text:
# Cerkiew św. Michała Archanioła w Nosowie
Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła – prawosławna cerkiew parafialna w Nosowie. Należy do dekanatu Biała Podlaska diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.
Pierwsza prawosławna cerkiew w Nosowie powstała w XVI w. Po 1596, razem z całą eparchią chełmską, przeszła do Kościoła unickiego. Kolejne unickie świątynie powstawały na tym samym miejscu przed 1609 i w 1774. Obecnie istniejąca cerkiew została zbudowana w 1862 z fundacji właściciela miejscowych dóbr, Józefa Wężyka, a w 1875 przekazana parafii prawosławnej. Od tego momentu świątynia nieprzerwanie służyła prawosławnym. W latach 1915–1919, gdy miejscowi wierni zostali ewakuowani do Rosji, cerkiew była nieczynna. W 1921 miejscowa parafia wznowiła działalność za zgodą lokalnych władz II Rzeczypospolitej. Po wywózkach ludności ukraińskiej do ZSRR oraz Akcji „Wisła”, gdy większość parafii prawosławnych na Lubelszczyźnie przestała działać z braku wiernych, cerkiew nosowska kontynuowała działalność duszpasterską.
Szczególnym kultem w świątyni otaczana jest Leśniańska Ikona Matki Bożej, której kopia znajduje się w ikonostasie cerkwi.
Cerkiew położona jest na terenie cmentarza prawosławnego, na którym przetrwały zabytkowe nagrobki z II połowy XIX w. i z początku XX w. Teren cerkiewny otoczony jest murem, w którego narożniku wznosi się dzwonnica z 1870.

## Historia
Pierwsze informacje o cerkwi prawosławnej w Nosowie pochodzą z 1585. Według innego źródła świątynia powstała wcześniej, jeszcze przed 1542, z fundacji królewskiego dworzanina Juchny Wańkiewicza. W 1596, po zawarciu unii brzeskiej, cała eparchia chełmska (do której należała świątynia nosowska) przeszła do Kościoła unickiego, gdyż biskup chełmski Dionizy podpisał akt unijny. Po tej dacie, a przed 1609, rodzina Lackich wzniosła w Nosowie nową świątynię unicką. W 1753 w protokole wizytacji biskupiej cerkiew w Nosowie została opisana jako zrujnowana. Kolejna budowla sakralna na tym samym miejscu została zbudowana w 1774. Podobnie jak w przypadku najstarszej cerkwi nosowskiej, był to obiekt drewniany. Świątynia była siedzibą parafii należącej do dekanatu łosickiego unickiej diecezji chełmskiej.
W 1862 Józef Wężyk, miejscowy dziedzic, ufundował obiekt istniejący do dziś – pierwszą murowaną świątynię w tej miejscowości. Data wzniesienia cerkwi została wyryta na kamieniu przy drzwiach frontowych. W 1872 świątynia należała do parafii liczącej 1072 wiernych. Cerkiew ponownie przeszła we władanie parafii prawosławnej wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875. 8 listopada 1881, po zakończeniu remontu, miało miejsce jej ponowne poświęcenie dokonane przez sześciu duchownych pod przewodnictwem przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej, archimandryty Narcyza. W 1888 wizytację kanoniczną w Nosowie odbył biskup lubelski Flawian. Inne źródło informuje o przeprowadzeniu remontu cerkwi dopiero w 1890. Nosów był jedną z nielicznych wsi w północnej części południowego Podlasia, w których po ukazie tolerancyjnym z 1905 większość mieszkańców pozostała przy prawosławiu, a nie przeszła na katolicyzm.
W 1915 duchowieństwo cerkwi nosowskiej i 50% parafian zostało ewakuowanych do Moskwy i Kijowa (bieżeństwo). W 1919 polskie Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego nie umieściło cerkwi w Nosowie na liście projektowanych legalnych prawosławnych placówek duszpasterskich w województwie lubelskim. Mimo tego w 1921 świątynia była już siedzibą etatowej parafii, jednej z czterech w dekanacie bialskim diecezji warszawsko-chełmskiej. Proboszcz parafii w Nosowie był także dziekanem bialskim. Cerkiew w Nosowie była zarazem jedyną świątynią tego wyznania w powiecie konstantynowskim działającą w dwudziestoleciu międzywojennym. Pozostałe funkcjonujące przed 1915 cerkwie prawosławne stały się świątyniami neounickimi.
Od 1924 do 1944 w cerkwi, jako proboszcz, a następnie także dziekan służył ks. Grzegorz Metiuk, późniejszy zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Kanady.
Cerkiew w Nosowie została zamknięta po wywózkach ludności ukraińskiej do ZSRR i po Akcji „Wisła”. Reaktywowana po powrocie części wiernych do Nosowa i okolic. Według Pelicy nastąpiło to już w 1948. Wysocki podaje, że nosowska parafia prawosławna nigdy nie przerwała (przynajmniej nominalnie) swojej działalności i w 1947, bezpośrednio po zakończeniu Akcji „Wisła”, gdy szereg placówek duszpasterskich zostało zlikwidowanych, nadal istniała jako jedna z czterech parafii w dekanacie bialskim i dziesięciu w całym województwie lubelskim. W 1953 nosowska cerkiew była jedną z dwóch (obok cerkwi Przemienienia Pańskiego w Lublinie) prawosławnych świątyń na Lubelszczyźnie, gdzie prowadzona była nauka religii dla dzieci. W 1969 do cerkwi uczęszczało ok. 100 wiernych. Rok później proboszcz miejscowej parafii ubiegał się o pomoc Funduszu Kościelnego, by móc wyremontować świątynię, otrzymał jednak odpowiedź odmowną. Rozpoczęcie remontu cerkwi było możliwe dopiero po erygowaniu w 1989 diecezji lubelsko-chełmskiej. W 1991 obiekt został gruntownie odnowiony.
Od 1993 świątynia nosowska jest ośrodkiem kultu Leśniańskiej Ikony Matki Bożej, żywego wśród miejscowej ludności od końca XVII w. Diecezja lubelsko-chełmska pragnie również upamiętniać w ten sposób tradycje monasteru Narodzenia Matki Bożej, jaki istniał w Leśnej Podlaskiej w latach 1875–1914, a z którym blisko związana była w XIX stuleciu parafia nosowska. Uroczystości ku czci Leśniańskiej Ikony Matki Bożej odbywają się w Nosowie co roku w pierwszą niedzielę po święcie Podwyższenia Krzyża Pańskiego. Z kolei 2 września każdego roku cerkiew jest miejscem tradycyjnej modlitwy w intencji poległych i zmarłych lotników 6 Lwowskiego Pułku Lotnictwa Bombowego, jaki we wrześniu 1939 przez krótki czas stacjonował w Nosowie. W 1997 w cerkwi została odsłonięta tablica upamiętniająca lotników.

## Architektura

### Bryła budynku
Świątynia zbudowana została w 1862 w stylu klasycystycznym z kamienia polnego i cegły, z tynkowanym detalem. Zgodnie z kanonami budownictwa cerkiewnego jest orientowana i trójdzielna. Jedyna nawa świątyni została wzniesiona na planie prostokąta, podczas gdy pomieszczenie ołtarzowe – na planie kwadratu. Przedsionek cerkwi także wzniesiono na planie prostokąta. Elewacje świątyni zdobione są poziomymi pasami tynkowymi. W narożach fasad widoczne są toskańskie pilastry. Fasada zachodnia jest jednoosiowa, z półkoliście zamkniętym portalem i trójkątnym szczytem, w którym umieszczono okrągłe okno. Wszystkie okna w obiekcie są półkoliste, zdobione opaskami. Dach cerkwi jest dwuspadowy nad nawą, czterospadowy nad prezbiterium i trójspadowy nad przylegającą do niego zakrystią. Nad nawą znajduje się ośmioboczna wieżyczka zwieńczona niewielkich rozmiarów cebulastą kopułką. Część ołtarzowa otwarta jest półkolistą arkadą.

### Wystrój wnętrza
Wnętrze pokrywa strop drewniany wsparty na czterech słupach. Znajduje się w nim jednorzędowy ikonostas z wysokim zwieńczeniem i trójkątnymi naczółkami nad królewskimi wrotami i nad wrotami diakońskimi, datowany na okres między 1870 a 1900. Nad królewskimi wrotami ikonostasu znajduje się kopia Leśniańskiej Ikony Matki Bożej. W ikonostasie znajdują się następujące wizerunki: od lewej św. Jana Teologa, św. Mikołaja, św. Stefana, Matki Boskiej, Chrystusa Pantokratora, św. Laurentego, Michała Archanioła, Zwiastowania. W zwieńczeniu ikonostasu znalazło się wyobrażenie Ostatniej wieczerzy oraz symbole Nowego i Starego Testamentu: kielich oraz tablice Dziesięciu Przykazań. Na królewskich wrotach umieszczono krzyż z niewielką ikoną Zwiastowania w części centralnej oraz z postaciami Ewangelistów na ramionach.
Z okresu, gdy cerkiew była jeszcze własnością parafii unickiej, pochodzi boczny ołtarz wykonany w XVIII w. Znajduje się w nim ikona Matki Bożej (typ Hodegetrii), ujęty między korynckie kolumny, zwieńczony wyobrażeniem Oka Opatrzności. W bocznych kiotach znajdują się dziewiętnastowieczne ikony św. Włodzimierza i Matki Bożej. Poza kiotami znajdują się mniejsza ikona Trzech Świętych Hierarchów z II połowy XVIII w. oraz dziewiętnastowieczne wizerunki Chrztu Pańskiego, Pantokratora (2 ikony), św. Onufrego, Deesis, Matki Bożej (2 ikony), Narodzin Chrystusa, Kazańskiej Ikony Matki Bożej, Opieki Matki Bożej, św. Marka, Świętych Darii i Teodora, św. Aleksego metropolity kijowskiego, Chrystusa Nauczającego, Świętych Piotra i Pawła. Ze zniszczonej cerkwi w Konstantynowie do świątyni nosowskiej przeniesiono ponadto kiot z ikoną św. Michała Archanioła oraz ikonę św. Gabriela.
Z końca XIX w. pochodzi również Grób Pański z płaszczanicą, zaś z ok. 1870 – Golgota. W cerkwi znajdują się także dwa dziewiętnastowieczne feretrony z postaciami Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz Archanioła Michała i z postacią św. Pantelejmona, jak również chorągwie procesyjne przedstawiające Zmartwychwstałego Chrystusa i św. Mikołaja (dwie takie same chorągwie), Wniebowstąpienie i św. Hioba Poczajowskiego, Obraz Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczyniony i Narodzenie Pańskie, św. Pantelejmona i Świętą Rodzinę. Na wyposażeniu świątyni znajdują się ponadto zabytkowe utensylia liturgiczne: dziewiętnastowieczne cyborium i pochodzące z tego samego okresu naczynie do święcenia chleba, oliwy i wina, jak również pięć świeczników wykonanych w tym samym stuleciu.

### Dzwonnica
Dzwonnica cerkwi w Nosowie jest wolno stojącą konstrukcją zlokalizowaną w południowo-zachodnim narożniku cmentarza przycerkiewnego. Jest to budowla dwukondygnacyjna, murowana z cegły, tynkowana, na planie kwadratu. W narożach budowli widoczne są toskańskie kolumny. Kondygnacja górna skonstruowana jest na planie ośmioboku z czterema przezroczami półkoliście zamkniętymi.
W 1997 w pobliżu cerkwi wzniesiony został krzyż upamiętniający Akcję „Wisła”.
Cerkiew, dzwonnicę oraz ogrodzenie wpisano do rejestru zabytków 31 grudnia 1983 pod nr A-144.

wikitext:
{{wyróżnienie|DA|Zabytkowe cerkwie w diecezji lubelsko-chełmskiej}}
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Cerkiew św. Michała Archanioła
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = A-144 z dnia 31.12.1983.
 |funkcja świątyni          = [[Cerkiew (budynek)|cerkiew]] [[Kościół parafialny|parafialna]]
 |grafika                   = Cerkiew nosów1.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = PL-LU
 |miejscowość               = [[Nosów (województwo lubelskie)|Nosów]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                   = [[Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny]]
 |administratura nazwa      = [[Diecezja lubelsko-chełmska|lubelsko-chełmska]]
 |administratura typ        = [[Diecezja]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Archanioł Michał|Świętego Michała Archanioła]]
 |dzień wspomnienia         = 8/21 listopada
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = 1862
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    = czynna świątynia prawosławna
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       = [[Kościół greckokatolicki w Polsce|greckokatolickie]]
 |fundator                  = Józef Wężyk
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[Architektura klasycystyczna|klasycystyczny]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[Skała|kamień]], [[cegła]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        = 1
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             = wolnostojąca
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Leśna Podlaska (gmina)
 |współrzędne               = 52°09′41.8″N 23°00′43.0″E
 |opis miejsca              = Nosów, cerkiew
 |commons                   = Category:Orthodox church in Nosów
 |www                       =
}}
'''Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła''' – [[Prawosławie|prawosławna]] [[Cerkiew (budynek)|cerkiew]] [[Parafia św. Michała Archanioła w Nosowie|parafialna]] w [[Nosów (województwo lubelskie)|Nosowie]]. Należy do [[Dekanat Biała Podlaska|dekanatu Biała Podlaska]] [[Diecezja lubelsko-chełmska|diecezji lubelsko-chełmskiej]] [[Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny|Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego]].

Pierwsza prawosławna cerkiew w Nosowie powstała w XVI w. Po 1596, razem z całą [[Eparchia chełmska (Patriarchat Konstantynopolitański)|eparchią chełmską]], przeszła do [[Unia brzeska|Kościoła unickiego]]. Kolejne unickie świątynie powstawały na tym samym miejscu przed 1609 i w 1774. Obecnie istniejąca cerkiew została zbudowana w 1862 z fundacji właściciela miejscowych dóbr, Józefa Wężyka, a w 1875 [[Likwidacja unickiej diecezji chełmskiej|przekazana parafii prawosławnej]]. Od tego momentu świątynia nieprzerwanie służyła prawosławnym. W latach 1915–1919, gdy miejscowi wierni zostali [[Bieżeństwo|ewakuowani do Rosji]], cerkiew była nieczynna. W 1921 miejscowa parafia wznowiła działalność za zgodą lokalnych władz [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]]. Po wywózkach ludności ukraińskiej do ZSRR oraz [[Akcja „Wisła”|Akcji „Wisła”]], gdy większość parafii prawosławnych na Lubelszczyźnie przestała działać z braku wiernych, cerkiew nosowska kontynuowała działalność duszpasterską.

Szczególnym kultem w świątyni otaczana jest Leśniańska Ikona Matki Bożej, której kopia znajduje się w [[ikonostas]]ie cerkwi.

Cerkiew położona jest na terenie [[Cmentarz prawosławny w Nosowie|cmentarza prawosławnego]], na którym przetrwały zabytkowe nagrobki z II połowy XIX w. i z początku XX w. Teren cerkiewny otoczony jest murem, w którego narożniku wznosi się dzwonnica z 1870.

== Historia ==
Pierwsze informacje o cerkwi prawosławnej w Nosowie pochodzą z 1585<ref name="ślady"/>. Według innego źródła świątynia powstała wcześniej, jeszcze przed 1542, z fundacji królewskiego dworzanina Juchny Wańkiewicza<ref name="kata">{{Cytuj książkę |autor = red. K. Kolendo-Korczakowa, A. Oleńska, M. Zgliński |tytuł = Katalog zabytków sztuki w Polsce. Województwo lubelskie powiat Biała Podlaska |wydawca = Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk |miejsce = Warszawa |rok = 2006 |isbn = 8389101475 |strony = 194–196}}</ref>. W 1596, po zawarciu [[Unia brzeska|unii brzeskiej]], cała [[Eparchia chełmska (Patriarchat Konstantynopolitański)|eparchia chełmska]] (do której należała świątynia nosowska) przeszła do Kościoła unickiego, gdyż biskup chełmski [[Dionizy Zbirujski|Dionizy]] podpisał akt unijny<ref>{{Cytuj książkę |autor = ks. S. Żeleźniakowicz |tytuł = Istorija Jabłoczinskogo Swiato-Onufrijewskogo Monastyria |wydawca = Warszawska Metropolia Prawosławna |miejsce = Warszawa |rok = 2006 |tom = I |strony = 131 |isbn = 978-83-60311-03-5}}</ref>. Po tej dacie, a przed 1609, rodzina Lackich wzniosła w Nosowie nową świątynię unicką<ref name="kata"/>. W 1753 w protokole wizytacji biskupiej cerkiew w Nosowie została opisana jako zrujnowana<ref name="wiad">{{Cytuj pismo |nazwisko = Pelica |imię = G. J. |tytuł = Z dziejów parafii św. archanioła Michała w Nosowie |czasopismo = Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego |wolumin = 9 (250) |data = wrzesień 2010 |miejsce = Warszawa |issn = 2039-4499}}</ref>. Kolejna budowla sakralna na tym samym miejscu została zbudowana w 1774. Podobnie jak w przypadku najstarszej cerkwi nosowskiej, był to obiekt drewniany<ref name="ślady">{{Cytuj książkę |autor = Bobryk A., Kochan I. |tytuł = Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej |wydawca = Siedleckie Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Brama” i Siedleckie Towarzystwo Naukowe |miejsce = Siedlce |rok = 2010 |strony = 136–139}}</ref>. Świątynia była siedzibą parafii należącej do dekanatu łosickiego unickiej [[Diecezja chełmska (unicka)|diecezji chełmskiej]]<ref name="wiad"/>.

W 1862 Józef Wężyk, miejscowy dziedzic, ufundował obiekt istniejący do dziś – pierwszą murowaną świątynię w tej miejscowości. Data wzniesienia cerkwi została wyryta na kamieniu przy drzwiach frontowych<ref name="wiad"/>. W 1872 świątynia należała do parafii liczącej 1072 wiernych<ref name="wiad"/>. Cerkiew ponownie przeszła we władanie parafii prawosławnej wskutek [[Likwidacja unickiej diecezji chełmskiej|likwidacji unickiej diecezji chełmskiej]] w 1875. 8 listopada 1881, po zakończeniu remontu, miało miejsce jej ponowne [[Poświęcenie kościoła|poświęcenie]] dokonane przez sześciu duchownych pod przewodnictwem przełożonego [[Monaster św. Onufrego w Jabłecznej|monasteru św. Onufrego w Jabłecznej]], [[Archimandryta|archimandryty]] [[Narcyz (Silwiestrow)|Narcyza]]<ref name="ślady"/>. W 1888 wizytację kanoniczną w Nosowie odbył biskup lubelski [[Flawian (Gorodiecki)|Flawian]]<ref>''Obozrienije cerkwiej Siedleckoj gubierni Prieoswiaszczennym Fławijanom, Jepiskopom Lublinskim, Wikarijem Chołmsko-Warszawskoj Jeparchii'', „Chołmsko-Warszawskij Jeparchialnyj Wiestnik”. R. XII, nr 18, s. 289, 15 września 1888.</ref>. Inne źródło informuje o przeprowadzeniu remontu cerkwi dopiero w 1890<ref name="wiad"/>. Nosów był jedną z nielicznych wsi w północnej części południowego Podlasia, w których po ukazie tolerancyjnym z 1905 większość mieszkańców pozostała przy prawosławiu, a nie przeszła na katolicyzm<ref name="grze"/>.

W 1915 duchowieństwo cerkwi nosowskiej i 50% parafian zostało ewakuowanych do [[Moskwa|Moskwy]] i [[Kijów|Kijowa]] ([[bieżeństwo]])<ref name="wiad"/>. W 1919 polskie [[Ministerstwo Edukacji Narodowej|Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego]] nie umieściło cerkwi w Nosowie na liście projektowanych legalnych prawosławnych placówek duszpasterskich w województwie lubelskim. Mimo tego w 1921 świątynia była już siedzibą etatowej parafii, jednej z czterech w dekanacie bialskim [[Diecezja warszawsko-chełmska|diecezji warszawsko-chełmskiej]]<ref>{{Cytuj książkę |nazwisko = Pelica |imię = G.J. |tytuł = Kościół prawosławny w województwie lubelskim (1918–1939) |wydawca = Fundacja Dialog Narodów |miejsce = Lublin |rok = 2007 |strony = 42–44 |isbn = 978-83-925882-0-7}}</ref>. Proboszcz parafii w Nosowie był także dziekanem bialskim<ref name="wiad"/>. Cerkiew w Nosowie była zarazem jedyną świątynią tego wyznania w powiecie konstantynowskim działającą w dwudziestoleciu międzywojennym. Pozostałe funkcjonujące przed 1915 cerkwie prawosławne stały się świątyniami [[Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-słowiańskiego w Polsce|neounickimi]]<ref name="wiad"/>.

Od 1924 do 1944 w cerkwi, jako proboszcz, a następnie także dziekan służył ks. [[Andrzej (Metiuk)|Grzegorz Metiuk]], późniejszy zwierzchnik [[Ukraiński Kościół Prawosławny Kanady|Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Kanady]]<ref name="grze">{{Cytuj stronę |url=http://drohiczyntn.pl/pismo/5/201-232.pdf |tytuł=K. Grzesiuk, ''Duchowieństwo prawosławne na południowym Podlasiu w okresie międzywojennym'' |data dostępu=2014-02-02 |archiwum=https://web.archive.org/web/20140202200227/http://drohiczyntn.pl/pismo/5/201-232.pdf |zarchiwizowano=2014-02-02}}</ref>.

Cerkiew w Nosowie została zamknięta po [[Wysiedlenie Ukraińców z Polski do ZSRR|wywózkach ludności ukraińskiej do ZSRR]] i po [[Akcja „Wisła”|Akcji „Wisła”]]. Reaktywowana po powrocie części wiernych do Nosowa i okolic<ref name="ślady"/>. Według Pelicy nastąpiło to już w 1948<ref name="wiad"/>. Wysocki podaje, że nosowska parafia prawosławna nigdy nie przerwała (przynajmniej nominalnie) swojej działalności i w 1947, bezpośrednio po zakończeniu Akcji „Wisła”, gdy szereg placówek duszpasterskich zostało zlikwidowanych, nadal istniała jako jedna z czterech parafii w dekanacie bialskim i dziesięciu w całym województwie lubelskim<ref>{{Cytuj książkę |autor = Wysocki J. |tytuł = Ukraińcy na Lubelszczyźnie w latach 1944–1956 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej |miejsce = Lublin |rok = 2011 |isbn = 9788376292601 |strony = 80}}</ref>. W 1953 nosowska cerkiew była jedną z dwóch (obok [[Sobór Przemienienia Pańskiego w Lublinie|cerkwi Przemienienia Pańskiego w Lublinie]]) prawosławnych świątyń na Lubelszczyźnie, gdzie prowadzona była nauka religii dla dzieci<ref>{{Cytuj książkę |autor = Wysocki J. |tytuł = Ukraińcy na Lubelszczyźnie w latach 1944–1956 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej |miejsce = Lublin |rok = 2011 |isbn = 9788376292601 |strony = 128}}</ref>. W 1969 do cerkwi uczęszczało ok. 100 wiernych<ref>{{Cytuj książkę |autor = Wysocki J. |tytuł = Ukraińcy na Lubelszczyźnie w latach 1944–1956 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej |miejsce = Lublin |rok = 2011 |isbn = 9788376292601 |strony = 176}}</ref>. Rok później proboszcz miejscowej parafii ubiegał się o pomoc Funduszu Kościelnego, by móc wyremontować świątynię, otrzymał jednak odpowiedź odmowną<ref>{{Cytuj książkę |autor = Wysocki J. |tytuł = Ukraińcy na Lubelszczyźnie w latach 1944–1956 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej |miejsce = Lublin |rok = 2011 |isbn = 9788376292601 |strony = 178}}</ref>. Rozpoczęcie remontu cerkwi było możliwe dopiero po erygowaniu w 1989 [[Diecezja lubelsko-chełmska|diecezji lubelsko-chełmskiej]]<ref>{{Cytuj książkę |autor = Wysocki J. |tytuł = Ukraińcy na Lubelszczyźnie w latach 1944–1956 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej |miejsce = Lublin |rok = 2011 |isbn = 9788376292601 |strony = 184}}</ref>. W 1991 obiekt został gruntownie odnowiony<ref name="kata"/>.

Od 1993 świątynia nosowska jest ośrodkiem kultu [[Obraz Matki Boskiej Leśniańskiej|Leśniańskiej Ikony Matki Bożej]], żywego wśród miejscowej ludności od końca XVII w. Diecezja lubelsko-chełmska pragnie również upamiętniać w ten sposób tradycje [[Monaster Narodzenia Matki Bożej w Leśnej|monasteru Narodzenia Matki Bożej]], jaki istniał w [[Leśna Podlaska|Leśnej Podlaskiej]] w latach 1875–1914<ref>{{Cytuj stronę |url = http://lublin.cerkiew.pl/parafie.php?id_n=10&id=199&type=history |tytuł = Historia:Nosów – św. Michała Archanioła |data dostępu = 2012-11-19 |opublikowany = lublin.cerkiew.pl}}</ref>, a z którym blisko związana była w XIX stuleciu parafia nosowska<ref name="wiad"/>. Uroczystości ku czci Leśniańskiej Ikony Matki Bożej odbywają się w Nosowie co roku w pierwszą niedzielę po święcie Podwyższenia Krzyża Pańskiego<ref name="no11">{{Cytuj pismo |nazwisko = Klimuk |imię = N. |tytuł = W Nosowie koło Leśnej |czasopismo = [[Przegląd Prawosławny]] |wolumin = 11 (329) |data = listopad 2012 |miejsce = Białystok |issn = 1230-1078}}</ref>. Z kolei 2 września każdego roku cerkiew jest miejscem tradycyjnej modlitwy w intencji poległych i zmarłych lotników 6 Lwowskiego Pułku Lotnictwa Bombowego, jaki we wrześniu 1939 przez krótki czas stacjonował w Nosowie. W 1997 w cerkwi została odsłonięta tablica upamiętniająca lotników<ref name="zub">{{Cytuj pismo |nazwisko = Zubkowicz |imię = R. |tytuł = Rocznicowe uroczystości w Nosowie |czasopismo = Nad Buhom i Narwoju |wolumin = 11 (329) |data = lipiec–sierpień 2012}}</ref>.

== Architektura ==
=== Bryła budynku ===
[[Plik:Cerkiew prawosławna p.w. św. Michała Archanioła (1862) Nosów 02 JoannaPyka.JPG|mały|Cerkiew od strony wschodniej]]
[[Plik:Nosów cerkiew od strony cmentarza.jpg|mały|Cerkiew od strony cmentarza]]
[[Plik:Fresk Cyryl na cerkwi w Nosowie.jpg|mały|Zniszczony fresk na elewacji świątyni]]
Świątynia zbudowana została w 1862 w stylu [[Architektura klasycystyczna|klasycystycznym]] z kamienia polnego i [[Cegła|cegły]], z tynkowanym detalem. Zgodnie z kanonami budownictwa cerkiewnego jest [[Orientowanie (architektura)|orientowana]] i trójdzielna. Jedyna [[nawa]] świątyni została wzniesiona na planie prostokąta, podczas gdy [[Prezbiterium|pomieszczenie ołtarzowe]] – na planie kwadratu. [[Kruchta|Przedsionek]] cerkwi także wzniesiono na planie prostokąta. [[Elewacja|Elewacje]] świątyni zdobione są poziomymi pasami tynkowymi. W narożach fasad widoczne są [[Porządek toskański|toskańskie]] [[Pilaster|pilastry]]. Fasada zachodnia jest jednoosiowa, z półkoliście zamkniętym [[portal]]em i trójkątnym [[Szczyt (architektura)|szczytem]], w którym umieszczono okrągłe okno. Wszystkie okna w obiekcie są półkoliste, zdobione opaskami. Dach cerkwi jest [[Dach dwuspadowy|dwuspadowy]] nad nawą, czterospadowy nad prezbiterium i trójspadowy nad przylegającą do niego [[Zakrystia|zakrystią]]. Nad nawą znajduje się ośmioboczna [[Wieża kościelna|wieżyczka]] zwieńczona niewielkich rozmiarów cebulastą [[Kopuła (architektura)|kopułką]]<ref name="kata"/>. Część ołtarzowa otwarta jest półkolistą [[Arkada|arkadą]]<ref name="kata"/>.

=== Wystrój wnętrza ===
Wnętrze pokrywa [[Strop (budownictwo)|strop]] drewniany wsparty na czterech [[słup]]ach. Znajduje się w nim jednorzędowy [[ikonostas]] z wysokim zwieńczeniem i trójkątnymi naczółkami nad [[królewskie wrota|królewskimi wrotami]] i nad wrotami diakońskimi, datowany na okres między 1870 a 1900{{r|kata}}. Nad królewskimi wrotami ikonostasu znajduje się kopia Leśniańskiej Ikony Matki Bożej{{r|no11}}. W ikonostasie znajdują się następujące wizerunki: od lewej [[Jan Ewangelista|św. Jana Teologa]], [[Mikołaj z Miry|św. Mikołaja]], [[Święty Szczepan|św. Stefana]], Matki Boskiej, [[Pantokrator|Chrystusa Pantokratora]], [[Laurenty (biskup turowski)|św. Laurentego]], [[Archanioł Michał|Michała Archanioła]], [[Zwiastowanie Pańskie|Zwiastowania]]. W zwieńczeniu ikonostasu znalazło się wyobrażenie [[Ostatnia wieczerza|Ostatniej wieczerzy]] oraz symbole Nowego i Starego Testamentu: kielich oraz tablice Dziesięciu Przykazań. Na królewskich wrotach umieszczono krzyż z niewielką ikoną Zwiastowania w części centralnej oraz z postaciami Ewangelistów na ramionach{{r|kata}}.

Z okresu, gdy cerkiew była jeszcze własnością parafii unickiej, pochodzi boczny [[ołtarz]] wykonany w XVIII w. Znajduje się w nim ikona Matki Bożej (typ [[Hodegetria|Hodegetrii]]), ujęty między [[Porządek koryncki|korynckie]] [[Kolumna (architektura)|kolumny]], zwieńczony wyobrażeniem Oka Opatrzności. W bocznych [[kiot]]ach znajdują się dziewiętnastowieczne [[Ikona|ikony]] św. [[Włodzimierz I Wielki|Włodzimierza]] i Matki Bożej. Poza kiotami znajdują się mniejsza ikona Trzech Świętych Hierarchów z II połowy XVIII w. oraz dziewiętnastowieczne wizerunki Chrztu Pańskiego, Pantokratora (2 ikony), [[Święty Onufry|św. Onufrego]], [[Deesis]], Matki Bożej (2 ikony), Narodzin Chrystusa, [[Kazańska Ikona Matki Bożej|Kazańskiej Ikony Matki Bożej]], [[Pokrowa|Opieki Matki Bożej]], św. [[Marek Ewangelista|Marka]], Świętych [[Chryzant i Daria|Darii]] i Teodora, [[Aleksy (metropolita kijowski)|św. Aleksego metropolity kijowskiego]], Chrystusa Nauczającego, Świętych [[Piotr Apostoł|Piotra]] i [[Paweł z Tarsu|Pawła]]{{r|kata}}. Ze [[Cerkiew Opieki Matki Bożej w Konstantynowie|zniszczonej cerkwi w Konstantynowie]] do świątyni nosowskiej przeniesiono ponadto kiot z ikoną św. Michała Archanioła oraz ikonę św. [[Anioł Gabriel|Gabriela]]{{r|kata}}.

Z końca XIX w. pochodzi również Grób Pański z [[Płaszczanica|płaszczanicą]], zaś z ok. 1870 – Golgota. W cerkwi znajdują się także dwa dziewiętnastowieczne [[feretron]]y z postaciami Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz Archanioła Michała i z postacią [[Święty Pantaleon|św. Pantelejmona]], jak również chorągwie procesyjne przedstawiające Zmartwychwstałego Chrystusa i św. Mikołaja (dwie takie same chorągwie), Wniebowstąpienie i [[Hiob Poczajowski|św. Hioba Poczajowskiego]], [[Acheiropoietos|Obraz Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczyniony]] i Narodzenie Pańskie, św. [[Święty Pantaleon|Pantelejmona]] i [[Święta Rodzina|Świętą Rodzinę]]{{r|kata}}. Na wyposażeniu świątyni znajdują się ponadto zabytkowe [[utensylia]] liturgiczne: dziewiętnastowieczne [[Cyborium (naczynie)|cyborium]] i pochodzące z tego samego okresu naczynie do święcenia chleba, oliwy i wina, jak również pięć [[świecznik]]ów wykonanych w tym samym stuleciu{{r|kata}}.

=== Dzwonnica ===
[[Plik:Nosów dzwonnica2.jpg|mały|Dzwonnica cerkiewna]]
[[Dzwonnica]] cerkwi w Nosowie jest wolno stojącą konstrukcją zlokalizowaną w południowo-zachodnim narożniku cmentarza przycerkiewnego. Jest to budowla dwukondygnacyjna, murowana z cegły, tynkowana, na planie kwadratu. W narożach budowli widoczne są toskańskie kolumny. Kondygnacja górna skonstruowana jest na planie ośmioboku z czterema przezroczami półkoliście zamkniętymi<ref name="kata"/>.

W 1997 w pobliżu cerkwi wzniesiony został krzyż upamiętniający [[Akcja „Wisła”|Akcję „Wisła”]]<ref name="zub"/>.

Cerkiew, dzwonnicę oraz ogrodzenie wpisano do [[Rejestr zabytków|rejestru zabytków]] 31 grudnia 1983 pod nr A-144<ref>{{zabytek|lubelskie}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Cerkwie powiatu bialskiego}}

{{SORTUJ:Nosów}}
[[Kategoria:Cerkwie w diecezji lubelsko-chełmskiej]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Leśna Podlaska]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Michała Archanioła]]
[[Kategoria:Zabytkowe cerkwie w powiecie bialskim]]
[[Kategoria:Nosów (województwo lubelskie)|Cerkiew]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1862]]

title: Cerkiew św. Michała Archanioła

Państwo: Polska

Województwo: lubelskie

Miejscowość: Nosów

Wyznanie: prawosławne

Diecezja: lubelsko-chełmska

Wezwanie: Świętego Michała Archanioła

Wspomnienie liturgiczne: 8/21 listopada

Aktualne przeznaczenie: czynna świątynia prawosławna

Poprzednie wyznanie: greckokatolickie

Fundator: Józef Wężyk

Styl: klasycystyczny

Świątynia · • materiał bud.: · • kamień, cegła

Dzwonnica · • typ dzwonnicy: · wolnostojąca


text:
# Saint Anne’s on the Sea
Saint Anne’s on the Sea lub St Annes – osada i civil parish w Anglii, w Lancashire, w dystrykcie Fylde. W 2011 civil parish liczyła 26398 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Saint Anne’s on the Sea

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = St Annes
 |nazwa oryginalna             = Saint Anne’s on the Sea
 |zdjęcie                      = The Parish Church of St Margaret of Antioch, St Annes-on-Sea - geograph.org.uk - 727239.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = St Annes
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[North West England|North West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Lancashire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Fylde (borough)|Fylde]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 26398
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Lancashire
 |współrzędne                  = 53°45'05"N 3°01'50"W
 |commons                      = Category:St Anne's on the Sea
 |www                          = http://www.stannesonthesea-tc.gov.uk/
}}
'''Saint Anne’s on the Sea''' lub '''St Annes'''<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.geograph.org.uk/gridref/SD3128|tytuł=SD3128|opublikowany=Geograph|język=en|data dostępu=2017-11-28}}</ref> – osada i [[civil parish]] w [[Anglia|Anglii]], w [[Lancashire]], w dystrykcie [[Fylde (borough)|Fylde]]. W 2011 civil parish liczyła 26398 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.neighbourhood.statistics.gov.uk/dissemination/LeadKeyFigures.do?a=7&b=11128139&c=on+the+Sea&d=16&e=62&g=6440672&i=1001x1003x1032x1004&o=1&m=0&r=1&s=1430033289577&enc=1 |tytuł=Neighbourhood Statistics |data dostępu=2015-04-26 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160304224141/http://www.neighbourhood.statistics.gov.uk/dissemination/LeadKeyFigures.do?a=7&b=11128139&c=on+the+Sea&d=16&e=62&g=6440672&i=1001x1003x1032x1004&o=1&m=0&r=1&s=1430033289577&enc=1 |zarchiwizowano=2016-03-04 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.stannesonthesea-tc.gov.uk/ Strona internetowa]

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Lancashire]]
[[Kategoria:Civil parishes w hrabstwie Lancashire]]

title: St AnnesSaint Anne’s on the Sea

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: North West

Hrabstwo: Lancashire

Dystrykt: Fylde


text:
# Feliks Tychowski
Feliks Tychowski (ur. 6 marca 1910 w Wiedniu, zm. 27 listopada 1977 w Poznaniu) – polski inżynier metalurg, wykładowca i profesor Politechniki Poznańskiej. Kierownik Katedry Technologii Materiałów Lotniczych na Politechnice Wrocławskiej 1953-1956, organizator i pierwszy dyrektor Instytutu Obróbki Plastycznej w Poznaniu, wchodzącego w skład Sieci Badawczej Łukasiewicz.

## Życiorys
Był synem Eugeniusza, doktora prawa, i Marii z Flegów. Ukończył szkołę średnią w Cieszynie i zdał maturę w 1928. W 1933 ukończył studia w Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, otrzymując dyplom inżyniera metalurga. Po studiach pracował w Hucie Florian należącej do koncernu górniczo-hutniczego Wspólnota Interesów Górniczo-Hutniczych w Świętochłowicach, następnie od 1934 do wybuchu II wojny światowej w Centralnym Zakładzie Badawczym w Chorzowie-Batorym.
W 1937 ożenił się z Marią z Napierałów, miał z nią pięcioro dzieci: Krzysztofa, Stefana, Barbarę, Wandę i Adama.
Podczas wojny (1940) został wywieziony do pracy przymusowej w Grusonwerk w Magdeburgu, po dwóch latach osiadł na Śląsku Cieszyńskim. Był tam między innymi kierownikiem szkoły przy Zakładach Brevillier i Urban.
W 1945 przeniósł się do Poznania, gdzie przez trzy lata pracował w Zakładach im. Hipolita Cegielskiego. Później był także związany z miejscową Szkołą Inżynierską.
Zmarł 27 listopada 1977 w następstwie obrażeń odniesionych po potrąceniu przez samochód. Spoczywa wraz z żoną Marią (1909–1981), synem Stefanem (1938–1978) i córką Wandą (zm. 1991) w grobie rodziny Tychowskich na cmentarzu Junikowo (pole 5, miejsce 4).

## Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (29 września 1955)[4]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (24 lutego 1955)[5]

## Nagrody
- Nagroda Państwowa II stopnia (zespołowa) za wprowadzenie przewodów stalowo-aluminiowych do sieci trakcyjnych (1955)[6]

title: Feliks Tychowski

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Feliks Tychowski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[6 marca]] [[1910]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wiedeń]]
 |data śmierci              = [[27 listopada]] [[1977]]
 |miejsce śmierci           = [[Poznań]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = metalurgia
 |almamater                 = [[Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie|Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie]]
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1954
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Politechnika Poznańska|Państwowa Szkoła Inżynierska w Poznaniu]]
[[Politechnika Wrocławska]]
[[Politechnika Poznańska]]
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|KZ|Z}} {{order|MPL10}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Feliks Tychowski''' (ur. [[6 marca]] [[1910]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[27 listopada]] [[1977]] w [[Poznań|Poznaniu]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Zbigniew Tomaszewski, Stanisław Olejniczak |tytuł = Wspominamy naszych wychowawców – PROFESOR FELIKS TYCHOWSKI (1910–1977) |data = Marzec 1998 |praca = "Absolwent" – Kwartalnik Stowarzyszenia Absolwentów Politechniki Poznańskiej |url = http://absolwent.put.poznan.pl/wp-content/kwartalnik/Absolwent_010.pdf}}</ref>) – polski [[inżynier]] [[Metalurgia|metalurg]], wykładowca i profesor [[Politechnika Poznańska|Politechniki Poznańskiej]]. Kierownik Katedry Technologii Materiałów Lotniczych na [[Politechnika Wrocławska|Politechnice Wrocławskiej]] 1953-1956<ref name=":0" />, organizator i pierwszy dyrektor [[Instytut Obróbki Plastycznej|Instytutu Obróbki Plastycznej]] w [[Poznań|Poznaniu]], wchodzącego w skład [[Sieć Badawcza Łukasiewicz|Sieci Badawczej Łukasiewicz]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Sieć Badawcza ŁUKASIEWICZ – Instytut Obróbki Plastycznej |data =  |data dostępu = 2020-01-04 |opublikowany = inop.poznan.pl |url = https://inop.poznan.pl/o-inop/informacja-ogolna/historia/#s-historia}}</ref>.

== Życiorys ==
Był synem Eugeniusza, doktora prawa, i Marii z Flegów<ref name=":0" />. Ukończył szkołę średnią w [[Cieszyn|Cieszynie]] i zdał maturę w 1928. W 1933 ukończył studia w [[Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie|Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie]], otrzymując dyplom inżyniera metalurga. Po studiach pracował w [[Huta Florian|Hucie Florian]] należącej do [[Koncern|koncernu]] [[Górnictwo|górniczo]]-[[Hutnictwo|hutniczego]] [[Wspólnota Interesów Górniczo-Hutniczych]] w [[Świętochłowice|Świętochłowicach]], następnie od 1934 do wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] w Centralnym Zakładzie Badawczym w [[Chorzów-Batory|Chorzowie-Batorym]]<ref name=":0" />.

W 1937 ożenił się z Marią z Napierałów, miał z nią pięcioro dzieci: Krzysztofa, Stefana, Barbarę, Wandę i Adama<ref name=":0" />.

Podczas wojny (1940) został wywieziony do pracy przymusowej w [[Grusonwerk]] w [[Magdeburg|Magdeburgu]], po dwóch latach osiadł na [[Śląsk Cieszyński|Śląsku Cieszyńskim]]. Był tam między innymi kierownikiem szkoły przy Zakładach Brevillier i Urban.

W 1945 przeniósł się do Poznania, gdzie przez trzy lata pracował w [[Zakłady im. Hipolita Cegielskiego|Zakładach im. Hipolita Cegielskiego]]. Później był także związany z miejscową [[Politechnika Poznańska|Szkołą Inżynierską]]<ref name=":0" />.

Zmarł 27 listopada 1977 w następstwie obrażeń odniesionych po potrąceniu przez samochód<ref name=":0" />. Spoczywa wraz z żoną Marią (1909–1981), synem Stefanem (1938–1978) i córką Wandą (zm. 1991) w grobie rodziny Tychowskich na [[Cmentarz Junikowo w Poznaniu|cmentarzu Junikowo]]<ref name=":0" /> (pole 5, miejsce 4)<ref>{{Cytuj |tytuł = Plan Poznania - Cmentarze |data dostępu = 2024-06-25 |opublikowany = www.poznan.pl |url = https://www.poznan.pl/mim/public/necropolis/plan.html?mtype=cemeteries&cm_id=2&id=2577969&name_surname=Tychowski%20Stefan#}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==

* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (29 września 1955)<ref>{{Monitor Polski|1955|117|1543}} „za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie szkolnictwa wyższego”.</ref>
* [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]] (24 lutego 1955)<ref>{{Monitor Polski|1955|103|1410}} - Uchwała Rady Państwa z dnia 24 lutego 1955 r. nr 0/343 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.</ref>

== Nagrody ==

* [[Nagroda Państwowa II stopnia]] (zespołowa) za wprowadzenie przewodów stalowo-aluminiowych do sieci trakcyjnych (1955)<ref>{{Cytuj pismo|tytuł=Nagrody Państwowe za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki|url=https://mbc.cyfrowemazowsze.pl/Content/63005/PDF/00067830%20-%20%C5%BBycie%20Warszawy%201955%20nr%20173%20-%20P10019.pdf|czasopismo=Życie Warszawy|wolumin=Rok XII, Nr 173 (3656)|strony=5|data=22 lipca 1955|wydawca=Instytut Prasy „Czytelnik”|miejsce=Warszawa|data dostępu=2024-06-25}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy
}}

== Linki zewnętrzne ==

* {{ludzie nauki|222264|osoba=prof. Feliks Tychowski|data dostępu=2020-01-04}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Tychowski, Feliks}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką Nagrody Państwowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie]]
[[Kategoria:Polscy metalurdzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1910]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Poznańskiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1977]]

title: Feliks Tychowski

Data i miejsce urodzenia: 6 marca 1910 · Wiedeń

Data i miejsce śmierci: 27 listopada 1977 · Poznań

Alma Mater: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

Uczelnia: Państwowa Szkoła Inżynierska w Poznaniu · Politechnika Wrocławska · Politechnika Poznańska


text:
# Maksymilian III Józef Wittelsbach
Maksymilian III Józef Karol Jan Leopold Ferdynand Nepomuk Aleksander Wittelsbach (ur. 28 marca 1727 w Monachium, zm. 30 grudnia 1777 tamże) – elektor Bawarii w latach 1745–1777.

## Życiorys
Był synem cesarza Karola VII Bawarskiego i jego żony Marii Amalii Habsburg. Jego dziadkami byli: elektor Bawarii Maksymilian II Emanuel Wittelsbach i Teresa Kunegunda Sobieska oraz cesarz rzymski Józef I Habsburg i Wilhelmina Amalia Brunszwicka.
Elektor przejął kraj zniszczony działaniami wojennymi toczącej się wojny o sukcesję austriacką. Udało mu się jednak dość szybko uporać ze zniszczeniami tak, że mógł wkrótce przejść do reformowania swego państwa. Wziął udział w wyborach króla Niemiec 13 września 1745 roku we Frankfurcie, na których obwołano królem i cesarzem Franciszka I Lotaryńskiego.
W roku 1747 w pałacu w Nymphenburgu otworzył manufakturę porcelany. W 1759 powstała pierwsza bawarska akademia naukowa z prawdziwego zdarzenia – Bawarska Akademia Nauk. W latach 1751–1753 bawarski architekt pochodzenia belgijskiego François de Cuvilliés zbudował na życzenie Maksymiliana tzw. Cuvilliés-Theater w budynku pałacu elektorskiego Residenz. W teatrze tym wystawiono m.in.: Idomeneo Mozarta.
9 czerwca 1747 roku w Monachium poślubił królewnę polską Marię Annę Wettyn, córkę króla Polski Augusta III i Marii Józefy Habsburg. Para nie miała dzieci.
22 września 1766 roku Karol Teodor Wittelsbach elektor Palatynatu Reńskiego i elektor Bawarii Maksymilian III Józef podpisali porozumienie, na mocy którego po śmierci Maksymiliana Karol Teodor miał dziedziczyć Bawarię. Miało to być pierwsze od roku 1253 połączenie w rękach jednej osoby terenów Bawarii i Palatynatu Reńskiego (ostatnim władcą będącym jednocześnie księciem Bawarii i Palatynatu był Otto II Wittelsbach (1206–1253).
Maksymilian zmarł 30 grudnia 1777. Po jego śmierci o schedę po nim toczyła się wojna o sukcesję bawarską (1778–1779).

## Odznaczenia
- Wielki Mistrz Orderu Rycerskiego Świętego Jerzego[1]
- Wielki Mistrz Orderu Rycerskiego Świętego Archanioła Michała[1]
- Order Złotego Runa – Austria

title: Maksymilian III Józef Wittelsbach

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Maksymilian III Józef
 |imiona            =
 |grafika           = Maximilian III Joseph of Bavaria by Georges Desmarées 2.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         = Signature of Maximilian III Joseph, Elector of Bavaria.svg
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Bawarii|elektor Bawarii]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[20 stycznia]] [[1745]]
 |1. do             = [[30 grudnia]] [[1777]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |dynastia          = [[Wittelsbachowie]]
 |data urodzenia    = [[28 marca]] [[1727]]
 |miejsce urodzenia = [[Monachium]]
 |data śmierci      = [[30 grudnia]] [[1777]]
 |miejsce śmierci   = Monachium
 |przyczyna śmierci =
 |data pogrzebu     =
 |miejsce spoczynku = [[Kościół Teatynów w Monachium]]
 |ojciec            = [[Karol VII Bawarski]]
 |matka             = [[Maria Amalia Habsburg]]
 |rodzeństwo        =
 |1. związek        = żona
 |1. związek z      = [[Maria Anna Wettyn]]
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       = {{order|OŚJB}} {{order|OZŚM}} {{order|OZR|A}}
 |commons           = Category:Maximilian III Joseph, Elector of Bavaria
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Maksymilian III Józef''' Karol Jan Leopold Ferdynand Nepomuk Aleksander '''Wittelsbach''' (ur. [[28 marca]] [[1727]] w [[Monachium]], zm. [[30 grudnia]] [[1777]] tamże) – [[Elektorzy Rzeszy|elektor]] [[Elektorat Bawarii|Bawarii]] w latach 1745–1777.

== Życiorys ==
[[Plik:Max III Joseph als Prinz.jpg|thumb|100px|left|Maksymilian III Józef jako dziecko]]
Był synem cesarza [[Karol VII Bawarski|Karola VII Bawarskiego]] i jego żony [[Maria Amalia Habsburg|Marii Amalii Habsburg]]. Jego dziadkami byli: elektor Bawarii [[Maksymilian II Emanuel|Maksymilian II Emanuel Wittelsbach]] i [[Teresa Kunegunda Sobieska]] oraz cesarz rzymski [[Józef I Habsburg]] i [[Wilhelmina Amalia Brunszwicka]].

Elektor przejął kraj zniszczony działaniami wojennymi toczącej się [[Wojna o sukcesję austriacką|wojny o sukcesję austriacką]]. Udało mu się jednak dość szybko uporać ze zniszczeniami tak, że mógł wkrótce przejść do reformowania swego państwa. Wziął udział w [[Elekcja cesarska|wyborach króla Niemiec]] 13 września 1745 roku we [[Frankfurt nad Menem|Frankfurcie]], na których obwołano królem i cesarzem [[Franciszek I Lotaryński|Franciszka I Lotaryńskiego]].

W roku [[1747]] w [[Pałac Nymphenburg|pałacu w Nymphenburgu]] otworzył [[manufaktura|manufakturę]] [[porcelana|porcelany]]. W [[1759]] powstała pierwsza bawarska akademia naukowa z prawdziwego zdarzenia – [[Bawarska Akademia Nauk]]. W latach 1751–1753 bawarski architekt pochodzenia belgijskiego [[François de Cuvilliés]] zbudował na życzenie Maksymiliana tzw. Cuvilliés-Theater w budynku pałacu elektorskiego [[Rezydencja w Monachium|Residenz]]. W teatrze tym wystawiono m.in.: ''Idomeneo'' [[Wolfgang Amadeus Mozart|Mozarta]].

9 czerwca 1747 roku w [[Monachium]] poślubił królewnę polską [[Maria Anna Wettyn|Marię Annę Wettyn]], córkę króla Polski [[August III Sas|Augusta III]] i [[Maria Józefa|Marii Józefy Habsburg]]. Para nie miała dzieci.

22 września 1766 roku [[Karol IV Teodor Wittelsbach|Karol Teodor Wittelsbach]] elektor [[Palatynat Reński|Palatynatu Reńskiego]] i elektor Bawarii Maksymilian III Józef podpisali porozumienie, na mocy którego po śmierci Maksymiliana Karol Teodor miał dziedziczyć Bawarię. Miało to być pierwsze od roku 1253 połączenie w rękach jednej osoby terenów Bawarii i [[Palatynat]]u Reńskiego (ostatnim władcą będącym jednocześnie księciem Bawarii i Palatynatu był Otto II Wittelsbach (1206–1253).

Maksymilian zmarł 30 grudnia 1777. Po jego śmierci o schedę po nim toczyła się [[wojna o sukcesję bawarską]] (1778–1779).

== Odznaczenia ==
* [[Order Świętego Jerzego (Bawaria)|Wielki Mistrz Orderu Rycerskiego Świętego Jerzego]]{{r|sk1777}}
* [[Order Zasługi Świętego Michała|Wielki Mistrz Orderu Rycerskiego Świętego Archanioła Michała]]<ref name=sk1777>{{Cytuj książkę | url = https://books.google.dk/books?id=RiBKAAAAcAAJ | tytuł = Hof- und Staatshandbuch des Königreichs Bayern | miejsce = Monachium | data = 1777 | język = de | strony = 1, 15}}</ref>
* [[Order Złotego Runa]] – Austria

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Adalbert Prinz von Bayern: ''Die Wittelsbacher. Geschichte unserer Familie''. Prestel Verlag, München u. a. 2005, {{ISBN|3-7913-3505-7}}
* {{Cytuj|autor = Eberhard Straub |tytuł = Die Wittelsbacher |data = 1994 |isbn = 978-3-88680-467-2 |wydanie = 1. Aufl |miejsce = Berlin |wydawca = Siedler |oclc = 33135117 }}
* Francois Fejtö: ''Józef II''. Warszawa 1993. {{ISBN|83-06-02279-3}}, S. 169-174.
* Karl Theodor von Heigel: ''Maximilian III. Joseph''. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 21. Duncker & Humblot, Leipzig 1885, S. 27–30.
* Alois Schmid: ''Maximilian III. Joseph''. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 16, Duncker & Humblot, Berlin 1990, {{ISBN|3-428-00197-4}}, S. 485–487.

{{Władcy Bawarii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Władcy Bawarii]]
[[Kategoria:Wittelsbachowie]]
[[Kategoria:Wikariusze Świętego Cesarstwa Rzymskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Świętego Michała (Bawaria)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1727]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium]]
[[Kategoria:Zmarli w 1777]]
[[Kategoria:Zmarli na ospę prawdziwą]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Bawaria)]]

title: Maksymilian III Józef

Okres: od 20 stycznia 1745 · do 30 grudnia 1777

Dynastia: Wittelsbachowie

Data i miejsce urodzenia: 28 marca 1727 · Monachium

Data i miejsce śmierci: 30 grudnia 1777 · Monachium

Miejsce spoczynku: Kościół Teatynów w Monachium

Ojciec: Karol VII Bawarski

Matka: Maria Amalia Habsburg

Żona: Maria Anna Wettyn


text:
# Prehoryłe
Prehoryłe – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Mircze. Leży nad rzeką Bugiem.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zamojskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Mircze. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 349 mieszkańców i była ósmą co do wielkości miejscowością gminy.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kryłowie.

## Historia
Dawniej Prehoryłe było przedmieściem Kryłowa. O ile jednak, jak wspominał Ewaryst Andrzej Kuropatnicki w swym dziełku pt. „Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi” (wyd. w 1786 r.), samo miasto Kryłów należało do województwa ruskiego, o tyle ...przedmieście Perehoryłe zwane, do województwa bełzkiego.
Po I rozbiorze Polski wieś znalazła się w granicach zaboru austriackiego. Należała początkowo do cyrkułu Bełz z siedzibą w Zamościu, a od roku 1783 do cyrkułu zamojskiego. Zgodnie z postanowieniami podpisanego 14 października 1809 pokoju w Schönbrunnie wieś, wraz z całym cyrkułem zamojskim, została włączona do Księstwa Warszawskiego.
Przed II wojną światową miejscowość tę zamieszkiwali Ukraińcy (60%) i Polacy (40%) – razem ok. 1000 mieszkańców; istniała cerkiew Narodzenia Matki Bożej, zburzona w 1938 r. w ramach akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej.
Prehoryłe w latach 1943 i 1944 było kilkakrotnie atakowane przez ukraińskie i polskie oddziały. Polska część wsi Prehoryłe została napadnięta przez oddziały UPA przybyłe z Wołynia nocą z 2 na 3 lutego 1944. Spaliły one zabudowania Polaków i dokonały zbrodni na polskiej ludności. Następnego dnia oddział Stanisława Basaja w odwecie zniszczył ukraińską część Prehoryłego oraz zamieszkaną przez Ukraińców wieś Małków. Do kolejnego napadu na Polaków w Prehoryłem doszło 17 lutego; oddział „Rysia” wystąpił w ich obronie, odpierając atak ukraiński. Po raz trzeci ukraiński oddział napadł na Prehoryłe 29 lutego; przebywający jeszcze we wsi Polacy ukryli się w lesie. 8 marca 1944 r. Prehoryłe zaatakował oddział 5 Pułku Policji SS, wsparty przez miejscowych członków Ukraińskiego Legionu Samoobrony. Napastników odparł oddział Batalionów Chłopskich pod komendą Stanisława Basaja „Rysia”, który podpalił następnie gospodarstwa zamieszkałych w miejscowości Ukraińców i zabił mieszkańców. Od 2006 r. OKŚZpNP (Okręgowa Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu) w Szczecinie prowadzi śledztwo – S 67/06/Zi; S 68/06/Zi w sprawie okoliczności pacyfikacji Prehoryłego i Smoligowa, dokonanych w lutym i marcu 1944 r. przez 5 Pułk policji SS.

## Komunikacja
Przez Prehoryłe przebiegają 2 drogi powiatowe: ul. Sokalska – 4 km i ul. Kryłowska (Gościniec Witkowski) – 3 km, 2 drogi gminne: ul. Średnia – 4 km, ul. Habarska – 2 km i 7 utwardzonych dróg dojazdowych, w tym ul. Graniczna 3 km, ul. Zielona 3 km, nieoficjalnie ul. Moczuły 1,5 km i ul. Obłonie 4 km; pozostałe to drogi dojazdowe do pól, ok. 10 km.

## Turystyka
Prehoryłe leży na „Dołhobyczowskim obszarze chronionego krajobrazu”. W miejscowości znajdują się 3 starorzecza – największe, zwane Jeziorkiem, pełni funkcję rekreacyjną w czasie wakacji i posiada plażę – podłoże piaskowe, długość 1 km, maksymalna szerokość 80 m, powierzchnia ok. 2,5 ha.
W granicach miejscowości znajduje się las liściasty Szelepy, słup graniczny rosyjsko-austriacki z 1772 roku oraz cmentarz unicki z zachowanym najstarszym nagrobkiem na Lubelszczyźnie (poza terytorium cmentarzy przykościelnych) z 1788 roku.

title: Prehoryłe

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Prehoryłe
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Bug prehoryle.jpg
 |opis zdjęcia           = Rzeka [[Bug]]
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat hrubieszowski|hrubieszowski]]
 |gmina                  = [[Mircze (gmina)|Mircze]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 278{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 84
 |kod pocztowy           = 22-530{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LHR
 |SIMC                   = 0895244{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Mircze (gmina)
 |współrzędne            = 50°39'46"N 24°04'17"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|110046|data=2025-03-11}}</ref>
 |commons                = Category:Prehoryłe
 |www                    = http://www.prehoryleinformacje.republika.pl/
}}
'''Prehoryłe''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[Województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[Powiat hrubieszowski|powiecie hrubieszowskim]], w [[Mircze (gmina)|gminie Mircze]]{{r|teryt|roz}}. Leży nad rzeką [[Bug]]iem.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo zamojskie|województwa zamojskiego]].

Wieś jest [[Sołectwo|sołectwem]] w gminie Mircze{{r|bip}}. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 349 mieszkańców i była ósmą co do wielkości miejscowością gminy{{r|GUS}}.

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kryłowie|Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kryłowie]]{{r|par}}.

== Historia ==
Dawniej Prehoryłe było przedmieściem [[Kryłów|Kryłowa]]. O ile jednak, jak wspominał [[Ewaryst Andrzej Kuropatnicki]] w swym dziełku pt. „Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi” (wyd. w 1786 r.), samo miasto Kryłów należało do [[Województwo ruskie|województwa ruskiego]], o tyle ...''przedmieście Perehoryłe zwane, do województwa bełzkiego''<ref name="ggil" />.

Po [[I rozbiór Polski|I rozbiorze Polski]] wieś znalazła się w granicach [[Zabór austriacki|zaboru austriackiego]]. Należała początkowo do [[Cyrkuł bełski|cyrkułu Bełz]] z siedzibą w [[Zamość|Zamościu]], a od roku 1783 do [[Cyrkuł zamojski|cyrkułu zamojskiego]]<ref name="ggil" />. Zgodnie z postanowieniami podpisanego 14 października 1809 [[pokój w Schönbrunnie|pokoju w Schönbrunnie]] wieś, wraz z całym cyrkułem zamojskim, została włączona do [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]].

Przed [[II wojna światowa|II wojną światową]] miejscowość tę zamieszkiwali [[Ukraińcy]] (60%) i [[Polacy]] (40%)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.krylow.info/prehoryle.html | tytuł = PREHORYŁE | data dostępu = 2013-02-11 | język = pl}}</ref> – razem ok. 1000 mieszkańców; istniała [[Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Prehoryłem|cerkiew Narodzenia Matki Bożej]], zburzona w 1938 r. w ramach [[Akcja polonizacyjno-rewindykacyjna 1938 roku|akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.cerkiew1938.pl/prehoryle.html | tytuł = Zburzona w 1938 r. cerkiew we wsi Prehoryłe (pow. hrubieszowski) | data dostępu = 2013-02-11 | nazwisko = Kuprianowicz | imię = Grzegorz | nazwisko2 = Wyspiański | imię2 = Sławomir | język = pl}}</ref>.

Prehoryłe w latach 1943 i 1944 było kilkakrotnie atakowane przez ukraińskie i polskie oddziały. Polska część wsi Prehoryłe została napadnięta przez oddziały [[Ukraińska Powstańcza Armia|UPA]] przybyłe z [[Wołyń|Wołynia]] nocą z 2 na 3 lutego 1944. Spaliły one zabudowania Polaków i dokonały zbrodni na polskiej ludności. Następnego dnia oddział Stanisława Basaja w odwecie zniszczył ukraińską część Prehoryłego oraz zamieszkaną przez Ukraińców wieś [[Małków (powiat hrubieszowski)|Małków]]. Do kolejnego napadu na Polaków w Prehoryłem doszło 17 lutego; oddział „Rysia” wystąpił w ich obronie, odpierając atak ukraiński. Po raz trzeci ukraiński oddział napadł na Prehoryłe 29 lutego; przebywający jeszcze we wsi Polacy ukryli się w lesie<ref>M. Zajączkowski, ''Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944'', Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 271-272.</ref>. 8 marca 1944 r. Prehoryłe zaatakował oddział [[5 Pułk Policji SS|5 Pułku Policji SS]], wsparty przez miejscowych członków [[Ukraiński Legion Samoobrony|Ukraińskiego Legionu Samoobrony]]. Napastników odparł oddział [[Bataliony Chłopskie|Batalionów Chłopskich]] pod komendą [[Stanisław Basaj|Stanisława Basaja]] „Rysia”, który podpalił następnie gospodarstwa zamieszkałych w miejscowości Ukraińców<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Motyka | imię = G. | tytuł = Tak było w Bieszczadach | wydawca = Volumen | miejsce = Warszawa | rok = 1999 | strony = 186}}</ref> i zabił mieszkańców<ref>M. Zajączkowski, ''Ukraińskie podziemie na Lubelszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944'', Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Lublin-Warszawa 2015, s. 279.</ref>. Od 2006 r. OKŚZpNP (Okręgowa Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu) w Szczecinie prowadzi śledztwo – S 67/06/Zi; S 68/06/Zi w sprawie okoliczności pacyfikacji Prehoryłego i Smoligowa, dokonanych w lutym i marcu 1944 r. przez 5 Pułk policji SS.

== Komunikacja ==
Przez Prehoryłe przebiegają 2 drogi powiatowe: ul. Sokalska – 4 [[Kilometr|km]] i ul. Kryłowska (Gościniec Witkowski) – 3 km, 2 drogi gminne: ul. Średnia – 4 km, ul. Habarska – 2 km i 7 utwardzonych dróg dojazdowych, w tym ul. Graniczna 3 km, ul. Zielona 3 km, nieoficjalnie ul. Moczuły 1,5 km i ul. Obłonie 4 km; pozostałe to drogi dojazdowe do pól, ok. 10 km.

== Turystyka ==
Prehoryłe leży na „Dołhobyczowskim obszarze chronionego krajobrazu”. W miejscowości znajdują się 3 [[Starorzecze|starorzecza]] – największe, zwane ''Jeziorkiem'', pełni funkcję rekreacyjną w czasie wakacji i posiada plażę – podłoże piaskowe, długość 1 km, maksymalna szerokość 80 [[Metr|m]], powierzchnia ok. 2,5 [[Hektar|ha]].

W granicach miejscowości znajduje się [[las liściasty]] ''Szelepy'', słup graniczny rosyjsko-austriacki z 1772 roku oraz [[Cmentarz unicki w Prehoryłem|cmentarz unicki]] z zachowanym najstarszym nagrobkiem na Lubelszczyźnie (poza terytorium cmentarzy przykościelnych) z 1788 roku<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Zabytki powiatu hrubieszowskiego | wydawca = Muzeum im. ks. Stanisława Staszica w Hrubieszowie | miejsce = Hrubieszów | rok = 2011 | strony = 116 | isbn = 978-83-931607-0-9}}</ref>.

== Przypisy ==
<references>
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Prehoryle|nazwa=Wieś Prehoryłe w liczbach|data dostępu=2023-02-03}}</ref>
* <ref name=nsp>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=data=2022-09-19 |data dostępu=2023-02-03|opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
* <ref name=bip>[https://www.mircze.pl/asp/pl_start.asp?typ=14&sub=4&menu=23&strona=1 Strona gminy, sołectwa] [dostęp 2024-01-01]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2022-10|s=1050}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://diecezja.zamojskolubaczowska.pl/parafie/parafia-narodzenia-najswietszej-maryi-panny-krylow Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
* <ref name="ggil">{{Cytuj książkę | nazwisko = Kuropatnicki | imię = Ewaryst Andrzej | tytuł = Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi | wydanie = powtórne | wydawca = Nakładem Wojciecha Manieckiego | miejsce = Lwów | data = 1858 | strony = 49}}</ref>
</references>

{{Gmina Mircze}}

[[Kategoria:Prehoryłe]]

title: Prehoryłe

Powiat: hrubieszowski

Gmina: Mircze

Tablice rejestracyjne: LHR


text:
# Sulfametizol
Sulfametizol – organiczny związek chemiczny, antybiotyk z grupy sulfonamidów stosowany w leczeniu zakażeń układu moczowego wywołanych przez pałeczkę okrężnicy.
Sulfametizol jest konkurencyjnym inhibitorem syntetazy dihydropteroilowej, w wyniku czego kwas p-aminobenzoesowy nie może zostać wykorzystany do syntezy kwasu foliowego.

title: Sulfametizol

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Sulfametizol
 |1. grafika                 = Sulfamethizole.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        =
 |inne nazwy                 =
 |wzór sumaryczny            = C9H10N4O2S2
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 270,3
 |wygląd                     =
 |SMILES                     =
 |numer CAS                  = 144-82-1
 |PubChem                    = 5328
 |DrugBank                   = DB00576
 |gęstość                    =
 |gęstość źródło             =
 |stan skupienia w podanej g =
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   = 105 mg/l
 |rww źródło                 = <ref>{{Cytuj |autor = Samuel H. Yalkowsky, Yan He |tytuł = Handbook of Aqueous Solubility Data. An Extensive Compilation of Aqueous Solubility Data for Organic Compounds Extracted from the AQUASOL dATAbASE |wydawca = CRC Press LLC |miejsce = Boca Raton |data = 2003 |s = 569 |isbn = 0849315328}}</ref>
 |rww warunki niestandardowe = 37 °C
 |inne rozpuszczalniki       =
 |temperatura topnienia      = 208
 |tt źródło                  = <ref name="pubchem">{{PubChem|nazwa = Sulfamethizole |cid = 5328 |data dostępu = 2023-12-05}}</ref>
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        =
 |tw źródło                  =
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       = 0,54<ref name="drug" />
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      =
 |zagrożenia GHS źródło      = <ref>{{Sigma-Aldrich|nazwa = Sulfametizol |numer = S5632 |marka = SIAL |data = 2022-10-17 |data dostępu = 2024-02-24 |wynik = karta}}</ref>
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|7}}
 |hasło GHS                  = Uwaga
 |zwroty H                   = {{Zwroty H|317}}
 |zwroty EUH                 = {{Zwroty EUH|brak}}
 |zwroty P                   = {{Zwroty P|280}}
 |zagrożenia UE źródło       =
 |piktogram UE               =
 |zwroty R                   =
 |zwroty S                   =
 |NFPA 704                   =
 |NFPA 704 źródło            =
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                =
 |dawka śmiertelna           =
 |pochodne                   =
 |podobne związki            =
 |ATC                        = [[ATC (B05)|B05CA04]], [[ATC (D06)|D06BA04]], [[ATC (G01)|G01AE10]], [[ATC (J01)|J01EB02]], [[ATC (S01)|S01AB01]]
 |legalność w Polsce         =
 |stosowanie w ciąży         =
 |działanie                  = przeciwbakteryjne
 |procent wchłaniania        =
 |biodostępność              =
 |okres półtrwania           = 3-8h
 |wiązanie z białkami osocza =
 |metabolizm                 = [[wątroba|wątrobowy]]
 |wydalanie                  =
 |drogi podawania            = doustnie
 |objętość dystrybucji       =
 |commons                    =
}}
'''Sulfametizol''' – [[związki organiczne|organiczny związek chemiczny]], [[Antybiotyki|antybiotyk]] z grupy [[Sulfonamidy|sulfonamidów]] stosowany w leczeniu [[Zakażenie układu moczowego|zakażeń układu moczowego]] wywołanych przez [[Pałeczka okrężnicy|pałeczkę okrężnicy]]<ref name="drug">{{DrugBank|id = DB00576 |nazwa = Sulfametizol |data dostępu = 2023-12-05}}</ref>.

Sulfametizol jest konkurencyjnym inhibitorem syntetazy dihydropteroilowej, w wyniku czego [[kwas p-aminobenzoesowy|kwas ''p''-aminobenzoesowy]] nie może zostać wykorzystany do syntezy [[kwas foliowy|kwasu foliowego]]<ref name="drug" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{Klasyfikacja ATC|B05|D06|G01|J01|S01}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Sulfonamidy]]
[[Kategoria:Tiadiazole]]

title: Sulfametizol

Działanie: przeciwbakteryjne

Metabolizm: wątrobowy

Drogi podawania: doustnie


text:
# Krzysztof Świerkosz
Krzysztof Świerkosz (ur. 1966 we Wrocławiu) – polski poeta, krytyk literacki.
W latach 1986–1989 redagował pismo „Konfrontacje studenckie”, 1987-1989 prowadził również kolumnę literacką „Jeszcze młodsza generacja” w młodzieżowym dwutygodniku „Iglica”. W tym samych czasie był wrocławskim korespondentem „Pisma Młodej Inteligencji Enigma”. Razem z Beatą Pawłowicz, współtwórcą grupy literackiej „Sans - gene” napisał poemat Posokowy epos wystawiany we Wrocławiu w latach 1986-1989. W 1990 wspólnie ogłosili tom wierszy Dwoje nieznajomych w nadfioletowej twierdzy życia, będący potwierdzeniem ich manifestu artystycznego. Odnotowany w monografiach „Macie swoich poetów. Liryka polska urodzona po 1960 roku” oraz „Parnas Bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku”. Następny tom, „Obieżyświat” opublikował dopiero w roku 2009, nakładem oficyny „Liberum Arbitrium”. Obecnie udziela się w piśmie OPT Helikopter.

title: Krzysztof Świerkosz

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Krzysztof Świerkosz
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[1966]]
 |miejsce urodzenia     = [[Wrocław]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            = [[polska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = literatura, poezja
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Krzysztof Świerkosz''' (ur. [[1966]] we [[Wrocław]]iu) – [[Polska|polski]] poeta, [[Krytyka literacka|krytyk literacki]].

W latach 1986–1989 redagował pismo „Konfrontacje studenckie”, 1987-1989 prowadził również kolumnę literacką „Jeszcze młodsza generacja” w młodzieżowym dwutygodniku „[[Iglica (pismo)|Iglica”]]. W tym samych czasie był wrocławskim korespondentem „Pisma Młodej Inteligencji [[Enigma (kwartalnik)|Enigma”]]. Razem z [[Beata Pawłowicz|Beatą Pawłowicz]], współtwórcą grupy literackiej „Sans - gene”<ref>{{Cytuj stronę|url = http://pbl.ibl.poznan.pl/dostep/index.php?s=d_biezacy&f=zapisy&p_zanadrz=52899|tytuł = Informacje szczegółowe o zapisie|autor = |data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = [[Polska Bibliografia Literacka]]|język = pl}}</ref> napisał poemat ''Posokowy epos'' wystawiany we Wrocławiu w latach 1986-1989<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.malarstwodmw.artist.pl/komentarz_k_d_s_long/komentarz_z_podziemia_long.htm|tytuł = Waldemar Mirosław Dąbrowski homepage|autor = KRET (Iglica, dolnośląski dwutygodnik młodych, Nr18 (46) 30 września 1988)|data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = |język =}}</ref>. W 1990 wspólnie ogłosili tom wierszy ''Dwoje nieznajomych w nadfioletowej twierdzy życia''<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.ibl.poznan.pl/dostep/index.php?s=d_biezacy&f=zapisy_szczeg&p_zapis=113073|tytuł = Informacje szczegółowe o zapisie |autor = |data dostępu = 2015-05-09|opublikowany =[[Polska Bibliografia Literacka]] |język =}}</ref>, będący potwierdzeniem ich manifestu artystycznego. Odnotowany w monografiach „Macie swoich poetów. Liryka polska urodzona po 1960 roku”<ref>{{Cytuj stronę|url = http://lubimyczytac.pl/ksiazka/170182/macie-swoich-poetow-liryka-polska-urodzona-po-1960-roku-wypisy|tytuł = Macie swoich poetów. Liryka polska urodzona po 1960 roku.|autor = |data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = Biblionetka.pl|język =}}</ref> oraz „Parnas Bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku”<ref>{{Cytuj stronę|url = http://lubimyczytac.pl/ksiazka/183375/parnas-bis-slownik-literatury-polskiej-urodzonej-po-1960-roku|tytuł = Parnas Bis|autor = Krzysztof Varga, Paweł Dunin-Wąsowicz|data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = |język =}}</ref>. Następny tom, „Obieżyświat” opublikował dopiero w roku 2009, nakładem oficyny „Liberum Arbitrium”<ref>{{Cytuj stronę|url = https://eliberum.wordpress.com/publikacje/2008-2009/|tytuł = Strony Stowarzyszenia Promocji Kultury "Liberum Arbitrium"|autor = Anonymous|data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = |język =}}</ref>. Obecnie udziela się w piśmie OPT Helikopter<ref>{{Cytuj stronę|url = http://opt-art.net/helikopter/slowa/krzysztof-swierkosz-wiersz/|tytuł = KRZYSZTOF ŚWIERKOSZ – WIERSZ|autor = Krzysztof Świerkosz|data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = |język =}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url = http://opt-art.net/helikopter/slowa/teorie-spiskowe-krzysztof-swierkosz-gdyby-dzdzownice-umialy-myslec…/|tytuł = Gdyby dżdżownice umiały myśleć...|autor = Krzysztof Świerkosz|data dostępu = 2015-05-09|opublikowany = |język = |archiwum = https://web.archive.org/web/20150518142630/http://opt-art.net/helikopter/slowa/teorie-spiskowe-krzysztof-swierkosz-gdyby-dzdzownice-umialy-myslec%e2%80%a6/|zarchiwizowano = 2015-05-18}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Świerkosz, Krzysztof}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Polscy krytycy literaccy]]
[[Kategoria:Polscy poeci XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy poeci XXI wieku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]

title: Krzysztof Świerkosz

Data i miejsce urodzenia: 1966 · Wrocław

Narodowość: polska

Dziedzina sztuki: literatura, poezja


text:
# Fiore dei Liberi
Fiore dei Liberi, pełne nazwisko Fiore Furlano de Civida d'Austria delli Liberi da Premariacco (ur. ok. 1350 - zm. 1410). Mistrz bolońskiej szkoły fechtunku.
Znany jest ze stworzenia rękopisu traktującego o nauce fechtowania pod nazwą Flos Duellatorum (czyli Kwiat walki). Zachowany faksymile z 1902 roku (tzw. rękopis pizański) zawiera 35 ilustrowanych kart.
Urodził się w Cividale del Friuli we Włoszech. Uczestniczył w wojnach między miastami włoskimi. Jako mistrz miecza miał wielu utytułowanych uczniów.

title: Fiore dei Liberi

wikitext:
'''Fiore dei Liberi''', pełne nazwisko ''Fiore Furlano de Civida d'Austria delli Liberi da Premariacco'' (ur. ok. 1350 - zm. 1410). Mistrz bolońskiej szkoły [[fechtunek|fechtunku]].

Znany jest ze stworzenia [[rękopis]]u traktującego o nauce fechtowania pod nazwą ''[[Flos Duellatorum]]'' (czyli ''Kwiat walki''). Zachowany [[faksymile]] z 1902 roku (tzw. rękopis pizański) zawiera 35 ilustrowanych kart.

Urodził się w [[Cividale del Friuli]] we Włoszech. Uczestniczył w wojnach między miastami włoskimi. Jako mistrz miecza miał wielu utytułowanych uczniów.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Postacie włoskiego średniowiecza]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Cividale del Friuli]]


text:
# Pecynka
Pecynka – osada leśna w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Długosiodło.
Przez osadę przebiega żółty szlak pieszy.

## Historia
Osada była wzmiankowana pod koniec XIX wieku. Należała wtedy do powiatu ostrowskiego, gminy Długosiodło oraz przynależała do parafii w Długosiodle.
W latach 1921–1931 osada leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrowskim, w gminie Długosiodło.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku osadę zamieszkiwały 23 osoby w 3 budynkach mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Długosiodle. Podlegała pod Sąd Grodzki w Ostrowi i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Długosiodle.
W wyniku agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 osada znalazła się pod okupacją niemiecką i do wyzwolenia weszła w skład dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa.
31 sierpnia 1944 przy leśniczówce Pecynka doszło do walnej bitwy żołnierzy III batalionu 13 pułku piechoty Armii Krajowej, dowodzonego przez ppor. Alfreda Wieczorka „Tatara”, który próbował wydostać się z okrążenia. W walce zginęło około 60 partyzantów, a ranni i wzięci do niewoli zostali na miejscu straceni. Jedynie nielicznym udało się wyjść z kordonu. Zwłoki zostały ekshumowane jeszcze we wrześniu 1944 i przeniesione na cmentarz w Ostrowi Mazowieckiej. W ramach akcji odwetowej Niemcy dokonali pacyfikacji wsi Lipniak-Majorat.
Od 1958 żołnierzy upamiętnia w Pecynce pomnik, który został odnowiony w 2020 roku.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa ostrołęckiego.

title: Pecynka

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Pecynka
 |rodzaj miejscowości    = osada leśna
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat wyszkowski|wyszkowski]]
 |gmina                  = [[Długosiodło (gmina)|Długosiodło]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 29
 |kod pocztowy           = 07-210{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WWY
 |SIMC                   = 1060599{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Długosiodło (gmina)
 |współrzędne            = 52°47'53"N 21°40'06"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|98753|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Pecynka''' – [[gajówka|osada leśna]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat wyszkowski|powiecie wyszkowskim]], w [[Długosiodło (gmina)|gminie Długosiodło]]{{r|teryt|roz}}.

Przez osadę przebiega żółty [[Szlak turystyczny|szlak pieszy]]<ref name="Darmochwał2014" />.

== Historia ==
Osada była wzmiankowana pod koniec XIX wieku<ref name="SgKP" />. Należała wtedy do [[Powiat ostrowski (województwo mazowieckie)|powiatu ostrowskiego]], gminy Długosiodło oraz przynależała do [[Parafia św. Rocha w Długosiodle|parafii w Długosiodle]]<ref name="SgKP" />.

W latach 1921–1931 osada leżała w [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|województwie białostockim]], w powiecie ostrowskim, w gminie Długosiodło.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] osadę zamieszkiwały 23 osoby w 3 budynkach mieszkalnych<ref name=":0222222">{{Cytuj |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = T. 5, województwo białostockie |s = 61}}</ref>. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Długosiodle. Podlegała pod Sąd Grodzki w Ostrowi i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Długosiodle<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1256}}</ref>.

W wyniku [[Kampania wrześniowa|agresji III Rzeszy na Polskę]] we wrześniu 1939 osada znalazła się pod okupacją niemiecką i do wyzwolenia weszła w skład dystryktu warszawskiego [[Generalne Gubernatorstwo|Generalnego Gubernatorstwa]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Karte: Distrikt Warschau 1. 1. 1944 - Kreisgliederung |data dostępu = 2020-05-31 |opublikowany = www.territorial.de |url = http://www.territorial.de/gg/dwar44.htm}}</ref>.

31 sierpnia 1944 przy leśniczówce Pecynka doszło do walnej bitwy żołnierzy III batalionu 13 pułku piechoty Armii Krajowej, dowodzonego przez [[Alfred Wieczorek|ppor. Alfreda Wieczorka „Tatara”]], który próbował wydostać się z okrążenia<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Pecynka. Największa bitwa Armii Krajowej |data = 2020-09-06 |data dostępu = 2023-07-25 |opublikowany = Nove Miasto |url = https://novemiasto.com/2020/09/06/pecynka-najwieksza-bitwa-armii-krajowej/ |język = pl}}</ref><ref name="Pilich1976s27">{{Cytuj |autor = Przemysław Pilich |tytuł = Nad Liwcem i w Puszczy Białej |data = 1976 |wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza |s = 27-28 |język = pl}}</ref>. W walce zginęło około 60 partyzantów, a ranni i wzięci do niewoli zostali na miejscu straceni<ref name=":0" />. Jedynie nielicznym udało się wyjść z kordonu<ref name="Pilich1976s27" />. Zwłoki zostały ekshumowane jeszcze we wrześniu 1944 i przeniesione na cmentarz w [[Ostrów Mazowiecka|Ostrowi Mazowieckiej]]<ref name="Pilich1976s27" />. W ramach akcji odwetowej Niemcy dokonali [[Pacyfikacja wsi Lipniak-Majorat|pacyfikacji wsi Lipniak-Majorat]]<ref name=":0" />.

Od 1958 żołnierzy upamiętnia w Pecynce pomnik<ref name="Pilich1976s27" />, który został odnowiony w 2020 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = 76. rocznicę bitwy oddziałów Armii Krajowej pod Pecynką |data dostępu = 2023-07-25 |opublikowany = Instytut Historyczny Nurtu Niepodległościowego im. Andrzeja Ostoja Owsianego |url = https://www.ihoo.pl/wydarzenia/76-rocznice-bitwy-oddzialow-armii-krajowej-pod-pecynka/ |język = pl}}</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo ostrołęckie|województwa ostrołęckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Darmochwał2014">{{Cytuj |autor = Tomasz Darmochwał |tytuł = Kurpie. Mapa turystyczna |data = 2014 |isbn = 9788388859724 |wydanie = 1 |inni = Anna Filak (opracowanie kartograficzne) |miejsce = Warszawa–Białystok |wydawca = TD MAPY |s = 1-2 |język = pl}}</ref>
* <ref name="SgKP">{{SgKP|VII|932}}</ref>
* <ref name=poczta>[http://kody.poczta-polska.pl Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych]</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Długosiodło}}
{{Gmina Długosiodło (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Długosiodło (gmina)]]

title: Pecynka

Województwo: mazowieckie

Powiat: wyszkowski

Gmina: Długosiodło

Tablice rejestracyjne: WWY


text:
# Videcosville
Videcosville – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Manche.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 69 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 27 osób/km² (wśród 1815 gmin Dolnej Normandii Videcosville plasuje się na 817. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1066.).

title: Videcosville

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Videcosville
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Videcosville
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Manche]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Cherbourg|Cherbourg]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 50634
 |powierzchnia                    = 2,56 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 69
 |gęstość zaludnienia             = 27 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 50630
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Manche
 |współrzędne                     = 49°34′N 1°22′W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Videcosville''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Manche]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 69 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 27 osób/km² (wśród 1815 gmin [[Dolna Normandia|Dolnej Normandii]] Videcosville plasuje się na 817. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1066.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Cherbourg}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Manche]]

title: Videcosville

Państwo: Francja

Region: Normandia

Departament: Manche

Okręg: Cherbourg

• gęstość: 27 os./km²