text:
# Bachmanniidae
†Bachmannia chubutensis jest jedynym znanym gatunkiem z kopalnej rodziny Bachmanniidae z rzędu sumokształtnych, która jest siostrzaną grupą prymitywnych sumów z rodziny Diplomystidae. Cechą wspólną (synapomorfia) Bachmanniidae i Diplomystidae jest występowanie dwóch powierzchni stawowych na przedniej części kości podniebiennej. Skamieniałości tego gatunku znaleziono w Laguna del Hunco w warstwach pochodzących z wczesnego eocenu, z argentyńskiej prowincji Chubut, od której nazwy pochodzi epitet gatunkowy. Rodzaj został nazwany na cześć niemieckiego lekarza i przyrodnika Franza Ewalda Theodora Bachmanna.
Bachmannia chubutensis żyła w okresie optimum klimatycznego wczesnego eocenu. Laguna del Hunco znajdowała się na południowej części strefy ówczesnych tropików, w wilgotnym klimacie z wyraźnymi wpływami morskimi. Aktywność wulkaniczna powodująca również uwolnieniem gazów do wód skutkowała regularnym masowym wymieraniem ryb.
Bachmannia chubutensis była małym gatunkiem suma o krępym ciele podobnym do żyjących współcześnie kirysków z rodzaju Corydoras. Prawie całkowicie zachowany holotyp ma 8 cm długości (brak płetwy ogonowej). Maksymalną standardową długość gatunku podaje się na około 12,5 cm. Głowa i przód ciała były stosunkowo wysokie.  Neurokranium było silnie skostniałe. W porównaniu z najczęściej małymi zębami współczesnych sumów, zęby Bachmannia chubutensis były duże, stożkowe z szerokimi podstawami. Największe zęby były na lemieszu. Ząbkowana była również szczęka (dwa rzędy zębów), co jest prymitywna cecha sumów obecną, występującą poza również wymarłymi Hypsidoridae, również u żyjących współcześnie Diplomystidae. Płetwa grzbietowa znajdowała się między piątym a trzynastym kręgiem. Pierwszy promień płetw był krótki o trójkątnym przekroju, drugi długi z podłużnymi rowkami, za którym znajdowało się siedem miękkich promieni. Płetwa odbytowa miała dziesięć promieni.

wikiname: plwiki

title: Bachmanniidae

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = Bachmannia chubutensis
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Dolgopol, 1941
 |okres istnienia        = {{Okres istnienia grupy organizmów 2|Early Eocene}}
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[promieniopłetwe]]
 |podgromada             = [[nowopłetwe]]
 |infragromada           = [[doskonałokostne]]
 |nadrząd                = [[otwartopęcherzowe]]
 |rząd                   = [[sumokształtne]]
 |podrząd                = Diplomystoidei
 |rodzina                = Bachmanniidae
 |autor rodzina          = [[Azpelicueta]] & [[Cione]], 2011
 |rodzaj                 = Bachmannia
 |autor rodzaj           = Dolgopol, 1941
 |gatunek                = Bachmannia chubutensis
 |synonimy               = Arius argentinus Dolgopol 1941
 |wikispecies            = Bachmanniidae
 |commons                = Category:Siluriformes
}}

†'''''Bachmannia chubutensis''''' jest jedynym znanym gatunkiem z kopalnej rodziny ''Bachmanniidae'' z rzędu sumokształtnych, która jest siostrzaną grupą prymitywnych sumów z rodziny ''Diplomystidae''. Cechą wspólną ([[synapomorfia]]) ''Bachmanniidae'' i ''[[Diplomystidae]]'' jest występowanie dwóch powierzchni stawowych na przedniej części kości podniebiennej. Skamieniałości tego gatunku znaleziono w Laguna del Hunco w warstwach pochodzących z wczesnego eocenu, z argentyńskiej prowincji Chubut, od której nazwy pochodzi epitet gatunkowy. Rodzaj został nazwany na cześć niemieckiego lekarza i przyrodnika Franza Ewalda Theodora Bachmanna.

''Bachmannia chubutensis'' żyła w okresie optimum klimatycznego wczesnego eocenu. Laguna del Hunco znajdowała się na południowej części strefy ówczesnych tropików, w wilgotnym klimacie z wyraźnymi wpływami morskimi. Aktywność wulkaniczna powodująca również uwolnieniem gazów do wód skutkowała regularnym masowym wymieraniem ryb.

Bachmannia chubutensis była małym gatunkiem suma o krępym ciele podobnym do żyjących współcześnie kirysków z rodzaju ''Corydoras''. Prawie całkowicie zachowany holotyp ma 8 cm długości (brak płetwy ogonowej). Maksymalną standardową długość gatunku podaje się na około 12,5 cm. Głowa i przód ciała były stosunkowo wysokie.  Neurokranium było silnie skostniałe. W porównaniu z najczęściej małymi zębami współczesnych sumów, zęby ''Bachmannia chubutensis'' były duże, stożkowe z szerokimi podstawami. Największe zęby były na lemieszu. Ząbkowana była również szczęka (dwa rzędy zębów), co jest prymitywna cecha sumów obecną, występującą poza również wymarłymi ''[[Hypsidoridae]]'', również u żyjących współcześnie ''[[Diplomystidae]]''. Płetwa grzbietowa znajdowała się między piątym a trzynastym kręgiem. Pierwszy promień płetw był krótki o trójkątnym przekroju, drugi długi z podłużnymi rowkami, za którym znajdowało się siedem miękkich promieni. Płetwa odbytowa miała dziesięć promieni.

== Przypisy ==
{{Przypisy
}}

[[Kategoria:Sumokształtne]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1941 roku]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: promieniopłetwe

Podgromada: nowopłetwe

Infragromada: doskonałokostne

Nadrząd: otwartopęcherzowe

Rząd: sumokształtne

Podrząd: Diplomystoidei

Rodzina: Bachmanniidae Azpelicueta & Cione , 2011

Rodzaj: Bachmannia Dolgopol, 1941

Gatunek: Bachmannia chubutensis


text:
# Andrzej Jankowski
Andrzej Jankowski (ur. 5 lutego 1967 w Olsztynie) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika.
Jankowski swoją karierę rozpoczął w Stomilu Olsztyn. W klubie tym spędził prawie całą swoją karierę. Profesjonalne występy rozpoczął w 1986 roku. Reprezentował barwy olsztyńskiego klubu na szczeblach trzech klas rozgrywkowych. Zaznał smaku awansu do II ligi, a następnie do ekstraklasy. W barwach Stomilu rozegrał 211 spotkań, strzelając w nich 16 bramek. W dorobku tym wyróżnić można 119 meczów I-ligowych oraz 6 goli strzelonych bramkarzom klubów ekstraklasy. W 1998 roku wyjechał do Belgii, gdzie grał w Royalu Racing Club Tournaisien. Po roku powrócił jeszcze do Stomilu, by po niedługim czasie ponownie wyemigrować do Belgii, tym razem do Royalu Francs Borains. Wiosną 2003 przeniósł się do Francji, gdzie znalazł zatrudnienie w CS Meaux. Klub ten reprezentował przez kolejne dwa lata, po czym wyjechał do Luksemburga. W 2006 rozpoczął roczną przygodę z FC Jeunesse Schieren, po czym przeniósł się do FC 72 Erpeldange.

title: Andrzej Jankowski

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Andrzej Jankowski
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[5 lutego]] [[1967]]
 |miejsce urodzenia       = [[Olsztyn]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1986–1998 ! [[Stomil Olsztyn (piłka nożna)|Stomil Olsztyn]] ! 107 ! 6
! 1998–1999 ! [[Royal Racing Club]] !!
! 2000 ! [[Stomil Olsztyn (piłka nożna)|Stomil Olsztyn]] ! 12 ! 0
! 2000–2001 ! [[Royal Francs Borains]] !!
! 2003–2005 ! [[CS Meaux]] !!
! 2006–2007 ! [[FC Jeunesse Schieren]] !!
! 2007– ! [[FC 72 Erpeldange]] !!
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Andrzej Jankowski''' (ur. [[5 lutego]] [[1967]] w [[Olsztyn]]ie) – [[Polska|polski]] piłkarz występujący na pozycji pomocnika.

Jankowski swoją karierę rozpoczął w [[Stomil Olsztyn (piłka nożna)|Stomilu Olsztyn]]. W klubie tym spędził prawie całą swoją karierę. Profesjonalne występy rozpoczął w [[1986]] roku. Reprezentował barwy olsztyńskiego klubu na szczeblach trzech klas rozgrywkowych. Zaznał smaku awansu do [[II liga polska w piłce nożnej|II ligi]], a następnie do [[I liga polska w piłce nożnej|ekstraklasy]]. W barwach Stomilu rozegrał 211 spotkań, strzelając w nich 16 bramek. W dorobku tym wyróżnić można 119 meczów I-ligowych oraz 6 goli strzelonych bramkarzom klubów ekstraklasy. W [[1998]] roku wyjechał do [[Belgia|Belgii]], gdzie grał w [[Royal Racing Club Tournaisien|Royalu Racing Club Tournaisien]]. Po roku powrócił jeszcze do Stomilu, by po niedługim czasie ponownie wyemigrować do Belgii, tym razem do [[Royal Francs Borains|Royalu Francs Borains]]. Wiosną [[2003]] przeniósł się do [[Francja|Francji]], gdzie znalazł zatrudnienie w [[CS Meaux]]. Klub ten reprezentował przez kolejne dwa lata, po czym wyjechał do [[Luksemburg]]a<ref>{{Cytuj stronę |url = http://sport.wm.pl/Pilkarze-Stomilu:-gdzie-sa-chlopcy-z-tamtych-lat,69904 |tytuł = ''Piłkarze Stomilu: gdzie są chłopcy z tamtych lat'' |autor = Piotr Gajewski |data = 2 maja 2009 |opublikowany = sport.wm.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20090505034114/http://sport.wm.pl/Pilkarze-Stomilu:-gdzie-sa-chlopcy-z-tamtych-lat,69904 |zarchiwizowano = 2009-05-05 |data dostępu = 2014-03-12}}</ref>. W [[2006]] rozpoczął roczną przygodę z [[FC Jeunesse Schieren]], po czym przeniósł się do [[FC 72 Erpeldange]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jankowski, Andrzej}}
[[Kategoria:Polscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze Stomilu Olsztyn]]
[[Kategoria:Piłkarze Royalu Francs Borains]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1967]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Olsztynie]]

title: · Andrzej Jankowski

Data i miejsce urodzenia: 5 lutego 1967 · Olsztyn

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Stomil Olsztyn · 107 · (6)

Royal Racing Club

Stomil Olsztyn · 12 · (0)

Royal Francs Borains

CS Meaux

FC Jeunesse Schieren

FC 72 Erpeldange


text:
# Parafia Narodzenia Pańskiego w Częstochowie
Rzymskokatolicka Parafia pw. Narodzenia Pańskiego w Częstochowie – rzymskokatolicka parafia, położona w dekanacie Częstochowa – św. Zygmunta, archidiecezji częstochowskiej w Polsce, erygowana w 2000 r.

## Historia
Parafia została powołana w 2000 r. przez biskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka dla upamiętnienia Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Założenie i organizacja parafii zostały powierzone ks. Marianowi Dudzie. W roku 2001 jego następcą został mianowany ks. Andrzej Karczewski, który powiększył kaplicę zaadaptowaną z lokalu mieszkalnego w jednym z budynków parafialnych. Jesienią 2011 r. rozpoczęto prace adaptacyjne budynków parafii zmierzające do powstania nowego kościoła parafialnego. W kościele znajdują się relikwie św. Faustyny Kowalskiej. W głównym ołtarzu znajduje się figurka Dzieciątka Jezus przywieziona z Betlejem.
Parafii podlega kaplica dworcowa pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, św. Rafała Archanioła i św. Krzysztofa.

## Proboszczowie
- 2000 – 2001: ks. Marian Duda
- 2001 – 2010: ks. Andrzej Karczewski
- 2010 – 2019: ks. Tadeusz Zawierucha
- 2019 – 2021: ks. Mariusz Jędrzejczyk
- od 2021: ks. Tomasz Mucha

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Narodzenia Pańskiego w Częstochowie
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Kosciol Narodzenia Panskiego w Czestochowie.jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Częstochowa]]
 |adres                   = Aleja Wolności 35<br />42-202 Częstochowa
 |data powołania          = [[19 grudnia]] [[2000]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[archidiecezja częstochowska|częstochowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Częstochowa – św. Zygmunta|Częstochowa – św. Zygmunta]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = Kościół Narodzenia Pańskiego w Częstochowie
 |filie                   = Kaplica dworcowa pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, św. Rafała Archanioła i św. Krzysztofa
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Tomasz Mucha
 |wezwanie                = [[Boże Narodzenie|Uroczystość Narodzenia Pańskiego]]
 |dzień wspomnienia       = [[25 grudnia]]
 |kod mapy                = Częstochowa
 |współrzędne             = 50°48′19″N 19°7′7″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = https://narodzenie.czest.pl/
}}
'''Rzymskokatolicka Parafia pw. Narodzenia Pańskiego w Częstochowie''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] [[parafia]], położona w [[Dekanat Częstochowa – św. Zygmunta|dekanacie Częstochowa – św. Zygmunta]], [[archidiecezja częstochowska|archidiecezji częstochowskiej]] w Polsce, erygowana w [[2000]] r.

== Historia ==
Parafia została powołana w 2000 r. przez [[biskupi częstochowscy|biskupa częstochowskiego]] [[Stanisław Nowak (biskup)|Stanisława Nowaka]] dla upamiętnienia [[Wielki Jubileusz Roku 2000|Wielkiego Jubileuszu Roku 2000]]. Założenie i organizacja parafii zostały powierzone ks. Marianowi Dudzie. W roku 2001 jego następcą został mianowany ks. Andrzej Karczewski, który powiększył kaplicę zaadaptowaną z lokalu mieszkalnego w jednym z budynków parafialnych. Jesienią 2011 r. rozpoczęto prace adaptacyjne budynków parafii zmierzające do powstania nowego kościoła parafialnego{{r|budowa}}. W kościele znajdują się [[relikwie]] [[Faustyna Kowalska|św. Faustyny Kowalskiej]]. W głównym ołtarzu znajduje się figurka Dzieciątka Jezus przywieziona z [[Betlejem]].

Parafii podlega kaplica dworcowa pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, św. Rafała Archanioła i św. Krzysztofa<ref>{{Cytuj | url=https://web.archive.org/web/20160528222007/http://archiczest.pl/parafie/dekanaty/sw-zygmunta-w-czestochowie/czestochowa-narodzenia-panskiego/ | tytuł = Częstochowa – Narodzenia Pańskiego | opublikowany=archiczest.pl | data dostępu=2021-03-07}}</ref>.

== Proboszczowie ==
* 2000 – 2001: ks. Marian Duda
* 2001 – 2010: ks. Andrzej Karczewski
* 2010 – 2019: ks. Tadeusz Zawierucha
* 2019 – 2021: ks. Mariusz Jędrzejczyk
* od 2021: ks. Tomasz Mucha

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="budowa">{{cytuj stronę | url = http://dzieciatkojezus.pl/remont/index.htm | tytuł = Adaptacja pomieszczeń na nowy kościół parafialny | opublikowany = dzieciatkojezus.pl | data dostępu = 2013-02-25 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160305154717/http://dzieciatkojezus.pl/remont/index.htm | zarchiwizowano = 2016-03-05 }}</ref>
}}

{{Parafie dekanatu Częstochowa – św. Zygmunta}}
{{Kościoły dekanatu Częstochowa – św. Zygmunta}}

[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Częstochowie|Narodzenia Pańskiego]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Narodzenia Pańskiego|Częstochowa]]

Państwo: Polska

Siedziba: Częstochowa

Adres: Aleja Wolności 35 · 42-202 Częstochowa

Data powołania: 19 grudnia 2000

Wyznanie: katolickie

Archidiecezja: częstochowska

Dekanat: Częstochowa – św. Zygmunta

Proboszcz: ks. Tomasz Mucha

Wezwanie: Uroczystość Narodzenia Pańskiego

Wspomnienie liturgiczne: 25 grudnia


text:
# Castrop-Rauxel
Castrop-Rauxel – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Münster, w powiecie Recklinghausen. Liczy 75 408 mieszkańców (2010).
W mieście znajduje się stacja kolejowa Castrop-Rauxel Hauptbahnhof.
Urodził się tu Franciszek Jerzy Jaskulski.
W mieście rozwinął się przemysł chemiczny, maszynowy, elektrotechniczny, włókienniczy oraz spożywczy.

## Współpraca
Miejscowości partnerskie:
- Kuopio, Finlandia
- Nowa Ruda, Polska
- Vincennes, Francja
- Wakefield, Wielka Brytania
- Zehdenick, Niemcy (Brandenburgia).

title: Castrop-Rauxel

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Castrop-Rauxel
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Castrop-Rauxel part of town.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = DEU Castrop-Rauxel COA.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Castrop-Rauxel
 |państwo                      = DE-NW
 |1. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 = 51,67
 |wysokość                     = 98
 |rok                          = 31 grudnia 2010
 |liczba ludności              = 75 408
 |gęstość zaludnienia          = 1459
 |numer kierunkowy             = 02305, 02367
 |kod pocztowy                 = 44575, 44577, 44579, 44581
 |tablice rejestracyjne        = RE, CAS, GLA
 |plan miasta                  = Castrop-Rauxel in RE.svg
 |kod mapy                     = DE-NW
 |współrzędne                  = 51°33′N 7°19′E
 |commons                      = Castrop-Rauxel
 |www                          = http://www.castrop-rauxel.de
}}
'''Castrop-Rauxel''' – miasto w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Nadrenia Północna-Westfalia]], w rejencji [[rejencja Münster|Münster]], w powiecie [[powiat Recklinghausen|Recklinghausen]]. Liczy 75 408 mieszkańców (2010).

W mieście znajduje się stacja kolejowa [[Castrop-Rauxel Hauptbahnhof]].

Urodził się tu [[Franciszek Jerzy Jaskulski]].

W mieście rozwinął się przemysł chemiczny, maszynowy, elektrotechniczny, włókienniczy oraz spożywczy<ref name=PWN>{{encyklopedia PWN|id = 3883588|tytuł=Castrop-Rauxel|data dostępu=2021-06-13}}</ref>.

== Współpraca ==
Miejscowości partnerskie<ref>[http://www.castrop-rauxel.de Współpraca]</ref>:
* {{Flaga|FIN}} [[Kuopio]], [[Finlandia]]
* {{Flaga|POL}} [[Nowa Ruda]], [[Polska]]
* {{Flaga|FRA}} [[Vincennes]], [[Francja]]
* {{Flaga|GBR}} [[Wakefield (Anglia)|Wakefield]], [[Wielka Brytania]]
* {{Flaga|DEU}} [[Zehdenick]], [[Niemcy]] ([[Brandenburgia]]).

== Ludzie związani z Castrop-Rauxel ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Castrop-Rauxel}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Information und Technik Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf

{{Powiat Recklinghausen}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w Nadrenii Północnej-Westfalii]]
[[Kategoria:Powiat Recklinghausen]]
[[Kategoria:Castrop-Rauxel]]

title: Castrop-Rauxel

Herb: Flaga

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Nadrenia Północna-Westfalia

Tablice rejestracyjne: RE, CAS, GLA


text:
# Systematic Chaos
Systematic Chaos – dziewiąty album studyjny progresywnometalowego zespołu Dream Theater, wydany w 2007 roku.
Album wydany został równocześnie w opatrzonej podpisem „special edition” wersji DVD, zawierającej utwory z wersji CD w standardzie dźwięku Dolby Surround oraz 90-minutowy dokument filmowy „Chaos in Progress – The Making of Systematic Chaos” wyreżyserowany przez Mike’a Portnoya.

## Lista utworów
1. „In The Presence of Enemies – Part I” (muzyka: Dream Theater, tekst: Petrucci) – 9:00
I „Prelude”
II „Resurrection”
2. „Forsaken” (Dream Theater, Petrucci) – 5:36
3. „Constant Motion” (Dream Theater, Portnoy) – 6:55
4. „The Dark Eternal Night” (Dream Theater, Petrucci) – 8:51
5. „Repentance” (Dream Theater, Portnoy) – 10:43
  - „VIII. Regret”
  - „IX. Restitution”
6. „Prophets of War” (Dream Theater, LaBrie) – 6:01
7. „The Ministry of Lost Souls” (Dream Theater, Petrucci) – 14:57
8. „In The Presence of Enemies – Part II” (Dream Theater, Petrucci) – 16:38
  - „III. Heretic”
  - „IV. The Slaughter of The Damned”
  - „V. The Reckoning”
  - „VI. Salvation”

## Twórcy
- James LaBrie – śpiew
- John Myung – gitara basowa
- John Petrucci – gitara elektryczna
- Mike Portnoy – instrumenty perkusyjne
- Jordan Rudess – instrumenty klawiszowe
- Mikael Åkerfeldt – głos
- Jon Anderson – głos
- David Ellefson – głos
- Daniel Gildenlöw – głos
- Steve Hogarth – głos
- Chris Jericho – głos
- Neal Morse – głos
- Joe Satriani – głos
- Corey Taylor – głos
- Steve Vai – głos
- Steven Wilson – głos
- Paul Northfield – inżynier dźwięku, miksowanie
- Chad Lupo – asystent inżyniera dźwięku
- Hugh Syme – ilustracje
- Daragh McDonagh – zdjęcia

## Notowania
| Kraj/Region | Pozycja | Status | Sprzedaż |
| ----------- | ------- | ------ | -------- |
| Węgry       | 1       |        |          |

title: Systematic Chaos

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu           = studyjny
 |tytuł                   = Systematic Chaos
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Dream Theater]]
 |wydany                  = [[4 czerwca]] [[2007]]<ref>[http://www.metal-archives.com/release.php?id=145965 Encyclopaedia Metallum - Dream Theater - Systematic Chaos].</ref>
 |nagrywany               = wrzesień [[2006]] - luty [[2007]] (studio nagraniowe Avatar Studios)
 |gatunek                 = [[metal progresywny]]
 |długość                 = 78:41
 |wytwórnia               = [[Roadrunner Records]]<ref name="Discogs">{{cytuj stronę |url = https://www.discogs.com/master/52094-Dream-Theater-Systematic-Chaos |tytuł = Dream Theater – Systematic Chaos |autor = |opublikowany = [[Discogs]] |język = en |data dostępu = 2025-08-18}}</ref>
 |producent               = [[John Petrucci]], [[Mike Portnoy]]<ref name="Discogs" />
 |oceny                   = * [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] 60/100<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.albumoftheyear.org/album/33598-dream-theater-systematic-chaos.php |tytuł = Dream Theater – Systematic Chaos |autor = Album of the Year |opublikowany = [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] |język = en |data dostępu = 2025-08-18}}</ref>
* [[AllMusic]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.allmusic.com/album/systematic-chaos-mw0000585093 |tytuł = Systematic Chaos – Dream Theater |autor = Greg Prato |opublikowany = [[AllMusic]] |język = en |data dostępu = 2025-08-18}}</ref>
* About.com {{ocena|5|4}}<ref>{{Cytuj stronę |url = http://heavymetal.about.com/od/cdreviews/fr/dreamtheatersys.htm |tytuł = Dream Theater – Systematic Chaos Review – About.com |archiwum = https://web.archive.org/web/20070822035248/http://heavymetal.about.com/od/cdreviews/fr/dreamtheatersys.htm |zarchiwizowano = 2007-08-22 |data dostępu = 2010-04-17}}</ref>
* [[laut.de]] {{ocena|5|4}}<ref>{{cytuj stronę |url = https://laut.de/Dream-Theater/Alben/Systematic-Chaos-20016 |tytuł = Dream Theater – Systematic Chaos |autor = Michael Edele |opublikowany = [[laut.de]] |język = de |data dostępu = 2025-08-18}}</ref>
* [[Metal Storm (magazyn)|Metal Storm]] 7.9/10<ref>{{cytuj stronę |url = https://metalstorm.net/bands/album.php?album_id=16095&band_id=&bandname=Dream+Theater |tytuł = Dream Theater – Systematic Chaos |autor = Dream Taster |opublikowany = [[Metal Storm (magazyn)|Metal Storm]] |język = en |data dostępu = 2025-08-18}}</ref>
* [[PopMatters]] 4/10<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.popmatters.com/pm/review/dream-theater-systematic-chaos |tytuł = Dream Theater: Systematic Chaos |autor = Andrew Blackie |opublikowany = [[PopMatters]] |język = en |data dostępu = 2025-08-18|archiwum = https://web.archive.org/web/20110927192634/http://www.popmatters.com/pm/review/dream-theater-systematic-chaos |zarchiwizowano = 2011-09-27}}</ref>
 |rok wydania             = 2007
 |poprzedni album         = [[Score]]
 |rok poprzedniego albumu = 2006
 |następny album          = [[Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs)]]
 |rok następnego albumu   = 2008
}}
'''Systematic Chaos''' – dziewiąty [[album studyjny]] [[metal progresywny|progresywnometalowego]] [[zespół muzyczny|zespołu]] [[Dream Theater]], wydany w [[2007]] roku.

Album wydany został równocześnie w opatrzonej podpisem „special edition” wersji DVD, zawierającej utwory z wersji CD w standardzie dźwięku [[Dolby Surround]] oraz 90-minutowy dokument filmowy „Chaos in Progress – The Making of Systematic Chaos” wyreżyserowany przez Mike’a Portnoya.

== Lista utworów ==
# „In The Presence of Enemies – Part I” (muzyka: Dream Theater, tekst: Petrucci) – 9:00
#: I „Prelude”
#: II „Resurrection”
# „Forsaken” (Dream Theater, Petrucci) – 5:36
# „Constant Motion” (Dream Theater, Portnoy) – 6:55
# „The Dark Eternal Night” (Dream Theater, Petrucci) – 8:51
# „Repentance” (Dream Theater, Portnoy) – 10:43
#* „VIII. Regret”
#* „IX. Restitution”
# „Prophets of War” (Dream Theater, LaBrie) – 6:01
# „The Ministry of Lost Souls” (Dream Theater, Petrucci) – 14:57
# „In The Presence of Enemies – Part II” (Dream Theater, Petrucci) – 16:38
#* „III. Heretic”
#* „IV. The Slaughter of The Damned”
#* „V. The Reckoning”
#* „VI. Salvation”

== Twórcy ==
* [[James LaBrie]] – [[śpiew]]
* [[John Myung]] – [[gitara basowa]]
* [[John Petrucci]] – [[gitara elektryczna]]
* [[Mike Portnoy]] – [[instrument perkusyjny|instrumenty perkusyjne]]
* [[Jordan Rudess]] – [[instrument klawiszowy|instrumenty klawiszowe]]
* [[Mikael Åkerfeldt]] – głos
* [[Jon Anderson]] – głos
* [[Dave Ellefson|David Ellefson]] – głos
* [[Daniel Gildenlöw]] – głos
* [[Steve Hogarth]] – głos
* [[Chris Jericho]] – głos
* [[Neal Morse]] – głos
* [[Joe Satriani]] – głos
* [[Corey Taylor]] – głos
* [[Steve Vai]] – głos
* [[Steven Wilson]] – głos
* Paul Northfield – [[inżynier dźwięku]], miksowanie
* Chad Lupo – asystent inżyniera dźwięku
* Hugh Syme – ilustracje
* Daragh McDonagh – zdjęcia

== Notowania ==
{| class="wikitable"
! Kraj/Region
! Pozycja
! Status
! Sprzedaż
|-
|[[Album Top 40 slágerlista|Węgry]]
|align=center| 1<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.mahasz.hu/?menu=slagerlistak&menu2=archivum&lista=top40&ev=2007&het=23&submit_=Keres%E9s |tytuł = 2007. 06. 04. – 2007. 06. 10. |opublikowany = mahasz.hu |język = hu |data dostępu = 2012-08-16}}</ref>
|
|
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dream Theater}}

[[Kategoria:Albumy Dream Theater]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2007]]
[[Kategoria:Albumy Roadrunner Records]]
[[Kategoria:Albumy numer jeden na Węgrzech]]

title: Systematic Chaos

Wydany: 4 czerwca 2007

Nagrywany: wrzesień 2006 - luty 2007 (studio nagraniowe Avatar Studios)

Gatunek: metal progresywny

Wydawnictwo: Roadrunner Records

Producent: John Petrucci, Mike Portnoy

Score · (2006): Systematic Chaos · (2007) · Greatest Hit (...and 21 Other Pretty Cool Songs) · (2008)


text:
# Sergio Bertoni
Sergio Carlo Enrico Bertoni (ur. 23 września 1915 w Pizie, zm. 15 lutego 1995 w La Spezii) – włoski piłkarz i trener występujący podczas kariery na pozycji napastnika. Na igrzyskach olimpijskich 1936 w Berlinie wywalczył z reprezentacją złoty medal olimpijski.

## Kariera piłkarska
Sergio Bertoni jest wychowankiem klubu Pisa Calcio, grającej wówczas w Serie D i B. Potem grał w drużynach Genoi (135 meczów i 23 bramki w jej barwach w Serie A), Brescii (wówczas Serie A), Modeny (Serie A) i Spezii (Serie B).
W reprezentacji Włoch zadebiutował 7 sierpnia 1936 roku z Japonią, podczas igrzysk olimpijskich 1936 w Berlinie. Był to mecz ćwierćfinałowy, który Włosi wygrali 8:0. Potem wystąpił w wygranym 2:1 spotkaniu półfinałowym z Norwegią oraz finałowym z Austrią, gdzie Włosi ostatecznie zwyciężyli 2:1. W 1938 roku został natomiast powołany na III Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1938 we Francji. Jego zespół zwyciężył w finale 4:2 z Węgrami. W sumie w reprezentacji rozegrał 6 meczów. Jedyną bramkę strzelił 5 maja 1940 roku, w meczu z Niemcami.

## Kariera trenerska
Sergio Bertoni karierę trenerską rozpoczął w sezonie 1950/1951 w zespole Spezii. Jednak jego zespół zajął na koniec sezonu 17. miejsce, spadając tym samym do Serie C. Po sezonie odszedł z drużyny. Kilka sezonów później powracał do niej, jednak za żadnym razem nie udało mu się odnieść znaczącego sukcesu, w postaci awansu, zaś za ostatnim podejściem jego ekipa spadła do Serie D.

## Sukcesy w reprezentacji
- Zwycięstwo
  - Igrzyska Olimpijskie: 1936
  - Mistrzostwa świata w piłce nożnej: 1938

title: Sergio Bertoni

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Sergio Bertoni
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 23 września 1915
 |miejsce urodzenia       = [[Piza]]
 |data śmierci            = 15 lutego 1995
 |miejsce śmierci         = [[La Spezia]]
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1932–1938 ! [[Pisa SC|Pisa]]           ! 119 ! 41
! 1938–1946 ! [[Genoa CFC]]              ! 135 ! 23
! 1946–1947 ! [[Brescia Calcio|Brescia]] !  33 !  6
! 1947–1949 ! [[Modena FC|Modena]]       !  58 !  7
! 1949–1950 ! [[Spezia Calcio|Spezia]]   !  25 !  0
 |kariera reprezentacyjna =
! 1937      ! {{reprezentacja|ITA|wariant=1861|rodzaj=U-23|pn}} ! 3 ! 4
! 1936–1940 ! {{reprezentacja|ITA|wariant=1861|pn}}             ! 6 ! 1
 |kariera trenerska       =
! 1950–1951 ! [[Spezia Calcio|Spezia]]
! 1955–1957 ! Spezia
! 1961–1962 ! Spezia
 |medale                  = {{Medalista infobox/reprezentacja|ITA|1861}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Berlin|1936|piłka nożna|złoto}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Sergio Bertoni
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Sergio Carlo Enrico Bertoni''' (ur. [[23 września]] [[1915]] w [[Piza|Pizie]], zm. [[15 lutego]] [[1995]] w [[La Spezia|La Spezii]]) – [[Włochy|włoski]] [[piłka nożna|piłkarz]] i [[trener]] występujący podczas kariery na pozycji napastnika. Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|igrzyskach olimpijskich 1936]] w [[Berlin]]ie wywalczył z [[Reprezentacja Włoch w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacją]] złoty medal olimpijski.

== Kariera piłkarska ==
Sergio Bertoni jest wychowankiem klubu [[Pisa SC|Pisa Calcio]], grającej wówczas w [[Serie D]] i [[Serie B|B]]. Potem grał w drużynach [[Genoa CFC|Genoi]] (135 meczów i 23 bramki w jej barwach w [[Serie A]]), [[Brescia Calcio|Brescii]] (wówczas Serie A), [[Modena FC|Modeny]] (Serie A) i [[Spezia Calcio|Spezii]] (Serie B).

W [[Reprezentacja Włoch w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Włoch]] zadebiutował 7 sierpnia 1936 roku z [[Reprezentacja Japonii w piłce nożnej mężczyzn|Japonią]], podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|igrzysk olimpijskich 1936]] w [[Berlin]]ie. Był to mecz ćwierćfinałowy, który Włosi wygrali 8:0. Potem wystąpił w wygranym 2:1 spotkaniu półfinałowym z [[Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn|Norwegią]] oraz finałowym z [[Reprezentacja Austrii w piłce nożnej mężczyzn|Austrią]], gdzie Włosi ostatecznie zwyciężyli 2:1. W 1938 roku został natomiast powołany na III [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1938]] we [[Francja|Francji]]. Jego zespół zwyciężył w finale 4:2 z [[Reprezentacja Węgier w piłce nożnej mężczyzn|Węgrami]]. W sumie w reprezentacji rozegrał 6 meczów. Jedyną bramkę strzelił 5 maja 1940 roku, w meczu z [[Reprezentacja Niemiec w piłce nożnej mężczyzn|Niemcami]].

== Kariera trenerska ==
Sergio Bertoni karierę trenerską rozpoczął w sezonie 1950/1951 w zespole [[Spezia Calcio|Spezii]]. Jednak jego zespół zajął na koniec sezonu 17. miejsce, spadając tym samym do [[Serie C]]. Po sezonie odszedł z drużyny. Kilka sezonów później powracał do niej, jednak za żadnym razem nie udało mu się odnieść znaczącego sukcesu, w postaci awansu, zaś za ostatnim podejściem jego ekipa spadła do [[Serie D]].

== Sukcesy w reprezentacji ==
* Zwycięstwo
** [[Letnie igrzyska olimpijskie|Igrzyska Olimpijskie]]: [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|1936]]
** [[Mistrzostwa świata w piłce nożnej mężczyzn|Mistrzostwa świata w piłce nożnej]]: [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1938|1938]]

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.enciclopediadelcalcio.com/Bertoni.html | tytuł = Statystyki klubowe na Enciclopediadelcalcio.com | opublikowany = enciclopediadelcalcio.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20080319012043/http://www.enciclopediadelcalcio.com/Bertoni.html | zarchiwizowano = 2008-03-19 | język = it}}
* [https://archive.is/20130108094213/http://www.figc.it/nazionali/DettaglioConvocato?codiceConvocato=152&squadra=1 Statystyki reprezentacyjne na FIGC.it] {{lang|it}}

{{IO Włochy 1936}}{{Włochy 1938}}

{{SORTUJ:Bertoni, Sergio}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Piłkarze Brescii Calcio]]
[[Kategoria:Piłkarze Genoi CFC]]
[[Kategoria:Piłkarze Modeny FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Pisy SC]]
[[Kategoria:Piłkarze Spezii Calcio]]
[[Kategoria:Włoscy olimpijczycy (Berlin 1936)]]
[[Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Reprezentanci Włoch w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1938]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1915]]
[[Kategoria:Włoscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Włoscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Zmarli w 1995]]
[[Kategoria:Mistrzowie Świata w Piłce Nożnej]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Spezii Calcio]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pizie]]
[[Kategoria:Reprezentanci Włoch U-23 w piłce nożnej]]

title: · Sergio Bertoni

Data i miejsce urodzenia: 23 września 1915 · Piza

Data i miejsce śmierci: 15 lutego 1995 · La Spezia

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Genoa CFC · 135 · (23)

Brescia · 33 · (6)

Modena · 58 · (7)

Spezia · 25 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Włochy U-23 · 3 · (4)

Włochy · 6 · (1)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Spezia

Spezia

Spezia

title: Dorobek medalowy

złoto: Berlin 1936 · piłka nożna


text:
# Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633 (obraz Bernarda Bellotto)
Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633 – obraz olejny namalowany przez Bernardo Bellotto w 1779 roku, znajdujący się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu.

## Historia
Obraz został zamówiony przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego w 1779 roku. Bernardo Bellotto, znany jako Canaletto, był wówczas nadwornym malarzem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, zapewne znali się dzięki powiązaniom dworskim. Upamiętnienie historycznego wjazdu Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w 1633 roku, ważnego wydarzenia z punktu widzenia historii dyplomacji polskiej, miało służyć celom propagandowym. Obozowi królewskiemu służyło przypominanie i honorowanie ważnych osobistości z historii. Chodziło o podnoszenie ducha narodowego. Czas politycznych zawirowań po pierwszym rozbiorze sprzyjał odwoływaniu się do czasów, w których Rzeczpospolita Obojga Narodów była liczącą się w Europie siłą. Jerzy Ossoliński stał na czele misji dyplomatycznej na dwór Urbana VIII, podczas której deklarowano papieżowi lojalność, ale również prezentowano potęgę i prestiż Rzeczypospolitej.
Źródłami ikonograficznymi dla malarza były: Vedute di Roma z 1750 roku autorstwa Giovanniego Battisty Piranesiego, seria akwafort Entrata in Roma dell’Eccel-mo Ambasciatore di Pollonia l’anno MDCXXXIII oraz Portret Jerzego Ossolińskiego z rycin autorstwa Pietra Testy. W 1643 roku Wjazd Ossolińskiego do Rzymu namalował Stefano della Bella. Bellotto mógł też znać Wjazd do Rzymu księcia Michała Kazimierza Radziwiłła w 1680 roku autorstwa Petera van Bloemena i Niccolò Codazziego.
Początkowo Wjazd Ossolińskiego do Rzymu był częścią kolekcji zamawiającego magnata. Król Stanisław Poniatowski trzymał go jednak przez kilkanaście lat obraz w swoim depozycie. Podczas rozbiorów obraz prawdopodobnie trafił do kolekcji prywatnej, być może u rodziny Ossolińskich lub w Ossolineum we Lwowie. Do Muzeum Narodowego we Wrocławiu trafił w 1947 roku (nr inw. MNWr VIII-6). Prezentowany jest w gmachu głównym na wystawie stałej „Sztuka Polska XVII–XIX w.”

## Opis
Bellotto przedstawił wedutę rzymskiej Piazza del Popolo, widzianej od strony Porta del Popolo w kierunku południowym w dniu 27 listopada 1633 roku. Przez wypełniony po brzegi tłumem gapiów plac przechodzi wspaniały obraz polskiego poselstwa, na który składają się osobistości, żołnierze oraz rumaki. Na pierwszym planie z lewej ambasador króla polskiego Jerzy Ossoliński, za nim dostojnicy, m.in. abp Fausto Poli i patriarcha Aleksandrii Onorato Caetani (1599–1647). Przedstawieni żołnierze to polska infanteria i gwardziści papiescy. W orszaku, wśród magnatów polskich, sekretarz królewski Dobiesław Ciekliński.
Środek przedstawionego placu zdobi Obelisk Flamiński. Namalowane kościoły Matki Bożej Cudownej i Santa Maria in Montesanto w 1633 roku jeszcze nie istniały, są niewspółczesne przedstawionemu wydarzeniu.
W medalionach, po lewej i prawej stronie środkowej części obrazu umiejscowione są portrety: królów Władysława IV Wazy i Stanisława Augusta oraz hrabiowskie Józefa Ossolińskiego i Bellotta. Prawdopodobnie wszystkie cztery wyszły spod pędzla Marcella Bacciarellego.

wikitext:
{{Dzieło sztuki infobox
 |tytuł            = Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633
 |tytuł oryginalny =
 |zdjęcie          = Bellotto Entry of Jerzy Ossoliński into Rome in 1633.png
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |autor            = [[Bernardo Bellotto]]
 |rodzaj           =
 |data powstania   = [[1779 w sztukach plastycznych|1779]]
 |medium           = [[Malarstwo olejne|Olej na płótnie]]
 |wymiary          = 169 × 271,5 cm
 |miejscowość      = [[Wrocław]]
 |lokalizacja      = [[Muzeum Narodowe we Wrocławiu|Muzeum Narodowe]]
 |commons          =
}}
'''Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633''' – [[Malarstwo olejne|obraz olejny]] namalowany przez [[Bernardo Bellotto]] w 1779 roku, znajdujący się w zbiorach [[Muzeum Narodowe we Wrocławiu|Muzeum Narodowego]] we [[Wrocław]]iu.

== Historia ==
Obraz został zamówiony przez [[Józef Maksymilian Ossoliński|Józefa Maksymiliana Ossolińskiego]] w 1779 roku. [[Bernardo Bellotto]], znany jako Canaletto, był wówczas nadwornym malarzem króla [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]], zapewne znali się dzięki powiązaniom dworskim. Upamiętnienie historycznego wjazdu [[Jerzy Ossoliński|Jerzego Ossolińskiego]] do [[Rzym]]u w 1633 roku, ważnego wydarzenia z punktu widzenia historii dyplomacji polskiej, miało służyć celom propagandowym. Obozowi królewskiemu służyło przypominanie i honorowanie ważnych osobistości z historii. Chodziło o podnoszenie ducha narodowego. Czas politycznych zawirowań po [[I rozbiór Polski|pierwszym rozbiorze]] sprzyjał odwoływaniu się do czasów, w których [[Rzeczpospolita Obojga Narodów]] była liczącą się w [[Europa|Europie]] siłą. Jerzy Ossoliński stał na czele misji dyplomatycznej na dwór [[Urban VIII|Urbana VIII]], podczas której deklarowano papieżowi lojalność, ale również prezentowano potęgę i prestiż Rzeczypospolitej<ref name="p1">{{Cytuj stronę |url =https://muzeumcyfrowe.mnwr.pl/obiekt/wjazd-jerzego-ossolinskiego-do-rzymu-w-roku-1633 |tytuł =Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633 |autor =Ewa Houszka |autor2 =Piotr Łukaszewicz|opublikowany =muzeumcyfrowe.mnwr.pl |data = |język = |data dostępu = 2025-04-05}}</ref>.

Źródłami ikonograficznymi dla malarza były: ''Vedute di Roma'' z 1750 roku autorstwa [[Giovanni Battista Piranesi|Giovanniego Battisty Piranesiego]], seria [[Akwaforta|akwafort]] ''Entrata in Roma dell’Eccel-mo Ambasciatore di Pollonia l’anno MDCXXXIII'' oraz ''Portret Jerzego Ossolińskiego'' z rycin autorstwa Pietra Testy. W 1643 roku ''{{link-interwiki|Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633 (obraz Stefana della Bella)|tekst=Wjazd Ossolińskiego do Rzymu|Q=Q120531191}}'' namalował [[Stefano della Bella]]. Bellotto mógł też znać ''Wjazd do Rzymu księcia Michała Kazimierza Radziwiłła w 1680 roku'' autorstwa [[Peter van Bloemen|Petera van Bloemena]] i {{link-interwiki|Niccolò Codazzi|tekst=Niccolò Codazziego|Q=Q20054825}}<ref name="p1" />.

Początkowo ''Wjazd Ossolińskiego do Rzymu'' był częścią kolekcji zamawiającego magnata. Król Stanisław Poniatowski trzymał go jednak przez kilkanaście lat obraz w swoim depozycie<ref>{{Cytuj stronę |url =https://niezlasztuka.net/o-sztuce/rzym-u-stop-ossolinskiego-w-obiektywie-canaletta/ |tytuł =Bernardo Bellotto (Canaletto) „Wjazd Jerzego Ossolińskiego do Rzymu w roku 1633” |autor =Beata Lejman |opublikowany =niezlasztuka.net |data =2022-12-22 |język = |data dostępu = 2025-04-05}}</ref>. Podczas rozbiorów obraz prawdopodobnie trafił do kolekcji prywatnej, być może u rodziny [[Ossolińscy herbu Topór|Ossolińskich]] lub w [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich|Ossolineum]] we [[Lwów|Lwowie]]. Do [[Muzeum Narodowe we Wrocławiu|Muzeum Narodowego]] we [[Wrocław]]iu trafił w 1947 roku (nr inw. MNWr VIII-6). Prezentowany jest w gmachu głównym na wystawie stałej „Sztuka Polska XVII–XIX w.”<ref name="p1" />

== Opis ==
Bellotto przedstawił wedutę rzymskiej [[Piazza del Popolo]], widzianej od strony Porta del Popolo w kierunku południowym w dniu 27 listopada 1633 roku. Przez wypełniony po brzegi tłumem gapiów plac przechodzi wspaniały obraz polskiego poselstwa, na który składają się osobistości, żołnierze oraz rumaki. Na pierwszym planie z lewej ambasador króla polskiego Jerzy Ossoliński, za nim dostojnicy, m.in. abp [[Fausto Poli]] i patriarcha Aleksandrii Onorato Caetani (1599–1647). Przedstawieni żołnierze to polska infanteria i gwardziści papiescy. W orszaku, wśród magnatów polskich, sekretarz królewski Dobiesław Ciekliński<ref name="p1" />.

Środek przedstawionego placu zdobi {{link-interwiki|Obelisk Flamiński|Q=Q568194}}. Namalowane kościoły [[Kościół Matki Bożej Cudownej w Rzymie|Matki Bożej Cudownej]] i {{link-interwiki|Kościół Santa Maria in Montesanto|tekst=Santa Maria in Montesanto|Q=Q1809115}} w 1633 roku jeszcze nie istniały, są niewspółczesne przedstawionemu wydarzeniu<ref name="p1" />.

W medalionach, po lewej i prawej stronie środkowej części obrazu umiejscowione są portrety: królów [[Władysław IV Waza|Władysława IV Wazy]] i Stanisława Augusta oraz hrabiowskie Józefa Ossolińskiego i Bellotta. Prawdopodobnie wszystkie cztery wyszły spod pędzla [[Marcello Bacciarelli|Marcella Bacciarellego]]<ref name="p1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.youtube.com/watch?v=-30zwSmsAUk „Którędy po sztukę” – O obrazie opowiada Grzegorz Wojturski...] na [[YouTube]]

[[Kategoria:Malarstwo historyczne]]
[[Kategoria:Obrazy Bernarda Bellotta]]
[[Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym we Wrocławiu]]

Autor: Bernardo Bellotto

Medium: Olej na płótnie

Miejscowość: Wrocław

Lokalizacja: Muzeum Narodowe


text:
# Palę Paryż
Palę Paryż – powieść Brunona Jasieńskiego, sytuująca się w obrębie nurtu fantastyki historiozoficznej dwudziestolecia międzywojennego, opublikowana w 1928 roku w odcinkach na łamach francuskiej gazety „L’Humanité”.

## Powstanie powieści i recepcja
Bruno Jasieński nosił się z zamiarem napisania powieści o upadku burżuazyjnego miasta jeszcze mieszkając w Polsce, jednak bezpośrednim impulsem do zrealizowania tych zamierzeń była nowela Paula Moranda Palę Moskwę (a raczej „Mijam Moskwę” Je brûle Moscou), opublikowana w zbiorze L’Europe galante, którą polski futurysta przeczytał, przebywając na emigracji w Paryżu od 1925 roku. Utwór francuskiego pisarza uznał za antyproletariacki paszkwil, więc w odpowiedzi postanowił w swojej powieści „spalić” burżuazyjny Paryż. W opublikowaniu tekstu w odcinkach na łamach socjalistycznego dziennika L’Humanité pomógł mu przyjaciel, Tomasz Dąbal, któremu zadedykował utwór. Powieść wywołała ogromny skandal, odbywały się demonstracje paryżan przed redakcją gazety, żądano przede wszystkim wydalenia Jasieńskiego z Francji. Powieści jednak nie zaprzestano drukować, przeciwnie, ukazała się w postaci książkowej nakładem wydawnictwa Ernesta Flammariona. Skandal pomógł w międzynarodowym sukcesie: w Związku Radzieckim opublikowano tłumaczenie w nakładzie 140 tys. egzemplarzy (dodruk 220 tys. egzemplarzy). W Niemczech powieść drukowano najpierw na łamach Arbeiter Illustrierte Zeitung, później nakładem wydawnictwa Neurer Deutscher Verlag. W Polsce publikacji, wraz ze wstępem Juliusza Kadena-Bandrowskiego, podjęło się Towarzystwo Wydawnicze „Rój” w 1929 roku.
Bruno Jasieński został ostatecznie z Francji wydalony w 1929 roku. Jego powieść została opublikowana ponownie nad Sekwaną dopiero w 2003 roku (nakładem wydawnictwa Le Felin Poche).

## Treść powieści
Jeanette porzuca swojego chłopaka, Pierre’a, gdy ten po utracie pracy w fabryce zostaje bez środków do życia. Przez kilka dni robotnik snuje się po ulicach miasta, odwiedza różnego rodzaju podejrzane szynki i domy publiczne oraz cierpi głód. Trafia na kilka dni do aresztu za włóczęgostwo, gdzie spotyka innych robotników, również tak jak on zwolnionych z pracy w fabrykach, którzy zostali aresztowani za protesty i demonstracje. Pierre nie bierze udziału w ich dyskusjach na temat rewolucji proletariackiej. Odzyskawszy wolność, spotyka przypadkowo kolegę, który ułatwia mu otrzymanie pracy. Kolega zaś pracuje jako sprzątacz w Instytucie Pasteura. Pewnego razu oprowadza Pierre’a po instytucie, pokazuje mu zamknięte w szafach probówki z różnymi chorobami zakaźnymi, w tym z dżumą. Pod wpływem impulsu Pierre kradnie dwie probówki, po czym następnego dnia wylewa je do zbiornika wodnego zasilającego wodociąg Paryża. Jest to jego prywatna zemsta na Jeanette oraz na bogatej warstwie społecznej miasta, która – jak sobie uroił – odebrała mu ją na zawsze.
W Paryżu szybko wybucha zaraza, dokładnie w dniu rocznicy rewolucji francuskiej. Miasto zostaje otoczone kordonem sanitarnym i tym samym odcięte od świata.
Następnie czytelnik poznaje Chińczyka, P’ana Tsiang-kueja, którego ojciec zginął w wypadku, kiedy P’an był dzieckiem. Od tamtego momentu chłopiec żył na ulicy i był często bity przez starsze dzieci i dorosłych. Nieco starszy trafił do przytułku prowadzonego przez katolickich misjonarzy z Europy, gdzie zdobywał edukację. Pewnego razu poznał studentów, którzy prowadzili tajne komunistyczne kółko, czytali Marksa i interesowali się wydarzeniami politycznymi w Rosji. Wytłumaczyli P’anowi na czym polegają wielkie nierówności klasowe w Chinach oraz uprzywilejowane miejsce w społeczeństwie, jakie zajmują biali cudzoziemcy z Europy. Misjonarze odkrywają jego przynależność do komunistycznego kółka i wyrzucają go ze szkoły. Jako młodzieniec P’an bierze udział w rozruchach społecznych po stronie lewicowego Kuomintangu. Z ramienia partii zostaje wysłany jako szpieg do Paryża, gdzie zostaje „uwięziony” przez wybuch epidemii.
W Paryżu dochodzi do podziału miasta na małe państewka-dzielnice. Najpierw „niepodległość” ogłaszają Chińczycy pod wodzą P’ana Tsiang-kueja, potem Żydzi, następnie rosyjscy białogwardziści, anglo-amerykańscy kapitaliści, oraz francuscy komuniści, którzy ogłaszają powstanie Republiki Radzieckiej Belleville, i monarchiści. Wszystkie te „państewka” toczą ze sobą zaciętą wojnę o zapasy jedzenia i starają się przeciwdziałać skutkom epidemii. Między niektórymi dochodzi do sojuszy (m.in. komuniści paryscy i Chińczycy).
Czytelnik poznaje całą plejadę postaci, np. bogobojnych Żydów, którzy interpretują wydarzenia przez pryzmat zesłanej kary bożej na lud Izraela, a także kilku milionerów, którzy wraz z niektórymi Żydami próbują wydostać się z Paryża, nie bacząc na to, że w ten sposób mogliby rozlać zarazę po całej Francji i świecie.
Po sześciu tygodniach zaraza zabija ostatniego paryżanina. Jedyną grupą, która przeżyła, są więźniowie, nieświadomi zupełnie tego, co się działo poza murami więziennymi. Jak się okazuje, ci więźniowie są robotnikami aresztowanymi za rozruchy społeczne (Pierre poznaje ich na początku książki).
Po wydostaniu się z więzień robotnicy postanawiają utrzymywać resztę świata w przekonaniu, że w Paryżu wciąż szaleje zaraza. W mieście organizują struktury państwa komunistycznego, a na dachach budynków instalują anteny, aby w odpowiednim momencie ogłosić odezwę przez radio do robotników i chłopów. Po wielu miesiącach przygotowań orędzie zostaje ogłoszone w momencie rozpoczęcia ataku francuskich wojsk na komunistyczną Ukrainę. Zakończenie książki sugeruje rozpoczęcie francuskiej rewolucji proletariackiej.

## Idee katastroficzne i komunistyczne
Palę Paryż zawiera wszystkie cechy apokaliptycznej wizji: nie tylko drobiazgowy opis samej katastrofy, ale i charakterystyczne cechy formalne katastroficznego nurtu. Symbolizująca ją rewolucja została w utworze ukazana pod postacią dżumy zesłanej na Paryż – symbol mieszczańskiej kultury – przez mszczącego się za swoje miłosne niepowodzenia robotnika. Śmierć milionów ludzi ukazana jest nie jako zło konieczne, ale jako wyrok sprawiedliwości.
Powieść Jasieńskiego to rezultat fascynacji poglądami komunistycznymi, choć w wielu miejscach odbiega ona od marksistowskiej ideologii, co było powodem ostrej krytyki wielu komunistów – katastrofa Paryża dokonuje się bowiem przypadkiem, w wyniku całkowicie prywatnego miłosnego rozczarowania bohatera, a nie wskutek nabrzmiałych konfliktów klasowych. Jednak łatwość, z jaką dokonuje się rozprzestrzenienie paryskiej rewolucji wskazuje, że zmiana ta była oczekiwana i pożądana przez proletariat całej Francji. Zgliszcza starej cywilizacji stają się placem budowy, na którym błyskawicznie tworzy się utopijne państwo komunistyczne, a architektoniczne ślady dawnej stolicy kultury (np. Łuk Triumfalny) są potraktowane jak łupy wojenne nowego robotniczego społeczeństwa i przeobrażone na jego potrzeby (pokryte zbożem Pola Elizejskie).

title: Palę Paryż

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Palę Paryż
 |tytuł oryginalny  = Je brûle Paris
 |grafika           = Palę Paryż 1931.jpg
 |opis grafiki      = Okładka pierwszego polskiego wydania
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Bruno Jasieński]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[powieść]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Francja]]
 |język             = [[Język francuski|francuski]]
 |data wydania      = 1928
 |wydawca           = w odcinkach: dziennik „[[L’Humanité]]”, w postaci książkowej: wyd. Ernesta Flammariona
 |pol: data wydania = 1929<ref>{{Cytuj |url = https://kpbc.umk.pl/dlibra/publication/22367/edition/34759 |tytuł = Palę Paryż. Powieść |opublikowany = Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa |data dostępu = 2023-09-17}}</ref>
 |pol: wydawca      = Towarzystwo Wydawnicze „Rój”
 |pol: przekład     = autora
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        = Palę Paryż
 |wikicytaty        =
}}
'''Palę Paryż''' – [[powieść]] [[Bruno Jasieński|Brunona Jasieńskiego]], sytuująca się w obrębie [[Prąd literacki|nurtu]] [[Fantastyka naukowa|fantastyki]] [[Filozofia historii|historiozoficznej]] [[Literatura polska – dwudziestolecie międzywojenne|dwudziestolecia międzywojennego]], opublikowana w 1928 roku w odcinkach na łamach francuskiej gazety „[[L’Humanité]]”.

== Powstanie powieści i recepcja ==
[[Bruno Jasieński]] nosił się z zamiarem napisania powieści o upadku [[Burżuazja|burżuazyjnego]] miasta jeszcze mieszkając w [[Polska|Polsce]], jednak bezpośrednim impulsem do zrealizowania tych zamierzeń była nowela [[Paul Morand|Paula Moranda]] ''Palę Moskwę'' (a raczej „Mijam Moskwę”<ref>{{Cytuj |url = http://www.dekadaliteracka.pl/?id=233 |tytuł = Dekada Literacka – Literatura polska i zagraniczna: bestsellery i klasyka |opublikowany = dekadaliteracka.pl |język = pl |data dostępu = 2017-11-25}}</ref> ''Je brûle Moscou''<ref>{{Cytuj książkę |nazwisko = Markiewicz |imię = Henryk |tytuł = Zabawy literackie |wydawca = Oficyna Literacka |miejsce = Kraków |data = 1992 |strony = 30 |isbn = 8385158502 |rozdział = Tytuły dzieł literackich}}</ref>), opublikowana w zbiorze ''L’Europe galante'', którą polski [[Futuryzm|futurysta]] przeczytał, przebywając na emigracji w [[Paryż]]u od 1925 roku. Utwór francuskiego pisarza uznał za [[Proletariat|antyproletariacki]] [[paszkwil]], więc w odpowiedzi postanowił w swojej powieści „spalić” [[Burżuazja|burżuazyjny]] Paryż. W opublikowaniu tekstu w odcinkach na łamach [[Socjalizm|socjalistycznego]] dziennika [[L’Humanité]] pomógł mu przyjaciel, [[Tomasz Dąbal]], któremu zadedykował utwór. Powieść wywołała ogromny skandal, odbywały się [[Demonstracja|demonstracje]] paryżan przed redakcją gazety<ref name="kitrasiewicz">[[Piotr Kitrasiewicz]], ''Morand – Jasieński, pojedynek na miasta'', [w:] Bruno Jasieński, ''Palę Paryż'', Warszawa 2005, s. 12.</ref>, żądano przede wszystkim wydalenia Jasieńskiego z [[Francja|Francji]]. Powieści jednak nie zaprzestano drukować, przeciwnie, ukazała się w postaci książkowej nakładem wydawnictwa Ernesta Flammariona. Skandal pomógł w międzynarodowym sukcesie: w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckim]] opublikowano tłumaczenie w nakładzie 140 tys. egzemplarzy (dodruk 220 tys. egzemplarzy)<ref name="kitrasiewicz" />. W [[Niemcy|Niemczech]] powieść drukowano najpierw na łamach ''Arbeiter Illustrierte Zeitung'', później nakładem wydawnictwa Neurer Deutscher Verlag. W Polsce publikacji, wraz ze wstępem [[Juliusz Kaden-Bandrowski|Juliusza Kadena-Bandrowskiego]], podjęło się [[Towarzystwo Wydawnicze „Rój”]] w 1929 roku.

Bruno Jasieński został ostatecznie z Francji wydalony w 1929 roku. Jego powieść została opublikowana ponownie nad [[Sekwana|Sekwaną]] dopiero w 2003 roku (nakładem wydawnictwa Le Felin Poche).

== Treść powieści ==
Jeanette porzuca swojego chłopaka, Pierre’a, gdy ten po utracie pracy w fabryce zostaje bez środków do życia. Przez kilka dni robotnik snuje się po ulicach miasta, odwiedza różnego rodzaju podejrzane szynki i domy publiczne oraz cierpi głód. Trafia na kilka dni do aresztu za włóczęgostwo, gdzie spotyka innych robotników, również tak jak on zwolnionych z pracy w fabrykach, którzy zostali aresztowani za protesty i demonstracje. Pierre nie bierze udziału w ich dyskusjach na temat rewolucji proletariackiej. Odzyskawszy wolność, spotyka przypadkowo kolegę, który ułatwia mu otrzymanie pracy. Kolega zaś pracuje jako sprzątacz w [[Instytut Pasteura|Instytucie Pasteura.]] Pewnego razu oprowadza Pierre’a po instytucie, pokazuje mu zamknięte w szafach probówki z różnymi chorobami zakaźnymi, w tym z [[Dżuma|dżumą]]. Pod wpływem impulsu Pierre kradnie dwie probówki, po czym następnego dnia wylewa je do zbiornika wodnego zasilającego wodociąg Paryża. Jest to jego prywatna zemsta na Jeanette oraz na bogatej warstwie społecznej miasta, która – jak sobie uroił – odebrała mu ją na zawsze.

W Paryżu szybko wybucha zaraza, dokładnie w dniu rocznicy [[Rewolucja francuska|rewolucji francuskiej]]. Miasto zostaje otoczone [[Kordon sanitarny (epidemiologia)|kordonem sanitarnym]] i tym samym odcięte od świata.

Następnie czytelnik poznaje [[Chiny|Chińczyka]], P’ana Tsiang-kueja, którego ojciec zginął w wypadku, kiedy P’an był dzieckiem. Od tamtego momentu chłopiec żył na ulicy i był często bity przez starsze dzieci i dorosłych. Nieco starszy trafił do przytułku prowadzonego przez [[Kościół katolicki|katolickich]] [[misjonarz]]y z [[Europa|Europy]], gdzie zdobywał edukację. Pewnego razu poznał studentów, którzy prowadzili tajne [[Komunizm|komunistyczne]] kółko, czytali [[Karl Marx|Marksa]] i interesowali się wydarzeniami politycznymi w [[Rosja|Rosji]]. Wytłumaczyli P’anowi na czym polegają wielkie nierówności klasowe w Chinach oraz uprzywilejowane miejsce w społeczeństwie, jakie zajmują biali cudzoziemcy z Europy. Misjonarze odkrywają jego przynależność do komunistycznego kółka i wyrzucają go ze szkoły. Jako młodzieniec P’an bierze udział w rozruchach społecznych po stronie lewicowego [[Kuomintang]]u. Z ramienia partii zostaje wysłany jako [[szpieg]] do [[Paryż]]a, gdzie zostaje „uwięziony” przez wybuch [[Epidemia|epidemii]].

W Paryżu dochodzi do podziału miasta na małe państewka-dzielnice. Najpierw „niepodległość” ogłaszają Chińczycy pod wodzą P’ana Tsiang-kueja, potem [[Żydzi]], następnie rosyjscy [[Biali (Rosja)|białogwardziści]], anglo-amerykańscy kapitaliści, oraz francuscy [[Komunizm|komuniści]], którzy ogłaszają powstanie Republiki Radzieckiej [[Belleville (Paryż)|Belleville]], i [[Monarchizm|monarchiści]]. Wszystkie te „państewka” toczą ze sobą zaciętą wojnę o zapasy jedzenia i starają się przeciwdziałać skutkom epidemii. Między niektórymi dochodzi do sojuszy (m.in. komuniści paryscy i Chińczycy).

Czytelnik poznaje całą plejadę postaci, np. bogobojnych Żydów, którzy interpretują wydarzenia przez pryzmat zesłanej kary bożej na lud [[Izrael]]a, a także kilku milionerów, którzy wraz z niektórymi Żydami próbują wydostać się z Paryża, nie bacząc na to, że w ten sposób mogliby rozlać zarazę po całej Francji i świecie.

Po sześciu tygodniach zaraza zabija ostatniego paryżanina. Jedyną grupą, która przeżyła, są więźniowie, nieświadomi zupełnie tego, co się działo poza murami więziennymi. Jak się okazuje, ci więźniowie są robotnikami aresztowanymi za rozruchy społeczne (Pierre poznaje ich na początku książki).

Po wydostaniu się z więzień robotnicy postanawiają utrzymywać resztę świata w przekonaniu, że w Paryżu wciąż szaleje zaraza. W mieście organizują struktury państwa komunistycznego, a na dachach budynków instalują [[Antena|anteny]], aby w odpowiednim momencie ogłosić [[Orędzie|odezwę]] przez radio do [[robotnik]]ów i [[Chłopi|chłopów]]. Po wielu miesiącach przygotowań orędzie zostaje ogłoszone w momencie rozpoczęcia ataku francuskich wojsk na komunistyczną [[Ukraina|Ukrainę]]. Zakończenie książki sugeruje rozpoczęcie francuskiej rewolucji proletariackiej.

== Idee katastroficzne i komunistyczne ==
''Palę Paryż'' zawiera wszystkie cechy [[Apokalipsa|apokaliptycznej]] wizji: nie tylko drobiazgowy opis samej [[Katastrofa|katastrofy]], ale i charakterystyczne cechy formalne [[Katastrofizm (kultura)|katastroficznego nurtu]]. Symbolizująca ją rewolucja została w utworze ukazana pod postacią [[Dżuma|dżumy]] zesłanej na [[Paryż]] – symbol [[Mieszczaństwo|mieszczańskiej kultury]] – przez mszczącego się za swoje miłosne niepowodzenia [[robotnik]]a. Śmierć milionów ludzi ukazana jest nie jako zło konieczne, ale jako wyrok sprawiedliwości.

Powieść Jasieńskiego to rezultat fascynacji poglądami komunistycznymi, choć w wielu miejscach odbiega ona od [[Materializm dialektyczny|marksistowskiej ideologii]], co było powodem ostrej krytyki wielu [[Komunizm|komunistów]] – katastrofa Paryża dokonuje się bowiem przypadkiem, w wyniku całkowicie prywatnego miłosnego rozczarowania bohatera, a nie wskutek nabrzmiałych konfliktów [[Klasa społeczna|klasowych]]. Jednak łatwość, z jaką dokonuje się rozprzestrzenienie paryskiej rewolucji wskazuje, że zmiana ta była oczekiwana i pożądana przez [[proletariat]] całej Francji. Zgliszcza starej cywilizacji stają się placem budowy, na którym błyskawicznie tworzy się [[Utopia|utopijne]] państwo komunistyczne, a architektoniczne ślady dawnej stolicy kultury (np. [[Łuk Triumfalny w Paryżu|Łuk Triumfalny]]) są potraktowane jak łupy wojenne nowego robotniczego społeczeństwa i przeobrażone na jego potrzeby (pokryte zbożem [[Avenue des Champs-Élysées|Pola Elizejskie]]).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Bruno Jasieński, ''Palę Paryż'' (zawiera również Paula Moranda ''Palę Moskwę''). Red. i wstęp [[Piotr Kitrasiewicz]]. Warszawa 2005, {{ISBN|83-89143-45-3}}.
* [[Jerzy Kwiatkowski (filolog)|Jerzy Kwiatkowski]], ''Dwudziestolecie międzywojenne''. Warszawa 2003, {{ISBN|83-01-13851-3}}.
* Andrzej Werner, ''Katastrofizm'' [hasło w:] ''Słownik literatury polskiej XX wieku''. Wrocław 1992, {{ISBN|83-04-03942-7}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jasienski-pale-paryz/ ''Palę Paryż''] w bibliotece Wolne Lektury (e-book)
* [https://polona.pl/search/?query=title:Pal%C4%99_Pary%C5%BC_AND_author:Jasie%C5%84ski&filters=public:1,hasTextContent:0&advanced=1 Wydania utworu] w bibliotece [[Polona]]

[[Kategoria:Polskie powieści dwudziestolecia międzywojennego]]
[[Kategoria:Polskie powieści fantastyczne]]
[[Kategoria:Powieści z 1928]]
[[Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Paryżu]]
[[Kategoria:Powieści fantastyczne wydane w latach 1920–1929]]
[[Kategoria:Twórczość Brunona Jasieńskiego]]

title: Palę ParyżJe brûle Paris

Autor: Bruno Jasieński

Typ utworu: powieść

Miejsce wydania: Francja

Język: francuski

Wydawca: w odcinkach: dziennik „L’Humanité”, w postaci książkowej: wyd. Ernesta Flammariona

Przekład: autora


text:
# Metopozaur
Metopozaur (Metoposaurus) - duży wymarły płaz z rzędu labiryntodontów z triasu.
Metopozaury występowały na początku późnego triasu na terenie dzisiejszej środkowej Europy. Wielkość ciała dochodziła do 3 m, z tego około 25% stanowiła masywna czaszka. Charakterystyczne dla tych płazów jest dobre wykształcenie linii bocznej. Szkielety metopozaurów znajdywane są w Niemczech oraz w Polsce, gdzie stanowisko paleontologiczne Krasiejów dostarczyło najliczniejszego i najbardziej kompletnego materiału. Szereg znalezisk z USA i Indii opisanych początkowo jako gatunki z rodzaju Metoposaurus zaliczono później do innych, choć blisko spokrewnionych, rodzajów.
Był zwierzęciem drapieżnym, zamieszkującym wody słodkie – jeziora, starorzecza rzek, potencjalnie również wolnopłynące rzeki , polującym na ryby. Polował głównie z zasadzki, przy dnie.

title: Metopozaur

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Metopozaur
 |nazwa łacińska         = ''Metoposaurus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Lydekker, 1890
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Restoration of Metoposaurus krasiejowensis by Szymon Górnicki.jpg
 |opis grafiki           = ''Metoposaurus krasiejowensis''
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[płazy]]
 |podgromada             = [[labiryntodonty]]
 |rząd                   = [[temnospondyle]]
 |podrząd                = ''[[Stereospondyli]]''
 |rodzina                = ''[[Metoposauridae]]''
 |rodzaj                 = '''metopozaur'''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Metoposaurus
 |commons                = Category:Metoposaurus
}}
[[Plik:Metoposaurus diagnosticus.JPG|thumb|right|200px|''Metoposaurus diagnosticus'' czaszka w widoku z góry]]
'''Metopozaur''' ''(Metoposaurus)'' - duży wymarły [[płazy|płaz]] z rzędu [[Labiryntodonty|labiryntodontów]] z [[trias]]u.

Metopozaury występowały na początku [[Trias późny|późnego triasu]] na terenie dzisiejszej środkowej Europy. Wielkość ciała dochodziła do 3 m, z tego około 25% stanowiła masywna [[czaszka]]. Charakterystyczne dla tych płazów jest dobre wykształcenie linii bocznej. Szkielety metopozaurów znajdywane są w Niemczech oraz w Polsce, gdzie stanowisko paleontologiczne [[Krasiejów]] dostarczyło najliczniejszego i najbardziej kompletnego materiału. Szereg znalezisk z [[Stany Zjednoczone|USA]] i [[Indie|Indii]] opisanych początkowo jako gatunki z rodzaju ''Metoposaurus'' zaliczono później do innych, choć blisko spokrewnionych, rodzajów.

Był zwierzęciem drapieżnym, zamieszkującym wody słodkie – jeziora, starorzecza rzek, potencjalnie również wolnopłynące rzeki{{odn|Antczak|Bodzioch|2018}}, polującym na ryby. Polował głównie z zasadzki, przy dnie.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Jerzy Dzik, Tomasz Sulej |tytuł = Pierwszy polski dinozaur |data = 2004 |isbn = 83-915371-5-3 |wydawca = Wydawnictwo ADAN |miejsce = Opole |oclc = 166317358 }}
* {{Cytuj | autor = Tomasz Sulej | data = 2002 | tytuł = Species discrimination of the Late Triassic labyrinthodont Metoposaurus diagnosticus | czasopismo = Acta Palaeontologica Polonica | wolumin =  47 | numer = 3 | s = 535–546 }}
* {{Cytuj | autor = Tomasz Sulej | data = 2007 | tytuł = Osteology, variability, and evolution of Metoposaurus, a temnospondyl from the Late Triassic of Poland | czasopismo = Palaeontologia Polonica | wolumin = 64 | s = 29–139 }}
* {{Cytuj |odn = tak |autor = Mateusz Antczak, Adam Bodzioch |tytuł = Ornamentation of dermal bones of Metoposaurus krasiejowensis and its ecological implications |czasopismo = PeerJ |data = 2018 |issn = 2167-8359 |wolumin = 6 |s = e5267 |doi = 10.7717/peerj.5267 |pmid = 30083441 |pmc = PMC6074752 |oclc = 7800515007 |język = en}}

[[Kategoria:Płazy triasu]]
[[Kategoria:Temnospondyle]]
[[Kategoria:Wymarłe płazy Europy]]

title: Metopozaur

Gromada: płazy

Podgromada: labiryntodonty

Rząd: temnospondyle

Podrząd: Stereospondyli

Rodzina: Metoposauridae

Rodzaj: metopozaur


text:
# Polje Krapinsko
Polje Krapinsko – wieś w Chorwacji, w żupanii krapińsko-zagorskiej, w mieście Krapina. W 2011 roku liczyła 666 mieszkańców.

title: Polje Krapinsko

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Polje Krapinsko
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania krapińsko-zagorska|krapińsko-zagorska]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Krapina|Krapina]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 666{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania krapińsko-zagorska
 |www                          =
}}
'''Polje Krapinsko''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania krapińsko-zagorska|żupanii krapińsko-zagorskiej]], w [[miasto Krapina|mieście Krapina]]. W 2011 roku liczyła 666 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=146}}</ref>
}}

{{miasto Krapina}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii krapińsko-zagorskiej]]

title: Polje Krapinsko

Państwo: Chorwacja

Żupania: krapińsko-zagorska

Miasto: Krapina


text:
# Lyrical Sympathy
Lyrical Sympathy – debiutancki minialbum zespołu Versailles wydany 31 października 2007 roku.

## Lista utworów
| Nr | Tytuł                            | Autorzy tekstów | Muzyka | Czas |
| -- | -------------------------------- | --------------- | ------ | ---- |
| 1. | „Intro”                          |                 | Kamijo | 1:10 |
| 2. | „The Love from a Dead Orchestra” | Kamijo          | Kamijo | 8:29 |
| 3. | „Shout & Bites”                  | Kamijo          | Kamijo | 3:59 |
| 4. | „Beast of Desire”                | Kamijo          | Hizaki | 4:26 |
| 5. | „Forbidden Gate”                 | Kamijo          | Hizaki | 4:39 |
| 6. | „The Red Carpet Day”             | Kamijo          | Teru   | 4:24 |
| 7. | „Sympathia”                      | Kamijo          | Hizaki | 6:08 |

title: Lyrical Sympathy

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu           = ep
 |tytuł                   = Lyrical Sympathy
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Versailles (zespół muzyczny)|Versailles]]
 |wydany                  = 31 października 2007
 |nagrywany               =
 |gatunek                 = Neo-klasyczny metal, [[Metal symfoniczny]], [[Power metal]]
 |długość                 = 33:11
 |wytwórnia               = Sherow Artist Society, [[CLJ Records]]
 |producent               =
 |oceny                   =
 |rok wydania             = 2007
 |poprzedni album         =
 |rok poprzedniego albumu =
 |następny album          = [[Noble (album)|NOBLE]]
 |rok następnego albumu   = 2008
}}
'''Lyrical Sympathy''' – debiutancki [[EP|minialbum]] zespołu [[Versailles (zespół muzyczny)|Versailles]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.cdjapan.co.jp/detailview.html?KEY=SASCD-27| tytuł = ''Lyrical Sympathy''| autor = www.cdjapan.co.jp | język = en| data dostępu =}}</ref> wydany 31 października 2007 roku<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.jame-world.com/pl/items-14390-lyrical-sympathy.html| tytuł = ''Lyrical Sympathy''|autor=JaME|język =|data dostępu=2012-04-08}}</ref>.

== Lista utworów ==
{|
|- bgcolor="#eeeeee"
! Nr !! Tytuł !! Autorzy tekstów !! Muzyka !! Czas
|-
| 1. || „Intro” || || Kamijo || 1:10
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 2. || „The Love from a Dead Orchestra” || Kamijo || Kamijo || 8:29
|-
| 3. || „Shout & Bites” || Kamijo || Kamijo || 3:59
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 4. || „Beast of Desire” || Kamijo || Hizaki || 4:26
|-
| 5. || „Forbidden Gate” || Kamijo || Hizaki || 4:39
|- bgcolor="#f7f7f7"
| 6. || „The Red Carpet Day” || Kamijo || Teru || 4:24
|-
| 7. || „Sympathia” || Kamijo || Hizaki || 6:08
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://en.wikipedia.org/wiki/File:Versailles_-_Lyrical_Sympathy.jpg Okładka]

{{Versailles}}

[[Kategoria:Minialbumy wydane w roku 2007]]
[[Kategoria:Albumy Versailles]]

title: Lyrical Sympathy

Wydany: 31 października 2007

Gatunek: Neo-klasyczny metal, Metal symfoniczny, Power metal

Wydawnictwo: Sherow Artist Society, CLJ Records

Lyrical Sympathy · (2007) · NOBLE · (2008)


text:
# Nadtlenek litu
Nadtlenek litu, Li
2O
2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy nadtlenków.
Ulega rozkładowi w temperaturze około 340 °C na tlenek litu i tlen:
2Li
2O
2 → 2Li
2O + O
2

## Otrzymywanie
Nadtlenek litu może być otrzymywany w reakcji nadtlenku wodoru z wodorotlenkiem litu, a następnie dehydratacji powstałego wodoronadtlenku litu:
LiOH·H
2O + H
2O
2 → LiOOH·H
2O + H
2O
2LiOOH·H
2O → Li
2O
2 + H
2O
2 + 2H
2O

## Zastosowanie
Wykorzystywany jest w oczyszczaczach powietrza, gdzie ważna jest waga użytego środka np. na statkach kosmicznych. Reaguje z dwutlenkiem węgla wydzielając tlen:
2Li
2O
2 + 2CO
2 → 2Li
2CO
3 + O
2
Katalizuje również reakcję polimeryzacji styrenu.

title: Nadtlenek litu

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Nadtlenek litu
 |1. grafika                 = Lithium peroxide.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |rozmiar 1. grafiki         = 150
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa konstytucyjna        = ditlenek dilitu, ditlenek(2−) litu, ditlenek(2−) dilitu
 |nazwa półsystematyczna     = nadtlenek litu
 |inne nazwy                 = {{skr|daw.|dawniej}} nadtlenek litowy
 |wzór sumaryczny            = Li2O2
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 45,88
 |wygląd                     = białe kryształy{{r|CRC}}
 |SMILES                     =
 |numer CAS                  = 12031-80-0
 |PubChem                    = 25489
 |DrugBank                   =
 |gęstość                    = 2,31
 |gęstość źródło             = {{r|CRC}}
 |stan skupienia w podanej g = ciało stałe
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   = rozpuszczalny
 |rww źródło                 = {{r|CRC}}
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       = nierozpuszczalny w [[etanol]]u{{r|CRC}}
 |temperatura topnienia      =
 |tt źródło                  =
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        =
 |tw źródło                  =
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    = [[układ heksagonalny|heksagonalny]]{{r|CRC}}
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      = {{Sigma-Aldrich|link=tak|id=347043|marka=Aldrich|data dostępu=2020-06-29}}
 |zagrożenia GHS źródło      = MSDS
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|03|05}}
 |hasło GHS                  = Niebezpieczeństwo
 |zwroty H                   = {{Zwroty H|272|314}}
 |zwroty EUH                 = {{Zwroty EUH|brak}}
 |zwroty P                   = {{Zwroty P|210|260|280|303+361+353|305+351+338+310}}
 |NFPA 704                   = {{NFPA 704|0|0|2|OX}}
 |NFPA 704 źródło            = {{r|Aldrich-US}}
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                =
 |dawka śmiertelna           =
 |inne kationy               = [[Nadtlenek wodoru|{{chem2|H2O2}}]], [[Nadtlenek sodu|{{chem2|Na2O2}}]], [[Nadtlenek potasu|{{chem2|K2O2}}]], [[Nadtlenek rubidu|{{chem2|Rb2O2}}]], [[Nadtlenek cezu|{{chem2|Cs2O2}}]]
 |pochodne                   =
 |podobne związki            = [[Tlenek litu|{{chem2|Li2O}}]], [[Ponadtlenek litu|{{chem2|LiO2}}]], [[Wodorotlenek litu|LiOH]]
 |commons                    =
}}
'''Nadtlenek litu''', {{chem2|Li2O2}} – [[Związki nieorganiczne|nieorganiczny związek chemiczny]] z grupy [[Nadtlenki|nadtlenków]].

Ulega rozkładowi w temperaturze około 340 °C na [[tlenek litu]] i [[tlen]]:
{{reakcja|wzór=2Li2O2 \arrow 2Li2O + O2}}

== Otrzymywanie ==
Nadtlenek litu może być otrzymywany w reakcji [[Nadtlenek wodoru|nadtlenku wodoru]] z [[Wodorotlenek litu|wodorotlenkiem litu]], a następnie [[Dehydratacja (chemia)|dehydratacji]] powstałego [[Wodoronadtlenek litu|wodoronadtlenku litu]]:
{{reakcja|wzór=LiOH*H2O + H2O2 \arrow LiOOH*H2O + H2O}}
{{reakcja|wzór=2LiOOH*H2O \arrow Li2O2 + H2O2 + 2H2O}}

== Zastosowanie ==
Wykorzystywany jest w oczyszczaczach powietrza, gdzie ważna jest waga użytego środka np. na [[Statek kosmiczny|statkach kosmicznych]]. Reaguje z [[Dwutlenek węgla|dwutlenkiem węgla]] wydzielając tlen:
{{reakcja|wzór=2Li2O2 + 2CO2 \arrow 2Li2CO3 + O2}}
[[Katalizator|Katalizuje]] również reakcję [[Polimeryzacja|polimeryzacji]] [[styren]]u.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Aldrich-US">{{Sigma-Aldrich|MSDS=tak|id=347043|marka=Aldrich|język=en|data dostępu=2012-04-19|nazwa=Lithium peroxide}}</ref>
* <ref name="CRC">{{CRC97|s='''4'''-70}}</ref>
}}

[[Kategoria:Nadtlenki|Litu, nadtlenek]]
[[Kategoria:Związki litu]]

title: Nadtlenek litu

półsyst.: nadtlenek litu

inne: daw. nadtlenek litowy

Wygląd: białe kryształy

Układ krystalograficzny: heksagonalny

Inne kationy: H · 2O · 2, Na · 2O · 2, K · 2O · 2, Rb · 2O · 2, Cs · 2O · 2

Podobne związki: Li · 2O, LiO · 2, LiOH

title: Niebezpieczeństwa

Płomień nad okręgiem: Działanie żrące

title: Zwroty P

Na podstawie · podanego źródła: 0 2 OX


text:
# Sklepy Komfort
Sklepy Komfort S.A. – polskie przedsiębiorstwo zarządzające siecią sklepów oferujących produkty przeznaczone do aranżacji i wykończenia wnętrz.
Sprzedaż realizowana jest poprzez sieć sklepów stacjonarnych, a także za pośrednictwem sklepu on-line. Siecią zarządza spółka Sklepy Komfort S.A., od 2014 roku kontrolowana przez Michała Sołowowa.

## Historia
Spółka Sklepy Komfort w obecnej formie prawnej została założona w 2006 roku, początkowo z siedzibą w Szczecinie. W kwietniu 2007 r. sieć przeszła na własność funduszu Polish Enterprise Fund VI zarządzanego przez Enterprise Investors, zaś w sierpniu 2007 roku przejęła od duńskiego koncernu Taeppeland Holding sieć sklepów Topwert Świat Dywanów Sp. z o.o. Jedynym akcjonariuszem od 2007 roku był Polish Beta Group S.a.r.l.
W 2008 roku Komfort otworzył nowe biuro w Łodzi, dokąd przeniósł centralę operacyjną, aby skuteczniej zarządzać siecią sklepów. W 2010 roku do Łodzi została formalnie przeniesiona siedziba spółki. W Strykowie pod Łodzią ulokowany jest należący do spółki największy i najnowocześniejszy magazyn dystrybucyjny wykładzin zrolowanych w Europie Środkowej.
Także w 2008 roku Komfort zaczął rozwijać sieć poprzez franczyzę. Sklepy franczyzowe otwierane były w miastach 25–70 tys. mieszkańców; obecnie jest ich około 20, plus 80 punktów partnerskich. W marcu 2009 otwarto w czeskim Ołomuńcu pierwszy zagraniczny sklep sieci Komfort. W maju 2009 roku spółka rozpoczęła proces poszerzania swojej oferty o kolejne branże wyposażenia wnętrz – tkaniny dekoracyjne, drzwi oraz schody.
W lipcu 2009 roku ukazał się pierwszy numer magazynu „Twój Komfort”, poświęconego aranżacji wnętrz.
Pod koniec 2013 roku sieć została kupiona przez podmioty należące do Michała Sołowowa. Od 2014 roku 100% akcji posiadał kontrolowany przez niego Barcocapital Investment Ltd, a od 2019 roku: luksemburski fundusz inwestycyjny Michała Sołowowa Black Forest SICAV-SIF SA

## Nagrody i wyróżnienia
- 2022: Złote Godło Konsumencki Lider Jakości 2022 kategorii "Specjalistyczne sklepy z pokryciami podłogowymi i drzwiami"
- 2009: Godło Jakości Obsługi w Programie „Jakość Obsługi 2008”
- 2008: tytuł „Firma roku 2008” w trzeciej edycji konkursu „Złote Ville”, tytuł „Solidny Pracodawca Roku”, „Złoty Laur Klienta” w kategorii dystrybutorów pokryć podłogowych.
- 2004: Komfort SA jest pierwszą siecią handlową, która otrzymała godło Teraz Polska.

title: Sklepy Komfort

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Sklepy Komfort S.A.
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           = Sklep Komfort Poznań.jpg
 |opis grafiki      = Sklep Komfort Home w [[Komorniki (gmina Komorniki)|Komornikach]]
 |państwo           = Polska
 |siedziba          = [[Łódź]]
 |adres             = Srebrzyńska 14, 91-074 Łódź
 |data założenia    = 1992
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      = [[spółka akcyjna]]
 |prezes            = Wojciech Kiestrzyń (2020)<ref name=krs/>
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        = Black Forest SICAV-SIF Societe Anonyme (100%)<ref name=krs>Odpis pełny z [https://ekrs.ms.gov.pl/web/wyszukiwarka-krs/strona-glowna/index.html KRS] nr 0000267428 na dzień 05. 05. 2020.</ref>
 |rejestr           = KRS
 |numer rejestru    = 0000267428
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy = 234.000.000 zł<ref name=krs/>
 |współrzędne       =
 |commons           = Category:Komfort
 |www               = https://komfort.pl/
}}
'''Sklepy Komfort S.A.''' – polskie przedsiębiorstwo zarządzające siecią sklepów oferujących produkty przeznaczone do aranżacji i wykończenia wnętrz.

Sprzedaż realizowana jest poprzez sieć sklepów stacjonarnych, a także za pośrednictwem sklepu on-line. Siecią zarządza spółka Sklepy Komfort S.A., od 2014 roku kontrolowana przez [[Michał Sołowow|Michała Sołowowa]].

== Historia ==
Spółka Sklepy Komfort w obecnej formie prawnej została założona w 2006 roku, początkowo z siedzibą w Szczecinie<ref name=krs/>. W kwietniu 2007 r. sieć przeszła na własność funduszu Polish Enterprise Fund VI zarządzanego przez [[Enterprise Investors]], zaś w sierpniu 2007 roku przejęła od duńskiego koncernu Taeppeland Holding sieć sklepów Topwert Świat Dywanów Sp. z o.o.<ref>{{Cytuj | url=http://www.emebel.pl/aktualnosci/spolka-sklepy-komfort-kupila-topwert-swiat-dywanow.html | tytuł=BIZNES.meble.pl - Edukacja i aktualności dla branży meblarskiej<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=emebel.pl | język=pl | data dostępu=2024-04-25}}</ref> Jedynym akcjonariuszem od 2007 roku był Polish Beta Group S.a.r.l<ref name=krs/>.

W 2008 roku Komfort otworzył nowe biuro w Łodzi, dokąd przeniósł centralę operacyjną, aby skuteczniej zarządzać siecią sklepów. W 2010 roku do Łodzi została formalnie przeniesiona siedziba spółki<ref name=krs/>. {{fakt|data=2022-09|W [[Stryków|Strykowie]] pod Łodzią ulokowany jest należący do spółki największy i najnowocześniejszy magazyn dystrybucyjny wykładzin zrolowanych w Europie Środkowej}}.

{{fakt|data=2022-09|Także w 2008 roku Komfort zaczął rozwijać sieć poprzez [[Franczyza|franczyzę]]. Sklepy franczyzowe otwierane były w miastach 25–70 tys. mieszkańców; obecnie jest ich około 20, plus 80 punktów partnerskich. W marcu 2009 otwarto w czeskim [[Ołomuniec|Ołomuńcu]] pierwszy zagraniczny sklep sieci Komfort. W maju 2009 roku spółka rozpoczęła proces poszerzania swojej oferty o kolejne branże wyposażenia wnętrz – tkaniny dekoracyjne, drzwi oraz schody.}}

W lipcu 2009 roku ukazał się pierwszy numer magazynu „Twój Komfort”, poświęconego aranżacji wnętrz<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.twoj.komfort.pl/ | tytuł = Magazyn Twój Komfort | opublikowany = twoj.komfort.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20101024203004/http://www.twoj.komfort.pl/ | zarchiwizowano = 2010-10-24}}.</ref>.

{{fakt|data=2022-09|Pod koniec 2013 roku sieć została kupiona przez podmioty należące do [[Michał Sołowow|Michała Sołowowa]]}}. {{fakt|data=2022-09|Od 2014 roku 100% akcji posiadał kontrolowany przez niego Barcocapital Investment Ltd, a od 2019 roku: luksemburski fundusz inwestycyjny Michała Sołowowa Black Forest SICAV-SIF SA<ref name=krs/>}}

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 2022: Złote Godło Konsumencki Lider Jakości 2022 kategorii "Specjalistyczne sklepy z pokryciami podłogowymi i drzwiami"
* 2009: Godło Jakości Obsługi w Programie „Jakość Obsługi 2008”
* 2008: tytuł „Firma roku 2008” w trzeciej edycji konkursu „Złote Ville”, tytuł „Solidny Pracodawca Roku”, „Złoty [[Laur Klienta]]” w kategorii dystrybutorów pokryć podłogowych.
* 2004: Komfort SA jest pierwszą siecią handlową, która otrzymała godło ''[[Teraz Polska]]''.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Sieci handlowe w Polsce]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Łodzi]]
[[Kategoria:Spółki akcyjne]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa meblowe]]

title: Sklepy Komfort S.A.

Siedziba: Łódź

Adres: Srebrzyńska 14, 91-074 Łódź

Forma prawna: spółka akcyjna

Prezes: Wojciech Kiestrzyń (2020)

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa