text:
# Ryszard Żelichowski
Ryszard Żelichowski (ur. 26 grudnia 1946) – polski historyk, profesor zwyczajny nauk społecznych, politolog i varsavianista. Specjalista w zakresie państw Beneluksu.

## Życiorys
Absolwent historii na Uniwersytecie Warszawskim (1972). W 1979 doktoryzował się tamże. W 2004 uzyskał na Uniwersytecie Łódzkim habilitację na podstawie pracy Lindleyowie. Dzieje inżynierskiego rodu. Do 2009 zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim (Zakład Niderlandystyki w Instytucie Germanistyki). Od 1989 pracuje w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w latach 2005-2012 pełni funkcję zastępcy Dyrektora do spraw naukowych. Od 2010 w Zakładzie Europeistyki Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk.
Założyciel i wieloletni prezes Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Niderlandzkiej (TPPN) w Warszawie, przewodniczący rady Fundacji „Dom Holenderski” (społecznego instytutu kultury niderlandzkiej w Polsce), założyciel i prezes zarządu Towarzystwa „Societas Lindleiana”.
Biegle posługuje się językami: angielskim i niderlandzkim, zaś w stopniu średnio zaawansowanym: niemieckim i rosyjskim.

## Publikacje
- Ulice Solca, Nova Veda, Warszawa 2024 (wydanie drugie poszerzone). ISBN 978-83-971668-4-4
- Dyplomaci państw neutralnych w Warszawie (wrzesień - październik 1939 roku),  ISP PAN, Warszawa, 2023. ISBN 978-8366819-41-2
- Antyle Holenderskie. Słoneczna strona Królestwa Niderlandów, Seria „Europa w skali mikro”, ISP PAN, Warszawa, 2022. ISBN 978-83-66819-36-8
- Lindleyowie. Dzieje inżynierskiego rodu, t. I-III. Wydanie II, rozszerzone. Societas Lindleiana, Warszawa, 2019. ISBN 978-83-954920

- Flandria, Seria „Europa w skali mikro”, ISP PAN, Warszawa, 2018.
- Baarle Nassau-Hertog, Seria „Europa w skali mikro”, ISP PAN, Warszawa, 2015. ISBN 978-83-65972-31-6
- Stosunki polsko-holenderskie w Europie pojałtańskiej, ISP PAN, Warszawa, 2014. ISBN 978-83-64091-22-3
- Stosunki polsko-holenderskie w Europie powersalskiej, ISP PAN, Warszawa, 2013. ISBN 978-83-60580-98-1
- Gibraltar, Seria „Europa w skali mikro”, TRIO, Warszawa, 2012. ISBN 978-83-7436-311-2

title: Ryszard Żelichowski

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ryszard Żelichowski
 |grafika                   = Ryszard Zelichowski.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[26 grudnia]] [[1946]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = społecznych
 |specjalność               = historia najnowsza krajów Beneluksu, kulturoznawstwo niderlandzkie
 |almamater                 = [[Uniwersytet Warszawski]]
 |doktorat data             = 2 maja 1979
 |doktorat uczelnia         = Uniwersytet Warszawski
 |doktorat dyscyplina       = historia
 |habilitacja data          = 22 kwietnia 2004
 |habilitacja uczelnia      = [[Uniwersytet Łódzki]]
 |habilitacja dyscyplina    = historia
 |profesura data            = 22 stycznia 2016
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|OON|CZ}} dekretem królowej Niderlandów Beatrix, z 12 kwietnia 2003
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Ryszard Żelichowski''' (ur. [[26 grudnia]] [[1946]]<ref>KRS 0000169377</ref>) – [[Polska|polski]] [[Historia|historyk]], [[profesor zwyczajny]] nauk społecznych, politolog i [[varsavianista]]<ref name=stolica>{{Cytuj |url=https://stolicawolnosci.pl/eksperci |tytuł=100. rocznica odzyskania niepodległości – Eksperci<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |opublikowany=stolicawolnosci.pl |język=pl |data dostępu=2018-10-29 |archiwum=https://web.archive.org/web/20181028225616/https://stolicawolnosci.pl/eksperci |zarchiwizowano=2018-10-28 }}</ref>. Specjalista w zakresie państw [[Benelux|Beneluksu]].

== Życiorys ==
Absolwent [[Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego|historii na Uniwersytecie Warszawskim]] (1972). W 1979 [[Doktor (stopień naukowy)|doktoryzował]] się tamże. W 2004 uzyskał na [[Uniwersytet Łódzki|Uniwersytecie Łódzkim]] [[Habilitacja|habilitację]] na podstawie pracy ''Lindleyowie. Dzieje inżynierskiego rodu''<ref>{{ludzie nauki|49531|osoba=prof. Ryszard Żelichowski|data dostępu=2018-10-28}}</ref>. Do 2009 zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim (Zakład Niderlandystyki w Instytucie Germanistyki). Od 1989 pracuje w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w latach 2005-2012 pełni funkcję zastępcy Dyrektora do spraw naukowych. Od 2010 w Zakładzie Europeistyki [[Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk|Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Prof. dr hab. Ryszard Żelichowski - Instytut Studiów Politycznych PAN |czasopismo = Instytut Studiów Politycznych PAN |data dostępu = 2018-11-16 |url = http://isppan.waw.pl/kadra/prof-ryszard-zelichowski/ |język = pl-PL}}</ref>.

Założyciel i wieloletni prezes Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Niderlandzkiej (TPPN) w Warszawie, przewodniczący rady Fundacji „Dom Holenderski” (społecznego instytutu kultury niderlandzkiej w Polsce)<ref>{{Cytuj |url=https://old.polonia.nl/?p=1028 |tytuł=POCZTA: Jeśli jesteś w Hadze… – 03.09.2007 « POLONIA.NL – Portal Polonii Holenderskiej<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |opublikowany=old.polonia.nl |język=en |data dostępu=2018-10-29}}</ref>, założyciel i prezes zarządu Towarzystwa „Societas Lindleiana”<ref name="cv">{{Cytuj | url=http://isppan.waw.pl/wp-content/uploads/2017/02/Zelichowski-cv.pdf | tytuł=Cirriculum vitae<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=waw.pl | data dostępu=2024-04-25}}</ref>.

Biegle posługuje się językami: angielskim i niderlandzkim, zaś w stopniu średnio zaawansowanym: niemieckim i rosyjskim<ref name="cv" />.

== Publikacje ==
*''Ulice Solca,'' Nova Veda, Warszawa 2024 (wydanie drugie poszerzone). ISBN 978-83-971668-4-4
*''Dyplomaci państw neutralnych w Warszawie (wrzesień - październik 1939 roku)'',  ISP PAN, Warszawa, 2023. ISBN 978-8366819-41-2
*''Antyle Holenderskie. Słoneczna strona Królestwa Niderlandów, Seria „Europa w skali mikro”'', ISP PAN, Warszawa, 2022. <nowiki>ISBN 978-83-66819-36-8</nowiki>
*''Lindleyowie. Dzieje inżynierskiego rodu'', t. I-III. Wydanie II, rozszerzone. Societas Lindleiana, Warszawa, 2019. ISBN 978-83-954920

*''Flandria, Seria „Europa w skali mikro”'', ISP PAN, Warszawa, 2018.
*''Baarle Nassau-Hertog, Seria „Europa w skali mikro”'', ISP PAN, Warszawa, 2015. ISBN 978-83-65972-31-6
*''Stosunki polsko-holenderskie w Europie pojałtańskiej'', ISP PAN, Warszawa, 2014. ISBN 978-83-64091-22-3
*''Stosunki polsko-holenderskie w Europie powersalskiej'', ISP PAN, Warszawa, 2013. ISBN 978-83-60580-98-1
*''Gibraltar, Seria „Europa w skali mikro”'', TRIO, Warszawa, 2012. ISBN 978-83-7436-311-2

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{ludzie nauki|49531|osoba=Ryszard Żelichowski|data dostępu=2018-10-28}}
*[http://isppan.waw.pl/wp-content/uploads/2016/12/CV-nowe-2018_pol.pdf Życiorys]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Żelichowski, Ryszard}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Varsavianiści]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Oranje-Nassau]]
[[Kategoria:Pracownicy Instytutu Studiów Politycznych PAN]]

title: Ryszard Żelichowski

Państwo działania: Polska

Data urodzenia: 26 grudnia 1946

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski

Doktorat: 2 maja 1979 – historia · Uniwersytet Warszawski

Habilitacja: 22 kwietnia 2004 – historia · Uniwersytet Łódzki

Profesura: 22 stycznia 2016


text:
# Pseudoperma
Pseudoperma – rodzaj chrząszczy z rodziny kózkowatych i podrodziny zgrzypikowych.

## Zasięg występowania
Przedstawiciele tego rodzaju występują w południowej Brazylii.

## Systematyka
Do Pseudoperma należą 3 gatunki:
- Pseudoperma chalcogramma
- Pseudoperma lingafelteri
- Pseudoperma patruelis

wikiname: plwiki

title: Pseudoperma

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Pseudoperma''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Lawrence Samuel Dillon|Dillon]] & [[Elizabeth Schatz Dillon|Dillon]], 1946
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = [[chrząszcze wielożerne]]
 |infrarząd              = [[Cucujiformia]]
 |nadrodzina             = [[stonki]]
 |rodzina                = [[kózkowate]]
 |podrodzina             = [[zgrzypikowe]]
 |plemię                 = [[Onciderini]]
 |rodzaj                 = ''Pseudoperma''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Pseudoperma
 |commons                =
}}

'''''Pseudoperma''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[chrząszcze|chrząszczy]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[kózkowate|kózkowatych]] i podrodziny [[zgrzypikowe|zgrzypikowych]].

== Zasięg występowania ==
Przedstawiciele tego rodzaju występują w południowej [[Brazylia|Brazylii]]{{r|new}}.

== Systematyka ==
Do ''Pseudoperma'' należą 3 gatunki{{r|new}}:
* ''[[Pseudoperma chalcogramma]]''
* ''[[Pseudoperma lingafelteri]]''
* ''[[Pseudoperma patruelis]]''

== Przypisy ==
<references>
<ref name="new">{{Cytuj stronę | url =http://bezbycids.com/byciddb/wbycidview.asp?tribe=Onciderini&w=n| tytuł = Onciderini w New World Cerambycidae Catalog | data dostępu = 2024-12-22}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zgrzypikowe]]
[[Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1946 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze wielożerne

Infrarząd: Cucujiformia

Nadrodzina: stonki

Rodzina: kózkowate

Podrodzina: zgrzypikowe

Plemię: Onciderini

Rodzaj: Pseudoperma


text:
# Słoboda Mikołajewska
Słoboda Mikołajewska – dawna kolonia. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Mikołajewo.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Pod koniec XIX wieku należała do dóbr Mikołajów, własność Hłasków.
W latach 1921–1945 wieś a następnie kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Mikołajów.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 80 osób, 13 było wyznania rzymskokatolickiego, 60 prawosławnego a 7 mojżeszowego. Jednocześnie 12 mieszkańców zadeklarowało polską, 61 białoruską a 7 żydowską przynależność narodową. Było tu 13 budynków mieszkalnych. W 1931 w 12 domach zamieszkiwało 71 osób.
Wierni należeli do parafii prawosławnej i rzymskokatolickiej w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dziśnie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Mikołajowie.

title: Słoboda Mikołajewska

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Słoboda Mikołajewska
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon miorski|miorski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Mikołajewo|Mikołajewo]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°32′14″N 28°05′32″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
{{ISG|Słoboda|Słoboda}}
'''Słoboda Mikołajewska''' – dawna kolonia. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon miorski|rejonie miorskim]], w [[Sielsowiet Mikołajewo|sielsowiecie Mikołajewo]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]. Pod koniec XIX wieku należała do dóbr Mikołajów, własność Hłasków<ref>{{SgKP|X|796|Słoboda, wieś, powiat dzisieński, gmina Mikołajów}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś a następnie kolonia leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga1222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Mikołajewo (gmina)|gminie Mikołajów]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 80 osób, 13 było wyznania rzymskokatolickiego, 60 prawosławnego a 7 [[Judaizm|mojżeszowego]]. Jednocześnie 12 mieszkańców zadeklarowało polską, 61 białoruską a 7 żydowską przynależność narodową. Było tu 13 budynków mieszkalnych<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 60}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 12 domach zamieszkiwało 71 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 21}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Dziśnie|parafii prawosławnej]] i [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dziśnie|rzymskokatolickiej]] w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dzisna (miasto)|Dziśnie]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w [[Mikołajewo (rejon miorski)|Mikołajowie]]<ref name=":02222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1561}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==

* {{SgKP|X|796|Słoboda, wieś, powiat dzisieński, gmina Mikołajów}}
{{Gmina Mikołajewo (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie miorskim]]
[[Kategoria:Kolonie w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)]]

title: Słoboda Mikołajewska

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: miorski

Sielsowiet: Mikołajewo


text:
# Montechiaro d’Acqui
Montechiaro d’Acqui – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemont, w prowincji Alessandria.
Według danych na styczeń 2010 gminę zamieszkiwało 589 osób przy gęstości zaludnienia 33,6 os./1 km².

title: Montechiaro d’Acqui

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Montechiaro d’Acqui
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Montechiaro d'Acqui alto.jpg
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Piemont
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja Alessandria|Alessandria]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 006106
 |powierzchnia                    = 17,51 km²
 |wysokość                        = 560 m n.p.m.
 |rok                             = I 2010
 |liczba ludności                 = 589
 |gęstość zaludnienia             = 33,6 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0144
 |kod pocztowy                    = 15010
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Piemont
 |współrzędne                     = 44°36′N 8°23′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.comune.montechiarodacqui.al.it/
}}
'''Montechiaro d’Acqui''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Piemont]], w prowincji [[prowincja Alessandria|Alessandria]].

Według danych na styczeń [[2010]] gminę zamieszkiwało 589 osób przy gęstości zaludnienia 33,6 os./1 km².

== Bibliografia ==
* Źródło danych: [https://demo.istat.it/pop2010/index1_e.html Istituto Nazionale di Statistica] {{lang|en|it}}

{{Prowincja Alessandria}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Alessandria]]

title: Montechiaro d’Acqui

Państwo: Włochy

Region: Piemont

Prowincja: Alessandria


text:
# Tramwaje w Saint-Étienne
Tramwaje w Saint-Étienne – system komunikacji tramwajowej we francuskim mieście Saint-Étienne. Został uruchomiony 4 grudnia 1881 i jest jednym z trzech we Francji, które nigdy nie uległy likwidacji. Obecnie składa się z trzech linii kursujących po 11,5 kilometrów torów. Przedsiębiorstwem organizującym i odpowiadającym za przewozy jest Société de Transports de l'Agglomération Stéphanoise – STAS.

## Historia
Pierwsza linia tramwaju parowego została otwarta 4 grudnia 1881 i kursowała między La Terrasse oraz Bellevue, licząc 5,5 km długości. Operatorem zostało przedsiębiorstwo Chemins de Fer à Voie étroite de Saint-Étienne. W 1912 zakończono proces elektryfikacji sieci, lecz już 20 lat później na miejsce tramwajów zaczęły pojawiać się trolejbusy. W 1956 w mieście została tylko jedna linia tramwajowa, która przetrwała likwidację z powodu braku możliwości przebudowy na potrzeby trakcji trolejbusowej. Dzięki decyzji o zachowaniu systemu, do miasta sprowadzono nowe tramwaje PCC, które zastąpiły tabor z lat 30.
W 1983 wydłużono linię z  Bellevue do Solaure, zaś w 1991 z La Terrasse do Hôpital Nord, dzięki czemu osiągnęła ona długość 9,3 km. Dotychczasowe przystanki końcowe są obecnie wykorzystywane przez niektóre kursy szczytowe. Między 1991 a 1992 rokiem zakupiono 15 nowych tramwajów TFS wyprodukowanych przez konsorcjum Alstom-Vevey. W 2006 roku otwarto odgałęzienie z Peuple Libération do dworca kolejowego Gare de Saint-Étienne-Châteaucreux.

## Linie
| Linia | Przystanek początkowy | Przystanek końcowy | Rok otwarcia | Długość | Liczba przystanków | Stan linii | Tabor            |
| ----- | --------------------- | ------------------ | ------------ | ------- | ------------------ | ---------- | ---------------- |
| T1    | Hôpital Nord          | Solaure            | 1881         | 9,3 km  | 27                 | Kursuje    | TFS Alstom-Vevey |
| T2    | Hôpital Nord          | Châteaucreux       | 2010         | 8,2 km  | 22                 | Kursuje    | TFS Alstom-Vevey |
| T3    | Châteaucreux          | Bellevue           | 2010         | 5,0 km  | 16                 | Kursuje    | TFS Alstom-Vevey |

## Tabor
Tramwaje kursujące w Saint-Étienne, poruszają się na torach o rozstawie szyn 1000 mm. Obecnie spółka STAS posiada 35 niskopodłogowych wagonów TFS wyprodukowanych przez konsorcjum Alstom-Vevey zakupionych w 1991 (15 sztuk) oraz 1998 (20 sztuk). Tramwaje mają 23,24 m długości oraz 2,10 m szerokości i zasilane są prądem stałym o napięciu 600 V.
W latach 2016 - 2017 zakupiono tramwaje Urbos 3, których producentem jest hiszpański CAF. To pięcioczłonowe, dwustronne, dwukierunkowe pojazdy całkowicie niskopodłogowe.  Zamówionych zostało 16 sztuk wozów.
Od lat 50. w mieście kursowały jednokierunkowe tramwaje PCC w liczbie 30 pociągów. W przeciwieństwie do współczesnych wagonów, odbierały one prąd przy pomocy pałąków zamiast pantografów. Po raz ostatni wyjechały na linię w 1998, a do dzisiaj przedsiębiorstwo STAS posiada 6 egzemplarzy:
- 5 dwuwagonowych składów o numerach od 551 do 555 wystawionych na sprzedaż.
- 1 jednowagonowy tramwaj techniczny o numerze 586. Wyposażony jest w pantograf.

title: Tramwaje w Saint-Étienne

wikitext:
{{Transport publiczny infobox
 |nazwa                    = Tramwaje w Saint-Étienne
 |nazwa oryginalna         =
 |typ systemu              = tramwaj
 |logo                     =
 |opis logo                =
 |grafika                  = Vevey-Alsthom STAS 916 Saint-Étienne Châteaucreux.JPG
 |opis grafiki             = Tramwaj [[Tramway Français Standard|TFS]] w Saint-Étienne
 |państwo                  = FRA
 |lokalizacja              = [[Saint-Étienne]], [[Saint-Priest-en-Jarez]]
 |organizator              =
 |operator                 = [[Société de Transports de l'Agglomération Stéphanoise|STAS]]
 |liczba linii             = 3
 |lata funkcjonowania      = od 1881
 |dzienna liczba pasażerów =
 |roczna liczba pasażerów  =
 |schemat                  =
 |opis schematu            =
 |długość sieci            = 11,5 km
 |rozstaw szyn             = 1000 mm
 |napięcie zasilania       =
 |liczba stacji            = 33
 |liczba zajezdni          =
 |liczba przystanków       =
 |liczba pojazdów          = 35
 |commons                  = Category:Tramway de Saint Etienne
 |www                      =
}}
[[Plik:Tram st etienne place fourneyron.jpg|245px|thumb|right|Tramwaj na placu Fourneyron]]

'''Tramwaje w Saint-Étienne''' – system komunikacji [[tramwaj]]owej we [[Francja|francuskim]] mieście [[Saint-Étienne]]. Został uruchomiony 4 grudnia 1881 i jest jednym z trzech we Francji, które nigdy nie uległy likwidacji. Obecnie składa się z trzech linii kursujących po 11,5 kilometrów torów. Przedsiębiorstwem organizującym i odpowiadającym za przewozy jest ''Société de Transports de l'Agglomération Stéphanoise'' – STAS.

== Historia ==
Pierwsza linia tramwaju parowego została otwarta 4 grudnia 1881 i kursowała między ''La Terrasse'' oraz ''Bellevue'', licząc 5,5 km długości. Operatorem zostało przedsiębiorstwo ''Chemins de Fer à Voie étroite de Saint-Étienne''. W 1912 zakończono proces elektryfikacji sieci, lecz już 20 lat później na miejsce tramwajów zaczęły pojawiać się [[trolejbus]]y. W 1956 w mieście została tylko jedna linia tramwajowa, która przetrwała likwidację z powodu braku możliwości przebudowy na potrzeby trakcji trolejbusowej. Dzięki decyzji o zachowaniu systemu, do miasta sprowadzono nowe tramwaje [[PCC (tramwaj)|PCC]], które zastąpiły tabor z lat 30.

W 1983 wydłużono linię z '' Bellevue'' do ''Solaure'', zaś w 1991 z ''La Terrasse'' do ''Hôpital Nord'', dzięki czemu osiągnęła ona długość 9,3 km. Dotychczasowe przystanki końcowe są obecnie wykorzystywane przez niektóre kursy szczytowe. Między 1991 a 1992 rokiem zakupiono 15 nowych tramwajów [[Tramway Français Standard|TFS]] wyprodukowanych przez konsorcjum [[Alstom]]-Vevey. W [[2006]] roku otwarto odgałęzienie z ''Peuple Libération'' do dworca kolejowego ''Gare de Saint-Étienne-Châteaucreux''.

== Linie ==
{| border="1" width="70%" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 0 0 1em 1em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; text-align:center;" class="wikitable sortable"
! Linia !! Przystanek początkowy !! Przystanek końcowy !! Rok otwarcia !! Długość !! Liczba przystanków !! Stan linii !! Tabor
|-
| '''T1''' || Hôpital Nord || Solaure || [[1881]] || 9,3 km || 27 || Kursuje || TFS Alstom-Vevey
|-
| '''T2''' || Hôpital Nord || Châteaucreux || [[2010]] || 8,2 km || 22 || Kursuje || TFS Alstom-Vevey
|-
| '''T3''' || Châteaucreux || Bellevue || [[2010]] || 5,0 km || 16 || Kursuje || TFS Alstom-Vevey
|}

== Tabor ==

Tramwaje kursujące w Saint-Étienne, poruszają się na torach o rozstawie szyn 1000 [[milimetr|mm]]. Obecnie spółka STAS posiada 35 niskopodłogowych wagonów [[Tramway Français Standard|TFS]] wyprodukowanych przez konsorcjum [[Alstom]]-Vevey zakupionych w 1991 (15 sztuk) oraz 1998 (20 sztuk). Tramwaje mają 23,24 m długości oraz 2,10 m szerokości i zasilane są [[prąd stały|prądem stałym]] o napięciu 600 V.

W latach 2016 - 2017 zakupiono tramwaje Urbos 3, których producentem jest hiszpański CAF. To pięcioczłonowe, dwustronne, dwukierunkowe pojazdy całkowicie niskopodłogowe. [https://www.railwaygazette.com/saint-etienne-unveils-new-tram-fleet/42804.article] Zamówionych zostało 16 sztuk wozów<ref>{{Cytuj |autor = Railway Gazette International2016-07-12T10:02:00+01:00 |tytuł = Saint-Etienne unveils new tram fleet |data dostępu = 2025-04-23 |opublikowany = Railway Gazette International |url = https://www.railwaygazette.com/saint-etienne-unveils-new-tram-fleet/42804.article |język = en}}</ref>.

Od lat 50. w mieście kursowały jednokierunkowe tramwaje [[PCC (tramwaj)|PCC]] w liczbie 30 pociągów. W przeciwieństwie do współczesnych wagonów, odbierały one prąd przy pomocy [[pałąk]]ów zamiast [[Odbierak prądu|pantografów]]. Po raz ostatni wyjechały na linię w 1998, a do dzisiaj przedsiębiorstwo [[Société de Transports de l'Agglomération Stéphanoise|STAS]] posiada 6 egzemplarzy:

* 5 dwuwagonowych składów o numerach od 551 do 555 wystawionych na sprzedaż.
* 1 jednowagonowy tramwaj techniczny o numerze 586. Wyposażony jest w [[Odbierak prądu|pantograf]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://leportailferroviaire.free.fr/urbain/stetram.htm Prywatna strona o tramwajach w Saint-Étienne] (fr)
* {{Cytuj stronę | url = http://www.stas.tm.fr/ | tytuł = Oficjalna strona przedsiębiorstwa przewozowego STAS | opublikowany = stas.tm.fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20061020011554/http://www.stas.tm.fr/ | zarchiwizowano = 2006-10-20}} (fr)
* [http://carto.metro.free.fr/documents/CartoTramSaintEtienne.v1.2.pdf Mapa linii tramwajowych w Saint Ètienne ze zaznaczonym układem torów na stronie carto.metro.free.fr]
{{Tramwaje we Francji}}

[[Kategoria:Transport w Saint-Étienne]]
[[Kategoria:Tramwaje we Francji|Saint-Étienne]]

title: Tramwaje w Saint-Étienne

Państwo: Francja

Lokalizacja: Saint-Étienne, Saint-Priest-en-Jarez

Operator: STAS


text:
# Gabriel Marie Jean Ériau
Gabriel Marie Jean Ériau (ur. 1914 w Couëron  – zm. 22 stycznia 2008 roku w Paryżu) – francuski polityk, gubernator Nowej Kaledonii w latach 1974–1978.

title: Gabriel Marie Jean Ériau

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-07}}
{{Polityk infobox
 | polityk           = Gabriel Marie Jean Ériau
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 1914
 | miejsce urodzenia = Couëron, Francja
 | data śmierci      = 22 stycznia 2008
 | miejsce śmierci   = Paryż, Francja
 | funkcja           = Gubernator Nowej Kaledonii
 | partia            =
 | od                = 1974
 | do                = 1978
 | poprzednik        =
 | następca          =
 | odznaczenia       =
 | commons           =
 | quote             =
}}
'''Gabriel Marie Jean Ériau''' (ur. [[1914]] w [[Couëron]]  – zm. [[22 stycznia]] [[2008]] roku w [[Paryż|Paryżu]]) – [[Francja|francuski]] [[polityk]], [[gubernator]] [[Nowa Kaledonia|Nowej Kaledonii]] w latach [[1974]]–[[1978]].

{{SORTUJ:Ériau, Gabriel Marie Jean}}
[[Kategoria:Francuscy politycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1914]]
[[Kategoria:Zmarli w 2008]]

title: Gabriel Marie Jean Ériau

Data i miejsce urodzenia: 1914 · Couëron, Francja

Data i miejsce śmierci: 22 stycznia 2008 · Paryż, Francja


text:
# Pandoravenator
Pandoravenator – wymarły rodzaj dinozaura, teropoda z grupy tetanurów.
Skamieniałości dinozaura odnaleziono w Argentynie, w prowincji Chubut. Kości znajdowały się pośród skał formacji Cañadón Calcáreo, którą datuje się na jurę późną: na oksford-tyton. Dostarczyła ona wcześniej nauce skamieniałości innych dinozaurów, zwłaszcza zauropodów. Nowe znalezisko obejmowało pozostałości szkieletu pozaczaszkowego. Do ich cech charakterystycznych autorzy zaliczyli wydłużone wyrostki stawowe tylne postzygapophyses kręgów ogonowych, jak również, jak to określili, niezwykłą budowę stawu skokowego. Na dalszym końcu kości skokowej znaleźli bowiem dwa guzki oraz bardzo długi wyrostek, wznoszący się do góry i nieco przechylony ku bokowi. Pomiędzy nimi przebiegał szew kostny, który Rauhut i Pol uznają za dowód odrębnych centrów kostnienia. Ogólnie mówiąc, anatomia stawu skokowego nowego taksonu wykazuje cechy pośrednie pomiędzy pierwotnymi teropodami a bardziej zaawansowanymi ewolucyjnie tetanurami. Cechy szkieletu pozwoliły zaliczyć zwierzę do teropodów, co czyni z Pandoravenator pierwszego późnojurajskiego teropoda znalezionego w Argentynie. Zaliczono go dokładniej do teropodów z grupy tetanurów, jednakże autorzy opisu rodzaju nie zaliczyli go do żadnej z podgrup tetanurów, widzieli w nim raczej bazalnego przedstawiciela tego kladu. Tłumaczą, że niekompletność szczątków utrudnia podanie dokładnej pozycji filogenetycznej. Jako miejsce typowe nowego rodzaju Rauhut i Pol wskazali Caja de Pandora i od niego właśnie wywodzą nazwę rodzajową. Jej drugi człon, venator, oznacza w łacinie myśliwego (autorzy błędnie podają, że pochodzi z greki). Takie zakończenie wieńczy również nazwy innych dinozaurów, jak choćby Gobivenator. Epitet gatunkowy jedynego gatunku upamiętnia rodzinę Fernandez, której członkowie zasłużyli się wsparciem udzielanym Museo Paleontológico Egidio Feruglio przez ponad dwie dekady.

title: Pandoravenator

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Pandoravenator''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Rauhut & Pol, 2017
 |okres istnienia        = {{okres istnienia grupy organizmów 2|Oxfordian|Tithonian}}
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[zauropsydy]]
 |podgromada             = [[diapsydy]]
 |nadrząd                = [[dinozaury]]
 |rząd                   = [[dinozaury gadziomiedniczne]]
 |podrząd                = [[teropody]]
 |infrarząd              = [[tetanury]]
 |rodzaj                 = '''''Pandoravenator'''''
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = [[Gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             = ''Pandoravenator fernandezorum''
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Pandoravenator''''' – [[wymieranie|wymarły]] [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[dinozaury|dinozaura]], [[teropody|teropoda]] z grupy [[tetanury|tetanurów]]{{r|Pandoravenator}}.

[[Skamieniałości]] dinozaura odnaleziono w [[Argentyna|Argentynie]], w prowincji [[Chubut]]. Kości znajdowały się pośród skał [[formacja Cañadón Calcáreo|formacji Cañadón Calcáreo]], którą datuje się na [[jura późna|jurę późną]]: na [[Oksford (geologia)|oksford]]-[[tyton]]. Dostarczyła ona wcześniej nauce skamieniałości innych dinozaurów, zwłaszcza [[zauropody|zauropodów]]. Nowe znalezisko obejmowało pozostałości szkieletu pozaczaszkowego. Do ich cech charakterystycznych autorzy zaliczyli wydłużone wyrostki stawowe tylne ''postzygapophyses'' [[kręgi ogonowe|kręgów ogonowych]], jak również, jak to określili, niezwykłą budowę [[Staw skokowy dolny|stawu skokowego]]. Na dalszym końcu [[kość skokowa|kości skokowej]] znaleźli bowiem dwa guzki oraz bardzo długi wyrostek, wznoszący się do góry i nieco przechylony ku bokowi. Pomiędzy nimi przebiegał [[szew kostny]], który Rauhut i Pol uznają za dowód odrębnych [[centrum kostnienia|centrów kostnienia]]. Ogólnie mówiąc, anatomia stawu skokowego nowego taksonu wykazuje cechy pośrednie pomiędzy pierwotnymi teropodami a bardziej zaawansowanymi [[ewolucja biologiczna|ewolucyjnie]] tetanurami. Cechy szkieletu pozwoliły zaliczyć zwierzę do teropodów, co czyni z ''Pandoravenator'' pierwszego późnojurajskiego teropoda znalezionego w Argentynie. Zaliczono go dokładniej do teropodów z grupy tetanurów, jednakże autorzy opisu rodzaju nie zaliczyli go do żadnej z podgrup tetanurów, widzieli w nim raczej [[klad bazalny|bazalnego]] przedstawiciela tego [[klad]]u. Tłumaczą, że niekompletność szczątków utrudnia podanie dokładnej pozycji [[filogenetyka|filogenetycznej]]. Jako [[miejsce typowe]] nowego rodzaju Rauhut i Pol wskazali ''Caja de Pandora'' i od niego właśnie wywodzą nazwę rodzajową. Jej drugi człon, ''venator'', oznacza w łacinie myśliwego{{r|Plezia}} (autorzy błędnie podają, że pochodzi z greki{{r|Pandoravenator}}). Takie zakończenie wieńczy również nazwy innych dinozaurów, jak choćby ''[[Gobivenator]]''{{r|"Gobivenator"}}. Epitet gatunkowy jedynego gatunku upamiętnia rodzinę Fernandez, której członkowie zasłużyli się wsparciem udzielanym Museo Paleontológico Egidio Feruglio przez ponad dwie dekady{{r|Pandoravenator}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy |
<ref name="Pandoravenator">{{Cytuj pismo |autor=Oliver W.M. Rauhut i Diego Pol |tytuł=A theropod dinosaur from the Late Jurassic Cañadón Calcáreo Formation of central Patagonia, and the evolution of the theropod tarsus |czasopismo=Ameghiniana |wolumin=54 |wydanie=5 |strony=539–566 |data=2017 |język=en |doi=10.5710/AMGH.12.10.2017.3105}}</ref>
<ref name="Plezia">{{Cytuj książkę | nazwisko =Plezia (red.) | imię = Marian | autor link = Marian Plezia | tytuł =  Słownik łacińsko-polski |tom = 5 | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | rok = 1979 | strony = | isbn = 9788301127695}}</ref>
<ref name="Gobivenator">{{cytuj pismo |autor=Takanobu Tsuihiji, Rinchen Barsbold, Mahito Watabe, Khishigjav Tsogtbaatar, Tsogtbaatar Chinzorig, Yoshito Fujiyama i Shigeru Suzuki |tytuł=An exquisitely preserved troodontid theropod with new information on the palatal structure from the Upper Cretaceous of Mongolia |czasopismo =Naturwissenschaften| wolumin=101 |wydanie=2 |strony =131–142 |rok = 2014|doi =10.1007/s00114-014-1143-9 |pmid = 24441791 |język = en}}</ref>

}}

{{Teropody}}
{{Dinozaury}}

[[Kategoria:Teropody]]
[[Kategoria:Dinozaury Ameryki Południowej]]
[[Kategoria:Dinozaury jury]]

title: Domena

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: zauropsydy

Podgromada: diapsydy

Nadrząd: dinozaury

Rząd: dinozaury gadziomiedniczne

Podrząd: teropody

Infrarząd: tetanury

Rodzaj: Pandoravenator


text:
# Linaryt
Linaryt – minerał z grupy siarczanów.

## Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Kryształy najczęściej z licznymi ścianami, o słupkowym pokroju, rzadko tabliczkowym. Występuje w skupieniach ziemistych i jako naskorupienia. Niebieski w odcieniach ze szklistym połyskiem.

## Występowanie
Powstaje w strefie utleniania. Towarzyszą mu najczęściej galena, chalkopiryt, brochantyt, malachit oraz cerusyt. Linaryt jest szeroko rozpowszechnionym minerałem na całym świecie. Największe złoża występują w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji i Austrii.

title: Linaryt

wikitext:
{{Minerał infobox
 |nazwa                   = Linaryt
 |grafika                 = Linarite-269083.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |inne nazwy              =
 |skład chemiczny         = PbCu[(OH)2<nowiki>|</nowiki>SO4]<ref name="książka2">{{Cytuj | autor = Rupert Hochleitner | tytuł = Minerały, kamienie szlachetne, skały | wydawca = Multico Oficyna Wydawnicza | data = 2022-04-15 | isbn = 978-83-7073-816-7 | s = 20}}</ref>
 |twardość w skali Mohsa  = 2,5<ref name="książka2"/>
 |przełam                 = muszlowy<ref name="książka2"/>
 |łupliwość               = doskonała, wyraźna<ref name="książka2"/>
 |pokrój kryształu        = słupkowy, tabliczkowy<ref name="książka2"/>
 |układ krystalograficzny = jednoskośny<ref name="książka2"/>
 |topliwość               =
 |właściwości mechaniczne = kruchy<ref name="książka2"/>
 |gęstość minerału        = 5,3–5,5 g/cm³<ref name="książka2"/>
 |barwa                   = niebieska, ciemnoniebieska<ref name="książka2"/>
 |rysa                    = jasnoniebieska<ref name="książka2"/>
 |połysk                  = szklisty<ref name="książka2"/>
 |współczynnik załamania  =
 |inne własności optyczne =
 |postacie alotropowe     =
 |szczególne własności    =
 |klasyfikacja Strunza    =
 |commons                 = Category:Linarite
 |wikisłownik             =
}}
'''Linaryt''' – [[minerał]] z grupy [[Siarczany|siarczanów]].

== Właściwości ==
Krystalizuje w [[Układ jednoskośny|układzie jednoskośnym]]. Kryształy najczęściej z licznymi ścianami, o słupkowym [[Pokrój kryształu|pokroju]], rzadko tabliczkowym<ref name="książka2" />. Występuje w [[Skupienia minerałów|skupieniach]] ziemistych i jako naskorupienia. Niebieski w odcieniach ze szklistym [[Połysk|połyskiem]]<ref name="książka2" />.

== Występowanie ==
Powstaje w strefie utleniania<ref name="książka2" />. Towarzyszą mu najczęściej [[galena]], [[chalkopiryt]], [[brochantyt]], [[malachit]] oraz [[cerusyt]]<ref name="książka2" />. Linaryt jest szeroko rozpowszechnionym minerałem na całym świecie. Największe złoża występują w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], [[Niemcy|Niemczech]], [[Francja|Francji]] i [[Austria|Austrii]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Medenbach | imię= Olaf | nazwisko2= Sussieck–Fornefeld | imię2= Cornelia | tytuł=Minerały | wydawca= Świat Książki | miejsce= Warszawa | rok=1996 | isbn= 83-7129-194-9}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://webmineral.com/data/Linarite.shtml Linaryt na stronie Webmineral.com] {{lang|en}}
* [http://www.mindat.org/min-2403.html Linaryt na stronie Mindat.org] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Siarczany (minerały)]]

title: Linaryt

Przełam: muszlowy

Łupliwość: doskonała, wyraźna

Pokrój kryształu: słupkowy, tabliczkowy

Układ krystalograficzny: jednoskośny

Właściwości mechaniczne: kruchy

Barwa: niebieska, ciemnoniebieska

Rysa: jasnoniebieska

Połysk: szklisty


text:
# Parafia św. Zofii i św. Stanisława Kostki w Bodzechowie
Parafia pw. Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki w Bodzechowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji sandomierskiej w dekanacie Ostrowiec Świętokrzyski. Parafia erygowana w 1950 z parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Denkowie.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia<br />pw. Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Bodzechow church 20060814 1525.jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Bodzechów]]
 |adres                   = ul. Szosik 2, 27-420 Bodzechów
 |data powołania          = 1950
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja sandomierska|sandomierska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Ostrowiec Świętokrzyski|Ostrowiec Świętokrzyski]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Ojca Pio w Bodzechowie]]
 |filie                   = [[Kościół Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki w Bodzechowie]]
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. kan. Cezary Zybała
 |wezwanie                = [[Zofia (męczennica rzymska)|św. Zofii]] i [[Stanisław Kostka|św. Stanisława Kostki]]
 |dzień wspomnienia       = Św. Zofii (niedziela po 15 maja), Św. Stanisława Kostki (niedziela po 13 listopada)
 |kod mapy                = Bodzechów (gmina)
 |współrzędne             =
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 = Category:Saints Sophia and Stanislaus Kostka church in Bodzechów
 |www                     = http://www.bodzechow-parafia.pl
}}
'''Parafia pw. Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki w Bodzechowie''' – parafia [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] znajdująca się w [[diecezja sandomierska|diecezji sandomierskiej]] w [[Dekanat Ostrowiec Świętokrzyski|dekanacie Ostrowiec Świętokrzyski]]. Parafia erygowana w 1950 z [[Parafia św. Stanisława w Ostrowcu Świętokrzyskim|parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Denkowie]].

== Linki zewnętrzne ==
*[http://diecezjasandomierska.pl/bodzechow-sw-zofii/ Opis parafii na stronie diecezji sandomierskiej]

{{Parafie dekanatu Szewna}}
{{Kościoły dekanatu Szewna}}
{{Parafie dekanatu Ostrowiec Świętokrzyski}}

{{DEFAULTSORT:Bodzechów}}
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Polsce]]
[[Kategoria:Parafie diecezji sandomierskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Zofii]]
[[Kategoria:Religia w gminie Bodzechów]]
[[Kategoria:Bodzechów]]

title: Parafia · pw. Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki

Państwo: Polska

Siedziba: Bodzechów

Adres: ul. Szosik 2, 27-420 Bodzechów

Wyznanie: katolickie

Kościół:
rzymskokatolicki
Kościół św. Ojca Pio w Bodzechowie

Diecezja: sandomierska

Dekanat: Ostrowiec Świętokrzyski

Proboszcz: ks. kan. Cezary Zybała

Wezwanie: św. Zofii i św. Stanisława Kostki


text:
# SN 2004fb
SN 2004fb – supernowa typu II odkryta 7 października 2004 roku w galaktyce E340-G07. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 18,30m.

title: SN 2004fb

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|20|15|25|63|-37|30|34|6}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 2004fb
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = Chen i inni{{r|vizier}}
 | dzień = 7 października
 | rok = 2004{{r|vizier}}
 | typ = II{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = E340-G07{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|20|15|25,63}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|-37|30|34,6}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 18,30
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 2004fb''' – [[supernowa]] typu II odkryta 7 października 2004 roku w galaktyce [[E340-G07]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 18,30{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 2004 roku]]

title: SN 2004fb

Odkrywca: Chen i inni

Data odkrycia: 7 października 2004

Typ supernowej: II


text:
# Latno
Latno (bułg. Лятно) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Szumen, w gminie Kaolinowo. W 2024 roku liczyła 713 mieszkańców.

title: Latno

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Latno
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Лятно}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Bułgaria
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Szumen|Szumen]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Kaolinowo (gmina)|Kaolinowo]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2024
 |liczba ludności              = 713{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 43° 32′ 58.51″ N, 27° 6′ 27.21″ E
 |kod mapy                     = Obwód Szumen
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Latno''' ({{w języku|bg|Лятно}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Szumen|obwodzie Szumen]], w gminie [[Kaolinowo (gmina)|Kaolinowo]]. W 2024 roku liczyła 713 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-03-2024_2.txt|tytuł=Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес|opublikowany=Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението|język=bg|data dostępu=2024-07-12}}</ref>
</references>

{{Gmina Kaolinowo}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Szumen]]

title: LatnoЛятно

Państwo: Bułgaria

Obwód: Szumen

Gmina: Kaolinowo


text:
# Manfred Fojcik
Manfred Paweł Fojcik (ur. 16 lipca 1924 w Zabrzu) – polski piłkarz, grający na pozycji napastnika.

## Kariera
Karierę zaczynał w klubie Reichsbahn SV Borsigwerk, później grał w barwach Górnika Zabrze, z którym zdobył dwukrotnie tytuł Mistrza Polski (1957 i 1959), co było jego największym osiągnięciem.

title: Manfred Fojcik

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Manfred Fojcik
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Manfred Paweł Fojcik
 |data urodzenia          = 16 lipca 1924
 |miejsce urodzenia       = [[Hindenburg]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 163 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1935–1942 ! RSV Borsigwerk      !    !
! 1942–1943 ! 1.FC Hindenburg     !    !
! 1947–1949 ! Górnik Biskupice    !    !
! 1950–1960 ! [[Górnik Zabrze]]   ! 57 ! 22<ref group="uwaga">Bilans z sezonów 1956–1960.</ref>
! 1961–1962 ! [[Sośnica Gliwice]] !    !
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Manfred Paweł Fojcik''' (ur. [[16 lipca]] [[1924]] w [[Zabrze|Zabrzu]]) – polski piłkarz, grający na pozycji [[napastnik]]a.

== Kariera ==
Karierę zaczynał w klubie [[Reichsbahn SV Borsigwerk]], później grał w barwach [[Górnik Zabrze|Górnika Zabrze]], z którym zdobył dwukrotnie tytuł Mistrza Polski (1957 i 1959), co było jego największym osiągnięciem.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę|url=http://wikigornik.pl/wiki/Manfred_Fojcik|tytuł=Manfred Fojcik|opublikowany=WikiGórnik|data dostępu=2012-07-25}}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Bibliografia ==
* [[Andrzej Gowarzewski]]: ''Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3)'', Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

{{DEFAULTSORT: Fojcik, Manfred}}
[[Kategoria:Polscy piłkarze]]
[[Kategoria:Polscy stulatkowie]]
[[Kategoria:Piłkarze Górnika Zabrze]]
[[Kategoria:Piłkarze Sośnicy Gliwice]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zabrzu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1924]]

title: · Manfred Fojcik

Pełne imię i nazwisko: Manfred Paweł Fojcik

Data i miejsce urodzenia: 16 lipca 1924 · Hindenburg

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

RSV Borsigwerk

1.FC Hindenburg

Górnik Biskupice

Górnik Zabrze · 57 · (22)

Sośnica Gliwice


text:
# Bacqueville-en-Caux
Bacqueville-en-Caux – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Sekwana Nadmorska.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 1640 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 135 osób/km² (wśród 1421 gmin Górnej Normandii Bacqueville-en-Caux plasuje się na 138. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 238.).

title: Bacqueville-en-Caux

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Bacqueville-en-Caux
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Bacqueville-en-Caux
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Bacqueville-en-Caux.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Sekwana Nadmorska]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Dieppe|Dieppe]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 76051
 |powierzchnia                    = 12,15 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 1640
 |gęstość zaludnienia             = 135 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 76730
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Sekwana Nadmorska
 |współrzędne                     = 49°47′N 1°0′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Bacqueville-en-Caux''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Sekwana Nadmorska]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 1640 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 135 osób/km² (wśród 1421 gmin [[Górna Normandia|Górnej Normandii]] Bacqueville-en-Caux plasuje się na 138. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 238.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Dieppe}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Sekwana Nadmorska]]

title: Bacqueville-en-Caux

Region: Normandia

Departament: Sekwana Nadmorska

Okręg: Dieppe

• gęstość: 135 os./km²


text:
# São João do Oeste
São João do Oeste – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Santa Catarina. Znajduje się w mezoregionie Oeste Catarinense i mikroregionie São Miguel do Oeste.

title: São João do Oeste

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = São João do Oeste
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = São João do Oeste
 |państwo                      = BR-SC
 |data założenia               = 1992
 |powierzchnia                 = 163,650<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sc.gov.br:80/conteudo/municipios/frametsetmunicipios.htm | tytuł = territorial oficial | opublikowany = sc.gov.br:80 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130218035344/http://www.sc.gov.br:80/conteudo/municipios/frametsetmunicipios.htm | zarchiwizowano = 2013-02-18}}</ref>
 |wysokość                     = 320
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 6 035<ref>[http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/censo2010/tabelas_pdf/total_populacao_roraima.pdf Censo Populacional 2010]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 36,88
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 27°5′5″S 53°35′38″W
 |commons                      = Category:São João do Oeste
 |www                          =
}}
'''São João do Oeste''' – miasto i gmina w [[Brazylia|Brazylii]], w stanie [[Santa Catarina]]. Znajduje się w [[Mezoregion Oeste Catarinense|mezoregionie Oeste Catarinense]] i [[Mikroregion São Miguel do Oeste|mikroregionie São Miguel do Oeste]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Santa Catarina]]

title: São João do Oeste

Herb: Flaga

Państwo: Brazylia

Stan: Santa Catarina


text:
# Georgian Airways
Georgian Airways (gruz. ჯორჯიან ეარვეისი) – gruzińska narodowa linia lotnicza z siedzibą w Tbilisi, wcześniej znana jako AirZena. Obsługuje połączenia do krajów europejskich oraz na Bliski Wschód. Głównym węzłem jest Port lotniczy Tbilisi.

## Flota
Według stanu na czerwiec 2025 flota Georgian Airways składała się z 10 samolotów o średnim wieku 18,8 lat:
| Samolot            | Samolot | Samolot   | Liczba miejsc | Liczba miejsc | Liczba miejsc | Uwagi                                                        |
| Model              | Aktywne | Zamówione | B             | E             | Łącznie       | Uwagi                                                        |
| ------------------ | ------- | --------- | ------------- | ------------- | ------------- | ------------------------------------------------------------ |
| Boeing 737-500     | 1       | –         | 12            | 104           | 116           |                                                              |
| Boeing 737-700     | 2       | –         | 12            | 123           | 135           |                                                              |
| Boeing 737-800     | 3       | –         | 12            | 168           | 180           |                                                              |
| Boeing 737-900ER   | 1       | –         | –             | 189           | 189           |                                                              |
| Boeing 767-300     | 1       | –         | 18            | 227           | 245           |                                                              |
| Bombradier CRJ-200 | 2       | –         | 6             | 44            | 50            |                                                              |
| Bombradier CRJ-200 | 2       | –         | –             | –             | –             | Konfiguracja VIP, realizacja połączeń dla gruzińskiego rządu |
| Łącznie            | 10      | 0         |               |               |               |                                                              |

title: Georgian Airways

wikitext:
{{Linia lotnicza infobox
 |nazwa                     = Georgian Airways
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   = Georgian Airways Tbilisi International Airport.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |IATA                      = A9
 |ICAO                      = TGZ
 |znak                      = TAMAZI
 |data założenia            = 2004
 |rozpoczęcie działalności  =
 |zaprzestanie działalności =
 |państwo                   = GEO
 |baza                      = [[Port lotniczy Tbilisi|Tbilisi]]
 |węzeł                     = [[Port lotniczy Tbilisi|Tbilisi]]
 |węzeł rezerwowy           =
 |główne porty lotnicze     =
 |program lojalnościowy     =
 |sojusz                    =
 |powiązania                =
 |liczba samolotów          = 10
 |liczba tras               = 9
 |siedziba                  = [[Tbilisi]]
 |członkowie zarządu        = Tamaz Gaiashvili
 |udziałowcy                =
 |kapitał zakładowy         =
 |slogan                    =
 |skytrax                   =
 |commons                   =
 |www                       = http://www.georgian-airways.com/
}}
'''Georgian Airways''' ([[Język gruziński|gruz.]] {{J|ka|ჯორჯიან ეარვეისი}}) – [[Gruzja|gruzińska]] narodowa linia lotnicza z siedzibą w [[Tbilisi]], wcześniej znana jako AirZena<ref>{{Cytuj |tytuł = AirZena Georgian {{!}} Book Flights and Save |data dostępu = 2022-07-30 |opublikowany = www.alternativeairlines.com |url = https://www.alternativeairlines.com/airzena-georgian |język = en-GB}}</ref>. Obsługuje połączenia do krajów [[Europa|europejskich]] oraz na [[Bliski Wschód]]. Głównym węzłem jest [[Port lotniczy Tbilisi]].

== Flota ==
[[Plik:Airzena Bombardier CRJ-200LR Ates-1.jpg|mały|242x242px|[[Bombardier CRJ-200|Bombradier CRJ-200]] należący do Georgian Airways]]
Według stanu na czerwiec 2025 flota Georgian Airways składała się z 10 samolotów o średnim wieku 18,8 lat<ref>{{Cytuj |tytuł = Airzena Georgian Airways Fleet Details and History |data = 2025-06-13 |data dostępu = 2025-06-16 |opublikowany = Planespotters.net |url = https://www.planespotters.net/airline/Airzena-Georgian-Airways |język = en}}</ref>:
{| class="wikitable" style="text-align:center"
! colspan="3" |Samolot
! colspan="3" |Liczba miejsc
! rowspan="2" |Uwagi
|-
!Model
!Aktywne
!Zamówione
!B
!E
!Łącznie
|-
|[[Boeing 737|Boeing 737-500]]
|1
|–
|12
|104
|116
|
|-
|[[Boeing 737|Boeing 737-700]]
|2
|–
|12
|123
|135
|
|-
|[[Boeing 737|Boeing 737-800]]
|3
|–
|12
|168
|180
|
|-
|[[Boeing 737|Boeing 737-900ER]]
|1
|–
|–
|189
|189
|
|-
|[[Boeing 767|Boeing 767-300]]
|1
|–
|18
|227
|245
|
|-
| rowspan="2" |[[Bombardier Canadair Regional Jet|Bombradier CRJ-200]]
| rowspan="2" |2
| rowspan="2" |–
|6
|44
|50
|
|-
| colspan="3" |–
|Konfiguracja VIP, realizacja połączeń dla [[Rząd Gruzji|gruzińskiego rządu]]
|-
!Łącznie
!10
!0
! colspan="4" |
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gruzińskie linie lotnicze}}

[[Kategoria:Gruzińskie linie lotnicze]]

title: Georgian Airways

IATA · A9: ICAO · TGZ · Znak · TAMAZI

Państwo: Gruzja

Baza: Tbilisi

Węzeł: Tbilisi

Siedziba: Tbilisi

Członkowie zarządu: Tamaz Gaiashvili


text:
# Pigany
Pigany – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Sieniawa. Leży 4 km na północ od Sieniawy.
Podczas okupacji sowieckiej (1939–1941) w Piganach, u ujścia Lubieni do Sanu, znajdował się najdalej na zachód wysunięty punkt obwodu lwowskiego (vide rejon sieniawski). Na zachód (w Głogowcu, poprzez San) oraz na północ (Paluchy) rozpościerało się niemieckie Generalne Gubernatorstwo (odpowiednio dystrykty krakowski i lubelski).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

## Części wsi
| SIMC    | Nazwa       | Rodzaj     |
| ------- | ----------- | ---------- |
| 0611436 | Borki       | przysiółek |
| 0611330 | Kępa        | część wsi  |
| 0611347 | Leżachowiec | część wsi  |
| 0611488 | Mazury      | przysiółek |

W 1921 roku w Piganach było 60 domów. W Piganach znajduje się cmentarz wojenny podlegający ochronie krajobrazu.
W 1987 roku przeniesiono z Wólki Pełkińskiej i zbudowano drewniany kościół filialny, który 28 listopada 1987 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego.

title: Pigany

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Pigany
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Pigany 006.jpg
 |opis zdjęcia           = Budynek świetlicy wiejskiej w Piganach
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podkarpackie
 |powiat                 = [[Powiat przeworski|przeworski]]
 |gmina                  = [[Sieniawa (gmina)|Sieniawa]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 569{{r|pwl}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 16
 |kod pocztowy           = 37-530{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = RPZ
 |SIMC                   = 0611324{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Sieniawa (gmina)
 |współrzędne            = 50°12'04"N 22°35'19"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|101025|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Pigany
 |www                    =
}}
'''Pigany''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat przeworski|powiecie przeworskim]], w [[Sieniawa (gmina)|gminie Sieniawa]]{{r|R2013|teryt}}. Leży 4 km na północ od [[Sieniawa|Sieniawy]].

Podczas [[Okupacja sowiecka ziem polskich (1939–1941)|okupacji sowieckiej (1939–1941)]] w Piganach, u ujścia [[Lubienia (dopływ Sanu)|Lubieni]] do [[San]]u, znajdował się najdalej na zachód wysunięty punkt [[obwód lwowski|obwodu lwowskiego]] (vide [[rejon sieniawski]]). Na zachód (w [[Głogowiec (powiat przeworski)|Głogowcu]], poprzez San) oraz na północ ([[Paluchy]]) rozpościerało się niemieckie [[Generalne Gubernatorstwo]] (odpowiednio dystrykty [[Dystrykt krakowski|krakowski]] i [[Dystrykt lubelski|lubelski]])<ref>Gemeindekarte des Generalgouvernements für die besten polnischen Gebiete (1940).</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo przemyskie|województwa przemyskiego]].

== Części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Pigany{{r|R2013|teryt}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0611436 || [[Borki (Pigany)|Borki]] || przysiółek
|-
|0611330 || [[Kępa (Pigany)|Kępa]] || część wsi
|-
|0611347 || [[Leżachowiec]] || część wsi
|-
|0611488 || Mazury || przysiółek
|}

W 1921 roku w Piganach było 60 domów. W Piganach znajduje się cmentarz wojenny podlegający ochronie krajobrazu<ref>[https://sites.google.com/view/przodkowie/varia/cmentarze-wojenne-w-okolicach-jarosławia-i-sieniawy Cmentarze wojenne w okolicach Jarosławia i Sieniawy]</ref>.

W 1987 roku przeniesiono z Wólki Pełkińskiej i zbudowano drewniany kościół filialny, który 28 listopada 1987 roku bp [[Ignacy Tokarczuk]] poświęcił ''pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego''<ref>sieniawa.przemyska.pl [http://sieniawa.przemyska.pl/kosciol-filialny-pigany-historia/ Kościół filialny Pigany]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
*  <ref name="pwl">{{Polska w liczbach|id= wies_Pigany|nazwa= Wieś Pigany w liczbach|data dostępu= 28 grudnia 2022}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=925|data dostępu=2022-11-28}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=R2013>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Sieniawa}}

[[Kategoria:Pigany]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie przeworskim]]

title: Pigany

Województwo: podkarpackie

Powiat: przeworski

Gmina: Sieniawa

Tablice rejestracyjne: RPZ


text:
# Rudnia (sielsowiet Dobrowola)
Rudnia (biał. Рудня; ros. Рудня) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie świsłockim, w sielsowiecie Dobrowola, na terenie Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”.
W XIX w. znajdowała się tu kaplica katolicka, należąca do parafii Trójcy Przenajświętszej w Świsłoczy. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Świsłocz.

title: Rudnia (sielsowiet Dobrowola)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi na Białorusi w siel. Dobrowola, rej. świsłockim obw. grodzieńskiego|[[Rudnia|inne znaczenia tej nazwy]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Rudnia
 |nazwa oryginalna             = Рудня<br />Рудня
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-HR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon świsłocki|świsłocki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Dobrowola|Dobrowola]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 55<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150602051655/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/hrodzienskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód grodzieński
 |współrzędne                  = 52°50′26″N 24°02′45″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Rudnia'''<ref>{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata |url = |wydawca = Główny Urząd Geodezji i Kartografii |miejsce = Warszawa |rok = 2019 |strony = |isbn = 978-83-254-2578-4}}</ref> ({{w języku|be|Рудня}}; {{w języku|ru|Рудня}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód grodzieński|obwodzie grodzieńskim]], w [[rejon świsłocki|rejonie świsłockim]], w [[sielsowiet Dobrowola|sielsowiecie Dobrowola]], na terenie [[Park Narodowy „Puszcza Białowieska”|Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”]].

W XIX w. znajdowała się tu kaplica katolicka, należąca do [[Parafia św. Franciszka z Asyżu w Świsłoczy|parafii Trójcy Przenajświętszej w Świsłoczy]]. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|województwie białostockim]], w [[Powiat wołkowyski|powiecie wołkowyskim]], w [[Świsłocz (gmina w powiecie wołkowyskim)|gminie Świsłocz]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.kami.net.pl/kresy/ | tytuł =Baza Miejscowości Kresowych | opublikowany = | data = | język =pl | data dostępu = 2019-09-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|IX|927|Rudnia (90), pow. wołkowyski}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P37_S38_DOBROWOLA_1931_300dpi_bcuj298346-288248.jpg Rudnia na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę | url =http://maps.by | tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь | opublikowany = | data = | język =ru | data dostępu = 2019-09-12}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie świsłockim]]

title: RudniaРудня · Рудня

Obwód: grodzieński

Rejon: świsłocki

Sielsowiet: Dobrowola


text:
# Czongkemin
Czongkemin (kirg. Чоң Кемин) – rzeka w północnym Kirgistanie.
Powierzchnia basenu 1890 km², średni roczny przepływ 21,7 m³/s. Wpada do rzeki Czu.
W 1911 r. w dolinie rzeki znajdowało się epicentrum bardzo silnego trzęsienia ziemi.

title: Czongkemin

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Czongkemin
 |zdjęcie             = Chon-Kemin.JPG
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           =
 |państwo             = Kirgistan
 |lokalizacja         =
 |rodzaj cieku        = rzeka
 |długość             =
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni =
 |średni przepływ     = 21,7
 |miejsce przepływu   =
 |kod statystyczny    =
 |źródło: miejsce     =
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne =
 |ujście: recypient   = [[Czu]]
 |ujście: miejsce     =
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne =
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             =
}}
'''Czongkemin'''<ref>Polska nazwa rzeki za KSNG: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 5. Azja Środkowa i Zakaukazie, 2005</ref> ({{w języku|ky|Чоң Кемин}}) – rzeka w północnym [[Kirgistan]]ie.

Powierzchnia basenu 1890 km², średni roczny przepływ 21,7 m³/s. Wpada do rzeki [[Czu]]<ref>{{Cytuj | url=http://www.welcome.kg/ru/kyrgyzstan/nature/wot/170.html | tytuł=Таблица 3 - Воды - Природа - О Кыргызстане - Добро пожаловать в Кыргызстан!<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.welcome.kg | data dostępu=2017-11-17 | archiwum = http://web.archive.org/web/20171213061323/http://www.welcome.kg/ru/kyrgyzstan/nature/wot/170.html | zarchiwizowano = 2017-12-13 | język = ru }}</ref><ref name="delvaux">{{Cytuj pismo | autor = D. Delvaux, K. E. Abdrakhmatov, I. N. Lemzin, A. L. Strom | tytuł = Landslides and surface breaks of the 1911 m- 8.2 kemin earthquake | czasopismo = Russian Geology and Geophysics | wydanie = 10 | wolumin = 42 | strony = 1583 fig.4 | język = en | data = 2001 | url = http://www.africamuseum.be/publication_docs/2001_Delvaux_al_ChonKemin-Eng.pdf}}</ref>.

W 1911 r. w dolinie rzeki znajdowało się [[epicentrum]] bardzo silnego [[Trzęsienie ziemi w dolinie Czongkemin (1911)|trzęsienia ziemi]]<ref name="delvaux" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Rzeki w Kirgistanie]]
[[Kategoria:Rzeki obszarów bezodpływowych]]

title: Czongkemin

Państwo: Kirgistan

Recypient: Czu


text:
# Czarnuszka (roślina)
Czarnuszka (Nigella L.) – rodzaj roślin jednorocznych z rodziny jaskrowatych, dziko rosnących głównie na obszarach śródziemnomorskich oraz w zachodniej Azji. Należy do niego około 25–26 gatunków. W Polsce dziko rośnie jeden gatunek – czarnuszka polna N. arvensis. Rośliny te wyróżniają się silnie podzielonymi liśćmi i mniej lub bardziej zrośniętymi, dętymi mieszkami. Wiele gatunków uprawianych jest jako rośliny ozdobne i przyprawy (aromatyczne nasiona).

## Morfologia
PokrójRośliny jednoroczne osiągające do 40 cm wysokości, z wyraźnym korzeniem palowym.
LiściePodwójnie lub potrójne pierzastosieczne o łatkach równowąskich, zwykle nitkowatych. Górne liście wyrastają często tuż pod kwiatem otulając go od dołu.
KwiatyPojedyncze lub po kilka w szczytowej części pędu, wzniesione. Działki, których jest zwykle 5, rzadziej od 4 do 8 mają kolor niebieski, rzadziej żółtawy, biały lub zielonkawy. U podstawy zwężone są zwykle w paznokieć. Płatki w liczbie 5–8 są przekształcone w kubkowate i dwuwargowe miodniki. Pręciki są liczne. Zalążnie są górne i mają długie szyjki.
OwoceKilka (5–10) mieszków w różnym stopniu zrośniętych ze sobą. Zawierają czarne nasiona (stąd też nazwa rośliny).

## Systematyka
Pozycja według APweb (aktualizowany system APG IV z 2016)
Rodzaj z podrodziny Ranunculoideae Arnott, rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae) z rzędu jaskrowców (Ranunculales), należących do kladu dwuliściennych właściwych (eudicots). Reprezentuje plemię Nigelleae. Dwa pozostałe rodzaje z plemienia (czarnusznik Garidella i Komaroffia) bywają włączane do rodzaju Nigella.
Wykaz gatunków
- Nigella arvensis L. – czarnuszka polna
- Nigella bucharica Schipcz. – czarnuszka bucharska
- Nigella carpatha Strid
- Nigella ciliaris DC.
- Nigella damascena L. – czarnuszka damasceńska
- Nigella degenii Vierh.
- Nigella deserti Boiss.
- Nigella doerfleri Vierh.
- Nigella elata Boiss.
- Nigella fumariifolia Kotschy
- Nigella gallica Jord.
- Nigella hispanica L. – czarnuszka hiszpańska
- Nigella icarica Strid
- Nigella integrifolia Regel – czarnuszka całolistna
- Nigella koyuncui Dönmez & Ugurlu
- Nigella lancifolia Hub.-Mor.
- Nigella nigellastrum (L.) Willk.
- Nigella orientalis L. – czarnuszka wschodnia
- Nigella oxypetala Boiss.
- Nigella papillosa G.López
- Nigella sativa L. – czarnuszka siewna
- Nigella segetalis M.Bieb.
- Nigella stellaris Boiss.
- Nigella stricta Strid
- Nigella turcica Dönmez & Mutlu
- Nigella unguicularis (Poir.) Spenn.

## Zastosowanie
Teodor Tabernaemontanus w wydanej przez siebie w 1588 roku „Nowej kompletnej księdze ziół” podał ponad 150 zastosowań leczniczych czarnuszki. Wymienił stosowanie tego uniwersalnego ziela na dolegliwości żołądka, bóle głowy czy okłady z wywaru na oczy. Czarnuszkę w postaci wywaru podawało się również młodym matkom jako środek mlekopędny oraz regulujący zaburzenia miesiączki. Czarnuszka jest stosowana w przemyśle piekarniczym jako dodatek aromatyczny do pieczywa. W medycynie olej z nasion czarnuszki stosowany jest w preparatach, które wykazują działanie uspokajające, przeciwzapalne, przeciwgrzybiczne oraz wzmacniające układ odpornościowy.
Jako ozdobne uprawia się: czarnuszkę wschodnią, całolistną, hiszpańską, damasceńską i bucharską.

title: Czarnuszka (roślina)

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Czarnuszka
 |grafika              = Nigella arvensis sl54.jpg
 |opis grafiki         = [[Czarnuszka polna]]
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[Jaskrowce|jaskropodobne]]
 |rząd                 = [[jaskrowce]]
 |rodzina              = [[jaskrowate]]
 |rodzaj               = czarnuszka
 |nazwa łacińska       = Nigella
 |autor                = [[Karol Linneusz|L.]]
 |cytat                = [[Species Plantarum|Sp. Pl. 534. 1753]]
 |typ nomenklatoryczny = ''[[czarnuszka polna|Nigella arvensis]]'' L.<ref>{{Cytuj stronę |url=http://botany.si.edu/ing/ |tytuł=Index Nominum Genericorum|data dostępu =2009-02-10}}</ref>
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Nigella
 |wikisłownik          = czarnuszka
}}
[[Plik:Nigella damascena BW 2014-06-08 16-38-13.jpg|thumb|Kwiat czarnuszki damasceńskiej]]
[[Plik:Nigella orientalis 2019-07-01 2641.jpg|thumb|[[Czarnuszka wschodnia]]]]

'''Czarnuszka''' (''Nigella'' L.) – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[roślina jednoroczna|roślin jednorocznych]] z rodziny [[jaskrowate|jaskrowatych]], dziko rosnących głównie na obszarach śródziemnomorskich oraz w zachodniej Azji. Należy do niego około 25<ref name=jasiewicz>{{cytuj książkę|autor=Adam Jasiewicz (red.)|tytuł=Flora polski. Tom IV|wydawca=Państwowe Wydawnictwa Naukowe|miejsce=Warszawa, Kraków|data=1985|strony=19-20|isbn=83-01-05853-6}}</ref>–26<ref name=powo/> gatunków. W [[Polska|Polsce]] dziko rośnie jeden gatunek – [[czarnuszka polna]] ''N. arvensis''<ref name="checklist">{{Cytuj | autor = Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając | tytuł = Vascular plants of Poland. An annotated checklist | miejsce = Kraków | wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences | data = 2020 | s=120 | isbn = 978-83-62975-45-7}}</ref>. Rośliny te wyróżniają się silnie podzielonymi liśćmi i mniej lub bardziej zrośniętymi, dętymi [[mieszek (botanika)|mieszkami]]. Wiele gatunków uprawianych jest jako [[rośliny ozdobne]]<ref name=philips>{{cytuj książkę|autor=Roger Philips, Martyn Rix|tytuł=The Botanical Garden. Vol. 2. Perennials and annuals| wydawca=Macmillan| miejsce=London|data=2002| strony=50| isbn=0333748905}}</ref> i przyprawy (aromatyczne nasiona)<ref name=jasiewicz/>.

== Morfologia ==
; Pokrój: Rośliny jednoroczne osiągające do 40 cm wysokości, z wyraźnym korzeniem palowym<ref name=philips/>.
; [[Liść|Liście]]: Podwójnie lub potrójne pierzastosieczne o łatkach równowąskich, zwykle nitkowatych<ref name=jasiewicz/>. Górne liście wyrastają często tuż pod kwiatem otulając go od dołu<ref name=philips/>.
; [[Kwiat]]y: Pojedyncze lub po kilka w szczytowej części pędu, wzniesione. Działki, których jest zwykle 5, rzadziej od 4 do 8 mają kolor niebieski, rzadziej żółtawy, biały lub zielonkawy. U podstawy zwężone są zwykle w [[paznokieć (botanika)|paznokieć]]. Płatki w liczbie 5–8 są przekształcone w kubkowate i dwuwargowe [[miodnik]]i. [[Pręcik (botanika)|Pręciki]] są liczne. [[Zalążnia|Zalążnie]] są górne i mają długie szyjki<ref name=philips/><ref name=jasiewicz/>.
; [[Owoc]]e: Kilka (5–10) [[mieszek (botanika)|mieszków]] w różnym stopniu zrośniętych ze sobą<ref name=jasiewicz/>. Zawierają czarne nasiona (stąd też nazwa rośliny).

== Systematyka ==
; Pozycja według [[Angiosperm Phylogeny Website|APweb]] (aktualizowany [[system APG IV]] z 2016)
Rodzaj z podrodziny ''Ranunculoideae'' Arnott, rodziny [[jaskrowate|jaskrowatych]] (''Ranunculaceae'') z rzędu [[jaskrowce|jaskrowców]] (''Ranunculales''), należących do [[dwuliścienne właściwe|kladu dwuliściennych właściwych]] (eudicots)<ref name=apweb/>. Reprezentuje plemię ''Nigelleae''<ref name=grin>{{cytuj stronę|url=https://npgsweb.ars-grin.gov/gringlobal/taxonomygenus.aspx?id=8242 |tytuł=Genus: Nigella|praca=Germplasm Resources Information Network (GRIN)| opublikowany=United States Department of Agriculture|język=en|data dostępu=2013-03-28}}</ref>. Dwa pozostałe rodzaje z plemienia ([[czarnusznik]] ''Garidella'' i ''[[Komaroffia]]'') bywają włączane do rodzaju ''Nigella''<ref name=grin/><ref name=tpl>{{cytuj stronę|url=http://www.theplantlist.org/browse/A/Ranunculaceae/Nigella/|tytuł=Nigella|praca=The Plant List|język=en|data dostępu=2013-03-28}}</ref>.

; Wykaz gatunków<ref name="powo">{{Cytuj stronę | url = http://plantsoftheworldonline.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:33199-1 | tytuł = Nigella L. | praca = Plants of the World online | opublikowany = Royal Botanic Gardens, Kew | data dostępu = 2021-01-25}}</ref><ref name=karpowiczowa>{{cytuj |redaktor=Ludmiła Karpowiczowa |tytuł=Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński |data=1973 |s=55 |wydawca=Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego |miejsce=Warszawa}}</ref><ref name=gawrys>{{Cytuj książkę | autor = Wiesław Gawryś | tytuł = Słownik roślin zielnych | wydawca = Officina botanica | miejsce = Kraków | data = 2008 | strony = 129 | isbn = 978-83-925110-5-2}}</ref>:
* ''Nigella arvensis'' L. – [[czarnuszka polna]]
* ''Nigella bucharica'' Schipcz. – [[czarnuszka bucharska]]
* ''[[Nigella carpatha]]'' Strid
* ''[[Nigella ciliaris]]'' DC.
* ''Nigella damascena'' L. – [[czarnuszka damasceńska]]
* ''[[Nigella degenii]]'' Vierh.
* ''[[Nigella deserti]]'' Boiss.
* ''[[Nigella doerfleri]]'' Vierh.
* ''[[Nigella elata]]'' Boiss.
* ''[[Nigella fumariifolia]]'' Kotschy
* ''[[Nigella gallica]]'' Jord.
* ''Nigella hispanica'' L. – [[czarnuszka hiszpańska]]
* ''[[Nigella icarica]]'' Strid
* ''Nigella integrifolia'' Regel – [[czarnuszka całolistna]]
* ''[[Nigella koyuncui]]'' Dönmez & Ugurlu
* ''[[Nigella lancifolia]]'' Hub.-Mor.
* ''[[Nigella nigellastrum]]'' (L.) Willk.
* ''Nigella orientalis'' L. – [[czarnuszka wschodnia]]
* ''[[Nigella oxypetala]]'' Boiss.
* ''[[Nigella papillosa]]'' G.López
* ''Nigella sativa'' L. – [[czarnuszka siewna]]
* ''[[Nigella segetalis]]'' M.Bieb.
* ''[[Nigella stellaris]]'' Boiss.
* ''[[Nigella stricta]]'' Strid
* ''[[Nigella turcica]]'' Dönmez & Mutlu
* ''[[Nigella unguicularis]]'' (Poir.) Spenn.

== Zastosowanie ==
Teodor Tabernaemontanus w wydanej przez siebie w 1588 roku „Nowej kompletnej księdze ziół” podał ponad 150 zastosowań leczniczych czarnuszki. Wymienił stosowanie tego uniwersalnego ziela na dolegliwości żołądka, bóle głowy czy okłady z wywaru na oczy. Czarnuszkę w postaci wywaru podawało się również młodym matkom jako środek mlekopędny oraz regulujący zaburzenia miesiączki. Czarnuszka jest stosowana w przemyśle piekarniczym jako dodatek aromatyczny do pieczywa<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko = Gumowska|imię = Irena|tytuł = Ziółka i my|rok = 1983|wydawca = PTTK Kraj|miejsce = Warszawa|strony = 44-45|isbn = 83-7005-089-1}}</ref>. W medycynie olej z nasion czarnuszki stosowany jest w preparatach, które wykazują działanie uspokajające, przeciwzapalne, przeciwgrzybiczne oraz wzmacniające układ odpornościowy<ref>{{Cytuj stronę|url = https://www.znamlek.pl/czarnuszka-9141.html|tytuł = Czarnuszka|autor = |data dostępu = 2015-11-16|opublikowany = znamlek.pl|język = }}</ref>.

Jako ozdobne uprawia się: [[czarnuszka wschodnia|czarnuszkę wschodnią]], [[czarnuszka całolistna|całolistną]], [[czarnuszka hiszpańska|hiszpańską]], [[czarnuszka damasceńska|damasceńską]] i [[czarnuszka bucharska|bucharską]]<ref name=karpowiczowa/><ref name=gawrys/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2021-03-26}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2009-06-07}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Jaskrowate]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza]]

title: Czarnuszka

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: jaskropodobne

Rząd: jaskrowce

Rodzina: jaskrowate

Rodzaj: czarnuszka


text:
# Robustiano Maciel
Robustiano Maciel – piłkarz paragwajski, obrońca, pomocnik.
Jako piłkarz klubu Club Libertad wziął udział w turnieju Copa América 1953, gdzie Paragwaj zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Maciel zagrał w trzech meczach - z Chile, Ekwadorem i Peru.
W 1953 roku wziął udział w eliminacjach do finałów mistrzostw świata w 1954 roku. Maciel zagrał w czterech meczach - dwóch z Chile i dwóch z Brazylią.
Następnie wziął udział w turnieju Copa América 1955, gdzie Paragwaj zajął przedostatnie, piąte miejsce. Maciel zagrał we wszystkich pięciu meczach - z Argentyną, Urugwajem, Ekwadorem, Chile i Peru.
Rok później wziął udział w turnieju Copa América 1956, gdzie Paragwaj ponownie zajął przedostatnie, piąte miejsce. Maciel zagrał w trzech meczach - z Urugwajem (wszedł za niego Edelmiro Arévalo), Brazylią i Argentyną.
Maciel rozegrał w reprezentacji Paragwaju łącznie 21 meczów, w tym 11 w ramach Copa América, 4 w eliminacjach do finałów mistrzostw świata w 1954 roku, 4 w ramach turnieju Copa Oswaldo Cruz i 2 towarzyskie.

title: Robustiano Maciel

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Robustiano Maciel
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[Obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       = ! 19??–19?? ! [[Club Libertad]]
 |kariera reprezentacyjna = ! 1953–1956 ! {{reprezentacja|PRY|pn}} ! 21 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Copa América]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Copa América 1953|Peru 1953]]|}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Robustiano Maciel''' – piłkarz [[paragwaj]]ski, obrońca, pomocnik.

Jako piłkarz klubu [[Club Libertad]] wziął udział w turnieju [[Copa América 1953]], gdzie [[Reprezentacja Paragwaju w piłce nożnej mężczyzn|Paragwaj]] zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Maciel zagrał w trzech meczach - z [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]], [[Reprezentacja Ekwadoru w piłce nożnej mężczyzn|Ekwadorem]] i [[Reprezentacja Peru w piłce nożnej mężczyzn|Peru]].

W [[1953]] roku wziął udział w eliminacjach do finałów [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1954|mistrzostw świata w 1954 roku]]<ref>[http://www.rsssf.com/tables/54q-det.html World Cup 1954 - Qualifying<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>. Maciel zagrał w czterech meczach - dwóch z Chile i dwóch z [[Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn|Brazylią]].

Następnie wziął udział w turnieju [[Copa América 1955]], gdzie Paragwaj zajął przedostatnie, piąte miejsce. Maciel zagrał we wszystkich pięciu meczach - z [[Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej mężczyzn|Argentyną]], [[Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej mężczyzn|Urugwajem]], Ekwadorem, Chile i Peru.

Rok później wziął udział w turnieju [[Copa América 1956]], gdzie Paragwaj ponownie zajął przedostatnie, piąte miejsce. Maciel zagrał w trzech meczach - z Urugwajem (wszedł za niego [[Edelmiro Arévalo]]), Brazylią i Argentyną.

Maciel rozegrał w reprezentacji Paragwaju łącznie 21 meczów, w tym 11 w ramach [[Copa América]], 4 w eliminacjach do finałów mistrzostw świata w 1954 roku, 4 w ramach turnieju [[Copa Oswaldo Cruz]] i 2 towarzyskie<ref>{{Cytuj | url=http://archivo.abc.com.py/2008-04-03/articulos/403730/los-campeones-uno-por-uno | tytuł=Clasiweb - Anuncios Clasificados Gratis en Paraguay<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=archivo.abc.com.py | język=es | data dostępu=2017-11-26}}</ref>.

== Bibliografia ==
* [[Tomasz Wołek]], ''Encyklopedia piłkarska FUJI. Copa America'', Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, {{ISBN|83-902751-2-0}}, str. 97-99, 104-105, 108-109

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20070529134448/http://www.viocomm.com/demo/copallc/website/history/1953.htm Paragwaj - zwycięzcy Copa América 1953]

{{Paragwaj 1953}}
{{Trenerzy piłkarscy Cerro Porteño}}
{{Trenerzy piłkarscy Club Sol de América}}

{{SORTUJ:Maciel, Robustiano}}
[[Kategoria:Reprezentanci Paragwaju w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Club Libertad]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1953]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1955]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1956]]
[[Kategoria:Zdobywcy Copa América]]

title: · Robustiano Maciel

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

Club Libertad

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Paragwaj · 21 · (0)

title: Dorobek medalowy

złoto: Peru 1953


text:
# Frederiksberg
Frederiksberg – miasto i gmina w Regionie Stołecznym w Danii.
Frederiksberg ma prawa miejskie, własne władze, ratusz itp. Leży wewnątrz granic miejskich Kopenhagi jako enklawa. Frederiksberg zamieszkuje 104 664 mieszkańców (2023). W mieście znajduje się pięć teatrów, dwadzieścia pięć kościołów, trzy duże parki, ogród zoologiczny oraz kilka wyższych szkół, m.in. Copenhagen Business School (CBS) i Królewska Akademia Weterynaryjno-Rolnicza (KVL). Wcześniej miasto nazywało się Ny Amager, jednak na początku XVIII wieku swoją rezydencję zbudował tu Fryderyk IV i na jego cześć miasto zmieniło nazwę na Frederiksberg.
W mieście znajduje się stacja metra.

## Demografia
- Wykres liczby ludności Frederiksberga na przestrzeni ostatnich 240 lat

źródło: Duński Urząd Statystyczny

## Miasta partnerskie
- Tartu, Estonia
- gmina Uppsala, Szwecja[2]
- Bærum, Norwegia
- Hämeenlinna, Finlandia
- Hafnarfjörður, Islandia

title: Frederiksberg

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Frederiksberg
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = [[miasto]] i [[Gminy w Danii|gmina]]
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         = Frederiksberg kommune.jpg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = DNK
 |1. jednostka administracyjna = [[Region Stołeczny (Dania)|Region Stołeczny]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2023
 |liczba ludności              = 104 664<ref>{{Cytuj |tytuł = Statistikbanken |data dostępu = 2023-08-02 |opublikowany = www.statistikbanken.dk |url = https://www.statistikbanken.dk/BY1}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Region Stołeczny (Dania)
 |współrzędne                  = 55°40′39.00″N 12°32′2.00″E
 |commons                      = Category:Frederiksberg
 |www                          = https://www.frederiksberg.dk/
}}
[[Plik:Denmark Frederiksberg Palace.JPG|thumb|250px|Pałac ''Frederiksberg'']]
'''Frederiksberg''' – miasto i gmina w [[Region Stołeczny (Dania)|Regionie Stołecznym]] w [[Dania|Danii]].

Frederiksberg ma prawa miejskie, własne władze, ratusz itp. Leży wewnątrz granic miejskich [[Kopenhaga|Kopenhagi]] jako enklawa. Frederiksberg zamieszkuje 104 664 mieszkańców (2023). W mieście znajduje się pięć teatrów, dwadzieścia pięć kościołów, trzy duże parki, ogród zoologiczny oraz kilka wyższych szkół, m.in. [[Copenhagen Business School]] (CBS) i [[Królewska Akademia Weterynaryjno-Rolnicza]] (KVL). Wcześniej miasto nazywało się Ny Amager, jednak na początku [[XVIII wiek]]u swoją rezydencję zbudował tu [[Fryderyk IV Oldenburg|Fryderyk IV]] i na jego cześć miasto zmieniło nazwę na Frederiksberg.

W mieście znajduje się [[Frederiksberg (stacja metra)|stacja metra]].

== Demografia ==
* Wykres liczby ludności Frederiksberga na przestrzeni ostatnich 240 lat
<timeline>
ImageSize  = width:700 height:300
PlotArea   = left:50 right:20 top:25 bottom:30
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.2,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:120000
ScaleMajor = unit:year increment:10000 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:2000 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:19 align:left
  bar:1769 from:0 till:1030
  bar:1787 from:0 till:1143
  bar:1801 from:0 till:1172
  bar:1834 from:0 till:1921
  bar:1850 from:0 till:2874
  bar:1870 from:0 till:16878
  bar:1890 from:0 till:46954
  bar:1906 from:0 till:87594
  bar:1921 from:0 till:104815
  bar:1935 from:0 till:113134
  bar:1950 color:cobar2 from:0 till:118993
  bar:1970 from:0 till:101874
  bar:1990 from:0 till:85611
  bar:2000 from:0 till:90327
  bar:2005 from:0 till:91886
  bar:2009 from:0 till:95029
PlotData=
  textcolor:black fontsize:S
  bar:1769 at: 1030 text: 1.030 shift:(-11,5)
  bar:1787 at: 1143 text: 1.143 shift:(-11,5)
  bar:1801 at: 1172 text: 1.172 shift:(-11,5)
  bar:1834 at: 1921 text: 1.921 shift:(-11,5)
  bar:1850 at: 2874 text: 2.874 shift:(-11,5)
  bar:1870 at: 16878 text: 16.878 shift:(-14,5)
  bar:1890 at: 46954 text: 46.954 shift:(-14,5)
  bar:1906 at: 87594 text: 87.594 shift:(-14,5)
  bar:1921 at: 104815 text: 104.815 shift:(-17,5)
  bar:1935 at: 113134 text: 113.134 shift:(-17,5)
  bar:1950 at: 118993 text: 118.993 shift:(-17,5)
  bar:1970 at: 101874 text: 101.874 shift:(-17,5)
  bar:1990 at: 85611 text: 85.611 shift:(-14,5)
  bar:2000 at: 90327 text: 90.327 shift:(-14,5)
  bar:2005 at: 91886 text: 91.886 shift:(-14,5)
  bar:2009 at: 95029 text: 95.029 shift:(-14,5)
</timeline>

źródło: [http://www.statistikbanken.dk Duński Urząd Statystyczny]

== Miasta partnerskie ==
* {{Flaga|EST}} [[Tartu]], [[Estonia]]
* {{Flaga|SWE}} [[gmina Uppsala]], [[Szwecja]]<ref>{{Cytuj|tytuł=Uppsala kommun: Mer om internationellt arbete|data dostępu=2016-11-27|url=https://www.uppsala.se/organisation-och-styrning/amnen/internationella-relationer/mer-om-internationellt-arbete/|język=sv|archiwum=https://web.archive.org/web/20161127220354/https://www.uppsala.se/organisation-och-styrning/amnen/internationella-relationer/mer-om-internationellt-arbete/|zarchiwizowano=2016-11-27}}</ref>
* {{Flaga|NOR}} [[Bærum]], [[Norwegia]]
* {{Flaga|FIN}} [[Hämeenlinna]], [[Finlandia]]
* {{Flaga|ISL}} [[Hafnarfjörður]], [[Islandia]]

== Ludzie związani z Frederiksbergiem ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Frederiksbergiem}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dania 1970–2006}}
{{Region Stołeczny (Dania)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Frederiksberg| ]]
[[Kategoria:Miasta w Regionie Stołecznym]]
[[Kategoria:Enklawy]]
[[Kategoria:Gminy w Regionie Stołecznym]]

title: Frederiksberg

Państwo: Dania

Region: Region Stołeczny


text:
# Parafia św. Józefa Rzemieślnika w Robakowie
Parafia świętego Józefa Rzemieślnika – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Robakowo, w gminie Kórnik, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu kórnickiego.

## Historia
Parafia powstała przez wydzielenie części parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach i Parafii Wszystkich Świętych w Kórniku. Została powołana dekretem abp. Juliusza Paetza 1 lipca 1997 roku. W jej skład wchodzą wierni z miejscowości: Robakowo wieś, Robakowo osiedle, Gądki i Dachowa.

## Proboszczowie
- ks. Eugeniusz Leosz (1997–2010)
- ks. Piotr Ostański (2010-2013)[2]
- ks. Piotr Piec (2013-31.08.2021)[3]
- ks. Przemysław Danielczak (1.09.2021)[4][5]

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia świętego Józefa Rzemieślnika
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Robakowo church 2.jpg
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Robakowo (województwo wielkopolskie)|Robakowo]]
 |adres                   = Robakowo, ul. Szkolna 7<br />62-023 Gądki
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja poznańska|poznańska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat kórnicki|kórnicki]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = Kościół
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Robakowie|św. Józefa Rzemieślnika]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Przemysław Danielczak
 |wezwanie                = [[Józef z Nazaretu|św. Józefa Rzemieślnika]]
 |dzień wspomnienia       = [[Święto Pracy#Inne tradycje 1 maja|1 maja]]
 |kod mapy                = Kórnik (gmina)
 |współrzędne             = 52°18′08.135″N, 17°03′28.546″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://www.jozefrobakowo.archpoznan.pl/Parafia/singleSites/Parafia/
}}
'''Parafia świętego Józefa Rzemieślnika''' – [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]] [[parafia]] znajdująca się we wsi [[Robakowo (województwo wielkopolskie)|Robakowo]], w [[Kórnik (gmina)|gminie Kórnik]], w [[powiat poznański|powiecie poznańskim]]. Należy do [[dekanat kórnicki|dekanatu kórnickiego]].

== Historia ==
Parafia powstała przez wydzielenie części [[Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach|parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach]] i [[Parafia Wszystkich Świętych w Kórniku|Parafii Wszystkich Świętych w Kórniku]]. Została powołana dekretem abp. [[Juliusz Paetz|Juliusza Paetza]] 1 lipca 1997 roku. W jej skład wchodzą wierni z miejscowości: [[Rybakowo (wieś)|Robakowo wieś]], Robakowo osiedle, [[Gądki]] i [[Dachowa (województwo wielkopolskie)|Dachowa]]<ref>{{Cytuj |autor = Błażej Tobolski |tytuł = Długo oczekiwany kościół |data dostępu = 2022-02-20 |url = https://www.przewodnik-katolicki.pl/Archiwum/2007/Przewodnik-Katolicki-26-2007/Archidiecezja-Poznanska/Dlugo-oczekiwany-kosciol}}</ref>.

== Proboszczowie ==
* ks. Eugeniusz Leosz (1997–2010)
* ks. [[Piotr Ostański]] (2010-2013)<ref>{{Cytuj |tytuł = Archidiecezja Poznańska – Zmiany personalne w Archidiecezji 2013 |data = 2013-06-17 |data dostępu = 2023-02-04 |opublikowany = web.archive.org |url = http://web.archive.org/web/20130617233318/http://www.archpoznan.pl/content/view/2837/109/}}</ref>
* ks. Piotr Piec (2013-31.08.2021)<ref>{{Cytuj |tytuł = Zmiany personalne w Archidiecezji 2021 |data = 2021-07-27 |data dostępu = 2023-02-04 |opublikowany = web.archive.org |url = https://nsjsrem.pl/zmiany-personalne-w-archidiecezji-2021/}}</ref>
* ks. Przemysław Danielczak (1.09.2021)<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Zarys historyczny |data dostępu = 2022-02-20 |opublikowany = Parafia pw. NMPiWS w Michorzewie - Archidiecezja Pozna__ska |url = http://michorzewo.archpoznan.pl/index.php/historia |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = W maju obchodził 25-lecie święceń, teraz odchodzi. To nie koniec zmian w lokalnych parafiach {{!}} myregion |data = 2021-08-30 |data dostępu = 2022-02-20 |opublikowany = my:region |url = https://myregion.pl/w-maju-obchodzil-25-lecie-swiecen-teraz-odchodzi-to-nie-koniec-zmian-w-lokalnych-parafiach/ |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = http://archpoznan.pl/pl/web/parafia/view/id/103 |tytuł = Robakowo, Parafia pw. św. Józefa Rzemieślnika |opublikowany = archpoznan.pl |data dostępu = 2017-09-07}}

{{Parafie dekanatu kórnickiego}}

{{SORTUJ:Robakowo}}
[[Kategoria:Parafie archidiecezji poznańskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Józefa]]
[[Kategoria:Religia w gminie Kórnik]]
[[Kategoria:Robakowo (województwo wielkopolskie)|Parafia]]

title: Parafia świętego Józefa Rzemieślnika

Siedziba: Robakowo

Adres: Robakowo, ul. Szkolna 7 · 62-023 Gądki

Kościół:
rzymskokatolicki
św. Józefa Rzemieślnika

Archidiecezja: poznańska

Dekanat: kórnicki

Proboszcz: ks. Przemysław Danielczak

Wezwanie: św. Józefa Rzemieślnika

Wspomnienie liturgiczne: 1 maja


text:
# Glamis Castle
Glamis – zabytkowy zamek w Glamis, w hrabstwie Angus (Wielka Brytania). Uważany za najbardziej nawiedzony zamek Szkocji.
Najstarsza część zamku pochodzi z XI w. Była to wieża mieszkalna, która pełniła funkcję królewskiego domu myśliwskiego. W XVII w. zamek został gruntownie przebudowany. Tutaj spędziła dzieciństwo Elżbieta Bowes-Lyon, matka królowej Elżbiety II. Na zamku tym urodziła się także księżniczka Małgorzata, młodsza siostra Elżbiety II.
W zamku znajduje się między innymi stara Sala Duncana, w której William Szekspir umieścił scenę zabicia króla w Makbecie.
Na tereny zamku wiedzie brama z kutego żelaza, wykonana dla Królowej Matki na jej 80. urodziny w 1980 r. Wokół zamku roztaczają się pięknie prowadzone ogrody.
Zamek jest otwarty dla zwiedzających od kwietnia do października, codziennie, w godzinach od 10.30 do 17.30.
- Portal z herbem Zjedn. Królestwa
- Portal z herbem Zjedn. Królestwa

title: Glamis Castle

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Glamis
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = {{rejestr zabytków|Szkocja|11701}}
 |zdjęcie               = GlamisWide.JPG
 |opis zdjęcia          = Zamek Glamis
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = Szkocja
 |miejscowość           = [[Glamis (wieś)|Glamis]]
 |adres                 =
 |typ budynku           = [[zamek]]
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     =
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Angus
 |współrzędne           = 56°36′29.26″N 3°0′12.5″W
 |commons               = Category:Glamis Castle
 |www                   =
}}
'''Glamis''' – zabytkowy [[zamek]] w [[Glamis (wieś)|Glamis]], w hrabstwie [[Angus]] ([[Wielka Brytania]]). Uważany za najbardziej nawiedzony zamek [[Szkocja|Szkocji]].

Najstarsza część zamku pochodzi z XI w. Była to [[wieża mieszkalna]], która pełniła funkcję królewskiego domu myśliwskiego. W XVII w. zamek został gruntownie przebudowany. Tutaj spędziła dzieciństwo [[Elżbieta (królowa matka)|Elżbieta Bowes-Lyon]], matka królowej [[Elżbieta II|Elżbiety II]]. Na zamku tym urodziła się także [[Małgorzata Windsor (księżniczka)|księżniczka Małgorzata]], młodsza siostra Elżbiety II.

W zamku znajduje się między innymi stara Sala Duncana, w której [[William Szekspir]] umieścił scenę zabicia króla w ''[[Makbet|Makbecie]]''.

Na tereny zamku wiedzie brama z kutego [[Żelazo|żelaza]], wykonana dla Królowej Matki na jej 80. urodziny w 1980 r. Wokół zamku roztaczają się pięknie prowadzone [[Ogrodnictwo|ogrody]].

Zamek jest otwarty dla zwiedzających od kwietnia do października, codziennie, w godzinach od 10.30 do 17.30.

<gallery class=center>
Entrance to Glamis Castle - geograph.org.uk - 918221.jpg|[[Portal]] z herbem Zjedn. Królestwa
Royal coat of arms of the United Kingdom (St. Edward's Crown).svg|[[Portal]] z herbem Zjedn. Królestwa
</gallery>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.mojaszkocja.com/zamek-glamis/ O zamku Glamis na blogu mojaszkocja.com]

[[Kategoria:Zamki Szkocji]]
[[Kategoria:Angus]]

title: Glamis

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Szkocja

Miejscowość: Glamis

Typ budynku: zamek