text:
# Sowiecka Formuła 3 Sezon 1960
Sowiecka Formuła 3 w sezonie 1960 – była pierwszym sezonem Sowieckiej Formuły 3. Mistrzem serii został Gieorgij Surguczew (Trud Moskwa) na NAMI 041M.

## Przebieg sezonu
Pod wpływem zetknięcia radzieckich decydentów z zachodnimi wyścigami samochodowymi – co było pokłosiem wstąpienia Centralnego Automotoklubu ZSRR do FIA w 1956 roku – pod koniec lat 50. zreformowano radzieckie wyścigi. Główne zmiany to zorganizowanie cyklu mistrzostw (w miejsce pojedynczego wyścigu) oraz powołanie pseudomiędzynarodowych serii wyścigowych: Sowieckiej Formuły 1, Sowieckiej Formuły Junior oraz Sowieckiej Formuły 3. Wszystkie te serie zadebiutowały w 1960 roku.
Regulamin Sowieckiej Formuły 3 na sezon 1960 ograniczał pojemność silników do 500 cm³. W związku z tym często używano silników motocyklowych, jak na przykład jednostki IMZ M52S o pojemności 494 cm³ i mocy 40 KM przy 7000 obr./min. Silnik ten napędzał między innymi pojazd NAMI 041M konstrukcji Aleksandra Peltcera, będący następcą Zwezdy, wyposażony w plastikową karoserię, jak również Estonie 3, powstałe w fabryce TARK w Tallinnie, lżejsze o 30 kilogramów od NAMI 041M.
W 1960 roku rozegrano dwie eliminacje Formuły 3, obie towarzyszące takim seriom, jak Sowiecka Formuła 1, Sowiecka Formuła Junior oraz wyścigi samochodów turystycznych (grupy: A, B i V). Pierwsza z eliminacji odbywała się w dniach 14–18 lipca na torze Newskoje Kolco w Leningradzie, pod nazwą Grand Prix Leningradu. Tor ten miał długość 3360 metrów, a zawody rozgrywano na dystansie 31 okrążeń (104,160 km). Druga eliminacja, pod nazwą Grand Prix Tallinna, miała miejsce od 8 do 12 września na torze Pirita-Kose-Kloostrimetsa. Tor ten liczył 8566 metrów długości, a zawody Formuły 3 rozegrano na nim na dystansie 12 okrążeń (102,792 km).
Wyścig na Newskoje Kolco łatwo wygrał kierowca NAMI 041M, Gieorgij Surguczew (Trud Moskwa). Drugie miejsce zajął mistrz ZSRR z 1959 roku w kategorii samochodów jednomiejscowych do 1000 cm³ – Dmitrij Borisow (Sowieckaja Armia Moskwa). Konkurencyjną szybkość zaprezentował również piąty na mecie Wiktor Łapin (AMK DOSAAF Moskwa). Najszybsze okrążenie wywalczył Surguczew.
Podczas zawodów w Tallinnie Surguczew spadł na starcie na dalsze miejsca. Podwójne zwycięstwo odnieśli Estończycy: Enn Griffel i Egon Mesila na Estoniach 3 (obaj Kalev Tallinn). Griffel ponadto ustalił najszybsze okrążenie. Surguczew tymczasem odrabiał straty i na ostatnim okrążeniu awansował na piąte miejsce, dzięki czemu zdobył tytuł. Drugi w klasyfikacji generalnej był Borisow, a trzeci Griffel.

## Kalendarz wyścigów
| Runda | Data          | Tor       | Pole position | Najszybsze okrążenie | Zwycięzca (kierowcy) | Zwycięzca (zespoły) |
| ----- | ------------- | --------- | ------------- | -------------------- | -------------------- | ------------------- |
| 1     | 14–18 lipca   | Leningrad | ?             | Gieorgij Surguczew   | Gieorgij Surguczew   | Trud Moskwa         |
| 2     | 8–12 września | Tallinn   | ?             | Enn Griffel          | Enn Griffel          | Kalev Tallinn       |

## Klasyfikacja kierowców
| Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie                                                                     |
| Oznaczenie                                                            | Wyjaśnienie                                                                                |
| --------------------------------------------------------------------- | ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Złoty                                                                 | Zwycięzca lub mistrzostwo                                                                                |
| Srebrny                                                               | 2. miejsce lub wicemistrzostwo                                                                                |
| Brązowy                                                               | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo                                                                                |
| Zielony                                                               | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
| Niebieski                                                             | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu)                      |
| Czerwony                                                              | Nie zakwalifikował się (NZ)                                                                                |
| Czerwony                                                              | Nie prekwalifikował się (NPK)                                                                                |
| Różowy                                                                | Nie ukończył (NU)                                                                                |
| Różowy                                                                | Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu)                                 |
| Czarny                                                                | Zdyskwalifikowany (DK)                                                                                |
| Czarny                                                                | Wykluczony (WYK/EX)                                                                                |
| Biały                                                                 | Nie wystartował (NW)                                                                                |
| Biały                                                                 | Kontuzjowany (K/INJ)                                                                                |
| Biały                                                                 | Wyścig odwołany (OD/C)                                                                                |
| Bez koloru                                                            | Został wycofany (WYC/WD)                                                                                |
| Bez koloru                                                            | Nie przybył (NP/DNA)                                                                                |
| Bez koloru                                                            | Nie brał udziału w treningach (NT/DNP)                                                                                |
| Bez koloru                                                            | Nie został zgłoszony (–)                                                                                |
| Pogrubienie                                                           | Start z pole position                                                                                |
| Kursywa                                                               | Najszybsze okrążenie wyścigu                                                                                |
| †                                                                     | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu.                              |
| *                                                                     | Sezon w trakcie                                                                                |
| 1/2/3                                                                 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym                                                                                |
| Lista systemów punktacji Formuły 1                                    |                                                                                |

| Poz. | Kierowca           | Zespół                  | LEN | TAL | Punkty |
| ---- | ------------------ | ----------------------- | --- | --- | ------ |
| 1    | Gieorgij Surguczew | Trud Moskwa             | 1   | 5   | 12     |
| 2    | Dmitrij Borisow    | Sowieckaja Armia Moskwa | 2   | 3   | 11     |
| 3    | Enn Griffel        | Kalev Tallinn           | NU  | 1   | 9      |
| 4    | Wiktor Łapin       | AMK DOSAAF Moskwa       | 5   | 4   | 7      |
| 5    | Egon Mesila        | Kalev Tallinn           | NU  | 2   | 6      |

title: Sowiecka Formuła 3 Sezon 1960

wikitext:
{{Sezon wyścigowy infobox
 |seria            = Sowiecka Formuła 3
 |odmiana serii    = Sowieckiej Formuły 3
 |poprzednia seria =
 |następna seria   =
 |rodzaj           = 1
 |tryb             =
 |sezon            = 1960
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |inauguracja      = 14 lipca
 |zakończenie      = 12 września
 |liczba wyścigów  = 2
 |mistrz kierowców = [[Gieorgij Surguczew]]
 |mistrz zespołów  =
 |poprzedni        =
 |następny         = 1961
 |commons          =
}}
'''Sowiecka Formuła 3 w sezonie 1960''' – była pierwszym sezonem [[Sowiecka Formuła 3|Sowieckiej Formuły 3]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20180811220958/http://www.teamdan.com:80/archive/www2/soviet/sovietf3.html | tytuł = Soviet Formula 3 | praca = teamdan.com | język = en | data dostępu = 2017-02-10}}</ref>. Mistrzem serii został [[Gieorgij Surguczew]] (Trud Moskwa) na [[NAMI 041M]].

== Przebieg sezonu ==
Pod wpływem zetknięcia radzieckich decydentów z zachodnimi wyścigami samochodowymi – co było pokłosiem wstąpienia [[Centralny Automotoklub ZSRR|Centralnego Automotoklubu ZSRR]] do [[Fédération Internationale de l’Automobile|FIA]] w 1956 roku – pod koniec lat 50. zreformowano radzieckie wyścigi<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20181013223527/http://www.teamdan.com:80/archive/www2/soviet/sovietf2.html | tytuł = Soviet Formula 2 | autor = Alexey Rogachev | praca = teamdan.com | język = en | data dostępu = 2017-02-10}}</ref>. Główne zmiany to zorganizowanie cyklu mistrzostw (w miejsce pojedynczego wyścigu) oraz powołanie pseudomiędzynarodowych serii wyścigowych: [[Sowiecka Formuła 1|Sowieckiej Formuły 1]], [[Sowiecka Formuła Junior|Sowieckiej Formuły Junior]] oraz [[Sowiecka Formuła 3|Sowieckiej Formuły 3]]. Wszystkie te serie zadebiutowały w 1960 roku<ref name="dan">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20080214073224/http://www.teamdan.com/archive/www2/soviet/ussr60.html | tytuł = 1960 | autor = Alexey Rogachev | praca = teamdan.com | język = en | data dostępu = 2017-02-10}}</ref>.

Regulamin Sowieckiej Formuły 3 na sezon 1960 ograniczał pojemność silników do 500 cm³. W związku z tym często używano silników motocyklowych, jak na przykład jednostki [[IMZ]] M52S o pojemności 494 cm³ i mocy 40 KM przy 7000 obr./min<ref name="dan"/>. Silnik ten napędzał między innymi pojazd [[NAMI 041M]] konstrukcji Aleksandra Peltcera, będący następcą [[Zwezda 500|Zwezdy]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.500race.org/web/Marques/Nami.htm | tytuł = Nami | praca = 500race.org | język = en | data dostępu = 2017-02-10 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170804013245/https://www.500race.org/web/Marques/Nami.htm | zarchiwizowano = 2017-08-04 }}</ref>, wyposażony w plastikową karoserię, jak również [[Estonia 3|Estonie 3]], powstałe w fabryce [[TARK]] w [[Tallinn]]ie, lżejsze o 30 kilogramów od NAMI 041M<ref name="dan"/>.

W 1960 roku rozegrano dwie eliminacje Formuły 3, obie towarzyszące takim seriom, jak Sowiecka Formuła 1, Sowiecka Formuła Junior oraz wyścigi samochodów turystycznych (grupy: A, B i V). Pierwsza z eliminacji odbywała się w dniach 14–18 lipca na torze [[Newskoje Kolco]] w [[Petersburg|Leningradzie]], pod nazwą Grand Prix Leningradu. Tor ten miał długość 3360 metrów, a zawody rozgrywano na dystansie 31 okrążeń (104,160 km). Druga eliminacja, pod nazwą Grand Prix Tallinna, miała miejsce od 8 do 12 września na torze [[Pirita-Kose-Kloostrimetsa]]. Tor ten liczył 8566 metrów długości, a zawody Formuły 3 rozegrano na nim na dystansie 12 okrążeń (102,792 km)<ref name="dan"/>.

Wyścig na Newskoje Kolco łatwo wygrał kierowca NAMI 041M, [[Gieorgij Surguczew]] (Trud Moskwa). Drugie miejsce zajął mistrz ZSRR z 1959 roku w kategorii samochodów jednomiejscowych do 1000 cm³ – [[Dmitrij Borisow]] ([[Armia Radziecka|Sowieckaja Armia Moskwa]]). Konkurencyjną szybkość zaprezentował również piąty na mecie [[Wiktor Łapin]] (AMK DOSAAF Moskwa). [[Najszybsze okrążenie]] wywalczył Surguczew<ref name="dan"/>.

Podczas zawodów w Tallinnie Surguczew spadł na starcie na dalsze miejsca. Podwójne zwycięstwo odnieśli Estończycy: [[Enn Griffel]] i [[Egon Mesila]] na Estoniach 3 (obaj Kalev Tallinn). Griffel ponadto ustalił najszybsze okrążenie. Surguczew tymczasem odrabiał straty i na ostatnim okrążeniu awansował na piąte miejsce, dzięki czemu zdobył tytuł. Drugi w klasyfikacji generalnej był Borisow, a trzeci Griffel<ref name="dan"/>.

== Kalendarz wyścigów ==
{| class="wikitable" style="font-size: 85%;"
! Runda
! Data
! Tor
! Pole position
! Najszybsze okrążenie
! Zwycięzca (kierowcy)
! Zwycięzca (zespoły)
|-
! 1
| 14–18 lipca
| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Petersburg|Leningrad]]
|align="center"| ''?''
| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Gieorgij Surguczew]]
| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Gieorgij Surguczew]]
| Trud Moskwa
|-
! 2
| 8–12 września
| {{flaga|EST|SRR}} [[Tallinn]]
|align="center"| ''?''
| {{flaga|EST|SRR}} [[Enn Griffel]]
| {{flaga|EST|SRR}} [[Enn Griffel]]
| Kalev Tallinn
|}

== Klasyfikacja kierowców ==
{{Sporty motorowe/Oznaczenia}}
{| class="wikitable" style="font-size:85%; text-align:center;"
|- valign="top"
!valign="middle"| Poz.
!valign="middle"| Kierowca
!valign="middle"| Zespół
! [[Newskoje Kolco|LEN]]
! [[Pirita-Kose-Kloostrimetsa|TAL]]
!valign="middle"| Punkty
|-
! 1
|align="left"| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Gieorgij Surguczew]]
|align="left"| Trud Moskwa
|bgcolor="#ffffbf"| ''1''
|bgcolor="#dfffdf"| 5
|align="center"| '''12'''
|-
! 2
|align="left"| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Dmitrij Borisow]]
|align="left"| [[Armia Radziecka|Sowieckaja Armia Moskwa]]
|bgcolor="#dfdfdf"| 2
|bgcolor="#ffdf9f"| 3
|align="center"| '''11'''
|-
! 3
|align="left"| {{flaga|EST|SRR}} [[Enn Griffel]]
|align="left"| Kalev Tallinn
|bgcolor="#ffcfff"| NU
|bgcolor="#ffffbf"| ''1''
|align="center"| '''9'''
|-
! 4
|align="left"| {{flaga|RUS|FSRR}} [[Wiktor Łapin]]
|align="left"| AMK DOSAAF Moskwa
|bgcolor="#dfffdf"| 5
|bgcolor="#dfffdf"| 4
|align="center"| '''7'''
|-
! 5
|align="left"| {{flaga|EST|SRR}} [[Egon Mesila]]
|align="left"| Kalev Tallinn
|bgcolor="#ffcfff"| NU
|bgcolor="#dfdfdf"| 2
|align="center"| '''6'''
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rosyjska Formuła 3}}

[[Kategoria:1960 w sportach motorowych]]
[[Kategoria:Sezony Sowieckiej Formuły 3|1960]]
[[Kategoria:1960 w ZSRR]]

title: Sezon 1960 Mistrzostw Sowieckiej Formuły 3

Inauguracja: 14 lipca

Zakończenie: 12 września

Kierowcy: Gieorgij Surguczew


text:
# Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy
Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy – niepubliczna uczelnia wyższa w Bydgoszczy, istniejąca w latach 2005–2008.

## Historia
Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy powstała 31 sierpnia 2005 r. i została wpisana do rejestru niepublicznych szkół wyższych pod nr 179. Założycielem był Wawrzyniec Michalczyk, zamieszkały we Wrocławiu. Początkowo uczelnia kształciła na studiach licencjackich na kierunkach: pedagogika i wychowanie fizyczne (od 2007 r.) Planowano także uruchomienie kierunków: gospodarka przestrzenna i stosunki międzynarodowe.
W lipcu 2008 r. szkołę postawiono w stan likwidacji. Z dniem 4 października 2008 r. została wykreślona z rejestru uczelni niepublicznych.

## Baza dydaktyczna
Uczelnia prowadziła działalność w biurowcu dawnego „Rometu” przy ul. Fordońskiej 246.

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy
 |nazwa oryginalna             =
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              =
 |jednostka macierzysta        =
 |godło                        =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |dewiza                       =
 |data założenia               = [[31 sierpnia]] [[2005]]
 |data likwidacji              = [[4 października]] [[2008]]
 |typ                          = niepubliczna
 |patron                       =
 |państwo                      = PL-KP
 |adres                        = ul. Fordońska 246<br />85-766 [[Bydgoszcz]]
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Bydgoszcz
 |współrzędne                  = 53°7′57″N 18°7′1″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy''' – [[Uczelnie niepubliczne w Polsce|niepubliczna]] [[Szkoła wyższa|uczelnia wyższa]] w [[Bydgoszcz]]y, istniejąca w latach [[2005]]–[[2008]].

== Historia ==
Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Społeczna w Bydgoszczy powstała 31 sierpnia [[2005]] r. i została wpisana do rejestru niepublicznych szkół wyższych pod nr 179. Założycielem był Wawrzyniec Michalczyk, zamieszkały we [[Wrocław]]iu. Początkowo uczelnia kształciła na [[Studia I stopnia|studiach licencjackich]] na kierunkach: [[pedagogika]] i [[wychowanie fizyczne]] (od [[2007]] r.) Planowano także uruchomienie kierunków: [[gospodarka przestrzenna]] i [[stosunki międzynarodowe]]<ref>http://www.gazetapodatnika.pl/artykuly/informacje_o_uczelniach_niepublicznych_w_bydgoszczy-a_1617.htm#wses dostęp 12-07-2011</ref>.

W lipcu [[2008]] r. szkołę postawiono w stan likwidacji. Z dniem 4 października [[2008]] r. została wykreślona z rejestru uczelni niepublicznych<ref>https://polon.nauka.gov.pl/opi/aa/run?execution=e2s9 Informacje o szkole w rejestrze uczelni wyższych</ref>.

== Baza dydaktyczna ==
Uczelnia prowadziła działalność w biurowcu dawnego „[[Romet]]u” przy ul. Fordońskiej 246.

== Zobacz też ==
* [[Uczelnie wyższe i placówki naukowe w Bydgoszczy]]
* [[Edukacja w Bydgoszczy]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://polon.nauka.gov.pl/opi/aa/run?execution=e2s9 Informacje o szkole w rejestrze uczelni wyższych]

{{Uczelnie w Bydgoszczy}}

[[Kategoria:Uczelnie w Bydgoszczy]]

Data założenia: 31 sierpnia 2005

Data likwidacji: 4 października 2008

Typ: niepubliczna

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Adres: ul. Fordońska 246 · 85-766 Bydgoszcz


text:
# Zmienna liczba argumentów
Zmienna liczba argumentów, nieokreślona liczba argumentów, zmienna lista argumentów, to konstrukcja programistyczna umożliwiająca przekazanie do podprogramu nieokreślonej, w deklaracji (lub definicji) podprogramu, liczby argumentów. Programista deklarując (i definiując) podprogram zwykle deklaruje także określoną liczbę parametrów. W wywołaniu takiego podprogramu należy wyspecyfikować odpowiednią liczbę argumentów, odpowiadającą zdefiniowanym parametrom podprogramu. Są to argumenty wymagane. W pewnych językach programowania lub ich konkretnych implementacjach, istnieje możliwość, oprócz specyfikowania argumentów wymaganych, także specyfikowania zmiennej liczby argumentów, dla których w deklaracji podprogramu nie wyspecyfikowano jawnie odpowiednich parametrów. W tym przypadku istnieje konieczność zdefiniowana w implementacji języka programowania możliwości badania ilości przekazanych do podprogramu argumentów w jego wywołaniu i sposobu pobierania kolejnych argumentów z listy wywołania, a także ich prawidłowej interpretacji, w tym rozpoznania typu przekazanej danej.

## Języki programowania

### C
W implementacjach języka C zgodnych z rozszerzeniem standardowym tego języka opracowanym przez ANSI, można definiować funkcje, które mogą być wywoływane ze zmienną liczbą argumentów. W tym przypadku deklarator funkcji, po parametrach określających argumenty wymagane, zawierać powinien symbol "..." (trzy znaki kropki).
Przykładem może być prototyp standardowej funkcji printf
```
int

printf
(
char

*
Format
,

...);

```

Brak jest w tym standardzie określenia sposobu określania ilości argumentów, ich pobierania i interpretacji. Dlatego zwykle odpowiednia implementacja tego zadania należy do programisty. W przypadku funkcji printf jest to umieszczenie w pierwszym argumencie odpowiadającym parametrowi Format odpowiednich specyfikatorów, np. %i – dana typu int, %c – dana typu char, %s – napis (łańcuch znaków) itd. Brak argumentu dla kolejnego specyfikatora wygeneruje błąd.

### Ruby
W języku Ruby, ostatni parametr należy poprzedzić znakiem "*". Taki parametr zostanie przekształcony w tablicę. Ponieważ tablica jest obiektem, posiada metody takie jak np. size określające rozmiar – liczbę elementów, czyli liczbę przekazanych argumentów:
```
def

identyfikator
(
*
parametr
)

```

### Visual Basic, VBA
W językach z rodziny Visual Basic, w tym VBA można definiować jako ostatni lub jedyny parametr, specjalny parametr określony frazą ParamArray. Parametr ten jest tablicą, w której zapisane zostaną kolejne argumenty. Typem komórek tej tablicy jest typ Variant, umożliwiający przechowywanie danych różnych typów – dynamiczne typowanie. Odwołanie do kolejnych komórek tablicy zapewnia dostęp do kolejnych argumentów wywołania. Odpowiednie podprogramy wbudowane zapewniają możliwość badania ilości elementów tablicy i typu wartości zapisanej w konkretnej komórce.
Nagłówki podprogramów:
```
Sub

Identyfikator1
(
[
parametry_wymagane
,
]

ParamArray
()

As

Variant
)

Function

Identyfikator2
(
[
parametry_wymagane
,
]

ParamArray
()

As

Variant
)

As

Typ_Rezultatu

```

title: Zmienna liczba argumentów

wikitext:
'''Zmienna liczba argumentów'''<ref name="tc">Jan Bielecki, '''''Turbo C z grafiką na IBM PC''''', Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1990, Seria: [[Mikrokomputery]], {{ISBN|83-204-1101-7}}</ref>, '''nieokreślona liczba argumentów'''<ref name="excelivba">John Walkenbach, '''''Excel 2003 PL. Programowanie w VBA.''''', HELION 2004 r., {{ISBN|837361-504-0}}</ref>, '''zmienna lista argumentów''', to konstrukcja programistyczna umożliwiająca przekazanie do [[podprogram]]u nieokreślonej, w [[Deklaracja (informatyka)|deklaracji]] (lub definicji) podprogramu, liczby [[Argument (informatyka)|argumentów]]. [[Programista]] deklarując (i definiując) podprogram zwykle deklaruje także określoną liczbę [[Parametr (informatyka)|parametrów]]. W wywołaniu takiego podprogramu należy wyspecyfikować odpowiednią liczbę argumentów, odpowiadającą zdefiniowanym parametrom podprogramu. Są to argumenty wymagane. W pewnych [[język programowania|językach programowania]] lub ich konkretnych [[Implementacja (informatyka)|implementacjach]], istnieje możliwość, oprócz specyfikowania argumentów wymaganych, także specyfikowania zmiennej liczby argumentów, dla których w deklaracji podprogramu nie wyspecyfikowano jawnie odpowiednich parametrów. W tym przypadku istnieje konieczność zdefiniowana w implementacji języka programowania możliwości badania ilości przekazanych do podprogramu argumentów w jego wywołaniu i sposobu pobierania kolejnych argumentów z listy wywołania, a także ich prawidłowej [[Interpretacja (informatyka)|interpretacji]], w tym rozpoznania [[Typ danych|typu]] przekazanej [[dane]]j.

== Języki programowania ==
=== C ===
W implementacjach [[C (język programowania)|języka C]] zgodnych z rozszerzeniem standardowym tego języka opracowanym przez [[American National Standards Institute|ANSI]], można definiować funkcje, które mogą być wywoływane ze zmienną liczbą argumentów. W tym przypadku [[Prototyp (oprogramowanie)|deklarator funkcji]], po parametrach określających argumenty wymagane, zawierać powinien symbol "..." (trzy znaki [[Kropka|kropki]])<ref name="tc"/>.

Przykładem może być prototyp [[Podprogram standardowy|standardowej funkcji]] printf
<syntaxhighlight lang="c">
int printf(char *Format, ...);
</syntaxhighlight>

Brak jest w tym [[standard]]zie określenia sposobu określania ilości argumentów, ich pobierania i interpretacji. Dlatego zwykle odpowiednia implementacja tego zadania należy do programisty. W przypadku funkcji printf jest to umieszczenie w pierwszym argumencie odpowiadającym parametrowi Format odpowiednich specyfikatorów, np. %i – dana [[Liczba całkowita (typ danych)|typu int]], %c – dana [[Znakowy typ danych|typu char]], %s – [[Tekstowy typ danych|napis]] (łańcuch znaków) itd. Brak argumentu dla kolejnego specyfikatora wygeneruje [[Błąd (informatyka)|błąd]].

=== Ruby ===
W języku [[Ruby (język programowania)|Ruby]], ostatni parametr należy poprzedzić znakiem "*". Taki parametr zostanie przekształcony w tablicę. Ponieważ tablica jest [[Obiekt (programowanie obiektowe)|obiektem]], posiada [[Metoda (programowanie obiektowe)|metody]] takie jak np. size określające rozmiar – liczbę elementów, czyli liczbę przekazanych argumentów<ref>[[b:Ruby]]</ref>:
<syntaxhighlight lang="ruby">
def identyfikator(*parametr)
</syntaxhighlight>

=== Visual Basic, VBA ===
W językach z rodziny [[Visual Basic]], w tym [[Visual Basic for Applications|VBA]]<ref name="excelivba"/> można definiować jako ostatni lub jedyny parametr, specjalny parametr określony [[Fraza (programowanie)|frazą]] ParamArray. Parametr ten jest [[Tablica (informatyka)|tablicą]], w której zapisane zostaną kolejne argumenty<ref group="uwaga">argumenty wywołania podprogramu, które nie mają odpowiedników w zadeklarowanych parametrach wymaganych lub opcjonalnych</ref>. [[Typ danych|Typem]] komórek tej tablicy jest typ Variant, umożliwiający przechowywanie danych różnych typów – [[Typowanie dynamiczne|dynamiczne typowanie]]. Odwołanie do kolejnych komórek tablicy zapewnia dostęp do kolejnych argumentów wywołania. Odpowiednie [[Podprogram wbudowany|podprogramy wbudowane]] zapewniają możliwość badania ilości elementów tablicy<ref group="uwaga">czyli ilości argumentów przekazanych do podprogramu</ref> i typu wartości zapisanej w konkretnej komórce<ref group="uwaga">czyli typu konkretnego argumentu przekazanego do podprogramu</ref>.

Nagłówki podprogramów<ref group="uwaga">[[nawias]]y kwadratowe grupują elementy opcjonalne i nie są częścią definicji</ref>:
<syntaxhighlight lang="vbnet">
Sub Identyfikator1([parametry_wymagane,] ParamArray() As Variant)
Function Identyfikator2([parametry_wymagane,] ParamArray() As Variant) As Typ_Rezultatu
</syntaxhighlight>

== Zobacz też ==
* [[Parametr (informatyka)|parametr]]
* [[Argument (informatyka)|argument]]
* [[argument opcjonalny]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Konstrukcje programistyczne]]


text:
# Pablo Echarri
Pablo Daniel Echarri (ur. 21 września 1969 w Avellaneda, w prowincji Buenos Aires, części Wielkiego Buenos Aires) – argentyński aktor i reżyser filmowy i telewizyjny. Wśród jego najbardziej udanych dzieł są telenowele – Na zawsze Julia (Resistiré) i Hrabia Monte Christo (Montecristo) oraz filmy – Buenos Aires 1977 (Peligrosa obsesión) i Metoda (El Método). Jest fanatycznym kibicem piłki nożnej, jego ulubionym klubem piłkarskim jest niezależny Independiente.

## Życiorys
Urodził się i dorastał w skromnej rodzinie Antonio Echarri, właściciela kiosku z gazetami. Ma siostrę Roxanę, która została politologiem. W okresie dojrzewania miał powodzenie u dziewcząt. Uczęszczał do szkoły rzemiosł artystycznych, gdzie kształcił się na złotnika. Uczył się zawodu hydraulik, pobierał lekcje rysunku i języka angielskiego oraz trenował judo. Pracował jako kadet, sprzedawca biżuterii na ulicy, pracownik w magazynie odzieży dla kobiet oraz dżinsów w butiku.
W wieku osiemnastu lat uczęszczał na kursie aktorstwa teatralnego pod kierunkiem Lito Cruz i odkrył, że chce zostać aktorem. Kandydował do udziału w sitcomie Telefe Przyjaciele są przyjaciółmi (Amigos son los Amigos, 1989), ale nie dostał roli. Po raz pierwszy pojawił się w dwóch odcinkach telenoweli Canal 9 Komedia wysoka (Alta comedia, 1993) z udziałem Ricardo Darína, Facundo Arany, Natalii Oreiro, Victorii Onetto i Pablo Rago. W 1994 roku, w wieku dwudziestu pięciu lat wyprowadził się z domu rodziców.
Następnie wystąpił w telenowelach: Tylko dla pary (Sólo para parejas, 1994) z Victorią Onetto, Niezdobyte serce (Inconquistable corazón, 1994) z Natalią Oreiro, Mała kobietka (Por siempre mujercitas, 1995-96) z Cariną Zampini, Pablo Rago i Verónicą Vieyrą, Chiquititas (1997) z Luciano Castro, Michelem Brownem, Emanuelem Ortegą, Andreą Del Boca i Marcosem Pasquimem, Moja, tylko moja (Mía sólo mía, 1997) z Andreą Del Boca i Paz Vegą. Jego pełnometrażowym debiutem kinowym był dramat Wieś (El Desvío, 1998). Wystąpił na scenie w komedii Wiliama Shakespeare’a Sen nocy letniej (Puck, sueño de una noche de verano, 1998), gdzie pracował po raz drugi z aktorką Paolą Krum. Jako Ignacio w dramacie Samotni ludzie (Solo gente, 1999; nagroda dla najlepszego aktora na festiwalu filmowym w Hawanie) oraz za postać Huguito w thrillerze Historia pewnej ucieczki (Crónica de una fuga, 2006; nagroda ACE (Asociación de Cronistas de Espectáculos) dla najlepszego aktora drugoplanowego) został nominowany do nagrody Srebrnego Kondora.
Za rolę Martína Giméneza w telenoweli AZUL Televisión Poszukiwania (Los Buscas de siempre, 2000) otrzymał nagrodę Martína Fierro. Po dwóch latach nieobecności w telewizji i w kiepskim stanie psychicznym, sławę przyniosła mu kreacja Diego Moreno w telenoweli Telefe Na zawsze Julia (Resistiré, 2003). Za rolę Ricardo w thrillerze psychologicznym Metoda (El Método, 2005) z Eduardo Noriegą i Eduardem Fernándezem został uhonorowany nagrodami – ACE (Asociación de Cronistas de Espectáculos) dla najlepszego aktora drugoplanowego i Unión de Actores oraz zdobył nominację do nagrody Goya. Postać Santiago Diaz Herrery w telenoweli Telefe Hrabia Monte Christo (Montecristo, 2006) przyniosła mu drugą nagrodę Martína Fierro. W 2006 roku zadebiutował jako reżyser teledysku zespołu rockowego Balas Perdidas (Zabłąkana Kula).
Przez sześć lat był związany z Natalią Oreiro. W 2000 roku związał się z aktorką Nancy Dupláa. 10 lutego 2007 wzięli ślub. Mają córkę Morenę (ur. 2004).

## Filmografia

### Filmy fabularne
| Rok  | Tytuł                                          | Rola         |
| ---- | ---------------------------------------------- | ------------ |
| 1998 | Wieś (El Desvío)                               | Mauro        |
| 1999 | Moja Alma (Alma mía)                           | Leo          |
| 1999 | Horosi i demony (Héroes y demonios)            | Gabriel      |
| 1999 | Samotni ludzie (Sólo gente)                    | Ignacio      |
| 2000 | Spalona forsa (Plata quemada)                  | El Cuervo    |
| 2002 | Nie idź tam beze mnie (No debes estar aquí)    | Gonzalo      |
| 2002 | Pasja (Apasionados)                            | Nico         |
| 2003 | Grzeszna ucieczka (El Séptimo arcángel)        | Luciano      |
| 2004 | Buenos Aires 1977 (Peligrosa obsesión)         | Javier Labat |
| 2005 | Metoda (El Método)                             | Ricardo      |
| 2006 | Historia pewnej ucieczki (Crónica de una fuga) | Huguito      |
| 2007 | One musieli coś zrobić (Algo habrán hecho)     | Julio        |
| 2009 | Boca de Santos                                 |              |

### Telenowele/seriale TV
| Rok       | Tytuł                                                             | Rola                  |
| --------- | ----------------------------------------------------------------- | --------------------- |
| 1993      | Komedia wysoka (Alta comedia)                                     |                       |
| 1994      | Tylko dla pary (Sólo para parejas)                                | Gastón Urquijo        |
| 1994      | Niezdobyte serce (Inconquistable corazón)                         | Charly                |
| 1995–1996 | Mała kobietka (Por siempre mujercitas)                            |                       |
| 1997      | Chiquititas                                                       | Salvador              |
| 1997      | Znak (El Signo)                                                   | Młody mężczyzna       |
| 1997      | Moja, tylko moja (Mía sólo mía)                                   | Juan Pablo Zamorano   |
| 1998      | Susana Giménez                                                    | Juan Pablo Zamorano   |
| 2000      | Poszukiwania (Los Buscas de siempre)                              | Martín Giménez        |
| 2003      | Na zawsze Julia (Resistiré)                                       | Diego Moreno          |
| 2006      | Czarownica (Hechizada)                                            |                       |
| 2006      | Hrabia Monte Christo (Montecristo/Monte Cristo: Love and Revenge) | Santiago Diaz Herrera |
| 2007      | Opowieści Fontanarrosy (Los Cuentos de Fontanarrosa)              | Andreas               |
| 2008      | Partnerzy (Socias)                                                |                       |

title: Pablo Echarri

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Pablo Echarri
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Pabloecharri.JPG
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = '''Pablo Daniel Echarri'''
 |data urodzenia            = [[21 września]] [[1969]]
 |miejsce urodzenia         = [[Avellaneda (Buenos Aires)|Avellaneda]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Pablo Echarri
 |www                       =
}}
'''Pablo Daniel Echarri''' (ur. [[21 września]] [[1969]] w [[Avellaneda (Buenos Aires)|Avellaneda]], w prowincji [[Buenos Aires (prowincja)|Buenos Aires]], części Wielkiego [[Buenos Aires]]) – [[Argentyna|argentyński]] [[aktor]] i [[reżyser]] [[film]]owy i [[Telewizja|telewizyjny]]. Wśród jego najbardziej udanych dzieł są [[Telenowela|telenowele]] – ''Na zawsze Julia'' (''Resistiré'') i ''[[Hrabia Monte Christo]]'' (''Montecristo'') oraz filmy – ''Buenos Aires 1977'' (''Peligrosa obsesión'') i ''Metoda'' (''El Método''). Jest fanatycznym kibicem [[Piłka nożna|piłki nożnej]], jego ulubionym klubem piłkarskim jest niezależny [[CA Independiente|Independiente]].

== Życiorys ==
Urodził się i dorastał w skromnej rodzinie Antonio Echarri, właściciela kiosku z gazetami. Ma siostrę Roxanę, która została [[politolog]]iem. W okresie [[Dojrzewanie|dojrzewania]] miał powodzenie u dziewcząt. Uczęszczał do szkoły rzemiosł artystycznych, gdzie kształcił się na [[Złotnictwo|złotnika]]. Uczył się zawodu [[Armatura wodna|hydraulik]], pobierał lekcje [[rysunek|rysunku]] i [[Język angielski|języka angielskiego]] oraz trenował [[judo]]. Pracował jako [[kadet]], [[sprzedawca]] [[Biżuteria|biżuterii]] na ulicy, pracownik w magazynie odzieży dla kobiet oraz [[dżinsy|dżinsów]] w [[butik]]u.

W wieku osiemnastu lat uczęszczał na kursie aktorstwa teatralnego pod kierunkiem Lito Cruz i odkrył, że chce zostać [[aktor]]em. Kandydował do udziału w [[sitcom]]ie [[Telefe]] ''Przyjaciele są przyjaciółmi'' (''Amigos son los Amigos'', 1989), ale nie dostał roli. Po raz pierwszy pojawił się w dwóch odcinkach [[Telenowela|telenoweli]] Canal 9 ''Komedia wysoka'' (''Alta comedia'', 1993) z udziałem [[Ricardo Darín]]a, [[Facundo Arana|Facundo Arany]], [[Natalia Oreiro|Natalii Oreiro]], [[Victoria Onetto|Victorii Onetto]] i [[Pablo Rago]]. W 1994 roku, w wieku dwudziestu pięciu lat wyprowadził się z domu rodziców.

Następnie wystąpił w telenowelach: ''Tylko dla pary'' (''Sólo para parejas'', 1994) z [[Victoria Onetto|Victorią Onetto]], ''Niezdobyte serce'' (''Inconquistable corazón'', 1994) z [[Natalia Oreiro|Natalią Oreiro]], ''Mała kobietka'' (''Por siempre mujercitas'', 1995-96) z [[Carina Zampini|Cariną Zampini]], [[Pablo Rago]] i [[Verónica Vieyra|Verónicą Vieyrą]], ''Chiquititas'' (1997) z [[Luciano Castro]], [[Michel Brown|Michelem Brownem]], [[Emanuel Ortega|Emanuelem Ortegą]], [[Andrea Del Boca|Andreą Del Boca]] i [[Marcos Pasquim|Marcosem Pasquimem]], ''Moja, tylko moja'' (''Mía sólo mía'', 1997) z Andreą Del Boca i [[Paz Vega|Paz Vegą]]. Jego pełnometrażowym debiutem kinowym był dramat ''Wieś'' (''El Desvío'', 1998). Wystąpił na scenie w [[komedia|komedii]] [[William Szekspir|Wiliama Shakespeare’a]] ''[[Sen nocy letniej]]'' (''Puck, sueño de una noche de verano'', 1998), gdzie pracował po raz drugi z aktorką Paolą Krum. Jako Ignacio w dramacie ''Samotni ludzie'' (''Solo gente'', 1999; nagroda dla najlepszego aktora na festiwalu filmowym w [[Hawana|Hawanie]]) oraz za postać Huguito w [[Dreszczowiec|thrillerze]] ''Historia pewnej ucieczki'' (''Crónica de una fuga'', 2006; nagroda ACE (Asociación de Cronistas de Espectáculos) dla najlepszego aktora drugoplanowego) został nominowany do nagrody Srebrnego Kondora.

Za rolę Martína Giméneza w telenoweli AZUL Televisión ''Poszukiwania'' (''Los Buscas de siempre'', 2000) otrzymał nagrodę [[Martín Fierro (nagroda)|Martína Fierro]]. Po dwóch latach nieobecności w telewizji i w kiepskim stanie psychicznym, sławę przyniosła mu kreacja Diego Moreno w telenoweli [[Telefe]] ''Na zawsze Julia'' (''Resistiré'', 2003). Za rolę Ricardo w [[Dreszczowiec|thrillerze]] psychologicznym ''Metoda'' (''El Método'', [[2005 w filmie|2005]]) z [[Eduardo Noriega (hiszpański aktor)|Eduardo Noriegą]] i [[Eduard Fernández|Eduardem Fernándezem]] został uhonorowany nagrodami – ACE (Asociación de Cronistas de Espectáculos) dla najlepszego aktora drugoplanowego i Unión de Actores oraz zdobył nominację do nagrody [[19. ceremonia wręczenia nagród Goya|Goya]]. Postać Santiago Diaz Herrery w telenoweli Telefe ''[[Hrabia Monte Christo]]'' (''Montecristo'', 2006) przyniosła mu drugą nagrodę Martína Fierro. W 2006 roku zadebiutował jako [[reżyser]] teledysku zespołu [[rock]]owego Balas Perdidas (''Zabłąkana Kula'').

Przez sześć lat był związany z [[Natalia Oreiro|Natalią Oreiro]]. W 2000 roku związał się z aktorką Nancy Dupláa. 10 lutego 2007 wzięli ślub. Mają córkę Morenę (ur. 2004).

== Filmografia ==
=== Filmy fabularne ===
{| class="wikitable" style="font-size: 95%;";
|- align=center
!style="background: #CCCCCC;"| Rok
!style="background: #CCCCCC;"| Tytuł
!style="background: #CCCCCC;"| Rola
|-
|[[1998 w filmie|1998]] || ''Wieś'' (''El Desvío'') || Mauro
|-
|[[1999 w filmie|1999]] || ''Moja Alma'' (''Alma mía'') || Leo
|-
|[[1999 w filmie|1999]] || ''Horosi i demony'' (''Héroes y demonios'') || Gabriel
|-
|[[1999 w filmie|1999]] || ''Samotni ludzie'' (''Sólo gente'') || Ignacio
|-
|[[2000 w filmie|2000]] || ''[[Spalona forsa]]'' (''Plata quemada'') || El Cuervo
|-
|[[2002 w filmie|2002]] || ''Nie idź tam beze mnie'' (''No debes estar aquí'') || Gonzalo
|-
|[[2002 w filmie|2002]] || ''Pasja'' (''Apasionados'') || Nico
|-
|[[2003 w filmie|2003]] || ''Grzeszna ucieczka'' (''El Séptimo arcángel'') || Luciano
|-
|[[2004 w filmie|2004]] || ''Buenos Aires 1977'' (''Peligrosa obsesión'') || Javier Labat
|-
|[[2005 w filmie|2005]] || ''[[Metoda (film)|Metoda]]'' (''El Método'') || Ricardo
|-
|[[2006 w filmie|2006]] || ''Historia pewnej ucieczki'' (''Crónica de una fuga'') || Huguito
|-
|[[2007 w filmie|2007]] || ''One musieli coś zrobić'' (''Algo habrán hecho'') || Julio
|-
|[[2009 w filmie|2009]] || ''Boca de Santos'' ||
|}

=== Telenowele/seriale TV ===
{| class="wikitable" style="font-size: 95%;";
|- align=center
!style="background: #CCCCCC;"| Rok
!style="background: #CCCCCC;"| Tytuł
!style="background: #CCCCCC;"| Rola
|-
|1993 || ''Komedia wysoka'' (''Alta comedia'') ||
|-
|1994 || ''Tylko dla pary'' (''Sólo para parejas'') || Gastón Urquijo
|-
|1994 || ''Niezdobyte serce'' (''Inconquistable corazón'') || Charly
|-
|1995–[[1996]] || ''Mała kobietka'' (''Por siempre mujercitas'') ||
|-
|1997 || ''Chiquititas'' || Salvador
|-
|1997 || ''Znak'' (''El Signo'') || Młody mężczyzna
|-
|1997 || ''Moja, tylko moja'' (''Mía sólo mía'') || Juan Pablo Zamorano
|-
|1998 || ''Susana Giménez'' || Juan Pablo Zamorano
|-
|2000 || ''Poszukiwania'' (''Los Buscas de siempre'') || Martín Giménez
|-
|2003 || ''Na zawsze Julia'' (''Resistiré'') || Diego Moreno
|-
|2006 || ''Czarownica'' (''Hechizada'') ||
|-
|2006 || ''[[Hrabia Monte Christo]]'' (''Montecristo''/''Monte Cristo: Love and Revenge'') || Santiago Diaz Herrera
|-
|2007 || ''Opowieści Fontanarrosy'' (''Los Cuentos de Fontanarrosa'') || Andreas
|-
|2008 || ''Partnerzy'' (''Socias'') ||
|}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|osoba|0248371|Pablo Echarri}}
* {{Filmweb|osoba|134929|Pablo Echarri}}
* [https://archive.ph/20061104070422/http://pabloecharrifanclub.googlepages.com/ strona archiwalna]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Echarri, Pablo}}
[[Kategoria:Argentyńscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Argentyńscy reżyserzy filmowi]]
[[Kategoria:Argentyńscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Avellanedzie (Buenos Aires)]]

title: Pablo Echarri

Imię i nazwisko: Pablo Daniel Echarri

Data i miejsce urodzenia: 21 września 1969 · Avellaneda


text:
# Tilney All Saints
Tilney All Saints – wieś w Anglii, w hrabstwie Norfolk, w dystrykcie King’s Lynn and West Norfolk. Leży 68 km na zachód od Norwich i 140 km na północ od Londynu. Miejscowość liczy 563 mieszkańców.

title: Tilney All Saints

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tilney All Saints
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = All Saints, Tilney All Saints, Norfolk - geograph.org.uk - 310393.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Tilney All Saints
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[East of England]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Norfolk (Wielka Brytania)|Norfolk]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[King’s Lynn and West Norfolk]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 563
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = PE34
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Norfolk (Wielka Brytania)
 |współrzędne                  = 52°44′17″N 0°19′14″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Tilney All Saints''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Norfolk (Wielka Brytania)|Norfolk]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[King’s Lynn and West Norfolk]]. Leży 68 km na zachód od [[Norwich]] i 140 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=TF5665518154|tytuł=Tilney All Saints na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>. Miejscowość liczy 563 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Norfolk]]

title: Tilney All Saints

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: East of England

Hrabstwo: Norfolk

Dystrykt: King’s Lynn and West Norfolk


text:
# Mai Ishibashi
Mai Ishibashi (ur. 2 lipca 1989) – japońska lekkoatletka specjalizująca się w biegach długich.
W 2011 zdobyła brązowy medal uniwersjady w biegu na 10 000 metrów.
Rekord życiowy: bieg na 10 000 metrów – 32:37,25 (24 kwietnia 2011, Kobe).

## Osiągnięcia
| Rok  | Impreza                                   | Miejsce   | Konkurencja      | Lokata      | Wynik    |
| ---- | ----------------------------------------- | --------- | ---------------- | ----------- | -------- |
| 2011 | Uniwersjada                               | Shenzhen  | bieg na 10 000 m | 3. miejsce  | 33:41,90 |
| 2013 | Mistrzostwa świata w biegach przełajowych | Bydgoszcz | bieg seniorek    | 85. miejsce | 27:28    |

title: Mai Ishibashi

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Mai Ishibashi
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|JPN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 2011|Shenzhen 2011]]|bieg na 10 000 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Mai Ishibashi''' (ur. [[2 lipca]] [[1989]]) – [[Japonia|japońska]] [[lekkoatletyka|lekkoatletka]] specjalizująca się w biegach długich.

W 2011 zdobyła brązowy medal [[Letnia Uniwersjada 2011|uniwersjady]] w [[bieg na 10 000 m|biegu na 10 000 metrów]].

Rekord życiowy: bieg na 10 000 metrów – 32:37,25 (24 kwietnia 2011, [[Kobe]]).

== Osiągnięcia ==
{| class="wikitable sortable" style="text-align: left;"
|- bgcolor="#EFEFEF"
! '''Rok'''
! '''Impreza'''
! '''Miejsce'''
! '''Konkurencja'''
! '''Lokata'''
! '''Wynik'''
|-
|align=center | [[2011 w lekkoatletyce|2011]] || [[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 2011|Uniwersjada]] || {{Flaga|CHN}} [[Shenzhen]] || bieg na 10 000 m || bgcolor=cc9966| [[Plik:Bronze FISU.svg|16px]] 3. miejsce ||align=center | 33:41,90
|-
|align=center | [[2013 w lekkoatletyce|2013]] || [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 2013|Mistrzostwa świata w biegach przełajowych]] || {{Flaga|POL}} [[Bydgoszcz]] || bieg seniorek || 85. miejsce ||align=center | [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 2013 - bieg seniorek na 8 km|27:28]]
|}

== Bibliografia ==
* {{tilastopaja |id=44240 |nazwa=Mai Ishibashi |płeć=w |data dostępu=2020-03-26}}

{{SORTUJ:Ishibashi, Mai}}

[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]
[[Kategoria:Japońscy długodystansowcy]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 2011]]

title: · Mai Ishibashi

Data i miejsce urodzenia: 2 lipca 1989 · Prefektura Kioto

title: Dorobek medalowy

brąz: Shenzhen 2011 · bieg na 10 000 m


text:
# Rezerwat przyrody Nigula
Rezerwat przyrody Nigula (est. Nigula looduskaitseala) – obszar chroniony o powierzchni 6 430,9 ha utworzony w 1957 roku, znajdujący się w południowo-zachodniej Estonii, na terenie gmin Häädemeeste i Saarde w prowincji Parnawa, przy granicy z Łotwą.
Od 1979 roku jest częścią ostoi ptaków IBA Põhja-Liivimaa organizacji BirdLife International. W 1997 roku rezerwat uznano za obszar wodno-błotny o znaczeniu międzynarodowym konwencji ramsarskiej (od 2007 roku jako część obszaru transgranicznego obejmującego łącznie 3 obszary Ramsar w Estonii i na Łotwie), zaś w 2004 roku na jego terenie wyznaczono obszar sieci Natura 2000.

## Położenie
Rezerwat znajduje się na równinie Metsepole w południowo-zachodniej Estonii, w prowincji Parnawa, na terenie wsi Nepste, Urissaare i Uuemaa w gminie Häädemeeste oraz wsi Pihke, Reinu i Tuuliku w gminie Saarde. Jego powierzchnia wynosi 6 430,9 ha, z czego 6 375,5 ha zajmują obszary lądowe, natomiast 55,4 ha – wody.

## Charakterystyka
W skład rezerwatu przyrody Nigula wchodzą mokradła, torfowiska wysokie i przejściowe, trzęsawiska oraz lasy bagienne tworzące rzadkie i objęte ochroną siedliska, w których żyją liczne gatunki roślin i zwierząt, w tym gatunki zagrożone. Bagna na tym obszarze zaczęły się tworzyć ok. 10 tys. lat temu, po zakończeniu ostatniej epoki lodowcowej. Torfowisko Nigula powstało w wyniku zarastania istniejącego tu niegdyś jeziora, czego pozostałością są liczne zbiorniki wodne o różnej wielkości stanowiące łącznie ok. 13% terenu rezerwatu, z których największym jest jezioro Nigula järv o powierzchni 18 ha i średniej głębokości 2,4 m znajdujące się we wschodniej części obszaru chronionego. Miąższość torfu na bagnach sięga 7–8 m.
Obszar torfowiska charakteryzuje się obecnością pięciu wysp zbudowanych na podłożu gliniastym, tworzących ciąg biegnący z północy na południe, z których największa – Salupeaksi – ma 1400 m długości i 400 m szerokości. Na wyspach rosną żyzne lasy liściaste, jedne z nielicznych zachowanych pierwotnych lasów na terenie Estonii, które są pozostałością cieplejszego i bardziej wilgotnego klimatu sprzed 5–6 tys. lat. Porastają one również tereny wokół bagien.
Przez rezerwat przebiega ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna o długości 6 km. Znajdują się tu także dwie wieże widokowe.

### Siedliska
Na terenie rezerwatu występuje 14 objętych ochroną siedlisk wymienionych w Załączniku I dyrektywy siedliskowej, w tym 7 siedlisk priorytetowych – torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (7110*), nizinne, bogate florystycznie, murawy, suche do umiarkowanie wilgotnych (6270*), łąki Fennoskandii częściowo porośnięte lasem (6530*), zachodnia tajga (9010*), hemiborealne naturalne starodrzewia liściaste bogate w epifity (9020*), bagienne liściaste lasy Fennoskandii (9080*) oraz bory i lasy bagienne (91D0*). Część zalesionych łąk dla utrzymania swojej bioróżnorodności wymaga regularnego koszenia lub wypasu zwierząt. Zajmują się tym lokalne rolnicze społeczności.

### Flora
Na terenie rezerwatu przyrody Nigula wykazano występowanie 179 gatunków mchów, w tym 24 gatunków torfowców, m.in. płaszczeńca marszczonego (Plagiothecium undulatum) i torfowca Lindberga (Sphagnum lindbergii). Występuje tu 448 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunki chronione w Estonii, m.in. obuwik pospolity (Cypripedium calceolus), grążel drobny (Nuphar pumila), żłobik koralowy (Corallorhiza trifida), kukułka bałtycka (Dactylorhiza baltica) i kukułka Russowa (D. russowii), gnieźnik sercowaty (Listera cordata), wątlik błotny (Malaxis paludosa) oraz Cinna latifolia. Znaleźć można żagiew guzowatą (Polyporus tuberaster), wątlika błotnego (Hammarbya paludosa), podejźrzona rutolistnego (Botrychium multifidum), a także rzadkiego w skali tego kraju podejźrzona wirginijskiego (Botrychium virginianum).

### Fauna
Podmokłe tereny rezerwatu Nigula stanowią miejsce życia wielu gatunków zwierząt, zwłaszcza ptaków, których rocznie w okresie lęgowym występuje tu nawet 30 tys. osobników.
Do ptaków wędrownych zalatujących na obszar torfowisk należą m.in. bernikla białolica (Branta leucopsis), łabędź czarnodzioby (Cygnus columbianus), sokół wędrowny (Falco peregrinus), lerka (Lullula arborea), podróżniczek (Luscinia svecica), płatkonóg szydłodzioby (Phalaropus lobatus) oraz rybitwa rzeczna (Sterna hirundo) i popielata (S. paradisaea). Swoje lęgi na terenie rezerwatu odbywają m.in. włochatka (Aegolius funereus), puchacz (Bubo bubo), bocian biały (Ciconia ciconia), błotniak zbożowy (Circus cyaneus), dzięcioł czarny (Dryocopus martius), ortolan (Emberiza hortulana), drzemlik (Falco columbarius), siewka złota (Pluvialis apricaria), perkoz rogaty (Podiceps auritus) i jarzębatka (Sylvia nisoria). Gatunkami żerującymi na bagnach Nigula są natomiast zimorodek (Alcedo atthis), orzeł przedni (Aquila chrysaetos), kraska (Coracias garrulus), nur czarnoszyi (Gavia arctica), bielik (Haliaetus albicilla), rybołów (Pandion haliaetus), kropiatka (Porzana porzana) i siniak (Columba oenas).
Wymienionymi w Załączniku I dyrektywy ptasiej gatunkami są gęś białoczelna (Anser albifrons) i gęś mała (Anser erythropus), orlik krzykliwy (Aquila pomarina), jarząbek (Bonasa bonasia), bocian czarny (Ciconia nigra), lelek (Caprimulgus europaeus), błotniak łąkowy (Circus pygargus), derkacz (Crex crex), łabędź krzykliwy (Cygnus cygnus), dzięcioł białogrzbiety (Dendrocopos leucotos), sóweczka (Glaucidium passerinum), muchołówka mała (Ficedula parva), żuraw (Grus grus), łęczak (Tringa glareola), głuszec (Tetrao urogallus), cietrzew (Lyrurus tetrix), puszczyk uralski (Strix uralensis), dzięcioł zielonosiwy (Picus canus), dzięcioł trójpalczasty (Picoides tridactylus), trzmielojad (Pernis apivorus), gąsiorek (Lanius collurio) oraz pardwa mszarna (Lagopus lagopus), dla której estońskie torfowiska stanowią południową granicę zasięgu.
Obszar chroniony zamieszkuje 370 gatunków motyli (np. rzadki czerwończyk nieparek i przeplatka maturna), 109 gatunków chrząszczy, wymienione w czerwonej księdze Estonii ważki – straszka północna (Sympecma paedisca) i husarz władca (Anax imperator) – oraz 24 gatunki ślimaków. W rezerwacie żyją również 43 gatunki ssaków, w tym te o dużych wymaganiach siedliskowych – niedźwiedź brunatny (Ursus arctos), wilk szary (Canis lupus), łoś (Alces alces), ryś (Lynx lynx), wydra (Lutra lutra), dzik (Sus scrofa), Lasy na terenie rezerwatu były niegdyś siedliskiem rzadkiej polatuchy syberyjskiej (Pteromys volans), której obecność na tym obszarze wykazano po raz ostatni w 2004 roku.

## Galeria
- Lasy nad jeziorem Nigula järv (2018)
- Ścieżka dydaktyczna (2024)
- Jedna z wież widokowych (2024)
- Ścieżka z lotu ptaka (wiosna 2021)

title: Rezerwat przyrody Nigula

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Rezerwat przyrody Nigula
 |nazwa oryginalna     = {{k|et|Nigula looduskaitseala}}
 |kod obszaru          = KLO1000213<ref name="kesk" />
 |logo                 =
 |grafika              = Nigula - panoramio.jpg
 |opis grafiki         = Torfowisko Nigula ze ścieżką dydaktyczną (2014)
 |alt grafiki          =
 |rodzaj               = [[rezerwat przyrody]]
 |państwo              = Estonia
 |położenie            = [[gmina Häädemeeste]], [[gmina Saarde]], [[Parnawa (prowincja)|prowincja Parnawa]]
 |siedziba             =
 |mezoregion           =
 |data utworzenia      = 11 lipca 1957<ref name="kesk" />
 |akt prawny           = ENSV MN määrus 11. juulist 1957. a. nr. 242<ref name="kesk" />
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 6 430,9 ha<ref name="kesk" />
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |współrzędne          = 58°00'23.3"N 24°40'32.0"E
 |commons              = Category:Nigula Nature Reserve
 |www                  = https://kaitsealad.ee/en/protected-areas/nigula-nature-reserve
}}
'''Rezerwat przyrody Nigula'''<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Joanna Felicja Bilska |tytuł = Estonia. Kraina mokradeł |data = 2005-06-30 |data dostępu = 2025-03-01 |opublikowany = Centrum Ochrony Mokradeł |url = https://bagna.pl/index.php/component/content/article/9-uncategorised/199-estonia-kraina-mokradel |język = pl}}</ref> ({{W języku|et|Nigula looduskaitseala}}) – [[obszar chroniony]] o powierzchni 6 430,9 ha utworzony w 1957 roku, znajdujący się w południowo-zachodniej [[Estonia|Estonii]], na terenie gmin [[gmina Häädemeeste|Häädemeeste]] i [[gmina Saarde|Saarde]] w [[Parnawa (prowincja)|prowincji Parnawa]], przy [[Granica estońsko-łotewska|granicy z Łotwą]]<ref name="kesk" />.

Od 1979 roku jest częścią [[Ostoje ptaków IBA|ostoi ptaków IBA]] ''Põhja-Liivimaa'' organizacji [[BirdLife International]]<ref name="iba">{{cytuj |tytuł = Põhja-Liivimaa – Estonia |data dostępu = 2025-02-28 |opublikowany = BirdLife Data Zone |url = https://datazone.birdlife.org/site/factsheet/p%C3%B5hjaliivimaa |język = en}}</ref><ref name="rez-ogoln" />. W 1997 roku rezerwat uznano za obszar wodno-błotny o znaczeniu międzynarodowym [[Konwencja ramsarska|konwencji ramsarskiej]] (od 2007 roku jako część obszaru transgranicznego obejmującego łącznie 3 obszary Ramsar w Estonii i na [[Łotwa|Łotwie]])<ref name="ram">{{Cytuj |tytuł = Nigula – Ramsar Sites Information Service |data = 2020-04-29 |data dostępu = 2025-02-28 |opublikowany = rsis.ramsar.org |url = https://rsis.ramsar.org/ris/910 |język = en}}</ref>, zaś w 2004 roku na jego terenie wyznaczono obszar sieci [[Natura 2000]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Natura2000 Viewer – EE0040370 |data dostępu = 2025-02-28 |opublikowany = natura2000.eea.europa.eu |url = https://natura2000.eea.europa.eu/?sitecode=EE0040370 |język = en}}</ref><ref name="rez-ogoln">{{Cytuj |tytuł = Nigula Nature Reserve |data dostępu = 2025-02-28 |opublikowany = kaitsealad.ee |url = https://kaitsealad.ee/en/protected-areas/nigula-nature-reserve |język = en}}</ref>.

== Położenie ==
Rezerwat znajduje się na równinie {{link-interwiki |Metsepole |Q=Q12370233}}<ref name="rez-ogoln" /> w południowo-zachodniej [[Estonia|Estonii]], w prowincji [[Parnawa (prowincja)|Parnawa]], na terenie wsi [[Nepste]], [[Urissaare]] i [[Uuemaa]] w [[gmina Häädemeeste|gminie Häädemeeste]] oraz wsi {{link-interwiki |Pihke |Q=Q3466661}}, {{link-interwiki |Reinu (Saarde) |tekst=Reinu |Q=Q11173471}} i {{link-interwiki |Tuuliku |Q=Q3464227}} w [[Gmina Saarde|gminie Saarde]]<ref name="kesk">{{Cytuj |tytuł = Nigula looduskaitseala – Andmed & kaart |data dostępu = 2025-02-28 |praca = Keskkonnaportaal |url = https://register.keskkonnaportaal.ee/register/protected-nature-object/7351953 |język = et}}</ref>. Jego powierzchnia wynosi 6 430,9 ha, z czego 6 375,5 ha zajmują obszary lądowe, natomiast 55,4 ha – wody<ref name="kesk" />.

== Charakterystyka ==
[[Plik:Nigula järv.jpg|thumb|left|Jezioro Nigula järv (2024)]]
W skład rezerwatu przyrody Nigula wchodzą [[Mokradło|mokradła]], [[Torfowisko wysokie|torfowiska wysokie]] i [[Torfowisko przejściowe|przejściowe]], [[Trzęsawisko|trzęsawiska]] oraz [[lasy bagienne]] tworzące rzadkie i objęte ochroną siedliska, w których żyją liczne gatunki roślin i zwierząt, w tym gatunki zagrożone<ref name="ram" />. Bagna na tym obszarze zaczęły się tworzyć ok. 10 tys. lat temu, po zakończeniu [[Zlodowacenie północnopolskie|ostatniej epoki lodowcowej]]<ref name="rez-ogoln" />. Torfowisko Nigula powstało w wyniku zarastania istniejącego tu niegdyś jeziora, czego pozostałością są liczne zbiorniki wodne o różnej wielkości<ref name="rez-ogoln" /> stanowiące łącznie ok. 13% terenu rezerwatu<ref name="ramsar-pdf">{{cytuj stronę |url = https://rsis.ramsar.org/RISapp/files/RISrep/EE910RIS_2004_en.pdf |tytuł = Nigula – Information Sheet on Ramsar Wetlands (RIS) |autor = Marika Kose |autor2 = Kai Kimmel |data = 2020-04-29 |język = en |data dostępu = 2025-03-03}}</ref>, z których największym jest jezioro {{link-interwiki |Nigula järv |Q=Q3738829}} o powierzchni 18 ha i średniej głębokości 2,4 m znajdujące się we wschodniej części obszaru chronionego<ref name="ramsar-pdf" /><ref name="kesk" />. [[Miąższość]] torfu na bagnach sięga 7–8 m<ref name=":0" /><ref name="kesk" />.

Obszar torfowiska charakteryzuje się obecnością pięciu wysp zbudowanych na podłożu gliniastym<ref name=":0" />, tworzących ciąg biegnący z północy na południe<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Loodus {{!}} Nigula looduskaitseala |data dostępu = 2025-03-03 |opublikowany = kaitsealad.ee |url = https://kaitsealad.ee/et/kaitsealad/nigula-looduskaitseala/kaitsealast/loodus |język = et}}</ref>, z których największa – Salupeaksi – ma 1400 m długości i 400 m szerokości<ref name="kesk" /><ref name="rez-ogoln" />. Na wyspach rosną żyzne lasy liściaste, jedne z nielicznych zachowanych [[Las pierwotny|pierwotnych lasów]] na terenie Estonii, które są pozostałością cieplejszego i bardziej wilgotnego klimatu sprzed 5–6 tys. lat<ref name="rez-ogoln" />. Porastają one również tereny wokół bagien<ref name="ramsar-pdf" />.

Przez rezerwat przebiega [[Ścieżka dydaktyczna|ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna]] o długości 6 km<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Külastusvõimalused {{!}} Nigula looduskaitseala |data dostępu = 2025-03-03 |opublikowany = kaitsealad.ee |url = https://kaitsealad.ee/et/kaitsealad/nigula-looduskaitseala/k%C3%BClastajale/k%C3%BClastusv%C3%B5imalused |język = et}}</ref>. Znajdują się tu także dwie [[Wieża obserwacyjna|wieże widokowe]]<ref name="ramsar-pdf" />.

=== Siedliska ===
[[Plik:Nigula raba, Salupeaksi soosaare ürgmets talvel 18. jaanuar 2020.jpg|thumb|left|Starodrzew na wyspie Salupeaksi (2020)]]
Na terenie rezerwatu występuje 14 objętych ochroną [[Siedlisko przyrodnicze|siedlisk]] wymienionych w Załączniku I [[Dyrektywa siedliskowa|dyrektywy siedliskowej]], w tym 7 siedlisk priorytetowych – [[Torfowisko wysokie|torfowiska wysokie]] z roślinnością torfotwórczą (7110*), nizinne, bogate florystycznie, murawy, suche do umiarkowanie wilgotnych (6270*), łąki [[Półwysep Fennoskandzki|Fennoskandii]] częściowo porośnięte lasem (6530*), zachodnia [[tajga]] (9010*), hemiborealne naturalne [[starodrzew]]ia liściaste bogate w [[epifit]]y (9020*), bagienne liściaste lasy Fennoskandii (9080*) oraz bory i [[lasy bagienne]] (91D0*)<ref name=":1" />. Część zalesionych łąk dla utrzymania swojej bioróżnorodności wymaga regularnego koszenia lub wypasu zwierząt. Zajmują się tym lokalne rolnicze społeczności<ref name="ramsar-pdf" />.

=== Flora ===
Na terenie rezerwatu przyrody Nigula wykazano występowanie 179 gatunków [[Mchy|mchów]]<ref name=":2" />, w tym 24 gatunków [[Torfowiec|torfowców]], m.in. [[płaszczeniec marszczony|płaszczeńca marszczonego]] (''Plagiothecium undulatum'') i {{link-interwiki |Torfowiec Lindberga |tekst=torfowca Lindberga |Q=Q5393469}} (''Sphagnum lindbergii'')<ref name="kesk" /><ref name=":0" />. Występuje tu 448 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunki chronione w Estonii, m.in. [[obuwik pospolity]] (''Cypripedium calceolus''), [[grążel drobny]] (''Nuphar pumila''), [[żłobik koralowy]] (''Corallorhiza trifida''), [[kukułka bałtycka]] (''Dactylorhiza baltica'') i [[kukułka Russowa]] (''D. russowii''), [[gnieźnik sercowaty]] (''Listera cordata''), [[wątlik błotny]] (''Malaxis paludosa'') oraz ''{{link-interwiki |Cinna latifolia |Q=Q311912|tekst=Cinna latifolia}}''<ref name="kesk" />. Znaleźć można [[żagiew guzowata|żagiew guzowatą]] (''Polyporus tuberaster'')<ref name="kesk" />, [[Wątlik błotny|wątlika błotnego]] (''Hammarbya paludosa''), [[Podejźrzon rutolistny|podejźrzona rutolistnego]] (''Botrychium multifidum'')<ref name=":2" />, a także rzadkiego w skali tego kraju [[podejźrzon wirginijski|podejźrzona wirginijskiego]] (''Botrychium virginianum'')<ref name="ram" />.

=== Fauna ===
[[Plik:Nigula raba talvel 18. jaanuar 2020.jpg|thumb|Ścieżka dydaktyczna prowadząca przez rezerwat (zima 2020)]]
Podmokłe tereny rezerwatu Nigula stanowią miejsce życia wielu gatunków zwierząt, zwłaszcza [[Ptaki|ptaków]], których rocznie w okresie lęgowym występuje tu nawet 30 tys. osobników<ref name="ram" />.

Do [[Wędrówki ptaków|ptaków wędrownych]] zalatujących na obszar torfowisk należą m.in. [[bernikla białolica]] (''Branta leucopsis''), [[łabędź czarnodzioby]] (''Cygnus columbianus''), [[sokół wędrowny]] (''Falco peregrinus''), [[lerka]] (''Lullula arborea''), [[podróżniczek]] (''Luscinia svecica''), [[płatkonóg szydłodzioby]] (''Phalaropus lobatus'') oraz [[rybitwa rzeczna]] (''Sterna hirundo'') i [[Rybitwa popielata|popielata]] (''S. paradisaea'')<ref name="kesk" />. Swoje [[Zachowania lęgowe ptaków|lęgi]] na terenie rezerwatu odbywają m.in. [[Włochatka (zwyczajna)|włochatka]] (''Aegolius funereus''), [[Puchacz (zwyczajny)|puchacz]] (''Bubo bubo''), [[bocian biały]] (''Ciconia ciconia''), [[błotniak zbożowy]] (''Circus cyaneus''), [[dzięcioł czarny]] (''Dryocopus martius''), [[ortolan]] (''Emberiza hortulana''), [[drzemlik]] (''Falco columbarius''), [[siewka złota]] (''Pluvialis apricaria''), [[perkoz rogaty]] (''Podiceps auritus'') i [[jarzębatka]] (''Sylvia nisoria'')<ref name="kesk" />. Gatunkami żerującymi na bagnach Nigula są natomiast [[Zimorodek (zwyczajny)|zimorodek]] (''Alcedo atthis''), [[orzeł przedni]] (''Aquila chrysaetos''), [[Kraska (zwyczajna)|kraska]] (''Coracias garrulus''), [[nur czarnoszyi]] (''Gavia arctica''), [[Bielik (zwyczajny)|bielik]] (''Haliaetus albicilla''), [[rybołów]] (''Pandion haliaetus''), [[kropiatka]] (''Porzana porzana'') i [[Siniak (ptak)|siniak]] (''Columba oenas'')<ref name="kesk" />.

Wymienionymi w Załączniku I [[Dyrektywa ptasia|dyrektywy ptasiej]] gatunkami są [[gęś białoczelna]] (''Anser albifrons'') i [[Gęś mała|gęś]] [[Gęś mała|mała]] (''Anser erythropus''), [[orlik krzykliwy]] (''Aquila'' ''pomarina''), [[Jarząbek (zwyczajny)|jarząbek]] (''Bonasa bonasia''), [[bocian czarny]] (''Ciconia nigra''), [[Lelek (zwyczajny)|lelek]] (''Caprimulgus europaeus''), [[błotniak łąkowy]] (''Circus'' ''pygargus''), [[derkacz]] (''Crex'' ''crex''), [[łabędź krzykliwy]] (''Cygnus'' ''cygnus''), [[dzięcioł białogrzbiety]] (''Dendrocopos leucotos''), [[Sóweczka (zwyczajna)|sóweczka]] (''Glaucidium passerinum''), [[muchołówka mała]] (''Ficedula parva''), [[Żuraw (zwyczajny)|żuraw]] (''Grus'' ''grus''), [[łęczak]] (''Tringa glareola''), [[Głuszec (zwyczajny)|głuszec]] (''Tetrao urogallus''), [[Cietrzew (zwyczajny)|cietrzew]] (''Lyrurus tetrix''), [[puszczyk uralski]] (''Strix uralensis''), [[dzięcioł zielonosiwy]] (''Picus canus''), [[dzięcioł trójpalczasty]] (''Picoides tridactylus''), [[Trzmielojad (zwyczajny)|trzmielojad]] (''Pernis apivorus''), [[gąsiorek]] (''Lanius collurio'') oraz [[pardwa mszarna]] (''Lagopus lagopus'')<ref name="kesk" />, dla której estońskie torfowiska stanowią południową granicę zasięgu<ref name=":2" />.

Obszar chroniony zamieszkuje 370 gatunków [[Motyle|motyli]] (np. rzadki [[czerwończyk nieparek]] i [[przeplatka maturna]]), 109 gatunków [[Chrząszcze|chrząszczy]]<ref name=":2" />, wymienione w czerwonej księdze Estonii [[ważki]] – [[straszka północna]] (''Sympecma paedisca'') i [[husarz władca]] (''Anax imperator'')<ref name="ramsar-pdf" /> – oraz 24 gatunki [[Ślimaki|ślimaków]]. W rezerwacie żyją również 43 gatunki [[ssaki|ssaków]]<ref name=":2" />, w tym te o dużych wymaganiach siedliskowych – [[niedźwiedź brunatny]] (''Ursus arctos''), [[wilk szary]] (''Canis lupus''), [[Łoś euroazjatycki|łoś]] (''Alces alces''), [[Ryś euroazjatycki|ryś]] (''Lynx lynx''), [[Wydra europejska|wydra]] (Lutra lutra)<ref name="kesk" /><ref name="ram" />, [[Dzik euroazjatycki|dzik]] (''Sus scrofa'')<ref name=":0" />, Lasy na terenie rezerwatu były niegdyś siedliskiem rzadkiej [[polatucha syberyjska|polatuchy syberyjskiej]] (''Pteromys volans''), której obecność na tym obszarze wykazano po raz ostatni w 2004 roku<ref name=":2" />.

== Galeria ==
<gallery mode="packed" heights="170px">
Plik:Nigula raba 2018 01.jpg|Lasy nad jeziorem Nigula järv (2018)
Plik:Nigula raba õpperada 3.jpg|Ścieżka dydaktyczna (2024)
Plik:Hoone Nigula rabas.jpg|Jedna z wież widokowych (2024)
Plik:Nigula raba 2018 02.jpg|Ścieżka z lotu ptaka (wiosna 2021)
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Nigula}}
[[Kategoria:Pärnumaa]]
[[Kategoria:Rezerwaty przyrody w Estonii]]
[[Kategoria:Ostoje ptaków IBA]]
[[Kategoria:Obszary Ramsar]]
[[Kategoria:Obszary Natura 2000]]

title: Rezerwat przyrody NigulaNigula looduskaitseala

Państwo: Estonia

Położenie: gmina Häädemeeste, gmina Saarde, prowincja Parnawa


text:
# Shawnee Hills (Ohio)
Shawnee Hills – wieś w Stanach Zjednoczonych, w stanie Ohio, w hrabstwie Delaware.

title: Shawnee Hills (Ohio)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Shawnee Hills
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Village
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Shawnee Hills
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Ohio}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Delaware (Ohio)|Delaware]]
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |kod statystyczny             =
 |powierzchnia                 = 1,15
 |wysokość                     = 272
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]<br />[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-OH
 |współrzędne                  = 40°9′34″N 83°8′0″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Shawnee Hills''' – wieś w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Ohio]], w hrabstwie [[Hrabstwo Delaware (Ohio)|Delaware]].

[[Kategoria:Wsie w stanie Ohio]]

title: Shawnee Hills

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Ohio

Hrabstwo: Delaware

Populacja · • liczba ludności: · 835 · (1 kwietnia 2020)


text:
# (3549) Hapke
(3549) Hapke (1981 YH) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,59 lat w średniej odległości 2,76 j.a. Odkrył ją Edward Bowell 30 grudnia 1981 roku.

title: (3549) Hapke

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 3549
 |       nazwa = Hapke
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Edward Bowell]]
 |       dzień = 30 grudnia
 |         rok = 1981
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,7611
 |    mimośród = 0,1665
 |  peryhelium = 2,3011
 |    aphelium = 3,2210
 |         lat = 4
 |         dni = 215
 |      godzin = 19
 |    prędkość = 17,92
 |  nachylenie = 7,55
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 12,7
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(3549) Hapke (1981 YH)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,59 lat w średniej odległości 2,76 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkrył ją [[Edward Bowell]] 30 grudnia 1981 roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 3001–4000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|3549}}
* {{JPLorb|3549}}
* {{MPC|3549}}

{{SORTUJ:Hapke}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1981]]

title: (3549) Hapke

Odkrywca: Edward Bowell

Data odkrycia: 30 grudnia 1981

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 215 dni 19 godzin


text:
# Henryk Rewkiewicz
Henryk Rewkiewicz (ur. 11 grudnia 1888 w Bychowie zm. 17 listopada 1955) – polski przedsiębiorca, miłośnik muzyki, mecenas kultury, szachista, sponsor pierwszego konkursu chopinowskiego w Warszawie.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie Justyna i jego żony Malwiny z Sawickich 11 grudnia 1888 w Bychowie na Mińszczyźnie. Rodzina jego należała do ziemiaństwa i kultywowała tradycje patriotyczne. Jako młody człowiek brał udział w strajku szkolnym w 1905. Ukończył naukę w dziedzinie ekonomicznej.
Pracował w przemyśle zapałczanym i po odzyskanie przez Polskę niepodległości był dyrektorem Monopolu Zapałczanym. Będąc zapalonym melomanem, działał społecznie w ruchu muzycznym, należał do zarządu Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Przyjacielem jego był polski pianista Jerzy Żurawlew. W sytuacji kiedy Żulawlew, wcielając w życie pomysł organizacji konkursu chopinowskiego w Warszawie, napotkał trudności finansowe, Rewkiewicz udzielił gwarancji finansowych z osobistego majątku na kwotę 15 tys. ówczesnych złotych.
Henryk Rewkiewicz był działaczem Polskiego związku Szachowego. W 1934 wybrany został na prezesa Warszawskiego Klubu Szachowego. Jeszcze w kadencji 1949–1950 należał do Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Szachowego.
W czasie okupacji pracował w Monopolu Zapałczanym kontrolowanym przez szwedzki kapitał i wspierał finansowo przyjaciół i muzyków. Dom w Klarysewie był miejscem działalności konspiracyjnej w czasie okupacji jak również po zakończeniu wojny.
Po 1945 roku zaangażował się w odbudowę polskiego przemysłu, ale był stopniowo degradowany i został aresztowany pod zarzutem handlu dolarami. Dzięki wstawiennictwu Jerzego Żurawlewa został zwolniony z obozu pracy o zaostrzonym rygorze. Nie mogąc znaleźć pracy, żył w biedzie i w listopadzie 1955 zmarł.

## Życie prywatne
Żoną Henryka Rewkiewicza była Józefa z domu Korolkiewicz. Dziećmi małżeństwa są cztery córki: Barbara, która „w wieku 25 lat kierowała jedną z największych struktur wywiadowczych podziemia poakowskiego”, Halina, polska artystka malarka, Danuta Rewkiewicz-Niemirska (1919–2012), absolwentka ASP ilustratorka książek i Teresa Rewkiewicz-Żuk, absolwentka ASP, żona Henryka Żuka, szefa struktur wywiadowczych AK.

title: Henryk Rewkiewicz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Henryk Rewkiewicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[11 grudnia]] [[1888]]
 |miejsce urodzenia         = [[Bychów]]
 |data śmierci              = [[17 listopada]] [[1955]]
 |miejsce śmierci           =
 |rodzice                   = Justyn Feliks i Malwina z domu Sawicka
 |małżeństwo                = Józefa z domu Korolkiewicz
 |dzieci                    = [[Barbara Sadowska (żołnierz AK)|Barbara]], [[Halina Włodarczyk|Halina]], Danuta i Teresa
 |odznaczenia               = {{order|KZ|Z}}
 |commons                   =
}}
'''Henryk Rewkiewicz''' (ur. 11 grudnia 1888 w [[Bychów|Bychowie]] zm. [[17 listopada]] [[1955]]) – polski przedsiębiorca, miłośnik muzyki, mecenas kultury, szachista, sponsor pierwszego [[Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina|konkursu chopinowskiego]] w Warszawie.

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie Justyna i jego żony Malwiny z Sawickich<ref name="minakowski">{{cytuj | tytuł = Henryk Rewkiewicz | data dostępu = 2025-03-01 | opublikowany = www.sejm-wielki.pl | url = https://www.sejm-wielki.pl/b/sw.807894}}</ref> 11 grudnia 1888 w Bychowie na Mińszczyźnie. Rodzina jego należała do [[Ziemiaństwo|ziemiaństwa]] i kultywowała tradycje patriotyczne. Jako młody człowiek brał udział w [[Strajk szkolny (1905)|strajku szkolnym w 1905]]<ref name="kpt">{{cytuj | tytuł = Kpt. Barbara Sadowska – żołnierz niezłomny | data dostępu = 2025-03-01 | opublikowany = dzieje.pl | url = https://dzieje.pl/wiadomosci/kpt-barbara-sadowska-zolnierz-niezlomny | język = pl}}</ref>. Ukończył naukę w dziedzinie [[Ekonomia|ekonomicznej]].

Pracował w przemyśle zapałczanym i po odzyskanie przez Polskę niepodległości był dyrektorem [[Państwowy Monopol Zapałczany|Monopolu Zapałczanym]]. Będąc zapalonym melomanem, działał społecznie w ruchu muzycznym, należał do zarządu [[Warszawskie Towarzystwo Muzyczne im. Stanisława Moniuszki|Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego]]. Przyjacielem jego był polski pianista [[Jerzy Żurawlew]]. W sytuacji kiedy Żulawlew, wcielając w życie pomysł organizacji konkursu chopinowskiego w Warszawie, napotkał trudności finansowe, Rewkiewicz udzielił gwarancji finansowych z osobistego majątku na kwotę 15 tys. ówczesnych złotych.

Henryk Rewkiewicz był działaczem [[Polski Związek Szachowy|Polskiego związku Szachowego]]. W 1934 wybrany został na prezesa Warszawskiego Klubu Szachowego. Jeszcze w kadencji 1949–1950 należał do Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Szachowego<ref name="">{{cytuj | autor = Andrzej Filipowicz|tytuł = Zarys historii szachów w Polsce - Polski Związek Szachowy | data dostępu = 2025-03-01 | opublikowany = yumpu.com | url = https://www.yumpu.com/xx/document/read/33979369/zarys-historii-szachaw-w-polsce-polski-zwiazek-szachowy|s=23}}</ref>.

W czasie [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji]] pracował w Monopolu Zapałczanym kontrolowanym przez szwedzki kapitał i wspierał finansowo przyjaciół i muzyków. Dom w [[Klarysew|Klarysewie]] był miejscem działalności [[Konspiracja|konspiracyjnej]] w czasie okupacji jak również po zakończeniu wojny.

Po 1945 roku zaangażował się w odbudowę polskiego przemysłu, ale był stopniowo degradowany i został aresztowany pod zarzutem handlu [[Dolar amerykański|dolarami]]. Dzięki wstawiennictwu Jerzego Żurawlewa został zwolniony z [[Obóz pracy|obozu pracy]] o zaostrzonym rygorze. Nie mogąc znaleźć pracy, żył w biedzie i w listopadzie 1955 zmarł.

== Życie prywatne ==
Żoną Henryka Rewkiewicza była Józefa z domu Korolkiewicz. Dziećmi małżeństwa są cztery córki: [[Barbara Sadowska (żołnierz AK)|Barbara]], która „w wieku 25 lat kierowała jedną z największych struktur wywiadowczych podziemia poakowskiego”<ref name="">{{cytuj | tytuł = Prof. Czaputowicz przekazał archiwum kpt Barbary Sadowskiej do Archiwum Akt Nowych | data dostępu = 2025-03-01 | opublikowany = dzieje.pl | url = https://dzieje.pl/wiadomosci/prof-czaputowicz-przekazal-archiwum-kpt-barbary-sadowskiej-do-archiwum-akt-nowych | język = pl}}</ref>, [[Halina Włodarczyk|Halina]], polska artystka malarka<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko = |imię = |autor link = |url=https://okolicekonstancina.pl/wp-content/uploads/2024/12/miniatura-15-maly.pdf|tytuł = Miniatury historyczne|czasopismo =Znad Jeziorki |wolumin = nr 15|miejsce = Skolimów|rok=2019}}</ref>, Danuta Rewkiewicz-Niemirska (1919–2012), absolwentka ASP ilustratorka książek i Teresa Rewkiewicz-Żuk, absolwentka ASP, żona Henryka Żuka, szefa struktur wywiadowczych AK{{r|kpt}}<ref name="">{{cytuj | tytuł = Kpt. Henryk Żuk – najmłodszy oskarżony w procesie I Zarządu WiN | data dostępu = 2025-04-06 | opublikowany = dzieje.pl | url = https://dzieje.pl/kpt-henryk-zuk-najmlodszy-oskarzony-w-procesie-i-zarzadu-win | język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj | tytuł = Narodowy Instytut Fryderyka Chopina | data dostępu = 2025-03-01 | opublikowany = chopin.nifc.pl | url = https://chopin.nifc.pl/pl/chopin/osoba/7900_rewkiewicz_henryk}}

* {{cytuj | autor = Autor Przemysław Jahr | tytuł = Henryk Rewkiewicz | data = 2019-09-20 | data dostępu = 2025-03-01 | url = http://www.szachypolskie.pl/henryk-rewkiewicz/ | język = pl-PL}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rewkiewicz, Henryk}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1888]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Bychowie]]
[[Kategoria:Polscy ziemianie]]
[[Kategoria:Polscy ekonomiści]]
[[Kategoria:Polscy szachiści]]
[[Kategoria:Polscy działacze szachowi]]
[[Kategoria:Klarysew]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Osoby pozbawione pracy w ramach represji politycznych w Polsce Ludowej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1955]]

title: Henryk Rewkiewicz

Data i miejsce urodzenia: 11 grudnia 1888 · Bychów

Data śmierci: 17 listopada 1955

Rodzice: Justyn Feliks i Malwina z domu Sawicka

Małżeństwo: Józefa z domu Korolkiewicz

Dzieci: Barbara, Halina, Danuta i Teresa


text:
# 5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne
5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne – lotniczy związek operacyjny Paktu Północnoatlantyckiego okresu zimnej wojny.

## Charakterystyka
Zadaniem 5 Połączonych Taktycznych Sił Powietrznych było wsparcie i zabezpieczenie działań wojsk lądowych na terytorium Włoch i sił morskich w środkowej części Morza Śródziemnego. Podlegały Dowództwu Połączonych Sił Powietrznych Europy Południowej AIRSOUTH w Neapolu.

W  skład 5 PTSP wchodziły włoskie siły powietrzne, w tym eskadry: szturmowe, przechwytujące, rozpoznawczo-uderzeniowe oraz rozpoznawcze. Trzon lotnictwa bojowego stanowiły samoloty typu Tornado, F-104S Starfighter, RF-104G, Fiat G-91R/V oraz samoloty rozpoznania morskiego – w sumie ponad 300 samolotów,
W ich skład wchodziło także 40 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych Improved Hawk oraz 8 baterii Nike Hercules.

title: 5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lotnictwo
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = NATO
 |sformowanie          =
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Południowej AFSOUTH|AIRSOUTH]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne''' – lotniczy [[związek operacyjny]] [[NATO|Paktu Północnoatlantyckiego]] okresu zimnej wojny.

== Charakterystyka ==
Zadaniem 5 Połączonych Taktycznych Sił Powietrznych było [[wsparcie]] i zabezpieczenie działań [[Wojska lądowe|wojsk lądowych]] na terytorium [[Włochy|Włoch]] i [[Marynarka wojenna|sił morskich]] w środkowej części [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]]{{odn|Zarychta|2013|s=240}}. Podlegały [[Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Południowej AFSOUTH|Dowództwu Połączonych Sił Powietrznych Europy Południowej AIRSOUTH]] w [[Neapol|Neapolu]]{{odn|Zarychta|2016|s=262}}.
<br>W  skład 5 PTSP wchodziły [[Aeronautica Militare|włoskie siły powietrzne]], w tym [[Eskadra (lotnictwo)|eskadry]]: szturmowe, przechwytujące, rozpoznawczo-uderzeniowe oraz [[Rozpoznanie (wojsko)|rozpoznawcze]]. Trzon lotnictwa bojowego stanowiły samoloty typu Tornado, [[Lockheed F-104 Starfighter|F-104S Starfighter]], RF-104G, [[Fiat G.91|Fiat G-91R/V]] oraz samoloty rozpoznania morskiego – w sumie ponad 300 [[Samolot|samolotów]],
W ich skład wchodziło także 40 wyrzutni [[Rakietowy pocisk przeciwlotniczy|rakiet przeciwlotniczych]] [[MIM-23 Hawk|Improved Hawk]] oraz 8 baterii [[Nike Hercules]]{{odn|Zarychta|2016|s=263}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==

* {{Cytuj książkę|nazwisko=Zarychta|imię=Stanisław|autor link=Stanisław Zarychta|tytuł=Broń jądrowa w kształtowaniu bezpieczeństwa 1945–2015|data=2016|wydawca=Bellona SA|miejsce=Warszawa|isbn=9788311142350|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko = Zarychta|imię = Stanisław|tytuł = Struktury militarne NATO 1949–2013|data = 2013 |wydawca = [[Bellona (wydawnictwo)| Bellona SA]] |miejsce = Warszawa|isbn = 9788311130210|odn=tak}}

{{Struktury militarne NATO}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Połączone taktyczne siły powietrzne NATO]]
[[Kategoria:Południowoeuropejski Teatr Działań Wojennych]]

title: 5 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne

Organizacja: NATO

Podległość: AIRSOUTH


text:
# Strmec Podravski
Strmec Podravski – wieś w Chorwacji, w żupanii varażdińskiej, w gminie Petrijanec. W 2011 roku liczyła 663 mieszkańców.

title: Strmec Podravski

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Strmec Podravski
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = żupania varażdińska
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Petrijanec|Petrijanec]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 663{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Strmec Podravski''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania varażdińska|żupanii varażdińskiej]], w [[gmina Petrijanec|gminie Petrijanec]]. W 2011 roku liczyła 663 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=292}}</ref>
}}

{{gmina Petrijanec}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii varażdińskiej]]

title: Strmec Podravski

Państwo: Chorwacja

Żupania: varażdińska

Gmina: Petrijanec


text:
# Mirja Lehtonen
Mirja Annikki Kierros z d. Lehtonen (ur. 19 października 1942 w Uurainen, zm. 25 sierpnia 2009 w Multia) – fińska biegaczka narciarska, dwukrotna medalistka olimpijska oraz brązowa medalistka mistrzostw świata.

## Kariera
Igrzyska olimpijskie w Innsbrucku w 1964 roku były pierwszymi i zarazem ostatnimi w jej karierze. W biegu na 5 km zdobyła srebrny medal, ulegając jedynie Kławdiji Bojarskich ze Związku Radzieckiego o zaledwie 2,4 sekundy. Ponadto wspólnie z Senją Pusulą i Toini Pöysti wywalczyła brązowy medal w sztafecie 3 × 5 km. Zajęła także 10. miejsce na dystansie 10 km techniką klasyczną.
W 1962 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Zakopanem. Wraz z Siiri Rantanen i Eevą Ruoppa zdobyła kolejny brązowy medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach zajęła piąte miejsce zarówno w biegu na 5 km jak i w biegu na 10 km techniką klasyczną. Na kolejnych mistrzostwach świata już nie startował.
Ponadto Lehtonen była pięciokrotną mistrzynią Finlandii: w biegu na 5 km w latach 1963 i 1964 oraz w biegu na 10 km  w latach 1961, 1962 i 1963.

## Osiągnięcia

### Igrzyska Olimpijskie
| Miejsce | Dzień    | Rok  | Miejscowość | Konkurencja             | Czas biegu | Strata  | Zwyciężczyni       |
| ------- | -------- | ---- | ----------- | ----------------------- | ---------- | ------- | ------------------ |
| 10.     | 1 lutego | 1964 | Innsbruck   | 10 km stylem klasycznym | 40:24,3    | +1:42,6 | Klawdia Bojarskich |
| 2.      | 5 lutego | 1964 | Innsbruck   | 5 km stylem klasycznym  | 17:50,5    | +2,4    | Klawdia Bojarskich |
| 3.      | 7 lutego | 1964 | Innsbruck   | Sztafeta 3 × 5 km       | 59:20,2    | +3:24,9 | ZSRR               |

### Mistrzostwa świata
| Miejsce | Dzień     | Rok  | Miejscowość | Konkurencja             | Czas biegu | Strata  | Zwyciężczyni      |
| ------- | --------- | ---- | ----------- | ----------------------- | ---------- | ------- | ----------------- |
| 5.      | 19 lutego | 1962 | Zakopane    | 5 km stylem klasycznym  | 19:28,6    | +1:27,1 | Alewtina Kołczina |
| 5.      | 21 lutego | 1962 | Zakopane    | 10 km stylem klasycznym | 39:48,2    | +2:05,0 | Alewtina Kołczina |
| 3.      | 23 lutego | 1962 | Zakopane    | Sztafeta 3 × 5 km       | 58:08,9    | +3:24,1 | ZSRR              |

title: Mirja Lehtonen

wikitext:
{{Zawodnik zima infobox
 | imię i nazwisko   = Mirja Lehtonen
 | dyscyplina        = biegi narciarskie
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 19 października 1942
 | miejsce urodzenia = [[Uurainen]]
 | data śmierci      = 25 sierpnia 2009
 | miejsce śmierci   = [[Multia]]
 | klub              = Uuraisten Urheilijat
 | wzrost            = 165 cm
 | commons           =
 | wikicytaty        =
 | www               =
 | medale            =
{{Medalista infobox/reprezentacja|FIN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|Z|Innsbruck|1964|biegi narciarskie|srebro|([[Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964 – bieg na 5 km kobiet|bieg na 5 km]])}}
{{Medalista infobox/IO|Z|Innsbruck|1964|biegi narciarskie|brąz|([[Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964 – sztafeta kobiet|sztafeta 3 × 5 km]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|NK}}
{{Medalista infobox/MŚ|NK|Zakopane|1962|brąz|[[Biegi narciarskie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962|sztafeta 3 × 5 km]]}}
}}
'''Mirja Annikki Kierros''' z d. '''Lehtonen''' (ur. [[19 października]] [[1942]] w [[Uurainen]], zm. [[25 sierpnia]] [[2009]] w [[Multia]]) – [[Finlandia|fińska]] [[Biegi narciarskie|biegaczka narciarska]], dwukrotna medalistka olimpijska oraz brązowa medalistka mistrzostw świata.

== Kariera ==
[[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1964|Igrzyska olimpijskie w Innsbrucku]] w 1964 roku były pierwszymi i zarazem ostatnimi w jej karierze. W biegu na 5 km zdobyła srebrny medal, ulegając jedynie [[Kławdija Bojarskich|Kławdiji Bojarskich]] ze [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]] o zaledwie 2,4 sekundy. Ponadto wspólnie z [[Senja Pusula|Senją Pusulą]] i [[Toini Pöysti]] wywalczyła brązowy medal w sztafecie 3 × 5 km. Zajęła także 10. miejsce na dystansie 10 km techniką klasyczną.

W 1962 roku wystartowała na [[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962|mistrzostwach świata w Zakopanem]]. Wraz z [[Siiri Rantanen]] i [[Eeva Ruoppa|Eevą Ruoppa]] zdobyła kolejny brązowy medal w sztafecie. Na tych samych mistrzostwach zajęła piąte miejsce zarówno w biegu na 5 km jak i w biegu na 10 km techniką klasyczną. Na kolejnych mistrzostwach świata już nie startował.

Ponadto Lehtonen była pięciokrotną mistrzynią Finlandii: w biegu na 5 km w latach 1963 i 1964 oraz w biegu na 10 km  w latach 1961, 1962 i 1963.

== Osiągnięcia ==
=== [[Zimowe igrzyska olimpijskie|Igrzyska Olimpijskie]] [[Plik:Olympic rings.svg|50px|]] ===
{| width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwyciężczyni
|-
||10.
||1 lutego
||[[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1964|1964]]
||{{flaga|AUT}} [[Innsbruck]]
||10 km stylem klasycznym
||40:24,3
||+1:42,6
||{{flaga|SUN}} [[Klawdia Bojarskich]]
|-bgcolor=dfdfdf
||2.[[Plik:Silver medal.svg|15px]]
||5 lutego
||[[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1964|1964]]
||{{flaga|AUT}} [[Innsbruck]]
||5 km stylem klasycznym
||17:50,5
||+2,4
||{{flaga|SUN}} [[Klawdia Bojarskich]]
|-bgcolor=ffdf9f
||3.[[Plik:Bronze medal.svg|15px]]
||7 lutego
||[[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1964|1964]]
||{{flaga|AUT}} [[Innsbruck]]
||Sztafeta 3 × 5 km<ref>Skład drużyny: [[Senja Pusula]], [[Toini Pöysti]], Mirja Lehtonen</ref>
||59:20,2
||+3:24,9
||{{państwo|SUN}}
|}

=== [[Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym|Mistrzostwa świata]] ===
{| width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwyciężczyni
|-
||5.
||19 lutego
||[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962|1962]]
||{{flaga|POL}} [[Zakopane]]
||5 km stylem klasycznym
||19:28,6
||+1:27,1
||{{flaga|SUN}} [[Alewtina Kołczina]]
|-
||5.
||21 lutego
||[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962|1962]]
||{{flaga|POL}} [[Zakopane]]
||10 km stylem klasycznym
||39:48,2
||+2:05,0
||{{flaga|SUN}} [[Alewtina Kołczina]]
|-bgcolor=ffdf9f
||3.[[Plik:FIS bronze medal.png|15px]]
||23 lutego
||[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962|1962]]
||{{flaga|POL}} [[Zakopane]]
||Sztafeta 3 × 5 km<ref>Skład drużyny: [[Siiri Rantanen]], [[Eeva Ruoppa]], Mirja Lehtonen</ref>
||58:08,9
||+3:24,1
||{{państwo|SUN}}
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://data.fis-ski.com/dynamic/athlete-biography.html?sector=CC&competitorid=34706&type=result Profil na stronie FIS] {{lang|de|en|fr}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/le/mirja-lehtonen-1.html | tytuł = Profil na sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20110813063344/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/le/mirja-lehtonen-1.html | zarchiwizowano = 2011-08-13 | język = en}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Lehtonen, Mirja}}
[[Kategoria:Biegacze narciarscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964]]
[[Kategoria:Fińscy biegacze narciarscy]]
[[Kategoria:Fińscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 1962]]
[[Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1964]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Zmarli w 2009]]

title: · Mirja Lehtonen

Data i miejsce urodzenia: 19 października 1942 · Uurainen

Data i miejsce śmierci: 25 sierpnia 2009 · Multia

Klub: Uuraisten Urheilijat

title: Dorobek medalowy

srebro: Innsbruck 1964 · biegi narciarskie · (bieg na 5 km)

brąz: Innsbruck 1964 · biegi narciarskie · (sztafeta 3 × 5 km)


text:
# André Blusset
André Blusset (ur. 17 stycznia 1904 w Villard-de-Lans, zm. 17 lipca 1994 w Grenoble) – francuski biegacz narciarski, reprezentant Francji na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924.
W wieku dwudziestu lat uczestniczył w biegu olimpijskim na 50 kilometrów podczas igrzysk w Chamonix, jednak nie ukończył trasy i ostatecznie nie został sklasyfikowany. Był jednak najmłodszym biegaczem, który wystartował w tamtych igrzyskach.

## Osiągnięcia

### Igrzyska olimpijskie
| Igrzyska       | Data             | Konkurencja                      | Czas | Miejsce | Strata | Zwycięzca     | Źródło |
| -------------- | ---------------- | -------------------------------- | ---- | ------- | ------ | ------------- | ------ |
| 1924, Chamonix | 30 stycznia 1924 | bieg na 50 km techniką klasyczną | DNF  | –       | –      | Thorleif Haug | [ 4 ]  |

title: André Blusset

wikitext:
{{Zawodnik zima infobox
 | imię i nazwisko   = André Blusset
 | dyscyplina        = biegi narciarskie
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 17 stycznia 1904
 | miejsce urodzenia = [[Villard-de-Lans]]
 | data śmierci      = 17 lipca 1994
 | miejsce śmierci   = [[Grenoble]]
 | klub              =
 | wzrost            =
 | commons           =
 | wikicytaty        =
 | www               =
 | medale            = {{Medalista infobox/reprezentacja|FRA}}
}}
'''André Blusset''' (ur. [[17 stycznia]] [[1904]] w [[Villard-de-Lans]], zm. [[17 lipca]] [[1994]] w [[Grenoble]]<ref>{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/84197 | tytuł = André Blusset | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2023-05-13}}</ref>) – francuski biegacz narciarski, reprezentant [[Francja na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924|Francji]] na [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1924|Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924]].

W wieku dwudziestu lat uczestniczył w [[Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924|biegu olimpijskim]] na 50 kilometrów podczas igrzysk w [[Chamonix-Mont-Blanc|Chamonix]], jednak nie ukończył trasy i ostatecznie nie został sklasyfikowany<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/bl/andre-blusset-1.html|tytuł=André Blusset Biography and Olympic Results|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2012-03-02|archiwum=https://web.archive.org/web/20111205033511/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/bl/andre-blusset-1.html|zarchiwizowano=2011-12-05}}</ref>. Był jednak najmłodszym biegaczem, który wystartował w tamtych igrzyskach<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.sports-reference.com/olympics/winter/1924/CCS/|tytuł=Cross Country Skiing at the 1924 Chamonix Winter Games|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2012-03-03|archiwum=https://web.archive.org/web/20100308224912/http://www.sports-reference.com/olympics/winter/1924/CCS/|zarchiwizowano=2010-03-08}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
=== Igrzyska olimpijskie ===
{| width=100% class=wikitable style="font-size: 89%; text-align:center"
|-
!Igrzyska
!Data
!Konkurencja
!Czas
!Miejsce
!Strata
!Zwycięzca
!Źródło
|-
|[[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1924|1924, Chamonix]]
|30 stycznia 1924
|bieg na 50 km techniką klasyczną
|'''DNF'''
| –
| –
|[[Thorleif Haug]]
|<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.sports-reference.com/olympics/winter/1924/CCS/mens-50-kilometres.html|tytuł=Cross Country Skiing at the 1924 Chamonix Winter Games: Men's 50 kilometres|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2012-03-03|archiwum=https://web.archive.org/web/20100128231708/http://www.sports-reference.com/olympics/winter/1924/CCS/mens-50-kilometres.html|zarchiwizowano=2010-01-28}}</ref>
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/bl/andre-blusset-1.html|tytuł=André Blusset Biography and Olympic Results|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2012-03-03|archiwum=https://web.archive.org/web/20111205033511/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/bl/andre-blusset-1.html|zarchiwizowano=2011-12-05}}

{{SORTUJ:Blusset, André}}
[[Kategoria:Francuscy biegacze narciarscy]]
[[Kategoria:Francuscy olimpijczycy (Chamonix 1924)]]
[[Kategoria:Biegacze narciarscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1904]]
[[Kategoria:Zmarli w 1994]]

title: · André Blusset

Data i miejsce urodzenia: 17 stycznia 1904 · Villard-de-Lans

Data i miejsce śmierci: 17 lipca 1994 · Grenoble


text:
# Okręg wyborczy South East Cambridgeshire
Okręg wyborczy South East Cambridgeshire powstał w 1983 r. i wysyła do brytyjskiej Izby Gmin jednego deputowanego. Okręg obejmuje wschodnią część południowego Cambridgeshire oraz południową część wschodniego Cambridgeshire wraz z miastem Ely.

## Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu South East Cambridgeshire
- 1983–1987: Francis Pym, Partia Konserwatywna
- 1987 –: James Paice, Partia Konserwatywna

wikitext:
[[Plik:SouthEastCambridgeshireConstituency.svg|right|150px]]
[[Plik:EnglandCambridgeshire.svg|right|150px]]
'''Okręg wyborczy South East Cambridgeshire''' powstał w 1983 r. i wysyła do [[Wielka Brytania|brytyjskiej]] [[Izba Gmin|Izby Gmin]] jednego deputowanego. Okręg obejmuje wschodnią część południowego Cambridgeshire oraz południową część wschodniego Cambridgeshire wraz z miastem [[Ely (Wielka Brytania)|Ely]].

== Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu South East Cambridgeshire ==
* 1983–1987: [[Francis Pym]], [[Partia Konserwatywna (Wielka Brytania)|Partia Konserwatywna]]
* 1987 –: [[James Paice]], Partia Konserwatywna

{{Okręgi wyborcze w East of England}}

[[Kategoria:Okręgi wyborcze hrabstwa Cambridgeshire|South East Cambridgeshire]]