text:
# Macky Sall
Macky Sall (ur. 11 grudnia 1961 w Faticku) – senegalski polityk, minister górnictwa i energii (2001–2003), minister spraw wewnętrznych (2003–2004). Premier Senegalu od 2004 do 2007 i przewodniczący Zgromadzenia Narodowego od 2007 do 2008. Prezydent Senegalu w latach 2012–2024.

## Życiorys
Macky Sall urodził się w 1961 w mieście Fatick, w którym również dorastał (następnie w regionie Fouta-Toro). Jego ojciec Amadou Abdoul Sall, z pochodzenia Tukuler, pełnił funkcje publiczne oraz był członkiem Senegalskiej Partii Socjalistycznej. Matka, Coumba Thimbo, wychowywała czworo dzieci oraz dorabiała handlem, m.in. sprzedając orzeszki ziemne.
W 1982 ukończył klasę o profilu matematyczno-fizycznym w liceum Lycée Gaston Berger w Kaolack. W czasie nauki angażował się działalność ruchów maoistycznych. W czasie studiów działał w ramach komunistycznej partii And-Jëf/Mouvement révolutionnaire pour la démocratie nouvelle (And-Jëf/Ruch Rewolucyjny na rzecz Nowej Demokracji). W 1988 ukończył studia inżynieryjne w dziedzinie geologii w Institut des Sciences de la Terre w Dakarze. W 1990 ukończył hydrologię na Wydziale Geologii dakarskiego uniwersytetu Université Cheikh Anta Diop. W latach 1992–1993 studiował geofizykę w szkole wyższej Ecole Nationale Supérieure du Pétrole et des Moteurs (ENSP) przy francuskim instytucie Institut Français du Pétrole w Paryżu.
Jest członkiem krajowym i międzynarodowych stowarzyszeń geologów i geofizyków. Żonaty, ma troje dzieci. Został odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Narodowego Orderu Lwa, Legią Honorową (klasa Wielki Oficer) oraz frankofońskim Orderem Plejady (klasa Wielki Oficer).

### Działalność w Senegalskiej Partii Demokratycznej
Po zakończeniu studiów pod koniec lat. 80 rozpoczął działalność w opozycyjnej wówczas Senegalskiej Partii Demokratycznej (Parti Démocratique Sénégalais, PDS), zostając jednym z najbliższych współpracowników jej lidera, Abdoulaye’a Wade. Jego kandydaturę po raz pierwszy wsparł już w czasie wyborów prezydenckich w 1983.
Wszedł w skład Sekretariatu Narodowego PDS. W 1998 objął funkcję sekretarza generalnego PDS w Fatick. Od 1994 do 2000 pełnił funkcję szefa Wydziału Bazy Danych Société des Pétroles du Sénégal (Towarzystwa Naftowego Senegalu, PETROSEN), a następnie od grudnia 2000 do lipca 2001 funkcję dyrektora PETROSEN. W 2000 uczestniczył w kampanii wyborczej Abdoulaye’a Wade przed wyborami prezydenckimi, w wyniku których objął on urząd szefa państwa. Od kwietnia 2000 do maja 2001 był doradcą prezydenta Wade ds. energii i górnictwa.
Od 12 maja 2001 do 6 listopada 2002 zajmował stanowisko ministra górnictwa, energii i hydrologii w rządzie premier Mame Madior Boye. Od 6 listopada 2002 do 27 sierpnia 2003 pełnił funkcję ministra stanu oraz ministra górnictwa, energii i hydrologii w rządzie premiera Idrissy Secka, a następnie ministra stanu i ministra spraw wewnętrznych (od 27 sierpnia 2003 do 21 kwietnia 2004). 1 czerwca 2002 objął stanowisko mera departamentu Fatick.
21 kwietnia 2004 zastąpił Idrissę Secka na stanowisku szefa rządu. 25 kwietnia 2004 został dodatkowo mianowany wiceprzewodniczącym PDS. W czasie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi w lutym 2007 pełnił funkcję szefa sztabu wyborczego prezydenta Wade, który został powtórnie wybrany na urząd już w pierwsze turze. Po zaprzysiężeniu prezydenta, złożył 10 kwietnia 2007 na jego ręce rezygnację ze stanowiska premiera, jednak od razu został ponownie mianowany na ten urząd.
W czasie wyborów 3 czerwca 2007 uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z ramienia stworzonej przez PDS koalicji wyborczej Sopi 2007, która zdobyła w sumie 131 spośród 150 mandatów. Po wyborach złożył dymisję swego gabinetu, a prezydent Wade 19 czerwca 2007 nowym szefem rządu mianował ministra Cheikha Hadjibou Soumaré.
W zamian, 20 czerwca 2007 został wybrany na urząd przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego. Był jedynym kandydatem na ten urząd, uzyskując 143 spośród 146 głosów. W październiku 2007 wszedł w konflikt z prezydentem i częścią członków Senegalskiej Partii Demokratycznej po tym, jak domagał się publicznego przesłuchania w parlamencie Karima Wade, syna prezydenta odpowiedzialnego za przygotowanie szczytu Organizacji Konferencji Islamskiej w marcu 2008. Sall zarzucał mu nieprawidłowości finansowe i nadużycia środków publicznych. Postawieniu syna przed parlamentem sprzeciwił się prezydent. Zdaniem części komentatorów spór ten miał dotyczyć wpływów w PDS i perspektywy nominacji prezydenckiej w kolejnych wyborach.
W rezultacie, w listopadzie 2007 członkowie PDS zlikwidowali zajmowany przez Salla urząd wiceprzewodniczącego partii oraz zgłosili plan wprowadzenia poprawki do konstytucji skracającej kadencję przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego z 5 lat do roku. We wrześniu 2008 deputowani PDS zgłosili projekt nowelizacji konstytucji do parlamentu. W kolejnym miesiącu nowelizację uchwalił parlament i zatwierdził prezydent. 9 listopada 2008 Zgromadzenie Narodowe zdymisjonowało Salla ze stanowiska przewodniczącego, który uprzednio odmówił złożenia dobrowolnej rezygnacji. Tego samego dnia ogłosił on rezygnację z członkostwa w PDS, co oznaczało wygaśnięcie mandatu deputowanego oraz mandatu mera Fatick.

### Przejście do opozycji i wybory prezydenckie
1 grudnia 2008 Sall założył własną partię polityczną, Sojusz na rzecz Republiki (Alliance pour la République, APR). W wyborach lokalnych w kwietniu 2009 ponownie zdobył urząd mera Fatick.
Z ramienia APR ubiegał się o urząd prezydenta w wyborach w 2012. Z powodu dopuszczenia do udziału w wyborach przez Radę Konstytucyjną urzędującego prezydenta Wade, starającego się o trzecią kadencję z rzędu, przed pierwszą turą głosowania w kraju doszło do masowych protestów społecznych, w wyniku których śmierć poniosło 6 osób.
W pierwszej turze głosowania 26 lutego 2012 Sall zajął drugie miejsce, zdobywając 26,6% głosów, podczas gdy Abdoulaye Wade uzyskał 34,8%. Przed kolejną turą wyborów uzyskał poparcie od wszystkich pozostałych kandydatów. W rezultacie, 25 marca 2012 uzyskał w niej 65,80% głosów. Prezydent Wade jeszcze tego samego dnia uznał swoją porażkę i pogratulował swemu byłemu premierowi. 2 kwietnia 2012 Macky Sall został oficjalnie zaprzysiężony i objął urząd prezydenta. 3 kwietnia 2012 mianował na stanowisko szefa rządu niezależnego ekonomistę, Abdoula Mbaye’a.

## Odznaczenia
- Łańcuch Orderu Gwiazdy Rumunii – Rumunia, 2023[14]

title: Macky Sall

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk             = Macky Sall
 | grafika             = President Macky Sall of Senegal, speaking at the UK-Africa Investment Summit in London, 20 January 2020 (cropped).jpg
 | opis grafiki        = Macky Sall (2020)
 | data urodzenia      = [[11 grudnia]] [[1961]]
 | miejsce urodzenia   = [[Fatick]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | funkcja             = 4. [[Prezydenci Senegalu|Prezydent Senegalu]]
 | partia              = [[Sojusz na rzecz Republiki]]
 | od                  = [[2 kwietnia]] [[2012]]
 | do                  = [[2 kwietnia]] [[2024]]
 | poprzednik          = [[Abdoulaye Wade]]
 | następca            = [[Bassirou Diomaye Faye]]
 | 2 funkcja           = [[Premierzy Senegalu|Premier Senegalu]]
 | 2 partia            = [[Senegalska Partia Demokratyczna]]
 | 2 od                = [[21 kwietnia]] [[2004]]
 | 2 do                = [[19 czerwca]] [[2007]]
 | 2 poprzednik        = [[Idrissa Seck]]
 | 2 następca          = [[Cheikh Hadjibou Soumaré]]
 | odznaczenia         = {{order|NOL|KW}} {{order|LH|WO}} {{order|OZLN}} {{order|OIH|KOLL}} {{order|CV-OAC|1}} {{order|OPF|WO}} [[Plik:Ordre international des Palmes académiques du CAMES.png|40px|Krzyż Wielki Międzynarodowego Orderu Palm Akademickich (OIPA/CAMES)]]<br/>{{order|OGR|KOLLR|15}}
 | commons             = Category:Macky Sall
 | quote               = Macky Sall
 | imię i nazwisko     =
 | news                =
}}
'''Macky Sall''' (ur. [[11 grudnia]] [[1961]] w [[Fatick]]u) – [[senegal]]ski polityk, minister górnictwa i energii (2001–2003), minister spraw wewnętrznych (2003–2004). [[Premierzy Senegalu|Premier Senegalu]] od 2004 do 2007 i przewodniczący [[Zgromadzenie Narodowe (Senegal)|Zgromadzenia Narodowego]] od 2007 do 2008. [[prezydenci Senegalu|Prezydent Senegalu]] w latach 2012–2024.

== Życiorys ==
Macky Sall urodził się w 1961 w mieście Fatick, w którym również dorastał (następnie w regionie [[Fouta-Toro]]). Jego ojciec Amadou Abdoul Sall, z pochodzenia [[Tukulerzy|Tukuler]], pełnił funkcje publiczne oraz był członkiem [[Senegalska Partia Socjalistyczna|Senegalskiej Partii Socjalistycznej]]. Matka, Coumba Thimbo, wychowywała czworo dzieci oraz dorabiała handlem, m.in. sprzedając [[Orzacha podziemna|orzeszki ziemne]]<ref name=jeune>{{cytuj stronę|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/ARTJAJA2626p034-035.xml0/senegal-campagne-karim-wade-macky-sallsenegal-macky-sall-monsieur-le-president.html|tytuł=Sénégal: Macky Sall, monsieur le président?|data=16 maja 2011|opublikowany=jeuneafrique.com|język=fr|data dostępu=2012-03-28}}</ref>.

W 1982 ukończył klasę o profilu matematyczno-fizycznym w liceum Lycée Gaston Berger w [[Kaolack]]<ref name=gov>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20060521171806/http://www.gouv.sn/ministeres/primature/ministre.html|tytuł=LE PREMIER MINISTRE – M. Macky Sall|opublikowany=gouv.sn|język=fr|data dostępu=2012-03-28}}</ref>. W czasie nauki angażował się działalność ruchów [[maoizm|maoistycznych]]. W czasie studiów działał w ramach komunistycznej partii And-Jëf/Mouvement révolutionnaire pour la démocratie nouvelle (And-Jëf/Ruch Rewolucyjny na rzecz Nowej Demokracji)<ref name=jeune />. W 1988 ukończył studia inżynieryjne w dziedzinie [[geologia|geologii]] w Institut des Sciences de la Terre w [[Dakar]]ze. W 1990 ukończył [[hydrologia|hydrologię]] na Wydziale Geologii dakarskiego uniwersytetu [[Université Cheikh Anta Diop]]. W latach 1992–1993 studiował [[geofizyka|geofizykę]] w szkole wyższej Ecole Nationale Supérieure du Pétrole et des Moteurs (ENSP) przy francuskim instytucie Institut Français du Pétrole w [[Paryż]]u<ref name=gov />.

Jest członkiem krajowym i międzynarodowych stowarzyszeń geologów i geofizyków. Żonaty, ma troje dzieci<ref name=gov />. Został odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim [[Narodowy Order Lwa|Narodowego Orderu Lwa]], [[Legia Honorowa|Legią Honorową]] (klasa Wielki Oficer) oraz [[Międzynarodowa Organizacja Frankofonii|frankofońskim]] [[Order Plejady|Orderem Plejady]] (klasa Wielki Oficer)<ref name=apr>{{cytuj stronę|url=http://www.apr.sn/fr/root/article6.php|tytuł=Biographie du président de l’Alliance Pour la République|opublikowany=apr.sn|język=fr|data dostępu=2012-03-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20120421081345/http://www.apr.sn/fr/root/article6.php|zarchiwizowano=2012-04-21}}</ref>.

=== Działalność w Senegalskiej Partii Demokratycznej ===
Po zakończeniu studiów pod koniec lat. 80 rozpoczął działalność w opozycyjnej wówczas [[Senegalska Partia Demokratyczna|Senegalskiej Partii Demokratycznej]] (''Parti Démocratique Sénégalais'', PDS), zostając jednym z najbliższych współpracowników jej lidera, [[Abdoulaye Wade|Abdoulaye’a Wade]]. Jego kandydaturę po raz pierwszy wsparł już w czasie wyborów prezydenckich w 1983<ref name=jeune />.

Wszedł w skład Sekretariatu Narodowego PDS. W 1998 objął funkcję sekretarza generalnego PDS w Fatick. Od 1994 do 2000 pełnił funkcję szefa Wydziału Bazy Danych Société des Pétroles du Sénégal (Towarzystwa Naftowego Senegalu, PETROSEN), a następnie od grudnia 2000 do lipca 2001 funkcję dyrektora PETROSEN. W 2000 uczestniczył w kampanii wyborczej Abdoulaye’a Wade przed wyborami prezydenckimi, w wyniku których objął on urząd szefa państwa. Od kwietnia 2000 do maja 2001 był doradcą prezydenta Wade ds. energii i górnictwa<ref name=gov /><ref name=apr />.

Od 12 maja 2001 do 6 listopada 2002 zajmował stanowisko ministra górnictwa, energii i hydrologii w rządzie premier [[Mame Madior Boye]]. Od 6 listopada 2002 do 27 sierpnia 2003 pełnił funkcję ministra stanu oraz ministra górnictwa, energii i hydrologii w rządzie premiera [[Idrissa Seck|Idrissy Secka]], a następnie ministra stanu i ministra spraw wewnętrznych (od 27 sierpnia 2003 do 21 kwietnia 2004). 1 czerwca 2002 objął stanowisko [[mer (urząd)|mera]] departamentu Fatick<ref name=gov /><ref name=apr />.

21 kwietnia 2004 zastąpił Idrissę Secka na stanowisku szefa rządu. 25 kwietnia 2004 został dodatkowo mianowany wiceprzewodniczącym PDS.<ref name=gov /><ref name=apr /> W czasie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi w lutym 2007 pełnił funkcję szefa sztabu wyborczego prezydenta Wade, który został powtórnie wybrany na urząd już w pierwsze turze<ref name=alj>{{cytuj stronę|url=http://www.aljazeera.com/news/africa/2012/03/201232651851622643.html|tytuł=Profile: Macky Sall |data=26 marca 2012|opublikowany=aljazeera.com|język=en|data dostępu=2012-03-28}}</ref>. Po zaprzysiężeniu prezydenta, złożył 10 kwietnia 2007 na jego ręce rezygnację ze stanowiska premiera, jednak od razu został ponownie mianowany na ten urząd<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120905110557/http://www.orange.gq/actu/news/?p=64648|tytuł=Sénégal: le Premier ministre démissionne, est reconduit à son poste |data=11 kwietnia 2007|opublikowany=orange.gq|język=fr|data dostępu=2012-03-28}}</ref>.

W czasie wyborów 3 czerwca 2007 uzyskał mandat deputowanego do [[Zgromadzenie Narodowe (Senegal)|Zgromadzenia Narodowego]] z ramienia stworzonej przez PDS koalicji wyborczej Sopi 2007, która zdobyła w sumie 131 spośród 150 mandatów. Po wyborach złożył dymisję swego gabinetu, a prezydent Wade 19 czerwca 2007 nowym szefem rządu mianował ministra [[Cheikh Hadjibou Soumaré|Cheikha Hadjibou Soumaré]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120905234545/http://www.orange.gq/actu/news/?p=94776|tytuł=Sénégal: un technocrate nommé au poste de Premier ministre |data=19 czerwca 2007|opublikowany=orange.gq|język=fr|data dostępu=2012-03-28}}</ref>.

W zamian, 20 czerwca 2007 został wybrany na urząd przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego. Był jedynym kandydatem na ten urząd, uzyskując 143 spośród 146 głosów<ref name=apr />. W październiku 2007 wszedł w konflikt z prezydentem i częścią członków Senegalskiej Partii Demokratycznej po tym, jak domagał się publicznego przesłuchania w parlamencie [[Karim Wade|Karima Wade]], syna prezydenta odpowiedzialnego za przygotowanie szczytu [[Organizacja Współpracy Islamskiej|Organizacji Konferencji Islamskiej]] w marcu 2008. Sall zarzucał mu nieprawidłowości finansowe i nadużycia środków publicznych. Postawieniu syna przed parlamentem sprzeciwił się prezydent. Zdaniem części komentatorów spór ten miał dotyczyć wpływów w PDS i perspektywy nominacji prezydenckiej w kolejnych wyborach<ref name=alj />.

W rezultacie, w listopadzie 2007 członkowie PDS zlikwidowali zajmowany przez Salla urząd wiceprzewodniczącego partii oraz zgłosili plan wprowadzenia poprawki do konstytucji skracającej kadencję przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego z 5 lat do roku. We wrześniu 2008 deputowani PDS zgłosili projekt nowelizacji konstytucji do parlamentu<ref name=apr /><ref name=ke>{{cytuj stronę|url=http://www.nation.co.ke/News/africa/-/1066/489790/-/item/0/-/npjq32z/-/index.html|tytuł=Senegal’s national assembly president dismissed|data=11 listopada 2008|opublikowany=nation.co.ke|język=en|data dostępu=2012-03-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20120904010829/http://www.nation.co.ke/News/africa/-/1066/489790/-/item/0/-/npjq32z/-/index.html|zarchiwizowano=2012-09-04}}</ref>. W kolejnym miesiącu nowelizację uchwalił parlament i zatwierdził prezydent. 9 listopada 2008 Zgromadzenie Narodowe zdymisjonowało Salla ze stanowiska przewodniczącego, który uprzednio odmówił złożenia dobrowolnej rezygnacji. Tego samego dnia ogłosił on rezygnację z członkostwa w PDS, co oznaczało wygaśnięcie mandatu deputowanego oraz mandatu mera Fatick<ref name=apr /><ref name=ke /><ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120711135740/http://news.xinhuanet.com/english/2008-11/10/content_10336714.htm|tytuł=Senegal’s National Assembly president voted out |data=10 listopada 2008|opublikowany=xinhuanet.com|język=en|data dostępu=2012-03-28}}</ref>.

=== Przejście do opozycji i wybory prezydenckie ===
1 grudnia 2008 Sall założył własną partię polityczną, [[Sojusz na rzecz Republiki]] (''Alliance pour la République'', APR)<ref name=apr />. W wyborach lokalnych w kwietniu 2009 ponownie zdobył urząd mera Fatick<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.rewmi.com/FATICK-MACKY-SALL-RETROUVE-SON-FAUTEUIL_a16774.html|tytuł=FATICK: MACKY SALL RETROUVE SON FAUTEUIL|data=10 kwietnia 2009|opublikowany=rewmi.com|język=fr|data dostępu=2012-03-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20090412063614/http://www.rewmi.com/FATICK-MACKY-SALL-RETROUVE-SON-FAUTEUIL_a16774.html|zarchiwizowano=2009-04-12}}</ref>.

{{osobny artykuł|Wybory prezydenckie w Senegalu w 2012 roku}}
Z ramienia APR ubiegał się o urząd prezydenta w wyborach w 2012. Z powodu dopuszczenia do udziału w wyborach przez Radę Konstytucyjną urzędującego prezydenta Wade, starającego się o trzecią kadencję z rzędu, przed pierwszą turą głosowania w kraju doszło do masowych protestów społecznych, w wyniku których śmierć poniosło 6 osób<ref name=wyb>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idAFL5E8EA0KK20120310|tytuł=Senegal opposition rallies behind Macky Sall|data=10 marca 2012|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2012-03-28}}</ref>.

W pierwszej turze głosowania 26 lutego 2012 Sall zajął drugie miejsce, zdobywając 26,6% głosów, podczas gdy Abdoulaye Wade uzyskał 34,8%. Przed kolejną turą wyborów uzyskał poparcie od wszystkich pozostałych kandydatów<ref name=wyb />. W rezultacie, 25 marca 2012 uzyskał w niej 65,80% głosów. Prezydent Wade jeszcze tego samego dnia uznał swoją porażkę i pogratulował swemu byłemu premierowi<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idAFL6E8ER8YN20120327|tytuł=Senegal’s Sall wins poll with 65.8 pct|data=27 marca 2012|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2012-03-28}}</ref>. 2 kwietnia 2012 Macky Sall został oficjalnie zaprzysiężony i objął urząd prezydenta<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idAFL6E8F266020120402|tytuł=Senegal’s Sall sworn in as president|data=2 kwietnia 2012|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2012-04-02}}</ref>. 3 kwietnia 2012 mianował na stanowisko szefa rządu niezależnego ekonomistę, [[Abdoul Mbaye|Abdoula Mbaye’a]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idAFL6E8F3AXV20120403|tytuł=Senegal president names technocrat as PM|data=3 kwietnia 2012|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2012-04-04}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* [[Order Gwiazdy Rumunii|Łańcuch Orderu Gwiazdy Rumunii]] – [[Rumunia]], 2023<ref>{{Cytuj |tytuł = Ordinul Naţional „Steaua României” |opublikowany = presidency.ro |url = https://canord.presidency.ro/ro/pagina/ordinul-national-steaua-romaniei1511508728 |język = ro}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Premierzy Senegalu}}
{{Prezydenci Senegalu}}
{{Szefowie państw i rządów Afryki}}
{{Przewodniczący Unii Afrykańskiej}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Sall, Macky}}
[[Kategoria:Prezydenci Senegalu]]
[[Kategoria:Premierzy Senegalu]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Amílcara Cabrala]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Domowym Nassauskim Lwa Złotego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Lwa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Plejady]]
[[Kategoria:Odznaczeni Wielkim Łańcuchem Orderu Infanta Henryka (Portugalia)]]
[[Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1961]]

title: Macky Sall

Data i miejsce urodzenia: 11 grudnia 1961 · Fatick

Okres: od 21 kwietnia 2004 · do 19 czerwca 2007

Przynależność polityczna:
Sojusz na rzecz Republiki
Senegalska Partia Demokratyczna

Poprzednik:
Abdoulaye Wade
Idrissa Seck

Następca:
Bassirou Diomaye Faye
Cheikh Hadjibou Soumaré


text:
# Shōtarō Aikyō
Shōtarō Aikyō (jap. 愛敬彰太郎 Aikyō Shōtarō; ur. 8 listopada 1994) – japoński lekkoatleta specjalizujący się w biegach sprinterskich.
Podczas mistrzostw świata juniorów młodszych indywidualnie odpadł w półfinale w biegu na 400 metrów, a wspólnie z kolegami z reprezentacji sięgnął po srebrny medal w sztafecie szwedzkiej.
Rekordy życiowe: bieg na 400 metrów – 47,42 (7 lipca 2011, Lille Metropole).

wikiname: plwiki

title: Shōtarō Aikyō

in_language: pl

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Shōtarō Aikyō
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|JPN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata juniorów młodszych w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata juniorów młodszych]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2011|Lille Metropole 2011]]|sztafeta szwedzka}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
{{nihongo|'''Shōtarō Aikyō'''|愛敬彰太郎|Aikyō Shōtarō|ur. [[8 listopada]] [[1994]]}} – [[Japonia|japoński]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]] specjalizujący się w biegach sprinterskich.

Podczas [[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2011|mistrzostw świata juniorów młodszych]] indywidualnie odpadł w półfinale w [[bieg na 400 m|biegu na 400 metrów]], a wspólnie z kolegami z reprezentacji sięgnął po srebrny medal w [[sztafeta szwedzka|sztafecie szwedzkiej]].

Rekordy życiowe: [[bieg na 400 m]]etrów – 47,42 (7 lipca 2011, [[Lille|Lille Metropole]]).

== Bibliografia ==
* {{tilastopaja |id=131147 |nazwa=Shōtarō Aikyō |data dostępu=27 stycznia 2012}}

{{DEFAULTSORT:Aikyō, Shōtarō}}
[[Kategoria:Japońscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]

title: · Shōtarō Aikyō

Data urodzenia: 8 listopada 1994

title: Dorobek medalowy

srebro: Lille Metropole 2011 · sztafeta szwedzka


text:
# Renato Boccardo
Renato Boccardo (ur. 21 grudnia 1952 w Sant’Ambrogio di Torino) – włoski duchowny katolicki, arcybiskup Spoleto-Norcia od 2009.

## Życiorys
25 czerwca 1977 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1978 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na Papieskiej Akademii Kościelnej. Po uzyskaniu doktoratu z prawa kanonicznego pracował w nuncjaturach apostolskich w Boliwii, Kamerunie i Francji. Od 1992 był pracownikiem Papieskiej Rady ds. Świeckich, gdzie odpowiadał za sekcję młodzieżową. Był także organizatorem Światowych Dni Młodzieży w latach 1993–2000. W 2001 został przeniesiony do Sekretariatu Stanu, gdzie został szefem protokołu do specjalnych poruczeń, jednocześnie odpowiadając za papieskie podróże apostolskie.
29 listopada 2003 został mianowany przez Jana Pawła II sekretarzem Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu oraz biskupem tytularnym Aquipendium.
Sakry biskupiej 24 stycznia 2004 r. udzielił mu w bazylice św. Piotra kardynał Angelo Sodano.
Następnie 22 lutego 2005 został sekretarzem Gubernatoratu Państwa Watykańskiego.
16 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go arcybiskupem Spoleto-Norcia.
22 grudnia 2012 mianowany przez Benedykta XVI członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

title: Renato Boccardo

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Renato Boccardo
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Arcybiskup Spoleto-Norcia
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    = Coat of arms of Renato Boccardo.svg
 |dewiza                  = Non erubesco evangelium
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Włochy]]
 |data urodzenia          = [[21 grudnia]] [[1952]]
 |miejsce urodzenia       = [[Sant’Ambrogio di Torino]], [[Włochy]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Arcybiskup Spoleto-Norcia
 |1. funkcja - okres      = od 2009
 |2. funkcja              = Sekretarz Gubernatoratu Państwa Watykańskiego
 |2. funkcja - okres      = 2005–2009
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 25 czerwca 1977
 |data nominacji          = 29 listopada 2003
 |data sakry              = 24 stycznia 2004
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              = Renato Boccardo
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 24 stycznia 2004
 |miejscowość konsekracji   = [[Rzym]]
 |miejsce konsekracji       = [[bazylika św. Piotra na Watykanie|bazylika św. Piotra]]
 |konsekrator               = [[Angelo Sodano]]
 |współkonsekratorzy        = [[Leonardo Sandri]]<br />[[Piero Marini]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Andrea Andreozzi]]|18 czerwca 2023}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Etienne Vetö]]| 9 września 2023}}
}}
'''Renato Boccardo''' (ur. [[21 grudnia]] [[1952]] w [[Sant’Ambrogio di Torino]]) – [[Włochy|włoski]] duchowny [[katolicyzm|katolicki]], [[arcybiskup]] [[Archidiecezja Spoleto-Norcia|Spoleto-Norcia]] od 2009.

== Życiorys ==
25 czerwca 1977 otrzymał [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]]. W 1978 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na [[Papieska Akademia Kościelna|Papieskiej Akademii Kościelnej]]. Po uzyskaniu doktoratu z [[Prawo kanoniczne|prawa kanonicznego]] pracował w nuncjaturach apostolskich w [[Boliwia|Boliwii]], [[Kamerun]]ie i [[Francja|Francji]]. Od 1992 był pracownikiem [[Papieska Rada ds. Świeckich|Papieskiej Rady ds. Świeckich]], gdzie odpowiadał za sekcję młodzieżową. Był także organizatorem [[Światowe Dni Młodzieży|Światowych Dni Młodzieży]] w latach 1993–2000. W 2001 został przeniesiony do [[Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej|Sekretariatu Stanu]], gdzie został szefem protokołu do specjalnych poruczeń, jednocześnie odpowiadając za [[Podróże apostolskie Jana Pawła II|papieskie podróże apostolskie]]<ref name="bio">{{Cytuj stronę |url = https://www.spoletonorcia.it/arcivescovo/biografia.html |tytuł = Biografia |opublikowany = [[Archidiecezja Spoleto-Norcia]] |język = it |data dostępu = 2019-10-14 |archiwum = https://web.archive.org/web/20190430053814/https://www.spoletonorcia.it/arcivescovo/biografia.html |zarchiwizowano = 2019-04-30 }}</ref>.

29 listopada 2003 został mianowany przez [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] sekretarzem [[Papieska Rada ds. Środków Społecznego Przekazu|Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu]] oraz [[biskup tytularny|biskupem tytularnym]] ''[[Aquipendium]]''<ref>{{Cytuj stronę |url = http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2003/11/29/0601/01869.html |tytuł = Nomina del Segretario del Pontificio Consiglio delle Comunicazioni Sociali |opublikowany = vatican.va |data = 2003-11-29 |język = it |data dostępu = 2019-10-14}}</ref>.
[[Sakra|Sakry biskupiej]] 24 stycznia 2004 r. udzielił mu w [[bazylika św. Piotra na Watykanie|bazylice św. Piotra]] [[kardynał]] [[Angelo Sodano]]{{r|bio}}.

Następnie 22 lutego 2005 został sekretarzem [[Gubernatorat Państwa Watykańskiego|Gubernatoratu Państwa Watykańskiego]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2005/02/22/0101/00247.html |tytuł = Nomina del Segretario Generale dello Stato della Città del Vaticano |opublikowany = vatican.va |data = 2005-02-22 |język = it |data dostępu = 2019-10-14}}</ref>.

16 lipca 2009 [[Benedykt XVI]] mianował go arcybiskupem [[Archidiecezja Spoleto-Norcia|Spoleto-Norcia]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2009/07/16/0478/01128.html |tytuł = Nomina dell’arcivescovo di Spoleto-Norcia (Italia) |opublikowany = vatican.va |data = 2009-07-16 |język = it |data dostępu = 2019-10-14}}</ref>.

22 grudnia 2012 mianowany przez Benedykta XVI członkiem [[Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych|Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bbocca |tytuł = Renato Boccardo |data dostępu = 2019-10-14}}

{{Sekretarze Gubernatoratu Państwa Watykańskiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Boccardo, Renato}}
[[Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Biskupi Kurii Rzymskiej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1952]]

title: Renato Boccardo

Herb duchownego: Non erubesco evangelium

Kraj działania: Włochy

Data i miejsce urodzenia: 21 grudnia 1952 · Sant’Ambrogio di Torino, Włochy

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 25 czerwca 1977

Nominacja biskupia: 29 listopada 2003

Sakra biskupia: 24 stycznia 2004

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 24 stycznia 2004

Miejscowość: Rzym

Miejsce: bazylika św. Piotra

Konsekrator: Angelo Sodano

Współkonsekratorzy: Leonardo Sandri · Piero Marini

Andrea Andreozzi: 18 czerwca 2023

Etienne Vetö: 9 września 2023


text:
# Biblioteka standardowa języka C
Biblioteka standardowa języka C – biblioteka zawierająca podstawowe procedury języka C. Biblioteka ta jest częścią standardu języka C, początkowo regulowanego normą ANSI a obecnie normą ISO.

## Wersje
Biblioteka standardowa języka C jest częścią standardu języka C, opublikowanego jako norma ISO/IEC 9989. Pierwszą wersją języka C ustandaryzowanego przez ISO była wersja ISO/IEC 9989:1990, bazująca bezpośrednio na poprzedzającym ją standardzie ANSI X3.159-1989. Następnie standard odświeżano w roku 1999 (ISO/IEC 9989:1999, znana jako C99), potem w roku 2011 (ISO/IEC 9989:2011, znana jako C11) i w roku 2018 (ISO/IEC 9989:2018 – obecnie obowiązująca C18). Wraz z każdą wersją standardu języka rozszerzano również możliwości biblioteki standardowej – przykładowo, w wersji C99 dodano m.in. typ liczb zespolonych (nagłówek complex.h), a w wersji C11 dodano m.in. funkcje do manipulacji znakami w unikodzie (uchar.h). Obecnie obowiązującą wersją jest C18.

## Funkcje biblioteki standardowej języka C
Biblioteka zawiera następujące bloki funkcjonalne (w nawiasie podano plik nagłówkowy, który trzeba załączyć by mieć dostęp do pożądanych funkcji):
- wybór podstawowych funkcji wspomagających programowanie w języku, w tym procedury alokacji pamięci, funkcje pseudolosowe i podstawowe konwersje (<stdlib.h>) oraz definicje niektórych typów (<stddef.h>)
- buforowane i formatowane funkcje wejścia i wyjścia, w tym funkcje z grupy printf (<stdio.h>)
- procedury matematyczne, w tym podstawowe funkcje i stałe (<math.h>), liczby zespolone (<complex.h>), funkcje wspierające obsługę liczb zmiennopozycyjnych (<float.h>, <fenv.h>), generyczne makra dla funkcji matematycznych (<tgmath.h>)
- procedury operowania na łańcuchach tekstowych (<string.h>)
- badanie własności znaków i proste konwersje znakowe (<ctype.h>, <wctype.h>)
- funkcje daty i czasu (<time.h>)
- obsługa lokalizacji, m.in. sposób formatowania dat (<locale.h>)
- definicje maksymalnych i minimalnych wartości dla wbudowanych typów całkowitych (<limits.h>)
- wsparcie dla typów nieobecnych w czystym języku C: typy całkowite różnych długości (<inttypes.h>, <stdint.h>), typ boolowski (<stdbool.h>), wielobajtowe typy znakowe: (<wchar.h>, <uchar.h>)
- obsługa wykonywania programu, w tym obsługa argumentów wywołania programu (<stdarg.h>), obsługa tzw. „dalekich skoków” (<setjmp.h>), wartości błędów zwracane przez funkcje (<errno.h>), obsługa funkcji, z których nie ma powrotu (<stdnoreturn.h>), obsługa sygnałów (<signal.h>) oraz obsługa wielowątkowości (<threads.h>) i operacje atomowe (<stdatomic.h>)
- obsługa asercji (<assert.h>)
- makra dot. operacji bitowych i logicznych zgodna z normą ISO 646 (<iso646.h>)
- zarządzanie sposobem upakowania danych w pamięci (<stdalign.h>)

Standardowa biblioteka języka C nie definiuje następujących zestawów funkcji:
- Interfejsu do zarządzania zawartością systemu plików (funkcje takie jak np. tworzenie, usuwanie, zmiana nazwy plików)
- Zarządzania procesami w systemie operacyjnym (cykl życia procesu, uruchamianie zewnętrznych aplikacji)
- Komunikacji międzyprocesowej
- Obsługi wyszukiwania wzorców i wyrażeń regularnych
- Funkcji komunikacyjnych z wykorzystaniem sieci (np. TCP/IP)
- Niskopoziomowych funkcji wejścia i wyjścia
- Niskopoziomowych funkcji obsługi terminala

Tego typu funkcje zwykle są obecne bibliotekach języka C obecnych w systemach operacyjnych, jako rozszerzenie standardowej biblioteki. W systemach Unix biblioteki języka C (libc) typowo implementują interfejs POSIX, który m.in. rozszerza możliwości biblioteki o wyżej wymienione grupy funkcji.

## Implementacje
Istnieje wiele implementacji biblioteki standardowej języka C. W systemach Unix i systemach uniksopodobnych biblioteka standardowa języka C jest częścią szerszej tzw. biblioteki języka C (w skrócie libc), która jest używana, bezpośrednio lub pośrednio, przez praktycznie każdy program, niezależnie od języka w jakim jest napisany. Realizacją biblioteki libc jest na przykład biblioteka GNU libc (aktualnie najnowsza jest wersja glibc 2.33, wydana 1 lutego 2021 roku), używana m.in. w systemie GNU/Linux. Innym wariantem libc jest wersja BSD libc.
W systemie Windows, biblioteka standardowa języka C jest zaimplementowana jako część tzw. Universal C Runtime Libraries (UCRT).
Istnieją także lekkie implementacje biblioteki standardowej języka C, jak np. diet libc czy uClibc, projektowane z myślą o urządzeniach przenośnych lub w celu stworzenia implementacji wolnej od historycznych zaszłości, którą będzie łatwiej rozwijać.

Za dosyć lekki wariant biblioteki standardowej języka C uchodzi biblioteka Bionic, która jest używana w systemie Android.

## Zobacz również
- GLib (G Library) - niskopoziomowa, narzędziowa biblioteka funkcji dla programistów języka C wykorzystywana w GTK+ i Gnome

title: Biblioteka standardowa języka C

wikitext:
'''Biblioteka standardowa języka C''' – [[Biblioteka programistyczna|biblioteka]] zawierająca podstawowe procedury [[język programowania|języka]] [[C (język programowania)|C]]. Biblioteka ta jest częścią standardu języka C, początkowo regulowanego normą [[ANSI]] a obecnie normą [[Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna|ISO]]<ref name="C_std_2018">{{cytuj stronę|url=https://www.iso.org/standard/74528.html|tytuł=ISO/IEC 9899:2018 - Information technology -- Programming languages -- C|język=en|data dostępu = 2019-06-11}}</ref>.

==Wersje==
Biblioteka standardowa języka C jest częścią standardu języka C, opublikowanego jako norma ISO/IEC 9989. Pierwszą wersją języka C ustandaryzowanego przez ISO była wersja ISO/IEC 9989:1990<ref>{{Cytuj | url=https://www.iso.org/standard/17782.html | tytuł=ISO/IEC 9899:1990 - Programming languages - C | opublikowany=www.iso.org | język=en | data dostępu=2019-06-13}}</ref>, bazująca bezpośrednio na poprzedzającym ją standardzie [[ANSI]] X3.159-1989<ref>{{Cytuj | url=https://blog.ansi.org/2018/11/c-language-standard-iso-iec-9899-2018-c18/ | tytuł=The Current C Programming Language Standard - ISO/IEC 9899:2018 (C18) - ANSI Blog | opublikowany=blog.ansi.org | język=en | data dostępu=2019-06-13}}</ref>. Następnie standard odświeżano w roku 1999 (ISO/IEC 9989:1999<ref>{{Cytuj | url=https://www.iso.org/standard/29237.html | tytuł=ISO/IEC 9899:1999 - Programming languages - C | opublikowany=www.iso.org | język=en | data dostępu=2019-06-13}}</ref>, znana jako '''C99'''), potem w roku 2011 (ISO/IEC 9989:2011<ref>{{Cytuj | url=https://www.iso.org/standard/57853.html | tytuł=ISO/IEC 9899:2011 - Information technology - Programming languages - C | opublikowany=www.iso.org | język=en | data dostępu=2019-06-13}}</ref>, znana jako '''C11''') i w roku 2018 (ISO/IEC 9989:2018<ref name="C_std_2018"/> – obecnie obowiązująca '''C18'''). Wraz z każdą wersją standardu języka rozszerzano również możliwości biblioteki standardowej – przykładowo, w wersji '''C99''' dodano m.in. typ liczb zespolonych (nagłówek complex.h), a w wersji '''C11''' dodano m.in. funkcje do manipulacji znakami w [[UNICODE|unikodzie]] (uchar.h). Obecnie obowiązującą wersją jest '''C18'''<ref name="C_std_2018"/>.

== Funkcje biblioteki standardowej języka C ==
Biblioteka zawiera następujące bloki funkcjonalne (w nawiasie podano plik nagłówkowy, który trzeba załączyć by mieć dostęp do pożądanych funkcji):

* wybór podstawowych funkcji wspomagających programowanie w języku, w tym procedury [[Alokacja pamięci|alokacji pamięci]], funkcje pseudolosowe i podstawowe konwersje (<stdlib.h>) oraz definicje niektórych typów (<stddef.h>)
* [[Bufor (programowanie)|buforowane]] i formatowane funkcje [[Urządzenie wejścia-wyjścia|wejścia i wyjścia]], w tym funkcje z grupy [[printf]] (<stdio.h>)
* procedury matematyczne, w tym podstawowe funkcje i stałe (<math.h>), [[liczby zespolone]] (<complex.h>), funkcje wspierające obsługę [[Liczba zmiennoprzecinkowa|liczb zmiennopozycyjnych]] (<float.h>, <fenv.h>), generyczne [[Makro|makra]] dla funkcji matematycznych (<tgmath.h>)
* procedury operowania na łańcuchach tekstowych (<string.h>)
* badanie własności znaków i proste konwersje znakowe (<ctype.h>, <wctype.h>)
* funkcje daty i czasu (<time.h>)
* obsługa [[L10n|lokalizacji]], m.in. sposób formatowania dat (<locale.h>)
* definicje maksymalnych i minimalnych wartości dla wbudowanych typów całkowitych (<limits.h>)
* wsparcie dla typów nieobecnych w czystym języku C: typy całkowite różnych długości (<inttypes.h>, <stdint.h>), [[Logiczny typ danych|typ boolowski]] (<stdbool.h>), wielobajtowe typy znakowe: (<wchar.h>, <uchar.h>)
* obsługa wykonywania programu, w tym obsługa argumentów wywołania programu (<stdarg.h>), obsługa tzw. „dalekich skoków” (<setjmp.h>), wartości błędów zwracane przez funkcje (<errno.h>), obsługa funkcji, z których nie ma powrotu (<stdnoreturn.h>), obsługa [[Sygnał (systemy operacyjne)|sygnałów]] (<signal.h>) oraz obsługa [[Wielowątkowość|wielowątkowości]] (<threads.h>) i [[Operacja atomowa|operacje atomowe]] (<stdatomic.h>)
* obsługa [[Asercja (informatyka)|asercji]] (<assert.h>)
* makra dot. operacji bitowych i logicznych zgodna z normą [[ISO/IEC 646|ISO 646]] (<iso646.h>)
* zarządzanie sposobem upakowania danych w pamięci (<stdalign.h>)

Standardowa biblioteka języka C nie definiuje następujących zestawów funkcji:

* Interfejsu do zarządzania zawartością [[System plików|systemu plików]] (funkcje takie jak np. tworzenie, usuwanie, zmiana nazwy plików)
* Zarządzania [[Proces_(informatyka)|procesami]] w [[System operacyjny|systemie operacyjnym]] (cykl życia procesu, uruchamianie zewnętrznych aplikacji)
* [[Komunikacja międzyprocesowa|Komunikacji międzyprocesowej]]
* Obsługi wyszukiwania wzorców i [[Wyrażenie regularne|wyrażeń regularnych]]
* Funkcji komunikacyjnych z wykorzystaniem sieci (np. [[Model TCP/IP|TCP/IP]])
* Niskopoziomowych funkcji wejścia i wyjścia
* Niskopoziomowych funkcji obsługi terminala

Tego typu funkcje zwykle są obecne bibliotekach języka C obecnych w systemach operacyjnych, jako rozszerzenie standardowej biblioteki. W systemach [[Unix]] biblioteki języka C (''libc'') typowo implementują interfejs [[POSIX]], który m.in. rozszerza możliwości biblioteki o wyżej wymienione grupy funkcji.

==Implementacje==
Istnieje wiele implementacji biblioteki standardowej języka C. W systemach [[Unix]] i [[System uniksopodobny|systemach uniksopodobnych]] biblioteka standardowa języka C jest częścią szerszej tzw. biblioteki języka C (w skrócie ''libc''), która jest używana, bezpośrednio lub pośrednio, przez praktycznie każdy program, niezależnie od języka w jakim jest napisany. Realizacją biblioteki ''libc'' jest na przykład biblioteka [[GNU C Library|GNU libc]] (aktualnie najnowsza jest wersja glibc 2.33, wydana 1 lutego 2021 roku<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.gnu.org/software/libc/libc.html|tytuł=The GNU C Library|data dostępu=2021-04-22|język=en}}</ref>), używana m.in. w systemie [[GNU/Linux]]. Innym wariantem ''libc'' jest wersja ''[[Berkeley Software Distribution|BSD]] libc''.

W systemie Windows, biblioteka standardowa języka C jest zaimplementowana jako część tzw. ''Universal C Runtime Libraries'' (UCRT)<ref>{{Cytuj |autor = Materiały dotyczące narzędzia Visual Studio 2019 |tytuł = CRT Library Features |data = 2019-06-17 |url = https://docs.microsoft.com/en-us/cpp/c-runtime-library/crt-library-features?view=vs-2019}}</ref>.

Istnieją także ''lekkie'' implementacje biblioteki standardowej języka C, jak np. [[diet libc]] czy [[uClibc]], projektowane z myślą o urządzeniach przenośnych lub w celu stworzenia [[Implementacja (informatyka)|implementacji]] wolnej od historycznych zaszłości, którą będzie łatwiej rozwijać.

Za dosyć lekki wariant biblioteki standardowej języka C uchodzi biblioteka [[Bionic (oprogramowanie)|Bionic]], która jest używana w systemie [[Android (system operacyjny)|Android]]<ref>{{Cytuj |autor = Mathieu Devos |tytuł = Bionic vs Glibc report |data = 2013–2014 |wydawca = MIT |praca = Raport semestralny dotyczący pracy magisterskiej |url = http://irati.eu/wp-content/uploads/2012/07/bionic_report.pdf |data dostępu = 2019-06-17 |archiwum = https://web.archive.org/web/20140322194756/http://irati.eu/wp-content/uploads/2012/07/bionic_report.pdf |zarchiwizowano = 2014-03-22 }}</ref>.{{wikibooks|C/Biblioteka standardowa/Indeks tematyczny}}

==Zobacz również==
* [[GLib|GLib (G Library) - niskopoziomowa, narzędziowa biblioteka funkcji dla programistów języka C wykorzystywana w]] [[GTK+]] i [[Gnome]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Biblioteki standardowe]]


text:
# Hawańczyk
Hawańczyk – rasa psa, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych w podsekcji biszonów. Nie podlega próbom pracy.

## Historia rasy i pochodzenie
Rasa pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, rozwinęła się wzdłuż wybrzeży Hiszpanii i Włoch. Na Kubę zostały wprowadzone przez marynarzy włoskich. Służyły tam jako ulubieńcy eleganckich kręgów towarzyskich i arystokracji. Ze względu na najczęstszy kolor (kolor tytoniu) powstała legenda o ich pochodzeniu z Hawany. Wydarzenia historyczne spowodowały zanik dawnych linii hawańczyków na Kubie. Nieliczne przetrwały poprzez nielegalne wywiezienie z wyspy do USA.

## Wygląd

### Szata i umaszczenie
Hawańczyki mają bardzo urozmaiconą gamę kolorów. Zdarzają się popielate, rude, jasnopłowe, brązowe, białe, a nawet koloru hawana (brązoworudy kolor tytoniu). Najpopularniejszy jest kolor popiołu a bardzo rzadko złoty lub kremowy. Hawańczyki mają raczej włosy a nie typową dla psów sierść. Trzeba je bardzo często czesać (nawet trzy do pięciu razy dziennie), gdyż inaczej robią się im kołtuny w sierści bez podszerstka potocznie zwane włosami. Sierść osiąga długość od 12 do 18 cm, jest prosty, falisty i miękki.

## Użytkowość
Pies do towarzystwa, pies reprezentacyjny. Ze względu na dużą aktywność i sporą wytrzymałość fizyczną sprawdza się w kynologicznych dyscyplinach sportowych czyli agility.

## Zdrowie i pielęgnacja
Szata wymaga codziennej pielęgnacji. To psy długo żyjące, zdarzają się u nich zwyrodnienia kośćca i stawów. Mogą się także pojawiać problemy ze wzrokiem.

title: Hawańczyk

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[koliberek hawański]] (hawańczyk)}}
{{Pies infobox
 |nazwa            = Hawańczyk
 |grafika          = Bichon Havanese Yoyo.png
 |opis grafiki     = Biszon hawański
 |alt grafiki      =
 |inne nazwy       = Havanese, Bichón Habanero, Havaneser, Bichon Havanais
 |kraj patronacki  = [[Kuba]]
 |kraj pochodzenia =
 |wysokość         = 23 – 27 [[metr|cm]]
 |masa             = 5-7 kg
 |FCI              = Grupa IX, Sekcja 1,<br />nr wzorca 250
 |AKC              = Toys
 |ANKC             = Grupa 1 (Toys)
 |CKC              = Grupa 5 (Toys)
 |KC(UK)           = Toys
 |NZKC             = Toys
 |UKC              = Grupa 8 – Companion Dog
 |www FCI          = http://web.archive.org/web/20181105033020/http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/250.pdf
 |www AKC          = http://www.akc.org/breeds/havanese/index.cfm
 |www ANKC         = https://dogsaustralia.org.au/members/Breed/Detail/4
 |www CKC          = https://www.ckc.ca/CanadianKennelClub/media/Breed-Standards/Group%205/Havanese.pdf
 |www KC(UK)       = https://archive.ph/20070930201402/http://www.thekennelclub.org.uk/cgi-bin/item.cgi?id=188
 |www NZKC         = https://www.dogsnz.org.nz/breeds/info/havanese/125
 |www UKC          = https://www.ukcdogs.com/havanese
 |inne wzorce      =
 |commons          = Bichon Havanais
}}
'''Hawańczyk''' – [[rasy psów|rasa psa]], należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji [[biszony|biszonów]] i ras pokrewnych w podsekcji biszonów. Nie podlega [[Próby i konkursy pracy psów myśliwskich|próbom pracy]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko =Fournier|imię =Alain|tytuł =Ilustrowana encyklopedia psów rasowych |strony =337}}</ref>.

== Historia rasy i pochodzenie ==
Rasa pochodzi z rejonu [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]], rozwinęła się wzdłuż wybrzeży Hiszpanii i Włoch. Na Kubę zostały wprowadzone przez marynarzy włoskich. Służyły tam jako ulubieńcy eleganckich kręgów towarzyskich i arystokracji. Ze względu na najczęstszy kolor (kolor tytoniu) powstała legenda o ich pochodzeniu z Hawany. Wydarzenia historyczne spowodowały zanik dawnych linii hawańczyków na Kubie. Nieliczne przetrwały poprzez nielegalne wywiezienie z wyspy do USA.

== Wygląd ==
=== Szata i umaszczenie ===
Hawańczyki mają bardzo urozmaiconą gamę kolorów. Zdarzają się popielate, rude, jasnopłowe, brązowe, białe, a nawet koloru hawana (brązoworudy kolor tytoniu). Najpopularniejszy jest kolor popiołu a bardzo rzadko złoty lub kremowy. Hawańczyki mają raczej włosy a nie typową dla psów sierść. Trzeba je bardzo często czesać (nawet trzy do pięciu razy dziennie), gdyż inaczej robią się im kołtuny w sierści bez podszerstka potocznie zwane włosami. Sierść osiąga długość od 12 do 18 cm, jest prosty, falisty i miękki.

== Użytkowość ==
Pies do towarzystwa, pies reprezentacyjny. Ze względu na dużą aktywność i sporą wytrzymałość fizyczną sprawdza się w kynologicznych dyscyplinach sportowych czyli [[agility]].

== Zdrowie i pielęgnacja ==
Szata wymaga codziennej pielęgnacji. To psy długo żyjące, zdarzają się u nich zwyrodnienia kośćca i stawów. Mogą się także pojawiać problemy ze wzrokiem.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko =Fournier|imię =Alain | tytuł =Ilustrowana encyklopedia psów rasowych | data =2012| wydawca = Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN| miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7705-179-5| strony =}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rasy psów]]
[[Kategoria:Biszony]]

title: Hawańczyk

Kraj patronacki: Kuba

FCI: Grupa IX, Sekcja 1, · nr wzorca 250

AKC: Toys

ANKC: Grupa 1 (Toys)

CKC: Grupa 5 (Toys)

KC(UK): Toys

NZKC: Toys

UKC: Grupa 8 – Companion Dog


text:
# Stanisław Czudowski
Stanisław Czudowski (ur. 31 stycznia 1919 w Tule, zm. 10 lutego 2006) – polski inżynier leśnictwa, poseł na Sejm PRL V i VI kadencji.

## Życiorys
Ukończył Państwową Średnią Szkołę Rolniczo-Leśną w Żyrowiczach. W 1935 został praktykantem w Nadleśnictwie Brześć, a w 1939 podjął pracę w Biurze Urządzania i Projektów Leśnictwa w Łodzi. Po wybuchu wojny przystąpił do Ochotniczych Brygad w Warszawie, z której następnie udał się do Brześcia. Na początku 1940 wcielono go do jednostki wojskowej w Leningradzie, gdzie służył do końca lutego 1941. Następnie był kierownikiem smolarni w Brześciu, a od 1942 do 1944 walczył w oddziale partyzanckim „Watra IV” w 30 Poleskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej (pod pseudonimem „Andrzej”). W maju 1944 został ciężko ranny w nogę podczas bombardowania Brześcia, po czym przeszedł do pracy w pracowni fotograficznej. W 1948 został zatrudniony w Dyrekcji Lasów w Gdańsku. Następnie, od maja 1949, pracował w Nadleśnictwie Brok, skąd w 1952 przeszedł do Rejonu Lasów Państwowych w Ostrowi Mazowieckiej. Od początku października 1956 był dyrektorem Rejonu Lasów Państwowych w Przasnyszu. W 1957 ukończył studia zaoczne na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Od listopada 1958 do kwietnia 1972 był nadleśniczym w Nadleśnictwie Jegiel, w powiecie wyszkowskim. Realizował m.in. projekty doświadczalne.
Od 1954 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Warszawskim Komitecie Wojewódzkim oraz w egzekutywie Komitetu Powiatowego w Wyszkowie. W 1969 i 1972 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgu Ostrołęka. Przez dwie kadencje zasiadał w Komisji Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, której w trakcie VI kadencji był zastępcą przewodniczącego. Ponadto w trakcie V kadencji zasiadał w Komisji Oświaty i Nauki, a w trakcie VI w Komisji Oświaty i Wychowania.
W 2001 został mianowany przez prezydenta na stopień podporucznika Wojska Polskiego.

## Życie prywatne
Syn Jana. Z żoną Ireną (1921–1986) miał synów: Andrzeja, Mirosława, Wiesława i Lecha. Po jej śmierci ożenił się z Jadwigą Golanko. Pochowany na cmentarzu w Ostrowi Mazowieckiej.

## Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Odznaka „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Odznaka „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”
- Złoty Medal Zasługi Łowieckiej
- Srebrny Medal Zasługi Łowieckiej
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
- Medal PCK
- Medal OSP
- Medal TPD

title: Stanisław Czudowski

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Stanisław Czudowski
 | grafika =
 | data urodzenia = 31 stycznia 1919
 | miejsce urodzenia = [[Tuła]]
 | data śmierci = 10 lutego 2006
 | miejsce śmierci =
 | funkcja = [[Poseł]] na [[Sejm PRL]] V i VI kadencji
 | partia = [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]]
 | od = 1969
 | do = 1976
 | odznaczenia = {{order|OOP|KKO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MPL30}} {{order|MPL40}} {{order|MKEN}} {{order|PL-MZŁ|Z}} {{order|PL-MZŁ|S}} {{order|O1000PP}}<br />{{order|OZLiPD||25}}
}}
'''Stanisław Czudowski''' (ur. [[31 stycznia]] [[1919]] w [[Tuła|Tule]], zm. [[10 lutego]] [[2006]]) – polski inżynier leśnictwa, poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej V kadencji|V]] i [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej VI kadencji|VI]] kadencji.

== Życiorys ==
Ukończył Państwową Średnią Szkołę Rolniczo-Leśną w [[Żyrowicze|Żyrowiczach]]. W 1935 został praktykantem w Nadleśnictwie [[Brześć]], a w 1939 podjął pracę w Biurze Urządzania i Projektów Leśnictwa w [[Łódź|Łodzi]]. Po wybuchu [[II wojna światowa|wojny]] przystąpił do Ochotniczych Brygad w [[Warszawa|Warszawie]], z której następnie udał się do Brześcia. Na początku 1940 wcielono go do jednostki wojskowej w [[Petersburg|Leningradzie]], gdzie służył do końca lutego 1941. Następnie był kierownikiem smolarni w Brześciu, a od 1942 do 1944 walczył w oddziale partyzanckim „Watra IV” w 30 Poleskiej Dywizji Piechoty [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]] (pod pseudonimem „Andrzej”). W maju 1944 został ciężko ranny w nogę podczas bombardowania Brześcia, po czym przeszedł do pracy w pracowni fotograficznej. W 1948 został zatrudniony w [[Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe|Dyrekcji Lasów]] w [[Gdańsk]]u. Następnie, od maja 1949, pracował w Nadleśnictwie [[Brok]], skąd w 1952 przeszedł do Rejonu Lasów Państwowych w [[Ostrów Mazowiecka|Ostrowi Mazowieckiej]]. Od początku października 1956 był dyrektorem Rejonu Lasów Państwowych w [[Przasnysz]]u. W 1957 ukończył studia zaoczne na [[Wydział Leśny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie|Wydziale Leśnym]] [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie|Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie]]. Od listopada 1958 do kwietnia 1972 był nadleśniczym w Nadleśnictwie Jegiel, w [[Powiat wyszkowski|powiecie wyszkowskim]]. Realizował m.in. projekty doświadczalne.

Od 1954 należał do [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej]], gdzie zasiadał w Warszawskim Komitecie Wojewódzkim oraz w egzekutywie Komitetu Powiatowego w [[Wyszków|Wyszkowie]]. W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1969 roku|1969]] i [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1972 roku|1972]] uzyskiwał mandat posła na [[Sejm PRL]] w okręgu [[Ostrołęka]]. Przez dwie kadencje zasiadał w Komisji Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, której w trakcie VI kadencji był zastępcą przewodniczącego. Ponadto w trakcie V kadencji zasiadał w Komisji Oświaty i Nauki, a w trakcie VI w Komisji Oświaty i Wychowania.

W 2001 został mianowany przez prezydenta na stopień [[podporucznik]]a Wojska Polskiego<ref name=LCz>Lech Czudowski, [http://dyplom.lumir.com.pl/index.php/galerie-tematyczne/134-odsloniecie-tablicy-st-czudowski-galeria ''Podziękowanie za pamięć''], dyplom.lumir.com.pl, 26 kwietnia 2016</ref>.

== Życie prywatne ==
Syn Jana. Z żoną Ireną (1921–1986) miał synów: Andrzeja, Mirosława, Wiesława i Lecha. Po jej śmierci ożenił się z Jadwigą Golanko<ref name=LCz />. Pochowany na cmentarzu w Ostrowi Mazowieckiej<ref>[https://ostrowmazowiecka.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=10657&inni=0&cinki=2 Informacje w serwisie Grobonet]</ref>.

== Odznaczenia ==
* Złoty [[Krzyż Zasługi]]
* Krzyż Komandorski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]]
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
* [[Odznaka „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”]]
* [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]
* [[Medal 30-lecia Polski Ludowej]]
* [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]]
* [[Odznaka „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”]]
* Złoty [[Medal Zasługi Łowieckiej]]
* Srebrny Medal Zasługi Łowieckiej
* [[Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego]]
* Medal [[Polski Czerwony Krzyż|PCK]]
* Medal [[Ochotnicza straż pożarna|OSP]]
* Medal [[Towarzystwo Przyjaciół Dzieci|TPD]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Marta Baranowska, [http://www.wyszkow.warszawa.lasy.gov.pl/aktualnosci/-/asset_publisher/1M8a/content/pamieci-inz-st-czudowskiego/pop_up?_101_INSTANCE_1M8a_viewMode=print#.WQSYNmdQjIV ''Pamięci inż. St. Czudowskiego''], wyszkow.warszawa.lasy.gov.pl, 26 kwietnia 2016
* [https://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000004043&find_code=SYS&local_base=ARS10 Profil na stronie Biblioteki Sejmowej]

{{SORTUJ:Czudowski, Stanisław}}
[[Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetów Powiatowych PZPR]]
[[Kategoria:Członkowie Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Brześciem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Ostrowią Mazowiecką]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Zasługi Łowieckiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Podporucznicy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie leśnictwa]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Ostrołęka (PRL)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1919]]
[[Kategoria:Zmarli w 2006]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Tule]]

title: Stanisław Czudowski

Data i miejsce urodzenia: 31 stycznia 1919 · Tuła

Data śmierci: 10 lutego 2006

Przynależność polityczna: Polska Zjednoczona Partia Robotnicza


text:
# Parafia Matki Bożej Różańcowej w Bajtkowie
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Bajtkowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji ełckiej, w dekanacie Ełk - Świętej Rodziny.

## Historia
Wspólnota protestancka zbudowała kościół w Bajtkowie w 1895 roku. Po II wojnie światowej, przekazano go katolikom, a uroczyście poświęcił w 1946 roku ks. Jan Kącki CRL z parafii Najświętszego Serca Jezusowego. Parafia została erygowana 26 lipca 1982 roku przez bpa Jana Obłąka. Do 2024 roku parafia należała do Dekanatu Matki Bożej Fatimskiej, po zmianach należy do Dekanatu pw. Świętej Rodziny w Ełku. Wiernymi opiekują się Księża Werbiści.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Matki Bożej Różańcowej
w Bajtkowie
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Bajtkowo - kościół (02).jpg
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Bajtkowo]]
 |adres                   = Bajtkowo 11
19-300 Ełk
 |data powołania          = 26 lipca 1982
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja ełcka|ełcka]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[dekanat Ełk - Świętej Rodziny|Ełk - Świętej Rodzinyj]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Bajtkowie|Matki Boskiej Różańcowej]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Najświętsza Maryja Panna Różańcowa|Matki Boskiej Różańcowej]]
 |dzień wspomnienia       = [[7 października]]
 |kod mapy                = Ełk (gmina wiejska)
 |współrzędne             = 53°44'20.488"N, 22°14'50.04"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Matki Bożej Różańcowej w Bajtkowie''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], znajdująca się w [[diecezja ełcka|diecezji ełckiej]], w [[Dekanat Ełk – Świętej Rodziny|dekanacie Ełk - Świętej Rodziny]].

== Historia ==
Wspólnota protestancka zbudowała kościół w Bajtkowie w 1895 roku. Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej,]] przekazano go katolikom, a uroczyście poświęcił w 1946 roku ks. Jan Kącki [[Kanonicy laterańscy|CRL]] z parafii [[Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ełku|Najświętszego Serca Jezusowego.]] Parafia została erygowana 26 lipca 1982 roku przez bpa [[Jan Obłąk|Jana Obłąka]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Bajtkowo - Parafia pw. Matki Bożej Różańcowej - Diecezja Ełcka |data dostępu = 2025-05-10 |url = https://diecezjaelk.pl/parafie_diecezji/bajtkowo-parafia-pw-matki-bozej-rozancowej/}}</ref>. Do 2024 roku parafia należała do [[Dekanat Ełk – Matki Bożej Fatimskiej|Dekanatu Matki Bożej Fatimskiej]], po zmianach należy do Dekanatu pw. Świętej Rodziny w Ełku<ref>{{Cytuj |tytuł = Dekanaty i Rejony - Diecezja Ełcka |data dostępu = 2025-05-10 |url = https://diecezjaelk.pl/dekanaty-i-regiony/}}</ref>. Wiernymi opiekują się Księża Werbiści<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Parafie dekanatu Ełk – Matki Bożej Fatimskiej}}
{{SORTUJ:Bajtkowo}}
[[Kategoria:Parafie diecezji ełckiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej]]
[[Kategoria:Religia w gminie wiejskiej Ełk]]
[[Kategoria:Bajtkowo]]

title: Parafia · pw. Matki Bożej Różańcowej · w Bajtkowie

Państwo: Polska

Siedziba: Bajtkowo

Adres: Bajtkowo 11 · 19-300 Ełk

Wyznanie: katolickie

diecezja: ełcka

Dekanat: Ełk - Świętej Rodzinyj

Kościół parafialny: Matki Boskiej Różańcowej

Wezwanie: Matki Boskiej Różańcowej

Wspomnienie liturgiczne: 7 października


text:
# Zalew Arkadia
Zalew Arkadia – sztuczny zbiornik wodny znajdujący się w Suwałkach nad rzeką Czarna Hańcza od strony południowo-zachodniej, między starym miastem a osiedlem Zahańcze. Obok znajduje się Ośrodek Sportu i Rekreacji z halą sportową i zapleczem hotelowym oraz basenem. Plaża miejska nad zalewem w okresie letnim posiada opiekę ratowniczą.
- Maksymalna głębokość: około 5,5 m
- Średnia głębokość: około 2,5
- Długość (wzdłuż osi): około 700 m
- Maksymalna szerokość: około 400 m
- na środku tego akwenu znajduje się wysepka.

## Lokalizacja w sieci hydrograficznej
Zalew „Arkadia” zasilany jest przez rzekę Czarna Hańcza. Przy północno-zachodniej granicy miasta poziom jej wody znajduje się na wysokości 172,5 metra n.p.m., zaś przy południowo- wschodniej granicy około 145 metrów. Oznacza to, że na trzynastokilometrowym odcinku suwalskim rzeka traci na wysokości 27,5 metra, osiągają spadek 2,1 promila.

## Cel i czas budowy, sposób wykonania zbiornika
Zalew został utworzony jeszcze na początku XVIII w., kiedy tuż poniżej mostu, po lewej stronie rzeki zbudowano młyn wodny na potrzeby suwalskich mieszczan. Powstały zbiornik, wraz z terenami go okalającymi, z czasem zaczęto nazywać Arkadią. W miesiącach letnich na zalewie było kąpielisko, a na wyspie pośrodku stawu, usypanej z materiały pozostałego z pogłębiania zalewu, urządzano występy artystyczne i pokazy sztucznych ogni. Na przeciwległych do stawu terenach organizowano pomysłowe zabawy.
W 1911 r. na lewym brzegu rzeki, gdzie obecnie są gospodarstwa ogrodnicze, zbudowany został drewniany, piętrowy budynek teatru „Arkadia”. Miał on salę widowiskową o 352 miejscach i lokalne elektryczne oświetlenie. Grywały w nim przyjezdne teatry i miejscowe zespoły amatorskie. Budynek teatru spłonął po I wojnie światowej.
Po rozebraniu młyna staw stracił swe znaczenie jako rezerwuar wody. Z latami coraz bardziej zarastał trzciną i wodną roślinnością. W czasie II wojny światowej został zasypany.
Na początku lat siedemdziesiątych powstała koncepcja jego ponownego zagospodarowania. Przy pomocy wojska, zakładów pracy i aktywnym zaangażowaniu społeczeństwa miasta został przygotowany, odnowiony, pogłębiony i oddany do użytku piękny 11-hektarowy zalew.
Uroczyste otwarcie miało miejsce 22 lipca 1976 roku. Kompleks składający się z wypożyczalni sprzętu pływającego, przystani, plaż i wydzielonych, strzeżonych pływalni. Staw został też zarybiony przez co zaczął przyciągać rzesze amatorów wędkowania.

## Sposób zasilania
Zbiornik zasilany jest przez rzekę Czarna Hańczę. W Suwałkach ma od pięciu do dziesięciu metrów szerokości i od pół do jednego metra głębokości. Zbiornik połączony jest w sposób sztuczny z rzeką poprzez podziemny kanał doprowadzający, który znajduje się w pobliżu jazu na rzece Czarnej Hańczy, regulującego w niej poziom wody. Wskutek tego przepływ wody w zbiorniku odbywa się według schematu: jaz piętrzący na rzece, rurociąg doprowadzający oraz rurociąg spustowy do rzeki.
Woda zalewu Arkadia spełniają wszystkie wymogi Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej obowiązujące dla kąpielisk publicznych.
| badana cecha    | stosowana metoda                                                                                | wynik                     |
| --------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------------- |
| przezroczystość | Kawałek metalu zamocowanego na nici zanurzono pionowo w dół, aż do momentu gdy przedmiot przestanie by widoczny.                                                                                | ≈ 1m 30 cm                |
| barwa           | Organoleptycznie (wzrok)                                                                                | zielonkawa                |
| zapach          | Próbki wody ze strefy przybrzeżnej, powierzchniowej, 200cm3 pobranej próbki wlano do kolby stożkowej i ogrzano do temperatury 200C Przykryto kolbę szkiełkiem zegarkowym i wąchano zapach przy wylocie kolby. Skala 1-5 Rozróżnia się trzy rodzaje zapachu wody: - R - roślinny: siana, ziemi, torfu, mchu, kwiatów, traw - G - gnilny: pleśni, siarkowodoru, fekaliów, stęchlizny - S - specyficzny: chloru, fenolu, nafty, acetonu, smoły \|\| 2R Słaby zapach roślinny: siana, ziemi, torfu, mchu, kwiatów, traw |                           |
| odczyn          | pasek lakmusowy                                                                                | Kolor .o.tawy pH ≈8,3-8,5 |
| Twardość        | pasek testowy                                                                                | ≈250 mgCaCO3/dm³          |

### Osady, fauna i flora występujące w otoczeniu zbiornika i na jego dnie
Rośliny wodne w strefie przybrzeżnej zalewu Arkadia tworzą na pewnych odcinkach wąski pas szuwaru, w którym spotykamy takie gatunki jak: oczeret jeziorny, manna mialec, trzcina pospolita i jeżogłówka gałęzista. Niewielkie fragmenty pasa brzegowego, rozrzucone między licznymi plażami, porastają: ponikło błotne, turzyca dzióbkowata, turzyca błotna, manna jadalna, mozga trzcinowata, rdestnica przeszyta i wywłócznik kłosowy.
Stosunkowo ubogi w ryby zbiornik Arkadia zawiera typowe dla takich akwenów gatunki, jak płoć, ukleja, krąp, leszcz i okoń. na Czarnej Hańczy i zbiorniku Arkadia obserwujemy takie gatunki, jak kaczka krzyżówka, mewa śmieszka, łyska i łabędź niemy.
W otoczeniu zbiornika i na jego dnie możemy zauważyć osady organiczne typu: liście, szczątki roślin i drobnych organizmów żywych. Jak również iły, muły, piaski i żwiry. Wyjątek stanowi teren przy kąpielisku, w obrębie którego jedynymi osadami jest sztucznie nasypany piasek

### Znaczenie zalewu dla regionu
Zbiornik spełnia głównie funkcję rekreacyjną zarówno dla mieszkańców miasta i turystów. Liczne imprezy okolicznościowe i cykliczne przyciągają rzesze zainteresowanych. Około piętnastohektarowy obszar wód i plaż służy rozrywce i czynnemu wypoczynkowi. Na jednym z jego brzegów znalazło się strzeżone kąpielisko miejskie, a obok niego znajduje się obiekt przeznaczony do obsługi plaży wraz z sanitariatami ogólnodostępnymi, barem, wypożyczalnią sprzętu wodnego, szatniami i przebieralnią. Nieopodal plaży znajdują się boiska do plażowej piłki siatkowej i profesjonalny skatepark. Wokół zalewu Arkadia znajdują się liczne ścieżki rowerowe, piesze i wiele ławek do siedzenia tuż nad brzegiem wody. Na przeciwległym brzegu znajdują się asfaltowe korty tenisowe ogrodzone siatką, oraz budynek Ośrodka Żeglarskiego i budynek Ośrodka Sportu i Rekreacji w którym znajdują się siedziby i biura Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Suwałkach i klubu modelarskiego. Na terenie zalewu Arkadia mają miejsce różnego rodzaju imprezy rekreacyjno - sportowe.
Ze względu na położenie kawiarni, korzystają z niej nie tylko ludzie przebywający nad kąpieliskiem ale i ludzie z miasta. W przyszłości mają powstać tu restauracje, hotel i inne obiekty służące celom sportowo - rekreacyjnym. Jest to jedno z najlepiej zorganizowanych kąpielisk w obrębie Suwałk.
W sezonie letnim nad bezpieczeństwem osób kąpiących się, czuwają ratownicy WOPR, zatrudnieni przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w Suwałkach. Zespół ten, z urządzeniami towarzyszącymi winien zabezpieczać potrzeby 1500 osób, przy założeniu, że jedna trzecia osób przebywa w wodzie a pozostałe dwie trzecie korzysta z plaży. Baseny kąpielowe składają się z trzech wydzielonych części, powinny pomieścić 500 osób. Kąpielisko składa się ze strefy dla umiejących pływać, o głębokości od 1,20 metra do około 2,5 metra, gdzie granice wyznacza pomost, strefy dla nie umiejących pływać, o głębokości od brzegu do 1,20 metra kończącym się bojkami w kolorze żółtym i z brodzika dla dzieci, dodatkowo trwale odgrodzonego o głębokości od brzegu do 40 centymetrów. Ściany basenów kąpielowych wygrodzone w sposób stały od otaczającego zbiornika, pomosty pływające z barierkami o szerokości trzech metrów. Dno jest równe bez zagłębień z równomiernym spadkiem. Kąpielisko wyposażone jest w łódź motorową oraz kompletny sprzęt ratunkowy.

title: Zalew Arkadia

wikitext:
{{dopracować|styl|źródła=2013-04}}
{{Zbiornik infobox
 |nazwa               = Zalew Arkadia
 |zdjęcie             = Zalew Arkadia Suwalki.JPG
 |opis zdjęcia        = Widok na zalew od strony plaży
 |państwo             = Polska
 |rzeka               = [[Czarna Hańcza]]
 |data budowy         = pocz. XVIII w.
 |data uruchomienia   =
 |typ zapory          =
 |pojemność całkowita = 638833,14
 |wysokość            =
 |powierzchnia        = ok. 0,94
 |zlewnia             =
 |wysokość zapory     =
 |długość zapory      =
 |głębokość           = 5,5
 |funkcja             = rekreacyjna
 |kod mapy            = Suwałki
 |współrzędne         = 54°5′N 22°56′E
 |plan                =
 |opis planu          =
 |commons             =
 |www                 =
}}
'''Zalew Arkadia''' – sztuczny [[zbiornik wodny]] znajdujący się w [[Suwałki|Suwałkach]] nad rzeką [[Czarna Hańcza]] od strony południowo-zachodniej, między starym miastem a osiedlem [[Zahańcze]]. Obok znajduje się Ośrodek Sportu i Rekreacji z halą sportową i zapleczem hotelowym oraz basenem. Plaża miejska nad zalewem w okresie letnim posiada opiekę ratowniczą.

* Maksymalna [[głębokość]]: około 5,5 m
* Średnia głębokość: ''około 2,5''
* [[Długość fizyczna|Długość]] (wzdłuż osi): ''około 700 m''
* Maksymalna [[Długość fizyczna|szerokość]]: ''około 400 m''
* na środku tego akwenu znajduje się wysepka.

== Lokalizacja w sieci hydrograficznej ==
{{Galeria
|Nazwa            = Skatepark
|wielkość         = 250
|Plik:Skatepark Suwałki by Adrian Piekarski 2011.JPG|
|Plik:Skatepark Suwałki by Adrian Piekarski 2011 (5).JPG|
|Plik:Skatepark Suwałki by Adrian Piekarski 2011 (2).JPG|
|Plik:Skatepark Suwałki by Adrian Piekarski 2011 (3).JPG|
|Plik:Skatepark Suwałki by Adrian Piekarski 2011 (4).JPG|
}}Zalew „Arkadia” zasilany jest przez rzekę Czarna Hańcza. Przy północno-zachodniej granicy miasta poziom jej wody znajduje się na wysokości 172,5 metra n.p.m., zaś przy południowo- wschodniej granicy około 145 metrów. Oznacza to, że na trzynastokilometrowym odcinku suwalskim rzeka traci na wysokości 27,5 metra, osiągają spadek 2,1 promila.

== Cel i czas budowy, sposób wykonania zbiornika ==
Zalew został utworzony jeszcze na początku XVIII w., kiedy tuż poniżej [[most]]u, po lewej stronie rzeki zbudowano [[młyn wodny]] na potrzeby suwalskich mieszczan. Powstały zbiornik, wraz z terenami go okalającymi, z czasem zaczęto nazywać Arkadią. W miesiącach letnich na zalewie było [[kąpielisko]], a na wyspie pośrodku stawu, usypanej z materiały pozostałego z pogłębiania zalewu, urządzano występy artystyczne i pokazy [[sztuczne ognie|sztucznych ogni]]. Na przeciwległych do stawu terenach organizowano pomysłowe zabawy.
W 1911 r. na lewym brzegu rzeki, gdzie obecnie są gospodarstwa ogrodnicze, zbudowany został drewniany, piętrowy budynek teatru „Arkadia”. Miał on salę widowiskową o 352 miejscach i lokalne elektryczne oświetlenie. Grywały w nim przyjezdne teatry i miejscowe zespoły amatorskie. Budynek teatru spłonął po [[I wojna światowa|I wojnie światowej]].

Po rozebraniu młyna staw stracił swe znaczenie jako rezerwuar wody. Z latami coraz bardziej zarastał [[trzcina|trzciną]] i wodną roślinnością. W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] został zasypany.

Na początku lat siedemdziesiątych powstała koncepcja jego ponownego zagospodarowania. Przy pomocy wojska, zakładów pracy i aktywnym zaangażowaniu społeczeństwa miasta został przygotowany, odnowiony, pogłębiony i oddany do użytku piękny 11-hektarowy zalew.
Uroczyste otwarcie miało miejsce [[22 lipca]] [[1976]] roku. Kompleks składający się z wypożyczalni sprzętu pływającego, przystani, plaż i wydzielonych, strzeżonych pływalni. Staw został też zarybiony przez co zaczął przyciągać rzesze amatorów [[wędkarstwo|wędkowania]].

== Sposób zasilania ==
Zbiornik zasilany jest przez rzekę Czarna Hańczę. W Suwałkach ma od pięciu do dziesięciu metrów szerokości i od pół do jednego metra głębokości. Zbiornik połączony jest w sposób sztuczny z rzeką poprzez podziemny [[kanał doprowadzający]], który znajduje się w pobliżu [[jaz]]u na rzece Czarnej Hańczy, regulującego w niej poziom wody. Wskutek tego przepływ wody w zbiorniku odbywa się według schematu: jaz piętrzący na rzece, [[transport rurociągowy|rurociąg]] doprowadzający oraz rurociąg spustowy do rzeki.
Woda zalewu Arkadia spełniają wszystkie wymogi Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej obowiązujące dla kąpielisk publicznych.
{| class="wikitable"
|-
! badana cecha !! stosowana metoda !! wynik
|-
| przezroczystość || Kawałek metalu zamocowanego na nici zanurzono pionowo w dół, aż do momentu gdy przedmiot przestanie by widoczny. || ≈ 1m 30 cm
|-
| barwa || Organoleptycznie (wzrok) || zielonkawa
|-
| zapach || Próbki wody ze strefy przybrzeżnej, powierzchniowej, 200cm3 pobranej próbki wlano do kolby stożkowej i ogrzano do temperatury 200C
Przykryto kolbę szkiełkiem zegarkowym i wąchano zapach przy wylocie kolby.
Skala 1-5
Rozróżnia się trzy rodzaje zapachu wody:
* R - roślinny: siana, ziemi, torfu, mchu, kwiatów, traw
* G - gnilny: pleśni, siarkowodoru, fekaliów, stęchlizny
* S - specyficzny: chloru, fenolu, nafty, acetonu, smoły || 2R
Słaby zapach roślinny: siana, ziemi, torfu, mchu, kwiatów, traw
|-
|odczyn || pasek lakmusowy || Kolor .o.tawy
pH ≈8,3-8,5
|-
| Twardość || pasek testowy || ≈250 mgCaCO3/dm³

|}

=== Osady, fauna i flora występujące w otoczeniu zbiornika i na jego dnie ===
Rośliny wodne w strefie przybrzeżnej zalewu ''Arkadia'' tworzą na pewnych odcinkach wąski pas [[szuwar]]u, w którym spotykamy takie gatunki jak: [[oczeret jeziorny]], [[manna mialec]], [[trzcina pospolita]] i [[jeżogłówka gałęzista]]. Niewielkie fragmenty pasa brzegowego, rozrzucone między licznymi [[plaża]]mi, porastają: [[ponikło błotne]], [[turzyca dzióbkowata]], [[turzyca błotna]], [[manna jadalna]], [[mozga trzcinowata]], [[rdestnica przeszyta]] i [[wywłócznik kłosowy]].

Stosunkowo ubogi w ryby zbiornik ''Arkadia'' zawiera typowe dla takich akwenów gatunki, jak [[płoć]], [[Ukleja pospolita|ukleja]], [[krąp]], [[leszcz]] i [[okoń]]. na Czarnej Hańczy i zbiorniku ''Arkadia'' obserwujemy takie gatunki, jak [[Krzyżówka (ptak)|kaczka krzyżówka]], [[mewa śmieszka]], [[łyska]] i [[łabędź niemy]].

W otoczeniu zbiornika i na jego dnie możemy zauważyć osady organiczne typu: liście, szczątki roślin i drobnych organizmów żywych. Jak również iły, muły, piaski i żwiry. Wyjątek stanowi teren przy kąpielisku, w obrębie którego jedynymi osadami jest sztucznie nasypany piasek

=== Znaczenie zalewu dla regionu ===
Zbiornik spełnia głównie funkcję rekreacyjną zarówno dla mieszkańców miasta i turystów. Liczne imprezy okolicznościowe i cykliczne przyciągają rzesze zainteresowanych. Około piętnastohektarowy obszar wód i plaż służy rozrywce i czynnemu wypoczynkowi. Na jednym z jego brzegów znalazło się strzeżone [[kąpielisko miejskie]], a obok niego znajduje się obiekt przeznaczony do obsługi plaży wraz z sanitariatami ogólnodostępnymi, barem, wypożyczalnią sprzętu wodnego, szatniami i przebieralnią. Nieopodal plaży znajdują się boiska do plażowej piłki siatkowej i profesjonalny [[skatepark]]. Wokół zalewu Arkadia znajdują się liczne [[Droga rowerowa|ścieżki rowerowe]], piesze i wiele ławek do siedzenia tuż nad brzegiem wody. Na przeciwległym brzegu znajdują się asfaltowe korty tenisowe ogrodzone siatką, oraz budynek Ośrodka Żeglarskiego i budynek Ośrodka Sportu i Rekreacji w którym znajdują się siedziby i biura Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Suwałkach i klubu modelarskiego. Na terenie zalewu Arkadia mają miejsce różnego rodzaju imprezy rekreacyjno - sportowe.

Ze względu na położenie [[kawiarnia|kawiarni]], korzystają z niej nie tylko ludzie przebywający nad kąpieliskiem ale i ludzie z miasta. W przyszłości mają powstać tu [[Restauracja (lokal gastronomiczny)|restauracje]], [[hotel]] i inne obiekty służące celom sportowo - rekreacyjnym. Jest to jedno z najlepiej zorganizowanych kąpielisk w obrębie Suwałk.

W sezonie letnim nad bezpieczeństwem osób kąpiących się, czuwają ratownicy [[Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe|WOPR]], zatrudnieni przez [[Ośrodek Sportu i Rekreacji w Suwałkach]]. Zespół ten, z urządzeniami towarzyszącymi winien zabezpieczać potrzeby 1500 osób, przy założeniu, że jedna trzecia osób przebywa w wodzie a pozostałe dwie trzecie korzysta z plaży. Baseny kąpielowe składają się z trzech wydzielonych części, powinny pomieścić 500 osób. Kąpielisko składa się ze strefy dla umiejących pływać, o głębokości od 1,20 metra do około 2,5 metra, gdzie granice wyznacza [[pomost]], strefy dla nie umiejących pływać, o głębokości od brzegu do 1,20 metra kończącym się bojkami w kolorze żółtym i z brodzika dla dzieci, dodatkowo trwale odgrodzonego o głębokości od brzegu do 40 centymetrów. Ściany basenów kąpielowych wygrodzone w sposób stały od otaczającego zbiornika, pomosty pływające z barierkami o szerokości trzech metrów. Dno jest równe bez zagłębień z równomiernym spadkiem. Kąpielisko wyposażone jest w łódź motorową oraz kompletny sprzęt ratunkowy.

[[Kategoria:Geografia Suwałk]]

title: Zalew Arkadia

Rzeka: Czarna Hańcza

Data budowy: pocz. XVIII w.

Powierzchnia: ok. 0,94 km²

Funkcja: rekreacyjna