text:
# Rozszczepienie (psychologia)
Rozszczepienie – w psychoanalizie i psychologii psychodynamicznej, mechanizm obronny polegający na czarno-białej wewnętrznej reprezentacji obiektów, opisywanej jako niezintegrowany podział na aspekty dobre i złe, przy braku umiejętności jednoczesnego doświadczania obu stron jako jednej spójnej całości. Według takich psychoanalityków jak Fairbairn czy Kernberg, osoba stosująca rozszczepienie może pod wpływem zmian emocji gwałtownie przechodzić od idealizowanego do głęboko negatywnego postrzegania innych ludzi. Podobnie oscylować może jej obraz samej siebie, postrzeganie świata, oraz pozostałe wewnętrzne reprezentacje. Według psychoanalizy jest pierwotnym mechanizmem obronnym, występującym często również u dorosłych ludzi, zwłaszcza w stanie silnych emocji, który jest szczególnie charakterystyczny i determinujący dla osobowości chwiejnych emocjonalnie typu borderline.
Koncept rozszczepienia został rozwinięty przez Rolanda Fairbairna w nurcie teorii relacji z obiektem: zaczyna się jako nieumiejętność niemowlęcia do łączenia zaspokajających jego potrzeby aspektów zachowania rodziców (postrzeganych jako dobre) oraz niesatysfakcjonujących aspektów zachowania (postrzeganych jako złe) w spójną charakterystykę jednostki, co prowadzi do reprezentacji aspektów pozytywnych i negatywnych jako odrębnych.

## Relacje międzyludzkie
Zjawisko rozszczepienia powoduje niestabilność w związkach międzyludzkich, ponieważ jedna osoba może być postrzegana jako uosobienie zalet lub uosobienie wad, w zależności od tego czy jej zachowania aktualnie zaspokoją potrzeby czy nie. Wraz z podobnymi wahaniami w samoocenie, rozszczepienie prowadzi do powstawania chaotycznych i niestabilnych wzorców relacji, zaburzeń tożsamości i nagłych zmian nastroju. Proces terapeutyczny również może być poważnie zahamowany przez te wahania, ponieważ terapeuta może również być postrzegany jako tylko pozytywny lub tylko negatywny.
Rozszczepienie powoduje niestabilność związków międzyludzkich oraz intensywne wrażenia emocjonalne. Jest to zjawisko powszechne w okresie dorastania, ale jest postrzegane jako przemijające wraz z dojrzewaniem. Zjawisko rozszczepienia jest charakterystyczne dla osób o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline. Metody leczenia zostały opracowane dla grup i jednostek w oparciu o terapię dialektyczno-behawioralną. Istnieją także terapie dla par. Istnieją także poradniki samopomocy psychologicznej traktujące o tematach takich jak np. mindfulness, czy samoregulacji emocjonalnej, które okazały się pomocne dla jednostek doświadczających negatywnych konsekwencji zjawiska rozszczepienia.

## Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline
Główny artykuł: Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline
Według psychologii psychodynamicznej, rozszczepienie jest często występującym mechanizmem obronnym u osób o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline. Jedno z kryteriów diagnostycznych tego zaburzenia jest definicją zjawiska rozszczepienia: „wzorzec niestabilnych i intensywnych emocjonalnie związków międzyludzkich charakteryzujący się wahaniem pomiędzy ekstremami idealizacji i dewaluacji”. W teorii psychoanalizy osoby o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline nie są w stanie połączyć dobrych i złych obrazów siebie oraz innych, otrzymując w efekcie reprezentację negatywną, która dominuje reprezentację pozytywną. Na tej teorii została zbudowana hipoteza, że zaburzona jednostka postrzega miłość i seksualność w kategoriach perwersji i przemocy, których nie jest w stanie połączyć z czułą, intymną stroną związków.

## Narcystyczne zaburzenie osobowości
Główny artykuł: Narcystyczne zaburzenie osobowości
Osoby spełniające kryteria diagnostyczne narcystycznego zaburzenia osobowości także wykorzystują rozszczepienia jako główny mechanizm obronny. Najczęściej osoby narcystyczne wykorzystują go jako narzędzie stabilizacji ich poczucia bycia jednostką pozytywną i wyjątkową, w celu ochrony poczucia własnej wartości poprzez postrzeganie samego siebie jako zacnego i zachwycającego, a innych, którzy nie podporządkowują się ich woli lub wartościom, jako niegodziwych i godnych pogardy. Biorąc pod uwagę „patologiczną roszczeniowość i mechanizm rozszczepienia, osoba narcystyczna (…) może być nastawiona równie mocno, w myślach i w działaniu, na wspieranie i na zniszczenie korzystnego dla ogółu projektu”. Kognitywny zwyczaj rozszczepienia implikuje także wykorzystywanie innych mechanizmów obronnych, takich jak idealizacja i dewaluacja, które są postawami zapobiegawczymi lub reakcją na urazę i wściekłość narcystyczną.

## Depresja
W przebiegu depresji przerysowany wzorzec myślenia „wszystko albo nic” może przyczynić się do stworzenia mechanizmu samonapędzającego: te myśli mogą być nazwane wzmacniaczami emocji, ponieważ wraz z ich powtarzaniem, stają się coraz bardziej intensywne. Przykładami myślenia typu „wszystko albo nic” mogą być stwierdzenia:
- Moje wysiłki zakończyły się albo sukcesem, albo skrajną porażką,
- Ja/inni ludzie są albo całkowicie źli, albo całkowicie dobrzy,
- Jeżeli nie jesteś z nami, to jesteś przeciwko nam[15].

title: Rozszczepienie (psychologia)

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[rozszczepienie|inne znaczenia słowa „rozszczepienie”]]}}
'''Rozszczepienie''' – w [[Psychoanaliza|psychoanalizie]] i [[Psychologia psychodynamiczna|psychologii psychodynamicznej]], [[mechanizmy obronne (psychologia)|mechanizm obronny]] polegający na czarno-białej wewnętrznej reprezentacji [[obiekt (psychologia)|obiektów]], opisywanej jako niezintegrowany podział na aspekty dobre i złe, przy braku umiejętności jednoczesnego doświadczania obu stron jako jednej spójnej całości. Według takich psychoanalityków jak Fairbairn czy [[Otto F. Kernberg|Kernberg]], osoba stosująca rozszczepienie może pod wpływem zmian [[Emocja|emocji]] gwałtownie przechodzić od idealizowanego do głęboko negatywnego postrzegania innych ludzi. Podobnie oscylować może jej [[Poczucie własnej wartości|obraz samej siebie]], postrzeganie świata, oraz pozostałe wewnętrzne reprezentacje. Według psychoanalizy jest pierwotnym [[Mechanizmy obronne|mechanizmem obronnym]], występującym często również u dorosłych ludzi, zwłaszcza w stanie silnych emocji<ref>{{Cytuj |autor=Carser, D.; |data=marzec 1979 |tytuł=The defense mechanism of splitting: Developmental origins, effects on staff, recommendations for nursing care |czasopismo=Journal of psychiatric nursing and mental health services |wolumin=17 |numer=3 |s=21–8 |pmid=224184}}</ref>, który jest szczególnie charakterystyczny i determinujący dla [[Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline|osobowości chwiejnych emocjonalnie typu borderline]]<ref>{{Cytuj |autor=Otto F. Kernberg |tytuł=Borderline conditions and pathological narcissism |data=1985-01-01 |isbn=9780876687628 |wydawca=J. Aronson |oclc=11668603}}</ref>.

Koncept rozszczepienia został rozwinięty przez Rolanda Fairbairna w nurcie [[Teoria relacji z obiektem|teorii relacji z obiektem]]<ref>{{Cytuj |autor = Richard L. Rubens Ph.D |tytuł = The unique origins of Fairbairn's Theories |czasopismo = Psychoanalytic Dialogues |data = 1996-01-01 |data dostępu = 2017-01-31 |issn = 1048-1885 |wolumin = 6 |numer = 3 |s = 413–435 |doi = 10.1080/10481889609539128}}</ref>: zaczyna się jako nieumiejętność niemowlęcia do łączenia zaspokajających jego potrzeby aspektów zachowania rodziców (postrzeganych jako dobre) oraz niesatysfakcjonujących aspektów zachowania (postrzeganych jako złe) w spójną charakterystykę jednostki, co prowadzi do reprezentacji aspektów pozytywnych i negatywnych jako odrębnych<ref>{{Cytuj |autor=Richard L. Rubens |tytuł=The unique origins of Fairbairn's Theories |czasopismo=Psychoanalytic Dialogues |data=1996-01-01 |data dostępu=2017-02-06 |issn=1048-1885 |wolumin=6 |numer=3 |s=413–435 |doi=10.1080/10481889609539128}}</ref>.

== Relacje międzyludzkie ==
Zjawisko rozszczepienia powoduje niestabilność w związkach międzyludzkich, ponieważ jedna osoba może być postrzegana jako uosobienie zalet lub uosobienie wad, w zależności od tego czy jej zachowania aktualnie zaspokoją potrzeby czy nie. Wraz z podobnymi wahaniami w samoocenie, rozszczepienie prowadzi do powstawania chaotycznych i niestabilnych wzorców relacji, zaburzeń tożsamości i nagłych zmian nastroju. Proces terapeutyczny również może być poważnie zahamowany przez te wahania, ponieważ terapeuta może również być postrzegany jako tylko pozytywny lub tylko negatywny<ref>Gould, J. R., Prentice, N. M. & Ainslie, R. C. (1996). ''The splitting index: construction of a scale measuring the defense mechanism of splitting''. ''Journal of Personality Assessment'' 66 (2), 414–430.</ref>.

Rozszczepienie powoduje niestabilność związków międzyludzkich oraz intensywne wrażenia emocjonalne. Jest to zjawisko powszechne w [[Dorastanie (fizjologia)|okresie dorastania]], ale jest postrzegane jako przemijające wraz z dojrzewaniem. Zjawisko rozszczepienia jest charakterystyczne dla osób o [[Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline|osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline]]<ref>{{Cytuj|tytuł = Borderline Personality Disorder Resource Center|data = 2009-09-10|data dostępu = 2017-01-31|url = http://web.archive.org/web/20090910110733/http://bpdresourcecenter.org/glossary.html}}</ref>. Metody leczenia zostały opracowane dla grup i jednostek w oparciu o [[Terapia dialektyczno-behawioralna|terapię dialektyczno-behawioralną]]. Istnieją także terapie dla par<ref>Siegel,J. P. ''Repairing Intimacy'' (1992) and Linehan, M. (1993).</ref>. Istnieją także poradniki samopomocy psychologicznej traktujące o tematach takich jak np. [[Medytacja mindfulness|mindfulness]], czy samoregulacji emocjonalnej, które okazały się pomocne dla jednostek doświadczających negatywnych konsekwencji zjawiska rozszczepienia<ref>Jacobs, B. 2004, Siegel, J. 2010.</ref>.

== Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline ==
''Główny artykuł: [[Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline]]''

Według psychologii psychodynamicznej, rozszczepienie jest często występującym mechanizmem obronnym u osób o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline<ref>{{Cytuj
|autor=Mary C. Zanarini, Jolie L. Weingeroff, Frances R. Frankenburg |tytuł=Defense Mechanisms Associated With Borderline Personality Disorder |czasopismo=Journal of Personality Disorders |data=2009-04-01 |data dostępu=2017-01-31 |issn=0885-579X |wolumin=23 |numer=2 |s=113–121 |doi=10.1521/pedi.2009.23.2.113 |pmid=19379090 |pmc=PMC3203733 }}</ref>. Jedno z kryteriów diagnostycznych tego zaburzenia jest definicją zjawiska rozszczepienia: „wzorzec niestabilnych i intensywnych emocjonalnie związków międzyludzkich charakteryzujący się wahaniem pomiędzy ekstremami idealizacji i dewaluacji”<ref>{{Cytuj |tytuł=Borderline Personality Disorder |data dostępu=2017-01-31 |opublikowany=behavenet.com |url=http://behavenet.com/borderline-personality-disorder |język=en}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł=Borderline Personality Disorder Resource Center |data=2014-02-14 |data dostępu=2017-01-31 |url=http://web.archive.org/web/20140214192030/http://bpdresourcecenter.org/DSM-IV.html}}</ref>. W [[Teoria psychoanalizy|teorii psychoanalizy]] osoby o osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline nie są w stanie połączyć dobrych i złych obrazów siebie oraz innych, otrzymując w efekcie reprezentację negatywną, która dominuje reprezentację pozytywną<ref name=":1">Siegel, J. P. (2006). ''Dyadic splitting in partner relational disorders''. ''Journal of Family Psychology'', 20 (3), 418–422.</ref>. Na tej teorii została zbudowana hipoteza, że zaburzona jednostka postrzega miłość i seksualność w kategoriach perwersji i przemocy, których nie jest w stanie połączyć z czułą, intymną stroną związków<ref>Mitchell, Stephen (1995). [https://books.google.com/books/about/Freud_and_Beyond.html?id=4ODr9mxI53oC ''Freud and Beyond: A History of Modern Psychoanalytic Thought'']. New York: Basic Books. {{ISBN|978-0-465-01405-7}}.</ref>.

== Narcystyczne zaburzenie osobowości ==
''Główny artykuł: [[Narcystyczne zaburzenie osobowości]]''

Osoby spełniające kryteria diagnostyczne narcystycznego zaburzenia osobowości także wykorzystują rozszczepienia jako główny mechanizm obronny. Najczęściej osoby narcystyczne wykorzystują go jako narzędzie stabilizacji ich poczucia bycia jednostką pozytywną i wyjątkową, w celu ochrony [[Poczucie własnej wartości|poczucia własnej wartości]] poprzez postrzeganie samego siebie jako zacnego i zachwycającego, a innych, którzy nie podporządkowują się ich woli lub wartościom, jako niegodziwych i godnych pogardy. Biorąc pod uwagę „patologiczną roszczeniowość i mechanizm rozszczepienia, osoba narcystyczna (…) może być nastawiona równie mocno, w myślach i w działaniu, na wspieranie i na zniszczenie korzystnego dla ogółu projektu”<ref>Abdennur, ''the Narcissistic Principle of Equivalence'', s. 88–89.</ref>. Kognitywny zwyczaj rozszczepienia implikuje także wykorzystywanie innych mechanizmów obronnych, takich jak [[Idealizacja (mechanizm obronny)|idealizacja]] i [[Dewaluacja (psychologia)|dewaluacja]], które są postawami zapobiegawczymi lub reakcją na urazę i [[Wściekłość narcystyczna|wściekłość narcystyczną]]<ref name=":1" />.

== Depresja ==
W przebiegu depresji przerysowany wzorzec myślenia „wszystko albo nic” może przyczynić się do stworzenia mechanizmu samonapędzającego: te myśli mogą być nazwane wzmacniaczami emocji, ponieważ wraz z ich powtarzaniem, stają się coraz bardziej intensywne. Przykładami myślenia typu „wszystko albo nic” mogą być stwierdzenia:
* Moje wysiłki zakończyły się albo sukcesem, albo skrajną porażką,
* Ja/inni ludzie są albo całkowicie źli, albo całkowicie dobrzy,
* Jeżeli nie jesteś z nami, to jesteś przeciwko nam<ref>P. Gilbert, ''Overcoming Depression'' (1999) s. 63 i s. 98.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Mechanizmy obronne]]
[[Kategoria:Fanatyzm]]


text:
# Josef Stimpfle
Josef Stimpfle (ur. 25 marca 1916 w Maihingen  – zm. 12 września 1996 w Augsburgu) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki, w latach 1963-1992 biskup Augsburga. Jeden z ojców soborowych Soboru watykańskiego II.

## Życiorys
Święcenia kapłańskie przyjął 28 lutego 1946 i został inkardynowany do diecezji augsburskiej. 10 września 1963 papież Paweł VI mianował go ordynariuszem tej diecezji. Sakrę przyjął 26 października 1963 z rąk kardynała Juliusa Döpfnera. Sprawował posługę biskupią do 30 marca 1992, kiedy to papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację złożoną ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego i jednocześnie mianował go arcybiskupem ad personam. Przez ostatnie cztery lata życia abp Stimpfle pozostawał w swojej macierzystej diecezji jako biskup senior.

wikiname: plwiki

title: Josef Stimpfle

in_language: pl

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Josef Stimpfle
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    = Arcybiskup ''ad personam''
 |grafika                  = Augsburger Dom Krypta Grabplatte Erzbischof Josef Stimpfle.jpg
 |opis grafiki             = Płyta nagrobna abpa Stimpflego w krypcie [[Katedra Najświętszej Marii Panny w Augsburgu|katedry w Augsburgu]]
 |alt grafiki              =
 |herb                     =
 |dewiza                   = Plebi Dei Peregrinati
 |dewiza - j. polski       = Pielgrzymi Ludu Bożego
 |kraj działania           = [[Niemcy]]
 |data urodzenia           = 25 marca 1916
 |miejsce urodzenia        = [[Maihingen]]
 |data śmierci             = 12 września 1996
 |miejsce śmierci          = [[Augsburg]]
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               = Biskup Augsburga
 |1. funkcja - okres       = od 26 października 1963 do 30 marca 1992
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński]]
 |inkardynacja             = [[diecezja augsburska]]
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 28 lutego 1946
 |data nominacji           = 10 września 1963
 |data sakry               = 26 października 1963
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     =
 |data konsekracji          = 26 października 1963
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Julius Döpfner]]
 |współkonsekratorzy        = [[Rudolf Graber]]<br>[[Joseph Zimmermann]]
 |biskupi konsekrowani      = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Manfred Müller]]|1972}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Rudolf Schmid (biskup)|Rudolf Schmid]]|1972}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Maximilian Ziegelbauer]]|1983}}
 |biskupi współkonsekrowani = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Karl Borromäus Flügel]]|1968}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Franz Xaver Schwarzenböck]]|1972}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Heinrich von Soden-Fraunhofen]]|1972}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Emmanuel Wamala]]|1981}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Karl Braun (biskup)|Karl Braun]]|1984}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Viktor Josef Dammertz]]|1993}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Josef Grünwald]]|1995}}
}}

'''Josef Stimpfle''' (ur. [[25 marca]] [[1916]] w [[Maihingen]]  – zm. [[12 września]] [[1996]] w [[Augsburg]]u) – [[Niemcy|niemiecki]] duchowny [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], w latach 1963-1992 biskup [[diecezja augsburska|Augsburga]]. Jeden z ojców soborowych [[Sobór watykański II|Soboru watykańskiego II]].

== Życiorys ==
[[Święcenia kapłańskie]] przyjął 28 lutego 1946 i został [[inkardynacja|inkardynowany]] do diecezji augsburskiej. 10 września 1963 papież [[Paweł VI]] mianował go [[biskup diecezjalny|ordynariuszem]] tej diecezji. [[Sakra|Sakrę]] przyjął 26 października 1963 z rąk [[kardynał]]a [[Julius Döpfner|Juliusa Döpfnera]]. Sprawował posługę biskupią do 30 marca 1992, kiedy to papież [[Jan Paweł II]] przyjął jego rezygnację złożoną ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego i jednocześnie mianował go arcybiskupem ''ad personam''. Przez ostatnie cztery lata życia abp Stimpfle pozostawał w swojej macierzystej diecezji jako biskup senior.

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bstimpfle |tytuł = Josef Stimpfle |data dostępu = 2011-10-22}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Stimpfle, Josef}}
[[Kategoria:Biskupi Augsburga]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1916]]
[[Kategoria:Zmarli w 1996]]

title: Josef Stimpfle

Kraj działania: Niemcy

Data i miejsce urodzenia: 25 marca 1916 · Maihingen

Data i miejsce śmierci: 12 września 1996 · Augsburg

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński

Inkardynacja: diecezja augsburska

Prezbiterat: 28 lutego 1946

Nominacja biskupia: 10 września 1963

Sakra biskupia: 26 października 1963

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 26 października 1963

Konsekrator: Julius Döpfner

Współkonsekratorzy: Rudolf Graber · Joseph Zimmermann


text:
# SN 2006pv
SN 2006pv – supernowa typu Ia odkryta 14 listopada 2006 roku w galaktyce A033829-0040. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 21,40m.

title: SN 2006pv

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|3|38|29|47|0|40|32|1}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 2006pv
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = SDSS-II{{r|vizier}}
 | dzień = 14 listopada
 | rok = 2006{{r|vizier}}
 | typ = Ia{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = A033829-0040{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|3|38|29,47}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|0|40|32,1}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 21,40
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 2006pv''' – [[supernowa]] typu Ia odkryta 14 listopada 2006 roku w galaktyce [[A033829-0040]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 21,40{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 2006 roku]]

title: SN 2006pv

Odkrywca: SDSS-II

Data odkrycia: 14 listopada 2006

Typ supernowej: Ia


text:
# Pleuroceras (amonity)
Pleuroceras – rodzaj głowonogów z wymarłej podgromady amonitów, z rzędu Ammonitida.
Żył w epoce wczesnej jury (pliensbach).

title: Pleuroceras (amonity)

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Pleuroceras''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Hyatt, 1867
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[mięczaki]]
 |gromada                = [[głowonogi]]
 |podgromada             = [[amonity]]
 |rząd                   = [[Ammonitida]]
 |nadrodzina             = [[Eoderocerataceae]]
 |rodzina                = [[Amaltheidae]]
 |rodzaj                 = '''''Pleuroceras'''''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Pleuroceras
}}
'''''Pleuroceras''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[głowonogi|głowonogów]] z wymarłej podgromady [[amonity|amonitów]], z [[rząd (biologia)|rzędu]] [[Ammonitida]]<ref>
{{cytuj stronę| url = http://www.helsinki.fi/~mhaaramo/metazoa/protostoma/mollusca/cephalopoda/ammonoidea/ammonitida.html| tytuł = Ammonitida
| data dostępu = 2008-08-16| autor = Mikko's Phylogeny Archive| język = en}}</ref>.

Żył w [[epoka geologiczna|epoce]] [[jura wczesna|wczesnej]] [[jura|jury]] ([[pliensbach]])<ref>{{cytuj stronę| url = http://strata.geology.wisc.edu/jack/showgenera.php?taxon=231&rank=class| tytuł = 3661 genera are assigned to the class CEPHALOPODA| data dostępu = 2008-08-16| autor = Sepkoski Online Results| język = en}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[lista amonitów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Ammonitida]]
[[Kategoria:Amonity jury]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: mięczaki

Gromada: głowonogi

Podgromada: amonity

Rząd: Ammonitida

Nadrodzina: Eoderocerataceae

Rodzina: Amaltheidae

Rodzaj: Pleuroceras


text:
# Mercedes-AMG SL
Mercedes-AMG SL – samochód sportowy klasy wyższej produkowany przez niemieckie przedsiębiorstwo Mercedes-AMG od 2022 roku.

## Historia i opis modelu
Prace rozwojowe nad nową generacją modelu SL wkroczyły w zaawansowany etap na początku 2018 roku, gdy podczas marcowych targów Geneva Motor Show ówczesny prezes koncernu Daimler przedstawił pierwsze informacje, zdradzając, że tym razem konstruowaniem zajmuje się departament Mercedes-AMG. Finalny produkt miał swoją premierę 3 i pół roku później, z końcem października 2021 roku – ponad rok po zakończeniu produkcji modelu dotychczas noszącego nazwę "SL", produkowanego przez departament Mercedes-Benz. Poza SL-em, nowy model zastąpił także Mercedesa-AMG GT w wersji Roadster, a także Mercedesa-Benza klasy S Cabriolet.
Samochód przeszedł obszerną metamorfozą w stosunku do poprzednika, zamiast luksusowej charakterystyki stając się samochodem o bardziej sportowej specyfice nawiązującej do pierwszych modeli z serii SL z połowy XX wieku. Zyskał on bardziej agresywną stylistykę z dużą ilością ostrych linii, a także miękki składany dach zamiast dotychczas stosowanej konwencji twardego w stylu coupé-cabrioletu. Ponadto, po raz pierwszy od 1989 roku model noszący nazwę SL stał się samochodem 4-osobowym. Smukłe proporcje nadwozia podyktowane zostały pozyskaniem jak najlepszych właściwości aerodynamicznych – współczynnik oporu powietrza wyniósł 0,31, łącząc się z relatywnie niwielką masą nadwozia. Tę udało się zredukować dzięki wykorzystaniu mieszanki aluminium, stali i kompozytów.
Kabina pasażerska w pełnym zakresie przejęła estetykę wprowadzoną do użytku w 2020 roku przy okazji premiery nowej generacji flagowej Klasy S, zyskując masywny, położony pod kątem centralny ekran dotykowy o regulowanym nachyleniu wyposażony w system multimedialny MBUX. Dodatowo, kabinę pasażerską wykończono mieszanką skóry i włókna węglowego, wkomponowując w kokpit i boczki drzwi oświetlenie ambientowe.
Mercedes-AMG finalizując prace nad pierwszym w historii SL-em firmowanym własną submarką zdecydował wyposażyć się roadstera w napęd AWD, przewidując dwie podwójnie turbodoładowane 4-litrowe jednostki napędowe typu V8 w wariantach mocy 478 lub 585 KM. Opcjonalnie pojazd wyposażyć można także w aktywnie regulowany tylny spojler, a także skrętną tylną oś.

### Sprzedaż
Po niespełna dwóch latach przerwy w oferowaniu modelu z "SL" w nazwie, Mercedes-AMG SL trafił do oferty niemieckiej firmy na początku 2022 roku. Dostawy pierwszych egzemplarzy modelu oferowanego w ramach submarki Mercedes-AMG zaplanowane zostały na wiosnę 2022 roku.

### Silniki
- V8 4.0l SL 55 4Matic+ Biturbo 476 KM
- V8 4.0l SL 63 4Matic+ Biturbo 585 KM

title: Mercedes-AMG SL

wikitext:
{{Auto infobox
 |nazwa                 = Mercedes-AMG SL
(R232)
 |zdjęcie               = Mercedes-AMG R232 1X7A6095.jpg
 |opis zdjęcia          = Mercedes-AMG SL (R232)
 |inne nazwy            =
 |producent             = [[Mercedes-AMG]]
 |projektant            =
 |premiera              = Październik 2021
 |okres produkcji       = od 2022
 |miejsce produkcji     = {{flaga|GER}} [[Affalterbach]]
 {{flaga|GER}} [[Brema]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://media.mercedes-benz.pl/kamien-milowy-w-historii-fabryki-mercedes-benz-w-bremie-10-milionow-wyprodukowanych-samochodow/ | tytuł = Kamień milowy w historii fabryki Mercedes-Benz w Bremie: 10 milionów wyprodukowanych samochodów | autor = Mercedes-Benz Media | data = 2024-06-14 | data dostępu = 2025-06-20}}</ref>
 |poprzednik            = [[Mercedes-Benz SL]]
[[Mercedes-AMG GT|Mercedes-AMG GT Roadster]]
[[Mercedes-Benz klasy S Coupe|Mercedes-Benz klasy S Cabriolet]]
 |następca              =
 |segment               = [[samochód sportowy|sportowe]] [[Autosegment E|segmentu E]]
 |typy nadwozia         = 2-drzwiowy [[roadster]]
 |silniki               =
 |skrzynia biegów       = 9-biegowa automatyczna
 |rodzaj napędu         = [[AWD]]
 |długość               = 4705 mm
 |szerokość             = 1915 mm
 |wysokość              = 1359 mm
 |rozstaw osi           = 2700 mm
 |masa własna           = 1950-1970 kg
 |zbiornik paliwa       =
 |liczba miejsc         = 4
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   = 213-240 l
 |ładowność             =
 |modele bliźniacze     = [[Mercedes-Maybach SL680]]
 |pokrewne              = [[Mercedes-AMG GT]]
 |konkurencja           = [[Aston Martin Vantage (2005)|Aston Martin Vantage Roadster]]
[[BMW serii 8 (2018)|BMW M8 Cabrio]]
[[Ferrari Portofino]]
[[Porsche 911|Porsche 911 Cabriolet]]
 |commons               = Category:Mercedes-AMG R232
}}
'''Mercedes-AMG SL''' – [[samochód sportowy]] [[Autosegment E|klasy wyższej]] produkowany przez niemieckie przedsiębiorstwo [[Mercedes-AMG]] od 2022 roku.

== Historia i opis modelu ==
[[Plik:Mercedes-AMG R232 1X7A6098.jpg|thumb|225px|left|Mercedes-AMG SL (R232) – tył]]
[[Plik:2022 Mercedes-AMG SL 43.jpg|thumb|225px|left|Mercedes-AMG SL 43 (R232)]]
[[Plik:2022 Mercedes-AMG SL63.jpg|thumb|225px|left|Mercedes-AMG SL 63 (R232)]]

Prace rozwojowe nad nową generacją modelu SL wkroczyły w zaawansowany etap na początku 2018 roku, gdy podczas marcowych targów [[Międzynarodowy Salon Samochodowy w Genewie|Geneva Motor Show]] ówczesny prezes koncernu [[Mercedes-Benz Group|Daimler]] przedstawił pierwsze informacje, zdradzając, że tym razem konstruowaniem zajmuje się departament [[Mercedes-AMG]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://autofakty.pl/aktualnosci/nowy-mercedes-sl-bedzie-budzic-podziw-przynajmniej-twierdza-niemcy/ | tytuł = Nowy Mercedes SL będzie budzić podziw – tak przynajmniej twierdzą Niemcy | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Finalny produkt miał swoją premierę 3 i pół roku później, z końcem października 2021 roku – ponad rok po zakończeniu produkcji modelu dotychczas noszącego nazwę "SL", produkowanego przez departament [[Mercedes-Benz]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.auto-swiat.pl/wiadomosci/premiery/mercedes-amg-sl-premiera-nowej-generacji/pmyre35 | tytuł = Nowy Mercedes-AMG SL – rasowy sportowiec w eleganckim garniturze | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Poza SL-em, nowy model zastąpił także [[Mercedes-AMG GT|Mercedesa-AMG GT w wersji Roadster]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.motorauthority.com/news/1131822_next-sl-to-replace-mercedes-benz-amg-gt-roadster | tytuł = Net SL to replace Mercedes-AMG GT Roadster | język = en | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>, a także [[Mercedes-Benz klasy S Coupe|Mercedesa-Benza klasy S Cabriolet]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.edmunds.com/car-news/2022-mercedes-benz-sl-is-an-s-class-cabriolet-with-amg-dna.html | tytuł = 2022 Mercedes-Benz SL Is an S-Class Cabriolet with AMG DNA | język = en | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>.

Samochód przeszedł obszerną metamorfozą w stosunku do poprzednika, zamiast luksusowej charakterystyki stając się samochodem o bardziej sportowej specyfice nawiązującej do pierwszych modeli z serii SL z połowy XX wieku<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.auto-motor-i-sport.pl/wydarzenia/Mercedes-AMG-SL-tylko-jako-AMG-Oficjalna-premiera,45650,2 | tytuł = Mercedes-AMG SL: tylko jako AMG. Oficjalna premiera | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Zyskał on bardziej agresywną stylistykę z dużą ilością ostrych linii, a także miękki składany dach<ref name=":1">{{Cytuj stronę | url = https://autokatalog.pl/blog/2021/nowy-mercedes-amg-sl-2022-wersje-naped-masa | tytuł = Nowy Mercedes-AMG SL (2022) – w sportowym stylu | data dostępu = 2022-01-20}}</ref> zamiast dotychczas stosowanej konwencji twardego w stylu [[coupé-cabriolet]]u. Ponadto, po raz pierwszy od 1989 roku model noszący nazwę SL stał się samochodem 4-osobowym<ref>{{Cytuj stronę | url = https://magazynauto.pl/wiadomosci/po-raz-pierwszy-z-napedem-4x4-nowy-mercedes-amg-sl,aid,1578 | tytuł = Nowy Mercedes SL | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Smukłe proporcje nadwozia podyktowane zostały pozyskaniem jak najlepszych właściwości aerodynamicznych – współczynnik oporu powietrza wyniósł 0,31, łącząc się z relatywnie niwielką masą nadwozia. Tę udało się zredukować dzięki wykorzystaniu mieszanki aluminium, stali i kompozytów<ref>{{Cytuj stronę | url = https://magazynauto.pl/wiadomosci/po-raz-pierwszy-z-napedem-4x4-nowy-mercedes-amg-sl,aid,1578 | tytuł = 2022 Mercedes-AMG SL | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>.

Kabina pasażerska w pełnym zakresie przejęła estetykę wprowadzoną do użytku w 2020 roku przy okazji premiery nowej generacji flagowej [[Mercedes-Benz klasy S|Klasy S]], zyskując masywny, położony pod kątem centralny ekran dotykowy o regulowanym nachyleniu wyposażony w system multimedialny MBUX<ref>{{Cytuj stronę | url = https://autokult.pl/43090,mercedes-amg-sl-63-i-eqs-53-juz-w-polsce-na-zywo-robia-jeszcze-wieksze-wrazenie | tytuł = Mercedes-AMG SL 63 i EQS 53 już w Polsce. Na żywo robią jeszcze większe wrażenie | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Dodatowo, kabinę pasażerską wykończono mieszanką skóry i włókna węglowego, wkomponowując w kokpit i boczki drzwi oświetlenie ambientowe.

[[Mercedes-AMG]] finalizując prace nad pierwszym w historii SL-em firmowanym własną submarką zdecydował wyposażyć się roadstera w napęd [[AWD]], przewidując dwie podwójnie turbodoładowane 4-litrowe jednostki napędowe typu V8 w wariantach mocy 478 lub 585 KM<ref>{{Cytuj stronę | url = https://moto.pl/MotoPL/7,88389,27747295,sl-powraca-teraz-w-wersji-4-osobowej-i-pod-szyldem-amg.html | tytuł = SL powraca. Teraz w wersji 4-osobowej i pod szyldem AMG | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>. Opcjonalnie pojazd wyposażyć można także w aktywnie regulowany tylny spojler, a także skrętną tylną oś<ref>{{Cytuj stronę | url = https://spidersweb.pl/autoblog/mercedes-amg-sl-2021-premiera/ | tytuł = Oto nowy Mercedes-AMG SL. V8, miękki dach i nawet 585 KM | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>.

=== Sprzedaż ===
Po niespełna dwóch latach przerwy w oferowaniu modelu z "SL" w nazwie, Mercedes-AMG SL trafił do oferty niemieckiej firmy na początku 2022 roku. Dostawy pierwszych egzemplarzy modelu oferowanego w ramach submarki [[Mercedes-AMG]] zaplanowane zostały na wiosnę 2022 roku<ref>{{Cytuj stronę | url = https://motofilm.pl/2021/05/to-bedzie-najmocniejszy-mercedes-sl-w-historii-marki-niedlugo-zastapi-jeden-z-modeli-amg/ | tytuł = To będzie najmocniejszy Mercedes SL w historii marki. Niedługo zastąpi jeden z modeli AMG | data dostępu = 2022-01-20}}</ref>.

=== Silniki ===
* V8 4.0l SL 55 4Matic+ Biturbo 476 KM
* V8 4.0l SL 63 4Matic+ Biturbo 585 KM

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Mercedes-Benz}}

[[Kategoria:Samochody Mercedes-AMG|SL]]
[[Kategoria:Roadstery]]
[[Kategoria:Samochody z napędem AWD]]
[[Kategoria:Samochody sportowe]]
[[Kategoria:Samochody GT]]
[[Kategoria:Samochody z lat 2020–2029]]

title: Mercedes-AMG SL · (R232)

Producent: Mercedes-AMG

Zaprezentowany: Październik 2021

Miejsce produkcji: Affalterbach · Brema

Poprzednik: Mercedes-Benz SL · Mercedes-AMG GT Roadster · Mercedes-Benz klasy S Cabriolet

Segment: sportowe segmentu E

Typy nadwozia: 2-drzwiowy roadster

Skrzynia biegów: 9-biegowa automatyczna

Napęd: AWD

Modele · bliźniacze: Mercedes-Maybach SL680

Pokrewne: Mercedes-AMG GT

Konkurencja: Aston Martin Vantage Roadster · BMW M8 Cabrio · Ferrari Portofino · Porsche 911 Cabriolet


text:
# Jonas Kubilius
Jonas Kubilius (ur. 27 lipca 1921 we wsi Fermos w rejonie jurborskim, zm. 30 października 2011 w Wilnie) – litewski matematyk, rektor Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego w latach 1958–1991.

## Życiorys
Uczył się w progimnazjum w Erzwiłkach i w gimnazjum w Rosieniu, 1940-1943 i ponownie 1945-1946 studiował na Uniwersytecie Wileńskim, 1944-1945 pracował jako nauczyciel w szkole średniej w Erzwiłkach. W latach 1945–1948 pracował jako asystent laboratorium Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego i jednocześnie 1946-1948 był dyrektorem kursów przygotowawczych, 1948-1951 studiował na aspiranturze Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego u Jurija Linnika, od 1947 należał do WKP(b). Od 1951 pracował w Wileńskim Uniwersytecie Państwowym jako starszy wykładowca i później adiunkt, jednocześnie od 1952 pracował w Instytucie Fizyki i Techniki Akademii Nauk Litewskiej SRR jako pracownik naukowy w sektorze fizyki, matematyki i astronomii. W 1958 otrzymał stopień doktora nauk fizyczno-matematycznych, a w 1960 profesora. Od 1958 do 1991 był rektorem Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego, jednocześnie 1958-1992 kierownikiem działu teorii prawdopodobieństwa i teorii liczb tego uniwersytetu i prezesem założonego w 1962 Towarzystwa Matematyków Litwy. Zajmował się głównie teorią liczb. W 1959 opublikował monografię Metody prawdopodobieństwa w teorii liczb, która w 1964 została przetłumaczona na angielski i doczekała się wielu wydań. Napisał wiele prac na temat wielowymiarowej analitycznej teorii liczb i zagadnień metrycznych teorii przybliżeń diofantycznych, podręczników dla szkoły wyższej, artykułów o historii matematyki i nauk ścisłych. Był przewodniczącym kolegium redakcyjnego trzytomowej Historii Uniwersytetu Wileńskiego wydanego w latach 1976–1979. W 1962 został akademikiem Akademii Nauk Litewskiej SRR, był członkiem Prezydium Akademii Nauk Litewskiej SRR/Akademii Nauk Litwy. Był doktorem honoris causa Uniwersytetu w Greifswaldzie (1981), Uniwersytetu Karola w Pradze, Uniwersytetu Łotwy (1989) i Uniwersytetu w Salzburgu (1992). W latach 1979–1989 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, 1989-1990 deputowanym ludowym ZSRR, a 1992-1996 posłem na Sejm Republiki Litewskiej.

## Odznaczenia i nagrody
- Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (13 marca 1969)
- Order Lenina (trzykrotnie, 15 września 1961, 13 marca 1969 i 17 września 1979)
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1 października 1965)
- Medal im. S. Wawiłowa (1983)
- Nagroda Państwowa Litewskiej SRR (1958)
- Zasłużony Działacz Nauki Litewskiej SRR (1959)
- Honorowe obywatelstwo Wilna[1]

I inne.

title: Jonas Kubilius

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jonas Kubilius
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]/[[Litwa]]
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[27 lipca]] [[1921]]
 |miejsce urodzenia         = Fermos, [[rejon jurborski]]
 |data śmierci              = [[30 października]] [[2011]]
 |miejsce śmierci           = [[Wilno]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = fizyczno-matematycznych
 |specjalność               = teoria liczb
 |almamater                 = [[Uniwersytet Wileński]]
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|BPS||20}}<br />{{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OCzSzP}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jonas Kubilius''' (ur. [[27 lipca]] [[1921]] we wsi Fermos w [[rejon jurborski|rejonie jurborskim]], zm. [[30 października]] [[2011]] w [[Wilno|Wilnie]]) – [[Litwa|litewski]] [[matematyk]], rektor Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego w latach 1958–1991.

== Życiorys ==
Uczył się w progimnazjum w [[Erzwiłki|Erzwiłkach]] i w gimnazjum w [[Rosienie|Rosieniu]], 1940-1943 i ponownie 1945-1946 studiował na [[Uniwersytet Wileński|Uniwersytecie Wileńskim]], 1944-1945 pracował jako nauczyciel w szkole średniej w Erzwiłkach. W latach 1945–1948 pracował jako asystent laboratorium Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego i jednocześnie 1946-1948 był dyrektorem kursów przygotowawczych, 1948-1951 studiował na [[aspirantura|aspiranturze]] Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego u [[Jurij Linnik|Jurija Linnika]], od 1947 należał do [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|WKP(b)]]. Od 1951 pracował w Wileńskim Uniwersytecie Państwowym jako starszy wykładowca i później adiunkt, jednocześnie od 1952 pracował w Instytucie Fizyki i Techniki Akademii Nauk Litewskiej SRR jako pracownik naukowy w sektorze fizyki, matematyki i astronomii. W 1958 otrzymał stopień doktora nauk fizyczno-matematycznych, a w 1960 profesora. Od 1958 do 1991 był rektorem Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego, jednocześnie 1958-1992 kierownikiem działu teorii prawdopodobieństwa i teorii liczb tego uniwersytetu i prezesem założonego w 1962 Towarzystwa Matematyków Litwy. Zajmował się głównie teorią liczb. W 1959 opublikował monografię ''Metody prawdopodobieństwa w teorii liczb'', która w 1964 została przetłumaczona na [[język angielski|angielski]] i doczekała się wielu wydań. Napisał wiele prac na temat wielowymiarowej analitycznej teorii liczb i zagadnień metrycznych teorii przybliżeń diofantycznych, podręczników dla szkoły wyższej, artykułów o historii matematyki i nauk ścisłych. Był przewodniczącym kolegium redakcyjnego trzytomowej ''Historii Uniwersytetu Wileńskiego'' wydanego w latach 1976–1979. W 1962 został [[akademik (tytuł naukowy)|akademikiem]] Akademii Nauk Litewskiej SRR, był członkiem Prezydium Akademii Nauk Litewskiej SRR/Akademii Nauk Litwy. Był doktorem honoris causa [[Uniwersytet w Greifswaldzie|Uniwersytetu w Greifswaldzie]] (1981), [[Uniwersytet Karola|Uniwersytetu Karola]] w [[Praga|Pradze]], [[Uniwersytet Łotwy|Uniwersytetu Łotwy]] (1989) i [[Uniwersytet w Salzburgu|Uniwersytetu w Salzburgu]] (1992). W latach 1979–1989 był deputowanym do [[Rada Najwyższa ZSRR|Rady Najwyższej ZSRR]], 1989-1990 deputowanym ludowym ZSRR, a 1992-1996 posłem na [[Sejm Republiki Litewskiej]].

== Odznaczenia i nagrody ==
* [[Złoty Medal „Sierp i Młot”|Medal Sierp i Młot]] [[Bohater Pracy Socjalistycznej|Bohatera Pracy Socjalistycznej]] (13 marca 1969)
* [[Order Lenina]] (trzykrotnie, 15 września 1961, 13 marca 1969 i 17 września 1979)
* [[Order Czerwonego Sztandaru Pracy]] (1 października 1965)
* Medal im. S. Wawiłowa (1983)
* Nagroda Państwowa Litewskiej SRR (1958)
* Zasłużony Działacz Nauki Litewskiej SRR (1959)
* Honorowe obywatelstwo [[Wilno|Wilna]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://vilnius.lt/pl/2021/02/17/profesorowi-v-landsbergisowi-nadano-tytul-honorowego-obywatela-wilna/ | tytuł = Profesorowi V. Landsbergisowi nadano tytuł Honorowego Obywatela Wilna | data = 2021-02-17 | opublikowany = vilnius.lt | data dostępu = 2023-02-06}}</ref>
I inne.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=19743 Biogram na stronie warheroes.ru (ros.)] [dostęp 2019-06-08]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kubilius, Jonas}}
[[Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej]]
[[Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR X kadencji]]
[[Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR XI kadencji]]
[[Kategoria:Honorowi obywatele Wilna]]
[[Kategoria:Deputowani ludowi ZSRR]]
[[Kategoria:Litewscy matematycy XX wieku]]
[[Kategoria:Litewscy matematycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Republiki Litewskiej]]
[[Kategoria:Rektorzy Uniwersytetu Wileńskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1921]]
[[Kategoria:Zmarli w 2011]]

title: Jonas Kubilius

Państwo działania: ZSRR/Litwa

Data i miejsce urodzenia: 27 lipca 1921 · Fermos, rejon jurborski

Data i miejsce śmierci: 30 października 2011 · Wilno

Alma Mater: Uniwersytet Wileński


text:
# Droga krajowa nr 85 (Węgry)
Droga krajowa nr 85 (węg. 85-ös főút) – droga krajowa w komitacie Győr-Moson-Sopron w północno-zachodnich Węgrzech. Długość - 74 km. Przebieg:
- Győr – skrzyżowanie z drogą nr 1 i z M1 (węzeł Győr-Csorna)
- Csorna – wspólny odcinek z drogą nr 86
- Veszprém – skrzyżowanie z drogą nr 1
- Kapuvár
- Nagycenk – skrzyżowanie z drogą nr 84

title: Droga krajowa nr 85 (Węgry)

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[Droga krajowa nr 85|inne artykuły o drogach krajowych nr 85]]}}
{{Droga infobox
 |typ                      =
 |kraj                     = H
 |numer                    = 85
 |tabliczka                = 85 (Hu) Otszogletu zold tabla.svg
 |zbudowano                =
 |długość                  = 74
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                =
 |1. jednostka             = [[Komitat Győr-Moson-Sopron|Győr-Moson-Sopron]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |10. jednostka            =
 |11. jednostka            =
 |12. jednostka            =
 |13. jednostka            =
 |14. jednostka            =
 |15. jednostka            =
 |16. jednostka            =
 |17. jednostka            =
 |18. jednostka            =
 |19. jednostka            =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  =
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    =
 |1. łącznik - nazwa       =
 |1. łącznik - trasa       =
 |2. łącznik - nazwa       =
 |2. łącznik - trasa       =
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga krajowa nr 85''' ([[język węgierski|węg.]] ''85-ös főút'') – droga krajowa w komitacie [[Komitat Győr-Moson-Sopron|Győr-Moson-Sopron]] w północno-zachodnich [[Węgry|Węgrzech]]. Długość - 74 km. Przebieg:
* [[Győr]] – skrzyżowanie z [[droga krajowa nr 1 (Węgry)|drogą nr 1]] i z [[autostrada M1 (Węgry)|M1]] (węzeł ''Győr-Csorna'')
* [[Csorna]] – wspólny odcinek z [[droga krajowa nr 86 (Węgry)|drogą nr 86]]
* [[Veszprém]] – skrzyżowanie z [[droga krajowa nr 1 (Węgry)|drogą nr 1]]
* [[Kapuvár]]
* [[Nagycenk]] – skrzyżowanie z [[droga krajowa nr 84 (Węgry)|drogą nr 84]]

== Bibliografia ==
* ''Magyarország autóatlasz 1:250.000'', siódme wydanie, Freytag-Berndt, 2007 Wien, {{ISBN|978-3-85084-977-7}}

[[Kategoria:Drogi krajowe na Węgrzech]]

Długość: 74 km

Komitaty: Győr-Moson-Sopron


text:
# Stary Browar (Poznań)
Stary Browar – centrum handlu i sztuki otwarte 5 listopada 2003, położone w centrum Poznania przy ulicy Półwiejskiej 42. Pierwotnym właścicielem była Grażyna Kulczyk, od 2015 należy do funduszu Deutsche Asset & Wealth Management, który przekształcił się w Deutsche Asset Management.

## Opis ogólny
Jest połączeniem obiektu handlowego oraz galerii artystycznej. Taka dwojaka funkcja wiąże się z realizacją idei „50:50” Grażyny Kulczyk, zgodnie z którą 50% przedsięwzięcia stanowi biznes, a drugie 50% poświęcone jest sztuce.
Sąsiaduje z kompleksem 2 poznańskich wieżowców klasy A – Poznań Financial Centre (2001) i Andersia Tower (2007). Łączna powierzchnia całkowita to ok. 130 000 m². W Starym Browarze znajduje się około 210 punktów handlowych i gastronomicznych. Budynek został zaprojektowany na bazie poprzemysłowego zabytku – dawnego Browaru Huggerów – przez Studio ADS, inwestorem była firma Fortis należąca do Grażyny Kulczyk. Wystrój pasaży zaprojektował scenograf Ryszard Kaja.

## Rozbudowa Starego Browaru
Nowe skrzydło Starego Browaru – wielkością zbliżone do już istniejącego – o powierzchni ponad 65 tysięcy metrów kwadratowych zostało otwarte 11 marca 2007. Nowa część posiada sześć kondygnacji (w tym trzy podziemne) – każda ponad 8 tysięcy metrów kwadratowych. Znajdują się w niej sklepy, biura i „rodzinne centrum rozrywki”. Pod budynkiem ulokowany został parking dla 1200 samochodów. Dziedziniec między obiema częściami Starego Browaru został przeszklony, dzięki czemu jest użytkowany także w okresie zimowym.
Integralną część kompleksu stanowi eksperymentalny hotel – galeria: Blow Up Hall 50 50. W Starym Browarze mieści się też siedziba Art Stations Foundation.

## Nagrody
- Złoty Ołówek 2003 w konkursie architektonicznym Radia Merkury i Głosu Wielkopolskiego[6].
- W 2004 roku Stary Browar otrzymał nagrodę im. Jana Baptysty Quadro, jako najlepszy budynek postawiony w 2003 roku w Poznaniu. Nagrodę odebrali architekci budynku: Piotr Barełkowski i Przemysław Borkowicz, reprezentujący Studio ADS Sp. z o.o[7]. W 2008 ponownie wręczono nagrodę im. Jana Baptysty Quadro za najlepiej zaprojektowany i zrealizowany obiekt architektoniczny w 2007 w Poznaniu. Została nagrodzona realizacja projektu II etapu centrum kulturalno-handlowego Stary Browar, tzw. nowego skrzydła, z wejściem od strony ul. Franciszka Ratajczaka[8].
- Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych (ICSC – The International Council of Shopping Centers) dla Najlepszego Centrum Handlowego na Świecie w kategorii obiektów handlowych średniej wielkości. Nagroda przyznana 9 grudnia 2005 podczas uroczystej gali w Phoenix w Arizonie[9].
- Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych dla Najlepszego Centrum Handlowego w Europie w kategorii obiektów handlowych średniej wielkości.
- Stary Browar został uznany za jedną z 20 ikon architektury, które powstały po 1989. Wystawa nosząca tytuł „Polska. Ikony architektury” była prezentowana w Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim w Warszawie[10].
- Stary Browar otrzymał pierwsze miejsce w III konkursie „Orły Refe 2005” we Wrocławiu i został uznany za najlepszą inwestycję w kategorii obiektów komercyjnych.
- W Amsterdamie 2008 roku, Stary Browar 50 50 został wybrany przez Międzynarodową Radę Centrów Handlowych (ICSC) jako najlepsze centrum handlowe w Europie w kategorii Extensions/Refurbishments.
- Rok 2008 przyniósł Staremu Browarowi po raz kolejny, tytuł najlepszego Centrum Handlowego na świecie z ramienia Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych (ICSC)[7].
- W roku 2009, tytułem „Doskonałość Mody 2009” z ramienia magazynu Twój Styl, wyróżniona została III edycja Art & Fashion Festival w Starym Browarze[7].
- W 2011 roku, Stary Browar i hotel Blow Up Hall, razem z warszawską agencją Slick Design Roberta Mendla, otrzymały 2 nagrody za identyfikację wizualną. Pierwsza z nich wręczona została za system komunikacyjny Starego Browaru, druga zaś za brand book hotelu[7].
- National Geographic Traveler w 2012 nagrodził Stary Browar jako zwycięzcę plebiscytu 7 Nowych Cudów Polski[11].
- Prime Property Prize Wielkopolska 2013 – nagroda dla najlepszego centrum handlowego przyznana decyzją kolegium redakcyjnego, Członków Forum Ekspertów oraz głosami Czytelników portalu propertynews.pl[12].
- W 2013 w Londynie podczas Europejskiej Konferencji Marketingowej ICSC, Stary Browar został uhonorowany statuetką Silver Solal Marketing Award w kategorii Cause Related Marketing, za realizowany w latach 2010–2012 projekt „Święta w Starym Browarze – tradycja jest sztuką”[12][13].
- Jedna z Top Inwestycji Komercyjnych w Przestrzeni Miejskiej w 2013.
- W maju 2015 zespół marketingu Starego Browaru otrzymał nagrodę Klubu Twórców Reklamy w kategorii Design, za wielomiesięczną akcję kulinarną Food Project by Stary Browar[14][15].
- 27 stycznia 2017 roku Stary Browar otrzymał nagrodę Twojego Stylu „Doskonałość Mody 2016” w kategorii Wydarzenie Roku, którym wybrany został Klub Starego Browaru[16].
- W 2017 Stary Browar został doceniony przez Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości, otrzymując nagrodę „Start Up Friendly”[17].
- W maju 2017 roku, zespół marketingu Starego Browaru został wyróżniony prestiżową nagrodą Klubu Twórców Reklamy w kategorii Design, Identyfikacja Wizualna, Drukowane Materiały Promocyjne, za długofalowy projekt „Lato w mieście by Stary Browar” 2016[18].

## Kontrowersje
- W marcu 2008 Sąd okręgowy uznał prezydenta Poznania Ryszarda Grobelnego winnym narażenia budżetu miasta na 7 mln złotych straty[19] tytułem sprzedaży gruntów pod budowę Starego Browaru. Według prokuratury teren był wart ponad 13 mln złotych[19]. Urzędnicy podlegli prezydentowi sprzedali działkę pod inwestycję o charakterze parku bez wspomnienia, że chodzi o centrum handlowe. Wyrok został uchylony przez Sąd Apelacyjny w dniu 27 listopada 2008, a sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia w sądzie pierwszej instancji[20]. W czerwcu 2013 Ryszard Grobelny został prawomocnie oczyszczony z zarzutów działania na szkodę miasta przez Poznański Sąd Apelacyjny[21].
- Tadeusz Dziuba, wojewoda wielkopolski, twierdzi, że nowe skrzydło Starego Browaru wybudowano naruszając przepisy administracyjne[22].

title: Stary Browar (Poznań)

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Stary Browar
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Stary Browar Poznań RB1.JPG
 |opis zdjęcia          = Wejście od ul. Półwiejskiej
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Poznań]]
 |adres                 = ul. Półwiejska 42
 |typ budynku           = [[centrum handlowe]], [[centrum sztuki]]
 |styl architektoniczny = [[postmodernizm (architektura)|postmodernizm]]
 |architekt             = [[Studio ADS]]
 |inwestor              = Fortis
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           = 6
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1998
 |ukończenie budowy     = 2003 (pierwsze skrzydło)<br />2007 (drugie skrzydło)
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   = [[Grażyna Kulczyk]]
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            = Deutsche Asset Management
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Poznań
 |współrzędne           = 52°24′07″N 16°55′35″E
 |commons               = Category:Stary Browar w Poznaniu
 |www                   = http://www.starybrowar5050.com/
}}
'''Stary Browar''' – centrum handlu i sztuki otwarte 5 listopada 2003, położone w [[Centrum (Poznań)|centrum]] [[Poznań|Poznania]] przy [[ulica Półwiejska w Poznaniu|ulicy Półwiejskiej 42]]. Pierwotnym właścicielem była [[Grażyna Kulczyk]], od 2015 należy do funduszu Deutsche Asset & Wealth Management<ref>{{cytuj stronę |url = https://web.archive.org/web/20151126135100/http://life.forbes.pl/stary-browar-sprzedany-grazyna-kulczyk-otrzyma-290-mln-euro,artykuly,200668,1,1.html |tytuł = Grażyna Kulczyk sprzedała Stary Browar. Za 290 mln euro |data = 2015-11-25 |opublikowany = forbes.pl |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>, który przekształcił się w [[Deutsche Asset Management]]<ref>{{Cytuj |autor = PTWP |tytuł = Deutsche Asset Management: Stary Browar to nie jest nasze ostatnie słowo |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = www.propertynews.pl |url = http://www.propertynews.pl/biura/deutsche-asset-management-stary-browar-to-nie-jest-nasze-ostatnie-slowo,43018.html |język = pl}}</ref>.

== Opis ogólny ==
Jest połączeniem obiektu handlowego oraz galerii artystycznej. Taka dwojaka funkcja wiąże się z realizacją idei „50:50” Grażyny Kulczyk, zgodnie z którą 50% przedsięwzięcia stanowi biznes, a drugie 50% poświęcone jest sztuce<ref>{{Cytuj |tytuł = Kolekcja Grażyny Kulczyk – Sztuka – rp.pl |data dostępu = 2017-03-30 |url = http://www.rp.pl/Sztuka/307299853-Kolekcja-Grazyny-Kulczyk.html}}</ref>.

Sąsiaduje z kompleksem 2 [[wieżowce w Poznaniu|poznańskich wieżowców]] klasy A – [[Poznań Financial Centre]] (2001) i [[Andersia Tower]] (2007). Łączna powierzchnia całkowita to ok. 130 000 m². W Starym Browarze znajduje się około 210 punktów handlowych i gastronomicznych. Budynek został zaprojektowany na bazie poprzemysłowego zabytku – dawnego [[Browar Huggerów|Browaru Huggerów]] – przez [[Studio ADS]], inwestorem była firma Fortis należąca do [[Grażyna Kulczyk|Grażyny Kulczyk]]. Wystrój pasaży zaprojektował scenograf [[Ryszard Kaja]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.przekroj.pl/ludzie_sylwetki_artykul,1859.html |tytuł = Madame Browary |autor = Marcin Fabjański |opublikowany = Przekrój.pl |data = 2006-04-29 |archiwum = https://web.archive.org/web/20090820004620/http://www.przekroj.pl/ludzie_sylwetki_artykul,1859.html |zarchiwizowano = 2009-08-20 |data dostępu = 2009-01-05}}</ref>.

== Rozbudowa Starego Browaru ==
[[Plik:Stary Browar Nowy Poznań RB3.JPG|thumb|left|230px|Wejście do nowego skrzydła Starego Browaru]]
Nowe skrzydło Starego Browaru – wielkością zbliżone do już istniejącego – o powierzchni ponad 65 tysięcy metrów kwadratowych<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.poznan.pl/mim/public/s8a/inwestycje.html?co=print&lang=pl&i=1&iw_id=17&in_id=384 |tytuł = Rozbudowa Centrum Stary Browar |zarchiwizowano = 2009-08-21 |opublikowany = Poznan.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20090821044039/http://www.poznan.pl/mim/public/s8a/inwestycje.html?co=print&lang=pl&i=1&iw_id=17&in_id=384 |data dostępu = 2008-08-19}}</ref> zostało otwarte 11 marca 2007. Nowa część posiada sześć kondygnacji (w tym trzy podziemne) – każda ponad 8 tysięcy metrów kwadratowych. Znajdują się w niej sklepy, biura i „rodzinne centrum rozrywki”. Pod budynkiem ulokowany został parking dla 1200 samochodów. Dziedziniec między obiema częściami Starego Browaru został przeszklony, dzięki czemu jest użytkowany także w okresie zimowym.

Integralną część kompleksu stanowi eksperymentalny hotel – galeria: [[Blow Up Hall 50 50]]. W Starym Browarze mieści się też siedziba [[Art Stations Foundation]].

== Nagrody ==
[[Plik:Poznań - Stary Browar - panoramio (1).jpg|thumb|230px|Stary Browar wnętrze]]
[[Plik:Stary Browar widok z Collegium Altum 01.JPG|thumb|230px|Stary Browar widziany z [[Collegium Altum w Poznaniu|Collegium Altum]] (za nim [[Andersia Tower]], [[Poznań Financial Centre]] i [[Nowe Miasto (Poznań)|Nowe Miasto]])]]
[[Plik:2016 Stary Browar w Poznaniu.webm|thumb|230px|Stary Browar na filmie]]
* Złoty Ołówek 2003 w konkursie architektonicznym [[Radio Merkury|Radia Merkury]] i [[Głos Wielkopolski|Głosu Wielkopolskiego]]<ref name="sarp">{{Cytuj stronę |url = http://poznan.sarp.org.pl/!SARPv.03/2004/0604.htm |tytuł = Złoty Ołówek |data = 2004-06-17 |opublikowany = S.A.R.P.Poznań |archiwum = https://web.archive.org/web/20160304191832/http://poznan.sarp.org.pl/!SARPv.03/2004/0604.htm |zarchiwizowano = 2016-03-04 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>.
* W 2004 roku Stary Browar otrzymał [[Nagroda Jana Baptysty Quadro|nagrodę im. Jana Baptysty Quadro]], jako najlepszy budynek postawiony w 2003 roku w Poznaniu. Nagrodę odebrali architekci budynku: [[Piotr Barełkowski]] i Przemysław Borkowicz, reprezentujący Studio ADS Sp. z o.o<ref name="starybrowar5050.com">{{Cytuj |tytuł = Stary Browar |data dostępu = 2017-04-07 |opublikowany = Stary Browar |url = http://www.starybrowar5050.com}}</ref>. W 2008 ponownie wręczono nagrodę im. Jana Baptysty Quadro za najlepiej zaprojektowany i zrealizowany obiekt architektoniczny w 2007 w Poznaniu. Została nagrodzona realizacja projektu II etapu centrum kulturalno-handlowego Stary Browar, tzw. nowego skrzydła, z wejściem od strony [[Ulica Franciszka Ratajczaka w Poznaniu|ul. Franciszka Ratajczaka]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Nagroda Jana Baptysty Quadro |data dostępu = 2018-10-17 |opublikowany = poznan.sarp.org.pl |url = http://poznan.sarp.pl/2018/06/14/nagroda-j-b-quadro |język = pl}}</ref>.
* Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych (ICSC – The International Council of Shopping Centers) dla Najlepszego Centrum Handlowego na Świecie w kategorii obiektów handlowych średniej wielkości. Nagroda przyznana 9 grudnia 2005 podczas uroczystej gali w [[Phoenix]] w Arizonie<ref>{{cytuj stronę |url = http://gospodarka.gazeta.pl/gospodarka/1,52981,3060886.html |tytuł = Stary Browar najlepszy na świecie |opublikowany = Gazeta.pl |data = 2005-12-11 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>.
* Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych dla Najlepszego Centrum Handlowego w [[Europa|Europie]] w kategorii obiektów handlowych średniej wielkości.
* Stary Browar został uznany za jedną z 20 ikon architektury, które powstały po 1989. Wystawa nosząca tytuł „[[Polska. Ikony architektury]]” była prezentowana w [[Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski|Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim]] w Warszawie<ref>{{Cytuj stronę |url = http://poznan.wyborcza.pl/poznan/1,36037,3320951.html |tytuł = Stary Browar ikoną polskiej architektury |nazwisko = Głaz |imię = Jakub |opublikowany = Wyborcza.pl |data = 2006-05-03 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>.
* Stary Browar otrzymał pierwsze miejsce w III konkursie „[[Orły Refe]] 2005” we Wrocławiu i został uznany za najlepszą inwestycję w kategorii obiektów komercyjnych.
* W Amsterdamie 2008 roku, Stary Browar 50 50 został wybrany przez Międzynarodową Radę Centrów Handlowych (ICSC) jako najlepsze centrum handlowe w Europie w kategorii Extensions/Refurbishments.
* Rok 2008 przyniósł Staremu Browarowi po raz kolejny, tytuł najlepszego Centrum Handlowego na świecie z ramienia Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych (ICSC)<ref name="starybrowar5050.com" />.
* W roku 2009, tytułem „Doskonałość Mody 2009” z ramienia magazynu Twój Styl, wyróżniona została III edycja Art & Fashion Festival w Starym Browarze<ref name="starybrowar5050.com" />.
* W 2011 roku, Stary Browar i hotel [[Blow Up Hall 50 50|Blow Up Hall]], razem z warszawską agencją [[Slick Design]] Roberta Mendla, otrzymały 2 nagrody za identyfikację wizualną. Pierwsza z nich wręczona została za system komunikacyjny Starego Browaru, druga zaś za brand book hotelu<ref name="starybrowar5050.com" />.
* [[National Geographic Traveler]] w 2012 nagrodził Stary Browar jako zwycięzcę plebiscytu [[7 Nowych Cudów Polski]]<ref>{{Cytuj |autor = inowinski |tytuł = 7 Nowych Cudów Polski wybrane! |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = www.national-geographic.pl |url = http://www.national-geographic.pl/aktualnosci/7-nowych-cudow-polski-wybrane |język = pl}}</ref>.
* [[Prime Property Prize Wielkopolska]] 2013 – nagroda dla najlepszego centrum handlowego przyznana decyzją kolegium redakcyjnego, Członków Forum Ekspertów oraz głosami Czytelników portalu propertynews.pl<ref name="ReferenceA">{{Cytuj |tytuł = O Starym Browarze – Stary Browar |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = O Starym Browarze – Stary Browar |url = http://www.starybrowar5050.com/o-starym-browarze/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20170330181416/http://www.starybrowar5050.com/o-starym-browarze/ |zarchiwizowano = 2017-03-30}}</ref>.
* W 2013 w Londynie podczas Europejskiej Konferencji Marketingowej ICSC, Stary Browar został uhonorowany statuetką [[Silver Solal Marketing Award]] w kategorii Cause Related Marketing, za realizowany w latach 2010–2012 projekt „Święta w Starym Browarze – tradycja jest sztuką”<ref name="ReferenceA" /><ref>{{Cytuj |tytuł = REIDIN.com: CEE hits medal rush at ICSC Solal Marketing awards |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = www.reidin.com |url = http://www.reidin.com/en-PL/News/view/PL_CEEMEDIA/EUROPROP/20130605/2/cee-hits-medal-rush-at-icsc-solal-marketing-awards- |język = en}}</ref>.
* Jedna z Top Inwestycji Komercyjnych w Przestrzeni Miejskiej w 2013.
* W maju 2015 zespół marketingu Starego Browaru otrzymał nagrodę [[Klub Twórców Reklamy|Klubu Twórców Reklamy]] w kategorii Design, za wielomiesięczną akcję kulinarną Food Project by Stary Browar<ref>{{Cytuj |autor = Stary Browar |tytuł = Marketing Starego Browaru nagrodzony KTR {{!}} Aktualności {{!}} Konsorcjum Marki Poznań |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = madein.poznan.pl |url = http://madein.poznan.pl/aktualnosci/single/type/news/id/961 |język = en-US |archiwum = https://web.archive.org/web/20170330175000/http://madein.poznan.pl/aktualnosci/single/type/news/id/961 |zarchiwizowano = 2017-03-30}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Stary Browar znów dostał nagrody! :: Codzienny Poznań |data dostępu = 2017-03-30 |opublikowany = www.codziennypoznan.pl |url = http://www.codziennypoznan.pl/artykul/2015-05-18/stary-browar-znow-dostal-nagrody}}</ref>.
* 27 stycznia 2017 roku Stary Browar otrzymał nagrodę Twojego Stylu „Doskonałość Mody 2016” w kategorii Wydarzenie Roku, którym wybrany został Klub Starego Browaru<ref>{{Cytuj |tytuł = Stary Browar wygrał prestiżową nagrodę |data dostępu = 2017-04-06 |opublikowany = www.codziennypoznan.pl |url = http://www.codziennypoznan.pl/artykul/2017-01-28/stary-browar-wygral-prestizowa-nagrode-doskonalosc-mody-2016}}</ref>.
* W 2017 Stary Browar został doceniony przez [[Inkubator przedsiębiorczości|Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości]], otrzymując nagrodę „Start Up Friendly”<ref>{{Cytuj |tytuł = Stary Browar doceniony za wspieranie start-upów |czasopismo = epoznan.pl |data dostępu = 2017-03-30 |url = http://epoznan.pl/news-news-74988-Stary_Browar_doceniony_za_wspieranie_start-upow}}</ref>.
* W maju 2017 roku, zespół marketingu Starego Browaru został wyróżniony prestiżową nagrodą [[Klub Twórców Reklamy|Klubu Twórców Reklamy]] w kategorii Design, Identyfikacja Wizualna, Drukowane Materiały Promocyjne, za długofalowy projekt „Lato w mieście by Stary Browar” 2016<ref>{{Cytuj |tytuł = Stary Browar ponownie jako jedyne centrum w Polsce wyróżnione KTR :: Codzienny Poznań |data dostępu = 2017-06-06 |opublikowany = www.codziennypoznan.pl |url = http://www.codziennypoznan.pl/artykul/2017-05-30/stary-browar-ponownie-jako-jedyne-centrum-w-polsce-wyroznione-ktr}}</ref>.

== Kontrowersje ==
* W marcu 2008 [[Sąd okręgowy]] uznał prezydenta Poznania [[Ryszard Grobelny|Ryszarda Grobelnego]] winnym narażenia budżetu miasta na 7 mln złotych straty<ref name="orzeczenie">{{Cytuj stronę |url = http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,4990873.html |tytuł = Prezydent Poznania skazany! |autor = Michał Kopiński, Aleksandra Przybylska |opublikowany = gazeta.pl |data = 2008-03-05 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref> tytułem sprzedaży gruntów pod budowę Starego Browaru. Według prokuratury teren był wart ponad 13 mln złotych<ref name="orzeczenie" />. Urzędnicy podlegli prezydentowi sprzedali działkę pod inwestycję o charakterze parku bez wspomnienia, że chodzi o centrum handlowe. Wyrok został uchylony przez [[Sąd Apelacyjny w Poznaniu|Sąd Apelacyjny]] w dniu 27 listopada 2008, a sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia w sądzie pierwszej instancji<ref>{{Cytuj stronę |url = http://epoznan.pl/index.php?section=news&subsection=news&id=11634 |tytuł = Prezydent Ryszard Grobelny zostanie na stanowisku |nazwisko = |imię = |opublikowany = epoznan.pl |data = 2008-11-28 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>. W czerwcu 2013 Ryszard Grobelny został prawomocnie oczyszczony z zarzutów działania na szkodę miasta przez Poznański Sąd Apelacyjny<ref>{{Cytuj stronę |url = https://archive.ph/20160215094838/http://poznan.wyborcza.pl/poznan/1,36030,14185641,Koniec_sprawy_Kulczykparku__Grobelny_prawomocnie_uniewinniony.html |tytuł = Koniec sprawy Kulczykparku: Grobelny prawomocnie uniewinniony |nazwisko = Żytnicki |imię = Piotr |opublikowany = Wyborcza.pl |data = 2013-06-28 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>.
* [[Tadeusz Dziuba]], [[Wojewodowie poznańscy i wielkopolscy|wojewoda wielkopolski]], twierdzi, że nowe skrzydło Starego Browaru wybudowano naruszając przepisy administracyjne<ref>{{Cytuj stronę |url = http://poznan.wyborcza.pl/poznan/1,36037,3933703.html |tytuł = Stary Browar budowany z błędami |nazwisko = |imię = |opublikowany = Wyborcza.pl |data = 2007-02-20 |data dostępu = 2017-03-27}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[rzeźby i instalacje na terenie Starego Browaru]]
* [[Brama Czasu]] – rzeźba w sąsiedztwie
* [[SQ]] – klub muzyczny na terenie Starego Browaru
* [[Blow Up Hall 50 50]] – futurystyczny hotel znajdujący się w budynku Starego Browaru

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://starybrowar.pl/ | tytuł = Oficjalna strona Starego Browaru | opublikowany = starybrowar.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20060408173841/http://starybrowar.pl/ | zarchiwizowano = 2006-04-08}}
* [https://www.facebook.com/starybrowar5050/ Oficjalny fanpage na Facebooku]
* [http://najlepszegalerie.pl/poznan/stary.browar Stary Browar w rankingu najlepszych galerii w Polsce]
* [http://modernistyczny-poznan.blogspot.com/2011/11/stary-browar-pasaz-atrium-i-pot-czyli.html Zdjęcia Starego Browaru na serwisie Modernistyczny Poznań]
* Audycja {{YouTube|id=kVt_gPn_qAU|title=„Mój Poznań, moja Wielkopolska - Od browaru do browaru”}}, [[Ratajska Telewizja Kablowa]]

{{Centra handlowe w Poznaniu}}
{{Poznań - Osiedle Stare Miasto}}

[[Kategoria:Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu Stary Browar| ]]
[[Kategoria:Centra handlowe w Poznaniu]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2003|Poznań]]

title: Stary Browar

Państwo: Polska

Miejscowość: Poznań

Adres: ul. Półwiejska 42

Typ budynku: centrum handlowe, centrum sztuki

Styl architektoniczny: postmodernizm

Architekt: Studio ADS

Inwestor: Fortis

Ukończenie budowy: 2003 (pierwsze skrzydło) · 2007 (drugie skrzydło)

Pierwszy właściciel: Grażyna Kulczyk

Obecny właściciel: Deutsche Asset Management


text:
# Rouffiac (Charente)
Rouffiac – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Charente.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 106 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 11 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes, Rouffiac plasuje się na 884. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 847.).

title: Rouffiac (Charente)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Rouffiac
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Rouffiac
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Charente (departament)|Charente]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Angoulême|Angoulême]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 16284
 |powierzchnia                    = 9,64 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 106
 |gęstość zaludnienia             = 11 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 16210
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Charente
 |współrzędne                     = 45°16′N 0°5′E
 |commons                         = Category: Rouffiac (Charente)
 |www                             =
}}
'''Rouffiac''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Charente (departament)|Charente]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 106 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 11 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes, Rouffiac plasuje się na 884. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 847.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Angoulême}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Charente]]

title: Rouffiac

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Charente

Okręg: Angoulême

• gęstość: 11 os./km²


text:
# Carlos Raúl Villanueva
Carlos Raúl Villanueva (ur. 30 maja 1900 w Londynie, zm. 16 sierpnia 1975 w Caracas) – architekt wenezuelski.
Przodkowie Carlosa Raúla Villanuevy pochodzili z Walencji, osiedlili się w Wenezueli na początku XVIII wieku. Jego ojciec, dyplomata Carlos Antonio Villanueva został wysłany na wystawę do Paryża, gdzie poznał Paulinę Astoul. Pobrali się 8 lipca 1893. Carlos Raúl Villanueva, najmłodszy z ich pięciorga dzieci, urodził się w Londynie, gdzie jego ojciec był konsulem. Potem rodzina przebywała w Paryżu, gdzie Carlos Raúl uczęszczał do Lycée Condorcet.
W 1922 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury École des Beaux-Arts w Paryżu. W czasie studiów tworzył swoje pierwsze projekty architektoniczne, m.in. współpracował z Rogerem Hummelem, przy jego projekcie ambasady, nagrodzonym II nagrodą Prix de Rome.
W 1928 roku ukończył studia i po raz pierwszy odwiedził Wenezuelę oraz udał się w podróż do Stanów Zjednoczonych. W 1929 roku rozpoczął pracę na stanowisku dyrektora w Ministerstwie Robót Publicznych. Pierwszym projektem, jaki mu powierzono była rozbudowa Hotelu Jardin w Maracay, a pierwszym budynkiem, który zaprojektował samodzielnie była arena do walk byków, również w Maracay.
Projektował liczne budynki użyteczności publicznej w Caracas, m.in. stadion olimpijski (Estadio Olímpico w Caracas), muzea i szpitale. Jednym z jego projektów było opracowanie nowego campusu dla Centralnego Uniwersytetu Wenezueli, nazwanego Ciudad Universitaria de Caracas, w 2000 roku wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
28 stycznia 1933 ożenił się z Margot Arismendi Amengual.

title: Carlos Raúl Villanueva

wikitext:
{{Architekt infobox
 | imię i nazwisko   = Carlos Raúl Villanueva
 | imię i nazwisko org =
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = [[30 maja]] [[1900]]
 | miejsce urodzenia = [[Londyn]]
 | data śmierci      = [[16 sierpnia]] [[1975]]
 | miejsce śmierci   = [[Caracas]]
 | narodowość        = [[Wenezuela]]
 | alma mater        =
 | uczelnia          =
 | nagrody           =
 | wpływy            =
 | wpłynął na        =
 | styl              =
 | biuro             =
 | znaczące budynki  =
 | znaczące projekty =
 | commons           =
 | odznaczenia       =
}}
[[Plik:Fachada Museo de Ciencias de Caracas.jpg|thumb|Fasada Muzeum Nauk Ścisłych w Caracas]]
[[Plik:Aula Magna-Calder-UCV.JPG|thumb|Wnętrze budynku Aula Magna [[Centralny Uniwersytet Wenezueli|Centralnego Uniwersytetu Wenezueli]] - sufit z "Akustycznymi Chmurami" autorstwa [[Alexander Calder|Alexandra Caldera]]]]
'''Carlos Raúl Villanueva''' (ur. [[30 maja]] [[1900]] w [[Londyn]]ie, zm. [[16 sierpnia]] [[1975]] w [[Caracas]]) – architekt wenezuelski.

Przodkowie Carlosa Raúla Villanuevy pochodzili z [[Walencja|Walencji]], osiedlili się w Wenezueli na początku XVIII wieku. Jego ojciec, dyplomata Carlos Antonio Villanueva został wysłany na wystawę do [[Paryż]]a, gdzie poznał Paulinę Astoul. Pobrali się 8 lipca 1893. Carlos Raúl Villanueva, najmłodszy z ich pięciorga dzieci, urodził się w Londynie, gdzie jego ojciec był konsulem. Potem rodzina przebywała w Paryżu, gdzie Carlos Raúl uczęszczał do [[Lycée Condorcet]].

W 1922 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury [[École nationale supérieure des beaux-arts|École des Beaux-Arts]] w Paryżu. W czasie studiów tworzył swoje pierwsze projekty architektoniczne, m.in. współpracował z Rogerem Hummelem, przy jego projekcie ambasady, nagrodzonym II nagrodą [[Prix de Rome]].

W 1928 roku ukończył studia i po raz pierwszy odwiedził Wenezuelę oraz udał się w podróż do Stanów Zjednoczonych. W 1929 roku rozpoczął pracę na stanowisku dyrektora w Ministerstwie Robót Publicznych. Pierwszym projektem, jaki mu powierzono była rozbudowa Hotelu Jardin w [[Maracay]], a pierwszym budynkiem, który zaprojektował samodzielnie była arena do walk byków, również w Maracay.

Projektował liczne budynki użyteczności publicznej w [[Caracas]], m.in. stadion olimpijski ([[Estadio Olímpico w Caracas]]), muzea i szpitale. Jednym z jego projektów było opracowanie nowego campusu dla [[Centralny Uniwersytet Wenezueli|Centralnego Uniwersytetu Wenezueli]], nazwanego [[Ciudad Universitaria de Caracas]], w 2000 roku wpisanego na [[Lista światowego dziedzictwa UNESCO|Listę światowego dziedzictwa UNESCO]]<ref>[http://whc.unesco.org/en/list/986 Ciudad Universitaria de Caracas] na liście światowego dziedzictwa UNESCO</ref>.

28 stycznia 1933 ożenił się z Margot Arismendi Amengual.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Encyklopedia Britannica |id = biography/Carlos-Raul-Villanueva |tytuł = Carlos Raúl Villanueva |data dostępu = 2022-09-30}}
* [http://www.fundacionvillanueva.org/FV05/ingles/iintro05.html Biogram] na stronie Fundacji Villanueva

{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Villanueva, Carlos Raúl}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci École nationale supérieure des beaux-arts de Paris]]
[[Kategoria:Wenezuelczycy]]
[[Kategoria:Architekci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1900]]
[[Kategoria:Zmarli w 1975]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie]]

title: Carlos Raúl Villanueva

Data i miejsce urodzenia: 30 maja 1900 · Londyn

Data i miejsce śmierci: 16 sierpnia 1975 · Caracas

Narodowość: Wenezuela


text:
# Olszyna (Kopki)
Olszyna – część wsi Kopki w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie niżańskim, w gminie Rudnik nad Sanem.
W latach 1975–1998 Olszyna administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do Parafii Trójcy Przenajświętszej w Rudniku nad Sanem.

title: Olszyna (Kopki)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Olszyna (ujednoznacznienie)|Olszyna w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Olszyna
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podkarpackie
 |powiat                 = [[Powiat niżański|niżański]]
 |gmina                  = [[Rudnik nad Sanem (gmina)|Rudnik nad Sanem]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Kopki (województwo podkarpackie)|Kopki]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 37-420{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = RNI
 |SIMC                   = 0805494{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Rudnik nad Sanem (gmina)
 |współrzędne            = 50°24'29"N 22°18'17"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|92829|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Olszyna''' – część [[wieś|wsi]] [[Kopki (województwo podkarpackie)|Kopki]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat niżański|powiecie niżańskim]], w [[Rudnik nad Sanem (gmina)|gminie Rudnik nad Sanem]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Olszyna administracyjnie należała do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do [[Parafia Trójcy Przenajświętszej w Rudniku nad Sanem|Parafii Trójcy Przenajświętszej w Rudniku nad Sanem]]<ref>[http://www.parafiarudnik.sandomierz.opoka.org.pl/o_parafii.htm Strona Parafii Trójcy Przenajświętszej w Rudniku nad Sanem]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = "Dz.U. 29/2013">{{cytuj pismo | tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013–02–15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf | data dostępu = 2014-03-09}}</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Olszyna&level=miejscSkl&wojewodztwo=393&powiat=5116&gmina=7977&miejscowosc=58384&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=506|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

{{Gmina Rudnik nad Sanem}}

[[Kategoria:Kopki (województwo podkarpackie)]]

title: Olszyna

Województwo: podkarpackie

Powiat: niżański

Gmina: Rudnik nad Sanem

Część miejscowości: Kopki

Tablice rejestracyjne: RNI


text:
# Niedźwiedzie Czuby
Niedźwiedzie Czuby (słow. Velické hrby) – niewybitne skaliste turnie wznoszące się w głównej grani Granatów Wielickich (Velické Granáty) w słowackich Tatrach Wysokich. Jest to ostatni odcinek grani, w której wznoszą się Granackie Turnie (Granátové veže), biegnącej tutaj w kierunku północ–południe. Kolejną turnią w grani jest Wielicka Kopa, oddzielona od Niedźwiedzich Czub szeroką i płytką Niedźwiedzią Przełęczą. Od przełęczy tej na południe wyróżnia się następujące obiekty:
- Zadnia Niedźwiedzia Czuba (Zadný Velický hrb, 2001 m[2]),
- Zadnia Niedźwiedzia Szczerbina (Zadná Velická štrbina),
- Pośrednia Niedźwiedzia Czuba (Prostredný Velický hrb),
- Pośrednia Niedźwiedzia Szczerbina (Prostredná Velická štrbina),
- Skrajna Niedźwiedzia Czuba (Predný Velický hrb),
- Skrajna Niedźwiedzia Szczerbina (Predná Velická štrbina),
- Mała Niedźwiedzia Czuba (Malý Velický hrb)[1].

Zadnia Niedźwiedzia Czuba wysyła na zachód grzędę, w której położone są Niżni Wielicki Przechód (pierwsza od dołu z licznych przełęczy Granackiej Ławki) i Mała Wielicka Strażnica, kończąca się urwiskiem ponad Doliną Wielicką. Tuż ponad Magistralą Tatrzańską wznosi się jeszcze Niedźwiedzia Kopka.
Poniżej grani Niedźwiedzich Czub ciągnie się początkowy odcinek Granackiej Ławki – ciągu zachodów i półek oddzielających Granackie Turnie od niższych Granackich Baszt. Na południu grań opada łagodnie aż do Magistrali Tatrzańskiej. Stoki grzbietu są zróżnicowane: wschodnie, opadające do Niedźwiedziego Żlebu, są stosunkowo łagodne. W wyższych partiach pokryte są kosodrzewiną, w niższych są trawiasto-piarżyste. Z kolei stoki zachodnie są dość strome i opadają skalistymi ścianami do Granackiej Ławki.
Nazwy Niedźwiedzich Czub, Niedźwiedziej Przełęczy i Niedźwiedziego Żlebu związane są z tym, że okolice te bywają odwiedzane przez niedźwiedzie.

title: Niedźwiedzie Czuby

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Niedźwiedzie Czuby
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |państwo               = SVK
 |położenie             =
 |pasmo                 = [[Tatry]], [[Karpaty]]
 |wysokość              = 2001
 |kod mapy              = Tatry
 |wybitność             =
 |wariant mapy          = SVK
 |współrzędne           = 49°9′30.5″N 20°9′50.3″E
 |commons               =
}}
'''Niedźwiedzie Czuby''' ([[język słowacki|słow.]] ''Velické hrby'') – niewybitne skaliste turnie wznoszące się w głównej grani [[Granaty Wielickie|Granatów Wielickich]] (''Velické Granáty'') w słowackich [[Tatry Wysokie|Tatrach Wysokich]]<ref name=whp>{{Cytuj książkę |nazwisko=Paryski |imię=Witold Henryk |autor link=Witold Henryk Paryski |tytuł=Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIII. Litworowy Szczyt – Staroleśna Szczerbina |data=1967 |wydawca=Sport i Turystyka |miejsce=Warszawa |strony=250–253}}</ref>. Jest to ostatni odcinek grani, w której wznoszą się [[Granackie Turnie]] (''Granátové veže''), biegnącej tutaj w kierunku północ–południe<ref name=atlas>{{Cytuj książkę|imię=Jarosław |nazwisko=Januszewski |imię2=Grzegorz |nazwisko2= Głazek |imię3=Witold |nazwisko3=Fedorowicz-Jackowski |tytuł=Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000 |rok=2005 |wydawca=GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o. |miejsce=Warszawa |isbn= 83-909352-2-8 |strony=141}}</ref>. Kolejną turnią w grani jest [[Wielicka Kopa]], oddzielona od Niedźwiedzich Czub szeroką i płytką [[Niedźwiedzia Przełęcz|Niedźwiedzią Przełęczą]]. Od przełęczy tej na południe wyróżnia się następujące obiekty:
* Zadnia Niedźwiedzia Czuba (''Zadný Velický hrb'', 2001 m{{r|atlas}}),
* Zadnia Niedźwiedzia Szczerbina (''Zadná Velická štrbina''),
* Pośrednia Niedźwiedzia Czuba (''Prostredný Velický hrb''),
* Pośrednia Niedźwiedzia Szczerbina (''Prostredná Velická štrbina''),
* Skrajna Niedźwiedzia Czuba (''Predný Velický hrb''),
* Skrajna Niedźwiedzia Szczerbina (''Predná Velická štrbina''),
* Mała Niedźwiedzia Czuba (''Malý Velický hrb''){{r|whp}}.
Zadnia Niedźwiedzia Czuba wysyła na zachód [[Grzęda (geomorfologia)|grzędę]], w której położone są Niżni Wielicki Przechód (pierwsza od dołu z licznych przełęczy Granackiej Ławki) i Mała Wielicka Strażnica, kończąca się urwiskiem ponad [[Dolina Wielicka|Doliną Wielicką]]{{r|whp}}. Tuż ponad Magistralą Tatrzańską wznosi się jeszcze Niedźwiedzia Kopka{{r|atlas}}.

Poniżej grani Niedźwiedzich Czub ciągnie się początkowy odcinek [[Granacka Ławka|Granackiej Ławki]] – ciągu zachodów i półek oddzielających Granackie Turnie od niższych [[Granackie Baszty|Granackich Baszt]]. Na południu grań opada łagodnie aż do [[Magistrala Tatrzańska|Magistrali Tatrzańskiej]]. Stoki grzbietu są zróżnicowane: wschodnie, opadające do [[Niedźwiedzi Żleb (Dolina Wielicka)|Niedźwiedziego Żlebu]]{{r|atlas}}, są stosunkowo łagodne. W wyższych partiach pokryte są kosodrzewiną, w niższych są trawiasto-piarżyste. Z kolei stoki zachodnie są dość strome i opadają skalistymi ścianami do Granackiej Ławki{{r|whp}}.

Nazwy Niedźwiedzich Czub, Niedźwiedziej Przełęczy i Niedźwiedziego Żlebu związane są z tym, że okolice te bywają odwiedzane przez [[Niedźwiedź brunatny|niedźwiedzie]]{{r|whp}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Grań Staroleśny Szczyt Niedźwiedzie Czuby}}

[[Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr]]
[[Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich]]

title: Niedźwiedzie Czuby

Państwo: Słowacja

Pasmo: Tatry, Karpaty


text:
# Ratusz w Oslo
Ratusz w Oslo (norw. Oslo Rådhus) – budynek w którym mają swą siedzibę władze miasta Oslo, stolicy Norwegii. W budynku znajduje się również galeria sztuki oraz pomieszczenia biurowe. Ratusz w Oslo jest miejscem gdzie corocznie organizowana jest ceremonia wręczania pokojowej nagrody Nobla
Decyzja o budowie ratusza w tym miejscu nie była przypadkowa, z miejsca tego roztacza się ciekawy widok na Oslofjord, także statki wpływające do portu w Oslo widzą ratusz na pierwszym planie, gdyż ten znajduje się dokładnie na końcu Oslofjord w centrum miasta.
Budowa obiektu rozpoczęła się w 1931 roku, po czym została przerwana z powodu II wojny światowej, otwarcie więc nastąpiło dopiero 15 maja 1950 roku.
Wieża wschodnia wznosi się na wysokość 66 metrów, wieża zachodnia na 63 metry.
Podstawa budynku zajmuje obszar 4.560 m², powierzchnia całkowita to około 38.000 m². Centralna hala ma powierzchnię 1.500 m² i mierzy 20,8 m wysokości.

title: Ratusz w Oslo

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Ratusz w Oslo
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Oslo rådhus (by alexao).jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = NOR
 |miejscowość           = [[Oslo]]
 |adres                 =
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny = [[Funkcjonalizm (architektura)|Funkcjonalizm]]
 |architekt             = [[Arnstein Arneberg]], [[Magnus Poulsson]]
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    = 66 m<ref>[http://www.medianobelpeaceprize.org/ Nobelpeaceprize-MEDIA: Home]</ref>
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1931
 |ukończenie budowy     = 1950
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = NO-03
 |współrzędne           = 59°54′42.35″N 10°44′0.90″E
 |commons               = Oslo_rådhus
 |www                   =
}}
'''Ratusz w Oslo''' ([[język norweski|norw.]] ''Oslo Rådhus'') – budynek w którym mają swą siedzibę władze miasta [[Oslo]], stolicy [[Norwegia|Norwegii]]. W budynku znajduje się również galeria sztuki oraz pomieszczenia biurowe. [[Ratusz]] w Oslo jest miejscem gdzie corocznie organizowana jest ceremonia wręczania [[Pokojowa Nagroda Nobla|pokojowej nagrody Nobla]]

Decyzja o budowie ratusza w tym miejscu nie była przypadkowa, z miejsca tego roztacza się ciekawy widok na [[Oslofjord]], także statki wpływające do portu w Oslo widzą ratusz na pierwszym planie, gdyż ten znajduje się dokładnie na końcu Oslofjord w [[Sentrum (Oslo)|centrum miasta]].

Budowa obiektu rozpoczęła się w [[1931]] roku, po czym została przerwana z powodu [[II wojna światowa|II wojny światowej]], otwarcie więc nastąpiło dopiero [[15 maja]] [[1950]] roku.
Wieża wschodnia wznosi się na wysokość 66 [[metr]]ów, wieża zachodnia na 63 metry.

Podstawa budynku zajmuje obszar 4.560 m², powierzchnia całkowita to około 38.000 m². Centralna hala ma powierzchnię 1.500 m² i mierzy 20,8 m wysokości.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Ratusze|Oslo]]
[[Kategoria:Architektura Norwegii]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Oslo]]

title: Ratusz w Oslo

Państwo: Norwegia

Miejscowość: Oslo

Styl architektoniczny: Funkcjonalizm

Architekt: Arnstein Arneberg, Magnus Poulsson