text:
# Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce
Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce (Donnersmarckhütte do 1927 roku, Abwehr w latach 1927–1945) – kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu-Mikulczycach, założona w 1906 roku, 1 października 1960 połączona z Kopalnią Węgla Kamiennego Rokitnica.

## Historia
Kopalnia została utworzona 22 sierpnia 1906 roku pod nazwą Donnersmarckhütte AG. Połączono wówczas pola górnicze: Zabrze (nadane 19 września 1870 roku), Neue Abwehr (nadane 30 października 1870 roku), Deutsch Lothringen (nadane 10 stycznia 1871 roku), Saargemünd (nadane 12 kwietnia 1871 roku) i Jungfrau Metz (nadane 31 stycznia 1872 roku). Budowa szybów została rozpoczęta w 1901 roku, a eksploatacja była prowadzona w 1903 roku w rejonie pola Neue Abwehr. Szyb Adolf (późniejszy Jan) zgłębiono w latach 1901–1906, a szyb Elisabeth (późniejszy Bolesław) powstał w latach 1906–1912. Wydobycie w 1913 roku wyniosło 944 823 ton. Zakład należał do przedsiębiorstwa Donnersmarckhütte AG, następnie do Gwarectwa Castellengo-Abwehr od 1927 roku. Wydobycie w 1938 roku wyniosło 1 351 705 t. W 1945 roku kopalnia przyjęła nazwę Mikulczyce i od tegoż roku należała do Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. 1 października 1960 zakład został połączony z Kopalnią Węgla Kamiennego Rokitnica i utworzył Kopalnię Węgla Kamiennego Mikulczyce-Rokitnica, którą następnie 1 stycznia 1970 roku połączono z Kopalnią Węgla Kamiennego Ludwik-Concordia (zob. KWK Ludwik) pod nazwą Kopalni Węgla Kamiennego Rokitnica.

## Architektura
Po kopalni zachował się kompleks budynków w pobliżu nadszybi oraz budynki socjalno-administracyjne z początku XX wieku, w tym wartościowy budynek cechowni z 1908 roku. Do gminnej ewidencji zabytków wpisano: budynek cechowni z łaźnią i szatnią, maszynownię szybu Jan, kompresorownię, halę napraw i rozdzielnię, łaźnię oraz kotłownię z siłownią.

## Galeria
- Maszynownia szybu Jan (2017)
- Pozostałości wieży szybu Jan (2017)
- Cechownia (2017)
- Łaźnia (2017)
- Zabudowania kopalni (2017)
- Kopalniana kotłownia (2017)
- Zabudowania przy kotłowni (2017)

title: Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce
 |nazwa oryginalna  = Donnersmarckhütte-Grube
 |logo              =
 |grafika           = Mikultschuetz Donnersmarkhuette-Grube postcard.jpg
 |opis grafiki      = Kopalnia Donnersmarckhütte, cechownia, wieże szybów Adolf i Elisabeth (przed 1915)
 |państwo           = PL-SL
 |siedziba          = [[Zabrze]]-[[Mikulczyce]]
 |adres             = ul. Kopalniana<ref name="zs" />
 |data założenia    = 1906
 |data likwidacji   = 1 października 1960 (połączenie z [[Kopalnia Węgla Kamiennego Rokitnica|KWK Rokitnica]])
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       = 50°20′29.5″N 18°47′20.8″E
 |kod mapy          = Zabrze
 |commons           = Category:Mikulczyce coal mine
 |www               =
}}
'''Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce''' (''Donnersmarckhütte'' do 1927 roku{{odn|Jaros|1984|s=77}}, ''Abwehr''<ref name="zs" /> w latach 1927–1945{{odn|Jaros|1984|s=77}}) – [[kopalnia węgla kamiennego]] w [[Zabrze|Zabrzu]]-[[Mikulczyce|Mikulczycach]], założona w 1906 roku, 1 października 1960 połączona z [[Kopalnia Węgla Kamiennego Rokitnica|Kopalnią Węgla Kamiennego Rokitnica]].

== Historia ==
Kopalnia została utworzona 22 sierpnia 1906 roku pod nazwą Donnersmarckhütte{{odn|Jaros|1984|s=76}} AG<ref name="zs" />. Połączono wówczas [[pole górnicze|pola górnicze]]: Zabrze (nadane 19 września 1870 roku), Neue Abwehr (nadane 30 października 1870 roku), Deutsch Lothringen (nadane 10 stycznia 1871 roku), Saargemünd{{odn|Jaros|1984|s=76}} (nadane 12 kwietnia 1871 roku){{odn|Jaros|1984|s=77}} i Jungfrau Metz (nadane 31 stycznia 1872 roku){{odn|Jaros|1984|s=76}}. Budowa szybów została rozpoczęta w 1901 roku, a eksploatacja była prowadzona w 1903 roku w rejonie pola Neue Abwehr{{odn|Jaros|1984|s=77}}. Szyb Adolf (późniejszy Jan) zgłębiono w latach 1901–1906, a szyb Elisabeth (późniejszy Bolesław) powstał w latach 1906–1912<ref name="zs" />. Wydobycie w 1913 roku wyniosło 944 823 ton{{odn|Jaros|1984|s=77}}. Zakład należał do przedsiębiorstwa Donnersmarckhütte AG{{odn|Jaros|1984|s=77}}, następnie do Gwarectwa Castellengo-Abwehr od 1927 roku{{odn|Jaros|1984|s=77}}. Wydobycie w 1938 roku wyniosło 1 351 705 t{{odn|Jaros|1984|s=77}}. W 1945 roku kopalnia przyjęła nazwę Mikulczyce{{odn|Jaros|1984|s=77}} i od tegoż roku należała do Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego{{odn|Jaros|1984|s=77}}. 1 października 1960 zakład został połączony z [[Kopalnia Węgla Kamiennego Rokitnica|Kopalnią Węgla Kamiennego Rokitnica]] i utworzył [[Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce-Rokitnica|Kopalnię Węgla Kamiennego Mikulczyce-Rokitnica]]{{odn|Jaros|1984|s=77}}, którą następnie 1 stycznia 1970 roku połączono z [[Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik-Concordia|Kopalnią Węgla Kamiennego Ludwik-Concordia]] (zob. [[Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik|KWK Ludwik]]) pod nazwą Kopalni Węgla Kamiennego Rokitnica{{odn|Jaros|1984|s=77}}.

== Architektura ==
Po kopalni zachował się kompleks budynków w pobliżu nadszybi oraz budynki socjalno-administracyjne z początku XX wieku<ref name="zs" />, w tym wartościowy budynek cechowni z 1908 roku<ref name="zs" />. Do gminnej ewidencji zabytków wpisano: budynek cechowni z łaźnią i szatnią, maszynownię szybu Jan, kompresorownię, halę napraw i rozdzielnię, łaźnię oraz kotłownię z siłownią<ref name="UCHWAŁA NR V 41 19 RADY MIASTA-s129" />.

== Galeria ==
<gallery>
Zabrze Mikulczyce Kopalniana 2017 08.jpg|Maszynownia szybu Jan (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana Jan tower 2017.jpg|Pozostałości wieży szybu Jan (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana 2017 20.jpg|Cechownia (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana 2017 03.jpg|Łaźnia (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana 2017 05.jpg|Zabudowania kopalni (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana boilerhouse chimney 2017.jpg|Kopalniana kotłownia (2017)
Zabrze Mikulczyce Kopalniana 2017 10.jpg|Zabudowania przy kotłowni (2017)
</gallery>

== Przypisy ==
<references>
<ref name="UCHWAŁA NR V 41 19 RADY MIASTA-s129">{{cytuj pismo |tytuł = UCHWAŁA NR V/41/19 RADY MIASTA ZABRZE z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie przyjęcia „Programu Opieki nad Zabytkami Miasta Zabrze na lata 2019–2022” |url = http://dzienniki.slask.eu/WDU_S/2019/1414/akt.pdf|czasopismo = Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego |wolumin = Poz. 1414 |strony = 129 |data = 2019-02-13}}</ref>
<ref name="zs">{{cytuj książkę |nazwisko = Brzezicki |imię = Sławomir |tytuł = Zabytki sztuki w Polsce: Śląsk |wydawca = Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków |miejsce = Warszawa |data = 2006 |strony = 1066 |isbn = 8392290615 |nazwisko2 = Nielsen |imię2 = Christine}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Jaros |imię = Jerzy |tytuł = Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich |url = http://otworzksiazke.pl/images/ksiazki/slownik_historyczny_kopaln_wegla/slownik_historyczny_kopaln_wegla.pdf |wydawca = Śląski Instytut Naukowy |miejsce = Katowice |data = 1984 |strony = |isbn = 8300006486 |odn = tak}}

{{KWK}}

{{SORTUJ:Mikulczyce}}
[[Kategoria:Nieistniejące kopalnie węgla kamiennego w Polsce]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Zabrzu|Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce]]
[[Kategoria:Historia Zabrza|Kopalnia Węgla Kamiennego Mikulczyce]]
[[Kategoria:Kopalnie w Zabrzu]]
[[Kategoria:Kopalnie powstałe w XX wieku]]

title: Kopalnia Węgla Kamiennego MikulczyceDonnersmarckhütte-Grube

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Siedziba: Zabrze-Mikulczyce

Adres: ul. Kopalniana

Data likwidacji: 1 października 1960 (połączenie z KWK Rokitnica)


text:
# Pielgrzymowice (województwo śląskie)
Pielgrzymowice (niem. Pilgramsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Pawłowice. Powierzchnia sołectwa wynosi 13,17 km², a liczba ludności 2688, co daje gęstość zaludnienia równą 197,5 os./km².
Większość mieszkańców utrzymuje się pracując w okolicznych zakładach przemysłowych i punktach usługowych, ale prowadzona jest tu także działalność rolnicza, hodowlana, usługowa i agroturystyczna.
W Pielgrzymowicach znajduje się zabytkowy drewniany kościół z 1675 r. pod wezwaniem św. Katarzyny. Kościół ten znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. We wsi znajduje się także zabytkowy zamek właścicieli Pielgrzymowic, który w latach powojennych do 1996 r. pełnił rolę szkoły. Krajobraz Pielgrzymowic ma charakter wiejski - zabudowania to domy jednorodzinne i budynki gospodarskie. Ukształtowanie terenu pagórkowate z licznymi lasami i karpiowymi stawami hodowlanymi.

## Nazwa
W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna pomiędzy 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w szeregu wsi położonych w okolicy Żor i Wodzisławia (ville circa Zary et Wladislaviam), w zlatynizownej formie Peregrini villa.

## Części wsi
| SIMC    | Nazwa         | Rodzaj    |
| ------- | ------------- | --------- |
| 0218710 | Brzeziny      | część wsi |
| 0218727 | Dolny Dwór    | część wsi |
| 0218733 | Mała Strona   | część wsi |
| 0218740 | Podlesie      | część wsi |
| 0218756 | Trąbieniec    | część wsi |
| 0218762 | Wielka Strona | część wsi |

## Historia
Pierwsze wzmianki na temat Pielgrzymowic pochodzą z ok. 1305 roku, choć na podstawie czasu powstania księgi biskupstwa wrocławskiego, gdzie wieś odprowadzała dziesięcinę, można przyjąć, że jej początki sięgają XIII wieku. W księdze tej Pielgrzymowice wymienione są w szeregu wsi położonych w okolicy Żor i Wodzisławia (ville circa Zary et Wladislaviam) jako Peregrini villa. Przebiegał tędy stary szlak handlowy przez Bramę Morawską, a w średniowieczu znajdowała się tu twierdza warowna, będąca przedmiotem sporów między książętami śląskimi a której pochodzenie historycy datują na okres wcześniejszy od daty powstania państwa polskiego. Twierdza warowna umiejscowiona była podobno na terenie istniejącej po dziś dzień rezydencji Reizensteinów (właściciele tych ziem na przełomie XIX i XX wieku), a obecnie sąsiadującej ze Szkołą Podstawową im. Karola Miarki. Pierwsze informacje o pielgrzymowickim szkolnictwie pochodzą z roku 1679. W czasach panowania pruskiego postawiono budynek szkolny, w którym od połowy XIX w. nauczał urodzony w Pielgrzymowicach znany polski działacz narodowy Karol Miarka. Z początkiem dwudziestego stulecia "Miarkówka" okazała się zbyt ciasna i zbudowano nowy obiekt w miejscu obecnej strażnicy OSP, który został zniszczony podczas drugiej wojny światowej. Na początku lat 70. doszło do przebudowy dawnej "Miarkówki", natomiast w roku 1994 oddano do użytku nowy gmach, w którym mieści się obecnie szkoła podstawowa. Pamięć o Karolu Miarce, wybitnym krzewicielu polskości na Śląsku jest w Pielgrzymowicach stale kultywowana. Corocznie wręczana jest tutaj Nagroda im. Karola Miarki przyznawana najwybitniejszym działaczom kultury Górnego Śląska, której laureatami są m.in. Wojciech Kilar oraz Henryk Mikołaj Górecki, a w roku 2010 została uhonorowana nią społeczność Pielgrzymowic. Dodatkową atrakcją turystyczną, jaką oferują uczestnikom organizatorzy zimowych ferii z kontrabasem w roli głównej jest zwiedzenie drewnianego kościoła z XVII wieku z organami w oryginale zachowanymi od czasów, kiedy grali na nich Miarkowie - ojciec i syn Karol.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie katowickim.

## Osoby związane z miejscowością
- W miejscowości urodził się Karol Miarka zwany starszym – polski działacz społeczny na Górnym Śląsku, nauczyciel, publicysta oraz wydawca.

## Turystyka
Przez miejscowość przebiega  czerwona trasa rowerowa nr 190, istniejąca pod nazwą Trakt Reitzensteinów.

## Organizacje
- Ochotnicza Straż Pożarna, w 2007 r. obchodziła 110-lecie istnienia.
- Stowarzyszenie Koło Gospodyń Wiejskich
- Stowarzyszenie Kulturalno Społeczne Karola Miarki

wikiname: plwiki

title: Pielgrzymowice (województwo śląskie)

in_language: pl

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Pielgrzymowice
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Pielgrzymowice.jpg
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = śląskie
 |powiat                 = [[Powiat pszczyński|pszczyński]]
 |gmina                  = [[Pawłowice (gmina)|Pawłowice]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 2877<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-07 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 32
 |kod pocztowy           = 43-253{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = SPS
 |SIMC                   = 0218704
 |kod mapy               = Pawłowice (gmina)
 |współrzędne            = 49°54'15"N 18°39'38"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|100407|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Pielgrzymowice, Silesian Voivodeship
 |www                    =
}}
[[Plik:Pielgrzymowice.png|thumb|Nieoficjalny herb wsi Pielgrzymowice]]
'''Pielgrzymowice''' (niem. ''Pilgramsdorf'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[powiat pszczyński|powiecie pszczyńskim]], w [[Pawłowice (gmina)|gminie Pawłowice]]. Powierzchnia sołectwa wynosi 13,17 [[kilometr kwadratowy|km²]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.biuletyn.net/nt-bin/_private/pawlowice/10.doc| tytuł = statut sołectwa Pielgrzymowice| data dostępu = 2011-04-08| autor = Gmina Pawłowice| opublikowany = 2011| praca = pawlowice.biuletyn.net| data = 2011| język =}}</ref>, a liczba ludności 2688, co daje gęstość zaludnienia równą 197,5 os./km².

Większość mieszkańców utrzymuje się pracując w okolicznych zakładach przemysłowych i punktach usługowych, ale prowadzona jest tu także działalność rolnicza, hodowlana, usługowa i agroturystyczna.

W Pielgrzymowicach znajduje się zabytkowy drewniany kościół z 1675 r.<ref name="katalogPszcz">{{cytuj książkę|tytuł=Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom VI. Województwo katowickie. Zeszyt 10. Powiat pszczyński|autor=Rejduch-Samkowa Izabela, Samek Jan (red.)|autor2= |miejsce=Warszawa|wydawca=Instytut Sztuki PAN i Wojewódzki Konserwator Zabytków w Katowicach|isbn=|rok=1961|strony=23-24}}</ref> [[Kościół św. Katarzyny w Pielgrzymowicach|pod wezwaniem św. Katarzyny]]. Kościół ten znajduje się na [[Szlak Architektury Drewnianej (województwo śląskie)|Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego]]. We wsi znajduje się także zabytkowy zamek właścicieli Pielgrzymowic, który w latach powojennych do 1996 r. pełnił rolę szkoły. Krajobraz Pielgrzymowic ma charakter wiejski - zabudowania to domy jednorodzinne i budynki gospodarskie. Ukształtowanie terenu pagórkowate z licznymi lasami i karpiowymi stawami hodowlanymi.

== Nazwa ==
W księdze łacińskiej ''[[Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis]]'' ([[język polski|pol.]] ''Księga uposażeń [[Archidiecezja wrocławska|biskupstwa wrocławskiego]]'') spisanej za czasów biskupa [[Henryk z Wierzbna (zm. 1319)|Henryka z Wierzbna]] pomiędzy 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w szeregu wsi położonych w okolicy [[Żory|Żor]] i [[Wodzisław Śląski|Wodzisławia]] (''ville circa Zary et Wladislaviam''), w zlatynizownej formie ''Peregrini villa''<ref>[http://www.dokumentyslaska.pl/cds%2014/liber.html Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online]</ref><ref>H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889</ref>.

== Części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Pielgrzymowice{{r|Dz.U. 29/2013}}{{r|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0218710 || Brzeziny || część wsi
|-
|0218727 || Dolny Dwór || część wsi
|-
|0218733 || Mała Strona || część wsi
|-
|0218740 || Podlesie || część wsi
|-
|0218756 || Trąbieniec || część wsi
|-
|0218762 || Wielka Strona || część wsi
|-
|}

== Historia ==
[[Plik:Pielgrzymowice 2.jpg|thumb|left|200px|Kościół drewniany zbudowany w l. 1675-80, przebudowany w l. 1908-11]]
Pierwsze wzmianki na temat Pielgrzymowic pochodzą z ok. 1305 roku, choć na podstawie czasu powstania księgi biskupstwa wrocławskiego, gdzie wieś odprowadzała dziesięcinę, można przyjąć, że jej początki sięgają XIII wieku. W księdze tej Pielgrzymowice wymienione są w szeregu wsi położonych w okolicy [[Żory|Żor]] i [[Wodzisław Śląski|Wodzisławia]] (''ville circa Zary et Wladislaviam'') jako ''Peregrini villa''. Przebiegał tędy stary szlak handlowy przez [[Brama Morawska|Bramę Morawską]], a w średniowieczu znajdowała się tu twierdza warowna, będąca przedmiotem sporów między książętami śląskimi a której pochodzenie historycy datują na okres wcześniejszy od daty powstania państwa polskiego. Twierdza warowna umiejscowiona była podobno na terenie istniejącej po dziś dzień rezydencji Reizensteinów (właściciele tych ziem na przełomie XIX i XX wieku), a obecnie sąsiadującej ze Szkołą Podstawową im. Karola Miarki. Pierwsze informacje o pielgrzymowickim szkolnictwie pochodzą z roku 1679. W czasach panowania pruskiego postawiono budynek szkolny, w którym od połowy XIX w. nauczał urodzony w Pielgrzymowicach znany polski działacz narodowy [[Karol Miarka (starszy)|Karol Miarka]]. Z początkiem dwudziestego stulecia "Miarkówka" okazała się zbyt ciasna i zbudowano nowy obiekt w miejscu obecnej strażnicy OSP, który został zniszczony podczas drugiej wojny światowej. Na początku lat 70. doszło do przebudowy dawnej "Miarkówki", natomiast w roku 1994 oddano do użytku nowy gmach, w którym mieści się obecnie [[Szkoła Podstawowa im. Karola Miarki w Pielgrzymowicach|szkoła podstawowa]]. Pamięć o Karolu Miarce, wybitnym krzewicielu polskości na Śląsku jest w Pielgrzymowicach stale kultywowana. Corocznie wręczana jest tutaj [[Nagroda im. Karola Miarki]] przyznawana najwybitniejszym działaczom kultury Górnego Śląska, której laureatami są m.in. [[Wojciech Kilar]] oraz [[Henryk Mikołaj Górecki]], a w roku 2010 została uhonorowana nią społeczność Pielgrzymowic<ref>{{Cytuj|autor=Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego|tytuł=Wyróżnieni Nagrodą im. Karola Miarki|data dostępu=2016-11-01|url=https://web.archive.org/web/20171003175003/http://www.slaskie.pl/strona_n.php?jezyk=pl&grupa=9&dzi=1358243181&art=1358243745&id_menu=603}}</ref>. Dodatkową atrakcją turystyczną, jaką oferują uczestnikom organizatorzy zimowych ferii z kontrabasem w roli głównej jest zwiedzenie drewnianego kościoła z XVII wieku z organami w oryginale zachowanymi od czasów, kiedy grali na nich [[Karol Miarka|Miarkowie]] - [[Karol Miarka (starszy)|ojciec]] i [[Karol Miarka (młodszy)|syn Karol]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość położona była w [[Województwo katowickie (1975–1998)|województwie katowickim]].

== Osoby związane z miejscowością ==
* W miejscowości urodził się [[Karol Miarka (starszy)|Karol Miarka]] zwany starszym – polski działacz społeczny na [[Górny Śląsk|Górnym Śląsku]], nauczyciel, publicysta oraz wydawca.

== Turystyka ==
Przez miejscowość przebiega {{szlak rowerowy|czerwony}} czerwona trasa rowerowa nr 190, istniejąca pod nazwą Trakt Reitzensteinów.

== Organizacje ==
* Ochotnicza Straż Pożarna, w 2007 r. obchodziła 110-lecie istnienia.
* Stowarzyszenie Koło Gospodyń Wiejskich
* Stowarzyszenie Kulturalno Społeczne Karola Miarki

== Zobacz też ==
* [[Szkoła Podstawowa im. Karola Miarki w Pielgrzymowicach]]
* [[Pielgrzymowice]]

* [http://www.stowarzyszeniekarolamiarki.pawlowice.pl Stowarzyszenie Kulturalno Społeczne Karola Miarki]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

<ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=3559&powiat=7351&gmina=4647&miejscowosc=75325&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>

<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=922|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

{{Gmina Pawłowice}}

[[Kategoria:Pielgrzymowice (województwo śląskie)|!]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie pszczyńskim]]

title: Pielgrzymowice

Powiat: pszczyński

Gmina: Pawłowice

Tablice rejestracyjne: SPS


text:
# Pogrom w Wąsoszu
Pogrom w Wąsoszu – pogrom ludności żydowskiej, który miał miejsce w 1941 roku w Wąsoszu.
Podobnie jak w wielu innych miejscowościach Łomżyńskiego i Białostocczyzny okupowanych po 17 września 1939 roku przez Sowietów, w lipcu 1941 w tej miejscowości doszło do wymordowania prawie całej społeczności żydowskiej.

## Tło historyczne
Położony 5 km na południe od Szczuczyna Wąsosz liczył przed wojną około 2 tysięcy mieszkańców, w tym około 800 Żydów. Wielu mieszkających w Wąsoszu Polaków związanych było ze Stronnictwem Narodowym. Aktywnym działaczem Stronnictwa był miejscowy proboszcz ksiądz Piotr Krysiak, a także jego następca (od 1938 roku) ks. Antoni Kuklewicz. W Wąsoszu przed wojną miały miejsce akty przemocy wobec Żydów. W 1939 roku Wąsosz był na krótko zajęty przez Niemców, a po 17 września 1939 roku był pod okupacją sowiecką.

## Opis
Spośród kilkudziesięciu pogromów, jakie miały miejsce w Łomżyńskim i na Białostocczyźnie po 22 czerwca 1941 roku, ten w Wąsoszu jest najsłabiej udokumentowany. Nie zachowała się ani jedna relacja żydowskich świadków wydarzeń, a całość wiedzy opiera się na fragmentach meldunków niemieckich oraz materiałach procesowych z lat pięćdziesiątych. Zeznania świadków i oskarżonych często są ze sobą sprzeczne. Brak jest też potwierdzenia meldunków niemieckich.
Po wybuchu wojny pomiędzy III Rzeszą a ZSRR nie miały miejsca działania, które można określić mianem „zemsty zbiorowej”, a której celem byłoby unicestwienie „całej społeczności żydowskiej”. Doszło jedynie do indywidualnych porachunków i prób rabunków, zaś Niemcy spalili synagogę.
Pierwsze krwawe antyżydowskie akcje miały najprawdopodobniej miejsce jeszcze przed wkroczeniem Niemców. W meldunku komendantury polowej z Łomży z 14 lipca czytamy „Tuż po wycofaniu się Rosjan zanim weszły oddziały niemieckie ludność polska w Wąsoszu załatwiła całą stodołę Żydów. Informacja ta jednak nie znajduje potwierdzenia w żadnych innych źródłach. Krwawy pogrom, w którym zginęła niemal cala żydowska ludność miasteczka miał miejsce 5 i 6 lipca. Wszystkie zachowane dokumenty potwierdzają, że inicjatorem pogromu był przedwojenny listonosz mieszkający we wsi Świdry-Awissa Mieczysław Kosmowski, który później już jako jawny agent Gestapo używał nazwiska Jan Łoś. Zeznający w procesie Mariana Rydzewskiego Jan Tarnacki tak opisał te wydarzenia:
„Po wyjściu (niemieckich) patroli do Wąsosza przyjechało Gestapo. Wraz z gestapem przyjechał Łoś Jan i ten to namówił chłopów do bicia żydów. Tak że w nocy z soboty na niedzielę najwięcej Żydow zginęło. W mordowaniu Żydow brali udział Kozłowski Jan i Tomasz Dębiński, byli dosyć śmiałymi mordercami, gdyż w biały dzień chodzili z zawiniętymi rękawami i z nożami, którymi mordowali Żydow (…) udział w mordowaniu Żydow brało więcej osób.
Szymon Datner, który po wojnie próbował na podstawie dostępnych wówczas świadectw odtworzyć przebieg wydarzeń tak je opisał:
Mordowano w mieszkaniach i na ulicach. Kobiety gwałcono i obcinano im piersi. Małe dzieci roztrzaskiwano o ściany Zabitym obcinano palce ze złotymi obrączkami. Z ust wyrywano złote zęby (…) Rzeź trwała trzy dni (…) Z 1200 żydów, jacy znajdowali się w mieście pozostało 15, którzy się ukryli
Zwłoki pomordowanych pochowano w głębokim rowie przeciwczołgowym wykopanym przez czerwonoarmistów.
W sobotę 5 lipca 1941 do wsi przyjechała kilkunastoosobowa grupa Niemców, którzy dali przyzwolenie na zabicie Żydów. Dr Jan Milewski z białostockiego oddziału IPN uważa, że zbrodni dokonało kilkunastu miejscowych Polaków z inspiracji Niemców. Obiecali mieszkańcom, że nie będzie żadnych konsekwencji. Miejscowi zaczęli mordować nocą. Świadkowie zeznawali, że zabijała grupa kilkunastu mężczyzn, a mord miał podłoże rabunkowe. Zabijano nożami i pałkami. Świadkowie opowiadali, że zwłoki Żydów z porozbijanymi głowami leżały na ulicach, wszędzie były kałuże krwi. Szacuje się, że zabito od 150 do 250 osób, prawie całą żydowską społeczność Wąsosza. Istnieje podejrzenie, że zbrodni tej dokonano jeszcze przed wkroczeniem tam niemieckiej żandarmerii. Edmund Dmitrów, powołując się na materiały procesowe stwierdził, że „żołnierze niemieccy i miejscowi Polacy wspólnie napadali na żydowskie domy, znęcali się nad ich mieszkańcami oraz rabowali dobytek”.
W miejscu, gdzie pochowano zamordowanych, znajduje się pomnik upamiętniający to wydarzenie wykonany w formie macewy o półokrągłym zwieńczeniu, w którą wkomponowano menorę i Gwiazdę Dawida. Na pomniku umieszczono napis: Tu spoczywają prochy 250 Żydów, bestialsko zamordowanych w 1941 r. Cześć ich pamięci. Teren mogiły ogrodzono stylizowanym na drut kolczasty łańcuchem, rozpiętym pomiędzy słupkami z cegły.
Na 2015 rok planowane było przeprowadzenie ekshumacji żydowskich ofiar, co miało pozwolić jednoznacznie ustalić ich liczbę oraz przyczyny śmierci. Do ekshumacji nie doszło, a śledztwo umorzono z powodu niewykrycia żyjących, nieosądzonych jeszcze sprawców.

title: Pogrom w Wąsoszu

wikitext:
{{Zamach infobox
 |nazwa           = Pogrom w Wąsoszu
 |grafika         = Wąsosz - pomnik pomordowanych Żydów (2).jpg
 |opis grafiki    = Pomnik upamiętniający pomordowanych Żydów
 |państwo         = [[II Rzeczpospolita|Polska]] pod [[okupacja wojenna|okupacją]] [[III Rzesza|III Rzeszy]]
 |miejsce         = [[Wąsosz (województwo podlaskie)|Wąsosz]]
 |data            = 5 lipca 1941
 |godzina         =
 |liczba zabitych = 150-250 osób
 |liczba rannych  =
 |typ ataku       = masowy mord
 |sprawca         = grupa Polaków mieszkających w Wąsoszu
 |motyw           = - [[antysemityzm]]
- domniemana [[Kolaboracja pod okupacją niemiecką podczas II wojny światowej|kolaboracja]] społeczności żydowskiej z okupantem

 |współrzędne     = 53°31′15″N 22°19′04″E
 |punkty mapy     =
 |kod mapy        = POL
 |wariant mapy    = 1939-41
 |commons         =
 |wikicytaty      = Pogrom w Wąsoszu
 |wikinews        =
}}
'''Pogrom w Wąsoszu''' – pogrom [[Żydzi|ludności żydowskiej]], który miał miejsce w 1941 roku w [[Wąsosz (województwo podlaskie)|Wąsoszu]].

Podobnie jak w wielu innych miejscowościach Łomżyńskiego i Białostocczyzny okupowanych po 17 września 1939 roku przez Sowietów, w lipcu 1941 w tej miejscowości doszło do wymordowania prawie całej społeczności żydowskiej.

== Tło historyczne ==
Położony 5 km na południe od [[Szczuczyn (województwo podlaskie)|Szczuczyna]] Wąsosz liczył przed [[II wojna światowa|wojną]] około 2 tysięcy mieszkańców, w tym około 800 Żydów<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Mirosław Tryczyk |tytuł = Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów |data = 2015 |s = 273, 277}}</ref>. Wielu mieszkających w Wąsoszu Polaków związanych było ze [[Stronnictwo Narodowe (1928–1947)|Stronnictwem Narodowym]]. Aktywnym działaczem Stronnictwa był miejscowy proboszcz ksiądz Piotr Krysiak, a także jego następca (od 1938 roku) ks. Antoni Kuklewicz. W Wąsoszu przed wojną miały miejsce akty przemocy wobec Żydów<ref name=":0" />. W 1939 roku Wąsosz był na krótko zajęty przez Niemców, a po 17 września 1939 roku był pod okupacją sowiecką.

== Opis ==
Spośród kilkudziesięciu pogromów, jakie miały miejsce w Łomżyńskim i na Białostocczyźnie po 22 czerwca 1941 roku, ten w Wąsoszu jest najsłabiej udokumentowany<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Andrzej Żbikowski |redaktor = Paweł Machcewicz i Krzysztof Persak |rozdział = Pogromy i Mordy Ludności Żydowskiej |tytuł = Wokół Jedwabnego |data = 2002 |wolumin = I, Studia |s = 169}}</ref>. Nie zachowała się ani jedna relacja żydowskich świadków wydarzeń, a całość wiedzy opiera się na fragmentach meldunków niemieckich oraz materiałach procesowych z lat pięćdziesiątych. Zeznania świadków i oskarżonych często są ze sobą sprzeczne. Brak jest też potwierdzenia meldunków niemieckich.

Po wybuchu wojny pomiędzy [[III Rzesza|III Rzeszą]] a [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] nie miały miejsca działania, które można określić mianem „zemsty zbiorowej”, a której celem byłoby unicestwienie „całej społeczności żydowskiej”. Doszło jedynie do indywidualnych porachunków i prób rabunków, zaś Niemcy spalili synagogę<ref>J.J. Milewski, ''Zagłada Żydów w Wąsoszu w świetle akt sprawy karnej Mariana Rydzewskiego'', „Biuletyn Historii Pogranicza”, 2002, nr 3, s. 91.</ref>.

Pierwsze krwawe antyżydowskie akcje miały najprawdopodobniej miejsce jeszcze przed wkroczeniem Niemców. W meldunku komendantury polowej z Łomży z 14 lipca czytamy „Tuż po wycofaniu się Rosjan zanim weszły oddziały niemieckie ludność polska w Wąsoszu załatwiła całą stodołę Żydów<ref name=":1" />. Informacja ta jednak nie znajduje potwierdzenia w żadnych innych źródłach. Krwawy pogrom, w którym zginęła niemal cala żydowska ludność miasteczka miał miejsce 5 i 6 lipca. Wszystkie zachowane dokumenty potwierdzają, że inicjatorem pogromu był przedwojenny listonosz mieszkający we wsi [[Świdry-Awissa]] Mieczysław Kosmowski, który później już jako jawny agent Gestapo używał nazwiska Jan Łoś<ref name=":0" />. Zeznający w procesie Mariana Rydzewskiego Jan Tarnacki tak opisał te wydarzenia:

„''Po wyjściu (niemieckich) patroli do Wąsosza przyjechało Gestapo. Wraz z gestapem przyjechał Łoś Jan i ten to namówił chłopów do bicia żydów. Tak że w nocy z soboty na niedzielę najwięcej Żydow zginęło. W mordowaniu Żydow brali udział Kozłowski Jan i Tomasz Dębiński, byli dosyć śmiałymi mordercami, gdyż w biały dzień chodzili z zawiniętymi rękawami i z nożami, którymi mordowali Żydow (…) udział w mordowaniu Żydow brało więcej osób''<ref name=":1" />.

[[Szymon Datner]], który po wojnie próbował na podstawie dostępnych wówczas świadectw odtworzyć przebieg wydarzeń tak je opisał:

''Mordowano w mieszkaniach i na ulicach. Kobiety gwałcono i obcinano im piersi. Małe dzieci roztrzaskiwano o ściany Zabitym obcinano palce ze złotymi obrączkami. Z ust wyrywano złote zęby (…) Rzeź trwała trzy dni (…) Z 1200 żydów, jacy znajdowali się w mieście pozostało 15, którzy się ukryli''<ref name=":1" />

Zwłoki pomordowanych pochowano w głębokim rowie przeciwczołgowym wykopanym przez czerwonoarmistów.

W sobotę 5 lipca 1941 do [[Wieś|wsi]] przyjechała kilkunastoosobowa grupa [[Niemcy|Niemców]], którzy dali przyzwolenie na zabicie [[Żydzi|Żydów]]<ref name="Domanowska">{{Cytuj pismo| url =http://bialystok.wyborcza.pl/bialystok/1,35235,12814419,Bo_ten_Zyd_to_byl_nikt__Sledztwo_w_sprawie_mordu_w.html| autor=Agnieszka Domanowska| tytuł=Bo ten Żyd to był nikt | czasopismo=Gazeta Wyborcza |oznaczenie=261.7686 |data=2012-11-08 | data dostępu= 2012-11-08 |strony=5}}</ref>. [[Doktor (stopień naukowy)|Dr]] Jan Milewski z [[Białystok|białostockiego]] oddziału [[Instytut Pamięci Narodowej|IPN]] uważa, że zbrodni dokonało kilkunastu miejscowych Polaków z inspiracji Niemców<ref>{{Cytuj stronę | url = http://wiadomosci.gazeta.pl/kraj/1,34309,3234913.html | tytuł = „Będzie śledztwo w sprawie pogromu Żydów w Wąsoszu”, gazeta.pl | opublikowany = wiadomosci.gazeta.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20140728035721/http://wiadomosci.gazeta.pl/kraj/1,34309,3234913.html | zarchiwizowano = 2014-07-28}}.</ref>. Obiecali mieszkańcom, że nie będzie żadnych konsekwencji. Miejscowi zaczęli mordować nocą<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Milewski | imię = Jan Jerzy | autor link = | tytuł = Stosunki polsko-żydowskie w Ostrołęckiem i Łomżyńskiem w latach trzydziestych i w czasie II wojny światowej | url = http://mazowsze.hist.pl/files/Zeszyty_Naukowe_Ostroleckiego_Towarzystwa_Naukowego/PDF_bez_tytulowych/Zeszyty_Naukowe_Ostroleckiego_Towarzystwa_Naukowego-r2002-t16/Zeszyty_Naukowe_Ostroleckiego_Towarzystwa_Naukowego-r2002-t16-s163-184/Zeszyty_Naukowe_Ostroleckiego_Towarzystwa_Naukowego-r2002-t16-s163-184.pdf | czasopismo = Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego | wolumin = t. 16 | wydanie = | strony = 173-175 | data = 2002 | wydawca = Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe | miejsce = | issn = 0860-9608 | data dostępu = 2014-07-21}}</ref>. Świadkowie zeznawali, że zabijała grupa kilkunastu mężczyzn, a mord miał podłoże rabunkowe. Zabijano nożami i pałkami. Świadkowie opowiadali, że zwłoki Żydów z porozbijanymi głowami leżały na ulicach, wszędzie były kałuże krwi. Szacuje się, że zabito od 150 do 250 osób, prawie całą żydowską społeczność [[Wąsosz (województwo podlaskie)|Wąsosza]]<ref name="Domanowska" />. Istnieje podejrzenie, że zbrodni tej dokonano jeszcze przed wkroczeniem tam niemieckiej żandarmerii<ref>{{Cytuj stronę |url=http://ipn.gov.pl/wai/pl/18/3119/PRZEGLAD_MEDIOW__28_marca_2006_r.html |tytuł=Instytut Pamięci Narodowej |data dostępu=2011-10-20 |archiwum=https://web.archive.org/web/20111020135259/http://ipn.gov.pl/wai/pl/18/3119/PRZEGLAD_MEDIOW__28_marca_2006_r.html |zarchiwizowano=2011-10-20 }}</ref>. [[Edmund Dmitrów]], powołując się na materiały procesowe stwierdził, że „żołnierze niemieccy i miejscowi Polacy wspólnie napadali na żydowskie domy, znęcali się nad ich mieszkańcami oraz rabowali dobytek”<ref>E. Dmitrów, ''Oddziały operacyjne niemieckiej Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa a początek zagłady Żydów w Łomżyńskiem i na Białostocczyźnie latem 1941 roku'', [w:] ''Wokół Jedwabnego'', red. P. Machcewicz, K. Persak, t. 1: ''Studia'', Warszawa 2002, s. 331–332.</ref>.

W miejscu, gdzie pochowano zamordowanych, znajduje się pomnik upamiętniający to wydarzenie<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Burchard| imię = Przemysław| tytuł = Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce| rozdział = | data = 1990| wydawca = | miejsce = Warszawa| isbn = | strony = 69}}</ref> wykonany w formie [[macewa|macewy]] o półokrągłym zwieńczeniu, w którą wkomponowano [[menora|menorę]] i [[Gwiazda Dawida|Gwiazdę Dawida]]. Na pomniku umieszczono napis: ''Tu spoczywają prochy 250 Żydów, bestialsko zamordowanych w 1941 r. Cześć ich pamięci''. Teren mogiły ogrodzono stylizowanym na [[drut kolczasty]] łańcuchem, rozpiętym pomiędzy słupkami z cegły<ref name="Domanowska"/>.

Na 2015 rok planowane było przeprowadzenie [[Ekshumacja|ekshumacji]] żydowskich ofiar, co miało pozwolić jednoznacznie ustalić ich liczbę oraz przyczyny śmierci<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Kozubal | imię = Marek | tytuł = Ekshumacja w „drugim Jedwabnem” przesądzona. Są protesty | czasopismo = Rzeczpospolita | strony = A7 | data = 11 maja 2015}}</ref>. Do ekshumacji nie doszło, a śledztwo umorzono z powodu niewykrycia żyjących, nieosądzonych jeszcze sprawców<ref>{{Cytuj | url=https://wiadomosci.wp.pl/ipn-umorzyl-sledztwo-ws-mordu-zydow-w-wasoszu-w-1941-r-6025264174519425a | tytuł=IPN umorzył śledztwo ws. mordu Żydów w Wąsoszu w 1941 r. - WP Wiadomości | opublikowany=wiadomosci.wp.pl | język=pl | data dostępu=2019-06-21}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Pogromy Żydów w lecie 1941 roku]]
* [[Pogrom w Radziłowie]]
* [[Pogrom w Jedwabnem]]
* [[Pogrom w Kolnie]]
* [[Pogrom w Jasionówce]]
* [[Pogrom w Rajgrodzie]]

== Przypisy ==
{{przypisy}}

[[Kategoria:Pogromy Żydów|Wąsosz]]
[[Kategoria:Wąsosz (województwo podlaskie)]]
[[Kategoria:1941 w okupowanej Polsce]]
[[Kategoria:Antysemityzm w Polsce]]
[[Kategoria:Zagłada Żydów w Polsce|Wąsosz]]

title: Pogrom w Wąsoszu

Państwo: Polska pod okupacją III Rzeszy

Miejsce: Wąsosz

Data: 5 lipca 1941

Typ ataku: masowy mord

Sprawca: grupa Polaków mieszkających w Wąsoszu

Motyw: - antysemityzm · - domniemana kolaboracja społeczności żydowskiej z okupantem


text:
# Ryszard Koperski
Ryszard Koperski (ur. 8 czerwca 1926 w Kroszynie, zm. 1 kwietnia 2004 w Godzisławiu) – polski rolnik, poseł na Sejm PRL VIII kadencji.

## Życiorys
Uzyskał wykształcenie podstawowe. Z zawodu rolnik. Był brygadzistą w Wodnym Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym w Grzmiącej. W 1967 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której był I sekretarzem oddziałowej organizacji partyjnej w Zakładzie Rolnym w Czechach (od 1970), a także członkiem Komitetu Zakładowego. W latach 1980–1985 pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII kadencji w okręgu Koszalin, zasiadając w Komisji Nauki i Postępu Technicznego, Komisji Rolnictwa i Przemysłu Spożywczego oraz w Komisji Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa.
Otrzymał Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi oraz odznakę honorową „Za zasługi w rozwoju województwa koszalińskiego”.

title: Ryszard Koperski

wikitext:
{{inne znaczenia}}
{{Polityk infobox
 | polityk = Ryszard Koperski
 | grafika =
 | data urodzenia = 8 czerwca 1926
 | miejsce urodzenia = [[Kroszyn]]
 | data śmierci = 1 kwietnia 2004
 | miejsce śmierci = [[Godzisław (województwo zachodniopomorskie)|Godzisław]]
 | funkcja = [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej VIII kadencji|Poseł VIII kadencji Sejmu]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]
 | partia = [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]]
 | od = 23 marca 1980
 | do = 31 sierpnia 1985
 | odznaczenia = {{Order|KZ|Z}} {{Order|KZ|S}}
}}
'''Ryszard Koperski''' (ur. [[8 czerwca]] [[1926]] w [[Kroszyn]]ie, zm. [[1 kwietnia]] [[2004]] w [[Godzisław (województwo zachodniopomorskie)|Godzisławiu]]) – [[polska|polski]] rolnik, poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej VIII kadencji|VIII kadencji]].

== Życiorys ==
Uzyskał wykształcenie podstawowe. Z zawodu rolnik. Był brygadzistą w [[Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe|Wodnym Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym]] w [[Grzmiąca (województwo zachodniopomorskie)|Grzmiącej]]. W 1967 wstąpił do [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej]], w której był I sekretarzem oddziałowej organizacji partyjnej w Zakładzie Rolnym w [[Czechy (województwo zachodniopomorskie)|Czechach]] (od 1970), a także członkiem Komitetu Zakładowego. W latach 1980–1985 pełnił mandat posła na [[Sejm PRL]] VIII kadencji w okręgu [[Koszalin]], zasiadając w Komisji Nauki i Postępu Technicznego, Komisji Rolnictwa i Przemysłu Spożywczego oraz w Komisji Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa.

Otrzymał Złoty i Srebrny [[Krzyż Zasługi]] oraz odznakę honorową „Za zasługi w rozwoju województwa koszalińskiego”.

== Bibliografia ==
* [http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000004706&find_code=SYS&local_base=ARS10 Profil na stronie Biblioteki Sejmowej]

{{SORTUJ:Koperski, Ryszard}}
[[Kategoria:Członkowie Komitetów Zakładowych PZPR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pierwsi sekretarze OOP PZPR]]
[[Kategoria:Polscy rolnicy]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Koszalin (PRL)]]
[[Kategoria:Członkowie Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1926]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]

title: Ryszard Koperski

Data i miejsce urodzenia: 8 czerwca 1926 · Kroszyn

Data i miejsce śmierci: 1 kwietnia 2004 · Godzisław

Okres: od 23 marca 1980 · do 31 sierpnia 1985

Przynależność polityczna: Polska Zjednoczona Partia Robotnicza


text:
# Sphyrapicus
Sphyrapicus – rodzaj ptaków z podrodziny dzięciołów (Picinae) w rodzinie dzięciołowatych (Picidae).

## Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Północnej.

## Morfologia
Długość ciała 19–23 cm; masa ciała 35–64 g.

## Systematyka

### Etymologia
- Pilumnus: w mitologii rzymskiej Pilumnus był bratem Picumnusa, personifikacją dzięcioła i towarzyszem Marsa[6]. Gatunek typowy: Picus thyroideus Cassin, 1852; młodszy homonim Pilumnus Leach, 1815 (Crustacea).
- Sphyrapicus: gr. σφυρα sphura „młotek, knypel”; późnogr. πικος pikos „dzięcioł”, od łac. picus „dzięcioł”[6].
- Campoborus: gr. καμπη kampē „gąsienica”; -βορος -boros „pożerający”, od βιβρωσκω bibrōskō „pożerać”[6]. Gatunek typowy: Picus thyroideus Cassin, 1852.
- Cladoscopus: gr. κλαδος klados „gałązka”; σκοπος skopos „obserwator”, od σκοπεω skopeō „obserwować”[6]. Nowa nazwa dla Sphyrapicus Baird, 1858 ze względu na puryzm; młodszy homonim Cladoscopus Reichenbach, 1853[a] (Dendrocolaptidae).

### Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki:
- Sphyrapicus thyroideus (Cassin, 1852) – oskomik ciemnogłowy
- Sphyrapicus varius (Linnaeus, 1766) – oskomik czerwonogardły
- Sphyrapicus nuchalis S.F. Baird, 1858 – oskomik pstrogłowy
- Sphyrapicus ruber (J.F. Gmelin, 1788) – oskomik czerwonogłowy

title: Sphyrapicus

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Sphyrapicus''
 |TSN                    = 178201
 |zoolog                 = [[Spencer Fullerton Baird|S.F. Baird]], 1858{{r|Baird}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Sphyrapicus ruber 2.jpg
 |opis grafiki           = Przedstawiciel rodzaju – '''[[oskomik czerwonogłowy]]''' (''S. ruber'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[dzięciołowe]]
 |podrząd                = [[dzięciołowce]]
 |nadrodzina             = [[dzięciołowce|Picoidea]]
 |rodzina                = [[dzięciołowate]]
 |podrodzina             = [[dzięcioły (podrodzina)|dzięcioły]]
 |plemię                 = [[Melanerpini]]
 |rodzaj                 = ''Sphyrapicus''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Picus varius'' {{small|[[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1766}}
 |synonimy               =
* ''Pilumnus'' {{small|[[Charles-Lucien Bonaparte|Bonaparte]], 1854}}{{r|Bonaparte}}
* ''Campoborus'' {{small|[[Jean Cabanis|Cabanis]] & [[Ferdinand Heine (1809–1894)|F. Heine Sr.]], 1863}}{{r|Cabanis&Heine}}
* ''Cladoscopus'' {{small|Cabanis & F. Heine Sr., 1863}}{{r|Cabanis&Heine}}
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             = ''zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Sphyrapicus
 |commons                = Category:Sphyrapicus
}}
'''''Sphyrapicus''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[ptaki|ptaków]] z [[rodzina (biologia)|podrodziny]] [[dzięcioły (podrodzina)|dzięciołów]] (Picinae) w [[rodzina (biologia)|rodzinie]] [[dzięciołowate|dzięciołowatych]] (Picidae).

== Zasięg występowania ==
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]]{{r|Winkler&inni}}.

== Morfologia ==
Długość ciała 19–23 cm; masa ciała 35–64 g{{r|Winkler&inni}}.

== Systematyka ==
=== Etymologia ===
* ''Pilumnus'': w mitologii rzymskiej [[Pilumnus]] był bratem [[Picumnus]]a, personifikacją dzięcioła i towarzyszem [[Mars (mitologia)|Marsa]]{{r|Jobling}}. Gatunek typowy: ''Picus thyroideus'' {{small|Cassin, 1852}}; młodszy [[homonimia (taksonomia)|homonim]] ''Pilumnus'' {{small|[[William Elford Leach|Leach]], 1815}} ([[skorupiaki|Crustacea]]).
* ''Sphyrapicus'': {{gr.|σφυρα}} ''sphura'' „młotek, knypel”; późnogr. πικος ''pikos'' „dzięcioł”, od {{łac.|picus}} „dzięcioł”{{r|Jobling}}.
* ''Campoborus'': gr. καμπη ''kampē'' „gąsienica”; -βορος ''-boros'' „pożerający”, od βιβρωσκω ''bibrōskō'' „pożerać”{{r|Jobling}}. Gatunek typowy: ''Picus thyroideus'' {{small|Cassin, 1852}}.
* ''Cladoscopus'': gr. κλαδος ''klados'' „gałązka”; σκοπος ''skopos'' „obserwator”, od σκοπεω ''skopeō'' „obserwować”{{r|Jobling}}. Nowa nazwa dla ''Sphyrapicus'' {{small|Baird, 1858}} ze względu na [[puryzm (językoznawstwo)|puryzm]]; młodszy homonim ''Cladoscopus'' {{small|[[Ludwig Reichenbach|Reichenbach]], 1853}}<ref group="uwaga">Synonim ''[[rogodziób|Dendrexetastes]]'' {{small|[[Thomas Campbell Eyton|Eyton]], 1851}}.</ref> ([[tęgosterowate|Dendrocolaptidae]]).

=== Podział systematyczny ===
Do rodzaju należą następujące gatunki{{r|Mielczarek&Kuziemko}}:
* ''Sphyrapicus thyroideus'' {{small|([[John Cassin|Cassin]], 1852)}} – [[oskomik ciemnogłowy]]
* ''Sphyrapicus varius'' {{small|([[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1766)}} – [[oskomik czerwonogardły]]
* ''Sphyrapicus nuchalis'' {{small|[[Spencer Fullerton Baird|S.F. Baird]], 1858}} – [[oskomik pstrogłowy]]
* ''Sphyrapicus ruber'' {{small|([[Johann Friedrich Gmelin|J.F. Gmelin]], 1788)}} – [[oskomik czerwonogłowy]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Baird">{{cytuj książkę| autor = S.F. Baird, J. Henry| tytuł = Reports of explorations and surveys, to ascertain the most practicable and economical route for a railroad from the Mississippi River to the Pacific Ocean. Made under the direction of the secretary of war| autor r = S.F. Baird| rozdział = Order Scansores| adres rozdziału = https://www.biodiversitylibrary.org/item/43078#page/165/mode/1up| rok = 1858| tom = 9 | tytuł tomu = Birds | część = 2 | wydawca = A.O.P. Nicholson, Printer|miejsce = Washington| strony = xxviii, 101|język = en}}</ref>
<ref name="Bonaparte">{{cytuj pismo | autor = Ch.-L. Bonaparte | rok = 1854 | tytuł = Conspectus Volucrum Zygodactylorum | czasopismo = Ateneo Italiano | wolumin = 2 | strony = 123| język = la}}</ref>
<ref name="Cabanis&Heine">{{cytuj książkę| autor = J. Cabanis & F. Heine| tytuł = Museum Heineanum: Verzeichniss der ornithologischen Sammlung des Oberamtmann Ferdinand Heine, auf Gut St. Burchard vor Halberstadt|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/49528140|rok = 1863|wydawca = In Commission bei R. Frantz|miejsce = Halberstadt| tom = 4|tytuł tomu = Klettervögel |część = 2 | tytuł części = Spechte| strony = 80|język = de}}</ref>
<ref name="Winkler&inni">{{cytuj książkę| autor = S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.)| tytuł = Birds of the World |url = https://birdsoftheworld.org/bow/home|rok = 2020|autor r = D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette| rozdział = Woodpeckers (Picidae), version 1.0. | wydawca = Cornell Lab of Ornithology|miejsce = Ithaca, NY|język = en | doi = 10.2173/bow.picida1.01|data dostępu = 2020-06-28}} {{paywall}}</ref>
<ref name="Jobling">Etymologia za: {{The Key to Scientific Names}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek, M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines3.html#Melanerpini |tytuł = Plemię: Melanerpini Gray,GR, 1846 (wersja: 2020-05-18)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2020-06-28}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dzięciołowate]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: dzięciołowe

Podrząd: dzięciołowce

Nadrodzina: Picoidea

Rodzina: dzięciołowate

Podrodzina: dzięcioły

Plemię: Melanerpini

Rodzaj: Sphyrapicus


text:
# Blind Alibi
Blind Alibi – amerykański film z 1938 roku w reżyserii Lewa Landersa
.

## Fabuła
Rzeźbiarz Paul Dover próbuje pomóc swojej siostrze szantażowanej przez byłego narzeczonego listami miłosnymi które napisała w swojej młodości.

## Obsada
- Richard Dix jako Paul Dover
- Whitney Bourne jako Julia Fraser
- Eduardo Ciannelli jako Mitch
- Frances Mercer jako Ellen
- Paul Guilfoyle jako Taggart
- Richard Lane jako Bowers
- Vinton Hayworth jako Dirk
- Walter Miller jako Maitland
- Frank M. Thomas jako Larson
- Solly Ward jako Al
- George Irving jako kurator
- Ace the Wonder Dog jako Ace

title: Blind Alibi

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Blind Alibi
 |oryginalny tytuł = Blind Alibi
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[Dramat filmowy|dramat]]
 |rok produkcji    =
 |data premiery    = 20 maja 1938<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.tcm.com/tcmdb/title/1863/Blind-Alibi/ |tytuł = Blind Alibi (1938) – Overview – TCM.com |praca = Turner Classic Movies |data dostępu = 2014-09-11}}</ref>
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
 |czas trwania     = 61 min
 |reżyseria        = Lew Landers
 |scenariusz       = Lionel Houser
[[Harry Segall]]
Ron Ferguson
 |główne role      = Whitney Bourne
[[Richard Dix]]
 |muzyka           = Bernhard Kaun
Nathaniel Shilkret
[[Max Steiner]]
Roy Webb
 |zdjęcia          = Nicholas Musuraca
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        = [[RKO Pictures]]
 |dystrybucja      = RKO Pictures
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Blind Alibi''' – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] film z 1938 roku w reżyserii Lewa Landersa<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.nytimes.com/movies/movie/85333/Blind-Alibi/overview |tytuł = Blind-Alibi – Trailer – Cast – Showtimes – NYTimes.com |autor = Sandra Brennan |zarchiwizowano = 12 wrzesnia 2014 |oznaczenie = Movies & TV Dept. |praca = [[The New York Times]] |opublikowany = Baseline & [[AllMovie]] |data = 2014 |data dostępu = 2014-09-11}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://movies.tvguide.com/blind-alibi/109594 |tytuł = Blind Alibi Trailer, Reviews and Schedule for Blind Alibi – TVGuide.com |praca = TV Guide |data dostępu = 2014-09-11}}</ref>
.

== Fabuła ==
Rzeźbiarz Paul Dover próbuje pomóc swojej siostrze szantażowanej przez byłego narzeczonego listami miłosnymi które napisała w swojej młodości.

== Obsada ==
* [[Richard Dix]] jako Paul Dover
* Whitney Bourne jako Julia Fraser
* Eduardo Ciannelli jako Mitch
* [[Frances Mercer]] jako Ellen
* Paul Guilfoyle jako Taggart
* Richard Lane jako Bowers
* Vinton Hayworth jako Dirk
* Walter Miller jako Maitland
* Frank M. Thomas jako Larson
* Solly Ward jako Al
* [[George Irving (reżyser)|George Irving]] jako kurator
* Ace the Wonder Dog jako Ace

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0029921|Blind Alibi}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1938 roku]]

title: Blind Alibi

Gatunek: dramat

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 61 min

Reżyseria: Lew Landers

Scenariusz: Lionel Houser · Harry Segall · Ron Ferguson

Główne role: Whitney Bourne · Richard Dix

Muzyka: Bernhard Kaun · Nathaniel Shilkret · Max Steiner · Roy Webb

Zdjęcia: Nicholas Musuraca

Wytwórnia: RKO Pictures

Dystrybucja: RKO Pictures


text:
# Alen Škoro
Alen Škoro (ur. 30 marca 1981 w Sarajewie) – bośniacki piłkarz występujący na pozycji napastnika. W ciągu swojej kariery reprezentował barwy m.in. francuskiej Olympique Marsylia, szwajcarskiego Servette FC i polskiej Jagiellonii Białystok. W tej ostatniej nie rozegrał ani jednego ligowego spotkania. Był reprezentantem Bośni i Hercegowiny i w dorosłej kadrze rozegrał 4 spotkania.

title: Alen Škoro

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Alen Škoro
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 30 marca 1981
 |miejsce urodzenia       = [[Sarajewo]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 188 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1998–2000 ! [[FK Sarajevo]] ! 26 ! 10
! 2000 ! [[NK Olimpija Lublana (1911)|Olimpija Lublana]] ! 5 ! 3
! 2001–2002 ! [[Olympique Marsylia]] ! 6 ! 0
! 2001–2002 ! → [[Servette FC]] (wyp.) ! 1 ! 0
! 2002–2004 ! [[FK Sarajevo]] ! 53 ! 34
! 2004–2007 ! [[Grazer AK]] ! 63 ! 17
! 2007–2008 ! [[HNK Rijeka]] ! 31 ! 7
! 2009 ! [[Jagiellonia Białystok]] ! 0 ! 0
! 2009–2010 ! [[FK Sarajevo]] ! 32 ! 19
! 2010 ! [[Querétaro FC|Querétaro]] ! 10 ! 1
! 2012 ! [[Austria Klagenfurt (2007)|Austria Klagenfurt]] ! 2 ! 1
! 2012 ! [[FK Olimpik Sarajewo|FK Olimpic]] ! 6 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 2004–2009 ! {{reprezentacja|BIH|pn}} ! 4 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Alen Škoro''' (ur. [[30 marca]] [[1981]] w [[Sarajewo|Sarajewie]]) – bośniacki piłkarz występujący na pozycji napastnika. W ciągu swojej kariery reprezentował barwy m.in. francuskiej [[Olympique Marsylia]], szwajcarskiego [[Servette FC]] i polskiej [[Jagiellonia Białystok|Jagiellonii Białystok]]. W tej ostatniej nie rozegrał ani jednego ligowego spotkania. Był reprezentantem [[Reprezentacja Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej mężczyzn|Bośni i Hercegowiny]] i w dorosłej kadrze rozegrał 4 spotkania.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20130125135441/http://www.hnl-statistika.com/p1.asp?ID=1261 Profil] na nogometni-magazin.com {{lang|hr}}

{{SORTUJ:Skoro, Alen}}
[[Kategoria:Reprezentanci Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze FK Sarajevo]]
[[Kategoria:Piłkarze NK Olimpija Lublana]]
[[Kategoria:Piłkarze Olympique Marsylia]]
[[Kategoria:Piłkarze Servette FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Grazer AK]]
[[Kategoria:Piłkarze HNK Rijeka]]
[[Kategoria:Piłkarze Jagiellonii Białystok]]
[[Kategoria:Piłkarze Querétaro FC]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sarajewie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]

title: · Alen Škoro

Data i miejsce urodzenia: 30 marca 1981 · Sarajewo

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

FK Sarajevo · 26 · (10)

Olimpija Lublana · 5 · (3)

Olympique Marsylia · 6 · (0)
→ Servette FC (wyp.) · 1 · (0)

FK Sarajevo · 53 · (34)

Grazer AK · 63 · (17)

HNK Rijeka · 31 · (7)

Jagiellonia Białystok · 0 · (0)

FK Sarajevo · 32 · (19)

Querétaro · 10 · (1)

Austria Klagenfurt · 2 · (1)
FK Olimpic · 6 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Bośnia i Hercegowina · 4 · (0)


text:
# Blackfriars Railway Bridge
Blackfriars Railway Bridge – most kolejowy nad Tamizą, w centralnym Londynie, łączący dzielnicę Blackfriars (City of London) na północnym brzegu z Bankside (gmina Southwark) na południu. Położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie mostu drogowego Blackfriars Bridge; w dół rzeki najbliższym mostem jest pieszy Millennium Bridge.
Pierwszy most pod tą nazwą został otwarty w 1864 r., równolegle z mostem drogowym (ten zastąpił wcześniejszą budowlę); oba o identycznym rozstawie filarów, zaprojektowane przez Josepha Cubitta. Most kolejowy zburzono w 1984 roku, zachowując jedynie ozdobne, czerwone podpory.
W 1886 roku równolegle wybudowano drugi most kolejowy, obecnie istniejący, pierwotnie nazwany St Paul′s Railway Bridge. Prowadził na stację kolejową St Paul′s (jej nazwę w 1937 roku zmieniono na obecną, Blackfriars). Jego projektantami byli John Wolfe-Barry oraz Henry Marc Brunel.
W latach 2008–2012 w ramach gruntownej modernizacji stacji Blackfriars, most poszerzono, wybudowano na nim perony; stacja zajmuje odtąd całą długość mostu, rozpościerając się na oba brzegi Tamizy.
Południowy przyczółek mostu z 1864 roku jest zabytkiem klasy II.
- Zabytkowy, zdobiony przyczółek mostu
- Zachowane filary starego mostu kolejowego
- Most przed modernizacją (2006 r.)

title: Blackfriars Railway Bridge

wikitext:
{{Most infobox
 |nazwa                  = Blackfriars Railway Bridge
 |nazwa oryginalna       =
 |zdjęcie                = Blackfriars Bridge - geograph.org.uk - 5302650.jpg
 |opis zdjęcia           = Blackfriars Railway Bridge (widoczne zadaszone perony stacji kolejowej [[Blackfriars (stacja kolejowa)|Blackfriars]]), a za nim [[Blackfriars Bridge]]
 |poprzednie nazwy       =
 |długość całkowita      =
 |państwo                = Wielka Brytania
 |miejscowość            = [[Londyn]]
 |2. państwo             =
 |2. wariant flagi       =
 |2. miejscowość         =
 |1: nazwa               =
 |1: poprzednie nazwy    =
 |przeszkoda             = [[Tamiza]]
 |długość                =
 |szerokość              =
 |szerokość jezdni       =
 |szerokość chodników    =
 |szerokość ścieżek      =
 |wysokość               =
 |liczba torów           =
 |rodzaj torów           =
 |masa pojazdu           =
 |liczba przęseł         =
 |rozpiętość przęseł     =
 |data budowy            = pierwszy: 1864<br/ >(zburzony 1984)<br />drugi: 1886
 |data zburzenia         =
 |data odbudowy          =
 |data remontu           =
 |projektant             = {{link-interwiki|Q=Q15994386|Joseph Cubitt}}
 |2: nazwa               =
 |2: poprzednie nazwy    =
 |2: przeszkoda          =
 |2: długość             =
 |2: szerokość           =
 |2: szerokość jezdni    =
 |2: szerokość chodników =
 |2: szerokość ścieżek   =
 |2: wysokość            =
 |2: liczba torów        =
 |2: rodzaj torów        =
 |2: masa pojazdu        =
 |2: liczba przęseł      =
 |2: rozpiętość przęseł  =
 |2: data budowy         =
 |2: data zburzenia      =
 |2: data odbudowy       =
 |2: data remontu        =
 |2: projektant          =
 |plan                   =
 |opis planu             =
 |kod mapy               = Londyn
 |współrzędne            = 51.50976°N 0.10338°W
 |commons                = Category:Blackfriars Railway Bridge
 |www                    =
}}
'''Blackfriars Railway Bridge''' – [[most]] [[kolej]]owy nad [[Tamiza|Tamizą]], w centralnym [[Londyn]]ie, łączący dzielnicę [[Blackfriars (dzielnica)|Blackfriars]] ([[City of London]]) na północnym brzegu z {{link-interwiki|Q=Q2660320|Bankside}} (gmina [[London Borough of Southwark|Southwark]]) na południu. Położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie mostu drogowego [[Blackfriars Bridge]]{{r|le}}; w dół rzeki najbliższym mostem jest pieszy [[Millennium Bridge]].

Pierwszy most pod tą nazwą został otwarty w 1864 r., równolegle z mostem drogowym (ten zastąpił wcześniejszą budowlę); oba o identycznym rozstawie filarów, zaprojektowane przez {{link-interwiki|Q=Q15994386|Joseph Cubitt|tekst=Josepha Cubitta}}. Most kolejowy zburzono w 1984 roku, zachowując jedynie ozdobne, czerwone podpory{{r|le}}.

W 1886 roku równolegle wybudowano drugi most kolejowy, obecnie istniejący, pierwotnie nazwany St Paul′s Railway Bridge. Prowadził na stację kolejową [[Blackfriars (stacja kolejowa)|St Paul′s]] (jej nazwę w 1937 roku zmieniono na obecną, Blackfriars). Jego projektantami byli {{link-interwiki|Q=Q1658568|John Wolfe-Barry}} oraz {{link-interwiki|Q=Q5725440|Henry Marc Brunel}}{{r|le}}.

W latach 2008–2012 w ramach gruntownej modernizacji stacji Blackfriars, most poszerzono, wybudowano na nim [[peron]]y; stacja zajmuje odtąd całą długość mostu, rozpościerając się na oba brzegi Tamizy{{r|rt}}.

Południowy [[przyczółek]] mostu z 1864 roku jest [[zabytki Wielkiej Brytanii|zabytkiem]] klasy II<ref>{{Cytuj stronę | url = https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1376596 | tytuł = Southern abutment to former West Blackfriars and St Paul's Rail Bridge | opublikowany = Historic England | język = en | data dostępu = 2024-01-07}}</ref>.

<gallery mode=packed heights=160>
Blackfriars Railway Bridge southern abutment London Chatham and Dover Railway insignia badge.jpg|Zabytkowy, zdobiony przyczółek mostu
Blackfriars Railway Bridge - 17285431592.jpg|Zachowane filary starego mostu kolejowego
South Bank of London.jpg|Most przed modernizacją (2006 r.)
</gallery>

== Przypisy ==
{{przypisy|
<ref name="le">{{Cytuj książkę |nazwisko = Hibbert |imię = Christopher |nazwisko2 = Weinreb |imię2 = Ben |nazwisko3 = Keay |imię3 = John |nazwisko4 = Keay |imię4 = Julia |tytuł = The London Encyclopaedia |wydanie = 3 |wydawca = Macmillan |data = 2010 |isbn = 9781405049252 | strony = 72–73}}</ref>
<ref name="rt">{{Cytuj stronę | url = https://www.railway-technology.com/projects/london-blackfriars/?cf-view | tytuł = London Blackfriars Station Redevelopment, London | data = 2014-02-10 | opublikowany = Railway Technology | język = en | data dostępu = 2024-01-07}}</ref>
}}

[[Kategoria:City of London]]
[[Kategoria:London Borough of Southwark]]
[[Kategoria:Mosty i wiadukty kolejowe w Londynie]]
[[Kategoria:Mosty nad Tamizą]]
[[Kategoria:Zabytki Londynu]]

title: Blackfriars Railway Bridge

Państwo: Wielka Brytania

Miejscowość: Londyn

Przeszkoda: Tamiza

Data budowy: pierwszy: 1864 · (zburzony 1984) · drugi: 1886

Projektant: Joseph Cubitt


text:
# Liczba Alfvéna
Liczba Alfvéna, liczba Macha magnetyczna – w dynamice plazmy bezwymiarowy parametr równy stosunkowi prędkości makroskopowej do prędkości Alfvéna plazmy.
Liczbę Alfvena definiuje wzór:
{\displaystyle A={\frac {H^{2}}{4\pi \rho u^{2}}}}
gdzie:
- H – natężenie pola magnetycznego
- u – prędkość ośrodka
- ρ – gęstość plazmy

Liczba Alfvena określa jak istotne są siły bezwładności w porównaniu z siłami magnetycznymi w plazmie (np. przy polu wmrożonym, dla dużych A siły magnetyczne przeważają nad siłami bezwładności i należy oczekiwać wytłumienia turbulencji w plazmie przez pole magnetyczne).
Dla liczby Macha magnetycznej prawdziwa jest też zależność:
{\displaystyle A={\frac {S}{Re_{m}}}}
gdzie:
- S – liczba Stewarda
- {\displaystyle Re_{m}} – liczba Reynoldsa magnetyczna

title: Liczba Alfvéna

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2010-12}}
'''Liczba Alfvéna''', '''liczba Macha magnetyczna''' – w dynamice plazmy bezwymiarowy parametr równy stosunkowi prędkości makroskopowej do [[prędkość Alfvena|prędkości Alfvéna]] [[plazma|plazmy]].

Liczbę Alfvena definiuje wzór:
: <math>A = \frac{H^{2}} {4 \pi \rho u^{2}}</math>
gdzie:
* H – [[natężenie pola magnetycznego]]
* u – prędkość ośrodka
* ρ – [[gęstość]] [[plazma|plazmy]]

Liczba Alfvena określa jak istotne są [[siła bezwładności|siły bezwładności]] w porównaniu z siłami magnetycznymi w plazmie (np. przy [[pole wmrożone|polu wmrożonym]], dla dużych A siły magnetyczne przeważają nad siłami bezwładności i należy oczekiwać wytłumienia turbulencji w plazmie przez [[pole magnetyczne]]).

Dla liczby Macha magnetycznej prawdziwa jest też zależność:
: <math>A = \frac{S} {Re_{m}}</math>
gdzie:
* S – [[liczba Stewarda]]
* <math>Re_{m}</math> – [[liczba Reynoldsa magnetyczna]]

== Zobacz też ==
* [[liczba Macha]]

[[Kategoria:Fizyka plazmy]]
[[Kategoria:Liczby podobieństwa|Alfvéna]]
[[Kategoria:Wielkości fizyczne nazwane od osób]]


text:
# Rolf Linkohr
Rolf Linkohr (ur. 11 kwietnia 1941 w Stuttgarcie, zm. 5 stycznia 2017) – niemiecki polityk, fizyk, poseł do Parlamentu Europejskiego I, II, III, IV i V kadencji.

## Życiorys
Studiował na uniwersytetach w Stuttgarcie, Monachium i Aberdeen, w 1966 uzyskał dyplom z zakresu fizyki. W 1969 otrzymał stopień naukowy doktora. Pracował w Deutsche Automobil GmbH. W 1971 wstąpił do IG Metall (związku zawodowego pracowników przemysłu metalowego).
W 1964 został działaczem Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Był członkiem władz tego ugrupowania na różnych szczeblach. W 1979 z listy SPD po raz pierwszy objął mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. W wyborach w 1984, 1989, 1994 i 1999 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję z ramienia SPD. Był m.in. członkiem grupy socjalistycznej, pracował głównie w Komisji Przemysłu, Handlu Zewnętrznego, Badań Naukowych i Energii. W PE zasiadał nieprzerwanie przez 25 lat.
Od 2005 do 2007 był doradcą Andrisa Piebalgsa, unijnego komisarza ds. energii. W latach 2005–2009 kierował prywatnym centrum energetycznym C.E.R.E.S. Łączenie tych funkcji budziło wątpliwości co do istnienia konfliktu interesów.

title: Rolf Linkohr

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Rolf Linkohr
 | data urodzenia = 11 kwietnia 1941
 | miejsce urodzenia = [[Stuttgart]]
 | data śmierci = 5 stycznia 2017
 | miejsce śmierci =
 | grafika =
 | funkcja =
 | partia = [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]]
 | od =
 | do =
}}
'''Rolf Linkohr''' (ur. [[11 kwietnia]] [[1941]] w [[Stuttgart|Stuttgarcie]], zm. [[5 stycznia]] [[2017]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.stuttgarter-zeitung.de/inhalt.nachruf-spd-trauert-um-rolf-linkohr.173ea721-9cbe-4a98-be56-b6a0108fcaea.html|tytuł=SPD trauert um Rolf Linkohr|data=5 stycznia 2017|język=de|opublikowany=stuttgarter-zeitung.de|data dostępu=2017-01-07}}</ref>) – [[Niemcy|niemiecki]] polityk, fizyk, [[poseł do Parlamentu Europejskiego|poseł]] do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji|I]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji|II]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji|III]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego IV kadencji|IV]] i [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego V kadencji|V]] kadencji.

== Życiorys ==
Studiował na uniwersytetach w Stuttgarcie, [[Monachium]] i [[Aberdeen]], w 1966 uzyskał dyplom z zakresu fizyki. W 1969 otrzymał stopień naukowy doktora. Pracował w Deutsche Automobil GmbH. W 1971 wstąpił do IG Metall (związku zawodowego pracowników przemysłu metalowego)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20121321045100/http://www.world-nuclear.org/sym/1999/linkbio.htm|tytuł=Rolf Linkohr|opublikowany=world-nuclear.org|data dostępu=2011-03-06|język=en}}</ref>.

W 1964 został działaczem [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|Socjaldemokratycznej Partii Niemiec]]. Był członkiem władz tego ugrupowania na różnych szczeblach. W 1979 z listy SPD po raz pierwszy objął mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. W wyborach w 1984, 1989, 1994 i 1999 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję z ramienia SPD. Był m.in. członkiem [[Partia Europejskich Socjalistów|grupy socjalistycznej]], pracował głównie w Komisji Przemysłu, Handlu Zewnętrznego, Badań Naukowych i Energii. W PE zasiadał nieprzerwanie przez 25 lat<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.europarl.europa.eu/meps/pl/1258|tytuł=Profil na stronie Parlamentu Europejskiego|data dostępu=2011-03-06}}</ref>.

Od 2005 do 2007 był doradcą [[Andris Piebalgs|Andrisa Piebalgsa]], unijnego komisarza ds. energii. W latach 2005–2009 kierował prywatnym centrum energetycznym C.E.R.E.S. Łączenie tych funkcji budziło wątpliwości co do istnienia konfliktu interesów<ref>{{Cytuj stronę|url=http://archive.corporateeurope.org/RolfLinkohr.html|tytuł=The conflicting interests of Rolf Linkohr: energy industry lobbyist and special adviser to the EU Energy Commissioner|opublikowany=corporateeurope.org|data dostępu=2011-03-06|język=en|data=2 stycznia 2007}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20071019092734/www.europarl.de/parlament/abgeordnete/biografien/linkohr_rolf?p=5|tytuł=Nota biograficzna na stronie europarl.de|data dostępu=2011-03-06|język=de}}
* {{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20130921051326/http://linkohr.de/Home/Zur-Person/1,000000684713,8,1|tytuł=Nota biograficzna na stronie prywatnej|data dostępu=2011-03-06|język=de}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Linkohr, Rolf}}
[[Kategoria:Niemieccy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Niemieccy fizycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Niemieccy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Politycy SPD]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1941]]
[[Kategoria:Zmarli w 2017]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Stuttgarcie]]

title: Rolf Linkohr

Data i miejsce urodzenia: 11 kwietnia 1941 · Stuttgart

Data śmierci: 5 stycznia 2017

Przynależność polityczna: SPD


text:
# Strażnica WOP Miszkieniki
Strażnica WOP Miszkieniki – podstawowy pododdział graniczny Wojsk Ochrony Pogranicza pełniący służbę ochronną na granicy polsko-radzieckiej.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Strażnica została sformowana w 1945 w strukturze 27 komendy odcinka jako 129 strażnica WOP (Miszkieniki) o stanie 56 żołnierzy. Kierownictwo strażnicy stanowili: komendant strażnicy, zastępca komendanta do spraw polityczno-wychowawczych i zastępca do spraw zwiadu. Strażnica składała się z dwóch drużyn strzeleckich, drużyny fizylierów, drużyny łączności i gospodarczej. Etat przewidywał także instruktora do tresury psów służbowych oraz instruktora sanitarnego.
W 1948 w miejsce komendantur odcinków zorganizowano bataliony ochrony pogranicza. Strażnica weszła w skład samodzielnego batalionu Ochrony Pogranicza nr 15.
Od 15 marca 1954 wprowadzono nową numerację strażnic. Strażnica IV kategorii otrzymała numer 123.
Z dniem 15. 11.1955 zlikwidowano sztab batalionu. Strażnica podporządkowana została bezpośrednio pod sztab brygady. W sztabie brygady wprowadzono stanowiska nieetatowych oficerów kierunkowych odpowiedzialnych za służbę graniczną strażnic .
W lipcu 1956 rozwiązano strażnicę . Budynki koszarowe zaadaptowano na posterunek Milicji Obywatelskiej.

## Służba graniczna
Faktyczną ochronę granicy strażnica rozpoczęła w czerwcu 1946.
Sąsiednie strażnice:
128 strażnica WOP Kuźnica ⇔ 130 strażnica WOP Krynki – 1946

## Dowódcy strażnicy
- ppor. Naruniec[4]

title: Strażnica WOP Miszkieniki

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Strażnica WOP Miszkieniki
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = {{państwo|PRL|nazwa=Polska}}
 |sformowanie          = [[1945]]
 |rozformowanie        = [[1956]]
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Miszkieniki Wielkie]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Wojska Ochrony Pogranicza]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[27 Komenda Odcinka Makowlany|27 komenda odcinka]]
[[15 Batalion Ochrony Pogranicza|15 batalion OP]]
[[223 Batalion WOP|223 batalion WOP]]
[[22 Brygada WOP]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Dysl wop 1945 6.png|250px|right]]
'''Strażnica WOP Miszkieniki''' – podstawowy [[pododdział]] graniczny [[Wojska Ochrony Pogranicza|Wojsk Ochrony Pogranicza]] pełniący służbę ochronną na [[Granica polsko-radziecka|granicy polsko-radzieckiej]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
[[Strażnice Wojsk Ochrony Pogranicza|Strażnica]] została [[Formowanie jednostki|sformowana]] w 1945 w strukturze [[27 Komenda Odcinka Makowlany|27 komendy odcinka]] jako '''129 strażnica WOP''' (Miszkieniki){{odn|Wykazy dyslokacyjne|1946|loc=k. 119–123}} o stanie 56 żołnierzy. Kierownictwo strażnicy stanowili: komendant strażnicy, zastępca komendanta do spraw polityczno-wychowawczych i zastępca do spraw zwiadu. Strażnica składała się z dwóch drużyn strzeleckich, drużyny fizylierów, drużyny łączności i gospodarczej. Etat przewidywał także instruktora do tresury psów służbowych oraz instruktora sanitarnego{{odn|Dominiczak|1985|s=46}}.

W 1948 w miejsce komendantur odcinków zorganizowano bataliony ochrony pogranicza. Strażnica weszła w skład [[15 Batalion Ochrony Pogranicza|samodzielnego batalionu Ochrony Pogranicza nr 15]].

Od 15 marca 1954 wprowadzono nową numerację strażnic{{refn|grupa=uwaga|Rozkaz dowódcy Wojsk Ochrony Pogranicza nr 04 z 22 lutego1954{{odn|Prochwicz|2011|s=207}}.}}. Strażnica IV kategorii otrzymała numer '''123'''{{odn|Historia BOWOP|s=34-38}}{{odn|Dyslokacja jednostek WOP|1954|loc=k.14}}.
Z dniem 15. 11.1955 zlikwidowano sztab batalionu<ref group=uwaga>Rozkaz dowódcy WOP nr 049 z 27.10 1955 → {{odn|ref=nie|Historia BOWOP|s=114-134}}</ref>. Strażnica podporządkowana została bezpośrednio pod [[22 Brygada WOP|sztab brygady]]. W sztabie brygady wprowadzono stanowiska nieetatowych oficerów kierunkowych odpowiedzialnych za służbę graniczną strażnic {{odn|Historia BOWOP|s=114-134}}.

W lipcu 1956 rozwiązano strażnicę {{odn|Historia BOWOP|s=114-134}}. Budynki koszarowe zaadaptowano na posterunek [[Milicja Obywatelska|Milicji Obywatelskiej]]{{odn|Historia BOWOP|s=148}}.

== Służba graniczna ==
Faktyczną ochronę granicy strażnica rozpoczęła w czerwcu 1946{{odn|Historia BOWOP|s=8}}.

'''Sąsiednie strażnice:'''
: [[Strażnica WOP Sokółka|128 strażnica WOP Kuźnica]] ⇔ [[Strażnica WOP Krynki|130 strażnica WOP Krynki]] – 1946

== Dowódcy strażnicy ==
* ppor. Naruniec{{odn|Historia BOWOP|s=34-38}}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Dominiczak| imię=Henryk|autor link=Henryk Dominiczak|tytuł= Zarys historii Wojsk Ochrony Pogranicza 1945-1985| data=1985 | wydawca=Wojskowa drukarnia w Łodzi | miejsce=Warszawa|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Prochwicz| imię=Jerzy|autor link=Jerzy Prochwicz|tytuł= Wojska Ochrony Pogranicza 1945-1965| data=2011 | wydawca=Naukowe Wydawnictwo Piotrkowskie | miejsce=Piotrków Trybunalski| isbn=978-83-7726-027-2|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Jackiewicz | imię=Zenon| tytuł= Wojska Ochrony Pogranicza: (1945-1991): krótki informator historyczny | wydawca=Centrum Szkolenia Straży Granicznej | miejsce=Kętrzyn | isbn=83-909304-3-9 |rok=1998 |odn=tak}}
* {{cytuj odn|Historia BOWOP|opis=ASGr.''Historia Białostockiego Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza''. Białystok 1960}}

* {{cytuj odn|Wykazy dyslokacyjne|1946|loc=k. 119–123|opis=[[Archiwum Straży Granicznej|Archiwum SGr.]], DWOP, sygn. 217/143, ''Wykazy dyslokacyjne Wojsk Ochrony Pogranicza 1946. Wykaz strażnic i miejsc ich rozlokowania adresowany do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 4 maja 1946.''}}

* {{cytuj odn |Dyslokacja jednostek WOP|1954|loc=|opis = Archiwum SGr., zespół archiwalny DWOP, sygn. 1284/200, ''Struktury organizacyjno-dyslokacyjne. Dyslokacja jednostek Wojsk Ochrony Pogranicza z 8 kwietnia 1954''.}}

{{Wojska Ochrony Pogranicza}}
{{Podlasko-Mazurska Brygada WOP}}

{{DEFAULTSORT:Miszkieniki, Strażnica}}
[[Kategoria:Strażnice Wojsk Ochrony Pogranicza]]
[[Kategoria:Strażnice Podlasko-Mazurskiej Brygady WOP]]
[[Kategoria:Strażnice WOP rozmieszczone na granicy polsko-radzieckiej|Miszkieniki]]
[[Kategoria:Miszkieniki Wielkie]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1945]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1956]]

title: Strażnica WOP Miszkieniki

Dyslokacja: Miszkieniki Wielkie

Formacja: Wojska Ochrony Pogranicza

Podległość: 27 komenda odcinka · 15 batalion OP · 223 batalion WOP · 22 Brygada WOP


text:
# Wierzchowice (gmina)
Wierzchowice – dawna gmina wiejska istniejąca do 1944 roku w woj. poleskim (obecnie na pograniczu Polski i Białorusi). Siedzibą gminy było miasteczko Wierzchowice (223 mieszk. w 1921 roku).
Początkowo gmina należała do powiatu brzeskiego. 12 grudnia 1920 została przyłączona do nowo utworzonego powiatu białowieskiego pod Zarządem Terenów Przyfrontowych i Etapowych. W związku z przyłączeniem powiatu do woj. białostockiego z dniem 19 lutego 1921, gminę przywrócono do powiatu brzeskiego w nowo utworzonym woj. poleskim. Była to najdalej na północ wysunięta gmina powiatu.
18 kwietnia 1928 roku do gminy przyłączono część zniesionej gminy Połowce, której to tereny stanowią największy z kilku fragmentów woj. poleskiego, które po 1945 roku pozostały w Polsce (przyłączonych do powiatu bielskiego w woj. białostockim). 1 kwietnia 1932 roku z gminy Wierzchowice wyłączono wieś Zubacze (należącą uprzednio do gminy Połowce) i włączono ją do gminy Wysokie Litewskie, natomiast do gminy Wierzchowice przyłączono wsie Rusiły i Gierszony oraz wieś, kolonię i osadę wojskową Lisowczyce z gminy Ratajczyce.
Po wojnie większa część obszaru gminy Wierzchowice weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego, jednak 18 gromad włączono 1 sierpnia 1944 do gminy Kleszczele w powiecie bielskim: Alwus (331 ha), Biała Straż (236ha), Bobinka (466 ha), Dołbizna (191 ha), Górny Gród (286 ha), Kazimierzowo (205 ha), Marciniuki (70 ha), Omelaniec (65 ha), Opaka Duża (405 ha), Opaka Mała (242 ha), Pohulanka (231 ha), Policzna (447 ha), Terechy (125 ha), Wojnówka (234 ha), Wołkostawiec (640 ha) i Wólka Terechowska (282 ha) z przedwojennej gminy Wierzchowice, a także gromady Nikiforowszczyzna (27 ha) i Wiluki (228 ha) z przedwojennej gminy Białowieża. Inny wykaz wymienia także gromady Kuraszewo i Wierstok, a w miejsce gromad Nikiforowszczyzna i Wiluki podaje gromady Starzyna i Wólka Wygonowska (z przedwojennej gminy Białowieża). Ponadto gromadę Stawiszcze, należącą przed wojną do gminy Wierzchowice, włączono do nowo utworzonej gminy Klukowicze.
Po ostatecznym zatwierdzeniu przebiegu granicy w tym rejonie w kwietniu 1947 szereg gromad zniesiono: Alwus, Dołbizna, Kazimierzowo, Marciniuki, Omelaniec, Opaka Mała i Wołkostawiec znalazły się zupełnie po stronie ZSRR, Bobinkę granica podzieliła na większą część białoruską i mniejszą część polską, natomiast Terechy znalazły się na samej linii granicznej i zostały wysiedlone. W kolejnych latach zniesiono też gromady Pohulanka, Kuraszewo, Nikiforowszczyznę, Wólkę Wygonowską i Wiluki. Pohulankę zintegrowano z gromadą Opaka Duża, Kuraszewo z gromadą Policzna, a Nikiforowszczyznę, Wygon i Wiluki z gromadą Starzyna. Gminę Wierzchowice zniesiono w ZSRR, gdzie nie obowiązywał podział na gminy zbiorowe lecz na sielsowiety.
1 czerwca 1951 przywrócono gromadę Wiluki, a Nikiforowszczyznę i Wygon włączono do gromady Górny Gród. 1 czerwca 1952 przywrócono gromadę Kuraszewo. 1 lipca 1952 w powiecie bielskim utworzono krótkotrwałą gminę Policzna, która objęła większość terenów gminy Wierzchowice pozostających przy Polsce; jedynie Opakę Dużą i Wólkę Terechowską włączono do utworzonej tego samego dnia gminy Czeremcha. Obie gminy weszły 1 stycznia 1954 w skład nowo utworzonego powiatu hajnowskiego. Gminę Policzna zniesiono jesienią 1954 w związku z reformą administracyjną kraju, co ostatecznie zatarło ostatni ślad historycznej odrębności tego poleskiego skrawka pozostającego na terytorium Polski..

title: Wierzchowice (gmina)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Wierzchowice
 |dopełniacz nazwy          = gminy Wierzchowice
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |lata istnienia            = 1921–1944<ref>Od 1921 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. poleskiego; w czasie II wojny światowej poza administracją polską; po II wojnie światowej poza granicami Polski.</ref>
 |zdjęcie                   = Viarchovičy, Rynak. Вярховічы, Рынак (1936).jpg
 |opis zdjęcia              = Wierzchowice w 1936 roku
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = 2RP
 |województwo               = (1919–1920: [[okręg brzeski]])
(1920–1921: [[okręg poleski]])
1921–1939: [[województwo poleskie|poleskie]]
 |powiat                    = do 1920: [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|brzeski]]
1920–1921: [[powiat białowieski|białowieski]]
1921–1939: [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|brzeski]]
 |data powstania            =
 |data likwidacji           =
 |siedziba                  = [[Wierzchowice (Białoruś)|Wierzchowice]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              = 1921
 |liczba ludności           = 4041<ref name="skorowidz"/>
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1921
 |plan                      =
 |liczba gromad             = 38
 |liczba miejscowości       =
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1939
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Wierzchowice''' – dawna [[gmina wiejska]] istniejąca do 1944 roku w [[województwo poleskie|woj. poleskim]] (obecnie na pograniczu [[Polska|Polski]] i [[Białoruś|Białorusi]]). Siedzibą gminy było miasteczko [[Wierzchowice (Białoruś)|Wierzchowice]]<ref name="gus">Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej – ''podział na gminy według stanu z dnia 1 IV 1933 roku'', Książnica-Atlas, Lwów 1933</ref> (223 mieszk. w 1921 roku<ref name="skorowidz">Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924</ref>).

Początkowo gmina należała do [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|powiatu brzeskiego]]. 12 grudnia 1920 została przyłączona do nowo utworzonego [[powiat białowieski|powiatu białowieskiego]] pod [[Tymczasowy Zarząd Terenów Przyfrontowych i Etapowych|Zarządem Terenów Przyfrontowych i Etapowych]]<ref>Dz. Urz. ZTPiE z 1920 r. Nr 5, poz. 43</ref>. W związku z przyłączeniem powiatu do [[województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|woj. białostockiego]] z dniem 19 lutego 1921, gminę przywrócono do [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|powiatu brzeskiego]] w nowo utworzonym woj. poleskim<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1921|numer=16|pozycja=93}} (Art. 3)</ref>. Była to najdalej na północ wysunięta gmina powiatu.

18 kwietnia 1928 roku do gminy przyłączono część zniesionej [[Połowce (gmina)|gminy Połowce]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1928|numer=46|pozycja=452}}</ref>, której to tereny stanowią największy z kilku fragmentów woj. poleskiego, które po 1945 roku pozostały w Polsce (przyłączonych do [[powiat bielski (województwo podlaskie)|powiatu bielskiego]] w [[Województwo białostockie (1944–1975)|woj. białostockim]])<ref>Od 1952 tereny te należą do [[powiat siemiatycki|powiatu siemiatyckiego]]</ref>. 1 kwietnia 1932 roku z gminy Wierzchowice wyłączono wieś [[Zubacze]] (należącą uprzednio do gminy Połowce) i włączono ją do [[Wysokie Litewskie (gmina)|gminy Wysokie Litewskie]], natomiast do gminy Wierzchowice przyłączono wsie [[Rusiły (Białoruś)|Rusiły]] i [[Gierszony (rejon kamieniecki)|Gierszony]] oraz wieś, kolonię i osadę wojskową [[Lisowczyce]] z [[Ratajczyce (gmina)|gminy Ratajczyce]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1932|numer=17|pozycja=108}}</ref>.

Po wojnie większa część obszaru gminy Wierzchowice weszła w struktury administracyjne [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]], jednak 18 gromad włączono 1 sierpnia 1944 do [[Kleszczele (gmina)|gminy Kleszczele]] w [[Powiat bielski (województwo podlaskie)|powiecie bielskim]]: [[Alwus]] (331 ha), [[Biała Straż]] (236ha), [[Bobinka (Białoruś)|Bobinka]] (466 ha), [[Dołbizna]] (191 ha), [[Górny Gród]] (286 ha), [[Kazimierzowo (obwód brzeski)|Kazimierzowo]] (205 ha), [[Marciniuki]] (70 ha), [[Omelaniec]] (65 ha), [[Opaka Duża]] (405 ha), [[Opaka Mała]] (242 ha), [[Pohulanka (województwo podlaskie)|Pohulanka]] (231 ha), [[Policzna (województwo podlaskie)|Policzna]] (447 ha), [[Terechy]] (125 ha), [[Wojnówka (województwo podlaskie)|Wojnówka]] (234 ha), [[Wołkostawiec]] (640 ha) i [[Wólka Terechowska]] (282 ha) z przedwojennej gminy Wierzchowice, a także gromady [[Nikiforowszczyzna]] (27 ha) i [[Wiluki]] (228 ha) z przedwojennej [[Białowieża (gmina)|gminy Białowieża]]<ref>[https://pcr.uwb.edu.pl/SL/files/SL%201998%209%20010.pdf Archiwum Państwowe w Białymstoku. Urząd Wojewódzki, sygn. 917 k. 18, sygn. 921 k.2, sygn. 922 k. 34, 36, sygn. 937 k. 14-44]</ref>. Inny wykaz wymienia także gromady [[Kuraszewo (gmina Kleszczele)|Kuraszewo]] i [[Werstok|Wierstok]], a w miejsce gromad Nikiforowszczyzna i Wiluki podaje gromady [[Starzyna (Polska)|Starzyna]] i [[Wygon (województwo podlaskie)|Wólka Wygonowska]]<ref group="uwaga">Nie chodzi o wieś [[Wólka Wygonowska]] w [[Orla (gmina)|gminie Orla]].</ref> (z przedwojennej [[Białowieża (gmina)|gminy Białowieża]])<ref name="studia"/>. Ponadto gromadę [[Stawiszcze (województwo podlaskie)|Stawiszcze]], należącą przed wojną do gminy Wierzchowice, włączono do nowo utworzonej [[Klukowicze (gmina)|gminy Klukowicze]]<ref>[https://www.bialystok.ap.gov.pl/arch/bit/delimitacja/01/slides/str_020.html Starostwo Powiatowe Bielsk Podlaski, Podział adm. powiatu 1945, sygn.100]</ref><ref name="studia"/>.

Po ostatecznym zatwierdzeniu przebiegu granicy w tym rejonie w kwietniu 1947 szereg gromad zniesiono: [[Alwus]], [[Dołbizna]], [[Kazimierzowo (obwód brzeski)|Kazimierzowo]], [[Marciniuki]], [[Omelaniec]], [[Opaka Mała]] i [[Wołkostawiec]] znalazły się zupełnie po stronie ZSRR, Bobinkę granica podzieliła na [[Bobinka (Białoruś)|większą część białoruską]] i [[Bobinka (Polska)|mniejszą część polską]], natomiast Terechy znalazły się na samej linii granicznej i zostały wysiedlone<ref name="studia">[https://pcr.uwb.edu.pl/SL/files/SL%201998%209%20010.pdf Jemielity, Witold (1998) Podziały administracyjne powiatów bielskiego, siemiatyckiego i hajnowskiego w latach 1919-1990. "Studia Łomżyńskie", 9, 1998, s. 113-161]</ref>. W kolejnych latach zniesiono też gromady [[Pohulanka (województwo podlaskie)|Pohulanka]], [[Kuraszewo (gmina Kleszczele)|Kuraszewo]], [[Nikiforowszczyzna|Nikiforowszczyznę]], [[Wygon (województwo podlaskie)|Wólkę Wygonowską]] i [[Wiluki]]. Pohulankę zintegrowano z gromadą [[Opaka Duża]], Kuraszewo z gromadą [[Policzna (województwo podlaskie)|Policzna]], a Nikiforowszczyznę, Wygon i Wiluki z gromadą [[Starzyna (Polska)|Starzyna]]. Gminę Wierzchowice '''zniesiono''' w ZSRR, gdzie nie obowiązywał podział na gminy zbiorowe lecz na [[sielsowiet]]y.

1 czerwca 1951 przywrócono gromadę Wiluki, a Nikiforowszczyznę i Wygon włączono do gromady [[Górny Gród]]<ref>[https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/7511/edition/7200/content Białostocki Dziennik Wojewódzki. 1951, nr 6, poz. 43]</ref>. 1 czerwca 1952 przywrócono gromadę Kuraszewo<ref>[https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/15139/edition/14440/content Białostocki Dziennik Wojewódzki. 1952, nr 3, poz. 15]</ref>. 1 lipca 1952 w powiecie bielskim utworzono krótkotrwałą [[Policzna (gmina w województwie białostockim)|gminę Policzna]], która objęła większość terenów gminy Wierzchowice pozostających przy Polsce; jedynie [[Opaka Duża|Opakę Dużą]] i [[Wólka Terechowska|Wólkę Terechowską]] włączono do utworzonej tego samego dnia [[Czeremcha (gmina)|gminy Czeremcha]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1952|numer=16|pozycja=97}}</ref><ref group="uwaga">[[Stawiszcze (województwo podlaskie)|Stawiszcze]] pozostawały od 1944 roku w [[Klukowicze (gmina)|gminie Klukowicze]].</ref>. Obie gminy weszły 1 stycznia 1954 w skład nowo utworzonego [[powiat hajnowski|powiatu hajnowskiego]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1953|numer=41|pozycja=192}}</ref>. Gminę Policzna zniesiono jesienią 1954 w związku z reformą administracyjną kraju<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref>, co ostatecznie zatarło ostatni ślad historycznej odrębności tego poleskiego skrawka pozostającego na terytorium Polski..

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat brzeski (nadbużański)}}
{{Powiat białowieski}}

{{SORTUJ:Wierzchowice}}
[[Kategoria:Dawne gminy w okręgu brzeskim]]
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie poleskim]]

title: Wierzchowice

Województwo: (1919–1920: okręg brzeski) · (1920–1921: okręg poleski) · 1921–1939: poleskie

Powiat: do 1920: brzeski · 1920–1921: białowieski · 1921–1939: brzeski

Siedziba: Wierzchowice

title: Szczegółowy podział administracyjny (1921)

Szczegółowy podział administracyjny (1921): Położenie na mapie Polski w 1939 r.Wierzchowice


text:
# Johnny Palermo
John Joseph „Johnny” Palermo (ur. 1 marca 1982 w Rochester, zm. 8 czerwca 2009 w North Hollywood) – amerykański aktor telewizyjny i filmowy.
Wystąpił w ponad 30 programach telewizyjnych i kilkunastu serialach.
Zginął w wieku 27 lat w wypadku samochodowym w North Hollywood.

## Filmografia
- 2004: Dowody zbrodni (Cold Case) jako Ken Mazzacone
- 2005: Sissy Frenchfry (film krótkometrażowy) jako Ross
- 2005: Szpital miejski (General Hospital) jako Vinnie
- 2005: Dni naszego życia (Days of Our Lives) jako Marine Medic
- 2005: Passions jako Jon
- 2005: Bez śladu (Without a Trace) jako policjant
- 2006: Campus Ladies jako T-Man - Frat Guy
- 2006: To tylko gra (Just for Kicks) jako Evan Ribisi
- 2006: Czas na Briana (What About Brian) jako sprzedawca
- 2006: Wszyscy nienawidzą Chrisa (Everybody Hates Chris) jako Frank DiPaolo
- 2007: Ostry dyżur jako Scanaloni
- 2007: Szpital miejski (General Hospital) jako pomocnik kelnera
- 2008: CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku jako Ronnie Hall
- 2008: Jak poznałem waszą matkę (How I Met Your Mother) jako chłopak w kawiarni
- 2009: Pizza with Bullets jako Don Vito
- 2009: CSI: Kryminalne zagadki Miami jako Louie Clayton
- 2009: Sposób użycia (Rules of Engagement) jako Rocco
- 2009: Angel of Death jako Leroy

title: Johnny Palermo

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Johnny Palermo
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = John Joseph Palermo
 |data urodzenia            = 1 marca 1982
 |miejsce urodzenia         = [[Rochester (Nowy Jork)|Rochester]]
 |data śmierci              = 8 czerwca 2009
 |miejsce śmierci           = [[North Hollywood]]
 |zawód                     = aktor
 |lata aktywności           = 2004–2009
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''John Joseph „Johnny” Palermo'''<ref name="findagrave">{{Cytuj stronę|url=https://www.findagrave.com/memorial/38225525/john-joseph-palermo|tytuł=John Joseph “Johnny” Palermo (1982-2009)|opublikowany=[[Find a Grave]]|język=en|data dostępu=2016-07-13|archiwum=http://archive.is/Il1qL| zarchiwizowano = 2018-03-14}}</ref> (ur. [[1 marca]] [[1982 w filmie|1982]] w [[Rochester (Nowy Jork)|Rochester]], zm. [[8 czerwca]] [[2009 w filmie|2009]]<ref name="interfilmes">{{cytuj stronę|url=http://www.interfilmes.com/person_1311055_Johnny.Palermo.html|tytuł=Personalidade: Johnny Palermo (EUA)|opublikowany=InterFilmes.com|język=pt|data dostępu=2018-06-10|archiwum=http://archive.is/W7wRc| zarchiwizowano = 2018-03-14}}</ref> w [[North Hollywood]]<ref name="findagrave"/>) – amerykański aktor telewizyjny i filmowy.

Wystąpił w ponad 30 programach telewizyjnych i kilkunastu serialach<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.famousbirthdays.com/people/johnny-palermo.html|tytuł=Johnny Palermo - Bio, Facts, Family|opublikowany=Famous Birthdays|język=en|data dostępu=2016-07-13|archiwum=http://archive.is/AhGWt| zarchiwizowano = 2018-03-14}}</ref>.

Zginął w wieku 27 lat w wypadku samochodowym w [[North Hollywood]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.stuff.co.nz/entertainment/tv-radio/2496191/Johnny-Palermo-dies-in-car-accident|tytuł=Actor Johnny Palermo dies in car accident|opublikowany=stuff.co.nz|język=en|data dostępu=2016-07-13|archiwum=http://archive.is/Yq9s9| zarchiwizowano = 2018-03-14}}</ref>.

== Filmografia ==
* 2004: ''[[Dowody zbrodni]]'' (''Cold Case'') jako Ken Mazzacone
* [[2005 w filmie|2005]]: ''Sissy Frenchfry'' (film krótkometrażowy) jako Ross
* 2005: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako Vinnie
* 2005: ''[[Dni naszego życia]]'' (''Days of Our Lives'') jako Marine Medic
* 2005: ''[[Passions]]'' jako Jon
* 2005: ''[[Bez śladu (serial telewizyjny)|Bez śladu]]'' (''Without a Trace'') jako policjant
* 2006: ''Campus Ladies'' jako T-Man - Frat Guy
* 2006: ''[[To tylko gra (serial telewizyjny)|To tylko gra]]'' (''Just for Kicks'') jako Evan Ribisi
* 2006: ''[[Czas na Briana]]'' (''What About Brian'') jako sprzedawca
* 2006: ''[[Wszyscy nienawidzą Chrisa]]'' (''Everybody Hates Chris'') jako Frank DiPaolo
* 2007: ''[[Ostry dyżur (serial telewizyjny)|Ostry dyżur]]'' jako Scanaloni
* 2007: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako pomocnik kelnera
* 2008: ''[[CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku]]'' jako Ronnie Hall
* 2008: ''[[Jak poznałem waszą matkę]]'' (''How I Met Your Mother'') jako chłopak w kawiarni
* [[2009 w filmie|2009]]: ''Pizza with Bullets'' jako Don Vito
* 2009: ''[[CSI: Kryminalne zagadki Miami]]'' jako Louie Clayton
* 2009: ''[[Sposób użycia]]'' (''Rules of Engagement'') jako Rocco
* 2009: ''Angel of Death'' jako Leroy

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|1721268|Johnny Palermo}}
* {{Filmweb|osoba|445223|Johnny Palermo}}

{{SORTUJ:Palermo, Johnny}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]
[[Kategoria:Zmarli w 2009]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańskie ofiary wypadków drogowych]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rochester (stan Nowy Jork)]]

title: Johnny Palermo

Imię i nazwisko: John Joseph Palermo

Data i miejsce urodzenia: 1 marca 1982 · Rochester

Data i miejsce śmierci: 8 czerwca 2009 · North Hollywood

Zawód: aktor


text:
# Sławoszewek (gmina)
Sławoszewek (od 1973 Ślesin) – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku w woj. łódzkim i poznańskim. Nazwa gminy pochodzi od wsi Sławoszewek, lecz siedzibą władz gminy był Ślesin, który od 1921 roku stanowił odrębną gminę miejską.
Za Królestwa Polskiego gmina Sławoszewek należała do powiatu konińskiego w guberni kaliskiej. 31 maja 1870 do gminy przyłączono pozbawiony praw miejskich Ślesin. Po przejściu pod zwierzchnictwo polskie, Ślesin był jednostką o nieuregulowanym statusie – gmina posiadała samorząd miejski nadany przez okupanta, lecz nie została zaliczona do miast w 1919 (była określana jako "miejscowość"). Formalnie gminą miejską Ślesin stał się 31 lipca 1921 roku.
W okresie międzywojennym gmina Sławoszewek należała do powiatu konińskiego w woj. łódzkim. 1 stycznia 1926 część kolonii Sławoszewek w gminie Sławoszewek włączono do miasta Kleczewa w powiecie słupeckim.
1 kwietnia 1938 roku gminę wraz z całym powiatem konińskim przeniesiono do woj. poznańskiego.
Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. Według stanu z dnia 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 16 gromad: Biskupie, Cegielnia, Dąbrowa, Goranin, Makarowo Sławenckie, Marianowo, Mikorzyn, Ostrowąż, Roztoka, Różnowa, Sławęncin, Sławoszewek, Sławoszewo, Szyszyn, Szyszyńskie Holendry i Żółwieniec.
Jednostka została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin. Po reaktywowaniu gmin 1 stycznia 1973 roku gminy Sławoszewek nie przywrócono, utworzono natomiast gminę Ślesin w tymże powiecie i województwie.

title: Sławoszewek (gmina)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Sławoszewek
 |dopełniacz nazwy          = gminy Sławoszewek
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |lata istnienia            = 1919–1954<ref>Od 1919 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. łódzkiego; w czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.</ref>
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = 1919-38: [[województwo łódzkie (II Rzeczpospolita)|łódzkie]]
1938-39: [[województwo poznańskie (II Rzeczpospolita)|poznańskie]]
1945–54: [[Województwo poznańskie (1945–1975)|poznańskie]]
 |powiat                    = [[powiat koniński|koniński]]
 |data powstania            =
 |data likwidacji           =
 |siedziba                  = [[Ślesin]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1952
 |plan                      =
 |liczba gromad             = 16
 |liczba miejscowości       =
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Sławoszewek''' (od 1973 ''[[Ślesin (gmina)|Ślesin]]'') – dawna [[gmina wiejska]] istniejąca do [[1954]] roku w [[województwo łódzkie (II Rzeczpospolita)|woj. łódzkim]] i [[Województwo poznańskie (1945–1975)|poznańskim]]. Nazwa gminy pochodzi od wsi [[Sławoszewek]], lecz siedzibą władz gminy był [[Ślesin]], który od [[1921]] roku<ref name="Ślesin">{{Dziennik Ustaw|rok=1921|numer=69|pozycja=465}}</ref> stanowił odrębną [[gmina miejska|gminę miejską]]<ref name="gus">Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - ''podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku'', Książnica-Atlas, Lwów 1933</ref>.

Za [[Królestwo Kongresowe|Królestwa Polskiego]] gmina Sławoszewek należała do [[powiat koniński|powiatu konińskiego]] w [[gubernia kaliska|guberni kaliskiej]]. 31 maja 1870<ref>19 maja 1870 według [[kalendarz juliański|kalendarza juliańskiego]]</ref> do gminy przyłączono pozbawiony praw miejskich [[Ślesin]]<ref>Postanowienie z 30 grudnia (11 stycznia) 1869/70, ogłoszone 19 (31) maja 1870 (Dziennik Praw, rok 1870, tom 70, nr 241, str. 67)</ref>. Po przejściu pod zwierzchnictwo polskie, Ślesin był jednostką o nieuregulowanym statusie – gmina posiadała samorząd miejski nadany przez okupanta, lecz nie została zaliczona do miast w 1919 (była określana jako "miejscowość")<ref name="skorowidzbiałostocki">Według publikacji: ''Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom V - Województwo Białostockie'', Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924</ref><ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1919|numer=13|pozycja=140}}</ref>. Formalnie gminą miejską Ślesin stał się 31 lipca 1921 roku<ref name="Ślesin"/>.

W okresie międzywojennym gmina Sławoszewek należała do [[powiat koniński|powiatu konińskiego]] w [[województwo łódzkie (II Rzeczpospolita)|woj. łódzkim]]. 1 stycznia 1926 część kolonii [[Sławoszewek]] w gminie Sławoszewek włączono do miasta [[Kleczew]]a w [[Powiat słupecki|powiecie słupeckim]]<ref name="znies">{{Dziennik Ustaw|1925|112|795}}.</ref>.

[[1 kwietnia]] [[1938]] roku gminę wraz z całym powiatem konińskim przeniesiono do [[województwo poznańskie (II Rzeczpospolita)|woj. poznańskiego]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1937|numer=46|pozycja=350}}</ref>.

Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. Według stanu z dnia [[1 lipca]] [[1952]] roku gmina składała się z 16 gromad: Biskupie, Cegielnia, Dąbrowa, Goranin, Makarowo Sławenckie, Marianowo, Mikorzyn, Ostrowąż, Roztoka, Różnowa, Sławęncin, Sławoszewek, Sławoszewo, Szyszyn, Szyszyńskie Holendry i Żółwieniec<ref>Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa</ref>.

Jednostka została zniesiona 29 września [[1954]] roku wraz z reformą wprowadzającą [[gromada (podział administracyjny)|gromady]] w miejsce [[gmina|gmin]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref>. Po reaktywowaniu gmin 1 stycznia [[1973]] roku gminy Sławoszewek nie przywrócono, utworzono natomiast [[Ślesin (gmina)|gminę Ślesin]] w tymże powiecie i województwie<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref><ref>Obejmującą również główną część obszaru dawnej [[Piotrkowice (gmina)|gminy Piotrkowice]]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat koniński (dawny)}}

{{SORTUJ:Slxawoszewek}}
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie łódzkim]]
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie poznańskim]]

title: Sławoszewek

Województwo: 1919-38: łódzkie · 1938-39: poznańskie · 1945–54: poznańskie

Powiat: koniński

Siedziba: Ślesin

title: Szczegółowy podział administracyjny (1952)