text:
# Niesamowitość
Niesamowitość (niem. das Unheimliche, ang. uncanny) – czynnik wywołujący uczucia niepokoju i strachu poprzez jednoczesne posiadanie cech obcości i tajemniczości oraz cech zjawiska dobrze znanego. Strach wywoływany przez niesamowite wynika z zaistnienia dysonansu poznawczego w percepcji danego zjawiska. Według współtwórcy pojęcia, psychiatry Sigmunda Freuda, niesamowite jest elementem rzeczywistości znanym wcześniej, lecz wyeliminowanym ze świadomości przez mechanizm wyparcia. Autorem terminu był niemiecki psychiatra Ernst Jentsch.
Niesamowitość jest kategorią estetyczną wywodzącą się z psychoanalizy. Koncepcja ta stosowana bywa jako termin krytyki literackiej, służący do opisu motywów literackich przywołujących atmosferę tajemnicy i niepokoju lub postacie duchów i zjaw – motywów szczególnie obecnych m.in. w literaturze epoki romantyzmu. Kategoria niesamowitego obecna jest też w terminologii kulturoznawstwa, krytyki filmowej, teorii architektury, teorii robotyki (hipoteza doliny niesamowitości).

title: Niesamowitość

wikitext:
'''Niesamowitość''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''das Unheimliche'', [[Język angielski|ang.]] ''uncanny'') – czynnik wywołujący uczucia [[Niepokój (psychologia)|niepokoju]] i [[strach]]u poprzez jednoczesne posiadanie cech obcości i tajemniczości oraz cech [[Zjawisko|zjawiska]] dobrze znanego. Strach wywoływany przez niesamowite wynika z zaistnienia [[Dysonans poznawczy|dysonansu poznawczego]] w [[Percepcja|percepcji]] danego zjawiska. Według współtwórcy pojęcia, [[Psychiatria|psychiatry]] [[Sigmund Freud|Sigmunda Freuda]], niesamowite jest elementem rzeczywistości znanym wcześniej, lecz wyeliminowanym ze [[Świadomość|świadomości]] przez mechanizm [[Wyparcie|wyparcia]]<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Freud | imię = Sigmund | autor link = Sigmund Freud | tytuł = Pisma psychologiczne | wydawca = KR | miejsce = Warszawa | rok = 1997 | strony = 243 | tom = 3 | część = 11 | tytuł części = ''Niesamowite'' | isbn = 978-83-86989-13-3 |  cytat = Niesamowite nie jest tak naprawdę niczym nowym czy obcym, lecz jest czymś od dawna znanym życiu psychicznemu, czymś, co wyobcowało się z niego za sprawą procesu wyparcia (...) | język = pl}}</ref>. Autorem terminu był niemiecki psychiatra {{link-interwiki |Ernst Jentsch |Q=Q5395053}}<ref>{{cytuj pismo | autor = Ernst Jentsch | tytuł = On the psychology of the uncanny | url = https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09697259708571910 | czasopismo = Journal of the Theoretical Humanities | wolumin = 2 | wydanie = 1 | strony = 7–16 | data = 1997 | doi = 10.1080/09697259708571910 | język = en | data dostępu = 2012-03-23}}</ref>.
{{Wikicytaty|na temat niesamowitości}}

Niesamowitość jest [[Kategoria estetyczna|kategorią estetyczną]] wywodzącą się z [[Psychoanaliza|psychoanalizy]]. Koncepcja ta stosowana bywa jako termin [[Krytyka literacka|krytyki literackiej]], służący do opisu [[Motyw (literatura)|motywów literackich]] przywołujących atmosferę tajemnicy i niepokoju lub postacie [[Duch (spirytyzm)|duchów]] i [[Widmo (mitologia)|zjaw]] – motywów szczególnie obecnych m.in. w [[Literatura|literaturze]] epoki [[romantyzm]]u<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Janion | imię = Maria| autor link = Maria Janion | tytuł = Niesamowita Słowiańszczyzna: fantazmaty literatury. | wydawca = Wydawnictwo Literackie | miejsce = Kraków | rok = 2006 | strony = 65 | isbn = 83-08-03928-6 |  cytat =
Romantyczna literatura wampiryczna stała się miejscem praktykowania nowej estetyki. W jej centrum należy postawić wprowadzone przez Freuda pojęcie ''das Unhemliche''. Twórca psychoanalizy uwydatniał fakt, że niemieckie słowo "niesamowite" (''unheimlich'') jest przeciwieństwem słowa "samowite" (''heimlich'') i że są one ze sobą ściśle połączone. (...) | język = pl}}</ref>. Kategoria niesamowitego obecna jest też w terminologii [[Kulturoznawstwo|kulturoznawstwa]]<ref>{{cytuj książkę | autor = Nicholas Royle | tytuł = The uncanny: an introduction | url = http://www.google.co.uk/books?hl=pl&lr=&id=XkvSWxjrMN8C&oi=fnd&pg=PR6&dq=uncanny+culture+&ots=_MZje4wB3v&sig=8S-mSobgKkniuIP4HQ2BpiBLgfc&redir_esc=y#v=onepage&q=uncanny%20&f=false | wydawca = Manchester University Press | miejsce = Manchester, Wielka Brytania | rok = 2003 | isbn = 978-0415966627 | język = en | data dostępu = 2012-03-23}}</ref><ref>{{cytuj książkę | autor = Slavoj Žižek | autor link = Slavoj Žižek | tytuł = Looking awry: an introduction to Jacques Lacan through popular culture | url = http://www.google.co.uk/books?id=COT8nZsi6zYC&printsec=frontcover&hl=pl#v=onepage&q&f=false | wydawca = MIT Press | miejsce = Cambridge, USA  | rok = 1991 |  strony = 116–118 | isbn = 978-0262740159 | język = en | data dostępu = 2012-03-23}}</ref>, [[Filmoznawstwo|krytyki filmowej]], teorii [[Architektura|architektury]]<ref>{{cytuj książkę | autor = Anthony Vidler | tytuł = The Architectural Uncanny: Essays in the Modern Unhomely | url = http://www.google.co.uk/books?hl=pl&lr=&id=kVKxBIB-En4C&oi=fnd&pg=PR9&dq=uncanny+culture+&ots=Hfg-UA684h&sig=FTtv_q5iNO08DLcruMqtdpecEkc&redir_esc=y#v=onepage&q=uncanny%20culture&f=false | wydawca = MIT Press | miejsce = Cambridge, USA  | rok = 1992 | isbn = 978-0262720182 | język = en | data dostępu = 2012-03-23}}</ref>, teorii [[Robotyka|robotyki]] (hipoteza ''[[Dolina niesamowitości|doliny niesamowitości]]'')<ref>{{cytuj pismo | nazwisko = MacDorman | imię = Karl F. | tytuł = Subjective Ratings of Robot Video Clips for Human Likeness, Familiarity, and Eeriness: An Exploration of the Uncanny Valley | url = http://www.coli.uni-saarland.de/courses/agentinteraction/contents/papers/MacDorman06short.pdf | czasopismo = ICCS/CogSci-2006 Long Symposium: Toward Social Mechanisms of Android Science | adres czasopisma = | oznaczenie = | wolumin = | wydanie = | strony = 26–29 | data = 26.06.2005 | miejsce = Vancouver, Kanada | język = en | data dostępu = 2012-03-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Kulturoznawstwo]]
[[Kategoria:Motywy]]
[[Kategoria:Psychoanaliza]]


text:
# Wacław Skirzyński
Wacław Skirzyński (ur. 31 maja 1912 we wsi Rumunki-Chwały, zm. 14 stycznia 1991) – polski rzeźbiarz ludowy.
Od urodzenia mieszkał w Rumunkach-Chwałach, pow. Sierpc. Wspólnie z żoną gospodarował wraz z żoną i synem na 8 ha ziemi VI kategorii. Parał się ponadto szewstwem, stolarstwem, kryciem dachów, przez wiele lat pracował jako tracz. Ukończył 4 klasy szkoły powszechnej.
Rzeźbił od dzieciństwa, wspierał go w tej pasji miejscowy ksiądz. Był samoukiem, rodzina nie posiadała żadnych tradycji artystycznych. Dla odbiorców ze wsi naprawiał drewniane świątki i wykonywał figurki na wzór. Przez wiele lat był twórcą nieznanym miłośnikom sztuki ludowej. Odkrył go Marian Przedpełski, etnograf, animator kultury i kolekcjoner.
Używał prostych narzędzi – noży, dłut własnego wyrobu i wykonanych przez kowala. Swoje rzeźby wykonywał najchętniej z drzewa lipowego, rzadziej z odziemka drzewa brzozowego. Najchętniej wykonywał postacie święte, nawiązujące do dawnych tradycji świątkarskich: Matka Boska Skępska, Matka Boska Częstochowska, Chrystus Frasobliwy, Pietà. Rzeźby swoje pokrywał pokostem lub malował, bogata kolorystyka zaczęła dominować zwłaszcza w ornamentyce przedstawień Matki Boskiej.
Brał udział w Kiermaszach Sztuki Ludowej w Płocku, konkursach sztuki ludowej i wystawach, zdobywał nagrody i wyróżnienia. Jego prace można odnaleźć w zbiorach Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu, Muzeum Mazowieckiego w Płocku, Muzeum Polskiej Sztuki Ludowej w Otrębusach, Muzeum Szlachty Mazowieckiej w Ciechanowie, Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie.

wikiname: plwiki

title: Wacław Skirzyński

in_language: pl

wikitext:
'''Wacław Skirzyński''' (ur. [[31 maja]] [[1912]] we wsi [[Rumunki-Chwały]], zm. [[14 stycznia]] [[1991]]) – polski rzeźbiarz ludowy.

Od urodzenia mieszkał w Rumunkach-Chwałach, [[Powiat sierpecki|pow. Sierpc]]. Wspólnie z żoną gospodarował wraz z żoną i synem na 8 ha ziemi VI kategorii. Parał się ponadto szewstwem, stolarstwem, kryciem dachów, przez wiele lat pracował jako tracz<ref>{{Cytuj |autor = Robert Rumiński |tytuł = Kolekcja rzeźby w zbiorach Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu |data = 2009 |miejsce = Sierpc |s = 27}}</ref>. Ukończył 4 klasy szkoły powszechnej.

Rzeźbił od dzieciństwa, wspierał go w tej pasji miejscowy ksiądz. Był samoukiem, rodzina nie posiadała żadnych tradycji artystycznych. Dla odbiorców ze wsi naprawiał drewniane świątki i wykonywał figurki na wzór. Przez wiele lat był twórcą nieznanym miłośnikom sztuki ludowej. Odkrył go [[Marian Przedpełski]], etnograf, animator kultury i kolekcjoner.

Używał prostych narzędzi – noży, dłut własnego wyrobu i wykonanych przez kowala. Swoje rzeźby wykonywał najchętniej z drzewa lipowego, rzadziej z odziemka drzewa brzozowego<ref>{{Cytuj |tytuł = Muzeum Sztuki Ludowej w Otrębusach – Skirzyński, Wacław |data = 2021-05-08 |data dostępu = 2024-04-03 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20210508040509/https://www.muzeumsztukiludowej.otrebusy.pl/index.php?page=skirzynski-waclaw}}</ref>. Najchętniej wykonywał postacie święte, nawiązujące do dawnych tradycji świątkarskich: Matka Boska Skępska, [[Matka Boska Częstochowska]], [[Chrystus Frasobliwy]], [[Pietà]]. Rzeźby swoje pokrywał pokostem lub malował, bogata kolorystyka zaczęła dominować zwłaszcza w ornamentyce przedstawień Matki Boskiej.

Brał udział w Kiermaszach Sztuki Ludowej w [[Płock]]u, konkursach sztuki ludowej i wystawach, zdobywał nagrody i wyróżnienia. Jego prace można odnaleźć w zbiorach [[Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu]], [[Muzeum Mazowieckie w Płocku|Muzeum Mazowieckiego w Płocku]], [[Muzeum Polskiej Sztuki Ludowej|Muzeum Polskiej Sztuki Ludowej w Otrębusach]], [[Muzeum Szlachty Mazowieckiej w Ciechanowie]], [[Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie|Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Skirzyński, Wacław}}
[[Kategoria:Polscy rzeźbiarze ludowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1912]]
[[Kategoria:Zmarli w 1991]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sierpcem]]


text:
# Live in San Francisco (album Don Carlosa)
Live in San Francisco – pierwszy album koncertowy Don Carlosa, jamajskiego wykonawcy muzyki roots reggae.
Płyta została wydana 24 września 2002 roku przez amerykańską wytwórnię 2B1 Records. Znalazło się na niej nagranie z koncertu muzyka w słynnej sali koncertowej Maritime Hall w San Francisco 24 lutego 2001 roku. Podczas występu Don Carlosowi akompaniowali muzycy z zespołu The Freedom Fighters Band. W roku 2003 nakładem 2B1 ukazał się również zapis koncertu na DVD, zaś w roku 2006 - obie te płyty jako całość.

## Lista utworów
1. "Cool Jonny Cool"
2. "Ababa Jon I"
3. "Lazer Beam"
4. "Young Girl"
5. "Just Can't Stop"
6. "Front Line"
7. "Zion Train"
8. "Satta Masagana"
9. "Holiday"
10. "Living In The City"
11. "Passing Glance"
12. "Excitement"

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = koncert
 |tytuł                     = Live in San Francisco
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Don Carlos (muzyk)]]
 |wydany                    = 24 września 2002
 |nagrywany                 = luty 2001 w [[San Francisco]]
 |gatunek                   = [[reggae]]<br />[[roots reggae]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = 2B1 Records
 |producent                 =
 |oceny                     =
* Allmusic {{Ocena|5|4}}<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.allmusic.com/album/live-in-san-francisco-r603349|tytuł=Don Carlos: ''Live In San Francisco''|język=en|opublikowany=www.allmusic.com|data dostępu=2011-12-10}}</ref>
* Reggae Reviews {{Ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url=http://archive.is/knhJ|tytuł=Reggae Reviews: Don Carlos|język=en|opublikowany=www.reggae-reviews.com|data dostępu=2011-12-10}}</ref>
 |rok wydania               = 2002
 |poprzedni album           =
 |rok poprzedniego albumu   =
 |następny album            = [[Live at Reggae Rising]]
 |rok następnego albumu     = 2009
}}
'''Live in San Francisco''' – pierwszy album koncertowy [[Don Carlos (muzyk)|Don Carlosa]], [[Jamajka|jamajskiego]] wykonawcy muzyki [[roots reggae]].

Płyta została wydana 24 września 2002 roku przez amerykańską wytwórnię 2B1 Records. Znalazło się na niej nagranie z koncertu muzyka w słynnej sali koncertowej Maritime Hall w [[San Francisco]] 24 lutego 2001 roku. Podczas występu Don Carlosowi akompaniowali muzycy z zespołu The Freedom Fighters Band. W roku 2003 nakładem 2B1 ukazał się również zapis koncertu na DVD, zaś w roku 2006 - obie te płyty jako całość.

== Lista utworów ==
# "Cool Jonny Cool"
# "Ababa Jon I"
# "Lazer Beam"
# "Young Girl"
# "Just Can't Stop"
# "Front Line"
# "Zion Train"
# "Satta Masagana"
# "Holiday"
# "Living In The City"
# "Passing Glance"
# "Excitement"

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://doncarlosreggae.com/ Oficjalna strona Don Carlosa]
* [http://www.2b1records.com/ Oficjalna strona 2B1 Records]

{{Don Carlos}}

[[Kategoria:Albumy Don Carlosa]]
[[Kategoria:Albumy koncertowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2002]]

title: Live in San Francisco

Wydany: 24 września 2002

Nagrywany: luty 2001 w San Francisco

Gatunek: reggae · roots reggae

Wydawnictwo: 2B1 Records

Live in San Francisco · (2002) · Live at Reggae Rising · (2009)


text:
# Mikołaj Secygniowski (zm. po 1581)
Mikołaj Secygniowski herbu Jelita (zm. po 1581 roku) – rotmistrz w 1550 roku.
Poseł na sejm piotrkowski 1550 roku z województwa krakowskiego.

title: Mikołaj Secygniowski (zm. po 1581)

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Mikołaj Secygniowski
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = Jelita herb.svg
 |opis herbu        = [[Jelita (herb szlachecki)|Jelita]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =  po [[1581]]
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            =
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              =
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Mikołaj Secygniowski''' herbu [[Jelita (herb szlachecki)|Jelita]] (zm. po [[1581]] roku) – rotmistrz w 1550 roku.

Poseł na [[sejm piotrkowski 1550]] roku z [[województwo krakowskie (I Rzeczpospolita)|województwa krakowskiego]].

== Bibliografia ==

* Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 108.

{{SORTUJ:Secygniowski, Mikołaj}}
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm piotrkowski 1550]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo krakowskie)]]
[[Kategoria:Rotmistrzowie I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Secygniowscy herbu Jelita|Mikołaj Secygniowski]]

title: Mikołaj Secygniowski


text:
# Mieleśnica
Mieleśnica (biał. Мелясніца; ros. Мелесница) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, w sielsowiecie Łunin.
W pobliżu wsi znajduje się wojskowe Lotnisko Łuniniec.

## Historia
W XIX w. 3 osady. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie łuninieckim, do 18 kwietnia 1928 w gminie Łunin, następnie w gminie Łuniniec. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Mieleśnica

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mieleśnica
 |nazwa oryginalna             = Мелясніца<br />Мелесница
 |zdjęcie                      = Mieliasnica (2).jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon łuniniecki|łuniniecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Łunin|Łunin]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 28<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150625174005/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/bresckaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód brzeski
 |współrzędne                  = 52°17'12"N 26°45'24"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mieleśnica''' ({{w języku|be|Мелясніца}}; {{w języku|ru|Мелесница}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon łuniniecki|rejonie łuninieckim]], w [[sielsowiet Łunin|sielsowiecie Łunin]].

W pobliżu wsi znajduje się wojskowe [[Lotnisko Łuniniec]]<ref>{{Cytuj stronę |url =http://www.fallingrain.com/apts/32245.html |tytuł =Airport Luninets Air Base |opublikowany =FallingRain.com |data = |język =en |data dostępu = 2020-11-22}}</ref>.

== Historia ==
W XIX w. 3 osady. W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w [[Województwo poleskie|województwie poleskim]], w [[Powiat łuniniecki|powiecie łuninieckim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">do 7 listopada 1920 w [[Powiat piński (II Rzeczpospolita)|powiecie pińskim]]</ref>, do 18 kwietnia 1928 w [[Łunin (gmina)|gminie Łunin]], następnie w [[Łuniniec (gmina)|gminie Łuniniec]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1928|46|452}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.kami.net.pl/kresy/ |tytuł = Baza Miejscowości Kresowych |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2020-11-22}}</ref>. Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|VI|339|Mieleśnica, pow. piński}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P39_S43_LUNINIEC-POLNOC_1928_300dpi_bcuj298402-288524.jpg Mieleśnica na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.by |tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь |opublikowany = |data = |język =ru |data dostępu = 2020-11-22}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie łuninieckim]]

title: MieleśnicaМелясніца · Мелесница

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: łuniniecki

Sielsowiet: Łunin


text:
# Dystrykt Salima
Salima – jeden z 28 dystryktów Malawi, położony w Regionie Centralnym. Stolicą dystryktu jest miasto Salima.

## Sąsiednie dystrykty
- Dedza – południe
- Lilongwe – południowy zachód
- Dowa – zachód
- Nkhotakota – północ
- Ntchisi – północny zachód

title: Dystrykt Salima

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Salima
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Dystrykt
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Malawi
 |siedziba                        = [[Salima]]
 |ISO 3166-2                      = MW.SA
 |powierzchnia                    = 2196 km²<ref name=malawi />
 |rok                             = 2008
 |liczba ludności                 = 340 327<ref name=malawi>{{cytuj stronę|url=http://statoids.com/umw.html|tytuł=Districts of Malawi|opublikowany=statoids.com|data dostępu=2012-06-28|język=en}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = MW-Salima.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Salima''' – jeden z [[Podział administracyjny Malawi|28 dystryktów]] [[Malawi]], położony w [[Region Centralny (Malawi)|Regionie Centralnym]]. Stolicą dystryktu jest miasto [[Salima]].

== Sąsiednie dystrykty ==
* [[Dystrykt Dedza|Dedza]] – południe
* [[Dystrykt Lilongwe|Lilongwe]] – południowy zachód
* [[Dystrykt Dowa|Dowa]] – zachód
* [[Dystrykt Nkhotakota|Nkhotakota]] – północ
* [[Dystrykt Ntchisi|Ntchisi]] – północny zachód

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Podział administracyjny Malawi}}
[[Kategoria:Dystrykty Malawi]]

title: Salima

Państwo: Malawi

Siedziba: Salima


text:
# Thomas-Morse MB-4
Thomas-Morse MB-4 − amerykański samolot pocztowy zaprojektowany i wybudowany w zakładach Thomas-Morse Aircraft w latach 1919-20 na zamówienie United States Post Office Department. Samolot miał nietypową konstrukcję, napędzany był dwoma silnikami w konfiguracji ciągnąco-pchającej znajdującymi się w centralnej gondoli, a załoga składając się z pilota i mechanika miała oddzielne kabiny w dwóch kadłubach znajdujących się po obydwu stronach gondoli silnikowej. Pomimo dobrych osiągów i udźwigu samolot nie został przyjęty do produkcji seryjnej z powodu problemów pilotażowych.

## Tło historyczne
W 1919 firma Thomas-Morse Aircraft odniosła duży sukces zdobywając kontrakt United States Army Air Service na budowę 50 myśliwców Thomas-Morse MB-3, które na początku lat 20. stały się standardowymi myśliwcami Armii. Spodziewając się następnych zamówień firma zainwestowała znaczne sumy pieniędzy w materiały i narzędzia potrzebne do budowy następnej serii samolotów, ale ku rozczarowaniu właścicieli Thomas-Morse Aircraft kontrakt na budowę 200 samolotów w wersji MB-3A został przyznany zakładom Boeinga, które zaoferowały niższą cenę.
Jeszcze przed utratą pozostałej części kontraktu, w czerwcu 1919, United States Post Office Department ogłosił konkurs na budowę nowego samolotu pocztowego. Według specyfikacji Poczty samolot miał być napędzany dwoma lub trzema silnikami Liberty L-12 lub Hispano-Suiza 8 i być w stanie udźwignąć do 1500 funtów (680 kg) poczty. W Thomas-Morse Aircraft przystąpiono do projektowania nowego samolotu starając się do tego używać jak najwięcej części i komponentów używanych do produkcji myśliwca MB-3.

## Opis konstrukcji
Thomas-Morse MB-4 był dwupłatowym, dwusilnikowym, dwumiejscowym samolotem pocztowym o konstrukcji całkowicie drewnianej. Samolot miał bardzo nietypową, trzy-kadłubową konfigurację - środkowy kadłub (gondola) mieścił dwa silniki Hispano-Suiza w konfiguracji ciągnąco-pchającej, po obydwu stronach gondoli znajdowały się dwa kadłuby w których umieszczono pojedyncze kokpity załogi. Stanowisko pilota znajdowało się w lewym kokpicie, a stanowiska drugiego pilota/mechanika w prawym, pomiędzy kokpitami nie zainstalowano żadnego systemu komunikacyjnego. Ładunek był przewożony w trzech lukach - jednym znajdującym się w centralnej gondoli pomiędzy silnikami i dwóch znajdujących się w tylnych częściach kadłubów.

## Historia
Samolot został oblatany w lutym 1920. W czasie oblatywania odkryto, że miał on źle działający system paliwowy i cierpiał na nadmierne wibracje spowodowane pracą silników. Zbyt duża moc silników przeciążała konstrukcję samolotu, a w czasie startu powodowała, że jeden kokpit odrywał się od ziemi wcześniej od drugiego. Według kierownika fabryki Morse-Thomas Jerome'a Frieda MB-4 był „najgorszą rzeczą ze skrzydłami”.
Pierwszy wybudowany egzemplarz został przekazany Poczcie 1 marca, samolot został zakupiony przez Pocztę, ale nie zamówiono żadnych dodatkowych egzemplarzy.
W źródłach nie ma zgodności, co do tego ile samolotów wybudowano łącznie, powstały dwa lub cztery egzemplarze.  Oprócz pierwszego przekazanego Poczcie pozostały samolot, czy samoloty zostały przekazane Armii (według jednego źródła numery seryjne AS64306, AS64373/64374) i przynajmniej jeden był testowany w bazie McCook Field jako P-172. Około rok później wszystkie samoloty zostały złomowane.

title: Thomas-Morse MB-4

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Thomas-Morse MB-4
 |grafika                             = Thomasmorze mb-4.jpg
 |podpis grafiki                      = Thomas-Morse MB-4
 |państwo                             = {{państwo|USA|48}}
 |producent                           = Thomas-Morse
 |konstruktor                         = Benjamin Douglas Thomas
 |typ                                 =
 |konstrukcja                         =
 |załoga                              = 2
 |data oblotu                         = 1919
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            = 1921 (?)
 |egzemplarze                         = 2−4
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = 2 x Wright-Hisso H
 |moc silnika                         = 2 x 300 KM
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 13,87 m
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 7,74 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            = 3,4 m
 |powierzchnia nośna                  = 59,9 m²
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         = 1612 kg
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       = 2524 kg
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 = 196 km/h
 |prędkość przelotowa                 =
 |prędkość minimalna                  = 85 km/h
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               =
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 966 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = United States Post Office Department, United States Army
 |rzuty                               =
 |commons                             = Category:Thomas-Morse MB-4
}}
'''Thomas-Morse MB-4''' − amerykański [[samolot pocztowy]] zaprojektowany i wybudowany w zakładach [[Thomas-Morse Aircraft]] w latach 1919-20 na zamówienie [[United States Post Office Department]]. Samolot miał nietypową konstrukcję, napędzany był dwoma silnikami w konfiguracji ciągnąco-pchającej znajdującymi się w centralnej gondoli, a załoga składając się z pilota i mechanika miała oddzielne kabiny w dwóch kadłubach znajdujących się po obydwu stronach gondoli silnikowej. Pomimo dobrych osiągów i udźwigu samolot nie został przyjęty do produkcji seryjnej z powodu problemów pilotażowych.

== Tło historyczne ==
W 1919 firma Thomas-Morse Aircraft odniosła duży sukces zdobywając kontrakt [[United States Army Air Service]] na budowę 50 myśliwców [[Thomas-Morse MB-3]], które na początku lat 20. stały się standardowymi myśliwcami Armii{{r|general13}}. Spodziewając się następnych zamówień firma zainwestowała znaczne sumy pieniędzy w materiały i narzędzia potrzebne do budowy następnej serii samolotów, ale ku rozczarowaniu właścicieli Thomas-Morse Aircraft kontrakt na budowę 200 samolotów w wersji MB-3A został przyznany zakładom [[Boeing]]a, które zaoferowały niższą cenę{{r|general13|boeing56|boeing63}}.

Jeszcze przed utratą pozostałej części kontraktu, w czerwcu 1919, United States Post Office Department ogłosił konkurs na budowę nowego samolotu pocztowego{{r|general26|unusual163}}. Według specyfikacji Poczty samolot miał być napędzany dwoma lub trzema silnikami [[Liberty L-12]] lub [[Hispano-Suiza 8]] i być w stanie udźwignąć do 1500 funtów (680 kg) poczty{{r|general26}}. W Thomas-Morse Aircraft przystąpiono do projektowania nowego samolotu starając się do tego używać jak najwięcej części i komponentów używanych do produkcji myśliwca MB-3{{r|aahs}}.

== Opis konstrukcji ==
Thomas-Morse MB-4 był [[dwupłat]]owym, dwusilnikowym, dwumiejscowym samolotem pocztowym o konstrukcji całkowicie drewnianej{{r|general26|general24}}. Samolot miał bardzo nietypową, trzy-kadłubową konfigurację - środkowy kadłub (gondola) mieścił dwa silniki Hispano-Suiza w konfiguracji ciągnąco-pchającej, po obydwu stronach gondoli znajdowały się dwa kadłuby w których umieszczono pojedyncze kokpity załogi{{r|general26|unusual163}}. Stanowisko pilota znajdowało się w lewym kokpicie, a stanowiska drugiego pilota/mechanika w prawym, pomiędzy kokpitami nie zainstalowano żadnego systemu komunikacyjnego{{r|general26|unusual163}}. Ładunek był przewożony w trzech lukach - jednym znajdującym się w centralnej gondoli pomiędzy silnikami i dwóch znajdujących się w tylnych częściach kadłubów{{r|general26|unusual163}}.

== Historia ==
Samolot został oblatany w lutym 1920{{r|general26}}. W czasie oblatywania odkryto, że miał on źle działający system paliwowy i cierpiał na nadmierne wibracje spowodowane pracą silników{{r|general26}}. Zbyt duża moc silników przeciążała konstrukcję samolotu, a w czasie startu powodowała, że jeden kokpit odrywał się od ziemi wcześniej od drugiego{{r|general26}}. Według kierownika fabryki Morse-Thomas Jerome'a Frieda MB-4 był „najgorszą rzeczą ze skrzydłami”<ref group=uwaga>Worst thing on wings.</ref>{{r|general26}}.

Pierwszy wybudowany egzemplarz został przekazany Poczcie 1 marca{{r|general26}}, samolot został zakupiony przez Pocztę, ale nie zamówiono żadnych dodatkowych egzemplarzy{{r|general26|unusual164}}.

W źródłach nie ma zgodności, co do tego ile samolotów wybudowano łącznie, powstały dwa{{r|general14}} lub cztery{{r|aero}} egzemplarze.  Oprócz pierwszego przekazanego Poczcie pozostały samolot, czy samoloty zostały przekazane Armii{{r|general26}} (według jednego źródła numery seryjne AS64306, AS64373/64374{{r|aero}}) i przynajmniej jeden był testowany w bazie [[McCook Field]] jako P-172{{r|aero}}. Około rok później wszystkie samoloty zostały złomowane{{r|general26|aero}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=general13>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Wegg
| imię = John
| tytuł = General Dynamics Aircraft And Their Predecessor
| strony =  13}}</ref>
<ref name=general26>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Wegg
| imię = John
| tytuł = General Dynamics Aircraft And Their Predecessor
| strony =  26}}</ref>
<ref name=general24>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Wegg
| imię = John
| tytuł = General Dynamics Aircraft And Their Predecessor
| strony =  24}}</ref>
<ref name=general14>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Wegg
| imię = John
| tytuł = General Dynamics Aircraft And Their Predecessor
| strony =  14}}</ref>
<ref name=boeing56>{{Boeing Aircraft|skrót=tak|strony=56}}</ref>
<ref name=boeing63>{{Boeing Aircraft|skrót=tak|strony=63}}</ref>
<ref name=unusual163>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Bowers
| imię = Peter M.
| tytuł = Unconventional Aircraft
| strony =  163}}</ref>
<ref name=unusual164>{{Cytuj książkę
| nazwisko = Bowers
| imię = Peter M.
| tytuł = Unconventional Aircraft
| strony =  164}}</ref>
<ref name=aahs>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20101206190551/http://www.aahs-online.org/BackIssues/v46n3.htm| tytuł = Thomas-Morse MB-4| data dostępu = 2012-10-22 | autor = | opublikowany = AAHS Journal, Vol. 46, No. 3 - Fall 2001| praca = | data = 2001| język = en}}</ref>
<ref name=aero>{{cytuj stronę | url = http://www.aerofiles.com/_thomas.html| tytuł = Thomas-Morse MB-4| data dostępu = 2012-10-22 | autor = | opublikowany = aerofiles.com| praca = | data =| język = en}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Boeing Aircraft}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Bowers | imię = Peter M. | tytuł = Unconventional Aircraft | data = 1990 | wydawca = TAB Books | miejsce = Blue Ridge Summit, PA | isbn = 0-8306-2450-3 | strony =}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Wegg | imię = John | nazwisko2 = | imię2 = | tytuł = General Dynamics Aircraft And Their Predecessor | data = 1990 | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis, Md. | isbn = 0-87021-233-8 | strony =}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20121103215626/http://www.flightglobal.com/pdfarchive/view/1920/1920%20-%200350.html| tytuł = Thomas-Morse MB-4 (2 zdjęcia samolotu)| data dostępu = 2012-10-22 | autor = | opublikowany = flightglobal.com| praca = | data =1921-03-25| język = en}}
* {{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160307101653/https://www.flightglobal.com/pdfarchive/view/1920/1920%20-%200373.html| tytuł = Thomas-Morse Aircraft Corporation (1 zdjęcie i charakterystyka samolotu)| data dostępu = 2012-10-22 | autor = | opublikowany = flightglobal.com| praca = | data =1920-04-01| język = en}}

{{Samoloty Thomas-Morse}}

[[Kategoria:Samoloty pocztowe]]
[[Kategoria:Samoloty Thomas-Morse|MB-04]]
[[Kategoria:Dwupłaty]]
[[Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym]]

title: Thomas-Morse MB-4

Państwo: Stany Zjednoczone

Producent: Thomas-Morse

Konstruktor: Benjamin Douglas Thomas

Napęd: 2 x Wright-Hisso H

Prędkość minimalna: 85 km/h


text:
# Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2002
17. Mistrzostwa Europy w łucznictwie odbyły się w dniach 22–27 lipca 2002 w Oulu w Finlandii.
Polska wywalczyła 2 medale w łukach klasycznych: drużyna kobiet w składzie Justyna Mospinek, Iwona Marcinkiewicz i Wioletta Myszor została wicemistrzyniami Europy, a Mospinek zdobyła też brąz indywidualnie.

## Medaliści

### Strzelanie z łuku klasycznego
| Konkurencja            | Złoto                                                             | Srebro                                                            | Brąz                                                             |
| indywidualnie kobiet   | Natalia Valeeva                                                   | Derya Uraz                                                        | Justyna Mospinek                                                 |
| indywidualnie mężczyzn | Michele Frangilli                                                 | Bałżynim Cyrempiłow                                               | Ilario Di Buò                                                    |
| drużynowo kobiet       | Rosja · Natalia Bołotowa · Jelena Dostaj · Margarita Galinowskaja | Polska · Justyna Mospinek · Iwona Marcinkiewicz · Wioletta Myszor | Ukraina · Kateryna Serdiuk · Ołena Sadownicza · Kateryna Palecha |
| drużynowo mężczyzn     | Francja · Jocelyn de Grandis · Olivier Tavernier · Willy Ardiet   | Holandia · Wietse van Alten · Ron van der Hoff · Pieter Custers   | Włochy · Ilario Di Buò · Michele Frangilli · Marco Galiazzo      |

### Strzelanie z łuku bloczkowego
| Konkurencja            | Złoto                                                             | Srebro                                                                                | Brąz                                                                                |
| indywidualnie kobiet   | Anna-Liisa Tuuttu                                                 | Petra Dortmund                                                                        | Cathérine Pellen                                                                     |
| indywidualnie mężczyzn | Michele Palumbo                                                   | Björn Andersson                                                                       | Fred van Zutphen                                                                     |
| drużynowo kobiet       | Rosja · Oktjabina Bołotowa · Sofia Gonczarowa · Anna Bołogowa     | Finlandia · Anna-Liisa Tuuttu · Anne Laurila · Sirkka Sokka-Matikainen · Anne Sjöroos | Francja · Valérie Fabre · Cathérine Pellen · Sandrine Vandionant · Catherine Deburck |
| drużynowo mężczyzn     | Holandia · Guido van den Bosch · Fred van Zutphen · Peter Elzinga | Słowenia · Tomaz Hodnik · Rajko Usai · Dejan Sitar · Tevz Grogl                       | Francja · Jean-Marc Beaud · Claude Brunstein · Denis Vanez · Stephane Sauvignan      |

## Klasyfikacja medalowa
| Lp. | Państwo   | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
| 1.  | Włochy    | 3     | 0      | 2    | 5     |
| 2.  | Rosja     | 2     | 1      | 0    | 3     |
| 3.  | Holandia  | 1     | 1      | 1    | 3     |
| 4.  | Finlandia | 1     | 1      | 0    | 2     |
| 5.  | Francja   | 1     | 0      | 3    | 4     |
| 6.  | Polska    | 0     | 1      | 1    | 2     |
| 7.  | Niemcy    | 0     | 1      | 0    | 1     |
| 7.  | Słowenia  | 0     | 1      | 0    | 1     |
| 7.  | Szwecja   | 0     | 1      | 0    | 1     |
| 7.  | Turcja    | 0     | 1      | 0    | 1     |
| 11. | Ukraina   | 0     | 0      | 1    | 1     |

title: Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2002

wikitext:
{{Zawody infobox
 |nazwa                = Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2002
 |ikona                =
 |poprzednie           = [[Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2000|2000]]
 |następne             = [[Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2004|2004]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data                 = 22 - 27 lipca 2002
 |gospodarz            = [[Oulu]]
 |miejscowość          =
 |organizator          = [[Europejska Federacja Łucznicza|EMAU]]
 |liczba konkurencji   = 8
 |liczba zawodników    =
 |liczba reprezentacji =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''17. [[Mistrzostwa Europy w łucznictwie]]''' odbyły się w dniach 22–27 lipca 2002 w [[Oulu]] w [[Finlandia|Finlandii]].

Polska wywalczyła 2 medale w łukach klasycznych: drużyna kobiet w składzie [[Justyna Mospinek]], [[Iwona Dzięcioł-Marcinkiewicz|Iwona Marcinkiewicz]] i [[Wioletta Myszor]] została wicemistrzyniami Europy, a Mospinek zdobyła też brąz indywidualnie.

== Medaliści ==
=== Strzelanie z łuku klasycznego ===
{| class="wikitable" width=85%
|'''Konkurencja'''
|bgcolor="gold"| '''Złoto'''
|bgcolor="silver"| '''Srebro'''
|bgcolor="CC9966"| '''Brąz'''
|-
|indywidualnie kobiet
|{{flaga|ITA}} [[Natalia Valeeva]]
|{{flaga|TUR}} [[Derya Uraz]]
|{{flaga|POL}} '''[[Justyna Mospinek]]'''
|-
|indywidualnie mężczyzn
|{{flaga|ITA}} [[Michele Frangilli]]
|{{flaga|RUS}} [[Bałżynim Cyrempiłow]]
|{{flaga|ITA}} [[Ilario Di Buò]]
|-
|drużynowo kobiet
|{{państwo|RUS}}
[[Natalia Bołotowa]]
[[Jelena Tutaczikowa-Dostaj|Jelena Dostaj]]
[[Margarita Galinowskaja]]
|'''{{państwo|POL}}'''
'''[[Justyna Mospinek]]'''
'''[[Iwona Dzięcioł-Marcinkiewicz|Iwona Marcinkiewicz]]'''
'''[[Wioletta Myszor]]'''
|{{państwo|UKR}}
[[Kateryna Serdiuk (łuczniczka)|Kateryna Serdiuk]]
[[Ołena Sadownicza]]
[[Kateryna Palecha]]
|-
|drużynowo mężczyzn
|{{państwo|FRA}}
[[Jocelyn de Grandis]]
[[Olivier Tavernier]]
[[Willy Ardiet]]
|{{państwo|NLD}}
[[Wietse van Alten]]
[[Ron van der Hoff]]
[[Pieter Custers]]
|{{państwo|ITA}}
[[Ilario Di Buò]]
[[Michele Frangilli]]
[[Marco Galiazzo]]
|}

=== Strzelanie z łuku bloczkowego ===
{| class="wikitable" width=85%
|'''Konkurencja'''
|bgcolor="gold"| '''Złoto'''
|bgcolor="silver"| '''Srebro'''
|bgcolor="CC9966"| '''Brąz'''
|-
|indywidualnie kobiet
|{{flaga|FIN}} [[Anna-Liisa Tuuttu]]
|{{flaga|DEU}} [[Petra Dortmund]]
|{{flaga|FRA}} [[Cathérine Pellen]]
|-
|indywidualnie mężczyzn
|{{flaga|ITA}} [[Michele Palumbo]]
|{{flaga|SWE}} [[Björn Andersson (łucznik)|Björn Andersson]]
|{{flaga|NLD}} [[Fred van Zutphen]]
|-
|drużynowo kobiet
|{{państwo|RUS}}
[[Oktjabina Bołotowa]]
[[Sofia Gonczarowa]]
[[Anna Bołogowa]]
|{{państwo|FIN}}
[[Anna-Liisa Tuuttu]]
[[Anne Laurila]]
[[Sirkka Sokka-Matikainen]]
[[Anne Sjöroos]]
|{{państwo|FRA}}
[[Valérie Fabre]]
[[Cathérine Pellen]]
[[Sandrine Vandionant]]
[[Catherine Deburck]]
|-
|drużynowo mężczyzn
|{{państwo|NLD}}
[[Guido van den Bosch]]
[[Fred van Zutphen]]
[[Peter Elzinga]]
|{{państwo|SVN}}
[[Tomaz Hodnik]]
[[Rajko Usai]]
[[Dejan Sitar]]
[[Tevz Grogl]]
|{{państwo|FRA}}
[[Jean-Marc Beaud]]
[[Claude Brunstein]]
[[Denis Vanez]]
[[Stephane Sauvignan]]
|}

== Klasyfikacja medalowa ==
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|'''Lp.'''
|'''Państwo'''
|bgcolor="gold"| '''Złoto'''
|bgcolor="silver"| '''Srebro'''
|bgcolor="CC9966"| '''Brąz'''
|'''Razem'''
|-
| 1. ||align=left| {{Państwo|ITA}} || 3 || 0 || 2 || 5
|-
| 2. ||align=left| {{Państwo|RUS}} || 2 || 1 || 0 || 3
|-
| 3. ||align=left| {{Państwo|NLD}} || 1 || 1 || 1 || 3
|-
| 4. ||align=left| {{Państwo|FIN}} || 1 || 1 || 0 || 2
|-
| 5. ||align=left| {{Państwo|FRA}} || 1 || 0 || 3 || 4
|-
| 6. ||align=left| '''{{Państwo|POL}}''' || 0 || 1 || 1 || 2
|-
|rowspan=4| 7. ||align=left| {{Państwo|DEU}} || 0 || 1 || 0 || 1
|-
|align=left| {{Państwo|SVN}} || 0 || 1 || 0 || 1
|-
|align=left| {{Państwo|SWE}} || 0 || 1 || 0 || 1
|-
|align=left| {{Państwo|TUR}} || 0 || 1 || 0 || 1
|-
| 11. ||align=left| {{Państwo|UKR}} || 0 || 0 || 1 || 1
|}

== Bibliografia ==
* [https://worldarchery.sport/competition/154/18th-european-and-mediterranean-archery-championships-2002 Wyniki zawodów] {{lang|en}}

{{Mistrzostwa Europy w łucznictwie}}

[[Kategoria:Mistrzostwa Europy w łucznictwie|2002]]
[[Kategoria:2002 w sporcie]]
[[Kategoria:2002 w Finlandii]]

title: Mistrzostwa Europy w Łucznictwie 2002

Gospodarz: Oulu

Organizator: EMAU


text:
# Oak Grove (hrabstwo Dodge)
Oak Grove – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wisconsin, w hrabstwie Dodge.

title: Oak Grove (hrabstwo Dodge)

wikitext:
{{Inne znaczenia|miasta w stanie Wisconsin|[[Oak Grove|inne miejsca o tej samej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Oak Grove
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Oak Grove
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wisconsin}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Dodge (Wisconsin)|Dodge]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 55-59000
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1583841
 |powierzchnia                 = 88,6
 |wysokość                     = 285
 |rok                          = 2000
 |liczba ludności              = 1 126<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2014-05-31 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 12,8
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]
[[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-WI
 |współrzędne                  = 43°26′7″N 88°41′59″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Oak Grove''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wisconsin]], w hrabstwie [[Hrabstwo Dodge (Wisconsin)|Dodge]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Wisconsin]]

title: Oak Grove

Stan: Wisconsin

Hrabstwo: Dodge


text:
# Listonosz (film)
Listonosz (wł. Il postino) – włosko-francusko-belgijski dramat obyczajowy z 1994 roku w reżyserii Michaela Radforda, zrealizowany na podstawie poematów Pablo Nerudy i powieści Ardiente Paciencia Antonia Skármety.

## Fabuła
Włochy, rok 1952. Na jedną z wysepek u wybrzeży Włoch trafia chilijski poeta Pablo Neruda, którego rząd wygnał z kraju. Lokalny poczmistrz jest przerażony liczbą listów skierowanych do poety. Wynajmuje więc Mario Rouoppolo jako prywatnego listonosza dla Pablo. Obaj zaczynają się przyjaźnić. Kiedy Mario zakochuje się w Beatrice, Pablo – niczym Savinien Cyrano de Bergerac – pomaga mu ją zdobyć, ucząc sztuki pisania wierszy miłosnych.

## Obsada
- Philippe Noiret jako Pablo Neruda
- Massimo Troisi jako Mario Ruoppolo
- Maria Grazia Cucinotta jako Beatrice Russo
- Linda Moretti jako Donna Ros
- Simona Caparrini jako Elsa Morante

## Produkcja
Zdjęcia kręcono na wyspie Procida (prowincja Neapol) oraz w Malfa na wyspie Salina (sycylijskie Wyspy Liparyjskie).

## Nagrody i nominacje
Oscary (1996):
- Oscar za najlepszą muzykę w filmie dramatycznym (Luis Bacalov)
  - nominacja za najlepszy film
  - nominacja za najlepszą reżyserię (Michael Radford)
  - nominacja za najlepszą pierwszoplanową rolę męską (Massimo Troisi)
  - nominacja za najlepszy scenariusz adaptowany (Anna Pavignano, Michael Radford, Furio Scarpelli, Giacomo Scarpelli i Massimo Troisi)

title: Listonosz (film)

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Listonosz
 |oryginalny tytuł = Il postino
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[film obyczajowy|obyczajowy]]
 |rok produkcji    = [[1994 w filmie|1994]]
 |data premiery    = 1 września 1994
24 listopada 1995 (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Włochy]]
[[Francja]]
[[Belgia]]
 |język            = włoski
hiszpański
 |czas trwania     = 108 min
 |reżyseria        = [[Michael Radford]]
 |scenariusz       = Anna Pavignano
[[Michael Radford]]
[[Furio Scarpelli]]
Giacomo Scarpelli
[[Massimo Troisi]]
 |główne role      = [[Massimo Troisi]]
[[Philippe Noiret]]
 |muzyka           = [[Luis Bacalov]]
 |zdjęcia          = Franco Di Giacomo
 |scenografia      = Lorenzo Baraldi
 |kostiumy         = Gianna Gissi
 |montaż           = Roberto Perpignani
 |produkcja        = [[Mario Cecchi Gori]]
Vittorio Cecchi Gori
Gaetano Daniele
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      = [[Imperial CinePix|Sigma Pictures]] (Polska)<ref>{{Cytuj książkę | imię = Krzysztof | nazwisko = Kucharski | tytuł = Kino Plus. Film i dystrybucja kinowa w Polsce 1990-2000 | strony = 365-366}}</ref>
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          = 1996: [[Oscar za najlepszą muzykę filmową|Oscar za najlepszą muzykę w filmie dramatycznym]] ([[Luis Bacalov]])
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Listonosz''' (wł. ''Il postino'') – włosko-francusko-belgijski [[dramat obyczajowy]] z [[1994 w filmie|1994]] roku w reżyserii [[Michael Radford|Michaela Radforda]], zrealizowany na podstawie poematów [[Pablo Neruda|Pablo Nerudy]] i powieści ''Ardiente Paciencia'' [[Antonio Skármeta|Antonia Skármety]].

== Fabuła ==
Włochy, rok 1952. Na jedną z wysepek u wybrzeży Włoch trafia chilijski poeta [[Pablo Neruda]], którego rząd wygnał z kraju. Lokalny [[poczmistrz]] jest przerażony liczbą listów skierowanych do poety. Wynajmuje więc Mario Rouoppolo jako prywatnego listonosza dla Pablo. Obaj zaczynają się przyjaźnić. Kiedy Mario zakochuje się w Beatrice, Pablo – niczym [[Savinien Cyrano de Bergerac]] – pomaga mu ją zdobyć, ucząc sztuki pisania wierszy miłosnych.

== Obsada ==
* [[Philippe Noiret]] jako [[Pablo Neruda]]
* [[Massimo Troisi]] jako Mario Ruoppolo
* [[Maria Grazia Cucinotta]] jako Beatrice Russo
* [[Linda Moretti]] jako Donna Ros
* [[Simona Caparrini]] jako [[Elsa Morante]]

== Produkcja ==
Zdjęcia kręcono na wyspie [[Procida]] ([[prowincja Neapol]]) oraz w [[Malfa]] na [[Salina (wyspa)|wyspie Salina]] (sycylijskie [[Wyspy Liparyjskie]])<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.davinotti.com/forum/location-verificate/il-postino/50003226|tytuł=Il postino (1994)|opublikowany=Davinotti|język=it|data dostępu=2025-01-15}}</ref>.

== Nagrody i nominacje ==
; '''[[68. ceremonia wręczenia Oscarów|Oscary (1996)]]:'''
* [[Oscar za najlepszą muzykę filmową|Oscar za najlepszą muzykę w filmie dramatycznym]] ([[Luis Bacalov]])
** nominacja za najlepszy film
** nominacja za najlepszą reżyserię ([[Michael Radford]])
** nominacja za najlepszą pierwszoplanową rolę męską ([[Massimo Troisi]])
** nominacja za najlepszy scenariusz adaptowany ([[Anna Pavignano]], [[Michael Radford]], [[Furio Scarpelli]], [[Giacomo Scarpelli]] i [[Massimo Troisi]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0110877|Listonosz}}
* {{Filmweb|tytuł|30637|Listonosz}}

{{Michael Radford}}
{{Nagroda BAFTA za najlepszy film nieanglojęzyczny}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Włoskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Włoskie filmy obyczajowe]]
[[Kategoria:Włoskie filmy z 1994 roku]]
[[Kategoria:Adaptacje filmowe powstałe w koprodukcji]]
[[Kategoria:Belgijskie filmy z 1994 roku]]
[[Kategoria:Francuskie filmy z 1994 roku]]
[[Kategoria:Filmy kręcone na Procidzie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone na Wyspach Liparyjskich]]
[[Kategoria:Filmy o listonoszach]]
[[Kategoria:Filmy o noblistach]]
[[Kategoria:Filmy o pisarzach]]
[[Kategoria:Filmy o poezji]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Michaela Radforda]]
[[Kategoria:Filmy wyróżnione nagrodą BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego]]

title: ListonoszIl postino

Gatunek: obyczajowy

Data premiery: 1 września 1994 · 24 listopada 1995 (Polska)

Kraj produkcji: Włochy · Francja · Belgia

Język: włoski · hiszpański

Czas trwania: 108 min

Reżyseria: Michael Radford

Scenariusz: Anna Pavignano · Michael Radford · Furio Scarpelli · Giacomo Scarpelli · Massimo Troisi

Główne role: Massimo Troisi · Philippe Noiret

Muzyka: Luis Bacalov

Zdjęcia: Franco Di Giacomo

Scenografia: Lorenzo Baraldi

Kostiumy: Gianna Gissi

Montaż: Roberto Perpignani

Produkcja: Mario Cecchi Gori · Vittorio Cecchi Gori · Gaetano Daniele

Dystrybucja: Sigma Pictures (Polska)


text:
# Erika Strasser
Erika Strasser z domu Wurscher (ur. 17 marca 1934 w Linzu, zm. 30 kwietnia 2019 tamże) – austriacka lekkoatletka specjalizująca się w rzucie oszczepem, dwukrotna olimpijka, później działaczka sportowa.

## Życiorys
Odpadła w eliminacjach rzutu oszczepem na igrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie. Na mistrzostwach Europy w 1962 w Belgradzie zajęła w tej konkurencji 6. miejsce, a na mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie 8. miejsce. Wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku, gdzie rozegrano od razu finał. Pierwsze trzy rzuty przekroczyła i nie została sklasyfikowana.
Była mistrzynią Austrii w rzucie oszczepem w latach 1959, 1961–1963, 1965, 1967 i 1969 oraz w sztafecie 4 × 100 metrów w 1963.
Czterokrotnie poprawiała rekord Austrii w rzucie oszczepem do wyniku 52,32 m uzyskanego 1 czerwca 1961 w Innsbrucku. Jej rekord życiowy w tej konkurencji wynosił 53,76 m, osiągnięty 4 lipca 1968 w Pradze.
Po zakończeniu wyczynowego uprawiania sportu w 1969 została działaczką sportową. W latach 1985–1994 była przewodniczącą Austriackiego Związku Lekkiej Atletyki (ÖLV). W latach 1987–2007 wchodziła w skład zarządu European Athletic Association, a w latach 1991–1995 była jego wiceprzewodniczącą. Była również pierwszą kobietą w składzie Austriackiego Komitetu Olimpijskiiego.

title: Erika Strasser

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Erika Strasser
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 17 marca 1934
 |miejsce urodzenia         = [[Linz]]
 |data śmierci              = 30 kwietnia 2019
 |miejsce śmierci           = [[Linz]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 174 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|AUT}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Erika Strasser''' z domu '''Wurscher''' (ur. [[17 marca]] [[1934]] w [[Linz]]u<ref group="uwaga">Portal Olympedia.org podaje również [[Öblarn]] jako alternatywne miejsce urodzenia.</ref>, zm. [[30 kwietnia]] [[2019]] tamże<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/64871 | tytuł = Erika Strasser | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2022-11-18}}</ref>) – austriacka [[Lekkoatletyka|lekkoatletka]] specjalizująca się w [[Rzut oszczepem|rzucie oszczepem]], dwukrotna olimpijka, później działaczka sportowa.

== Życiorys ==
Odpadła w eliminacjach rzutu oszczepem na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1960|igrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie]]<ref name="ol" />. Na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1962|mistrzostwach Europy w 1962]] w Belgradzie zajęła w tej konkurencji 6. miejsce, a na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1966|mistrzostwach Europy w 1966]] w Budapeszcie 8. miejsce<ref>{{Cytuj | url = https://directus.european-athletics.com/downloads/3692f95e-ded7-4d23-b46a-e9976dc4f85f/ECH-2022-Statistics-Handbook.pdf | tytuł = European Athletics Championships Munich 2022 Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 546, 555 | język = en | data dostępu = 2022-11-10}}</ref>. Wystąpiła na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1968|igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku]], gdzie rozegrano od razu finał. Pierwsze trzy rzuty przekroczyła i nie została sklasyfikowana<ref name="ol" />.

Była mistrzynią Austrii w rzucie oszczepem w latach 1959, 1961–1963, 1965, 1967 i 1969 oraz w [[Sztafeta 4 × 100 metrów|sztafecie 4 × 100 metrów]] w 1963<ref>{{Cytuj | url = http://archiv.oelv.at/athletes/successes.php?id=13457&competitionType=4 | tytuł = Athletendetails: Strasser Erika. Erfolge, Österreichische Meisterschaft | opublikowany = [[Österreichischer Leichtathletik-Verband]] | język = de | data dostępu = 2022-11-18}}</ref>.

Czterokrotnie poprawiała rekord Austrii w rzucie oszczepem do wyniku 52,32 m uzyskanego 1 czerwca 1961 w Innsbrucku<ref>{{Cytuj książkę| nazwisko = Waśko| imię = Janusz| nazwisko2 = Brant| imię2 = John| nazwisko3 = Csiki| imię3 = Györgyi| nazwisko4 = Socha| imię4 = Andrzej|tytuł = Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012 | data = 2013 | miejsce = Zamość| strony = 330 | język = en | isbn = 978-83-62033-30-0}}</ref>. Jej rekord życiowy w tej konkurencji wynosił 53,76 m, osiągnięty 4 lipca 1968 w Pradze<ref>{{Cytuj | url = http://archiv.oelv.at/athletes/persbest.php?id=13457 | tytuł = Athletendetails: Strasser Erika. Persönliche Bestleistungen | opublikowany = [[Österreichischer Leichtathletik-Verband]] | język = de | data dostępu = 2022-11-18}}</ref>.

Po zakończeniu wyczynowego uprawiania sportu w 1969 została działaczką sportową. W latach 1985–1994 była przewodniczącą Austriackiego Związku Lekkiej Atletyki ([[Österreichischer Leichtathletik-Verband|ÖLV]]). W latach 1987–2007 wchodziła w skład zarządu [[European Athletics|European Athletic Association]], a w latach 1991–1995 była jego wiceprzewodniczącą. Była również pierwszą kobietą w składzie [[Austriacki Komitet Olimpijski|Austriackiego Komitetu Olimpijskiiego]]<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Landeshauptmann Pühringer verlieh Goldenes Verdienstzeichen des Landes Oberösterreich an Erika Strasser | czasopismo = Österreich Journal | język = de | data = 2004-05-07 | url = http://www.oe-journal.at/Aktuelles/!2004/0504/W1/20705ooeStrasser.htm}}</ref><ref>{{Cytuj pismo | tytuł = hemalige ÖLV-Präsidentin Erika Strasser verstorben | czasopismo = Tiroler Tageszeitung | język = de | data = 2019-05-15 | url = https://www.tt.com/artikel/15633224/ehemalige-oelv-praesidentin-erika-strasser-verstorben}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = http://archiv.oelv.at/athletes/successes.php?id=13457 | tytuł = Athletendetails: Strasser Erika. Erfolge | opublikowany = [[Österreichischer Leichtathletik-Verband]] | język = de | data dostępu = 2022-11-18}}
* {{IAAF name|id=014552339|data=2022-11-18}}
* {{Cytuj| url = http://trackfield.brinkster.net/Profile.asp?ID=7726&Gender=W | tytuł = Erika Strasser | opublikowany = Track and Field Statistics | data dostępu = 2022-11-18 | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Strasser, Erika}}
[[Kategoria:Austriaccy oszczepnicy]]
[[Kategoria:Austriaccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1934]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Linzu]]

title: · Erika Strasser

Data i miejsce urodzenia: 17 marca 1934 · Linz

Data i miejsce śmierci: 30 kwietnia 2019 · Linz


text:
# USS Keppler (DE-375)
USS Keppler (DE-375) amerykański niszczyciel eskortowy typu John C. Butler. Nigdy nie ukończony.
Jego patronem był Boatswain's Mate First Class Reinhardt J. Keppler (1918-1942) odznaczony Krzyżem Marynarki Wojennej.
Okręt został przydzielony do budowy stoczni Consolidated Steel Corporation w Orange w czasie II wojny światowej. Kontrakt na budowę został anulowany 6 stycznia 1944, zanim okręt został zwodowany.
Nazwa „Keppler” została następnie przydzielona niszczycielowi USS "Keppler" (DD-765).

title: USS Keppler (DE-375)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[USS Keppler|inne jednostki pływające o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = USS Keppler (DE-375)
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |klasa                  =
 |typ                    =
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = [[Consolidated Steel Corporation]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       =
 |wodowanie              =
 |1. bandera             = USA
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   =
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             = kontrakt na budowę anulowano 6 stycznia 1944
 |wyporność              = proj. standardowa: 1350 ton
 |długość                = proj. 93 m
 |szerokość              = proj. 11,3 m
 |zanurzenie             = proj. standardowe: 2,84 m
pełne: 4,06 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 2 kotły,
2 turbiny,
12 000 shp;
2 śruby
 |prędkość               = proj. 24 węzły
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 6000 mil morskich
przy prędkości 12 węzłów
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = proj. 2 × 127 mm (2×1)
4 × 40 mm plot (2×2)
10 x 20 mm (10×1)
1 x [[hedgehog]]
2 zrzutnie bomb głębinowych
8 [[miotacz bomb głębinowych|miotaczy bomb głębinowych]]
3 [[Wyrzutnia torpedowa|wt]] kal. 533
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = proj. 14 oficerów
201 podoficerów i marynarzy
 |commons                =
}}
'''USS Keppler (DE-375)''' [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[niszczyciel eskortowy]] typu [[niszczyciele eskortowe typu John C. Butler|''John C. Butler'']]. Nigdy nie ukończony.

Jego patronem był [[Boatswain's Mate (United States Navy)|Boatswain's Mate]] First Class [[Reinhardt J. Keppler]] (1918-1942) odznaczony [[Krzyż Marynarki Wojennej|Krzyżem Marynarki Wojennej]].

Okręt został przydzielony do budowy stoczni [[Consolidated Steel Corporation]] w [[Orange (Teksas)|Orange]] w czasie II wojny światowej. Kontrakt na budowę został anulowany 6 stycznia 1944, zanim okręt został zwodowany.

Nazwa „Keppler” została następnie przydzielona niszczycielowi [[USS Keppler (DD-765)|USS "Keppler" (DD-765)]].

== Bibliografia ==
* {{DANFS|http://www.history.navy.mil/research/histories/ship-histories/danfs/k/keppler.html}}
* [http://www.navsource.org/archives/06idx.htm NavSource Naval History: Destroyer Escorts, Frigates, Littoral Combat Vessels]

{{Niszczyciele typu John C. Butler}}

{{DEFAULTSORT:Keppler (DE-375)}}
[[Kategoria:Amerykańskie niszczyciele eskortowe z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Nieukończone okręty amerykańskie]]
[[Kategoria:Niszczyciele eskortowe typu John C. Butler]]

title: USS Keppler (DE-375)

Stocznia: Consolidated Steel Corporation

Wyporność: proj. standardowa: 1350 ton

Długość: proj. 93 m

Szerokość: proj. 11,3 m

Zanurzenie: proj. standardowe: 2,84 m · pełne: 4,06 m

Prędkość: proj. 24 węzły

Zasięg: 6000 mil morskich · przy prędkości 12 węzłów

Załoga: proj. 14 oficerów · 201 podoficerów i marynarzy


text:
# Angelo Capranica
Angelo Capranica (ur. ok. 1415 w Rzymie, zm. 3 lipca 1478 tamże) – włoski kardynał.

## Życiorys
Był synem Niccoló Pantagati da Capranica i jego żony Iacobelli; jego bratem był kardynał Domenico Capranica. W młodości był gubernatorem Ceseny. 17 marca 1438 został wybrany arcybiskupem Manfredonii. 5 maja 1447 został przeniesiony do biskupstwa Ascoli Piceno. Po trzech latach, 25 sierpnia 1450 został biskupem Rieti (z osobistym tytułem arcybiskupa). We wrześniu 1458, Pius II powierzył mu zarządzanie Bolonią jako gubernator. Po śmierci brata, w 1460, rozbudował rodzinny pałac i uczynił z niego Collegium Capranica – najstarszą renesansową rzymską uczelnię.
5 marca 1460 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Santa Croce in Gerusalemme. W latach 60. nieustannie wyjeżdżał na misje legackie do Bolonii, w międzyczasie uczestnicząc w konklawe 1464. Pod koniec roku 1468 zrezygnował z biskupstwa Rieti. Uczestniczył w konklawe 1471 i krótko potem został mianowany legatem przed książętami włoskimi, mającymi zorganizować krucjatę przeciw Turkom. 11 grudnia 1472 został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Palestrina. 9 kwietnia 1473 został także biskupem (z osobistym tytułem arcybiskupa) Fermo. Wkrótce potem jednak zachorował, zrezygnował z diecezji i powrócił do Rzymu, gdzie odnowił zakon cystersów.

title: Angelo Capranica

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Angelo Capranica
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Antoniazzo Romano fresco - Madonna with child and saints.jpg
 |opis grafiki            = Klęczący kardynał Angelo Capranica (po prawej)
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 1415
 |miejsce urodzenia       = [[Rzym]]
 |data śmierci            = 3 lipca 1478
 |miejsce śmierci         = [[Rzym]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Arcybiskup Manfredonii
 |1. funkcja - okres      = 1438-1447
 |2. funkcja              = Biskup Rieti
 |2. funkcja - okres      = 1450-1468
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            = 5 marca 1460
 |papież kreujący         = [[Pius II]]
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Angelo Capranica''' (ur. ok. [[1415]] w [[Rzym]]ie, zm. [[3 lipca]] [[1478]] tamże{{r|FIU}}) – [[Włochy|włoski]] [[kardynał]].

== Życiorys ==
Był synem Niccoló Pantagati da Capranica i jego żony Iacobelli; jego bratem był kardynał [[Domenico Capranica]]{{r|FIU}}. W młodości był gubernatorem [[Cesena|Ceseny]]{{r|FIU}}. 17 marca 1438 został wybrany [[arcybiskup]]em [[Manfredonia|Manfredonii]]{{r|hierarchy}}. 5 maja 1447 został przeniesiony do biskupstwa [[Ascoli Piceno]]{{r|hierarchy}}. Po trzech latach, 25 sierpnia 1450 został [[biskup]]em [[Rieti]] (z osobistym tytułem arcybiskupa){{r|hierarchy}}. We wrześniu 1458, [[Pius II]] powierzył mu zarządzanie [[Bolonia|Bolonią]] jako gubernator{{r|FIU}}. Po śmierci brata, w 1460, rozbudował rodzinny pałac i uczynił z niego [[Collegium Capranica]] – najstarszą renesansową rzymską uczelnię{{r|FIU}}.

5 marca 1460 został kreowany [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie prezbiterzy|kardynałem prezbiterem]] i otrzymał kościół tytularny [[Bazylika Świętego Krzyża z Jerozolimy|Santa Croce in Gerusalemme]]{{r|hierarchy}}. W latach 60. nieustannie wyjeżdżał na misje [[legat papieski|legackie]] do [[Bolonia|Bolonii]], w międzyczasie uczestnicząc w [[konklawe 1464]]{{r|FIU}}. Pod koniec roku 1468 zrezygnował z biskupstwa Rieti. Uczestniczył w [[konklawe 1471]] i krótko potem został mianowany legatem przed książętami włoskimi, mającymi zorganizować krucjatę przeciw [[Turcy|Turkom]]{{r|FIU}}. 11 grudnia 1472 został podniesiony do rangi [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie biskupi|kardynała biskupa]] i otrzymał [[diecezja suburbikarna|diecezję suburbikarną]] [[biskup Palestriny|Palestrina]]{{r|hierarchy}}. 9 kwietnia 1473 został także biskupem (z osobistym tytułem arcybiskupa) [[Fermo]]{{r|hierarchy}}. Wkrótce potem jednak zachorował, zrezygnował z diecezji i powrócił do Rzymu, gdzie odnowił zakon [[cystersi|cystersów]]{{r|FIU}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="FIU">{{cytuj stronę | url = http://cardinals.fiu.edu/bios1460.htm#Capranica | tytuł = Capranica, Angelo | opublikowany = The Cardinals of the Holy Roman Church | język = en | data dostępu = 2013-09-16}}</ref>
<ref name="hierarchy">{{cytuj stronę | url = http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bcapraa.html | tytuł = Angelo Cardinal Capranica | opublikowany = catholic-hierarchy.org | język = en | data dostępu = 2013-09-16}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Capranica, Angelo}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1415]]
[[Kategoria:Zmarli w 1478]]
[[Kategoria:Włoscy kardynałowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie]]

title: Angelo Capranica

Data i miejsce urodzenia: 1415 · Rzym

Data i miejsce śmierci: 3 lipca 1478 · Rzym

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Kreacja kardynalska: 5 marca 1460 · Pius II


text:
# Niełazowate
Niełazowate (Dasyuridae) – rodzina ssaków z rzędu niełazokształtnych (Dasyuromorphia), występujących w krainie australijskiej.

## Systematyka
Do rodziny należą następujące podrodziny:
- Dasyurinae Goldfuss, 1820 – niełazy
- Phascogalinae Gill, 1872 – myszowory
- Planigalinae Archer, 1982 – ryjowniczki
- Sminthopsinae Archer, 1982 – grubogoniki

Zawierają one w sumie 17 rodzajów i 76 gatunków.
Opisano również rodzaje wymarłe o niepewnej pozycji systematycznej i nie sklasyfikowane w żadnej z powyższych podrodzin:
- Apoktesis Campbell, 1976[6] – jedynym przedstawicielem był Apoktesis cuspis Campbell, 1976
- Ganbulanyi Wroe, 1998[7] – jedynym przedstawicielem był Ganbulanyi djadjinguli Wroe, 1998
- Glaucodon Stirton, 1957[8] – jedynym przedstawicielem był Glaucodon ballaratensis Stirton, 1957
- Urrayira Cramb, Hocknull, Beck, Kealy & Price, 2023[9] – jedynym przedstawicielem był Urrayira whitei Cramb, Hocknull, Beck, Kealy & Price, 2023

## Budowa
Niełazowate osiągają zróżnicowane rozmiary. Najmniejszy z nich nocołazik waży zaledwie 5 g, podczas gdy największy przedstawiciel rodziny diabeł tasmański osiąga masę 8 kg.
| Wzór zębowy | Wzór zębowy | I | C | P   | M |
| ----------- | ----------- | - | - | --- | - |
| 42-46       | =           | 4 | 1 | 2-3 | 4 |
| 42-46       | =           | 3 | 1 | 2-3 | 4 |

Niełazowate cechują się wydłużoną głową o dobrze rozwinietych kłach. Tułów jest nieznacznie wydłużony. Nie występują na nim u niektórych niełazowatych marsupium, czyli torba lęgowa. Samice mają zaś wtedy sutki w ułożeniu okółkowym. Niekiedy zamiast torby występują tylko fałdy brzuszne. Ciało kończy ogon, również długi, porosły sierścią, zwierzęta nie potrafią nim chwytać. Kończyny są raczej krótkie. Naziemni przedstawiciele rodziny mają tylne łapy dłuższe niż u nadrzewnych niełazowatych. Występuje stopochodność, nie stwierdza się syndaktylii. Tylne łapy mogą mieć mały, ruchomy kciuk, zwłaszcza taksony żyjące na drzewach, podczas gdy ich naziemni krewni cechują się redukcją aż do całkowitego zaniku tegoż kciuka.

## Ekologia
Niełazowate żywią się pokarmem mięsnym, najczęściej są owadożerne.

title: Niełazowate

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Niełazowate
 |nazwa łacińska         = Dasyuridae
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Georg August Goldfuss|Goldfuss]], 1820<ref name="gol" />
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Chat marsupial tacheté 20140125-5791.jpg
 |opis grafiki           = Przedstawiciel rodziny – '''[[niełaz plamisty]]''' (''Dasyurus viverrinus'')
 |podkrólestwo           = [[Zwierzęta dwubocznie symetryczne|Bilateria]]
{{Wstaw takson|[[wtórouste]]}}
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |infratyp               = [[żuchwowce]]
 |nadgromada             = [[czworonogi]]
 |gromada                = [[ssaki]]
 |podgromada             = [[żyworodne]]
 |infragromada           = [[ssaki niższe]]
 |nadrząd                = [[torbacze]]
 |rząd                   = [[niełazokształtne]]
 |rodzina                = niełazowate
 |typ nomenklatoryczny   = ''Dasyurus'' {{small|[[Étienne Geoffroy Saint-Hilaire|É. Geoffroy Saint-Hilaire]], 1796}}
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = [[Rodzina (biologia)|Podrodziny]]
 |podtaksony             = ''4 podrodziny + 4 rodzaje wymarłe o statusie [[incertae sedis]] – zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Dasyuridae
 |commons                = Category:Dasyuridae
}}
'''Niełazowate'''<ref name="Cichocki&inni"/> (Dasyuridae) – [[Rodzina (biologia)|rodzina]] [[Ssaki|ssaków]] z [[Rząd (biologia)|rzędu]] [[Niełazokształtne|niełazokształtnych]] (Dasyuromorphia), występujących w [[Kraina australijska|krainie australijskiej]]<ref name="Wilson&Reeder"/>.

== Systematyka ==
Do rodziny należą następujące podrodziny<ref name="mdd" /><ref name="Baker" /><ref name="Cichocki&inni" />:
* Dasyurinae {{small|[[Georg August Goldfuss|Goldfuss]], 1820}} – [[niełazy]]
* Phascogalinae {{small|[[Theodore Nicholas Gill|Gill]], 1872}} – [[myszowory]]
* Planigalinae {{small|[[Michael Archer|Archer]], 1982}} – [[ryjowniczki]]
* Sminthopsinae {{small|[[Michael Archer|Archer]], 1982}} – [[grubogoniki]]

Zawierają one w sumie 17 [[rodzaj (biologia)|rodzajów]] i 76 [[gatunek (biologia)|gatunków]]<ref name="mdd" />.

Opisano również rodzaje wymarłe o niepewnej pozycji systematycznej i nie sklasyfikowane w żadnej z powyższych podrodzin:
* ''[[Apoktesis]]'' {{small|[[Colin Robert Campbell|Campbell]], 1976}}<ref name="cam" /> – jedynym przedstawicielem był ''Apoktesis cuspis'' {{small|Campbell, 1976}}
* ''[[Ganbulanyi]]'' {{small|[[Stephen Wroe|Wroe]], 1998}}<ref name="wroe98" /> – jedynym przedstawicielem był ''Ganbulanyi djadjinguli'' {{small|Wroe, 1998}}
* ''[[Glaucodon]]'' {{small|[[Ruben Arthur Stirton|Stirton]], 1957}}<ref name="sti" /> – jedynym przedstawicielem był ''Glaucodon ballaratensis'' {{small|Stirton, 1957}}
* ''[[Urrayira]]'' {{small|[[Jonathan Cramb|Cramb]], [[Scott Hocknull|Hocknull]], [[Robin M.D. Beck|Beck]], [[Shimona Kealy|Kealy]] & [[Gilbert J. Price|Price]], 2023}}<ref name="cra&inni" /> – jedynym przedstawicielem był ''Urrayira whitei'' {{small|Cramb, Hocknull, Beck, Kealy & Price, 2023}}

== Budowa ==
Niełazowate osiągają zróżnicowane rozmiary. Najmniejszy z nich [[nocołazik]] waży zaledwie 5 g, podczas gdy największy przedstawiciel rodziny [[diabeł tasmański]] osiąga masę 8 kg{{odn|Błaszak|Skoracki|Gliwicz|2020|s = 77}}.

{{wzór zębowy|42-46|4|1|2-3|4|3|1|2-3|4}}
Niełazowate cechują się wydłużoną głową o dobrze rozwinietych [[kieł|kłach]]. Tułów jest nieznacznie wydłużony. Nie występują na nim u niektórych niełazowatych [[marsupium]], czyli torba lęgowa. Samice mają zaś wtedy [[Gruczoł mlekowy|sutki]] w ułożeniu okółkowym. Niekiedy zamiast torby występują tylko fałdy brzuszne. Ciało kończy ogon, również długi, porosły sierścią, zwierzęta nie potrafią nim chwytać. Kończyny są raczej krótkie. Naziemni przedstawiciele rodziny mają tylne łapy dłuższe niż u nadrzewnych niełazowatych. Występuje [[stopochodność]], nie stwierdza się [[syndaktylia|syndaktylii]]. Tylne łapy mogą mieć mały, ruchomy kciuk, zwłaszcza taksony żyjące na drzewach, podczas gdy ich naziemni krewni cechują się redukcją aż do całkowitego zaniku tegoż kciuka{{odn|Błaszak|Skoracki|Gliwicz|2020|s = 77}}.

== Ekologia ==
Niełazowate żywią się pokarmem mięsnym, najczęściej są [[entomofag|owadożerne]]{{odn|Błaszak|Skoracki|Gliwicz|2020|s = 77}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="gol">{{cytuj książkę| autor = G.A. Goldfuss| tytuł = Handbuch der Zoologie|url = https://books.google.pl/books?id=aPN8cFZ-XhQC&hl=pl&pg=RA2-PA447#v=onepage&q&f=false| rok = 1820|wydawca = Johann Leonhard Schrag|miejsce = Nürnburg |część = 2 | strony = 447|język = de}}</ref>
<ref name="Cichocki&inni">nazwy polskie za: {{Cytuj książkę | autor = W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz| tytuł = Polskie nazewnictwo ssaków świata | wydawca =  Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | rok = 2015 | isbn = 978-83-88147-15-9| strony = 6–9| język = pl en}}</ref>
<ref name="Baker">{{cytuj książkę| autor = C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest | tytuł = Illustrated Checklist of the Mammals of the World|url = |rok = 2020|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|część = 1|tytuł części = Monotremata to Rodentia|isbn = 978-84-16728-34-3|strony = 60–70|język = en}}</ref>
<ref name="Wilson&Reeder">{{cytuj stronę|autor = D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy)|url = https://www.departments.bucknell.edu/biology/resources/msw3/browse.asp?id=10800010|tytuł = Family Dasyuridae|opublikowany = Johns Hopkins University Press |praca = Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) |rok = 2005 | data dostępu = 2020-10-22}}</ref>
<ref name="cam">{{cytuj |autor = C.R. Campbell|tytuł = Tertiary Dasyuridae and Peramelidae (Marsupialia) from the Tirari Desert, South Australia| praca = Praca doktorska| opublikowany = University of California|miejsce = Berkeley|seria = Dissertation Abstracts International |s = 4375|data = 1976|język = en}}</ref>
<ref name="sti">{{cytuj pismo |autor = R.A. Stirton |tytuł = Tertiary marsupials from Victoria, Australia |url = |czasopismo = Memoirs of the National Museum of Victoria| wolumin = 21 |strony = 129|rok = 1957|doi = 10.24199/j.mmv.1957.21.09|język = en}}</ref>
<ref name="wroe98">{{cytuj pismo |autor = S. Wroe |tytuł = A new 'bone-cracking' dasyurid from the Miocene of Riversleigh, northwestern Queensland|url = |czasopismo = Alcheringa | wolumin = 22|numer = 3|strony = 278|rok = 1998|doi = 10.1080/03115519808619205|język = en}}</ref>
<ref name="mdd">{{cytuj stronę | url = http://www.classic.mammaldiversity.org/tree.html| tytuł = Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy| praca = ASM Mammal Diversity Database (Version 1.12)|opublikowany = American Society of Mammalogists| data dostępu = 2024-01-06| autor = N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby| język = en}}</ref>
<ref name="cra&inni">{{cytuj pismo |autor = J. Cramb, S. Hocknull, R.M. Beck, S. Kealy & G.J. Price|tytuł = Urrayira whitei gen. et sp. nov.: a dasyuromorphian (Mammalia: Marsupialia) with incipient zalambdodonty from the Middle Pleistocene of Queensland, Australia|url = |czasopismo = Alcheringa: An Australasian Journal of Palaeontology | wolumin = |numer = |strony = 4|data = W druku|doi = 10.1080/03115518.2023.2169351|język = en}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Czesław Błaszak |tytuł = Zoologia |wolumin = Tom 3, część 3. Ssaki |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN |data = 2020 |isbn = 9788301173371 |język = pl |autor r = Czesłąw Błaszak, Maciej Skoracki, Joanna Gliwicz |rozdział = Infragromada: ssaki żyworodne niższe – Metatheria; torbacze – Marsupialia |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę | autor = Kazimierz Kowalski | tytuł = Ssaki, zarys teriologii | rok = 1971 | wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN|PWN]] | miejsce = Warszawa}}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Mały słownik zoologiczny: Ssaki | rok = 1978 | wydawca = [[Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”|Wiedza Powszechna]] | miejsce=Warszawa}}
* {{Cytuj stronę| url = http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Dasyuridae.html | autor = Phil Myers | tytuł = Dasyuridae (dasyurids) | opublikowany = Animal Diversity Web | data dostępu = 2008-04-07 | rok = 2001 | język = en}}
* {{MSW3|id=10800010|nazwa=Dasyuridae|data=2015-06-28}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Niełazowate|!]]

title: Niełazowate

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Podkrólestwo: Bilateria

(bez rangi): wtórouste

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Infratyp: żuchwowce

Nadgromada: czworonogi

Gromada: ssaki

Podgromada: żyworodne

Infragromada: ssaki niższe

Nadrząd: torbacze

Rząd: niełazokształtne

Rodzina: niełazowate


text:
# Głaz w Strzegocicach
 Głaz polodowcowy w Strzegocicach – głaz narzutowy w miejscowości Strzegocice.

title: Głaz w Strzegocicach

wikitext:
{{Pomnik przyrody infobox
 |nazwa               = Głaz polodowcowy w Strzegocicach
 |data ustanowienia   = [[1987]]
 |zdjęcie             =
 |opis zdjęcia        =
 |państwo             = Polska
 |lokalizacja         = [[Strzegocice]]
 |nazwa systematyczna =
 |obwód               =
 |kod mapy            = PL-PK
 |wariant mapy        = fizyczna
 |współrzędne         = 49°57′16,5″N 21°20′33,7″E
 |commons             =
}}

[[Plik:POL Pomnik Przyrody.svg|20px|Pomnik przyrody]] '''Głaz polodowcowy w Strzegocicach''' – [[głaz narzutowy]] w miejscowości [[Strzegocice]].

== Bibliografia ==
* Hanna i Roman Reszlowie: ''Pomniki przyrody nieożywionej województwa podkarpackiego'', Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2013, {{ISBN|978-83-7338-898-7}}, str. 102.

[[Kategoria:Pomniki przyrody w województwie podkarpackim]]
[[Kategoria:Głazy narzutowe w Polsce]]

title: Głaz polodowcowy w Strzegocicach

Państwo: Polska

Lokalizacja: Strzegocice