typu V 67. Okręt wyposażony w trzy kotły parowe opalane ropą. Zapas paliwa 306 ton. Złomowany w [[1921]] roku.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Gardiner | imię=Robert | nazwisko2=Gray | imię2=Randal | autor link= | inni= | tytuł=Conway's All The World's Fighting Ships 1906-1921 | data=1985 | wydawca=Naval Institute Press | miejsce=Annapolis, Md.  | isbn=978-0-87021-907-8 | strony=}}

{{SORTUJ:V-0071}}

[[Kategoria:Niemieckie niszczyciele z okresu I wojny światowej]]
[[Kategoria:Niszczyciele typu V 67]]
[[Kategoria:Okręty zbudowane w AG Vulcan Stettin]]

title: V 71

Stocznia: AG Vulcan, Szczecin

Wodowanie: 1 września 1915

Los okrętu: złomowany w 1918

Wyporność: projektowa 924 t · pełna: 1188 t

Długość: na linii wodnej: 81,0 m , · pełna: 82,0 m

Prędkość: 34 węzły