text:
# Jurek Becker
Jurek Becker (ur. 30 września 1937 w Łodzi, zm. 14 marca 1997 w Sieseby w Niemczech) – niemiecki pisarz, syn Maxa Beckera.

## Życiorys

### Dzieciństwo i młodość
Jurek Becker urodził się 30 września w Łodzi. Data urodzenia została jednak zniekształcona, ponieważ jego ojciec chciał go uchronić przed wysiedleniem z getta, zawyżając wiek swojego syna. Później pisarz nie był w stanie przypomnieć sobie rzeczywistej daty urodzin. Prawdopodobnie był nawet kilka lat młodszy, niż podaje się w typowych źródłach.
Jego rodzice byli Żydami, a jego ojciec, pochodzący z Bawarii Max Becker (1900–1972), był urzędnikiem, a później prokurentem w fabryce odzieżowej. W 1939 Jurek Becker został wraz z rodzicami przesiedlony do łódzkiego getta. Mając lat 5 trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a następnie do Sachsenhausen. Po zakończeniu wojny udało się jego ojcu, który przeżył obóz Auschwitz-Birkenau, odnaleźć syna za pomocą amerykańskiej organizacji charytatywnej. W trakcie wojny zginęło około 20 członków jego rodziny, z których większości nie zdążył poznać. Jedynymi, którzy ocaleli był późniejszy pisarz, jego ojciec oraz ciotka, która zdążyła przed wybuchem wojny uciec do USA.
Z okresu wojny pozostało niewiele wspomnień. Sam mówił, że większość z nich wyrzucił z pamięci, a zarazem dni w obozie były tak szare i podobne do siebie, że jego życie można było nazwać zaledwie wegetacją. Również ojcu Beckera nie udało się wywołać w nim wspomnień:
„Mój ojciec po wojnie nie starał się zbytnio, utrzymać we mnie moje wspomnienia, powiedziałbym nawet, że zrobił wiele, by je stłamsić, wymazać. Jeśli dobrze sobie przypominam, przeszłość, choć była wtedy tak niedawna, nie odgrywała w naszych rozmowach żadnej roli, a moje pytania spławiał – pewnie dlatego, że bardziej tego doświadczył, niż ja”.
Z tego powodu Jurek Becker próbował później poszukiwać przeszłości, a wyniki tych poszukiwań przekształcał w literackie historie:
„Dlatego też opowiadania o getcie napisałem tak, jakbym był specjalistą w tej sprawie. Być może myślałem, że jeśli tylko będę wystarczająco długo pisał, wspomnienia przyjdą do mnie. Pewnie też kiedyś zacząłem traktować niektóre moje wymyślone historie uważać za wspomnienia. Nie mieć wspomnień z dzieciństwa, to tak, jakbyś był zdanym na ciągłe wleczenie ze sobą skrzynki, której zawartości nie znasz. A im jesteś starszy, tym wydaje się ona ci się cięższa, i coraz bardziej niecierpliwisz się, kiedy będziesz mógł ją w końcu otworzyć”.
W 1945 Jurek Becker zamieszkał wraz ze swoim ojcem na Lippehner Straße 5 w Berlinie Wschodnim. Tę decyzję uzasadnił ojciec faktem, że w radzieckiej strefie okupacyjnej do władzy doszli antyfaszyści i nigdzie nie obchodzono się z antysemityzmem tak zdecydowanie, jak w miejscu, w którym najsilniej zaznaczył swoje piętno. Max Becker także później starał się rozgraniczać między sobą a Niemcami. Jurek swoje stosunki z ojcem określał jako całkiem dobre, chociaż nadmienił że:
„Trudność w utrzymaniu dialogu z moim ojcem powodował też fakt, że byłem potworem. Proszę tego nie poczytać mi za zarozumiałość, kiedy powiem, że mojego ojca, który był prostym człowiekiem, z trudem uchodził w moich oczach za dorosłego. Ja zaś, w jego oczach, byłem czymś pośrednim między inteligentną bestią a zwykłym dzieciakiem”.
Jurek Becker nigdy nie wypowiadał się na temat swoich stosunków z macochą. Największym problemem w Berlinie Wschodnim stanowił fakt, że nie posługiwał się swobodnie niemieckim:
„Kiedy miałem osiem lat, mój ojciec, jedyny krewny, którego pozostawiła mi przy życiu wojna, z dnia na dzień przestał rozmawiać ze mną po polsku. Wiem, że chciał dobrze, myślał, że nie pozostanie mi nic innego, jak w mgnieniu oka nauczyć się niemieckiego. Nie przypuszczał jednak, że szybciej będę zapominał polski, niż uczył się niemieckiego. Dlatego przez pewien czas musiałem żyć dosłownie bez jakiegokolwiek języka”.
Sytuacja była najcięższa w szkole, wszędzie uznawano go za obcego i do niedawna jeszcze prześladowanego, a koledzy ze szkolnej ławy pogardzali nim. Największym szkolnym szczęściem było wówczas dla niego unikanie błędów. Poza tym życie w Berlinie było znośne, ponieważ Żydzi cieszyli się pewnymi przywilejami i otrzymywali np. lepsze kartki żywnościowe.
Po 1945 Becker mieszkał ciągle w Berlinie Wschodnim, jego współlokatorem był między innymi Manfred Krug. W 1955 zdał maturę, odbył dwa lata służby wojskowej w armii NRD i został członkiem FDJ. Na przekór swojemu ojcu, który pragnął, by jego syn został lekarzem, rozpoczął w 1957 studia filozoficzne i został członkiem SED. Po szóstym semestrze został relegowany z uniwersytetu z przyczyn politycznych i rozpoczął życie jako literat.

### Pisarstwo
W 1960 Jurek Becker rozpoczął studium scenariopisarskie w centrum filmowym NRD w Babelsbergu i pisał liczne teksty kabaretowe. W 1962 został zatrudniony jako etatowy scenarzysta w DEFA i napisał kilka sztuk telewizyjnych oraz scenariuszy. Kiedy w 1968 odrzucono jego scenariusz pt. „Jakub Łgarz”, przerobił go na swoją pierwszą powieść, która ukazała się rok później, a w roku 1974 została zekranizowana. W 1971 roku otrzymał nagrodę im. Heinricha Manna oraz nagrodę im. Charlesa Veillona. Jego najsłynniejsza książka, „Jakub Łgarz”, została jak dotąd sfilmowana dwukrotnie, a wersja zrealizowana przez Franka Beyera w wytwórni DEFA w roku 1974 z Vlastimilem Brodskym w roli głównej została nominowana do Oscara w kategorii filmu zagranicznego. Obydwa filmy znane są polskim widzom pod tytułem Jakub kłamca (Jakub kłamca z 1999).
W 1972 roku zmarł jego ojciec. Rok później ukazała się jego kolejna powieść, „Irreführung der Behörden” (pol. Oszukiwałem władze, 1976), która w następnych latach została nagrodzona nagrodą literacką Wolnego Miasta Bremy i nagrodą państwową NRD. Poza tym został wybrany do zarządu Związku Literatów NRD. W 1976 roku zaangażowany politycznie Jurek Becker podpisał wraz z 11 innymi pisarzami list otwarty sprzeciwiający się pozbawieniu obywatelstwa Wolfa Biermanna, za co został ukarany wykreśleniem z listy członków SED i utratą stanowiska w zarządzie Związku Literatów. W tymże roku ukazała się powieść „Bokser”. W następnym roku pisarz wystąpił ze Związku w proteście przeciwko wykluczeniu Reinera Kunze i za zgodą władz NRD osiedlił się w NRF. Jego książki przestały być drukowane w NRD, a propozycje scenariuszy regularnie odrzucane. Uważał przy tym, że ciągłe polityczne rozgrywki mogą mieć wyłącznie negatywny wpływ na literaturę. Mimo to podkreślał: „Gdybym tylko mógł publikować w NRD i nie zabrano by mi czytelników, chciałbym od jutra znów żyć w NRD”. W latach 1978–1984 ukazały się dwie kolejne powieści („Bezsenne dni” w 1978 i „Przyjaciel całego świata” – napisany w 1982), a także zbiór opowiadań („Po pierwszej przyszłości” 1980). Jurek Becker wykładał gościnnie w tym okresie na uniwersytetach, wygłaszał również wykłady programowe.
W 1986 r. ukazała się powieść „Dzieci Bronsteina”, był też autorem scenariusza do cieszącego się sporą popularnością serialu „Ukochany Kreuzberg”, za który w następnym roku wraz ze swoim najlepszym przyjacielem Manfredem Krugiem i Heinzem Schirkiem otrzymał Złotą Nagrodę Adolfa Grimme’a.
Pisarz niechętnie opowiadał o swoim życiu prywatnym. Wiadomo tylko, że żenił się dwukrotnie i że miał trzech synów, z których najmłodszy, Jonathan, urodził się w 1990 roku.
Zmarł na rozpoznanego pod koniec 1995 roku raka jelita.

## Jurek Becker o byciu Żydem
Na pytanie, czy jest Żydem, odpowiadał zwykle: „Moi rodzice byli Żydami”. Sam określał się jako ateista. Jego ojciec nigdy nie wprowadził go w życie Żydów, a samemu w nie także nie wrósł. W synagodze pojawił się podobno tylko raz w życiu, przed kręceniem jakiegoś filmu telewizyjnego, żeby rozeznać się w przebiegu ceremonii.

## Nagrody i wyróżnienia
- 1971 – Nagroda Heinricha Manna oraz Nagroda im. Charlesa Veillona
- 1974 – Nagroda Literacka Miasta Brema
- 1975 – Nagroda Państwowa Niemieckiej Republiki Demokratycznej
- 1982–1983 – Pisarz Miasta Bergen
- 1987 – Złota Nagroda im. Adolfa Grimme’a za scenariusz serialu Liebling Kreuzberg
- 1990 – Nagroda im. Hansa Fallady miasta Neumünster
- 1991 – Niemiecka Nagroda Filmowa
- 1992 – Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec

## Dzieła
- 1969 – Jakob der Lügner (pol. Jakub Łgarz, 1983)
- 1973 – Irreführung der Behörden (pol. Oszukiwałem władzę, 1976)
- 1976 – Der Boxer
- 1978 – Schlaflose Tage
- 1980 – Nach der ersten Zukunft (opowiadania)
- 1982 – Aller Welt Freund
- 1986 – Erzählungen
- 1986 – Bronsteins Kinder
- 1990 – Warnung vor dem Schriftsteller, trzy wykłady we Frankfurcie
- 1992 – Amanda herzlos (pol. Amanda bez serca, 1996)
- 1996 – Ende des Größenwahns (eseje, odczyty)
- 2004 – Lieber Johnny
- 2004 – „Ihr Unvergleichlichen” (listy)

## Biografie
- Sander L. Gilman, Jurek Becker. A Life in Five Worlds, Chicago 2003

title: Jurek Becker

wikitext:
{{dopracować|źródła=2014-12}}
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Jurek Becker
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Jurek Becker 1.jpg
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[30 września]] [[1937]]
 |miejsce urodzenia     = [[Łódź]]
 |data śmierci          = [[14 marca]] [[1997]]
 |miejsce śmierci       = [[Sieseby]]
 |narodowość            =
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = proza
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          = „Jakub Łgarz”
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           = {{order|OZRFN|KZW}} {{order|DD-NDD}}
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Jurek Becker
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Jurek Becker''' (ur. 30 września 1937 w [[Łódź|Łodzi]], zm. 14 marca 1997 w [[Sieseby]] w [[Niemcy|Niemczech]]) – niemiecki [[pisarz]], syn [[Max Becker|Maxa Beckera]].

== Życiorys ==
=== Dzieciństwo i młodość ===
Jurek Becker urodził się 30 września w [[Łódź|Łodzi]]. Data urodzenia została jednak zniekształcona, ponieważ jego ojciec chciał go uchronić przed wysiedleniem z getta, zawyżając wiek swojego syna. Później pisarz nie był w stanie przypomnieć sobie rzeczywistej daty urodzin. Prawdopodobnie był nawet kilka lat młodszy, niż podaje się w typowych źródłach.

Jego rodzice byli [[Żydzi|Żydami]], a jego ojciec, pochodzący z [[Bawaria|Bawarii]] Max Becker (1900–1972), był urzędnikiem, a później prokurentem w fabryce odzieżowej. W 1939 Jurek Becker został wraz z rodzicami przesiedlony do [[Ghetto Litzmannstadt|łódzkiego getta]]. Mając lat 5 trafił do [[Obozy niemieckie (1933–1945)|niemieckiego obozu]] koncentracyjnego [[Ravensbrück]], a następnie do [[Sachsenhausen (KL)|Sachsenhausen]]. Po zakończeniu wojny udało się jego ojcu, który przeżył obóz [[Auschwitz-Birkenau]], odnaleźć syna za pomocą amerykańskiej organizacji charytatywnej. W trakcie [[II wojna światowa|wojny]] zginęło około 20 członków jego rodziny, z których większości nie zdążył poznać. Jedynymi, którzy ocaleli był późniejszy pisarz, jego ojciec oraz ciotka, która zdążyła przed wybuchem wojny uciec do [[Stany Zjednoczone|USA]].

Z okresu wojny pozostało niewiele wspomnień. Sam mówił, że większość z nich wyrzucił z pamięci, a zarazem dni w obozie były tak szare i podobne do siebie, że jego życie można było nazwać zaledwie wegetacją. Również ojcu Beckera nie udało się wywołać w nim wspomnień:
: ''„Mój ojciec po wojnie nie starał się zbytnio, utrzymać we mnie moje wspomnienia, powiedziałbym nawet, że zrobił wiele, by je stłamsić, wymazać. Jeśli dobrze sobie przypominam, przeszłość, choć była wtedy tak niedawna, nie odgrywała w naszych rozmowach żadnej roli, a moje pytania spławiał – pewnie dlatego, że bardziej tego doświadczył, niż ja”.''
Z tego powodu Jurek Becker próbował później poszukiwać przeszłości, a wyniki tych poszukiwań przekształcał w literackie historie:
: ''„Dlatego też opowiadania o getcie napisałem tak, jakbym był specjalistą w tej sprawie. Być może myślałem, że jeśli tylko będę wystarczająco długo pisał, wspomnienia przyjdą do mnie. Pewnie też kiedyś zacząłem traktować niektóre moje wymyślone historie uważać za wspomnienia. Nie mieć wspomnień z dzieciństwa, to tak, jakbyś był zdanym na ciągłe wleczenie ze sobą skrzynki, której zawartości nie znasz. A im jesteś starszy, tym wydaje się ona ci się cięższa, i coraz bardziej niecierpliwisz się, kiedy będziesz mógł ją w końcu otworzyć”.''

W 1945 Jurek Becker zamieszkał wraz ze swoim ojcem na Lippehner Straße 5 w [[Berlin (wschodni)|Berlinie Wschodnim]]. Tę decyzję uzasadnił ojciec faktem, że w radzieckiej strefie okupacyjnej do władzy doszli antyfaszyści i nigdzie nie obchodzono się z [[antysemityzm]]em tak zdecydowanie, jak w miejscu, w którym najsilniej zaznaczył swoje piętno. Max Becker także później starał się rozgraniczać między sobą a Niemcami. Jurek swoje stosunki z ojcem określał jako całkiem dobre, chociaż nadmienił że:
: ''„Trudność w utrzymaniu dialogu z moim ojcem powodował też fakt, że byłem potworem. Proszę tego nie poczytać mi za zarozumiałość, kiedy powiem, że mojego ojca, który był prostym człowiekiem, z trudem uchodził w moich oczach za dorosłego. Ja zaś, w jego oczach, byłem czymś pośrednim między inteligentną bestią a zwykłym dzieciakiem”.''

Jurek Becker nigdy nie wypowiadał się na temat swoich stosunków z macochą. Największym problemem w Berlinie Wschodnim stanowił fakt, że nie posługiwał się swobodnie [[język niemiecki|niemieckim]]:
: ''„Kiedy miałem osiem lat, mój ojciec, jedyny krewny, którego pozostawiła mi przy życiu wojna, z dnia na dzień przestał rozmawiać ze mną po polsku. Wiem, że chciał dobrze, myślał, że nie pozostanie mi nic innego, jak w mgnieniu oka nauczyć się niemieckiego. Nie przypuszczał jednak, że szybciej będę zapominał polski, niż uczył się niemieckiego. Dlatego przez pewien czas musiałem żyć dosłownie bez jakiegokolwiek języka”.''
Sytuacja była najcięższa w szkole, wszędzie uznawano go za obcego i do niedawna jeszcze prześladowanego, a koledzy ze szkolnej ławy pogardzali nim. Największym szkolnym szczęściem było wówczas dla niego unikanie błędów. Poza tym życie w Berlinie było znośne, ponieważ Żydzi cieszyli się pewnymi przywilejami i otrzymywali np. lepsze [[kartki (reglamentacja towarów)|kartki żywnościowe]].

Po 1945 Becker mieszkał ciągle w Berlinie Wschodnim, jego współlokatorem był między innymi [[Manfred Krug]]. W 1955 zdał maturę, odbył dwa lata służby wojskowej w armii NRD i został członkiem [[Freie Deutsche Jugend|FDJ]]. Na przekór swojemu ojcu, który pragnął, by jego syn został lekarzem, rozpoczął w 1957 studia [[filozofia|filozoficzne]] i został członkiem [[Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec|SED]]. Po szóstym semestrze został relegowany z uniwersytetu z przyczyn politycznych i rozpoczął życie jako literat.

=== Pisarstwo ===
W 1960 Jurek Becker rozpoczął studium scenariopisarskie w centrum filmowym [[Niemiecka Republika Demokratyczna|NRD]] w [[Studio Babelsberg|Babelsbergu]] i pisał liczne teksty kabaretowe. W 1962 został zatrudniony jako etatowy scenarzysta w [[DEFA]] i napisał kilka sztuk telewizyjnych oraz scenariuszy. Kiedy w 1968 odrzucono jego scenariusz pt. „Jakub Łgarz”, przerobił go na swoją pierwszą powieść, która ukazała się rok później, a w roku 1974 została zekranizowana. W 1971 roku otrzymał [[Nagroda Heinricha Manna|nagrodę im. Heinricha Manna]] oraz nagrodę im. Charlesa Veillona. Jego najsłynniejsza książka, „Jakub Łgarz”, została jak dotąd sfilmowana dwukrotnie, a wersja zrealizowana przez [[Frank Beyer|Franka Beyera]] w wytwórni DEFA w roku 1974 z [[Vlastimil Brodský|Vlastimilem Brodskym]] w roli głównej została nominowana do [[Nagroda Akademii Filmowej|Oscara]] w kategorii filmu zagranicznego. Obydwa filmy znane są polskim widzom pod tytułem ''Jakub kłamca'' ([[Jakub kłamca (film 1999)|Jakub kłamca]] z 1999).

W 1972 roku zmarł jego ojciec. Rok później ukazała się jego kolejna powieść, „Irreführung der Behörden” (pol. ''Oszukiwałem władze'', 1976), która w następnych latach została nagrodzona nagrodą literacką Wolnego Miasta [[Brema|Bremy]] i nagrodą państwową NRD. Poza tym został wybrany do zarządu Związku Literatów NRD. W 1976 roku zaangażowany politycznie Jurek Becker podpisał wraz z 11 innymi pisarzami list otwarty sprzeciwiający się pozbawieniu obywatelstwa [[Wolf Biermann|Wolfa Biermanna]], za co został ukarany wykreśleniem z listy członków [[Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec|SED]] i utratą stanowiska w zarządzie Związku Literatów. W tymże roku ukazała się powieść „Bokser”. W następnym roku pisarz wystąpił ze Związku w proteście przeciwko wykluczeniu [[Reiner Kunze|Reinera Kunze]] i za zgodą władz NRD osiedlił się w [[Niemiecka Republika Federalna|NRF]]. Jego książki przestały być drukowane w NRD, a propozycje scenariuszy regularnie odrzucane. Uważał przy tym, że ciągłe polityczne rozgrywki mogą mieć wyłącznie negatywny wpływ na literaturę. Mimo to podkreślał: „''Gdybym tylko mógł publikować w NRD i nie zabrano by mi czytelników, chciałbym od jutra znów żyć w NRD”.'' W latach 1978–1984 ukazały się dwie kolejne powieści („Bezsenne dni” w 1978 i „Przyjaciel całego świata” – napisany w 1982), a także zbiór opowiadań („Po pierwszej przyszłości” 1980). Jurek Becker wykładał gościnnie w tym okresie na uniwersytetach, wygłaszał również wykłady programowe.

W 1986 r. ukazała się powieść „Dzieci Bronsteina”, był też autorem scenariusza do cieszącego się sporą popularnością serialu „Ukochany Kreuzberg”, za który w następnym roku wraz ze swoim najlepszym przyjacielem [[Manfred Krug|Manfredem Krugiem]] i Heinzem Schirkiem otrzymał Złotą Nagrodę Adolfa Grimme’a.

Pisarz niechętnie opowiadał o swoim życiu prywatnym. Wiadomo tylko, że żenił się dwukrotnie i że miał trzech synów, z których najmłodszy, Jonathan, urodził się w 1990 roku.

Zmarł na rozpoznanego pod koniec 1995 roku raka jelita.

== Jurek Becker o byciu Żydem ==
Na pytanie, czy jest [[Żydzi|Żydem]], odpowiadał zwykle: „''Moi rodzice byli Żydami”.'' Sam określał się jako ateista. Jego ojciec nigdy nie wprowadził go w życie Żydów, a samemu w nie także nie wrósł. W [[synagoga|synagodze]] pojawił się podobno tylko raz w życiu, przed kręceniem jakiegoś filmu telewizyjnego, żeby rozeznać się w przebiegu ceremonii.

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 1971 – [[Nagroda Heinricha Manna]] oraz [[Nagroda im. Charlesa Veillona]]
* 1974 – [[Nagroda Literacka Miasta Brema]]
* 1975 – [[Nagroda Państwowa Niemieckiej Republiki Demokratycznej]]
* 1982–1983 – Pisarz Miasta [[Bergen]]
* 1987 – Złota Nagroda im. Adolfa Grimme’a za scenariusz serialu ''Liebling Kreuzberg''
* 1990 – [[Nagroda im. Hansa Fallady]] miasta Neumünster
* 1991 – Niemiecka Nagroda Filmowa
* 1992 – [[Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec]]

== Dzieła ==
* 1969 – ''Jakob der Lügner'' (pol. ''Jakub Łgarz'', 1983)
* 1973 – ''Irreführung der Behörden'' (pol. ''Oszukiwałem władzę'', 1976)
* 1976 – ''Der Boxer''
* 1978 – ''Schlaflose Tage''
* 1980 – ''Nach der ersten Zukunft'' (opowiadania)
* 1982 – ''Aller Welt Freund''
* 1986 – ''Erzählungen''
* 1986 – ''Bronsteins Kinder''
* 1990 – ''Warnung vor dem Schriftsteller'', trzy wykłady we Frankfurcie
* 1992 – ''Amanda herzlos'' (pol. ''Amanda bez serca'', 1996)
* 1996 – ''Ende des Größenwahns'' (eseje, odczyty)
* 2004 – ''Lieber Johnny''
* 2004 – ''„Ihr Unvergleichlichen”'' (listy)

== Biografie ==
* Sander L. Gilman, ''Jurek Becker. A Life in Five Worlds'', Chicago 2003

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Becker, Jurek}}
[[Kategoria:Prozaicy niemieckojęzyczni]]
[[Kategoria:Niemieccy prozaicy XX wieku]]
[[Kategoria:Wschodnioniemieccy pisarze]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Berlinem]]
[[Kategoria:Niemieccy scenarzyści filmowi]]
[[Kategoria:Działacze FDJ (NRD)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Nagrodą Państwową NRD]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Heinricha Manna]]
[[Kategoria:Polscy Żydzi]]
[[Kategoria:Niemieccy Żydzi]]
[[Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Ravensbrück]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen]]
[[Kategoria:Ocalali z Zagłady Żydów]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1937]]
[[Kategoria:Zmarli w 1997]]

title: Jurek Becker

Data i miejsce urodzenia: 30 września 1937 · Łódź

Data i miejsce śmierci: 14 marca 1997 · Sieseby

Dziedzina sztuki: proza


text:
# Płuskie
Płuskie (dawniej Przedmieście Płuskie) – część miasta Tarnogrodu, znajdująca się na północy miasta. Jest to jedno z czterech przedmieść Tarnogrodu, a zarazem nazwa ulicy wiodącej ku wsi Płusy (od niej nazwa).
Przedmieście Płuskie to także jedna z pięciu dzielnic Tarnogrodu. Przewodniczącym Zarządu Dzielnicy w 2009 roku była Henryka Krasowska.
Dzielnica rozpościera się po obu stronach głównej drogi wojewódzkiej nr 835 (ul. Biłgorajska) oraz równoległej do niej ulicy Przedmieście Płuskie, od której dzielnica bierze nazwę. Płuskie ma głównie charakter mieszkaniowy, choć znajduje się tu także część infrastruktury komunalnej (m.in. oczyszczalnia ścieków i zakład energetyczny, a także stacja benzynowa). Główną zabudowę dzielnicy stanowią domy jednorodzinne.
Na Płuskim znajduje się tzw. Wąwóz Siekane – miejsce 100 poległych powstańców tarnogrodzkich (1863), w którym postawiono pomnik. W obrębie dzielnicy jest dużo zieleni. Łączą się tutaj dwie główne źródłowe strugi tworzące Nitkę.
Ulice w obrębie dzielnicy to Biłgorajska, Nadrzeczna, Partyzantów, Płuskie Przedmieście Wschód, Płuskie Przedmieście Zachód.

wikiname: plwiki

title: Płuskie

in_language: pl

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Tarnogród COA 1.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Tarnogrodu
 |nazwa                        = Płuskie
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta i dzielnica
 |zdjęcie                      = Tarnogród Siekane.jpg
 |opis zdjęcia                 = Pomnik w Wąwozie [[Siekane]] na Płuskim
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Płuskiego
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|lubelskie}}
 |2. jednostka administracyjna = [[powiat biłgorajski|biłgorajski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Tarnogród (gmina)|Tarnogród]]
 |miasto                       = [[Tarnogród]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         = 1025321
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 215
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 23-420
 |tablice rejestracyjne        = LBL
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         = Tarnogród Administrative Division.png
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Tarnogród
 |współrzędne                  = 50°22′6″N 22°44′43″E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Płuskie''' (dawniej ''Przedmieście Płuskie'') – część miasta [[Tarnogród|Tarnogrodu]], znajdująca się na północy miasta. Jest to jedno z czterech [[Przedmieście|przedmieść]] Tarnogrodu, a zarazem nazwa ulicy wiodącej ku wsi [[Płusy (województwo lubelskie)|Płusy]] (od niej nazwa).

Przedmieście Płuskie to także jedna z pięciu dzielnic Tarnogrodu. Przewodniczącym Zarządu Dzielnicy w 2009 roku była Henryka Krasowska.

Dzielnica rozpościera się po obu stronach głównej [[Droga wojewódzka nr 835|drogi wojewódzkiej nr 835]] (ul. Biłgorajska) oraz równoległej do niej ulicy ''Przedmieście Płuskie'', od której dzielnica bierze nazwę. Płuskie ma głównie charakter mieszkaniowy, choć znajduje się tu także część infrastruktury komunalnej (m.in. oczyszczalnia ścieków i zakład energetyczny, a także stacja benzynowa). Główną zabudowę dzielnicy stanowią [[dom|domy jednorodzinne]].

Na Płuskim znajduje się tzw. [[Siekane|Wąwóz Siekane]] – miejsce 100 poległych powstańców tarnogrodzkich (1863), w którym postawiono pomnik. W obrębie dzielnicy jest dużo zieleni. Łączą się tutaj dwie główne źródłowe strugi tworzące [[Złota Nitka|Nitkę]].

Ulice w obrębie dzielnicy to Biłgorajska, Nadrzeczna, Partyzantów, Płuskie Przedmieście Wschód, Płuskie Przedmieście Zachód.

== Bibliografia ==
* [https://www.tarnogrod.pl/ Urząd miejski Tarnogród] {{doprecyzuj|data=2016-05|które podstrony/artykuły wykorzystano?}}

{{Dzielnice Tarnogrodu}}

[[Kategoria:Geografia Tarnogrodu]]

title: · Płuskie

Państwo: Polska

Województwo: lubelskie

Powiat: biłgorajski

Gmina: Tarnogród

Miasto: Tarnogród

Tablice rejestracyjne: LBL


text:
# Ucieczka (film 1986)
Ucieczka – polski film obyczajowy z 1986 roku. Debiutancka produkcja i jednocześnie film dyplomowy Tomasza Szadkowskiego (Wydział Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach), kręcony pod okiem Krzysztofa Kieślowskiego. Film otwierający cykl Kronika wypadków.

## Obsada aktorska
- Adrianna Biedrzyńska – dziewczyna
- Zbigniew Zamachowski – chłopak
- Jerzy Stuhr – mechanik Czesio
- Marek Sawicki – Krzysiek, były chłopak dziewczyny
- Irena Laskowska – matka chłopaka
- Wiesław Drzewicz – ojciec chłopaka
- Andrzej Bielski
- Renata Pałys
- Halina Piechowska

title: Ucieczka (film 1986)

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Ucieczka
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = obyczajowy
 |rok produkcji    = [[1986 w filmie|1986]]
 |data premiery    = 29 sierpnia 1987
 |kraj produkcji   = [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polska]]
 |język            = polski
 |czas trwania     = 71 min
 |reżyseria        = [[Tomasz Szadkowski]]
 |scenariusz       = Tomasz Szadkowski
 |główne role      = [[Adrianna Biedrzyńska]]<br />[[Zbigniew Zamachowski]]
 |muzyka           = [[Zbigniew Preisner]]
 |zdjęcia          = [[Krzysztof Pakulski]]
 |scenografia      = [[Tadeusz Kosarewicz]]
 |kostiumy         = [[Elżbieta Golińska]]
 |montaż           = [[Irena Choryńska]]
 |produkcja        = [[Studio Filmowe TOR|Zespół Filmowy Tor]]
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          = nagroda za debiut reżyserski w filmie telewizyjnym i za zdjęcia na FPFF w Gdańsku
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Ucieczka''' – polski [[film obyczajowy]] z 1986 roku. Debiutancka produkcja i jednocześnie film dyplomowy [[Tomasz Szadkowski|Tomasza Szadkowskiego]] ([[Wydział Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego|Wydział Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach]]), kręcony pod okiem [[Krzysztof Kieślowski|Krzysztofa Kieślowskiego]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/2608902,sztuka-udawania,id,t.html  |tytuł=Sztuka udawania|data dostępu =2009-06-22}}</ref>. Film otwierający cykl ''Kronika wypadków''.

== Obsada aktorska ==
* [[Adrianna Biedrzyńska]] – dziewczyna
* [[Zbigniew Zamachowski]] – chłopak
* [[Jerzy Stuhr]] – mechanik Czesio
* [[Marek Sawicki (aktor)|Marek Sawicki]] – Krzysiek, były chłopak dziewczyny
* [[Irena Laskowska]] – matka chłopaka
* [[Wiesław Drzewicz]] – ojciec chłopaka
* [[Andrzej Bielski (aktor)|Andrzej Bielski]]
* [[Renata Pałys]]
* Halina Piechowska

== Opis fabuły ==
{{Sekcja stub}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmpolski|tytuł|123825|Ucieczka}}

[[Kategoria:Polskie filmy obyczajowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy drogi]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1986 roku]]
[[Kategoria:Polskie filmy telewizyjne]]
[[Kategoria:Pełnometrażowe debiuty reżyserów]]

title: Ucieczka

Gatunek: obyczajowy

Data premiery: 29 sierpnia 1987

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Czas trwania: 71 min

Reżyseria: Tomasz Szadkowski

Scenariusz: Tomasz Szadkowski

Główne role: Adrianna Biedrzyńska · Zbigniew Zamachowski

Muzyka: Zbigniew Preisner

Zdjęcia: Krzysztof Pakulski

Scenografia: Tadeusz Kosarewicz

Kostiumy: Elżbieta Golińska

Montaż: Irena Choryńska

Produkcja: Zespół Filmowy Tor


text:
# Stefan Kogler
Stefan Kogler (ur. 2 lipca 1981 w Hausham) – niemiecki narciarz alpejski, złoty medalista mistrzostw świata juniorów.

## Kariera
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Stefan Kogler pojawił się 2 grudnia 1996 roku w Kaunertal, gdzie w zawodach University Race zajął 43. miejsce w slalomie. W 1999 roku brał udział w mistrzostwach świata juniorów w Pra Loup, jednak nie przystąpił do pierwszego przejazdu w slalomie. Jeszcze dwukrotnie brał udział w zawodach tego cyklu, najlepszy wynik osiągając podczas mistrzostw świata juniorów w Verbier w 2001 roku, gdzie wywalczył złoty medal w tej samej konkurencji. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio dwóch Włochów: Romana Gröbmera oraz Cristiana Deville'a. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 11 marca 2001 roku w Åre, nie kończąc pierwszego przejazdu slalomu. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 16 listopada 2008 roku w Levi, zajmując szesnaste miejsce w tej samej konkurencji. Mimo wielokrotnych startów punkty zdobył jeszcze tylko jeden raz, 22 grudnia 2008 roku w Alta Badia, gdzie slalom zakończył na osiemnastej pozycji. W klasyfikacji generalnej sezonu 2008/2009 zajął ostatecznie 106. miejsce. W 2009 roku wystartował w slalomie podczas mistrzostw świata w Val d’Isère, jednak nie ukończył pierwszego przejazdu. Nie startował na igrzyskach olimpijskich. W 2011 roku zakończył karierę, następnie został trenerem.

## Osiągnięcia

### Mistrzostwa świata
| Miejsce | Dzień     | Rok  | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu  | Strata | Zwycięzca       |
| ------- | --------- | ---- | ----------- | ----------- | ----------- | ------ | --------------- |
| DNF1    | 15 lutego | 2009 | Val d’Isère | Slalom      | 1:44,17 min | -      | Manfred Pranger |

### Mistrzostwa świata juniorów
| Miejsce | Dzień     | Rok  | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu  | Strata  | Zwycięzca             |
| ------- | --------- | ---- | ----------- | ----------- | ----------- | ------- | --------------------- |
| DNS1    | 14 marca  | 1999 | Pra Loup    | Slalom      | 1:34,96 min | -       | Massimiliano Blardone |
| 57.     | 21 lutego | 2000 | Québec      | Zjazd       | 1:10,77 min | +4,64 s | Thomas Graggaber      |
| 23.     | 25 lutego | 2000 | Québec      | Slalom      | 1:52,95 min | +3,44 s | Daniel Défago         |
| 50.     | 26 lutego | 2000 | Québec      | Gigant      | 1:52,09 min | +8,29 s | Georg Streitberger    |
| 39.     | 6 lutego  | 2001 | Verbier     | Supergigant | 1:28,17 min | +5,18 s | Christoph Kornberger  |
| 36.     | 8 lutego  | 2001 | Verbier     | Gigant      | 2:08,79 min | +3,95 s | Hannes Reiter         |
| 1.      | 9 lutego  | 2001 | Verbier     | Slalom      | 1:25,72 min | -       | -                     |

### Puchar Świata

#### Miejsca w klasyfikacji generalnej
- sezon 2008/2009: 106.

#### Miejsca na podium w zawodach
Kogler nie stawał na podium zawodów PŚ.

title: Stefan Kogler

wikitext:
{{Zawodnik zima infobox
 | imię i nazwisko     = Stefan Kogler
 |dyscyplina           = narciarstwo alpejskie
 | grafika             =
 | opis grafiki        =
 | data urodzenia      = [[2 lipca]] [[1981]]
 | miejsce urodzenia   = [[Hausham]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | klub                = SC Schliersee
 | wzrost              =
 | debiut              = [[11 marca|11.03]] [[2001]], [[Åre]]<br> (DNF1 - slalom)
 | pierwsze punkty     = [[16 listopada|16.11]] [[2008]], [[Levi]] (16. miejsce – slalom)
 | pierwsze podium     =
 | commons             =
 | wikicytaty          =
 | www                 =
 | medale              =
{{Medalista infobox/reprezentacja|GER}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata juniorów w narciarstwie alpejskim|Mistrzostwa świata juniorów]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2001|Verbier 2001]]|Slalom}}
}}
'''Stefan Kogler''' (ur. [[2 lipca]] [[1981]] w [[Hausham]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[Narciarstwo alpejskie|narciarz alpejski]], złoty medalista mistrzostw świata juniorów.

== Kariera ==
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Stefan Kogler pojawił się 2 grudnia 1996 roku w [[Kaunertal (gmina)|Kaunertal]], gdzie w zawodach University Race zajął 43. miejsce w [[slalom]]ie. W 1999 roku brał udział w [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 1999|mistrzostwach świata juniorów w Pra Loup]], jednak nie przystąpił do pierwszego przejazdu w slalomie. Jeszcze dwukrotnie brał udział w zawodach tego cyklu, najlepszy wynik osiągając podczas [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2001|mistrzostw świata juniorów w Verbier]] w 2001 roku, gdzie wywalczył złoty medal w tej samej konkurencji. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio dwóch [[Włochy|Włochów]]: [[Roman Gröbmer|Romana Gröbmera]] oraz [[Cristian Deville|Cristiana Deville'a]]. W zawodach [[Puchar Świata w narciarstwie alpejskim|Pucharu Świata]] zadebiutował 11 marca 2001 roku w [[Åre]], nie kończąc pierwszego przejazdu slalomu. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 16 listopada 2008 roku w [[Levi]], zajmując szesnaste miejsce w tej samej konkurencji. Mimo wielokrotnych startów punkty zdobył jeszcze tylko jeden raz, 22 grudnia 2008 roku w [[Alta Badia]], gdzie slalom zakończył na osiemnastej pozycji. W klasyfikacji generalnej [[Puchar Świata w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2008/2009|sezonu 2008/2009]] zajął ostatecznie 106. miejsce. W 2009 roku wystartował w slalomie podczas [[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Alpejskim 2009|mistrzostw świata w Val d’Isère]], jednak nie ukończył pierwszego przejazdu. Nie startował na [[Zimowe igrzyska olimpijskie|igrzyskach olimpijskich]]. W 2011 roku zakończył karierę, następnie został trenerem<ref>[http://www.skiverband-oberland.de/index.php/sport/alpin/teams/ DSV Nationalmannschaftsmitglieder Saison 2019/2020] {{lang|de}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
=== [[Mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim|Mistrzostwa świata]] ===
{| width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwycięzca
|-
| DNF1
| 15 lutego
| [[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Alpejskim 2009|2009]]
| {{flaga|FRA}} [[Val d’Isère]]
| Slalom
| 1:44,17 min
| -
| {{flaga|AUT}} [[Manfred Pranger]]
|}

=== [[Mistrzostwa świata juniorów w narciarstwie alpejskim|Mistrzostwa świata juniorów]] ===
{| width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwycięzca
|-
| DNS1
| 14 marca
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 1999|1999]]
| {{flaga|FRA}} [[Pra Loup]]
| Slalom
| 1:34,96 min
| -
| {{Flaga|ITA}} [[Massimiliano Blardone]]
|-
| 57.
| 21 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2000|2000]]
| {{flaga|CAN}} [[Québec (miasto)|Québec]]
| Zjazd
| 1:10,77 min
| +4,64 s
| {{flaga|AUT}} [[Thomas Graggaber]]
|-
| 23.
| 25 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2000|2000]]
| {{flaga|CAN}} [[Québec (miasto)|Québec]]
| Slalom
| 1:52,95 min
| +3,44 s
| {{flaga|CHE}} [[Daniel Défago]]
|-
| 50.
| 26 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2000|2000]]
| {{flaga|CAN}} [[Québec (miasto)|Québec]]
| Gigant
| 1:52,09 min
| +8,29 s
| {{Flaga|AUT}} [[Georg Streitberger]]
|-
| 39.
| 6 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2001|2001]]
| {{flaga|CHE}} [[Verbier]]
| Supergigant
| 1:28,17 min
| +5,18 s
| {{Flaga|AUT}} [[Christoph Kornberger]]
|-
| 36.
| 8 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2001|2001]]
| {{flaga|CHE}} [[Verbier]]
| Gigant
| 2:08,79 min
| +3,95 s
| {{flaga|AUT}} [[Hannes Reiter]]
|-bgcolor=ffffbf
| 1.[[Plik:FIS gold medal.png|15px]]
| 9 lutego
| [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Narciarstwie Alpejskim 2001|2001]]
| {{flaga|CHE}} [[Verbier]]
| Slalom
| 1:25,72 min
| -
| -
|}

=== [[Puchar Świata w narciarstwie alpejskim|Puchar Świata]] ===
==== Miejsca w klasyfikacji generalnej ====
* [[Puchar Świata w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2008/2009|sezon 2008/2009]]: 106.

==== Miejsca na podium w zawodach ====
Kogler nie stawał na podium zawodów PŚ.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://data.fis-ski.com/dynamic/athlete-biography.html?sector=AL&competitorid=31449&type=result Profil na stronie FIS] {{lang|de|en|fr}}
* [http://www.ski-db.com/db/profiles/stefan_kogler_ger_201422.asp Profil na Ski Alpine Database] {{lang|en}}

{{SORTUJ:Kogler, Stefan}}
[[Kategoria:Niemieccy narciarze alpejscy]]
[[Kategoria:Niemieccy trenerzy narciarscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]

title: · Stefan Kogler

Data i miejsce urodzenia: 2 lipca 1981 · Hausham

Klub: SC Schliersee

Pierwsze punkty w PŚ: 16.11 2008, Levi (16. miejsce – slalom)

title: Dorobek medalowy

złoto: Verbier 2001 · Slalom


text:
# Jymryhane Krystos
Jymryhane Krystos – król Etiopii pochodzący z dynastii Zague i panujący w XI wieku.

## Ocena źródeł
Według etiopskiego historyka Taddesse Tamrata Jymryhane Krystos był synem Beymneta Gyrmy Syjuma i bratem Tette Uyddyma Tser Assegyda, jakkolwiek włoski naukowiec Carlo Conti Rossini opublikował w 1902 dokument, według którego Jymryhane Krystos był następcą Neakuyto Loaba i poprzednikiem Jytbareka. Według manuskryptu widzianego w Aksum przez Pedro Páeza i Manuela de Almeidę – portugalskich misjonarzy przybyłych do Etiopii w XVII wieku, Krystos rządził czterdzieści lat. W swoich relacjach ci Portugalczycy nazywali go "Imrah". Z kolei portugalski misjonarz Francisco Álvares nazywał go Abrahamem. Taddesse Tamrat opisał Jymryhane Krystosa jako władcę najbliższego kapłanom, zauważając, że król nalegał aby orzeczenia w Etiopii były dokonywane według kanonów apostolskich. Etiopista Stuart Munro-Hay wysunął hipotezę, że opisy egipskiego pisarza Abu al-Makarima królów abisyńskich jako kapłanów mogły być oparte na informacjach na temat tego władcy, mogących dotrzeć do Egiptu. Francisco Álvares zanotował również tradycję, według której właśnie Jymryhane Krystos rozpoczął zwyczaj więzienia swoich rywali do tronu na górze Amba Gyszien. Jymryhanie Krystosowi przypisuje się ufundowanie kamiennego kościoła w stylu aksumskim, nazwanym od jego imienia. Umieszczony dwanaście mil na północny wschód od miasta Lalibela Kościół Jymryhane Krystosa został wybudowany w dużej jaskini, położonej po zachodniej stronie góry Abuna Josef.

title: Jymryhane Krystos

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Jymryhane Krystos
 |imiona            =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Etiopii|Król Etiopii]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             =
 |1. do             =
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     = [[Beymnet Gyrma Syjum]]
 |1. następca       = [[Kedus Harbe]] lub [[Gebre Marjam]] (w zależności od tradycji)
 |dynastia          = [[dynastia Zague|Zague]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = prawdopodobnie król [[Beymnet Gyrma Syjum]]
 |matka             =
 |rodzeństwo        = prawdopodobnie [[Tette Uyddym Tser Asseggyd]] (według [[Taddesse Tamrat]]a)
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Jymryhane Krystos''' – [[Nygus|król]] Etiopii pochodzący z [[Dynastia Zague|dynastii Zague]] i panujący w XI wieku.

== Ocena źródeł ==
Według etiopskiego historyka [[Taddesse Tamrat]]a Jymryhane Krystos był synem [[Beymnet Gyrma Syjum|Beymneta Gyrmy Syjuma]] i bratem [[Tette Uyddym Tser Asseggyd|Tette Uyddyma Tser Assegyda]], jakkolwiek włoski naukowiec [[Carlo Conti Rossini]] opublikował w [[1902]] dokument, według którego Jymryhane Krystos był następcą [[Neakuyto Loab]]a i poprzednikiem [[Jytbarek]]a<ref>{{Cytuj książkę | autor = E.A. Wallis Budge | tytuł = A History of Ethiopia | wydawca = Anthropological Publications | miejsce = Oosterhout | data = 1970 | strony = 277}}</ref>. Według [[Rękopis|manuskryptu]] widzianego w [[Aksum (miasto)|Aksum]] przez [[Pedro Páez]]a i [[Manuel de Almeida|Manuela de Almeidę]] – portugalskich misjonarzy przybyłych do Etiopii w XVII wieku, Krystos rządził czterdzieści lat<ref>{{Cytuj książkę | autor = G.W.B. Huntingford | tytuł = The Wealth of Kings' and the End of the Zāguē Dynasty | data = 1965 | strony = 8}}</ref>. W swoich relacjach ci Portugalczycy nazywali go "Imrah". Z kolei portugalski misjonarz [[Francisco Álvares]] nazywał go [[Abraham]]em. Taddesse Tamrat opisał Jymryhane Krystosa jako władcę najbliższego kapłanom, zauważając, że król nalegał aby orzeczenia w Etiopii były dokonywane według [[Kanony apostolskie|kanonów apostolskich]]<ref>{{Cytuj książkę | autor = Taddesse Tamrat | tytuł = Church and State in Ethiopia | wydawca = Clarendon Press | miejsce = Oxford | data = 1972 | strony = 61}}</ref>. Etiopista Stuart Munro-Hay wysunął hipotezę, że opisy egipskiego pisarza [[Abu al-Makarim]]a królów abisyńskich jako kapłanów mogły być oparte na informacjach na temat tego władcy, mogących dotrzeć do Egiptu<ref>{{Cytuj książkę | autor = Munro-Hay | tytuł = Ethiopia, the unknown land: a cultural and historical guide | wydawca = I.B. Tauris | miejsce = Londyn | data = 2002 | strony = 225}}</ref>. Francisco Álvares zanotował również tradycję, według której właśnie Jymryhane Krystos rozpoczął zwyczaj więzienia swoich rywali do tronu na górze [[Amba Gyszien]]<ref>{{Cytuj książkę | autor = Francisco Alvarez | tytuł = The Prester John of the Indies | wydawca = Hakluyt Society | miejsce = Cambridge | data = 1961 | strony = rozdział 59}}</ref>. Jymryhanie Krystosowi przypisuje się ufundowanie kamiennego kościoła w stylu [[aksum]]skim, nazwanym od jego imienia. Umieszczony dwanaście mil na północny wschód od miasta [[Lalibela]] Kościół Jymryhane Krystosa został wybudowany w dużej jaskini, położonej po zachodniej stronie góry [[Abuna Josef]].

== Zobacz też ==
* [[Gebre Meskel Lalibela]]
* [[Jykuno Amlak]]
* [[Dylnead]]
* [[Armah]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* E.A. Wallis Budge, A History of Ethiopia: Nubia and Abyssinia, 1928 (Oosterhout, the Netherlands: Anthropological Publications, 1970).
* G.W.B. Huntingford, "'The Wealth of Kings' and the End of the Zāguē Dynasty", Bulletin of the School of Oriental and African Studies, 28 (1965).
* Taddesse Tamrat, Church and State in Ethiopia (Oxford: Clarendon Press, 1972).
* Munro-Hay, Ethiopia, the unknown land: a cultural and historical guide (London: I.B. Tauris, 2002).
* Francisco Alvarez, The Prester John of the Indies translated by C.F. Beckingham and G.W.B. Huntingford (Cambridge: Hakluyt Society, 1961).

{{Cesarze Etiopii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Władcy Etiopii]]

title: Jymryhane Krystos

Poprzednik: Beymnet Gyrma Syjum

Następca: Kedus Harbe lub Gebre Marjam (w zależności od tradycji)

Dynastia: Zague

Ojciec: prawdopodobnie król Beymnet Gyrma Syjum

Rodzeństwo: prawdopodobnie Tette Uyddym Tser Asseggyd (według Taddesse Tamrata)


text:
# Tikuligadh
Tikuligadh – gaun wikas samiti w zachodniej części Nepalu w strefie Lumbini w dystrykcie Rupandehi. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 2007 gospodarstw domowych i 11289 mieszkańców (5784 kobiet i 5505 mężczyzn).

title: Tikuligadh

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Tikuligadh
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gaun wikas samiti]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nepal
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Lumbini (strefa)|Lumbini]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Rupandehi (dystrykt)|Rupandehi]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2001
 |liczba ludności                 = 11289
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 27°34′N 83°28′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Tikuligadh''' – [[gaun wikas samiti]] w [[Paśćimańćal Wikas Kszetr|zachodniej]] części [[Nepal]]u w strefie [[Lumbini (strefa)|Lumbini]] w dystrykcie [[Rupandehi (dystrykt)|Rupandehi]]<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Index of Geographical names of Nepal - Western Development Region - Volume III|url=http://web.archive.org/web/20160206055716/http://ngiip.gov.np:80/download.php?mod=mydoc&f=document/vol3rupandehi.pdf |opublikowany=National Geographic Information Infrastructure Programme |język=en|data dostępu=2010-09-27}}</ref>. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 2007 gospodarstw domowych i 11289 mieszkańców (5784 kobiet i 5505 mężczyzn)<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20070708163707/http://www.cbs.gov.np/Population/National%20Report%202001/VDC.pdf|tytuł=VDC’s population|opublikowany=National Association of Village Development Committees in Nepal (NAVIN)|język=en|data dostępu=2020-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Rupandehi}}

[[Kategoria:Dystrykt Rupandehi|Tikuligadh]]

title: Tikuligadh

Państwo: Nepal

Strefa: Lumbini

Dystrykt: Rupandehi


text:
# Fundacja Hospicyjna
Fundacja Hospicyjna – organizacja pożytku publicznego, działająca od 2004 roku, która zajmuje się rozwojem opieki paliatywno-hospicyjnej, wsparciem ośrodków hospicyjnych, opiekunów rodzinnych i dzieci osieroconych. Prowadzi też działalność opiekuńczą, pomocową, edukacyjną i wydawniczą.
W 2006 roku przy Fundacji powstał Fundusz Dzieci Osieroconych oraz gdańska filia Akademii Walki z Rakiem. W 2007 roku Fundacja zainicjowała trzyletni program rozwoju wolontariatu hospicyjnego „Lubię Pomagać”, a w 2008, wraz z „Gazetą Wyborczą”, przeprowadziła akcję „Umierać po ludzku”. W tym samym roku zrealizowała też ogólnopolski projektem WHAT, którego celem była resocjalizacja więźniów dzięki pracy w hospicjach. Jesienią 2014 roku ruszył ogólnospołeczny program wsparcia psychologicznego „Tumbo Pomaga”, skierowany do wszystkich dzieci i młodzieży w żałobie, a także do ich otoczenia. Od 2016 roku prowadzi działania na rzecz poprawy sytuacji opiekunów rodzinnych.
Fundacja Hospicyjna od 2017 jest podmiotem prowadzącym  Hospicjum im. Ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC, które rocznie obejmuje opieką blisko 1000 pacjentów.

## Działalność

### Akcje
- Fundusz Dzieci Osieroconych Tumbo Pomaga - Fundacja zapewnia wsparcie psychologiczne, materialne i edukacyjne dzieci i młodzieży w żałobie na poziomie lokalnym i ogólnopolskim. Prowadzi szkolenia dla nauczycieli i pedagogów, wydaje terapeutyczne „bajki plasterki” (tumbopomaga.pl)
- Pomorska Szkoła Wolontariatu Opiekuńczego - projekt obejmuje szkolenia dla  koordynatorów wolontariatu pracujących w placówkach ochrony zdrowia i pomocy społecznej oraz w długoterminowej opiece domowej. W ramach projektu Lokalny Wolontariat Opiekuńczy powstaje wolontariat na rzecz osób niesamodzielnych i ich rodzin w domach (wolontariatopiekunczy.pl)
- Ogólnopolskie kampanie edukacyjne - każdego roku Fundacja wraz z hospicjami prowadzi ogólnopolską kampanię, której celem jest zwrócenie społecznej uwagi na ważne kwestie związane z opieką nad osobami u kresu życia i sytuację opiekunów rodzinnych (Opiekun rodzinny-nie musi być sam)
- Filia Akademii Walki z Rakiem - pomaga i edukuje prozdrowotnie osoby z chorobą nowotworową i ich bliskich.

### Szkolenia i pomoc
Fundacja prowadzi szkolenia dla pracowników hospicyjnych, wolontariuszy oraz pomagających osobom pogrążonym w żałobie. Prowadzi również praktyczne warsztaty dla opiekunów rodzinnych.

### Wydawnictwa
- Ogólnopolski serwis internetowy www.opiekunrodzinny.pl - znajdują się tam porady dla opiekunów rodzinnych, dotyczące organizacji i sprawowania opieki w domu, informacje o pomocy oferowanej przez hospicja dla dorosłych i dla dzieci. Istnieje możliwość zadania pytania i uzyskania informacji na temat różnych kwestii związanych z opieką w domu.
- Kwartalnik „Hospicjum to też Życie”, wydawany przez Fundację Hospicyjną w nakładzie 1000 egzemplarzy. Propaguje wiedzę o hospicjach i opiece nad nieuleczalnie chorymi.
- Biblioteka Fundacji Hospicyjnej -  w ramach działań wydawniczych opublikowanych zostało kilkanaście publikacji na temat opieki nad osobą ciężko chorą w domu, wolontariatu, wsparcia w żałobie. Fundacja wydaje także serię bajek terapeutycznych (Bajki Plasterki), mających na celu wsparcie dzieci osieroconych.

title: Fundacja Hospicyjna

wikitext:
{{dopracować|źródła=2019-06}}
{{Stowarzyszenie infobox
 |nazwa                     = Fundacja Hospicyjna
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |motto                     = Hospicjum to też Życie
 |państwo                   = Polska
 |siedziba                  = [[Gdańsk]]
 |data założenia            =
 |zakończenie działalności  =
 |rodzaj stowarzyszenia     = Fundacja
 |status                    = [[organizacja pożytku publicznego|OPP]]
 |profil działalności       =
 |zasięg                    =
 |stanowisko zarządzającego = Prezes Zarządu
 |zarządzający              = vacat<ref>{{Cytuj | url=https://www.fundacjahospicyjna.pl/pl/o-nas/zespol | tytuł=Zespół - Fundacja Hospicyjna<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=fundacjahospicyjna.pl | język=pl | data dostępu=2024-04-23}}</ref>
 |członkowie                =
 |numer rejestru            = 0000201002
 |data rejestracji          = 2004
 |powiązania                =
 |współrzędne               =
 |commons                   =
 |www                       = http://www.fundacjahospicyjna.pl
}}
'''Fundacja Hospicyjna''' – [[organizacja pożytku publicznego]], działająca od [[2004]] roku, która zajmuje się rozwojem opieki paliatywno-hospicyjnej, wsparciem ośrodków hospicyjnych, opiekunów rodzinnych i dzieci osieroconych. Prowadzi też działalność opiekuńczą, pomocową, edukacyjną i wydawniczą.

W 2006 roku przy Fundacji powstał Fundusz Dzieci Osieroconych<ref>{{Cytuj |tytuł = Fundusz Dzieci Osieroconych - Fundacja Hospicyjna |data dostępu = 2019-07-08 |opublikowany = www.fundacjahospicyjna.pl |url = http://www.fundacjahospicyjna.pl/pl/fdo}}</ref> oraz gdańska filia Akademii Walki z Rakiem. W 2007 roku Fundacja zainicjowała trzyletni program rozwoju wolontariatu hospicyjnego „Lubię Pomagać”, a w 2008, wraz z „Gazetą Wyborczą”, przeprowadziła akcję „Umierać po ludzku”<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = "Umierać po ludzku" - "Jak umieramy w Polsce" |data =  |data dostępu = 2019-07-08 |opublikowany = www.agora.pl |url = https://www.agora.pl/umierac-po-ludzku-jak-umieramy-w-polsce |język = pl}}</ref>. W tym samym roku zrealizowała też ogólnopolski projektem WHAT<ref>{{Cytuj |autor = Ryszarda Socha |tytuł = Więźniowie pomagają w hospicjum |data = 20070122T000500+0100 |data dostępu = 2019-07-08 |opublikowany = www.polityka.pl |url = https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/spoleczenstwo/205636,1,wiezniowie-pomagaja-w-hospicjum.read |język = pl}}</ref>, którego celem była resocjalizacja więźniów dzięki pracy w hospicjach. Jesienią 2014 roku ruszył ogólnospołeczny program wsparcia psychologicznego „Tumbo Pomaga”<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Tumbo Pomaga - Strona główna |data = 2019-07-08 |data dostępu = 2019-07-08 |opublikowany = www.tumbopomaga.pl |url = http://www.tumbopomaga.pl/}}</ref>, skierowany do wszystkich dzieci i młodzieży w żałobie, a także do ich otoczenia. Od 2016 roku prowadzi działania na rzecz poprawy sytuacji opiekunów rodzinnych.

Fundacja Hospicyjna od 2017 jest podmiotem prowadzącym  [[Hospicjum im. Ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC]], które rocznie obejmuje opieką blisko 1000 pacjentów.

== Działalność ==
=== Akcje ===
* Fundusz Dzieci Osieroconych Tumbo Pomaga - Fundacja zapewnia wsparcie psychologiczne, materialne i edukacyjne dzieci i młodzieży w żałobie na poziomie lokalnym i ogólnopolskim. Prowadzi szkolenia dla nauczycieli i pedagogów, wydaje terapeutyczne „bajki plasterki” (tumbopomaga.pl)
* Pomorska Szkoła Wolontariatu Opiekuńczego - projekt obejmuje szkolenia dla  koordynatorów wolontariatu pracujących w placówkach ochrony zdrowia i pomocy społecznej oraz w długoterminowej opiece domowej. W ramach projektu ''Lokalny Wolontariat Opiekuńczy'' powstaje wolontariat na rzecz osób niesamodzielnych i ich rodzin w domach (wolontariatopiekunczy.pl)
* Ogólnopolskie kampanie edukacyjne - każdego roku Fundacja wraz z hospicjami prowadzi ogólnopolską kampanię, której celem jest zwrócenie społecznej uwagi na ważne kwestie związane z opieką nad osobami u kresu życia i sytuację opiekunów rodzinnych (Opiekun rodzinny-nie musi być sam)
* Filia Akademii Walki z Rakiem - pomaga i edukuje prozdrowotnie osoby z chorobą nowotworową i ich bliskich.

=== Szkolenia i pomoc ===
Fundacja prowadzi szkolenia dla pracowników hospicyjnych, wolontariuszy oraz pomagających osobom pogrążonym w żałobie. Prowadzi również praktyczne warsztaty dla opiekunów rodzinnych.

=== Wydawnictwa ===
* Ogólnopolski serwis internetowy www.opiekunrodzinny.pl - znajdują się tam porady dla opiekunów rodzinnych, dotyczące organizacji i sprawowania opieki w domu, informacje o pomocy oferowanej przez hospicja dla dorosłych i dla dzieci. Istnieje możliwość zadania pytania i uzyskania informacji na temat różnych kwestii związanych z opieką w domu.
* Kwartalnik „Hospicjum to też Życie”, wydawany przez Fundację Hospicyjną w nakładzie 1000 egzemplarzy. Propaguje wiedzę o hospicjach i opiece nad nieuleczalnie chorymi.
* Biblioteka Fundacji Hospicyjnej -  w ramach działań wydawniczych opublikowanych zostało kilkanaście publikacji na temat opieki nad osobą ciężko chorą w domu, wolontariatu, wsparcia w żałobie. Fundacja wydaje także serię bajek terapeutycznych (Bajki Plasterki), mających na celu wsparcie dzieci osieroconych.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.fundacjahospicyjna.pl Strona domowa Fundacji Hospicyjnej]

[[Kategoria:Fundacje w Gdańsku|Hospicyjna]]
[[Kategoria:Hospicjum]]
[[Kategoria:Organizacje pożytku publicznego]]

title: Fundacja Hospicyjna

Siedziba: Gdańsk

Rodzaj stowarzyszenia: Fundacja

Status: OPP

Prezes Zarządu: vacat

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Marek Cisek
Marek Cisek – polski ekonomista i politolog, doktor habilitowany nauk ekonomicznych, dziekan Wydziału Nauk Ekonomicznych i Prawnych Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, specjalność naukowa: historia myśli ekonomicznej.

## Życiorys
W 1977 ukończył studia na kierunku dziennikarstwo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1980 studia na kierunku ekonomia w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W 1983 w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. Tam też w 1989 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Gospodarka socjalistyczna w świetle niemarksistowskiej myśli ekonomicznej. Analiza krytyczna uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia w specjalności historia myśli ekonomicznej.
Był profesorem nadzwyczajnym i prorektorem Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej w Tyczynie.
Został profesorem Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Prawnych i dziekanem tego wydziału.

title: Marek Cisek

wikitext:
'''Marek Cisek''' – polski ekonomista i politolog, [[Habilitacja|doktor habilitowany]] [[Nauki ekonomiczne|nauk ekonomicznych]], dziekan Wydziału Nauk Ekonomicznych i Prawnych [[Uniwersytet w Siedlcach|Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach]], specjalność naukowa: historia myśli ekonomicznej.

== Życiorys ==
W 1977 ukończył studia na kierunku dziennikarstwo i nauki polityczne na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]], a w 1980 studia na kierunku ekonomia w [[Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego|Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego]]. W 1983 w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. Tam też w 1989 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. ''Gospodarka socjalistyczna w świetle niemarksistowskiej myśli ekonomicznej. Analiza krytyczna'' uzyskał stopień [[Habilitacja|doktora habilitowanego]] nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia w specjalności historia myśli ekonomicznej{{r|NP}}.

Był profesorem nadzwyczajnym i prorektorem [[Wyższa Szkoła Społeczno-Gospodarcza w Tyczynie|Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej w Tyczynie]]{{r|NP}}.

Został profesorem Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Prawnych i dziekanem tego wydziału{{r|NP}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=NP>{{ludzie nauki|49678|osoba=dr hab. Marek Cisek|data dostępu=2020-02-17}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Cisek, Marek}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Politycznej]]
[[Kategoria:Polscy ekonomiści]]
[[Kategoria:Prorektorzy uczelni w Polsce]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej w Tyczynie]]
[[Kategoria:Urodzeni w XX wieku]]


text:
# Macromia hamata
Macromia hamata – gatunek ważki z rodziny Macromiidae. Endemit Chin. W 2025 roku Kosterin i inni na podstawie badań filogenetyki molekularnej zsynonimizowali ten takson z Macromia manchurica.

title: Macromia hamata

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Macromia hamata''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Zhou, 2003
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[Epiprocta]]
 |infrarząd              = [[ważki różnoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Libelluloidea]]
 |rodzina                = [[Macromiidae]]
 |rodzaj                 = ''[[Macromia]]''
 |gatunek                = ''Macromia hamata''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 148207679
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Macromia hamata''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[Macromiidae]]{{r|wol}}. [[Endemit]] [[Chińska Republika Ludowa|Chin]]{{r|iucn}}. W 2025 roku Kosterin i inni na podstawie badań [[Filogenetyka molekularna|filogenetyki molekularnej]] [[Synonim (taksonomia)|zsynonimizowali]] ten [[takson]] z ''[[Macromia manchurica]]''{{r|kosterin}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="kosterin">{{cytuj | autor = Oleg E. Kosterin, Andy Vierstraete, Thomas Schneider, Tom Kompier, Fang-Shuo Hu, Larry Everett Jr., Noppadon Makbun, Vladimir V. Onishko, Michel Papazian, Henri J. Dumont | tytuł = Molecular phylogenetic analysis of the family Macromiidae (Odonata) worldwide based on a mitochondrial and two nuclear markers, with a short overview of its taxonomic history | czasopismo = Zootaxa | data = 2025 | wolumin = 5620 | numer = 4 | s = 501–545 | doi = 10.11646/zootaxa.5620.4.1 | dostęp = z}}</ref>
<ref name="wol">{{Cytuj | autor = "D. Paulson, M. Schorr & C. Deliry" | tytuł = World Odonata List | data = 2022-12-04 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20221206105628/https://www2.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list2/}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Macromia]]
[[Kategoria:Ważki Azji]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2003 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: Epiprocta

Infrarząd: ważki różnoskrzydłe

Nadrodzina: Libelluloidea

Rodzina: Macromiidae

Rodzaj: Macromia

Gatunek: Macromia hamata


text:
# Leon Hojniak
Leon Hojniak – polski nauczyciel i krajoznawca, Przodownik Turystyki Pieszej PTTK, przewodnik po Dolnym Śląsku, Strażnik Ochrony Przyrody i Społeczny Opiekun Zabytków. Wyróżniony medalem Nauczyciel Kraju Ojczystego.
Od 1958 w Związku Harcerstwa Polskiego. Od 1962 w PTTK. Od 1965 nauczyciel w Zespole Szkół Elektryczno-Mechanicznych w Legnicy. Od tego czasu stał się organizatorem turystyki, zwłaszcza młodzieżowej. Przygotowywał też odczyty i wystawy krajoznawcze. Jako pierwszy w Polsce utworzył klasy szkolne o profilu turystycznym (1976), a do programu nauczania wprowadził krajoznawstwo. Przeszkolił 283 organizatorów turystyki, 21 przodowników turystyki pieszej, dwóch kolarskiej, pięciu przewodników terenowych po Dolnym Śląsku i dwóch przewodników beskidzkich. Był pomysłodawcą: Rajdu Szlakami II Armii Wojska Polskiego, Spotkań Pokoleń na Szlaku II Armii Wojska Polskiego, rajdów z okazji wyzwolenia Legnicy i spotkań z piosenką turystyczną w tym mieście. Z jego inicjatywy wytyczono i wyznakowano szlaki turystyczne: Szlak Polskiej Miedzi (niebieski) z Głogowa do Złotoryi i Szlak Motorowy II Armii Wojska Polskiego. Od 1981 był członkiem Rady ds. Turystyki Szkolnej przy Zarządzie Głównym PTTK.

title: Leon Hojniak

wikitext:
[[Plik:Leon Hojniak okolo 1988.jpg|thumb|200px|Leon Hojniak około 1988]]
'''Leon Hojniak''' – polski [[nauczyciel]] i [[krajoznawstwo|krajoznawca]], [[Przodownik Turystyki Pieszej PTTK]], przewodnik po [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]], [[Straż Ochrony Przyrody|Strażnik Ochrony Przyrody]] i [[Społeczny Opiekun Zabytków]]. Wyróżniony medalem [[Nauczyciel Kraju Ojczystego]].

Od 1958 w [[Związek Harcerstwa Polskiego|Związku Harcerstwa Polskiego]]. Od 1962 w [[Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze|PTTK]]. Od 1965 nauczyciel w Zespole Szkół Elektryczno-Mechanicznych w [[Legnica|Legnicy]]. Od tego czasu stał się organizatorem turystyki, zwłaszcza młodzieżowej. Przygotowywał też odczyty i wystawy krajoznawcze. Jako pierwszy w Polsce utworzył klasy szkolne o profilu [[turystyka|turystycznym]] (1976<ref>[http://www.infolegnica.pl/?strona=115 Info Legnica]</ref>), a do programu nauczania wprowadził [[krajoznawstwo]]. Przeszkolił 283 organizatorów turystyki, 21 przodowników turystyki pieszej, dwóch kolarskiej, pięciu przewodników terenowych po [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]] i dwóch przewodników [[Beskidy|beskidzkich]]. Był pomysłodawcą: Rajdu Szlakami II Armii Wojska Polskiego, Spotkań Pokoleń na Szlaku II Armii Wojska Polskiego, rajdów z okazji wyzwolenia Legnicy i spotkań z piosenką turystyczną w tym mieście. Z jego inicjatywy wytyczono i wyznakowano szlaki turystyczne: [[Szlak Polskiej Miedzi]] (niebieski) z [[Głogów|Głogowa]] do [[Złotoryja|Złotoryi]] i Szlak Motorowy II Armii Wojska Polskiego. Od 1981 był członkiem Rady ds. Turystyki Szkolnej przy Zarządzie Głównym PTTK<ref>Barbara Kożuchowska, ''Leon Hojniak'', w: ''[[Poznaj swój kraj]]'', nr 11/1988, s.24, {{ISSN|0832-6151}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Hojniak, Leon}}
[[Kategoria:Polscy nauczyciele]]
[[Kategoria:Działacze Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego]]
[[Kategoria:Wyróżnieni tytułem Nauczyciel Kraju Ojczystego]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Legnicą]]


text:
# Jasenowo (obwód Stara Zagora)
Jasenowo (bułg. Ясеново) – wieś w południowo-środkowej Bułgarii, w obwodzie Stara Zagora, w gminie Kazanłyk. Według danych Narodowego Instytutu Statystycznego, 31 grudnia 2011 roku wieś liczyła 700 mieszkańców.

## Uordzeni w Jasenowie
- Nojko Złatanow – rewolucjonista

title: Jasenowo (obwód Stara Zagora)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Jasenowo w obw. Stara Zagora, gm. Kazanłyk|[[Jasenowo|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Jasenowo
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Ясеново}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Stara Zagora|Stara Zagora]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Kazanłyk|Kazanłyk]]
 |stanowisko zarządzającego    = Kmet
 |zarządzający                 = Christo Christow
 |powierzchnia                 = 46,743
 |wysokość                     = 483
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 700<ref name=nsi>{{Cytuj stronę |url=https://web.archive.org/web/20180322142821/http://www.nsi.bg/nrnm/show9.php?sid=5331&ezik=bul |tytuł=Справка за населението на с. Ясеново, общ. Казанлък, обл. Стара Загора. Код по ЕКАТТЕ - 77027 |opublikowany=nsi.bg |język=bg |data dostępu=2013-11-11}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 04337
 |kod pocztowy                 = 6147<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.geopostcodes.com/index.php?pg=browse&grp=1&niv=6&id=399951&l=0&sort=1&sub=0&p=2 |tytuł=Baza kodów Pocztowych – Bułgaria |opublikowany=geopostcodes.com |język=bg |data dostępu=2013-11-11 |archiwum=https://web.archive.org/web/20131029210035/http://www.geopostcodes.com/index.php?pg=browse&grp=1&niv=6&id=399951&l=0&sort=1&sub=0&p=2 |zarchiwizowano=2013-10-29 }}</ref>
 |tablice rejestracyjne        = СТ (Сз)
 |współrzędne                  = 42°41′18.6″N 25°15′6.48″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Jasenowo''' ([[Język bułgarski|bułg]]. ''Ясеново''<ref>{{Cytuj |url=http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zeszyty/zeszyt_11.pdf |tytuł=Nazewnictwo geograficzne świata. Europa – część I |wydawca=Główny Urząd Geodezji i Kartografii |miejsce=Warszawa |data=2009 |autor=* [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej]] |data dostępu=2013-11-11 |s=57 |język=pl}}</ref>) – [[wieś]] w południowo-środkowej [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Stara Zagora|obwodzie Stara Zagora]], w [[Gmina Kazanłyk|gminie Kazanłyk]]. Według danych [[Nacionalen Statisticzeski Institut|Narodowego Instytutu Statystycznego]], 31 grudnia 2011 roku wieś liczyła 700 mieszkańców.

== Demografia ==
{{Wykres demograficzny
|tytuł=Liczba mieszkańców<ref name=nsi/>
|szerokość=500
|wysokość=250
|popmax=1174
|linie=200
|linie pomocnicze=50
|rok1=1934  ||pop1=1174
|rok2=1946  ||pop2=1066
|rok3=1956  ||pop3=927
|rok4=1965  ||pop4=948
|rok5=1975  ||pop5=939
|rok6=1985  ||pop6=896
|rok7=1992  ||pop7=841
|rok8=2001  ||pop8=768
|rok9=2006  ||pop9=813
|rok10=2011  ||pop10=700
|źródło=
}}

== Uordzeni w Jasenowie ==
* [[Nojko Złatanow]] – rewolucjonista

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://bg.guide-bulgaria.com/SE/Stara_Zagora/Kazanluk/Yasenovo Przewodnik po Bułgarii, wieś Jasenowo] {{lang|bg}}

{{Gmina Kazanłyk}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Stara Zagora]]

title: JasenowoЯсеново

Państwo: Bułgaria

Obwód: Stara Zagora

Gmina: Kazanłyk

Kmet: Christo Christow

Tablice rejestracyjne: СТ (Сз)


text:
# Ophioika ophiacanthae
Ophioika ophiacanthae – gatunek widłonoga z rodziny Chordeumiidae. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1933 roku przez duńskiego zoologa Knuda Stephensena.

title: Ophioika ophiacanthae

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Ophioika ophiacanthae''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Stephensen, 1933
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[skorupiaki]]
 |gromada                = [[Maxillopoda]]
 |podgromada             = [[widłonogi]]
 |nadrząd                = Podoplea
 |rząd                   = [[Cyclopoida]]
 |rodzina                = [[Chordeumiidae]]
 |rodzaj                 = ''[[Ophioika]]''
 |gatunek                = ''Ophioika ophiacanthae''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Ophioika ophiacanthae''''' – gatunek [[widłonogi|widłonoga]] z rodziny [[Chordeumiidae]]<ref name="worms">Walter, T.C.; Boxshall, G. (2024). World of Copepods Database. [https://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=354061 ''Ophioika ophiacanthae'' Stephensen, 1933]. Accessed through: [[World Register of Marine Species]].</ref>. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1933 roku przez duńskiego zoologa Knuda Stephensena{{r|worms}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chordeumiidae]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1933 roku]]

Podtyp: skorupiaki

Gromada: Maxillopoda

Podgromada: widłonogi

Nadrząd: Podoplea

Rząd: Cyclopoida

Rodzina: Chordeumiidae

Rodzaj: Ophioika

Gatunek: Ophioika ophiacanthae


text:
# Parafia św. Kewina w Geebung
Parafia św. Kewina w Geebung – parafia rzymskokatolicka, należąca do archidiecezji Brisbane.
Przy parafii funkcjonuje katolicka szkoła podstawowa św. Kewina.

title: Parafia św. Kewina w Geebung

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia św. Kewina
w Geebung
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Queensland
 |siedziba                = [[Geebung]]
 |adres                   = 251 Newman Road, Geebung 4034
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = [[Archidiecezja]]
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja Brisbane|Brisbane]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Kewina w Geebung]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           = ks. Aidan Carvill SM
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Święty Kewin|św. Kewina]]
 |dzień wspomnienia       = wspomnienie św. Kewina
3 czerwca
 |współrzędne             = 27°22′26,0″S 153°02′52,6″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia św. Kewina w [[Geebung]]''' – [[parafia]] [[Kościół katolicki|rzymskokatolicka]], należąca do [[Archidiecezja Brisbane|archidiecezji Brisbane]]<ref name=parafia>{{Cytuj stronę | url = http://www.bne.catholic.net.au/asp/index.asp?pgid=11550 | tytuł = Geebung - St Kevin's | język = en | data dostępu = 2014-09-12 | archiwum = https://web.archive.org/web/20140912203859/http://www.bne.catholic.net.au/asp/index.asp?pgid=11550 | zarchiwizowano = 2014-09-12 }}</ref>.

Przy parafii funkcjonuje katolicka szkoła podstawowa św. Kewina<ref name=parafia />.

== Linki zewnętrzne ==
*[http://www.stkevinsgeebung.qld.edu.au/Pages/default.aspx Strona internetowa Podstawowej Szkoły Katolickiej w Geebung]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Geebung}}
[[Kategoria:Parafie archidiecezji Brisbane]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Kewina]]

title: Parafia św. Kewina · w Geebung

Państwo: Australia

Stan: Queensland

Siedziba: Geebung

Adres: 251 Newman Road, Geebung 4034

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: Brisbane

Kościół parafialny: Kościół św. Kewina w Geebung

Administrator: ks. Aidan Carvill SM

Wezwanie: św. Kewina

Wspomnienie liturgiczne: wspomnienie św. Kewina · 3 czerwca


text:
# Jan Słowikowski (oficer)
Jan Słowikowski (ur. 19 czerwca 1927 w Krechowicach, zm. 8 maja 2011) – generał brygady, funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa, dyrektor Departamentu I MSW, ambasador w Iranie (1983–1984).

## Życiorys
Syn Franciszka i Marii. Podczas II wojny światowej od 1943 roku pracował jako magazynier w firmie „K. Werk Hensiehl-Opel” w Rzeszowie.
Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku zatrudnił się w Rzeszowie jako pracownik Państwowego Monopolu Spirytusowego, od 1946 roku pracował również w Rzeszowie w PSS „Społem”. 18 grudnia 1947 roku zatrudnił się jako rachmistrz w Konsumie Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Rzeszowie. 20 czerwca 1948 roku został funkcjonariuszem Sekcji IV Wydziału IV WUBP w randze młodszego referenta.
Stopniowo awansował, 1 stycznia 1950 roku został mianowany kierownikiem Sekcji V Wydziału IV WUBP w Rzeszowie. W celu podniesienia kwalifikacji zawodowych 15 września 1951 roku został skierowany na roczny kurs do Rocznej Szkoły Oficerskiej Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Legionowie. Po jego ukończeniu został przydzielony jako starszy referent do Wydziału I Departamentu VII MBP zajmującego się wywiadem. Awansował na stanowisko kierownika sekcji, po transformacji MBP w Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego również zajmował to stanowisko.
8 stycznia 1954 roku został skierowany jako rezydent ps. „Sfinks” do Tel Awiwu, oficjalnie pełnił tam funkcję I sekretarza Poselstwa PRL. Na skutek popełnionych błędów został zdekonspirowany przez izraelski kontrwywiad. Po powrocie do kraju został 1 lipca 1958 roku zatrudniony jako starszy oficer operacyjny Wydziału II Departamentu I MSW. W 1960 roku ukończył Wydział Dyplomatyczno-Konsularny Szkoły Głównej Służby Zagranicznej. W kolejnych latach awansował, 15 stycznia 1962 roku został naczelnikiem Wydziału IV Departamentu I MSW. 12 sierpnia 1964 roku został skierowany do Nowego Jorku jako rezydent ps. „Sfinks”. Oficjalnie był zatrudniony jako I sekretarz, a następnie radca Delegacji PRL przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Po powrocie do kraju 15 października 1969 roku objął stanowisko naczelnika Wydziału I Departamentu I MSW, a 1 lipca 1972 roku naczelnika Wydziału III. 15 lipca 1974 roku awansował na stanowisko zastępca dyrektora Departamentu I MSW, a 1 grudnia został jego dyrektorem. Od 1 grudnia 1981 pełnił funkcję zastępcy szefa Służby Wywiadu i Kontrwywiadu MSW. 1 lutego 1983 roku został oddany do dyspozycji dyrektora Departamentu Kadr MSW. W sierpniu 1983 roku pełnił funkcję ambasadora PRL w Iranie, z placówki powrócił w październiku 1984 roku. 31 stycznia 1986 roku został zwolniony ze służby w organach bezpieczeństwa państwa.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 43AII-5-6).

## Ordery i odznaczenia
Był odznaczony:
- Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski,
- Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski,
- Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
- Orderem Sztandaru Pracy II kl.,
- Złotym Krzyżem Zasługi,
- Srebrnym Krzyżem Zasługi,
- Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
- Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
- Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
- Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”,
- Medalem 30-lecia Polski Ludowej,
- Medalem „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”,
- Odznaką „10 Lat w Służbie Narodu”,
- Odznaką „20 Lat w Służbie Narodu”,
- Złotą Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
- Srebrną Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
- Brązową Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”.

## Awanse
- 1950 – chorąży,
- 1950 – podporucznik,
- 1952 – porucznik,
- 1955 – kapitan,
- 1960 – major,
- 1963 – podpułkownik,
- 1967 – pułkownik,
- 1975 – generał brygady.

title: Jan Słowikowski (oficer)

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Jan Słowikowski
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = paramilitarny
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Jan Słowikowski.jpg
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = PL Naramiennik gen bryg BOR.svg
 |stopień             = [[generał brygady]]
 |data urodzenia      = [[19 czerwca]] [[1927]]
 |miejsce urodzenia   = [[Krechowice]]
 |data śmierci        = [[8 maja]] [[2011]]
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1947-1986
 |siły zbrojne        = [[Plik:Palemka MO.svg|20px]] [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|Służba Bezpieczeństwa]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = dyrektor [[Departament I MSW|Departamentu I MSW]]
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|OSP|2}} {{order|OOP|KKO}} {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MWOWL}} {{order|KZ|S}} {{order|MPL30}} {{order|MSZSO|S}} {{order|MZOK|Z}} {{order|MZOK|S}} {{order|MZOK|B}} {{order|OZOPP|Z}} {{order|OZOPP|S}} {{order|OZOPP|B}} <br />[[File:Odznaka X-lat w Służbie narodu.JPG|25px|Odznaka „10 Lat w Służbie Narodu”]] [[File:Odznaka XX-lat w Służbie narodu.JPG|25px|Odznaka „20 Lat w Służbie Narodu”]]
 |commons             = Category:Jan Słowikowski
}}
'''Jan Słowikowski''' (ur. [[19 czerwca]] [[1927]] w [[Krechowice|Krechowicach]], zm. [[8 maja]] [[2011]]) – [[generał brygady]], funkcjonariusz [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|Służby Bezpieczeństwa]], dyrektor [[Departament I MSW|Departamentu I MSW]], [[ambasador]] w [[Iran]]ie (1983–1984).

== Życiorys ==
Syn Franciszka i Marii. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] od 1943 roku pracował jako magazynier w firmie „K. Werk Hensiehl-Opel” w [[Rzeszów|Rzeszowie]].
Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku zatrudnił się w Rzeszowie jako pracownik [[Państwowy Monopol Spirytusowy|Państwowego Monopolu Spirytusowego]], od 1946 roku pracował również w Rzeszowie w [[Powszechna Spółdzielnia Spożywców „Społem”|PSS „Społem”]]. 18 grudnia 1947 roku zatrudnił się jako rachmistrz w [[Konsumy|Konsumie]] [[Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego|Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego]] w Rzeszowie. 20 czerwca 1948 roku został funkcjonariuszem Sekcji IV Wydziału IV WUBP w randze młodszego referenta.

Stopniowo awansował, 1 stycznia 1950 roku został mianowany kierownikiem Sekcji V Wydziału IV WUBP w Rzeszowie. W celu podniesienia kwalifikacji zawodowych 15 września 1951 roku został skierowany na roczny kurs do Rocznej Szkoły Oficerskiej Centrum Wyszkolenia [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego]] w [[Legionowo|Legionowie]]. Po jego ukończeniu został przydzielony jako starszy referent do Wydziału I Departamentu VII MBP zajmującego się wywiadem. Awansował na stanowisko kierownika sekcji, po transformacji MBP w [[Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego]] również zajmował to stanowisko.

8 stycznia 1954 roku został skierowany jako [[Rezydent (wywiad)|rezydent]] ps. „Sfinks” do [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwu]], oficjalnie pełnił tam funkcję I sekretarza [[Poseł (dyplomacja)|Poselstwa]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]. Na skutek popełnionych błędów został zdekonspirowany przez izraelski kontrwywiad. Po powrocie do kraju został 1 lipca 1958 roku zatrudniony jako starszy oficer operacyjny Wydziału II [[Departament I MSW|Departamentu I MSW]]. W 1960 roku ukończył Wydział Dyplomatyczno-Konsularny [[Szkoła Główna Służby Zagranicznej|Szkoły Głównej Służby Zagranicznej]]. W kolejnych latach awansował, 15 stycznia 1962 roku został naczelnikiem Wydziału IV Departamentu I MSW. 12 sierpnia 1964 roku został skierowany do Nowego Jorku jako rezydent ps. „Sfinks”. Oficjalnie był zatrudniony jako I sekretarz, a następnie radca Delegacji PRL przy [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|Organizacji Narodów Zjednoczonych]].

Po powrocie do kraju 15 października 1969 roku objął stanowisko naczelnika Wydziału I Departamentu I MSW, a 1 lipca 1972 roku naczelnika Wydziału III. 15 lipca 1974 roku awansował na stanowisko zastępca dyrektora Departamentu I MSW, a 1 grudnia został jego dyrektorem. Od 1 grudnia 1981 pełnił funkcję zastępcy szefa Służby Wywiadu i Kontrwywiadu MSW. 1 lutego 1983 roku został oddany do dyspozycji dyrektora Departamentu Kadr MSW. W sierpniu 1983 roku pełnił funkcję [[Ambasada RP w Teheranie|ambasadora PRL w Iranie]], z placówki powrócił w październiku 1984 roku. 31 stycznia 1986 roku został zwolniony ze służby w [[Organy bezpieczeństwa państwa|organach bezpieczeństwa państwa]].

Pochowany na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie]] (kwatera 43AII-5-6)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyszukiwarka cmentarna |data dostępu = 2022-04-17 |opublikowany = Warszawskie cmentarze |url = http://www.cmentarzekomunalne.com.pl/mapa/mapa.php?cment=PWZKI&rzad=5&kwatera=II%20A%2043&grob=6&dane=+imie=Jan+nazwisko=S%C5%82owikowski+check_nazwisko=on+check_ur=+rok=1800+miesiac=1+dzien=1+rok2=2021+miesiac2=11+dzien2=23+check_zg=+rok_zg1=1800+miesiac_zg1=1+dzien_zg1=1+rok_zg2=2021+miesiac_zg2=11+dzien_zg2=23+cmentarz=#kotwica}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
Był odznaczony<ref>{{cytuj stronę | url = https://ipn.gov.pl/pl/dla-mediow/komunikaty/156650,Komunikat-dotyczacy-publikacji-w-katalogu-funkcjonariuszy-danych-obejmujacych-sl.html | tytuł = Komunikat IPN dla mediów | opublikowany = Instytut Pamięci Narodowej| język = pl | data dostępu = 2021-12-16}}</ref>:
* Krzyżem Komandorskim [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]],
* Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski,
* Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
* [[Order Sztandaru Pracy|Orderem Sztandaru Pracy]] II kl.,
* Złotym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]],
* Srebrnym Krzyżem Zasługi,
* Złotym [[Medal „Za zasługi dla obronności kraju”|Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]],
* Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
* Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
* Srebrnym [[Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”|Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]],
* [[Medal 30-lecia Polski Ludowej|Medalem 30-lecia Polski Ludowej]],
* [[Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”|Medalem „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”]],
* [[Odznaka „10 Lat w Służbie Narodu”|Odznaką „10 Lat w Służbie Narodu”]],
* [[Odznaka „20 Lat w Służbie Narodu”|Odznaką „20 Lat w Służbie Narodu”]],
* Złotą [[Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”|Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”]],
* Srebrną Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
* Brązową Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”.

== Awanse ==
* 1950 – [[chorąży]],
* 1950 – [[podporucznik]],
* 1952 – [[porucznik]],
* 1955 – [[Kapitan (ranga)|kapitan]],
* 1960 – [[major]],
* 1963 – [[podpułkownik]],
* 1967 – [[pułkownik]],
* 1975 – [[generał brygady]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |tytuł = Instrukcje i przepisy wywiadu cywilnego PRL Z lat 1953–1990 |redaktor= * Witold Bagieński |wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] |miejsce = Warszawa |data = 2020|s = 300|isbn = 9788380982031 |oclc = 1243005981 |odn = {{odn/id|Instrukcje i przepisy|2020}} }}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Bagieński | imię = Witold |tytuł = Wywiad cywilny Polski Ludowej w latach 1945–1961 |wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] |id = Tom 1|miejsce = Warszawa |data = 2017 |isbn = 9788380982703 |oclc = 1031984007|odn = {{odn/id|Bagieński|2017}} }}
* {{Cytuj |tytuł = Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. II 1956–1975 |redaktor= * Paweł Piotrowski |wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] |miejsce = Warszawa |data = 2006|isbn = 9788360464243 |oclc = 169865709 |odn = {{odn/id|Aparat bezpieczeństwa w Polsce|2006}} }}
* {{Cytuj |tytuł = Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. III 1975–1990 |redaktor= * Paweł Piotrowski |wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] |miejsce = Warszawa |data = 2008|isbn = 9788360464809 |oclc = 644348185 |odn = {{odn/id|Aparat bezpieczeństwa w Polsce|2008}} }}
* {{cytuj stronę | url = https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/32847 | tytuł = Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa | opublikowany = katalog.bip.ipn.gov.pl | data dostępu = 2021-11-22 |odn = {{odn/id|Katalog funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa}}}}

{{Kontrola autorytatywna}}
{{SORTUJ:Słowikowski, Jan}}
[[Kategoria:Funkcjonariusze Departamentu I MSW PRL]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1927]]
[[Kategoria:Zmarli w 2011]]
[[Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie]]
[[Kategoria:Ambasadorowie PRL]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Polski w Iranie]]
[[Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Służby Zagranicznej]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Teheranem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Nowym Jorkiem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Tel Awiwem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej”]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „10 lat w Służbie Narodu”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]

title: Jan Słowikowski

Data i miejsce urodzenia: 19 czerwca 1927 · Krechowice

Formacja: Służba Bezpieczeństwa

Stanowiska: dyrektor Departamentu I MSW


text:
# Saadcore
Saadcore – wydany w 2008 roku album niemieckiego rapera Baba Saad.

## Lista utworów
CD 1
1. Intro
2. Straßenpolitik
3. Drei (feat. Bushido & D-Bo)
4. Der Smog
5. Hier geht es nicht um dich
6. Alles wegen dir
7. Regen (feat. Bushido)
8. Leben (Skit)
9. Das Leben ist so
10. Beirut
11. Ich schieß
12. La Familia (feat. Bushido & Kay One)
13. Saad Capone
14. Manchmal
15. Jamila
16. Yayo
17. Kopf durch die Wand (feat. Joka)
18. Zeig mir deine Freunde (feat. Ado)
19. Outro

CD 2
1. Es wird Zeit
2. Was kann ich dafür?
3. Air Force One (feat. Nyze)
4. Was willst du machen? (feat. Bizzy Montana)
5. Hasta La Vista
6. Das Leben ist so (Screwaholic Remix)
7. Regen (Video)

title: Saadcore

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Saadcore
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Baba Saad]]
 |wydany                    = 2008
 |nagrywany                 = 2008
 |gatunek                   = Hip Hop
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[Ersguterjunge]]
 |producent                 = DJ Stickle, [[Bushido (raper)|Bushido]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2008
 |poprzedni album           = [[Das Leben ist Saad]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2006
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
 |1. singel                 = Regen
 |data 1. singla            = 2008
}}
'''Saadcore''' – wydany w 2008 roku album niemieckiego rapera [[Baba Saad]].

== Lista utworów ==
CD 1

# Intro
# Straßenpolitik
# Drei (feat. [[Bushido (raper)|Bushido]] & [[D-Bo]])
# Der Smog
# Hier geht es nicht um dich
# Alles wegen dir
# Regen (feat. [[Bushido (raper)|Bushido]])
# Leben (Skit)
# Das Leben ist so
# Beirut
# Ich schieß
# La Familia (feat. [[Bushido (raper)|Bushido]] & [[Kay One]])
# Saad Capone
# Manchmal
# Jamila
# Yayo
# Kopf durch die Wand (feat. Joka)
# Zeig mir deine Freunde (feat. Ado)
# Outro

CD 2

# Es wird Zeit
# Was kann ich dafür?
# Air Force One (feat. Nyze)
# Was willst du machen? (feat. Bizzy Montana)
# Hasta La Vista
# Das Leben ist so (Screwaholic Remix)
# Regen (Video)

[[Kategoria:Albumy hip-hopowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2008]]

title: Saadcore

Gatunek: Hip Hop

Wydawnictwo: Ersguterjunge

Producent: DJ Stickle, Bushido

Das Leben ist Saad · (2006): Saadcore · (2008) · —


text:
# Saint-Prix-lès-Arnay
Saint-Prix-lès-Arnay – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Côte-d’Or.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 236 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 21 osób/km² (wśród 2044 gmin Burgundii Saint-Prix-lès-Arnay plasuje się na 676. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 843.).

title: Saint-Prix-lès-Arnay

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Prix-lès-Arnay
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Prix-lès-Arnay
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Burgundia-Franche-Comté
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Côte-d’Or]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Beaune|Beaune]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 21567
 |powierzchnia                    = 11,24 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 236
 |gęstość zaludnienia             = 21 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 21230
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Côte-d’Or
 |współrzędne                     = 47°7′N 4°30′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Saint-Prix-lès-Arnay''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Burgundia-Franche-Comté]], w departamencie [[Côte-d’Or]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 236 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 21 osób/km² (wśród 2044 gmin [[Burgundia|Burgundii]] Saint-Prix-lès-Arnay plasuje się na 676. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 843.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Beaune}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Côte-d’Or]]

title: Saint-Prix-lès-Arnay

Państwo: Francja

Region: Burgundia-Franche-Comté

Departament: Côte-d’Or

Okręg: Beaune

• gęstość: 21 os./km²


text:
# Lochy
Lochy – podziemna część zamku służąca zwłaszcza w czasach pokoju jako więzienie. Jako że znajdowała się zazwyczaj pod głównym zamkiem była jednocześnie najbezpieczniejszym miejscem, dlatego w okresie wojny miała charakter obronny.

title: Lochy

wikitext:
{{inne znaczenia|pomieszczeń podziemnych}}
{{dopracować|źródła=2022-05}}
[[Plik:BlarneyCastle5.jpg|thumb|Lochy [[Zamek w Blarney|zamku w Blarney]]]]
'''Lochy''' – podziemna część [[Zamek|zamku]] służąca zwłaszcza w czasach pokoju jako [[Zakład karny|więzienie]]. Jako że znajdowała się zazwyczaj pod głównym zamkiem była jednocześnie najbezpieczniejszym miejscem, dlatego w okresie wojny miała charakter obronny.

{{wikisłownik|loch}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Fortyfikacje]]
[[Kategoria:Pomieszczenia]]
[[Kategoria:Podziemia]]


text:
# Ivan Devčić
Ivan Devčić (ur. 1 stycznia 1948 w Krasno) – chorwacki duchowny katolicki, arcybiskup Rijeki w latach 2000–2022.

## Życiorys
Wstąpił do seminarium duchownego w Rijece. Studiował także w Pazinie i w Rzymie, gdzie uzyskał tytuł doktora filozofii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim.
Święcenia kapłańskie otrzymał 28 czerwca 1975. Pracował przede wszystkim w seminarium w Rijece, którego był prorektorem (1980-1985) i rektorem (1985-2000). W 2000 został dziekanem miejscowego Instytutu Teologicznego.

### Episkopat
17 listopada 2000 papież Jan Paweł II mianował go biskupem ordynariuszem archidiecezji Rijeki. Sakry biskupiej udzielił mu kard. Josip Bozanić.
11 października 2022 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu arcybiskupa metropolity, władzę w archidiecezji przejął po nim dotychczasowy koadiutor, ks. abp Mate Uzinić.

title: Ivan Devčić

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko       = Ivan Devčić
 |imię i nazwisko org   =
 |tytuł                 =
 |grafika               = Msgr Ivan Devcic 151010 1.jpg
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |herb                  = Coat of arms of Ivan Devčić.svg
 |dewiza                = Krist naša nada
 |dewiza - j. polski    =
 |kraj działania        = [[Chorwacja]]
 |data urodzenia        = [[1 stycznia]] [[1948]]
 |miejsce urodzenia     = [[Krasno (Chorwacja)|Krasno]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |miejsce pochówku      =
 |1. funkcja            = Arcybiskup Rijeki
 |1. funkcja - okres    = 2000–2022
 |2. funkcja            =
 |2. funkcja - okres    =
 |wyznanie              = [[katolicyzm]]
 |kościół               = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja          =
 |data ślubów zakonnych =
 |data diakonatu        =
 |data ordynacji        =
 |data święceń          = 28 czerwca 1975
 |data nominacji        = 17 listopada 2000
 |data sakry            = 16 grudnia 2000
 |data patriarchatu     =
 |data kreacji          =
 |papież kreujący       =
 |kościół tytularny     =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 16 grudnia 2000
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Josip Bozanić]]
 |współkonsekratorzy        = [[Mile Bogović]]<br />[[Ivan Milovan]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Zdenko Križić]]|25 maja 2016}}
}}
'''Ivan Devčić''' (ur. [[1 stycznia]] [[1948]] w [[Krasno (Chorwacja)|Krasno]]) – [[Chorwacja|chorwacki]] duchowny [[katolicyzm|katolicki]], arcybiskup [[Archidiecezja rijecka|Rijeki]] w latach 2000–2022.

== Życiorys ==
Wstąpił do seminarium duchownego w [[Rijeka|Rijece]]. Studiował także w [[Pazin]]ie i w [[Rzym]]ie, gdzie uzyskał tytuł doktora filozofii na [[Papieski Uniwersytet Gregoriański|Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim]].

[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] otrzymał 28 czerwca 1975. Pracował przede wszystkim w seminarium w Rijece, którego był prorektorem (1980-1985) i rektorem (1985-2000). W 2000 został dziekanem miejscowego Instytutu Teologicznego.

=== Episkopat ===
17 listopada 2000 [[Poczet papieży|papież]] [[Jan Paweł II]] mianował go [[biskup]]em ordynariuszem [[Archidiecezja rijecka|archidiecezji Rijeki]]. Sakry biskupiej udzielił mu kard. [[Josip Bozanić]].

11 października 2022 papież [[Franciszek (papież)|Franciszek]] przyjął jego rezygnację z urzędu arcybiskupa metropolity, władzę w archidiecezji przejął po nim dotychczasowy koadiutor, ks. abp [[Mate Uzinić]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Rinunce e nomine |data dostępu = 2022-10-11 |opublikowany = press.vatican.va |url = https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2022/10/11/0756/01551.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.hbk.hr/?type=diocesan&ID=6 Biografia na stronie chorwackiej Konferencji Episkopatu] {{lang|hr}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bdevcic |tytuł = Ivan Devčić |data dostępu = 2011-10-03}}
{{Arcybiskupi rijeccy}}{{Biskupi diecezjalni w Chorwacji}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Devčić, Ivan}}
[[Kategoria:Chorwaccy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy duchowni katoliccy]]

title: Ivan Devčić

Herb duchownego: Krist naša nada

Kraj działania: Chorwacja

Data i miejsce urodzenia: 1 stycznia 1948 · Krasno

Wyznanie: katolicyzm

Prezbiterat: 28 czerwca 1975

Nominacja biskupia: 17 listopada 2000

Sakra biskupia: 16 grudnia 2000

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 16 grudnia 2000

Konsekrator: Josip Bozanić

Współkonsekratorzy: Mile Bogović · Ivan Milovan


text:
# Ludwik III Wirtemberski
Ludwik III Wirtemberski (1166–1241) – hrabia Wirtembergii.
Syn Ludwika II, brat Hartmana I. Ożenił się z córką hrabiego Adalberta III. Tytułu hrabia używał razem z bratem. Obaj synowie wymienieni są jako władcy Wirtembergii w dokumentach cesarza Ottona IV.
Uważa się, że Hartmann rządził wtedy, gdy Ludwik wykonywał różne zadania powierzone przez cesarza. Tak było np. w 1194, gdy Ludwik brał udział w podboju Sycylii przez cesarza Henryka VI Hohenstaufa.

title: Ludwik III Wirtemberski

wikitext:
{{inne znaczenia|Ludwika III, hrabiego Wirtembergii|[[Ludwik Wirtemberski (ujednoznacznienie)|książęta wirtemberscy o tym imieniu]]}}
{{Władca infobox
 |władca            = Ludwik III Wirtemberski
 |imiona            =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = GrafschaftWürttemberg.jpg
 |opis herbu        = Herb hrabstwa Württemberg
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Wirtembergii|hrabia Wirtembergii]]<br />(z [[Hartmann I Wirtemberski|Hartmannem I]])
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[1181]]
 |1. do             = [[1241]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |dynastia          = [[Wirtembergowie]]
 |data urodzenia    = [[1166]]
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[1241]]
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Ludwik II Wirtemberski]]
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Ludwik III Wirtemberski''' ([[1166]]–[[1241]]) – [[Władcy Wirtembergii|hrabia Wirtembergii]].

Syn [[Ludwik II Wirtemberski|Ludwika II]], brat [[Hartmann I Wirtemberski|Hartmana I]]. Ożenił się z córką hrabiego Adalberta III. Tytułu [[hrabia]] używał razem z bratem. Obaj synowie wymienieni są jako władcy Wirtembergii w dokumentach cesarza [[Otto IV|Ottona IV]].

Uważa się, że Hartmann rządził wtedy, gdy Ludwik wykonywał różne zadania powierzone przez cesarza. Tak było np. w 1194, gdy Ludwik brał udział w podboju [[Sycylia|Sycylii]] przez cesarza [[Henryk VI Hohenstauf|Henryka VI Hohenstaufa]].

{{Władcy Wirtembergii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Władcy Wirtembergii]]
[[Kategoria:Wirtembergowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1166]]
[[Kategoria:Zmarli w 1241]]

title: Ludwik III Wirtemberski

Dynastia: Wirtembergowie

Ojciec: Ludwik II Wirtemberski