text:
# ONCF
Office National des Chemins de Fer du Maroc (ONCF) – marokańskie państwowe przedsiębiorstwo transportowe, prowadzące działalność w sektorze kolejowych kolejowych przewozów towarowych i pasażerskich. Zarządza siecią o długości 2067 km, w całości w rozstawie normalnotorowym (1435 mm), z czego 1022 km zelektryfikowanych (2010). Powstało w 1963 r. Członek UIC.

## Sieć kolejowa
Główna linia kolejowa prowadzi z północy na południe, łącząc główne miasta kraju (Tanger – Rabat – Casablanca – Marrakesz). Druga linia łączy północny wschód z zachodem, przez miasta Wadżda, Fez, Meknes, łącząc się w Kenitrze z linią północ-południe prowadzi w stronę Rabatu. Przedłużenie linii z Wadżdy na południe jest wykorzystywane tylko do przewozów transportowych.
Obecnie prowadzony jest program rozwoju linii kolejowych w Maroku. W 2009 r. oddano 100 kilometrową odnogę linii Wadżda-Kenitra. Odcinek ten prowadzi z miasta Taurirt na północ, przecinając góry Rif, dociera do Nadoru i kończy swój bieg w porcie Beni Ansar. Odcinek w centrum Nadoru poprowadzony jest pod ziemią.
Odcinki w budowie:
- Tanger – Ras R’mel,
- Casablanca – Al-Dżadida,
- Obwodnica Meknesu, na trasie Rabat-Fez.

Odcinki planowane:
- Marrakesz – Agadir, później na południe do Al-Ujun,
- Oued Zem – Bani Mallal.

### Połączenia międzynarodowe
- Algieria – istnieje połączenie obu sieci kolejowych jako przedłużenie linii do Wadźdy, jednak z powodu zamknięcia granic między Marokiem i Algierią ruch kolejowy został zawieszony.
- Hiszpania – marokańska sieć kolejowa kończy się przy granicy z hiszpańską eksklawą Melilla, jednak niewielka odległość pozwala na przejście tego odcinka pieszo.

## Działalność
W ostatnich latach następuje wzrost liczby przewożonych pasażerów, natomiast w sektorze przewozów towarowych następuje względna stabilizacja. W 2010 r. łączny przychód z przewozów pasażerskich i towarowych wyniósł 3 mld dirhamów.
| Przewozy    | Jednostka              | 2015 | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007  | 2006  | 2005 | 2004 | 2003  |
| ----------- | ---------------------- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ----- | ----- | ---- | ---- | ----- |
| Pasażerskie | mln pasażerokilometrów | 5490 | 5485 | 5316 | 5080 | 4819 | 4398 | 4190 | 3820 | 3658  | 3333  | 2987 | 2645 | 2374  |
| Pasażerskie | mln pasażerów          | 40,5 | 39,5 | 38,1 | 36,0 | 34,0 | 31,0 | 29,6 | 27.5 | 26,1  | 23,6  | 21,0 | 18,5 | 16,5  |
| Towarowe    | mln ton                | 31,0 | 34,6 | 36,2 | 37,0 | 37,0 | 36,0 | 25,0 | 30,7 | 35,86 | 34,85 | 34,9 | 32,9 | 30,55 |
| Towarowe    | mln tonokilometrów     | 4738 | 5251 | 5700 | 5830 | 5976 | 5572 | 4110 | 4986 | 5794  | 5827  | 5919 | 5563 | 5146  |

## Kolej dużych prędkości
We wrześniu 2006 r. ONCF zaproponowało stworzenie kolei dużych prędkości pomiędzy Tangerem a Marrakeszem. Docelowo czas przejazdu między tymi miastami miałby być zredukowany z ok. 10 godz. obecnie do ok. 2,5 godz. W 2007 r. rozpoczęły się prace projektowe linii dostosowanej do prędkości 350 km/h na odcinku Sattat-Marrakesz.
Pierwszy odcinek kolei dużych prędkości ma być otwarty w 2015 r. Planuje się eksploatację pociągów o pojemności 500 pasażerów, odjeżdżających co godzinę, a w godzinach szczytu co 30 min. Oczekiwana wielkość przewozów to 8 mln pasażerów rocznie.
W grudniu 2010 r. została podpisana umowa na dostawę 14 pociągów z firmą Alstom. Będą to składy oparte na TGV Duplex.

title: ONCF

wikitext:
{{Dopracować|aktualizacja=2024-05}}{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Office National des Chemins de Fer du Maroc
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           =
 |siedziba          =
 |adres             =
 |data założenia    = 1963
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      = 9767 (2009)
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           =
 |www               = http://www.oncf.ma
}}
[[Plik:Railways Morocco.png|mały|upright=1.2|Sieć kolejowa w Maroku]]
[[Plik:ONCF Z2M between Sidi Kacem and Meknes.jpg|mały|Pociąg ONCF między Sidi Kacem a Meknes]]
[[Plik:ONCF E 1100 with empty phosphate train near Tamdrost.jpg|mały|Pociąg towarowy z wagonami do przewozu fosforanów]]
[[Plik:ONCF DF 115 near Taourirt.jpg|mały|Pociąg pod Taurirt w [[Region Wschodni (Maroko)|Regionie Wschodnim]]]]
'''Office National des Chemins de Fer du Maroc''' ('''ONCF''') – [[Maroko|marokańskie]] państwowe [[Przewoźnik kolejowy|przedsiębiorstwo transportowe]], prowadzące działalność w sektorze kolejowych [[Transport kolejowy|kolejowych przewozów towarowych i pasażerskich]]. Zarządza siecią o długości 2067 km, w całości w [[Kolej normalnotorowa|rozstawie normalnotorowym]] (1435 mm), z czego 1022 km zelektryfikowanych (2010)<ref>{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20070612210041/https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/mo.html |tytuł = The World Factbook – Central Intelligence Agency |opublikowany = www.cia.gov |język = en |data dostępu = 2017-11-25}}</ref>. Powstało w 1963 r. Członek [[UIC]].

== Sieć kolejowa ==
[[Główna linia kolejowa]] prowadzi z północy na południe, łącząc główne miasta kraju ([[Tanger]] – [[Rabat (Maroko)|Rabat]] – [[Casablanca]] – [[Marrakesz]]). Druga linia łączy północny wschód z zachodem, przez miasta [[Wadżda]], [[Fez]], [[Meknes]], łącząc się w [[Al-Kunajtira (Maroko)|Kenitrze]] z linią północ-południe prowadzi w stronę Rabatu. Przedłużenie linii z Wadżdy na południe jest wykorzystywane tylko do przewozów transportowych.

Obecnie prowadzony jest program rozwoju linii kolejowych w Maroku. W 2009 r. oddano 100 kilometrową odnogę linii Wadżda-Kenitra. Odcinek ten prowadzi z miasta [[Taurirt (Maroko)|Taurirt]] na północ, przecinając góry [[Rif (pasmo górskie)|Rif]], dociera do [[Nador]]u i kończy swój bieg w porcie Beni Ansar. Odcinek w centrum Nadoru poprowadzony jest pod ziemią.

Odcinki w budowie:
* Tanger – Ras R’mel,
* Casablanca – [[Al-Dżadida]],
* Obwodnica Meknesu, na trasie Rabat-Fez.

Odcinki planowane:
* Marrakesz – [[Agadir]], później na południe do [[Al-Ujun]],
* Oued Zem – [[Bani Mallal]].

=== Połączenia międzynarodowe ===
* {{Państwo|DZA}} – istnieje połączenie obu sieci kolejowych jako przedłużenie linii do Wadźdy, jednak z powodu zamknięcia granic między Marokiem i Algierią ruch kolejowy został zawieszony.
* {{Państwo|ESP}} – marokańska [[sieć kolejowa]] kończy się przy granicy z hiszpańską eksklawą [[Melilla]], jednak niewielka odległość pozwala na przejście tego odcinka pieszo.

== Działalność ==
W ostatnich latach następuje wzrost liczby przewożonych pasażerów, natomiast w sektorze przewozów towarowych następuje względna stabilizacja. W 2010 r. łączny przychód z przewozów pasażerskich i towarowych wyniósł 3 mld [[Dirham marokański|dirhamów]]<ref name="autonazwa1">{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20120806195252/http://entreprise.oncf.ma/ConnaitrelONCF/Pages/RapportAnnuels.aspx |tytuł = Rapport annuels |opublikowany = entreprise.oncf.ma |język = fr |data dostępu = 2017-11-25}}</ref>.
{| class="wikitable"
|+ Statystyka ONCF za lata 2003–2015<ref name="autonazwa1" />
! Przewozy || Jednostka || 2015 || 2014 || 2013 || 2012 || 2011 || 2010 || 2009 || 2008 || 2007 || 2006 || 2005 || 2004 || 2003
|-
|rowspan=2| Pasażerskie || mln pasażerokilometrów || 5490 || 5485 || 5316 || 5080 || 4819 || 4398 || 4190 || 3820 || 3658 || 3333 || 2987 || 2645 || 2374
|-
| mln pasażerów || 40,5 || 39,5 || 38,1 || 36,0 || 34,0 || 31,0 || 29,6 || 27.5 || 26,1 || 23,6 || 21,0 || 18,5 || 16,5
|-
|rowspan=2| Towarowe || mln ton || 31,0 || 34,6 || 36,2 || 37,0 || 37,0 || 36,0 || 25,0 || 30,7 || 35,86 || 34,85 || 34,9 || 32,9 || 30,55
|-
| mln tonokilometrów || 4738 || 5251 || 5700 || 5830 || 5976 || 5572 || 4110 || 4986 || 5794 || 5827 || 5919 || 5563 || 5146
|}

== Kolej dużych prędkości ==
We wrześniu 2006 r. ONCF zaproponowało stworzenie [[Kolej dużych prędkości|kolei dużych prędkości]] pomiędzy Tangerem a Marrakeszem. Docelowo czas przejazdu między tymi miastami miałby być zredukowany z ok. 10 godz. obecnie do ok. 2,5 godz<ref>[https://archive.is/20070312194617/http://www.khaleejtimes.com/DisplayArticleNew.asp?xfile=data/middleeast/2006/September/middleeast_September345.xml&section=middleeast Morocco plans Arab world’s first high-speed train].</ref>. W 2007 r. rozpoczęły się prace projektowe linii dostosowanej do prędkości 350 km/h na odcinku [[Sattat]]-Marrakesz<ref>{{Cytuj |url = http://www.railwaygazette.com/news/single-view/view/tgvs-to-marrakech.html |tytuł = TGVs to Marrakech – Railway Gazette |opublikowany = www.railwaygazette.com |język = en |data dostępu = 2017-11-25}}</ref>.

Pierwszy odcinek kolei dużych prędkości ma być otwarty w 2015 r. Planuje się eksploatację pociągów o pojemności 500 pasażerów, odjeżdżających co godzinę, a w godzinach szczytu co 30 min. Oczekiwana wielkość przewozów to 8 mln pasażerów rocznie.
W grudniu 2010 r. została podpisana umowa na dostawę 14 pociągów z firmą [[Alstom]]. Będą to składy oparte na [[TGV Duplex]]<ref>{{Cytuj |url = http://www.railwaygazette.com/nc/news/single-view/view/oncf-to-buy-14-duplex-high-speed-trains.html |tytuł = ONCF orders 14 Duplex high speed trains – Railway Gazette |opublikowany = www.railwaygazette.com |język = en |data dostępu = 2017-11-25}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://web.archive.org/web/20100627103046/http://www.oncf.ma/ Strona oficjalna ONCF]

[[Kategoria:Przewoźnicy kolejowi]]
[[Kategoria:Transport w Maroku]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Maroku]]

Państwo: Maroko

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Sayaka Akimoto
Sayaka Akimoto (jap. 秋元 才加 Akimoto Sayaka; ur. 26 lipca 1988 w prefekturze Chiba) – japońska idolka i aktorka, była członkini grupy wokalnej AKB48.

## Single
- Aitakatta
- Seifuku ga jama o suru
- Keibetsu shiteita aijō
- BINGO!
- Boku no taiyō
- Romance, irane
- Sakura no hanabiratachi 2008
- Baby! Baby! Baby!
- Ōgoe Diamond
- Iiwake Maybe

## Filmografia

### TV Drama
- Tadashii ōji no tsukurikata (TV Tokyo 2008) jako Kiryu Natsuki
- Salaryman Kintaro 2 (TV Asahi 2010) jako Torii Madoka
- Majisuka Gakuen (TV Tokyo 2010) jako Chokoku
- Arienai! (MBS 2010)  (odc. 5) jako sprzedawczyni w sklepie
- Sakura kara no tegami (NTV 2011)
- Majisuka Gakuen 2 (TV Tokyo 2011) jako Chokoku
- Meitantei Conan: Kudō Shin’ichi e no chōsenjō (NTV / YTV 2011) jako Sonoko Suzuki
- Asadora satsujin jiken (NHK 2012) jako Miho Niimi
- Taiga drama daisakusen (NHK 2012) jako Miho Niimi
- Hōsō hakubutsukan kikiippatsu (NHK 2013) jako Miho Niimi
- Discover Dead (Fuji TV 2013) (odc. 1)
- Garo: Makai no hana (2014) jako Bikū
- Oyaji no senaka (TBS 2014) (odc. 10)
- Kōun-chō kōhī-ya Koyomi (NHK 2015)
- Wakaretara suki na hito (Fuji TV 2015)

### Filmy
- Densen Uta (2007) jako Akari Matsuda
- High Kick Girl (2009)
- Super Gore Girl (2009)
- Documentary of AKB48: 1mm sami no mirai (2011) jako ona sama
- Documentary of AKB48: Show Must Go On (2012) jako ona sama
- Ultraman Saga (2012) jako Anna
- Doreiku: Boku to 23nin no Dorei (2013) jako Eia Arakawa
- Gekijoban Bikuu – Bikuu (2015) jako Bikuu
- Galaxy Kaido (2015)
- Mango to Akai Kurumaisu (2015) jako Ayaka Miyazono
- Snajper: koniec zabójcy (2020) jako Dama Śmierć

wikiname: plwiki

title: Sayaka Akimoto

in_language: pl

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Sayaka Akimoto
 |nazwa oryginalna      = {{k|ja|秋元 才加}}
 |zdjęcie               = Akimoto Sayaka "Bikuu The Movie" at Opening Ceremony of the 28th Tokyo International Film Festival (22439115431).jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Sayaka Akimoto
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 26 lipca 1988
 |miejsce urodzenia     = [[Matsudo]], [[prefektura Chiba]], [[Japonia]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[śpiew|wokal]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[j-pop]]
 |zawód                 = [[Idol (japońska popkultura)|idolka]], [[Piosenkarz|piosenkarka]], [[aktor]]ka
 |aktywność             = od 2006
 |wydawnictwo           = [[King Records]] (AKB48), [[Avex Trax]] (Diva), [[UMG Japan]] (z Chocolove w AKB48)
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                = [[AKB48]] Team K (2006–2013)
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Sayaka Akimoto
 |www                   = http://flave.co.jp/pages/talent/akimoto_sayaka/index
}}
{{nihongo|'''Sayaka Akimoto'''|秋元 才加|Akimoto Sayaka|ur. [[26 lipca]] [[1988]] w prefekturze [[Chiba]]}} – japońska [[Idol (japońska popkultura)|idolka]] i aktorka, była członkini grupy wokalnej [[AKB48]].

== Single ==
* ''[[Aitakatta]]''
* ''[[Seifuku ga jama o suru]]''
* ''[[Keibetsu shiteita aijō]]''
* ''[[Bingo!|BINGO!]]''
* ''[[Boku no taiyō]]''
* ''[[Romance, irane]]''
* ''[[Sakura no hanabiratachi#Sakura no hanabiratachi 2008|Sakura no hanabiratachi 2008]]''
* ''[[Baby! Baby! Baby!]]''
* ''[[Ōgoe Diamond]]''
* ''[[Iiwake Maybe]]''

== Filmografia ==
=== [[TV Drama]] ===
* ''Tadashii ōji no tsukurikata'' ([[TV Tokyo]] 2008) jako Kiryu Natsuki
* ''Salaryman Kintaro 2'' ([[TV Asahi]] 2010) jako Torii Madoka
* ''[[Majisuka Gakuen]]'' ([[TV Tokyo]] 2010) jako Chokoku
* ''Arienai!'' ([[MBS]] 2010)  (odc. 5) jako sprzedawczyni w sklepie
* ''Sakura kara no tegami'' ([[NTV (Japonia)|NTV]] 2011)
* ''Majisuka Gakuen 2'' ([[TV Tokyo]] 2011) jako Chokoku
* ''[[Meitantei Conan: Kudō Shin’ichi e no chōsenjō]]'' ([[NTV (Japonia)|NTV]] / [[YTV]] 2011) jako Sonoko Suzuki
* ''Asadora satsujin jiken'' ([[NHK]] 2012) jako Miho Niimi
* ''Taiga drama daisakusen'' ([[NHK]] 2012) jako Miho Niimi
* ''Hōsō hakubutsukan kikiippatsu'' ([[NHK]] 2013) jako Miho Niimi
* ''Discover Dead'' ([[Fuji TV]] 2013) (odc. 1)
* ''[[Garo: Makai no hana]]'' (2014) jako Bikū
* ''Oyaji no senaka'' ([[Tokyo Broadcasting System|TBS]] 2014) (odc. 10)
* ''Kōun-chō kōhī-ya Koyomi'' ([[NHK]] 2015)
* ''[[Wakaretara suki na hito]]'' ([[Fuji TV]] 2015)

=== Filmy ===
* Densen Uta (2007) jako Akari Matsuda
* High Kick Girl (2009)
* Super Gore Girl (2009)
* Documentary of AKB48: 1mm sami no mirai (2011) jako ona sama
* Documentary of AKB48: Show Must Go On (2012) jako ona sama
* Ultraman Saga (2012) jako Anna
* Doreiku: Boku to 23nin no Dorei (2013) jako Eia Arakawa
* Gekijoban Bikuu – Bikuu (2015) jako Bikuu
* Galaxy Kaido (2015)
* Mango to Akai Kurumaisu (2015) jako Ayaka Miyazono
* Snajper: koniec zabójcy (2020) jako Dama Śmierć

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://office48.jp/pages/talent/akimoto_sayaka/index | tytuł = Profil na stronie Office48 | opublikowany = office48.jp | archiwum = https://web.archive.org/web/20090911161929/http://office48.jp/pages/talent/akimoto_sayaka/index | zarchiwizowano = 2009-09-11 | język = ja}}
* [https://www.akb48.co.jp/about/members/ Oficjalny profil AKB48] {{lang|ja}}
* [http://ameblo.jp/akimotoo0726/ Oficjalny blog] {{lang|ja}}
* {{Filmweb|osoba|796678|Sayaka Akimoto}}

{{AKB48}}

{{SORTUJ:Akimoto, Sayaka}}
[[Kategoria:Japońskie wokalistki popowe]]
[[Kategoria:Japońskie aktorki telewizyjne]]
[[Kategoria:Japońskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:AKB48]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Matsudo]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1988]]

title: Sayaka Akimoto秋元 才加

Data i miejsce urodzenia: 26 lipca 1988 · Matsudo, prefektura Chiba, Japonia

Instrumenty: wokal

Gatunki: j-pop

Zawód: idolka, piosenkarka, aktorka

Wydawnictwo: King Records (AKB48), Avex Trax (Diva), UMG Japan (z Chocolove w AKB48)


text:
# Gustawów (gmina Stąporków)
Gustawów – wieś sołecka w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Stąporków.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.
Przez wieś przechodzi  zielony szlak rowerowy z Sielpii Wielkiej do Błotnicy.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Barbary w Krasnej.

## Historia
Gustawów w wieku XIX – folwark w  powiecie koneckim, gminie Duraczów, parafii Odrowąż.

W 1883 Liczył 24 domów i 103 mieszkańców, 696 mórg ziemi. Należał do dóbr Końskie.

title: Gustawów (gmina Stąporków)

wikitext:
{{Inne znaczenia|wsi w powiecie koneckim|[[Gustawów|inne miejscowości o nazwie Gustawów]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Gustawów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat konecki|konecki]]
 |gmina                  = [[Stąporków (gmina)|Stąporków]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 384{{r|rap}}
 |rok                    = 2020
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 26-220{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TKN
 |SIMC                   = 0271740{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Stąporków (gmina)
 |współrzędne            = 51°04'34"N 20°34'35"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|40288|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Gustawów''' – [[wieś]] [[sołectwo|sołecka]]{{r|bip}} w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat konecki|powiecie koneckim]], w [[Stąporków (gmina)|gminie Stąporków]]{{r|teryt|teryt2}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

Przez wieś przechodzi {{szlak rowerowy|zielony}} zielony szlak rowerowy z [[Sielpia Wielka|Sielpii Wielkiej]] do [[Błotnica (województwo świętokrzyskie)|Błotnicy]].

Wierni kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia św. Barbary w Krasnej|św. Barbary w Krasnej]]{{r|par}}.

== Historia ==
Gustawów w wieku XIX – folwark w  powiecie koneckim, gminie Duraczów, parafii Odrowąż. <br />
W 1883 Liczył 24 domów i 103 mieszkańców, 696 mórg ziemi. Należał do dóbr Końskie.<ref name="SgKP">{{SgKP|II|914|Gustawów}}</ref>

<!-- Kompletny brak źródeł do przedstawionych faktów{{fakt|Gustawów – wieś założona w roku 1865. Po upadku Powstania Styczniowego, żołnierze z rosyjskiej armii wyznania katolickiego i subotnicy z Guberni Radomskiej uznani za Polaków,lojalni Carowi,którzy nie wzięli udziału w powstaniu zostali wyzwoleni ze służby wojskowej po 10, 11, 14 latach z prawem do osiedlenia się na ziemiach Królestwa Polskiego, czyli Królestwa Kongresowego,potocznie w Kongresówce. W latach 1832–1918 Królestwo Polskie było integralną częścią Imperium Rosyjskiego. Królestwo Kongresowe posiadało stopniowo ograniczaną, a następnie zlikwidowaną autonomię. Akty wyzwolenia w języku rosyjskim posiadało wówczas wiele rodzin, nie wszyscy identyfikujący się jako rzymscy-katolicy, ale z politycznych potrzeb carskich urzędników byli często przymusowo osiedlani jako nowi Polacy w tej części Imperium Rosyjskiego. Nazwa wsi Gustawów pojawiła się w księgach parafialnych parafii Odrowąż w 1866 r. i została nadana przez Włodzimierza Małachowskiego na cześć i pamięć Gustawa Małachowskiego, stryja Włodzimierza. Gustaw Małachowski herbu Nałęcz (ur. 27 maja 1797, zmarł 10 kwietnia 1835) – hrabia, był posłem, Ministrem Spraw zagranicznych Rządu Narodowego Królestwa Polskiego w czasie powstania listopadowego, członek Narodowego Towarzystwa Patriotycznego, jeden ze współpracowników księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Jego patriotyczne postawy sławił Gustaw Ferdynand Małachowski (1829-1911) - hrabia, zakonnik, który jako staruszek w stroju zakonnika w 1906 r. wizytował wieś Gustawów w Kaletach.Kalety to nazwa własna dla części Gustawowa używana przez mieszkańców wsi. Kalety zamieszkali pierwsi mieszkańcy, którzy przybyli tu po powstaniu styczniowym. Wówczas właścicielem dóbr Końskie był Henryk Małachowski. Po upadku powstania hrabia Włodzimierz Małachowski złożył ofertę do Skarbu Państwa sprzedaży dóbr za sumę 192 820 rubli i 17 kopiejek. Transakcja nie doszła do skutku min. z powodu braku operatu geodezyjnego i zadłużenia dóbr. Po powstaniu styczniowym wielu polskich właścicieli ziemskich było bankrutami. Gubernator Guberni Radomskiej gen. Henryk Konstanty Fanshawe zezwolił Małachowskim sprzedać część swoich dóbr min. w Gustawowie wyzwolonym przez Cara, zdolnym do uwłaszczenia chłopom oraz byłym żołnierzom carskim. W Królestwie Polskim uwłaszczenie chłopów ogłosił dekretem powstańczy Rząd Narodowy w 1863 r. Rzeczywiste uwłaszczenie zostało jednak ogłoszone dopiero ukazem carskim w marcu 1864 r. Osiedlani w Gustawowie pierwsi mieszkańcy za pieniądze otrzymane po wyjściu z wojska i za opuszczenie siedlisk w których mieszkali do roku 1864 kupili ziemie od hrabiego Włodzimierza Małachowskiego, wówczas dziedzica tych dóbr. W 1866 roku z guberni radomskiej wyłączono południowe powiaty, z których na powrót utworzono gubernię kielecką ale Gustawów i okręg konecki pozostał w powiecie opoczyńskim w guberni radomskiej.|data=2015-11}}
 -->

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[http://bip.staporkow.pl/?p=document&action=save&id=16530&bar_id=9138 Raport o stanie gminy w roku 2020. Stan ludności 31.12.2020] str. 7-8 [dostęp 2022-04-06]</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = https://archive.ph/20150522133941/http://www.stat.gov.pl/broker/access/showTreeDefinition.jspa?gmiId=4488&level=gmi|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-04-05}}</ref>
* <ref name="teryt2">{{cytuj pismo|tytuł=Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013-02-15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf|data dostępu=2015-03-20}}</ref>
* <ref name ="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=347|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name="bip">{{cytuj stronę|url= http://www.bip.staporkow.pl/?c=92|tytuł= Jednostki organizacyjne gminy Stąporków|opublikowany= Urząd Gminy Stąporków|data dostępu= 2015-04-05|archiwum= https://web.archive.org/web/20150413012016/http://www.bip.staporkow.pl/?c=92|zarchiwizowano= 2015-04-13}}</ref>
* <ref name=par>[https://diecezja.radom.pl/krasna-parafia-pw-sw-barbary/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Stąporków}}

[[Kategoria:Stąporków (gmina)]]

title: Gustawów

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: konecki

Gmina: Stąporków

Tablice rejestracyjne: TKN


text:
# Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 10 w Krakowie
Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 10 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VII, na Półwsiu Zwierzynieckim.
Kamienica została wzniesiony w latach 1936–1938 według projektu architekta Juliusza Eintrachta.
Budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków.
Nieruchomość została poddana reprywatyzacji. Po interwencji posła Platformy Obywatelskiej Bogusława Sonika z 30 czerwca 2017 krakowska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie nieprawidłowości dotyczących przekazania kamienicy i tzw. czyszczenia lokatorów.

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Kamienica<br />przy ul. Kornela Ujejskiego 10
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = Gminna ewidencja zabytków – Kraków
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-MA
 |miejscowość           = [[Kraków]]
 |adres                 = ul. Kornela Ujejskiego 10
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             = [[Juliusz Eintracht]]
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 1938
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |opis planu budynku    =
 |kod mapy              = Kraków
 |współrzędne           = 50°03'23"N 19°55'25"E
 |commons               = Category:10 Kornela Ujejskiego Street in Kraków
 |www                   =
}}
'''Kamienica przy ulicy Kornela Ujejskiego 10''' – zabytkowa [[Kamienica (architektura)|kamienica]] znajdująca się w [[Kraków|Krakowie]], w [[Dzielnica VII Zwierzyniec|dzielnicy VII]], na [[Półwsie Zwierzynieckie|Półwsiu Zwierzynieckim]].

Kamienica została wzniesiony w latach 1936–1938 według projektu architekta [[Juliusz Eintracht|Juliusza Eintrachta]]{{odn|ref=tak|Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków|2007|s=350}}.

Budynek znajduje się w [[Gminna ewidencja zabytków|gminnej ewidencji zabytków]]<ref name="ge">{{Cytuj stronę|url=https://www.bip.krakow.pl/plik.php?zid=106402&wer=0&new=t&mode=shw|tytuł=Gminna ewidencja zabytków Krakowa|opublikowany=Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Krakowa|data dostępu=2024-09-17}}</ref>.

Nieruchomość została poddana [[Reprywatyzacja w Polsce|reprywatyzacji]]. Po interwencji posła [[Platforma Obywatelska|Platformy Obywatelskiej]] [[Bogusław Sonik|Bogusława Sonika]] z 30 czerwca 2017 krakowska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie nieprawidłowości dotyczących przekazania kamienicy i tzw. czyszczenia lokatorów<ref>{{cytuj |autor=Dominika Panek |tytuł=Reprywatyzacja w Krakowie. Jest śledztwo ws. kolejnych 23 adresów |opublikowany=[[Radio Kraków]] |data=7 marca 2018 |url=https://www.radiokrakow.pl/aktualnosci/krakow/reprywatyzacja-w-krakowie-jest-sledztwo-ws-kolejnych-23-adresow/ |archiwum=https://web.archive.org/web/20250221120500/https://www.radiokrakow.pl/aktualnosci/krakow/reprywatyzacja-w-krakowie-jest-sledztwo-ws-kolejnych-23-adresow/}}</ref><ref>{{cytuj |autor=Magdalena Kursa |tytuł=Reprywatyzacja kamienic w Krakowie. Mapa adresów badanych przez śledczych |opublikowany=[[Gazeta Wyborcza]] |data=8 marca 2018 |url=https://krakow.wyborcza.pl/krakow/7,44425,23114344,reprywatyzacja-kamienic-w-krakowie-mapa-adresow-badanych-przez.html |archiwum=https://archive.today/20250221112205/https://krakow.wyborcza.pl/krakow/7,44425,23114344,reprywatyzacja-kamienic-w-krakowie-mapa-adresow-badanych-przez.html}}</ref>.

== Przypisy ==
<references responsive="1"></references>

== Bibliografia ==

* {{Cytuj książkę |odn = {{odn/id|Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków|2007}}  |nazwisko = Praca zbiorowa |imię =  |tytuł = Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków |rok = 2007|wydawca=[[Narodowy Instytut Dziedzictwa|Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków]]|miejsce=Warszawa|strony=350|isbn=978-83-9229-8-1}}
{{SORTUJ:Kamienica przy ulicy Ujejskiego Kornela10 w Krakowie}}
[[Kategoria:Dzielnica VII Zwierzyniec]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1938]]
[[Kategoria:Nieruchomości zreprywatyzowane w Krakowie]]
[[Kategoria:Obiekty w Krakowie wpisane do gminnej ewidencji zabytków]]
[[Kategoria:Zabytkowe kamienice przy ulicy Kornela Ujejskiego w Krakowie]]

title: Kamienica · przy ul. Kornela Ujejskiego 10

Województwo: małopolskie

Miejscowość: Kraków

Adres: ul. Kornela Ujejskiego 10

Architekt: Juliusz Eintracht


text:
# Gamebryo
Gamebryo (do 2003 NetImmerse) – silnik gier komputerowych napisany w języku C++. Został stworzony przez amerykańskie przedsiębiorstwo Gamebase i jest używany w grach stworzonych przez takich producentów, jak Bethesda Softworks, 2K Games, Disney, Ubisoft, Firaxis Games, Sony Computer Entertainment i NCsoft.

## Gry oparte na Gamebryo
- Empire Earth II
- Empire Earth III
- Fallout 3
- Fallout: New Vegas
- Rift
- Civilization IV
- Sid Meier’s Pirates!
- The Elder Scrolls III: Morrowind
- The Elder Scrolls IV: Oblivion
- Warhammer Online: Age of Reckoning
- Catherine
- Bully: Scholarship Edition
- Divinity II: Ego Draconis (DLC: Flames of Vengeance)
- Black Prophecy[3]

title: Gamebryo

wikitext:
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = Gamebryo
 |rodzaj              = [[silnik gry komputerowej|silnik gier komputerowych]]
 |logo                =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |autor               = Gamebase USA & Gamebase Co., Ltd.
 |platforma sprzętowa = PC, Xbox 360, Wii, PS3
 |system operacyjny   = [[Microsoft Windows|Windows]]
 |język programowania = [[C++]]
 |pierwsze wydanie    =
 |wersja stabilna     = Gamebryo 3D and LightSpeed
 |wersja testowa      = Gamebryo 4.0
 |licencja            =
 |wikibooks           =
 |commons             =
 |www                 = http://www.gamebryo.com/
}}
'''Gamebryo''' (do 2003 '''NetImmerse'''<ref name="NI">{{Cytuj stronę|url=http://www.ndl.com/about_overview.cfm|tytuł=About NDL Overview|język=en|archiwum=https://web.archive.org/web/20030609161531/http://www.ndl.com/about_overview.cfm |zarchiwizowano=2003-06-09|opublikowany=Gamebryo.com}}</ref>) – [[silnik gry komputerowej|silnik gier komputerowych]] napisany w języku C++<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.gamebryo.com/features.php|tytuł=Gamebryo Features|opublikowany=Gamebase USA|data dostępu=2012-06-08|język=en zh ko}}</ref>. Został stworzony przez amerykańskie przedsiębiorstwo Gamebase i jest używany w grach stworzonych przez takich producentów, jak [[Bethesda Softworks]], [[2K Games]], Disney, [[Ubisoft]], [[Firaxis Games]], [[Sony Interactive Entertainment|Sony Computer Entertainment]] i [[NCsoft]].

== Gry oparte na Gamebryo ==
{{dopracować|sekcja|wer=2022-02}}
* ''[[Empire Earth II]]''
* ''[[Empire Earth III]]''
* ''[[Fallout 3]]''
* ''[[Fallout: New Vegas]]''
* ''[[Rift]]''
* ''[[Civilization IV]]''
* ''[[Sid Meier’s Pirates!]]''
* ''[[The Elder Scrolls III: Morrowind]]''
* ''[[The Elder Scrolls IV: Oblivion]]''
* ''[[Warhammer Online: Age of Reckoning]]''
* ''Catherine''
* ''Bully: Scholarship Edition''
* ''Divinity II: Ego Draconis (DLC: Flames of Vengeance)''
* ''[[Black Prophecy]]''<ref>{{cytuj |url = https://www.ign.com/articles/2007/08/24/gc-2007-black-prophecy-preview |tytuł = GC 2007: Black Prophecy Preview | autor =Daemon Hatfield | opublikowany = IGN | data = 2007-08-24 | data dostępu = 2022-02-15 |język = en}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.gamebryo.com/ Oficjalna strona Gamebryo]

[[Kategoria:Silniki gier komputerowych]]

title: Gamebryo

Autor: Gamebase USA & Gamebase Co., Ltd.

Aktualna wersja stabilna: Gamebryo 3D and LightSpeed

Aktualna wersja testowa: Gamebryo 4.0

Platforma sprzętowa: PC, Xbox 360, Wii, PS3

System operacyjny: Windows

Rodzaj: silnik gier komputerowych


text:
# Plešivica (góra)
Plešivica (780 m) – góra w Chorwacji, część Žumberačkiego gorja.

## Opis
Jest położona na południowy zachód od Zagrzebia, w południowo-wschodniej części pasma Žumberačko gorje. Jej najwyższy szczyt wznosi się na wysokość 780 m n.p.m. W większości jest zalesiona.
Poprowadzono przez nią drogą z Samobora do Jastrebarska, a u jej południowego podnóża linię kolejową z Zagrzebia do Karlovaca.

title: Plešivica (góra)

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[Plešivica]]}}
{{Góra infobox
 |nazwa            = Plešivica
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |państwo          = Chorwacja
 |położenie        =
 |pasmo            = [[Žumberačko gorje]]
 |wysokość         = 780
 |kod mapy         = żupania zagrzebska
 |wybitność        =
 |współrzędne      =
 |commons          =
}}
'''Plešivica''' (780 m) – [[góra]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], część [[Žumberačko gorje|Žumberačkiego gorja]]{{r|enciklopedija}}.

== Opis ==
Jest położona na południowy zachód od [[Zagrzeb]]ia, w południowo-wschodniej części pasma [[Žumberačko gorje]]. Jej najwyższy szczyt wznosi się na wysokość 780 m n.p.m. W większości jest zalesiona{{r|enciklopedija}}.

Poprowadzono przez nią drogą z [[Samobor]]a do [[Jastrebarsko|Jastrebarska]], a u jej południowego podnóża linię kolejową z Zagrzebia do [[Karlovac]]a{{r|enciklopedija}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="enciklopedija">{{cytuj stronę |url = https://enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=48710 |tytuł = Plešivica – Hrvatska enciklopedija |opublikowany = enciklopedija.hr |język = hr |data dostępu = 2023-06-25}}</ref>
</references>

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Góry Chorwacji]]
[[Kategoria:Żupania zagrzebska]]

title: Plešivica

Państwo: Chorwacja

Pasmo: Žumberačko gorje


text:
# Wszystko na sprzedaż
Wszystko na sprzedaż – polski film psychologiczny z 1969 w reżyserii i według scenariusza Andrzeja Wajdy. Produkcja została zrealizowana przez Zespół Realizatorów Filmowych „Kamera".
Głównym tematem filmu jest tragiczna śmierć Zbigniewa Cybulskiego (niewspominanego w filmie z imienia i nazwiska), rozpatrywana z punktu widzenia jego bliskich oraz współpracowników. W na poły dokumentalnym filmie Wajdy, gdzie rolę reżysera odgrywa Andrzej Łapicki, pod własnymi imionami występują aktorzy Beata Tyszkiewicz, Elżbieta Czyżewska, Daniel Olbrychski i Bogumił Kobiela.
Wszystko na sprzedaż jest filmem autotematycznym, który porusza problematykę granic możliwości tworzenia „filmu w filmie”, a także dzieła aktorskiego poświęconego niedawno zmarłej osobie. Film wywołał burzliwe reakcje krytyków, przyczyniając się jednocześnie do utrwalenia mitu kreacji Cybulskiego w polskiej kulturze filmowej. Odnajdywano w nim inspiracje francuską Nową Falą oraz sztuką pop-artu.

## Fabuła
W czasie realizacji nieokreślonego filmu na planie nie zjawia się Aktor, który miał grać główną rolę. Reżyser imieniem Andrzej, który jeszcze nie wie o śmierci tegoż aktora, filmuje scenę z własnym udziałem, wykonując karkołomny skok do pociągu. Ela – żona aktora – oraz Beata – żona Andrzeja – starają się go odnaleźć. Zastanawiają się razem z Andrzejem, gdzie Aktor się podziewa.
Po dniu zdjęciowym odbywa się przyjęcie, podczas którego Ela pada ofiarą upokorzenia ze strony zebranych gości; tańczy energicznie, rozdrażniona i samotna. Kiedy opuszcza przyjęcie, rozmawia z Andrzejem na temat swojego poczucia osamotnienia i tego, że pragnie być kochana przez ludzi. Gdy część nietrzeźwych gości po przyjęciu wsiada na karuzelę, Ela dokonuje na nich symbolicznej zemsty, włączając silnik i obserwując, jak goście obracają się wkoło bez możliwości wydostania się z karuzeli.
Gdy Beata i Ela, jadąc samochodem, wymieniają się wspomnieniami o Aktorze, nagle dowiadują się z komunikatu radiowego o jego tragicznej śmierci. Zapada cisza. Kobiety wysiadają na miejscu zdarzenia i biegną wzdłuż torów kolejowych, gdzie dostrzegają milicjantów przeprowadzających oględziny wypadku ze skutkiem śmiertelnym.
Po pogrzebie Andrzej rozmawia z przyjaciółmi zmarłego: Bobkiem oraz obiecującym aktorem Danielem, któremu proponuje odegranie głównej roli przeznaczonej dla Aktora. Daniel otrzymuje kubek, który był pamiątką po zmarłym, oraz legendarną kurtkę tegoż. Już na planie zdjęciowym Daniel dostrzega galopujące stado koni. Spontanicznie ucieka z planu, goniąc za końmi. Reżyser prosi wówczas jednego ze swych asystentów, Witka, aby ten natychmiast spróbował uchwycić uciekającego Daniela w kadrze.

## Obsada
Opracowano na podstawie materiału źródłowego:
- Beata Tyszkiewicz – Beata
- Elżbieta Czyżewska – Ela
- Andrzej Łapicki – Andrzej
- Daniel Olbrychski – Daniel
- Witold Holtz(inne języki) – Witek
- Małgorzata Potocka – „Mała”
- Elżbieta Kępińska – aktorka w teatrze
- Bogumił Kobiela – Bobek
- Irena Laskowska – żona leśniczego
- Tadeusz Kalinowski – leśniczy
- Wiesław Dymny – Wiesio
- Witold Dederko – taksówkarz
- Andrzej Kostenko – Kostek
- Tadeusz Baljon – kierownik produkcji filmu
- Jacek Domański – chłopak na pogrzebie Aktora
- Karolina Wajda – córka Andrzeja i Beaty

## Produkcja
W styczniu 1967 Zbigniew Cybulski zginął pod kołami pociągu, do którego próbował wskoczyć. Wajda długo uznawał Cybulskiego za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, nie był jednak pierwszym realizatorem, który zmierzył się z pustką po śmierci odtwórcy głównej roli w Popiele i diamencie (1958). Analizy spuścizny pokoleniowej Cybulskiego podjął się Jan Laskowski w filmie montażowym Zbyszek, który miał być „hołdem złożonym pamięci Zbyszka i filmem Zbyszka o jego bohaterze i o sobie”. Wajda jednak poszedł dalej, próbując zrealizować film fabularny – jak to ujmował Rafał Marszałek – „bez klasycznie rozumianej fabuły”. Celem Wajdy nie był film biograficzny o Cybulskim, gdyż, jak uważał reżyser, „istotą aktora jest przecież jego osobowość i żadna osobowość innego aktora jej nie zastąpi”. Zamiast filmu biograficznego poświęconego tragicznie zmarłemu Cybulskiemu Wajda planował stworzyć utwór poświęcony aktorowi, który przejmuje schedę po filmowym Maćku Chełmickim. Tym aktorem okazał się Daniel Olbrychski.
W przeciwieństwie do dotychczasowych filmów stworzonych przez Wajdę scenariusz do Wszystko na sprzedaż napisał on sam. Tytuł projektu planowanego filmu nawiązywał do zapamiętanego przez reżysera obrazu stojącego przy autostradzie hinduskiego biedaka, który próbuje sprzedać wszystko, co posiada. Wajda twierdził po latach: „[...] chciałbym, gdy będę już żegnał się z kinem, zrobić taki film: oto sprzedaję wszystko, co mi się przez te lata uzbierało, ogłaszam wyprzedaż”. Jeszcze w lipcu 1967 o produkcji takiego filmu – jak wynikło ze spotkania Wajdy z szefem kinematografii Tadeuszem Zaorskim – nie było mowy. Jednak dzięki pozytywnym opiniom Jerzego Bossaka i Bolesława Michałka scenariusz został skierowany do realizacji. Film początkowo miał nosić tytuł Dzień kobiet, jednak wskutek wydarzeń z marca 1968 (pałowanie kobiet przez milicję) zmieniono go na Wszystko na sprzedaż, który zasugerowała Beata Tyszkiewicz, ówczesna żona Wajdy.
W roli reżysera Andrzeja, alter ego Wajdy, wystąpił Andrzej Łapicki. Wajda rozważał zagranie samego siebie, ale uważał, że jako aktor nie podołałby tej roli. W rolę żony filmowego reżysera wcieliła się Beata Tyszkiewicz, a żonę Aktora uosabiała Elżbieta Czyżewska, ówcześnie poddawana nagonce prasowej ze względu na żydowskie pochodzenie jej męża Davida Halberstama w momencie wzmożonych antysemickich nastrojów w Polsce. Wyjątkowo na prośbę reżysera Czyżewska powróciła ze Stanów Zjednoczonych (gdzie przebywała po wybuchu nagonki antysemickiej), a zaraz po zakończeniu zdjęć wyjechała z powrotem do Nowego Jorku. W rolach asystentów reżysera, posługujących się różnymi technikami operatorskimi, Wajda planował obsadzić Jerzego Skolimowskiego i Andrzeja Kostenkę; pierwszy z nich uosabiał przełom nowofalowy w polskim kinie, drugi zaś miał reprezentować estetyzujący prąd artystyczny na miarę modnego w momencie powstania filmu Claude’a Leloucha. Jednak Skolimowski nie mógł pojawić się w filmie, więc zastąpił go Witold Holtz.
Wstępna faza zdjęć trwała od 11 lutego do 22 kwietnia 1968. Jako pierwszą scenę Wajda nakręcił wizytę reżysera Andrzeja na planie filmu Pan Wołodyjowski (1968), aby wykorzystać kończący się okres zdjęciowy do filmu autorstwa Jerzego Hoffmana. Ostatnią nakręconą sceną była rozmowa z Elżbietą Kępińską w Teatrze Ateneum. Jednak w połowie lipca, już podczas prac montażowych, reżyser nakręcił dwie sceny nawiązujące do mitu Cybulskiego: scenę w leśniczówce z rekwizytem w formie „okupacyjnego” kubka oraz scenę opłakiwania tragicznie zmarłego aktora przez teatralną kasjerkę. Jako plenery wykorzystano Warszawę („Kamieniołomy”, Związek Polskich Artystów Plastyków, Osiedle „Panieńska” na Pradze, komorę wodną przy ul. Kłopotowskiego, Most Gdański), Bogusławice oraz stację kolejową Racot pod Poznaniem. Zdjęcia do filmu nakręcił Witold Sobociński na taśmie Eastmancolor, w formacie panoramicznym . Montażu filmu dokonała Halina Prugar-Ketling. Premiera Wszystkiego na sprzedaż odbyła się 21 stycznia 1969.

### Wydania
W 2003 nakładem amerykańskiego wydawnictwa Vanguard Cinema film Wszystko na sprzedaż ukazał się na płytach DVD; edycja ta obsługuje technologię Dolby Digital 5.1. W 2007 polski dystrybutor Vision Film wydał dzieło Wajdy na tym samym nośniku. W marcu 2013 w ramach projektu KinoRP miała miejsce premiera zrekonstruowanej cyfrowo wersji filmu, dofinansowanej przez Polski Instytut Sztuki Filmowej, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a także Studio Filmowe „Kadr” dysponujące prawami autorskimi do filmu. W 2017 odnowiona wersja Wszystkiego na sprzedaż ukazała się w edycji kolekcjonerskiej dzieł Wajdy, wydanej nakładem Cyfrowego Repozytorium Filmowego.

## Odbiór
Film Wszystko na sprzedaż został pozytywnie przyjęty przez polskich krytyków. W rubryce Dziewięciu gniewnych ludzi czasopisma „Film” przeważały oceny „bardzo dobre” i „celujące” w skali szkolnej, z czego najwyższe noty wystawili dziełu Wajdy Stanisław Grzelecki, Stanisław Janicki oraz Jerzy Płażewski.
Krzysztof Teodor Toeplitz uznał Wszystko na sprzedaż za „bezsprzecznie ważny punkt zwrotny w dziele [Wajdy]” oraz próbę zakwestionowania zarówno dotychczasowego dorobku reżysera, jak i mitu narosłego wokół Cybulskiego. Bolesław Michałek pisał o reżyserze: „Wajda nie jest filozofem, lecz prawdziwym artystą. Mówi on jedynie o tym, że w chwili śmierci szybko zapomina się o człowieku – przykry stan rzeczy, ale prawdziwy”. Francuski krytyk Michel Ciment z „Positif” wypowiedział się o filmie następująco: „Widzimy artystę wyzwalającego się z totalnej sklerozy, która opanowała jego kraj. Wyzwala się on przez powrót do samego siebie, świadczący o głębokiej odnowie”. Również Colin MacArthur z czasopisma „Sight & Sound” dostrzegł w filmie Wajdy rozliczenie ze swoją dotychczasową, hermetyczną twórczością; w opinii MacArthura Wajda stał się wraz z realizacją Wszystkiego na sprzedaż filmowcem transnarodowym. Krzysztof Mętrak, piszący dla „Filmu”, uznał dzieło Wajdy za film „znakomity i wyjątkowy, żeby nie powiedzieć prekursorski”, otwarcie porównując je do Ośmiu i pół (1963) Federica Felliniego. Marcel Martin w recenzji dla „Cinéma 71” uznał Wszystko na sprzedaż za „najlepszy film Wajdy”.
Części krytyków autotematyzm Wszystkiego na sprzedaż się nie podobał. Louis Marcorelles z „Le Monde” postawił dziełu Wajdy zarzut autotematycznej „kokieterii”, podczas gdy Philip Strick na łamach „The Monthly Film Bulletin” oskarżał reżysera o „sprzedawanie śmierci Cybulskiego”. Joanna Guze w recenzji dla „Filmu” stwierdziła, iż „w filmie jest kilka scen niekoniecznych dla akcji, a z punktu widzenia harmonii całości i jej stylu (dobrego stylu) nawet drażniących”. Zygmunt Kałużyński dla „Polityki” pisał, iż w filmie Wajdy nie ma „próby analizy, skąd wzięła się magia aktora, dlaczego uważano go za swojego, za reprezentatywnego, za typowego dla pokolenia itd.” ; dodatkowo Kałużyński stwierdził, że Wszystko na sprzedaż jest „dziełem połowicznym nie bez tonu fałszywego”, które w zbyt pozytywnym świetle przedstawia środowisko artystyczne skupione wokół tragicznie zmarłego aktora .
Po latach film oceniano pozytywnie. Bartosz Kwieciński uznał, że Wszystko na sprzedaż jest „jednym z najważniejszych filmów dekady”, który „łączy okres szkoły polskiej z zaangażowanymi politycznie filmami realizowanymi przez Wajdę w Zespole X”. Jan F. Lewandowski ocenił film Wajdy jako „prawdziwy i przejmujący” rozrachunek z jego dotychczasową twórczością. Zdaniem Roberta Birkholca „twórca Popiołu i diamentu potrafi przekształcić sumę osobistych refleksji i doświadczeń w intrygujące dzieło o skomplikowanej relacji między sztuką a rzeczywistością” .

## Analizy i interpretacje
Sebastian Jagielski zauważał, że we Wszystko na sprzedaż Wajda posłużył się zarówno estetyką wyniesioną wprost z francuskiej „nowej fali¨, jak i elementami pop-artu. Jagielski zwrócił uwagę również na autotematyzm roli Elżbiety Czyżewskiej. Aktorka, poddana ostracyzmowi po powrocie ze Stanów Zjednoczonych, w swej roli ekranowej również zmaga się z wykluczeniem: „kamera rejestruje zawistne spojrzenia, miny i grymasy salonu [...] Splendor miesza się z rozpaczą”. Zemsta Eli na rozbawionej elicie na karuzeli była interpretowana jako uwspółcześniona wersja chocholego tańca, a także jako odniesienie do rzeczywistości pomarcowej.
Tadeusz Lubelski zwrócił uwagę na inny aspekt filmu. Według niego Wszystko na sprzedaż jest hołdem złożonym nie tylko Cybulskiemu, ale również malarzowi Andrzejowi Wróblewskiemu, którego cykl Rozstrzelań został uchwycony w trakcie produkcji filmu. Tak samo jak Cybulski, Wróblewski był rówieśnikiem reżysera, a obaj zmarli artyści reprezentowali etos inteligencki, „oznaczający odpowiedzialność za innych”. Tadeusz Miczka odnajdywał w filmowej postaci reżysera – porte-parole twórcy – odniesienia do tradycji malarskiej reprezentowanej między innymi przez Jana van Eycka i Diego Velázqueza.
Węgierski historyk András Bálint Kovács zaliczył Wszystko na sprzedaż do późnomodernistycznego etapu twórczości Andrzeja Wajdy, który miał przypadać na lata 1966–1972 i obejmować również takie filmy, jak Krajobraz po bitwie (1970), Piłat i inni (1971) oraz Wesele (1972).

title: Wszystko na sprzedaż

wikitext:
{{wyróżnienie|DA}}
{{Film infobox
 |tytuł            = Wszystko na sprzedaż
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[film psychologiczny]]
 |rok produkcji    = 1968
 |data premiery    = 28 stycznia 1969
 |kraj produkcji   = [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polska]]
 |język            = [[język polski|polski]]
 |czas trwania     = 94 minuty
 |reżyseria        = [[Andrzej Wajda]]
 |scenariusz       = Andrzej Wajda
 |główne role      = [[Beata Tyszkiewicz]]
[[Elżbieta Czyżewska]]
[[Andrzej Łapicki]]
[[Daniel Olbrychski]]
[[Witold Holtz]]
[[Małgorzata Potocka (aktorka)|Małgorzata Potocka]]
[[Elżbieta Kępińska]]
 |muzyka           = [[Andrzej Korzyński]]
 |zdjęcia          = [[Witold Sobociński]]
 |scenografia      = [[Wiesław Śniadecki]]
 |kostiumy         = [[Katarzyna Chodorowicz]]
 |montaż           = [[Halina Prugar-Ketling]]
 |produkcja        = [[Barbara Pec-Ślesicka]] (kierownik produkcji)
 |wytwórnia        = [[Zespół Realizatorów Filmowych „Kamera”]]
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Wszystko na sprzedaż''' – polski [[film psychologiczny]] z 1969 w reżyserii i według scenariusza [[Andrzej Wajda|Andrzeja Wajdy]]. Produkcja została zrealizowana przez [[Zespół Realizatorów Filmowych „Kamera”|Zespół Realizatorów Filmowych „Kamera"]].

Głównym tematem filmu jest tragiczna śmierć [[Zbigniew Cybulski|Zbigniewa Cybulskiego]] (niewspominanego w filmie z imienia i nazwiska), rozpatrywana z punktu widzenia jego bliskich oraz współpracowników. W na poły dokumentalnym filmie Wajdy, gdzie rolę reżysera odgrywa [[Andrzej Łapicki]], pod własnymi imionami występują aktorzy [[Beata Tyszkiewicz]], [[Elżbieta Czyżewska]], [[Daniel Olbrychski]] i [[Bogumił Kobiela]].

''Wszystko na sprzedaż'' jest filmem [[Autotematyzm|autotematycznym]], który porusza problematykę granic możliwości tworzenia „filmu w filmie”, a także dzieła aktorskiego poświęconego niedawno zmarłej osobie. Film wywołał burzliwe reakcje [[Krytyka filmowa|krytyków]], przyczyniając się jednocześnie do utrwalenia mitu kreacji Cybulskiego w polskiej kulturze filmowej. Odnajdywano w nim inspiracje [[Nowa Fala (kino francuskie)|francuską Nową Falą]] oraz sztuką [[Pop-art|pop-artu]].

== Fabuła ==
W czasie realizacji nieokreślonego filmu na planie nie zjawia się Aktor, który miał grać główną rolę. Reżyser imieniem Andrzej, który jeszcze nie wie o śmierci tegoż aktora, filmuje scenę z własnym udziałem, wykonując karkołomny skok do pociągu. Ela – żona aktora – oraz Beata – żona Andrzeja – starają się go odnaleźć. Zastanawiają się razem z Andrzejem, gdzie Aktor się podziewa{{odn|Falkowska|2007|s=107–108}}.

Po dniu zdjęciowym odbywa się przyjęcie, podczas którego Ela pada ofiarą upokorzenia ze strony zebranych gości; tańczy energicznie, rozdrażniona i samotna. Kiedy opuszcza przyjęcie, rozmawia z Andrzejem na temat swojego poczucia osamotnienia i tego, że pragnie być kochana przez ludzi. Gdy część nietrzeźwych gości po przyjęciu wsiada na karuzelę, Ela dokonuje na nich symbolicznej zemsty, włączając silnik i obserwując, jak goście obracają się wkoło bez możliwości wydostania się z karuzeli{{odn|Falkowska|2007|s=109}}.

Gdy Beata i Ela, jadąc samochodem, wymieniają się wspomnieniami o Aktorze, nagle dowiadują się z komunikatu radiowego o jego tragicznej śmierci. Zapada cisza. Kobiety wysiadają na miejscu zdarzenia i biegną wzdłuż torów kolejowych, gdzie dostrzegają milicjantów przeprowadzających oględziny wypadku ze skutkiem śmiertelnym{{odn|Falkowska|2007|s=110}}.

Po pogrzebie Andrzej rozmawia z przyjaciółmi zmarłego: Bobkiem oraz obiecującym aktorem Danielem, któremu proponuje odegranie głównej roli przeznaczonej dla Aktora. Daniel otrzymuje kubek, który był pamiątką po zmarłym, oraz legendarną kurtkę tegoż. Już na planie zdjęciowym Daniel dostrzega galopujące stado koni. Spontanicznie ucieka z planu, goniąc za końmi. Reżyser prosi wówczas jednego ze swych asystentów, Witka, aby ten natychmiast spróbował uchwycić uciekającego Daniela w kadrze{{odn|Falkowska|2007|s=110}}.

== Obsada ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name=":0" />:
* [[Beata Tyszkiewicz]] – Beata
* [[Elżbieta Czyżewska]] – Ela
* [[Andrzej Łapicki]] – Andrzej
* [[Daniel Olbrychski]] – Daniel
* {{link-interwiki|Witold Holtz|Q=Q104092279}} – Witek
* [[Małgorzata Potocka (aktorka)|Małgorzata Potocka]] – „Mała”
* [[Elżbieta Kępińska]] – aktorka w teatrze
* [[Bogumił Kobiela]] – Bobek
* [[Irena Laskowska]] – żona leśniczego
* [[Tadeusz Kalinowski (aktor)|Tadeusz Kalinowski]] – leśniczy
* [[Wiesław Dymny]] – Wiesio
* [[Witold Dederko]] – taksówkarz
* [[Andrzej Kostenko]] – Kostek
* [[Tadeusz Baljon]] – kierownik produkcji filmu
* [[Jacek Domański]] – chłopak na pogrzebie Aktora
* [[Karolina Wajda]] – córka Andrzeja i Beaty

== Produkcja ==
[[Plik:Wajda Wszystko na sprzedaz.png|mały|lewo|[[Andrzej Wajda]] (na motocyklu) podczas realizacji filmu ''Wszystko na sprzedaż'']]
W styczniu 1967 [[Zbigniew Cybulski]] zginął pod kołami pociągu, do którego próbował wskoczyć. Wajda długo uznawał Cybulskiego za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów{{odn|Falkowska|2007|s=107}}, nie był jednak pierwszym realizatorem, który zmierzył się z pustką po śmierci odtwórcy głównej roli w ''[[Popiół i diament (film)|Popiele i diamencie]]'' (1958). Analizy spuścizny pokoleniowej Cybulskiego podjął się [[Jan Laskowski (operator filmowy)|Jan Laskowski]] w filmie montażowym ''Zbyszek'', który miał być „hołdem złożonym pamięci Zbyszka i filmem Zbyszka o jego bohaterze i o sobie”{{odn|Marszałek|1994|s=105}}. Wajda jednak poszedł dalej, próbując zrealizować [[film fabularny]] – jak to ujmował [[Rafał Marszałek]] – „bez klasycznie rozumianej fabuły”{{odn|Marszałek|1994|s=105}}. Celem Wajdy nie był [[film biograficzny]] o Cybulskim, gdyż, jak uważał reżyser, „istotą aktora jest przecież jego osobowość i żadna osobowość innego aktora jej nie zastąpi”{{odn|Marszałek|1994|s=105}}. Zamiast filmu biograficznego poświęconego tragicznie zmarłemu Cybulskiemu Wajda planował stworzyć utwór poświęcony aktorowi, który przejmuje schedę po filmowym Maćku Chełmickim. Tym aktorem okazał się [[Daniel Olbrychski]]{{odn|Marszałek|1994|s=105}}.

W przeciwieństwie do dotychczasowych filmów stworzonych przez Wajdę scenariusz do ''Wszystko na sprzedaż'' napisał on sam. Tytuł projektu planowanego filmu nawiązywał do zapamiętanego przez reżysera obrazu stojącego przy autostradzie hinduskiego biedaka, który próbuje sprzedać wszystko, co posiada{{odn|Lubelski|2007|s=109}}. Wajda twierdził po latach: „[...] chciałbym, gdy będę już żegnał się z kinem, zrobić taki film: oto sprzedaję wszystko, co mi się przez te lata uzbierało, ogłaszam wyprzedaż”{{odn|Lubelski|2007|s=109}}. Jeszcze w lipcu 1967 o produkcji takiego filmu – jak wynikło ze spotkania Wajdy z szefem kinematografii [[Tadeusz Zaorski (1917–1993)|Tadeuszem Zaorskim]] – nie było mowy{{odn|Lubelski|2007|s=110}}. Jednak dzięki pozytywnym opiniom [[Jerzy Bossak|Jerzego Bossaka]] i [[Bolesław Michałek|Bolesława Michałka]] scenariusz został skierowany do realizacji{{odn|Lubelski|2007|s=110}}. Film początkowo miał nosić tytuł ''Dzień kobiet'', jednak wskutek wydarzeń z [[Marzec 1968|marca 1968]] (pałowanie kobiet przez milicję) zmieniono go na ''Wszystko na sprzedaż'', który zasugerowała [[Beata Tyszkiewicz]], ówczesna żona Wajdy<ref>{{cytuj | tytuł = Nie wszystko na sprzedaż | autor = Beata Tyszkiewicz | data = 2003 | wydawca = Studio Marka Łebkowskiego | isbn = 83-912785-3-0 | s = 141 }}</ref>.

W roli reżysera Andrzeja, ''alter ego'' Wajdy, wystąpił [[Andrzej Łapicki]]{{odn|Falkowska|2007|s=107}}. Wajda rozważał zagranie samego siebie, ale uważał, że jako aktor nie podołałby tej roli{{odn|Otto|2017|s=155}}. W rolę żony filmowego reżysera wcieliła się [[Beata Tyszkiewicz]], a żonę Aktora uosabiała [[Elżbieta Czyżewska]], ówcześnie poddawana nagonce prasowej ze względu na żydowskie pochodzenie jej męża [[David Halberstam|Davida Halberstama]] w momencie wzmożonych antysemickich nastrojów w Polsce. Wyjątkowo na prośbę reżysera Czyżewska powróciła ze Stanów Zjednoczonych (gdzie przebywała po wybuchu [[Marzec 1968#Nagonka antysemicka przed Marcem 1968|nagonki antysemickiej]]), a zaraz po zakończeniu zdjęć wyjechała z powrotem do [[Nowy Jork|Nowego Jorku]]{{odn|Bryś|2015|s=35}}. W rolach asystentów reżysera, posługujących się różnymi technikami operatorskimi, Wajda planował obsadzić [[Jerzy Skolimowski|Jerzego Skolimowskiego]] i [[Andrzej Kostenko|Andrzeja Kostenkę]]; pierwszy z nich uosabiał przełom [[Trzecia fala (kinematografia polska)|nowofalowy]] w polskim kinie, drugi zaś miał reprezentować estetyzujący prąd artystyczny na miarę modnego w momencie powstania filmu [[Claude Lelouch|Claude’a Leloucha]]. Jednak Skolimowski nie mógł pojawić się w filmie, więc zastąpił go [[Witold Holtz]]{{odn|Otto|2017|s=158}}.

Wstępna faza zdjęć trwała od 11 lutego do 22 kwietnia 1968. Jako pierwszą scenę Wajda nakręcił wizytę reżysera Andrzeja na planie filmu ''[[Pan Wołodyjowski (film)|Pan Wołodyjowski]]'' (1968), aby wykorzystać kończący się okres zdjęciowy do filmu autorstwa [[Jerzy Hoffman|Jerzego Hoffmana]]{{odn|Lubelski|2007|s=110}}. Ostatnią nakręconą sceną była rozmowa z [[Elżbieta Kępińska|Elżbietą Kępińską]] w [[Teatr Ateneum w Warszawie|Teatrze Ateneum]]. Jednak w połowie lipca, już podczas prac montażowych, reżyser nakręcił dwie sceny nawiązujące do mitu Cybulskiego: scenę w leśniczówce z rekwizytem w formie „okupacyjnego” kubka{{#tag:ref|Kubek był rekwizytem z planu filmu ''Popiół i diament'', a Cybulski nosił go przy sobie na pamiątkę z sentymentu do swej kreacji Maćka{{odn|Lubelski|2007|s=110}}.|group="uwaga"}} oraz scenę opłakiwania tragicznie zmarłego aktora przez teatralną kasjerkę{{odn|Lubelski|2007|s=110}}. Jako plenery wykorzystano [[Warszawa|Warszawę]] („Kamieniołomy”, [[Związek Polskich Artystów Plastyków]], [[Panieńska|Osiedle „Panieńska” na Pradze]], komorę wodną przy ul. Kłopotowskiego, [[Most Gdański]]), [[Bogusławice (wieś w województwie łódzkim)|Bogusławice]] oraz stację kolejową [[Racot (przystanek kolejowy)|Racot pod Poznaniem]]<ref name=":0">{{Filmpolski|tytuł|121594|Wszystko na sprzedaż}}</ref>. Zdjęcia do filmu nakręcił [[Witold Sobociński]] na taśmie [[Eastmancolor]], w [[Obraz panoramiczny|formacie panoramicznym]]{{Odn|''Premiera filmu''|1969}}. Montażu filmu dokonała [[Halina Prugar-Ketling]]. Premiera ''Wszystkiego na sprzedaż'' odbyła się 21 stycznia 1969<ref name=":0" />.

=== Wydania ===
W 2003 nakładem amerykańskiego wydawnictwa Vanguard Cinema film ''Wszystko na sprzedaż'' ukazał się na płytach [[DVD]]; edycja ta obsługuje technologię [[A/52|Dolby Digital]] 5.1<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Wajda, Beata Tyszkiewicz, Elżbieta Czyżewska, Andrzej Łapicki, Daniel Olbrychski |tytuł = Everything for sale = Wszystko na sprzedaz |data = 2003 |data dostępu = 2019-05-24 |opublikowany = WorldCat |oclc = 666528636 |url = https://www.worldcat.org/title/everything-for-sale-wszystko-na-sprzedaz/oclc/666528636?referer=br&ht=edition}}</ref>. W 2007 polski dystrybutor [[Vision (dystrybutor filmów)|Vision Film]] wydał dzieło Wajdy na tym samym nośniku<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Wajda, Witold Sobociński, Wiesław Śniadecki, Andrzej Łapicki, Daniel Olbrychski |tytuł = Wszystko na sprzedaż |format=DVD |data = 2007 |wydawca=Vision Film |miejsce=Warszawa |oclc = 838951159}}</ref>. W marcu 2013 w ramach projektu KinoRP miała miejsce premiera zrekonstruowanej cyfrowo wersji filmu, dofinansowanej przez [[Polski Instytut Sztuki Filmowej]], [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego]], a także [[Studio Filmowe „Kadr”]] dysponujące prawami autorskimi do filmu<ref>{{Cytuj |autor = Paulina Bez |tytuł = Cyfrowa premiera filmu „Wszystko na sprzedaż” |data = 06-03-2013 |data dostępu = 2019-05-24 |opublikowany = Polski Instytut Sztuki Filmowej |url = https://pisf.pl/aktualnosci/cyfrowa-premiera-filmu-wszystko-na-sprzedaz |archiwum = https://web.archive.org/web/20201001073103/https://pisf.pl/aktualnosci/cyfrowa-premiera-filmu-wszystko-na-sprzedaz |zarchiwizowano = 2020-10-01 |język = pl}}</ref>. W 2017 odnowiona wersja ''Wszystkiego na sprzedaż'' ukazała się w edycji kolekcjonerskiej dzieł Wajdy, wydanej nakładem Cyfrowego Repozytorium Filmowego<ref>{{Cytuj stronę|tytuł=Wajda. 1-36|data=2017|opublikowany=Cyfrowe Repozytorium Filmowe (CRF) Martyna Korablewska-Szpetmańska|język=en|url=http://katalog.nukat.edu.pl/lib/item?id=chamo:4317877&fromLocationLink=false&theme=nukat|autor=|data dostępu=2019-05-24}}</ref>.

== Odbiór ==
Film ''Wszystko na sprzedaż'' został pozytywnie przyjęty przez polskich [[Krytyka filmowa|krytyków]]. W rubryce ''Dziewięciu gniewnych ludzi'' czasopisma „[[Film (czasopismo)|Film]]” przeważały oceny „bardzo dobre” i „celujące” w skali szkolnej, z czego najwyższe noty wystawili dziełu Wajdy [[Stanisław Grzelecki]], [[Stanisław Janicki (filmowiec)|Stanisław Janicki]] oraz [[Jerzy Płażewski]]{{Odn|''Dziewięciu gniewnych ludzi''|1969|s=15}}.

[[Krzysztof Teodor Toeplitz]] uznał ''Wszystko na sprzedaż'' za „bezsprzecznie ważny punkt zwrotny w dziele [Wajdy]” oraz próbę zakwestionowania zarówno dotychczasowego dorobku reżysera, jak i mitu narosłego wokół Cybulskiego{{odn|Toeplitz|1969-1970|s=38}}. [[Bolesław Michałek]] pisał o reżyserze: „Wajda nie jest filozofem, lecz prawdziwym artystą. Mówi on jedynie o tym, że w chwili śmierci szybko zapomina się o człowieku – przykry stan rzeczy, ale prawdziwy”{{odn|Michałek|1973|s=114}}. Francuski krytyk [[Michel Ciment]] z „[[Positif]]” wypowiedział się o filmie następująco: „Widzimy artystę wyzwalającego się z totalnej sklerozy, która opanowała jego kraj. Wyzwala się on przez powrót do samego siebie, świadczący o głębokiej odnowie”{{odn|Lubelski|2007|s=111}}. Również [[Colin MacArthur]] z czasopisma „[[Sight & Sound]]” dostrzegł w filmie Wajdy rozliczenie ze swoją dotychczasową, hermetyczną twórczością; w opinii MacArthura Wajda stał się wraz z realizacją ''Wszystkiego na sprzedaż'' filmowcem transnarodowym{{Odn|Kosińska|2016|s=190}}. [[Krzysztof Mętrak]], piszący dla „Filmu”, uznał dzieło Wajdy za film „znakomity i wyjątkowy, żeby nie powiedzieć prekursorski”, otwarcie porównując je do ''[[8½|Ośmiu i pół]]'' (1963) [[Federico Fellini|Federica Felliniego]]{{odn|Wajda|1996|s=195}}. Marcel Martin w recenzji dla „Cinéma 71” uznał ''Wszystko na sprzedaż'' za „najlepszy film Wajdy”{{odn|Wajda|1996|s=197}}.

Części krytyków autotematyzm ''Wszystkiego na sprzedaż'' się nie podobał. [[Louis Marcorelles]] z „[[Le Monde]]” postawił dziełu Wajdy zarzut autotematycznej „kokieterii”, podczas gdy [[Philip Strick]] na łamach „[[The Monthly Film Bulletin]]” oskarżał reżysera o „sprzedawanie śmierci Cybulskiego”{{odn|Falkowska|2007|s=111}}. [[Joanna Guze]] w recenzji dla „Filmu” stwierdziła, iż „w filmie jest kilka scen niekoniecznych dla akcji, a z punktu widzenia harmonii całości i jej stylu (dobrego stylu) nawet drażniących”{{odn|Wajda|1996|s=196}}. [[Zygmunt Kałużyński]] dla „[[Polityka (tygodnik)|Polityki]]” pisał, iż w filmie Wajdy nie ma „próby analizy, skąd wzięła się magia aktora, dlaczego uważano go za swojego, za reprezentatywnego, za typowego dla pokolenia itd.”{{odn|Kałużyński|1969}}; dodatkowo Kałużyński stwierdził, że ''Wszystko na sprzedaż'' jest „dziełem połowicznym nie bez tonu fałszywego”, które w zbyt pozytywnym świetle przedstawia środowisko artystyczne skupione wokół tragicznie zmarłego aktora{{odn|Kałużyński|1969}}.

Po latach film oceniano pozytywnie. Bartosz Kwieciński uznał, że ''Wszystko na sprzedaż'' jest „jednym z najważniejszych filmów dekady”{{Odn|Kwieciński|2007|s=145}}, który „łączy okres szkoły polskiej z zaangażowanymi politycznie filmami realizowanymi przez Wajdę w [[Zespół Filmowy „X”|Zespole X]]”{{Odn|Kwieciński|2007|s=147}}. [[Jan F. Lewandowski]] ocenił film Wajdy jako „prawdziwy i przejmujący” rozrachunek z jego dotychczasową twórczością{{Odn|Lewandowski|1997|s=86}}. Zdaniem Roberta Birkholca „twórca ''Popiołu i diamentu'' potrafi przekształcić sumę osobistych refleksji i doświadczeń w intrygujące dzieło o skomplikowanej relacji między sztuką a rzeczywistością”{{Odn|Birkholc}}.

== Analizy i interpretacje ==
Sebastian Jagielski zauważał, że we ''Wszystko na sprzedaż'' Wajda posłużył się zarówno estetyką wyniesioną wprost z francuskiej „[[Nowa Fala (kino francuskie)|nowej fali]]¨, jak i elementami [[pop-art]]u. Jagielski zwrócił uwagę również na autotematyzm roli Elżbiety Czyżewskiej. Aktorka, poddana ostracyzmowi po powrocie ze Stanów Zjednoczonych, w swej roli ekranowej również zmaga się z wykluczeniem: „kamera rejestruje zawistne spojrzenia, miny i grymasy salonu [...] Splendor miesza się z rozpaczą”{{odn|Jagielski|2015|s=1184–1185}}. Zemsta Eli na rozbawionej elicie na karuzeli była interpretowana jako uwspółcześniona wersja chocholego tańca, a także jako odniesienie do rzeczywistości pomarcowej{{odn|Jagielski|2015|s=1185}}.

[[Tadeusz Lubelski]] zwrócił uwagę na inny aspekt filmu. Według niego ''Wszystko na sprzedaż'' jest hołdem złożonym nie tylko Cybulskiemu, ale również malarzowi [[Andrzej Wróblewski (malarz)|Andrzejowi Wróblewskiemu]], którego cykl ''Rozstrzelań'' został uchwycony w trakcie produkcji filmu. Tak samo jak Cybulski, Wróblewski był rówieśnikiem reżysera, a obaj zmarli artyści reprezentowali etos [[Inteligencja (społeczeństwo)|inteligencki]], „oznaczający odpowiedzialność za innych”{{Odn|Lubelski|2015|s=337}}. [[Tadeusz Miczka]] odnajdywał w filmowej postaci reżysera – ''[[porte-parole]]'' twórcy – odniesienia do tradycji malarskiej reprezentowanej między innymi przez [[Jan van Eyck|Jana van Eycka]] i [[Diego Velázquez]]a{{Odn|Miczka|1987|s=82–83}}.

Węgierski historyk András Bálint Kovács zaliczył ''Wszystko na sprzedaż'' do późnomodernistycznego etapu twórczości Andrzeja Wajdy, który miał przypadać na lata 1966–1972 i obejmować również takie filmy, jak ''[[Krajobraz po bitwie]]'' (1970), ''[[Piłat i inni]]'' (1971) oraz ''[[Wesele (film 1972)|Wesele]]'' (1972){{odn|Kovács|2007|s=289}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
*{{Cytuj |autor = Robert Birkholc |tytuł = „Wszystko na sprzedaż”, reż. Andrzej Wajda |data =  |data dostępu = 2019-09-09 |opublikowany = Culture.pl |url = https://culture.pl/pl/dzielo/wszystko-na-sprzedaz-rez-andrzej-wajda | odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = Marta Bryś |tytuł = Brak i nadobecność. O obrazie polskiego doświadczenia Marca ’68 w filmach Andrzeja Wajdy |czasopismo = Didaskalia |data = 2015 |wolumin = 126 |s = 32–40 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor =  |tytuł = Dziewięciu gniewnych ludzi |czasopismo = Film |data = 9.02.1969 |wolumin = 24 |numer = 6 |s = 15 |odn = {{odn/id|''Dziewięciu gniewnych ludzi''|1969}}}}
* {{Cytuj |autor = Janina Falkowska |tytuł = Andrzej Wajda: History, Politics, and Nostalgia in Polish Cinema |data = 2007 |miejsce = New York – Oxford |wydawca = Berghahn Books |odn=tak}}
*{{Cytuj |redaktor=Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska |tytuł=Kino epoki nowofalowej. Historia kina, tom 3 |wydawca=Universitas |miejsce=Kraków |data=2015 |rozdział=Polska: nie tylko kino moralnego niepokoju |autor r=Sebastian Jagielski |s=1165–1222 |odn=tak}}
* {{Cytuj|autor = [[Zygmunt Kałużyński]] |tytuł=Rozterki artystów |czasopismo=Polityka |data=1969-01-25 |wolumin=13 |numer=4 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = Katarzyna Kosińska |tytuł = Brytyjczycy o Polakach, czyli jak pisano o polskim kinie w brytyjskim piśmie „Sight & Sound” w latach 50. i 60. |czasopismo = Kwartalnik Filmowy |data = 2016 |numer = 95 |s = 184-203 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = András Bálint Kovács |tytuł = Screening modernism: European art cinema, 1950-1980 |data = 2007 |miejsce = Chicago |wydawca = University of Chicago Press |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor =  |autor r = Bartosz Kwieciński |redaktor = Tadeusz Lubelski, Konrad J. Zarębski |rozdział = Andrzej Wajda odpowiada na list Andrzeja Wróblewskiego |tytuł = Historia kina polskiego |data = 2007 |miejsce = Kraków |wydawca = Fundacja Kino |s = 145-147 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = Jan F. Lewandowski |tytuł = 100 filmów polskich |data = 1997 |miejsce = Katowice |wydawca = Videograf II |odn = tak}}
* {{Cytuj| autor = Tadeusz Lubelski |tytuł = Andrzej Wajda |miejsce = Kraków |wydawca = Wydawnictwo Dolnośląskie |data = 2007 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = Tadeusz Lubelski |tytuł = Historia kina polskiego 1895-2014 |data = 2015 |miejsce = Kraków |wydawca = Universitas |odn = tak}}
* {{Cytuj |autor = |autor r = Rafał Marszałek |redaktor = Rafał Marszałek |rozdział = Film fabularny |tytuł = Historia Filmu Polskiego |data = 1994 |wolumin = 6 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe |s = 15–184 |odn = tak}}
* {{Cytuj |autor = Bolesław Michałek |tytuł = The Cinema of Andrzej Wajda |data = 1973 |miejsce = London |wydawca = The Tantivy Press |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor = [[Tadeusz Miczka]] |tytuł = Inspiracje plastyczne w twórczości filmowej i telewizyjnej Andrzeja Wajdy |data = 1987 |miejsce = Katowice |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego |url = https://www.sbc.org.pl/dlibra/show-content/publication/edition/61396?id=61396 |odn = tak}}
* {{Cytuj |autor = Wojciech Otto |tytuł = Wajda autotematyczny: „Wszystko na sprzedaż” i „Tatarak” Andrzeja Wajdy |czasopismo = Przestrzenie Teorii |data = 2017 |wolumin = 27 |s = 155–169 |odn = tak}}
*{{Cytuj |autor =  |tytuł = Premiera filmu „Wszystko na sprzedaż” |czasopismo = Życie Warszawy |data = 29.01.1969 |wolumin = 26 |numer = 24 |odn = {{odn/id|''Premiera filmu''|1969}}}}
* {{Cytuj |autor = [[Krzysztof Teodor Toeplitz]] |tytuł = Wajda Redivivus |czasopismo = Film Quarterly |data = 1969-1970 |wolumin = 23 |numer = 2 |s = 37–41 |odn = {{odn/id|Toeplitz|1969-1970}} }}
* {{Cytuj | autor = Andrzej Wajda | tytuł = Wajda. Filmy | redaktor = Jerzy Płażewski | wolumin = 1 | miejsce = Warszawa | wydawca = Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe | data = 1996 | odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0065226|Wszystko na sprzedaż}}
* {{Filmweb|tytuł|1119|Wszystko na sprzedaż}}
* {{Filmpolski|tytuł|121594|Wszystko na sprzedaż}}
* [https://wajda.pl/film/wszystko-na-sprzedaz ''Wszystko na sprzedaż'' na stronach reżysera]
* {{Fototeka|film zdjęcia|Wszystko%20na%20sprzeda%C5%BC|Wszystko na sprzedaż}}

{{Andrzej Wajda}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Filmy w reżyserii Andrzeja Wajdy]]
[[Kategoria:Filmy Zespołu Filmowego Kamera]]
[[Kategoria:Polskie filmy psychologiczne]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1969 roku]]
[[Kategoria:Polskie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Bogusławicach]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Racocie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Warszawie]]
[[Kategoria:Filmy o kręceniu filmów]]
[[Kategoria:Filmy o śmierci]]
[[Kategoria:Hasła rozbudowane w ramach Miesiąca Wyróżnionego Artykułu 2019]]

title: Wszystko na sprzedaż

Gatunek: film psychologiczny

Data premiery: 28 stycznia 1969

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Czas trwania: 94 minuty

Reżyseria: Andrzej Wajda

Scenariusz: Andrzej Wajda

Główne role: Beata Tyszkiewicz · Elżbieta Czyżewska · Andrzej Łapicki · Daniel Olbrychski · Witold Holtz · Małgorzata Potocka · Elżbieta Kępińska

Muzyka: Andrzej Korzyński

Zdjęcia: Witold Sobociński

Scenografia: Wiesław Śniadecki

Kostiumy: Katarzyna Chodorowicz

Montaż: Halina Prugar-Ketling

Produkcja: Barbara Pec-Ślesicka (kierownik produkcji)

Wytwórnia: Zespół Realizatorów Filmowych „Kamera”


text:
# Wesele – opracowanie
Trwa dyskusja nad usunięciem tego artykułu, kliknij i weź w niej udział.
Wesele – opracowanie – słuchowisko w wykonaniu Danuty Stankiewicz stanowiące streszczenie lektury Stanisława Wyspiańskiego Wesele wydane w 1992 roku nakładem wytwórni Polmark.

## Lista rozdziałów
Strona a:
1. Ogólny zarys okresu, w którym powstało Wesele
2. Sytuacja w literaturze młodopolskiej
3. Życiorys Stanisława Wyspiańskiego
4. Omówienie dorobku twórczego autora Wesela

Strona b:
1. Geneza dramatu
2. Charakterystyka postaci dramatu
3. Przegląd treści
4. Uwagi końcowe

## Charakterystyka albumu
Album Wesele – opracowanie to słuchowisko stanowiące streszczenie lektury Stanisława Wyspiańskiego Wesele, w którym w rolę narratora wcieliła się Danuta Stankiewicz. Opracowaniem muzycznym słuchowiska zajął się poeta Jerzy Andrzej Masłowski, realizacją Maria Olszewska a całość wyprodukowała Danuta Andrzejczak. Nagrania zawarte na albumie zostały zarejestrowane w maju 1992 roku w Studio Polskiego Radia. Album oryginalnie ukazał się w formie kasety magnetofonowej (Polmark PK 242) i stanowi jedyne słuchowisko w dyskografii Danuty Stankiewicz.

## Obsada
- Danuta Stankiewicz – narrator
- Andrzej I. Kordela – scenariusz, przygotowanie materiału
- Jerzy Andrzej Masłowski – oprawa muzyczna
- Maria Olszewska – reżyseria, realizacja nagrania
- Danuta Andrzjeczak – kierownik produkcji nagrania

## Realizatorzy
- Grafika na okładce – Cezary Kielar
- Projekt okładki – Cezary Kielar
- Manager – Andrzej I. Kordela

title: Wesele – opracowanie

wikitext:
{{DNU|artykuł|podstrona=2025:08:17:Wesele – opracowanie}}
{{Słuchowisko infobox
 |tytuł                 = Wesele – opracowanie
 |tytuł oryginalny      = [[Wesele (dramat)|Wesele]]
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |rodzaj słuchowiska    = streszczenie
 |kraj produkcji        = [[Polska]]
 |język                 = [[polski]]
 |scenariusz            = [[Andrzej I. Kordela]]
 |na podstawie          = [[Stanisław Wyspiański]] – [[Wesele (dramat)|Wesele]]
 |reżyseria             = [[Maria Olszewska (reżyser dźwięku)|Maria Olszewska]]
 |muzyka                = [[Jerzy Andrzej Masłowski]]
 |realizacja dźwiękowa  = [[Maria Olszewska (reżyser dźwięku)|Maria Olszewska]]
 |narrator              = [[Danuta Stankiewicz]]
 |główne role           =
 |produkcja             = [[Danuta Andrzejczak]]
 |data produkcji        = [[maj]] [[1992]]
 |liczba odcinków       =
 |liczba serii          =
 |długość               = 40,02
 |nagrody               =
 |stacja radiowa        =
 |data premiery         =
 |lata emisji           =
 |tytuł albumu          = Wesele – opracowanie
 |data wydania albumu   = [[1992]]
 |wytwórnia płytowa     = [[Polmark]]
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}

'''''Wesele – opracowanie''''' – słuchowisko w wykonaniu [[Danuta Stankiewicz|Danuty Stankiewicz]] stanowiące streszczenie lektury [[Stanisław Wyspiański|Stanisława Wyspiańskiego]] [[Wesele (dramat)|''Wesele'']] wydane w [[1992]] roku nakładem wytwórni [[Polmark]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Czekaj... |data dostępu = 2025-08-17 |opublikowany = www.kppg.waw.pl |url = http://www.kppg.waw.pl/2022/record.php?plyta=20434}}</ref>.

== Lista rozdziałów ==
'''Strona a:'''

# Ogólny zarys okresu, w którym powstało ''Wesele''
# Sytuacja w literaturze młodopolskiej
# Życiorys Stanisława Wyspiańskiego
# Omówienie dorobku twórczego autora ''Wesela''

'''Strona b:'''

# Geneza dramatu
# Charakterystyka postaci dramatu
# Przegląd treści
# Uwagi końcowe

== Charakterystyka albumu ==
Album '''''Wesele – opracowanie''''' to słuchowisko stanowiące streszczenie lektury [[Stanisław Wyspiański|Stanisława Wyspiańskiego]] [[Wesele (dramat)|''Wesele'']], w którym w rolę narratora wcieliła się [[Danuta Stankiewicz]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Danuta Stankiewicz - Albumy |data dostępu = 2025-08-17 |opublikowany = Danuta Stankiewicz |url = https://www.danutastankiewicz.com/albumy}}</ref>. Opracowaniem muzycznym słuchowiska zajął się poeta [[Jerzy Andrzej Masłowski]], realizacją [[Maria Olszewska (reżyser dźwięku)|Maria Olszewska]] a całość wyprodukowała [[Danuta Andrzejczak]]. Nagrania zawarte na albumie zostały zarejestrowane w [[Maj|maju]] [[1992]] roku w Studio [[Polskie Radio|Polskiego Radia]]. Album oryginalnie ukazał się w formie [[Kaseta magnetofonowa|kasety magnetofonowej]] (Polmark PK 242<ref name=":0" />) i stanowi jedyne [[słuchowisko]] w [[Dyskografia|dyskografii]] Danuty Stankiewicz<ref>{{Cytuj |tytuł = kppg: Danuta Stankiewicz |data dostępu = 2025-08-17 |opublikowany = www.kppg.waw.pl |url = http://www.kppg.waw.pl/2022/person.php?osoba=2426}}</ref>.

== Obsada ==

* [[Danuta Stankiewicz]] – narrator
* [[Andrzej I. Kordela]] – scenariusz, przygotowanie materiału
* [[Jerzy Andrzej Masłowski]] – oprawa muzyczna
* [[Maria Olszewska (reżyser dźwięku)|Maria Olszewska]] – reżyseria, realizacja nagrania
* [[Danuta Andrzjeczak]] – kierownik produkcji nagrania

== Realizatorzy ==

* Grafika na okładce – [[Cezary Kielar]]
* Projekt okładki – [[Cezary Kielar]]
* Manager – [[Andrzej I. Kordela]]

== Przypisy ==
[[Kategoria:Słuchowiska radiowe]]

title: Wesele – opracowanieWesele

Rodzaj słuchowiska: streszczenie

Scenariusz: Andrzej I. Kordela

Na podstawie: Stanisław Wyspiański – Wesele

Reżyseria: Maria Olszewska

Muzyka: Jerzy Andrzej Masłowski

Realizacja dźwiękowa: Maria Olszewska

Narrator: Danuta Stankiewicz

Produkcja: Danuta Andrzejczak

Tytuł: Wesele – opracowanie

Wytwórnia płytowa: Polmark


text:
# Ikalamavony
Ikalamavony – miasto w środkowej części Madagaskaru, w prowincji Fianarantsoa. W 2005 roku liczyło 15 593 mieszkańców.

title: Ikalamavony

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ikalamavony
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = MDG
 |1. jednostka administracyjna = [[Prowincja Fianarantsoa|Fianarantsoa]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Haute Matsiatra]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Ikalamavony|Ikalamavony]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2005
 |liczba ludności              = 15 593<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.mongabay.com/igapo/2005_world_city_populations/Madagascar.html | tytuł = 2005 population estimates for cities in Madagascar | data = | autor = | praca = | opublikowany = mongabay.com | język = en | data dostępu = 2013-12-09}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Madagaskar
 |współrzędne                  = 21.165523°S 46.597302°E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Ikalamavony''' – miasto w środkowej części [[Madagaskar]]u, w prowincji [[Prowincja Fianarantsoa|Fianarantsoa]]. W 2005 roku liczyło 15 593 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta na Madagaskarze]]

title: Ikalamavony

Państwo: Madagaskar

Prowincja: Fianarantsoa

Region: Haute Matsiatra

Dystrykt: Ikalamavony


text:
# Lyn
Lyn – rzeka w Wielkiej Brytanii, w Anglii w hrabstwach Devon i Somerset. Bierze początek z połączenia się dwóch rzek: West Lyn i East Lyn, które łączą się w Lynmouth, kilkaset metrów przed ujściem do Kanału Bristolskiego. Łączna powierzchnia dorzecza Lyn wynosi 95 km².

## West Lyn
Jest krótszym z dopływów. Źródła rzeki znajdują się w pobliżu wioski Barbrook na wyżynie Exmoor w hrabstwie Somerset na wysokości 300 m n.p.m. Przez większą część biegu West Lyn płynie przez teren hrabstwa Devon. Rzeka jest obiektem zainteresowania naukowego; po powodzi w r. 1952 zostały odsłonięte stare formy sedymentacyjne. Na rzece zbudowana jest mała elektrownia wodna zaopatrująca w prąd Lynton i Lynmouth.
Z rzeki czerpana jest woda napędzająca wybudowaną w 1890 roku kolejkę klifową łączącą Lynton i Lynmouth. Ustawa parlamentarna zapewnia spółce eksploatującej kolej bezpłatny dostęp do wody z rzeki.

## East Lyn
Wypływa w hrabstwie Somerset na poziomie 230 m n.p.m. w pobliżu wsi Hor Oak Water. Rzekę tworzą dwa dopływy: Oare Water i Badgeworthy Water. 16 sierpnia 1952 po fali intensywnych opadów rzeką spłynęło 40 000 ton pni drzew, kamieni i brył ziemi naniesionych z terenu wyżyny Exmoor, które rzeka następnie wyrzuciła na brzeg u ujścia w Lynton i Lynmouth, doprowadzając do poważnego zniszczenia miasta oraz wiosek Barle, Exe, Heddon i Bray. Poprzednia taka powódź miała miejsce w r. 1770. Na rzece możliwe jest uprawianie wędkarstwa.

## Turystyka
Obie rzeki płyną przez teren Parku Narodowego Exmoor. Częściowo brzegami prowadzi szlak turystyczny Tarka Trail. W Lynmouth rzeka przecina szlak South West Coast Path. W Lynton mieści się minimuzeum rzeki Power of Water.

title: Lyn

wikitext:
{{Współrzędne|51°13′53″N 3°49′48″W|umieść=na górze}}
[[Plik:West Lyn River.JPG|250px|right|thumb|Wąwóz Glen Lyn na rzece West Lyn]]
[[Plik:Devon Lyn.jpg|250px|right|thumb|Ujście Lyn w Lynmouth]]
[[Plik:Devon 12.jpg|250px|right|thumb|Kolejka klifowa Lynton - Lynmouth zasilana wodą z rzeki]]
[[Plik:Lyn in Lynmouth.jpg|250px|right|thumb|Lyn 100 m przed ujściem do Kanału Bristolskiego]]
'''Lyn''' – rzeka w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], w [[Anglia|Anglii]] w hrabstwach [[Devon]] i [[Somerset]]. Bierze początek z połączenia się dwóch rzek: West Lyn i East Lyn, które łączą się w [[Lynton i Lynmouth|Lynmouth]], kilkaset metrów przed ujściem do [[Kanał Bristolski|Kanału Bristolskiego]]. Łączna powierzchnia dorzecza Lyn wynosi 95 km²<ref name="SSSI">{{cytuj stronę| url = http://web.archive.org/web/20160303183349/http://www.english-nature.org.uk/citation/citation_photo/2000088.pdf| tytuł = River Lyn SSSI citation sheet| data dostępu = 2009-12-09| autor = | opublikowany = | data = | język =}}</ref>.

== West Lyn ==
Jest krótszym z dopływów. Źródła rzeki znajdują się w pobliżu wioski Barbrook na wyżynie [[Exmoor]] w hrabstwie Somerset na wysokości 300 m n.p.m. Przez większą część biegu West Lyn płynie przez teren hrabstwa Devon. Rzeka jest obiektem zainteresowania naukowego; po powodzi w r. 1952 zostały odsłonięte stare formy [[sedymentacja|sedymentacyjne]]<ref name="SSSI"/>. Na rzece zbudowana jest mała [[elektrownia wodna]] zaopatrująca w prąd Lynton i Lynmouth<ref>{{cytuj stronę| url = https://archive.is/20110215143045/http://www.iknow-devon.co.uk/tourist_information/north_devon_coast/lynton_lynmouth/lynton_lynmouth_devon.htm| tytuł = Lynton & Lynmouth - The Power of Water| data dostępu = 2009-12-05| autor = | opublikowany = | data = | język = en}}</ref>.

Z rzeki czerpana jest woda napędzająca wybudowaną w 1890 roku kolejkę klifową łączącą Lynton i Lynmouth<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.cliffrailwaylynton.co.uk/history.html| tytuł = Daunting Hill| data dostępu = 2009-12-05| autor = | opublikowany = | data = | język = | archiwum = https://web.archive.org/web/20090903022517/http://www.cliffrailwaylynton.co.uk/history.html| zarchiwizowano = 3 września 2009}}</ref>. Ustawa parlamentarna zapewnia spółce eksploatującej kolej bezpłatny dostęp do wody z rzeki<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.cliffrailwaylynton.co.uk/Q&A.html| tytuł = Lynton - Lynmouth Railway - Questions & Answers| data dostępu = 2009-12-05| autor = | opublikowany = | data = | język = en| archiwum = https://web.archive.org/web/20090608042209/http://www.cliffrailwaylynton.co.uk/Q%26A.html| zarchiwizowano = 8 czerwca 2009}}</ref>.

== East Lyn ==
Wypływa w hrabstwie Somerset na poziomie 230 m [[n.p.m.]] w pobliżu wsi Hor Oak Water. Rzekę tworzą dwa dopływy: [[Oare Water]] i [[Badgeworthy Water]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://everythingexmoor.org.uk/encylopedia-exmoor-detail.php?id=96| tytuł = Badgeworthy Water| data dostępu = 2009-12-06| autor = | opublikowany = | data = | język =}}</ref>. 16 sierpnia 1952 po fali intensywnych opadów rzeką spłynęło 40 000 ton pni drzew, kamieni i brył ziemi naniesionych z terenu wyżyny [[Exmoor]], które rzeka następnie wyrzuciła na brzeg u ujścia w [[Lynton i Lynmouth]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.waterscape.com/canals-and-rivers/river-east-lyn/history| tytuł = History of the River East Lyn| data dostępu = 2009-12-06| autor = | opublikowany = | data = | język = en}}</ref>, doprowadzając do poważnego zniszczenia miasta oraz wiosek Barle, Exe, Heddon i Bray<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.exmoor-nationalpark.gov.uk/the_lynmouth_floods_of_1952_exmoor| tytuł = The 1952 Flood Disaster in Context| data dostępu = 2009-12-05| autor = | opublikowany = | data = | język = en| archiwum = https://web.archive.org/web/20061013224445/http://www.exmoor-nationalpark.gov.uk/the_lynmouth_floods_of_1952_exmoor| zarchiwizowano = 13 października 2006}}</ref>. Poprzednia taka powódź miała miejsce w r. 1770. Na rzece możliwe jest uprawianie [[wędkarstwo|wędkarstwa]].

== Turystyka ==
Obie rzeki płyną przez teren [[Park Narodowy Exmoor|Parku Narodowego Exmoor]]. Częściowo brzegami prowadzi szlak turystyczny [[Tarka Trail]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://everythingexmoor.org.uk/encylopedia-exmoor-detail.php?id=956| tytuł = Tarka Trail| data dostępu = 2009-12-04| autor = | opublikowany = | data = | język = en}}</ref>. W Lynmouth rzeka przecina szlak [[South West Coast Path]]. W Lynton mieści się minimuzeum rzeki ''Power of Water''.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.exmoor-nationalpark.gov.uk/the_lynmouth_floods_of_1952_exmoor | tytuł = Historia powodzi w 1952 roku | opublikowany = exmoor-nationalpark.gov.uk | archiwum = https://web.archive.org/web/20061013224445/http://www.exmoor-nationalpark.gov.uk/the_lynmouth_floods_of_1952_exmoor | zarchiwizowano = 2006-10-13}} (en)

[[Kategoria:Rzeki w hrabstwie Somerset]]
[[Kategoria:Rzeki w hrabstwie Devon]]
[[Kategoria:Dorzecze Lyn| ]]


text:
# Kirsty Hawkshaw
Kirsty Hawkshaw (ur. 26 października 1969 w Londynie) – brytyjska wokalistka muzyki elektronicznej z gatunku dance/trance/house oraz autorka tekstów.

## Kariera
Kirsty Hawkshaw jest córką brytyjskiego producenta muzycznego Alana Hawkshawa. Jej ojciec oraz jego miłość do muzyki zainspirowały Kirsty do rozpoczęcia kariery muzycznej.
W 1991 roku została dostrzeżona przez producentów muzycznych, Iana Munroa, Kevina Dobbsa i Nigela Waltona, którzy w tamtym czasie byli znani pod nazwą Opus III. Ich pierwszy singiel "It's A Fine Day" z debiutanckiego albumu odniósł międzynarodowy sukces i znalazł się w TOP 10 na UK Singles Chart w 1992 roku.
W roku 1994 Kirsty opuściła grupę i zaczęła solową karierę. Od tamtej pory pracowała z wykonawcami muzyki dance, house, trance, wraz z tak znanymi postaciami jak np. Tiesto.

## Współpraca
- 1996 "Valencia" (z Rachid Taha)
- 1997 "Isolation" (z Pulusha)
- 1998 "State of Grace" (z Swayzak)
- 1999 "Stereo" (z Stereo People)
- 2000 "Dreaming" (z BT)
- 2000 "Running Down the Way Up" (z BT & Hybrid)
- 2000 "Nature's Kingdom" (z Delerium)
- 2000 "Inner Sanctum" (z Delerium)
- 2000 "Where the Sidewalk Ends" (z Silent Poets)
- 2000 "Visions" (z Ian Pooley)
- 2001 "Stealth" (z Way Out West)
- 2000 "Hidden Agenda" (z Sandor Caron)
- 2001 "Urban Train" (z Tiësto)
- 2002 "Underwater Lady" (z Harmonic 33)
- 2003 "Calling You" (z Ikon)
- 2003 "Blackout" (z Hybrid)
- 2004 "Just Be" (z Tiësto)
- 2004 "Walking on Clouds" (z Tiësto)
- 2004 "Sincere For You" (z Lange)
- 2004 "Don't Sleep Tonight" (z Clashing Egos)
- 2004 "Maris Stella" (z Digitonal)
- 2005 "Faith in Me" (z Pole Folder)
- 2005 "Halcyon and On And On (Live)" (z Orbital)
- 2005 "All I Want" (z Hybrid)
- 2006 "The Chauffeur" (z Sleepthief)
- 2006 "Radio Waves" (z Fragma)
- 2006 "Just For Today" (z Hybrid)
- 2006 "Fleeting Instant" (z Delerium)
- 2006 "Outsiders" (z Tenishia)
- 2006 "The Last One and the First" (z Pentatonik)
- 2006 "Love is a Rose" (z Pentatonik)
- 2006 "Don't Look Behind You" (z Judie Tzuke)
- 2006 "Lyteo" (z Mr Sam)
- 2006 "Split" (z Mr Sam)
- 2006 "Insight" (z Mr Sam)
- 2006 "Lodestar" (z Mr Sam)
- 2006 "View to Me" (z Future Funk Squad)
- 2007 "Silent Stars" (z Pole Folder)
- 2007 "Skimming Stones" – (z Sleepthief)
- 2007 "Heaven Sent" (z Andrew Bennett)
- 2007 "Reasons to Forgive" (z Tenishia)
- 2007 "Loverush" (z Loverush UK!)
- 2007 "Beatitude" (z Duderstadt)
- 2007 "The Phoenix Effect" (z Delta-S)
- 2007 "Star·Kindler" (z Delta-S)
- 2008 "Juneau / Glaciation" (z Alaska)
- 2008 "Love Like Blood / Sunbathing" (z Outrage and Aperture)
- 2008 "Love Calls" (z Headstrong)
- 2008 "Invisible" (z Tenishia)
- 2008 "Love is No Possession" (z JJoy)
- 2008 "Fine Day 2008" (z Kinky Roland)
- 2008 "Good To Be Alive (Healing Angel)" (z Arnold T.)
- 2008 "Invisible Walls" (z Nektarios i wokalistą trance Jan Johnston)
- 2009 "Face to Face" (z Elucidate)
- 2010 "A Million Stars" (z BT)
- 2010 "The Joy (Face To Face)" (z drum and bass'owym producentem Seba)
- 2011 "The Light" (z Seba & Paradox)
- 2013 "Nothing Can Replace" (z Seba)

title: Kirsty Hawkshaw

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Kirsty Hawkshaw
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Kirsty Hawkshaw.jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[26 października]] [[1969]]
 |miejsce urodzenia     = [[Londyn]] ([[Anglia]])
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               =
 |zawód                 =
 |aktywność             = od 1991
 |wydawnictwo           = [[Coalition/EastWest, Mainline/EMI, Nettwerk, Magnatune]]
 |powiązania            = [[Opus III]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://www.kirstyhawkshaw.co.uk/
}}
'''Kirsty Hawkshaw''' (ur. 26 października [[1969]] w Londynie) – brytyjska [[wokalistka]] muzyki elektronicznej z gatunku [[dance]]/[[trance]]/house oraz autorka tekstów.

== Kariera ==
Kirsty Hawkshaw jest córką brytyjskiego producenta muzycznego Alana Hawkshawa. Jej ojciec oraz jego miłość do muzyki zainspirowały Kirsty do rozpoczęcia kariery muzycznej.

W [[1991]] roku została dostrzeżona przez producentów muzycznych, Iana Munroa, Kevina Dobbsa i Nigela Waltona, którzy w tamtym czasie byli znani pod nazwą [[Opus III]]. Ich pierwszy singiel "It's A Fine Day" z debiutanckiego albumu odniósł międzynarodowy sukces i znalazł się w TOP 10 na [[UK Singles Chart]] w [[1992]] roku.

W roku [[1994]] Kirsty opuściła grupę i zaczęła solową karierę. Od tamtej pory pracowała z wykonawcami muzyki [[dance]], [[house]], [[trance]], wraz z tak znanymi postaciami jak np. [[Tiesto]].

== Współpraca ==
* 1996 "Valencia" (z Rachid Taha)
* 1997 "Isolation" (z Pulusha)
* 1998 "State of Grace" (z Swayzak)
* 1999 "Stereo" (z Stereo People)
* 2000 "Dreaming" (z BT)
* 2000 "Running Down the Way Up" (z BT & Hybrid)
* 2000 "Nature's Kingdom" (z Delerium)
* 2000 "Inner Sanctum" (z Delerium)
* 2000 "Where the Sidewalk Ends" (z Silent Poets)
* 2000 "Visions" (z Ian Pooley)
* 2001 "Stealth" (z Way Out West)
* 2000 "Hidden Agenda" (z Sandor Caron)
* 2001 "Urban Train" (z Tiësto)
* 2002 "Underwater Lady" (z Harmonic 33)
* 2003 "Calling You" (z Ikon)
* 2003 "Blackout" (z Hybrid)
* 2004 "Just Be" (z Tiësto)
* 2004 "Walking on Clouds" (z Tiësto)
* 2004 "Sincere For You" (z Lange)
* 2004 "Don't Sleep Tonight" (z Clashing Egos)
* 2004 "Maris Stella" (z Digitonal)
* 2005 "Faith in Me" (z Pole Folder)
* 2005 "Halcyon and On And On (Live)" (z Orbital)
* 2005 "All I Want" (z Hybrid)
* 2006 "The Chauffeur" (z Sleepthief)
* 2006 "Radio Waves" (z Fragma)
* 2006 "Just For Today" (z Hybrid)
* 2006 "Fleeting Instant" (z Delerium)
* 2006 "Outsiders" (z Tenishia)
* 2006 "The Last One and the First" (z Pentatonik)
* 2006 "Love is a Rose" (z Pentatonik)
* 2006 "Don't Look Behind You" (z Judie Tzuke)
* 2006 "Lyteo" (z Mr Sam)
* 2006 "Split" (z Mr Sam)
* 2006 "Insight" (z Mr Sam)
* 2006 "Lodestar" (z Mr Sam)
* 2006 "View to Me" (z Future Funk Squad)
* 2007 "Silent Stars" (z Pole Folder)
* 2007 "Skimming Stones" – (z Sleepthief)
* 2007 "Heaven Sent" (z Andrew Bennett)
* 2007 "Reasons to Forgive" (z Tenishia)
* 2007 "Loverush" (z Loverush UK!)
* 2007 "Beatitude" (z Duderstadt)
* 2007 "The Phoenix Effect" (z Delta-S)
* 2007 "Star·Kindler" (z Delta-S)
* 2008 "Juneau / Glaciation" (z Alaska)
* 2008 "Love Like Blood / Sunbathing" (z Outrage and Aperture)
* 2008 "Love Calls" (z Headstrong)
* 2008 "Invisible" (z Tenishia)
* 2008 "Love is No Possession" (z JJoy)
* 2008 "Fine Day 2008" (z Kinky Roland)
* 2008 "Good To Be Alive (Healing Angel)" (z Arnold T.)
* 2008 "Invisible Walls" (z Nektarios i wokalistą trance Jan Johnston)
* 2009 "Face to Face" (z Elucidate)
* 2010 "A Million Stars" (z BT)
* 2010 "The Joy (Face To Face)" (z drum and bass'owym producentem Seba)
* 2011 "The Light" (z Seba & Paradox)
* 2013 "Nothing Can Replace" (z Seba)

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.kirstyhawkshaw.co.uk Oficjalna strona Kirsty Hawkshaw]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Hawkshaw, Kristy}}
[[Kategoria:Brytyjskie wokalistki]]
[[Kategoria:Brytyjscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie]]

title: Kirsty Hawkshaw

Data i miejsce urodzenia: 26 października 1969 · Londyn (Anglia)

Powiązania: Opus III


text:
# Dekanat jelonkowski
Dekanat jelonkowski – jeden z 25 dekanatów rzymskokatolickich archidiecezji warszawskiej wchodzącej w skład metropolii warszawskiej. W skład dekanatu wchodzi 6 parafii:
- Parafia Matki Bożej Królowej Aniołów na Bemowie
- Parafia cywilno-wojskowa Matki Bożej Ostrobramskiej na Boernerowie
- Parafia św. Łukasza Ewangelisty na Górcach
- Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego na Jelonkach
- Parafia Bogurodzicy Maryi na Jelonkach Północnych
- Parafia św. Jana Pawła II w Warszawie

title: Dekanat jelonkowski

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Dekanat jelonkowski
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Dekanat
 |grafika                        =
 |opis grafiki                   =
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        =
 |miejscowość                    =
 |adres                          =
 |data powołania                 =
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       =
 |kościół                        =
 |nadrzędna administratura typ   = [[Archidiecezja]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Archidiecezja warszawska|warszawska]]
 |obiekt sakralny typ            =
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |administrator                  = ks. prał. Wiktor Ojrzyński
 |administrator pomocniczy       = ks. prał. dr Andrzej Banaszek
 |administrator senior           = ks. Kazimierz Joniec CSMA
 |rok danych statystycznych      =
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 30
 |liczba kapłanów zakonnych      =
 |liczba kapłanów                =
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 6
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    =
 |commons                        =
 |www                            =
}}

{{Galeria
|Nazwa            = Kościoły dekanatu
|wielkość         = 240
|plik:Bemowo kościoł MBKA.jpg|Matki Bożej Krółowej Aniołów -Bemowo Lotnisko
|plik:Mozaika Bemowo2.JPG|Matki Bożej Ostrobramskiej - Boernerowo
|Plik:POL Warsaw Gorce church.jpg|Św. Łukasza Ewangelisty - Górce
|plik:POL Warsaw Jelonki church.jpg|Podwyższenia Krzyża Świętego - Jelonki
|plik:BogurodzicyMaryi.JPG|Bogurodzicy Maryi - Jelonki Północne}}

'''Dekanat jelonkowski''' – jeden z 25 dekanatów [[Kościół łaciński|rzymskokatolickich]] [[Archidiecezja warszawska|archidiecezji warszawskiej]] wchodzącej w skład [[Metropolia warszawska|metropolii warszawskiej]]. W skład dekanatu wchodzi 6 parafii:

* [[Parafia Matki Bożej Królowej Aniołów na Bemowie]]
* [[Parafia cywilno-wojskowa Matki Bożej Ostrobramskiej na Boernerowie]]
* [[Parafia św. Łukasza Ewangelisty w Warszawie (Bemowo)|Parafia św. Łukasza Ewangelisty na Górcach]]
* [[Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Warszawie|Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego na Jelonkach]]
* [[Parafia Bogurodzicy Maryi na Jelonkach Północnych]]
* [[Parafia św. Jana Pawła II w Warszawie]]

== Bibliografia ==
* [http://archwwa.pl/parafie/podzial/dekanat-jelonkowski Dekanat jelonkowski na stronie archidiecezji warszawskiej]

{{Parafie dekanatu jelonkowski}}
{{Kościoły dekanatu jelonkowskiego}}
{{Dekanaty archidiecezji warszawskiej}}

[[Kategoria:Dekanaty archidiecezji warszawskiej|Jelonkowski]]
[[Kategoria:Dekanaty rzymskokatolickie Warszawy]]

title: Dekanat jelonkowski

Archidiecezja: warszawska

Dziekan: ks. prał. Wiktor Ojrzyński

Wicedziekan: ks. prał. dr Andrzej Banaszek

Ojciec duchowny: ks. Kazimierz Joniec CSMA