text:
# Penerstwo
Penerstwo – polska grupa artystyczna, powstała w 2007 roku, której nieformalnym liderem jest Wojciech Bąkowski.

## Założenie grupy
Piątka artystów: Piotr Bosacki (ur. 1977), Wojciech Bąkowski (ur. 1979), Konrad Smoleński (ur. 1977), Radosław Szlaga (ur. 1979) i Tomasz Mróz (ur. 1979) założyła grupę w 2007 roku – po powrocie z wernisażu wystawy swoich prac pt. „Penerstwo” (PGR ART w Gdańsku). Wkrótce po założeniu formacji dołączyły do niej także Magdalena Starska (ur. 1980) i Izabela Tarasewicz (ur. 1981). Wszyscy członkowie grupy ukończyli w podobnym czasie poznańską Akademię Sztuk Pięknych (obecnie Uniwersytet Artystyczny), gdzie w katedrze intermediów studiowali pod kierunkiem Mirosława Bałki i Leszka Knaflewskiego. Stąd też Penerstwo jest silnie związane z Poznaniem, chociaż obecnie nie wszyscy członkowie mieszkają już w tym mieście.

## Galerie i wystawy
Grupa zaistniała m.in. dzięki Michałowi Lasocie, współzałożycielowi Fundacji Transmisja (realizującej projekty Penerstwa) i galerii sztuki współczesnej Stereo, w której swoje prace wystawiają Bąkowski, Bosacki, Starska i Tarasewicz. Poza wystawą w Gdańsku Lasota był kuratorem również takich wystaw Penerstwa, jak: „Brzuch” (Stary Browar, luty-marzec 2008) czy „Śniące ciała” (Galeria Miejska Arsenał, maj-czerwiec 2008). Z poznańską grupą związana była również warszawska galeria Leto, reprezentująca Szlagę i Smoleńskiego, a do 2010 roku także Bąkowskiego. Prace Penerstwa pojawiły się również na wystawie zbiorowej „Establishment (jako źródło cierpień)” w CSW Zamek Ujazdowski (gdzie swoje dzieła wystawili m.in. Bąkowski, Szlaga, Mróz i Tarasewicz) oraz w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie pt. „Nie ma sorry” (gdzie wystawiał tylko Bąkowski). Na wzrost popularności grupy miała także wpływ publikacja Dobre do domu i na dwór (pod red. Lasoty, Poznań 2008), zawierająca prace Penerstwa.

## Charakterystyka
Artyści nie ogłosili manifestu czy programu; wspólnym mianownikiem ich twórczości jest radykalnie pojmowana ekspresja. Penerstwo czerpie z kultury masowej, sztuki ulicy, punku; łączy różne środki wyrazu, nie stroni od wulgaryzmów czy dosadności przekazu, dlatego twórczość grupy zaczęto z czasem określać mianem „nowej ekspresji poznańskiej”. Czynnikiem spajającym grupę jest także wspólna niechęć do takich zjawisk w polskiej kulturze, jak sztuka krytyczna (nurt dominujący w latach 90. XX w.), poznańska tradycja konceptualizmu, czy tzw. Poznańska Szkoła Instalacji (pojęcie wykreowane przez Galerię Raster). Penerzy uważali się za spadkobierców Koła Klipsa – poznańskiej grupy artystycznej z lat 80. W swoich wypowiedziach podkreślali celowe naruszanie norm społecznych, niechęć do kultury wysokiej, a także aintelektualizm, antymedialność i antypublicystyczność kreowanej sztuki. Krytycy natomiast łączyli ich estetykę z tradycją transawangardy.
Charakter grupy oddaje jego nazwa: w gwarze poznańskiej „pener” to pejoratywne określenie oznaczające osobę z marginesu społecznego. Kwestię tę Bosacki skomentował następująco: penerstwo to pewien specyficzny rodzaj syfiarstwa obyczajowego, które w naturalny sposób zagnieździło się w tkance miejskiej Poznania. Penerstwo nie jest wprost pospolitym chamstwem, chociaż cham może częściowo być penerem i odwrotnie. Bosacki wyjaśnia również: Nie tworzymy zwartej grupy artystycznej. Każdy z nas zainteresowany jest w zasadzie innym medium (...). Mimo to mamy wyraźną wspólną cechę – ekspresję, można powiedzieć, penerską.

title: Penerstwo

wikitext:
'''Penerstwo''' – polska grupa artystyczna, powstała w [[2007 w sztukach plastycznych|2007]] roku, której nieformalnym liderem jest [[Wojciech Bąkowski]].

== Założenie grupy ==
Piątka artystów: [[Piotr Bosacki]] (ur. [[1977 w sztukach plastycznych|1977]]), [[Wojciech Bąkowski]] (ur. [[1979 w sztukach plastycznych|1979]]), [[Konrad Smoleński]] (ur. 1977), [[Radosław Szlaga]] (ur. 1979) i [[Tomasz Mróz]] (ur. 1979) założyła grupę w 2007 roku – po powrocie z wernisażu wystawy swoich prac pt. „Penerstwo” (PGR ART w Gdańsku). Wkrótce po założeniu formacji dołączyły do niej także [[Magdalena Starska]] (ur. [[1980 w sztukach plastycznych|1980]]) i [[Izabela Tarasewicz]] (ur. [[1981 w sztukach plastycznych|1981]]). Wszyscy członkowie grupy ukończyli w podobnym czasie poznańską Akademię Sztuk Pięknych (obecnie [[Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu|Uniwersytet Artystyczny]]), gdzie w katedrze intermediów studiowali pod kierunkiem [[Mirosław Bałka|Mirosława Bałki]] i [[Leszek Knaflewski|Leszka Knaflewskiego]]{{r|rp|cult}}. Stąd też Penerstwo jest silnie związane z [[Poznań|Poznaniem]], chociaż obecnie nie wszyscy członkowie mieszkają już w tym mieście.

== Galerie i wystawy ==
Grupa zaistniała m.in. dzięki [[Michał Lasota|Michałowi Lasocie]], współzałożycielowi Fundacji Transmisja (realizującej projekty Penerstwa) i galerii sztuki współczesnej [[Galeria Stereo|Stereo]], w której swoje prace wystawiają Bąkowski, Bosacki, Starska i Tarasewicz. Poza wystawą w Gdańsku Lasota był kuratorem również takich wystaw Penerstwa, jak: „Brzuch” ([[Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu Stary Browar|Stary Browar]], luty-marzec [[2008 w sztukach plastycznych|2008]]{{r|sb}}) czy „Śniące ciała” ([[Galeria Miejska Arsenał]], maj-czerwiec 2008{{r|arsen}}). Z poznańską grupą związana była również warszawska [[galeria Leto]], reprezentująca Szlagę i Smoleńskiego, a do 2010 roku także Bąkowskiego. Prace Penerstwa pojawiły się również na wystawie zbiorowej „Establishment (jako źródło cierpień)” w [[Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski|CSW Zamek Ujazdowski]] (gdzie swoje dzieła wystawili m.in. Bąkowski, Szlaga, Mróz i Tarasewicz) oraz w [[Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie]] pt. „Nie ma sorry” (gdzie wystawiał tylko Bąkowski). Na wzrost popularności grupy miała także wpływ publikacja ''Dobre do domu i na dwór'' (pod red. Lasoty, Poznań 2008), zawierająca prace Penerstwa.

== Charakterystyka ==
Artyści nie ogłosili manifestu czy programu; wspólnym mianownikiem ich twórczości jest radykalnie pojmowana ekspresja. Penerstwo czerpie z [[kultura masowa|kultury masowej]], [[street art|sztuki ulicy]], [[punk]]u; łączy różne środki wyrazu, nie stroni od wulgaryzmów czy dosadności przekazu, dlatego twórczość grupy zaczęto z czasem określać mianem „nowej ekspresji poznańskiej”. Czynnikiem spajającym grupę jest także wspólna niechęć do takich zjawisk w polskiej kulturze, jak [[sztuka krytyczna]] (nurt dominujący w latach 90. XX w.), poznańska tradycja [[Sztuka konceptualna|konceptualizmu]], czy tzw. [[Poznańska Szkoła Instalacji]] (pojęcie wykreowane przez [[Galeria Raster|Galerię Raster]]). Penerzy uważali się za spadkobierców [[Koło Klipsa|Koła Klipsa]] – poznańskiej grupy artystycznej z lat 80. W swoich wypowiedziach podkreślali celowe naruszanie [[norma społeczna|norm społecznych]], niechęć do [[kultura elitarna|kultury wysokiej]], a także aintelektualizm, antymedialność i antypublicystyczność kreowanej sztuki. Krytycy natomiast łączyli ich estetykę z tradycją [[transawangarda|transawangardy]]{{r|glos}}.

Charakter grupy oddaje jego nazwa: w [[gwara poznańska|gwarze poznańskiej]] „pener” to pejoratywne określenie oznaczające osobę z [[marginalizacja|marginesu społecznego]]{{r|slow}}. Kwestię tę Bosacki skomentował następująco: ''penerstwo to pewien specyficzny rodzaj syfiarstwa obyczajowego, które w naturalny sposób zagnieździło się w tkance miejskiej Poznania. Penerstwo nie jest wprost pospolitym chamstwem, chociaż cham może częściowo być penerem i odwrotnie''{{r|cult}}. Bosacki wyjaśnia również: ''Nie tworzymy zwartej grupy artystycznej. Każdy z nas zainteresowany jest w zasadzie innym medium (...). Mimo to mamy wyraźną wspólną cechę – ekspresję, można powiedzieć, penerską''{{r|glos}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="rp">{{cytuj stronę | url = http://www.rp.pl/artykul/354402.html | tytuł = Penerstwo, Starter i inni | nazwisko = Cegłowski | imię = Piotr | data = 26-08-2009 | opublikowany = Rzeczpospolita | data dostępu = 2012-12-01}}</ref>
<ref name="glos">{{cytuj stronę | url = http://wielkopolska.naszemiasto.pl/artykul/364744,sztuka-penerstwo-duma-miasta-i-studentow-asp,id,t.html | tytuł = SZTUKA – „Penerstwo” dumą miasta i studentów ASP | nazwisko = Gonczar | imię = Agnieszka | data = 31-10-2010 | opublikowany = Głos Wielkopolski | data dostępu = 2012-12-01}}</ref>
<ref name="cult">{{cytuj stronę | url = http://www.culture.pl/baza-sztuki-pelna-tresc/-/eo_event_asset_publisher/eAN5/content/penerstwo | tytuł = Penerstwo | nazwisko = Sienkiewicz | imię = Karol | data = grudzień 2011 | opublikowany = Culture.pl | data dostępu = 2012-12-01}}</ref>
<ref name="slow">{{cytuj stronę | url = http://www.poznan.pl/mim/slownik/words.html?word=pener&co=word | tytuł = pener | opublikowany = Słownik gwary miejskiej Poznania | data dostępu = 2012-12-01}}</ref>
<ref name="arsen">{{cytuj stronę | url = http://www.arsenal.art.pl/wystawa/sniace-ciala-wojciech-bakowski-tomasz-mroz-magdalena-starska-izabela-tarasewicz/ | tytuł = Śniące ciała | opublikowany = Galeria Miejska Arsenał | data dostępu = 2012-12-01}}</ref>
<ref name="sb">{{cytuj stronę | url = http://www.starter.org.pl/gfx/aktualnosci/32/attachments/Brzuch-%20Stary%20Browar.pdf | tytuł = Brzuch | opublikowany = Galeria Starter | data dostępu = 2012-12-01 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160304194114/http://www.starter.org.pl/gfx/aktualnosci/32/attachments/Brzuch-%20Stary%20Browar.pdf | zarchiwizowano = 2016-03-04 }}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę | url = http://www.culture.pl/baza-sztuki-pelna-tresc/-/eo_event_asset_publisher/eAN5/content/penerstwo | tytuł = Penerstwo | nazwisko = Sienkiewicz | imię = Karol | data = grudzień 2011 | opublikowany = Culture.pl | data dostępu = 2012-12-01}}

[[Kategoria:Polska sztuka współczesna]]
[[Kategoria:Kultura w Poznaniu]]
[[Kategoria:Polskie grupy artystyczne]]
[[Kategoria:Współczesne grupy artystyczne]]


text:
# 37. ceremonia wręczenia nagród Grammy
37. ceremonia wręczenia nagród Grammy, prestiżowych amerykańskich nagród muzycznych wręczanych przez Narodową Akademię Sztuki i Techniki Rejestracji odbyła się w niedzielę, 1 marca 1995 roku.

## Nagrody

### Obszar generalny
Lista składa się ze wszystkich nominowanych, a zwycięzcy zostaną pogrubieni.

#### Nagranie roku
- „All I Wanna Do” – Sheryl Crow

#### Album roku
- „Unplugged” – Tony Bennett

#### Piosenka roku
- „Streets of Philadelphia” – Bruce Springsteen

#### Najlepszy nowy artysta
- Sheryl Crow

### Pop

#### Najlepszy występ pop solowy kobiecy
- „All I Wanna Do” – Sheryl Crow

#### Najlepszy występ pop solowy męski
- „Can You Feel the Love Tonight?” – Elton John

#### Najlepszy występ pop w duecie lub w zespole
- „I Swear” – All-4-One

#### Najlepszy album popowy
- Longing in Their Hearts – Bonnie Raitt

### Rock

#### Najlepsza piosenka rockowa
- „Streets of Philadelphia” – Bruce Springsteen

#### Najlepszy album rockowy
- Voodoo Lounge – The Rolling Stones

#### Najlepszy występ rockowy kobiecy
- „Come To My Window” – Melissa Etheridge

#### Najlepszy występ rockowy męski
- „Streets of Philadelphia” – Bruce Springsteen

#### Najlepszy występ rockowy w duecie lub w zespole
- „Crazy” – Aerosmith

#### Najlepszy utwór rockowy instrumentalny
- „Marooned” – Pink Floyd

#### Najlepszy utwór hard-rockowy
- „Black Hole Sun” – Soundgarden

#### Najlepszy występ metalowy
- „Spoonman” – Soundgarden

### Muzyka alternatywna

#### Najlepszy album alternatywny
- Dookie – Green Day

### R&B

#### Najlepsza piosenka R&B
- „I Make Love To You” – Boyz II Men

#### Najlepszy album R&B
- „II” – Boyz II Men

#### Najlepszy występ R&B kobiecy
- „Breathe Again” – Toni Braxton

#### Najlepszy występ R&B męski
- „When Can I See You” – Babyface

#### Najlepszy występ R&B w duecie lub w zespole
- „I Make Love To You” – Boyz II Men

### Rap

#### Najlepsza Współpraca Rapowa/Śpiewana
- „None of Your Business” – Salt-N-Pepa
- „Ease My Mind” – Arrested Development
- „I Ain't Goin' Out Like That” – Cypress Hill
- „Nuttin’ But Love” – Heavy D & the Boyz
- „Regulate” – Warren G featuring Nate Dogg

#### Najlepszy występ hip-hopowy
- „U.N.I.T.Y.” – Queen Latifah
- „Fantastic Voyage” – Coolio
- „Flava in Ya Ear” – Craig Mack
- „Gin and Juice” – Snoop Doggy Dogg
- „This D.J.” – Warren G

### Country

#### Najlepszy album country
- „Stones in The Road” – Mary Chapin Carpenter

#### Najlepsza piosenka country
- „I Swear” – John Michael Montgomery

### New Age

#### Najlepszy album New Age
- Prayer for the Wild Things – Paul Winter

### Jazz

#### Najlepszy jazzowy występ wokalny
- Etta James – Mystery Lady: Songs of Billie Holiday

#### Najlepszy jazzowy występ instrumentalny
- Benny Carter – Prelude to a Kiss

#### Najlepszy jazzowy występ instrumentalny, indywidualny lub w zespole
- Ron Carter, Herbie Hancock, Wallace Roney, Wayne Shorter & Tony Williams – A Tribute to Miles

### Gospel

#### Najlepszy album pop gospel
- Mercy – Andrae Crouch

#### Najlepszy album rock gospel
- „Wake-Up Call” – Petra

#### Najlepszy album tradycyjny soul gospel
- Albertina Walker za Songs of the Church – Live in Memphis

#### Najlepszy album Contemporary soul gospel
- Take 6 za Join the Band

### Muzyka latynoamerykańska

#### Najlepszy występ pop latino
- Luis Miguel – Segundo Romance

### Reggae

#### Najlepszy album muzyki reggae
- Bunny Wailer – Crucial! Roots Classics

### World Music

#### Najlepszy album World Music
- Ry Cooder & Ali Farka Toure za Talking Timbuktu

### Dzieci

#### Najlepszy album dziecięcy
- Król Lew – Various Artists

#### Najlepszy album ze słowami dla dzieci
- The Lion King Read-Along

wikiname: plwiki

title: 37. ceremonia wręczenia nagród Grammy

in_language: pl

wikitext:
{{Gala infobox
 |nazwa       = 37. gala wręczenia nagród Grammy
 |grafika     =
 |data        = [[1 marca]] [[1995]] <small>([[niedziela]])</small>
 |miejsce     = [[Shrine Auditorium]], [[Los Angeles]], [[Kalifornia]], [[Stany Zjednoczone]]
 |wstęp       =
 |prowadzenie = [[Paul Reiser]]
 |producent   =
 |reżyser     =
 |czas        =
 |stacja      = [[CBS]]
 |poprzednia  = [[36. ceremonia wręczenia nagród Grammy|1994]]
 |następna    = [[38. ceremonia wręczenia nagród Grammy|1996]]
}}
'''37. ceremonia wręczenia [[Nagroda Grammy|nagród Grammy]]''', prestiżowych [[Stany Zjednoczone|amerykańskich]] [[Nagroda muzyczna|nagród muzycznych]] wręczanych przez [[National Academy of Recording Arts and Sciences|Narodową Akademię Sztuki i Techniki Rejestracji]] odbyła się w niedzielę, [[1 marca]] [[1995]] roku<ref>{{Cytuj |url = http://www.grammy.com/nominees/search?artist=&title=&year=1994&genre=All |tytuł = 1994 Grammy Award Winners |opublikowany = Grammy.com |data dostępu = 2011-05-01}}</ref>.

== Nagrody ==
=== Obszar generalny ===
Lista składa się ze wszystkich nominowanych, a zwycięzcy zostaną '''pogrubieni'''.

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Nagranie roku|Nagranie roku]] ====
* '''„[[All I Wanna Do (singel Sheryl Crow)|All I Wanna Do]]” – [[Sheryl Crow]]'''

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Album roku|Album roku]] ====
* '''„Unplugged” – [[Tony Bennett]]'''

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Piosenka roku|Piosenka roku]] ====
* '''„[[Streets of Philadelphia]]” – [[Bruce Springsteen]]'''

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Najlepszy nowy artysta|Najlepszy nowy artysta]] ====
* '''[[Sheryl Crow]]'''

=== Pop ===
==== Najlepszy występ pop solowy kobiecy ====
* '''„[[All I Wanna Do (singel Sheryl Crow)|All I Wanna Do]]” – [[Sheryl Crow]]'''

==== Najlepszy występ pop solowy męski ====
* '''„[[Can You Feel the Love Tonight?]]” – [[Elton John]]'''

==== Najlepszy występ pop w duecie lub w zespole ====
* '''„[[I Swear]]” – [[All-4-One]]'''

==== Najlepszy album popowy ====
* '''''[[Longing in Their Hearts]]'' – [[Bonnie Raitt]]'''

=== Rock ===
==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best Rock Song|Najlepsza piosenka rockowa]] ====
* '''„[[Streets of Philadelphia]]” – [[Bruce Springsteen]]'''

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best Rock Album|Najlepszy album rockowy]] ====
* '''''[[Voodoo Lounge]]'' – [[The Rolling Stones]]'''

==== Najlepszy występ rockowy kobiecy ====
* '''„[[Come To My Window]]” – [[Melissa Etheridge]]'''

==== Najlepszy występ rockowy męski ====
* '''„[[Streets of Philadelphia]]” – [[Bruce Springsteen]]'''

==== Najlepszy występ rockowy w duecie lub w zespole ====
* '''„[[Crazy (singel Aerosmith)|Crazy]]” – [[Aerosmith]]'''

==== Najlepszy utwór rockowy instrumentalny ====
* '''„[[Marooned]]” – [[Pink Floyd]]'''

==== Najlepszy utwór hard-rockowy ====
* '''„[[Black Hole Sun]]” – [[Soundgarden]]'''

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best Metal Performance|Najlepszy występ metalowy]] ====
* '''„[[Spoonman]]” – [[Soundgarden]]'''

=== Muzyka alternatywna ===
==== Najlepszy album alternatywny ====
* '''''[[Dookie]]'' – [[Green Day]]'''

=== R&B ===
==== Najlepsza piosenka R&B ====
* '''„[[I Make Love To You]]” – [[Boyz II Men]]'''

==== Najlepszy album R&B ====
* '''„II” – [[Boyz II Men]]'''

==== Najlepszy występ R&B kobiecy ====
* '''„[[Breathe Again]]” – [[Toni Braxton]]'''

==== Najlepszy występ R&B męski ====
* '''„[[When Can I See You]]” – [[Babyface]]'''

==== Najlepszy występ R&B w duecie lub w zespole ====
* '''„[[I Make Love To You]]” – [[Boyz II Men]]'''

=== Rap ===
==== Najlepsza Współpraca Rapowa/Śpiewana ====
* '''„[[None of Your Business]]” – [[Salt-N-Pepa]]'''
* „Ease My Mind” – [[Arrested Development (zespół muzyczny)|Arrested Development]]
* „[[I Ain't Goin' Out Like That]]” – [[Cypress Hill]]
* „Nuttin’ But Love” – [[Heavy D|Heavy D & the Boyz]]
* „[[Regulate]]” – [[Warren G]] featuring [[Nate Dogg]]

==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best Rap Solo Performance|Najlepszy występ hip-hopowy]] ====
* '''„[[U.N.I.T.Y.]]” – [[Queen Latifah]]'''
* „[[Fantastic Voyage]]” – [[Coolio]]
* „[[Flava in Ya Ear]]” – [[Craig Mack]]
* „[[Gin and Juice]]” – [[Snoop Dogg|Snoop Doggy Dogg]]
* „[[This D.J.]]” – [[Warren G]]

=== Country ===
==== Najlepszy album country ====
* „[[Stones in The Road]]” – [[Mary Chapin Carpenter]]

==== Najlepsza piosenka country ====
* „I Swear” – [[John Michael Montgomery]]

=== New Age ===
==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best New Age Album|Najlepszy album New Age]] ====
* ''[[Prayer for the Wild Things]]'' – [[Paul Winter]]

=== Jazz ===
==== Najlepszy jazzowy występ wokalny ====
* [[Etta James]] – ''[[Mystery Lady: Songs of Billie Holiday]]''

==== Najlepszy jazzowy występ instrumentalny ====
* [[Benny Carter]] – ''[[Prelude to a Kiss]]''

==== Najlepszy jazzowy występ instrumentalny, indywidualny lub w zespole ====
* [[Ron Carter]], [[Herbie Hancock]], [[Wallace Roney]], [[Wayne Shorter]] & [[Tony Williams]] – ''[[A Tribute to Miles]]''

=== Gospel ===
==== Najlepszy album pop gospel ====
* ''Mercy'' – Andrae Crouch

==== Najlepszy album rock gospel ====
* „Wake-Up Call” – Petra

==== Najlepszy album tradycyjny soul gospel ====
* Albertina Walker za ''Songs of the Church – Live in Memphis''

==== Najlepszy album Contemporary soul gospel ====
* [[Take 6]] za ''[[Join the Band]]''

=== Muzyka latynoamerykańska ===
==== Najlepszy występ pop latino ====
* [[Luis Miguel]] – ''[[Segundo Romance]]''

=== Reggae ===
==== [[Nagroda Grammy w kategorii Best Reggae Album|Najlepszy album muzyki reggae]] ====
* [[Bunny Wailer]] – ''[[Crucial! Roots Classics]]''

=== World Music ===
==== Najlepszy album World Music ====
* Ry Cooder & Ali Farka Toure za ''[[Talking Timbuktu]]''

=== Dzieci ===
==== Najlepszy album dziecięcy ====
* ''[[Król lew (ścieżka dźwiękowa)|Król Lew]]'' – Various Artists

==== Najlepszy album ze słowami dla dzieci ====
* ''[[The Lion King Read-Along]]''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.grammy.com/ Strona oficjalna] {{Lang|en}}
* [http://www.cbs.com/specials/grammys/ Oficjalna podstrona Grammy na stronie stacji CBS] {{Lang|en}}

{{Nagrody Grammy}}

[[Kategoria:Ceremonie wręczenia nagród Grammy]]
[[Kategoria:1995 w Stanach Zjednoczonych]]

title: 37. gala wręczenia nagród Grammy

Data: 1 marca 1995 (niedziela)

Miejsce: Shrine Auditorium, Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone

Prowadzenie: Paul Reiser

Stacja telewizyjna: CBS


text:
# Anatol Nowicki
Anatol Nowicki (ur. 1951) – polski fizyk,  dr hab., profesor nadzwyczajny Instytutu Fizyki i dziekan Wydziału Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego.

## Życiorys
W 1973 ukończył studia fizyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Obronił pracę doktorską, następnie uzyskał stopień doktora habilitowanego. Otrzymał nominację profesorską. Objął funkcję profesora nadzwyczajnego w Instytucie Fizyki, oraz dziekana na Wydziale Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego.
Był członkiem Komitetu Fizyki na III Wydziale Nauk Ścisłych i Nauk o Ziemi Polskiej Akademii Nauk.

title: Anatol Nowicki

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Anatol Nowicki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 1951
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = doktor habilitowany
 |jakich nauk               =
 |specjalność               = fizyka teoretyczna, oddziaływanie fundamentalne, teoria pola<ref name="nauka polska.pl">{{ludzie nauki|71504|osoba=dr hab. Anatol Nowicki|data dostępu=2020-03-10}}</ref>
 |almamater                 =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Anatol Nowicki''' (ur. 1951<ref name="uz">{{Cytuj stronę | url = http://miesiecznik.uz.zgora.pl/wydawnictwo/miesiecznik04-2004/07.pdf | tytuł = Wydział Fizyki i Astronomii. nowe władze dziekańskie| data dostępu = 2020-03-10 | autor = | nazwisko =  | imię =  | autor link = | data = | rok = 2004 | miesiąc = | praca = Uniwersytet Zielonogórski | opublikowany = miesiecznik.uz.zgora.pl | oznaczenie = | strony =  | język = pl}}</ref>) – [[polska|polski]] [[fizyk]],  dr [[habilitacja|hab]]., [[Profesor uczelni|profesor nadzwyczajny]] Instytutu Fizyki i [[Dziekan (szkolnictwo wyższe)|dziekan]] [[Wydział Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego|Wydziału Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego]]<ref name="nauka polska.pl" />.

== Życiorys ==
W 1973 ukończył studia fizyczne na [[Uniwersytet Wrocławski|Uniwersytecie Wrocławskim]]<ref name="uz"/>. Obronił pracę doktorską, następnie uzyskał stopień doktora habilitowanego<ref name="nauka polska.pl" />. Otrzymał nominację profesorską<ref name="nauka polska.pl" />. Objął funkcję profesora nadzwyczajnego w Instytucie Fizyki, oraz dziekana na [[Wydział Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego|Wydziale Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego]]<ref name="nauka polska.pl" />.

Był członkiem Komitetu Fizyki na III Wydziale Nauk Ścisłych i Nauk o Ziemi [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]]<ref name="nauka polska.pl" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nowicki, Anatol}}
[[Kategoria:Polscy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu Fizyki PAN]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]

title: Anatol Nowicki

Państwo działania: Polska


text:
# Królowa Czarnego Wybrzeża
Królowa Czarnego Wybrzeża (Queen of the Black Coast) – opowiadanie Roberta E. Howarda z gatunku magii i miecza opublikowane w maju 1934 roku w czasopiśmie „Weird Tales”.
Jest częścią cyklu opowiadań fantasy tego autora, których bohaterem jest potężny wojownik ery hyboryjskiej – Conan z Cymerii. Treścią opowiadania są dzieje związku Conana z piękną królową piratów Bělit.

## Fabuła
Conan z Cymerii, służąc w armii królestwa Argos jako najemny żołnierz, popada w konflikt z tamtejszym wymiarem sprawiedliwości i musi ratować się ucieczką. Wdziera się na statek kupiecki płynący do Kush i skłania kapitana by przyjął go do załogi. Jednak w drodze, statek napadają czarnoskórzy piraci. Cała załoga statku ginie podczas rozpaczliwej walki, jedynie Conan samotnie odpiera ataki wrogów, którzy mimo przewagi liczebnej nie mogą dać mu rady. Jego siła i odwaga zwraca uwagę przywódczyni piratów - białej kobiety z Shem o imieniu Bělit. Wstrzymuje ona swoich piratów i proponuje Conanowi by przyłączył się do niej. Conan wyraża zgodę. Od tej pory zostają kochankami i razem biorą udział w łupieżczych wyprawach na wybrzeża Kush oraz Stygii. Całe wybrzeże drży przed nimi, Conan zyskuje wówczas przydomek Amra, czyli Lew. Pewnego dnia Bělit, decyduje się popłynąć w górę rzeki Zarkheba, zamieszkanej przez potwory, która wydziela trujące wyziewy i budzi lęk u żeglarzy oraz tubylców. Bělit liczy na to, że odnajdzie ruiny zaginionego miasta, gdzie zgromadzony jest skarb. Wkrótce załoga odnajduje skarb, tracąc kilku towarzyszy, jednak nie są sami w tym mieście. Zamieszkuje je tajemnicza istota z wyglądu przypominająca małpę. Jest to ostatni przedstawiciel gatunku rozumnych istot, które zamieszkiwały to miasto, zanim pojawili się na Ziemi ludzie. Istota ta pełniła funkcję szamana. Teraz dzięki swoim czarom, hipnotyzuje część załogi i obraca ich przeciwko reszcie. Conan w tym czasie oddalił się w poszukiwaniu wody i popadł w sen w wyniku działania narkotycznego lotosu. Kiedy przybył na miejsce zobaczył trupy ukochanej Bělit oraz części załogi. Pozostała część, nadal w stanie hipnozy, zaatakowała go, jednak Conanowi udało się ich pokonać. Wtedy skrzydlaty szaman osobiście go zaatakował, Conan byłby poległ, gdyby nie duch zmarłej Bělit, który pojawił się nieoczekiwanie i pomógł mu w walce. Conan zrozumiał wtedy jak wielka była miłość tej kobiety i przypomniał sobie jej słowa, które wyrzekła przed śmiercią.
„Nawet gdybym była martwa, a ty walczył o życie, pośpieszyłabym z otchłani..."
Conan pochował ją zgodnie z barbarzyńskim zwyczajem na okręcie, który puścił w samotny rejs w morze i podpalił.

## Publikacje
Pierwszy raz Królowa Czarnego Wybrzeża ukazała się drukiem w magazynie Weird Tales w maju 1934. W wersji książkowej opowiadanie to pojawiło się po raz pierwszy w zbiorku The Coming of Conan z 1954.

## Adaptacje
Pierwszy komiks na podstawie Królowej Czarnego Wybrzeża został wydany w 1979. Jego scenariusz stworzył Roy Thomas, a rysunki – John Buscema. Komiks na podstawie Królowej Czarnego Wybrzeża został wydany w 2012 w ramach serii Conan the Barbarian. Autorem scenariusza jest Brian Wood, zaś rysunków – Becky Cloonan.
W ramach cyklu Conan the Barbarian ukazały się ponadto dwie historie z udziałem Bělit, opisujące jej podróże z Conanem u boku.

title: Królowa Czarnego Wybrzeża

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Królowa Czarnego Wybrzeża
 |tytuł oryginalny  = Queen of the Black Coast
 |grafika           = Weird Tales 1934-05 - Queen of the Black Coast.jpg
 |opis grafiki      = Okładka czasopisma ''[[Weird Tales]]'' (maj 1934)
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Robert E. Howard]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = opowiadanie [[fantasy]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Stany Zjednoczone|USA]]
 |język             = [[Język angielski|angielski]]
 |data wydania      = maj 1934
 |wydawca           =
 |poprzednia        = [[Conan buntownik]]
 |następna          = [[Conan i wrota demona]]
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Królowa Czarnego Wybrzeża''' (''Queen of the Black Coast'') – opowiadanie [[Robert E. Howard|Roberta E. Howarda]] z gatunku [[Magia i miecz (fantasy)|magii i miecza]] opublikowane w maju 1934 roku w czasopiśmie „[[Weird Tales]]”.

Jest częścią cyklu opowiadań fantasy tego autora, których bohaterem jest potężny wojownik [[era hyboryjska|ery hyboryjskiej]] – [[Conan z Cymerii]]. Treścią opowiadania są dzieje związku Conana z piękną królową piratów Bělit.

== Fabuła ==
Conan z Cymerii, służąc w armii królestwa Argos jako najemny [[żołnierz]], popada w konflikt z tamtejszym wymiarem sprawiedliwości i musi ratować się ucieczką. Wdziera się na statek kupiecki płynący do Kush i skłania kapitana by przyjął go do załogi. Jednak w drodze, statek napadają czarnoskórzy piraci. Cała załoga statku ginie podczas rozpaczliwej walki, jedynie Conan samotnie odpiera ataki wrogów, którzy mimo przewagi liczebnej nie mogą dać mu rady. Jego siła i odwaga zwraca uwagę przywódczyni piratów - białej kobiety z Shem o imieniu Bělit. Wstrzymuje ona swoich piratów i proponuje Conanowi by przyłączył się do niej. Conan wyraża zgodę. Od tej pory zostają kochankami i razem biorą udział w łupieżczych wyprawach na wybrzeża Kush oraz Stygii. Całe wybrzeże drży przed nimi, Conan zyskuje wówczas przydomek Amra, czyli Lew. Pewnego dnia Bělit, decyduje się popłynąć w górę rzeki Zarkheba, zamieszkanej przez potwory, która wydziela trujące wyziewy i budzi lęk u żeglarzy oraz tubylców. Bělit liczy na to, że odnajdzie ruiny zaginionego miasta, gdzie zgromadzony jest skarb. Wkrótce załoga odnajduje skarb, tracąc kilku towarzyszy, jednak nie są sami w tym mieście. Zamieszkuje je tajemnicza istota z wyglądu przypominająca małpę. Jest to ostatni przedstawiciel gatunku rozumnych istot, które zamieszkiwały to miasto, zanim pojawili się na Ziemi ludzie. Istota ta pełniła funkcję szamana. Teraz dzięki swoim czarom, hipnotyzuje część załogi i obraca ich przeciwko reszcie. Conan w tym czasie oddalił się w poszukiwaniu wody i popadł w sen w wyniku działania narkotycznego lotosu. Kiedy przybył na miejsce zobaczył trupy ukochanej Bělit oraz części załogi. Pozostała część, nadal w stanie hipnozy, zaatakowała go, jednak Conanowi udało się ich pokonać. Wtedy skrzydlaty szaman osobiście go zaatakował, Conan byłby poległ, gdyby nie duch zmarłej Bělit, który pojawił się nieoczekiwanie i pomógł mu w walce. Conan zrozumiał wtedy jak wielka była miłość tej kobiety i przypomniał sobie jej słowa, które wyrzekła przed śmiercią.
„Nawet gdybym była martwa, a ty walczył o życie, pośpieszyłabym z otchłani..."
Conan pochował ją zgodnie z barbarzyńskim zwyczajem na okręcie, który puścił w samotny rejs w morze i podpalił.

== Uwagi ==
Opowiadanie to zostało napisane w stylu mocno odmiennym od pozostałych opowieści o Conanie. Autor zrezygnował z płynności narracji, chcąc w zamian nadać całości bardziej epicki rozmach, co jednak niekorzystnie odbiło się na spójności. Pierwszy raz Howard zastosował tu przeskoki czasowe i podział na rozdziały, z których każdy rozpoczynał się poetyckim fragmentem ''Pieśni o Bělit''. Bohaterka tytułowa określana była jako pierwsza prawdziwa miłość Conana i jedna z dwóch bohaterek cyklu (obok Valerii występującej w ''[[Czerwone ćwieki|Czerwonych ćwiekach]]''), które były dla Conana rzeczywistymi partnerkami.
Krytyk twórczości Howarda, Everett F. Bleiler określił ''Królową Czarnego Wybrzeża'' jako najlepsze opowiadanie o Conanie, gdyż w odróżnieniu od innych, tutaj bohaterem kieruje inne uczucie niż gniew, nienawiść lub żądza<ref>Bleiler, ''The Guide to Supernatural Fiction'', Kent State University Press, 1983, s. 260</ref>.
W pierwszej wersji opowiadania tytułowa bohaterka nosiła imię Tameris<ref>[http://www.howardworks.com/storyq.htm#QUEEN_OF_THE_BLACK_COAST_partial_early Howard Works]</ref>.
Motyw ukochanej wojowniczki, która powraca z zaświatów by uratować życie Conana wykorzystano w filmie ''[[Conan Barbarzyńca (film 1982)|Conan Barbarzyńca]]'' z 1982, jednak dotyczył on tam Valerii.

== Publikacje ==
Pierwszy raz ''Królowa Czarnego Wybrzeża'' ukazała się drukiem w magazynie ''[[Weird Tales]]'' w maju 1934. W wersji książkowej opowiadanie to pojawiło się po raz pierwszy w zbiorku ''The Coming of Conan'' z 1954<ref>[http://www.howardworks.com/storyq.htm#quee Howard Works]</ref>.

== Adaptacje ==
Pierwszy [[komiks]] na podstawie ''Królowej Czarnego Wybrzeża'' został wydany w 1979. Jego scenariusz stworzył Roy Thomas, a rysunki – John Buscema<ref>[http://www.comicvine.com/conan-the-barbarian-death-on-the-black-coast/37-19637/ Comic Vine]</ref>. Komiks na podstawie ''Królowej Czarnego Wybrzeża'' został wydany w 2012 w ramach serii ''Conan the Barbarian''. Autorem scenariusza jest Brian Wood, zaś rysunków – Becky Cloonan<ref>[http://www.comicvine.com/conan-the-barbarian-queen-of-the-black-coast-part-1/37-314965/ Comic Vine]</ref>.
W ramach cyklu ''Conan the Barbarian'' ukazały się ponadto dwie historie z udziałem Bělit, opisujące jej podróże z Conanem u boku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Robert E. Howard, [[L. Sprague de Camp]], Lin Carter ''Conan z Cymerii'', wyd. ART,  Kielce, 1991

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.conan.fero.pl/index.php/component/content/article/11-conan/chronologia-zycia-conana/7-ywot-conana-wedug-william-g-gray | tytuł = Żywot Conana (według William Galena Graya) | opublikowany = conan.fero.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160105193345/http://www.conan.fero.pl/index.php/component/content/article/11-conan/chronologia-zycia-conana/7-ywot-conana-wedug-william-g-gray | zarchiwizowano = 2016-01-05}}

[[Kategoria:Amerykańskie opowiadania fantastyczne]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1934]]
[[Kategoria:Conan]]
[[Kategoria:Twórczość Roberta E. Howarda]]

title: Królowa Czarnego WybrzeżaQueen of the Black Coast

Autor: Robert E. Howard

Typ utworu: opowiadanie fantasy

Miejsce wydania: USA

Język: angielski

poprzednia · Conan buntownik: następna · Conan i wrota demona


text:
# Rejon Soroca
Rejon Soroca – rejon administracyjny w północno-wschodniej Mołdawii.

## Demografia
Liczba ludności w poszczególnych latach:
| 1959  | 1970   | 1979   | 1989   | 2004  | 2014   |
| ----- | ------ | ------ | ------ | ----- | ------ |
| 89174 | 100938 | 106062 | 107834 | 94986 | 100100 |

title: Rejon Soroca

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Soroca
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Rejon
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Soroca rajon coa.gif
 |flaga                           = Flag of District Soroca.svg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = MDA
 |siedziba                        = [[Soroca]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 865 km²
 |rok                             =
 |liczba ludności                 = 95 015
 |gęstość zaludnienia             = 109,84 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Soroca county.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Soroca District
 |www                             =
}}
'''Rejon Soroca''' – rejon administracyjny w północno-wschodniej [[Mołdawia|Mołdawii]].

== Demografia ==
Liczba ludności w poszczególnych latach{{r|xml}}:
{| class="wikitable" style="width:40%"
! 1959
! 1970
! 1979
! 1989
! 2004
! 2014{{r|cen}}
|-style="text-align:center"
| 89174
| 100938
| 106062
| 107834
| 94986
| 100100
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=xml>{{cytuj stronę | url = http://www.statistica.md/pageview.php?l=en&idc=295&id=2234 | tytuł = 1. Population at the 1959, 1970, 1979, 1989 and 2004 censuses, by sex and area, in territorial aspect | opublikowany = National Bureau of Statistics of the Republic of Moldova | data dostępu = 2015-01-21}}</ref>
<ref name=cen>{{cytuj stronę | url = http://www.statistica.md/newsview.php?l=ro&idc=168&id=4347&parent=0 | tytuł = Numărul populaţiei stabile al Republicii Moldova la 1 ianuarie 2014, în profil teritorial | opublikowany = National Bureau of Statistics of the Republic of Moldova | data dostępu = 2015-01-21}}</ref>
}}

{{Rejon Soroca}}
{{Mołdawia}}

[[Kategoria:Rejony w Mołdawii|Soroca]]

title: Soroca

Herb: Flaga

Państwo: Mołdawia

Siedziba: Soroca

Powierzchnia: 865 km²


text:
# Majkovec
Majkovec – wieś w Chorwacji, w żupanii zagrzebskiej, w mieście Sveti Ivan Zelina. W 2011 roku liczyła 194 mieszkańców.

title: Majkovec

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Majkovec
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania zagrzebska|zagrzebska]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Sveti Ivan Zelina|Sveti Ivan Zelina]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 194{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
 |kod mapy                     = żupania zagrzebska
}}
'''Majkovec''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania zagrzebska|żupanii zagrzebskiej]], w [[miasto Sveti Ivan Zelina|mieście Sveti Ivan Zelina]]. W 2011 roku liczyła 194 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=100}}</ref>
}}

{{miasto Sveti Ivan Zelina}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii zagrzebskiej]]

title: Majkovec

Państwo: Chorwacja

Żupania: zagrzebska

Miasto: Sveti Ivan Zelina


text:
# Vita (Hiszpania)
Vita – gmina w Hiszpanii, w prowincji Ávila, w Kastylii i León, o powierzchni 16,59 km². W 2011 roku gmina liczyła 92 mieszkańców.

title: Vita (Hiszpania)

wikitext:
{{Inne znaczenia|Hiszpanii|[[Vita (Włochy)]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Vita
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Vita
 |państwo                      = ESP
 |1. jednostka administracyjna = [[Kastylia i León]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Ávila (prowincja)|Ávila]]
 |powierzchnia                 = 16,59{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 92{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 5,55
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kastylia i León
 |współrzędne                  = 40°48′46″N 5°0′14″W
 |commons                      = Category:Vita, Ávila
 |www                          = http://www.vita.es/
}}
'''Vita''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Ávila (prowincja)|Ávila]], w [[Kastylia i León|Kastylii i León]], o powierzchni 16,59 km²{{r|ssweb}}. W 2011 roku gmina liczyła 92 mieszkańców{{r|ssweb}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/2075 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Prowincja Ávila}}

{{DEFAULTSORT:Vita}}
[[Kategoria:Gminy w prowincji Ávila]]

title: Vita

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Kastylia i León

Prowincja: Ávila

Zarządzający: Emilio Hernando Jimenez↗


text:
# Utzenaich
Utzenaich (baw. Ùtznoa) – gmina w Austrii, w kraju związkowym Górna Austria, w powiecie Ried im Innkreis. Liczy 1544 mieszkańców (1 stycznia 2015).

title: Utzenaich

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Utzenaich
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = Utzenaich
 |jednostka                       =
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Wappen at utzenaich.jpg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Górna Austria
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Powiat Ried im Innkreis|Ried im Innkreis]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 20,34 km²
 |wysokość                        = 398 m n.p.m.
 |rok                             = 1 grudnia 2015
 |liczba ludności                 = 1544
 |gęstość zaludnienia             = 76 os./km²
 |numer kierunkowy                = 07751
 |kod pocztowy                    = 4972
 |tablice rejestracyjne           = RI
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = AT-4
 |współrzędne                     = 48°16′N 13°27′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.utzenaich.at/
}}
'''Utzenaich''' ([[dialekt bawarski|baw.]] ''Ùtznoa'') – [[gmina]] w [[Austria|Austrii]], w kraju związkowym [[Górna Austria]], w powiecie [[Powiat Ried im Innkreis|Ried im Innkreis]]. Liczy 1544 mieszkańców (1 stycznia 2015)<ref>[http://www.statistik.at/web_de/statistiken/index.html Austriacki Urząd Statystyczny]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Powiat Ried}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w powiecie Ried im Innkreis]]

title: Utzenaich

Państwo: Austria

Kraj związkowy: Górna Austria

Powiat: Ried im Innkreis

• gęstość: 76 os./km²

Tablice rejestracyjne: RI


text:
# Zagreb Film
Zagreb Film – przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją filmów założone w 1953 roku przez chorwackie Stowarzyszenie Filmowców, najlepiej znane z filmów animowanych. Największym sukcesem był Oscar za najlepszy krótkometrażowy film animowany z 1962 roku za film Ersatz Dušana Vukoticia.

## Historia
W 1949 roku grupa karykaturzystów związanych z magazynem satyrycznym Kerempuh pod dyrekcją Fadila Hadžicia (Vladimir Delač, Borivoj Dovniković, Ivan Pušak, Ico Voljevica i inni) rozpoczęła pracę nad pierwszym filmem animowanym. Efektem był 17-minutowy film Veliki Miting, opowiadający o trudnym życiu żab nękanych przez muszki, co miało być metaforą problemów Jugosławii w okresie odejścia od stalinizmu. Film odniósł sukces, dlatego Hadžić z poparciem władz zebrał grupę około 100 artystów i założył pierwsze jugosłowiańskie studio filmów animowanych – Duga Film. Już po roku rząd jugosłowiański wstrzymał finansowanie studia, uznając, że film animowany to nadmierny luksus w okresie kryzysu gospodarczego. W 1953 roku chorwackie Stowarzyszenie Filmowców założyło Zagreb Film – studio mające zajmować się produkcją filmową: od dystrybucji filmów po produkcję filmów fabularnych i krótkometrażowych.

### Studio animacji
W 1954 roku Dušan Vukotić i Nikola Kostelac zebrali kilku kolegów i współpracowników z Duga Film, by wyprodukować 30-sekundową kreskówkę promocyjną. W tym samym czasie druga grupa, związana z braćmi Neugebauer, założyła studio „Interpublic”, zamierzając zajmować się tylko tworzeniem reklam i animowanych filmów dokumentalnych. Jako pierwsi w kraju podjęli współpracę z zagranicą. Grupa Vukoticia, złożona z rysowników takich jak: Aleksandar Marks, Boris Kolar i Vjekoslav Kostanjšek, szukała nowych sposobów animacji, co stało się podstawą do powstania Zagrzebskiej Szkoły Animacji.
W 1956 roku kierownictwo Zagreb Film z grupą Vukotić-Kostelac założyło studio filmów animowanych, do której wkrótce dołączyli współpracownicy braci Neugebauer z „Interpublic”. Od tego czasu następuje wzrost produkcji studia mieszczącego się pod adresem Vlaška 70. W nowym studiu udało się zebrać nie tylko cały personel z poprzedniego okresu, ale także nowych współpracowników.

## Współczesność
W latach 1990–1994 Zagreb Film był przedsiębiorstwem państwowym, zajmującym się produkcją i dystrybucją filmów. W kolejnych latach, do 1999 roku działał jako spółka akcyjna, a potem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Od stycznia do sierpnia 2007 roku Zagreb Film należał do spółki Zagreb Holding, a następnie stał się Instytucją Kultury prowadzoną przez miasto Zagrzeb. W 2010 roku, w budynku należącym do Zagreb Film, został otwarty Dom Filmów Chorwackich jako wspólny projekt kulturalny Zagreb Film i miasta Zagrzeb przy ulicy Nova Ves 18. W 2014 roku powstało nowe studio animacji, które może jednocześnie realizować produkcję kilku filmów animowanych. Obecnie Zagreb Film działa w trzech lokalizacjach: Vlaška 70, gdzie znajdują się archiwum i zarząd, ulica Nova Ves 18 (Dom filmu chorwackiego) i Savska Cesta 7–11, gdzie znajduje się studio animacji poklatkowej.

## Sukcesy
Pod koniec lat 50. i 60. XX w. Zagrzebska Szkoła Animacji odnosiła sukcesy. W 1962 roku Dušan Vukotić otrzymał nagrodę amerykańskiej akademii filmowej za najlepszy krótkometrażowy film animowany za Ersatz. Po raz pierwszy został nagrodzony film animowany pochodzący spoza Ameryki. Następnie do Oscara został nominowany Nedeljko Dragić z Tupi Tup! oraz Zlatko Grgić (wspólnie z Bobem Godfreyem) za film Puppet Dream. Oprócz nagród i wyróżnień w kraju, filmy animowane studia zdobyły liczne nagrody i wyróżnienia na międzynarodowych festiwalach w: Acapulco, Annecy, Atlancie, Baltimore, Barcelonie, Wiedniu, Bergamo, Berlinie, Bilbao, Birmingham, Bogocie, Cannes, Chicago, Meksyku, Cork, Edynburgu, Karlovych Varach, Krakowie, Lipsku, Londynie, Los Angeles, Melbourne, Mediolanie, Montevideo, Moskwie, Nowym Jorku, Ottawie, Pradze, Puli, San Francisco, Sydney, Tampere, Teheranie, Trieście, Vancouver, Warnie, Wenecji, Zagrzebiu i innych.
Każdy pracujący w Zagreb Film twórca miał własny styl i miał swoje poglądy na temat sztuki animacji, ponieważ termin Zagrzebska Szkoła Animacji, to nie szkoła w sensie dosłownym, czyli miejsce, gdzie uczono zawodu i sztuki animacji, ani nie byli to twórcy, którzy tworzyli dzieła mające jakiś wspólny mianownik. Raczej chodziło o pewne charakterystyczne cechy tej produkcji, dzięki czemu realizacje artystów skupionych wokół Zagrzeb film są inne od pozostałych.
Powstały tu też seriale animowane: Hound for Hire, Inspektor Maska, Profesor Baltazar, Maxi cat czy Latające misie (Mali leteći medvjedići). Dwa ostatnie, a szczególnie Profesor Baltazar, odniosły sukces i były wyświetlane w telewizjach na całym świecie. Znany włoski krytyk, publicysta i animator Giannalberto Bendazzi, tworząc w 2000 roku listę 88 największych filmów animowanych w historii animacji, umieścił na niej osiem filmów Zagrzebia. Od 1972 roku w Zagrzebiu jest organizowany Animafest Zagreb – międzynarodowy festiwal filmu animowanego, do 1990 roku prowadzony przez Zagreb Film.
Poza animacjami studio produkuje też filmy fabularne i dokumentalne.

title: Zagreb Film

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Zagreb Film
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           = Zagreb film ploča.jpg
 |opis grafiki      = Logo Zagreb Film
 |państwo           = Chorwacja
 |siedziba          = [[Zagrzeb]]
 |adres             =
 |data założenia    = 1953
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           =
 |www               =
}}
'''Zagreb Film''' – przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją filmów założone w 1953 roku przez chorwackie Stowarzyszenie Filmowców, najlepiej znane z [[Film animowany|filmów animowanych]]. Największym sukcesem był [[Oscar za najlepszy krótkometrażowy film animowany]] z 1962 roku za film ''[[Ersatz (film animowany)|Ersatz]]'' Dušana Vukoticia.

== Historia ==
W 1949 roku grupa karykaturzystów związanych z magazynem satyrycznym [[Kerempuh]] pod dyrekcją Fadila Hadžicia (Vladimir Delač, Borivoj Dovniković, Ivan Pušak, Ico Voljevica i inni) rozpoczęła pracę nad pierwszym filmem animowanym. Efektem był 17-minutowy film ''Veliki Miting'', opowiadający o trudnym życiu żab nękanych przez muszki, co miało być metaforą problemów Jugosławii w okresie odejścia od stalinizmu<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Początki Zagrzebskiej Szkoły Animacji – Polska animacja, film animowany, historia filmu animowanego |data dostępu = 2018-04-16 |opublikowany = klatkapoklatce.pl |url = http://klatkapoklatce.pl/poczatki-zagrzebskiej-szkoly-animacji,295.html |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20170422042755/http://klatkapoklatce.pl/poczatki-zagrzebskiej-szkoly-animacji,295.html |zarchiwizowano = 2017-04-22 }}</ref>. Film odniósł sukces, dlatego Hadžić z poparciem władz zebrał grupę około 100 artystów i założył pierwsze jugosłowiańskie studio filmów animowanych – [[Duga Film]]<ref name=":0" />. Już po roku rząd jugosłowiański wstrzymał finansowanie studia, uznając, że film animowany to nadmierny luksus w okresie kryzysu gospodarczego<ref name=":0" />. W 1953 roku chorwackie Stowarzyszenie Filmowców założyło Zagreb Film – studio mające zajmować się produkcją filmową: od dystrybucji filmów po produkcję filmów fabularnych i krótkometrażowych<ref>{{Cytuj |tytuł = Zagreb film – kuća hrvatske animacije |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/65-godina-zagreb-filma/ |język = hr}}</ref>.

=== Studio animacji ===
W 1954 roku [[Dušan Vukotić]] i [[Nikola Kostelac]] zebrali kilku kolegów i współpracowników z Duga Film, by wyprodukować 30-sekundową kreskówkę promocyjną. W tym samym czasie druga grupa, związana z braćmi Neugebauer, założyła studio „Interpublic”, zamierzając zajmować się tylko tworzeniem reklam i animowanych filmów dokumentalnych<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Borivoj Dovniković Bordo |tytuł = Zagreb film – kuća hrvatske animacije |data = |data dostępu = 2018-04-16 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/o-nama/povijest/ |język = hr}}</ref>. Jako pierwsi w kraju podjęli współpracę z zagranicą<ref name=":1" />. Grupa Vukoticia, złożona z rysowników takich jak: Aleksandar Marks, Boris Kolar i Vjekoslav Kostanjšek, szukała nowych sposobów animacji, co stało się podstawą do powstania [[Zagrzebska Szkoła Animacji|Zagrzebskiej Szkoły Animacji]]<ref name=":1" />.

W 1956 roku kierownictwo Zagreb Film z grupą Vukotić-Kostelac założyło studio filmów animowanych, do której wkrótce dołączyli współpracownicy braci Neugebauer z „Interpublic”<ref>{{Cytuj |tytuł = e-novine.com – Zagrebačka škola crtanog filma |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = www.e-novine.com |url = http://www.e-novine.com/kultura/kultura-vesti/22448-Zagrebaka-kola-crtanog-filma.html |język = sr}}</ref>. Od tego czasu następuje wzrost produkcji studia mieszczącego się pod adresem Vlaška 70<ref name=":1" />. W nowym studiu udało się zebrać nie tylko cały personel z poprzedniego okresu, ale także nowych współpracowników<ref name=":1" />.

== Współczesność ==
W latach 1990–1994 Zagreb Film był przedsiębiorstwem państwowym, zajmującym się produkcją i dystrybucją filmów<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Zagreb film – kuća hrvatske animacije |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/o-nama/povijest/ |język = hr}}</ref>. W kolejnych latach, do 1999 roku działał jako spółka akcyjna, a potem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością<ref name=":2" />. Od stycznia do sierpnia 2007 roku Zagreb Film należał do spółki Zagreb Holding, a następnie stał się Instytucją Kultury prowadzoną przez miasto [[Zagrzeb]]<ref name=":2" />. W 2010 roku, w budynku należącym do Zagreb Film, został otwarty Dom Filmów Chorwackich jako wspólny projekt kulturalny Zagreb Film i miasta Zagrzeb przy ulicy Nova Ves 18<ref name=":2" />. W 2014 roku powstało nowe studio animacji, które może jednocześnie realizować produkcję kilku filmów animowanych<ref name=":2" />. Obecnie Zagreb Film działa w trzech lokalizacjach: Vlaška 70, gdzie znajdują się archiwum i zarząd, ulica Nova Ves 18 (Dom filmu chorwackiego) i Savska Cesta 7–11, gdzie znajduje się studio animacji poklatkowej<ref name=":2" />.

== Sukcesy ==
Pod koniec lat 50. i 60. XX w. Zagrzebska Szkoła Animacji odnosiła sukcesy<ref>{{Cytuj |tytuł = Zagreb film – kuća hrvatske animacije |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/o-nama/zagrebacka-skola-animiranog-filma/ |język = hr}}</ref>. W 1962 roku [[Dušan Vukotić]] otrzymał nagrodę amerykańskiej akademii filmowej za najlepszy krótkometrażowy film animowany za ''[[Ersatz (film animowany)|Ersatz]]''<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = The best Croatian animators |czasopismo = Time Out Croatia |data dostępu = 2018-04-19 |url = https://www.timeout.com/croatia/film/the-best-croatian-animators |język = en}}</ref>. Po raz pierwszy został nagrodzony film animowany pochodzący spoza Ameryki<ref name=":3" />. Następnie do Oscara został nominowany [[Nedeljko Dragić]] z ''[[Tupi Tup!]]'' oraz [[Zlatko Grgić]] (wspólnie z Bobem Godfreyem) za film ''Puppet Dream''. Oprócz nagród i wyróżnień w kraju, filmy animowane studia zdobyły liczne nagrody i wyróżnienia na międzynarodowych festiwalach w: [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Acapulco|Acapulco]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych w Annecy|Annecy]], [[Atlanta Film Festival|Atlancie]], [[Baltimore International Black Film Festival (BIBFF)|Baltimore]], [[Ekotopfilm|Barcelonie]], [[Viennale|Wiedniu]], [[Bergamo]], [[ZEBRA Poetry Film Festiwal|Berlinie]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych i Krótkometrażowych w Bilbao|Bilbao]], [[Birmingham Film Festival|Birmingham]], [[Bogota International Film Festival|Bogocie]], [[Festiwal Filmowy w Cannes|Cannes]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Chicago|Chicago]], [[Meksyk]]u, [[Cork Film Festival|Cork]], [[Edinburgh International Film Festival|Edynburgu]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach|Karlovych Varach]], [[Krakowski Festiwal Filmowy|Krakowie]], [[Lipsk]]u, [[Festiwal Filmowy w Londynie|Londynie]], [[World Animation Celebration|Los Angeles]], [[Melbourne International Film Festival|Melbourne]], [[Mediolan]]ie, [[Montevideo]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Moskwie|Moskwie]], [[New York City International Film Festival (NYCIFF)|Nowym Jorku]], [[Ottawa International Animation Festival|Ottawie]], [[Praga|Pradze]], [[Festiwal Filmów Jugosłowiańskich|Puli]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Francisco|San Francisco]], [[Festiwal Filmowy w Sydney|Sydney]], [[Festiwal Filmowy w Tampere|Tampere]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy Roshd w Techeranie|Teheranie]], [[Trieste Science+Fiction Festival|Trieście]], [[Vancouver International Film Festival|Vancouver]], [[World Festival Of Animated Film (WFAF)|Warnie]], [[Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji|Wenecji]], [[Animafest Zagreb|Zagrzebiu]] i innych<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = NAGRADE |data =  |data dostępu = 2018-04-25 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/o-nama/nagrade/ |język = hr}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Zagreb film – kuća hrvatske animacije |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = Zagreb Film |url = http://zagrebfilm.hr/o-nama/nagrade/ |język = hr}}</ref><ref name=":4">{{Cytuj |autor = Borivoj Dovniković-Bordo |tytuł = ZAGREB ANIMATION |czasopismo = PAF Olomouc |data =  |data dostępu = 2018-04-27 |url = https://www.pifpaf.cz/en/zagreb-animation |język = en-GB}}</ref>.

Każdy pracujący w Zagreb Film twórca miał własny styl i miał swoje poglądy na temat sztuki animacji, ponieważ termin Zagrzebska Szkoła Animacji, to nie szkoła w sensie dosłownym, czyli miejsce, gdzie uczono zawodu i sztuki animacji, ani nie byli to twórcy, którzy tworzyli dzieła mające jakiś wspólny mianownik<ref name=":1" />. Raczej chodziło o pewne charakterystyczne cechy tej produkcji, dzięki czemu realizacje artystów skupionych wokół Zagrzeb film są inne od pozostałych<ref name=":1" />.

Powstały tu też seriale animowane: ''Hound for Hire'', ''[[Inspektor Maska]]'', ''[[Profesor Baltazar]]'', ''[[Maxi cat]]'' czy ''[[Latające misie]]'' (''Mali leteći medvjedići'')<ref>{{Cytuj |tytuł = Film selection: Zagreb Film |data dostępu = 2023-03-22 |opublikowany = Martovski festival |url = http://2021.martovski.rs/sr/revijalni-program/izbor-filmova-zagreb-film/ |język = en-US}}</ref>. Dwa ostatnie, a szczególnie ''[[Profesor Baltazar]]'', odniosły sukces i były wyświetlane w telewizjach na całym świecie. Znany włoski krytyk, publicysta i animator [[Giannalberto Bendazzi]], tworząc w 2000 roku listę 88 największych filmów animowanych w historii animacji, umieścił na niej osiem filmów Zagrzebia<ref name=":1" />. Od 1972 roku w Zagrzebiu jest organizowany [[Animafest Zagreb]] – międzynarodowy festiwal filmu animowanego<ref>{{Cytuj |tytuł = Festiwal Animator |data dostępu = 2018-04-19 |opublikowany = www.animator-festival.com |url = http://www.animator-festival.com/posts/animacja-z-chorwacji}}</ref>, do 1990 roku prowadzony przez Zagreb Film<ref name=":4" />.

Poza animacjami studio produkuje też filmy fabularne<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Featured Films - Zagreb film |data =  |data dostępu = 2018-04-27 |opublikowany = zagrebfilm.hr |url = http://zagrebfilm.hr/en/catalogue/feature-films/ |język = en-US}}</ref> i dokumentalne<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Documentary Films - Zagreb film |data =  |data dostępu = 2018-04-27 |opublikowany = zagrebfilm.hr |url = http://zagrebfilm.hr/en/catalogue/documentary-films/ |język = en-US}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wytwórnie filmów animowanych]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Chorwacji]]
[[Kategoria:Zagrzeb]]

title: Zagreb Film

Siedziba: Zagrzeb

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Pierre Brully
Pierre Brully (lub Brusly, Petrus Brulius, ur. ok. 1518 w Mersilhaut, zm. 19 lutego 1545 w Tournai) – francuski dominikanin, później duchowny reformowany, stracony za głoszenie swoich poglądów.
Pierre Brully urodził się w Mersilhaut nieopodal Metzu. Wykształcony do służby dla Kościoła, został lektorem w klasztorze dominikańskim w Metzu, skąd został usunięty w 1540 lub 1541 roku za sympatyzowanie z ideami reformacji. W lipcu 1541 poznał w Strasburgu Jana Kalwina i zamieszkał w jego domu, a gdy Kalwin został ponownie wezwany do Genewy, przejął po nim opiekę duszpasterską nad mieszkańcami Strasburga. We wrześniu 1544 roku udał się na misję do Flandrii, gdzie nauczał na prośbę mieszkańców Tournai zainteresowanych ideami reformacji, jednak musiał czynić to w ukryciu, gdyż szerzenie doktryn protestanckich było zakazane. W listopadzie 1544 roku został aresztowany, a następnie skazany i stracony, pomimo prób uratowania go podjętych przez Strasburg i protestanckich książąt niemieckich.
Wspominany jako męczennik przez Kościół Ewangelicki w Niemczech.

title: Pierre Brully

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Pierre Brully
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       = Mersilhaut
 |data śmierci            = [[19 lutego]] [[1545]]
 |miejsce śmierci         = [[Tournai]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
[[kalwinizm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
[[Kościoły ewangelickie|ewangelicki]]
 |inkardynacja            = [[dominikanie]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Pierre Brully''' (lub Brusly, Petrus Brulius, ur. ok. 1518 w Mersilhaut, zm. 19 lutego 1545 w [[Tournai]]) – francuski [[dominikanie|dominikanin]], później duchowny [[kalwinizm|reformowany]], stracony za głoszenie swoich poglądów.

Pierre Brully urodził się w Mersilhaut nieopodal [[Metz]]u. Wykształcony do służby dla Kościoła, został lektorem w klasztorze dominikańskim w Metzu, skąd został usunięty w 1540 lub 1541 roku za sympatyzowanie z ideami [[reformacja|reformacji]]. W lipcu 1541 poznał w [[Strasburg]]u [[Jan Kalwin|Jana Kalwina]] i zamieszkał w jego domu, a gdy Kalwin został ponownie wezwany do [[Genewa|Genewy]], przejął po nim opiekę duszpasterską nad mieszkańcami Strasburga. We wrześniu 1544 roku udał się na misję do [[Flandria (region)|Flandrii]], gdzie nauczał na prośbę mieszkańców Tournai zainteresowanych ideami reformacji, jednak musiał czynić to w ukryciu, gdyż szerzenie doktryn protestanckich było zakazane. W listopadzie 1544 roku został aresztowany, a następnie skazany i stracony, pomimo prób uratowania go podjętych przez Strasburg i protestanckich książąt niemieckich.

Wspominany jako męczennik przez [[Kościół Ewangelicki w Niemczech]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|tytuł=New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge|wydawca=Baker Book House|miejsce=Grand Rapids|data=1952|strony=284|rozdział=Brully (Brusly), Pierre  |adres rozdziału=http://www.ccel.org/ccel/schaff/encyc02.html?term=Brully%20(Brusly),%20Pierre}}
* {{cytuj stronę|url=http://www.heiligenlexikon.de/BiographienP/Peter_Brullius.html|tytuł=Peter Brullius (Pierre Brully)|praca=Ökumenisches Heiligenlexikon|opublikowany=heiligenlexikon.de|język=de|data dostępu=2012-02-19}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Brully, Pierre}}
[[Kategoria:Byli duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Duchowni kalwińscy]]
[[Kategoria:Działacze reformacyjni]]
[[Kategoria:Francuscy dominikanie]]
[[Kategoria:Męczennicy protestanccy]]
[[Kategoria:Konwertyci na protestantyzm]]
[[Kategoria:Straceni za herezję]]
[[Kategoria:Urodzeni w XVI wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1546]]
[[Kategoria:Straceni za odmienne poglądy religijne]]

title: Pierre Brully

Data i miejsce urodzenia: 1518 · Mersilhaut

Data i miejsce śmierci: 19 lutego 1545 · Tournai

Wyznanie: katolicyzm · kalwinizm

Kościół: rzymskokatolicki · ewangelicki

Inkardynacja: dominikanie


text:
# Kropidlak różnobarwny
Kropidlak różnobarwny (Aspergillus versicolor (Vuillemin) Tiraboshi) – gatunek grzybów z rodziny kropidlakowatych Aspergillaceae. Gatunek kosmopolityczny, występujący na całym świecie, głównie w ciepłych rejonach.

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Aspergillus, Aspergillaceae, Eurotiales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Takson ten po raz pierwszy opisany został w 1903 r. jako Sterigmatocystis versicolor przez Paula Vuillemina, w 1908 r. został zakwalifikowany przez Carlo Tiraboschiego do rodzaju Aspergillus i według Index Fungorum nazwa podana przez tego autora jest prawidłowa. Później przez różnych autorów opisywany był pod różnymi nazwami i zaliczany do różnych rodzajów, wyróżniono też w jego obrębie różne odmiany. Według Index Fungorum obecnie wszystkie one są synonimami kropidlaka różnobarwnego.

- Sterigmatocystis versicolor Vuill. 1903
- Theclospora lateralis Harkn. 1885
- Aspergillus lateralis (Harkn.) Peek 1955
- Aspergillus lateralis (Harkn.) Peek & Solheim 1958
- Aspergillus versicolor var. versicolor (Vuill.) Tirab. 1908
- Aspergillus versicolor var. fulvus Nakaz. et al. 1932
- Aspergillus versicolor var. magnus Y. Sasaki 1950
- Aspergillus versicolor var. rutilobrunneus J.N. Rai, S.C. Agarwal & J.P. Tewari 1971

## Morfologia
Na podłożu Czapeka (CzA) stosunkowo wolno, na podłożu maltozowym stosunkowo szybciej, wzrastają kolonie o zwartej zamszowatej strukturze z podniesionym centrum i nieregularnym radialnym pobrużdżeniu koloru białego, przechodzące stopniowo przez różne tonacje żółtą, pomarańczowo-żółtą, żółto-zieloną do groszkowo-zielonej, czasem są całkiem pozbawione zieleni – koloru bladoróżowego lub różowego ; spód kolonii jest bezbarwny lub podobnie jak grzybnie w różny sposób od żółtawych, pomarańczowych do różowych i purpurowych w zależności od szczepu. Główki konidioforów mają promienisty układ zarodników. Metule mają 5–8 × 2,0–2,5 μm długości, fialidy 5,0–7,5 × 2,0–2,5 μm. Zarodniki są okrągłe, szorstkie oraz kolczyste z wyraźnie punktowanymi ścianami o średnicy 2,0 × 2,5 μm.

## Występowanie
Występuje na całym świecie, w glebach uprawnych i nawożonych, na głębokości do 50 cm, często spotykany w środowiskach ekstremalnych jak np. słone bagna, Alaska, kopalnie uranu.
Został stwierdzony na gnijących roślinach, ściółce sosny, zgniłej słomie, bawełnie, ryzosferze grochu, zbóż, herbaty i dębu, uszkodzonym ziarnie zbóż, nasionach traw, świeżych i przechowywanych orzechach.}

## Znaczenie
- Wytwarza mikotoksyny – wersikoloryny A, B, C (cytotoksyczne, mutagennne oraz teratogenne) wersikonol (mało toksyczny) oraz sterygmatocystynę (onkogenny)[2].
- Jest rzadką przyczyną grzybicy skóry, paznokci, uszu, zapalenia kości i szpiku i zapalenia płuc u ludzi[4][6].
- Jest częstą przyczyną grzybic u zwierząt domowych. U koni opisano przypadek ziarniniaka podobnego do mycetoma[6].
- Stanowi pokarm dla owadów Enicmus minutus i Microgramme arga[6].
- Powoduje miękką zgniliznę brzoskwiń[2].

title: Kropidlak różnobarwny

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Kropidlak różnobarwny
 |grafika              = Aspergillus versicolor.jpeg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[workowce]]
 |klasa                = ''[[Eurotiomycetes]]''
 |rząd                 = [[kropidlakowce]]
 |rodzina              = [[kropidlakowate]]
 |rodzaj               = [[Aspergillus|kropidlak]]
 |gatunek              = kropidlak różnobarwny
 |nazwa łacińska       = Aspergillus versicolor
 |autor                = (Vuillemin) Tiraboshi
 |cytat                = ''[[Annals of Botany|Ann. Bot.]]'', Roma 7: 9 (1908)
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Aspergillus versicolor
}}
'''Kropidlak różnobarwny''' (''Aspergillus versicolor'' (Vuillemin) Tiraboshi) – gatunek [[grzyby|grzybów]] z rodziny [[kropidlakowate|kropidlakowatych]] ''Aspergillaceae''<ref name="if" />. [[Gatunek kosmopolityczny]], występujący na całym świecie, głównie w ciepłych rejonach<ref name="pion" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Aspergillus, Aspergillaceae, Eurotiales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi''<ref name="if" />.

Takson ten po raz pierwszy opisany został w 1903 r. jako ''Sterigmatocystis versicolor'' przez [[Jean Paul Vuillemin|Paula Vuillemina]], w 1908 r. został zakwalifikowany przez Carlo Tiraboschiego do rodzaju ''Aspergillus'' i według [[Index Fungorum]] nazwa podana przez tego autora jest prawidłowa. Później przez różnych autorów opisywany był pod różnymi nazwami i zaliczany do różnych [[Rodzaj (biologia)|rodzajów]], wyróżniono też w jego obrębie różne [[Odmiana (biologia)|odmiany]]. Według Index Fungorum obecnie wszystkie one są [[synonim (taksonomia)|synonimami]] kropidlaka różnobarwnego<ref name="if" /><ref name="myco" />.
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=28em <!-- od 9 do 39 --> |liczba=2 |
* ''Sterigmatocystis versicolor'' Vuill. 1903
* ''Theclospora lateralis'' Harkn. 1885
* ''Aspergillus lateralis'' (Harkn.) Peek 1955
* ''Aspergillus lateralis'' (Harkn.) Peek & Solheim 1958
* ''Aspergillus versicolor'' var. versicolor (Vuill.) Tirab. 1908
* ''Aspergillus versicolor'' var. fulvus Nakaz. et al. 1932
* ''Aspergillus versicolor'' var. magnus Y. Sasaki 1950
* ''Aspergillus versicolor'' var. rutilobrunneus J.N. Rai, S.C. Agarwal & J.P. Tewari 1971
}}

== Morfologia ==
Na [[Podłoże hodowlane|podłożu]] Czapeka (CzA) stosunkowo wolno, na podłożu maltozowym stosunkowo szybciej, wzrastają [[kolonia (grzyby)|kolonie]] o zwartej zamszowatej strukturze z podniesionym centrum i nieregularnym radialnym pobrużdżeniu koloru białego, przechodzące stopniowo przez różne tonacje żółtą, pomarańczowo-żółtą, żółto-zieloną do groszkowo-zielonej, czasem są całkiem pozbawione zieleni – koloru bladoróżowego lub różowego ; spód kolonii jest bezbarwny lub podobnie jak grzybnie w różny sposób od żółtawych, pomarańczowych do różowych i purpurowych w zależności od szczepu. Główki [[konidiofor]]ów mają promienisty układ [[zarodnik]]ów. [[Metula|Metule]] mają 5–8 × 2,0–2,5 μm długości, [[fialida|fialidy]] 5,0–7,5 × 2,0–2,5 μm. Zarodniki są okrągłe, szorstkie oraz kolczyste z wyraźnie punktowanymi ścianami o średnicy 2,0 × 2,5 μm<ref name="bar" /><ref name="aweb" />.

== Występowanie ==
Występuje na całym świecie, w [[gleba]]ch uprawnych i [[Nawożenie|nawożonych]], na głębokości do 50 cm<ref name="pion" />, często spotykany w środowiskach ekstremalnych jak np. słone bagna, [[Alaska]], kopalnie [[uran]]u<ref name="atlas" />.
Został stwierdzony na gnijących roślinach, [[Ściółka (leśnictwo)|ściółce]] sosny, zgniłej słomie, [[Bawełna (roślina)|bawełnie]], [[Ryzosfera|ryzosferze]] grochu, zbóż, herbaty i dębu, uszkodzonym ziarnie zbóż, nasionach traw, świeżych i przechowywanych orzechach<ref name="pion" />.}

== Znaczenie ==
* Wytwarza [[Mykotoksyny|mikotoksyny]] – wersikoloryny A, B, C ([[Cytotoksyczność|cytotoksyczne]], [[mutagen]]nne oraz [[Teratogenność|teratogenne]]) wersikonol (mało toksyczny) oraz sterygmatocystynę ([[Onkogenność|onkogenny]])<ref name="pion" />.
* Jest rzadką przyczyną [[grzybica|grzybicy]] skóry, [[Grzybica paznokci|paznokci]], uszu, [[zapalenie kości i szpiku|zapalenia kości i szpiku]] i [[Zapalenie płuc|zapalenia płuc]] u ludzi<ref name="bar" /><ref name="atlas" />.
* Jest częstą przyczyną grzybic u zwierząt domowych. U koni opisano przypadek ziarniniaka podobnego do [[Stopa madurska|mycetoma]]<ref name="atlas" />.
* Stanowi pokarm dla owadów ''[[Enicmus minutus]]'' i ''[[Microgramme arga]]''<ref name="atlas" />.
* Powoduje miękką zgniliznę [[brzoskwinia|brzoskwiń]]<ref name="pion" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="if">{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=172159 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2014-05-26 |język = en}}</ref>
<ref name="aweb">{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20140527213813/http://www.aspergillus.org.uk/indexhome.htm?secure/speciesdatabase/versicolor.php~main |tytuł = The Aspergillus Website |data dostępu = 2014-05-26 |język = en}}</ref>
<ref name="myco">{{Cytuj |url = http://www.mycobank.org/BioloMICS.aspx?Link=T&TableKey=14682616000000063&Rec=15156&Fields=All |tytuł = MycoBank |data dostępu = 2014-05-26 |język = en}}</ref>
<ref name="pion">{{Cytuj |autor = Marlena Piontek |tytuł = Grzyby pleśniowe |data = 1999 |wydawca = Wydawnictwo Politechniki Zielonogórskiej |s = 54 |miejsce = Zielona Góra |isbn = 83-907710-5-5}}</ref>
<ref name="bar">{{cytuj |redaktor = Eugeniusz Baran |tytuł = Zarys mikologii lekarskiej |miejsce = Wrocław |data = 1998 |s = 96 |rozdział = Charakterystyka częściej występujących grzybów chorobotwórczych i grzybów oportunistycznych z podgromad: Zygomycotina, Ascomycotina i Deuteromycotina |isbn = 83-85564-17-9}}</ref>
<ref name="atlas">{{Cytuj |autor = Paweł Krzyściak, Magdalena Skóra, Anna B. Macura |tytuł = Atlas grzybów chorobotwórczych człowieka |data = 2011 |wydawca = MedPharm Polska |s = 253–255 |miejsce = Wrocław |isbn = 978-83-60466-80-3}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Grzyby chorobotwórcze]]
[[Kategoria:Kropidlakowate]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]

title: Kropidlak różnobarwny

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: workowce

Klasa: Eurotiomycetes

Rząd: kropidlakowce

Rodzina: kropidlakowate

Rodzaj: kropidlak

Gatunek: kropidlak różnobarwny


text:
# Verunić
Verunić – wieś w Chorwacji, w żupanii zadarskiej, w gminie Sali. W 2011 liczyła 40 mieszkańców.

title: Verunić

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Verunić
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania zadarska|zadarska]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Sali|Sali]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 40{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania zadarska
 |www                          =
}}
'''Verunić''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania zadarska|żupanii zadarskiej]], w [[gmina Sali|gminie Sali]]. W 2011 liczyła 40 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=488}}</ref>
}}

{{gmina Sali}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii zadarskiej]]

title: Verunić

Żupania: zadarska

Gmina: Sali


text:
# Generator poziomu
Generator poziomu – rodzaj generatora drgań elektrycznych, przyrząd wykorzystywany głównie do pomiarów w telekomunikacji. Służy do generacji sinusoidalnego sygnału elektrycznego o kalibrowanym poziomie napięcia lub mocy. Skala przyrządu cechowana jest zwykle w decybelach.
Wykorzystywany głównie w zestawie pomiarowym z miernikiem poziomu: generator poziomu podłącza się na początku mierzonej linii telekomunikacyjnej, a na końcu toru miernik poziomu. Pomiar spadku napięcia lub mocy sygnału umożliwia ocenę jakości i sprawności danej linii.

## Typowe parametry generatora poziomu
- wyjścia: symetryczne (impedancja wyjściowa: 124 Ω, 150 Ω, 600 Ω i ~0 Ω) i asymetryczne (impedancja wyjściowa: 50 Ω, 75 Ω i ~0 Ω)
- zakres przestrajania częstotliwości: wyjście symetryczne: 50 Hz do 2 MHz; wyjście asymetryczne: 50 Hz do 30 MHz
- poziom generowanego napięcia: –70 dB do +10 dB lub dla poziomu mocy: –80 dBm do +20 dBm
- dokładność nastawy poziomu napięcia (lub mocy): 0,1 dB

title: Generator poziomu

wikitext:
'''Generator poziomu''' – rodzaj [[generator drgań|generatora drgań]] elektrycznych, [[przyrząd pomiarowy|przyrząd]] wykorzystywany głównie do [[pomiar]]ów w [[telekomunikacja|telekomunikacji]]. Służy do generacji [[funkcje trygonometryczne|sinusoidalnego]] [[sygnał]]u [[elektrotechnika|elektrycznego]] o kalibrowanym [[poziom]]ie [[napięcie elektryczne|napięcia]] lub [[moc]]y. Skala przyrządu [[cechowanie (kontrola)|cechowana]] jest zwykle w [[decybel]]ach.

Wykorzystywany głównie w zestawie pomiarowym z [[miernik poziomu|miernikiem poziomu]]: generator poziomu podłącza się na początku mierzonej linii telekomunikacyjnej, a na końcu toru miernik poziomu. Pomiar spadku napięcia lub mocy [[sygnał]]u umożliwia ocenę jakości i sprawności danej linii.

== Typowe parametry generatora poziomu ==
* wyjścia: symetryczne ([[impedancja]] wyjściowa: 124 [[om (jednostka)|Ω]], 150 Ω, 600 Ω i ~0 Ω) i asymetryczne (impedancja wyjściowa: 50 Ω, 75 Ω i ~0 Ω)
* zakres przestrajania [[częstotliwość|częstotliwości]]: wyjście symetryczne: 50 [[Herc|Hz]] do 2 MHz; wyjście asymetryczne: 50 Hz do 30 MHz
* poziom generowanego napięcia: –70 [[decybel|dB]] do +10 dB lub dla poziomu mocy: –80 [[dBm]] do +20 dBm
* dokładność nastawy poziomu napięcia (lub mocy): 0,1 dB

== Zobacz też ==
* [[generator drgań]]
* [[miernik poziomu]]

[[Kategoria:Przyrządy pomiarowe]]
[[Kategoria:Urządzenia telekomunikacyjne]]


text:
# Saint-Martin-de-Fugères
Saint-Martin-de-Fugères – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Górna Loara.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 266 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 13 osób/km² (wśród 1310 gmin Owernii Saint-Martin-de-Fugères plasuje się na 587. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 439.).

title: Saint-Martin-de-Fugères

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Martin-de-Fugères
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Martin-de-Fugères
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Owernia-Rodan-Alpy
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Górna Loara]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Puy-en-Velay|Puy-en-Velay]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 43210
 |powierzchnia                    = 20,46 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 266
 |gęstość zaludnienia             = 13 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 43150
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Górna Loara
 |współrzędne                     = 44°54′N 3°56′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Saint-Martin-de-Fugères''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Owernia-Rodan-Alpy]], w departamencie [[Górna Loara]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 266 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 13 osób/km² (wśród 1310 gmin [[Owernia|Owernii]] Saint-Martin-de-Fugères plasuje się na 587. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 439.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Le Puy-en-Velay}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Górna Loara]]

title: Saint-Martin-de-Fugères

Państwo: Francja

Region: Owernia-Rodan-Alpy

Departament: Górna Loara

Okręg: Puy-en-Velay

• gęstość: 13 os./km²


text:
# Izydor (metropolita kijowski)
Izydor (ur. ok. 1385 w Monemwasii lub w Salonikach, zm. 27 kwietnia 1463 w Rzymie) – metropolita kijowski i całej Rusi w latach 1436–1442 (de facto).

## Życiorys
Był z pochodzenia Grekiem. W rodzinnej Monemwasii wstąpił do klasztoru i przed 1434 był już przełożonym klasztoru św. Dymitra w Konstantynopolu. Zwolennik podporządkowania się Kościoła prawosławnego Rzymowi w zamian za pomoc militarną dla Konstantynopola przeciwko Ottomanom. Uczestniczył w soborze w Bazylei, w czasie którego aktywnie propagował ideę tak przeprowadzonej unii kościelnej. W 1436 lub 1437 został wyświęcony na metropolitę kijowskiego i całej Rusi.
Na soborze we Florencji w 1439 doszło do podpisania aktu unii. W tym samym roku papież Eugeniusz IV kreował go w 1439 roku kardynałem prezbiterem SS. Marcellino e Pietro. Dwa lata później Izydor został legatem papieskim na Polskę, Litwę i Ruś w celu wprowadzenia w życie postanowień unii florenckiej. Już w marcu 1440 Izydor wydał w Budzie list z informacją o decyzjach florenckiego soboru i przez kilka kolejnych miesięcy podróżował po Koronie Królestwa Polskiego i Wielkim Księstwie Litewskim, głosząc idee unii i starając się je propagować zarówno wśród duchowieństwa prawosławnego, jak i łacińskiego. Nie odniósł jednak spodziewanego sukcesu, zaś we Lwowie, gdy zaczął celebrować mszę świętą w obrządku łacińskim, doszło do protestów wiernych.
W 1441 Izydor udał się do Moskwy, gdzie spotkał się ze szczególnie wrogim przyjęciem. Po odczytaniu w obecności wielkiego księcia Wasyla II postanowień unii, został wtrącony do więzienia, uznany za heretyka (stąd przydomek Apostata) i skazany na spalenie na stosie; jesienią 1441 zdołał jednak uciec. W 1442 prawosławny synod w Moskwie ogłosił jego depozycję ze stanowiska metropolity (on sam używał tego tytułu aż do 1459). Również na należących do metropolii ziemiach litewskich nie zyskał poparcia duchowieństwa ani wiernych. Wrócił do Rzymu.
7 lutego 1451 awansował do rangi kardynała biskupa diecezji podmiejskiej Sabina. W latach 1452–53 służył jako legat papieski w Konstantynopolu, gdzie 12 grudnia 1452 w kościele Hagia Sophia ogłosił unię Kościoła prawosławnego z rzymskokatolickim. Po zdobyciu miasta przez Turków dostał się do niewoli, nie został jednak rozpoznany. Sprzedano go jako zwykłego niewolnika, udało mu się jednak uciec lub wykupić i przez Peloponez dostał się do Wenecji, a następnie powrócił do Rzymu. Resztę życia spędził działając w Kurii Rzymskiej i pełniąc szereg kościelnych funkcji, m.in. był administratorem apostolskim diecezji Cervia we Włoszech w latach 1451-55 oraz archidiecezji Nikozja na Cyprze od 1456 roku, a od roku 1459 tytularnym patriarchą Konstantynopola. Według części źródeł sprawował też funkcję dziekana Św. Kolegium Kardynałów, jednak w rzeczywistości stanowiska takiego formalnie nigdy nie zajmował. Zmarł w Rzymie.
Działalność metropolity Izydora stała się ostateczną przyczyną podziału metropolii kijowskiej na kijowską i moskiewską. W 1448, po jego usunięciu z urzędu, w Wielkim Księstwie Moskiewskim urząd metropolity objął dotychczasowy biskup riazański Jonasz. W Wielkim Księstwie Litewskim wybór ten nie został uznany.

title: Izydor (metropolita kijowski)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Izydor
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         =
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Patriarcha, kardynał biskup
 |grafika                 = Isidore of Kiev.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Państwo Kościelne]]
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Metropolita Kijowa i Rusi
 |1. funkcja - okres      = 1436–20 kwietnia 1459
 |2. funkcja              = Patriarcha Konstantynopola
 |2. funkcja - okres      = 20 kwietnia 1459–27 kwietnia 1463
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościoły greckokatolickie|Kościół greckokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          = 1436
 |data sakry              = 1436 lub 1437
 |data patriarchatu       = 20 kwietnia 1459
 |data kreacji            = 18 grudnia 1439
 |papież kreujący         = Eugeniusz IV
 |kościół tytularny       = [[Kościół świętych Marcelina i Piotra na Lateranie|SS. Marcellino e Pietro]] (8 stycznia 1440)<br />Biskup Sabiny (7 lutego 1451)
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Izydor''' (ur. ok. [[1385]] w [[Monemwasia|Monemwasii]]<ref name="miranda">[http://cardinals.fiu.edu/bios1439.htm#Kiev KIEV, Isidore of (1380/1390-1462)]</ref> lub w [[Saloniki|Salonikach]]<ref name="ortho">{{Cytuj stronę |url=http://ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_4762 |tytuł=Исидор Грек ("Болгар") |data dostępu=2012-12-22 |archiwum=https://archive.is/20121222215741/http://ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_4762 |zarchiwizowano=2012-12-22 }}</ref>, zm. [[27 kwietnia]] [[1463]] w [[Rzym]]ie) – [[Prawosławna metropolia kijowska|metropolita kijowski i całej Rusi]] w latach 1436–1442 (''de facto'').

== Życiorys ==
Był z pochodzenia [[Grecy|Grekiem]]. W rodzinnej Monemwasii wstąpił do klasztoru i przed 1434 był już przełożonym klasztoru św. Dymitra w Konstantynopolu<ref name="miranda"/>. Zwolennik podporządkowania się Kościoła prawosławnego [[Kościół łaciński|Rzymowi]] w zamian za pomoc militarną dla [[Cesarstwo Bizantyńskie|Konstantynopola]] przeciwko [[Imperium Osmańskie|Ottomanom]]. Uczestniczył w [[sobór w Bazylei|soborze w Bazylei]], w czasie którego aktywnie propagował ideę tak przeprowadzonej unii kościelnej. W 1436 lub 1437 został wyświęcony na metropolitę kijowskiego i całej Rusi<ref name="mir">A. Mironowicz, ''Kościół prawosławny w państwie Piastów i Jagiellonów'', Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2003, ss.178-179</ref>.

Na soborze we Florencji w 1439 doszło do podpisania aktu [[unia florencka|unii]]. W tym samym roku papież [[Eugeniusz IV]] kreował go w [[1439]] roku kardynałem prezbiterem [[Kościół świętych Marcelina i Piotra na Lateranie|SS. Marcellino e Pietro]]. Dwa lata później Izydor został [[Legat papieski|legatem papieskim]] na Polskę, Litwę i Ruś w celu wprowadzenia w życie postanowień unii florenckiej. Już w marcu 1440 Izydor wydał w [[Buda (Budapeszt)|Budzie]] list z informacją o decyzjach florenckiego soboru i przez kilka kolejnych miesięcy podróżował po Koronie Królestwa Polskiego i Wielkim Księstwie Litewskim, głosząc idee unii i starając się je propagować zarówno wśród duchowieństwa prawosławnego, jak i łacińskiego. Nie odniósł jednak spodziewanego sukcesu, zaś we [[Lwów|Lwowie]], gdy zaczął celebrować mszę świętą w obrządku łacińskim, doszło do protestów wiernych<ref name="mir"/>.

W 1441 Izydor udał się do Moskwy, gdzie spotkał się ze szczególnie wrogim przyjęciem. Po odczytaniu w obecności wielkiego księcia [[Wasyl II Ślepy|Wasyla II]] postanowień unii, został wtrącony do więzienia, uznany za heretyka (stąd przydomek ''Apostata'') i skazany na spalenie na stosie; jesienią 1441 zdołał jednak uciec<ref name="mir"/>. W [[1442]] prawosławny synod w Moskwie ogłosił jego depozycję ze stanowiska metropolity (on sam używał tego tytułu aż do 1459<ref name="jak">Jakowenko N.: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 134. {{ISBN|83-85854-54-1}}</ref>). Również na należących do metropolii ziemiach litewskich nie zyskał poparcia duchowieństwa ani wiernych<ref name="mir"/>. Wrócił do Rzymu<ref name="jak"/>.

7 lutego [[1451]] awansował do rangi kardynała biskupa diecezji podmiejskiej Sabina. W latach 1452–53 służył jako [[legat]] papieski w [[Konstantynopol]]u, gdzie 12 grudnia [[1452]] w kościele [[Hagia Sofia|Hagia Sophia]] ogłosił unię Kościoła prawosławnego z rzymskokatolickim. Po zdobyciu miasta przez Turków dostał się do niewoli, nie został jednak rozpoznany. Sprzedano go jako zwykłego niewolnika, udało mu się jednak uciec lub wykupić i przez [[Peloponez]] dostał się do [[Wenecja|Wenecji]], a następnie powrócił do Rzymu. Resztę życia spędził działając w [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]] i pełniąc szereg kościelnych funkcji, m.in. był administratorem apostolskim diecezji [[Cervia]] we Włoszech w latach 1451-55 oraz archidiecezji [[Nikozja]] na Cyprze od 1456 roku, a od roku [[1459]] [[Łaciński patriarcha Konstantynopola|tytularnym patriarchą Konstantynopola]]. Według części źródeł sprawował też funkcję [[Dziekan kolegium kardynalskiego|dziekana Św. Kolegium Kardynałów]], jednak w rzeczywistości stanowiska takiego formalnie nigdy nie zajmował<ref>Dziekanem był zawsze kardynał biskup o najdłuższym stażu liczonym od daty nominacji do tej rangi. Izydor w chwili swojej śmierci w 1463 był dopiero trzeci w porządku starszeństwa, po kardynałach [[Pierre de Foix]] i [[Bessarion]]ie</ref>. Zmarł w Rzymie.

Działalność metropolity Izydora stała się ostateczną przyczyną podziału metropolii kijowskiej na kijowską i moskiewską. W 1448, po jego usunięciu z urzędu, w Wielkim Księstwie Moskiewskim urząd metropolity objął dotychczasowy [[eparchia riazańska|biskup riazański]] [[Jonasz (metropolita moskiewski)|Jonasz]]. W Wielkim Księstwie Litewskim wybór ten nie został uznany<ref name="jak"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* K. R. Prokop "Polscy kardynałowie", Wyd. WAM, Kraków 2001
* Salvador Miranda: [http://cardinals.fiu.edu/bios1439.htm#Kiev Isidore of Kiev]
{{Prawosławni Metropolici Kijowa}}
{{Łaciński patriarcha Konstantynopola}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Metropolici i patriarchowie Moskwy]]
[[Kategoria:Łaciński patriarcha Konstantynopola]]
[[Kategoria:Legaci papiescy]]
[[Kategoria:Greccy kardynałowie]]
[[Kategoria:Uczestnicy soboru bazylejskiego]]
[[Kategoria:Zmarli w 1463]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]

title: Izydor

Kraj działania: Państwo Kościelne

Data śmierci: 27 kwietnia 1463

Miejsce pochówku: bazylika św. Piotra

Okres sprawowania:
1436–20 kwietnia 1459
20 kwietnia 1459–27 kwietnia 1463

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół greckokatolicki

Wybór patriarchy: 20 kwietnia 1459

Kreacja kardynalska: 18 grudnia 1439 · Eugeniusz IV

Kościół tytularny: SS. Marcellino e Pietro (8 stycznia 1440) · Biskup Sabiny (7 lutego 1451)


text:
# Obrożnik górski
Obrożnik górski (Dicrostonyx nunatakensis) – gatunek ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).

## Zasięg występowania
Obrożnik górski występuje endemicznie w górach Ogilvie, w północnym Jukonie, w Kanadzie.

## Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1967 roku amerykański zoolog Phillip Merrill Youngman nadając mu nazwę Dicrostonyx torquatus nunatakensis. Holotyp pochodził z obszaru 20 mi (30 km) na południe od Chapman Lake (64°35’N, 138°13’W), na wysokości 5500 stóp (1646 m), w Jukonie, w Kanadzie.
Uważa się, że D. nunatakensis jest izolowanym plejstoceńskim reliktem, który od dawna znajduje się na nunatakach lodowcowych (skalistych, odsłoniętych grzbietach górskich) i jest odizolowany od innych populacji Dicrostonyx. Tylko 16 okazów pochodzi z góry Trapper i Seela Range w górach Ogilvie, ale region ten był badany w ograniczonym zakresie. Zachodzi potrzeba bardziej systematycznych prac nad kompleksem D. groenlandicus, aby w pełni zrozumieć granice gatunkowe. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.

### Etymologia
- Dicrostonyx: gr. δικρος dikros „rozwidlony”; ονυξ onux, ονυχος onukhos „pazur”[7].
- nunatakensis: grenlandzka nazwa nunatak oznaczająca „szczyt pojawiający się nad lodowcem”[2].

## Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 117–118 mm, długość ogona 11–12 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała.

## Biologia
Zwierzęta te zamieszkują skalistą tundrę piętra alpejskiego w górach Ogilvie. Prawdopodobnie zostały odizolowane od pokrewnych lemingów z arktycznej tundry wraz z ociepleniem klimatu ok. 10 000 lat temu.

## Populacja
Jest to gatunek najmniejszej troski, gdyż wprawdzie ma ograniczony zasięg występowania, ale jest na nim bardzo pospolity i nie są znane zagrożenia dla jego populacji.

title: Obrożnik górski

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Obrożnik górski
 |nazwa łacińska         = ''Dicrostonyx nunatakensis''
 |TSN                    = 552500
 |zoolog                 = [[Phillip M. Youngman|Youngman]], 1967
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ssaki]]
 |podgromada             = [[żyworodne]]
 |infragromada           = [[łożyskowce]]
 |rząd                   = [[gryzonie]]
 |podrząd                = [[Supramyomorpha]]
 |infrarząd              = [[myszokształtne]]
 |nadrodzina             = [[myszowe]]
 |rodzina                = [[chomikowate]]
 |podrodzina             = [[karczowniki]]
 |plemię                 = [[Dicrostonychini]]
 |rodzaj                 = [[Dicrostonychini|obrożnik]]
 |gatunek                = obrożnik górski
 |synonimy               =
* ''Dicrostonyx torquatus nunatakensis'' {{small|Youngman, 1967}}{{r|Youngman}}
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 6567
 |mapa występowania      = Ogilvie Mountains Collared Lemming Dicrostonyx nunatakensis distribution map 2.png
 |opis mapy występowania =
 |wikispecies            = Dicrostonyx nunatakensis
 |commons                =
}}
'''Obrożnik górski'''{{r|Cichocki&inni}} (''Dicrostonyx nunatakensis'') – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ssaki|ssaka]] z [[rodzina (biologia)|podrodziny]] [[karczowniki|karczowników]] (Arvicolinae) w obrębie [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[chomikowate|chomikowatych]] (Cricetidae).

== Zasięg występowania ==
Obrożnik górski występuje [[endemit|endemicznie]] w górach Ogilvie, w północnym [[Jukon]]ie, w [[Kanada|Kanadzie]]{{r|Burgin&inni}}.

== Taksonomia ==
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami [[binominalne nazewnictwo gatunków|nazewnictwa binominalnego]] opisał w 1967 roku amerykański zoolog [[Phillip M. Youngman|Phillip Merrill Youngman]] nadając mu nazwę ''Dicrostonyx torquatus nunatakensis''{{r|Youngman}}. [[Holotyp]] [[miejsce typowe|pochodził]] z obszaru 20 mi (30 km) na południe od Chapman Lake (64°35’N, 138°13’W), na wysokości 5500 stóp (1646 m), w Jukonie, w Kanadzie{{r|Wilson&Reeder}}.

Uważa się, że ''D. nunatakensis'' jest izolowanym [[plejstocen|plejstoceńskim]] reliktem, który od dawna znajduje się na [[nunatak]]ach lodowcowych (skalistych, odsłoniętych grzbietach górskich) i jest odizolowany od innych populacji ''Dicrostonyx''{{r|Burgin&inni}}. Tylko 16 okazów pochodzi z góry Trapper i Seela Range w górach Ogilvie, ale region ten był badany w ograniczonym zakresie{{r|Burgin&inni}}. Zachodzi potrzeba bardziej systematycznych prac nad kompleksem ''D. groenlandicus'', aby w pełni zrozumieć granice gatunkowe{{r|Burgin&inni}}. Autorzy ''Illustrated Checklist of the Mammals of the World'' uznają ten takson za [[gatunek monotypowy]]{{r|Burgin&inni}}.

=== Etymologia ===
* ''Dicrostonyx'': {{gr.|δικρος}} ''dikros'' „rozwidlony”; ονυξ ''onux'', ονυχος ''onukhos'' „pazur”{{r|Palmer}}.
* ''nunatakensis'': [[język grenlandzki|grenlandzka]] nazwa ''nunatak'' oznaczająca „szczyt pojawiający się nad lodowcem”{{r|Youngman}}.

== Morfologia ==
Długość ciała (bez ogona) 117–118 mm, długość ogona 11–12 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała{{r|Pardiñas&inni}}.

== Biologia ==
Zwierzęta te zamieszkują skalistą [[tundra|tundrę]] [[piętro halne|piętra alpejskiego]] w górach Ogilvie. Prawdopodobnie zostały odizolowane od pokrewnych lemingów z arktycznej tundry wraz z ociepleniem klimatu ok. 10 000 lat temu{{r|iucn|Wilson&Reeder}}.

== Populacja ==
Jest to [[gatunek najmniejszej troski]], gdyż wprawdzie ma ograniczony zasięg występowania, ale jest na nim bardzo pospolity i nie są znane zagrożenia dla jego populacji{{r|iucn}}.

== Przypisy ==
<references responsive>
# <ref name="Youngman">{{cytuj pismo |autor = P.M. Youngman|tytuł = A new subspecies of varying lemming, ''Dicrostonyx torquatus'' (Pallas), from Yukon Territory (Mammalia, Rodentia)|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/34589364|czasopismo = Proceedings of the Biological Society of Washington| wolumin = 80| strony = 31|rok = 1967| język = en}}</ref>
# <ref name="iucn">{{IUCN |id = 6567|nazwa = Dicrostonyx nunatakensis|autor = F. Cassola| iucn rok = 2016| wersja = 2021-2 |data dostępu = 2021-11-20}}</ref>
# <ref name="Cichocki&inni">Nazwy polskie za: {{Cytuj książkę | autor = W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz| tytuł = Polskie nazewnictwo ssaków świata | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | rok = 2015 | isbn = 978-83-88147-15-9| strony = 236| język = pl en}}</ref>
# <ref name="Burgin&inni">{{cytuj książkę| autor = C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest | tytuł = Illustrated Checklist of the Mammals of the World|url = https://www.lynxeds.com/product/illustrated-checklist-of-the-mammals-of-the-world/|rok = 2020|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|część = 1|tytuł części = Monotremata to Rodentia|isbn = 978-84-16728-34-3|strony = 344|język = en}}</ref>
# <ref name="Pardiñas&inni">{{Cytuj książkę | autor = D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (redaktorzy)| tytuł = [[Handbook of the Mammals of the World]] | autor r = U. Pardiñas, P. Myers, L. León-Paniagua, N.O. Garza, J. Cook, B. Kryštufek, R. Haslauer, R. Bradley, G. Shenbrot & J. Patton. Opisy gatunków Cricetidae: U. Pardiñas, D. Ruelas, J. Brito, L. Bradley, R. Bradley, N.O. Garza, B. Kryštufek, J. Cook, E.C. Soto, J. Salazar-Bravo, G. Shenbrot, E. Chiquito, A. Percequillo, J. Prado, R. Haslauer, J. Patton & L. León-Paniagua | rozdział = Family Cricetidae (True Hamsters, Voles, Lemmings and New World Rats and Mice)| część = 7 | tytuł części = Rodents II| wydawca = Lynx Edicions | miejsce = Barcelona | strony = 298| isbn = 978-84-16728-04-6| rok = 2017 | język = en}}</ref>
# <ref name="Wilson&Reeder">{{cytuj stronę|autor = D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy)|url = https://www.departments.bucknell.edu/biology/resources/msw3/browse.asp?id=13000193 |tytuł = Species ''Dicrostonyx nunatakensis'' |opublikowany = Johns Hopkins University Press |praca = Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) |rok = 2005 | data dostępu = 2021-11-20}}</ref>
# <ref name="Palmer">{{cytuj pismo| autor = T.S. Palmer| autor link = Theodore Sherman Palmer|tytuł = Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/27792076|rok = 1904|czasopismo = North American Fauna |wolumin = 23| strony = 229|język = en}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Karczowniki]]
[[Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej]]
[[Kategoria:Zwierzęta Arktyki]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1967 roku]]

title: Obrożnik górski

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ssaki

Podgromada: żyworodne

Infragromada: łożyskowce

Rząd: gryzonie

Podrząd: Supramyomorpha

Infrarząd: myszokształtne

Nadrodzina: myszowe

Rodzina: chomikowate

Podrodzina: karczowniki

Plemię: Dicrostonychini

Rodzaj: obrożnik

Gatunek: obrożnik górski

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski
Zasięg występowania
Mapa występowania