text:
# Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse
Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse – czternasty album studyjny amerykańskiej wokalistki R&B, Mariah Carey.

## Lista utworów
Wersja podstawowa
1. „Cry.” (Mariah Carey, James „Big Jim” Wright) – 4:49
2. „Faded” (M.Carey, Mike Williams, Denisia “Blu June” Andrews) – 3:39
3. „Dedicated” (feat. Nas) (M.Carey, Chauncey Hollis, James Fauntleroy, Nasir Jones, Dennis Coles, Robert Diggs, Gary Grice, Lamont Hawkins, Jason Hunter, Russell Jones, Clifford Smith, Corey Woods) – 4:13
4. „Beautiful” (feat. Miguel)(M.Carey,Miguel Pimentel, Nathan Perez, Brook „D'Leau” Davis, Mac Robinson, Brian Keith Warfield) – 3:20
5. „Thirsty” (M.Carey, Hollis, Andrews, Maryann Tatum) – 3:26
6. „Make It Look Good” (M.Carey, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Walter „Bunny” Sigler, Allan Felder) – 3:23
7. „You're Mine (Eternal)” (M.Carey, Rodney „Darkchild” Jerkins) – 3:44
8. „You Don't Know What to Do” (feat. Wale) (M.Carey, Dupri, Cox, Olubowale Akintimehin, Patrick Adams, Terri Gonzalez) – 4:47
9. „Supernatural” (with special guest stars „Dembabies” a.k.a. Ms. Monroe & Mr. Moroccan Scott Cannon a.k.a. Roc 'N Roe) (M.Carey, Dupri, Cox) – 4:38
10. „Meteorite” (M.Carey, Kamaal Fareed, Felder, Norman Harris, Ron Tyson) – 3:51
11. „Camouflage” (M.Carey, Wright) – 4:49
12. „Money” (feat. Fabolous) (M.Carey, Hollis, John Jackson, Dan Satch, Edwin Birdsong) – 4:55
13. „One More Try” (George Michael) – 6:17
14. „Heavenly (No Ways Tired / Can't Give Up Now)” (M.Carey, Curtis Burrell, George Clinton Jr.) – 5:39

Deluxe Edition
1. „It's A Wrap” (feat. Mary J. Blige) (M.Carey, Heatmyzer, Tricky Stewart, Wright) – 4:04
2. „Betcha Gon' Know” (feat. R. Kelly) (M.Carey, Tricky Stewart, The-Dream, Wright) – 3:54
3. „The Art Of Letting Go” (M.Carey, R.Jerkins) – 3:44

Amerykańska i japońska Edycja Specjalna
1. „It's A Wrap” (feat. Mary J. Blige) (M.Carey, Heatmyzer, Tricky Stewart, Wright) – 4:04
2. „Betcha Gon' Know” (feat. R. Kelly) (M.Carey, Tricky Stewart, The-Dream, Wright) – 3:54
3. „The Art Of Letting Go” (M.Carey, R.Jerkins) – 3:44
4. „America The Beautiful”

## Sprzedaż i certyfikaty
| Kraj / Region     | Najwyższa pozycja |
| ----------------- | ----------------- |
| Australia         | 5                 |
| Austria           | 38                |
| Belgia            | 23                |
| Chorwacja         | 10                |
| Kanada            | 8                 |
| Dania             | 13                |
| Francja           | 26                |
| Grecja            | 14                |
| Holandia          | 14                |
| Japonia           | 9                 |
| Niemcy            | 27                |
| Irlandia          | 19                |
| Włochy            | 15                |
| Japonia           | 25                |
| Korea Południowa  | 12                |
| Nowa Zelandia     | 11                |
| Szkocja           | 32                |
| Hiszpania         | 10                |
| Tajwan            | 2                 |
| Szwajcaria        | 16                |
| Wielka Brytania   | 14                |
| Stany Zjednoczone | 3                 |
| Świat             | 5                 |

### Sprzedaż Świat
| Pozycja (Sprzedaż tygodniowa) | 5 (95,000) | 16 (37,000) | 31 (23,000) | - |
| Sprzedaż całkowita            | 95,000     | 132,000     | 155,000     | - |

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Mariah Carey]]
 |wydany                    = [[23 maja]] [[2014]]
 |nagrywany                 = [[2011]]–[[2014]]
 |gatunek                   = [[Rhythm and blues|R&B]], [[Soul]], [[Muzyka pop|Pop]]
 |długość                   = 62:42
 |wytwórnia                 = [[Def Jam Recordings]]<ref name=Discogs>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/release/5729878-Mariah-Carey-Me-I-Am-Mariah-The-Elusive-Chanteuse|tytuł= Mariah Carey – Me. I Am Mariah ...The Elusive Chanteuse |autor= |opublikowany = [[Discogs]]|język= en|data dostępu= 2022-04-21}}</ref>
 |producent                 = Darhyl „Hey DJ” Camper, Mariah Carey (również [[producent wykonawczy]]), [[Bryan-Michael Cox]], [[Jermaine Dupri]], [[Hit-Boy]], Heatmyzer, [[Rodney Jerkins|Rodney „Darkchild” Jerkins]], Miguel, [[Mike Will Made It|Mike WiLL Made-It]], [[The-Dream|Terius „The-Dream” Nash]], [[Q-Tip]], [[Tricky Stewart|C. "Tricky" Stewart]], James "Big Jim" Wright<ref name=Discogs />
 |oceny                     =
* [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] 64/100<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.albumoftheyear.org/album/16177-mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse.php |tytuł= Mariah Carey – Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse |opublikowany = [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] |język=en |data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[AnyDecentMusic?]] 5.8/10<ref>{{Cytuj stronę|url= http://www.anydecentmusic.com/review/6431/Mariah-Carey-Me-I-am-Mariah-The-Elusive-Chanteuse.aspx |tytuł= Mariah Carey: Me. I am Mariah... The Elusive Chanteuse |autor= AnyDecentMusic?|opublikowany = [[AnyDecentMusic?]] |język= en|data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[Metacritic]] 67/100<ref>{{Cytuj stronę|url= https://www.metacritic.com/music/me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse/mariah-carey/critic-reviews |tytuł= Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse by Mariah Carey |autor= Metacritic |opublikowany = [[Metacritic]]|język= en|data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[AllMusic]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.allmusic.com/album/me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-mw0002669856|tytuł= Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse – Mariah Carey |autor = Andy Kellman |opublikowany = [[AllMusic]] |język= en|data dostępu = 2022-04-21}}</ref>
* [[Billboard (tygodnik)|Billboard]] {{ocena|5|4}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.billboard.com/music/music-news/mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-track-by-track-review-6099198/ |tytuł = Mariah Carey, ‘Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse’: Track-by-Track Review |autor = Kenneth Partridge |opublikowany = [[Billboard (tygodnik)|Billboard.com]] |język = en |data dostępu = 2023-11-25}}</ref>
* [[Digital Spy]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.digitalspy.com/music/album-reviews/a573183/mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-album-review/ |tytuł= Mariah Carey: Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse - Album review | autor= Lewis Corner |opublikowany = [[Digital Spy]] |język=en|data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[Entertainment Weekly]] B<ref>{{cytuj stronę|url= https://ew.com/article/2014/07/09/me-i-am-mariahthe-elusive-chanteuse/ |tytuł= Me. I Am Mariah...The Elusive Chanteuse |autor= Melissa Maerz |opublikowany = [[Entertainment Weekly]] |język= en |data dostępu= 2023-11-25}}</ref>
* [[entertainment.ie]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://entertainment.ie/music/mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-175951/ |tytuł= Mariah Carey - Me. I Am Mariah. The Elusive Chanteuse. |autor= Rory Cashin |opublikowany = [[entertainment.ie]] |język=en|data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[The Guardian]] {{ocena|5|3}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.theguardian.com/music/2014/may/22/mariah-carey-me-i-a-am-mariah-elusive-chanteuse-review |tytuł = Mariah Carey: Me. I am Mariah … the Elusive Chanteuse review – heroic self-belief and big songs |autor= Caroline Sullivan |opublikowany = [[The Guardian]] |język= en |data dostępu= 2023-11-25}}</ref>
* [[Los Angeles Times]] {{ocena|4|2.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.latimes.com/entertainment/music/la-et-ms-mariah-carey-pop-review-20140527-story.html |tytuł= Review: Mariah Carey is restrained |autor= August Brown |opublikowany = [[Los Angeles Times]] |język= en |data dostępu= 2023-11-25}}</ref>
* [[musicOMH]] {{ocena|5|2.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.musicomh.com/reviews/albums/mariah-carey-mariah-elusive-chanteuse |tytuł= Mariah Carey – Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse |autor= Amelia Maher |opublikowany = [[musicOMH]]|język=en|data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[NOW Magazine]] {{ocena|5|4}}<ref group=uwaga>Zapisane jako NNNN.</ref><ref>{{cytuj stronę|url = https://nowtoronto.com/music/mariah-carey-2014-05-29/ |tytuł = Mariah Carey |autor = |opublikowany = nowtoronto.com |język = en |data dostępu = 2023-11-25}}</ref>
* [[Pitchfork]] 7.7/10<ref>{{cytuj stronę|url= https://pitchfork.com/reviews/albums/19399-mariah-carey-me-i-am-mariahthe-elusive-chanteuse/ |tytuł= Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse: Mariah Carey  |autor = Jordan Sargent |opublikowany = [[Pitchfork]] |język=en |data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[PopMatters]] 6/10<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.popmatters.com/mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-2495648683.html |tytuł= Mariah Carey: Me. I Am Mariah: The Elusive Chanteuse |autor= Devone Jones |opublikowany = [[PopMatters]] |język=en |data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[Rolling Stone]] {{ocena|5|3}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.rollingstone.com/music/music-album-reviews/me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse-127163/ |tytuł= Me. I Am Mariah…The Elusive Chanteuse |autor= Nick Murray |opublikowany = [[Rolling Stone]] |język = en |data dostępu=2023-11-25}}</ref>
* [[Slant Magazine]] {{ocena|5|3}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.slantmagazine.com/music/mariah-carey-me-i-am-mariah-the-elusive-chanteuse/ |tytuł= Review: Mariah Carey, Me. I Am Mariah… The Elusive Chanteuse |autor= Eric Henderson |opublikowany = [[Slant Magazine]] |język=en |data dostępu=2023-11-25}}</ref>
 |rok wydania               = 2014
 |poprzedni album           = [[Merry Christmas II You]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2010
 |następny album            = [[Caution (album Mariah Carey)|Caution]]
 |rok następnego albumu     = 2018
 |1. singel                 = [[Beautiful (singel Mariah Carey)|Beautiful]]
 |data 1. singla            = [[7 maja]] [[2013]]
 |2. singel                 = [[The Art of Letting Go]]
 |data 2. singla            = [[11 listopada]] [[2013]]
 |3. singel                 = [[You're Mine (Eternal)]]
 |data 3. singla            = [[12 lutego]] [[2014]]
 |4. singel                 = [[You Don’t Know What to Do|You Don't Know What to Do]]
 |data 4. singla            = [[30 czerwca]] [[2014]]
}}
'''Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse''' – czternasty [[album studyjny]] amerykańskiej wokalistki [[Rhythm and blues|R&B]], [[Mariah Carey]].

== Lista utworów ==
; '''Wersja podstawowa'''
# „Cry.” ([[Mariah Carey]], James „Big Jim” Wright) – 4:49
# „Faded” (M.Carey, Mike Williams, Denisia “Blu June” Andrews) – 3:39
# „Dedicated” (feat. [[Nas]]) (M.Carey, Chauncey Hollis, James Fauntleroy, Nasir Jones, Dennis Coles, Robert Diggs, Gary Grice, Lamont Hawkins, Jason Hunter, Russell Jones, Clifford Smith, Corey Woods) – 4:13
# „[[Beautiful (singel Mariah Carey)|Beautiful]]” (feat. [[Miguel]])(M.Carey,Miguel Pimentel, Nathan Perez, Brook „D'Leau” Davis, Mac Robinson, Brian Keith Warfield) – 3:20
# „Thirsty” (M.Carey, Hollis, Andrews, Maryann Tatum) – 3:26
# „Make It Look Good” (M.Carey, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Walter „Bunny” Sigler, Allan Felder) – 3:23
# „[[You're Mine (Eternal)]]” (M.Carey, Rodney „Darkchild” Jerkins) – 3:44
# „[[You Don’t Know What to Do|You Don't Know What to Do]]” (feat. [[Wale (raper)|Wale]]) (M.Carey, Dupri, Cox, Olubowale Akintimehin, Patrick Adams, Terri Gonzalez) – 4:47
# „Supernatural” (with special guest stars „Dembabies” a.k.a. Ms. Monroe & Mr. Moroccan Scott Cannon a.k.a. Roc 'N Roe) (M.Carey, Dupri, Cox) – 4:38
# „Meteorite” (M.Carey, Kamaal Fareed, Felder, Norman Harris, Ron Tyson) – 3:51
# „Camouflage” (M.Carey, Wright) – 4:49
# „Money” (feat. [[Fabolous]]) (M.Carey, Hollis, John Jackson, Dan Satch, Edwin Birdsong) – 4:55
# „One More Try” ([[George Michael]]) – 6:17
# „Heavenly (No Ways Tired / Can't Give Up Now)” (M.Carey, Curtis Burrell, George Clinton Jr.) – 5:39

; '''Deluxe Edition'''
# „It's A Wrap” (feat. [[Mary J. Blige]]) (M.Carey, Heatmyzer, Tricky Stewart, Wright) – 4:04
# „Betcha Gon' Know” (feat. [[R. Kelly]]) (M.Carey, Tricky Stewart, The-Dream, Wright) – 3:54
# „[[The Art Of Letting Go]]” (M.Carey, R.Jerkins) – 3:44

; '''Amerykańska i japońska Edycja Specjalna'''
# „It's A Wrap” (feat. [[Mary J. Blige]]) (M.Carey, Heatmyzer, Tricky Stewart, Wright) – 4:04
# „Betcha Gon' Know” (feat. [[R. Kelly]]) (M.Carey, Tricky Stewart, The-Dream, Wright) – 3:54
# „The Art Of Letting Go” (M.Carey, R.Jerkins) – 3:44
# „America The Beautiful”

== Sprzedaż i certyfikaty ==
{| class="wikitable"
!align="center" width="150"|Kraj / Region
!align="center"|Najwyższa
pozycja
|-
|align="left"| [[Australia]]
|align="center"|5
|-
|align="left"| [[Austria]]
|align="center"|38
|-
|align="left"| [[Belgia]]
|align="center"| 23
|-
|align="left"| [[Chorwacja]]
|align="center"| 10
|-
|align="left"| [[Kanada]]
|align="center"| 8
|-
|align="left"| [[Dania]]
|align="center"| 13
|-
|align="left"| [[Francja]]
|align="center"| 26
|-
|align="left"| [[Grecja]]
|align="center"| 14
|-
|align="left"| [[Holandia]]
|align="center"| 14
|-
|align="left"| [[Japonia]]
|align="center"| 9
|-
|align="left"| [[Niemcy]]
|align="center"| 27
|-
|align="left"| [[Irlandia]]
|align="center"| 19
|-
|align="left"| [[Włochy]]
|align="center"| 15
|-
|align="left"| [[Japonia]]
|align="center"| 25
|-
|align="left"| [[Korea Południowa]]
|align="center"| 12
|-
|align="left"| [[Nowa Zelandia]]
|align="center"| 11
|-
|align="left"| [[Szkocja]]
|align="center"| 32
|-
|align="left"| [[Hiszpania]]
|align="center"| 10
|-
|align="left"| [[Republika Chińska|Tajwan]]
|align="center"| 2
|-
|align="left"| [[Szwajcaria]]
|align="center"| 16
|-
|align="left"| [[Wielka Brytania]]
|align="center"| 14
|-
|align="left"| [[Stany Zjednoczone]]
|align="center"|3
|-
|align="left"| Świat
|align="center"|5
|}

=== Sprzedaż Świat ===
{| class="wikitable"
!align="center" bgcolor="white" colspan="31"|United World Chart
|- style="background-color: #white;"
!align="center"|Tydzień
!01
!02
!03
|-
!align="center" style="background-color: #white;"|Pozycja
(Sprzedaż tygodniowa)
| style="text-align:center;" | '''5'''
(95,000)<ref>{{Cytuj | url=http://www.mediatraffic.de/albums-week24-2014.htm | tytuł=Global Album Chart | opublikowany=mediatraffic.de | data dostępu=2024-04-24}}</ref>
| style="text-align:center;" | '''16'''
(37,000)<ref>{{Cytuj | url=http://www.mediatraffic.de/albums-week25-2014.htm | tytuł=Global Album Chart | opublikowany=www.mediatraffic.de | data dostępu=2017-11-18}}</ref>
| style="text-align:center;" | '''31'''
(23,000)<ref>{{Cytuj | url=http://www.mediatraffic.de/albums-week26-2014.htm | tytuł=Global Album Chart | opublikowany=mediatraffic.de | data dostępu=2024-04-24}}</ref>
| style="text-align:center;" | '''-'''

|-
!align="center" style="background-color: #white;"|Sprzedaż całkowita
| style="text-align:center;" |  95,000
| style="text-align:center;" |  132,000
| style="text-align:center;" |  155,000
| style="text-align:center;" | '''-'''

|-

|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Mariah Carey}}

[[Kategoria:Albumy Mariah Carey]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2014]]
[[Kategoria:Albumy Def Jam Recordings]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez The-Dreama]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Jermaine’a Dupriego]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Hit-Boya]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Mike Will Made It]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Q-Tipa]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Rodneya Jerkinsa]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Tricky’ego Stewarta]]

Gatunek: R&B, Soul, Pop

Wydawnictwo: Def Jam Recordings

Producent: Darhyl „Hey DJ” Camper, Mariah Carey (również producent wykonawczy), Bryan-Michael Cox, Jermaine Dupri, Hit-Boy, Heatmyzer, Rodney „Darkchild” Jerkins, Miguel, Mike WiLL Made-It, Terius „The-Dream” Nash, Q-Tip, C. "Tricky" Stewart, James "Big Jim" Wright

Merry Christmas II You · (2010): Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse · (2014) · Caution · (2018)


text:
# Mauzoleum Qianling
Mauzoleum Qianling (chin. upr.: 乾陵; chin. trad.: 乾陵; pinyin: Qiánlíng) – grobowiec dynastii Tang (618–907) położony w prowincji Shaanxi, w Chinach, ok. 85 km na północny zachód od miasta Xi’an, dawnej stolicy dynastii Tang. Mauzoleum słynie z wielu posągów i malowideł zdobiących ściany podziemnych grobowców.
W budowanych od 684 do 706 roku grobowcach znajdują się szczątki członków cesarskiej rodziny Li. Spoczywa tam cesarz Gaozong (panował w latach 649–683), jak również jego żona, uzurpatorka z dynastii Zhou, pierwsza (i jedyna) kobieta cesarz Chin – Wu Zetian (panowała w latach 690–705).
Oprócz kurhanu oraz grobowca Gaozonga i Wu Zetian znajduje się tam 17 mniejszych grobowców zwanych peizang mu. Do 2005 roku tylko 5 z peizang mu zostało odkopanych przez archeologów, z czego trzy należą do członków rodziny cesarskiej, jeden do kanclerza Chin, a ostatni do Generała Lewej Straży.

## Historia
Budowa mauzoleum została ukończona w 684 roku, rok po śmierci cesarza Gaozonga. 2 lipca 706 roku w Qianling, we wspólnym grobowcu z Gaozongiem pochowano cesarzową Wu Zetian. Epitafia w grobowcach jej syna Li Xiana (następcy tronu Zhanghuai, 653–684), wnuka Li Chongruna (Księcia Shao, pośmiertnie uhonorowanego tytułem następcy tronu, 682–701) i wnuczki Li Xianhui (Damy Yongtai, pośmiertnie uhonorowanej tytułem Księżnej Yongtai, 684–701) wskazują, iż zostali oni pochowani również w 706 roku, co pozwala historykom na dokładne datowanie wieku grobowców i malowideł znajdujących się w ich wnętrzu. Jest to zgodne z praktyką z okresu dynastii Sui i Tang, kiedy to w grobach członków rodziny cesarskiej i wyższych urzędników dworskich umieszczano epitafia, na których zapisywano imię zmarłej osoby, rangę, datę śmierci oraz datę pogrzebu.
Według zapisków z Księgi Tang i Nowej Księgi Tang, w 706 roku syn Wu Zetian, cesarz Zhongzong (panował w latach 684, 705–710, ojciec Li Chongruna i Li Xianhui oraz brat Li Xiana) oczyścił z zarzutów ofiary politycznych czystek swojej matki, włączając w to dwóch książąt i księżną wymienionych powyżej, a także zapewnił im honorowy pochówek w mauzoleum. Oprócz grobów członków rodziny cesarskiej, dwa pozostałe peizang mu, które zostały odkopane, należą do Kanclerza Xue Yuanchao (622–683) i Generała Lewej Straży Li Jinxinga.
Pięć wyżej wymienionych grobowców peizang mu zostało otwartych w latach 60. i wczesnych latach 70. XX w.. W marcu 1995 roku napisano petycję do chińskiego rządu z prośbą o odkopanie grobów Gaozonga i Wu Zetian.

## Położenie
Mauzoleum jest położone na Górze Liang, na północ od rzeki Wei He, na wysokości 1049 m n.p.m..
Tereny mauzoleum są otoczone od wschodu przez Dolinę Lamparta i od zachodu przez Kanion Piaskowy. Grobowce leżą pod ziemią, jednak naziemne kopce niektórych mogił wyraźnie wskazują na umiejscowienie poszczególnych grobów. Dwa kopce na południu nazywane są Naitoshan, co tłumaczy się jako "Wzgórza Sutków", ze względu na ich podobieństwo do kształtu sutków. Wzgórza Naitoshan, z wieżami wzniesionymi na każdym z nich, tworzą swojego rodzaju bramę do Mauzoleum Qianling. Główna mogiła mauzoleum znajduje się na północnym szczycie; jest to największy kopiec w mauzoleum, pochowano w nim Gaozonga oraz Wu Zetian. W połowie drogi do szczytu północnego wydrążono tunel w skale o długości 61 m i szerokości 4 m, prowadzący do wewnętrznych komnat grobowych położonych głęboko w środku góry.
Pierwotnie teren Mauzoleum otoczony był dwoma murami, których pozostałości zostały odkryte w czasach teraźniejszych, włączając w to cztery strażnice z muru wewnętrznego. Mur wewnętrzny miał grubość 2,4 m, jego obwód wynosił 5920 m i odgraniczał trapezoidalny teren o powierzchni ok. 240000 m². Odkryto jedynie niektóre fragmenty narożne muru zewnętrznego.
W okresie dynastii Tang wokół Qianling znajdowały się domy zamieszkane przez rodziny, które miały w swoim posiadaniu grunty i budynki znajdujące się w obrębie mauzoleum. Odkryto kilka z tych domów oraz fundamenty budynku, w którym przechowywano materiały budowlane, położonego przy południowej bramie muru wewnętrznego.

## Droga duchów
Do mauzoleum, jak ma to miejsce w późniejszych grobowcach cesarzy z dynastii Song i grobowcach dynastii Ming, prowadzi główna droga zwana "drogą duchów". Po obu jej stronach znajdują się kamienne posągi przedstawiające konie, skrzydlate konie, konie z masztalerzami, lwy, strusie, urzędników i zagranicznych posłów. W rzeźbionych reliefach datowanych na około 683 rok, tradycyjne chińskie feniksy są stylizowane na kształt strusi, ze względu na to, iż w 620 roku chan zachodnich Turków podarował kilka strusi dworowi dynastii Tang, a trzydzieści lat później, w roku 650, dwór ponownie otrzymał te zwierzęta w prezencie od Tocharów.
Historyk Tonia Eckfeld twierdzi, że nacisk artystyczny na egzotyczny hołd, jakim były strusie, jest "znakiem wielkości Chin i chińskiego cesarza, a nie cudzoziemców, którzy je podarowali, bądź też miejsc, skąd one pochodzą". Eckfeld uważa też, że 61 posągów zagranicznych dyplomatów, które powstały około roku 680, ukazuje "daleko sięgającą potęgę i międzynarodową pozycję" dynastii Tang. Owe rzeźby, obecnie pozbawione głów, przedstawiają dyplomatów, którzy faktycznie przybyli wówczas na pogrzeb Gaozonga.
Historyk Angela Howard zauważa, że posągi wzdłuż reszty ścieżek, prowadzących do pozostałych grobowców – jak np. grobowca Li Xianhui – są skromniejsze, gorszej jakości oraz że ich liczba jest mniejsza, w przeciwieństwie do posągów z drogi głównej, prowadzącej do mogiły Gaozonga i Wu Zetian.
Przy głównej drodze oprócz rzeźb znajdują się także kamienne, ośmiokątne kolumny, których zadaniem było odpędzanie złych duchów. Mająca 6,3 m wysokości stela poświęcona Gaozongowi, z wyrytymi inskrypcjami upamiętniającymi jego zasługi stoi przy głównej drodze; obok steli Gaozonga znajduje się stela Wu Zetian, nazywana "Stelą Bez Znaków" (无字碑) ze względu na brak inskrypcji. Przy głównym kopcu mauzoleum, w którym spoczywa para cesarska, została wzniesiona dodatkowa stela przez cesarza Qianlonga (panował w latach 1735–1796), za rządów dynastii Qing.

## Grobowce
Komnaty grobowe cesarza Gaozonga i cesarzowej Wu znajdują się głęboko wewnątrz Góry Liang, co było zgodne z trendem zapoczątkowanym przez cesarza Taizonga (panował 626–649), który został pochowany wewnątrz Góry Jiuzong. Spośród 18 cesarzy z dynastii Tang, 14 pogrzebano w mogiłach utworzonych z naturalnych wzniesień.
Wyłącznie członkowie rodziny cesarskiej mieli prawo do pochówku wewnątrz naturalnych gór; groby urzędników i ważnych osób w państwie znajdowały się w sztucznie usypanych kopcach lub podziemnych komnatach. Dzieci cesarza mogły zostać pochowane w mogiłach w kształcie ściętych kopców, natomiast urzędnicy chowani byli tylko w stożkowatych piramidach. Owe piramidy otaczać mógł jeden mur i dozwolona była tylko jedna, skierowana ku południu brama. Grobowce peizang mu z Qianling mają kształt stożkowych kopców, pod którymi znajdują się podziemne komnaty, do których można dostać się poprzez skośnie opadające pochylnie, do których prowadzą naziemne wejścia. W każdym grobie istnieją pionowe szyby, które pozwalały na opuszczenie darów grobowych do bocznych wnęk przy pochylniach wewnątrz grobowca.
Z głównej sali każdego grobowca wychodzi korytarz, który prowadzi do czworobocznych ceglanych komnat grobowych; komnaty te mają kopulasty strop. W grobowcach widać wpływy architektoniczne z wcześniejszych epok, np. w grobowcu Li Xiana znajdują się kamienne drzwi, co zostało zapoczątkowane w okresie dynastii Han i zachodniej Jin, a rozpowszechniło się w czasie Północnej dynastii Qi (550–577).
W przeciwieństwie do wielu innych grobowców dynastii Tang, grobowiec cesarski nigdy nie został okradziony. Pozostałe grobowce były częściowo grabione przez złodziei, mimo to odkryto w nich dużą liczbę przedmiotów ze złota, miedzi, żelaza, a także ceramicznych figurek, trójkolorowych figurek i wyrobów garncarskich sancai. W sumie podczas wykopalisk archeologicznych, w grobowcach Li Xiana, Li Chongruna oraz Li Xianhui odnaleziono 4300 przedmiotów. Pośród ceramicznych figurek z grobowca Li Chongruna znajdowały się figurki koni z pozłacanymi dekoracjami, wspomagających uzbrojonych chińskich żołnierzy, jeźdźców grających na flecie, dmących w trąby i wymachujących biczami. Ceramiczne rzeźby znalezione w grobie Li Xiana przedstawiały urzędników, żołnierzy i bestie broniące grobowca, z czego wysokość każdej z figur wynosiła ponad jeden metr.

## Malowidła
Wnętrza grobowców Li Xiana, Li Chongruna i Li Xianhui są udekorowane malowidłami naściennymi. Według historyczki Mary H. Fong bardziej prawdopodobne jest, że owe malowidła z podziemnych sal grobowców Li Xiana, Li Chongruna i Li Xianhui są dziełami anonimowych, lecz profesjonalnych dekoratorów, aniżeli sławnych malarzy nadwornych. Chociaż malowidła stanowią przede wszystkim przedmiot sztuki sepulkralnej, Fong twierdzi, że są one także ważnymi źródłami, dotyczącymi malarstwa z okresu dynastii Tang.
Ważną cechą owych malowideł jest to, że przedstawiają elementy architektury, co stanowi ważne źródło dla historyków. Pomimo że obecnie istnieje wiele kamiennych i ceglanych pagód z okresu dynastii Tang, to jeśli chodzi o budowle z drewna z tych czasów, do dziś zachowało się jedynie sześć budynków z VIII i IX wieku. Z pałaców w dawnej stolicy dynastii Tang – Chang’an – które zostały uwiecznione na owych obrazach przetrwały jedynie fundamenty. Uważa się, że niektóre z malowideł przedstawiających drewnianą architekturę w grobowcu Li Chongruna, obrazują Pałac Wschodni – rezydencję następcy tronu w okresie dynastii Tang. Według Fu Xinian nie tylko malowidła z grobowca Li Chongruna są przedstawieniem ówczesnych budynków ze stolicy, ale także "liczba podziemnych komnat, szybów wentylacyjnych czy komór w grobowcu może wskazywać na liczbę dziedzińców, sal, pokojów i korytarzy w rezydencjach, które człowiek pochowany w danym grobowcu zamieszkiwał za życia". Malowidła w podziemnej sali, w grobowcu Li Chongruna przedstawiają bramy que (闕), które są podobne do tych badanych w Chang’an.
Ann Paludan z Uniwersytetu Durham tak opisuje niektóre z malowideł w swojej książce Chronicle of the Chinese Emperors (1998):

## Galeria
- Damy dworu Tang z malowidła naściennego w grobowcu Li Xianhui. Obecne malowidła w grobowcu Li Xianhui są replikami, oryginalne są przechowywane w Muzeum Historii Shaanxi[30]
- "Malowidło przedstawia przyjęcie zagranicznych dyplomatów na dworze cesarskim. Dwie elegancko odziane postacie z prawej strony pochodzą z Korei, postać z dużym nosem, znajdująca się w centrum, to poseł z zachodu. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"[31].
- "Grupa dam dworskich w ogrodach podczas lotu dudka. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"[32].
- "Malowidła z początku VIII w. w grobowcu Księcia Yide dają wyobrażenie o wspaniałości murów miejskich Chang’an, bram i wież narożnych"[33].
- "Grupa eunuchów. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"[34].

### Opracowania
- Dillon M., China: A Historical and Cultural Dictionary, Surrey: Curzon Press 1998, ISBN 0-7007-0439-6.
- Eckfeld T., Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise, Nowy Jork: Routledge 2005, ISBN 0-415-30220-X.
- Fong M. H., Tang Tomb Murals Reviewed in the Light of Tang Texts on Painting [w]: Artibus Asiae, vol. 45, nr 1, 1984.
- Fong M. H., Antecedents of Sui-Tang Burial Practices in Shaanxi [w]: Artibus Asiae, vol. 51, nr 3/4, 1991.
- Fu X., The Sui, Tang, and Five Dynasties [w]: N. Steinhardt (pod red.), Chinese Architecture, New Haven: Yale University Press 2002, ISBN 0-300-09559-7.
- Guo Q., Tomb Architecture of Dynastic China: Old and New Questions [w]: Architectural History, vol. 47, 2004.
- Howard A. F., Chinese Sculpture, New Haven: Yale University and Foreign Languages Press 2006, ISBN 0-300-10065-5.
- Jay J. W., Imagining Matriarchy: "Kingdoms of Women" in Tang China [w]: Journal of the American Oriental Society, vol. 116, nr 2, 1996.
- Paludan A., Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. Londyn: Thames & Hudson Ltd, 1998, ISBN 0-500-05090-2.
- Turner J., The Dictionary of Art. New York: The Grove Press 1996, ISBN 1-884446-00-0
- Steinhardt N. S., Chinese Imperial City Planning. Honolulu: University of Hawaii Press, 1990, ISBN 0-8248-2196-3.
- Steinhardt N. S., Liao Architecture. Honolulu: University of Hawaii Press 1997, ISBN 0-8248-1719-2.
- Steinhardt N. S., The Tang Architectural Icon and the Politics of Chinese Architectural History [w]: The Art Bulletin, vol. 86, nr 2, 2004.
- Valder P., Gardens in China, Portland: The Timber Press, Inc. 2002, ISBN 0-88192-555-1.

### Opracowania online
- China Internet Information Center, Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty (ang), [dostęp 2010-02-08].
- TravelChinaGuide.com, Tomb of Prince Yide (ang.), [dostęp 2010-02-08].

wikiname: plwiki

title: Mauzoleum Qianling

in_language: pl

wikitext:
{{wyróżnienie|DA}}
{{Współrzędne|34°34′23,37″N 108°13′06,94″E|region:CN_type:landmark|umieść=na górze}}
[[Plik:Figures in a cortege, tomb of Li Xian, Tang Dynasty.jpg|thumb|right|Postacie w orszaku – malowidło naścienne w grobowcu Li Xiana, datowane na 706 rok; każda postać ma około 1,6 m wysokości]]
[[Plik:Tang court playing Polo.jpg|thumb|right|''Gracze [[Polo (sport)|polo]]'' – detal z grobowca Li Xiana]]
[[Plik:Qianling.jpg|thumb|right|Mająca 6,3 m wysokości "Stela Bez Znaków" zbudowana, aby upamiętnić cesarzową Wu Zetian<ref name="eckfeld 23"/> położona jest na wschód od Bramy Feniksa w Mauzoleum Qianling. W przeciwieństwie do innych tablic z mauzoleum nie wyryto na niej żadnych inskrypcji. Waży 98 ton i zdobią ją rzeźbione smoki i ostrygi<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>.]]
[[Plik:乾陵翁仲.JPG|thumb|right|Kamienny posąg strażnika przy drodze duchów]]
[[Plik:六十一蕃臣（局部）.JPG|thumb|Kamienne rzeźby zagranicznych dyplomatów, obecnie bez głów]]
[[Plik:Tang sancai horse, Prince Yide tomb.JPG|thumb|Figurka [[sancai]] przedstawiająca konia, odnaleziona w grobowcu Li Chongruna. Obecnie przechowywana jest w Muzeum Historii Shaanxi]]
'''Mauzoleum Qianling''' ([[Uproszczone pismo chińskie|chin. upr.]]: 乾陵; [[Tradycyjne pismo chińskie|chin. trad.]]: 乾陵; [[Hanyu pinyin|pinyin]]: ''Qiánlíng'') – grobowiec dynastii [[dynastia Tang|Tang]] (618–907) położony w prowincji [[Shaanxi]], w [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]], ok. 85 km na północny zachód od miasta [[Xi’an]]<ref name="valder 80">{{cytuj książkę |nazwisko = Valder | imię = Peter | tytuł = Gardens in China | strony = 80}}</ref>, dawnej stolicy dynastii Tang. Mauzoleum słynie z wielu posągów i malowideł zdobiących ściany podziemnych grobowców.

W budowanych od 684 do 706 roku grobowcach znajdują się szczątki członków cesarskiej rodziny Li. Spoczywa tam cesarz [[Tang Gaozong|Gaozong]] (panował w latach 649–683), jak również jego żona, uzurpatorka z dynastii Zhou, pierwsza (i jedyna) kobieta cesarz Chin – [[Wu Zetian]] (panowała w latach 690–705).

Oprócz [[kurhan]]u oraz grobowca Gaozonga i Wu Zetian znajduje się tam 17 mniejszych grobowców zwanych ''peizang mu''<ref name="eckfeld 26">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 26}}</ref>. Do 2005 roku tylko 5 z ''peizang mu'' zostało odkopanych przez archeologów, z czego trzy należą do członków rodziny cesarskiej, jeden do kanclerza Chin, a ostatni do Generała Lewej Straży<ref name="eckfeld 26 27">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 26-27}}</ref>.

== Historia ==
Budowa mauzoleum została ukończona w 684 roku, rok po śmierci cesarza Gaozonga<ref name="fu sui tang five dynasties 107">{{cytuj książkę |nazwisko = Fu | imię = Xinian | tytuł = "The Sui, Tang, and Five Dynasties" | strony = 107}}</ref>. 2 lipca 706 roku w Qianling, we wspólnym grobowcu z Gaozongiem pochowano cesarzową Wu Zetian<ref>''Zizhi Tongjian'', [[:zh:s:資治通鑑/卷208|t. 208]].</ref>. Epitafia w grobowcach jej syna Li Xiana (następcy tronu Zhanghuai, 653–684), wnuka Li Chongruna (Księcia Shao, pośmiertnie uhonorowanego tytułem następcy tronu, 682–701) i wnuczki Li Xianhui (Damy Yongtai, pośmiertnie uhonorowanej tytułem Księżnej Yongtai, 684–701) wskazują, iż zostali oni pochowani również w 706 roku, co pozwala historykom na dokładne datowanie wieku grobowców i malowideł znajdujących się w ich wnętrzu<ref name="fong 1984 35">{{cytuj książkę |nazwisko = Fong | imię = Mary H. | tytuł = "Tang Tomb Murals Reviewed in the Light of Tang Texts on Painting" | strony = 35-36}}</ref><ref name="fong 1991 147"/>. Jest to zgodne z praktyką z okresu dynastii [[dynastia Sui|Sui]] i Tang, kiedy to w grobach członków rodziny cesarskiej i wyższych urzędników dworskich umieszczano epitafia, na których zapisywano imię zmarłej osoby, rangę, datę śmierci oraz datę pogrzebu<ref name="fong 1991 147">{{cytuj książkę |nazwisko = Fong | imię = Mary H. | tytuł = "Antecedents of Sui-Tang Burial Practices in Shaanxi" | strony = 147}}</ref>.

Według zapisków z ''[[Księga Tang|Księgi Tang]]'' i ''[[Nowa Księga Tang|Nowej Księgi Tang]]'', w 706 roku syn Wu Zetian, cesarz [[Tang Zhongzong|Zhongzong]] (panował w latach 684, 705–710, ojciec Li Chongruna i Li Xianhui oraz brat Li Xiana) oczyścił z zarzutów ofiary politycznych czystek swojej matki, włączając w to dwóch książąt i księżną wymienionych powyżej, a także zapewnił im honorowy pochówek w mauzoleum<ref name="fong 1984 36">{{cytuj książkę |nazwisko = Fong | imię = Mary H. | tytuł = "Tang Tomb Murals Reviewed in the Light of Tang Texts on Painting" | strony = 36}}</ref>. Oprócz grobów członków rodziny cesarskiej, dwa pozostałe ''peizang mu'', które zostały odkopane, należą do Kanclerza [[Xue Yuanchao]] (622–683) i Generała Lewej Straży<ref>Lewa Straż (左监门卫) była jedną z wielu formacji gwardii pałacowej w okresie dynastii Tang; por. [http://baike.baidu.com/view/177968.htm Artykuł w Baidu Baike], dostęp 22.06.2010;</ref> Li Jinxinga<ref name="eckfeld 26 27"/>.

Pięć wyżej wymienionych grobowców ''peizang mu'' zostało otwartych w latach 60. i wczesnych latach 70. XX w.<ref name="eckfeld 29">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 29}}</ref>. W marcu 1995 roku napisano petycję do chińskiego rządu z prośbą o odkopanie grobów Gaozonga i Wu Zetian<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Jay | imię = Jennifer W. | tytuł = "Imagining Matriarchy: "Kingdoms of Women" in Tang China" | strony = 228, notatka 59}}</ref>.

== Położenie ==
Mauzoleum jest położone na Górze Liang, na północ od rzeki [[Wei He]], na wysokości 1049 m n.p.m.<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty">{{cytuj stronę| url = http://www1.china.org.cn/english/features/atam/115372.htm| tytuł = Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty| data dostępu = 2010-02-08| autor = China Internet Information Center| opublikowany = | praca = | data = | język = en| archiwum = https://web.archive.org/web/20141127130507/http://www1.china.org.cn/english/features/atam/115372.htm| zarchiwizowano = 2014-11-27}}</ref><ref name="eckfeld 21">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 21}}</ref>.

Tereny mauzoleum są otoczone od wschodu przez Dolinę Lamparta i od zachodu przez Kanion Piaskowy<ref name="eckfeld 21"/>. Grobowce leżą pod ziemią, jednak naziemne kopce niektórych mogił wyraźnie wskazują na umiejscowienie poszczególnych grobów. Dwa kopce na południu nazywane są ''Naitoshan'', co tłumaczy się jako "Wzgórza Sutków", ze względu na ich podobieństwo do kształtu sutków<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>. Wzgórza ''Naitoshan'', z wieżami wzniesionymi na każdym z nich, tworzą swojego rodzaju bramę do Mauzoleum Qianling<ref name="eckfeld 21"/>. Główna mogiła mauzoleum znajduje się na północnym szczycie; jest to największy kopiec w mauzoleum, pochowano w nim Gaozonga oraz Wu Zetian<ref name="eckfeld 21"/>. W połowie drogi do szczytu północnego wydrążono tunel w skale o długości 61 m i szerokości 4 m, prowadzący do wewnętrznych komnat grobowych położonych głęboko w środku góry<ref name="turner 1996 780">{{cytuj książkę |nazwisko = Turner | imię = Jane | tytuł = The Dictionary of Art | strony = 780}}</ref>.

Pierwotnie teren Mauzoleum otoczony był dwoma murami, których pozostałości zostały odkryte w czasach teraźniejszych, włączając w to cztery strażnice z muru wewnętrznego<ref name="eckfeld 21"/>. Mur wewnętrzny miał grubość 2,4 m, jego obwód wynosił 5920 m i odgraniczał trapezoidalny teren o powierzchni ok. 240000 m²<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/><ref name="eckfeld 21"/>. Odkryto jedynie niektóre fragmenty narożne muru zewnętrznego.

W okresie dynastii Tang wokół Qianling znajdowały się domy zamieszkane przez rodziny, które miały w swoim posiadaniu grunty i budynki znajdujące się w obrębie mauzoleum<ref name="eckfeld 23">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 23}}</ref>. Odkryto kilka z tych domów oraz fundamenty budynku, w którym przechowywano materiały budowlane, położonego przy południowej bramie muru wewnętrznego<ref name="fu sui tang five dynasties 107"/>.

== Droga duchów ==
Do mauzoleum, jak ma to miejsce w późniejszych grobowcach cesarzy z dynastii Song i [[grobowce dynastii Ming|grobowcach dynastii Ming]], prowadzi główna droga zwana "[[shendao|drogą duchów]]". Po obu jej stronach znajdują się kamienne posągi przedstawiające konie, skrzydlate konie, konie z masztalerzami, lwy, strusie, urzędników i zagranicznych posłów<ref name="eckfeld 22 23">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 22-23}}</ref>. W rzeźbionych [[relief]]ach datowanych na około 683 rok, [[Fenghuang|tradycyjne chińskie feniksy]] są stylizowane na kształt strusi, ze względu na to, iż w 620 roku [[Chan (władca)|chan]] [[Turkuci#Kaganat wschodni i zachodni|zachodnich Turków]] podarował kilka strusi dworowi dynastii Tang, a trzydzieści lat później, w roku 650, dwór ponownie otrzymał te zwierzęta w prezencie od [[Tocharowie|Tocharów]]<ref name="eckfeld 23 24">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 23-24}}</ref>.

Historyk Tonia Eckfeld twierdzi, że nacisk artystyczny na egzotyczny hołd, jakim były strusie, jest "znakiem wielkości Chin i chińskiego cesarza, a nie cudzoziemców, którzy je podarowali, bądź też miejsc, skąd one pochodzą"<ref name="eckfeld 23 24"/>. Eckfeld uważa też, że 61 posągów zagranicznych dyplomatów, które powstały około roku 680, ukazuje "daleko sięgającą potęgę i międzynarodową pozycję" dynastii Tang<ref name="eckfeld 25">{{cytuj książkę |nazwisko = Eckfeld | imię = Tonia | tytuł = Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise | strony = 25}}</ref>. Owe rzeźby, obecnie pozbawione głów, przedstawiają dyplomatów, którzy faktycznie przybyli wówczas na pogrzeb Gaozonga<ref name="valder 80"/>.

Historyk Angela Howard zauważa, że posągi wzdłuż reszty ścieżek, prowadzących do pozostałych grobowców – jak np. grobowca Li Xianhui – są skromniejsze, gorszej jakości oraz że ich liczba jest mniejsza, w przeciwieństwie do posągów z drogi głównej, prowadzącej do mogiły Gaozonga i Wu Zetian<ref name="howard 71">{{cytuj książkę |nazwisko = Howard | imię = Angela Falco | tytuł = Chinese Sculpture | strony = 71}}</ref>.

Przy głównej drodze oprócz rzeźb znajdują się także kamienne, ośmiokątne kolumny, których zadaniem było odpędzanie złych duchów<ref name="eckfeld 23"/>. Mająca 6,3 m wysokości stela poświęcona Gaozongowi, z wyrytymi inskrypcjami upamiętniającymi jego zasługi stoi przy głównej drodze; obok steli Gaozonga znajduje się stela Wu Zetian, nazywana "Stelą Bez Znaków" (无字碑) ze względu na brak inskrypcji<ref name="eckfeld 23"/>. Przy głównym kopcu mauzoleum, w którym spoczywa para cesarska, została wzniesiona dodatkowa stela przez cesarza [[Qianlong]]a (panował w latach 1735–1796), za rządów dynastii [[Dynastia Qing|Qing]]<ref name="valder 80"/>.

== Grobowce ==
Komnaty grobowe cesarza Gaozonga i cesarzowej Wu znajdują się głęboko wewnątrz Góry Liang, co było zgodne z trendem zapoczątkowanym przez cesarza [[Tang Taizong|Taizonga]] (panował 626–649), który został pochowany wewnątrz Góry Jiuzong<ref name="fu sui tang five dynasties 106">{{cytuj książkę |nazwisko = Fu | imię = Xinian | tytuł = "The Sui, Tang, and Five Dynasties" | strony = 106}}</ref>. Spośród 18 cesarzy z dynastii Tang, 14 pogrzebano w mogiłach utworzonych z naturalnych wzniesień<ref name="fu sui tang five dynasties 106"/>.

Wyłącznie członkowie rodziny cesarskiej mieli prawo do pochówku wewnątrz naturalnych gór; groby urzędników i ważnych osób w państwie znajdowały się w sztucznie usypanych kopcach lub podziemnych komnatach<ref name="fu sui tang five dynasties 108">{{cytuj książkę |nazwisko = Fu | imię = Xinian | tytuł = "The Sui, Tang, and Five Dynasties" | strony = 108}}</ref>. Dzieci cesarza mogły zostać pochowane w mogiłach w kształcie ściętych kopców, natomiast urzędnicy chowani byli tylko w stożkowatych piramidach<ref name="fu sui tang five dynasties 108"/>. Owe piramidy otaczać mógł jeden mur i dozwolona była tylko jedna, skierowana ku południu brama<ref name="fu sui tang five dynasties 108"/>. Grobowce ''peizang mu'' z Qianling mają kształt stożkowych kopców, pod którymi znajdują się podziemne komnaty, do których można dostać się poprzez skośnie opadające pochylnie, do których prowadzą naziemne wejścia<ref name="steinhardt 1997 274">{{cytuj książkę |nazwisko = Steinhardt | imię = Nancy Shatzman | tytuł = Liao Architecture | strony = 274}}</ref>. W każdym grobie istnieją pionowe szyby, które pozwalały na opuszczenie darów grobowych do bocznych wnęk przy pochylniach wewnątrz grobowca<ref name="steinhardt 1997 274"/>.

Z głównej sali każdego grobowca wychodzi korytarz, który prowadzi do czworobocznych ceglanych komnat grobowych<ref name="steinhardt 1997 274"/>; komnaty te mają kopulasty strop<ref name="steinhardt 1997 274"/>. W grobowcach widać wpływy architektoniczne z wcześniejszych epok, np. w grobowcu Li Xiana znajdują się kamienne drzwi, co zostało zapoczątkowane w okresie dynastii [[Dynastia Han|Han]] i [[Dynastia Jin (265-420)|zachodniej Jin]], a rozpowszechniło się w czasie [[Północna dynastia Qi|Północnej dynastii Qi]] (550–577)<ref name="fong 1991 155">{{cytuj książkę |nazwisko = Fong | imię = Mary H. | tytuł = "Antecedents of Sui-Tang Burial Practices in Shaanxi" | strony = 155}}</ref>.

W przeciwieństwie do wielu innych grobowców dynastii Tang, grobowiec cesarski nigdy nie został okradziony<ref name="dillon 1998 311">{{cytuj książkę |nazwisko = Dillon | imię = Michael | tytuł = China: A Historical and Cultural Dictionary | strony = 311}}</ref>. Pozostałe grobowce były częściowo grabione przez złodziei<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>, mimo to odkryto w nich dużą liczbę przedmiotów ze złota, miedzi, żelaza, a także ceramicznych figurek, trójkolorowych figurek i wyrobów garncarskich [[sancai]]<ref name="tomb of prince yide">{{cytuj stronę| url = http://www.travelchinaguide.com/attraction/shaanxi/xian/qianling/yide.htm | tytuł = Tomb of Prince Yide | data dostępu = 2010-02-08|autor = TravelChinaGuide.com | praca = | data =  | język = en}}</ref>. W sumie podczas wykopalisk archeologicznych, w grobowcach Li Xiana, Li Chongruna oraz Li Xianhui odnaleziono 4300 przedmiotów<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>. Pośród ceramicznych figurek z grobowca Li Chongruna znajdowały się figurki koni z [[Pozłotnictwo|pozłacanymi]] dekoracjami, wspomagających uzbrojonych chińskich żołnierzy, jeźdźców grających na flecie, dmących w trąby i wymachujących biczami<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>. Ceramiczne rzeźby znalezione w grobie Li Xiana przedstawiały urzędników, żołnierzy i bestie broniące grobowca, z czego wysokość każdej z figur wynosiła ponad jeden metr<ref name="Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty"/>.

== Malowidła ==
Wnętrza grobowców Li Xiana, Li Chongruna i Li Xianhui są udekorowane malowidłami naściennymi<ref name="guo 12">{{cytuj książkę |nazwisko = Guo | imię = Qinghua | tytuł = "Tomb Architecture of Dynastic China: Old and New Questions" | strony = 12}}</ref>. Według historyczki Mary H. Fong bardziej prawdopodobne jest, że owe malowidła z podziemnych sal grobowców Li Xiana, Li Chongruna i Li Xianhui są dziełami anonimowych, lecz profesjonalnych dekoratorów, aniżeli sławnych malarzy nadwornych<ref name="fong 1984 36"/>. Chociaż malowidła stanowią przede wszystkim przedmiot [[sztuka sepulkralna|sztuki sepulkralnej]], Fong twierdzi, że są one także ważnymi źródłami, dotyczącymi malarstwa z okresu dynastii Tang<ref name="fong 1984 37">{{cytuj książkę |nazwisko = Fong | imię = Mary H. | tytuł = "Tang Tomb Murals Reviewed in the Light of Tang Texts on Painting" | strony = 37}}</ref>.

Ważną cechą owych malowideł jest to, że przedstawiają elementy architektury, co stanowi ważne źródło dla historyków. Pomimo że obecnie istnieje wiele kamiennych i ceglanych pagód z okresu dynastii Tang, to jeśli chodzi o budowle z drewna z tych czasów, do dziś zachowało się jedynie sześć budynków z VIII i IX wieku<ref name="steinhardt 2004 223 228 229 238">{{cytuj książkę |nazwisko = Steinhardt | imię = Nancy Shatzman | tytuł = "The Tang Architectural Icon and the Politics of Chinese Architectural History" | strony = 223, 228-229, 238}}</ref>. Z pałaców w dawnej stolicy dynastii Tang – [[Xi’an|Chang’an]] – które zostały uwiecznione na owych obrazach przetrwały jedynie fundamenty. Uważa się, że niektóre z malowideł przedstawiających drewnianą architekturę w grobowcu Li Chongruna, obrazują Pałac Wschodni – rezydencję następcy tronu w okresie dynastii Tang<ref name="fu sui tang five dynasties 108"/>. Według Fu Xinian nie tylko malowidła z grobowca Li Chongruna są przedstawieniem ówczesnych budynków ze stolicy, ale także "liczba podziemnych komnat, szybów wentylacyjnych czy komór w grobowcu może wskazywać na liczbę dziedzińców, sal, pokojów i korytarzy w rezydencjach, które człowiek pochowany w danym grobowcu zamieszkiwał za życia"<ref name="fu sui tang five dynasties 108"/><ref name="steinhardt 1990 103 108">{{cytuj książkę |nazwisko = Steinhardt | imię = Nancy Shatzman | tytuł = Chinese Imperial City Planning | strony = 103-108}}</ref>. Malowidła w podziemnej sali, w grobowcu Li Chongruna przedstawiają bramy ''que'' (闕), które są podobne do tych badanych w Chang’an<ref name="fu sui tang five dynasties 108"/><ref name="steinhardt 1990 103 108"/>.

Ann Paludan z Uniwersytetu Durham tak opisuje niektóre z malowideł w swojej książce ''Chronicle of the Chinese Emperors'' (1998):

== Galeria ==
<gallery mode="packed" heights="200px">
Plik:Court Ladies of the Tang.jpg|Damy dworu Tang z malowidła naściennego w grobowcu Li Xianhui. Obecne malowidła w grobowcu Li Xianhui są replikami, oryginalne są przechowywane w Muzeum Historii Shaanxi<ref name="tomb of princess yongtai">{{cytuj stronę| url = http://www.travelchinaguide.com/attraction/shaanxi/xian/qianling/yongtai.htm | tytuł = Tomb of Princess Yongtai | data dostępu = 2010-02-08| autor = TravelChinaGuide.com | praca = | data = | język = en}}</ref>
Plik:Li Xian's tomb, ambassadors.jpg|"Malowidło przedstawia przyjęcie zagranicznych dyplomatów na dworze cesarskim. Dwie elegancko odziane postacie z prawej strony pochodzą z [[Silla|Korei]], postać z dużym nosem, znajdująca się w centrum, to poseł z zachodu. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Paludan | imię = Ann | tytuł = Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. | strony = 98}}</ref>.
Plik:Li Xian's tomb, palace ladies.jpg|"Grupa dam dworskich w ogrodach podczas lotu [[Dudek|dudka]]. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Paludan | imię = Ann | tytuł = Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. | strony = 103}}</ref>.
Plik:Prince Yide's tomb, towers.jpg|"Malowidła z początku VIII w. w grobowcu Księcia Yide dają wyobrażenie o wspaniałości murów miejskich Chang’an, bram i wież narożnych"<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Paludan | imię = Ann | tytuł = Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. | strony = 106}}</ref>.
Plik:Prince Zhanghuai's tomb, eunuchs.JPG|"Grupa eunuchów. Malowidło z grobowca Li Xiana, Qianling, Shaanxi, 706 rok"<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Paludan | imię = Ann | tytuł = Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. | strony = 115}}</ref>.
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
=== Opracowania ===
* Dillon M., ''China: A Historical and Cultural Dictionary'', Surrey: Curzon Press 1998, {{ISBN|0-7007-0439-6}}.
* Eckfeld T., ''Imperial Tombs in Tang China, 618–907: The Politics of Paradise'', Nowy Jork: Routledge 2005, {{ISBN|0-415-30220-X}}.
* Fong M. H., ''Tang Tomb Murals Reviewed in the Light of Tang Texts on Painting'' [w]: ''Artibus Asiae'', vol. 45, nr 1, 1984.
* Fong M. H., ''Antecedents of Sui-Tang Burial Practices in Shaanxi'' [w]: ''Artibus Asiae'', vol. 51, nr 3/4, 1991.
* Fu X., ''The Sui, Tang, and Five Dynasties'' [w]: N. Steinhardt (pod red.), ''Chinese Architecture'', New Haven: Yale University Press 2002, {{ISBN|0-300-09559-7}}.
* Guo Q., ''Tomb Architecture of Dynastic China: Old and New Questions'' [w]: ''Architectural History'', vol. 47, 2004.
* Howard A. F., ''Chinese Sculpture'', New Haven: Yale University and Foreign Languages Press 2006, {{ISBN|0-300-10065-5}}.
* Jay J. W., ''Imagining Matriarchy: "Kingdoms of Women" in Tang China'' [w]: ''Journal of the American Oriental Society'', vol. 116, nr 2, 1996.
* Paludan A., ''Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China''. Londyn: Thames & Hudson Ltd, 1998, {{ISBN|0-500-05090-2}}.
* Turner J., ''The Dictionary of Art''. New York: The Grove Press 1996, {{ISBN|1-884446-00-0}}
* Steinhardt N. S., ''Chinese Imperial City Planning''. Honolulu: University of Hawaii Press, 1990, {{ISBN|0-8248-2196-3}}.
* Steinhardt N. S., ''Liao Architecture''. Honolulu: University of Hawaii Press 1997, {{ISBN|0-8248-1719-2}}.
* Steinhardt N. S., ''The Tang Architectural Icon and the Politics of Chinese Architectural History'' [w]: ''The Art Bulletin'', vol. 86, nr 2, 2004.
* Valder P., ''Gardens in China'', Portland: The Timber Press, Inc. 2002, {{ISBN|0-88192-555-1}}.

=== Opracowania online ===
* China Internet Information Center, [https://web.archive.org/web/20141127130507/http://www1.china.org.cn/english/features/atam/115372.htm Qianling Mausoleum of the Tang Dynasty (ang)], [dostęp 2010-02-08].
* TravelChinaGuide.com, [http://www.travelchinaguide.com/attraction/shaanxi/xian/qianling/yide.htm Tomb of Prince Yide (ang.)], [dostęp 2010-02-08].

== Linki zewnętrzne ==
{{Commonscat|Qianling Mausoleum}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.jllib.org.cn/ffy/tlsd/qianling/index.htm | tytuł = Galeria zdjęć z mauzoleum na jllib.org.cn (chin.) | opublikowany = jllib.org.cn | archiwum = https://web.archive.org/web/20070315193425/http://www.jllib.org.cn/ffy/tlsd/qianling/index.htm | zarchiwizowano = 2007-03-15}}, [dostęp 2010-04-15].

[[Kategoria:Dynastia Tang]]
[[Kategoria:Religia w Xi’an]]
[[Kategoria:Mauzolea w Chinach|Qianling]]
[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Chinach]]


text:
# Jangos Pesmazoglu
Jangos Pesmazoglu, gr. Γιάγκος Πεσμαζόγλου (ur. 1 marca 1918 w Chios, zm. 27 listopada 2003 w Atenach) – grecki polityk, ekonomista i nauczyciel akademicki, minister finansów (1974), parlamentarzysta krajowy, poseł do Parlamentu Europejskiego I i III kadencji.

## Życiorys
Studiował prawo, ekonomię i nauki polityczne na Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa w Atenach oraz na University of Cambridge. Doktoryzował się w zakresie ekonomii. Pracował jako nauczyciel akademicki na macierzystej uczelni, na której objął stanowisko profesora. W latach 1955–1967 był doradcą finansowym i następnie wiceprezesem greckiego banku centralnego.
Po przemianach politycznych działał w centrowej partii EDIK. Od lipca do października 1974 sprawował urząd ministra finansów. W latach 1974–1981 był posłem do Parlamentu Hellenów I i II kadencji. W 1979 założył socjaldemokratyczne ugrupowanie KODISO, którym kierował do 1984.
Przewodniczył greckiemu zespołowi negocjującemu warunki akcesji Grecji do Wspólnot Europejskich. Po ich skutecznym zakończeniu w 1981 objął mandat eurodeputowanego. Został następnie wybrany na europosła I kadencji w wyborach w tym samym roku, zasiadając w PE do 1984. Po porażce wyborczej swojej formacji związał się z Nową Demokracją. W latach 1985–1989 ponownie był deputowanym do greckiego parlamentu, a od 1989 do 1994 sprawował mandat posła do Europarlamentu III kadencji.
Odznaczony m.in. Orderem Feniksa III klasy, Komandorią Legii Honorowej i Orderem Jerzego I II klasy. Był członkiem zwyczajnym Akademii Ateńskiej (od 1992), w 1996 pełnił funkcję prezesa.

title: Jangos Pesmazoglu

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Jangos Pesmazoglu
 |imię i nazwisko org       = {{k|el|Γιάγκος Πεσμαζόγλου}}
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 1 marca 1918
 |miejsce urodzenia         = [[Chios (gmina)|Chios]]
 |data śmierci              = 27 listopada 2003
 |miejsce śmierci           = [[Ateny]]
 |zawód                     = polityk, ekonomista, nauczyciel akademicki
 |odznaczenia               = {{order|OJI|WK}} {{order|OF|K}} {{order|LH|K}}
 |commons                   =
}}
'''Jangos Pesmazoglu''', [[język grecki|gr.]] Γιάγκος Πεσμαζόγλου (ur. [[1 marca]] [[1918]] w [[Chios (gmina)|Chios]], zm. [[27 listopada]] [[2003]]<ref name="pe">{{Cytuj stronę |url = https://www.europarl.europa.eu/meps/pl/1043/IOANNIS_PESMAZOGLOU/history/3 |tytuł = Profil na stronie Parlamentu Europejskiego |data dostępu = 2017-05-07}}</ref> w [[Ateny|Atenach]]) – [[Grecja|grecki]] polityk, ekonomista i nauczyciel akademicki, minister finansów (1974), parlamentarzysta krajowy, [[poseł do Parlamentu Europejskiego|poseł]] do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] I i III kadencji.

== Życiorys ==
Studiował prawo, ekonomię i nauki polityczne na [[Uniwersytet Narodowy im. Kapodistriasa w Atenach|Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa w Atenach]] oraz na [[University of Cambridge]]. Doktoryzował się w zakresie ekonomii<ref name="bio">{{Cytuj książkę |tytuł = The Members of the European Parliament 1989–1994 |url = https://publications.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/2c0be2df-c10e-4918-9274-51842953a0ab |język = en |wydawca = Office for Official Publications of the European Communities |miejsce = Luksemburg |rok = 1990 |strony = 192 |data dostępu = 2017-05-07}}</ref>. Pracował jako nauczyciel akademicki na macierzystej uczelni, na której objął stanowisko profesora. W latach 1955–1967 był doradcą finansowym i następnie wiceprezesem greckiego banku centralnego<ref name="pb">{{Cytuj stronę |url = http://www.hri.org/news/greek/mpegrb/2003/03-11-27.mpegrb.html#05 |tytuł = „Έφυγε” ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου |data = 27 listopada 2003 |opublikowany = hri.org |język = el |data dostępu = 2018-01-21}}</ref>.

Po przemianach politycznych działał w centrowej partii EDIK<ref name="hp" />. Od lipca do października 1974 sprawował urząd ministra finansów<ref>{{Cytuj stronę |url = http://rulers.org/greegov.html |tytuł = Rulers: Greece: Ministries, etc. |opublikowany = rulers.org |język = en |data dostępu = 2017-05-06}}</ref>. W latach 1974–1981 był posłem do [[Parlament Grecji|Parlamentu Hellenów]] I i II kadencji<ref name="hp">{{Cytuj stronę |url = https://www.hellenicparliament.gr/en/Vouleftes/Diatelesantes-Vouleftes-Apo-Ti-Metapolitefsi-Os-Simera/?MpId=1f83a8b0-bc7f-46b1-8023-476f3f13a7b1 |tytuł = Pesmazoglou Ioannis |opublikowany = hellenicparliament.gr |język = en |data dostępu = 2017-05-07}}</ref>. W 1979 założył socjaldemokratyczne ugrupowanie KODISO, którym kierował do 1984<ref name="bio" />.

Przewodniczył greckiemu zespołowi negocjującemu warunki akcesji Grecji do [[Wspólnota Europejska|Wspólnot Europejskich]]<ref name="bio" />. Po ich skutecznym zakończeniu w 1981 objął mandat eurodeputowanego. Został następnie wybrany na europosła I kadencji w wyborach w tym samym roku, zasiadając w PE do 1984<ref name="pe" />. Po porażce wyborczej swojej formacji związał się z [[Nowa Demokracja|Nową Demokracją]]. W latach 1985–1989 ponownie był deputowanym do greckiego parlamentu<ref name="hp" />, a od 1989 do 1994 sprawował mandat posła do Europarlamentu III kadencji<ref name="pe" />.

Odznaczony m.in. [[Order Feniksa|Orderem Feniksa]] III klasy, Komandorią [[Legia Honorowa|Legii Honorowej]] i [[Order Jerzego I|Orderem Jerzego I]] II klasy<ref name="bio" />. Był członkiem zwyczajnym Akademii Ateńskiej (od 1992), w 1996 pełnił funkcję prezesa<ref name="pb" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pesmazoglu, Jangos}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Narodowego w Atenach]]
[[Kategoria:Greccy ekonomiści]]
[[Kategoria:Greccy ministrowie finansów]]
[[Kategoria:Greccy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Posłowie do Parlamentu Grecji (od 1974)]]
[[Kategoria:Politycy Nowej Demokracji]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Feniksa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Jerzego I]]
[[Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 2003]]

title: Jangos PesmazogluΓιάγκος Πεσμαζόγλου

Data i miejsce urodzenia: 1 marca 1918 · Chios

Data i miejsce śmierci: 27 listopada 2003 · Ateny


text:
# Herb Sochocina
Herb Sochocina – jeden z symboli miasta i gminy Sochocin, autorstwa Roberta Szydlika, ustanowiony 28 maja 2014.

## Wygląd i symbolika
Herb przedstawia na tarczy w polu srebrnym różę pięciopłatkową czerwoną z listkami zielonymi i środkiem złotym.

## Historia

### Okres staropolski
Miasto pieczętowało się herbem, którego godło zachowało się na dwóch pieczęciach. Najstarsza znana pieczęć pochodzi z XV wieku. Pieczęć okrągła, o średnicy 33 mm, z uszkodzoną legendą otokową S CIV. W polu pieczęci pięciolistna róża. Pieczęć wyciśnięto na dokumencie z 1535 i 1536. Druga pieczęć pochodzi z XVI wieku. Pieczęć okrągła, o średnicy 27 mm, z legendą +SIGILV+CIVITAT+SACHOCYANS+. W polu pieczęci bezlistna róża. Pieczęć odciśnięto na dokumentach z 1552 i 1553 roku.

### Czasy rozbiorowe
Herbu miejskiego Sochocina nie zatwierdziły oficjalnie władze rozbiorowe rosyjskie po 1795 r. W roku 1847, w ramach akcji projektowania nowych herbów dla miast Królestwa Polskiego stworzono projekt herbu dla Sochocina, który zrywał z dotychczasową symboliką. Przedstawiać miał w polu jakby front gotyckiego kościoła. Projekt ten, jak i inne zaprojektowane w tym czasie, nie wszedł w życie. Sochocin utracił prawa miejskie w 1869 i kwestia herbu została zapomniana.

title: Herb Sochocina

wikitext:
{{Herb infobox
 |nazwa              = Herb Sochocina
 |grafika            = POL gmina Sochocin COA.svg
 |opis grafiki       =
 |typ herbu          = miejski
 |alternatywne nazwy =
 |projektant         = Robert Szydlik
 |wprowadzony        = 28 maja 2014
 |ostatnie zmiany    =
 |wycofany           =
 |commons            =
}}
'''Herb Sochocina''' – jeden z symboli [[Sochocin|miasta]] i [[Sochocin (gmina)|gminy Sochocin]], autorstwa Roberta Szydlika, ustanowiony 28 maja 2014<ref>{{cytuj |tytuł = Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego |data dostępu = 2022-11-21 |opublikowany = Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego |url = https://edziennik.mazowieckie.pl/legalact/2014/5984/ |język = pl}}</ref>.

== Wygląd i symbolika ==
[[Herb]] [[Blazonowanie|przedstawia]] na [[Tarcza herbowa|tarczy]] w polu srebrnym różę pięciopłatkową czerwoną z listkami zielonymi i środkiem złotym<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Insygnia Gminy |data dostępu = 2023-10-31 |opublikowany = Urząd Miasta i Gminy Sochocin |url = https://www.sochocin.pl/nasza-gmina/insygnia-gminy/ |język = pl-PL}}</ref>.

== Historia ==
=== Okres staropolski ===
Miasto pieczętowało się herbem, którego godło zachowało się na dwóch pieczęciach. Najstarsza znana pieczęć pochodzi z XV wieku. Pieczęć okrągła, o średnicy 33 mm, z uszkodzoną legendą otokową S CIV. W polu pieczęci pięciolistna róża. Pieczęć wyciśnięto na dokumencie z 1535 i 1536. Druga pieczęć pochodzi z XVI wieku. Pieczęć okrągła, o średnicy 27 mm, z legendą +SIGILV+CIVITAT+SACHOCYANS+. W polu pieczęci bezlistna róża. Pieczęć odciśnięto na dokumentach z 1552 i 1553 roku<ref>{{Cytuj |autor = Chomicki Antoni |tytuł = Herby miast i ziem polskich |data = 1939 |data dostępu = 2023-10-31 |wydawca = "Archiwum Heraldyczne", Warszawa |s = 80 |url = https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/29549}}</ref>.

=== Czasy rozbiorowe ===
Herbu miejskiego Sochocina nie zatwierdziły oficjalnie władze rozbiorowe rosyjskie po 1795 r. W roku 1847, w ramach akcji projektowania nowych herbów dla miast [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] stworzono projekt herbu dla Sochocina, który zrywał z dotychczasową symboliką. Przedstawiać miał w polu jakby front gotyckiego kościoła. Projekt ten, jak i inne zaprojektowane w tym czasie, nie wszedł w życie. Sochocin utracił prawa miejskie w 1869 i kwestia herbu została zapomniana<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj pismo | nazwisko = Gumowski| imię = Marian| autor link = Marian Gumowski| tytuł = Herby miast województwa warszawskiego| czasopismo = Miesięcznik Heraldyczny| wolumin = 12| wydanie = | strony = 184-185| data = 1937| wydawca = PTH| miejsce = Warszawa}}

[[Kategoria:Herby miast województwa mazowieckiego|Sochocin]]
[[Kategoria:Sochocin (gmina)]]
[[Kategoria:Sochocin]]
[[Kategoria:Herby gmin województwa mazowieckiego|Sochocin]]

title: Herb Sochocina

Typ herbu: miejski

Projektant: Robert Szydlik


text:
# Ilsa Konrads
Ilze „Ilsa” Konrads (ur. 29 marca 1944 w Rydze) – australijska pływaczka łotewskiego pochodzenia. Srebrna medalistka olimpijska z Rzymu.
Jej brat John także był pływakiem, medalistą igrzysk i rekordzistą świata. Oboje urodzili się na Łotwie, w 1944 rodzina wyjechała do Niemiec, w 1949 wyemigrowała do Australii. Specjalizowała się w stylu dowolnym. Zawody w 1960 były jej jedynymi igrzyskami olimpijskimi. Po srebro sięgnęła w sztafecie 4 × 100 m kraulem, płynęła również w eliminacjach sztafety stylem zmiennym, która w finale – w zmienionym składzie – zajęła drugie miejsce. W 1958 i 1962 stawała na podium Igrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej. W 1971 została przyjęta do International Swimming Hall of Fame.

title: Ilsa Konrads

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ilsa Konrads
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = pływanie
 |grafika                   = Ilsa Konrads 1960b.jpg
 |opis grafiki              = Ilsa Konrads, 1960
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[29 marca]] [[1944]]
 |miejsce urodzenia         = [[Ryga]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 172 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|AUS}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Rzym|1960|pływanie|srebro|([[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960 – 4 × 100 m stylem dowolnym kobiet|4 × 100 m st. dowolnym]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska Wspólnoty Narodów|Igrzyska Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej]]}}
{{Medalista infobox/IWN|IIBiWB|Cardiff|1958|pływanie|złoto|(440 j st. dowolnym)}}
{{Medalista infobox/IWN|IIBiWB|Perth|1962|pływanie|srebro|(440 j st. dowolnym)}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Ilsa Konrads
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Ilze „Ilsa” Konrads'''<ref>W języku łotewskim jej nazwisko przybiera formę '''Ilze Konrade''', zob. [http://diena.lv/lat/sports/vasarassports/peldesana/riga-dzimusais-australijas-peldetajs-konrads-pec-25-gadiem-atgust-nozagtu-olimpisko-medalu ''Rīgā dzimušais Austrālijas peldētājs Konrads pēc 25 gadiem atgūst nozagtu olimpisko medaļu''], diena.lv z 22 września 2009 {{lang|lv}}</ref> (ur. [[29 marca]] [[1944]] w [[Ryga|Rydze]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ko/ilsa-konrads-1.html |tytuł=sports-reference.com |data dostępu=2011-01-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20121113120456/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ko/ilsa-konrads-1.html |zarchiwizowano=2012-11-13}}</ref>) – [[Australia|australijska]] [[Pływanie (sport)|pływaczka]] [[Łotysze|łotewskiego pochodzenia]]. Srebrna medalistka olimpijska z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1960|Rzymu]].

Jej brat [[John Konrads|John]] także był pływakiem, medalistą igrzysk i rekordzistą świata. Oboje urodzili się na Łotwie, w 1944 rodzina wyjechała do Niemiec, w 1949 wyemigrowała do Australii. Specjalizowała się w [[styl dowolny|stylu dowolnym]]. Zawody w 1960 były jej jedynymi igrzyskami olimpijskimi. Po srebro sięgnęła w sztafecie 4 × 100 m kraulem, płynęła również w eliminacjach sztafety stylem zmiennym, która w finale – w zmienionym składzie – zajęła drugie miejsce. W 1958 i 1962 stawała na podium [[Igrzyska Wspólnoty Narodów|Igrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej]]. W 1971 została przyjęta do [[International Swimming Hall of Fame]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://ishof.org/honoree/honoree-john-ilsa-konrads/ Profil rodzeństwa Konrads na International Swimming Hall of Fame]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Konrads, Ilsa}}
[[Kategoria:Australijscy pływacy]]
[[Kategoria:Łotysze]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej 1958]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej 1962]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1960]]
[[Kategoria:Pływacy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1944]]
[[Kategoria:Australijscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rydze]]

title: · Ilsa Konrads

Data i miejsce urodzenia: 29 marca 1944 · Ryga

title: Dorobek medalowy

srebro: Rzym 1960 · pływanie · (4 × 100 m st. dowolnym)

srebro: Perth 1962 · pływanie · (440 j st. dowolnym)

złoto: Cardiff 1958 · pływanie · (440 j st. dowolnym)


text:
# Charly Musonda (ur. 1969)
Charles „Charly” Musonda (ur. 22 sierpnia 1969 w Mufulirze) – zambijski piłkarz występujący na pozycji pomocnika.

## Kariera klubowa
Charly Musonda rozpoczynał karierę w klubie ze swojego rodzinnego miasta Mufulira Wanderers. W rozgrywkach ligowych zadebiutował już w wieku 16 lat. W marcu 1986 podpisał kontrakt z Cercle Brugge, w związku z czym od początku sezonu 1986/1987 występował już w Belgii. Po roku przeniósł się do Brukseli, gdzie związał się z tamtejszym Anderlechtem aż na dekadę. W tym czasie zagrał dla „Fiołków” w 109 meczach strzelając 6 goli. Czterokrotnie sięgał z kolegami po tytuł mistrzów kraju, trzy razy zdobył Puchar Belgii. Rozegranie większej ilości spotkań i osiągnięcie kolejnych sukcesów w znacznej mierze uniemożliwiły mu kontuzje, które notorycznie nękały go od 1991 roku. Po rozstaniu z drużyną ze Stade Constant Vanden Stock przeszedł do Energie Cottbus jednak nie zagrał tam w żadnym spotkaniu, toteż w wieku 29 lat z powodu trapiących go urazów zakończył profesjonalną karierę.

## Kariera reprezentacyjna
Musonda od samego początku swojej kariery był wyróżniającym się graczem ligi zambijskiej. W reprezentacji Zambii zadebiutował jeszcze w 1985 roku. W sumie dla drużyny narodowej wystąpił 48 razy i zdobył 4 bramki. Zagrał na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu oraz w Pucharze Narodów Afryki 1986. Charly Musonda miał być na pokładzie samolotu, który 27 kwietnia 1993 rozbił się u wybrzeży Gabonu. Zginęli wówczas wszyscy znajdujący się na pokładzie członkowie załogi oraz pasażerowie, którymi byli piłkarze i sztab reprezentacji Zambii. Musonda przebywał tego feralnego dnia w Belgii lecząc kolejną kontuzję kolana.

## Życie prywatne
Charly Musonda jest ojcem Lamishy (ur. 1992), Tiki (ur. 1994) i Charlesa jr. (ur. 1996). Wszyscy trzej zostali piłkarzami.

title: Charly Musonda (ur. 1969)

wikitext:
{{Inne znaczenia|zabijskiego piłkarza|[[Charly Musonda|inni piłkarze o tym imieniu i nazwisku]]}}

{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Charly Musonda
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Charles Musonda
 |data urodzenia          = [[22 sierpnia]] [[1969]]
 |miejsce urodzenia       = [[Mufulira]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 176 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       = !  ! [[Mufulira Wanderers]]
 |kariera seniorska       =
! 1985–1986 ! [[Mufulira Wanderers]]        !     !
! 1986–1987 ! [[Cercle Brugge]]             !  11 ! 0
! 1987–1997 ! [[RSC Anderlecht]]            ! 109 ! 6
! 1996        ! → Sacramento Scorpions (wyp.) !     !
! 1997–1998 ! [[Energie Cottbus]]           !   0 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 1985–1993 ! {{Reprezentacja|ZMB|pn}} ! 48 ! 4
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Charles „Charly” Musonda''' (ur. [[22 sierpnia]] [[1969]] w [[Mufulira|Mufulirze]]) – [[Zambia|zambijski]] piłkarz występujący na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]].

== Kariera klubowa ==
Charly Musonda rozpoczynał karierę w klubie ze swojego rodzinnego miasta [[Mufulira Wanderers]]. W rozgrywkach ligowych zadebiutował już w wieku 16 lat. W marcu 1986 podpisał kontrakt z [[Cercle Brugge]], w związku z czym od początku sezonu 1986/1987 występował już w [[Belgia|Belgii]]. Po roku przeniósł się do [[Bruksela|Brukseli]], gdzie związał się z tamtejszym [[RSC Anderlecht|Anderlechtem]] aż na dekadę. W tym czasie zagrał dla „Fiołków” w 109 meczach strzelając 6 goli. Czterokrotnie sięgał z kolegami po tytuł mistrzów kraju, trzy razy zdobył [[Puchar Belgii w piłce nożnej|Puchar Belgii]]. Rozegranie większej ilości spotkań i osiągnięcie kolejnych sukcesów w znacznej mierze uniemożliwiły mu kontuzje, które notorycznie nękały go od 1991 roku. Po rozstaniu z drużyną ze [[Stade Constant Vanden Stock]] przeszedł do [[Energie Cottbus]] jednak nie zagrał tam w żadnym spotkaniu, toteż w wieku 29 lat z powodu trapiących go urazów zakończył profesjonalną karierę.

== Kariera reprezentacyjna ==
Musonda od samego początku swojej kariery był wyróżniającym się graczem ligi zambijskiej. W [[Reprezentacja Zambii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Zambii]] zadebiutował jeszcze w 1985 roku. W sumie dla drużyny narodowej wystąpił 48 razy i zdobył 4 bramki. Zagrał na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Igrzyskach Olimpijskich w Seulu]] oraz w [[Puchar Narodów Afryki 1986|Pucharze Narodów Afryki 1986]]. Charly Musonda miał być na pokładzie samolotu, który 27 kwietnia 1993 [[Katastrofa lotnicza w Gabonie|rozbił się u wybrzeży Gabonu]]. Zginęli wówczas wszyscy znajdujący się na pokładzie członkowie załogi oraz pasażerowie, którymi byli piłkarze i sztab reprezentacji Zambii. Musonda przebywał tego feralnego dnia w Belgii lecząc kolejną kontuzję kolana.

== Życie prywatne ==
Charly Musonda jest ojcem Lamishy (ur. 1992), Tiki (ur. 1994) i [[Charly Musonda (ur. 1996)|Charlesa jr.]] (ur. 1996). Wszyscy trzej zostali piłkarzami.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|13292}}

{{Zambia 1986 PNA}}
{{IO Zambia 1988}}

{{SORTUJ:Musonda, Charly}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]
[[Kategoria:Reprezentanci Zambii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Zambijscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Piłkarze Mufuliry Wanderers]]
[[Kategoria:Piłkarze Cercle Brugge]]
[[Kategoria:Piłkarze RSC Anderlecht]]
[[Kategoria:Piłkarze Energie Cottbus]]
[[Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1986]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Mufulirze]]

title: · Charly Musonda

Pełne imię i nazwisko: Charles Musonda

Data i miejsce urodzenia: 22 sierpnia 1969 · Mufulira

Pozycja: pomocnik

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Mufulira Wanderers

Cercle Brugge · 11 · (0)

RSC Anderlecht · 109 · (6)

→ Sacramento Scorpions (wyp.)

Energie Cottbus · 0 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Zambia · 48 · (4)


text:
# Rakowiska (województwo lubelskie)
Rakowiska – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Biała Podlaska.
| SIMC    | Nazwa     | Rodzaj  |
| ------- | --------- | ------- |
| 0010889 | Bagonica  | kolonia |
| 0010895 | Budziszew | kolonia |

Miejscowość znajduje się tuż przy granicy z Białą Podlaską i stanowi zaplecze sypialne tego miasta. Rakowiska połączone są z Białą Podlaską miejską linią autobusową.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w ówczesnym województwie bialskopodlaskim.
Wieś jest sołectwem w gminie Biała Podlaska. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 1306 mieszkańców.
Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Ojca Pio.

title: Rakowiska (województwo lubelskie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Rakowiska
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Rakowiska-Wspolna-street-180415-3.jpg
 |opis zdjęcia           = Ulica Wspólna w Rakowiskach
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat bialski|bialski]]
 |gmina                  = [[Biała Podlaska (gmina wiejska)|Biała Podlaska]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 1807{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 83
 |kod pocztowy           = 21-500{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LBI
 |SIMC                   = 0010872{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Biała Podlaska (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 52°03'41"N 23°05'27"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|114569|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Rakowiska
 |www                    =
}}
'''Rakowiska''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat bialski|powiecie bialskim]], w [[Biała Podlaska (gmina wiejska)|gminie Biała Podlaska]]{{r|teryt|roz}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Rakowiska{{r|teryt|roz}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0010889 || Bagonica || kolonia
|-
|0010895 || Budziszew || kolonia
|}

Miejscowość znajduje się tuż przy granicy z [[Biała Podlaska|Białą Podlaską]] i stanowi zaplecze sypialne tego [[Miasto|miasta]]. Rakowiska połączone są z Białą Podlaską miejską linią autobusową.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość położona była w ówczesnym [[województwo bialskopodlaskie|województwie bialskopodlaskim]].

Wieś jest [[Sołectwo|sołectwem]] w gminie Biała Podlaska{{r|bip}}. Według [[Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011|Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011]] wieś liczyła 1306 mieszkańców{{r|GUS}}.

Wieś jest siedzibą [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiej]] [[Parafia św. Ojca Pio w Rakowiskach|parafii św. Ojca Pio]].

== Zobacz też ==
* [[Rakowiska]]
* [[Morderstwo w Rakowiskach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1072|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Rakowiska_lubelskie|nazwa=Wieś Rakowiska w liczbach|data dostępu=2023-11-27}}</ref>
* <ref name=nsp>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=data=2022-09-19 |data dostępu=2023-11-27|opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
* <ref name=bip>[https://gmina-bialapodlaska.pl/ Strona gminy. → Gmina → sołectwa ] [dostęp 2023-11-27]</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IX|516|Rakowiska}}

{{Gmina Biała Podlaska}}

[[Kategoria:Rakowiska (województwo lubelskie)]]

title: Rakowiska

Państwo: Polska

Województwo: lubelskie

Powiat: bialski

Gmina: Biała Podlaska

Tablice rejestracyjne: LBI


text:
# František Pelcner
František Pelcner (ur. 4 września 1909 w Pradze, zm. 16 marca 1985) – czechosłowacki piłkarz narodowości czeskiej występujący na pozycji napastnika, reprezentant Czechosłowacji w latach 1931–1933.

## Kariera klubowa
Grę w piłkę nożną rozpoczął w SK Libeň. W 1927 roku włączono go do kadry pierwszego zespołu, występującego na drugim poziomie rozgrywkowym, który latem 1928 roku uzyskał awans do Středočeskiej 1. Ligi. Po sezonie 1928/29, w którym Libeň spadł z czechosłowackiej ekstraklasy, Pelcner odszedł z klubu. W latach 1929–1932 występował w SK Čechie Karlín. W barwach tego zespołu rozegrał on 2 sezony na poziomie Asociační Ligi, w których zdobył łącznie 13 goli. Na początku 1932 roku przeniósł się do Sparty Praga, z którą wywalczył w sezonach 1931/32 oraz 1935/36 mistrzostwo Czechosłowacji. Łącznie we wszystkich rozgrywkach zaliczył jako gracz Sparty 99 występów, w których zdobył 49 bramek. W 1937 roku powrócił do SK Libeň, w którym zakończył grę w piłkę nożną.

## Kariera reprezentacyjna
14 czerwca 1931 zadebiutował w reprezentacji Czechosłowacji w wygranym 4:0 towarzyskim meczu z Polską w Warszawie, w którym zdobył 2 gole. Ogółem w latach 1931–1933 rozegrał w drużynie narodowej 3 spotkania, w których strzelił 3 bramki.

### Bramki w reprezentacji
| LP | Data                 | Miejsce                            | Przeciwnik | Bramka | Rezultat | Ranga meczu                       |
| -- | -------------------- | ---------------------------------- | ---------- | ------ | -------- | --------------------------------- |
| 1. | 14 czerwca 1931      | Stadion Wojska Polskiego, Warszawa | Polska     | 1:0    | 4:0      | Mecz towarzyski                   |
| 2. | 14 czerwca 1931      | Stadion Wojska Polskiego, Warszawa | Polska     | 2:0    | 4:0      | Mecz towarzyski                   |
| 3. | 15 października 1933 | Stadion Wojska Polskiego, Warszawa | Polska     | 2:1    | 2:1      | Eliminacje Mistrzostw Świata 1934 |

## Sukcesy
Sparta Praga
- mistrzostwo Czechosłowacji: 1931/32, 1935/36

title: František Pelcner

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = František Pelcner
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[4 września]] [[1909]]
 |miejsce urodzenia       = [[Praga]]
 |data śmierci            = [[16 marca]] [[1985]]
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       = ! {{0|0000}}–1927 ! [[SK Libeň]]
 |kariera seniorska       =
! 1927–1929 ! [[SK Libeň]]         ! !
! 1929–1932 ! [[SK Čechie Karlín]] ! !
! 1932–1937 ! [[Sparta Praga (piłka nożna)|Sparta Praga]] ! ! 16
! 1937–?    ! [[SK Libeň]]         ! !
 |kariera reprezentacyjna = ! 1931–1933 ! {{reprezentacja|CSK|pn}} ! 3 ! 3
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''František Pelcner''' (ur. [[4 września]] [[1909]] w [[Praga|Pradze]], zm. [[16 marca]] [[1985]]) – [[Czechosłowacja|czechosłowacki]] [[piłkarz]] narodowości [[Czesi|czeskiej]] występujący na pozycji [[napastnik]]a, reprezentant [[Reprezentacja Czechosłowacji w piłce nożnej mężczyzn|Czechosłowacji]] w latach 1931–1933.

== Kariera klubowa ==
Grę w [[Piłka nożna|piłkę nożną]] rozpoczął w [[SK Libeň]]. W 1927 roku włączono go do kadry pierwszego zespołu, występującego na drugim poziomie rozgrywkowym, który latem 1928 roku uzyskał awans do [[I liga czechosłowacka w piłce nożnej mężczyzn|Středočeskiej 1. Ligi]]. Po sezonie 1928/29, w którym Libeň spadł z czechosłowackiej ekstraklasy, Pelcner odszedł z klubu. W latach 1929–1932 występował w [[SK Čechie Karlín]]. W barwach tego zespołu rozegrał on 2 sezony na poziomie [[I liga czechosłowacka w piłce nożnej mężczyzn|Asociační Ligi]], w których zdobył łącznie 13 goli. Na początku 1932 roku przeniósł się do [[Sparta Praga (piłka nożna)|Sparty Praga]], z którą wywalczył w sezonach 1931/32 oraz 1935/36 mistrzostwo Czechosłowacji. Łącznie we wszystkich rozgrywkach zaliczył jako gracz Sparty 99 występów, w których zdobył 49 bramek. W 1937 roku powrócił do SK Libeň, w którym zakończył grę w piłkę nożną.

== Kariera reprezentacyjna ==
14 czerwca 1931 zadebiutował w reprezentacji [[Reprezentacja Czechosłowacji w piłce nożnej mężczyzn|Czechosłowacji]] w wygranym 4:0 [[Mecz towarzyski|towarzyskim meczu]] z [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|Polską]] w [[Warszawa|Warszawie]], w którym zdobył 2 gole. Ogółem w latach 1931–1933 rozegrał w drużynie narodowej 3 spotkania, w których strzelił 3 bramki.

=== Bramki w reprezentacji ===
{|class="wikitable"
|-
!LP!!Data!!Miejsce!!Przeciwnik!!Bramka!!Rezultat!!Ranga meczu
|-
|1.||[[14 czerwca]] [[1931]]||[[Stadion Wojska Polskiego w Warszawie|Stadion Wojska Polskiego]], [[Warszawa]]||{{Reprezentacja|POL|pn}}||align=center|'''1''':0||align=center|4:0||[[Mecz towarzyski]]
|-
|2.||[[14 czerwca]] [[1931]]||[[Stadion Wojska Polskiego w Warszawie|Stadion Wojska Polskiego]], [[Warszawa]]||{{Reprezentacja|POL|pn}}||align=center|'''2''':0||align=center|4:0||[[Mecz towarzyski]]
|-
|3.||[[15 października]] [[1933]]||[[Stadion Wojska Polskiego w Warszawie|Stadion Wojska Polskiego]], [[Warszawa]]||{{Reprezentacja|POL|pn}}||align=center|'''2''':1||align=center|2:1||[[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1934 (eliminacje)|Eliminacje Mistrzostw Świata 1934]]
|}

== Sukcesy ==
; Sparta Praga
* [[I liga czechosłowacka w piłce nożnej mężczyzn|mistrzostwo Czechosłowacji]]: 1931/32, 1935/36

== Linki zewnętrzne ==
* [https://eu-football.info/_player.php?id=16292 František Pelcner] w bazie EU-Football.info {{lang|en}}
* {{NFT|p|43137}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Ševčík | imię=Josef | tytuł=Králové ligového trůnu | wydawca=Riopress | miejsce=[[Praga]] | rok=2004 | strony= | isbn=80-86221-83-0 }}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Horák | imię=Jindřich | nazwisko2=Král | imię2=Lubomír | tytuł=Encyklopedie našeho fotbalu: Sto let českého a slovenského fotbalu. Domácí soutěže | wydawca=Libri | miejsce=[[Praga]] | rok=1997 | strony= | isbn=80-85983-22-2 }}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Jelínek | imię=Radovan | nazwisko2=Jenšík | imię2=Miloslav | tytuł=Atlas českého fotbalu od roku 1890 | wydawca=Radovan Jelínek | miejsce=[[Praga]] | rok=2005 | strony= | isbn=8090364519}}

{{SORTUJ:Pelcner, Frantisek}}
[[Kategoria:Reprezentanci Czechosłowacji w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Czescy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze Sparty Praga]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1909]]
[[Kategoria:Zmarli w 1985]]

title: · František Pelcner

Data i miejsce urodzenia: 4 września 1909 · Praga

Pozycja: napastnik

title: Kariera juniorska

SK Libeň

title: Kariera seniorska

SK Libeň

SK Čechie Karlín

Sparta Praga · (16)

SK Libeň

title: Kariera reprezentacyjna

Czechosłowacja · 3 · (3)


text:
# Pepper Keibu
Pepper Keibu jest 37 singlem grupy Morning Musume. Jest to cover hitu Pink Lady z roku 1976

## CD
1. "Pepper Keibu" (ペッパー警部?, "Inspector Pepper")
2. "Romance" (ロマンス?)
3. "Pepper Keibu (Instrumental)"

## Członkowie będący w  zespole na czas singla
5 generacja: Ai Takahashi, Risa Niigaki
6 generacja: Eri Kamei, Sayumi Michishige, Reina Tanaka
7 generacja: Koharu Kusumi
8 generacja: Aika Mitsui, JunJun, Qian Lin

title: Pepper Keibu

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Pepper Keibu
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Morning Musume]]
 |album                     =
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = [[24 września]] [[2008]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[j-pop]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 =
 |producent                 = [[Tsunku]]
 |format                    =
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Resonant Blue]]
 |następny singel           = [[Naichau Kamo]]
 |rok poprzedniego singla   = [[2008]]
 |rok 1. wydania            = 2008
 |rok następnego singla     = [[2009]]
}}
'''Pepper Keibu''' jest 37 singlem grupy [[Morning Musume]]. Jest to ''cover'' hitu [[Pink Lady]] z roku 1976

== CD ==
# "Pepper Keibu" (ペッパー警部?, "Inspector Pepper")
# "Romance" (ロマンス?)
# "Pepper Keibu (Instrumental)"

== Członkowie będący w  zespole na czas singla ==
5 generacja: [[Ai Takahashi]], [[Risa Niigaki]]

6 generacja: [[Eri Kamei]], [[Sayumi Michishige]], [[Reina Tanaka]]

7 generacja: [[Koharu Kusumi]]

8 generacja: [[Aika Mitsui]], [[JunJun]], [[Qian Lin]]

[[Kategoria:Single Morning Musume]]
[[Kategoria:Single popowe]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2008]]

title: Pepper Keibu

Wydany: 24 września 2008

Gatunek: j-pop

Producent: Tsunku

„Resonant Blue” · (2008): „Pepper Keibu” · (2008) · „Naichau Kamo” · (2009)


text:
# Bukowina Sycowska
Bukowina Sycowska (do 1945 niem. Bukowine) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Międzybórz.
W miejscowości jest przystanek kolejowy Bukowina Sycowska.

## Historia
Polską nazwę miejscowości w formie Bukowina w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w roku 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa. Podając, że w miejscowości znajduje się ujęcie wody mineralnej. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946.
W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bukowina Sycowska, po jej zniesieniu w gromadzie Międzybórz. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

## Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 531 mieszkańców. Jest największą miejscowością gminy Międzybórz.

## Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest:
- Dwór w Bukowinie Sycowskiej, obecnie dom nr 33, z pierwszej połowy XIX w.

title: Bukowina Sycowska

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Bukowina Sycowska
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Stacja Bukowina Sycowska.jpg
 |opis zdjęcia           = [[Bukowina Sycowska (stacja kolejowa)|Stacja kolejowa w Bukowinie Sycowskiej]]
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = dolnośląskie
 |powiat                 = [[Powiat oleśnicki|oleśnicki]]
 |gmina                  = [[Międzybórz (gmina)|Międzybórz]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 531<ref name="GUS">[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 62
 |kod pocztowy           = 56-513<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=108}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = DOL
 |SIMC                   = 0203542
 |kod mapy               = Międzybórz (gmina)
 |współrzędne            = 51°22'50"N 17°35'01"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|13412|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Bukowina Sycowska
 |www                    =
}}
'''Bukowina Sycowska''' (do [[1945]] [[Język niemiecki|niem.]] ''Bukowine'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[powiat oleśnicki|powiecie oleśnickim]], w [[Międzybórz (gmina)|gminie Międzybórz]].

W miejscowości jest przystanek kolejowy [[Bukowina Sycowska (przystanek kolejowy)|Bukowina Sycowska]].

== Historia ==
Polską nazwę miejscowości w formie ''Bukowina'' w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w [[Głogówek|Głogówku]] w roku 1847 wymienił śląski pisarz [[Józef Lompa]]. Podając, że w miejscowości znajduje się ujęcie wody mineralnej<ref>[[Józef Lompa]], „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, str.21.</ref>. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946<ref name="MP">Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i [[Ministerstwo Ziem Odzyskanych|Ziem Odzyskanych]] z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ({{Monitor Polski|1946|142|262}})</ref>.

W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Bukowina Sycowska (gromada)|Bukowina Sycowska]], po jej zniesieniu w gromadzie [[Międzybórz (gromada w powiecie sycowskim)|Międzybórz]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo kaliskie (1975–1998)|województwa kaliskiego]].

== Demografia ==
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 531 mieszkańców<ref name="GUS" />. Jest największą miejscowością gminy Międzybórz.

== Zabytki ==
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest<ref name="nid">{{cytuj stronę|url=http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf|tytuł=Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego|opublikowany=Narodowy Instytut Dziedzictwa|data dostępu=2012-09-22|strony=128 | archiwum = https://web.archive.org/web/20211031184654/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf | zarchiwizowano = 2021-10-31}}</ref>:
* [[Dwór w Bukowinie Sycowskiej]], obecnie dom nr 33, z pierwszej połowy XIX w.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Międzybórz}}

[[Kategoria:Bukowina Sycowska]]

title: Bukowina Sycowska

Województwo: dolnośląskie

Powiat: oleśnicki

Gmina: Międzybórz

Tablice rejestracyjne: DOL


text:
# Corumbiara
Corumbiara – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Rondônia. Znajduje się w mezoregionie Leste Rondoniense i mikroregionie Colorado do Oeste.

title: Corumbiara

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Corumbiara
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Brasao-corumbiara-ro.png
 |flaga                        = Bandeira_Corumbiara.png
 |dopełniacz nazwy             = Corumbiara
 |państwo                      = BR-RO
 |data założenia               = 1992
 |powierzchnia                 = 3.060,32<ref>{{cytuj pismo|url=https://web.archive.org/web/20210124094128/https://pesquisa.in.gov.br/imprensa/jsp/visualiza/index.jsp?data=11/10/2002&jornal=1&pagina=48&totalArquivos=152|tytuł=Resolução do IBGE nº 05, de 10 de outubro de 2002. Área Territorial dos Municípios da Rondônia|czasopismo=Diário Oficial da União|wydawca=República Federativa do Brasil – Imprensa Nacional|język=pt|data=11 października 2002|issn=1676-2339|data dostępu=2020-04-24|strony=48}}</ref>
 |wysokość                     = 340
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 8 802<ref>[http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/censo2010/tabelas_pdf/total_populacao_rondonia.pdf Censo Populacional 2010]</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 12°57′43″S 60°53′12″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Corumbiara''' – miasto i gmina w [[Brazylia|Brazylii]], w stanie [[Rondônia]]. Znajduje się w [[Mezoregion Leste Rondoniense|mezoregionie Leste Rondoniense]] i [[Mikroregion Colorado do Oeste|mikroregionie Colorado do Oeste]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Rondônia]]

title: Corumbiara

Herb: Flaga

Państwo: Brazylia

Stan: Rondônia


text:
# Machów (województwo lubelskie)
Machów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie opolskim, w gminie Wilków. Leży na prawym brzegu Wisły.
| SIMC    | Nazwa  | Rodzaj    |
| ------- | ------ | --------- |
| 1023285 | Czupel | część wsi |

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa lubelskiego.
Wieś stanowi sołectwo w gminie Wilków. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 165 mieszkańców.
31 maja 1944 r. w okolicach Machowa partyzanci z BCh i AK zatopili niemiecki statek Tannenberg na Wiśle.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Floriana i św. Urszuli w Wilkowie.

title: Machów (województwo lubelskie)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi w województwie lubelskim|[[Machów|inne znaczenia tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Machów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat opolski (województwo lubelskie)|opolski]]
 |gmina                  = [[Wilków (gmina w województwie lubelskim)|Wilków]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 165{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 81
 |kod pocztowy           = 24-313{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LOP
 |SIMC                   = 0393442{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Wilków (gmina w województwie lubelskim)
 |współrzędne            = 51°14'29"N 21°49'53"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|75008|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Machów''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[Powiat opolski (województwo lubelskie)|powiecie opolskim]], w [[Wilków (gmina w województwie lubelskim)|gminie Wilków]]{{r|teryt|RMAiC-2013}}. Leży na prawym brzegu [[Wisła|Wisły]].

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Machów{{r|teryt|RMAiC-2013}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|1023285 || Czupel || część wsi
|}

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego [[Województwo lubelskie (1975–1998)|województwa lubelskiego]].

Wieś stanowi [[sołectwo]] w gminie [[Wilków (gmina w województwie lubelskim)|Wilków]]{{r|bip}}. Według [[Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011|Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011]] wieś liczyła 165 mieszkańców{{r|GUS}}.

[[31 maja]] [[1944]] r. w okolicach Machowa partyzanci z [[Bataliony Chłopskie|BCh]] i [[Armia Krajowa|AK]] [[Zatopienie statku Tannenberg|zatopili niemiecki statek Tannenberg]] na Wiśle.

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia św. Floriana i św. Urszuli w Wilkowie|św. Floriana i św. Urszuli w Wilkowie]]{{r|par}}.

{{Zobacz też|Machów (Tarnobrzeg)|o1= Machów dzielnicę Tarnobrzega}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Machow|nazwa=Wieś Machów w liczbach|data dostępu=2023-05-14}}</ref>
* <ref name=nsp>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=data=2022-09-19 |data dostępu=2023-05-14|opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/showTreeDefinition.jspa?gmiId=4333&level=gmi|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu = 2017-02-17}}</ref>
* <ref name="RMAiC-2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}}).</ref>
* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=755|data dostępu=17 lutego 2017}}</ref>
* <ref name=bip>[http://gminawilkow.pl/Gmina/Soltysi-Gminy-Wilkow/ Strona gminy Wilków, sołectwa]</ref>
* <ref name="GUS">{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=par>[https://archidiecezjalubelska.pl/parafia/?id=102219 Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|V|881|Machów 1.) Stary i Nowy}}
* {{SgKP|V|930|Maków 5.), Nowy i Stary, wieś, gm. Szczekarków}}

{{Gmina Wilków (powiat opolski)}}
[[Kategoria:Wilków (gmina w województwie lubelskim)]]

title: Machów

Powiat: opolski

Gmina: Wilków

Tablice rejestracyjne: LOP