text:
# Archieparchia Bejrutu (ormiańskokatolicka)
Archieparchia bejrucka (łac. Archidioecesis Berytensis Armenorum)  – archidiecezja Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego z siedzibą w Bejrucie, obejmująca swoim zasięgiem terytorium Libanu.

## Historia
Prześladowania chrześcijan w Anatolii podczas I wojny światowej i w pierwszych latach po narodzinach nowoczesnej Turcji doprowadziły dziesiątki tysięcy chrześcijan do ucieczki na teren Syrii i Libanu. Wśród nich znalazło się wiele tysięcy ormiańskich katolików, ocalałych z ludobójstwo Ormian.
Od maja do lipca 1928 biskupi ormiańscy, zgromadzeni w Rzymie pod przewodnictwem kardynała Luigiego Sincero, sekretarza Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, dokonali reorganizacji ormiańskiego Kościoła katolickiego. Postanowiono wówczas między innymi przenieść od 23 czerwca rezydencję patriarchy cylicyjskiego ze Stambułu do klasztoru w Bzommar pod Bejrutem.
Archieparchię bejrucką ustanowiono 25 stycznia 1929 na mocy brewe „Litteris apostolicis” papieża Piusa XI jako archidiecezję właściwą dla patriarchy cylicyjskiego.

## Charakterystyka
Archieparchia bejrucka obejmuje wszystkich katolików obrządku ormiańskiego w Libanie. Podzielona jest na 7 parafii: dwie w Bejrucie i po jednej w Andżar, Burdż Hammud, Bzoummar, Zahla i Zalka (wieś w dystrykcie Al-Matin). Główną świątynią archidiecezji jest archikatedra św. Eliasza i św. Grzegorza Oświeciciela w Bejrucie. Dawna katedra Zaśnięcia Matki Bożej znajduje się na terenie rezydencji patriarchy cylicyjskiego przy klasztorze w Bzommar.

## Arcybiskupi
Funkcję arcybiskupów Bejrutu pełnią patriarchowie Cylicji. Nie mianuje się oddzielnego arcybiskupa Bejrutu.
- Bohos Bedros XIII Terzian (1929–1931)
- Awedis Bedros XIV Arpiarian (1931–1937)
- Krikor Bedros XV Agadżanian (1937–1962)
- Iknadios Bedros XVI Batanian (1962–1976)
- Hemaiag Bedros XVII Guedigujan (1976–1982)
- Howannes Bedros XVIII Kasparian (1982–28 listopada 1998)
- Nerses Bedros XIX Tarmuni (7 października 1999-25 czerwca 2015)
- Krikor Bedros XX Ghabroyan (25 lipca 2015-25 maja 2021)
- Raphaël Bedros XXI Minassian (od 23 września 2021)

## Biskupi pomocniczy
- Laurent Sahag Koguian (Kogy), biskup tytularny Comana Armeniae(inne języki) (11 grudnia 1950 – 1 kwietnia 1963)
- Mesrob Terzian, biskup tytularny Comana Armeniae (6 czerwca 1963 – 14  stycznia 1971)
- Vartan Achkarian(inne języki) CAM, biskup tytularny Tokat degli Armeni(inne języki) (28 września 1987 – 11 czerwca 2011)
- Jean Teyrouz ICPB, biskup tytularny Melitene degli Armeni(inne języki) (27 września 2000 – 2 lutego 2013)
- Kévork Assadourian ICPB, biskup tytularny Amida degli Armeni  (5 września 2015 – 14 grudnia 2023)
- Robert Badichah (3 kwietnia 2024 – nadal)

wikitext:
{{inne znaczenia|Kościoła ormiańskokatolickiego|[[Archieparchia Bejrutu|archieparchie katolickie innych obrządków o tej samej nazwie]]}}
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Archieparchia Bejrutu
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Patriarchat
 |grafika                        = St Elie - St Gregory Armenian Catholic Cathedral.jpg
 |opis grafiki                   = Archikatedra św. Eliasza i św. Grzegorza Oświeciciela w Bejrucie.
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = LBN
 |miejscowość                    = [[Bejrut]]
 |adres                          = Patriarcat Armenien Catholique, rue de l'Hopital Orthodoxe, Jeitaoui, 2078 5605 Beyrouth, Liban
 |data powołania                 = [[25 stycznia]] [[1929]]
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[katolicyzm|katolickie]]
 |kościół                        = [[Kościół katolicki obrządku ormiańskiego|ormiańsko-katolicki]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[metropolia (religia)|patriarchat]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Cylicja|Cilicia]]
 |obiekt sakralny typ            = katedra
 |obiekt sakralny nazwa          = {{link-interwiki |Archikatedra św. Eliasza i św. Grzegorza Oświeciciela w Bejrucie |Q=Q7587821}}
 |administrator                  = [[Raphaël Bedros XXI Minassian]]
 |administrator pomocniczy       = [[Robert Badichah]]
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      = 2020
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                = 10 460
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 6
 |liczba kapłanów zakonnych      = 12
 |liczba kapłanów                = 18
 |liczba osób zakonnych          = 41
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 7
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    = 33°53′34″N 35°30′27″E
 |opis miejsca                   = Katedra św. Eliasza i św. Grzegorza Oświeciciela w Bejrucie
 |commons                        =
 |www                            =
}}
'''Archieparchia bejrucka''' ([[łacina|łac.]] ''Archidioecesis Berytensis Armenorum'')  – [[archidiecezja]] [[Kościół katolicki obrządku ormiańskiego|Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego]] z siedzibą w [[Bejrut|Bejrucie]], obejmująca swoim zasięgiem terytorium [[Liban]]u.

== Historia ==
Prześladowania chrześcijan w [[Anatolia|Anatolii]] podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]] i w pierwszych latach po narodzinach nowoczesnej [[Turcja|Turcji]] doprowadziły dziesiątki tysięcy chrześcijan do ucieczki na teren [[Syria|Syrii]] i [[Liban]]u. Wśród nich znalazło się wiele tysięcy ormiańskich katolików, ocalałych z [[ludobójstwo Ormian]].

Od maja do lipca 1928 biskupi ormiańscy, zgromadzeni w [[Rzym]]ie pod przewodnictwem [[kardynał]]a [[Luigi Sincero|Luigiego Sincero]], sekretarza [[Kongregacja ds. Kościołów Wschodnich|Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich]], dokonali reorganizacji [[Kościół katolicki obrządku ormiańskiego|ormiańskiego Kościoła katolickiego]]. Postanowiono wówczas między innymi przenieść od 23 czerwca rezydencję [[Patriarcha Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego|patriarchy cylicyjskiego]] ze [[Stambuł]]u do klasztoru w [[Bzommar]] pod [[Bejrut]]em.

Archieparchię bejrucką ustanowiono 25 stycznia 1929 na mocy [[brewe]] „Litteris apostolicis” papieża [[Pius XI|Piusa XI]] jako archidiecezję właściwą dla patriarchy cylicyjskiego.
== Charakterystyka ==
Archieparchia bejrucka obejmuje wszystkich katolików obrządku ormiańskiego w Libanie. Podzielona jest na 7 parafii: dwie w Bejrucie i po jednej w [[Andżar]], [[Burdż Hammud]], [[Bzoummar]], [[Zahla]] i Zalka (wieś w [[Kada Al-Matin|dystrykcie Al-Matin]]). Główną świątynią archidiecezji jest {{link-interwiki |archikatedra św. Eliasza i św. Grzegorza Oświeciciela w Bejrucie |Q=Q7587821}}. Dawna katedra Zaśnięcia Matki Bożej znajduje się na terenie rezydencji [[Patriarcha Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego|patriarchy cylicyjskiego]] przy klasztorze w [[Bzommar]].

== Arcybiskupi ==
{{osobny artykuł|Patriarcha Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego}}
Funkcję arcybiskupów Bejrutu pełnią [[Patriarcha Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego|patriarchowie Cylicji]]. Nie mianuje się oddzielnego arcybiskupa Bejrutu.
* [[Bohos Bedros XIII Terzian]] ([[1929]]–[[1931]])
* [[Awedis Bedros XIV Arpiarian]] ([[1931]]–[[1937]])
* [[Grzegorz Piotr XV Agadżanian|Krikor Bedros XV Agadżanian]] ([[1937]]–[[1962]])
* [[Iknadios Bedros XVI Batanian]] ([[1962]]–[[1976]])
* [[Hemaiag Bedros XVII Guedigujan]] ([[1976]]–[[1982]])
* [[Howannes Bedros XVIII Kasparian]] ([[1982]]–[[28 listopada]] [[1998]])
* [[Nerses Bedros XIX|Nerses Bedros XIX Tarmuni]] ([[7 października]] [[1999]]-[[25 czerwca]] [[2015]])
* [[Krikor Bedros XX Ghabroyan]] ([[25 lipca]] [[2015]]-[[25 maja]] [[2021]])
* [[Raphaël Bedros XXI Minassian]] (od [[23 września]] [[2021]])

== Biskupi pomocniczy ==
* Laurent Sahag Koguian (Kogy), [[biskupstwo tytularne|biskup tytularny]] ''{{link-interwiki |Comana Armeniae |Q=Q1113268}}'' (11 grudnia 1950 – 1 kwietnia 1963)
* Mesrob Terzian, biskup tytularny ''Comana Armeniae'' (6 czerwca 1963 – 14  stycznia 1971)
* {{link-interwiki |Vartan Achkarian |Q=Q2510963}} [[Mechitaryści|CAM]], [[biskupstwo tytularne|biskup tytularny]] ''{{link-interwiki |Tokat degli Armeni |Q=Q2438947}}'' (28 września 1987 – 11 czerwca 2011)
* [[Jean Teyrouz]] [[Instytut Duchowieństwa Patriarchalnego z Bzommar|ICPB]], [[biskupstwo tytularne|biskup tytularny]] ''{{link-interwiki |Melitene degli Armeni |Q=Q921260}}'' (27 września 2000 – 2 lutego 2013)
* [[Kévork Assadourian]] [[Instytut Duchowieństwa Patriarchalnego z Bzommar|ICPB]], [[biskupstwo tytularne|biskup tytularny]] ''[[Amida degli Armeni]]''  (5 września 2015 – 14 grudnia 2023)
* [[Robert Badichah]] (3 kwietnia 2024 – ''nadal'')

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = dbrar |tytuł = Archieparchia Bejrutu |data dostępu = 2023-09-01}}
* {{Gcatholic|http://www.gcatholic.org/dioceses/diocese/beir0.htm||2023-09-01}}

{{Kościół katolicki obrządku ormiańskiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Podział administracyjny Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego|Bejrut]]
[[Kategoria:Religia w Bejrucie]]
[[Kategoria:Katolickie Kościoły wschodnie w Libanie]]

title: Archieparchia Bejrutu

Państwo: Liban

Siedziba: Bejrut · Patriarcat Armenien Catholique, rue de l'Hopital Orthodoxe, Jeitaoui, 2078 5605 Beyrouth, Liban

Data powołania: 25 stycznia 1929

Kościół: ormiańsko-katolicki

patriarchat: Cilicia

Patriarcha: Raphaël Bedros XXI Minassian

Biskup pomocniczy: Robert Badichah


text:
# SN 1988ae
SN 1988ae – supernowa odkryta 15 września 1988 roku w galaktyce M+02-53-02. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 16,50m.

wikiname: plwiki

title: SN 1988ae

in_language: pl

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|20|44|09|00|12|25|53|0}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 1988ae
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = Mueller{{r|vizier}}
 | dzień = 15 września
 | rok = 1988{{r|vizier}}
 | typ = brak danych{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = M+02-53-02{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|20|44|09,00}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|12|25|53,0}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 16,50
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 1988ae''' – [[supernowa]] odkryta 15 września 1988 roku w galaktyce [[M+02-53-02]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 16,50{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 1988 roku]]

title: SN 1988ae

Odkrywca: Mueller

Data odkrycia: 15 września 1988

Typ supernowej: brak danych


text:
# Pomnik Solidarności w Łodzi
Pomnik Solidarności w Łodzi – pomnik drzewo Solidarności na Rondzie Solidarności w Łodzi.
Pomnik drzewo Solidarności odsłonięty został w 2005 roku na Rondzie Solidarności w Łodzi. Pomnik wykonany jest z metalu. Został zaprojektowany przez Jacka Ojrzanowskiego

title: Pomnik Solidarności w Łodzi

wikitext:
{{inne znaczenia|łódzkiego monumentu|[[Pomnik Solidarności w Nowej Hucie]]}}
{{Pomnik infobox
 |nazwa                 = Pomnik Solidarności
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Solidarnosc Lodz.JPG
 |opis grafiki          = pomnik drzewo Solidarności
 |alt grafiki           =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Łódź]]
 |miejsce               = [[Rondo Solidarności w Łodzi|Rondo Solidarności]]
 |typ pomnika           =
 |styl architektoniczny =
 |projektant            = [[Jacek Ojrzanowski]]
 |fundator              =
 |materiał              =
 |całkowita wysokość    =
 |data budowy           =
 |data odsłonięcia      = [[2005]]
 |ważniejsze przebudowy =
 |data likwidacji       =
 |kod mapy              = Łódź
 |współrzędne           = 51°46′45.71″N 19°28′52.98″E
 |commons               = Category:Solidarność Monument in Łódź
}}
'''Pomnik Solidarności''' '''w Łodzi''' – pomnik drzewo Solidarności na [[Rondo Solidarności w Łodzi|Rondzie Solidarności]] w [[Łódź|Łodzi]].

Pomnik drzewo Solidarności odsłonięty został w 2005 roku na Rondzie Solidarności w Łodzi. Pomnik wykonany jest z metalu<ref>[http://www.dzienniklodzki.pl/74583,rondo-rondem-bedzie,id,t.html Rondo rondem będzie – Dziennik Łódzki].</ref><ref>{{Cytuj |url = http://lodz.naszemiasto.pl/wydarzenia/941726.html |tytuł = Wiadomości Łódź, Wydarzenia Łódź – NaszeMiasto.pl |opublikowany = lodz.naszemiasto.pl |język = pl |data dostępu = 2017-11-26}}</ref>. Został zaprojektowany przez [[Jacek Ojrzanowski|Jacka Ojrzanowskiego]]<ref>{{Cytuj |autor = "(mak)" |tytuł = Rośnie drzewo – pomnik Solidarności |data = 2005-08-18 |data dostępu = 2023-02-07 |opublikowany = Łódź Nasze Miasto |url = https://lodz.naszemiasto.pl/rosnie-drzewo-pomnik-solidarnosci/ar/c1-6213695 |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Łódź}}
[[Kategoria:Pomniki w Łodzi|Solidarność]]
[[Kategoria:Pomniki Solidarności w Polsce]]
[[Kategoria:Pomniki w Polsce odsłonięte w 2005]]
[[Kategoria:Śródmieście (Łódź)]]

title: Pomnik Solidarności

Państwo: Polska

Miejscowość: Łódź

Miejsce: Rondo Solidarności

Projektant: Jacek Ojrzanowski


text:
# Ma Chengyuan
Ma Chengyuan (ur. 3 listopada 1927, zm. 25 września 2004) – chiński historyk sztuki, muzealnik, zasłużony dla ratowania starożytnych eksponatów w okresie rewolucji kulturalnej.
W pracy naukowej koncentrował się na starożytnych chińskich brązach i był uznanym autorytetem w tej dziedzinie; opublikował ponad 80 książek i artykułów.

## Życiorys
Od 1952 roku był związany z Muzeum w Szanghaju; do 1966 zgromadzono tam ponad 13 tysięcy eksponatów: starożytnych brązów chińskich, malowideł, porcelany, kaligrafii, wyrobów z jadeitu oraz mebli i wytworów rzemiosła artystycznego. Pracując niemal od początku istnienia muzeum Ma Chengyuan pracował nad stworzeniem i uporządkowaniem zbioru.
W okresie rewolucji kulturalnej zbiory Muzeum – podobnie jak zbiory prywatnych kolekcjonerów – zostały narażone na zniszczenie; członkowie Czerwonej Gwardii niszczyli wszelkie pozostałości kultury z epoki przed powstaniem ChRL. Dla ratowania kolekcji muzealnej Ma Chengyuan spędzał w muzeum większość czasu, a także uciekł się do podstępu – nakazał obwiesić muzeum rewolucyjnymi sloganami, a jego pracownikom przebrać się w mundury Czerwonej Gwardii; interweniował też w przypadkach rabunku prywatnych zbiorów.
Ostatecznie został pojmany przez hunwejbinów. Próbowano wymusić na nim przyznanie się do handlowania muzealnymi eksponatami w celu uzyskania osobistych korzyści. Ma nie przyznał się jednak do winy; ostatecznie skazano go na zesłanie do obozu pracy. W 1972 roku z okazji wizyty Richarda Nixona w Chinach został uwolniony i sprowadzony z powrotem do muzeum celem przygotowania wystawy, którą będzie zwiedzał amerykański prezydent.
Od 1985 roku był dyrektorem szanghajskiego muzeum. Doprowadził do wybudowania nowego budynku dla instytucji, otwartego w 1996 roku. Jednocześnie zbiory muzeum pod dyrekcją Ma Chengyuana wzrosły do ponad 200 tysięcy eksponatów.

title: Ma Chengyuan

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Ma}}
{{Nazwa wschodnioazjatycka infobox
 |nazwa                        = Ma Chengyuan
 |rodzaj                       = nazwisko
 |grafika                      =
 |opis grafiki                 =
 |zh:pismo uproszczone         = 马承源
 |zh:pismo tradycyjne          = 馬承源
 |zh:transkrypcja hanyu pinyin = Mǎ Chéngyuán
 |zh:transkrypcja Wade-Giles   = Ma Ch’eng-yüan
 |zh:transkrypcja jyutping     =
 |zh:transkrypcja poj          =
 |zh:nazwa skrócona            =
 |zh:IPA                       =
 |zh:audio                     =
 |commons                      =
}}
'''Ma Chengyuan''' (ur. [[3 listopada]] [[1927]], zm. [[25 września]] [[2004]]) – [[Chińska Republika Ludowa|chiński]] historyk sztuki, muzealnik, zasłużony dla ratowania starożytnych eksponatów w okresie [[rewolucja kulturalna|rewolucji kulturalnej]].

W pracy naukowej koncentrował się na starożytnych chińskich brązach i był uznanym autorytetem w tej dziedzinie; opublikował ponad 80 książek i artykułów{{r|nytimes}}.

== Życiorys ==
Od 1952 roku był związany z Muzeum w [[Szanghaj]]u; do 1966 zgromadzono tam ponad 13 tysięcy eksponatów: starożytnych brązów chińskich, malowideł, porcelany, kaligrafii, wyrobów z [[jadeit]]u oraz mebli i wytworów rzemiosła artystycznego. Pracując niemal od początku istnienia muzeum Ma Chengyuan pracował nad stworzeniem i uporządkowaniem zbioru<ref name="nytimes">{{cytuj stronę | url = http://www.nytimes.com/2004/10/15/arts/15ma.html | tytuł = Ma Chengyuan, 77, President of Shanghai Museum, Dies | opublikowany = New York Times | data dostępu = 2010-06-20 | język = en}}</ref>.

W okresie rewolucji kulturalnej zbiory Muzeum – podobnie jak zbiory prywatnych kolekcjonerów – zostały narażone na zniszczenie; członkowie [[hunwejbini|Czerwonej Gwardii]] niszczyli wszelkie pozostałości kultury z epoki przed powstaniem ChRL. Dla ratowania kolekcji muzealnej Ma Chengyuan spędzał w muzeum większość czasu, a także uciekł się do podstępu – nakazał obwiesić muzeum rewolucyjnymi sloganami, a jego pracownikom przebrać się w mundury Czerwonej Gwardii; interweniował też w przypadkach rabunku prywatnych zbiorów<ref name = nytimes />.

Ostatecznie został pojmany przez hunwejbinów. Próbowano wymusić na nim przyznanie się do handlowania muzealnymi eksponatami w celu uzyskania osobistych korzyści. Ma nie przyznał się jednak do winy; ostatecznie skazano go na zesłanie do obozu pracy<ref name = latimes>{{cytuj stronę | url = http://articles.latimes.com/2004/oct/11/local/me-ma11 | tytuł = Ma Chengyuan, 77; Protected Art From Red Guards | opublikowany = Los Angeles Times | data dostępu = 2010-06-20 | język = en}}</ref>. W 1972 roku z okazji [[Wizyta Richarda Nixona w Chinach|wizyty Richarda Nixona w Chinach]] został uwolniony i sprowadzony z powrotem do muzeum celem przygotowania wystawy, którą będzie zwiedzał amerykański prezydent<ref name = latimes />.

Od 1985 roku był dyrektorem szanghajskiego muzeum<ref name = nytimes />. Doprowadził do wybudowania nowego budynku dla instytucji, otwartego w 1996 roku<ref name = latimes />. Jednocześnie zbiory muzeum pod dyrekcją Ma Chengyuana wzrosły do ponad 200 tysięcy eksponatów<ref name = nytimes />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chińscy historycy]]
[[Kategoria:Historycy sztuki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1927]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]

title: Ma Chengyuan

Pismo uproszczone: 马承源

Pismo tradycyjne: 馬承源

Hanyu pinyin: Mǎ Chéngyuán

Wade-Giles: Ma Ch’eng-yüan


text:
# Najdłuższa podróż (film)
Najdłuższa podróż (ang. The Longest Ride) – amerykański melodramat z 2015 roku w reżyserii George’a Tillmana Jr., na podstawie powieści Nicholasa Sparksa o tym samym tytule. Premiera filmu odbyła się 10 kwietnia 2015 roku w Stanach Zjednoczonych.

## Fabuła
Luke Collins (Scott Eastwood) jest profesjonalnym ujeżdżaczem byków, który uległ poważnemu wypadkowi podczas jednego z turniejów. Rok później wraca do zawodów. Na imprezie poznaje Sophię Danko (Britt Robertson), młodą miłośniczkę sztuki z wielkimi planami na przyszłość. Chłopak zaprasza ją na randkę. Gdy wracają ze spotkania, Luke zauważa we mgle auto rozbite w lesie. Oboje pomagają starszemu człowiekowi, który utknął w pojeździe. Sophia zabiera z samochodu pudełko o którym mówi kierowca.
Sophia odwiedza mężczyznę, Irę Levinstona (Alan Alda), w szpitalu. Czyta mu listy znalezione w pudełku, które opowiadają o miłości do jego zmarłej żony, Ruth (Oona Chaplin) w 1940 roku. Dziewczyna dowiaduje się, że Ira po wielu perypetiach oświadczył się Ruth, której marzeniem było mieć wielką rodzinę. W czasie II Wojny Światowej Ira został ciężko ranny, w wyniku czego stracił możliwość posiadania potomstwa. Po powrocie odciął się od Ruth, jednak jej miłość przezwyciężyła tragedię. Zamieszkali razem i udekorowali dom dużą liczbą obrazów, które Ruth kochała, żeby zapełnić pustkę po niespełnionym marzeniu.
Luke kontynuuje ujeżdżanie byków pomimo ryzyka kolejnej kontuzji. W międzyczasie coraz bardziej zakochuje się z wzajemnością w Sophii. Dziewczyna wciąż odwiedza Irę, który wyszedł ze szpitala. Sophia odbiera telefon od przyszłej szefowej z Nowego Jorku, która zaprasza ją na wystawę sztuki w Charlotte. Dziewczyna zaprasza Luke'a. Podczas wydarzenia chłopak kieruje do szefowej Sophii obraźliwy komentarz, który powoduje kłótnię między zakochanymi. Dochodzą do wniosku, że ich światy są zbyt inne, by mogli być razem. Zasmucona Sophia przychodzi do Iry po radę. Starzec opowiada jej historię o próbie adopcji wspaniałego chłopca, którego Ruth uczyła w szkole, i do którego się przywiązała. Adopcja nie doszła do skutku przez wzgląd na opiekunów, co załamało młodą kobietę.
W międzyczasie Luke spada z byka podczas jednego z konkursów, co skutkuje wizytą w szpitalu. Ignoruje zalecenia lekarza, postanawiając nie przerywać kariery. Potrzebuje pieniędzy, żeby wspomóc matkę w prowadzeniu rancza. Sophia nie potrafi się pogodzić z decyzją chłopaka, co kończy ich związek. W przebłyskach przeszłości, Ruth również odchodzi od męża, gdyż nie może się pogodzić z brakiem dzieci. Jednakże po kilku tygodniach kobieta wraca i małżeństwo wyznaje sobie miłość.
W czasach obecnych, pewnego dnia po śmierci Ruth, Irę odwiedza kobieta będąca żoną chłopca, którego Ruth chciała adoptować będąc nauczycielką. Okazuje się, że mężczyzna ten – Daniel – zmarł. Kobieta wręczyła starszemu człowiekowi portret Ruth namalowany przez Daniela oraz fotografię Ruth i Iry, którą Luke znalazł w samochodzie w dniu wypadku Iry. Wiadomość na odwrocie głosiła: „Ruth Levinson, nauczycielka trzeciej klasy. Powiedziała mi, że mogę być kimkolwiek chcę, gdy dorosnę”.
Po jakimś czasie Sophia i Luke otrzymują zawiadomienie od adwokata o śmierci Iry. Dostają również zaproszenie na aukcję, na której mają zostać sprzedane wszystkie obrazy zebrane przez małżeństwo w ciągu całego życia. Luke postanawia iść na finałowe zawody, jednak brak Sophii na trybunach powoduje w chłopaku zawód i smutek. Przybywa na aukcję, na której kupuje pierwszy wystawiony obraz i oznajmia Sophi, że kończy z ujeżdżaniem byków. Okazuje się, że kupno tego obrazu – portretu Ruth, wiązało się z odziedziczeniem całej kolekcji, wartej dziesiątki milionów.
Rok później Luke i Sophia są małżeństwem. Zbudowali muzeum poświęcone pamięci Ruth i Iry, a także zachowali ranczo. W ostatniej scenie Luke zabiera Sophię do starego uniwersytetu, w którym Ruth i Ira spędzali swoje rocznice.

## Obsada
- Britt Robertson jako Sophia Danko
- Scott Eastwood jako Luke Collins
- Alan Alda jako Ira Levinson
- Jack Huston jako młody Ira
- Oona Chaplin jako Młoda Ruth
- Melissa Benoist jako Marcia
- Lolita Davidovich jako Kate Collins
- Elea Oberon jako pani Pfeffer

## Produkcja
Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 16 czerwca 2014 roku w Willmington i Winston-Salem w Karolinie Północnej. Większość scen z rodeo było nakręconych w Jacksonville.

## Nagrody
| Nagroda                | Kategoria                          | Wynik     |
| ---------------------- | ---------------------------------- | --------- |
| People's choice awards | Najlepszy melodramat               | Nominacja |
| Teen Choice Awards     | Ulubiony aktor: Scott Eastwood     | Wygrana   |
| Teen Choice Awards     | Najlepszy dramat                   | Nominacja |
| Teen Choice Awards     | Najlepsza aktorka: Britt Robertson | Nominacja |

title: Najdłuższa podróż (film)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2016-11}}
{{Film infobox
 |tytuł            = Najdłuższa podróż
 |oryginalny tytuł = The Longest Ride
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[melodramat]]
 |rok produkcji    = [[2015 w filmie|2015]]
 |data premiery    = 3 kwietnia 2015
12 czerwca 2015 (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
 |czas trwania     = 139 minut
 |reżyseria        = [[George Tillman Jr.]]
 |scenariusz       = [[Craig Bolotin]]
 |główne role      = [[Britt Robertson]]
[[Scott Eastwood]]
[[Alan Alda]]
 |muzyka           = [[Mark Isham]]
 |zdjęcia          = [[David Tattersall]]
 |scenografia      = [[Geoffrey S. Grimsman]]
[[Mark Garner]]
[[Chuck Potter]]
 |kostiumy         = [[Mary Claire Hannan]]
 |montaż           = [[Jason Ballantine]]
 |produkcja        = [[Nicholas Sparks]]
Marty Bowen
Robert Teitel
Wyck Godfrey
Michele Imperato
 |wytwórnia        = Fox 2000 Pictures
 |dystrybucja      = Imperial-Cinepix
 |budżet           = $ 34 000 000<ref>[http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=thelongestride.htm The longest ride (2015) – Box Office Mojo]</ref>
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Najdłuższa podróż''' ([[język angielski|ang.]] ''The Longest Ride'') – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[melodramat]] z [[2015 w filmie|2015]] roku w reżyserii [[George Tillman Jr.|George’a Tillmana Jr.]], na podstawie powieści [[Nicholas Sparks|Nicholasa Sparksa]] o [[Najdłuższa podróż (powieść)|tym samym tytule]]. Premiera filmu odbyła się 10 kwietnia 2015 roku w Stanach Zjednoczonych.

== Fabuła ==
Luke Collins (Scott Eastwood) jest profesjonalnym ujeżdżaczem byków, który uległ poważnemu wypadkowi podczas jednego z turniejów. Rok później wraca do zawodów. Na imprezie poznaje Sophię Danko (Britt Robertson), młodą miłośniczkę sztuki z wielkimi planami na przyszłość. Chłopak zaprasza ją na randkę. Gdy wracają ze spotkania, Luke zauważa we mgle auto rozbite w lesie. Oboje pomagają starszemu człowiekowi, który utknął w pojeździe. Sophia zabiera z samochodu pudełko o którym mówi kierowca.

Sophia odwiedza mężczyznę, Irę Levinstona (Alan Alda), w szpitalu. Czyta mu listy znalezione w pudełku, które opowiadają o miłości do jego zmarłej żony, Ruth (Oona Chaplin) w 1940 roku. Dziewczyna dowiaduje się, że Ira po wielu perypetiach oświadczył się Ruth, której marzeniem było mieć wielką rodzinę. W czasie [[II wojna światowa|II Wojny Światowej]] Ira został ciężko ranny, w wyniku czego stracił możliwość posiadania potomstwa. Po powrocie odciął się od Ruth, jednak jej miłość przezwyciężyła tragedię. Zamieszkali razem i udekorowali dom dużą liczbą obrazów, które Ruth kochała, żeby zapełnić pustkę po niespełnionym marzeniu.

Luke kontynuuje ujeżdżanie byków pomimo ryzyka kolejnej kontuzji. W międzyczasie coraz bardziej zakochuje się z wzajemnością w Sophii. Dziewczyna wciąż odwiedza Irę, który wyszedł ze szpitala. Sophia odbiera telefon od przyszłej szefowej z Nowego Jorku, która zaprasza ją na wystawę sztuki w Charlotte. Dziewczyna zaprasza Luke'a. Podczas wydarzenia chłopak kieruje do szefowej Sophii obraźliwy komentarz, który powoduje kłótnię między zakochanymi. Dochodzą do wniosku, że ich światy są zbyt inne, by mogli być razem. Zasmucona Sophia przychodzi do Iry po radę. Starzec opowiada jej historię o próbie adopcji wspaniałego chłopca, którego Ruth uczyła w szkole, i do którego się przywiązała. Adopcja nie doszła do skutku przez wzgląd na opiekunów, co załamało młodą kobietę.

W międzyczasie Luke spada z byka podczas jednego z konkursów, co skutkuje wizytą w szpitalu. Ignoruje zalecenia lekarza, postanawiając nie przerywać kariery. Potrzebuje pieniędzy, żeby wspomóc matkę w prowadzeniu rancza. Sophia nie potrafi się pogodzić z decyzją chłopaka, co kończy ich związek. W przebłyskach przeszłości, Ruth również odchodzi od męża, gdyż nie może się pogodzić z brakiem dzieci. Jednakże po kilku tygodniach kobieta wraca i małżeństwo wyznaje sobie miłość.

W czasach obecnych, pewnego dnia po śmierci Ruth, Irę odwiedza kobieta będąca żoną chłopca, którego Ruth chciała adoptować będąc nauczycielką. Okazuje się, że mężczyzna ten – Daniel – zmarł. Kobieta wręczyła starszemu człowiekowi portret Ruth namalowany przez Daniela oraz fotografię Ruth i Iry, którą Luke znalazł w samochodzie w dniu wypadku Iry. Wiadomość na odwrocie głosiła: „Ruth Levinson, nauczycielka trzeciej klasy. Powiedziała mi, że mogę być kimkolwiek chcę, gdy dorosnę”.

Po jakimś czasie Sophia i Luke otrzymują zawiadomienie od adwokata o śmierci Iry. Dostają również zaproszenie na aukcję, na której mają zostać sprzedane wszystkie obrazy zebrane przez małżeństwo w ciągu całego życia. Luke postanawia iść na finałowe zawody, jednak brak Sophii na trybunach powoduje w chłopaku zawód i smutek. Przybywa na aukcję, na której kupuje pierwszy wystawiony obraz i oznajmia Sophi, że kończy z ujeżdżaniem byków. Okazuje się, że kupno tego obrazu – portretu Ruth, wiązało się z odziedziczeniem całej kolekcji, wartej dziesiątki milionów.

Rok później Luke i Sophia są małżeństwem. Zbudowali muzeum poświęcone pamięci Ruth i Iry, a także zachowali ranczo. W ostatniej scenie Luke zabiera Sophię do starego uniwersytetu, w którym Ruth i Ira spędzali swoje rocznice.

== Obsada ==
* [[Britt Robertson]] jako Sophia Danko
* [[Scott Eastwood]] jako Luke Collins
* [[Alan Alda]] jako Ira Levinson
* [[Jack Huston]] jako młody Ira
* [[Oona Chaplin]] jako Młoda Ruth
* [[Melissa Benoist]] jako Marcia
* [[Lolita Davidovich]] jako Kate Collins
* [[Elea Oberon]] jako pani Pfeffer

== Produkcja ==
Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 16 czerwca 2014 roku w [[Wilmington (Karolina Północna)|Willmington]] i [[Winston-Salem]] w [[Karolina Północna|Karolinie Północnej]]. Większość scen z rodeo było nakręconych w [[Jacksonville (Karolina Północna)|Jacksonville]]<ref>[http://www.imdb.com/title/tt2726560/trivia?ref_=tt_trv_trv Realizacja zdjęć w Wilmington]</ref><ref>[http://www.newbernsj.com/20140729/filming-for-the-longest-ride-under-way-in-jacksonville/307299848 Realizacja zdjęć w Jacksonville]</ref>.

== Nagrody ==
{| class="wikitable"
|-
! style="background-color:LightSlateGray"|Nagroda
! style="background-color:LightSlateGray"|Kategoria
! style="background-color:LightSlateGray"|Wynik
|-
|[[People's Choice Award|People's choice awards]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://blog.peopleschoice.com/2015/11/03/peoples-choice-awards-2016-nominees/ |tytuł=Nominacje People's choice awards 2016 |data dostępu=2016-11-20 |archiwum=https://web.archive.org/web/20151104222127/http://blog.peopleschoice.com/2015/11/03/peoples-choice-awards-2016-nominees/ |zarchiwizowano=2015-11-04 }}</ref>
|Najlepszy melodramat
|style="text-align:center"|Nominacja
|-
|rowspan="3"|[[Teen Choice Awards]]
|Ulubiony aktor: Scott Eastwood
|Wygrana<ref>[http://web.archive.org/web/20161109102409/http://www.teenchoice.com:80/teen-choice/article/winners-of-teen-choice-2015-announced Teen Choice Awards 2015]</ref>
|-
|Najlepszy dramat
|Nominacja
|-
|Najlepsza aktorka: Britt Robertson
|Nominacja
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|651830|Najdłuższa podróż}}
* {{IMDb|tytuł|2726560|Najdłuższa Podróż}}
* [http://www.imdb.com/title/tt2726560/mediaviewer/rm3493395968| Plakat filmowy]
* [https://www.rottentomatoes.com/m/the_longest_ride/| Film w bazie Rotten Tomatoes]

{{George Tillman Jr.}}

[[Kategoria:Filmowe adaptacje utworów Nicholasa Sparksa]]
[[Kategoria:Amerykańskie melodramaty]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 2015 roku]]
[[Kategoria:Amerykańskie adaptacje filmowe]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii George’a Tillmana Jr.]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Karolinie Północnej]]

title: Najdłuższa podróżThe Longest Ride

Gatunek: melodramat

Data premiery: 3 kwietnia 2015 · 12 czerwca 2015 (Polska)

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 139 minut

Reżyseria: George Tillman Jr.

Scenariusz: Craig Bolotin

Główne role: Britt Robertson · Scott Eastwood · Alan Alda

Muzyka: Mark Isham

Zdjęcia: David Tattersall

Scenografia: Geoffrey S. Grimsman · Mark Garner · Chuck Potter

Kostiumy: Mary Claire Hannan

Montaż: Jason Ballantine

Produkcja: Nicholas Sparks · Marty Bowen · Robert Teitel · Wyck Godfrey · Michele Imperato

Wytwórnia: Fox 2000 Pictures

Dystrybucja: Imperial-Cinepix


text:
# La Vida Loca
La Vida Loca – utwór polskiego piosenkarza i rapera White’a 2115, wydany w maju 2018 roku przez wytwórnię SBM Label, pochodzący z albumu Rockstar.
Nagranie uzyskało status podwójnej platynowej płyty (2020). Utwór zdobył ponad 38 milionów wyświetleń w serwisie YouTube (2023) oraz ponad 24 milionów odsłuchań w serwisie Spotify (2022).
Za mix/mastering utworu odpowiada DJ Johny.

## Twórcy
- White 2115 – słowa[1][2]
- DJ Johny – miksowanie, mastering[1]

title: La Vida Loca

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = La Vida Loca
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[White 2115]]
 |album                     = [[Rockstar]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = maj 2018
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   =
 |długość                   = 2:45
 |wytwórnia                 = [[SBM Label]]
 |producent                 =
 |format                    = [[Digital download]]
 |autor                     = White 2115
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             = White 2115
 |poprzedni singel          = [[Noc (singel White’a 2115)|Noc]]
 |następny singel           = [[California (singel White’a 2115)|California]]
 |rok poprzedniego singla   = 2018
 |rok 1. wydania            = 2018
 |rok następnego singla     = 2018
}}
'''La Vida Loca''' – utwór polskiego [[Piosenkarz|piosenkarza]] i [[raper]]a [[White 2115|White’a 2115]], wydany w maju [[2018 w muzyce|2018]] roku przez wytwórnię [[SBM Label]], pochodzący z albumu [[Rockstar]]<ref name=":0">{{Cytuj odcinek|tytuł=White 2115 – La Vida Loca|url=https://genius.com/White-2115-la-vida-loca-lyrics|data dostępu=2023-01-15}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = White 2115 - La Vida Loca - tekst, tłumaczenie, interpretacja, tekstowo - Groove.pl |data dostępu = 2023-01-15 |opublikowany = groove.pl |url = https://www.groove.pl/white-2115/la-vida-loca/piosenka/944440 |język = en}}</ref>.

Nagranie uzyskało status podwójnej [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowej płyty]] (2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = ZPAV :: Bestsellery i wyróżnienia - Wyróżnienia - Platynowe płyty CD - Archiwum |data dostępu = 2023-01-15 |opublikowany = bestsellery.zpav.pl |url = https://web.archive.org/web/20221013193326/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2020}}</ref>. Utwór zdobył ponad 38 milionów wyświetleń w serwisie [[YouTube]] (2023)<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=White 2115 - La Vida Loca [official video]|url=https://www.youtube.com/watch?v=OUNkvORWKIU|data dostępu=2023-01-15}}</ref> oraz ponad 24 milionów odsłuchań w serwisie [[Spotify]] (2022)<ref>{{Cytuj |tytuł = White 2115 |data dostępu = 2023-01-15 |opublikowany = Spotify |url = https://open.spotify.com/artist/4nPxrGG7k7aEKmNLsfX4cd |język = pl}}</ref>.

Za mix/mastering utworu odpowiada DJ Johny<ref name=":0" />.

== Twórcy ==
* [[White 2115]] – słowa<ref name=":0" /><ref name=":1" />
* DJ Johny – [[miksowanie]], [[mastering]]<ref name=":0" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:SBM Label]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2018]]
[[Kategoria:Single White’a 2115]]

title: La Vida Loca

Wydawnictwo: SBM Label

Format: Digital download

Autor: White 2115

Twórca tekstu: White 2115

„Noc” · (2018): „La Vida Loca” · (2018) · „California” · (2018)


text:
# Saint-Hilaire (Allier)
Saint-Hilaire – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Allier.

## Demografia
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 595 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 29 osób/km². W styczniu 2015 r. Saint-Hilaire zamieszkiwały 493 osoby, przy gęstości zaludnienia wynoszącej 23,9 osób/km².

title: Saint-Hilaire (Allier)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Hilaire
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Hilaire
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Saint-Hilaire 03.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Owernia-Rodan-Alpy
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Allier (departament)|Allier]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Moulins|Moulins]]
 |4. jednostka administracyjna    = Bourbon-l'Archambault
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 03238
 |stanowisko zarządzającego       = Mer
 |zarządzający                    = Olivier Guiot (2001–2020)
 |powierzchnia                    = 20,64 km²
 |wysokość                        = 265–420 m n.p.m.
 |rok                             = 2015 I
 |liczba ludności                 = 493
 |gęstość zaludnienia             = 23,9 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 03440
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Allier
 |współrzędne                     = 46°29′43″N 3°1′15″E
 |commons                         = Category:Saint-Hilaire (Allier)
 |www                             =
}}
'''Saint-Hilaire''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Owernia-Rodan-Alpy]], w departamencie [[Allier (departament)|Allier]].

== Demografia ==
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 595 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 29 osób/km². W styczniu 2015 r. Saint-Hilaire zamieszkiwały 493 osoby, przy gęstości zaludnienia wynoszącej 23,9 osób/km².

== Bibliografia ==
* [http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=03&annee=2012 Francuski Urząd Statystyczny]

{{Okręg Moulins}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w departamencie Allier]]
[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Allier]]

title: Saint-Hilaire

Państwo: Francja

Region: Owernia-Rodan-Alpy

Departament: Allier

Okręg: Moulins

Kanton: Bourbon-l'Archambault

Mer: Olivier Guiot (2001–2020)


text:
# Happy, happy
Happy, happy (tytuł oryg. Sykt lykkelig) – norweski komediodramat z 2010 roku w reżyserii Anne Sewitsky.
Film został wyselekcjonowany jako oficjalny kandydat Norwegii do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego podczas 84. ceremonii wręczenia Oscarów. Podczas Sundance Film Festival 2011 otrzymał Główną Nagrodę Jury w kategorii Najlepszy dramat zagraniczny.

## Opis fabuły
Kaja i Erik są małżeństwem. Kaja nosi serce na dłoni i duszę na ramieniu. Erik odkrywa siebie jednak tylko na tyle, na ile musi, żeby mieć święty spokój. Zdaje się, że kiedyś się kochali. Teraz łączy ich tylko syn. Mimo wszystko Kaja stara się przyjmować życie takim, jakie jest. Jednak, gdy pewnego dnia obok wprowadzają się nowi sąsiedzi, zaczyna się zmieniać. Marzy o tym, by mieć taką właśnie rodzinę.

## Obsada
- Agnes Kittelsen jako Kaja
- Henrik Rafaelsen jako Sigve
- Joachim Rafaelsen jako Erik
- Maibritt Saerens jako Elisabeth
- Oskar Hernæs Brandsø jako Theodor
- Ram Shihab Ebedy jako Noa

i inni

title: Happy, happy

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Happy, happy
 |oryginalny tytuł = Sykt lykkelig
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = komediodramat
 |rok produkcji    = [[2011]]
 |data premiery    = [[1 października]] [[2010]]
[[16 marca]] [[2012]] (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Norwegia]]
 |język            = [[język norweski|norweski]]
 |czas trwania     = 85 minut
 |reżyseria        = [[Anne Sewitsky]]
 |scenariusz       = [[Mette M. Bølstad]]
[[Ragnhild Tronvoll]]
 |główne role      =
 |muzyka           =
 |zdjęcia          = [[Anna Myking]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Happy, happy''' (tytuł oryg. ''Sykt lykkelig'') – [[Norwegia|norweski]] komediodramat z 2010 roku w reżyserii [[Anne Sewitsky]].

Film został wyselekcjonowany jako oficjalny kandydat Norwegii do [[Oscar dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego|Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego]] podczas [[84. ceremonia wręczenia Oscarów|84. ceremonii wręczenia Oscarów]]<ref name="84th">{{cytuj stronę |url=http://www.hollywoodreporter.com/news/sundance-winner-happy-happy-represent-229967 |tytuł=Sundance Winner ‘Happy, Happy’ to Represent Norway in Oscar Race|data=2011-09-01|praca=Hollywood Reporter}}</ref>. Podczas Sundance Film Festival 2011 otrzymał Główną Nagrodę Jury w kategorii Najlepszy dramat zagraniczny<ref name="filmweb">{{cytuj stronę |url=http://www.filmweb.pl/film/Happy%2C+Happy-2010-562035/awards |tytuł="Happy, Happy" - nagrody|opublikowany=filmweb.pl}}</ref>.

== Opis fabuły ==
Kaja i Erik są małżeństwem. Kaja nosi serce na dłoni i duszę na ramieniu. Erik odkrywa siebie jednak tylko na tyle, na ile musi, żeby mieć święty spokój. Zdaje się, że kiedyś się kochali. Teraz łączy ich tylko syn. Mimo wszystko Kaja stara się przyjmować życie takim, jakie jest. Jednak, gdy pewnego dnia obok wprowadzają się nowi sąsiedzi, zaczyna się zmieniać. Marzy o tym, by mieć taką właśnie rodzinę.

== Obsada ==
* [[Agnes Kittelsen]] jako Kaja
* [[Henrik Rafaelsen]] jako Sigve
* [[Joachim Rafaelsen]] jako Erik
* [[Maibritt Saerens]] jako Elisabeth
* [[Oskar Hernæs Brandsø]] jako Theodor
* [[Ram Shihab Ebedy]] jako Noa
i inni

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|1664892|Happy, happy}}
* {{Filmweb|tytuł|562035|Happy, happy}}

{{Anne Sewitsky}}

[[Kategoria:Norweskie komediodramaty]]
[[Kategoria:Norweskie filmy z 2010 roku]]
[[Kategoria:Norweskie filmy zgłoszone do rywalizacji o Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego]]

title: Happy, happySykt lykkelig

Gatunek: komediodramat

Data premiery: 1 października 2010 · 16 marca 2012 (Polska)

Kraj produkcji: Norwegia

Język: norweski

Czas trwania: 85 minut

Reżyseria: Anne Sewitsky

Scenariusz: Mette M. Bølstad · Ragnhild Tronvoll

Zdjęcia: Anna Myking


text:
# Stara Synagoga w Częstochowie
Stara Synagoga w Częstochowie – pierwsza synagoga częstochowskiej gminy żydowskiej, obecnie nieistniejąca. Znajdowała się na rogu ulic Nadrzecznej 32 i Mirowskiej.

## Historia
Zanim przystąpiono do budowy synagogi, sąd rabinacki postanowił zebrać na ten cel pieniądze od członków nowo powstałej częstochowskiej gminy żydowskiej. W 1765 roku przystąpiono do budowy synagogi. W 1872 z inicjatywy ówczesnego prezesa gminy Leibela Kohena dokonano rozbudowy oraz kapitalnego remontu synagogi. Koszt remontu wyniósł 25 tysięcy rubli.
Kolejny remont przeprowadzono w latach 1928–1929, według planów profesora Pereca Willenberga z inicjatywy rabina Nahuma Asza. Zaraz na początku II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku, hitlerowcy zdewastowali synagogę. Została wysadzona w powietrze w 1943 roku zaraz po likwidacji częstochowskiego getta. Po zakończeniu wojny usunięto jej zgliszcza, poszerzając chodnik przy ulicy Mirowskiej.
W synagodze oprócz zwykłych, typowo religijnych nabożeństw, odbywały się również uroczyste nabożeństwa za ojczyznę oraz z okazji ważnych wydarzeń historycznych. W niej również podczas zaborów przechowywano sztandary z okresu napoleońskiego.

## Architektura
Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie zbliżonym do prostokąta. Wewnątrz w głównej sali modlitewnej na ścianach znajdowały się polichromie z motywami opartymi na stylizowanych literach hebrajskich. Plafon zdobiły dwie tarcze i wymalowany siedmioramienny świecznik. Na wschodniej ścianie znajdował się bogato zdobiony Aron ha-kodesz, przysłonięty bogato haftowanym parochetem. Przed arką stała piękna bima. Wnętrze bóżnicy oświetlały nisko wiszące, pięknie zdobione świeczniki. Światło dzienne docierało do wnętrza z wysoko umieszczonych okien, sprzyjając atmosferze uniesienia religijnego, bowiem dolne partie wnętrza tej budowli były zaciemnione, natomiast sufity były rozjaśnione.

title: Stara Synagoga w Częstochowie

wikitext:
{{Synagoga infobox
 |nazwa            = Stara Synagoga w Częstochowie
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          = Stara Synagoga, Częstochowa.jpg
 |opis zdjęcia     =
 |państwo          = POL
 |miejscowość      = [[Częstochowa]]
 |adres            =
 |budulec          = murowana
 |architekt        =
 |data budowy      = [[1765]]
 |data likwidacji  = [[wrzesień]] [[1939]]
 |data zburzenia   = [[1943]]
 |data odbudowy    =
 |tradycja         = ortodoksyjna
 |obecnie          =
 |kod mapy         = Częstochowa
 |współrzędne      = 50.812°N 19.131°E
 |commons          = Synagogues in Częstochowa
 |www              =
}}
'''Stara Synagoga w Częstochowie''' – pierwsza [[synagoga]] [[Częstochowa|częstochowskiej]] gminy żydowskiej, obecnie nieistniejąca. Znajdowała się na rogu ulic Nadrzecznej 32 i Mirowskiej.

== Historia ==
Zanim przystąpiono do budowy synagogi, [[sąd]] [[rabin]]acki postanowił zebrać na ten cel pieniądze od członków nowo powstałej [[Częstochowa|częstochowskiej]] [[kahał|gminy żydowskiej]]. W [[1765]] roku przystąpiono do budowy synagogi. W [[1872]] z inicjatywy ówczesnego prezesa gminy Leibela Kohena dokonano rozbudowy oraz kapitalnego remontu synagogi. Koszt remontu wyniósł 25 tysięcy rubli.

Kolejny remont przeprowadzono w latach [[1928]]–[[1929]], według planów [[profesor]]a Pereca Willenberga z inicjatywy [[rabin]]a [[Nachum Asz|Nahuma Asza]]. Zaraz na początku [[II wojna światowa|II wojny światowej]], we wrześniu [[1939]] roku, hitlerowcy zdewastowali synagogę. Została wysadzona w powietrze w [[1943]] roku zaraz po likwidacji [[getto w Częstochowie|częstochowskiego getta]]. Po zakończeniu wojny usunięto jej zgliszcza, poszerzając chodnik przy ulicy Mirowskiej.

W synagodze oprócz zwykłych, typowo religijnych nabożeństw, odbywały się również uroczyste nabożeństwa za ojczyznę oraz z okazji ważnych wydarzeń historycznych. W niej również podczas zaborów przechowywano sztandary z okresu napoleońskiego.

== Architektura ==
Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie zbliżonym do prostokąta. Wewnątrz w głównej sali modlitewnej na ścianach znajdowały się [[polichromia|polichromie]] z motywami opartymi na stylizowanych literach hebrajskich. [[Plafon]] zdobiły dwie tarcze i wymalowany siedmioramienny świecznik. Na wschodniej ścianie znajdował się bogato zdobiony [[Aron ha-kodesz]], przysłonięty bogato haftowanym parochetem. Przed arką stała piękna [[bima]]. Wnętrze bóżnicy oświetlały nisko wiszące, pięknie zdobione świeczniki. Światło dzienne docierało do wnętrza z wysoko umieszczonych okien, sprzyjając atmosferze uniesienia religijnego, bowiem dolne partie wnętrza tej budowli były zaciemnione, natomiast sufity były rozjaśnione.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20121221104850/http://www.sztetl.org.pl/pl/article/czestochowa/11,synagogi-domy-modlitwy-i-inne/7226,stara-synagoga-w-czestochowie-ul-nadrzeczna-/ Stara Synagoga w Częstochowie] na portalu Wirtualny Sztetl

[[Kategoria:Synagogi w Częstochowie|stara]]
[[Kategoria:Zniszczone synagogi w Częstochowie|stara]]

title: Stara Synagoga w Częstochowie

Miejscowość: Częstochowa

Budulec: murowana

Data likwidacji: wrzesień 1939

Tradycja: ortodoksyjna


text:
# Dylan Dietrich
Dylan Dietrich (ur. 22 września 2004 w Zurychu) – szwajcarski tenisista.

## Kariera tenisowa
W 2021 zadebiutował w cyklu ITF Men’s Circuit, a w 2023 w turnieju głównym ATP Challenger Tour.
Startując w rozgrywkach juniorów, Dylan Dietrich w 2022 roku osiągnął finał US Open w grze podwójnej chłopców grając w parze z Juanem Carlosem Prado Ángelo. W finałowym meczu przegrali z Amerykanami Ozanem Barisem i Nisheshem Basavareddym.
W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 1253. miejscu (22 maja 2023), a w zestawieniu gry podwójnej na 1281. pozycji (31 października 2022).

### Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych

#### Gra podwójna (0–1)
| Końcowy wynik | Nr | Data             | Turniej            | Nawierzchnia | Partner                  | Przeciwnicy                    | Wynik finału |
| ------------- | -- | ---------------- | ------------------ | ------------ | ------------------------ | ------------------------------ | ------------ |
| Finalista     | 1. | 10 września 2022 | US Open, Nowy Jork | Twarda       | Juan Carlos Prado Ángelo | Ozan Baris Nishesh Basavareddy | 1:6, 1:6     |

title: Dylan Dietrich

wikitext:
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Dylan Dietrich
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = CHE
 |data urodzenia        = 22 września 2004
 |miejsce urodzenia     = [[Zurych]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |wzrost                = 193 cm
 |gra                   = praworęczny, oburęczny bekhend
 |status profesjonalny  =
 |zakończenie kariery   =
 |trener                =
 |S turnieje            =
 |S ranking             = 1253 (22 maja 2023)
 |S AO                  =
 |S RG                  =
 |S WM                  =
 |S US                  =
 |D turnieje            =
 |D ranking             = 1281 (31 października 2022)
 |D AO                  =
 |D RG                  =
 |D WM                  =
 |D US                  =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Dylan Dietrich''' (ur. [[22 września]] [[2004]] w [[Zurych]]u) – [[Szwajcaria|szwajcarski]] [[tenis]]ista.

== Kariera tenisowa ==
W 2021 zadebiutował w cyklu [[ITF Men’s Circuit]], a w 2023 w turnieju głównym [[ATP Challenger Tour]].

Startując w rozgrywkach juniorów, Dylan Dietrich w 2022 roku osiągnął finał [[US Open 2022 (gra podwójna chłopców)|US Open]] w grze podwójnej chłopców grając w parze z [[Juan Carlos Prado Ángelo|Juanem Carlosem Prado Ángelo]]. W finałowym meczu przegrali z Amerykanami [[Ozan Baris|Ozanem Barisem]] i [[Nishesh Basavareddy|Nisheshem Basavareddym]].

W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 1253. miejscu (22 maja 2023), a w zestawieniu gry podwójnej na 1281. pozycji (31 października 2022).

=== Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych ===
==== Gra podwójna (0–1) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=debel}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=Wielki Szlem | rodzaj=debel | nr=1. | data=10 września 2022 | turniej=US Open 2022 (gra podwójna chłopców) | miasto=US Open, Nowy Jork | nawierzchnia=Twarda | partner={{flaga|BOL}} [[Juan Carlos Prado Ángelo]] | państwoprzec1=USA | przec1=[[Ozan Baris]] | państwoprzec2=USA | przec2=[[Nishesh Basavareddy]] | wynik=1:6, 1:6}}
{{Turniej ATP/koniec}}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|m|data=9 czerwca 2023}}

{{SORTUJ:Dietrich, Dylan}}
[[Kategoria:Szwajcarscy tenisiści]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zurychu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 2004]]

title: · Dylan Dietrich

Państwo: Szwajcaria

Data i miejsce urodzenia: 22 września 2004 · Zurych

Gra: praworęczny, oburęczny bekhend


text:
# SMS Gneisenau (1906)
SMS Gneisenau – niemiecki krążownik pancerny z okresu I wojny światowej. Bliźniaczą jednostką był SMS "Scharnhorst". Oba okręty zostały zatopione w bitwie koło Falklandów 8 grudnia 1914. Okręt został nazwany imieniem niemieckiego marszałka z okresu wojen napoleońskich Augusta von Gneisenau.

## Historia
Stępkę pod „Gneisenau” położono w grudniu 1904 w bremeńskiej stoczni Waserwerft. Wodowanie okrętu miało miejsce 14 czerwca 1906, a oddanie do służby 6 marca 1908. Po wejściu do służby wraz z bliźniaczym „Scharnhorstem” stanowił trzon Wschodnioazjatyckiej Eskadry Krążowników stacjonującej w chińskim porcie Qingdao.
Wraz z wybuchem I wojny światowej okręty eskadry pod dowództwem admirała von Spee rozpoczęły działania przeciwko alianckiej żegludze w rejonie Pacyfiku. 1 listopada 1914 okręty wzięły udział w zwycięskiej bitwie pod Coronelem, zatapiając dwa brytyjskie krążowniki pancerne HMS „Good Hope” i HMS „Monmouth”. Po przejściu cieśniny Magellana okręty dotarły 8 grudnia 1914 do Falklandów, gdzie napotkały silny zespół brytyjski składający się m.in. z krążowników liniowych HMS „Invincible” i HMS „Inflexible”. Doszło do bitwy koło Falklandów, w wyniku której zostały zatopione 4 niemieckie krążowniki w tym „Scharnhorst” i „Gneisenau”. Większość załogi „Gneisenau” zginęła, a nieliczni ocaleni zostali uratowani przez brytyjskie okręty.

title: SMS Gneisenau (1906)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[SMS Gneisenau|inne jednostki pływające o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = Gneisenau
 |grafika                = SMS Gneisenau.jpg
 |opis grafiki           =
 |klasa                  =
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = Wasserwerft Bremen
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = grudzień  [[1904]]
 |wodowanie              = 14 czerwca [[1906]]
 |1. bandera             = Niemcy
 |1. wersja bandery      = wojenna-1903
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 6 marca [[1908]]
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              =
 |zatonął                = 8 grudnia [[1914]] w [[Bitwa pod Falklandami|bitwie pod Falklandami]]
 |los okrętu             =
 |wyporność              = 12 700 t
 |długość                = 144 m
 |szerokość              = 21,6 m
 |zanurzenie             = 8,4 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = siłownia parowa o mocy 26 000 KM napędzająca 3 śruby
 |prędkość               = 22 w
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 =
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 8 dział 210 mm
6 dział 150 mm
18 dział 88 mm
4 wyrzutnie torped kaliber 450 mm
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 764
 |commons                =
}}
'''SMS Gneisenau''' – [[Niemcy|niemiecki]] [[krążownik pancerny]] z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Bliźniaczą jednostką był [[SMS Scharnhorst|SMS "Scharnhorst"]]. Oba okręty zostały zatopione w [[bitwa koło Falklandów|bitwie koło Falklandów]] 8 grudnia [[1914]]. Okręt został nazwany imieniem niemieckiego marszałka z okresu [[wojny napoleońskie|wojen napoleońskich]] [[August Wilhelm Neidhardt von Gneisenau|Augusta von Gneisenau]].

== Historia ==
Stępkę pod „Gneisenau” położono w grudniu 1904 w [[Brema|bremeńskiej]] [[stocznia|stoczni]] Waserwerft. [[Wodowanie]] okrętu miało miejsce 14 czerwca 1906, a oddanie do służby 6 marca 1908. Po wejściu do służby wraz z bliźniaczym „Scharnhorstem” stanowił trzon [[Wschodnioazjatycka Eskadra Krążowników|Wschodnioazjatyckiej Eskadry Krążowników]] stacjonującej w [[Chiny|chińskim]] porcie [[Qingdao]].

Wraz z wybuchem I wojny światowej okręty eskadry pod dowództwem admirała [[Maximilian von Spee|von Spee]] rozpoczęły działania przeciwko alianckiej żegludze w rejonie [[Ocean Spokojny|Pacyfiku]]. 1 listopada 1914 okręty wzięły udział w zwycięskiej [[bitwa pod Coronelem|bitwie pod Coronelem]], zatapiając dwa [[Wielka Brytania|brytyjskie]] krążowniki pancerne [[HMS Good Hope (1902)|HMS „Good Hope”]] i [[HMS Monmouth (1903)|HMS „Monmouth”]]. Po przejściu [[Cieśnina Magellana|cieśniny Magellana]] okręty dotarły 8 grudnia 1914 do [[Falklandy|Falklandów]], gdzie napotkały silny zespół brytyjski składający się m.in. z [[krążownik liniowy|krążowników liniowych]] [[HMS Invincible (1909)|HMS „Invincible”]] i [[HMS Inflexible (1908)|HMS „Inflexible”]]. Doszło do [[bitwa koło Falklandów|bitwy koło Falklandów]], w wyniku której zostały zatopione 4 niemieckie krążowniki w tym „Scharnhorst” i „Gneisenau”. Większość załogi „Gneisenau” zginęła, a nieliczni ocaleni zostali uratowani przez brytyjskie okręty.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.german-navy.de/hochseeflotte/ships/armoredcruiser/gneisenau/index.html (en) www.german-navy.de]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gneisenau}}
[[Kategoria:Niemieckie krążowniki pancerne]]
[[Kategoria:Niemieckie krążowniki z okresu I wojny światowej]]
[[Kategoria:Niemieckie krążowniki zatopione podczas I wojny światowej]]
[[Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim]]

title: Gneisenau

Stocznia: Wasserwerft Bremen

Położenie stępki: grudzień 1904

Wodowanie: 14 czerwca 1906

Wejście do służby: 6 marca 1908

Zatonął: 8 grudnia 1914 w bitwie pod Falklandami


text:
# Vladimir Bodiansky
Vladimir Bodiansky (ur. 25 marca 1894 w Charkowie, zm. 10 grudnia 1966 w Paryżu) – francuski inżynier, konstruktor i architekt rosyjskiego pochodzenia.
Był projektantem linii kolejowych, m.in. w Kongu Belgijskim, obiektów przemysłowych, m.in. zakładów Renault. Od 1946 projektował budynki o nowoczesnej architekturze - był jednym z twórców gmachu ONZ w Nowym Jorku. Zaprojektował m.in. Sabende w Gwinei.

title: Vladimir Bodiansky

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Vladimir Bodiansky
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[25 marca]] [[1894]]
 |miejsce urodzenia     = [[Charków]]
 |data śmierci          = [[10 grudnia]] [[1966]]
 |miejsce śmierci       = [[Paryż]]
 |narodowość            = francuska
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[architektura]]
 |epoka                 = [[modernizm (architektura)|modernizm]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Vladimir Bodiansky''' (ur. 25 marca [[1894]] w [[Charków|Charkowie]], zm. 10 grudnia [[1966]] w [[Paryż]]u) – [[Francja|francuski]] inżynier, konstruktor i architekt [[Rosja|rosyjskiego]] pochodzenia.

Był projektantem linii kolejowych, m.in. w [[Kongo Belgijskie|Kongu Belgijskim]], obiektów przemysłowych, m.in. zakładów [[Renault]]. Od 1946 projektował budynki o nowoczesnej architekturze - był jednym z twórców gmachu [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]. Zaprojektował m.in. Sabende w [[Gwinea|Gwinei]].

== Bibliografia ==
* ''Wielka Encyklopedia PWN'' red. Jan Wojnowski, Warszawa 2001, t. 4, s. 209.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bodiansky, Vladimir}}
[[Kategoria:Francuscy architekci]]
[[Kategoria:Francuscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Francuzi pochodzenia rosyjskiego]]
[[Kategoria:Absolwenci École nationale supérieure de l’aéronautique et de l’espace]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Charkowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1894]]
[[Kategoria:Zmarli w 1966]]

title: Vladimir Bodiansky

Data i miejsce urodzenia: 25 marca 1894 · Charków

Data i miejsce śmierci: 10 grudnia 1966 · Paryż

Narodowość: francuska

Dziedzina sztuki: architektura

Epoka: modernizm


text:
# Google Nexus
Nexus – seria urządzeń przenośnych i multimedialnych przygotowanych przez Google we współpracy z firmami trzecimi, głównie smartfonów i tabletów (wyjątkiem jest Nexus Q), działających pod kontrolą „czystej” wersji systemu Android. Urządzenia te mają być w założeniu bardzo dobre jakościowo, zarówno jeśli chodzi o wzornictwo, jak i podzespoły.
Głównym kanałem dystrybucyjnym urządzeń tej serii, poza granicami Polski, jest sklep Google Store. Zakup bezpośrednio w nim jest niedostępny w Polsce, jednakże urządzenia te można kupić w polskich sieciach: Komputronik, RTV Euro AGD oraz u operatora telefonii komórkowej Play.
Od momentu premiery Google Pixel pod koniec 2016 roku, Hiroshi Lockheimer stwierdził, że Google nie planuje premiery kolejnych urządzeń Google Nexus.

## Smartfony

### Nexus One
Nexus One został wyprodukowany przez firmę HTC, ogłoszony pierwszym telefonem serii Nexus w styczniu 2010 r. Został wprowadzony na rynek wraz z Androidem 2.1 Eclair i został zaktualizowany, był pierwszym telefonem z systemem Android 2.2 Froyo. Szybko został zaktualizowany do Androida 2.3 Gingerbread.

### Nexus S
Drugi smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez firmę Samsung. Został zaprezentowany po raz pierwszy w grudniu 2010, wprowadzony na rynek wraz z wersją Android 2.3 Gingerbread. W grudniu 2011 został zaktualizowany do Android 4.0 Ice Cream Sandwich, a następnie do Android 4.1 Jelly Bean w lipcu 2012.

### Galaxy Nexus
Trzeci smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez firmę Samsung. Zaprezentowany w listopadzie 2011, zadebiutował na rynku wraz z premierą systemu Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Został zaktualizowany do wersji Android 4.2 Jelly Bean w listopadzie 2012, a następnie w kolejnych miesiącach, aż do najnowszej dostępnej (Android 4.3 Jelly Bean).

### Nexus 4
Czwarty smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez LG. Był pierwszym urządzeniem używającym systemu Android 4.2 Jelly Bean fabrycznie, od momentu wypuszczenia na rynek. Nexus 4 ma 4,7 calowy wyświetlacz pokryty szkłem Corning Gorilla Glass 2, oferujący rozdzielczość 1280 × 768, czterordzeniowy procesor 1,5 GHz Qualcomm Snapdragon S4 Pro, dwa aparaty cyfrowe (odpowiednio 8 i 1,3 megapiksela). Jest też pierwszym urządzeniem z serii Nexus, oferującym funkcję bezprzewodowego ładowania. Cena w USA to 299$.

### Nexus 5
Piąty smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez LG, którego premiera odbyła się 31 października 2013. W momencie wyjścia na rynek działał pod kontrolą systemu Android 4.4 Kitkat w 2015 (5 października 2015 otrzymał aktualizację do androida 6.0 Marshmallow), ma 4.95 calowy wyświetlacz o rozdzielczości 1920x1080p o gęstości pikseli na poziomie 445 ppi. Pokryty jest szkłem IPSCorning® Gorilla® Glass 3. Ma 8 Mpx główną kamerę z wbudowaną optyczną stabilizacją obrazu 1.3 Mpx przednią kamerę do rozmów wideo i zdjęć.
- CPU: Qualcomm Snapdragon™ 800, 2.26GHz procesor
- GPU: Adreno 330, 450MHz

Oferuje 2GB pamięci RAM oraz jest dostępny w wersjach 32 i 16GB. Polscy dystrybutorzy oferują telefon w cenie ok. 1500-1700zł. (stan na kwiecień 2014)

### Nexus 6
Szósty smartfon z serii Nexus, wyprodukowany przez Motorola. Pierwszy fablet z tej serii. Jego specyfikacja przedstawia się następująco:
- 5,96-calowy ekran AMOLED o rozdzielczości QuadHD (2560 x 1440);
- CPU: Snapdragon 805 (4 × 2,7 GHz);
- GPU:  Adreno 420;
- 3 GB pamięci RAM;
- 32/64 GB pamięci wewnętrznej;
- aparat główny 13 Mpix z optyczną stabilizacją obrazu i trybem HDR+;
- aparat przedni 2 Mpix;
- głośniki stereo;
- obsługa kart Nano SIM;
- LTE;
- NFC;
- bateria 3220 mAh;
- wymiary: 82,98 × 159,26 x 10,06 mm
- waga: 184 gramy;
- system Android 5.0 Lollipop

W USA najtańszy wariant (32 GB pamięci) został wyceniony na 649 dolarów, co bez uwzględnienia europejskich podatków daje nam w przeliczeniu ok. 2150 zł.
Motorola chwali się przede wszystkim dużym ekranem o wysokiej rozdzielczości, szybkim ładowaniem (15 minut ładowania ma zapewnić dodatkowe 6 godzin pracy), aparatem z optyczną stabilizacją obrazu.

### Nexus 5X
Nexus 5X jest smartfonem zaprojektowanym przez LG Electronics, działającym pod kontrolą systemu Android Oreo 8.1. Jego premiera odbyła się 29 września 2015 roku.
- Wyświetlacz: 5.2" 1920x1080 pikseli (423ppi) FHD LCD
- Procesor: Qualcomm Snapdragon 808, sześciordzeniowy (4x1.4 GHz Cortex-A53 & 2x1.8 GHz Cortex-A57)
- Aparat fotograficzny główny: 12.3 MP z przysłoną f/2.0 i pomiarem ostrości IR wspomaganym laserem (2160p@30fps, 1080p@30fps, 720p@120fps, HDR)
- Aparat fotograficzny przedni: 5 MP z przysłoną f/2.0
- Bateria: 2700 mAh z funkcją szybkiego ładowania (ładowarka USB-C - USB-C 5V, 3W), niewymienialna
- GPU: Adreno 418
- Pamięć wewnętrzna: 16 lub 32 GB
- RAM: 2GB LPDDR3
- Głośniki: pojedynczy
- slot Nano SIM
- LTE Cat6 300/50 Mbps
- NFC
- wymiary: 72,6 × 147 x 7,9 mm
- waga: 136 gram

### Nexus 6P
- Nexus 6P jest smartfonem zaprojektowanym przez Huawei, działającym pod kontrolą systemu Android Oreo 8.1. Jego premiera odbyła się 29 września 2015 roku. Jest to ostatni smartfon z serii Nexus
- Wyświetlacz: 5.7" 2560x1440 pikseli (518ppi) WQHD AMOLED
- Procesor: Qualcomm Snapdragon 810 v2.1, ośmiordzeniowy taktowany 2.0 GHz
- Aparat fotograficzny główny: 12.3 MP z przysłoną f/2.0 pomiarem ostrości IR wspomaganym laserowo
- Aparat fotograficzny przedni: 8 MP z przysłoną f/2.4
- Bateria: 3450 mAh z funkcją szybkiego ładowania, niewymienialna
- GPU: Adreno 430
- Pamięć wewnętrzna: 32, 64 lub 128 GB
- RAM: 3GB LPDDR4
- Głośniki: stereo

- Smartfony Nexus

## Tablety

### Nexus 7
Został zaprezentowany na konferencji Google I/O 27 czerwca 2012. Jest to 7-calowy tablet z wyświetlaczem 1280x800 pikseli, opracowany we współpracy z firmą ASUS. Tablet jest pierwszym urządzeniem przeznaczonym do współpracy z systemem Android 4.1, jest dostosowany do zawartości sklepu Google Play e-booków, muzyki i filmów. Miał być z założenia urządzeniem kompaktowym i tanim, aby konkurować na przykład z Kindle Fire. Cena w USA to 199$.

### Nexus 7 (2013)
Nexus 7 "2" został zaprezentowany 24 lipca 2013 na śniadaniu prasowym zorganizowanym przez firmę Google. Tak jak jego poprzednik, tablet został wyprodukowany przez firmę ASUS i został de facto pierwszym urządzeniem z wersją Android 4.3. Tablet mimo identycznej wielkości wyświetlacza posiada rozdzielczość full HD (323ppi). Jest jedynym tabletem na rynku (stan na sierpień 2013) z tak dobrej jakości wyświetlaczem przy tej wielkości ekranu. Tablet posiada również szereg usprawnień zarówno w zakresie oprogramowania, jak i zastosowanych podzespołów, m.in. najnowszą wersję systemu Android, obsługę techniki Bluetooth Smart, restrykcyjne profile, a także nową, 5-megapikselową kamerę tylną, obsługę LTE, NFC, procesor Qualcomm Snapdragon 600 (1.5 GHz), głośniki stereo oraz 2 GB pamięci wewnętrznej RAM. Ponadto tablet został „odchudzony”: jego wymiary to 114 × 200 x 8.65 mm. Tak jak Nexus 7 pierwszej generacji został stworzony, aby konkurować z Kindle Fire i innymi 7" tabletami, nowy tablet również miał stanąć naprzeciw iPadowi Mini oraz całemu szybko rosnącemu rynkowi tabletów przenośnych. Cena w USA to 229$.

### Nexus 9
Nexus 9 to 8,9-calowy tablet giganta z Mountain View, który na tle poprzedników wyróżniać ma się jakością wykonania. Jego zaokrąglana na bokach obudowa wykonana jest głównie z matowego tworzywa sztucznego, a cienką ramkę zrobiono ze szczotkowanego aluminium. Przedni panel pokrywa warstwa szkła Gorilla Glass 3.
Sercem tabletu  jest 64-bitowa Tegra K1 z mobilnym Keplerem. Układ Nvidii wspierany jest przez 2 GB pamięci RAM, co wydaje się dość dziwne, gdyż Nexus 6 ma 3 GB RAM-u. Sprzęt dostępny będzie z 16 GB lub 32 GB wbudowanej pamięci, której nie będzie można rozszerzyć. Na pokładzie urządzenie nie zabraknie modułu Bluetooth 4.1, NFC, odbiornika GPS czy dwuzakresowego Wi-Fi w standardach a/b/g/n/ac, które będzie wspierać technologię MIMO (Multiple Input Multiple Output). Na rynku dostępna będzie również wersja tabletu, która obsługuje łączność 4G LTE (karty Nano SIM).
8,9-calowy ekran IPS LCD nowego Nexusa będzie pracować w rozdzielczości 2048 × 1536 pikseli. Google tym samym zdecydowało się przerzucić na format 4:3, co wydaje się dobrym rozwiązaniem. Aparat główny ma 8-megapikselową matrycę, a przednia kamerka ma 1,6 Mpix. W obu przypadkach dostępna ma być optyka o jasności f/2.4. Z tyłu można znaleźć też pojedynczą diodę doświetlającą, która również ma srebrną obwódkę. Świetnym dodatkiem są głośniki stereo na przednim panelu, które wykorzystują technologię HTC BoomSound.
Google Nexus 9 w przedsprzedaży na amerykańskim rynku pojawi się już 17 października 2014, a do sprzedaży trafi 3 listopada 2014. Podstawowa wersja urządzenia z 16 GB pamięci ma kosztować 399 dol., a model z 32 GB pamięci będzie droższy o 80 dol. Wariant z LTE (32 GB pamięci) ma rynku ma pojawić się w cenie 599 dol. (model w kolorze piaskowym nie będzie dostępny od razu). Do Nexusa 9 można dokupić będzie również etui z wbudowaną klawiaturą, która ma złącze magnetyczne.

### Nexus 10
Jest 10-calowym tabletem od firmy Samsung wprowadzonym na rynek pod koniec października 2012. Jego wyświetlacz ma przekątną 10,1 cala i rozdzielczość 2560×1600 pikseli, 16 lub 32 GB pamięci, Android 4.2, procesor dwurdzeniowy 1.7 GHz, Exynos 5. Cena w USA to 399$.

## Urządzenia służące do strumieniowania danych

### Nexus Q
Urządzenie multimedialne, oparte na systemie Android i zintegrowane z usługą Google Play, dostępne tylko w  USA. Po serii negatywnych opinii, został wycofany w celu ulepszenia. Nexus Q kształtem przypominał kulę z kolorowymi diodami LED okrążającymi całą bryłę. Według konsumentów, Nexus Q był za drogi w porównaniu do oferowanych możliwości, jakimi było przesyłanie mediów z urządzenia z Androidem do telewizora, do którego kula została wcześniej podłączona, dlatego też Google zaprzestał produkcji krótko po premierze urządzenia.

### Chromecast
Google Chromecast jest urządzeniem, a właściwie modemem zaprezentowanym 24 lipca 2013, który podłącza się do odbiornika TV, dzięki czemu można oglądać treści z urządzeń mobilnych na dużym ekranie. Chromecast, mimo nazwy pochodzącej od przeglądarki Chrome, tak naprawdę bazuje na systemie Android. Aby korzystać z jego możliwości, należy podłączyć urządzenie, które wielkością przypomina popularne pendrive'y, do wejścia HDMI w telewizorze. Następnie modem łączy się ze smartfonem z systemem Android lub iOS. Potem użytkownik wybiera treść i współdzieli ją z telewizorem. Co ważne, telefon lub tablet nie tylko jest przekaźnikiem multimediów, a także pilotem, co pozwala na korzystanie z urządzenia do innych celów. Aplikacje, które współpracują z Chromecastem to Pandora, Netflix, Youtube, Treści Google Play i oczywiście standardowe aplikacje takie jak Galeria czy wideo zapisane na telefonie lub tablecie. Możliwe jest również strumieniowanie multimediów z przeglądarki Chrome (funkcja „Przesyłaj...”). Mimo braku fizycznego podobieństwa, Chromecast utożsamiany jest ze swoistą ewolucją Nexusa Q. Na razie urządzenie dostępne jest tylko w Stanach, a jego cena wynosi 35 USD (stan na kwiecień 2013).

title: Google Nexus

wikitext:
[[Plik:Nexus 5 (1).jpg|thumb|200px|[[Nexus 5]] – smartfon z serii Nexus]]
'''Nexus''' – seria urządzeń przenośnych i multimedialnych przygotowanych przez [[Google]] we współpracy z firmami trzecimi, głównie [[smartfon]]ów i [[Tablet (komputer)|tabletów]] (wyjątkiem jest Nexus Q), działających pod kontrolą „czystej” wersji systemu [[Android (system operacyjny)|Android]]. Urządzenia te mają być w założeniu bardzo dobre jakościowo, zarówno jeśli chodzi o wzornictwo, jak i podzespoły<ref>[http://www.google.com/nexus/4/#google Nexus 4 – Google] {{lang|en}}</ref>.

Głównym kanałem dystrybucyjnym urządzeń tej serii, poza granicami Polski, jest sklep [[Google Store]]. Zakup bezpośrednio w nim jest niedostępny w Polsce, jednakże urządzenia te można kupić w polskich sieciach: [[Komputronik]], [[RTV Euro AGD]] oraz u operatora [[telefonia komórkowa|telefonii komórkowej]] [[Play (sieć telefonii komórkowej)|Play]]<ref group="uwaga">stan na 8 lipca 2013 r.</ref>.

Od momentu premiery [[Google Pixel]] pod koniec 2016 roku, Hiroshi Lockheimer stwierdził, że Google nie planuje premiery kolejnych urządzeń Google Nexus<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.bloomberg.com/news/articles/2016-10-04/this-man-is-explaining-google-s-hardware-bet-to-android-partners | tytuł = This Man Is Explaining Google’s Hardware Bet to Android Partners | nazwisko =Gurman | imię =Mark | data =2016-10-04 | opublikowany =bloomberg.com | język =en | cytat = don’t want to close a door completely, but there is no plan right now to do more Nexus devices | data dostępu = 2016-12-09}}</ref>.

== Smartfony ==
=== [[Nexus One]] ===
{{Osobny artykuł|Nexus One}}

Nexus One został wyprodukowany przez firmę [[HTC]], ogłoszony pierwszym telefonem serii Nexus w styczniu 2010 r. Został wprowadzony na rynek wraz z [[Wersje systemu Android#Lista wersji systemu Android|Androidem 2.1 Eclair]] i został zaktualizowany, był pierwszym telefonem z systemem [[Wersje systemu Android#Lista wersji systemu Android|Android 2.2 Froyo]]. Szybko został zaktualizowany do Androida [[Wersje systemu Android#Lista wersji systemu Android|2.3 Gingerbread]].

=== Nexus S ===
{{Osobny artykuł|Nexus S}}

Drugi smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez firmę [[Samsung]]. Został zaprezentowany po raz pierwszy w grudniu 2010, wprowadzony na rynek wraz z wersją Android 2.3 Gingerbread. W grudniu 2011 został zaktualizowany do [[Wersje systemu Android#Lista wersji systemu Android|Android 4.0 Ice Cream Sandwich]], a następnie do [[Wersje systemu Android#Lista wersji systemu Android|Android 4.1 Jelly Bean]] w lipcu 2012.

=== Galaxy Nexus ===
{{Osobny artykuł|Galaxy Nexus}}

Trzeci smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez firmę Samsung. Zaprezentowany w listopadzie 2011, zadebiutował na rynku wraz z premierą systemu Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Został zaktualizowany do wersji Android 4.2 Jelly Bean w listopadzie 2012, a następnie w kolejnych miesiącach, aż do najnowszej dostępnej (Android 4.3 Jelly Bean).

=== [[Nexus 4]] ===
{{Osobny artykuł|Nexus 4}}
Czwarty smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez [[LG Group|LG]]. Był pierwszym urządzeniem używającym systemu Android 4.2 Jelly Bean fabrycznie, od momentu wypuszczenia na rynek. Nexus 4 ma 4,7 [[cal]]owy [[wyświetlacz]] pokryty szkłem Corning [[Gorilla Glass]] 2, oferujący [[rozdzielczość ekranu|rozdzielczość]] 1280 × 768, czterordzeniowy [[procesor]] 1,5 GHz [[Qualcomm]] [[Snapdragon]] S4 Pro, dwa [[Cyfrowy aparat fotograficzny|aparaty cyfrowe]] (odpowiednio 8 i 1,3 [[megapiksel]]a). Jest też pierwszym urządzeniem z serii Nexus, oferującym funkcję bezprzewodowego ładowania<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.google.com/nexus/4/specs/ | tytuł = Nexus 4 Tech Specs – Google | opublikowany = Google | język = en | data dostępu = 2013-07-11 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130927024921/http://www.google.com/nexus/4/specs/ | zarchiwizowano = 2013-09-27 }}</ref>. Cena w USA to 299$.

=== Nexus 5 ===
{{Osobny artykuł|Nexus 5}}

Piąty smartfon serii Nexus, wyprodukowany przez [[LG Group|LG]], którego premiera odbyła się 31 października 2013. W momencie wyjścia na rynek działał pod kontrolą systemu Android 4.4 Kitkat w 2015 (5 października 2015 otrzymał aktualizację do androida 6.0 Marshmallow), ma 4.95 calowy wyświetlacz o rozdzielczości 1920x1080p o gęstości pikseli na poziomie 445 ppi. Pokryty jest szkłem IPSCorning® Gorilla® Glass 3. Ma 8 Mpx''' '''główną kamerę z wbudowaną optyczną stabilizacją obrazu 1.3 Mpx przednią kamerę do rozmów wideo i zdjęć.
* CPU: Qualcomm Snapdragon™ 800, 2.26GHz procesor
* GPU: Adreno 330, 450MHz
Oferuje 2GB [[RAM|pamięci RAM]] oraz jest dostępny w wersjach 32 i 16GB. Polscy dystrybutorzy oferują telefon w cenie ok. 1500-1700zł. (stan na kwiecień 2014)

=== Nexus 6 ===
{{Osobny artykuł|Nexus 6}}

Szósty smartfon z serii Nexus, wyprodukowany przez [[Motorola]]. Pierwszy [[fablet]] z tej serii. Jego specyfikacja przedstawia się następująco:
* 5,96-calowy ekran [[AMOLED]] o rozdzielczości QuadHD (2560 x 1440);
* CPU: Snapdragon 805 (4 × 2,7 GHz);
* GPU:  Adreno 420;
* 3 GB pamięci RAM;
* 32/64 GB pamięci wewnętrznej;
* aparat główny 13 Mpix z optyczną stabilizacją obrazu i trybem HDR+;
* aparat przedni 2 Mpix;
* głośniki stereo;
* obsługa kart Nano SIM;
* [[Long Term Evolution|LTE]];
* NFC;
* bateria 3220 mAh;
* wymiary: 82,98 × 159,26 x 10,06 mm
* waga: 184 gramy;
* system Android 5.0 Lollipop

W USA najtańszy wariant (32 GB pamięci) został wyceniony na 649 dolarów, co bez uwzględnienia europejskich podatków daje nam w przeliczeniu ok. 2150 zł.
Motorola chwali się przede wszystkim dużym ekranem o wysokiej rozdzielczości, szybkim ładowaniem (15 minut ładowania ma zapewnić dodatkowe 6 godzin pracy), aparatem z optyczną stabilizacją obrazu.

=== Nexus 5X ===
Nexus 5X jest smartfonem zaprojektowanym przez [[LG Electronics]], działającym pod kontrolą systemu Android Oreo 8.1. Jego premiera odbyła się 29 września 2015 roku.
* Wyświetlacz: 5.2" 1920x1080 pikseli (423ppi) FHD LCD
* Procesor: Qualcomm Snapdragon 808, sześciordzeniowy (4x1.4 GHz Cortex-A53 & 2x1.8 GHz Cortex-A57)
* Aparat fotograficzny główny: 12.3 MP z przysłoną f/2.0 i pomiarem ostrości IR wspomaganym laserem (2160p@30fps, 1080p@30fps, 720p@120fps, HDR)
* Aparat fotograficzny przedni: 5 MP z przysłoną f/2.0
* Bateria: 2700 mAh z funkcją szybkiego ładowania (ładowarka [[USB-C]] - USB-C 5V, 3W), niewymienialna
* GPU: Adreno 418
* Pamięć wewnętrzna: 16 lub 32 GB
* RAM: 2GB LPDDR3
* Głośniki: pojedynczy
* slot Nano SIM
* LTE Cat6 300/50 Mbps
* NFC
* wymiary: 72,6 × 147 x 7,9 mm
* waga: 136 gram

=== Nexus 6P ===
* Nexus 6P jest smartfonem zaprojektowanym przez [[Huawei]], działającym pod kontrolą systemu Android Oreo 8.1. Jego premiera odbyła się 29 września 2015 roku. Jest to ostatni smartfon z serii Nexus
*
* Wyświetlacz: 5.7" 2560x1440 pikseli (518ppi) WQHD AMOLED
* Procesor: Qualcomm Snapdragon 810 v2.1, ośmiordzeniowy taktowany 2.0 GHz
* Aparat fotograficzny główny: 12.3 MP z przysłoną f/2.0 pomiarem ostrości IR wspomaganym laserowo
* Aparat fotograficzny przedni: 8 MP z przysłoną f/2.4
* Bateria: 3450 mAh z funkcją szybkiego ładowania, niewymienialna
* GPU: Adreno 430
* Pamięć wewnętrzna: 32, 64 lub 128 GB
* RAM: 3GB LPDDR4
* Głośniki: stereo
<gallery widths="250" heights="250" perrow="4" caption="Smartfony Nexus">
Plik:Wiki 0015 NearbyMapView.png
Plik:Nexus S.png

Plik:Nexus 4.png
Plik:Nexus 5.png

</gallery>

== Tablety ==
=== Nexus 7 ===
{{Osobny artykuł|Nexus 7}}
Został zaprezentowany na konferencji Google I/O 27 czerwca 2012. Jest to 7-calowy tablet z wyświetlaczem 1280x800 pikseli, opracowany we współpracy z firmą [[ASUS]]. Tablet jest pierwszym urządzeniem przeznaczonym do współpracy z systemem Android 4.1, jest dostosowany do zawartości sklepu Google Play e-booków, muzyki i filmów. Miał być z założenia urządzeniem kompaktowym i tanim, aby konkurować na przykład z Kindle Fire. Cena w USA to 199$.

=== Nexus 7 (2013) ===
{{Osobny artykuł|Nexus 7 (2013)}}
Nexus 7 "2" został zaprezentowany 24 lipca 2013 na śniadaniu prasowym zorganizowanym przez firmę Google. Tak jak jego poprzednik, tablet został wyprodukowany przez firmę ASUS i został de facto pierwszym urządzeniem z wersją Android 4.3. Tablet mimo identycznej wielkości wyświetlacza posiada rozdzielczość full HD (323ppi). Jest jedynym tabletem na rynku (stan na sierpień 2013) z tak dobrej jakości wyświetlaczem przy tej wielkości ekranu. Tablet posiada również szereg usprawnień zarówno w zakresie oprogramowania, jak i zastosowanych podzespołów, m.in. najnowszą wersję systemu Android, obsługę techniki [[Bluetooth]] Smart, restrykcyjne profile, a także nową, 5-megapikselową kamerę tylną, obsługę LTE, NFC, procesor Qualcomm Snapdragon 600 (1.5 GHz), głośniki stereo oraz 2 GB pamięci wewnętrznej RAM. Ponadto tablet został „odchudzony”: jego wymiary to 114 × 200 x 8.65 mm. Tak jak Nexus 7 pierwszej generacji został stworzony, aby konkurować z Kindle Fire i innymi 7" tabletami, nowy tablet również miał stanąć naprzeciw iPadowi Mini oraz całemu szybko rosnącemu rynkowi tabletów przenośnych. Cena w USA to 229$.

=== Nexus 9 ===
[[Plik:Tablet.jpeg|thumb|200px|Nexus 9 – tablet z serii Nexus]]
Nexus 9 to 8,9-calowy tablet giganta z Mountain View, który na tle poprzedników wyróżniać ma się jakością wykonania. Jego zaokrąglana na bokach obudowa wykonana jest głównie z matowego tworzywa sztucznego, a cienką ramkę zrobiono ze szczotkowanego aluminium. Przedni panel pokrywa warstwa szkła Gorilla Glass 3.
Sercem tabletu  jest 64-bitowa Tegra K1 z mobilnym Keplerem. Układ Nvidii wspierany jest przez 2 GB pamięci RAM, co wydaje się dość dziwne, gdyż [[Nexus 6]] ma 3 GB RAM-u. Sprzęt dostępny będzie z 16 GB lub 32 GB wbudowanej pamięci, której nie będzie można rozszerzyć. Na pokładzie urządzenie nie zabraknie modułu Bluetooth 4.1, NFC, odbiornika GPS czy dwuzakresowego [[Wi-fi|Wi-Fi]] w standardach a/b/g/n/ac, które będzie wspierać technologię MIMO ([[Multiple Input Multiple Output]]). Na rynku dostępna będzie również wersja tabletu, która obsługuje łączność 4G LTE (karty Nano SIM).

8,9-calowy ekran IPS LCD nowego Nexusa będzie pracować w rozdzielczości 2048 × 1536 pikseli. Google tym samym zdecydowało się przerzucić na format 4:3, co wydaje się dobrym rozwiązaniem. Aparat główny ma 8-megapikselową matrycę, a przednia kamerka ma 1,6 Mpix. W obu przypadkach dostępna ma być optyka o jasności f/2.4. Z tyłu można znaleźć też pojedynczą diodę doświetlającą, która również ma srebrną obwódkę. Świetnym dodatkiem są głośniki stereo na przednim panelu, które wykorzystują technologię HTC BoomSound.

Google Nexus 9 w przedsprzedaży na amerykańskim rynku pojawi się już 17 października 2014, a do sprzedaży trafi 3 listopada 2014. Podstawowa wersja urządzenia z 16 GB pamięci ma kosztować 399 dol., a model z 32 GB pamięci będzie droższy o 80 dol. Wariant z LTE (32 GB pamięci) ma rynku ma pojawić się w cenie 599 dol. (model w kolorze piaskowym nie będzie dostępny od razu). Do Nexusa 9 można dokupić będzie również etui z wbudowaną klawiaturą, która ma złącze magnetyczne.

=== Nexus 10 ===
{{Osobny artykuł|Nexus 10}}

Jest 10-calowym tabletem od firmy Samsung wprowadzonym na rynek pod koniec października 2012. Jego wyświetlacz ma przekątną 10,1 cala i rozdzielczość 2560×1600 pikseli, 16 lub 32 GB pamięci, Android 4.2, procesor dwurdzeniowy 1.7 GHz, Exynos 5. Cena w USA to 399$.

== Urządzenia służące do strumieniowania danych ==
=== Nexus Q ===
Urządzenie multimedialne, oparte na [[system operacyjny|systemie]] [[Android (system operacyjny)|Android]] i zintegrowane z usługą [[Google Play]], dostępne tylko w  [[Stany Zjednoczone|USA]]. Po serii negatywnych opinii, został wycofany w celu ulepszenia<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.androidpolice.com/2012/07/31/google-suspends-launch-of-nexus-q-promises-free-q-to-those-who-pre-ordered/ | tytuł = Google Suspends Launch Of Nexus Q, Promises Free Q To Those Who Pre-Ordered Posted by David Ruddock in News, Nexus Q (Steelhead) | autor = David Ruddock | data dostępu = 2013-07-11 | język = en}}</ref>. Nexus Q kształtem przypominał kulę z kolorowymi diodami LED okrążającymi całą bryłę. Według konsumentów, Nexus Q był za drogi w porównaniu do oferowanych możliwości, jakimi było przesyłanie mediów z urządzenia z Androidem do telewizora, do którego kula została wcześniej podłączona, dlatego też Google zaprzestał produkcji krótko po premierze urządzenia.

=== Chromecast ===
{{Osobny artykuł|Chromecast}}
Google Chromecast jest urządzeniem, a właściwie modemem zaprezentowanym 24 lipca 2013, który podłącza się do odbiornika TV, dzięki czemu można oglądać treści z urządzeń mobilnych na dużym ekranie. Chromecast, mimo nazwy pochodzącej od przeglądarki Chrome, tak naprawdę bazuje na systemie Android. Aby korzystać z jego możliwości, należy podłączyć urządzenie, które wielkością przypomina popularne pendrive'y, do wejścia [[HDMI]] w telewizorze. Następnie modem łączy się ze smartfonem z systemem Android lub iOS. Potem użytkownik wybiera treść i współdzieli ją z telewizorem. Co ważne, telefon lub tablet nie tylko jest przekaźnikiem multimediów, a także pilotem, co pozwala na korzystanie z urządzenia do innych celów. Aplikacje, które współpracują z Chromecastem to Pandora, Netflix, Youtube, Treści Google Play i oczywiście standardowe aplikacje takie jak Galeria czy wideo zapisane na telefonie lub tablecie. Możliwe jest również strumieniowanie multimediów z przeglądarki Chrome (funkcja „Przesyłaj...”). Mimo braku fizycznego podobieństwa, Chromecast utożsamiany jest ze swoistą ewolucją Nexusa Q. Na razie urządzenie dostępne jest tylko w Stanach, a jego cena wynosi 35 [[USD]] (stan na kwiecień 2013).

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.google.pl/nexus/ Oficjalna strona] {{lang|pl}}

[[Kategoria:Smartfony]]
[[Kategoria:Tablety PC]]
[[Kategoria:Urządzenia z systemem operacyjnym Android]]


text:
# Gorączka krwotoczna
Gorączka krwotoczna jest wspólną nazwą bardzo niejednorodnej grupy ostrych chorób zakaźnych o etiologii wirusowej, o wspólnych cechach klinicznych i epidemiologicznych pod postacią ostrego początku, wysokiej gorączki, z burzliwym przebiegiem klinicznym, dużą tendencją do zaburzeń krzepnięcia i następowych krwawień i krwotoków o różnym mechanizmie, oraz bardzo zróżnicowanym rokowaniu, występujących zwykle endemicznie, ale o potencjale wywołania epidemii czy nawet pandemii.

## Występowanie
Wirusy mogące spowodować gorączkę krwotoczną są spotykane na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, jednak najbardziej rozpowszechnione są w Afryce, Ameryce Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. W Europie Środkowej występują ogniska endemiczne zachorowań na choroby z tej grupy (Słowacja, Węgry, Bałkany, południowo-wschodnie rejony Polski -Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym), charakteryzują się jednak łagodnym, choć czasem burzliwym przebiegiem, a śmiertelne zachorowania są niezwykle rzadkie, zdarzają się też zachorowania  przywleczone z obszarów endemicznych, a ich przebieg jest typowy dla napotkanego wirusa, co oznaczać może poważne rokowanie i dodatkową trudność diagnostyczną wynikającą z nieznajomości danego obrazu klinicznego przez lekarzy poza obszarem endemii.

## Drogi szerzenia, epidemiologia
Rezerwuarem wirusów odpowiedzialnych za gorączki krwotoczne są najczęściej zwierzęta (gryzonie, małpy), a zatem choroby te są zoonozami. Przenoszenie następuje na przykład przez ukąszenia kleszczy i komarów lub przez kontakt z odchodami zwierząt (między innymi w przypadku gorączki Lassa). Niektóre wirusy mogą być przenoszone między ludźmi drogą kropelkową bądź przez kontakt z krwią, odchodami, potem lub wymiocinami, jeśli stężenie wirusa w tych płynach jest wysokie (co bardzo często ma miejsce w przypadku ciężko chorych). Okres wylęgania większości chorób z tej grupy wynosi średnio około tygodnia, jednak może być bardzo różny nawet w przypadku jednej choroby, na przykład od 2 do 21 dni przy gorączce krwotocznej Ebola. Szczególnym problemem są zakażenia wewnątrzszpitalne, głównie na skutek złych warunków sanitarnych w rejonach podwyższonego ryzyka, oraz wysokiej zakaźności chorych w ciężkim stanie. Problemem jest w tym przypadku również fakt, że dokładna diagnostyka gorączek krwotocznych jest bardzo skomplikowana i trudno dostępna, a w rejonach w których występują one endemicznie, pojawia się również bardzo dużo chorób o podobnej symptomatyce (gorączka, krwawienia), dlatego właściwa diagnoza jest stawiana najczęściej po wykluczeniu innych przyczyn.

## Objawy i przebieg
Typowym dla gorączek krwotocznych jest ostry początek i gwałtowny przebieg, natomiast rokowanie zależy głównie od rodzaju i szczepu wirusa,  przebieg bywa łagodny i samoograniczający się, ale też bardzo ciężko, bądź stanowi wręcz zagrożenie życia.
Oprócz wysokiej gorączki (> 38,5 °C), do typowych objawów należą zaburzenia pracy wątroby i nerek, obrzęki, krwotoki wewnętrzne oraz występowanie licznych podbiegnięć krwawych wskutek wzrostu przepuszczalności ścian naczyń włosowatych (capillary leak). Ponadto stwierdza się również krew w stolcu oraz hematurię. W cięższych przypadkach dochodzi również do wstrząsu, niewydolności krążenia oraz porażeń. Pojawienie się objawów neurologicznych jak i szczególnie wysoka tendencja do krwawień pogarszają ogólne rokowanie, w takich przypadkach często należy się liczyć z trwałymi uszkodzeniami, na przykład utratą słuchu.

## Leczenie i profilaktyka
Dla żadnej z gorączek krwotocznych nie opracowano jak dotąd skutecznej i specyficznej terapii, do leków mających jak dotąd najszersze i najbardziej obiecujące zastosowanie należy rybawiryna. Poza tym, leczenie polega na zwalczaniu objawów i leczeniu podtrzymującym (np. hemodializy, respioratoroterapia, ECMO itd). Przeciwko żółtej febrze istnieje szczepionka, przeciwko argentyńskiej gorączce krwotocznej dopuszczona jest tylko w Argentynie, nad wieloma z pozostałych szczepionek prowadzone są badania. Najskuteczniejszą jak dotąd metodą walki z gorączkami krwotocznymi jest unikanie ukąszeń owadów, przestrzeganie zasad higieny w rejonach gdzie schorzenia te występują endemicznie oraz kwarantanna osób, w stosunku do których istnieje podejrzenie ekspozycji.

## Klasyfikacja
Ze względu na przynależność wirusów do poszczególnych rodzin.
Rodzina Flaviviridae
- Żółta febra
- Gorączka Denga
- Omska gorączka krwotoczna
- Choroba lasu Kyasanur
- Gorączka Zachodniego Nilu

Rodzina Bunyaviridae
- Gorączka doliny Rift
- Gorączka Krym-Kongo
- Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym – Gorączka krwotoczna Hanta, nefropatia epidemiczna, "nerka okopowa"

Rodzina Togaviridae
- Gorączka Chikungunya

Rodzina Arenaviridae
- Gorączka Lassa
- Argentyńska gorączka krwotoczna
- Boliwijska gorączka krwotoczna
- Wenezuelska gorączka krwotoczna
- Brazylijska gorączka krwotoczna

Rodzina Filoviridae
- Gorączka krwotoczna Ebola
- Gorączka Marburg

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

title: Gorączka krwotoczna

wikitext:
{{Dopracować|źródła medyczne=2019-02}}

'''Gorączka krwotoczna''' jest wspólną nazwą bardzo niejednorodnej grupy ostrych [[Choroby zakaźne|chorób zakaźnych]] o etiologii wirusowej, o wspólnych cechach klinicznych i epidemiologicznych pod postacią ostrego początku, wysokiej [[gorączka|gorączki]], z burzliwym przebiegiem klinicznym, dużą tendencją do zaburzeń krzepnięcia i następowych [[krwotok|krwawień i krwotoków]] o różnym mechanizmie, oraz bardzo zróżnicowanym rokowaniu, występujących zwykle endemicznie, ale o potencjale wywołania epidemii czy nawet [[Pandemia|pandemii]].

== Występowanie ==
Wirusy mogące spowodować gorączkę krwotoczną są spotykane na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, jednak najbardziej rozpowszechnione są w [[Afryka|Afryce]], [[Ameryka Południowa|Ameryce Południowej]] i [[Azja Południowo-Wschodnia|Azji Południowo-Wschodniej]]. W [[Europa Środkowa|Europie Środkowej]] występują ogniska endemiczne zachorowań na choroby z tej grupy (Słowacja, Węgry, Bałkany, południowo-wschodnie rejony Polski -[[Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym]]), charakteryzują się jednak łagodnym, choć czasem burzliwym przebiegiem, a śmiertelne zachorowania są niezwykle rzadkie, zdarzają się też zachorowania  przywleczone z obszarów [[endemia|endemicznych]], a ich przebieg jest typowy dla napotkanego wirusa, co oznaczać może poważne rokowanie i dodatkową trudność diagnostyczną wynikającą z nieznajomości danego obrazu klinicznego przez lekarzy poza obszarem endemii.

== Drogi szerzenia, epidemiologia ==
Rezerwuarem wirusów odpowiedzialnych za gorączki krwotoczne są najczęściej zwierzęta ([[gryzonie]], [[Małpy właściwe|małpy]]), a zatem choroby te są [[Choroby odzwierzęce|zoonozami]]. Przenoszenie następuje na przykład przez ukąszenia [[Kleszcze (pajęczaki)|kleszczy]] i [[Komarowate|komarów]] lub przez kontakt z odchodami zwierząt (między innymi w przypadku [[Gorączka Lassa|gorączki Lassa]]). Niektóre wirusy mogą być przenoszone między ludźmi drogą kropelkową bądź przez kontakt z krwią, odchodami, potem lub wymiocinami, jeśli stężenie wirusa w tych płynach jest wysokie (co bardzo często ma miejsce w przypadku ciężko chorych). [[Okres inkubacji|Okres wylęgania]] większości chorób z tej grupy wynosi średnio około tygodnia, jednak może być bardzo różny nawet w przypadku jednej choroby, na przykład od 2 do 21 dni przy [[Gorączka krwotoczna Ebola|gorączce krwotocznej Ebola]]. Szczególnym problemem są zakażenia wewnątrzszpitalne, głównie na skutek złych warunków sanitarnych w rejonach podwyższonego ryzyka, oraz wysokiej [[zakaźność|zakaźności]] chorych w ciężkim stanie. Problemem jest w tym przypadku również fakt, że dokładna diagnostyka gorączek krwotocznych jest bardzo skomplikowana i trudno dostępna, a w rejonach w których występują one endemicznie, pojawia się również bardzo dużo chorób o podobnej symptomatyce (gorączka, krwawienia), dlatego właściwa diagnoza jest stawiana najczęściej po wykluczeniu innych przyczyn.

== Objawy i przebieg ==
Typowym dla gorączek krwotocznych jest ostry początek i gwałtowny przebieg, natomiast rokowanie zależy głównie od rodzaju i szczepu wirusa,  przebieg bywa łagodny i samoograniczający się, ale też bardzo ciężko, bądź stanowi wręcz zagrożenie życia.
Oprócz wysokiej gorączki (> 38,5 °C), do typowych objawów należą zaburzenia pracy wątroby i nerek, obrzęki, krwotoki wewnętrzne oraz występowanie licznych podbiegnięć krwawych wskutek wzrostu przepuszczalności ścian [[naczynie włosowate|naczyń włosowatych]] ''(capillary leak)''. Ponadto stwierdza się również krew w stolcu oraz [[hematuria|hematurię]]. W cięższych przypadkach dochodzi również do [[wstrząs]]u, niewydolności krążenia oraz [[porażenie|porażeń]]. Pojawienie się objawów neurologicznych jak i szczególnie wysoka tendencja do krwawień pogarszają ogólne rokowanie, w takich przypadkach często należy się liczyć z trwałymi uszkodzeniami, na przykład utratą [[słuch]]u.

== Leczenie i profilaktyka ==
Dla żadnej z gorączek krwotocznych nie opracowano jak dotąd skutecznej i specyficznej terapii, do leków mających jak dotąd najszersze i najbardziej obiecujące zastosowanie należy [[rybawiryna]]. Poza tym, leczenie polega na zwalczaniu objawów i leczeniu podtrzymującym (np. hemodializy, respioratoroterapia, [[ciągłe pozaustrojowe natlenianie krwi|ECMO]] itd). Przeciwko [[żółta febra|żółtej febrze]] istnieje szczepionka, przeciwko [[argentyńska gorączka krwotoczna|argentyńskiej gorączce krwotocznej]] dopuszczona jest tylko w [[Argentyna|Argentynie]], nad wieloma z pozostałych szczepionek prowadzone są badania. Najskuteczniejszą jak dotąd metodą walki z gorączkami krwotocznymi jest unikanie ukąszeń owadów, przestrzeganie zasad higieny w rejonach gdzie schorzenia te występują endemicznie oraz kwarantanna osób, w stosunku do których istnieje podejrzenie ekspozycji.

== Klasyfikacja ==
Ze względu na przynależność wirusów do poszczególnych rodzin.

Rodzina ''[[Flawiwirusy|Flaviviridae]]''
* [[Żółta febra]]
* [[Denga|Gorączka Denga]]
* [[Omska gorączka krwotoczna]]
* [[Choroba lasu Kyasanur]]
* [[Gorączka Zachodniego Nilu]]

Rodzina ''[[Buniawirusy|Bunyaviridae]]''
* [[Gorączka doliny Rift]]
* [[gorączka krwotoczna krymsko-kongijska|Gorączka Krym-Kongo]]
* [[Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym]] – Gorączka krwotoczna Hanta, nefropatia epidemiczna, "nerka okopowa"

Rodzina ''[[Togawirusy|Togaviridae]]''
* [[chikungunya|Gorączka Chikungunya]]

Rodzina ''[[Arenawirusy|Arenaviridae]]''
* [[Gorączka Lassa]]
* [[Argentyńska gorączka krwotoczna]]
* [[Boliwijska gorączka krwotoczna]]
* [[Wenezuelska gorączka krwotoczna]]
* [[Brazylijska gorączka krwotoczna]]

Rodzina ''[[Filowirusy|Filoviridae]]''
* [[Gorączka krwotoczna Ebola]]
* [[choroba marburska|Gorączka Marburg]]

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gorączki krwotoczne| ]]