text:
# Gustaf Johan Billberg
Gustaf Johan Billberg (ur. 14 czerwca 1772 w Karlskronie, zm. 26 listopada 1844 w Sztokholmie) – szwedzki botanik, zoolog i anatom. W nomenklaturze botanicznej opisane przezeń gatunki oznacza się skrótem "Billb.". Na jego cześć nazwano rodzaj z rodziny bromeliowatych, Bilbergia.
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Lund w 1790 roku. Został biegłym rewidentm w Biurze Kontroli Izby w Sztokholmie. W 1798 był urzędnikiem powiatowym w Visby, a w 1808 wyjechał do Sztokholmu, gdzie w 1812 został sędzią Apelacyjnego Sądu Administracyjnego, z którego to urzędu zrezygnował w 1837 roku.

## Prace
- Ekonomisk botanik (1815–16)
- Enumeratio insectorum in museo (1820)
- Synopsis Faunae Scandinaviae (1827)

title: Gustaf Johan Billberg

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Gustaf Johan Billberg
 |grafika                   = Бильберг Густаф Юхан.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[14 czerwca]] [[1772]]
 |miejsce urodzenia         = [[Karlskrona]]
 |data śmierci              = [[26 listopada]] [[1844]]
 |miejsce śmierci           = [[Sztokholm]]
 |miejsce spoczynku         =
 |zawód                     = [[prawnik]], [[botanika|botanik]], [[zoolog]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet w Lund]]
 |rodzice                   =
 |małżeństwo                =
 |dzieci                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Gustaf Johan Billberg''' (ur. 14 czerwca 1772 w [[Karlskrona|Karlskronie]], zm. 26 listopada 1844 w [[Sztokholm]]ie) – [[Szwecja|szwedzki]] botanik, zoolog i anatom. W nomenklaturze botanicznej opisane przezeń gatunki oznacza się skrótem "Billb.". Na jego cześć nazwano rodzaj z rodziny [[bromeliowate|bromeliowatych]], ''[[Bilbergia]]''.

Ukończył studia prawnicze na [[Uniwersytet w Lund|Uniwersytecie w Lund]] w 1790 roku. Został biegłym rewidentm w Biurze Kontroli Izby w Sztokholmie. W 1798 był urzędnikiem powiatowym w Visby, a w 1808 wyjechał do Sztokholmu, gdzie w 1812 został sędzią Apelacyjnego Sądu Administracyjnego, z którego to urzędu zrezygnował w 1837 roku<ref>[https://runeberg.org/sbh/billbegj.html Gustaf Johan Billberg]</ref>.
== Prace ==
* Ekonomisk botanik (1815–16)
* Enumeratio insectorum in museo (1820)
* Synopsis Faunae Scandinaviae (1827)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Billberg}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Lund]]
[[Kategoria:Szwedzcy prawnicy]]
[[Kategoria:Szwedzcy botanicy]]
[[Kategoria:Szwedzcy entomolodzy]]
[[Kategoria:Szwedzcy anatomowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1772]]
[[Kategoria:Zmarli w 1844]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Karlskronie]]

title: Gustaf Johan Billberg

Data i miejsce urodzenia: 14 czerwca 1772 · Karlskrona

Data i miejsce śmierci: 26 listopada 1844 · Sztokholm

Zawód, zajęcie: prawnik, botanik, zoolog

Alma Mater: Uniwersytet w Lund


text:
# Sarfo Gyamfi
Sarfo Gyamfi (ur. 17 lipca 1967) – ghański piłkarz grający na pozycji pomocnika. W swojej karierze rozegrał 9 meczów i strzelił 1 gola w reprezentacji Ghany.

## Kariera klubowa
Swoją karierę piłkarską Gyamfi rozpoczął w klubie Asante Kotoko SC, w którym w zadebiutował w 1985 roku. W sezonach 1986, 1987, 1988/1989 i 1989/1990 wywalczył z nim cztery mistrzostwa Ghany z rzędu. W sezonie 1989/1990 zdobył też Puchar Ghany.
W 1991 roku Gyamfi przeszedł do austriackiego FC Tirol Innsbruck. Swój debiut w nim zaliczył 22 marca 1991 w zremisowanym 1:1 wyjazdowym meczu z SK Vorwärts Steyr. W Tirolu grał do 1992. Latem 1992 przeszedł do VfB Lipsk, z którym wywalczył awans z drugiej do pierwszej ligi niemieckiej. W sezonie 1993/1994 grał w trzecioligowym Hallescher FC.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Ghany Gyamfi zadebiutował 8 lutego 1987 roku w wygranym 1:0 meczu finałowym Pucharu Narodów CSSA 1987 z Liberią, rozegranym w Monrovii i w debiucie strzelił bramkę. W 1992 roku został powołany do kadry na Puchar Narodów Afryki 1992. Na tym turnieju rozegrał cztery mecze: grupowy z Zambią (1:0), ćwierćfinałowy z Kongiem (2:1), półfinałowy z Nigerią (2:1) i finałowy z Wybrzeżem Kości Słoniowej (0:0, k. 10:11). Z Ghaną wywalczył wicemistrzostwo Afryki. Od 1987 do 1992 rozegrał w kadrze narodowej 9 meczów i strzelił 1 gola.

wikiname: plwiki

title: Sarfo Gyamfi

in_language: pl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Sarfo Gyamfi
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 17 lipca 1967
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1985–1990 ! [[Asante Kotoko SC]]
! 1991–1992 ! [[FC Tirol Innsbruck]] ! 15 ! 3
! 1992–1993 ! [[VfB Lipsk]]          !  4 ! 0
! 1993–1994 ! [[Hallescher FC]]
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
! 1987–1992 ! {{Reprezentacja|GHA|pn}} ! 9 ! 1
 |data reprezentacja      =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Sarfo Gyamfi''' (ur. [[17 lipca]] [[1967]]) – [[Ghana|ghański]] [[piłkarz]] grający na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. W swojej karierze rozegrał 9 meczów i strzelił 1 gola w [[Reprezentacja Ghany w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Ghany]].

== Kariera klubowa ==
Swoją karierę piłkarską Gyamfi rozpoczął w klubie [[Asante Kotoko SC]], w którym w zadebiutował w 1985 roku. W sezonach 1986, 1987, 1988/1989 i 1989/1990 wywalczył z nim cztery mistrzostwa Ghany z rzędu. W sezonie 1989/1990 zdobył też [[Puchar Ghany w piłce nożnej|Puchar Ghany]].

W 1991 roku Gyamfi przeszedł do austriackiego [[FC Tirol Innsbruck]]. Swój debiut w nim zaliczył 22 marca 1991 w zremisowanym 1:1 wyjazdowym meczu z [[SK Vorwärts Steyr]]. W Tirolu grał do 1992. Latem 1992 przeszedł do [[VfB Lipsk]], z którym wywalczył awans z [[2. Fußball-Bundesliga|drugiej]] do [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|pierwszej ligi niemieckiej]]. W sezonie 1993/1994 grał w trzecioligowym [[Hallescher FC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Ghany w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Ghany]] Gyamfi zadebiutował 8 lutego 1987 roku w wygranym 1:0 meczu finałowym [[Puchar Narodów CSSA 1987|Pucharu Narodów CSSA 1987]] z [[Reprezentacja Liberii w piłce nożnej mężczyzn|Liberią]], rozegranym w [[Monrovia|Monrovii]] i w debiucie strzelił bramkę. W 1992 roku został powołany do kadry na [[Puchar Narodów Afryki 1992]]. Na tym turnieju rozegrał cztery mecze: grupowy z [[Reprezentacja Zambii w piłce nożnej mężczyzn|Zambią]] (1:0), ćwierćfinałowy z [[Reprezentacja Konga w piłce nożnej mężczyzn|Kongiem]] (2:1), półfinałowy z [[Reprezentacja Nigerii w piłce nożnej mężczyzn|Nigerią]] (2:1) i finałowy z [[Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej w piłce nożnej mężczyzn|Wybrzeżem Kości Słoniowej]] (0:0, k. 10:11). Z Ghaną wywalczył wicemistrzostwo Afryki. Od 1987 do 1992 rozegrał w kadrze narodowej 9 meczów i strzelił 1 gola.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|36093}}
* {{transfermarkt|p|id=132775|nazwa=Sarfo Gyamfi|data dostępu=2022-12-07}}

{{Ghana 1992 PNA}}

{{SORTUJ:Gyamfi, Sarfo}}
[[Kategoria:Reprezentanci Ghany w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Asante Kotoko SC]]
[[Kategoria:Piłkarze Tirolu Innsbruck]]
[[Kategoria:Piłkarze Hallescher FC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1992]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1967]]

title: · Sarfo Gyamfi

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Asante Kotoko SC

FC Tirol Innsbruck · 15 · (3)

VfB Lipsk · 4 · (0)

Hallescher FC

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Ghana · 9 · (1)


text:
# Gimnastyka sportowa na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1997
Zawody gimnastyczne na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1997 odbyły się w czerwcu w Bari.

## Tabela medalowa
| Poz. | Państwo   |    |    |    | Razem: |
| ---- | --------- | -- | -- | -- | ------ |
| 1    | Francja   | 6  | 4  | 4  | 14     |
| 2    | Hiszpania | 4  | 1  | 1  | 6      |
| 3    | Włochy    | 2  | 4  | 7  | 13     |
| 4    | Grecja    | 1  | 2  | 1  | 4      |
| 5    | Egipt     | 1  | 2  | 1  | 4      |
| 6    | Algieria  | 0  | 0  | 1  | 1      |
| .    | Chorwacja | 0  | 0  | 1  | 1      |
| .    | Turcja    | 0  | 0  | 1  | 1      |
| Poz. | Razem:    | 16 | 14 | 13 | 43     |

## Wyniki

### Mężczyźni
| konkurencja                 | złoto                                                                                | złoto       | srebro                                                                               | srebro      | brąz                                                                                | brąz        |
| --------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------ | ----------- | ------------------------------------------------------------------------------------ | ----------- | --------------------------------------------------------------------------------------------------- | ----------- |
| Wielobój indywidualnie      | Jesus Carballo · Hiszpania                                                                       | 54.150 pkt  | Dimitri Karbanenko · Francja                                                         | 53.600 pkt  | Sergio Luini · Włochy                                                                               | 52.950 pkt  |
| Ćwiczenia wolne             | Georgios Ellissiadis · Grecja                                                                    | 8.950 pkt   | Suat Celen · Turcja                                                                  | 8.900 pkt   | Cedric Guille · Francja                                                                             | 8.800 pkt   |
| Ćwiczenia na koniu z łękami | Eric Casimir · Francja                                                                           | 9.350 pkt   | Sid Ali Ferdjani · Algieria                                                          | 9.200 pkt   | Sebastien Tayec · Francja                                                                           | 9.150 pkt   |
| Ćwiczenia na kółkach        | Jury Chechi · Włochy                                                                             | 9.800 pkt   | Aleksej Demianov · Chorwacja                                                         | 9.600 pkt   | Dimosthenis Tampakos · Grecja                                                                       | 9.600 pkt   |
| Skok                        | Raouf Abdel Raouf · Egipt                                                                        | 9.225 pkt   | Dimitri Karbanenko · Francja                                                         | 8.875 pkt   | Giovanni D'Innocenzo · Włochy                                                                       | 8.850 pkt   |
| Ćwiczenia na poręczach      | Andreu Vivo · Hiszpania                                                                          | 9.250 pkt   | Sebastien Darrigade · Francja                                                        | 9.200 pkt   | Dimitri Karbanenko · Francja                                                                        | 9.100 pkt   |
| Ćwiczenia na drążku         | Jesus Carballo · Hiszpania                                                                       | 9.550 pkt   | Eric Casimiri · Francja                                                              | 9.350 pkt   | Giovanni D'Innocenzo · Włochy                                                                       | 9.050 pkt   |
| Wielobój drużynowo          | Francesco Colombo · Jury Chechi · Giovanni D'Innocenzo · Sergio Luini · Bruno Malaspina · Włochy | 161.300 pkt | Jesus Carballo · Omar Cortes · Vicktor Cano · Andreu Vivo · Ortiz Acosta · Hiszpania | 159.900 pkt | Eric Casimir · Cedric Guille · Sebastien Darrigade · Dimitri Karbanenko · Sebastien Tayac · Francja | 159.250 pkt |

### Kobiety
| konkurencja                 | złoto                                                                                | złoto       | srebro                                                                                | srebro      | brąz                                                                                | brąz        |
| --------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------------- | ----------- | ------------------------------------------------------------------------------------------- | ----------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------ | ----------- |
| Wielobój indywidualnie      | Ludivine Furnon · Francja                                                              | 38.312 pkt  | Adriana Crisci · Włochy                                                                     | 38.275 pkt  | Elvire Teza · Francja                                                                                | 37.475 pkt  |
| Ćwiczenia wolne             | Ludivine Furnon · Francja                                                              | 9.775 pkt   | Vasiliki Tsavdaridou · Grecja                                                               | 9.700 pkt   | Adriana Crisci · Włochy                                                                                | 9.675 pkt   |
| Ćwiczenia na koniu z łękami | Elisabeth Valle · Hiszpania                                                            | 9.512 pkt   | Martina Bremini · Włochy                                                                    | 9.387 pkt   | Laura Montagnolo · Włochy                                                                              | 9.262 pkt   |
| Ćwiczenia na poręczach      | Elvire Teza · Francja                                                                  | 9.850 pkt   | Adriana Crisci · Włochy                                                                     | 9.750 pkt   | Martina Bremini · Włochy                                                                               | 9.450 pkt   |
| Równoważnia                 | Elvire Teza · Francja                                                                  | 9.725 pkt   | Vasiliki Tsavdaridou · Grecja                                                               | 9.600 pkt   | Adriana Crisci · Włochy                                                                                | 9.600 pkt   |
| Wielobój drużynowo          | Cecile Canqueteau · Ludivine Furnon · Laure Gely · Elvire Teza · Elvire Teza · Francja | 113.011 pkt | Martina Bremini · Adriana Crisci · Laura Montagnolo · Paola Rivi · Giordana Rocchi · Włochy | 112.674 pkt | Elisabeth Valle · Diana Plaza · Beatriz Sánchez · Jennifer Montavez · Susana Garcia Esrich · Hiszpania | 108.186 pkt |

wikitext:
Zawody '''[[Gimnastyka|gimnastyczne]] na [[Igrzyska Śródziemnomorskie 1997|Igrzyskach Śródziemnomorskich 1997]]''' odbyły się w czerwcu w [[Bari]].

== Tabela medalowa ==
{|border="1"
! width=30px| Poz.
! width=250px| Państwo
! width=30px {{Żużel/Kolor|M1}}|[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]]
! width=30px {{Żużel/Kolor|M2}}|[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]]
! width=30px {{Żużel/Kolor|M3}}|[[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]]
! width=30px| Razem:
|- align="center"
| 1 ||align=left|{{flaga|FRA}} [[Francja]] || 6 || 4 || 4 ||'''14'''
|- align="center"
| 2 ||align=left| {{flaga|ESP}} [[Hiszpania]]  || 4 || 1 || 1 || '''6'''
|- align="center"
| 3 ||align=left| {{flaga|ITA}} [[Włochy]]  ||2|| 4 || 7 || '''13'''
|- align="center"
| 4 ||align=left| {{flaga|GRE}} [[Grecja]]  ||1|| 2 || 1 || '''4'''
|- align="center"
| 5 ||align=left| {{flaga|EGY}} [[Egipt]]  ||1|| 2 || 1 || '''4'''
|- align="center"
| 6 ||align=left| {{flaga|ALG}} [[Algieria]]  ||0|| 0 || 1 || '''1'''
|- align="center"
| . ||align=left| {{flaga|CRO}} [[Chorwacja]]  ||0|| 0 || 1 || '''1'''
|- align="center"
| . ||align=left| {{flaga|TUR}} [[Turcja]]  ||0|| 0 || 1 || '''1'''
|- align="center"
| '''Poz.''' ||align=left| '''Razem:''' || '''16'''|| '''14''' || '''13''' || '''43'''
|-
|}
== Wyniki ==
=== Mężczyźni ===
{| class="wikitable" width=85%
!konkurencja||bgcolor=gold align=center colspan=2|złoto||bgcolor=silver align=center colspan=2|srebro||bgcolor=CC9966 align=center colspan=2|brąz
|-
|Wielobój indywidualnie

|[[Jesus Carballo]]
   {{Państwo|ESP}}
| 54.150 pkt
|[[Dimitri Karbanenko]]
   {{Państwo|FRA}}
| 53.600 pkt
|[[Sergio Luini]]
   {{Państwo|ITA}}
| 52.950  pkt
|-
|Ćwiczenia wolne

|[[Georgios Ellissiadis]]
   {{Państwo|GRE}}
| 8.950 pkt
|[[Suat Celen]]
   {{Państwo|TUR}}
| 8.900 pkt
|[[Cedric Guille]]
   {{Państwo|FRA}}
| 8.800 pkt
|-
|Ćwiczenia na koniu z łękami

|[[Eric Casimir]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.350 pkt
|[[Sid Ali Ferdjani]]
   {{Państwo|ALG}}
| 9.200 pkt
|[[Sebastien Tayec]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.150 pkt
|-
|Ćwiczenia na kółkach

|[[Jury Chechi]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.800 pkt
|[[Aleksej Demianov]]
   {{Państwo|CRO}}
| 9.600 pkt
|[[Dimosthenis Tampakos]]
   {{Państwo|GRE}}
| 9.600 pkt
|-
|Skok

|[[Raouf Abdel Raouf]]
   {{Państwo|EGY}}
| 9.225 pkt
|[[Dimitri Karbanenko]]
   {{Państwo|FRA}}
| 8.875 pkt
|[[Giovanni D'Innocenzo]]
   {{Państwo|ITA}}
| 8.850 pkt
|-
|Ćwiczenia na poręczach

|[[Andreu Vivo]]
   {{Państwo|ESP}}
| 9.250 pkt
|[[Sebastien Darrigade]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.200 pkt
|[[Dimitri Karbanenko]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.100 pkt
|-
|Ćwiczenia na drążku

|[[Jesus Carballo]]
   {{Państwo|ESP}}
| 9.550 pkt
|[[Eric Casimiri]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.350 pkt
|[[Giovanni D'Innocenzo]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.050 pkt
|-
|Wielobój drużynowo

|[[Francesco Colombo]]
 [[Jury Chechi]]
 [[Giovanni D'Innocenzo]]
 [[Sergio Luini]]
 [[Bruno Malaspina]]
   {{Państwo|ITA}}
| 161.300 pkt
|[[Jesus Carballo]]
 [[Omar Cortes]]
 [[Vicktor Cano]]
 [[Andreu Vivo]]
 [[Ortiz Acosta]]
   {{Państwo|ESP}}
| 159.900 pkt
|[[Eric Casimir]]
 [[Cedric Guille]]
 [[Sebastien Darrigade]]
 [[Dimitri Karbanenko]]
 [[Sebastien Tayac]]
   {{Państwo|FRA}}
| 159.250 pkt
|}
=== Kobiety ===
{| class="wikitable" width=85%
!konkurencja||bgcolor=gold align=center colspan=2|złoto||bgcolor=silver align=center colspan=2|srebro||bgcolor=CC9966 align=center colspan=2|brąz
|-
|Wielobój indywidualnie

|[[Ludivine Furnon]]
   {{Państwo|FRA}}
| 38.312 pkt
|[[Adriana Crisci]]
   {{Państwo|ITA}}
| 38.275 pkt
|[[Elvire Teza]]
   {{Państwo|FRA}}
| 37.475  pkt
|-
|Ćwiczenia wolne

|[[Ludivine Furnon]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.775 pkt
|[[Vasiliki Tsavdaridou]]
   {{Państwo|GRE}}
| 9.700 pkt
|[[Adriana Crisci]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.675 pkt
|-
|Ćwiczenia na koniu z łękami

|[[Elisabeth Valle]]
   {{Państwo|ESP}}
| 9.512 pkt
|[[Martina Bremini]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.387 pkt
|[[Laura Montagnolo]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.262 pkt
|-
|Ćwiczenia na poręczach

|[[Elvire Teza]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.850 pkt
|[[Adriana Crisci]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.750 pkt
|[[Martina Bremini]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.450 pkt
|-
|Równoważnia

|[[Elvire Teza]]
   {{Państwo|FRA}}
| 9.725 pkt
|[[Vasiliki Tsavdaridou]]
   {{Państwo|GRE}}
| 9.600 pkt
|[[Adriana Crisci]]
   {{Państwo|ITA}}
| 9.600 pkt
|-
|Wielobój drużynowo

|[[Cecile Canqueteau]]
 [[Ludivine Furnon]]
 [[Laure Gely]]
 [[Elvire Teza]]
 [[Elvire Teza]]
   {{Państwo|FRA}}
| 113.011 pkt
|[[Martina Bremini]]
 [[Adriana Crisci]]
 [[Laura Montagnolo]]
 [[Paola Rivi]]
 [[Giordana Rocchi]]
   {{Państwo|ITA}}
| 112.674 pkt
|[[Elisabeth Valle]]
 [[Diana Plaza]]
 [[Beatriz Sánchez]]
 [[Jennifer Montavez]]
 [[Susana Garcia Esrich]]
   {{Państwo|ESP}}
| 108.186 pkt
|}
== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.cijm.org.gr/images/stories/pdf/JM1997.pdf | tytuł = Dane na cijm.gr, strony 19-21 | opublikowany = cijm.org.gr | archiwum = https://web.archive.org/web/20130728110642/http://www.cijm.org.gr/images/stories/pdf/JM1997.pdf | zarchiwizowano = 2013-07-28}}

[[Kategoria:Gimnastyka na igrzyskach śródziemnomorskich|1997]]
[[Kategoria:Igrzyska Śródziemnomorskie 1997]]


text:
# Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904
Wyniki zawodów piłki wodnej rozegranych podczas Igrzysk Olimpijskich w St. Louis. W zawodach wystartowały tylko 3 drużyny, wszystkie ze Stanów Zjednoczonych. Do uczestnictwa przystąpić chciała niemiecka drużyna, jednak nie została dopuszczona, ponieważ jej zawodnicy nie reprezentowali jednego klubu.
Turniej był rozgrywany w Forest Park, a wielu zawodników zachorowało po turnieju z powodu złej jakości wody. Mniej niż rok po rozgrywkach czterech piłkarzy wodnych zmarło po zawodach na dur brzuszny.

## Medaliści
| Złoto                                                                                | Srebro                                                                                | Brąz                                                                                |
| New York Athletic Club - David Bratton - George Van Cleaf - Leo Goodwin - Louis Handley - David Hesser - Joe Ruddy - James Steen | Chicago Athletic Association - Rex Beach - Jerome Steever - Edwin Swatek - Charles Healy - Frank Kehoe - David Hammond - Bill Tuttle | Missouri Athletic Club - John Meyers - Manfred Toeppen - Gwynne Evans - Amedee Reyburn - Frank Schreiner - Augustus Goessling - Bill Orthwein |

## Wyniki
- New York Athletic Club 6:0 Chicago Athletic Association

5 – Leo Goodwin
1 – David Hesser
- New York Athletic Club 5:0 Missouri Athletic Club

3 – Leo Goodwin
1 – Louis Handley
1 – David Hesser

## Tabela medalowa
| Lp.   | Państwo                 | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
| ----- | ----------------------- | ----- | ------ | ---- | ----- |
| 1     | Stany Zjednoczone (USA) | 1     | 1      | 1    | 1     |
| Razem | Razem                   | 1     | 1      | 1    | 3     |

wikitext:
{{Konkurencja infobox
 |nazwa              = Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904
 |nazwa_oryginalna   =
 |zawody             =
 |poprzednie         = [[Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900|1900]]
 |następne           = [[Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1908|1908]]
 |grafika            = Water polo pictogram.svg
 |podpis_grafiki     =
 |miasto             = [[Saint Louis]]
 |kraj               = USA
 |wariant flagi      = 45
 |termin             = 5-6 sierpnia 1908
 |liczba_ekip        = 3
 |liczba_sportowców  = 21
 |liczba_konkurencji = 1
 |miejsce_rozgrywek  = [[Forest Park (park)|Forest Park]], [[Saint Louis]]
 |złoty_medal        = {{Flaga|USA|45}} [[New York Athletic Club]]
 |srebrny_medal      = {{Flaga|USA|45}} [[Chicago Athletic Association]]
 |brązowy_medal      = {{Flaga|USA|45}} [[Missouri Athletic Club]]
}}
Wyniki zawodów [[piłka wodna|piłki wodnej]] rozegranych podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1904|Igrzysk Olimpijskich w St. Louis]]. W zawodach wystartowały tylko 3 drużyny, wszystkie ze Stanów Zjednoczonych. Do uczestnictwa przystąpić chciała niemiecka drużyna, jednak nie została dopuszczona, ponieważ jej zawodnicy nie reprezentowali jednego klubu.

Turniej był rozgrywany w [[Forest Park (park)|Forest Park]], a wielu zawodników zachorowało po turnieju z powodu złej jakości wody. Mniej niż rok po rozgrywkach czterech piłkarzy wodnych zmarło po zawodach na [[dur brzuszny]]<ref>{{Cytuj |url = https://www.olympedia.org/results/38011 |tytuł = Water Polo at the 1904 Summer Olympics; Water Polo, Men |opublikowany = Olympedia.org |język = en |data dostępu = 2023-01-15}}</ref>.

== Medaliści ==
{|class="wikitable"
|- style="text-align:center;"
|bgcolor="F7F6A8" width="200px"|{{Trofeum|medal olimpijski|złoty}} Złoto
|bgcolor="DCE5E5" width="200px"|{{Trofeum|medal olimpijski|srebrny}} Srebro
|bgcolor="FFDAB9" width="200px"|{{Trofeum|medal olimpijski|brązowy}} Brąz
|-
|{{Flaga|USA|45}} [[New York Athletic Club]]
* [[David Bratton]]
* [[George Van Cleaf]]
* [[Leo Goodwin]]
* [[Louis Handley]]
* [[David Hesser]]
* [[Joe Ruddy]]
* [[James Steen]]
|{{Flaga|USA|45}} [[Chicago Athletic Association]]
* [[Rex Beach]]
* [[Jerome Steever]]
* [[Edwin Swatek]]
* [[Charles Healy]]
* [[Frank Kehoe]]
* [[David Hammond]]
* [[Bill Tuttle]]
|{{Flaga|USA|45}} [[Missouri Athletic Club]]
* [[John Meyers]]
* [[Manfred Toeppen]]
* [[Gwynne Evans]]
* [[Amedee Reyburn]]
* [[Frank Schreiner]]
* [[Augustus Goessling]]
* [[Bill Orthwein]]
|}

== Wyniki ==
[[Plik:Water Polo 1904 Olympics.jpg|thumb|Jedno ze spotkań podczas IO 1904]]
* New York Athletic Club '''6:0''' Chicago Athletic Association
: 5 – [[Leo Goodwin]]
: 1 – [[David Hesser]]
* New York Athletic Club '''5:0''' Missouri Athletic Club
: 3 – [[Leo Goodwin]]
: 1 – [[Louis Handley]]
: 1 – [[David Hesser]]

== Tabela medalowa ==
{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size: 95%;"
|-
!Lp.
!style="width: 250px;"|Państwo
!style="width: 50px;"|Złoto
!style="width: 50px;"|Srebro
!style="width: 50px;"|Brąz
!style="width: 50px;"|Razem
|-
|1
|style="text-align: left;"|{{państwolink|USA|Stany Zjednoczone na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904|wariant=45}} (USA)
|style="background: #f7f6a8;"|1
|style="background: #dce5e5;"|1
|style="background: #ffdab9;"|1
|1
|-
!colspan="2"|Razem
!1
!1
!1
!3
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę| url = http://comdat.w.interia.pl/1904STLnr1.pdf| tytuł = ''Wyniki igrzysk olimpijskich'' | data dostępu = 2013-08-28| autor = Paweł Wudarski| opublikowany = comdat.w.interia.pl| język = pl| archiwum = https://web.archive.org/web/20110719015440/http://comdat.w.interia.pl/1904STLnr1.pdf| zarchiwizowano = 2011-07-19}}
* {{Cytuj |url = https://www.olympedia.org/results/38011 |tytuł = Water Polo at the 1904 Summer Olympics; Water Polo, Men |opublikowany = Olympedia.org |język = en |data dostępu = 2023-01-15}}

{{IO1904 dyscypliny}}
{{IO piłka wodna}}

[[Kategoria:Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904| ]]

Miejsce: Stany Zjednoczone · Saint Louis

Termin: 5-6 sierpnia 1908

Obiekt rozgrywek: Forest Park, Saint Louis

Złoty medal: New York Athletic Club

Srebrny medal: Chicago Athletic Association

Brązowy medal: Missouri Athletic Club


text:
# Raska
Raska (ukr. Раска) – wieś na Ukrainie w rejonie buczańskim obwodu kijowskiego.

title: Raska

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Raska
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-32
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon buczański|buczański]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 123
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 152
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 07800
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód kijowski
 |współrzędne                  = 50°45′34″N 29°35′50″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Raska''' ([[język ukraiński|ukr.]] Раска) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[rejon buczański|rejonie buczańskim]] [[obwód kijowski|obwodu kijowskiego]].

== Linki zewnętrzne ==
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7502/A005?rdat1=18.05.2008&rf7571=15263 Raska na stronie Rady Najwyższej Ukrainy]
* {{SgKP|XV_cz.2|539}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie kijowskim]]
[[Kategoria:Rejon buczański]]

title: Raska

Państwo: Ukraina

Obwód: kijowski

Rejon: buczański


text:
# Abel Tassin de Alonne
Abel Tassin de Alonne (ur. 1646, zm. 1723) – jego matką była Johanna Silfvercrona, żona Charlesa Tassin d’Alonne. Ojcem Abela miał być Wilhelm II Orański, a bratem Wilhelm III Orański. Od roku 1677 Abel był sekretarzem księżnej Marii Stuart – żony Wilhelma III, po jej śmierci został sekretarzem samego Wilhelma, a po śmierci tegoż w 1702 zatrudniał go Wielki Pensjonariusz Holandii Anthonie Heinsius z pensją 2000 guldenów. Abel był specjalista od wiadomości zaszyfrowanych. Od przyrodniego brata Wilhelma III dostał zamek Pickering.

title: Abel Tassin de Alonne

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Abel Tassin de Alonne
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    = 1646
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = 1723
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = Sekretarz [[Wilhelm III Orański|Wilhelma III Orańskiego]]
 |partia            =
 |od                = 1694
 |do                = 1702
 |poprzednik        =
 |następca          =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |quote             =
}}
'''Abel Tassin de Alonne''' (ur. [[1646]], zm. [[1723]]) – jego matką była Johanna Silfvercrona, żona Charlesa Tassin d’Alonne. Ojcem Abela miał być [[Wilhelm II Orański]], a bratem [[Wilhelm III Orański]]. Od roku [[1677]] Abel był sekretarzem księżnej [[Maria II Stuart|Marii Stuart]] – żony Wilhelma III, po jej śmierci został sekretarzem samego Wilhelma, a po śmierci tegoż w [[1702]] zatrudniał go [[Wielki Pensjonariusz Holandii]] [[Anthonie Heinsius]] z pensją 2000 [[gulden]]ów. Abel był specjalista od wiadomości zaszyfrowanych. Od przyrodniego brata Wilhelma III dostał zamek Pickering.

== Bibliografia ==
* Hora Siccama, ''Aanteekeningen; Droste, Overblyfsels'', II, 427, 442.
* Japikse, ''Willem III en Portland'', 1e ged. I, 422; Agnew, Protestant exiles, II, 80.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.ph/20120803213312/http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BrievenAnthonieHeinsius1702-1720/Index/a inghist.nl]
* [http://books.google.com/books?id=uC7TWCDcOBwC&pg=PA135&lpg=PA135&dq=Abel+Tassin+de+Alonne&source=bl&ots=lO4w1JFrWa&sig=d4-kvXtB8RFsR5B6LeVKSEu1IHE&hl=pl&ei=6EcFS7XVDorz-Qa4nZnWDQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=5&ved=0CBkQ6AEwBA#v=onepage&q=Abel%20Tassin%20de%20Alonne&f=false War, Religion and Service]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Tassin de Alonne, Abel}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1646]]
[[Kategoria:Zmarli w 1723]]
[[Kategoria:Holenderscy politycy]]

title: Abel Tassin de Alonne


text:
# Inwestycyjna koncepcja twórczości
Inwestycyjna koncepcja twórczości (ang. investment theory of creativity) – psychologiczna koncepcja twórczości odwołująca się do metafory kupowania oraz sprzedawania akcji na rynku papierów wartościowych. Sformułowana została przez Roberta Sternberga i Todda Lubarta po raz pierwszy w artykule z 1991 r. pod tytułem An investment theory of creativity and its development, opublikowanym w czasopiśmie Human Development.

## Twórczość w ujęciu koncepcji inwestycyjnej
Zgodnie z tą koncepcją twórczość jest w olbrzymim stopniu kwestią podejmowanych decyzji. Kluczowe są strategie inwestowania we własną twórczość stosowane przez konkretne osoby poruszające się w świecie idei. Jednostki twórcze charakteryzują się tym, że zachowują się niczym dobry inwestor, a więc kupują tanio (idee nowe, mało popularne, a nawet wydające się trochę śmieszne), by po pewnym czasie sprzedać drogo (te same idee, ale już odpowiednio ukształtowane, spopularyzowane i cieszące się estymą). Z kolei osoby mniej twórcze zachowują się dokładnie odwrotnie, a więc kupują drogo (muszą włożyć wiele czasu i wysiłku, aby dobrze zrozumieć idee, które mają długą historię rozwoju i są wyrafinowane), a sprzedają tanio (ich wkład w udoskonalenie tych idei jest niewielki).
Zgodnie z tą koncepcją osoba twórcza, podobnie jak dobry inwestor, unika podążania za tłumem, zachowań stadnych i myślenia konformistycznego. Z założenia naśladowanie tego, co myślą i robią inni ludzie, jest nieskuteczną strategią inwestycyjną zarówno na rynku, jak i w świecie idei.

title: Inwestycyjna koncepcja twórczości

wikitext:
'''Inwestycyjna koncepcja twórczości''' (ang. ''investment theory of creativity'') – psychologiczna koncepcja [[Twórczość|twórczości]] odwołująca się do metafory kupowania oraz sprzedawania [[Akcja (finanse)|akcji]] na [[Giełda papierów wartościowych|rynku papierów wartościowych]].<ref name="autonazwa1">[[Edward Nęcka|E. Nęcka]], ''Twórczość''. [W:] [[Jan Strelau|J. Strelau]] (red. nauk.), Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom 2. Psychologia ogólna, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2000, s. 786-787.</ref> Sformułowana została przez [[Robert Sternberg|Roberta Sternberga]] i Todda Lubarta po raz pierwszy w artykule z 1991 r. pod tytułem ''An investment theory of creativity and its development'', opublikowanym w czasopiśmie ''Human Development''.<ref name="autonazwa2">{{Cytuj | url=http://www.robertjsternberg.com/investment-theory-of-creativity | tytuł=Creativity — Robert J. Sternberg<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.robertjsternberg.com | język=en | data dostępu=2020-01-03}}</ref><ref name="autonazwa1" />

== Twórczość w ujęciu koncepcji inwestycyjnej ==
Zgodnie z tą koncepcją [[twórczość]] jest w olbrzymim stopniu kwestią podejmowanych decyzji.<ref name="autonazwa2" /> Kluczowe są strategie inwestowania we własną twórczość stosowane przez konkretne osoby poruszające się w świecie idei. Jednostki twórcze charakteryzują się tym, że zachowują się niczym dobry [[inwestor]], a więc kupują tanio (idee nowe, mało popularne, a nawet wydające się trochę śmieszne), by po pewnym czasie sprzedać drogo (te same idee, ale już odpowiednio ukształtowane, spopularyzowane i cieszące się estymą). Z kolei osoby mniej twórcze zachowują się dokładnie odwrotnie, a więc kupują drogo (muszą włożyć wiele czasu i wysiłku, aby dobrze zrozumieć idee, które mają długą historię rozwoju i są wyrafinowane), a sprzedają tanio (ich wkład w udoskonalenie tych idei jest niewielki).<ref name="autonazwa2" />

Zgodnie z tą koncepcją osoba twórcza, podobnie jak dobry [[inwestor]], unika podążania za [[Tłum|tłumem]], [[Psychologia tłumu|zachowań stadnych]] i myślenia [[Konformizm|konformistycznego]]. Z założenia naśladowanie tego, co myślą i robią inni ludzie, jest nieskuteczną strategią inwestycyjną zarówno na rynku, jak i w świecie idei.<ref name="autonazwa2" />

== Zobacz też ==
* [[Aktywność twórcza]]
* [[Kreatywność]]
* [[Proces twórczy]]
* [[Twórczość]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* http://www.robertjsternberg.com/investment-theory-of-creativity
* [[Edward Nęcka|E. Nęcka]], ''Twórczość''. [W:] [[Jan Strelau|J. Strelau]] (red. nauk.), Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom 2. Psychologia ogólna, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2000, s. 786-787.

{{SORTUJ:Inwestycyjna koncepcja twórczości}}
[[Kategoria:Psychologia społeczna]]


text:
# Leslie Djhone
Leslie Djhone (ur. 18 marca 1981 w Abidżanie) – francuski lekkoatleta, sprinter uprawiający bieg na 400 metrów.
W 2003 wraz z zespołem zdobył tytuł mistrza świata w sztafecie 4 × 400 metrów. Podczas igrzysk olimpijskich w Atenach był jedynym sprinterem z Europy, który zakwalifikował się do finału, a następnie zajął w nim 6. miejsce. Na lekkoatletycznych mistrzostwach Europy  w Göteborgu zdobył indywidualnie brązowy medal i złoty w sztafecie. W  finale mistrzostw świata w Osace zajął 5. miejsce. Również 5. był w finale Igrzysk w Pekinie (2008), podobnie jak 4 lata wcześniej ponownie był najlepszy spośród zawodników z Europy.
Podczas finałowego biegu w sztafecie 4 × 400 metrów na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce (Paryż 2003) Djhone, Naman Keïta, Stéphane Diagana oraz Marc Raquil ustanowili rekord Francji (2:58,96), który przetrwał do 27 sierpnia 2023.
Djhone jest również aktualnym rekordzistą Francji w biegu na 400 metrów. Wynik 44,46 to czwarty najlepszy wynik w historii Europy. Z europejskich sprinterów lepsze wyniki na tym dystansie osiągali tylko Thomas Schönlebe, Roger Black i Iwan Thomas.
Należą do niego także halowe rekordy kraju na 300 (32,47 w 2010) oraz 400 (45,54 w 2011) metrów. Rezultat na 300 metrów do 2014 roku był także halowym rekordem Europy.

title: Leslie Djhone

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Leslie Djhone
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   = Leslie Djhone Annecy 2008.jpg
 |opis grafiki              = Leslie Djhone podczas [[Puchar Europy w Lekkoatletyce 2008|superligi pucharu Europy]] w [[Annecy]] (2008)
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|FRA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|L}}
{{Medalista infobox/MŚ|L|Paryż|2003|złoto|sztafeta 4 × 400 m}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L}}
{{Medalista infobox/ME|L|Göteborg|2006|złoto|sztafeta 4 × 400 m}}
{{Medalista infobox/ME|L|Monachium|2002|brąz|sztafeta 4 × 400 m}}
{{Medalista infobox/ME|L|Göteborg|2006|brąz|bieg na 400 m}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Paryż|2011|złoto|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2011 – bieg na 400 m mężczyzn|bieg na 400 m]]|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Paryż|2011|złoto|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2011 – sztafeta 4 × 400 m mężczyzn|sztafeta 4 × 400 m]]|H}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Leslie Djhone''' (ur. [[18 marca]] [[1981]] w [[Abidżan]]ie) – [[Francja|francuski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], [[sprint]]er uprawiający [[bieg na 400 metrów]].

W 2003 wraz z zespołem zdobył tytuł mistrza świata w [[sztafeta 4 × 400 metrów|sztafecie 4 × 400 metrów]]. Podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004|igrzysk olimpijskich w Atenach]] był jedynym sprinterem z [[Europa|Europy]], który zakwalifikował się do finału, a następnie zajął w nim 6. miejsce. Na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2006|lekkoatletycznych mistrzostwach Europy  w Göteborgu]] zdobył indywidualnie brązowy medal i złoty w sztafecie. W  finale [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2007|mistrzostw świata]] w [[Osaka|Osace]] zajął 5. miejsce. Również 5. był w finale [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|Igrzysk]] w [[Pekin]]ie (2008), podobnie jak 4 lata wcześniej ponownie był najlepszy spośród zawodników z [[Europa|Europy]].

Podczas finałowego biegu w sztafecie 4 × 400 metrów na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2003|Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce]] ([[Paryż]] 2003) Djhone, [[Naman Keïta]], [[Stéphane Diagana]] oraz [[Marc Raquil]] ustanowili rekord Francji (2:58,96), który przetrwał do 27 sierpnia 2023.

Djhone jest również aktualnym rekordzistą Francji w biegu na 400 metrów. Wynik 44,46 to czwarty najlepszy wynik w historii Europy. Z europejskich sprinterów lepsze wyniki na tym dystansie osiągali tylko [[Thomas Schönlebe]], [[Roger Black]] i [[Iwan Thomas]].

Należą do niego także halowe rekordy kraju [[bieg na 300 m|na 300]] (32,47 w 2010) oraz 400 (45,54 w 2011) metrów. Rezultat na 300 metrów do 2014 roku był także [[Halowe rekordy Europy w lekkoatletyce|halowym rekordem Europy]].

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|data=2014-04-12}}
* {{tilastopaja |id=26416 |nazwa=Leslie Djhone |data dostępu=2020-03-27}}

{{Mistrzowie Europy w sztafecie 4 × 400 m}}
{{Halowi mistrzowie Europy w biegu na 400 m}}
{{Halowi mistrzowie Europy w sztafecie 4 × 400 m}}
{{Młodzieżowi mistrzowie Europy w biegu na 400 metrów}}
{{Mistrzowie Europy juniorów w skoku w dal}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Djhone, Leslie}}
[[Kategoria:Francuscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Francuscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008]]
[[Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2003]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Abidżanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]

title: · Leslie Djhone

Data i miejsce urodzenia: 18 marca 1981 · Abidżan

title: Dorobek medalowy

złoto:
Paryż 2003 · sztafeta 4 × 400 m
Göteborg 2006 · sztafeta 4 × 400 m
Paryż 2011 · bieg na 400 m
Paryż 2011 · sztafeta 4 × 400 m

brąz:
Monachium 2002 · sztafeta 4 × 400 m
Göteborg 2006 · bieg na 400 m


text:
# Guiscriff
Guiscriff (bret. Gwiskn) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Morbihan.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2529 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 30 osób/km² (wśród 1269 gmin Bretanii Guiscriff plasuje się na 231. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 6.).

title: Guiscriff

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Guiscriff
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Guiscriff
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Bretania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Morbihan]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Pontivy|Pontivy]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 56081
 |powierzchnia                    = 84,3 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 2529
 |gęstość zaludnienia             = 30 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 56560
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Morbihan
 |współrzędne                     = 48°3′N 3°39′W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Guiscriff''' ([[język bretoński|bret.]] ''Gwiskn'') – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Bretania (region administracyjny)|Bretania]], w departamencie [[Morbihan]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2529 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 30 osób/km² (wśród 1269 gmin [[Bretania (region administracyjny)|Bretanii]] Guiscriff plasuje się na 231. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 6.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Pontivy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Morbihan]]

title: Guiscriff

Państwo: Francja

Region: Bretania

Departament: Morbihan

Okręg: Pontivy

• gęstość: 30 os./km²


text:
# Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach
Cmentarz Żołnierzy Radzieckich – cmentarz położony na obszarze Szwajcarii przy wyjeździe z Suwałk w kierunku Jeleniewa (droga wojewódzka 655) za Cmentarzem Komunalnym w Suwałkach.
Na cmentarzu pochowani zostali radzieccy jeńcy zamordowani w niemieckim stalagu IF Sudauen, który funkcjonował w latach 1941–1944 na terenie Suwałk. Na nekropolii spoczywają również żołnierze radzieccy, którzy zginęli podczas walk o wyzwolenie okupowanych przez Niemców Suwałk w czasie II wojny światowej.
Pomimo wielu represji na ludności suwalskiej ze strony Sowietów (m.in. obława augustowska, trzy masowe deportacje ludności na Syberię) cmentarz nie uległ aktom dewastacji ze strony lokalnych mieszkańców, a władze miejskie dbały o jego stan techniczny i organizowały tu uroczystości upamiętniające wyzwolenie miasta 23 października 1944 roku spod okupacji niemieckiej.

## Lokalizacja
Cmentarz położony jest w północnej części miasta przy ul. M. Reja, która jest częścią drogi wojewódzkiej nr 655. Nekropolia znajduje się na obecnym osiedlu Suwałk – Szwajcarii. Cmentarz został tam utworzony w latach 40. XX wieku ze względu na dogodne położenie na skraju Lasu Szwajcaria oraz niedużej odległości od niemieckiego stalagu. W sąsiedztwie Cmentarza Żołnierzy Radzieckich znajduje się cmentarz komunalny. Dojście do mogił zbiorowych znajduje się na wprost od wejścia głównego, za głównym pomnikiem.

## Historia
Cmentarz otworzyli Niemcy w 1942 roku. Początkowo na nekropolii pogrzebane były tylko ciała ofiar stalagu. Pierwszy pomnik upamiętniający ofiary obozu postawiono w 1947 roku. Dopiero w latach późniejszych zaczęto zwozić ekshumowane ciała poległych w walce o wyzwolenie Suwalszczyzny radzieckich żołnierzy. Na cmentarzu jednak nie spoczywają wszystkie ofiary stalagu. Pierwsze ofiary z niemieckiego obozu były grzebane na cmentarzu prawosławnym. Część zamordowanych była także pochowana na najstarszym suwalskim cmentarzu przy ulicy Bakałarzewskiej, w miejscu gdzie dziś stawiane są nowe pomniki. Dokładna ilość pochowanych na każdym z cmentarzy nie jest znana.
Jeńców chowano w mogiłach zbiorowych. Z dokumentów z lat 60. wynika, iż były 82 takie mogiły, ale tylko 15 z nich było obramowanych betonowym krawężnikiem. Miały one po 20 metrów długości. W planach pozostawiono obramowanie kolejnych 67 mogił. Na każdej obramowanej kwaterze stało 12 tablic nagrobnych z czerwoną gwiazdą. W późniejszych latach liczba mogił malała. Żelbetonowy pomnik postawiony w 1947 roku przeszedł renowację w 1960 roku. Monument miał kształt graniastosłupa, z lewej strony do pomnika przylegały trzy dekoracyjne stopnie piętrzące się ku niebu. Na froncie wisiała tablica upamiętniająca zamordowanych oraz czerwona gwiazda. Na górze znajdował się symbol sierpa i młota. Nekropolię okalał parkan z płyt cementowych. W tamtym czasie Prezydium PRN sprawowała opiekę nad cmentarzem i zlecała prace konserwatorskie.
Po II wojnie światowej na cmentarzu były organizowane częste uroczystości związane z upamiętnieniem ofiar stalagu, oraz składano hołd poległym czerwonoarmistom. Na uroczystościach były oficjalne delegacje zakładów pracy, władz, wojska, milicji i szkół. Od 1989 roku po przemianach ustrojowych w Polsce, na cmentarzu takich uroczystości zaprzestano ale władze miasta wciąż dbają o jego stan techniczny. Są również składane kwiaty i wieńce przez przedstawicieli Urzędu Miasta, aby upamiętnić osoby walczące za Suwalszczyznę.
W 1967 roku wyburzono stary pomnik i postawiono nowy pomnik-mauzoleum, który zaprojektował suwalski architekt Andrzej Szulc. W 1991 roku cmentarz wpisano do rejestru zabytków.
Obecnie zredukowano liczbę tablic nagrobnych w kwaterach i w niektórych miejscach postawiono imienne nagrobki. W 2007 roku na teren cmentarza został przeniesiony pomnik z Parku Konstytucji 3 Maja. W 2010 roku pomnik-mauzoleum przeszedł renowację. Wcześniej wymieniono ogrodzenie wokół cmentarza.

## Układ cmentarza
Cmentarz położony na planie prostokąta przyległy do ul. M. Reja. Ogrodzony prefabrykowanym parkanem. Układ nekropolii można podzielić na pięć warstw. Idąc w głąb cmentarza przechodzimy przez: bramę wejściową, zieleń parkową ze ścieżkami, plac, pomnik-mauzoleum, mogiły zbiorowe. Przez środek nekropolii przebiega aleja prowadząca od bramy przez jego całą długość aż do kwater z bezimiennie pochowanymi jeńcami.
Na murze przy bramie wejściowej znajduje się symbol czerwonej gwiazdy oraz tablica upamiętniająca spoczywających na cmentarzu o treści:

CMENTARZ OKOŁO 46 000 JEŃCÓW
RADZIECKICH ZAMĘCZONYCH PRZEZ
HITLEROWCÓW w LATACH 1942•44
W OBOZIE JENIECKIM W SUWAŁKACH
ORAZ 5136 ŻOŁNIERZY I OFICERÓW
ARMII CZERWONEJ POLEGŁYCH W
1944 r W WALKACH O WYZWOLENIE
ZIEMI SUWALSKIEJ

Bezpośrednio za bramą znajduje się zacieniony teren parkowy, który rozciąga się na całą szerokość nekropolii. Rosną tam drzewa liściaste. Szereg licznych krzewów oddziela tę część cmentarza od placu. Nieduży plac jest wybrukowany i był w przeszłości używany do organizacji uroczystości odbywających się na cmentarzu. Jest to najbardziej nasłonecznione miejsce nekropolii. Łącznikiem między częścią cmentarza w której pochowane są ciała ofiar a częścią placową jest pomnik-mauzoleum. Monument stoi na betonowym podeście rozciągającym na długość kilkunastu metrów. To przez niego trzeba przejść, aby dojść do obszaru na którym umieszczone są kwatery zamordowanych jeńców. W tej części cmentarza rosną drzewa i panuje półcień.

## Nagrobki i pomniki
Na cmentarzu pochowano 46 tysięcy jeńców radzieckich oraz 5136 żołnierzy poległych w walkach na Suwalszczyźnie. Jeńcy pochowani na cmentarzu są anonimowi, jedynym, który nie został pochowany w zbiorowej mogile, a w osobnej trumnie, jest Dr Głubakow. Był to gest ze strony wdzięcznych żołnierzy za chwalebną postawę w czasie pobytu w stalagu. Wśród żołnierzy poległych w walkach na Suwalszczyźnie dwunastu posiada własne nagrobki.
Żołnierze polegli w walkach na Suwalszczyźnie
1. Władimir Iwanowicz Szyriej
2. Andriej Nikołajewicz Bylinski
3. Piotr Fiedorowicz
4. Dominik Nazimirowicz Parfinowicz
5. Michaił Siemionowicz Szwied
6. Grigorij Iwanowicz Wartasiewicz
7. Warilij Jurinowicz Mandziak
8. Piotr Iosifowicz Iljiczow
9. Iwan Michajłowicz Ksiendzow
10. Bolesław Pietrowicz Kostiuk
11. Michaił Pietrowicz Karpienko
12. Siergiej Charłampijewicz Kolesnikow

Na cmentarzu znajdują się również dwa inne pomniki: pomnik-mauzoleum wybudowany w 1967 roku oraz pomnik żołnierzy Armii Czerwonej przeniesiony z Parku Konstytucji 3 Maja w 2008 roku.

### Pomnik-mauzoleum
Pomnik ma formę mauzoleum o wyrazistych geometrycznych kształtach. Został wybudowany w 1967 według projektu suwalskiego architekta Andrzeja Szulca.
Zlokalizowany jest w centrum nekropolii przed częścią cmentarną, w której znajdują się kwatery żołnierzy. Wzdłuż betonowego podestu o długości kilkunastu metrów rozciągają się z obu stron nieregularne ściany. Tam znajdują się trzy metalowe bramy. Na pierwszej z nich znajduje się symbol pięcioramiennej czerwonej gwiazdy, a na dwóch pozostałych inskrypcje w języku polskim i rosyjskim informujące o osobach, jakim został ofiarowany.
Pomnik w 2010 roku przeszedł renowację.

### Pomnik żołnierzy Armii Czerwonej poległych w walkach na Suwalszczyźnie
Pomysłodawcą wybudowania pomnika była Wanda Rymkiewicz. Taki wniosek złożyła 9 sierpnia 1945 roku z inicjatywy Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Partii Robotniczej oraz Stronnictwa Ludowego. Budowę pomnika sfinansowano ze środków zgromadzonych na zbiórkach pieniężnych w suwalskich instytucjach i zakładach pracy. Pomnik odsłonięto w pierwszą rocznicę wyzwolenia Suwałk spod okupacji niemieckiej 23 października 1945 roku w Parku Konstytucji 3 Maja w Suwałkach w ścisłym centrum miasta. Taka lokalizacja była spowodowana tym, że znajdowały się tam groby oficerów sowieckich. Na tablicy pamiątkowej widniał napis:

23 X 1944
BOHATEROM ARMII CZERWONEJ
POLEGŁYM ZA WYZWOLENIE
SUWALSZCZYZNY -
WDZIĘCZNI SUWALCZANIE
23 X 1945

W latach 1950–1952 dokonano ekshumacji zwłok pochowanych w Parku Konstytucji 3 Maja i przeniesiono je na zbiorowy cmentarz żołnierzy radzieckich, natomiast pomnik w parku pozostał. W pierwszej dekadzie XXI wieku podjęto starania o przeniesienie pomniku na cmentarz na Szwajcarii. Taką decyzję uzasadniono opinią architektów, którzy stwierdzili, że pomnik nie pasuje do odrestaurowanego wizerunku klasycystycznego parku. Popierały ją organizacje suwalskich kombatantów oraz władze miejskie, które argumentowały, że pomnik znajdował się w pobliżu miejsca, gdzie często są organizowane imprezy rozrywkowe. W 2001 roku Archiwum Państwowe przekazało władzom miasta szczegółowe informacje dotyczące jego powstania. W 2006 roku pozwolenie na takie działanie wyraziła ambasada Rosji. Następnie zgodę na przeniesienie wydała Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Przeniesienia dokonano w 2007 roku. Przy demontażu okazało się, że lokalizacja pomnika w parku była symboliczna, w miejscu jego ustawienia nie było grobów. W miejscu starej zniszczonej tablicy zamontowano nową z uzgodnioną treścią:

PAMIĘCI ŻOŁNIERZY
ARMII CZERWONEJ
POLEGŁYCH
W PAŹDZIERNIKU 1945 r.
W WALKACH
NA SUWALSZCZYŹNIE.

Pomnik ma formę wykonanego z żelbetu i otynkowanego obelisku. Monument jest umieszczony przy jednej z alejek w części cmentarza, gdzie znajdują się kwatery pochowanych zbiorowo żołnierzy radzieckich. Na cmentarzu stale wizytują delegacje władz miejskich przy okazji uroczystości, w których oddają hołd poległym w czasie II wojny światowej.

wikitext:
{{wyróżnienie|DA}}
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  = A-832 z 26.08.1991
 |zdjęcie                  = Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach by Adrian Piekarski 2012.JPG
 |opis zdjęcia             =
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = POL
 |miejscowość              = [[Suwałki]]
 |adres                    = ul. M. Reja, os. Szwajcaria
 |typ cmentarza            = wojskowy
 |wyznanie                 =
 |stan cmentarza           = nieczynny
 |powierzchnia cmentarza   = 1,85 ha<ref name="cmentarz-info">{{cytuj stronę |url=http://archive.is/20121221111118/http://groby.radaopwim.gov.pl/grob/8124/ |tytuł= Cmentarz jeńców i żołnierzy radzieckich w Suwałkach przy ul. Mikołaja Reja|autor=groby.radaopwim.gov.pl |data dostępu=2012-08-24}}</ref>
 |liczba pochówków         = 59 151<ref name="cmentarz-info" />
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            = 1942<ref name="ojczyzna-suwalszczyzna" />
 |data ostatniego pochówku =
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Suwałki
 |współrzędne              = 54°8′20.8″N 22°55′57.1″E
 |commons                  = Category:Soviet military cemetery in Suwałki
 |www                      =
}}
'''Cmentarz Żołnierzy Radzieckich''' – cmentarz położony na obszarze [[Szwajcaria (Suwałki)|Szwajcarii]] przy wyjeździe z [[Suwałki|Suwałk]] w kierunku [[Jeleniewo|Jeleniewa]] ([[Droga wojewódzka nr 655|droga wojewódzka 655]]) za Cmentarzem Komunalnym w Suwałkach.

Na cmentarzu pochowani zostali [[Jeńcy sowieccy w niewoli niemieckiej (1941-1945)|radzieccy jeńcy]] zamordowani w niemieckim [[Stalag I F|stalagu IF Sudauen]], który funkcjonował w latach 1941–1944 na terenie Suwałk. Na nekropolii spoczywają również żołnierze radzieccy, którzy zginęli podczas walk o wyzwolenie okupowanych przez Niemców Suwałk w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]]<ref name="ojczyzna-suwalszczyzna">{{cytuj stronę |url=http://ojczyzna-suwalszczyzna.pl/artykuly/21-cmentarzzolnierzyradzieckichwsuwalkachwczorajidzis.html |tytuł=Cmentarz żołnierzy radzieckich w Suwałkach. Wczoraj i dziś. |autor=ojczyzna-suwalszczyzna.pl |data dostępu=2012-08-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20130505130131/http://ojczyzna-suwalszczyzna.pl/artykuly/21-cmentarzzolnierzyradzieckichwsuwalkachwczorajidzis.html |zarchiwizowano=5 maja 2013 }}</ref>.

Pomimo wielu represji na ludności suwalskiej ze strony Sowietów (m.in. [[obława augustowska]], trzy masowe deportacje ludności na Syberię) cmentarz nie uległ aktom dewastacji ze strony lokalnych mieszkańców, a władze miejskie dbały o jego stan techniczny i organizowały tu uroczystości upamiętniające wyzwolenie miasta 23 października 1944 roku spod okupacji niemieckiej<ref name="ojczyzna-suwalszczyzna" /><ref name="dawna-suwalszczyzna">{{cytuj stronę |url=http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=348 |tytuł=Wolne Suwałki |autor=dawna-suwalszczyzna.pl |data dostępu=2012-08-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20130817140911/http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=348 |zarchiwizowano=17 sierpnia 2013 }}</ref>.

== Lokalizacja ==
Cmentarz położony jest w północnej części miasta przy ul. M. Reja, która jest częścią drogi wojewódzkiej nr 655. Nekropolia znajduje się na obecnym osiedlu Suwałk – Szwajcarii. Cmentarz został tam utworzony w latach 40. XX wieku ze względu na dogodne położenie na skraju [[Las Szwajcaria|Lasu Szwajcaria]] oraz niedużej odległości od niemieckiego stalagu. W sąsiedztwie Cmentarza Żołnierzy Radzieckich znajduje się cmentarz komunalny. Dojście do mogił zbiorowych znajduje się na wprost od wejścia głównego, za głównym pomnikiem.

== Historia ==
Cmentarz otworzyli Niemcy w 1942 roku. Początkowo na nekropolii pogrzebane były tylko ciała ofiar stalagu. Pierwszy pomnik upamiętniający ofiary obozu postawiono w 1947 roku. Dopiero w latach późniejszych zaczęto zwozić ekshumowane ciała poległych w walce o wyzwolenie Suwalszczyzny radzieckich żołnierzy. Na cmentarzu jednak nie spoczywają wszystkie ofiary stalagu. Pierwsze ofiary z niemieckiego obozu były grzebane na cmentarzu prawosławnym. Część zamordowanych była także pochowana na najstarszym suwalskim [[Rzymskokatolicki cmentarz parafialny w Suwałkach|cmentarzu przy ulicy Bakałarzewskiej]], w miejscu gdzie dziś stawiane są nowe pomniki. Dokładna ilość pochowanych na każdym z cmentarzy nie jest znana<ref name="dawna-suwalszczyzna" />.

Jeńców chowano w mogiłach zbiorowych. Z dokumentów z lat 60. wynika, iż były 82 takie mogiły, ale tylko 15 z nich było obramowanych betonowym krawężnikiem. Miały one po 20 metrów długości. W planach pozostawiono obramowanie kolejnych 67 mogił. Na każdej obramowanej kwaterze stało 12 tablic nagrobnych z [[Czerwona gwiazda|czerwoną gwiazdą]]. W późniejszych latach liczba mogił malała. Żelbetonowy pomnik postawiony w 1947 roku przeszedł renowację w 1960 roku. Monument miał kształt graniastosłupa, z lewej strony do pomnika przylegały trzy dekoracyjne stopnie piętrzące się ku niebu. Na froncie wisiała tablica upamiętniająca zamordowanych oraz czerwona gwiazda. Na górze znajdował się symbol [[Sierp i młot|sierpa i młota]]. Nekropolię okalał parkan z płyt cementowych. W tamtym czasie [[Rada narodowa (PRL)|Prezydium PRN]] sprawowała opiekę nad cmentarzem i zlecała prace konserwatorskie<ref name="dawna-suwalszczyzna" />.

Po II wojnie światowej na cmentarzu były organizowane częste uroczystości związane z upamiętnieniem ofiar stalagu, oraz składano hołd poległym czerwonoarmistom. Na uroczystościach były oficjalne delegacje zakładów pracy, władz, wojska, milicji i szkół. Od 1989 roku po przemianach ustrojowych w Polsce, na cmentarzu takich uroczystości zaprzestano ale władze miasta wciąż dbają o jego stan techniczny. Są również składane kwiaty i wieńce przez przedstawicieli Urzędu Miasta, aby upamiętnić osoby walczące za Suwalszczyznę<ref name="ojczyzna-suwalszczyzna" />.

W 1967 roku wyburzono stary pomnik i postawiono nowy pomnik-mauzoleum, który zaprojektował suwalski architekt Andrzej Szulc<ref name="dawna-suwalszczyzna" />. W 1991 roku cmentarz wpisano do rejestru zabytków<ref>{{zabytek|podlaskie}}</ref>.

Obecnie{{kiedy|data=2012-09}} zredukowano liczbę tablic nagrobnych w kwaterach i w niektórych miejscach postawiono imienne nagrobki. W 2007 roku na teren cmentarza został przeniesiony pomnik z Parku Konstytucji 3 Maja<ref name="dawna-suwalszczyzna3" />. W 2010 roku pomnik-mauzoleum przeszedł renowację. Wcześniej wymieniono ogrodzenie wokół cmentarza<ref name="bialystok-online">{{cytuj stronę | url = http://www.bialystokonline.pl/suwalki-remont-cmentarza-zolnierzy-radzieckich,artykul,55458.html | tytuł = Suwałki: remont cmentarza żołnierzy radzieckich | data = 2010-10-30 |autor= Białystok Online | data dostępu = 2012-09-10}}</ref>.

== Układ cmentarza ==
{{Galeria
|Nazwa=Układ cmentarza
|wielkość=240
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (031).JPG|Brama wejściowa
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (002).JPG|Tablica na bramie informująca o spoczywających na cmentarzu
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (029).JPG|Część parkowa
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (016).JPG|Kwatery jeńców
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (017).JPG|Kwatery jeńców
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (018).JPG|Kwatery jeńców
}}Cmentarz położony na planie prostokąta przyległy do ul. M. Reja. Ogrodzony prefabrykowanym parkanem<ref name="ojczyzna-suwalszczyzna" />. Układ nekropolii można podzielić na pięć warstw. Idąc w głąb cmentarza przechodzimy przez: bramę wejściową, zieleń parkową ze ścieżkami, plac, pomnik-mauzoleum, mogiły zbiorowe. Przez środek nekropolii przebiega aleja prowadząca od bramy przez jego całą długość aż do kwater z bezimiennie pochowanymi jeńcami<ref name="cmentarz-info" />.

Na murze przy bramie wejściowej znajduje się symbol czerwonej gwiazdy oraz tablica upamiętniająca spoczywających na cmentarzu o treści:

{{Cytat
 |treść =

CMENTARZ OKOŁO 46 000 JEŃCÓW
RADZIECKICH ZAMĘCZONYCH PRZEZ
HITLEROWCÓW w LATACH 1942•44
W OBOZIE JENIECKIM W SUWAŁKACH
ORAZ 5136 ŻOŁNIERZY I OFICERÓW
ARMII CZERWONEJ POLEGŁYCH W
1944 r W WALKACH O WYZWOLENIE
ZIEMI SUWALSKIEJ

 |styl = środek
}}

Bezpośrednio za bramą znajduje się zacieniony teren parkowy, który rozciąga się na całą szerokość nekropolii. Rosną tam drzewa liściaste. Szereg licznych krzewów oddziela tę część cmentarza od placu. Nieduży plac jest wybrukowany i był w przeszłości używany do organizacji uroczystości odbywających się na cmentarzu. Jest to najbardziej nasłonecznione miejsce nekropolii. Łącznikiem między częścią cmentarza w której pochowane są ciała ofiar a częścią placową jest pomnik-mauzoleum. Monument stoi na betonowym podeście rozciągającym na długość kilkunastu metrów. To przez niego trzeba przejść, aby dojść do obszaru na którym umieszczone są kwatery zamordowanych jeńców. W tej części cmentarza rosną drzewa i panuje półcień.

== Nagrobki i pomniki ==
{{Galeria
|Nazwa=Imienne nagrobki żołnierzy radzieckich
|wielkość=240
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (015).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (013).JPG|
}}
Na cmentarzu pochowano 46 tysięcy jeńców radzieckich oraz 5136 żołnierzy poległych w walkach na Suwalszczyźnie{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}. Jeńcy pochowani na cmentarzu są anonimowi, jedynym, który nie został pochowany w zbiorowej mogile, a w osobnej trumnie, jest Dr Głubakow{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}. Był to gest ze strony wdzięcznych żołnierzy za chwalebną postawę w czasie pobytu w stalagu{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}. Wśród żołnierzy poległych w walkach na Suwalszczyźnie dwunastu posiada własne nagrobki{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}.

; Żołnierze polegli w walkach na Suwalszczyźnie{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}:
{{Układ wielokolumnowy|liczba = 3|szerokość=16em|
# Władimir Iwanowicz Szyriej
# Andriej Nikołajewicz Bylinski
# Piotr Fiedorowicz
# Dominik Nazimirowicz Parfinowicz
# Michaił Siemionowicz Szwied
# Grigorij Iwanowicz Wartasiewicz
# Warilij Jurinowicz Mandziak
# Piotr Iosifowicz Iljiczow
# Iwan Michajłowicz Ksiendzow
# Bolesław Pietrowicz Kostiuk
# Michaił Pietrowicz Karpienko
# Siergiej Charłampijewicz Kolesnikow
}}

Na cmentarzu znajdują się również dwa inne pomniki: pomnik-mauzoleum wybudowany w 1967 roku oraz pomnik żołnierzy Armii Czerwonej przeniesiony z Parku Konstytucji 3 Maja w 2008 roku{{r|ojczyzna-suwalszczyzna}}.

=== Pomnik-mauzoleum ===
{{Galeria
|Nazwa=Pomnik-mauzoleum
|wielkość=240
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (004).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (005).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (006).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (007).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (008).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (009).JPG|
}}
Pomnik ma formę mauzoleum o wyrazistych geometrycznych kształtach. Został wybudowany w 1967 według projektu suwalskiego architekta Andrzeja Szulca{{r|dawna-suwalszczyzna}}.

Zlokalizowany jest w centrum nekropolii przed częścią cmentarną, w której znajdują się kwatery żołnierzy. Wzdłuż betonowego podestu o długości kilkunastu metrów rozciągają się z obu stron nieregularne ściany. Tam znajdują się trzy metalowe bramy. Na pierwszej z nich znajduje się symbol pięcioramiennej czerwonej gwiazdy, a na dwóch pozostałych inskrypcje w języku polskim i rosyjskim informujące o osobach, jakim został ofiarowany.

Pomnik w 2010 roku przeszedł renowację{{r|bialystok-online}}.

=== Pomnik żołnierzy Armii Czerwonej poległych w walkach na Suwalszczyźnie ===
{{Galeria
|Nazwa=Pomnik żołnierzy Armii Czerwonej poległych w walkach na Suwalszczyźnie
|wielkość=240
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (019).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (020).JPG|
|Plik:Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Suwałkach (022).JPG|
}}
Pomysłodawcą wybudowania pomnika była Wanda Rymkiewicz. Taki wniosek złożyła 9 sierpnia 1945 roku z inicjatywy [[Polska Partia Socjalistyczna|Polskiej Partii Socjalistycznej]] i [[Polska Partia Robotnicza|Polskiej Partii Robotniczej]] oraz [[Stronnictwo Ludowe (1944–1949)|Stronnictwa Ludowego]]. Budowę pomnika sfinansowano ze środków zgromadzonych na zbiórkach pieniężnych w suwalskich instytucjach i zakładach pracy. Pomnik odsłonięto w pierwszą rocznicę wyzwolenia Suwałk spod okupacji niemieckiej 23 października 1945 roku w [[Park Konstytucji 3 Maja w Suwałkach|Parku Konstytucji 3 Maja w Suwałkach]] w ścisłym centrum miasta. Taka lokalizacja była spowodowana tym, że znajdowały się tam groby oficerów sowieckich{{r|dawna-suwalszczyzna}}. Na tablicy pamiątkowej widniał napis:

{{Cytat
 |treść =

'''23 X 1944'''
BOHATEROM ARMII CZERWONEJ
POLEGŁYM ZA WYZWOLENIE
SUWALSZCZYZNY -
WDZIĘCZNI SUWALCZANIE
23 X 1945

 |styl = środek
}}

W latach 1950–1952 dokonano ekshumacji zwłok pochowanych w Parku Konstytucji 3 Maja i przeniesiono je na zbiorowy cmentarz żołnierzy radzieckich, natomiast pomnik w parku pozostał. W pierwszej dekadzie XXI wieku podjęto starania o przeniesienie pomniku na cmentarz na Szwajcarii{{r|dawna-suwalszczyzna}}. Taką decyzję uzasadniono opinią architektów, którzy stwierdzili, że pomnik nie pasuje do odrestaurowanego wizerunku klasycystycznego parku. Popierały ją organizacje suwalskich kombatantów oraz władze miejskie, które argumentowały, że pomnik znajdował się w pobliżu miejsca, gdzie często są organizowane imprezy rozrywkowe<ref name="dawna-suwalszczyzna2">{{cytuj stronę | url = http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=35 | tytuł = Pomnik żołnierzy radzieckich zniknie... | data = 2006-03-28 | autor = dawna-suwalszczyzna.com.pl | data dostępu = 2012-09-11 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130817140911/http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=35 | zarchiwizowano = 2013-08-17 }}</ref>. W 2001 roku Archiwum Państwowe przekazało władzom miasta szczegółowe informacje dotyczące jego powstania{{r|dawna-suwalszczyzna}}. W 2006 roku pozwolenie na takie działanie wyraziła ambasada Rosji{{r|dawna-suwalszczyzna2}}. Następnie zgodę na przeniesienie wydała [[Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa]]. Przeniesienia dokonano w 2007 roku. Przy demontażu okazało się, że lokalizacja pomnika w parku była symboliczna, w miejscu jego ustawienia nie było grobów. W miejscu starej zniszczonej tablicy zamontowano nową z uzgodnioną treścią<ref name="dawna-suwalszczyzna3">{{cytuj stronę | url = http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=256 | tytuł = "Wyzwolenie" Suwałk | autor = dawna-suwalszczyzna.pl | data = 2007-10-23 | data dostępu = 2012-09-11 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130817140911/http://www.dawna-suwalszczyzna.com.pl/index.php?dzial=art&m=256 | zarchiwizowano = 2013-08-17 }}</ref>:

{{Cytat
 |treść =

PAMIĘCI ŻOŁNIERZY
ARMII CZERWONEJ
POLEGŁYCH
W PAŹDZIERNIKU 1945 r.
W WALKACH
NA SUWALSZCZYŹNIE.

 |styl = środek
}}

Pomnik ma formę wykonanego z żelbetu i otynkowanego obelisku. Monument jest umieszczony przy jednej z alejek w części cmentarza, gdzie znajdują się kwatery pochowanych zbiorowo żołnierzy radzieckich. Na cmentarzu stale wizytują delegacje władz miejskich przy okazji uroczystości, w których oddają hołd poległym w czasie II wojny światowej<ref>{{cytuj stronę | url = https://archive.is/20130504011650/http://www.um.suwalki.pl/page.php?id=3080 | tytuł = Hołd poległym w czasie II wojny | autor = um.suwalki.pl | data = 2011-05-09 | data dostępu = 2012-09-11}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20121221111118/http://groby.radaopwim.gov.pl/grob/8124/ Cmentarz żołnierzy radzieckich w Suwałkach] w Ogólnopolskiej Komputerowej Bazie Cmentarzy Wojennych
* [https://poly.google.com/view/1SYyBh1rteR Cmentarz żołnierzy radzieckich - Suwałki. Wirtualny spacer - jesień 2019]

{{Zabytki sakralne Suwałk}}

{{SORTUJ:Suwałki}}
[[Kategoria:Jeńcy radzieccy w niewoli niemieckiej (1941–1945)]]
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Suwałkach]]
[[Kategoria:Cmentarze w Suwałkach]]
[[Kategoria:Cmentarze z II wojny światowej w województwie podlaskim]]
[[Kategoria:Cmentarze żołnierzy Armii Czerwonej w województwie podlaskim]]
[[Kategoria:Zabytkowe cmentarze w województwie podlaskim|Suwałki]]

Państwo: Polska

Miejscowość: Suwałki

Adres: ul. M. Reja, os. Szwajcaria

Typ cmentarza: wojskowy

Stan cmentarza: nieczynny


text:
# Frączkowo
Frączkowo (niem. Fritzendorf) – osada w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Barciany.
W latach 1975–1998 osada administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

## Integralne części osady
| SIMC    | Nazwa    | Rodzaj     |
| ------- | -------- | ---------- |
| 0469100 | Koskajmy | przysiółek |
| 1046330 | Oleszka  | przysiółek |

## Historia
W Frączkowie znajdowała się siedziba wielozakładowego PGR-u o nazwie Państwowe Przedsiębiorstwo Gspodarki Rolnej Skandawa. PPGR Skandawa miało powierzchnię 6980 ha. W skład PPGR Skandawa wchodziły następujące zakłady rolne: Aptynty, Arklity, Frączkowo i Mołtajny.

title: Frączkowo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Frączkowo
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                = 2023-04 Frączkowo (05).jpg
 |opis zdjęcia           = W 2023 r.
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat kętrzyński|kętrzyński]]
 |gmina                  = [[Barciany (gmina)|Barciany]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 201<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-06 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 89
 |kod pocztowy           = 11-410{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = NKE
 |SIMC                   = 0469091
 |kod mapy               = Barciany (gmina)
 |współrzędne            = 54°16'34"N 21°17'34"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|30607|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Frączkowo
 |www                    =
}}
'''Frączkowo''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Fritzendorf'') – [[osada]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat kętrzyński|powiecie kętrzyńskim]], w [[Barciany (gmina)|gminie Barciany]]{{r|R2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] osada administracyjnie należała do [[Województwo olsztyńskie (1975–1998)|województwa olsztyńskiego]].

== Integralne części osady ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części osady Frączkowo{{r|R2013|teryt}}
|-
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0469100 || [[Koskajmy]] || przysiółek
|-
|1046330 || [[Oleszka (Frączkowo)|Oleszka]] || przysiółek
|-
|}

== Historia ==
W Frączkowie znajdowała się siedziba wielozakładowego [[PGR]]-u o nazwie Państwowe Przedsiębiorstwo Gspodarki Rolnej Skandawa. PPGR Skandawa miało powierzchnię 6980 [[ha]]<ref>Komitet redakcyjny M. Kuliński, A. Otłowski, A. Wakar, J. Wiktorko, T. Wojnisz, ''Kętrzyn z dziejów miasta i okolic'', (str. 276 – powierzchnia PGR), wyd. "Pojezierze", Olsztyn, 1978</ref>. W skład PPGR Skandawa wchodziły następujące zakłady rolne: [[Aptynty]], [[Arklity]], Frączkowo i [[Mołtajny]].

== Zobacz też ==
* [[Frączków]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

<ref name = "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>

<ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=248|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
}}

{{Gmina Barciany}}

[[Kategoria:Frączkowo| ]]

title: Frączkowo

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: kętrzyński

Gmina: Barciany

Tablice rejestracyjne: NKE


text:
# MECAR FRG-RFL-40N
FRG-RFL-40N – belgijski nasadkowy granat odłamkowy produkowany przez firmę MECAR SA.
Granat FRG-RFL-40N może być miotany przy pomocy dowolnego karabinu z urządzeniem wylotowym o średnicy 22 mm, przy pomocy naboju ślepego. Prędkość początkowa granatu jest równa 92 m/s. Zasięg maksymalny wynosi 500 m. W momencie wybuchu tworzy się około 300 odłamków. Zapalnik uzbraja się w odległości 6 m od strzelca.

title: MECAR FRG-RFL-40N

wikitext:
{{Granat ręczny infobox
 |nazwa         = FRG-RFL-40N
 |grafika       =
 |opis_grafiki  =
 |kraj          = [[Belgia]]
 |producent     = MECAR SA
 |przeznaczenie = [[granat nasadkowy|nasadkowy]] [[granat odłamkowy]]
 |konstrukcja   =
 |produkcja     =
 |długość       = 197 mm
 |wysokość      =
 |średnica      = 40 mm
 |masa          = 220 g
 |matwyb        =
 |subdym        =
 |bst           =
 |środzap       =
 |zapalnik      = uderzeniowy
 |opoznienie    =
 |rozpalanie    =
 |dymienie      =
 |zasięg        =
 |rażenie       =
 |odłamki       = 300
 |przebijalność =
 |uzytkownicy   =
 |commons       =
}}
'''FRG-RFL-40N''' – belgijski [[granat nasadkowy|nasadkowy]] [[granat odłamkowy]] produkowany przez firmę MECAR SA.

Granat ''FRG-RFL-40N'' może być miotany przy pomocy dowolnego [[karabin]]u z [[urządzenie wylotowe|urządzeniem wylotowym]] o średnicy 22 mm, przy pomocy [[nabój ślepy|naboju ślepego]]. Prędkość początkowa granatu jest równa 92 m/s. Zasięg maksymalny wynosi 500 m. W momencie wybuchu tworzy się około 300 odłamków. Zapalnik uzbraja się w odległości 6 m od strzelca.

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko=Owen|imię=J.I.H.|tytuł=Brassey's Infantry weapons of the world|rok=1975 |wydawca=Brasey's Naval and Shipping Annual Ltd|miejsce=Londyn |isbn = 0-904609-01-4}}

[[Kategoria:Granaty nasadkowe]]

title: FRG-RFL-40N

Państwo: Belgia

Producent: MECAR SA

Przeznaczenie: nasadkowy granat odłamkowy

Średnica: 40 mm

Typ zapalnika: uderzeniowy


text:
# Instytut Polski w Mińsku
Instytut Polski w Mińsku (biał. Польскі інстытут у Мінску) – polska placówka kulturalna w Mińsku, podlegająca Ministerstwu Spraw Zagranicznych RP.

## Zadania
Zadaniem instytutu jest upowszechnianie polskiej kultury, nauki i sztuki, wiedzy o historii Polski oraz propagowanie polskiego dziedzictwa narodowego na terenie Białorusi, a także promocja współpracy w dziedzinie kultury, edukacji, nauki oraz sztuki, nawiązywaniem i rozwojem kontaktów, wymianą doświadczeń i wsparciem dialogu pomiędzy Polską a Białorusią.
Przy Instytucie działają dwuletnie kursy języka polskiego i kultury. Instytut organizuje liczne przedsięwzięcia – wystawy, odczyty. Placówka prowadzi również bibliotekę publiczną z czytelnią, gromadzącą książki w języku polskim i czasopisma oraz białoruskie przekłady polskich książek, a także polskie filmy i płyty z polską muzyką. Instytut realizuje corocznie ponad 100 różnorodnych projektów, z udziałem artystów, naukowców i ekspertów z Polski i Białorusi.

## Historia
W lutym 1994 Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP podjęło decyzję o utworzeniu Instytutu Polskiego w Mińsku.

## Dyrektor Instytutu
- 1994–1996 – Marek Gołkowski[4]
- 1997–2000 – Tomasz Niegodzisz[5]
- 2000–2006 – Cezary Karpiński[6][7]
- 2006–2013 – Piotr Kozakiewicz[8]
- 2013–2015 – Urszula Doroszewska[9]
- 2016–2018 – Mateusz Adamski[10]
- od 11 października 2018 – Cezary Karpiński[11]

title: Instytut Polski w Mińsku

wikitext:
{{Instytucja państwowa infobox
 |nazwa                  = Instytut Polski w Mińsku
 |nazwa oryginalna       = {{k|be|Польскі інстытут у Мінску}}
 |inne nazwy             =
 |logo                   = Logo-ip-Minsk.png
 |opis logo              =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |państwo                = Białoruś
 |data utworzenia        = 1994
 |data likwidacji        =
 |siedziba               = [[Mińsk]]
 |tytuł szefa            = Dyrektor
 |szef                   = [[Cezary Karpiński]]
 |tytuł zastępcy         =
 |zastępca               =
 |budżet                 =
 |zatrudnienie           =
 |adres                  = ul. Waładarskaja 6, 220030 Mińsk
г. Мінск, вул. Валадарскага, 6
220030, Беларусь
 |plan obszaru działania =
 |opis planu             =
 |kod mapy               = Mińsk
 |współrzędne            =
 |commons                = Category:Polish Institute in Minsk
 |www                    = https://instytutpolski.pl/minsk/pl/
}}
[[Plik:Narodowe Czytanie w Mińsku Wesele5.jpg|mały|300px|[[Narodowe Czytanie]] „[[Wesele (dramat)|Wesela]]” w [[Mińsk]]u we wrześniu 2017, organizator – Instytut Polski w Mińsku. Swoją rolę czyta Mateusz Adamski, dyrektor Instytutu (2016–2018)]]
[[Plik:InstytutPolski CezaryKarpiński.jpg|mały|300px|Cezary Karpiński, dyrektor Instytutu od 2018]]

'''[[Instytut Polski]] w Mińsku''' ({{W języku|be|Польскі інстытут у Мінску}}) – [[polska]] placówka kulturalna w [[Mińsk]]u, podlegająca [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|Ministerstwu Spraw Zagranicznych RP]].

== Zadania ==
Zadaniem instytutu jest upowszechnianie polskiej kultury, nauki i sztuki, wiedzy o [[Historia Polski|historii Polski]] oraz propagowanie polskiego dziedzictwa narodowego na terenie [[Białoruś|Białorusi]], a także promocja współpracy w dziedzinie kultury, edukacji, nauki oraz sztuki, nawiązywaniem i rozwojem kontaktów, wymianą doświadczeń i wsparciem dialogu pomiędzy Polską a Białorusią.

Przy Instytucie działają dwuletnie kursy [[język polski|języka polskiego]] i kultury<ref>{{Cytuj |tytuł = По случаю юбилея |autor = Михальчик Л |opublikowany = Белорусы и рынок |data = 2014-04-21 |język = ru |data dostępu = 2018-05-31 |archiwum = https://web.archive.org/web/20180901080442/http://www.belmarket.by/po-sluchayu-yubileya |zarchiwizowano = 2018-09-01}}</ref>. Instytut organizuje liczne przedsięwzięcia – wystawy, odczyty. Placówka prowadzi również [[biblioteka|bibliotekę]] publiczną z czytelnią, gromadzącą książki w języku polskim i czasopisma oraz białoruskie przekłady polskich książek, a także polskie filmy i płyty z polską muzyką. Instytut realizuje corocznie ponad 100 różnorodnych projektów, z udziałem artystów, naukowców i ekspertów z Polski i Białorusi<ref>{{Cytuj |url = https://web.archive.org/web/20190609160242/http://www.pl.instpol.by/about/ |tytuł = O nas |opublikowany = Instytut Polski w Mińsku |data = 2018-05-31 |język = pl |data dostępu = 2018-05-31}}</ref>.

== Historia ==
W lutym 1994 [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP]] podjęło decyzję o utworzeniu Instytutu Polskiego w Mińsku<ref name="msz">{{Cytuj |url = https://www.msz.gov.pl/be/p/minsk_by_a_be/ambasada_by/instytut_polski/ |tytuł = Польскі Інстытут у Мінску |opublikowany = [[Ambasada RP w Mińsku]] |język = be |data dostępu = 2018-05-31}}</ref>.

== Dyrektor Instytutu ==
* 1994–1996 – [[Marek Gołkowski]]<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Dyrektor Departamentu Konsularnego i Polonii Ministerstwa Spraw Zagranicznych Andrzej Jasionowski |url = http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/0/93435E0D3051659DC1257504003AA709/$file/0140706.pdf |czasopismo = Komisja Łączności z Polakami za Granicą |wolumin = 23 |strony = 4–5 |data = 2008-10-23 |wydawca = Kancelaria Sejmu – Biuro Komisji Sejmowych |issn =}}</ref>
* 1997–2000 – [[Tomasz Niegodzisz]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Serbii |data dostępu = 2018-05-06 |opublikowany = belgrad.msz.gov.pl |url = http://belgrad.msz.gov.pl/pl/ambasada/ambasador/ |język = pl}}</ref>
* 2000–2006 – [[Cezary Karpiński]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Почетная миссия |autor = Михальчик Л. |opublikowany = Белорусы и рынок |data = 2009-04-13 |język = ru |data dostępu = 2018-05-31 |archiwum = https://web.archive.org/web/20180901082036/http://www.belmarket.by/pochetnaya-missiya |zarchiwizowano = 2018-09-01}}</ref><ref>{{Cytuj |url = http://unicat.nlb.by/opac/pls/dict.prn_ref?tu=e&tq=v0&name_view=va_200&a001=BY-NLB-ar145677&strq=l_siz=20 |tytuł = Карпіньскі, Цэзары (дзеяч культуры) |opublikowany = [[Biblioteka Narodowa Białorusi|Национальная библиотека Беларуси]] |język = be |data dostępu = 2019-06-24}}</ref>
* 2006–2013 – [[Piotr Kozakiewicz (dyplomata)|Piotr Kozakiewicz]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Piotr Kozakiewicz |opublikowany = Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej |data = 2008-03-20 |język = pl |data dostępu = 2018-05-31 |archiwum = https://web.archive.org/web/20180901044511/http://www.prezydent.pl/kancelaria/nrr/sklad/sekcje/bezpieczenstwo-obronnosc-polityka-zagraniczna-/piotr-kozakiewicz/ |zarchiwizowano = 2018-09-01}}</ref>
* 2013–2015 – [[Urszula Doroszewska]]<ref>{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20180901044837/http://www.instpol.by/news/662.html |tytuł = Уршуля Дарашэўска завяршыла дыпламатычную місію ў Беларусі |opublikowany = Instytut Polski w Mińsku |data = 2015-09-01 |język = be |data dostępu = 2018-05-31}}</ref>
* 2016–2018 – [[Mateusz Adamski]]<ref>{{Cytuj |url = https://www.racyja.com/palityka/chargovy-belaruskamouny-dyplamat-u-me/ |tytuł = Чарговы беларускамоўны дыпламат у Менску |autor = Зміцер Косцін |opublikowany = [[Białoruskie Radio Racja]] |data = 2016-08-23 |język = be |data dostępu = 2018-05-31}}</ref>
* od 11 października 2018 – [[Cezary Karpiński]]<ref>{{Cytuj |url = https://nn.by/?c=ar&i=205534 |tytuł = Варшава мяняе кіраўніка Польскага інстытута ў Мінску. Беларуская інтэлігенцыя шкадуе пра ад'езд Матэвуша Адамскага |opublikowany = [[Nasza Niwa]] |data = 2018-02-28 |język = be |data dostępu = 2018-05-31}}</ref>

== Zobacz też ==
* [[Ambasada RP w Mińsku]]
* [[Instytut Polski]]
* [[Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Brześciu|Konsulat Generalny RP w Brześciu]]
* [[Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Grodnie|Konsulat Generalny RP w Grodnie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://instytutpolski.pl/minsk/pl/ Strona Instytutu.]
* {{Cytuj stronę |url = http://www.pl.instpol.by/ |tytuł = Archiwum starej strony Instytutu. |opublikowany = pl.instpol.by |archiwum = https://web.archive.org/web/20200131182831/http://www.pl.instpol.by/ |zarchiwizowano = 2020-01-31}}

{{Instytuty Polskie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kultura w Mińsku]]
[[Kategoria:Instytuty Polskie|Mińsk]]
[[Kategoria:Stosunki polsko-białoruskie]]

title: Instytut Polski w MińskuПольскі інстытут у Мінску

Państwo: Białoruś

Siedziba: Mińsk

Dyrektor: Cezary Karpiński

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Isolona le-testui
Isolona le-testui Pellegr. – gatunek rośliny z rodziny flaszowcowatych (Annonaceae Juss.). Występuje naturalnie w Gabonie oraz Kongo.

## Morfologia
PokrójZimozielone drzewo dorastające do 3–4 m wysokości.
LiścieMają kształt od eliptycznego do podłużnie odwrotnie jajowatego. Mierzą 6–15 cm długości oraz 3–5,5 cm szerokości. Nasada liścia jest klinowa. Blaszka liściowa jest o długo spiczastym wierzchołku. Ogonek liściowy jest nagi i dorasta do 2–3 mm długości.
KwiatySą pojedyncze, rozwijają się w kątach pędów. Działki kielicha mają owalny kształt i dorastają do 10 mm długości. Płatki mają równowąski kształt, są zielone, później przebarwiając się na czerwono, osiągają do 4,5–10 cm długości, są zrośnięte u podstawy.

## Biologia i ekologia
Rośnie w wilgotnych lasach.

title: Isolona le-testui

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Isolona le-testui''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[magnoliopodobne]]
 |rząd                 = [[magnoliowce]]
 |rodzina              = [[flaszowcowate]]
 |rodzaj               = ''[[Isolona]]''
 |gatunek              = ''Isolona le-testui''
 |nazwa łacińska       = Isolona le-testui
 |autor                = Pellegr.
 |cytat                = Bull. Mus. Natl. Hist. Nat. 26: 657 1920<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-2867407 | tytuł = Isolona le-testui Pellegr. | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2016-01-01}}</ref>
 |synonimy             =
 |IUCN id              = 132677097
 |status IUCN          = EN
 |wikispecies          = Isolona le-testui
 |commons              =
}}
'''''Isolona le-testui''''' Pellegr. – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Flaszowcowate|flaszowcowatych]] (''Annonaceae'' Juss.). Występuje naturalnie w [[Gabon]]ie oraz [[Kongo]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.eol.org/pages/305172/maps | tytuł = Isolona le-testui – Maps | data = | autor = | praca = | opublikowany = Encyclopedia of Life | język = en | data dostępu = 2016-01-01}}</ref><ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_isolona_letestui | tytuł = Isolona letestui | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2016-01-01}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: Zimozielone [[drzewo]] dorastające do 3–4 m wysokości<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Mają [[Kształt liścia|kształt]] od eliptycznego do podłużnie odwrotnie jajowatego. Mierzą 6–15 cm długości oraz 3–5,5 cm szerokości. Nasada liścia jest klinowa. Blaszka liściowa jest o długo spiczastym wierzchołku. Ogonek liściowy jest nagi i dorasta do 2–3 mm długości<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Są pojedyncze, rozwijają się w kątach pędów. [[Kielich (botanika)|Działki kielicha]] mają owalny kształt i dorastają do 10 mm długości. [[Korona kwiatu|Płatki]] mają równowąski kształt, są zielone, później przebarwiając się na czerwono, osiągają do 4,5–10 cm długości, są zrośnięte u podstawy<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie w wilgotnych lasach<ref name=peb/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2009-06-01}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Flaszowcowate]]

title: Isolona le-testui

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: magnoliopodobne

Rząd: magnoliowce

Rodzina: flaszowcowate

Rodzaj: Isolona

Gatunek: Isolona le-testui


text:
# Sturmbannführer
Sturmbannführer – stopień paramilitarny w III Rzeszy w Sturmabteilung (SA) i w Schutzstaffel (SS), który odpowiadał stopniowi majora w siłach zbrojnych Rzeszy (Wehrmacht). Pełna nazwa różniła się zależnie od danej organizacji. W SA brzmiała „SA-Sturmbannführer”, a w SS „SS-Sturmbannführer”.
- Oznaczenia stopnia SS-Sturmbannführera
- Naramiennik
- Patki kołnierzowe SS-Sturmbannführera
- Naramiennik kamuflażu

title: Sturmbannführer

wikitext:
[[Plik:SS-Sturmbannfuehrer collar.svg|thumb|130px|Patki kołnierzowe SS-Sturmbannführera]]

'''Sturmbannführer''' – [[Stopień wojskowy|stopień]] paramilitarny w [[III Rzesza|III Rzeszy]] w [[Sturmabteilung]] (SA) i w [[Schutzstaffel]] (SS), który odpowiadał stopniowi [[major]]a w siłach zbrojnych Rzeszy ([[Wehrmacht]])<ref>{{Cytuj |tytuł = Dienstgradabzeichen der Waffen-SS |data dostępu = 2021-02-07 |opublikowany = lexikon-der-wehrmacht.de |url = http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Soldat/SS/Abzeichen-R.htm}}</ref>. Pełna nazwa różniła się zależnie od danej organizacji. W SA brzmiała „SA-Sturmbannführer”, a w SS „SS-Sturmbannführer”<ref>{{Cytuj |tytuł = Stopnie w Sturmabteilung (SA). |data dostępu = 2021-02-07 |opublikowany = dws-xip.pl |url = http://www.dws-xip.pl/reich/stopnie/sa.html}}</ref>.<gallery class="center" caption="Oznaczenia stopnia SS-Sturmbannführera">
Plik:WSS Inf OF3 Stubaf 1945.png|Naramiennik
Plik:SS-Sturmbannfuehrer collar.svg|Patki kołnierzowe SS-Sturmbannführera
Plik:Maj Stubaf OF3 cam slv 1945.svg|Naramiennik kamuflażu
</gallery>

== Zobacz też ==
* [[Wykaz stopni w SS]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Stopnie paramilitarne III Rzeszy]]


text:
# Keszthely
Keszthely (niem. Kesthell) – węgierskie miasto leżące na pn-zach. jeziora Balaton, na północ od ujścia Zali.
Pierwsze wzmianki o mieście pojawiają się w XIII wieku. Keszthely utrzymuje się głównie z turystyki (z uwagi na liczne zabytki i sąsiedztwo Balatonu), ale w mieście rozwija się również przemysł spożywczy (piekarnie i zakłady mleczarskie). W mieście znajduje się Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej.

## Zabytki
- W mieście znajduje się neobarokowy Pałac Festeticsów z roku 1745. Odbywają się tam często różne wydarzenia kulturalne. Mury pałacu ozdobiono rzeźbami, balkonami i kolumnami. Spośród 101 jego pomieszczeń największą uwagę zwraca biblioteka, w której półki z książkami mają ponad 8 metrów wysokości[1].
- Liczne niewielkie muzea, będące lokalną atrakcją turystyczną - m.in. muzeum Balatonu, muzeum marcepanu, muzeum radia i telewizji itp.
- Jednym z ciekawszych zabytków jest pochodzący z około 1390 roku kościół gotycki, będący najstarszym budynkiem w mieście.
- Amazon House zbudowany został w stylu Ludwika XVI w 1780 roku. Był pierwszym w okolicy luksusowym hotelem nad jeziorem Balaton[2].

## Miasta partnerskie
- Alanya
- Boppard
- Hof van Twente
- Jędrzejów
- Litomyšl
- Lewocza
- Łańcut
- Piran
- Piwniczna-Zdrój
- Stary Sącz
- Turnov

title: Keszthely

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Keszthely
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Keszthely Festetics Schloss Gartenseite.JPG
 |opis zdjęcia                 = Pałac Festeticsów
 |herb                         = HUN Keszthely Címer.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = HUN
 |1. jednostka administracyjna = [[Komitat Zala|Zala]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Keszthely–Hévíz|Keszthely–Hévíz]]
 |powierzchnia                 = 75,98
 |wysokość                     =
 |rok                          = I 2011
 |liczba ludności              = 21 047
 |gęstość zaludnienia          = 277,0
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 46°45′55.20″N 17°14′34.19″E
 |commons                      = Category:Keszthely
 |www                          = http://keszthely.hu/15-2819.html
}}
'''Keszthely''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Kesthell'') – [[Węgry|węgierskie]] miasto leżące na pn-zach. jeziora [[Balaton]], na północ od ujścia [[Zala (rzeka)|Zali]].

Pierwsze wzmianki o mieście pojawiają się w [[XIII wiek]]u. Keszthely utrzymuje się głównie z turystyki (z uwagi na liczne zabytki i sąsiedztwo [[Balaton]]u), ale w mieście rozwija się również przemysł spożywczy (piekarnie i zakłady mleczarskie). W mieście znajduje się Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej.

== Zabytki ==
* W mieście znajduje się neobarokowy [[Pałac Festeticsów w Keszthely|Pałac Festeticsów]] z roku [[1745]]. Odbywają się tam często różne wydarzenia kulturalne. Mury pałacu ozdobiono rzeźbami, balkonami i kolumnami. Spośród 101 jego pomieszczeń największą uwagę zwraca biblioteka, w której półki z książkami mają ponad 8 metrów wysokości<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.podroze.pl/dzial/poznaj/keszthely-atrakcje-serca-balatonu-co-warto-zobaczy/1219/ | tytuł=Keszthely-atrakcje | data dostępu=2013-05-07 | autor = Bartosz Zwierz | rok=2013 | język=pl}}</ref>.
* Liczne niewielkie muzea, będące lokalną atrakcją turystyczną - m.in. [[muzeum Balatonu]], muzeum marcepanu, muzeum radia i telewizji itp.
* Jednym z ciekawszych zabytków jest pochodzący z około [[1390]] roku kościół gotycki, będący najstarszym budynkiem w mieście.
* Amazon House zbudowany został w stylu Ludwika XVI w 1780 roku. Był pierwszym w okolicy luksusowym hotelem nad jeziorem Balaton<ref>[http://bydgoszcz.wyborcza.pl/bydgoszcz/56,48722,23196234,keszthely-wegry,,32.html Keszthely]</ref>.

== Miasta partnerskie ==
* {{Flaga|TUR}} [[Alanya]]
* {{Flaga|DEU}} [[Boppard]]
* {{Flaga|NLD}} [[Hof van Twente]]
* {{Flaga|POL}} [[Jędrzejów]]
* {{Flaga|CZE}} [[Litomyšl]]
* {{Flaga|SVK}} [[Lewocza]]
* {{Flaga|POL}} [[Łańcut]]
* {{Flaga|SVN}} [[Piran (miasto)|Piran]]
* {{Flaga|POL}} [[Piwniczna-Zdrój]]
* {{Flaga|POL}} [[Stary Sącz]]
* {{Flaga|CZE}} [[Turnov]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://portal.ksh.hu/pls/ksh/docs/hun/hnk/Helysegnevkonyv_adattar_2011.xls Węgierski Urząd Statystyczny]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.keszthely.hu Kesztely.hu]
{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Miasta w komitacie Zala]]

title: Keszthely

Herb: Flaga

Państwo: Węgry

Komitat: Zala

Powiat: Keszthely–Hévíz


text:
# Winnemucca
Winnemucca, stolica hrabstwa Humboldt w stanie Nevada. W roku 2000 liczba mieszkańców wyniosła 7 174.

## Historia
Siedziba władz od roku 1873, kiedy upadło Unionville (obecnie w hrabstwie Pershing). 19 września 1990 Wild Bunch dokonał tu napadu na bank.
W Winnemucca Johnny Cash skomponował piosenkę I Been Everywhere.

## Geografia
Współrzędne: 40°58'6" N, 117°43'36" W. Całkowita powierzchnia miasta: 21,4 km² (8,3 mil²).

## Transport
Przez miasto przechodzi autostrada międzystanowa nr 80, gdzie krzyżuje się z międzystanową nr 95. Znajduje się tutaj stacja Amtraka, ale nie można kupić biletów na miejscu.
Historycznie Winnemucca była stacją Kolei Transkontynentalnej.

## Gospodarka
Większość mieszkańców pracuje w przedsiębiorstwach kopalnianych lub jako ich sprzedawcy, bądź kontrahenci.

title: Winnemucca

wikitext:
[[Plik:Winnemucca, NV-750px.JPG|150px|thumb|Cmentarz. Obok tabliczka: ''Witamy w Winnemucca. Naszej dumie!'']]
[[Plik:NVMap-doton-Winnemucca.png|150px|thumb|Lokalizacja]]
'''Winnemucca''', stolica [[hrabstwo Humboldt (Nevada)|hrabstwa Humboldt]] w stanie [[Nevada]]. W roku [[2000]] liczba mieszkańców wyniosła 7 174.

==Historia==
Siedziba władz od roku [[1873]], kiedy upadło [[Unionville (Nevada)|Unionville]] (obecnie w [[hrabstwo Pershing|hrabstwie Pershing]]). [[19 września]] [[1990]] [[Wild Bunch]] dokonał tu napadu na [[bank]].

W Winnemucca [[Johnny Cash]] skomponował piosenkę ''[[I Been Everywhere]]''.

==Geografia==
Współrzędne: 40°58'6" N, 117°43'36" W. Całkowita powierzchnia miasta: 21,4 km² (8,3 mil²).

==Transport==
Przez miasto przechodzi [[autostrada międzystanowa nr 80]], gdzie krzyżuje się z [[Autostrada międzystanowa nr 95|międzystanową nr 95]]. Znajduje się tutaj stacja [[Amtrak]]a, ale nie można kupić biletów na miejscu.

Historycznie Winnemucca była stacją [[Kolej Transkontynentalna|Kolei Transkontynentalnej]].

==Gospodarka==
Większość mieszkańców pracuje w przedsiębiorstwach kopalnianych lub jako ich sprzedawcy, bądź kontrahenci.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.winnemuccacity.org/ Winnemucca Strona oficjalna]
* [http://web.archive.org/web/20050305074543/http://www.winnemuccablog.com/ Winnemucca Blog]

{{Nevada}}

{{Współrzędne|40,968212°N 117,726662°W|umieść=na górze}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Stolice hrabstw w stanie Nevada]]