text:
# Terabajt
Terabajt (skrót TB), tebibajt (skrót TiB) – jednostki używane w informatyce m.in. do określania rozmiaru największych pamięci masowych, zasobów plików i baz danych. Przedrostek tera pochodzi od greckiego słowa téras oznaczającego potwora; przedrostek tebi został utworzony sztucznie (zob. przedrostek dwójkowy).
Formalnie, terabajt oznacza bilion (1012) bajtów, natomiast tebibajt to 240 ≈ 1,1×1012 bajtów, zatem tebibajt jest jednostką nieznacznie większą od terabajta. Ze względów historycznych tebibajt jest jednostką używaną znacznie rzadziej, natomiast terabajt bywa rozumiany zarówno jako wielkość odpowiadająca formalnej definicji terabajta, jak i tebibajta.
Zgodnie ze standardem IEC 60027-2 w systemie przedrostków dwójkowych (binarnych) obowiązują zależności:
```
1 TiB = 1024

GiB
 = 1024 · 1024

MiB
 = 1024 · 1024 · 1024

kiB
 = 1024 · 1024 · 1024 · 1024

B
```

Powyższe przeliczenia znajdują zastosowania w określaniu rozmiaru plików i pojemności nośników danych. Natomiast w systemie przedrostków dziesiętnych SI jest następująco:
```
1 TB = 1000

GB
 = 1000 · 1000

MB
 = 1000 · 1000 · 1000

kB
 = 1000 · 1000 · 1000 · 1000

B
```

jednak w praktyce nowy standard (zaproponowany w roku 1998) jest rzadko przestrzegany i zarówno w opracowaniach pisemnych, jak i w mowie potocznej, przedrostki dziesiętne są nadal używane w zastępstwie binarnych. Brak jednoznaczności oznaczeń jest od dawna (tzn. od czasów poprzedzających ustanowienie standardu IEC 60027-2) wykorzystywany przez producentów pamięci masowych. Twarde dyski o pojemności 1 terabajta istotnie posiadają pojemność około 10004 bajtów, podczas gdy większość nabywców, nieznających ustandaryzowanej definicji terabajta i gigabajta, spodziewa się pojemności 1024 GiB, zamiast faktycznej 931 GiB = 0,91 TiB, co w rezultacie jest pojemnością aż o 9% mniejszą od spodziewanej.

## Terabajt w praktyce
- Odtworzenie filmów znajdujących się na płytach DVD o łącznej pojemności jednego terabajta zajęłoby około 18 dób.
- W dużej bibliotece wszystkie książki zawierają łącznie informacje rzędu terabajtów.

title: Terabajt

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2012-08}}
{{Wielokrotności bajtów}}
'''Terabajt''' (skrót '''TB'''), '''tebibajt''' (skrót '''TiB''') – [[jednostka miary|jednostki]] używane w [[informatyka|informatyce]] m.in. do określania rozmiaru największych [[pamięć masowa|pamięci masowych]], zasobów [[Plik danych|plików]] i [[baza danych|baz danych]]. Przedrostek [[tera]] pochodzi od greckiego słowa ''téras'' oznaczającego potwora; przedrostek ''tebi'' został utworzony sztucznie (zob. [[przedrostek dwójkowy]]).

Formalnie, terabajt oznacza [[bilion]] (1012) [[bajt]]ów, natomiast tebibajt to 240 ≈ 1,1{{e|12}} bajtów, zatem tebibajt jest jednostką nieznacznie większą od terabajta. Ze względów historycznych tebibajt jest jednostką używaną znacznie rzadziej, natomiast terabajt bywa rozumiany zarówno jako wielkość odpowiadająca formalnej definicji terabajta, jak i tebibajta.

Zgodnie ze standardem [[Przedrostek dwójkowy|IEC 60027-2]] w systemie przedrostków dwójkowych (binarnych) obowiązują zależności:
 1 TiB = 1024 [[gigabajt|GiB]] = 1024 · 1024 [[megabajt|MiB]] = 1024 · 1024 · 1024 [[kilobajt|kiB]] = 1024 · 1024 · 1024 · 1024 [[bajt|B]]

Powyższe przeliczenia znajdują zastosowania w określaniu rozmiaru plików i pojemności [[Nośnik danych|nośników danych]]. Natomiast w systemie przedrostków dziesiętnych SI jest następująco:

 1 TB = 1000 [[gigabajt|GB]] = 1000 · 1000 [[megabajt|MB]] = 1000 · 1000 · 1000 [[kilobajt|kB]] = 1000 · 1000 · 1000 · 1000 [[bajt|B]]

jednak w praktyce nowy standard (zaproponowany w roku 1998) jest rzadko przestrzegany i zarówno w opracowaniach pisemnych, jak i w mowie potocznej, przedrostki dziesiętne są nadal używane w zastępstwie binarnych. Brak jednoznaczności oznaczeń jest od dawna (tzn. od czasów poprzedzających ustanowienie standardu IEC 60027-2) wykorzystywany przez producentów [[pamięć masowa|pamięci masowych]]. [[Dysk twardy|Twarde dyski]] o pojemności 1 terabajta istotnie posiadają pojemność około [[Bilion|10004]] bajtów, podczas gdy większość nabywców, nieznających ustandaryzowanej definicji terabajta i gigabajta, spodziewa się pojemności 1024 GiB, zamiast faktycznej 931 GiB = 0,91 TiB, co w rezultacie jest pojemnością aż o 9% mniejszą od spodziewanej.
== Terabajt w praktyce ==
* Odtworzenie filmów znajdujących się na płytach [[DVD]] o łącznej pojemności jednego terabajta zajęłoby około 18 [[doba|dób]].
* W dużej [[biblioteka|bibliotece]] wszystkie książki zawierają łącznie informacje rzędu terabajtów.

== Zobacz też ==
* [[terabit]] – 1 TB = 8 Tb
* [[jednostka informacji]]
* [[tera]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Jednostki informacji]]

title: Przedrostki dziesiętne · (SI)

Nazwa: Symbol · Mnożnik · Nazwa · Symbol · Mnożnik


text:
# (13018) Geoffjames
(13018) Geoffjames (1988 GF) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,19 lat w średniej odległości 2,6 j.a. Odkryta 10 kwietnia 1988 roku.

wikiname: plwiki

title: (13018) Geoffjames

in_language: pl

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 13018
 |       nazwa = Geoffjames
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Eleanor Helin]]
 |       dzień = 10 kwietnia
 |         rok = 1988
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,5960
 |    mimośród = 0,1749
 |  peryhelium = 2,1417
 |    aphelium = 3,0502
 |         lat = 4
 |         dni = 67
 |      godzin = 18
 |    prędkość = 18,48
 |  nachylenie = 13,34
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 12,4
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(13018) Geoffjames (1988 GF)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,19 lat w średniej odległości 2,6 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[10 kwietnia]] [[1988]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 13001–14000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|13018}}
* {{JPLorb|13018}}
* {{MPC|13018}}

{{SORTUJ:Geoffjames}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1988]]

title: (13018) Geoffjames

Odkrywca: Eleanor Helin

Data odkrycia: 10 kwietnia 1988

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 67 dni 18 godzin


text:
# Kościół Prawosławny Francji
Kościół Prawosławny Francji (ang. Orthodox Church in France, fr. Eglise Catholique Orthodoxe de France, inne nazwy: Kościół Katolicko-Prawosławny Francji) – Kościół prawosławny działający na terenie Francji, Stanów Zjednoczonych, Argentyny oraz Niemiec. Kościół ten posiada trzy diecezje na terenie Francji oraz kilkanaście parafii rozsianych po Europie oraz Ameryce Północnej i Ameryce Południowej. Zwierzchnikiem ECOF jest abp Germain (Bertrand-Hardy). Według danych statystycznych z 2020 r. posiada we Francji ok. 2500 wiernych oraz ok. 500 osób zgromadzonych w misjach Kościoła na świecie.

## Historia

### Powstanie
Pionierem zachodniego rytu prawosławia we Francji był ks. Louis-Charles Winnaert, który wraz z grupą parafian w 1918 r. odłączył się od Kościoła Rzymskokatolickiego. Do 1922 r. pozostawali pod jurysdykcją m.in. Kościoła Starokatolickiego oraz Kościoła Anglikańskiego. W kwietniu 1922 r. grupa Winnaerta została zarejestrowana jako stowarzyszenie religijne pod nazwą Wolny Kościół Katolicki Francji. Po wyborze Winnaerta przez jego zwolenników na biskupa, biskup James Ingall Wedgwood z Liberalnego Kościoła Katolickiego wyświęcił Winnaerta na biskupa. Współpraca nie trwała jednak długo, ze względu na współpracę konsekratora Winnaerta ze środowiskami masońskimi oraz okultystycznymi. Winnaert działał niezależnie aż do 1932 r., kiedy to wraz z wiernymi (na tamten okres grupę skupioną wokół ks. Winnaerta szacuje się na około 1500 osób) złożyli akces do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Synod RKP w 1936 r. wyraził zgodę na objęcie jurysdykcją Winnaerta, jednakże nie uznał jego święceń biskupich oraz nakazał mu uregulowanie spraw małżeńskich. Louis-Charles Winnaert został administratorem parafii we Francji pozostających pod jurysdykcją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

### Rozwój po śmierci Winnaerta
W 1937 roku umiera archimandryta Winnaert. Rosyjski Kościół Prawosławny wyraża zgodę na święcenia Jewgrafa Kowalewskiego, aktywnego działacza cerkiewnego, wybitnego filologa i znawcy teologii prawosławnej. Od tego momentu do śmierci kierował parafią św. Ireneusza w Paryżu. Był członkiem bractwa św. Focjusza z Paryżu, w jego ramach organizował prawosławne parafie rytu gallikańskiego (zachodniego) w strukturach Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, następnie Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich i od 1945 powtórnie Patriarchatu Moskiewskiego.  Zmobilizowany w 1939 do armii francuskiej, rok później dostał się do niewoli i do 1944 przebywał w obozie jenieckim. W 1945 otrzymał godność protoprezbitera. Dwa lata później założył w Paryżu Prawosławny Instytut św. Dionizego, w którym językiem wykładowym był język francuski. Publikował prace z zakresu prawosławnej dogmatyki, liturgiki i egzegezy biblijnej. W 1953 razem ze znaczną częścią placówek duszpasterskich rytu gallikańskiego wystąpił z jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego i jednostronnie utworzył autonomiczny Kościół Katolicko-Prawosławny Francji (ECOF), część Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich. Następnie zerwał również z tą jurysdykcją. Według A. Slesariewa na jego decyzję miały wpływ względy osobiste. W 1953 Patriarchat Moskiewski nominował drugiego biskupa do służby duszpasterskiej we Francji, w szczególności do pracy z wiernymi francuskimi. Ks. Kowalewski liczył na uzyskanie nominacji biskupiej z uwagi na swoje wcześniejsze zaangażowanie na tym polu, jednak nominowany został inny kandydat – Mikołaj (Jeriomin).

### Współpraca z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym poza granicami Rosji
W 1960 dzięki staraniom arcybiskupa San Francisco Jana parafie kierowane przez Kowalewskiego stały się częścią Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Kościół Prawosławny Francji zachował autonomię i prawo do posługiwania się rytem zachodnim, do którego arcybiskup San Francisco odnosił się z wielkim szacunkiem i w którym widział szansę na skuteczne prowadzenie misji prawosławnej na zachodzie Europy. W tejże jurysdykcji 11 listopada 1964 ks. Kowalewski został wyświęcony na biskupa Saint-Denis po uprzednim złożeniu wieczystych ślubów mniszych, w czasie których przyjął imię zakonne Jan Nektariusz.
W 1966 arcybiskup San Francisco zmarł. Po tym wydarzeniu relacje biskupa Jana Nektariusza z Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji natychmiast się pogorszyły. Hierarcha Cerkwi Zagranicznej żądała od parafii rytu zachodniego przejścia na ryt bizantyjski, czego biskup Jan Nektariusz stanowczo odmawiał. Ostatecznie został pozbawiony święceń kapłańskich, czego nie uznał, a kierowana przez niego struktura autonomiczna wystąpiła jednostronnie z dotychczasowej jurysdykcji. Kowalewski zmarł cztery lata później, nie podlegając żadnemu kanonicznemu Kościołowi prawosławnemu. W 1967 ubiegał się, bez powodzenia, o przyjęcie kierowanych przez siebie struktur w jurysdykcję PAKP, na prawach autonomii. Stojący na czele PAKP metropolita Stefan nie wykazał jednak entuzjazmu dla tej propozycji, przekazał sprawę do konsultacji z Patriarchatem Moskiewskim, a następnie nie nadał jej dalszego biegu. Rozmowy o uregulowaniu swojej sytuacji kanonicznej Jan Nektariusz (Kowalewski) prowadził następnie z patriarchą rumuńskim Justynianem, jednak i tym razem nie zakończyły się one porozumieniem.

### Samodzielny Kościół
Dopiero po śmierci abpa Jana Nektariusza w 1970, ponownie rozpoczęto rozmowy z Patriarchatem Rumuńskim, który w 1972 r. objął jurysdykcją kanoniczną strukturę we Francji, jednocześnie konsekrując dla niej biskupa, dzisiejszego Zwierzchnika Kościoła, Germaina (Betrand-Hardego). W 1993 r. Kościół Prawosławny Rumunii przestał udzielać jurysdykcji wspólnocie we Francji. Wspólnota we Francji na Zgromadzeniu Ogólnym Kościoła nie przyjęła decyzji wydanych przez Patriarchat Rumuński (zaprzestanie pełnienia jakiejkolwiek posługi przez duchownych Kościoła oraz włączenie się w struktury Serbskiego Kościoła Prawosławnego we Francji) i rozpoczęła działalność jako niezależna wspólnota prawosławna pod bezpośrednią jurysdykcją arcybiskupa Germaina. W 2000 roku po ujawnieniu zawartego ślubu  przez abpa Germaina z francuską baronową kilka parafii Kościoła postanowiło odejść i utworzyć samodzielne struktury, jednakże tylko dwie przetrwały próbę czasu i dzisiaj tworzą Kościół Prawosławny Galów. Sam abp Germain oddał się do dyspozycji Zgromadzenia Ogólnego Kościoła, które zdecydowaną większością przegłosowało wotum zaufania względem Zwierzchnika który zachował urząd.
Kościół po 2005 r. zaczął przeżywać ponowny renesans, tworząc w odpowiedzi na prośby wiernych nowe parafie oraz organizując wykłady, konferencje, kursy ikonopisarstwa i śpiewu cerkiewnego które gromadziły duże grupy zainteresowanych. Regularnie wydaje książki liturgiczne, teologiczne oraz historyczne, będące dziełami duchowieństwa Kościoła. W 2016 roku, na Zgromadzeniu Ogólnym Kościoła wybrano nowego biskupa - ks. Jeana-Louis Guillauda, który przyjął imię Benedykt. Po inkardynacji biskupa Kasjana z Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej na Uchodźstwie, Zgromadzenie Ogólne Kościoła zdecydowało o utworzeniu trzech diecezji Kościoła i ustanowieniu nowo powołanych biskupów ich ordynariuszami.
7 sierpnia 2023 r. zmarł zwierzchnik Kościoła, abp Germain; od tego czasu na urzędzie zwierzchnika występuje wakat.

title: Kościół Prawosławny Francji

wikitext:
{{Wyznanie infobox
 |nazwa                     = Kościół Prawosławny Francji
 |kod języka                =
 |nazwa oryginalna          = Église orthodoxe de France
 |grafika                   =
 |podpis grafiki            =
 |dewiza                    =
 |dewiza nazwa polska       =
 |hymn                      =
 |hymn nazwa polska         =
 |religia                   = [[Chrześcijaństwo]]
 |1. wyznanie               = [[Prawosławie]]
 |2. wyznanie               = [[Zachodni ryt prawosławia]]
 |3. wyznanie               =
 |ustrój kościelny          = [[Kościół episkopalny|episkopalno]]-[[synod]]alny
 |obrządek                  = [[Zachodni ryt prawosławie|gallikański]], [[Ryt bizantyjski|bizantyjski]]
 |prądy teologiczne         = [[prawosławie]]
 |nurty pobożnościowe       =
 |patron                    =
 |siedziba                  = Paryż
 |zwierzchnik               = wakat
 |tytuł zwierzchnika        =
 |organ ustawodawczy        = Zgromadzenie Ogólne Kościoła Prawosławnego Francji
 |zasięg geograficzny       = {{państwo|FRA}}
{{państwo|USA}}
{{państwo|ARG}}
{{państwo|DEU}}
 |członkostwo               =
 |założyciel                =
 |data utworzenia           = 1936
 |data rozwiązania          =
 |data reaktywacji          =
 |wydzielono                = [[Rosyjski Kościół Prawosławny]]
 |połączono                 =
 |miejsce utworzenia        = [[Paryż]]
 |włączono do               =
 |miejsce rozwiązania       =
 |miejsce reaktywacji       =
 |rok danych statystycznych = 2020
 |liczba wiernych           = ok. 2500 (Francja), 500 (inne kraje łącznie)
 |liczba osób duchownych    = 46 (łącznie we wszystkich krajach)
 |liczba osób zakonnych     = 12
 |liczba misjonarzy         =
 |1. nazwa agendy           = Parafie
 |1. liczba agend           = ok. 35 (łącznie we wszystkich krajach)
 |2. nazwa agendy           =
 |2. liczba agend           =
 |3. nazwa agendy           =
 |3. liczba agend           =
 |4. nazwa agendy           =
 |4. liczba agend           =
 |5. nazwa agendy           =
 |5. liczba agend           =
 |6. nazwa agendy           =
 |6. liczba agend           =
 |7. nazwa agendy           =
 |7. liczba agend           =
 |8. nazwa agendy           =
 |8. liczba agend           =
 |mapa                      =
 |opis mapy                 =
 |commons                   =
 |wikiźródła                =
 |wikicytaty                =
 |wikinews                  =
 |www                       = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/
}}
'''Kościół Prawosławny Francji''' (ang. '''Orthodox Church in France''', fr. '''Eglise Catholique Orthodoxe de France''', inne nazwy: ''Kościół Katolicko-Prawosławny Francji'') – Kościół prawosławny działający na terenie Francji, Stanów Zjednoczonych, Argentyny oraz Niemiec. Kościół ten posiada trzy diecezje na terenie Francji oraz kilkanaście parafii rozsianych po Europie oraz Ameryce Północnej i Ameryce Południowej<ref>{{Cytuj |tytuł = En France – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2020-08-04 |url = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/lieux_de_culte_en_france/ |język = fr-FR}}</ref>. Zwierzchnikiem ECOF jest abp Germain (Bertrand-Hardy)<ref name="autonazwa1">{{Cytuj |tytuł = Organisation de l’Eglise – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2020-08-04 |url = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/organisation/ |język = fr-FR}}</ref>. Według danych statystycznych z 2020 r. posiada we Francji ok. 2500 wiernych oraz ok. 500 osób zgromadzonych w misjach Kościoła na świecie<ref name="autonazwa1" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Situation canonique – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2020-08-04 |url = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/situation_canonique/ |język = fr-FR}}</ref>.

== Historia ==

=== Powstanie ===
Pionierem zachodniego rytu prawosławia we Francji był ks. Louis-Charles Winnaert<ref>{{Cytuj |tytuł = Monseigneur Irénée Winnaert – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2020-08-04 |url = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/mgr_irenee_winnaert/ |język = fr-FR}}</ref>, który wraz z grupą parafian w 1918 r. odłączył się od Kościoła Rzymskokatolickiego. Do 1922 r. pozostawali pod jurysdykcją m.in. Kościoła Starokatolickiego oraz Kościoła Anglikańskiego. W kwietniu 1922 r. grupa Winnaerta została zarejestrowana jako stowarzyszenie religijne pod nazwą Wolny Kościół Katolicki Francji. Po wyborze Winnaerta przez jego zwolenników na biskupa, biskup James Ingall Wedgwood z Liberalnego Kościoła Katolickiego wyświęcił Winnaerta na biskupa. Współpraca nie trwała jednak długo, ze względu na współpracę konsekratora Winnaerta ze środowiskami masońskimi oraz okultystycznymi. Winnaert działał niezależnie aż do 1932 r., kiedy to wraz z wiernymi (na tamten okres grupę skupioną wokół ks. Winnaerta szacuje się na około 1500 osób) złożyli akces do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Synod RKP w 1936 r. wyraził zgodę na objęcie jurysdykcją Winnaerta, jednakże nie uznał jego święceń biskupich oraz nakazał mu uregulowanie spraw małżeńskich. Louis-Charles Winnaert został administratorem parafii we Francji pozostających pod jurysdykcją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

=== Rozwój po śmierci Winnaerta ===
W 1937 roku umiera archimandryta Winnaert. Rosyjski Kościół Prawosławny wyraża zgodę na święcenia Jewgrafa Kowalewskiego<ref>{{Cytuj |tytuł = Monseigneur Jean Kovalevsky – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2020-08-04 |url = https://eglise-orthodoxe-de-france.fr/monseigneur_jean_kovalevsky/ |język = fr-FR}}</ref>, aktywnego działacza cerkiewnego, wybitnego filologa i znawcy teologii prawosławnej. Od tego momentu do śmierci kierował parafią św. Ireneusza w Paryżu. Był członkiem bractwa św. Focjusza z Paryżu, w jego ramach organizował prawosławne parafie [[Ryt gallikański|rytu gallikańskiego]] (zachodniego) w strukturach [[Zachodnioeuropejski Egzarchat Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego|Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego]], następnie [[Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich|Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich]] i od 1945 powtórnie Patriarchatu Moskiewskiego.  Zmobilizowany w 1939 do armii francuskiej, rok później dostał się do niewoli i do 1944 przebywał w obozie jenieckim. W 1945 otrzymał godność [[Protoprezbiter|protoprezbitera]]. Dwa lata później założył w Paryżu Prawosławny Instytut św. Dionizego, w którym językiem wykładowym był [[język francuski]]. Publikował prace z zakresu prawosławnej dogmatyki, liturgiki i egzegezy biblijnej. W 1953 razem ze znaczną częścią placówek duszpasterskich rytu gallikańskiego wystąpił z jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego i jednostronnie utworzył autonomiczny Kościół Katolicko-Prawosławny Francji (ECOF), część Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich. Następnie zerwał również z tą jurysdykcją. Według A. Slesariewa na jego decyzję miały wpływ względy osobiste. W 1953 Patriarchat Moskiewski nominował drugiego biskupa do służby duszpasterskiej we Francji, w szczególności do pracy z wiernymi francuskimi. Ks. Kowalewski liczył na uzyskanie nominacji biskupiej z uwagi na swoje wcześniejsze zaangażowanie na tym polu, jednak nominowany został inny kandydat – [[Mikołaj (Jeriomin)]]<ref>ПОПЫТКА СОЗДАНИЯ ГАЛЛИКАНСКОЙ ЦЕРКВИ: КАТОЛИЧЕСКАЯ ПРАВОСЛАВНАЯ ЦЕРКОВЬ ФРАНЦИИ (ECOF)</ref>.

=== Współpraca z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym poza granicami Rosji ===
W 1960 dzięki staraniom arcybiskupa San Francisco [[Jan z Szanghaju i San Francisco|Jana]] parafie kierowane przez Kowalewskiego stały się częścią [[Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji|Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji]]. Kościół Prawosławny Francji zachował autonomię i prawo do posługiwania się rytem zachodnim, do którego arcybiskup San Francisco odnosił się z wielkim szacunkiem i w którym widział szansę na skuteczne prowadzenie misji prawosławnej na zachodzie Europy. W tejże jurysdykcji 11 listopada 1964 ks. Kowalewski został wyświęcony na biskupa Saint-Denis po uprzednim złożeniu [[Postrzyżyny mnisze|wieczystych ślubów mniszych]], w czasie których przyjął [[imię zakonne]] Jan Nektariusz.

W 1966 arcybiskup San Francisco zmarł. Po tym wydarzeniu relacje biskupa Jana Nektariusza z Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji natychmiast się pogorszyły. Hierarcha Cerkwi Zagranicznej żądała od parafii rytu zachodniego przejścia na ryt bizantyjski, czego biskup Jan Nektariusz stanowczo odmawiał. Ostatecznie został pozbawiony święceń kapłańskich, czego nie uznał, a kierowana przez niego struktura autonomiczna wystąpiła jednostronnie z dotychczasowej jurysdykcji. Kowalewski zmarł cztery lata później, nie podlegając żadnemu kanonicznemu Kościołowi prawosławnemu. W 1967 ubiegał się, bez powodzenia, o przyjęcie kierowanych przez siebie struktur w jurysdykcję [[Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny|PAKP]], na prawach autonomii. Stojący na czele PAKP metropolita [[Stefan (Rudyk)|Stefan]] nie wykazał jednak entuzjazmu dla tej propozycji, przekazał sprawę do konsultacji z Patriarchatem Moskiewskim, a następnie nie nadał jej dalszego biegu. Rozmowy o uregulowaniu swojej sytuacji kanonicznej Jan Nektariusz (Kowalewski) prowadził następnie z patriarchą rumuńskim [[Justynian (patriarcha Rumunii)|Justynianem]], jednak i tym razem nie zakończyły się one porozumieniem<ref>{{Cytuj |tytuł = Епископ Иоанн (Ковалевский) |data dostępu = 2020-08-04 |opublikowany = zarubezhje.narod.ru |url = http://zarubezhje.narod.ru/gi/i_009.htm}}</ref>.

=== Samodzielny Kościół ===
Dopiero po śmierci abpa Jana Nektariusza w 1970, ponownie rozpoczęto rozmowy z Patriarchatem Rumuńskim, który w 1972 r. objął jurysdykcją kanoniczną strukturę we Francji, jednocześnie konsekrując dla niej biskupa, dzisiejszego Zwierzchnika Kościoła, Germaina (Betrand-Hardego). W 1993 r. Kościół Prawosławny Rumunii przestał udzielać jurysdykcji wspólnocie we Francji. Wspólnota we Francji na Zgromadzeniu Ogólnym Kościoła nie przyjęła decyzji wydanych przez Patriarchat Rumuński (zaprzestanie pełnienia jakiejkolwiek posługi przez duchownych Kościoła oraz włączenie się w struktury Serbskiego Kościoła Prawosławnego we Francji) i rozpoczęła działalność jako niezależna wspólnota prawosławna pod bezpośrednią jurysdykcją arcybiskupa Germaina. W 2000 roku po ujawnieniu zawartego ślubu  przez abpa Germaina z francuską baronową kilka parafii Kościoła postanowiło odejść i utworzyć samodzielne struktury, jednakże tylko dwie przetrwały próbę czasu i dzisiaj tworzą Kościół Prawosławny Galów. Sam abp Germain oddał się do dyspozycji Zgromadzenia Ogólnego Kościoła, które zdecydowaną większością przegłosowało wotum zaufania względem Zwierzchnika który zachował urząd.

Kościół po 2005 r. zaczął przeżywać ponowny renesans, tworząc w odpowiedzi na prośby wiernych nowe parafie oraz organizując wykłady, konferencje, kursy ikonopisarstwa i śpiewu cerkiewnego które gromadziły duże grupy zainteresowanych. Regularnie wydaje książki liturgiczne, teologiczne oraz historyczne, będące dziełami duchowieństwa Kościoła. W 2016 roku, na Zgromadzeniu Ogólnym Kościoła wybrano nowego biskupa - ks. Jeana-Louis Guillauda, który przyjął imię Benedykt. Po inkardynacji biskupa Kasjana z Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej na Uchodźstwie, Zgromadzenie Ogólne Kościoła zdecydowało o utworzeniu trzech diecezji Kościoła i ustanowieniu nowo powołanych biskupów ich ordynariuszami.

7 sierpnia 2023 r. zmarł zwierzchnik Kościoła, abp Germain; od tego czasu na urzędzie zwierzchnika występuje wakat<ref>{{Cytuj |tytuł = Naissance au ciel de Monseigneur Germain (Gilles Bertrand-Hardy), archevêque de Saint-Denis, primat de l’Église Catholique Orthodoxe de France, le 7 août 2023 – Eglise Catholique Orthodoxe de France |data dostępu = 2023-08-13 |url = https://eglise-catholique-orthodoxe-de-france.fr/naissance-au-ciel-monseigneur-germain-gilles-bertrand-hardy-archeveque-saint-denis-primat-eglise-catholique-orthodoxe-france-7-aout-2023/ |język = fr-FR}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chrześcijańskie związki wyznaniowe]]
[[Kategoria:Niekanoniczne Kościoły prawosławne]]
[[Kategoria:Prawosławie we Francji]]

title: Kościół Prawosławny FrancjiÉglise orthodoxe de France

Ustrój kościelny: episkopalno-synodalny

Obrządek: gallikański, bizantyjski

Prądy teologiczne: prawosławie

Siedziba: Paryż

Zwierzchnik: wakat

Zasięg geograficzny: Francja · Stany Zjednoczone · Argentyna · Niemcy

Utworzono · • wydzielono z: 1936 · Paryż · Rosyjski Kościół Prawosławny

Duchowni: 46 (łącznie we wszystkich krajach)

Parafie: ok. 35 (łącznie we wszystkich krajach)


text:
# Cisownik (wzgórze)
Cisownik (ok. 490 m) – wzgórze na Wyżynie Częstochowskiej będącej częścią Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Znajduje się obrębie wsi Ryczów w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Ogrodzieniec.
Wzgórze Cisownik wznosi się w porośniętej lasem północno-zachodniej stronie zabudowań wsi Ryczów, na północny wschód od wzgórza Skałki i na północny zachód od wzgórza Wielki Grochowiec. Wzgórza Skałki i Cisownik oddzielone są od siebie pasmem łąk. Na wzgórzu Cisownik, na obrzeżu łąki, znajduje się kilka wapiennych skał o wysokości 8–12 m. Należą do tzw. Ryczowskiego Mikroregionu Skałkowego. Wspinacze skalni nadali im nazwy Cisownik Pierwszy, Cisownik Drugi, Mały Mur i Wuj.
Przez wzgórze prowadzi szlak turystyczny.

## Drogi wspinaczkowe
Na Cisowniku jest 22 dróg wspinaczkowych o trudności od V- do VI.4+ w skali Kurtyki. Niektóre drogie mają zamontowane stałe punkty asekuracyjne: ringi (r) i stanowisko zjazdowe (st).

Cisownik I
1. Telewizna; 3r + st, VI.2, 10 m
2. Glutenmorgen; 3r + st, VI.1+, 10 m
3. Zaklinacz koni; 4r + st, VI.4/4+, 10 m
4. Weterani po lassach; 3r + st, VI.4+, 9 m
5. Sunspot; 4r + st, VI.4, 10 m
6. Cisorysa; st, V-, 9 m
7. Ryczący pikuś; 3r + st, 9 m[3].

Cisownik II
1. Projekt; 10 m
2. Projekt; 10 m
3. Wypas kulturowy; 3r + st, VI-, 10 m[3].

Cisownik III – Mały Mur
1. Szaraki; V-, 8 m
2. Łośka; V, 8 m
3. Junak; VI+, 8 m
4. Brudasek; VI.1+, 7 m
5. Duel; VI.2 7 m
6. Filozof; VI.1, 7 m
7. Izis; V+, 7 m
8. Sośnicka; VI.1, 7 m
9. Baldemar; VI.4, 7 m
10. Protekcji lekcja; VI.2+, 7 m[3].

Cisownik IV – Wuj;
1. Wuj z chaty; 3r + st, VI.1+, 9 m
2. Edytorial; 3r + st, VI.3+, 10 m[3].

## Szlak turystyczny
Ryczów – Księdza Góra – Skałki – Cisownik – Żelazko (kaplica).

title: Cisownik (wzgórze)

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa            = Cisownik
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Cisownik DK69.jpg
 |opis grafiki     = Widok z [[Wielki Grochowiec|Wielkiego Grochowca]]
 |państwo          = POL
 |położenie        =
 |pasmo            = [[Wyżyna Krakowsko-Częstochowska]]
 |wysokość         = 475
 |kod mapy         = Ogrodzieniec (gmina)
 |wybitność        =
 |współrzędne      = 50°25′25″N 19°33′58″E
 |commons          =
}}
'''Cisownik''' (ok. 490 m) – [[wzgórze]] na [[Wyżyna Częstochowska|Wyżynie Częstochowskiej]] będącej częścią [[Wyżyna Krakowsko-Częstochowska|Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej]]<ref name=jura />. Znajduje się obrębie wsi [[Ryczów (województwo śląskie)|Ryczów]] w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[powiat zawierciański|powiecie zawierciańskim]], w [[Ogrodzieniec (gmina)|gminie Ogrodzieniec]]<ref name=geo />.

Wzgórze Cisownik wznosi się w porośniętej lasem północno-zachodniej stronie zabudowań wsi Ryczów, na północny wschód od wzgórza [[Skałki (Ryczów)|Skałki]] i na północny zachód od wzgórza [[Wielki Grochowiec]]. Wzgórza Skałki i Cisownik oddzielone są od siebie pasmem łąk<ref name=geo />. Na wzgórzu Cisownik, na obrzeżu łąki, znajduje się kilka wapiennych skał o wysokości 8–12 m. Należą do tzw. [[Ryczowski Mikroregion Skałkowy|Ryczowskiego Mikroregionu Skałkowego]]. [[Wspinaczka skalna|Wspinacze skalni]] nadali im nazwy [[Cisownik Pierwszy]], [[Cisownik Drugi]], [[Mały Mur (Cisownik)|Mały Mur]] i [[Wuj (skała)|Wuj]]<ref name=topo />.

Przez wzgórze prowadzi szlak turystyczny{{r|jura}}.

== Drogi wspinaczkowe ==
Na Cisowniku jest 22 [[Droga wspinaczkowa|dróg wspinaczkowych]] o trudności od V- do VI.4+ w [[Skala trudności dróg skalnych|skali Kurtyki]]. Niektóre drogie mają zamontowane stałe [[punkt asekuracyjny|punkty asekuracyjne]]: [[ring (wspinaczka)|ringi]] (r) i stanowisko zjazdowe (st)<ref name=topo />.
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=21em <!-- od 10 do 21 --> |liczba=2 |
; Cisownik I:
# ''Telewizna''; 3r + st, VI.2, 10 m
# ''Glutenmorgen''; 3r + st, VI.1+, 10 m
# ''Zaklinacz koni''; 4r + st, VI.4/4+, 10 m
# ''Weterani po lassach''; 3r + st, VI.4+, 9 m
# ''Sunspot''; 4r + st, VI.4, 10 m
# ''Cisorysa''; st, V-, 9 m
# ''Ryczący pikuś''; 3r + st, 9 m<ref name=topo />.
; Cisownik II:
# Projekt; 10 m
# Projekt; 10 m
# ''Wypas kulturowy''; 3r + st, VI-, 10 m<ref name=topo />.
; Cisownik III – Mały Mur:
# ''Szaraki''; V-, 8 m
# ''Łośka''; V, 8 m
# ''Junak''; VI+, 8 m
# ''Brudasek''; VI.1+, 7 m
# ''Duel''; VI.2 7 m
# ''Filozof''; VI.1, 7 m
# ''Izis''; V+, 7 m
# ''Sośnicka''; VI.1, 7 m
# ''Baldemar''; VI.4, 7 m
# ''Protekcji lekcja''; VI.2+, 7 m<ref name=topo />.
; Cisownik IV – Wuj;
# ''Wuj z chaty''; 3r + st, VI.1+, 9 m
# ''Edytorial''; 3r + st, VI.3+, 10 m<ref name=topo />.
}}

== Szlak turystyczny ==
: {{szlak|czarny}} [[Ryczów (województwo śląskie)|Ryczów]] – [[Księdza Góra]] – Skałki – Cisownik – Żelazko (kaplica).

== Przypisy ==
<references>
<ref name=geo>{{cytuj |url = http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/ |tytuł = Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna |data dostępu = 2018-05-06-01}}</ref>
<ref name=jura>{{cytuj |tytuł = Jura Krakowsko-Częstochowska. Informator turystyczny |miejsce = Ogrodzieniec |wydawca = Związek Gmin Jurajskich |data = 2018 |isbn = 978-83-947430-8-6}}</ref>
<ref name=topo>{{cytuj |url = http://topo.portalgorski.pl/Cisownik,Rycz%C3%B3w,Jura-Krakowsko-Cz%C4%99stochowska,skala,875 |tytuł = Wspinaczkowy portal górski |data dostępu = 2018-06-01}}</ref>
</references>

{{Ryczowski Mikroregion Skałkowy}}

[[Kategoria:Formacje skalne Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Ryczów (województwo śląskie)]]
[[Kategoria:Tereny wspinaczkowe]]
[[Kategoria:Wzgórza Wyżyny Częstochowskiej]]

title: Cisownik

Państwo: Polska

Położenie: Ryczów

Pasmo: Wyżyna Krakowsko-Częstochowska


text:
# Daniel Bocanegra
Daniel Eduardo Bocanegra Ortiz (ur. 23 kwietnia 1987 w Purificación) – kolumbijski piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy, obecnie zawodnik Atlético Nacional.

## Kariera klubowa
Bocanegra rozpoczynał treningi piłkarskie w lokalnej amatorskiej drużynie Villa de Las Palmas, występując na pozycji napastnika lub rozgrywającego. Pierwszy profesjonalny kontrakt podpisał w wieku dziewiętnastu lat z drugoligowym Academia FC ze stołecznej Bogoty. Tam został przekwalifikowany na środkowego obrońcę i przez następne trzy i pół roku był wyróżniającym się graczem na zapleczu najwyższej klasy rozgrywkowej. Najbliżej awansu do pierwszej ligi był wraz z Academią w sezonie 2007 – jego ekipa po zajęciu drugiego miejsca przegrała jednak walkę o promocję w barażach. W lipcu 2009 został zawodnikiem występującego w pierwszej lidze stołecznego klubu Independiente Santa Fe. Tam za kadencji Germána Gonzáleza zadebiutował w Categoría Primera A, 27 września 2009 w przegranym 1:3 spotkaniu z Deportes Quindío, lecz był to zarazem jego jedyny ligowy występ w barwach Santa Fe. W tym samym roku wywalczył z drużyną puchar Kolumbii – Copa Colombia, pełniąc jednak wyłącznie marginalną rolę w drużynie, w której spędził sześć miesięcy.
W styczniu 2010 Bocanegra został graczem niżej notowanego Atlético Huila z miasta Neiva. Tam trener Guillermo Berrío przekwalifikował go na pozycję bocznego obrońcy i okazało się to trafionym pomysłem – zawodnik od razu zaczął odgrywać wiodącą rolę w zespole i premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej zdobył 16 maja 2010 w wygranej 3:0 konfrontacji ze swoim poprzednim klubem – Santa Fe. Po upływie roku udał się na półroczne wypożyczenie do swojego macierzystego, drugoligowego Academia FC, po czym powrócił do Huili i spędził w niej jeszcze rok, nie odnosząc jednak większych sukcesów zespołowych. W lipcu 2012 zasilił ekipę Independiente Medellín, z którą już w jesiennym sezonie Finalización 2012 zdobył tytuł wicemistrza Kolumbii, a ogółem jej barwy reprezentował przez rok w roli podstawowego defensora.
W lipcu 2013 Bocanegra zasilił krajowego giganta, lokalnego rywala Independiente i ówczesnego mistrza kraju – drużynę Atlético Nacional. Tam z miejsca stał się ważnym graczem w taktyce szkoleniowca Juana Carlosa Osorio, w sezonie Finalización 2013 zdobywając pierwsze w swojej karierze mistrzostwo Kolumbii. Dołożył do tego również triumf w Copa Colombia, kompletując tym samym z Nacional krajowy dublet. Nie mniej owocny w sukcesy okazał się dla niego kolejny rok kalendarzowy; w wiosennym sezonie Apertura 2014 wywalczył drugi z rzędu tytuł mistrza Kolumbii, zajął drugie miejsce w superpucharze kraju – Superliga Colombiana, a także dotarł do finału drugiego co do ważności turnieju Ameryki Południowej – Copa Sudamericana. Znacznie rozwinął się także indywidualnie – znany z częstych rotacji trener Osorio wystawiał go zarówno na jego naturalnej pozycji prawego obrońcy, jak i na środku obrony oraz lewej stronie defensywy. Dobre występy zaowocowały powołaniem gracza do kadry narodowej.
W kwietniu 2015 Bocanegra doznał urazu więzadła krzyżowego, wobec czego musiał pauzować przez kolejne trzy miesiące. Po powrocie do składu, w sezonie Finalización 2015 zdobył z Nacional – prowadzonym już przez Reinaldo Ruedę – swoje trzecie mistrzostwo Kolumbii, ponadto ponownie zajął drugie miejsce w Superliga Colombiana. W 2016 roku skompletował potrójną koronę; wywalczył puchar (Copa Colombia), superpuchar (Superliga Colombiana), a przede wszystkim triumfował w najbardziej prestiżowych rozgrywkach kontynentu – Copa Libertadores, będąc filarem zwycięskiej drużyny. Po dwuletniej przerwie dotarł również do finału Copa Sudamericana (zwycięstwo zostało wówczas przyznane brazylijskiej ekipie Chapecoense, której zawodnicy zaraz przed finałem zginęli w katastrofie lotniczej). W grudniu wziął również udział w Klubowych Mistrzostwach Świata, gdzie Nacional odpadł w półfinale i zajął trzecie miejsce.
Bocanegra swoje czwarte mistrzostwo Kolumbii z Nacional zdobył w sezonie Apertura 2017, niezmiennie w roli kluczowego gracza defensywy. Wywalczył również wówczas superpuchar Ameryki Południowej – Recopa Sudamericana.

## Kariera reprezentacyjna
W seniorskiej reprezentacji Kolumbii Bocanegra zadebiutował za kadencji selekcjonera José Pekermana, 18 listopada 2014 w wygranym 1:0 meczu towarzyskim ze Słowenią. W kwietniu 2015 znalazł się na szerokiej liście powołanych na turniej Copa América, lecz poważna kontuzja ostatecznie wyeliminowała go z udziału w turnieju.

title: Daniel Bocanegra

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Daniel Bocanegra
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = IndDV-AN (12) - копия.jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Daniel Eduardo Bocanegra Ortiz
 |data urodzenia          = 23 kwietnia 1987
 |miejsce urodzenia       = [[Purificación]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 182 cm
 |pozycja                 = [[Obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    = [[Atlético Nacional]]
 |numer w klubie          = 2
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2006–2009 ! [[Academia FC|Academia]] ! 73 ! 11
! 2009 ! [[Independiente Santa Fe|Santa Fe]] ! 1 ! 0
! 2010–2012 ! [[Atlético Huila]] ! 62 ! 1
! 2011 ! → [[Academia FC|Academia]] (wyp.) ! 17 ! 0
! 2012–2013 ! [[Independiente Medellín]] ! 33 ! 0
! 2013– ! [[Atlético Nacional]] ! 91 ! 11
 |data seniorzy           = 1 lipca 2017
 |kariera reprezentacyjna = ! 2014– ! {{reprezentacja|COL|pn}} ! 4 ! 0
 |data reprezentacja      = 1 lipca 2017
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Daniel Eduardo Bocanegra Ortiz''' (ur. 23 kwietnia 1987 w [[Purificación]]) – [[kolumbia|kolumbijski]] [[piłkarz]] występujący na pozycji prawego [[Obrońca (piłka nożna)|obrońcy]], obecnie zawodnik [[Atlético Nacional]].

== Kariera klubowa ==
Bocanegra rozpoczynał treningi piłkarskie w lokalnej amatorskiej drużynie Villa de Las Palmas, występując na pozycji napastnika lub rozgrywającego. Pierwszy profesjonalny kontrakt podpisał w wieku dziewiętnastu lat z drugoligowym [[Academia FC]] ze stołecznej [[Bogota|Bogoty]]. Tam został przekwalifikowany na środkowego obrońcę i przez następne trzy i pół roku był wyróżniającym się graczem na zapleczu najwyższej klasy rozgrywkowej. Najbliżej awansu do pierwszej ligi był wraz z Academią w sezonie [[II liga kolumbijska w piłce nożnej (2007)|2007]] – jego ekipa po zajęciu drugiego miejsca przegrała jednak walkę o promocję w barażach. W lipcu 2009 został zawodnikiem występującego w pierwszej lidze stołecznego klubu [[Independiente Santa Fe]]. Tam za kadencji [[Germán González|Germána Gonzáleza]] zadebiutował w [[Categoría Primera A]], 27 września 2009 w przegranym 1:3 spotkaniu z [[Deportes Quindío]], lecz był to zarazem jego jedyny ligowy występ w barwach Santa Fe. W tym samym roku wywalczył z drużyną puchar Kolumbii – [[Copa Colombia (2009)|Copa Colombia]], pełniąc jednak wyłącznie marginalną rolę w drużynie, w której spędził sześć miesięcy.

W styczniu 2010 Bocanegra został graczem niżej notowanego [[Atlético Huila]] z miasta [[Neiva]]. Tam trener [[Guillermo Berrío]] przekwalifikował go na pozycję bocznego obrońcy i okazało się to trafionym pomysłem – zawodnik od razu zaczął odgrywać wiodącą rolę w zespole i premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej zdobył 16 maja 2010 w wygranej 3:0 konfrontacji ze swoim poprzednim klubem – [[Independiente Santa Fe|Santa Fe]]. Po upływie roku udał się na półroczne wypożyczenie do swojego macierzystego, drugoligowego [[Academia FC]], po czym powrócił do Huili i spędził w niej jeszcze rok, nie odnosząc jednak większych sukcesów zespołowych. W lipcu 2012 zasilił ekipę [[Independiente Medellín]], z którą już w jesiennym sezonie [[Categoría Primera A (2012)|Finalización 2012]] zdobył tytuł wicemistrza Kolumbii, a ogółem jej barwy reprezentował przez rok w roli podstawowego defensora.

W lipcu 2013 Bocanegra zasilił krajowego giganta, lokalnego rywala Independiente i ówczesnego mistrza kraju – drużynę [[Atlético Nacional]]. Tam z miejsca stał się ważnym graczem w taktyce szkoleniowca [[Juan Carlos Osorio|Juana Carlosa Osorio]], w sezonie [[Categoría Primera A (2013)|Finalización 2013]] zdobywając pierwsze w swojej karierze mistrzostwo Kolumbii. Dołożył do tego również triumf w [[Copa Colombia (2013)|Copa Colombia]], kompletując tym samym z Nacional krajowy dublet. Nie mniej owocny w sukcesy okazał się dla niego kolejny rok kalendarzowy; w wiosennym sezonie [[Categoría Primera A (2014)|Apertura 2014]] wywalczył drugi z rzędu tytuł mistrza Kolumbii, zajął drugie miejsce w superpucharze kraju – [[Superliga Colombiana (2014)|Superliga Colombiana]], a także dotarł do finału drugiego co do ważności turnieju Ameryki Południowej – [[Copa Sudamericana 2014|Copa Sudamericana]]. Znacznie rozwinął się także indywidualnie – znany z częstych rotacji trener Osorio wystawiał go zarówno na jego naturalnej pozycji prawego obrońcy, jak i na środku obrony oraz lewej stronie defensywy. Dobre występy zaowocowały powołaniem gracza do kadry narodowej.

W kwietniu 2015 Bocanegra doznał urazu więzadła krzyżowego, wobec czego musiał pauzować przez kolejne trzy miesiące. Po powrocie do składu, w sezonie [[Categoría Primera A (2015)|Finalización 2015]] zdobył z Nacional – prowadzonym już przez [[Reinaldo Rueda|Reinaldo Ruedę]] – swoje trzecie mistrzostwo Kolumbii, ponadto ponownie zajął drugie miejsce w [[Superliga Colombiana (2015)|Superliga Colombiana]]. W 2016 roku skompletował potrójną koronę; wywalczył puchar ([[Copa Colombia (2016)|Copa Colombia]]), superpuchar ([[Superliga Colombiana (2016)|Superliga Colombiana]]), a przede wszystkim triumfował w najbardziej prestiżowych rozgrywkach kontynentu – [[Copa Libertadores 2016|Copa Libertadores]], będąc filarem zwycięskiej drużyny. Po dwuletniej przerwie dotarł również do finału [[Copa Sudamericana 2016|Copa Sudamericana]] (zwycięstwo zostało wówczas przyznane brazylijskiej ekipie [[Associação Chapecoense de Futebol|Chapecoense]], której zawodnicy zaraz przed finałem zginęli w [[Katastrofa lotu LaMia Airlines 2933|katastrofie lotniczej]]). W grudniu wziął również udział w [[Klubowe Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2016|Klubowych Mistrzostwach Świata]], gdzie Nacional odpadł w półfinale i zajął trzecie miejsce.

Bocanegra swoje czwarte mistrzostwo Kolumbii z Nacional zdobył w sezonie [[Categoría Primera A (2017)|Apertura 2017]], niezmiennie w roli kluczowego gracza defensywy. Wywalczył również wówczas superpuchar Ameryki Południowej – [[Recopa Sudamericana 2017|Recopa Sudamericana]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W seniorskiej [[Reprezentacja Kolumbii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Kolumbii]] Bocanegra zadebiutował za kadencji selekcjonera [[José Néstor Pekerman|José Pekermana]], 18 listopada 2014 w wygranym 1:0 meczu towarzyskim ze [[Reprezentacja Słowenii w piłce nożnej mężczyzn|Słowenią]]. W kwietniu 2015 znalazł się na szerokiej liście powołanych na turniej [[Copa América 2015|Copa América]], lecz poważna kontuzja ostatecznie wyeliminowała go z udziału w turnieju.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|57745}}
* {{transfermarkt|p|id=129257|nazwa=Daniel Bocanegra|data dostępu=2020-11-24}}
* {{soccerway|p|id=83648|nazwa=D. Bocanegra|data dostępu=2021-01-02}}

{{SORTUJ:Bocanegra, Daniel}}
[[Kategoria:Reprezentanci Kolumbii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Academia FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Independiente Santa Fe]]
[[Kategoria:Piłkarze Atlético Huila]]
[[Kategoria:Piłkarze Independiente Medellín]]
[[Kategoria:Piłkarze Atlético Nacional]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1987]]

title: · Daniel Bocanegra

Pełne imię i nazwisko: Daniel Eduardo Bocanegra Ortiz

Data i miejsce urodzenia: 23 kwietnia 1987 · Purificación

Pozycja: obrońca

Klub: Atlético Nacional

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Academia · 73 · (11)

Santa Fe · 1 · (0)

Atlético Huila · 62 · (1)

→ Academia (wyp.) · 17 · (0)

Independiente Medellín · 33 · (0)

Atlético Nacional · 91 · (11)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Kolumbia · 4 · (0)


text:
# Jet (zespół muzyczny)
Jet – australijska rockowa grupa muzyczna pochodząca z Melbourne. Zadebiutowała albumem Get Born, wydanym w 2003 roku, który sprzedał się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Zespół nawiązuje do starszych nurtów muzyki rockowej, m.in. do Oasis, AC/DC, The Rolling Stones, The Who, The Stooges i The Beatles.
26 marca 2012 na oficjalnej stronie Jet pojawiło się oświadczenie o zakończeniu działalności grupy.
W roku 2016 grupa ogłosiła wznowienie działalności.

## Skład
- Nic Cester – śpiew, gitara rytmiczna (od 2001)
- Cameron Muncey – gitara prowadząca (Gibson Flying V) (od 2001)
- Mark Wilson – gitara basowa, keyboard, harmonijka ustna (od 2002)
- Chris Cester – perkusja (od 2001)

### Muzycy sesyjni
- Stevie Hesketh – keyboard

### Byli członkowie
- Doug Armstrong – gitara basowa (2001–2002)
- Jason Doukas – keyboard (2001)

## Dyskografia

### Albumy i EPki
| Data wydania        | Tytuł       | Wytwórnia       | Lista ARIA                  | Lista Billboard |
| 6 maja 2003         | Dirty Sweet | Elektra Records |                             |                 |
| 7 października 2003 | Get Born    | Elektra Records | #1 (Platyna)                | #26             |
| 9 marca 2004        | Rare Tracks | Elektra Records |                             |                 |
| 1 października 2006 | Shine On    | Elektra Records | #3                          | #16             |
| 12 grudnia 2006     | Shine On EP | Elektra Records | #54 (na ARIA Singles Chart) |                 |
| 25 sierpnia 2009    | Shaka Rock  | Elektra Records |                             |                 |

### Single
| Rok  | Tytuł                                 | Pozycje na listach | Pozycje na listach | Pozycje na listach | Pozycje na listach   | Pozycje na listach | Album    |
| Rok  | Tytuł                                 | ARIA Singles Chart | U.S. Hot 100       | U.S. Modern Rock   | U.S. Mainstream Rock | UK Singles Chart   | Album    |
| ---- | ------------------------------------- | ------------------ | ------------------ | ------------------ | -------------------- | ------------------ | -------- |
| 2003 | „Are You Gonna Be My Girl”            | #20                | #29                | #3                 | #7                   | #23                | Get Born |
| 2003 | „Rollover DJ”                         | #31                | #51                | #14                | #14                  | #34                | Get Born |
| 2004 | „Look What You've Done”               | #12                | #37                | #3                 | #33                  | #28                | Get Born |
| 2004 | „Are You Gonna Be My Girl” (re-issue) | –                  | –                  | –                  | –                    | #16                | Get Born |
| 2004 | „Cold Hard Bitch”                     | #33                | #55                | #1                 | #1                   | #34                | Get Born |
| 2004 | „Get Me Outta Here” (UK single)       | –                  | –                  | –                  | –                    | #37                | Get Born |
| 2006 | „Put Your Money Where Your Mouth Is”  | #14                | #61                | #7                 | #15                  | #23                | Shine On |
| 2006 | „Bring It on Back”                    | –                  | –                  | –                  | –                    | #51                | Shine On |
| 2006 | "Rip It Up”                           | #49                | –                  | –                  | –                    | –                  | Shine On |
| 2007 | "Shine On”                            | #54                | –                  | #30                | –                    | #114               | Shine On |
| 2008 | "The Wild One”                        | #66                | –                  | –                  | –                    | –                  |          |

### DVD
| Data wydania      | Tytuł                | Wytwórnia       | Lista US Billboard |
| 1 listopada 2004  | Right! Right! Right! | Elektra Records |                    |
| 23 listopada 2004 | Family Style         | Elektra Records |                    |

title: Jet (zespół muzyczny)

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Jet
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          = Cw.jet.001.jpg
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = [[2001]]
 |rok rozwiązania  =
 |pochodzenie      = {{flaga|AUS}} [[Melbourne]], [[Australia]]
 |gatunek          = [[hard rock]]
[[pub rock]]
[[rock alternatywny]]
 |aktywność        = 2001-2012, od 2016
 |wydawnictwo      = [[Atlantic Records|Atlantic]], [[Elektra Records|Elektra]], [[EMI]], Rubber
 |powiązania       =
 |skład            = [[Nic Cester]]
[[Chris Cester]]
[[Cameron Muncey]]
[[Mark Wilson (muzyk)|Mark Wilson]]
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          =
 |www              = http://www.jettheband.com/
}}
'''Jet''' – [[Australia|australijska]] [[rock]]owa grupa muzyczna pochodząca z [[Melbourne]]. Zadebiutowała albumem ''[[Get Born]]'', wydanym w 2003 roku, który sprzedał się w liczbie ponad miliona egzemplarzy<ref>[https://archive.is/20120727010047/http://www.2-4-7-music.com/newsitems/JAN04/jet.asp Jet Get Born Limited Edition DVD 15.03.04].</ref>. Zespół nawiązuje do starszych nurtów muzyki rockowej, m.in. do [[Oasis (zespół muzyczny)|Oasis]], [[AC/DC]], [[The Rolling Stones]], [[The Who]], [[The Stooges]] i [[The Beatles]].

26 marca 2012 na oficjalnej stronie Jet pojawiło się oświadczenie o zakończeniu działalności grupy.

W roku 2016 grupa ogłosiła wznowienie działalności.

== Skład ==
* [[Nic Cester]] – [[śpiew]], [[gitara rytmiczna]] (od 2001)
* [[Cameron Muncey]] – [[gitara prowadząca]] ([[Gibson Flying V]]) (od 2001)
* [[Mark Wilson (muzyk)|Mark Wilson]] – [[gitara basowa]], [[keyboard]], [[harmonijka ustna]] (od 2002)
* [[Chris Cester]] – [[perkusja]] (od 2001)

=== Muzycy sesyjni ===
* Stevie Hesketh – keyboard

=== Byli członkowie ===
* Doug Armstrong – gitara basowa (2001–2002)
* Jason Doukas – keyboard (2001)

== Dyskografia ==
=== Albumy i EPki ===
{| border="2" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|-
|'''Data wydania'''
|'''Tytuł'''
|'''Wytwórnia'''
|'''Lista [[Australian Recording Industry Association|ARIA]]'''
|'''Lista [[Billboard (tygodnik)|Billboard]]'''<ref>[https://www.allmusic.com/artist/jet-p559321 Billboard], Allmusic.com.</ref>
|-
|[[6 maja]] [[2003]]
|''[[Dirty Sweet]]''
|[[Elektra Records]]
|
|
|-
|[[7 października]] [[2003]]
|''[[Get Born]]''
|[[Elektra Records]]
|#1 ([[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|Platyna]])
|#26
|-
|[[9 marca]] [[2004]]
|''[[Rare Tracks]]''
|[[Elektra Records]]
|
|
|-
|[[1 października]] [[2006]]
|''[[Shine On (album)|Shine On]]''
|[[Elektra Records]]
|#3
|#16
|-
|[[12 grudnia]] [[2006]]
|''[[Shine On EP]]''
|[[Elektra Records]]
|#54 (na ARIA Singles Chart)
|
|-
|[[25 sierpnia]] [[2009]]
|''[[Shaka Rock]]''
|[[Elektra Records]]
|
|
|}

=== Single ===
{| class="wikitable"
! width="35" rowspan="2"| Rok
! width="170" rowspan="2"| Tytuł
! colspan="5"| Pozycje na listach
! width="180" rowspan="2"| Album
|-
! width="90"| [[ARIA Charts|ARIA Singles Chart]]
! width="90"| [[Hot 100|U.S. Hot 100]]
! width="90"| [[Modern Rock Tracks|U.S. Modern Rock]]
! width="90"| [[Mainstream Rock Tracks|U.S. Mainstream Rock]]
! width="90"| [[UK Singles Chart]]
|-
| [[2003 w muzyce|2003]]
| „[[Are You Gonna Be My Girl]]”
! #20
! #29
! #3
! #7
! #23
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2003 w muzyce|2003]]
| „[[Rollover DJ]]”
! #31
! #51
! #14
! #14
! #34
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2004 w muzyce|2004]]
| „[[Look What You've Done]]”
! #12
! #37
! #3
! #33
! #28
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2004 w muzyce|2004]]
| „[[Are You Gonna Be My Girl]]” (re-issue)
! –
! –
! –
! –
! #16
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2004 w muzyce|2004]]
| „[[Cold Hard Bitch]]”
! #33
! #55
! #1
! #1
! #34
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2004 w muzyce|2004]]
| „[[Get Me Outta Here]]” (UK single)
! –
! –
! –
! –
! #37
| ''[[Get Born]]''
|-
| [[2006 w muzyce|2006]]
| „[[Put Your Money Where Your Mouth Is (piosenka)|Put Your Money Where Your Mouth Is]]”
! #14
! #61
! #7
! #15
! #23
| ''[[Shine On (album)|Shine On]]''
|-
| [[2006 w muzyce|2006]]
| „[[Bring It on Back]]”
! –
! –
! –
! –
! #51
| ''[[Shine On (album)|Shine On]]''
|-
| [[2006 w muzyce|2006]]
| "[[Rip It Up (singel)|Rip It Up]]”
! #49
! –
! –
! –
! –
| ''[[Shine On (album)|Shine On]]''
|-
| [[2007 w muzyce|2007]]
| "[[Shine On (singel)|Shine On]]”
! #54
! –
! #30
! –
! #114
| ''[[Shine On (album)|Shine On]]''
|-
| [[2008 w muzyce|2008]]
| "[[The Wild One (singel)|The Wild One]]”
! #66
! –
! –
! –
! –
|}

=== DVD ===
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|-
|'''Data wydania'''
|'''Tytuł'''
|'''Wytwórnia'''
|'''Lista US Billboard'''
|-
|[[1 listopada]] [[2004]]
|''[[Right! Right! Right!]]''
| style="text-align:center;" | [[Elektra Records]]
|
|-
|[[23 listopada]] [[2004]]
|''[[Family Style]]''
| style="text-align:center;" | [[Elektra Records]]
|
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.jettheband.com/ | tytuł = Strona oficjalna | opublikowany = jettheband.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20061016181511/http://www.jettheband.com/ | zarchiwizowano = 2006-10-16}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.jetmusic.co.uk/ | tytuł = Oficjalna strona w Wielkiej Brytanii | opublikowany = jetmusic.co.uk | archiwum = https://web.archive.org/web/20080511213341/http://www.jetmusic.co.uk/ | zarchiwizowano = 2008-05-11}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.vh1.com/artists/az/jet_rock_/artist.jhtml | tytuł = Strona zespołu na VH1 | opublikowany = vh1.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20080908040925/http://www.vh1.com/artists/az/jet_rock_/artist.jhtml | zarchiwizowano = 2008-09-08}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Australijskie zespoły hardrockowe]]
[[Kategoria:Laureaci MTV Video Music Awards]]

title: Jet

Pochodzenie: Melbourne, Australia

Gatunek: hard rock · pub rock · rock alternatywny

Wydawnictwo: Atlantic, Elektra, EMI, Rubber


text:
# Mongolyn Ündesnij Olon Nijtijn Radio Telewidz
Mongolyn Ündesnij Olon Nijtijn Radio Telewidz (ang. Mongolian National Broadcaster – MNB; mong. Монголын Үндэсний Олон Нийтийн Радио Телевиз) – publiczny nadawca telewizyjny i radiowy w Mongolii. Powstał w 1931 roku. W 1967 r. rozpoczął nadawanie telewizji.

wikitext:
'''Mongolyn Ündesnij Olon Nijtijn Radio Telewidz''' ({{ang.|Mongolian National Broadcaster}} – MNB; {{w języku|mn|Монголын Үндэсний Олон Нийтийн Радио Телевиз}}) – publiczny nadawca [[Telewizja publiczna|telewizyjny]] i [[Radio|radiowy]] w [[Mongolia|Mongolii]]. Powstał w 1931 roku. W 1967 r. rozpoczął nadawanie telewizji<ref name="books.google.pl-0" /><ref name="books.google.pl-1" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="books.google.pl-0">{{Cytuj |autor r = Jackie Wilson |rozdział = [https://books.google.pl/books?id=AbCcDwAAQBAJ&pg=PT2456 Mongolia] |redaktor = Debra L. Merskin |tytuł = The SAGE International Encyclopedia of Mass Media and Society |data = 2020 |s = 1114–1117 |miejsce = Thousands Oaks |wydawca = SAGE Publications |oclc = 1130315057 |doi = 10.4135/9781483375519 |isbn = 978-1-4833-7551-9 978-1-4833-7553-3 978-1-4833-7554-0 |data dostępu = 2022-04-02 |język = en }}</ref>
<ref name="books.google.pl-1">{{cytuj |autor = 趙儒煜 |tytuł = 蒙古國: 從傳統走向現代的草原之國 |data = 2013 |isbn = 978-962-937-218-7 |wydawca = City University of HK Press |s = 101 |url = https://books.google.pl/books?id=t1MlAwAAQBAJ&pg=PA101 |data dostępu = 2022-04-02 |język = zh}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.mnb.mn/ Mongolyn Ündesnij Olon Nijtijn Radio Telewidz] {{Lang|mn}}

[[Kategoria:Radiofonie publiczne]]
[[Kategoria:Telewizje publiczne]]
[[Kategoria:Rozgłośnie radiowe w Azji]]
[[Kategoria:Media w Mongolii]]


text:
# TVN International
TVN International (iTVN) – polski kanał telewizyjny, należący do Grupy TVN, skierowany do Polaków mieszkających poza granicami kraju.

## Historia
Stacja rozpoczęła działalność 29 kwietnia 2004. Ramówkę wypełniają głównie programy z oferty pozostałych kanałów należących do Grupy TVN: TVN, TVN 7, TVN24, TVN Turbo, TVN Style i nSport oraz dodatkowo zakupy własne.

## Odbiór
Kanał iTVN dostępny jest w USA, Australii, Niemczech, Kanadzie, Francji i Wielkiej Brytanii. W zależności od kraju stacja jest dystrybuowana na platformach cyfrowych, sieciach kablowych, usługach DSL i serwisie internetowym. Kanał nie jest dostępny w Polsce. Kanał był niekodowany przez prawie miesiąc swojego nadawania, został zakodowany 28 maja 2004 roku.

title: TVN International

wikitext:
{{Stacja telewizyjna infobox
 |nazwa            = iTVN
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = ITVN logo.jpg
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |data startu      = 29 kwietnia 2004
 |data zakończenia =
 |format obrazu    = [[Format obrazu#Standard 16:9|16:9]] [[576i]] ([[SDTV]])
[[16:9]] [[1080i]] ([[HDTV]])
 |właściciel       = [[Grupa TVN]]
([[TVN Warner Bros. Discovery]])
 |system emisji    =
 |kraj nadawania   = {{państwo|DEU}}

{{państwo|CAN}}

{{państwo|GBR}}

{{państwo|USA}}

{{państwo|AUS}}

{{państwo|FRA}}
 |język            = polski
 |siedziba         = [[Media Business Centre]]
[[Ulica Wiertnicza w Warszawie|ul. Wiertnicza]] 166
02-952 [[Warszawa]]
 |udziały w rynku  =
 |poprzednia nazwa =
 |zastąpił         =
 |zastąpiony       =
 |commons          =
 |www              = http://www.itvn.pl
}}
'''TVN International''' ('''iTVN''') – [[Polska|polski]] kanał telewizyjny, należący do [[Grupa TVN|Grupy TVN]], skierowany do [[Polonia|Polaków mieszkających poza granicami kraju]].

== Historia ==
Stacja rozpoczęła działalność 29 kwietnia 2004<ref>{{Cytuj |url = http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/ruszyl-nowy-kanal-tvn |tytuł = Ruszył nowy kanał TVN |opublikowany = www.wirtualnemedia.pl |data dostępu = 2017-11-14}}</ref>. Ramówkę wypełniają głównie programy z oferty pozostałych kanałów należących do Grupy TVN: [[TVN]], [[TVN 7]], [[TVN24]], [[TVN Turbo]], [[TVN Style]] i [[NSport+|nSport]] oraz dodatkowo zakupy własne.

== Odbiór ==
Kanał iTVN dostępny jest w [[Stany Zjednoczone|USA]], [[Australia|Australii]], [[Niemcy|Niemczech]], [[Kanada|Kanadzie]], [[Francja|Francji]] i [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. W zależności od kraju stacja jest dystrybuowana na platformach [[Cyfrowa telewizja naziemna|cyfrowych]], [[Telewizja kablowa|sieciach kablowych]], usługach DSL i serwisie internetowym. Kanał nie jest dostępny w Polsce. Kanał był niekodowany przez prawie miesiąc swojego nadawania, został zakodowany 28 maja 2004 roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.itvn.pl/ Strona oficjalna stacji]

{{TVN Discovery Polska}}

[[Kategoria:TVN]]
[[Kategoria:Polskie stacje telewizyjne]]
[[Kategoria:Polskojęzyczne stacje telewizyjne]]

title: iTVN

Rozpoczęcie nadawania: 29 kwietnia 2004

Właściciel: Grupa TVN · (TVN Warner Bros. Discovery)

Kraj nadawania: Niemcy Kanada Wielka Brytania Stany Zjednoczone Australia Francja

Język: polski

Siedziba: Media Business Centre · ul. Wiertnicza 166 · 02-952 Warszawa


text:
# Batalion KOP „Żytyń”
Batalion KOP „Żytyń” – pododdział piechoty, odwodowy batalion Korpusu Ochrony Pogranicza. W kampanii wrześniowej walczył w składzie 2 Brygady Górskiej.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Na posiedzeniu Politycznego Komitetu Rady Ministrów, w dniach 21-22 sierpnia 1924, zapadła decyzja powołania Korpusu Wojskowej Straży Granicznej. 12 września 1924 Ministerstwo Spraw Wojskowych wydało rozkaz wykonawczy w sprawie utworzenia Korpusu Ochrony Pogranicza, a 17 września instrukcję określającą jego strukturę. Jesienią 1927, w ramach czwartego etapu organizacji KOP, został sformowany 26 batalion odwodowy. Jednostką formującą był 44 pułk piechoty . Batalion składał się z trzech kompanii piechoty, plutonu łączności i plutonu ckm. Etatowo liczył 22 oficerów. 164 podoficerów i 501 szeregowców. Jednostka została podporządkowana dowódcy 1 Brygady Ochrony Pogranicza. Dowództwo batalionu stacjonowało w Żytyniu Wielkim położonej na terenie ówczesnego województwa wołyńskiego w budynku prywatnym .
W 1929 1 Brygada Ochrony Pogranicza została przemianowana na Brygadę KOP „Wołyń”, a 26 batalion odwodowy na 26 batalion odwodowy „Żytyń”. W tym czasie batalion na uzbrojeniu posiadał 807 karabinów Berthier wz.1916, 44 lekkie karabiny maszynowe Bergmann wz. 1915 i 8 ciężkich karabinów maszynowych Hotchkiss wz.1914.
Dwa lata później jednostka została przemianowana na batalion KOP „Żytyń”.
Po przeprowadzonej reorganizacji „R.2” w 1932, batalion składał się z dowództwa batalionu, plutonu łączności, kompanii karabinów maszynowych i trzech kompanii strzeleckich.
W listopadzie 1936 batalion etatowo liczył 18 oficerów, 50 podoficerów, 12 nadterminowych i 487 żołnierzy służby zasadniczej.
Rozkazem dowódcy KOP z 23 lutego 1937 została zapoczątkowana pierwsza faza reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza „R.3”. Batalion otrzymał nowy etat. W 1937, po rozformowaniu Brygady KOP „Wołyń”, batalion wszedł w skład pułku KOP „Zdołbunów”. Był jednostką administracyjną dla dowództwa pułku KOP „Zdołbunów”, inspektora południowej grupy kawalerii KOP, placówki wywiadowczej KOP nr 8, posterunku żandarmerii przy pułku KOP „Zdołbunów”, posterunku żandarmerii KOP „Żytyń”, komendy rejonu pw KOP „Wołyń”.
Z dniem 15 maja 1939 pbatalion stał się oddziałem gospodarczym. Stanowisko kwatermistrza batalionu przemianowane zostało na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu do spraw gospodarczych, płatnika na stanowisko oficera gospodarczego, zastępcy oficera materiałowego dla spraw uzbrojenia na zbrojmistrza, zastępcy oficera materiałowego dla spraw żywnościowych na oficera żywnościowego.
Batalion zmobilizowano w ramach mobilizacji częściowej zarządzonej 23 marca 1939 i przesunięto w rejon: Żywiec, Chabówka, Nowy Sącz. Potem podporządkowano bezpośrednio dowódcy Armii „Kraków”. 10 lipca pododdział podporządkowany został dowódcy pododcinka „Sucha”, który w sierpniu przemianowany został w 2 Brygadę Górską. Formalnie jednostka wchodziła w skład 2 pułku KOP „Karpaty”, jako jego III batalion.

## Walki batalionu
W kampanii wrześniowej walczył w składzie 2 Brygady Górskiej (Grupa Operacyjna „Jasło”, Armia "Karpaty"). Dowódcy batalionu podporządkowano:
- batalion ON „Limanowa” - kpt. Władysław Wojtowicz
- Komisariat SG „Krościenko” - kom. SG Tadeusz Kuryłowicz
  - pluton wzmocnienia - ppor. rez. Adam Faron
- Komisariat SG „Rytro”
- plutony artylerii pozycyjnej nr 51 i 52 (trzy armaty)

3 września przed południem w Starym Sączu, pozostający w odwodzie dowódcy batalionu, I pluton ckm zestrzelił niemiecki samolot.
5 września dowódca 2 BG podporządkował mjr. Kraszkiewiczowi batalion 1 pułku strzelców podhalańskich improwizowany w Ośrodku Zapasowym 21 DPG w Nowym Sączu pod dowództwem kpt. Edwarda Dietricha i batalion ON „Sambor” mjr. Mariana Wincentego Suda.
Na granicy wschodniej batalion nie został odtworzony. Jego pozostałości wykorzystano do odtworzenia batalionów „Hoszcza” i "Ostróg".
Nad ranem 6 września batalion KOP „Żytyń” z batalionem ON „Limanowa” przybył do Grybowa, do odwodu dowódcy 2 BG lecz marsz wydłużono do Ropy. Na skutek strat bojowych i marszowych batalion ON „Limanowa” nie mógł być brany pod uwagę jako jednostka taktyczna.
8 września około godz. 6.00 batalion KOP „Żytyń” wraz z batalionem ON „Sanok” dotarł do Jasła, gdzie wszedł w skład pułku KOP „Karpaty I” jako III batalion. Natomiast batalion ON „Sambor” odmaszerował w kierunku Krosna. Tego samego dnia batalion w składzie Pułku KOP „Karpaty I” walczył z niemieckim 136 pułkiem strzelców górskich (2 DG) o Jasło, a po wycofaniu z miasta, na otwartej przestrzeni, dostał się pod skoncentrowany ogień artylerii, od którego zginęło wielu żołnierzy, a około 40 zostało rannych. W Węglówce batalion stoczył potyczkę z niemieckimi kolarzami.
Rano 9 września batalion dołączył do 17 pułku piechoty. O świcie 11 września, po całonocnym marszu, batalion przeszedł San pod Warą i zatrzymał się w Siedliskach. Następnego dnia o świcie batalion zbliżył się do Bobrownicy. W czasie walk o tę miejscowość rozbity został 17 Pułk Piechoty i walcząca wraz z nim 2 kompania „Sławsko” pułku KOP „Karpaty I”. Żołnierze batalionu KOP „Żytyń” maszerując w drobnych grupach dotarli 13 września do Przemyśla, gdzie mjr Kraszkiewicz otrzymał rozkaz przejścia do dyspozycji dowódcy 24 DP w rejon Husakowa. 14 września resztki batalionu wzięły udział w walce 24 DP pod Boratyczami. Wyróżnił się w niej kpt. Edmund Kwiatkowski prowadząc do kontrataku zbiorczą kompanię piechoty. Pozostałości batalionu weszły w skład zbiorczego pułku ppłk. Ziętkiewicza i wraz z nim 15 września dotarły do rejonu Nowosielicy, a następnego dnia do Bortiatyn (gmina Sądowa Wisznia). 17 września w Lasach Janowskich zbiorczy pułk walczył z Grupą „Utz” z 1 DG dowodzoną przez płk. Wilibalda Utz. 18 września zbiorczy pułk walczył pod Rzęsną Ruską.

## Struktura organizacyjna
Struktura organizacyjna batalionu odwodowego w 1937:

Dowództwo batalionu
- trzy kompanie szkolne strzeleckie z drużyną gospodarczą i trzema plutonami po trzy drużyny
- kompania szkolna ckm
  - drużyna gospodarcza
  - dwa szkolne plutony ckm po trzy drużyny
  - 3 szkolny pluton broni towarzyszących
- pluton łączności

Stan osobowy:
- oficerów - 18
- podoficerów zawodowych - 50
- podoficerów nadterminowych - 17
- podoficerów i szeregowców służby zasadniczej - 460

Razem - 545 żołnierzy
Organizacja i obsada personalna batalionu we wrześniu 1939
- dowódca - mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
- 1 kompania - kpt. Włodzimierz Pałucki
- 2 kompania - por. Jerzy Antoni Grudnicki
- 3 kompania - kpt. Roman Wróblewski
  - podoficer broni - kpr. Damazy Kleta (zmarł z ran 3 września)
  - I pluton - por. Tadeusz Piotrowski
  - II pluton - chor. pchor. Józef Waligórski
  - III pluton - ppor. rez. Stecki
- kompania ckm - kpt. Edmund Kwiatkowski (ranny 14 września)
  - I pluton - por. Karol Falzman
- pluton łączności - plut. Baran

## Żołnierze batalionu
Dowódcy batalionu:
- ppłk piech. Edward Banaszak (25 VI 1929[20]  – 28 I 1931 → zastępca dowódcy 79 pp[21])
- ppłk piech. Ludwik Matyja (IX 1934 – 5 X 1937)
- mjr piech. Teodor Boczek (7 X 1937 – 12 X 1938)
- mjr Włodzimierz Kraszkiewicz[d](14 X 1938[23] – 1939)

Obsada personalna batalionu w czerwcu 1939:
- dowódca batalionu – mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
- adiutant batalionu – kpt. Stanisław Zawiła[e]
- dowódca 1 kompanii granicznej – kpt. Włodzimierz Wincenty Pałucki[f]
- dowódca 2 kompanii granicznej – kpt. Stanisław Edward Kuźnicki[g]
- dowódca 3 kompanii granicznej – kpt. Witold Olecki[h]
- dowódca kompanii karabinów maszynowych – por. Edmund Kwiatkowski[i]
- dowódca plutonu łączności – por. Michał Klaczyński[j]

Obsada personalna batalionu w trakcie kampanii wrześniowej 1939
- dowódca batalionu – mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
- dowódca 1 kompanii – NN
- dowódca 2 kompanii – NN
- dowódca 3 kompanii – kpt. Roman Wróblewski
- dowódca kompanii ckm – kpt. January Wigura

### Żołnierze batalionu – ofiary zbrodni katyńskiej
Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum Katyńskiego
| Nazwisko i imię       | stopień   | zawód             | miejsce pracy przed mobilizacją | zamordowany |
| --------------------- | --------- | ----------------- | ------------------------------- | ----------- |
| Klaczyński Michał     | porucznik | żołnierz zawodowy | dca plł                         | Katyń       |
| Janczewski Józef      | plutonowy |                   |                                 | ULK         |
| Łabędzki Włodzimierz? | kapitan   | żołnierz zawodowy |                                 | ULK         |
| Maskowicz Eugeniusz   | kapitan   |                   |                                 | ULK         |
| Zawiła Stanisław      | kapitan   | żołnierz zawodowy | adiutant baonu KOP „Żytyń”      | ULK         |

title: Batalion KOP „Żytyń”

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Batalion KOP „Żytyń”
 |nazwa oryginalna     = 26 batalion odwodowy
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1927]]
 |rozformowanie        = [[1939]]
 |nazwa wyróżniająca   = [[Żytyń Wielki|Żytyń]]
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = [[kampania wrześniowa]]
 |numer                =
 |kryptonim            = 132{{refn|grupa=uwaga|Zarządzenie szefa sztabu KOP ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna w sprawie używania w dowództwie KOP kryptonimów zamiast nazw jednostek KOP{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=426}}.}}
 |dyslokacja           = [[Żytyń Wielki]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Korpus Ochrony Pogranicza]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Brygada KOP „Wołyń”|1 Brygada OP]]
[[Brygada KOP „Wołyń”]]
[[pułk KOP „Zdołbunów”]]
[[2 Pułk Piechoty KOP „Karpaty”|2 pułk KOP „Karpaty”]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:KOP_1938.png|250px|right]]
'''Batalion KOP „Żytyń”''' – [[pododdział]] [[piechota II RP|piechoty]], [[Bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza|odwodowy batalion]] [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]]. W [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] walczył w składzie [[2 Brygada Górska|2 Brygady Górskiej]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
Na posiedzeniu [[Drugi rząd Władysława Grabskiego|Politycznego Komitetu Rady Ministrów]], w dniach 21-22 sierpnia 1924, zapadła decyzja powołania Korpusu Wojskowej Straży Granicznej. 12 września 1924 [[Ministerstwo Spraw Wojskowych]] wydało rozkaz wykonawczy w sprawie utworzenia Korpusu Ochrony Pogranicza{{odn|Prochwicz|2003|s=11-12}}, a 17 września instrukcję określającą jego strukturę{{odn|Dominiczak|1992|s=111}}. Jesienią 1927, w ramach czwartego etapu organizacji KOP, został [[Formowanie jednostki|sformowany]] 26 batalion odwodowy. Jednostką formującą był [[44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej|44 pułk piechoty]]{{odn|Rozkaz nr Ldz. KOP 5200/tjn.Og.org./27}}. Batalion składał się z trzech kompanii piechoty, plutonu łączności i plutonu ckm. Etatowo liczył 22 oficerów. 164 podoficerów i 501 szeregowców{{odn|Prochwicz|2003|s=31}}. Jednostka została podporządkowana dowódcy [[Brygada KOP „Wołyń”|1 Brygady Ochrony Pogranicza]]{{odn|Prochwicz|2003|s=33}}. Dowództwo batalionu stacjonowało w [[Żytyń Wielki|Żytyniu Wielkim]] położonej na terenie ówczesnego [[Województwo wołyńskie (II Rzeczpospolita)|województwa wołyńskiego]] w budynku prywatnym{{odn|Wykaz L.dz.KOP 272/1.Br.Op.Wyszk.}}.

W 1929 1 Brygada Ochrony Pogranicza została przemianowana na [[Brygada KOP „Wołyń”|Brygadę KOP „Wołyń”]], a 26 batalion odwodowy na 26 batalion odwodowy „Żytyń”. W tym czasie batalion na uzbrojeniu posiadał 807 [[Karabiny Berthier|karabinów Berthier wz.1916]], 44 [[Karabin maszynowy Bergmann MG 15|lekkie karabiny maszynowe Bergmann wz. 1915]] i 8 [[Karabin maszynowy Hotchkiss Mle 14|ciężkich karabinów maszynowych Hotchkiss wz.1914]]{{odn|Prochwicz|Konstankiewicz|Rutkiewicz|2003|s=101}}.

Dwa lata później jednostka została przemianowana na batalion KOP „Żytyń”.
Po przeprowadzonej reorganizacji „R.2” w 1932, batalion składał się z dowództwa batalionu, plutonu łączności, kompanii karabinów maszynowych i trzech kompanii strzeleckich{{odn|Zarządzenie nr L.dz.4160/Tjn.Og.Org/31|s=3}}.
W listopadzie 1936 batalion etatowo liczył 18 oficerów, 50 podoficerów, 12 nadterminowych i 487 żołnierzy służby zasadniczej{{refn|grupa=uwaga|Wykaz stanów etatowych oficerów, podoficerów i żołnierzy KOP przesłanych przez ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna ze sztabu KOP do I oficera do zleceń GISZ [[Kazimierz Glabisz|płk. dypl. Kazimierza Glabisza]]{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=371}}.}}.

Rozkazem dowódcy KOP z 23 lutego 1937 została zapoczątkowana pierwsza faza reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza „R.3”{{odn|Prochwicz|3/1994|s=157}}. Batalion otrzymał nowy etat. W 1937, po rozformowaniu Brygady KOP „Wołyń”, batalion wszedł w skład [[Pułk KOP „Zdołbunów”|pułku KOP „Zdołbunów”]]. Był [[Jednostka administracyjna (wojsko)|jednostką administracyjną]] dla dowództwa pułku KOP „Zdołbunów”, inspektora południowej grupy kawalerii KOP, placówki wywiadowczej KOP nr 8, posterunku żandarmerii przy pułku KOP „Zdołbunów”, posterunku żandarmerii KOP „Żytyń”, komendy rejonu pw KOP „Wołyń”{{odn|Zarządzenie nr L.500/Tjn.Og.Org/37|s=3 zał. 47}}.
Z dniem 15 maja 1939 pbatalion stał się [[Oddział gospodarczy|oddziałem gospodarczym]]. Stanowisko kwatermistrza batalionu przemianowane zostało na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu do spraw gospodarczych, płatnika na stanowisko oficera gospodarczego, zastępcy oficera materiałowego dla spraw uzbrojenia na zbrojmistrza, zastępcy oficera materiałowego dla spraw żywnościowych na oficera żywnościowego{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=624 i 630}}.

Batalion zmobilizowano w ramach mobilizacji częściowej zarządzonej 23 marca 1939{{odn|Prochwicz|2003|s=71}} i przesunięto w rejon: [[Żywiec]], [[Chabówka]], [[Nowy Sącz]]{{odn|Prochwicz|4/1994|s=5}}. Potem podporządkowano bezpośrednio dowódcy [[Armia „Kraków”|Armii „Kraków”]]. 10 lipca pododdział podporządkowany został dowódcy pododcinka „Sucha”, który w sierpniu przemianowany został w [[2 Brygada Górska|2 Brygadę Górską]]. Formalnie jednostka wchodziła w skład [[2 Pułk KOP „Karpaty”|2 pułku KOP „Karpaty”]], jako jego III batalion{{refn|grupa=uwaga|W dziele ''Polskie Siły Zbrojne w drugiej wojnie światowej'', tom I ''Kampania wrześniowa 1939'', cz. I, w tabeli XXIV - Wykaz oddziałów liniowych mobilizowanych przez KOP, batalion KOP „Żytyń” figuruje, jako III batalion pułku KOP „Karpaty II”.}}.

== Walki batalionu ==
W [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] walczył w składzie 2 Brygady Górskiej (Grupa Operacyjna „Jasło”, [[Armia „Karpaty”|Armia "Karpaty"]]). Dowódcy batalionu podporządkowano:
* [[batalion ON „Limanowa”]] - kpt. Władysław Wojtowicz
* Komisariat SG „Krościenko” - kom. SG Tadeusz Kuryłowicz
** pluton wzmocnienia - ppor. rez. Adam Faron
* Komisariat SG „Rytro”
* plutony artylerii pozycyjnej nr 51 i 52 (trzy armaty)

3 września przed południem w Starym Sączu, pozostający w odwodzie dowódcy batalionu, I pluton ckm zestrzelił niemiecki samolot.

5 września dowódca 2 BG podporządkował mjr. Kraszkiewiczowi batalion [[1 Pułk Strzelców Podhalańskich|1 pułku strzelców podhalańskich]] improwizowany w Ośrodku Zapasowym 21 DPG w [[Nowy Sącz|Nowym Sączu]] pod dowództwem kpt. Edwarda Dietricha i [[batalion ON „Sambor”]] mjr. Mariana Wincentego Suda.

Na granicy wschodniej batalion nie został odtworzony. Jego pozostałości wykorzystano do odtworzenia batalionów [[Batalion KOP „Hoszcza”|„Hoszcza”]] i [[batalion KOP „Ostróg”|"Ostróg"]].

Nad ranem 6 września batalion KOP „Żytyń” z batalionem ON „Limanowa” przybył do [[Grybów|Grybowa]], do odwodu dowódcy 2 BG lecz marsz wydłużono do [[Ropa (wieś)|Ropy]]. Na skutek strat bojowych i marszowych batalion ON „Limanowa” nie mógł być brany pod uwagę jako jednostka taktyczna.

8 września około godz. 6.00 batalion KOP „Żytyń” wraz z batalionem ON „Sanok” dotarł do [[Jasło|Jasła]], gdzie wszedł w skład [[1 Pułk KOP „Karpaty”|pułku KOP „Karpaty I”]] jako III batalion{{odn|Prochwicz|2003|s=132}}. Natomiast batalion ON „Sambor” odmaszerował w kierunku [[Krosno|Krosna]]. Tego samego dnia batalion w składzie Pułku KOP „Karpaty I” walczył z niemieckim 136 pułkiem strzelców górskich ([[2 Dywizja Strzelców Górskich (III Rzesza)|2 DG]]) o Jasło, a po wycofaniu z miasta, na otwartej przestrzeni, dostał się pod skoncentrowany ogień artylerii, od którego zginęło wielu żołnierzy, a około 40 zostało rannych. W [[Węglówka (województwo podkarpackie)|Węglówce]] batalion stoczył potyczkę z niemieckimi kolarzami.

Rano 9 września batalion dołączył do [[17 Pułk Piechoty (II RP)|17 pułku piechoty]]{{odn|Prochwicz|2003|s=133}}. O świcie 11 września, po całonocnym marszu, batalion przeszedł [[San]] pod [[Wara|Warą]] i zatrzymał się w [[Siedliska (powiat przemyski)|Siedliskach]]. Następnego dnia o świcie batalion zbliżył się do [[Borownica (województwo podkarpackie)|Bobrownicy]]. W czasie walk o tę miejscowość rozbity został 17 Pułk Piechoty i walcząca wraz z nim 2 kompania „Sławsko” pułku KOP „Karpaty I”. Żołnierze batalionu KOP „Żytyń” maszerując w drobnych grupach dotarli 13 września do [[Przemyśl]]a, gdzie mjr Kraszkiewicz otrzymał rozkaz przejścia do dyspozycji dowódcy [[24 Dywizja Piechoty (II RP)|24 DP]] w rejon Husakowa. 14 września resztki batalionu wzięły udział w walce 24 DP pod Boratyczami. Wyróżnił się w niej kpt. Edmund Kwiatkowski prowadząc do kontrataku zbiorczą kompanię piechoty. Pozostałości batalionu weszły w skład zbiorczego pułku [[Władysław Ziętkiewicz|ppłk. Ziętkiewicza]] i wraz z nim 15 września dotarły do rejonu Nowosielicy, a następnego dnia do Bortiatyn ([[Sądowa Wisznia (gmina)|gmina Sądowa Wisznia]]). 17 września w Lasach Janowskich zbiorczy pułk walczył z Grupą „Utz” z [[1 Dywizja Strzelców Górskich (III Rzesza)|1 DG]] dowodzoną przez płk. Wilibalda Utz. 18 września zbiorczy pułk walczył pod Rzęsną Ruską.

== Struktura organizacyjna ==
'''Struktura organizacyjna batalionu odwodowego w 1937'''{{odn|Prochwicz|2003|s=353}}:

Dowództwo batalionu
* trzy kompanie szkolne strzeleckie z drużyną gospodarczą i trzema plutonami po trzy drużyny
* kompania szkolna ckm
** drużyna gospodarcza
** dwa szkolne plutony ckm po trzy drużyny
** 3 szkolny pluton broni towarzyszących
* pluton łączności
Stan osobowy{{odn|Prochwicz|2003|s=353}}:
* oficerów - 18
* podoficerów zawodowych - 50
* podoficerów nadterminowych - 17
* podoficerów i szeregowców służby zasadniczej - 460
Razem - 545 żołnierzy

'''Organizacja i obsada personalna batalionu we wrześniu 1939'''
[[Plik:Armia karpaty 1939.png|right|300px|thumb|Batalion walczył w składzie armii]]
* dowódca - mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
* 1 kompania - kpt. Włodzimierz Pałucki
* 2 kompania - por. [[Jerzy Grudnicki|Jerzy Antoni Grudnicki]]
* 3 kompania - kpt. Roman Wróblewski
** podoficer broni - kpr. Damazy Kleta (zmarł z ran 3 września)
** I pluton - por. Tadeusz Piotrowski
** II pluton - chor. pchor. Józef Waligórski
** III pluton - ppor. rez. Stecki
* kompania ckm - kpt. Edmund Kwiatkowski (ranny 14 września)
** I pluton - por. Karol Falzman
* pluton łączności - plut. Baran

== Żołnierze batalionu ==
{{kategoria główna|oficerowie batalionu KOP „Żytyń”}}
Dowódcy batalionu{{odn|Wiśniewska|Promińska|2013|s=8}}:
* ppłk piech. [[Edward Banaszak]] (25 VI 1929{{odn|Muzeum Polskich Formacji Granicznych}} – 28 I 1931 → zastępca dowódcy 79 pp<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 31.</ref>)
* ppłk piech. [[Ludwik Matyja]] (IX 1934 – 5 X 1937)
* mjr piech. [[Teodor Boczek]] (7 X 1937 – 12 X 1938)
* mjr [[Włodzimierz Kraszkiewicz]]{{refn|grupa=uwaga|Włodzimierz Kraszkiewicz, mjr piech., w KOP od 1938. Do mobilizacji dowódca baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 dowódca baonu odwodowego KOP „Żytyń” wchodzącego w skład 2 BGór.{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=727}}.}}(14 X 1938{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=676}} – 1939)

'''Obsada personalna batalionu w czerwcu 1939'''{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=647}}:
* dowódca batalionu – mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
* adiutant batalionu – kpt. Stanisław Zawiła{{refn|grupa=uwaga|Stanisław Zawiła (ur. 1896), kpt. piech., w KOP od 1936. Do mobilizacji adiutant baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 na dotychczasowym stanowisku. Aresztowany w Równem w listopadzie 1939 przez władze sowieckie. Więziony w Łucku. Dalsze jego losy są nieznane{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=759}}. Stanisław Zawiła urodził się 3 marca 1898. Mężczyzna o tym imieniu i nazwisku, syn Jana r. 1898 figuruje na [[Ukraińska Lista Katyńska|Ukraińskiej Liście Katyńskiej]]{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=92, 576}}.}}
* dowódca 1 kompanii granicznej – kpt. Włodzimierz Wincenty Pałucki{{refn|grupa=uwaga|Włodzimierz Wincenty Pałucki, kpt. piech., w KOP od 1936. Do mobilizacji dowódca 1 szkolnej kompanii strzeleckiej baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 dowódca 1 kompanii piechoty baonu odwodowego KOP „Żytyń” 2 BGór.{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=739}}.}}
* dowódca 2 kompanii granicznej – kpt. Stanisław Edward Kuźnicki{{refn|grupa=uwaga|Stanisław Edward Kuźnicki, kpt. piech., w KOP od 1938. Do mobilizacji dowódca 2 szkolnej kompanii strzeleckiej baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 dowódca 2 kompanii piechoty baonu odwodowego KOP „Żytyń” 2 BGór.{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=729}}.}}
* dowódca 3 kompanii granicznej – kpt. Witold Olecki{{refn|grupa=uwaga|Witold Olecki (1903-1940), kpt. piech., w KOP od 1934. Do mobilizacji dowódca 3 szkolnej kompanii strzeleckiej baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 dowódca 9 kompanii piechoty III batalionu piechoty 98. pp rez. 38. DP rez. Więzień obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=737}}.}}
* dowódca kompanii karabinów maszynowych – por. Edmund Kwiatkowski{{refn|grupa=uwaga|Edmund Kwiatkowski, kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca kompanii ckm baonu odwodowego KOP „Żytyń”. We wrześniu 1939 dowódca kompanii broni towarzyszącej baonu odwodowego KOP „Żytyń” 2 BGór.{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=729}}.}}
* dowódca plutonu łączności – por. Michał Klaczyński{{refn|grupa=uwaga|Por. piech. Michał Klaczyński, w KOP od 1938. Do mobilizacji dowódca plutonu łączności baonu odwodowego KOP „Żytyń”. Przydział mobilizacyjny nieznany{{odn|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=724}}. Michał Klaczyński s. Władysława i Stanisławy z Goińskich, ur. 29 września 1909 w Pińczowie. Zamordowany wiosną 1940 w Katyniu{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=266}}.}}

'''Obsada personalna batalionu w trakcie kampanii wrześniowej 1939'''<ref>{{Cytuj pismo | autor = Jerzy Adam Radomski | tytuł = Kampania wrześniowa na ziemi sądeckiej | czasopismo = [[Rocznik Sądecki]] | wolumin = Tom 12 | strony = 295 | data = 1971 | url = http://www.sbc.nowysacz.pl/publication/263}}</ref>
* dowódca batalionu – mjr Włodzimierz Kraszkiewicz
* dowódca 1 kompanii – NN
* dowódca 2 kompanii – NN
* dowódca 3 kompanii – kpt. Roman Wróblewski
* dowódca kompanii ckm – kpt. January Wigura

=== Żołnierze batalionu – ofiary zbrodni katyńskiej ===
{{Osobny artykuł|Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu|Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie|Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie|Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej|Ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Białoruskiej Listy Katyńskiej|o1=zamordowani w Katyniu|o2=zamordowani w Charkowie|o3= zamordowani w Kalininie|o4=zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej (ULK)|o5=zamordowani z Białoruskiej Listy Katyńskiej (BLK)}}
''Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej [[Muzeum Katyńskie|Muzeum Katyńskiego]]''<ref>[http://www.ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl/ Księgi Cmentarne – biogramy oficerów].</ref>
{| class="wikitable"
!Nazwisko i imię
!stopień
!zawód
!miejsce pracy przed mobilizacją
!zamordowany
|-
|Klaczyński Michał<ref>[http://www.ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl/wpis/1561 Księgi Cmentarne – wpis 1561].</ref>
|porucznik
|żołnierz zawodowy
|dca plł
|Katyń
|-
|Janczewski Józef
|plutonowy
|
|
|ULK
|-
|Łabędzki Włodzimierz?
|kapitan
|żołnierz zawodowy
|
|ULK
|-
|[[Eugeniusz Maskowicz|Maskowicz Eugeniusz]]
|kapitan
|
|
|ULK
|-
|Zawiła Stanisław
|kapitan
|żołnierz zawodowy
|adiutant baonu KOP „Żytyń”
|ULK
|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Dominiczak|imię=Henryk|autor link=Henryk Dominiczak|tytuł=Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919-1939|data=1992|miejsce=Warszawa|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|isbn=8301102020|odn=tak}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Jabłonowski |imię = Marek |nazwisko2 = Jankowski |imię2 = Włodzimierz |nazwisko3 = Polak |imię3 = Bogusław |nazwisko4 = Prochwicz |imię4 = Jerzy |autor link = Marek Jabłonowski |autor link3 = Bogusław Polak | autor link4 = Jerzy Prochwicz|tytuł = O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów |data = 2001 |miejsce = WarszawaPułtusk |isbn = 8388067488 |wydawca = [[Akademia Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku|Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku]]. [[Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego|Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego]] |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Kiński|imię=Jan|nazwisko2=Malanowska|imię2=Helena|nazwisko3=Olech|imię3=Urszula|nazwisko4=Ryżewski|imię4=Wacław|nazwisko5=Snitko-Rzeszut|imię5=Janina|nazwisko6=Żach|imię6=Teresa|inni=[[Marek Tarczyński]] (red.)|tytuł=Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego|data=2000|miejsce=Warszawa|wydawca=Oficyna Wydawnicza RYTM|isbn=8390559072|odn={{odn/id|Księga Cmentarna Katynia|2000}}}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Prochwicz|imię=Jerzy|nazwisko2=Konstankiewicz|imię2=Andrzej|nazwisko3=Rutkiewicz|imię3=Jan|tytuł=Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939|data=2003| isbn=9788390021799 |oclc=864242470 |wydawca = Barwa i Broń|odn=tak}}
* {{cytuj pismo | nazwisko =Prochwicz| imię =Jerzy|autor link=Jerzy Prochwicz| tytuł =Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny'', Część I. ''Powstanie i przemiany organizacyjne KOP do 1939 r| czasopismo =[[Przegląd Historyczno-Wojskowy|Wojskowy Przegląd Historyczny]] | wolumin =3 (149)| rok = 1994|strony=148-160|wydawca =Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe” | miejsce = Warszawa | issn = 0043-7182|odn={{odn/id|Prochwicz|3/1994}}}}
* {{cytuj pismo | nazwisko =Prochwicz| imię =Jerzy| tytuł =Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939| czasopismo =[[Przegląd Historyczno-Wojskowy|Wojskowy Przegląd Historyczny]] | wolumin =4 (150)| rok = 1994|strony=148-160|wydawca =Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe” | miejsce = Warszawa | issn = 0043-7182|odn={{odn/id|Prochwicz|4/1994}}}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Prochwicz|imię=Jerzy|tytuł=Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939|data=2003|isbn=83-88973-58-4|miejsce=Warszawa|wydawca = Wydawnictwo Neriton|odn=tak}}
* Ryszard Dalecki, ''Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r.'', Krajowa Agencja Wydawnicza, Rzeszów 1989, wyd. II, {{ISBN|83-03-02830-8}}.
* [[Władysław Steblik]], ''Armia „Kraków” 1939'', Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. II, {{ISBN|83-11-07434-8}}.
* {{Cytuj książkę|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1932}}|tytuł=Rocznik Oficerski 1932|wydawca=[[Ministerstwo Spraw Wojskowych]]|miejsce=Warszawa|data=1932|url= http://www.wbc.poznan.pl/publication/42817}}
* {{cytuj|autor=Iwona Wiśniewska, Katarzyna Promińska|tytuł=Wstęp do inwentarza zespołu archiwalnego „Brygada Korpusu Ochrony Pogranicza «Wołyń»”|data=2013|miejsce=Szczecin|wydawca = [[Archiwum Straży Granicznej]]|odn=tak}}
* Piotr Zarzycki, ''Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny'', Oficyna Wydawnicza „Ajaks” i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, {{ISBN|83-85621-87-3}}, s. 267.
* {{cytuj odn|Rozkaz nr Ldz. KOP 5200/tjn.Og.org./27|opis=Rozkaz wykonawczy Ldz. KOP 5200/tjn.Og.org./27 dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza w sprawie formowania 5-ciu batalionów KOP i 3-ch kompanii piechoty z 8 września 1926}}
* {{Cytuj odn|Zarządzenie nr L.dz.4160/Tjn.Og.Org/31|opis=Zarządzenie dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza R.142.R.2 w sprawie reorganizacji batalionów Korpusu Ochrony Pogranicza i Centralnej Szkoły Podoficerskiej („R.2”) nr L.dz.4160/Tjn.Og.Org/31 z 21 sierpnia 1931.}} (sygn.177/133.)
* {{Cytuj odn|Zarządzenie nr L.500/Tjn.Og.Org/37|opis = Zarządzenie dowódcy KOP w sprawie reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza („R.3” I Faza) nr L.500/Tjn.Og.Org/37 z 23 lutego 1937.}} (sygn.177/132.)
* {{Cytuj odn|Wykaz L.dz.KOP 272/1.Br.Op.Wyszk.|opis=Graficzny wykaz budynków zajmowanych przez oddziały 1 Brygady KOP nr L.dz.KOP 272/1.Br.Op.Wyszk. → [[Archiwum Straży Granicznej]]. Szczecin.}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.muzeumsg.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=73|tytuł=Muzeum Polskich Formacji Granicznych – Edward Banaszak|data dostępu=2017-08-18|odn={{odn/id|Muzeum Polskich Formacji Granicznych}}|archiwum=https://web.archive.org/web/20170817203824/http://www.muzeumsg.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=261&Itemid=73|zarchiwizowano=2017-08-17}}

{{Korpus Ochrony Pogranicza}}

[[Kategoria:Bataliony odwodowe Korpusu Ochrony Pogranicza|Żytyń]]
[[Kategoria:Historia Starego Sącza]]
[[Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Równem]]
[[Kategoria:Bataliony KOP rozmieszczone na granicy polsko-radzieckiej]]
[[Kategoria:Formacje graniczne w powiecie rówieńskim]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1927]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939]]
[[Kategoria:Oddziały Brygady KOP „Wołyń”]]
[[Kategoria:Oddziały pułku KOP „Zdołbunów”]]

title: Batalion KOP „Żytyń”26 batalion odwodowy

Nazwa wyróżniająca: Żytyń

Dyslokacja: Żytyń Wielki

Formacja: Korpus Ochrony Pogranicza

Podległość: 1 Brygada OP · Brygada KOP „Wołyń” · pułk KOP „Zdołbunów” · 2 pułk KOP „Karpaty”


text:
# Janusz Brzozowski (informatyk)
Janusz Antoni Brzozowski (ur. 10 maja 1935 w Warszawie, zm. 24 października 2019 w Kanadzie) – polski informatyk mieszkający w Kanadzie, twórca teorii pochodnych wyrażeń regularnych nazywanych dziś pochodnymi Brzozowskiego od jego nazwiska.
W 1962 roku Brzozowski otrzymał tytuł doktora w dziedzinie inżynierii elektrycznej na Uniwersytecie Princeton – praca pt. Techniki wyrażeń regularnych dla obwodów sekwencyjnych (ang. Regular Expression Techniques for Sequential Circuits) pod kierunkiem Edwarda J. McCluskey. Od 1967 do 1996 roku był profesorem na University of Waterloo. Znany jest z wkładu w dziedziny takie jak logika matematyczna, teoria obwodów i teoria automatów.

## Osiągnięcia naukowe
Brzozowski pracował nad wyrażeniami regularnymi i półgrupami składniowymi języków formalnych. Rezultatem badań była praca pt. Characterizations of locally testable events napisana wspólnie z Imre Simon, która wywarła podobny wpływ na rozwój algebraicznej teorii języków formalnych co charakteryzacja języków bez domknięć Kleene'ego (star-free languages) Schützenbergera.

## Prace naukowe
- J.A. Brzozowski: Derivatives of regular expressions, Journal of the ACM 11(4): 481–494 (1964)
- J.A. Brzozowski, I. Simon: Characterizations of Locally Testable Events, FOCS 1971, pp. 166–176
- R. S. Cohen, J.A. Brzozowski: Dot-Depth of Star-Free Events. Journal of Computer and System Sciences 5(1): 1-16 (1971)
- J.A. Brzozowski, R. Knast: The Dot-Depth Hierarchy of Star-Free Languages is Infinite. Journal of Computer and System Sciences 16(1): 37–55 (1978)

## Książki
- J.A. Brzozowski, M. Yoeli: Digital Networks. Prentice–Hall, 1976
- J.A. Brzozowski, C.-J.H. Seger: Asynchronous Circuits. Springer-Verlag, 1995

title: Janusz Brzozowski (informatyk)

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Janusz Brzozowski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[10 maja]] [[1935]]
 |miejsce urodzenia         = [[Warszawa]]
 |data śmierci              = [[24 października]] [[2019]]
 |miejsce śmierci           = [[Kanada]]
 |stopień lub tytuł naukowy = dr
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = [[informatyka]]
 |almamater                 = [[Uniwersytet w Princeton|Princeton University]]
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Janusz Antoni Brzozowski''' (ur. [[10 maja]] [[1935]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[24 października]] [[2019]] w [[Kanada|Kanadzie]]<ref name='ref_225b62a0c9ac97a9010f4bfec2041d0f'>{{Cytuj | url=https://cs.uwaterloo.ca/news/memoriam-distinguished-professor-emeritus-janusz-john-brzozowski | tytuł=In memoriam: Distinguished Professor Emeritus Janusz (John) A. Brzozowski | Cheriton School of Computer Science | University of Waterloo<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=cs.uwaterloo.ca | język=en | data dostępu=2019-10-31}}</ref>) – polski [[informatyka|informatyk]] mieszkający w [[Kanada|Kanadzie]], twórca teorii pochodnych [[Wyrażenie regularne|wyrażeń regularnych]] nazywanych dziś [[Pochodna Brzozowskiego|pochodnymi Brzozowskiego]] od jego nazwiska.

W 1962 roku Brzozowski otrzymał tytuł doktora w dziedzinie [[Elektrotechnika|inżynierii elektrycznej]] na [[Uniwersytet w Princeton|Uniwersytecie Princeton]] – praca pt. ''Techniki wyrażeń regularnych dla obwodów sekwencyjnych'' (ang. ''Regular Expression Techniques for Sequential Circuits'') pod kierunkiem Edwarda J. McCluskey. Od 1967 do 1996 roku był profesorem na [[Uniwersytet w Waterloo|University of Waterloo]]. Znany jest z wkładu w dziedziny takie jak [[logika matematyczna]], [[teoria obwodów]] i [[teoria automatów]].

== Osiągnięcia naukowe ==
Brzozowski pracował nad [[Wyrażenie regularne|wyrażeniami regularnymi]] i [[półgrupa]]mi składniowymi [[Język formalny|języków formalnych]]<ref name="Pin97">Pin (1997)</ref>. Rezultatem badań była praca pt. ''Characterizations of locally testable events'' napisana wspólnie z [[Imre Simon]], która wywarła podobny wpływ<ref>Diekert et al. (2008)</ref> na rozwój algebraicznej teorii języków formalnych co charakteryzacja języków bez domknięć Kleene'ego (star-free languages) [[Marcel-Paul Schützenberger|Schützenbergera]].

== Prace naukowe ==
* J.A. Brzozowski: [[Pochodna Brzozowskiego|Derivatives]] of regular expressions, Journal of the ACM 11(4): 481–494 (1964)
* J.A. Brzozowski, I. Simon: Characterizations of Locally Testable Events, FOCS 1971, pp. 166–176
* R. S. Cohen, J.A. Brzozowski: Dot-Depth of Star-Free Events. Journal of Computer and System Sciences 5(1): 1-16 (1971)
* J.A. Brzozowski, R. Knast: The Dot-Depth Hierarchy of Star-Free Languages is Infinite. Journal of Computer and System Sciences 16(1): 37–55 (1978)

== Książki ==
* J.A. Brzozowski, M. Yoeli: Digital Networks. Prentice–Hall, 1976
* J.A. Brzozowski, C.-J.H. Seger: Asynchronous Circuits. Springer-Verlag, 1995

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://cs.uwaterloo.ca/about/profile/brzozo.shtml | tytuł = Profil Janusza Brzozowskiego, University of Waterloo | opublikowany = cs.uwaterloo.ca | archiwum = https://web.archive.org/web/20121124212712/https://cs.uwaterloo.ca/about/profile/brzozo.shtml | zarchiwizowano = 2012-11-24}}
* {{Cytuj stronę | url = http://maveric.uwaterloo.ca/~brzozo/ | tytuł = Prywatna strona Janusza Brzozowskiego | opublikowany = maveric.uwaterloo.ca | archiwum = https://web.archive.org/web/20191030163904/http://maveric.uwaterloo.ca/~brzozo/ | zarchiwizowano = 2019-10-30}}, the University of Waterloo
* {{Cytuj stronę | url = https://www.student.cs.uwaterloo.ca/~cs462/Hall/hall.html | tytuł = The Theory of Computing Hall of Fame | opublikowany = student.cs.uwaterloo.ca | archiwum = https://web.archive.org/web/20191030163914/https://www.student.cs.uwaterloo.ca/~cs462/Hall/hall.html | zarchiwizowano = 2019-10-30}}
* {{MathGenealogy|66820|Janusz Antoni Brzozowski}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Brzozowski, Janusz}}
[[Kategoria:Polscy informatycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]

title: Janusz Brzozowski

Data i miejsce urodzenia: 10 maja 1935 · Warszawa

Data i miejsce śmierci: 24 października 2019 · Kanada

Alma Mater: Princeton University