text:
# Przybudki
Przybudki (Prybudki) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Narew.
| SIMC    | Nazwa | Rodzaj    |
| ------- | ----- | --------- |
| 0036506 | Ferma | część wsi |

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

## Historia
Wieś i folwark powstały w latach 1775–1785. Nazwa wskazuje na położenie obok budki straży leśnej. Na skraju Puszczy Bielskiej usytuowane wtedy były liczne budki straży leśnej, która chroniła lasy należące do dóbr królewskich. W pobliżu wsi zachował się stary pomnikowy Dąb Dunin, który pozostał po dawnej Puszczy Ladzkiej.
Podczas II wojny światowej Niemcy osiedlili tu niektóre rodziny z pacyfikowanych wsi. W 1945 roku wskutek sowieckiej agitacji dwóch gospodarzy wyjechało do Białoruskiej SRR. Jeden z nich zostawił grunta o powierzchni 2,12 hektarów, drugi o powierzchni 6,7 hektarów.
Białoruski tygodnik Niwa pisał w 1981 roku, że Przybudki to „niewielka wieś na skraju dawnej puszczy Ladzkiej. Grunta są piaszczyste oraz podmokłe”. W 1981 rozpoczęto drenaż pól.

## Demografia
W roku 1847 wieś liczyła 13 domów, w których mieszkało 98 osób, w 1939 roku – 24 domów ze 152 osobami. W roku 2007 wieś zamieszkiwało 45 osób.
Według spisu ludności z 30 września 1921 roku w Przybudkach mieszkało 93 osób w 22 domach, wszyscy byli narodowości białoruskiej i wyznania prawosławnego.

## Religia
Mieszkańcy wsi wyznania prawosławnego należą do parafii w Łosince. Według stanu parafii z 31 grudnia 2007 roku, 45 parafian pochodziło z Przybudek. Natomiast wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Narwi.

title: Przybudki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Przybudki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Przybudki 2021-09-21 001.jpg
 |opis zdjęcia           = Pozostałość po [[Puszcza Ladzka|Puszczy Ladzkiej]]
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podlaskie
 |powiat                 = [[Powiat hajnowski|hajnowski]]
 |gmina                  = [[Narew (gmina)|Narew]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 80{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 85
 |kod pocztowy           = 17-210{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = BHA
 |SIMC                   = 0036498{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Narew (gmina)
 |współrzędne            = 52°51'31"N 23°35'08"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|111411|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Przybudki
 |www                    =
}}
'''Przybudki''' (''Prybudki'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podlaskie|województwie podlaskim]], w [[powiat hajnowski|powiecie hajnowskim]], w [[Narew (gmina)|gminie Narew]]{{r|teryt|roz}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Przybudki{{r|teryt|roz}}
|-
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0036506 || Ferma || część wsi
|}

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo białostockie (1975–1998)|województwa białostockiego]].

== Historia ==
Wieś i folwark powstały w latach 1775–1785. Nazwa wskazuje na położenie obok budki straży leśnej. Na skraju [[Puszcza Bielska|Puszczy Bielskiej]] usytuowane wtedy były liczne budki straży leśnej, która chroniła lasy należące do dóbr królewskich. W pobliżu wsi zachował się stary pomnikowy [[Dąb Dunin]], który pozostał po dawnej Puszczy Ladzkiej{{odn|Sosna|Troc-Sosna|2009|s=103}}.

Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] Niemcy osiedlili tu niektóre rodziny z pacyfikowanych wsi. W 1945 roku wskutek sowieckiej agitacji dwóch gospodarzy wyjechało do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]. Jeden z nich zostawił grunta o powierzchni 2,12 hektarów, drugi o powierzchni 6,7 hektarów{{odn|Sosna|Troc-Sosna|2009|s=106}}.

Białoruski tygodnik [[Niwa (tygodnik)|Niwa]] pisał w 1981 roku, że Przybudki to „niewielka wieś na skraju dawnej puszczy Ladzkiej. Grunta są piaszczyste oraz podmokłe”. W 1981 rozpoczęto drenaż pól<ref>J. B., ''Радасті і смуткі вёсачкі Прыбудкі'', Niva 1981, s. 7, cyt. za: {{odn|ref=nie|Sosna|Troc-Sosna|2009|s=106}}</ref>.

== Demografia ==
W roku 1847 wieś liczyła 13 domów, w których mieszkało 98 osób, w 1939 roku – 24 domów ze 152 osobami. W roku 2007 wieś zamieszkiwało 45 osób{{odn|Sosna|Troc-Sosna|2009|s=107}}.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|spisu ludności]] z 30 września 1921 roku w Przybudkach mieszkało 93 osób w 22 domach, wszyscy byli narodowości białoruskiej i wyznania prawosławnego<ref name = biaman>[https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/51/Woj.bia%C5%82ostockie_miejscowo%C5%9Bci_1921.pdf ''Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej : opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych'']. T. 5, Województwo białostockie, 1924, s. 21.</ref>.

== Religia ==
Mieszkańcy wsi wyznania prawosławnego należą do [[Parafia św. Apostoła Jakuba w Łosince|parafii]] w [[Łosinka|Łosince]]. Według stanu parafii z 31 grudnia 2007 roku, 45 parafian pochodziło z Przybudek{{odn|Sosna|Troc-Sosna|2009|s=221}}. Natomiast wierni kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Narwi|Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Narwi]]{{r|par}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Przybudki|nazwa=Wieś Przybudki w liczbach|data dostępu=2021-01-16}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1044|data dostępu=2022-11-28}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://drohiczynska.pl/parafie/narew-parafia-wniebowziecia-nmp-i-sw-stanislawa-biskupa-i-meczennika/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | imię = Grzegorz | nazwisko = Sosna | imię2 = Antonina | nazwisko2 = Troc-Sosna | inni = pod red. Doroteusza Fionika | tytuł = Łosinka – Parafia na skraju Puszczy Ladzkiej | wydawca = Stowarzyszenie Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach | miejsce = Bielsk Podlaski – Ryboły | rok = 2009 | strony = 103-107 | isbn = 978-83-925074-8-2 | odn=tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | autor = Janusz Korbel | tytuł = Dąb koło Przybudek | url = http://www.encyklopedia.puszcza-bialowieska.eu/index.php?dzial=haslo&id=229 | opublikowany = Encyklopedia Puszczy Białowieskiej | data dostępu = 2013-09-18}}

{{Gmina Narew}}

[[Kategoria:Narew (gmina)]]

title: Przybudki

Województwo: podlaskie

Powiat: hajnowski

Gmina: Narew

Tablice rejestracyjne: BHA


text:
# Ireneo Aleandri
Ireneo Aleandri (ur. 8 kwietnia 1795 w San Severino Marche, zm. 6 marca 1885 w Maceracie) – włoski architekt i budowniczy.

## Biografia
Ireneo Aleandri urodził się w San Severino Marche 8 kwietnia 1795 roku. Studiował w rzymskiej Akademii Świętego Łukasza. Był uczniem Raffaela Sterna i Giuseppe Camporesego. Po powrocie do Marchii w 1819 roku został inżynierem miejskim w San Severino. W 1823 roku zlecono mu zaprojektowanie teatru na otwartym powietrzu w Maceracie. Amfitear (wł. Sferisterio) został ukończony w 1829 roku. Aleandri prowadził wiele prac budowlanych na terenie Marchii i Umbrii. Został architektem kard. Giovanniego Antonia Benvenutiego, ordynariusza Osimo. Architektowi powierzono kwestie budowlane Spoleto i całej prowincji.
W projektowaniu Aleandri starał się odpowiadać na praktyczne potrzeby obywateli, wzorując się na architektach XV i początku XVI wieku. Ireneo Aleandri zmarł w Maceracie 6 marca 1885 roku.

## Ważniejsze projekty
Ważniejszymi budowlami zaprojektowanymi przez Ireneo Aleandriego były:
- 1823–1829 – Sferisterio w Maceracie
- 1823 – teatr w San Severino
- 1841–1846 – teatr w Ascoli Piceno
- 1846–1853 – wiadukt łączący Albano z Ariccią
- 1854–1864 – teatr w Spoleto
- 1854–1864 – dzwonnica i renowacja fasady kolegiaty w Otricoli
- 1854–1864 – fasada ratusza w Foligno

wikiname: plwiki

title: Ireneo Aleandri

in_language: pl

wikitext:
{{Architekt infobox
 | imię i nazwisko   = Ireneo Aleandri
 | imię i nazwisko org =
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | pełne imię i nazwisko =
 | data urodzenia    = 8 kwietnia 1795
 | miejsce urodzenia = [[San Severino Marche]]
 | data śmierci      = 6 marca 1885
 | miejsce śmierci   = [[Macerata]]
 | narodowość        = [[Włosi|włoska]]
 | alma mater        = [[Akademia Świętego Łukasza]]
 | uczelnia          =
 | nagrody           =
 | wpływy            =
 | wpłynął na        =
 | styl              = [[klasycyzm]]
 | biuro             =
 | znaczące budynki  = [[Sferisterio w Maceracie]]
 | znaczące projekty =
 | commons           =
 | odznaczenia       =
}}
'''Ireneo Aleandri''' (ur. 8 kwietnia 1795 w [[San Severino Marche]], zm. 6 marca 1885 w [[Macerata|Maceracie]]) – [[Włosi|włoski]] architekt i budowniczy.

== Biografia ==
Ireneo Aleandri urodził się w [[San Severino Marche]] 8 kwietnia 1795 roku. Studiował w rzymskiej [[Akademia Świętego Łukasza|Akademii Świętego Łukasza]]. Był uczniem [[Raffaele Stern|Raffaela Sterna]] i [[Giuseppe Camporese]]go. Po powrocie do [[Marchia Ankońska|Marchii]] w 1819 roku został inżynierem miejskim w San Severino. W 1823 roku zlecono mu zaprojektowanie teatru na otwartym powietrzu w [[Macerata|Maceracie]]. [[Sferisterio w Maceracie|Amfitear]] ({{wł.|Sferisterio}}) został ukończony w 1829 roku. Aleandri prowadził wiele prac budowlanych na terenie Marchii i [[Umbria|Umbrii]]. Został architektem [[Kardynał|kard.]] [[Giovanni Antonio Benvenuti|Giovanniego Antonia Benvenutiego]], ordynariusza [[Osimo]]. Architektowi powierzono kwestie budowlane [[Spoleto]] i całej prowincji<ref name="p1">{{Cytuj stronę | url =https://www.treccani.it/enciclopedia/ireneo-aleandri_(Dizionario-Biografico) | tytuł = Aleandri, Ireneo (Dizionario Biografico degli Italiani)| autor =Emilio Lavagnino | opublikowany =treccani.it | data = | język = it| data dostępu = 2022-08-21}}</ref>.

W projektowaniu Aleandri starał się odpowiadać na praktyczne potrzeby obywateli, wzorując się na architektach XV i początku XVI wieku. Ireneo Aleandri zmarł w Maceracie 6 marca 1885 roku<ref name="p1" />.

== Ważniejsze projekty ==
Ważniejszymi budowlami zaprojektowanymi przez Ireneo Aleandriego były<ref name="p1" /><ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.treccani.it/enciclopedia/ireneo-aleandri | tytuł =Aleandri, Ireneo (Enciclopedia on line)| autor = | opublikowany = treccani.it| data = | język = it| data dostępu = 2022-08-21}}</ref>:
* 1823–1829 – [[Sferisterio w Maceracie]]
* 1823 – teatr w San Severino
* 1841–1846 – teatr w [[Ascoli Piceno]]
* 1846–1853 – wiadukt łączący [[Albano Laziale|Albano]] z [[Ariccia|Ariccią]]
* 1854–1864 – teatr w Spoleto
* 1854–1864 – dzwonnica i renowacja fasady kolegiaty w [[Otricoli]]
* 1854–1864 – fasada ratusza w [[Foligno]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Aleandri, Ireneo}}
[[Kategoria:Włoscy architekci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1795]]
[[Kategoria:Zmarli w 1885]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w San Severino Marche]]

title: Ireneo Aleandri

Data i miejsce urodzenia: 8 kwietnia 1795 · San Severino Marche

Data i miejsce śmierci: 6 marca 1885 · Macerata

Narodowość: włoska

Alma Mater: Akademia Świętego Łukasza

Styl: klasycyzm

Budynki: Sferisterio w Maceracie


text:
# Hrabstwo Prescott i Russell
Hrabstwo Prescott i Russel (fr. Comtés unis de Prescott et Russell, ang. United Counties of Prescott and Russell) – jednostka administracyjna kanadyjskiej prowincji Ontario leżąca w jej południowo-wschodniej części.
Hrabstwo ma 80 184 mieszkańców. Język francuski jest językiem ojczystym dla 66,2%, angielski dla 29% mieszkańców (2006).
W skład hrabstwa wchodzą:
- kanton Alfred and Plantagenet
- gmina Casselman
- kanton Champlain
- miasto (city) Clarence-Rockland
- kanton East Hawkesbury
- miasto (town) Hawkesbury
- kanton Russell
- gmina La Nation

title: Hrabstwo Prescott i Russell

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Prescott i Russell
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Hrabstwo
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = CAN
 |1. jednostka administracyjna    = {{flaga|Ontario}} [[Ontario]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 2 001,18 km²
 |rok                             = 2006
 |liczba ludności                 = 80 184
 |gęstość zaludnienia             = 40,1 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of Ontario PRESCOTT AND RUSSELL.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Prescott and Russell United Counties, Ontario
 |www                             = http://www.prescott-russell.on.ca/
}}
'''Hrabstwo Prescott i Russel''' ([[fr.]] ''Comtés unis de Prescott et Russell'', [[ang.]] ''United Counties of Prescott and Russell'') – jednostka administracyjna [[Kanada|kanadyjskiej]] [[Prowincja (jednostka administracyjna Kanady)|prowincji]] [[Ontario]] leżąca w jej południowo-wschodniej części.

Hrabstwo ma 80 184 mieszkańców. Język francuski jest językiem ojczystym dla 66,2%, angielski dla 29% mieszkańców (2006)<ref>[http://www12.statcan.ca/census-recensement/2006/dp-pd/prof/92-591/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CD&Code1=3502&Geo2=PR&Code2=35&Data=Count&SearchText=Prescott%20and%20Russell&SearchType=Begins&SearchPR=01&B1=All&Custom= Statistics Canada. 2006 Community Profiles]</ref>.

W skład hrabstwa wchodzą:
* kanton [[Alfred and Plantagenet]]
* gmina [[Casselman (Ontario)|Casselman]]
* kanton [[Champlain (Ontario)|Champlain]]
* miasto (''city'') [[Clarence-Rockland]]
* kanton [[East Hawkesbury]]
* miasto (''town'') [[Hawkesbury (Kanada)|Hawkesbury]]
* kanton [[Russell (Ontario)|Russell]]
* gmina [[La Nation]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.prescott-russell.on.ca/ Les Comtés unis de Prescott-Russell - The United Counties of Prescott-Russell] {{lang|fr}}

{{Ontario}}

[[Kategoria:Hrabstwo Prescott i Russel|*]]
[[Kategoria:Hrabstwa Ontario|Prescott]]

title: Prescott i Russell

Państwo: Kanada

Prowincja: Ontario


text:
# Goszczyn (gromada)
Goszczyn – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Goszczyn z siedzibą GRN w Goszczynie utworzono – jako jedną z 8759 gromad – w powiecie grójeckim w woj. warszawskim, na mocy uchwały nr VI/10/5/54 WRN w Warszawie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Bądków, Bądków kolonia, Goszczyn i Strupiechów ze zniesionej gminy Rykały w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 17 członków gromadzkiej rady narodowej.
29 lutego 1956 z gromady Goszczyn wyłączono wieś Strupiechów włączając ją do gromady Przybyszew w tymże powiecie (tzn. "w tymże powiecie" w chwili wydania uchwały, ponieważ gromada Przybyszew weszła w skład nowo utworzonego powiatu białobrzeskiego w woj. kieleckim z dniem 1 stycznia 1956) (wykreślone zmiany retroaktywnie uchylone uchwałami z 25 lutego 1960).
31 grudnia 1959 1 stycznia 1960 do gromady Goszczyn przyłączono obszar zniesionej gromady Długowola oraz wsie Modrzewina i Sielec ze znoszonej gromady Dylew w tymże powiecie.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej. 1 stycznia 1973 w powiecie grójeckim utworzono gminę Goszczyn.

title: Goszczyn (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Goszczyn
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   = MOs810 WG 30 2023 (center of Goszczyn village) (1).jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo warszawskie (1944–1975)|warszawskie]]
 |powiat                    = [[powiat grójecki|grójecki]]
 |data powstania            = 5 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Goszczyn]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 4
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (Polska Ludowa)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 17
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Goszczyn''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (Polska Ludowa)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Goszczyn z siedzibą GRN w [[Goszczyn]]ie utworzono – jako jedną z 8759 gromad<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat grójecki|powiecie grójeckim]] w [[Województwo warszawskie (1944–1975)|woj. warszawskim]], na mocy uchwały nr VI/10/5/54 WRN w [[Warszawa|Warszawie]] z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> [[Bądków (województwo mazowieckie)|Bądków]], [[Kolonia Bądków|Bądków kolonia]], [[Goszczyn]] i [[Jadwigów (powiat białobrzeski)|Strupiechów]] ze zniesionej [[Rykały (gmina)|gminy Rykały]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr VI/10/5/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu grójeckiego; w ramach Zarządzenia Nr Or. V-0/1/54 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 29 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 11, Poz. 67)</ref>. Dla gromady ustalono 17 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 220 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Grójcu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 7 października 1954 r., Nr. 9, Poz. 44)</ref>.

29 lutego 1956 z gromady Goszczyn wyłączono wieś [[Jadwigów (powiat białobrzeski)|Strupiechów]] włączając ją do [[Przybyszew (gromada)|gromady Przybyszew]] w tymże powiecie (tzn. "w tymże powiecie" w chwili wydania uchwały, ponieważ gromada Przybyszew weszła w skład nowo utworzonego [[powiat białobrzeski|powiatu białobrzeskiego]] w [[Województwo kieleckie (1945–1975)|woj. kieleckim]] z dniem 1 stycznia 1956<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1955|numer=44|pozycja=288}}</ref>)<ref>Uchwała Nr VI/10/55 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 30 czerwca 1955 r. w sprawie zmian granic niektórych gromad oraz przeniesienia niektórych siedzib gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 14 kwietnia 1956 r., Nr. 3, Poz. 10)</ref> (wykreślone zmiany '''retroaktywnie uchylone''' uchwałami z 25 lutego 1960<ref name="oldone">Uchwała Nr I-4/60 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 25 lutego 1960 r. w sprawie zmian granic niektórych gromad i przeniesienia siedzib niektórych gromadzkich rad narodowych w woj. warszawskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 26 lutego 1960 r., Nr. 2, Poz. 10)</ref><ref name="oldtwo">Uchwała Nr I-5/60 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 25 lutego 1960 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 26 lutego 1960 r., Nr. 2, Poz. 11)</ref>).

<del>31 grudnia 1959</del> 1 stycznia 1960 do gromady Goszczyn przyłączono obszar zniesionej [[Długowola (gromada w powiecie grójeckim)|gromady Długowola]]<ref>Uchwała Nr IV-10/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 18 września 1959 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 1959 r., Nr. 12, Poz. 439)</ref> oraz wsie Modrzewina i Sielec ze znoszonej [[Dylew (gromada)|gromady Dylew]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr IV-9/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 18 września 1959 r. w sprawie zmian granic niektórych gromad i przeniesienia siedzib niektórych gromadzkich rad narodowych w województwie warszawskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 1959 r., Nr. 12, Poz. 438)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>. 1 stycznia 1973 w powiecie grójeckim utworzono [[Goszczyn (gmina)|gminę Goszczyn]]<ref>Uchwała Nr XX/93/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie warszawskim</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat grójecki (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie warszawskim|Goszczyn]]
[[Kategoria:Goszczyn]]

title: Goszczyn

Państwo: Polska

Województwo: warszawskie

Powiat: grójecki

Data powstania: 5 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Goszczyn

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Kljevci
Kljevci – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Federacji Bośni i Hercegowiny, w kantonie uńsko-sańskim, w gminie Sanski Most. W 2013 roku liczyła 95 mieszkańców, z czego większość stanowili Boszniacy.

title: Kljevci

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kljevci
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BA-BIH
 |1. jednostka administracyjna = [[Kanton uńsko-sański|uńsko-sański]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Gmina Sanski Most|Sanski Most]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 95{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kljevci''' – [[wieś]] w [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], w [[Federacja Bośni i Hercegowiny|Federacji Bośni i Hercegowiny]], w [[Kanton uńsko-sański|kantonie uńsko-sańskim]], w [[gmina Sanski Most|gminie Sanski Most]]. W 2013 roku liczyła 95 mieszkańców, z czego większość stanowili [[Boszniacy]]{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://www.popis.gov.ba/popis2013/doc/Knjiga1/K1_B_E.pdf|tytuł=Popis 2013 u BiH|opublikowany=Federalni zavod za statistiku|język=bs|data dostępu=2020-04-17}}</ref>
}}

{{gmina Sanski Most}}
{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Sanski Most]]

title: Kljevci

Państwo: Bośnia i Hercegowina

Część składowa: Federacja Bośni i Hercegowiny

Kanton: uńsko-sański

Gmina: Sanski Most


text:
# Hyakka ryōran
„Hyakka ryōran” (jap. 百火撩乱) – dwudziesty pierwszy singel zespołu Kalafina, wydany 9 sierpnia 2017 roku przez wytwórnię SACRA MUSIC. Singel został wydany w pięciu wersjach: limitowanej CD+DVD (Type-A), limitowanej CD+Blu-ray (Type-B), regularnej CD, anime CD+DVD oraz w edycji analogowej.
Tytułowy utwór został wykorzystany jako ending anime Katsugeki/Tōken Ranbu. Singel osiągnął 9 pozycję w rankingu Oricon i pozostał na liście przez 10 tygodni, sprzedano 13 374 egzemplarzy.

## Lista utworów
Wszystkie utwory zostały skomponowane i napisane przez Yuki Kajiurę.
| CD                            |                                                                                |      |
| Nr                            | Tytuł                                                                                | Czas |
| 1.                            | "Hyakka ryōran" (jap. 百火撩乱)                                                                                | 4:40 |
| 2.                            | "Kantankatan" (jap. カンタンカタン)                                                                                | 5:33 |
| 3.                            | "Tombo" (jap. とんぼ)                                                                                | 3:33 |
| 4.                            | "Hyakka ryōran -instrumental-"                                                                                | 4:40 |
| 5.                            | "Kantankatan -instrumental-"                                                                                | 5:33 |
| 6.                            | "Hyakka ryōran -TV Size-" (jap. 百火撩乱-TV Size-) (tylko wer. anime)                                                    | 1:36 |
| DVD/Blu-ray (wer. limitowana) |                                                                                |      |
| Nr                            | Tytuł                                                                                | Czas |
| 1.                            | "Hyakka ryōran" (jap. 百火撩乱) (Music Clip)                                                                             |      |
| DVD (wer. anime)              |                                                                                |      |
| Nr                            | Tytuł                                                                                | Czas |
| 1.                            | "TV Anime „Katsugeki Tōken Ranbu” non credit ending eizō" (jap. TVアニメ「活撃 刀剣乱舞」ノンクレジットエンディング映像) |      |

Wersja analogowa
1. "Hyakka ryōran" (jap. 百火撩乱)
2. "Kantankatan" (jap. カンタンカタン)
3. "Tombo" (jap. とんぼ)
4. "Hyakka ryōran -instrumental-"
5. "Kantankatan -instrumental-"
6. "Hyakka ryōran -TV Size-" (jap. 百火撩乱-TV Size-?) (tylko wer. anime)

title: Hyakka ryōran

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                   = Hyakka ryōran
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Kalafina]]
 |album                   =
 |strona A                = Hyakka ryōran
 |strona B                = Kantankatan<br />Tombo
 |wydany                  = 9 sierpnia 2017
 |nagrywany               =
 |gatunek                 = [[J-pop]], [[Muzyka japońska|anison]]
 |długość                 =
 |wytwórnia               = [[Sony Music Entertainment Japan|SACRA MUSIC]]
 |producent               = [[Yuki Kajiura]]
 |format                  = [[Singel CD|CD single]]
 |autor                   =
 |kompozytor              =
 |twórca tekstu           =
 |poprzedni singel        = [[into the world/Märchen]]
 |następny singel         =
 |rok poprzedniego singla = 2017
 |rok 1. wydania          = 2017
 |rok następnego singla   =
}}
{{nihongo|'''„Hyakka ryōran”'''|百火撩乱}}<ref name=oricon/> – dwudziesty pierwszy singel zespołu [[Kalafina]], wydany 9 sierpnia 2017 roku przez wytwórnię [[Sony Music Entertainment Japan|SACRA MUSIC]]<ref name=oricon>{{cytuj stronę|url=http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237030/1/|tytuł=百火撩乱(初回生産限定盤A)|data dostępu=2018-03-06|opublikowany=[[Oricon]]|język=ja}}</ref>. Singel został wydany w pięciu wersjach: limitowanej CD+DVD (Type-A), limitowanej CD+Blu-ray (Type-B), regularnej CD, anime CD+DVD oraz w edycji analogowej.

Tytułowy utwór został wykorzystany jako ending [[anime]] ''[[Katsugeki/Tōken Ranbu]]''<ref name=oricon/>. Singel osiągnął 9 pozycję w rankingu [[Oricon]] i pozostał na liście przez 10 tygodni<ref name=oricon/>, sprzedano {{formatnum:13374}} egzemplarzy.

== Lista utworów ==
Wszystkie utwory zostały skomponowane i napisane przez [[Yuki Kajiura|Yuki Kajiurę]].

{|
|- bgcolor="#eeeeee"
| colspan=3 style="text-align:center"| '''CD'''
|- bgcolor="#eeeeee"
! Nr !! Tytuł<ref name=oricon/> !! Czas
|-
| 1. || {{nihongo|"Hyakka ryōran"|百火撩乱}} || 4:40
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 2. || {{nihongo|"Kantankatan"|カンタンカタン}} || 5:33
|-
| 3. || {{nihongo|"Tombo"|とんぼ}} || 3:33
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 4. || "Hyakka ryōran -instrumental-" || 4:40
|-
| 5. || "Kantankatan -instrumental-" || 5:33
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 6. || {{nihongo|"Hyakka ryōran -TV Size-"|百火撩乱-TV Size-}} (tylko wer. anime) || 1:36
|- bgcolor="#eeeeee"
| colspan=3 style="text-align:center"| '''DVD'''/'''Blu-ray''' (wer. limitowana)
|- bgcolor="#eeeeee"
! Nr !! Tytuł !! Czas
|-
| 1. || {{nihongo|"Hyakka ryōran"|百火撩乱}} (Music Clip) ||
|- bgcolor="#eeeeee"
| colspan=3 style="text-align:center"| '''DVD''' (wer. anime)
|- bgcolor="#eeeeee"
! Nr !! Tytuł !! Czas
|-
| 1. || {{nihongo|"TV Anime „Katsugeki Tōken Ranbu” non credit ending eizō"|TVアニメ「活撃 刀剣乱舞」ノンクレジットエンディング映像}} ||
|}

; Wersja analogowa
# {{nihongo|"Hyakka ryōran"|百火撩乱}}
# {{nihongo|"Kantankatan"|カンタンカタン}}
# {{nihongo|"Tombo"|とんぼ}}
# "Hyakka ryōran -instrumental-"
# "Kantankatan -instrumental-"
# "Hyakka ryōran -TV Size-" (jap. 百火撩乱-TV Size-?) (tylko wer. anime)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237892/1/ Profil singla na Oricon (edycja regularna)] {{lang|ja}}
* [http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237030/1/ Profil singla na Oricon (edycja limitowana A)] {{lang|ja}}
* [http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237891/1/ Profil singla na Oricon (edycja limitowana B)] {{lang|ja}}
* [http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237893/1/ Profil singla na Oricon (edycja anime)] {{lang|ja}}
* [http://www.oricon.co.jp/prof/442690/products/1237894/1/ Profil singla na Oricon (edycja analogowa)] {{lang|ja}}

{{Kalafina}}

[[Kategoria:Single Kalafiny]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2017]]

title: Hyakka ryōran

Strona A: Hyakka ryōran

Strona B: Kantankatan · Tombo

Wydany: 9 sierpnia 2017

Gatunek: J-pop, anison

Wydawnictwo: SACRA MUSIC

Producent: Yuki Kajiura

Format: CD single

„into the world/Märchen” · (2017): „Hyakka ryōran” · (2017) · —


text:
# Grodczyn
Grodczyn, Grodziec (niem. Ratschenberg) – najwyższy szczyt Wzgórz Lewińskich, będący kulminacją grzbietu o tej nazwie (nazwa Grodziec odnosi się do grzbietu, Grodczyn do jej najwyższego szczytu).
Grodziec ma charakter wydłużonego w kierunku północny zachód – południowy wschód grzbietu, wydzielonego ostro wciętymi dolinami Wyżnika od południa i bezimiennego potoku od północy. Od wschodu jego zbocza opadają łagodnie ku Obniżeniu Dusznickiemu.
Góra zbudowana jest głównie z łupków łyszczykowych i piaskowców z wkładkami wapieni. Te ostatnie były tu eksploatowane, o czym świadczą stare, zarośnięte kamieniołomy i ruiny wapienników.
Przez górę przebiega europejski dział wodny mórz Północnego i Bałtyckiego.
Północne i zachodnie stoki Grodźca trawersuje linia kolejowa z Kłodzka do Kudowy-Zdroju z przebijającym ramię góry, długim na 576  m, tunelem. Na szczycie Grodczyna znajduje się kilkunastometrowej wysokości stalowy maszt przekaźnika telewizyjnego.

## Turystyka
Grodczyn należy do Korony Sudetów Polskich. Jego grzbiet przecinają szlaki turystyczne:
- czerwony, z Dusznik-Zdroju do Kudowy-Zdroju (Główny Szlak Sudecki),
- zielony, z Lewina Kłodzkiego do Lisiej Przełęczy.

title: Grodczyn

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Grodczyn
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Grodczyn (Wzgorza Lewinskie).jpg
 |opis grafiki          = Widok na szczyt z [[Zielone Ludowe|Zielonego]] (od strony wschodniej)
 |państwo               = POL
 |położenie             =
 |pasmo                 = [[Wzgórza Lewińskie]], [[Sudety]]
 |wysokość              = 803
 |kod mapy              = Sudety
 |wybitność             =
 |współrzędne           = 50°24′48.26″N 16°19′59.23″E
 |commons               =
}}
'''Grodczyn''', '''Grodziec''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Ratschenberg'') – najwyższy szczyt [[Wzgórza Lewińskie|Wzgórz Lewińskich]], będący kulminacją grzbietu o tej nazwie (nazwa ''Grodziec'' odnosi się do grzbietu, ''Grodczyn'' do jej najwyższego szczytu).

Grodziec ma charakter wydłużonego w kierunku północny zachód – południowy wschód grzbietu, wydzielonego ostro wciętymi dolinami [[Wyżnik]]a od południa i bezimiennego potoku od północy. Od wschodu jego zbocza opadają łagodnie ku [[Obniżenie Dusznickie|Obniżeniu Dusznickiemu]].

Góra zbudowana jest głównie z [[Łupek|łupków łyszczykowych]] i [[piaskowiec|piaskowców]] z wkładkami [[Wapiennik (budowla)|wapieni]]. Te ostatnie były tu eksploatowane, o czym świadczą stare, zarośnięte kamieniołomy i ruiny wapienników.

Przez górę przebiega europejski [[dział wód|dział wodny]] mórz [[Morze Północne|Północnego]] i [[Morze Bałtyckie|Bałtyckiego]].

Północne i zachodnie stoki Grodźca [[Trawers (konstrukcja)|trawers]]uje linia kolejowa z [[Kłodzko|Kłodzka]] do [[Kudowa-Zdrój|Kudowy-Zdroju]] z przebijającym ramię góry, długim na 576  [[metr|m]], [[tunel (budownictwo)|tunelem]]. Na szczycie Grodczyna znajduje się kilkunastometrowej wysokości stalowy [[TSR Góra Grodziec|maszt przekaźnika telewizyjnego]].

== Turystyka ==
Grodczyn należy do [[Korona Sudetów Polskich|Korony Sudetów Polskich]]. Jego grzbiet przecinają [[Szlak turystyczny|szlaki turystyczne]]:
* {{szlak|czerwony}} czerwony, z Dusznik-Zdroju do [[Kudowa-Zdrój|Kudowy-Zdroju]] ([[Główny Szlak Sudecki]]),
* {{szlak|zielony}} zielony, z [[Lewin Kłodzki|Lewina Kłodzkiego]] do [[Lisia Przełęcz|Lisiej Przełęczy]].

== Bibliografia ==
* ''J. Potocki''; Przewodnik turystyczny: "Góry Stołowe". Wyd.: PLAN. Jelenia Góra 2005 r. {{ISBN|8360044163}}
* ''Praca zbiorowa''; Mapa turystyczna; "Góry Stołow";Skala 1:30 000; Wyd. "PLAN"; J.Góra 2007 r.; {{ISBN|9788360975602}}
* ''[[Marek Staffa|Staffa M.]])''; ''[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]; T. 13. Góry Stołowe''; Wyd. PTTK "Kraj"; Warszawa-Kraków; {{ISBN|83-7005-301-7}}.

{{Korona Sudetów Polskich}}
{{Korona Ziemi Kłodzkiej}}

[[Kategoria:Zielone Ludowe]]
[[Kategoria:Wzgórza Lewińskie]]
[[Kategoria:Korona Sudetów Polskich]]

title: Grodczyn

Pasmo: Wzgórza Lewińskie, Sudety


text:
# Condat-sur-Vézère
Condat-sur-Vézère – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Dordogne, położona nad rzeką Vézère.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 907 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 55 osób/km² (wśród 2290 gmin Akwitanii Condat-sur-Vézère plasuje się na 465. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 679.).
W pobliżu miejscowości rzeka Coly wpływa do Vézère.

title: Condat-sur-Vézère

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Condat-sur-Vézère
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Condat-sur-Vézère
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Condat-sur-Vézère rue des Aubards (3).JPG
 |opis zdjęcia                    = Jeden z zabytkowych domów
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Condat-sur-Vézère 24.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dordogne (departament)|Dordogne]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Sarlat-la-Canéda|Sarlat-la-Canéda]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 24130
 |powierzchnia                    = 16,49 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 907
 |gęstość zaludnienia             = 55 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 24570
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Dordogne
 |współrzędne                     = 45°07′N 1°14′E
 |commons                         = Category:Condat-sur-Vézère
 |www                             =
}}
'''Condat-sur-Vézère''' – miejscowość i [[gmina (Francja)|gmina]] we [[Francja|Francji]], w [[region (Francja)|regionie]] [[Nowa Akwitania]], w [[departament (Francja)|departamencie]] [[Dordogne (departament)|Dordogne]], położona nad rzeką [[Vézère]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 907 osób, a [[gęstość zaludnienia]] wynosiła 55 osób/km² (wśród 2290 gmin [[Akwitania|Akwitanii]] Condat-sur-Vézère plasuje się na 465. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 679.).

W pobliżu miejscowości rzeka [[Coly (rzeka)|Coly]] wpływa do [[Vézère]].

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Sarlat-la-Canéda}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Dordogne]]

title: Condat-sur-Vézère

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Dordogne

Okręg: Sarlat-la-Canéda

• gęstość: 55 os./km²


text:
# Jacek Łoś
Jacek Łoś herbu Dąbrowa – podczaszy bełski w latach 1710–1712, sędzia grodzki bełski, podstarości bełski, marszałek sejmiku województwa bełskiego w 1703 roku.
Jako poseł województwa bełskiego był uczestnikiem Walnej Rady Warszawskiej 1710 roku.

title: Jacek Łoś

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię               = Jacek Łoś
 |wszystkie imiona   =
 |imię oryginalne    =
 |grafika            =
 |opis grafiki       =
 |herb               = POL COA Dąbrowa.svg
 |opis herbu         = [[Dąbrowa (herb szlachecki)|Dąbrowa]]
 |tytuł              =
 |dynastia           =
 |rodzina            =
 |data urodzenia     =
 |miejsce urodzenia  =
 |data śmierci       =
 |miejsce śmierci    =
 |ojciec             =
 |matka              =
 |mąż                =
 |żona               =
 |dzieci             =
 |rodzeństwo         =
 |faksymile          =
 |opis faksymile     =
 |odznaczenia        =
 |commons            =
}}
'''Jacek Łoś''' herbu [[Dąbrowa (herb szlachecki)|Dąbrowa]] – podczaszy bełski w latach [[1710]]–[[1712]], sędzia grodzki bełski, [[podstarości]] bełski, marszałek sejmiku [[województwo bełskie|województwa bełskiego]] w [[1703]] roku.

Jako poseł [[województwo bełskie|województwa bełskiego]] był uczestnikiem [[Walna Rada Warszawska 1710|Walnej Rady Warszawskiej 1710]] roku<ref>[[Volumina Legum]], t. VI, Petersburg 1860, s. 100.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==

* Wiesław Bondyra, Chronologia sejmików bełskich w czasach saskich (1697–1763), w: [[Res Historica]], z. 7, 1999, s. 108.
* Urzędnicy kujawscy i dobrzyńscy XVI-XVIII wieku, opr. [[Krzysztof Mikulski]], Wojciech Stanek przy współudziale Zbigniewa Górskiego i [[Ryszard Kabaciński|Ryszarda Kabacińskiego]], Kórnik 1990, s. 248.

{{SORTUJ:Łoś, Jacek}}
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Łosiowie herbu Dąbrowa|Jacek Łoś]]
[[Kategoria:Marszałkowie sejmikowi (województwo bełskie)]]
[[Kategoria:Podczaszowie bełscy]]
[[Kategoria:Podstarościowie bełscy]]
[[Kategoria:Posłowie na Walną Radę Warszawską 1710]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo bełskie)]]
[[Kategoria:Sędziowie grodzcy bełscy]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]


text:
# Halina Mancewiczówna
Halina Mancewiczówna, wł. Halina Mancewicz-Pieniążek (ur. 25 stycznia?/7 lutego 1914 w Tyflisie, zm. 12 listopada 2014 w Warszawie) – polska przedstawicielka tańca indywidualnego wyzwolonego, który rozwinął się na deskach teatralnych od 1935 do lat powojennych, choreografka i pedagożka.

## Życiorys
Córka pułkownika lekarza stomatologa Wacława Mancewicza i Jadwigi z Ossowskich, starsza siostra aktorki Danuty Mancewicz i Jerzego Mancewicza (1916–1944), studenta medycyny.
Po wybuchu rewolucji październikowej rodzina zamieszkała w Bydgoszczy, gdzie Halina zdała egzamin dojrzałości. W 1935 rodzina przeniosła się do Warszawy. Uczennica prestiżowych przedwojennych szkół tańca Haliny Lewandowskiej w Bydgoszczy oraz w warszawskiej szkole Janiny Mieczyńskiej oraz Jadwigi Hrynieckiej i Felicji Brattówny. Artystka z dyplomem pedagogicznym Szkoły Rytmiki i Plastyki J. Mieczyńskiej.  Przed wojną prowadziła zajęcia z gimnastyki artystycznej w polskiej YMCA. Laureatka srebrnego medalu na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Brukseli w maju 1939 r. (ostatniego przed wybuchem wojny).  Przedstawicielka tańca indywidualnego/ wyzwolonego, który rozwinął się na deskach teatralnych od 1935 do lat powojennych. W latach 40. i 50. popularna i ceniona tancerka estradowa, a od lat 60. pedagożka i choreografka w zespołach amatorskich, gdzie uczyła młodych ludzi wrażliwości tanecznej. Prowadziła też zajęcia gimnastyczne i baletowe (będąc w wieku prawie 90 lat) dla pań w Domu Kultury przy ulicy Próchnika: „Chciałam im przekazać piękno ruchu, radość życia i zdrowie”.
Podczas II wojny światowej występowała w kawiarniach warszawskich oraz była zaangażowana w działalność konspiracyjną, była łączniczką podczas powstania warszawskiego. Po zakończeniu wojny nie związała się na stałe z żadnym warszawskim teatrem, prowadziła indywidualną karierę estradową. Od lat 60. XX wieku była skupiona na działalności pedagogicznej, kierowała sekcjami baletowymi w domach kultury oraz pracowała jako choreograf z grupami amatorskimi. W latach 1941–1972 wystąpiła na scenach 2476 razy.
Po zakończeniu kariery miała czas na swoją drugą pasję – naukę języków  (w młodości ukończyła romanistykę na Uniwersytecie Warszawskim). Do końca życia była aktywna sportowo: jeździła na łyżwach na warszawskim Torwarze. „Trzeba ćwiczyć, bo po ćwiczeniach fizycznych napływa energia i chęć do życia”.
Pochowana w grobie rodzinnym na cmentarzu Wawrzyszewskim.

### Przebieg kariery zawodowej (kalendarium)
- 1931 – Studia na Uniwersytecie Warszawskim, na wydziale romanistyki
- 1931-1935 – Nauka w Szkole Rytmiki i Plastyki Janiny Mieczyńskiej
- 1932 – Zajęcia na wydziale Rytmiki i Pedagogiki w Szkole Janiny Mieczyńskiej
- 1932 – 1933 – Praca artystyczna z Ingeborgą Krocker, pierwszy kontrakt zawodowy  ze stylem tańca ekspresyjnego
- 1933 – Udział w I Międzynarodowym Konkursie Tańca Artystycznego w Warszawie (taniec zespołowy)
- 1933 – 1934 – Lekcje improwizacji i plastyki u Poli Nireńskiej
- 1934 – Początek pracy z Ziutą Buczyńską
- 1935 – Dyplom Szkoły Rytmiki i Plastyki Janiny Mieczyńskiej
- 1935 – Współpraca ze Studiem Tańca Haliny Lewandowskiej w Bydgoszczy (pierwsze występy solowe i debiut choreograficzny)
- 1935 – Nauka w szkole Jadwigi Hrynieckiej i Felicji Brattówny
- 1936 – 1970 – Praca nad własnym repertuarem
- 1938 – Pierwsze lekcje tańca klasycznego u mistrza Pianowskiego
- 1936 – 1937 –  Występy w Teatrze Ateneum oraz w letnim ogrodzie Saskim
- 1937 – Praca pedagogiczna w Y.M.C.A
- 1938 – Dyplom w szkole Jadwigi Hrynieckiej i Felicji Brattówny
- 1938 – 1939 – Przerwa w pracy spowodowana kontuzją
- 1939 – 1961 – Lata koncertów (m.in. w Teatrze Buffo)
- 1939 – Udział w Międzynarodowym Konkursie Tańca Artystycznego w Brukseli: Srebrny Medal
- 1939 – Koncert w Teatrze Wielkiej Rewii w Warszawie, występ w polskiej Y.M.C.A, indywidualne koncerty, jako laureatki konkursu brukselskiego, Koncerty w Operze Lwowskiej
- 1940 – 1945 – występy i recitale m.in. w Warszawie, Zakopanym oraz warszawskich lokalach: Kameleon, Bagatela, Pod Lipą, Żak, Tabarin.
- 1946 – Członek Związku Artystów Scen Polskich (ZASP) w Warszawie
- 1947 – Współpraca z zespołem Parnella
- 1949 – 1952 – Współpraca z instytucją Artos, Miejskim Wydziałem Kultury i Sztuki
- 1956 – Współpraca  z Filharmonią Narodową
- 1959 – 1985 – Koncerty dla dzieci, współpraca ze Stowarzyszeniem Polskich Artystów Muzyków, Filharmonią Szczecińską, praca pedagogiczna m.in. w Domu Kultury na Żoliborzu
- 1990 – 2005 – instruktor zajęć baletowo-tanecznych dla pań w Domu Kultury na Żoliborzu

title: Halina Mancewiczówna

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko      = Halina Mancewiczówna
 |imię i nazwisko org  = Halina Mancewicz-Pieniążek
 |pełne imię i nazwisko org =
 |pseudonim            =
 |grafika              =
 |opis grafiki         = Halina Mancewiczówna, około 1937
 |pełne imię i nazwisko =
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = 7 lutego 1914
 |miejsce urodzenia    = [[Tbilisi|Tyflis]]
 |data śmierci         = 12 listopada 2014
 |miejsce śmierci      = Warszawa
 |narodowość           =
 |język                =
 |Alma Mater           =
 |dziedzina sztuki     = [[taniec]], [[choreografia]]
 |epoka                =
 |muzeum artysty       =
 |ważne dzieła         =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |odznaczenia          =
 |nagrody              =
 |commons              = Category:Halina Mancewiczówna
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
 |www                  = http://maluskie.pl/
}}
'''Halina Mancewiczówna''', wł. '''Halina Mancewicz-Pieniążek''' (ur. {{data|1914-02-07}} w [[Tbilisi|Tyflisie]], zm. [[12 listopada]] [[2014]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polska przedstawicielka tańca indywidualnego wyzwolonego, który rozwinął się na deskach teatralnych od 1935 do lat powojennych, choreografka i pedagożka.

== Życiorys ==
Córka pułkownika lekarza stomatologa Wacława Mancewicza i Jadwigi z Ossowskich, starsza siostra aktorki [[Danuta Mancewicz|Danuty Mancewicz]] i Jerzego Mancewicza (1916–1944), studenta medycyny.

Po wybuchu [[Rewolucja październikowa|rewolucji październikowej]] rodzina zamieszkała w [[Bydgoszcz]]y, gdzie Halina zdała egzamin dojrzałości. W 1935 rodzina przeniosła się do [[Warszawa|Warszawy]]. Uczennica prestiżowych przedwojennych szkół tańca Haliny Lewandowskiej w Bydgoszczy oraz w warszawskiej szkole [[Janina Mieczyńska|Janiny Mieczyńskiej]] oraz [[Jadwiga Hryniewiecka|Jadwigi Hrynieckiej]] i [[Felicja Brattówna|Felicji Brattówny]]. Artystka z dyplomem pedagogicznym Szkoły Rytmiki i Plastyki J. Mieczyńskiej.  Przed wojną prowadziła zajęcia z gimnastyki artystycznej w polskiej [[YMCA]]. Laureatka srebrnego medalu na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Brukseli w maju 1939 r. (ostatniego przed wybuchem wojny).  Przedstawicielka tańca indywidualnego/ wyzwolonego, który rozwinął się na deskach teatralnych od 1935 do lat powojennych. W latach 40. i 50. popularna i ceniona{{przez kogo|data=2025-04}} tancerka estradowa, a od lat 60. pedagożka i choreografka w zespołach amatorskich, gdzie uczyła młodych ludzi wrażliwości tanecznej. Prowadziła też zajęcia gimnastyczne i baletowe (będąc w wieku prawie 90 lat) dla pań w Domu Kultury przy ulicy Próchnika: „Chciałam im przekazać piękno ruchu, radość życia i zdrowie”.

Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] występowała w kawiarniach warszawskich oraz była zaangażowana w działalność konspiracyjną, była łączniczką podczas [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]<ref>[https://niezalezna.pl/275937-o-milosci-w-powstaniu-warszawskim O miłości w Powstaniu Warszawskim, Niezależna 15 czerwca 2019]</ref>. Po zakończeniu wojny nie związała się na stałe z żadnym warszawskim teatrem, prowadziła indywidualną karierę estradową. Od lat 60. XX wieku była skupiona na działalności pedagogicznej, kierowała sekcjami baletowymi w domach kultury oraz pracowała jako choreograf z grupami amatorskimi<ref>[https://www.pressreader.com/poland/gazeta-wyborcza-regionalna-stoleczna/20150530/281960311354033 Halina Mancewicz, Gazeta Wyborcza 15 maja 2015 (serwis Pressreader)]</ref>. W latach 1941–1972 wystąpiła na scenach 2476 razy.

Po zakończeniu kariery miała czas na swoją drugą pasję – naukę języków  (w młodości ukończyła romanistykę na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]]). Do końca życia była aktywna sportowo: jeździła na łyżwach na warszawskim Torwarze. „Trzeba ćwiczyć, bo po ćwiczeniach fizycznych napływa energia i chęć do życia”.

Pochowana w grobie rodzinnym na [[Cmentarz Wawrzyszewski|cmentarzu Wawrzyszewskim]]<ref>[http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,295692,Halina-Mancewicz-nekrolog.html nekrolog, Gazeta Wyborcza 18 listopada 2014]</ref>.

=== Przebieg kariery zawodowej (kalendarium) ===
* 1931 – Studia na Uniwersytecie Warszawskim, na wydziale romanistyki
* 1931-1935 – Nauka w Szkole Rytmiki i Plastyki Janiny Mieczyńskiej
* 1932 – Zajęcia na wydziale Rytmiki i Pedagogiki w Szkole Janiny Mieczyńskiej
* 1932 – 1933 – Praca artystyczna z Ingeborgą Krocker, pierwszy kontrakt zawodowy  ze stylem tańca ekspresyjnego
* 1933 – Udział w I Międzynarodowym Konkursie Tańca Artystycznego w Warszawie (taniec zespołowy)
* 1933 – 1934 – Lekcje improwizacji i plastyki u Poli Nireńskiej
* 1934 – Początek pracy z Ziutą Buczyńską
* 1935 – Dyplom Szkoły Rytmiki i Plastyki Janiny Mieczyńskiej
* 1935 – Współpraca ze Studiem Tańca Haliny Lewandowskiej w Bydgoszczy (pierwsze występy solowe i debiut choreograficzny)
* 1935 – Nauka w szkole Jadwigi Hrynieckiej i Felicji Brattówny
* 1936 – 1970 – Praca nad własnym repertuarem
* 1938 – Pierwsze lekcje tańca klasycznego u mistrza Pianowskiego
* 1936 – 1937 –  Występy w Teatrze Ateneum oraz w letnim ogrodzie Saskim
* 1937 – Praca pedagogiczna w Y.M.C.A
* 1938 – Dyplom w szkole Jadwigi Hrynieckiej i Felicji Brattówny
* 1938 – 1939 – Przerwa w pracy spowodowana kontuzją
* 1939 – 1961 – Lata koncertów (m.in. w Teatrze Buffo)
* 1939 – Udział w Międzynarodowym Konkursie Tańca Artystycznego w Brukseli: Srebrny Medal
* 1939 – Koncert w Teatrze Wielkiej Rewii w Warszawie, występ w polskiej Y.M.C.A, indywidualne koncerty, jako laureatki konkursu brukselskiego, Koncerty w Operze Lwowskiej
* 1940 – 1945 – występy i recitale m.in. w Warszawie, Zakopanym oraz warszawskich lokalach: Kameleon, Bagatela, Pod Lipą, Żak, Tabarin.
* 1946 – Członek Związku Artystów Scen Polskich (ZASP) w Warszawie
* 1947 – Współpraca z zespołem Parnella
* 1949 – 1952 – Współpraca z instytucją Artos, Miejskim Wydziałem Kultury i Sztuki
* 1956 – Współpraca  z Filharmonią Narodową
* 1959 – 1985 – Koncerty dla dzieci, współpraca ze Stowarzyszeniem Polskich Artystów Muzyków, Filharmonią Szczecińską, praca pedagogiczna m.in. w Domu Kultury na [[Żoliborz]]u
* 1990 – 2005 – instruktor zajęć baletowo-tanecznych dla pań w Domu Kultury na Żoliborzu

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mancewiczówna, Halina}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Tbilisi]]
[[Kategoria:Łączniczki w powstaniu warszawskim]]
[[Kategoria:Polscy choreografowie]]
[[Kategoria:Polscy stulatkowie]]
[[Kategoria:Polskie tancerki]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1914]]
[[Kategoria:Zmarli w 2014]]

title: Halina MancewiczównaHalina Mancewicz-Pieniążek

Data i miejsce urodzenia: 7 lutego 1914 · Tyflis

Data i miejsce śmierci: 12 listopada 2014 · Warszawa

Dziedzina sztuki: taniec, choreografia


text:
# Subkarabin
Subkarabin – rodzaj skróconego karabinu (najczęściej automatycznego) zasilanego amunicją karabinową, wyposażonego w lufę o długości do 450 mm.
Termin ten został wprowadzony w Wojsku Polskim w 2004 r. i od tego czasu funkcjonuje jako Polska Norma PN-V-01016. Subkarabin jest terminem nowym, nie funkcjonującym nigdy wcześniej w terminologii dotyczącej broni palnej. Tradycyjnie wobec tej klasy broni stosuje się nazwę karabinek, a używanie terminu subkarabin jest kwestią dobrowolną a nie obowiązkową.

title: Subkarabin

wikitext:
[[Plik:Ace 52 side 2.jpg|thumb|[[Karabin IWI ACE|IWI ACE]] w wersji subkarabinu (IWI ACE 52) z lufą długości 409 mm]]
'''Subkarabin''' – rodzaj skróconego [[karabin]]u (najczęściej [[Karabin automatyczny|automatycznego]]) zasilanego [[Amunicja karabinowa|amunicją karabinową]], wyposażonego w [[lufa|lufę]] o długości do 450 mm<ref name=norma>{{Cytuj| tytuł = Polska Norma PN-V-01016, Broń strzelecka, Terminologia | wydawca = Polski Komitet Normalizacyjny | data = lipiec 2004 }}</ref>.

Termin ten został wprowadzony w [[Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej|Wojsku Polskim]] w 2004 r. i od tego czasu funkcjonuje jako [[Polska Norma]] PN-V-01016<ref name=norma/>. ''Subkarabin'' jest terminem nowym, nie funkcjonującym nigdy wcześniej w terminologii dotyczącej broni palnej. Tradycyjnie wobec tej klasy broni stosuje się nazwę '''[[Karabinek (broń)|karabinek]]'''<ref>{{Cytuj | url=https://sjp.pwn.pl/sjp/karabinek;2469496.html | tytuł=karabinek – Słownik języka polskiego PWN<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=sjp.pwn.pl | język=pl | data dostępu=2020-07-09}}</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id = 3920196|tytuł=karabinek|data dostępu=2020-07-09}}</ref>{{odn|Mała Encyklopedia Wojskowa Tom 2|s=22}}, a używanie terminu ''subkarabin'' jest kwestią dobrowolną a nie obowiązkową<ref>''Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji'' ({{Dziennik Ustaw|2015|1483}})</ref>.

== Zobacz też ==
*[[subkarabinek]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = | imię = | autor link = | tytuł = Mała Encyklopedia Wojskowa (K-Q) | tom = 2| wydawca = Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej| miejsce = Warszawa| rok = 1970| isbn = |odn={{odn/id|Mała Encyklopedia Wojskowa Tom 2}}}}

{{Broń strzelecka}}
[[Kategoria:Karabiny]]


text:
# Golasowice (gromada)
Golasowice – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Golasowice z siedzibą GRN w Golasowicach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie pszczyńskim w woj. stalinogrodzkim, na mocy uchwały nr 21/54 WRN w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Golasowice, Jarząbkowice i Pielgrzymowice ze zniesionej gminy Golasowice w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 22 członków gromadzkiej rady narodowej.
20 grudnia 1956 województwo stalinogrodzkie przemianowano (z powrotem) na katowickie.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Golasowice (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Golasowice
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   = Kościół ewangelicko-augsburski w Golasowicach 4.JPG
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo katowickie (1950–1975)|katowickie]]
 |powiat                    = [[powiat pszczyński|pszczyński]]
 |data powstania            = 5 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Golasowice]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      = Pszczyna-territorial-changes-1945-1998.gif
 |liczba sołectw            = 3
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 22
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Golasowice''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Golasowice z siedzibą GRN w [[Golasowice|Golasowicach]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat pszczyński|powiecie pszczyńskim]] w [[Województwo katowickie (1950–1975)|woj. stalinogrodzkim]], na mocy uchwały nr 21/54 WRN w [[Katowice|Stalinogrodzie]] z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Golasowice, Jarząbkowice i Pielgrzymowice ze zniesionej [[Golasowice (gmina)|gminy Golasowice]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 21/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu pszczyńskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 15 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 54)</ref>. Dla gromady ustalono 22 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 42/247 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Pszczynie z 4. X. 1954 w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych powiatu pszczyńskiego (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 8 października 1954 r., Nr. 8, Poz. 42)</ref>.

20 grudnia 1956 [[Województwo katowickie (1950–1975)|województwo stalinogrodzkie]] przemianowano (z powrotem) na ''[[Województwo katowickie (1950–1975)|katowickie]]''<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1956|numer=58|pozycja=269}}</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat pszczyński (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie katowickim|Golasowice]]

title: Golasowice

Województwo: katowickie

Powiat: pszczyński

Siedziba: Golasowice

title: Liczba reprezentantów


text:
# Pod wiatr (singel)
Pod wiatr – singel polskiego piosenkarza Grzegorza Hyżego z jego drugiego albumu studyjnego, zatytułowanego Momenty. Singel został wydany 13 lipca 2016.
Kompozycja znalazła się na 2. miejscu listy AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status potrójnie platynowego singla, przekraczając liczbę 60 tysięcy sprzedanych kopii.

## Geneza utworu i historia wydania
Utwór napisali i skomponowali Grzegorz Hyży, Karolina Kozak, Piotr Winnicki i Przemysław Puk.
Singel ukazał się w formacie digital download 13 lipca 2016 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej Sony Music Entertainment Poland. Kompozycja została umieszczona na drugim albumie studyjnym Grzegorza Hyżego – Momenty.

## „Pod wiatr” w stacjach radiowych
Nagranie było notowane na 2. miejscu w zestawieniu AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych.

## Teledysk
Do utworu powstał teledysk w reżyserii Anny Powierza, który udostępniono 21 lipca 2016 za pośrednictwem serwisu YouTube.
Wideo znalazło się na 5. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne.

## Pozycje na listach airplay
| Kraj   | Lista             | Najwyższa pozycja |
| ------ | ----------------- | ----------------- |
| Polska | AirPlay – Top     | 2                 |
| Polska | AirPlay – Nowości | 4                 |
| Polska | AirPlay – TV      | 5                 |

## Certyfikaty
| Kraj          | Certyfikat         | Sprzedaż |
| ------------- | ------------------ | -------- |
| Polska (ZPAV) | 3x platynowa płyta | 60 000+  |

title: Pod wiatr (singel)

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Pod wiatr
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Grzegorz Hyży]]
 |album                     = [[Momenty (album Grzegorza Hyżego)|Momenty]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 13 lipca 2016
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]]
 |długość                   = 3:25
 |wytwórnia                 = [[Sony Music Entertainment Poland]]
 |producent                 =
 |format                    = [[digital download]]
 |autor                     =
 |kompozytor                = [[Grzegorz Hyży]], [[Karolina Kozak]], Piotr Winnicki, Przemysław Puk
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = Zagadka
 |następny singel           = [[O Pani!]]
 |rok poprzedniego singla   = 2015
 |rok 1. wydania            = 2016
 |rok następnego singla     = 2017
}}
'''Pod wiatr''' – [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|singel]] polskiego piosenkarza [[Grzegorz Hyży|Grzegorza Hyżego]] z jego drugiego [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumu studyjnego]], zatytułowanego ''[[Momenty (album Grzegorza Hyżego)|Momenty]]''. Singel został wydany 13 lipca 2016.

Kompozycja znalazła się na 2. miejscu listy [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych<ref name=":0" />. Nagranie otrzymało w Polsce status potrójnie [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowego singla]], przekraczając liczbę 60 tysięcy sprzedanych kopii<ref name=":1" /><ref name=":422" />.

== Geneza utworu i historia wydania ==
Utwór napisali i skomponowali [[Grzegorz Hyży]], [[Karolina Kozak]], Piotr Winnicki i Przemysław Puk<ref name=":2">{{Cytuj stronę|url=https://open.spotify.com/album/7HsDAZ0R0VVFkCLT8BsReN?si=hWLkWylXR_OU02sHGxO4WA|tytuł=Spotify – Pod wiatr|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=open.spotify.com|język=en pl|data=13 lipca 2016|praca=[[Spotify]]}}</ref>.

Singel ukazał się w formacie [[digital download]] 13 lipca 2016 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej [[Sony Music Entertainment Poland]]<ref name=":2" />. Kompozycja została umieszczona na drugim [[Album studyjny|albumie studyjnym]] Grzegorza Hyżego – [[Momenty (album Grzegorza Hyżego)|''Momenty'']]''<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.empik.com/momenty-hyzy-grzegorz,p1222672343,muzyka-p|tytuł=Momenty – Grzegorz Hyży|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=empik.com|język=pl|praca=[[Empik]]}}</ref>''.

== „Pod wiatr” w stacjach radiowych ==
Nagranie było notowane na 2. miejscu w zestawieniu [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych<ref name=":0" />.

== Teledysk ==
Do utworu powstał teledysk w reżyserii Anny Powierza, który udostępniono 21 lipca 2016 za pośrednictwem serwisu [[YouTube]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.youtube.com/watch?v=sTcRcwCocIg|tytuł=Grzegorz Hyzy – Pod Wiatr|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=youtube.com|język=pl|data=21 lipca 2016|praca=[[YouTube]]}}</ref>.

Wideo znalazło się na 5. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne<ref name=":3" />.

== Pozycje na listach airplay ==
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista
!Najwyższa
pozycja
|-
| rowspan="3" |{{Państwo|POL}}
|[[OLiA|AirPlay – Top]]<ref name=":0">{{Cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/top/archiwum.php?year=2016&idlisty=2104#title|tytuł=AirPlay Top: (24.09. – 30.09.2016)|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|język=pl|data=24 września 2016|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]}}</ref>
| style="text-align:center" |2
|-
|[[AirPlay – Nowości]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2016&typ=nowosci&idlisty=2035|tytuł=AirPlay Nowości: (09.07. – 15.07.2016)|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|język=pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=9 lipca 2016}}</ref>
| style="text-align:center" |4
|-
|[[Związek Producentów Audio-Video#Listy airplay|AirPlay – TV]]<ref name=":3">{{Cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2016&typ=tv&idlisty=2113#title|tytuł=AirPlay TV: (01.10. – 07.10.2016)|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|język=pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=1 października 2016}}</ref>
| style="text-align:center" |5
|}

== Certyfikaty ==
{| class="wikitable sortable"
!Kraj
!Certyfikat
!Sprzedaż
|-
|{{Państwo|POL}} ([[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]])
|3x platynowa płyta<ref name=":1">{{Cytuj stronę|url=https://archive.ph/20180625085731/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2017#title|tytuł=Platynowe płyty CD (przyznane w 2017 roku)|data dostępu=2023-07-31|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|język=pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=14 czerwca 2017}}</ref>
|60 000+<ref name=":422">{{Cytuj stronę|url=https://archive.ph/20221226212212/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/regulamin.php|tytuł=Regulamin przyznawania wyróżnień|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|język=pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single wydane w roku 2016]]
[[Kategoria:Single Grzegorza Hyżego]]

title: Pod wiatr

Gatunek: pop

Wydawnictwo: Sony Music Entertainment Poland

Format: digital download

Kompozytor: Grzegorz Hyży, Karolina Kozak, Piotr Winnicki, Przemysław Puk

„Zagadka” · (2015): „Pod wiatr” · (2016) · „O Pani!” · (2017)


text:
# Kanat Saudabajew
Kanat Saudabajew (ur. 18 lipca 1946 w Żetygen) – kazachski polityk, minister spraw zagranicznych, ambasador.

## Życiorys
W 1968 roku ukończył Leningradzki Państwowy Instytut Kultury i Sztuki w Leningradzie, uzyskując specjalność reżyserską, a następnie został starszym metodykiem Republikańskiego Domu Sztuki Ludowej. W latach 1968–1970 był dyrektorem kazachskiego Państwowego Akademickiego Teatru Dramatycznego im. M. o. Auezova. W latach 1970–1972 był szefem kazachskiej grupy cyrkowej „Soyuzgostsirka”. W latach 1972–1976 był dyrektorem Kazachskiego Cyrku Państwowego.
W latach 1976–1977 był naczelnikiem wydziału Kultury Administracji Rady Ministrów Kazachskiej SRR. W latach 1977–1983 był wiceministrem kultury.
W 1981 roku uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych na podstawie rozprawy „Drogi zbieżności stylu życia ludności wiejskiej i miejskiej”. W latach 1983–1988 był przewodniczącym Państwowego Komitetu Kazachskiej SRR ds. kinematografii. W 1988 roku ukończył Akademię Nauk Związku Radzieckiego przy Komitecie Centralnym KPZR. W 2000 roku uzyskał stopień doktora nauk politycznych na podstawie rozprawy „Stosunki kazachsko-tureckie: kształtowanie się, stan obecny i perspektywy rozwoju”.
W latach 1990–1991 był przewodniczącym Komitetu Państwowego ds. Kultury (ministrem Kultury Kazachskiej SRR). W latach 1991–1992 był przedstawicielem Kazachskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w ZSRR, a następnie po rozpadzie Związku Radzieckiego przedstawicielem w Federacji Rosyjskiej.
W latach 1992–1994 był ambasadorem Kazachstanu w Turcji. Od kwietnia do października 1994 roku był ministrem spraw zagranicznych, pracując nad realizacją kształtującej się polityki zagranicznej młodego niepodległego państwa. Był sygnatariuszem umowy NATO o Partnerstwie dla Pokoju z Kazachstanem. Następnie w latach 1994–1996 był ponownie ambasadorem Kazachstanu w Turcji.
W latach 1996–1999 był ambasadorem Kazachstanu w Wielkiej Brytanii. W latach 1999–2000 pełnił funkcję szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w randze członka Rady Ministrów. W latach 2000–2007 był ambasadorem Kazachstanu w Stanach Zjednoczonych. W Waszyngtonie Saudabajew wniósł istotny wkład we wzmocnienie strategicznej partnerstwo między Kazachstanem a Stanami Zjednoczonymi w sferze bezpieczeństwa, rozbrojenia nuklearnego, gospodarki i rozwoju demokracji.
15 maja 2007 roku został sekretarzem stanu. 4 września 2009 roku został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych. 8 kwietnia 2011 roku został odwołany ze stanowiska, ale funkcję sekretarza stanu pełnił do 23 września 2012 roku. W 2010 roku pełnił funkcje przewodniczącego OBWE. W latach 2012–2013 był dyrektorem „Centrum Nazarbajewa”. Od 26 sierpnia 2015 do 20 stycznia 2016 był posłem Mazylisu.

title: Kanat Saudabajew

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko           = Kanat Saudabajew
 |imię i nazwisko org       = Қанат Бекмырзаұлы Саудабаев
 |grafika                   = Kanat Saudabayev.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |imię i nazwisko urodzenia =
 |data urodzenia            = 18 lipca 1946
 |miejsce urodzenia         = [[Żetygen]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |funkcja                   = Minister spraw zagranicznych Kazachstanu
 |partia                    =
 |od                        = 4 września 2009
 |do                        = 8 kwietnia 2011
 |poprzednik                = [[Marat Tażyn]]
 |następca                  = [[Jerżan Kazychanow]]
 |2 funkcja                 = [[Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie|Przewodniczący OBWE]]
 |2 partia                  =
 |2 od                      = 1 stycznia 2010
 |2 do                      = 31 grudnia 2010
 |2 poprzednik              = [[Jorgos Papandreu]]
 |2 następca                = [[Audronius Ažubalis]]
 |podpis                    =
 |odznaczenia               = {{order|KZ-OO}}
 |commons                   = Category:Kanat Saudabajew
 |quote                     =
 |www                       =
}}
'''Kanat Saudabajew''' (ur. [[18 lipca]] [[1946]] w [[Żetygen]]) – [[Kazachstan|kazachski]] polityk, [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Kazachstan)|minister spraw zagranicznych]], [[ambasador]].

== Życiorys ==
W 1968 roku ukończył Leningradzki Państwowy Instytut Kultury i Sztuki w Leningradzie, uzyskując specjalność reżyserską, a następnie został starszym metodykiem Republikańskiego Domu Sztuki Ludowej. W latach 1968–1970 był dyrektorem kazachskiego Państwowego Akademickiego Teatru Dramatycznego im. M. o. Auezova. W latach 1970–1972 był szefem kazachskiej grupy cyrkowej „Soyuzgostsirka”. W latach 1972–1976 był dyrektorem Kazachskiego Cyrku Państwowego.

W latach 1976–1977 był naczelnikiem wydziału Kultury Administracji Rady Ministrów Kazachskiej SRR. W latach 1977–1983 był wiceministrem kultury.
W 1981 roku uzyskał stopień [[Doktor (stopień naukowy)|doktora]] nauk filozoficznych na podstawie rozprawy „Drogi zbieżności stylu życia ludności wiejskiej i miejskiej”. W latach 1983–1988 był przewodniczącym Państwowego Komitetu [[Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka|Kazachskiej SRR]] ds. kinematografii. W 1988 roku ukończył Akademię Nauk Związku Radzieckiego przy Komitecie Centralnym KPZR. W 2000 roku uzyskał stopień doktora nauk politycznych na podstawie rozprawy „Stosunki kazachsko-tureckie: kształtowanie się, stan obecny i perspektywy rozwoju”<ref>{{Cytuj stronę|url= https://finance.kz/person/saudabaev_kanat_bekmurzaevich-204. |tytuł= Саудабаев Канат Бекмурзаевич |opublikowany= finance.kz |język= kk}}</ref>.

W latach 1990–1991 był przewodniczącym Komitetu Państwowego ds. Kultury (ministrem Kultury Kazachskiej SRR). W latach 1991–1992 był przedstawicielem Kazachskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w ZSRR, a następnie po rozpadzie Związku Radzieckiego przedstawicielem w Federacji Rosyjskiej.

W latach 1992–1994 był ambasadorem Kazachstanu w [[Turcja|Turcji]]. Od kwietnia do października 1994 roku był ministrem spraw zagranicznych, pracując nad realizacją kształtującej się polityki zagranicznej młodego niepodległego państwa. Był sygnatariuszem umowy NATO o Partnerstwie dla Pokoju z Kazachstanem. Następnie w latach 1994–1996 był ponownie ambasadorem Kazachstanu w Turcji.

W latach 1996–1999 był ambasadorem Kazachstanu w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. W latach 1999–2000 pełnił funkcję szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w randze członka Rady Ministrów. W latach 2000–2007 był [[Ambasada Kazachstanu w Waszyngtonie|ambasadorem Kazachstanu w Stanach Zjednoczonych]]. W Waszyngtonie Saudabajew wniósł istotny wkład we wzmocnienie strategicznej partnerstwo między Kazachstanem a Stanami Zjednoczonymi w sferze bezpieczeństwa, rozbrojenia nuklearnego, gospodarki i rozwoju demokracji.

15 maja 2007 roku został sekretarzem stanu. 4 września 2009 roku został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych. 8 kwietnia 2011 roku został odwołany ze stanowiska, ale funkcję sekretarza stanu pełnił do 23 września 2012 roku. W 2010 roku pełnił funkcje przewodniczącego [[Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie|OBWE]]<ref>{{Cytuj stronę|url= https://www.osce.org/chairmanship/chairperson-in-office-2010 |tytuł= Kanat Saudabayev |opublikowany= osce.org |data dostępu= 2022-12-14 |język= en}}</ref>. W latach 2012–2013 był dyrektorem „Centrum Nazarbajewa”. Od 26 sierpnia 2015 do 20 stycznia 2016 był posłem [[Mażylis Parlamentu Republiki Kazachstanu|Mazylisu]]<ref>{{Cytuj stronę|url= https://kapital.kz/naznacheniya/43152/saudabayev-kanat-stal-mazhilismenom.html |tytuł= Саудабаев Канат стал мажилисменом. Он получил освободившийся мандат партии Нұр Отан |opublikowany= kapital.kz |data dostępu= 2015-08-27 |język= kk}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url= https://www.bfm.ru/news/313323 |tytuł= Президент Казахстана распустил парламент и назначил выборы на 20 марта |opublikowany= www.bfm.ru |data dostępu= 2016-01-20 |język= ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Przewodniczący OBWE}}

{{SORTUJ:Saudabajew, Kanat}}
[[Kategoria:Kazachscy ministrowie spraw zagranicznych]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Kazachstanu w Stanach Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Kazachstanu w Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Kazachstanu w Turcji]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Ojczyzny (Kazachstan)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]

title: Kanat SaudabajewҚанат Бекмырзаұлы Саудабаев

Data i miejsce urodzenia: 18 lipca 1946 · Żetygen

Okres:
od 4 września 2009 · do 8 kwietnia 2011
od 1 stycznia 2010 · do 31 grudnia 2010

Poprzednik:
Marat Tażyn
Jorgos Papandreu

Następca:
Jerżan Kazychanow
Audronius Ažubalis


text:
# Bidziny
Bidziny – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Wojciechowice. Leży przy drodze krajowej nr 74.
Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

## Integralne części wsi
| SIMC    | Nazwa              | Rodzaj    |
| ------- | ------------------ | --------- |
| 0809807 | Bidziny-Folwark    | część wsi |
| 0809813 | Bidziny-Kolonia    | część wsi |
| 0809820 | Bidziny Poduchowne | część wsi |
| 0809836 | Duża Strona        | część wsi |
| 0809842 | Gaje               | część wsi |
| 0809859 | Mała Strona        | część wsi |

Znajdują się tu także obiekty fizjograficzne o nazwach: Drugie Półłanki, Łąki Bidzińskie, Ogrody, Pola Małostrońskie, Pola Poduchowne, Półłanki i Trzecie Półłanki.
Przez wieś przebiega zielony szlak rowerowy im. Witolda Gombrowicza, zaczynający się i kończący w Ostrowcu Świętokrzyskim.

## Historia
W 1326 miejscowość została wspomniana w bulli papieża Jana XXII jako Bidin. Wieś była własnością wojewody sandomierskiego Stefana Bidzińskiego.
W wieku XIX Bidziny, wieś i folwark w  powiecie opatowskim, gminie Wojciechowice, parafii Bidziny, posiada kościół paraf, murowany z XVIII w.
„Słynne są tutejsze gospodarstwa z wybornego gatunku pszenicy „sandomirki”. Obszar ziemi dworskiej 1104 mórg., włościańskiej 503 mórg. W 1827 r. było tu 38 domów i 336 mieszkańców.
W roku 1885 było 57 domów i 454 mieszkańców. Parafia Bidziny dekanatu opatowskiego liczy 1624 dusz.”(opisał Bronisław Chlebowski SgKP t.I s.203)

## Zabytki
- Późnobarokowy kościół parafialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła; wybudowany w 1720 roku, na miejsce wcześniejszego, drewnianego kościoła, który uległ zniszczeniu. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej: A.576 z 22.01.1957, z 21.06.1967 i z 30.03.1977)[9].
- Cmentarz parafialny pochodzący z XIX wieku (nr rej.: A.577 z 14.06.1988)[9].
- Figura św. Barbary z 1686 roku, powstała w janikowskim warsztacie kamieniarskim.
- Figura św. Jana Nepomucena z II połowy XVIII wieku.
- Figura św. Floriana z początku XIX wieku.
- Latarnia z Chrystusem Frasobliwym, zwieńczona arkadowym wykrojem; wewnątrz znajduje się ludowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego. Latarnia powstała w XIX wieku w warsztacie janikowskim.
- Spichlerz dworski wybudowany w 1784 r., translokowany do Parku Etnograficznego Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej, wchodzi obecnie w skład założenia dworskiego (rekonstrukcja dworu z Brzezin, ul pawilonowy z Lubaczowa, planowana rozbudowa o kolejne budynki gospodarcze)[10]

## Ludzie związani z Bidzinami
- Stefan Bidziński (zm. 1704) herbu Janina – polski wojskowy, pułkownik, wojewoda sandomierski.
- Adam Antoni Artur Bieliński (ur. 18 sierpnia 1904, zm. 5 kwietnia 1988 w Londynie) – dowódca 15 Pułku Ułanów Poznańskich od 4 listopada 1944 r. do rozwiązania.
- bp Stefan Bogusław Rupniewski (1671–1731) – polski duchowny katolicki, biskup ordynariusz łucki.
- Kazimierz Rogoyski, profesor rolnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, urodzony w Bidzinach, zamordowany przez NKWD w Kuropatach koło Mińska w 1940 r.

title: Bidziny

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Bidziny (ujednoznacznienie)|Bidziny w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Bidziny
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat opatowski|opatowski]]
 |gmina                  = [[Wojciechowice (gmina)|Wojciechowice]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 713{{r|rap}}
 |rok                    = 2020
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 27-532{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TOP
 |SIMC                   = 0809799{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Wojciechowice (gmina)
 |współrzędne            = 50°50'06"N 21°37'48"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|5094|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                = Category:Bidziny
 |www                    =
}}
'''Bidziny''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat opatowski|powiecie opatowskim]], w [[Wojciechowice (gmina)|gminie Wojciechowice]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}. Leży przy [[Droga krajowa nr 74 (Polska)|drodze krajowej nr 74]].

Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim [[województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita)|województwa sandomierskiego]]<ref>Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

== Integralne części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Bidziny{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
| 0809807 || Bidziny-Folwark || część wsi
|-
| 0809813 || Bidziny-Kolonia || część wsi
|-
| 0809820 || Bidziny Poduchowne || część wsi
|-
| 0809836 || Duża Strona || część wsi
|-
| 0809842 || Gaje || część wsi
|-
| 0809859 || Mała Strona || część wsi
|}

Znajdują się tu także [[obiekt fizjograficzny|obiekty fizjograficzne]] o nazwach: ''Drugie Półłanki'', ''Łąki Bidzińskie'', ''Ogrody'', ''Pola Małostrońskie'', ''Pola Poduchowne'', ''Półłanki'' i ''Trzecie Półłanki''.

Przez wieś przebiega zielony szlak rowerowy im. [[Witold Gombrowicz|Witolda Gombrowicza]], zaczynający się i kończący w Ostrowcu Świętokrzyskim.

== Historia ==
[[Plik:Church in Bidziny 1907.jpg|mały|lewo|Kościół przed 1907]]
W 1326 miejscowość została wspomniana w [[bulla|bulli]] papieża [[Jan XXII|Jana XXII]] jako ''Bidin''<ref>[[Bullarium Poloniae]], Rzym 1982, t. I, s. 244.</ref>. Wieś była własnością wojewody sandomierskiego [[Stefan Bidziński (zm. 1704)|Stefana Bidzińskiego]]<ref>Zofia Trawicka, Życie polityczne szlachty województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVII w., [w:] Między monarchą a demokracją. Studia z dziejów Polski XV–XVIII wieku, red. A. Sucheni-Grabowska, A. Żaryn, Warszawa 1994, s. 314.</ref>.

W wieku [[XIX wiek|XIX]] Bidziny, wieś i folwark w  powiecie opatowskim, gminie Wojciechowice, parafii Bidziny, posiada kościół paraf, murowany z XVIII w.

„Słynne są tutejsze gospodarstwa z wybornego gatunku pszenicy „sandomirki”. Obszar ziemi dworskiej 1104 mórg., włościańskiej 503 mórg. W [[1827]] r. było tu 38 domów i 336 mieszkańców.
W roku [[1885]] było 57 domów i 454 mieszkańców. Parafia Bidziny dekanatu opatowskiego liczy 1624 dusz.”<small>(opisał [[Bronisław Chlebowski]] [[SgKP]] t.I s.203)</small>

== Zabytki ==
* '''[[barok|Późnobarokowy]] kościół parafialny''' pw. [[Apostoł|Świętych Apostołów]] [[Piotr Apostoł|Piotra]] i [[Paweł z Tarsu|Pawła]]; wybudowany w 1720 roku, na miejsce wcześniejszego, drewnianego kościoła, który uległ zniszczeniu. Wpisany do [[rejestr zabytków|rejestru zabytków nieruchomych]] (nr rej: A.576 z 22.01.1957, z 21.06.1967 i z 30.03.1977)<ref name="zabytek">{{zabytek|świętokrzyskie|strony = 41|data dostępu = 2015-12-15}}</ref>.
* '''[[Cmentarz rzymskokatolicki w Bidzinach|Cmentarz parafialny]]''' pochodzący z XIX wieku (nr rej.: A.577 z 14.06.1988)<ref name="zabytek"/>.
* '''Figura św. Barbary''' z 1686 roku, powstała w [[Janików (województwo świętokrzyskie)|janikowskim]] warsztacie kamieniarskim.
* '''Figura św. Jana Nepomucena''' z II połowy XVIII wieku.
* '''Figura św. Floriana''' z początku XIX wieku.
* '''Latarnia z Chrystusem Frasobliwym''', zwieńczona arkadowym wykrojem; wewnątrz znajduje się ludowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego. Latarnia powstała w XIX wieku w warsztacie janikowskim.
* '''Spichlerz dworski''' wybudowany w 1784 r., translokowany do Parku Etnograficznego [[Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej]], wchodzi obecnie w skład założenia dworskiego (rekonstrukcja dworu z [[Brzeziny (województwo podkarpackie)|Brzezin]], ul pawilonowy z [[Lubaczów|Lubaczowa]], planowana rozbudowa o kolejne budynki gospodarcze)<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Spichlerz z Bidzin z 1784 r. |data dostępu = 2023-05-04 |opublikowany = www.muzeumkolbuszowa.pl |url = http://www.muzeumkolbuszowa.pl/skansen/2012-11-11-21-39-16/sektor-lasowiacki/15-skansen/kilka-s%C5%82%C3%B3w-o-skansenie-zdj%C4%99cia/sektor-lasowiacki/49-spichlerz-z-bidzin-z-1784-r}}</ref>

== Ludzie związani z Bidzinami ==
* [[Stefan Bidziński (zm. 1704)]] herbu [[Janina (herb szlachecki)|Janina]] – polski wojskowy, pułkownik, wojewoda sandomierski.
* [[Adam Antoni Artur Bieliński]] (ur. 18 sierpnia 1904, zm. 5 kwietnia 1988 w [[Londyn]]ie) – dowódca [[15 Pułk Ułanów Poznańskich|15 Pułku Ułanów Poznańskich]] od 4 listopada 1944 r. do rozwiązania.
* bp [[Stefan Bogusław Rupniewski]] (1671–1731) – polski duchowny katolicki, biskup ordynariusz łucki.
* [[Kazimierz Rogoyski]], profesor rolnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, urodzony w Bidzinach, zamordowany przez NKWD w [[Kuropaty|Kuropatach]] koło Mińska w 1940 r.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://bip.wojciechowice.com.pl/dokumenty/download/dok_id/459/type/tresc/dir/pub.html Raport o stanie gminy w roku 2020. Stan ludności 31.12.2020] str. 6 [dostęp 2022-04-16]</ref>
* <ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=2219&powiat=7733&gmina=5443&miejscowosc=77848&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=42|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
{{ISG|Bic}}
* {{SgKP|I|203}}
* {{SgKP|XV_cz.1|134}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Myjak | imię=Józef | autor link=Józef Myjak | inni= | tytuł= Tam, gdzie świt cywilizacji rolniczej: monografia krajoznawcza gminy Wojciechowice | data=2006 | wydawca=Prywatna Agencja Informacji Regionalnej Myjakpress; Wojciechowice: na zlec. Urzędu Gminy | miejsce=Sandomierz | id={{ISBN|83-86436-73-5}} (Myjakpress) | strony=}}

{{Gmina Wojciechowice}}

[[Kategoria:Bidziny]]
[[Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)]]

title: Bidziny

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: opatowski

Gmina: Wojciechowice

Tablice rejestracyjne: TOP


text:
# Papilio weymeri
Papilio weymeri – gatunek motyla z rodziny paziowatych (Papilionidae) występujący endemicznie w Papui-Nowej Gwinei.

title: Papilio weymeri

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Papilio weymeri''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Niepelt, 1914
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Papilioweymeri.JPG
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[motyle]]
 |rodzina                = [[paziowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Papilio]]''
 |gatunek                = ''Papilio weymeri''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 16008
 |wikispecies            = Papilio weymeri
 |commons                = Papilio weymeri
}}
'''Papilio weymeri''' – gatunek [[Motyle|motyla]] z [[Rodzina (biologia)|rodziny]] [[Paziowate|paziowatych]] (Papilionidae) występujący [[endemit|endemicznie]] w [[Papua-Nowa Gwinea|Papui-Nowej Gwinei]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Paziowate]]
[[Kategoria:Motyle Oceanii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1914 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: motyle

Rodzina: paziowate

Rodzaj: Papilio

Gatunek: Papilio weymeri


text:
# Teodor Laço
Teodor Laço (ur. 28 września 1936 we wsi Dardhë k. Korczy, zm. 15 października 2016 w Tiranie) – albański pisarz, scenarzysta filmowy i polityk.

## Życiorys
Ukończył studia z zakresu agronomii na Uniwersytecie Tirańskim. W 1965 zadebiutował jako pisarz powieścią Epoka ziemi (Era e tokës). Największą sławę przyniosła mu wydana w 1971 powieść Twarda ziemia (alb. Toka e ashpër), w której przedstawiał okres kolektywizacji wsi albańskiej. Pisał powieści, dramaty i opowiadania.
Od 1976 współpracował ze Studiem Filmowym Nowa Albania (alb. Kinostudio Shqipëria e Re). Jego scenariusz do filmu Përballimi został w 1977 nagrodzony na II Festiwalu Filmów Albańskich. Napisał potem jeszcze 10 scenariuszy filmowych.
Pod koniec lat 80. objął stanowisko kierownika redakcji filmów fabularnych w studiu filmowym, a w 1990 stanął na czele przedsiębiorstwa Albafilm. W 1991 współtworzył albańską socjaldemokrację i w wyborach parlamentarnych 1992 został wybrany do parlamentu z listy Socjaldemokratycznej Partii Albanii. W parlamencie zasiadał przez trzy kolejne kadencje. W 1995 objął stanowisko ministra kultury, młodzieży i sportu. W późniejszym okresie związał się z partią liberalną (Bashkimi Liberal), której został przewodniczącym.
W latach 2006–2010 pełnił funkcję ambasadora Albanii w Federacji Rosyjskiej.

## Twórczość

### Powieści
- 1971: Tokë e ashpër (Twarda ziemia)
- 1978: Lëndina e lotëve
- 1985: Përballimi (Konfrontacja)
- 1987: Të gjithë lumenjtë rrjedhin (Wszystkie rzeki płyną)
- 1990: Pushimet e kolonelit (Odpoczynek pułkownika)
- 1995: Një vit i hidhur (Gorzki rok)
- 2004: Ishulli i mëkatarëve (Wyspa grzeszników)
- 2009: Mjegull (Mgła)
- 2014: Gropas 67

### Opowiadania
- 1965: Era e tokës (Epoka ziemi)
- 1967: Rruga e bardhë (Biała droga)
- 1969: Një natë shiu (Deszczowa noc)
- 1976: Pylli në vjeshtë
- 1980: Portat e dashurisë (Bramy miłości)
- 1983: Një ditë dhe një jetë (Dzień i życie)
- 1986: Një dimër tjetër (Kolejna zima)
- 1991: Zemërimi i një njeriu të urtë
- 2000: Vdekja e nëpunësit X (Śmierć pracownika X)
- 2003: Trokitje në shpirt (Pukanie do duszy)
- 2005: Valsi i hënës
- 2010: Statusi i qenit : tregime satirike

### Inne
- 1968: Shtëpia në rrugicë (Dom przy uliczce, dramat)
- 1996: Qyteti i akuzuar. Një det helmi (dramat)
- 1998: Kohë për te kujtuar, kohe per te harruar: Shenime politike e letrare: 1997–1998 (wspomnienia)
- 2008: Nje dritare ne Kremlin : nga Hrushovi te Putini : shenime publicistike
- 2012: Bashkëjetesë me kohën : (shënime politike, letrare, intime)

## Scenariusze filmowe
- 1976: Përballimi
- 1976: Tokë e përgjakur
- 1977: Streha e re
- 1979: Ditët, që sollën pranverën
- 1979: Dorina
- 1981: Shtëpia jonë e përbashkët
- 1985: Asgjë nuk harrohet
- 1986: Tri ditë nga një jetë
- 1987: Dhe vjen një ditë
- 1988: Flutura në kabinën time
- 1990: Vitet e pritjes

title: Teodor Laço

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Teodor Laço
 |grafika           = Vladimir Putin with Teodor Laco.jpg
 |opis grafiki      = Teodor Laço wręcza listy uwierzytelniające W.Putinowi, luty 2006
 |data urodzenia    = 28 września 1936
 |miejsce urodzenia = [[Dardhë]]
 |data śmierci      = 15 października 2016
 |miejsce śmierci   = [[Tirana]]
 |funkcja           = Minister kultury, młodzieży i sportu
 |partia            = [[Socjaldemokratyczna Partia Albanii]]
 |od                = 4 grudnia 1994
 |do                = 1 marca 1997
 |poprzednik        = [[Dhimitër Anagnosti]]
 |następca          = Engjëll Ndocaj
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Teodor Laço
 |quote             =
}}
'''Teodor Laço''' (ur. [[28 września]] [[1936]] we wsi [[Dardhë]] k. [[Korcza|Korczy]], zm. [[15 października]] [[2016]] w [[Tirana|Tiranie]]<ref>[https://archive.ph/20161027035902/http://www.shekulli.com.al/m/post.php?id=509659&nderron-jete-ne-moshen-80-vjecare-shkrimtari-teodor-laco Ndërron jetë në moshën 80-vjeçare shkrimtari Teodor Laço].</ref>) – [[Albania|albański]] pisarz, scenarzysta filmowy i polityk.

== Życiorys ==
Ukończył studia z zakresu [[agronomia|agronomii]] na [[Uniwersytet Tirański|Uniwersytecie Tirańskim]]. W 1965 zadebiutował jako pisarz [[Powieść|powieścią]] ''Epoka ziemi'' (Era e tokës). Największą sławę przyniosła mu wydana w 1971 powieść ''Twarda ziemia'' ([[język albański|alb.]] Toka e ashpër), w której przedstawiał okres [[Kolektywizacja|kolektywizacji]] wsi albańskiej. Pisał [[Powieść|powieści]], [[dramat]]y i [[Opowiadanie|opowiadania]]{{r|Papagjoni}}.

Od 1976 współpracował ze [[Albfilm|Studiem Filmowym Nowa Albania]] ([[język albański|alb.]] Kinostudio Shqipëria e Re). Jego scenariusz do filmu ''[[Konfrontacja (film 1976)|Përballimi]]'' został w 1977 nagrodzony na II Festiwalu Filmów Albańskich. Napisał potem jeszcze 10 scenariuszy filmowych.

Pod koniec lat 80. objął stanowisko kierownika redakcji [[Film fabularny|filmów fabularnych]] w studiu filmowym, a w 1990 stanął na czele przedsiębiorstwa Albafilm. W 1991 współtworzył albańską socjaldemokrację i w [[Wybory parlamentarne w Albanii w 1992 roku|wyborach parlamentarnych 1992]] został wybrany do parlamentu z listy [[Socjaldemokratyczna Partia Albanii|Socjaldemokratycznej Partii Albanii]]. W parlamencie zasiadał przez trzy kolejne kadencje. W 1995 objął stanowisko ministra kultury, młodzieży i sportu. W późniejszym okresie związał się z partią liberalną (Bashkimi Liberal), której został przewodniczącym.

W latach 2006–2010 pełnił funkcję ambasadora Albanii w [[Rosja|Federacji Rosyjskiej]].

== Twórczość ==
=== Powieści ===
* 1971: ''Tokë e ashpër'' (Twarda ziemia)
* 1978: ''Lëndina e lotëve''
* 1985: ''Përballimi'' (Konfrontacja)
* 1987: ''Të gjithë lumenjtë rrjedhin'' (Wszystkie rzeki płyną)
* 1990: ''Pushimet e kolonelit'' (Odpoczynek pułkownika)
* 1995: ''Një vit i hidhur'' (Gorzki rok)
* 2004: ''Ishulli i mëkatarëve'' (Wyspa grzeszników)
* 2009: ''Mjegull'' (Mgła)
* 2014: ''Gropas 67''

=== Opowiadania ===
* 1965: ''Era e tokës'' (Epoka ziemi)
* 1967: ''Rruga e bardhë'' (Biała droga)
* 1969: ''Një natë shiu'' (Deszczowa noc)
* 1976: ''Pylli në vjeshtë''
* 1980: ''Portat e dashurisë'' (Bramy miłości)
* 1983: ''Një ditë dhe një jetë'' (Dzień i życie)
* 1986: ''Një dimër tjetër'' (Kolejna zima)
* 1991: ''Zemërimi i një njeriu të urtë''
* 2000: ''Vdekja e nëpunësit X'' (Śmierć pracownika X)
* 2003: ''Trokitje në shpirt'' (Pukanie do duszy)
* 2005: ''Valsi i hënës''
* 2010: ''Statusi i qenit : tregime satirike''

=== Inne ===
* 1968: ''Shtëpia në rrugicë'' (Dom przy uliczce, dramat)
* 1996: ''Qyteti i akuzuar. Një det helmi'' (dramat)
* 1998: ''Kohë për te kujtuar, kohe per te harruar: Shenime politike e letrare: 1997–1998'' (wspomnienia)
* 2008: ''Nje dritare ne Kremlin : nga Hrushovi te Putini : shenime publicistike''
* 2012: ''Bashkëjetesë me kohën : (shënime politike, letrare, intime)''

== Scenariusze filmowe ==
{{Kategoria główna|Filmowe adaptacje utworów Teodora Laço}}
* [[1976 w filmie|1976]]: [[Konfrontacja (film 1976)|Përballimi]]
* [[1976 w filmie|1976]]: [[Zakrwawiona ziemia|Tokë e përgjakur]]
* [[1977 w filmie|1977]]: [[Nowe schronienie|Streha e re]]
* [[1979 w filmie|1979]]: [[Dni, które przyniosły wiosnę|Ditët, që sollën pranverën]]
* [[1979 w filmie|1979]]: [[Dorina (film)|Dorina]]
* [[1981 w filmie|1981]]: [[Nasz wspólny dom|Shtëpia jonë e përbashkët]]
* [[1985 w filmie|1985]]: [[Nic nie zostanie zapomniane|Asgjë nuk harrohet]]
* [[1986 w filmie|1986]]: [[Trzy dni z życia|Tri ditë nga një jetë]]
* [[1987 w filmie|1987]]: [[I nadchodzi dzień|Dhe vjen një ditë]]
* [[1988 w filmie|1988]]: [[Flutura w mojej kabinie|Flutura në kabinën time]]
* [[1990 w filmie|1990]]: [[Vitet e pritjes]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Papagjoni>{{cytuj książkę |nazwisko = Papagjoni |imię = Josif |tytuł = Enciklopedi. Teatri & Kinematografia Shqiptare |wydawca = Toena |miejsce = Tirana |rok = 2009 |strony = 192-194|język = sq | isbn = 978-99943-1-456-0}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko= Hoxha |imię= Abaz| tytuł= Enciklopedi e kinematografisë shqiptare |miejsce= Tirana|rok= 2002|strony=| język= sq|isbn= 99927-1-555-3}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.albanianliterature.net/authors_modern1/laco.html | tytuł = Strona poświęcona literaturze albańskiej | opublikowany = albanianliterature.net | archiwum = https://web.archive.org/web/20110119103859/http://www.albanianliterature.net/authors_modern1/laco.html | zarchiwizowano = 2011-01-19}}
* {{Cytuj stronę | url = https://albanialetteraria.it/autori/teodor-laco/?srsltid=AfmBOoqkNzPhXU8j4QygZxaFL_4NpuYcbzmZUnrO5HEocEcUYE2uNg8C | tytuł = Teodor Laço | opublikowany = albanialetteraria.it}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Laco, Teodor}}
[[Kategoria:Albańscy ministrowie kultury]]
[[Kategoria:Albańscy parlamentarzyści]]
[[Kategoria:Albańscy prozaicy]]
[[Kategoria:Albańscy scenarzyści XX wieku]]
[[Kategoria:Albańscy autorzy pamiętników i dzienników]]
[[Kategoria:Prozaicy XX wieku]]
[[Kategoria:Prozaicy XXI wieku]]
[[Kategoria:Politycy Socjaldemokratycznej Partii Albanii]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Albanii w Rosji]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Moskwą]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1936]]
[[Kategoria:Zmarli w 2016]]

title: Teodor Laço

Data i miejsce urodzenia: 28 września 1936 · Dardhë

Data i miejsce śmierci: 15 października 2016 · Tirana

Okres: od 4 grudnia 1994 · do 1 marca 1997

Przynależność polityczna: Socjaldemokratyczna Partia Albanii

Poprzednik: Dhimitër Anagnosti

Następca: Engjëll Ndocaj