text:
# Serafin Koda
Serafin Koda OFM (ur. 25 kwietnia 1893 w Janjevë (Kosowo), zm. 11 maja 1947 w Lezhy) – albański franciszkanin, więzień sumienia, błogosławiony Kościoła katolickiego.

## Życiorys
Syn Gaspera i Antoniety z d. Radiqi. Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów w 1909 przyjął imię Serafin. 30 lipca 1925 został wyświęcony na księdza. Prowadził działalność misyjną w północnej Albanii, zanim w 1944 otrzymał funkcję proboszcza w Lezhy. Po zamordowaniu biskupa Luigj Bumçiego zajmował się w jego zastępstwie sprawami diecezji. W 1947 zorganizował spotkanie duchownych franciszkańskich, na którym zamierzano omówić kwestie finansowe działalności zakonu i wypracować sposób postępowania wobec władz komunistycznych. Koda został aresztowany po tym spotkaniu przez funkcjonariuszy Sigurimi. Został poddany torturom, próbowano go zmusić, aby zeznawał przeciwko swoim współbraciom. Zmarł w czasie tortur, kiedy jeden ze śledczych rozerwał mu paznokciami żyłę w gardle (według innej wersji śledczy zadusili go jego własnymi rękami). Szczątki duchownego odnaleziono w 1994, po uroczystym pogrzebie 16 września 1994 spoczęły w klasztorze franciszkanów w Lezhy.
Koda znalazł się w gronie 38 Albańczyków, którzy 5 listopada 2016 w Szkodrze zostali ogłoszeni błogosławionymi. Beatyfikacja duchownych, którzy zginęli "in odium fidei" została zaaprobowana przez papieża Franciszka 26 kwietnia 2016.
Imię Serafina Kody nosi jedna z ulic w północnej części Tirany.

title: Serafin Koda

wikitext:
{{Święty infobox
 |rodzaj               = Błogosławiony
 |imię                 = Serafin Koda
 |imię oryginalne      = Gjon Koda
 |tytuły               = [[prezbiter]] i [[męczennik]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data urodzenia       = 25 kwietnia 1893
 |miejsce urodzenia    = [[Janjevë]] ([[Kosowo]])
 |data śmierci         = 11 maja [[1947]]
 |miejsce śmierci      = [[Lezha|Lezhë]]
 |kościół              = [[Kościół katolicki]]
 |data beatyfikacji    = 5 listopada 2016
 |miejsce beatyfikacji = [[katedra Świętego Szczepana w Szkodrze]]
 |beatyfikujący        = [[Franciszek (papież)|Franciszka]]<ref name="uwaga1" group="uwaga">w imieniu Papieża, kard. [[Angelo Amato]] (prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych)</ref>
 |data kanonizacji     =
 |miejsce kanonizacji  =
 |kanonizujący         =
 |wspomnienie          =
 |atrybuty             =
 |patron               =
 |miejsce kultu        =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         =
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Albania]]
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = Albański Kościół Katolicki
 |inkardynacja            = [[Zakon Braci Mniejszych|Zakon franciszkanów]]
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 30 lipca 1925
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Serafin Koda [[Zakon Braci Mniejszych|OFM]]''' (ur. 25 kwietnia 1893 w [[Janjevë]] ([[Kosowo]]), zm. 11 maja [[1947]] w Lezhy{{r|fjalor}}) – [[Albańczycy|albański]] [[Zakon Braci Mniejszych|franciszkanin]]<ref>Želimir Puljić określa Serafina Kodę (Serafina Kodicia) mianem kosowskiego Chorwata - Tegoż, CRKVA U ALBANIJI DOBILA 38 NOVIH BLAŽENIKA – MUČENIKA. MUČENIŠTVO JE OSOBITI BOŽJI DAR CRKVI I DRUŠTVU, ''Vrhbosnensia'', 2017/2, s. 501.</ref>, więzień sumienia, [[błogosławiony]] [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]].

== Życiorys ==
Syn Gaspera i Antoniety z d. Radiqi. Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów w 1909 przyjął imię Serafin. 30 lipca 1925 został [[Sakrament święceń|wyświęcony na księdza]]{{r|fjalor}}. Prowadził [[Misja (religia)|działalność misyjną]] w północnej Albanii, zanim w 1944 otrzymał funkcję [[proboszcz]]a w [[Lezha|Lezhy]]. Po zamordowaniu biskupa [[Luigj Bumçi|Luigj Bumçiego]] zajmował się w jego zastępstwie sprawami [[diecezja|diecezji]]. W 1947 zorganizował spotkanie duchownych franciszkańskich, na którym zamierzano omówić kwestie finansowe działalności zakonu i wypracować sposób postępowania wobec władz komunistycznych. Koda został aresztowany po tym spotkaniu przez funkcjonariuszy [[Sigurimi]]{{r|vatican}}. Został poddany [[Tortura|torturom]], próbowano go zmusić, aby zeznawał przeciwko swoim współbraciom. Zmarł w czasie tortur, kiedy jeden ze śledczych rozerwał mu [[Paznokieć|paznokciami]] [[Żyła szyjna wewnętrzna|żyłę w gardle]] (według innej wersji śledczy zadusili go jego własnymi rękami<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko = Nowak| imię = Edward| autor link = |tytuł = Procesy beatyfikacyjne i beatyfikacje męczenników z okresu komunizmu w krajach byłego bloku socjalistycznego| czasopismo = Premislia Christiana| wolumin = 11|wydanie = | strony = 40| data = 2004/2005|issn =}}</ref>). Szczątki duchownego odnaleziono w 1994, po uroczystym pogrzebie 16 września 1994 spoczęły w klasztorze franciszkanów w Lezhy{{r|vatican}}.

Koda znalazł się w gronie [[38 męczenników albańskich|38 Albańczyków]], którzy 5 listopada 2016 w Szkodrze zostali ogłoszeni błogosławionymi. [[Beatyfikacja]] duchownych, którzy zginęli "''in odium fidei''" została zaaprobowana przez [[Franciszek (papież)|papieża Franciszka]] 26 kwietnia 2016<ref>[http://catholicphilly.com/2016/10/news/world-news/albanian-church-awaits-beatification-of-38-communist-era-martyrs/ Albanian church awaits beatification of 38 communist-era martyrs]</ref>.

Imię Serafina Kody nosi jedna z ulic w północnej części [[Tirana|Tirany]].

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=vatican>{{Cytuj stronę |url = https://www.vaticannews.va/sq/bota/news/2020-05/i-lumi-at-serafin-koda-ofmne-pervjetorin-e-vdekjes.html |tytuł = ''I Lumi At Serafin Koda ofm, në përvjetorin e vdekjes'' |opublikowany = vaticannews.va|język = sq |data dostępu = 2023-02-24}}</ref>
<ref name=fjalor>{{cytuj książkę |nazwisko= Qazimi |imię= Azem| tytuł= Fjalor Enciklopedik i Viktimave te Terrorit Komunist, tom IV. |miejsce= Tirana|rok= 2015|strony= 239| język= sq |isbn=}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko= Peters|imię= Markus| tytuł= Geschichte der Katholischen Kirche in Albanien 1919 - 1993 |miejsce= Harrassowitz Verlag, Wiesbaden|rok= 2003|strony= | język= de |isbn= 3-447-04784-4}}
* {{cytuj książkę |nazwisko= Simoni red.|imię= Zef| tytuł= Martirizimi i Kishes Katolike Shqiptare 1944-1990 |miejsce= Szkodra|rok= 1993|strony= | język= sq |isbn=}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.kishakatolikeshkoder.com/dom-serafin-koda/ | tytuł = Biogram duchownego na stronie archidiecezji szkoderskiej | opublikowany = kishakatolikeshkoder.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20161029174911/http://www.kishakatolikeshkoder.com/dom-serafin-koda/ | zarchiwizowano = 2016-10-29}}
* [http://www.santiebeati.it/dettaglio/95822 Biogram Serafina Kody]

{{SORTUJ:Koda, Serafin}}
<!-- św. i bł. są sortowani wg imienia -->
[[Kategoria:Albańscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Albańscy franciszkanie (OFM)]]
[[Kategoria:38 błogosławionych albańskich męczenników okresu komunizmu|Serafin]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Lezhą]]
[[Kategoria:Ofiary tortur]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1893]]
[[Kategoria:Zmarli w 1947]]

title: Błogosławiony · Serafin KodaGjon Koda

Data i miejsce urodzenia: 25 kwietnia 1893 · Janjevë (Kosowo)

Data i miejsce śmierci: 11 maja 1947 · Lezhë

Czczony przez: Kościół katolicki

Beatyfikacja: 5 listopada 2016 · katedra Świętego Szczepana w Szkodrze · przez Franciszka

Kraj działania: Albania

Data urodzenia: 25 kwietnia 1893

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Albański Kościół Katolicki

Inkardynacja: Zakon franciszkanów


text:
# Ângulo
Ângulo – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Parana. Znajduje się w mezoregionie Norte Central Paranaense i mikroregionie Astorga.

wikiname: plwiki

title: Ângulo

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ângulo
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Brasão Ângulo.jpg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Ângulo
 |państwo                      = BR-PR
 |data założenia               = 1990
 |powierzchnia                 = 106,021<ref>{{Cytuj stronę | url = ftp://geoftp.ibge.gov.br/organizacao_territorial/areas_e_limites/areas_2014_ods.zip | tytuł = Área territorial | data = 2015-08-12 | opublikowany = Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística | język = pt | data dostępu = 2016-02-14}}</ref>
 |wysokość                     = 300
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 2 859<ref>[http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/censo2010/tabelas_pdf/total_populacao_parana.pdf Censo Populacional 2010]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 26,97
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 23°11′42″S 51°54′54″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.angulo.pr.gov.br
}}
'''Ângulo''' – miasto i gmina w [[Brazylia|Brazylii]], w stanie [[Parana (stan)|Parana]]. Znajduje się w [[Mezoregion Norte Central Paranaense|mezoregionie Norte Central Paranaense]] i [[Mikroregion Astorga|mikroregionie Astorga]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Parana]]

title: Ângulo

Państwo: Brazylia

Stan: Parana


text:
# Utracona (powieść Karin Fossum)
Utracona (szw. Elskede Poona, dosł. Umiłowana Poona) – powieść kryminalna z 2000, autorstwa norweskiej pisarki Karin Fossum. Jej polskie wydanie ukazało się w roku 2009 nakładem wydawnictwa Znak, w tłumaczeniu Arkadiusza Nakoniecznika.

## Fabuła
Powieść jest piątą częścią cyklu z detektywem Conradem Sejerem. Śledztwo dotyczy odnalezionych latem, na łące, nieopodal norweskiej wsi Elvestad w Østfold (dokładnie w przysiółku Hvitemoen), zwłok hinduski - Poony Bai pochodzącej z Bombaju. Jej mężem został handlarz maszyn rolniczych z Elvestad - Gunder Jomann, człowiek samotny, który pewnego dnia postanowił udać się do Indii, by znaleźć sobie żonę. Od pierwszego wejrzenia pokochał Poonę, którą spotkał w hotelu. Szybko wzięli ślub i Gunder od razu powrócił do Norwegii, a Poona miała dolecieć później, po załatwieniu swoich spraw rodzinnych. Po wylądowaniu na lotnisku Gardermoen pod Oslo wzięła taksówkę i przyjechała do Elvestad, gdzie ślad po niej zaginął. Potem odnaleziono zwłoki ze zmasakrowaną twardym narzędziem twarzą. Sejer prowadzi śledztwo wśród dość hermetycznej lokalnej społeczności, z której wyróżniają się m.in. Einar Sunde (właściciel kawiarni), Gøran Seter (kulturysta), czy Linda Carling (nastolatka zakochana w Jakubie Skarre, policyjnym partnerze Sejera).

## Nagrody
Powieść uhonorowana była w 2008 nagrodą Los Angeles Times Book Prize, a w 2009 mianem najlepszego norweskiego kryminału wszech czasów, przyznawanego przez czytelników gazety Dagbladet.

title: Utracona (powieść Karin Fossum)

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Utracona
 |tytuł oryginalny  = Elskede Poona
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Karin Fossum]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[powieść kryminalna|kryminał]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Norwegia]]
 |język             = [[Język norweski|norweski]]
 |data wydania      = [[2000]]
 |wydawca           = J.W. Cappelen Forlag as
 |pol: data wydania = [[2009]]
 |pol: wydawca      = [[Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”|Znak]]
 |pol: przekład     = [[Arkadiusz Nakoniecznik]]
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Utracona''' ([[język szwedzki|szw.]] ''Elskede Poona'', dosł. ''Umiłowana Poona'') – powieść kryminalna z 2000, autorstwa [[Norwegia|norweskiej]] pisarki [[Karin Fossum]]. Jej polskie wydanie ukazało się w roku 2009 nakładem wydawnictwa [[Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”|Znak]], w tłumaczeniu [[Arkadiusz Nakoniecznik|Arkadiusza Nakoniecznika]].

== Fabuła ==
Powieść jest piątą częścią cyklu z detektywem Conradem Sejerem. Śledztwo dotyczy odnalezionych latem, na łące, nieopodal norweskiej wsi [[Elvestad]] w [[Østfold]] (dokładnie w przysiółku Hvitemoen), zwłok [[hindusi|hinduski]] - Poony Bai pochodzącej z [[Mumbaj|Bombaju]]. Jej mężem został handlarz maszyn rolniczych z Elvestad - Gunder Jomann, człowiek samotny, który pewnego dnia postanowił udać się do [[Indie|Indii]], by znaleźć sobie żonę. Od pierwszego wejrzenia pokochał Poonę, którą spotkał w hotelu. Szybko wzięli ślub i Gunder od razu powrócił do Norwegii, a Poona miała dolecieć później, po załatwieniu swoich spraw rodzinnych. Po wylądowaniu na lotnisku [[Port lotniczy Oslo-Gardermoen|Gardermoen]] pod [[Oslo]] wzięła taksówkę i przyjechała do Elvestad, gdzie ślad po niej zaginął. Potem odnaleziono zwłoki ze zmasakrowaną twardym narzędziem [[twarz]]ą. Sejer prowadzi śledztwo wśród dość hermetycznej lokalnej społeczności, z której wyróżniają się m.in. Einar Sunde (właściciel kawiarni), Gøran Seter ([[kulturystyka|kulturysta]]), czy Linda Carling (nastolatka zakochana w Jakubie Skarre, policyjnym partnerze Sejera)<ref>''Utracona'', s.31,50,58</ref>.

== Nagrody ==
Powieść uhonorowana była w 2008 nagrodą [[Los Angeles Times Book Prize]], a w 2009 mianem najlepszego norweskiego kryminału wszech czasów, przyznawanego przez czytelników gazety ''[[Dagbladet]]''<ref>[http://www.dziennik-literacki.pl/recenzje/F/323,Karin-Fossum,Utracona Dziennik Literacki]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Powieści z 2000]]
[[Kategoria:Norweskie powieści kryminalne i sensacyjne]]

title: UtraconaElskede Poona

Autor: Karin Fossum

Typ utworu: kryminał

Miejsce wydania: Norwegia

Język: norweski

Wydawca:
J.W. Cappelen Forlag as
Znak

Przekład: Arkadiusz Nakoniecznik


text:
# Zakrwawiona ziemia
Zakrwawiona ziemia (tyt. oryg. Tokë e përgjakur) – albański film fabularny z roku 1976 w reżyserii Ibrahima Muçaja i Kristaqa Mitro, na podstawie opowiadań: Litari i zjarrte Nauma Priftiego i Fortesa Teodora Laço.

## Opis fabuły
Akcja filmu rozgrywa się w trzech różnych okresach. W pierwszym ginie Miti, ojciec Gjergja, broniąc swojej ziemi przed zachłannością bogatego beja. Druga odsłona filmu rozgrywa się w czasie II wojny światowej, kiedy Gjergj walczy przeciwko włoskim okupantom i współpracującym z nimi bejem. W części trzeciej, w wyniku reformy rolnej, Gjergji otrzymuje na własność ziemię beja.
Film realizowano w Lushnji. Pierwsza wersja filmu została okrojona przez cenzurę, autorom zarzucono niedocenianie roli partii komunistycznej.

## Obsada
- Perika Gjezi jako Gjergji
- Niko Kanxheri jako Miti
- Pandi Raidhi jako Vasili
- Kadri Roshi jako młynarz Ali
- Margarita Xhepa jako Sandra
- Vasillaq Vangjeli jako komisarz Naim
- Kristaq Burdhima jako Gjergji w dzieciństwie
- Mihal Stefa jako Haki
- Xhemil Tagani jako Maksut
- Gjergji Lala jako Gjema, syn Maksuta
- Ilir Çelia jako mały Bardhi
- Veli Rada jako krewny Maksuta
- Marta Burda jako Vita
- Merkur Bozgo jako adwokat

title: Zakrwawiona ziemia

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Zakrwawiona ziemia
 |oryginalny tytuł = Tokë e përgjakur
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[Dramat filmowy|dramat]]
czarno-biały
 |rok produkcji    = 1976
 |data premiery    = 6 września [[1976 w filmie|1976]]{{r|aqshf}}
 |kraj produkcji   = [[Albania]]
 |język            = [[język albański|albański]]
 |czas trwania     = 50 minut{{r|aqshf}}
 |reżyseria        = [[Ibrahim Muçaj]]
[[Kristaq Mitro]]
 |scenariusz       = [[Kiço Blushi]]
[[Teodor Laço]]
[[Nexhat Tafa]]
 |główne role      = [[Perika Gjezi]]
[[Niko Kanxheri]]
[[Pandi Raidhi]]
 |muzyka           = [[Aleksandër Peçi]]
 |zdjęcia          = [[Ilia Terpini]]
 |scenografia      = [[Shyqyri Sako]]
 |kostiumy         =
 |montaż           = Krisanthi Kotmilo
 |produkcja        = Viktor Hykollari
 |wytwórnia        = [[Albfilm|Kinostudio Shqipёria e Re]]
 |dystrybucja      = [[Albfilm]]
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Zakrwawiona ziemia''' (tyt. oryg. Tokë e përgjakur) – [[Albania|albański]] film fabularny z roku [[1976 w filmie|1976]] w reżyserii [[Ibrahim Muçaj|Ibrahima Muçaja]] i [[Kristaq Mitro|Kristaqa Mitro]], na podstawie opowiadań: ''Litari i zjarrte'' [[Naum Prifti|Nauma Priftiego]] i ''Fortesa'' [[Teodor Laço|Teodora Laço]]{{r|aqshf}}.

== Opis fabuły ==
Akcja filmu rozgrywa się w trzech różnych okresach. W pierwszym ginie Miti, ojciec Gjergja, broniąc swojej ziemi przed zachłannością bogatego [[bej]]a. Druga odsłona filmu rozgrywa się w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]], kiedy Gjergj walczy przeciwko [[Włochy|włoskim]] okupantom i współpracującym z nimi bejem. W części trzeciej, w wyniku [[reforma rolna|reformy rolnej]], Gjergji otrzymuje na własność ziemię beja.

Film realizowano w [[Lushnja|Lushnji]]{{r|aqshf}}. Pierwsza wersja filmu została okrojona przez cenzurę, autorom zarzucono niedocenianie roli partii komunistycznej{{r|aqshf}}.

== Obsada ==
* [[Perika Gjezi]] jako Gjergji
* [[Niko Kanxheri]] jako Miti
* [[Pandi Raidhi]] jako Vasili
* [[Kadri Roshi]] jako młynarz Ali
* [[Margarita Xhepa]] jako Sandra
* [[Vasillaq Vangjeli]] jako komisarz Naim
* [[Kristaq Burdhima]] jako Gjergji w dzieciństwie
* [[Mihal Stefa]] jako Haki
* [[Xhemil Tagani]] jako Maksut
* [[Gjergji Lala]] jako Gjema, syn Maksuta
* [[Ilir Çelia]] jako mały Bardhi
* [[Veli Rada]] jako krewny Maksuta
* [[Marta Burda]] jako Vita
* [[Merkur Bozgo]] jako adwokat

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=aqshf>{{cytuj | url = https://aqshf.gov.al/motion_picture/toke-e-pergjakur/| tytuł = Toke e pergjakur| opublikowany = aqshf.gov.al| język = sq|data dostępu= 2025-01-13}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | nazwisko =  Hoxha| imię = Abaz| nazwisko2 =  | imię2 =| tytuł = Enciklopedia e kinematografise shqiptare. Autore & vepra| wydawca = Toena| miejsce = Tirana| rok = 2002| język = sq| isbn = 99927-1-555-3}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0295729|Zakrwawiona ziemia}}
* [http://www.aqshf.gov.al/ Archiwum filmu albańskiego]

[[Kategoria:Albańskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Albańskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Albańskie filmy krótkometrażowe]]
[[Kategoria:Albańskie filmy z 1976 roku]]
[[Kategoria:Filmowe adaptacje utworów Teodora Laço]]
[[Kategoria:Albańskie filmy o II wojnie światowej]]

title: Zakrwawiona ziemiaTokë e përgjakur

Gatunek: dramat · czarno-biały

Data premiery: 6 września 1976

Kraj produkcji: Albania

Język: albański

Czas trwania: 50 minut

Reżyseria: Ibrahim Muçaj · Kristaq Mitro

Scenariusz: Kiço Blushi · Teodor Laço · Nexhat Tafa

Główne role: Perika Gjezi · Niko Kanxheri · Pandi Raidhi

Muzyka: Aleksandër Peçi

Zdjęcia: Ilia Terpini

Scenografia: Shyqyri Sako

Montaż: Krisanthi Kotmilo

Produkcja: Viktor Hykollari

Wytwórnia: Kinostudio Shqipёria e Re

Dystrybucja: Albfilm


text:
# Marzling
Marzling – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Monachium, w powiecie Freising. Leży około 5 km na wschód od Freising, nad Izarą, przy drodze B11 i linii kolejowej Monachium – Ratyzbona.

## Dzielnice
Dzielnicami w gminie są: Brunnhofen, Eixendorf, Goldshausen, Hangenham, Hirschau, Jaibling, Marzling Riegerau/Riedhof, Rudlfing, Stoibermühle i Unterberghausen.

## Demografia
Dane o ludności z 31 grudnia 2008:
| Opis                                | Ogółem | Ogółem | Kobiety | Kobiety | Mężczyźni | Mężczyźni |
| ----------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- | --------- | --------- |
| Jednostka                           | osób   | %      | osób    | %       | osób      | %         |
| Populacja                           | 3055   | 100    | 1473    | 48,22   | 1582      | 51,78     |
| Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat)    | 627    | 20,52  | 276     | 9,03    | 351       | 11,49     |
| Wiek produkcyjny (18–65 lat)        | 2041   | 66,81  | 995     | 32,57   | 1046      | 34,24     |
| Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat) | 387    | 12,67  | 202     | 6,61    | 185       | 6,06      |

## Polityka
Wójtem gminy jest Dieter Werner, rada gminy składa się z 14 osób.
|      | CSU/FW | PFB | FUWG | Razem |
| 2008 | 4      | 6   | 4    | 14    |
| 2002 | 5      | 6   | 3    | 14    |

## Oświata
W gminie znajduje się przedszkole (50 miejsc) oraz szkoła podstawowa (8 nauczycieli, 161 uczniów).

title: Marzling

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Marzling
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Wappen Marzling.png
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BY
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rejencja Górna Bawaria|Górna Bawaria]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Freising|Freising]]
 |siedziba                        =
 |kod statystyczny                = 09 1 78 140
 |powierzchnia                    = 20,50 km²
 |wysokość                        = 443 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2011
 |liczba ludności                 = 3 168
 |gęstość zaludnienia             = 155 os./km²
 |numer kierunkowy                = 08161
 |kod pocztowy                    = 85417
 |tablice rejestracyjne           = FS
 |adres urzędu                    = Freisinger Straße 30<br />85417 Marzling
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Marzling in FS.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = DE-BY
 |współrzędne                     = 48°24′N 11°48′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.marzling.de/
}}
'''Marzling''' – miejscowość i [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Górna Bawaria]], w regionie [[region Monachium|Monachium]], w powiecie [[Powiat Freising|Freising]]. Leży około 5 km na wschód od [[Freising]], nad [[izara|Izarą]], przy [[Droga krajowa B11 (Niemcy)|drodze B11]] i linii kolejowej [[Monachium]] – [[Ratyzbona]].

== Dzielnice ==
Dzielnicami w gminie są: Brunnhofen, Eixendorf, Goldshausen, Hangenham, Hirschau, Jaibling, Marzling Riegerau/Riedhof, Rudlfing, Stoibermühle i Unterberghausen.

== Demografia ==
{{Demografia
| data = [[31 grudnia]] [[2008]]<ref>[https://www.statistikdaten.bayern.de/genesis/online/online;jsessionid=095C8AD6DCC425C9443D3625DC7B1A3D?operation=abruftabelleAbrufen&levelindex=1&levelid=1250850141044&index=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Bevölkerung: Gemeinden, Altersgruppen]</ref>
| wiek przedprodukcyjny mężczyźni = 351
| wiek przedprodukcyjny kobiety = 276
| wiek produkcyjny mężczyźni = 1046
| wiek produkcyjny kobiety = 995
| wiek poprodukcyjny mężczyźni = 185
| wiek poprodukcyjny kobiety = 202
}}

== Polityka ==
Wójtem gminy jest Dieter Werner, rada gminy składa się z 14 osób.

{| border="0" cellpadding="2" cellspacing="0" width="50%"
|- bgcolor="#eeeeee" align="center"
| || [[Unia Chrześcijańsko-Społeczna w Bawarii|CSU]]/[[Freie Wähler|FW]] || PFB || FUWG || Razem
|- align="center"
| 2008<ref>[https://archive.ph/20120918102544/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g2008.php?g=h&schluessel=178&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2008]</ref> || 4 || 6 || 4 || 14
|- align="center"
| 2002<ref>[https://archive.ph/20120918130042/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g.php?g=h&schluessel=178&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2002]</ref> || 5 || 6 || 3 || 14
|}

== Oświata ==
W gminie znajduje się przedszkole (50 miejsc) oraz szkoła podstawowa (8 nauczycieli, 161 uczniów).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Powiat Freising}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Freising]]
[[Kategoria:Gminy w Bawarii]]

title: Marzling

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Górna Bawaria

Powiat: Freising

• gęstość: 155 os./km²

Tablice rejestracyjne: FS


text:
# Lithocarpus corneus
Lithocarpus corneus (Lour.) Rehder – gatunek roślin z rodziny bukowatych (Fagaceae Dumort.). Występuje naturalnie w północno-wschodnim Wietnamie, Chinach (w Kuangsi, południowym Kuejczou, na Hajnanie, w południowym Hunanie i wschodniej części Junnanu) oraz na Tajwanie.

## Morfologia
PokrójZimozielone drzewo dorastające do 15 m wysokości.
LiścieBlaszka liściowa jest ma podłużny kształt. Mierzy 10–15 cm długości oraz 2–4,5 cm szerokości, jest całobrzega lub ząbkowana na brzegu, ma klinową nasadę i ostry lub spiczasty wierzchołek. Ogonek liściowy jest nagi i ma 5–45 mm długości.
OwoceOrzechy o niemal kulistym kształcie lub w formie bąka. Osadzone są pojedynczo w miseczkach o kształcie od kubkowatego do niemal kulistego, które mierzą 22–45 mm długości i 25–55 mm średnicy. Orzechy otulone są w miseczkach do połowy ich długości.

## Biologia i ekologia
Rośnie w wiecznie zielonych lasach. Występuje na wysokości do 1000 m n.p.m.

## Zmienność
W obrębie tego gatunku wyróżniono dwie odmiany:
- Lithocarpus corneus var. hainanensis (Merr.) C.C.Huang & Y.T.Chang
- Lithocarpus corneus var. zonatus C.C.Huang & Y.T.Chang

title: Lithocarpus corneus

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Lithocarpus corneus''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[różopodobne]]
 |rząd                 = [[bukowce]]
 |rodzina              = [[bukowate]]
 |rodzaj               = ''[[Lithocarpus]]''
 |gatunek              = ''Lithocarpus corneus''
 |nazwa łacińska       = Lithocarpus corneus
 |autor                = ([[João de Loureiro|Lour.]]) [[Alfred Rehder|Rehder]]
 |cytat                = Stand. Cycl. Hort. 3569 1917<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-114382 | tytuł = Lithocarpus corneus (Lour.) Rehder | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2017-05-24}}</ref>
 |synonimy             =
* ''Lithocarpus comptus'' (Seemen) Barnett
* ''Lithocarpus corneus'' var. ''corneus''
* ''Lithocarpus ellipticus'' var. ''glabratus'' F.P. Metcalf
* ''Lithocarpus kodaihoensis'' (Hayata) Hayata
* ''Lithocarpus tsangii'' A.Camus
* ''Pasania compta'' (Seemen) Schottky
* ''Pasania cornea'' (Lour.) Oerst.
* ''Pasania kodaihoensis'' (Hayata) H.L.Li
* ''Quercus compta'' Seemen
* ''Quercus cornea'' Lour.
* ''Quercus kodaihoensis'' Hayata
* ''Synaedrys compta'' (Seemen) Koidz.
* ''Synaedrys cornea'' (Lour.) Koidz.
* ''Synaedrys kodaihoensis'' (Hayata) Kudô
* ''Synaedrys ossea'' Lindl.<ref name=tpl/>
 |wikispecies          = Lithocarpus corneus
 |commons              =
}}
'''''Lithocarpus corneus''''' (Lour.) Rehder – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] roślin z rodziny [[Bukowate|bukowatych]] (''Fagaceae'' Dumort.). Występuje naturalnie w północno-wschodnim [[Wietnam]]ie, [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]] (w [[Kuangsi]], południowym [[Kuejczou]], na [[Hajnan]]ie, w południowym [[Hunan]]ie i wschodniej części [[Junnan]]u) oraz na [[Tajwan (wyspa)|Tajwanie]]<ref name=eol>{{cytuj stronę | url = https://eol.org/pages/1155763 | tytuł = Discover Life: Point Map of Lithocarpus corneus | data = | autor = | praca = | opublikowany = Encyclopedia of Life | język = en | data dostępu = 2017-05-24}}</ref><ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_lithocarpus_corneus | tytuł = Lithocarpus corneus | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2017-05-24}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: Zimozielone [[drzewo]] dorastające do 15 m wysokości<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Blaszka liściowa jest ma podłużny [[Kształt liścia|kształt]]. Mierzy 10–15 cm długości oraz 2–4,5 cm szerokości, jest całobrzega lub ząbkowana na brzegu, ma klinową nasadę i ostry lub spiczasty wierzchołek. Ogonek liściowy jest nagi i ma 5–45 mm długości<ref name=peb/>.
; [[Owoc]]e: [[Orzech (botanika)|Orzechy]] o niemal kulistym kształcie lub w formie [[Bąk (zabawka)|bąka]]. Osadzone są pojedynczo w miseczkach o kształcie od kubkowatego do niemal kulistego, które mierzą 22–45 mm długości i 25–55 mm średnicy. Orzechy otulone są w miseczkach do połowy ich długości<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie w wiecznie zielonych lasach. Występuje na wysokości do 1000 m n.p.m.<ref name=peb/>

== Zmienność ==
W obrębie tego gatunku wyróżniono dwie [[Odmiana (biologia)|odmiany]]<ref name=tpl/>:
* ''Lithocarpus corneus'' var. ''hainanensis'' (Merr.) C.C.Huang & Y.T.Chang
* ''Lithocarpus corneus'' var. ''zonatus'' C.C.Huang & Y.T.Chang

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 24 maja 2017}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bukowate]]

title: Lithocarpus corneus

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: różopodobne

Rząd: bukowce

Rodzina: bukowate

Rodzaj: Lithocarpus

Gatunek: Lithocarpus corneus


text:
# Port lotniczy Belfast-City George Best
Port lotniczy Belfast-City George Best lub port lotniczy City im. George'a Besta w Belfascie, ang.: George Best Belfast City Airport, irl.: Aerfort Chathair Bhéal Feirste, kod IATA: BHD, kod ICAO: EGAC) – międzynarodowe miejskie lotnisko (ang.: city airport) obsługujące Belfast w Irlandii Północnej w Wielkiej Brytanii. Port lotniczy City jest oddalony  3,2 km od centrum miasta. Posiada jedną utwardzoną drogę startową o długości 1829 metrów.
Dawniej, lotnisko było znane jako Belfast Harbour Airport, a później – Belfast City Airport.
W 2006 nadano mu imię George Best Belfast City, upamiętniając słynnego piłkarza George'a Besta.
Port im. Besta jest drugim lotniskiem Belfastu. Głównym portem lotniczym miasta, a zarazem Irlandii Północnej, jest port lotniczy Belfast-International, posiadający długie drogi startowe, obsługujący loty transatlantyckie.

## Historia i właściciel portu City
Lotnisko wybudowano w 1937 i nazwano Sydenham Airport. W 2003 lotnisko zostało sprzedane hiszpańskiej firmie Ferrovial za £35 milionów.
Ferrovial jest bardzo dużym inwestorem światowym z naciskiem na ruch lotniczy. Po niedawnej częściowej sprzedaży swoich udziałów w najruchliwszym lotnisku Australii – porcie Sydney-Kingsford Smith, nadal posiada 79% tego portu, a jako właściciel nowonabytego zarządcy brytyjskich lotnisk, BAA, włada dużymi portami lotniczymi w Wielkiej Brytanii, w tym Londyn-Gatwick i Londyn-Stansted, jak i również dziewięcioma portami lotniczymi w Meksyku oraz jednym w Chile.

## Zmiana nazwy
Władze lotniska w marcu 2006 postanowiły zmienić nazwę portu lotniczego ku pamięci piłkarza George'a Besta. Wywołało to kontrowersje w Irlandii Północnej i gdzie indziej, jako że sam George Best był osobą kontrowersyjną, a poza tym, część społeczności wyraziła w sondażu życzenie nadania patronatu piłkarza raczej nowemu stadionowi piłkarskiemu. Przychylnych było 52% respondentów wypowiadających się na temat nadania patronatu Besta portowi lotniczemu Belfast City. W tym samym czasie, lokalna linia lotnicza Flybe umieściła podobiznę George'a Besta na kadłubie samolotu Bombardier-Dash 8 o numerze rejestracyjnym G-JECL.

## Linie lotnicze i połączenia
| Linia lotnicza  | Kierunek                                                                                |
| --------------- | ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Aer Lingus      | 1. Birmingham 2. Cardiff 3. East Midlands 4. Edynburg 5. Exeter 6. Glasgow 7. / Wyspa Man 8. Leeds/Bradford 9. Manchester 10. Newcastle 11. Newquay 12. Southampton Sezonowo: 1. / Jersey Sezonowe czartery: 1. Werona |
| British Airways | 1. Londyn-City 2. Londyn-Heathrow Sezonowe czartery: 1. Bolonia 2. Palma de Mallorca                                                                                |
| EasyJet         | 1. Bristol 2. Glasgow 3. Liverpool 4. Londyn-Gatwick 5. Londyn-Luton 6. Manchester Sezonowo: 1. Alicante (od 2 maja 2024) 2. Palma de Mallorca (od 24 czerwca 2024)                                                    |
| KLM             | 1. Amsterdam                                                                                |
| Loganair        | 1. Aberdeen 2. Inverness                                                                                |
| Lufthansa       | 1. Frankfurt                                                                                |

title: Port lotniczy Belfast-City George Best

wikitext:
{{Lotnisko infobox
 |nazwa                = George Best Belfast City Airport
Aerfort Chathair Bhéal Feirste
port lotniczy Belfast-City George Best
port lotniczy City im. George'a Besta w Belfascie
 |nazwa oryginalna     =
 |zdjęcie              = George Best Belfast City Airport - geograph.org.uk - 714574.jpg
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |państwo              = Wielka Brytania
 |miejscowość          = [[Belfast]]
 |typ                  =
 |właściciel           = Ferrovial
 |zarządca             =
 |data otwarcia        =
 |data zamknięcia      =
 |IATA                 = BHD
 |ICAO                 = EGAC
 |strefa czasowa       = 0
 |wysokość             = 5 m n.p.m.
 |statystyki rok       = 2015<ref>{{Cytuj | url=http://www.caa.co.uk/Data-and-analysis/UK-aviation-market/Airports/Datasets/ | tytuł=Datasets | UK Civil Aviation Authority | opublikowany=www.caa.co.uk | język=en | data dostępu=2017-11-26}}</ref>
 |liczba pasażerów     = 2 692 713 {{zmiana|wzrost}}5,4%
 |cargo                =
 |liczba operacji      = 41 782 {{zmiana|spadek}}12,6%
 |1. pas: kierunek     = 04/22
 |1. pas: nawierzchnia = [[asfaltobeton]]
 |1. pas: długość      = 1829 m
 |kod mapy             = Irlandia Północna
 |współrzędne          = 54°37′5″N 5°52′21″W
 |commons              = Category:Belfast City Airport
 |www                  = http://www.belfastcityairport.com/
}}
'''Port lotniczy Belfast-City George Best''' lub '''port lotniczy City im. George'a Besta w Belfascie''', [[język angielski|ang.]]: ''George Best Belfast City Airport'', [[język irlandzki|irl.]]: ''Aerfort Chathair Bhéal Feirste'', [[kod lotniska IATA|kod IATA]]: '''BHD''', [[kod lotniska ICAO|kod ICAO]]: '''EGAC''') – międzynarodowe miejskie [[lotnisko]] (ang.: ''city airport'') obsługujące [[Belfast]] w [[Irlandia Północna|Irlandii Północnej]] w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. Port lotniczy City jest oddalony  3,2 [[kilometr|km]] od centrum miasta. Posiada jedną utwardzoną [[droga startowa|drogę startową]] o długości 1829 metrów.

Dawniej, lotnisko było znane jako ''Belfast Harbour Airport'', a później – ''Belfast City Airport''.

W [[2006]] nadano mu imię ''George Best Belfast City'', upamiętniając słynnego piłkarza [[George Best|George'a Besta]].

Port im. Besta jest drugim lotniskiem Belfastu. Głównym portem lotniczym miasta, a zarazem Irlandii Północnej, jest [[port lotniczy Belfast-International]], posiadający długie [[droga startowa|drogi startowe]], obsługujący loty transatlantyckie.

== Historia i właściciel portu City ==
Lotnisko wybudowano w [[1937]] i nazwano ''Sydenham Airport''. W [[2003]] lotnisko zostało sprzedane hiszpańskiej firmie Ferrovial za £35 milionów.

Ferrovial jest bardzo dużym inwestorem światowym z naciskiem na ruch lotniczy. Po niedawnej częściowej sprzedaży swoich udziałów w najruchliwszym lotnisku [[Australia|Australii]] – [[port lotniczy Sydney|porcie Sydney-Kingsford Smith]], nadal posiada 79% tego portu, a jako właściciel nowonabytego zarządcy brytyjskich lotnisk, [[BAA (firma)|BAA]], włada dużymi portami lotniczymi w Wielkiej Brytanii, w tym [[port lotniczy Londyn-Gatwick|Londyn-Gatwick]] i [[port lotniczy Londyn-Stansted|Londyn-Stansted]], jak i również dziewięcioma portami lotniczymi w [[Meksyk]]u oraz jednym w [[Chile]].

== Zmiana nazwy ==
[[Plik:Flybe DHC-8-400 (G-JECL) @ BHD, Aug 2006.jpg|mały|Grafika [[George Best|George'a Besta]] na samolocie linii lotniczej [[Flybe]]]]
Władze lotniska w marcu [[2006]] postanowiły zmienić nazwę portu lotniczego ku pamięci [[piłka nożna|piłkarza]] [[George Best|George'a Besta]]. Wywołało to kontrowersje w Irlandii Północnej i gdzie indziej, jako że sam George Best był osobą kontrowersyjną, a poza tym, część społeczności wyraziła w sondażu życzenie nadania patronatu piłkarza raczej nowemu stadionowi piłkarskiemu. Przychylnych było 52% respondentów wypowiadających się na temat nadania patronatu Besta portowi lotniczemu Belfast City. W tym samym czasie, lokalna linia lotnicza [[Flybe]] umieściła podobiznę George'a Besta na kadłubie samolotu Bombardier-Dash 8 o numerze rejestracyjnym G-JECL.

== Linie lotnicze i połączenia ==
{| class="wikitable sortable"
!Linia lotnicza
!Kierunek
|- align=left
| align=center|[[Aer Lingus]]
|
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Birmingham|Birmingham]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Cardiff|Cardiff]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy East Midlands|East Midlands]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Edynburg|Edynburg]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Exeter|Exeter]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Glasgow|Glasgow]]
# {{flaga|GBR}}/{{flaga|Wyspa Man}} [[Lotnisko Ronaldsway|Wyspa Man]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Leeds/Bradford|Leeds/Bradford]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Manchester|Manchester]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Newcastle International|Newcastle]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Newquay|Newquay]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Southampton|Southampton]]
'''Sezonowo:'''
# {{flaga|GBR}}/{{flaga|Jersey}} [[port lotniczy Jersey|Jersey]]<ref>{{Cytuj | url=https://www.irishnews.com/business/businessnews/2023/05/09/news/aer_lingus_launch_new_summer_service_from_belfast_city_to_jersey-3264944/ | tytuł=Aer Lingus launch new summer service from Belfast City to Jersey – The Irish News | opublikowany=irishnews.com | język=en | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
'''Sezonowe czartery:'''
# {{flaga|ITA}} [[port lotniczy Werona-Villafranca|Werona]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.aerlinguscargo.com/uploads/files/W16_Final_Draft_Timetable_Aug_Pack_07Aug16.pdf |tytuł=Zarchiwizowana kopia |data dostępu=2017-01-26 |archiwum=https://web.archive.org/web/20170126221307/http://www.aerlinguscargo.com/uploads/files/W16_Final_Draft_Timetable_Aug_Pack_07Aug16.pdf |zarchiwizowano=2017-01-26 }}</ref>
|- align=left
| align=center|[[British Airways]]
|
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Londyn-City|Londyn-City]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Londyn-Heathrow|Londyn-Heathrow]]
'''Sezonowe czartery:'''
# {{flaga|ITA}} [[port lotniczy Bolonia|Bolonia]]<ref>https://www.belfastcityairport.com/news/Royal-Caribbean-Belfast-to-Bologna</ref>
# {{flaga|ESP}} [[port lotniczy Palma de Mallorca|Palma de Mallorca]]<ref>{{Cytuj | url=https://www.ttgmedia.com/news/tui-to-run-charter-flights-from-belfast-to-majorca-37598 | tytuł=TTG - Travel industry news - Tui to run charter flights from Belfast to Majorca | opublikowany=ttgmedia.com | język=en | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
|- align=left
| align=center|[[EasyJet]]
|
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Bristol|Bristol]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Glasgow|Glasgow]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Liverpool-John Lennon|Liverpool]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Londyn-Gatwick|Londyn-Gatwick]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Londyn-Luton|Londyn-Luton]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Manchester|Manchester]]
'''Sezonowo:'''
# {{flaga|ESP}} [[port lotniczy Alicante-Elche|Alicante]] (od 2 maja 2024)<ref>{{Cytuj | url=https://www.aeropuerto-alicante-elche.es/2023/11/easyjet-11-nuevas-rutas-aeropuerto-alicante-elche-verano-2024.html | tytuł=easyJet operará 11 nuevas rutas gracias a la apertura de la base de operaciones | opublikowany=aeropuerto-alicante-elche.es | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
# {{flaga|ESP}} [[port lotniczy Palma de Mallorca|Palma de Mallorca]] (od 24 czerwca 2024)<ref>{{Cytuj | url=https://www.irishnews.com/business/2023/11/29/news/easyjet_set_to_launch_flights_to_palma_de_mallorca_from_belfast_city_airport-3806375/ | tytuł=EasyJet set to launch flights to Palma de Mallorca from Belfast City Airport – The Irish News | opublikowany=irishnews.com | język=en | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
|- align=left
| align=center|[[KLM]]
|
# {{flaga|NED}} [[port lotniczy Amsterdam-Schiphol|Amsterdam]]
|- align=left
| align=center|[[Loganair]]
|
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Aberdeen|Aberdeen]]
# {{flaga|GBR}} [[port lotniczy Inverness|Inverness]]
|- align=left
| align=center|[[Lufthansa]]<ref>{{Cytuj | url=https://www.aviation24.be/airlines/lufthansa-group/lufthansa/lufthansa-lands-in-northern-ireland-with-flights-from-frankfurt-to-belfast-city/ | tytuł=Lufthansa lands in Northern Ireland with flights from Frankfurt to Belfast City - Aviation24.be | opublikowany=aviation24.be | język=en | data dostępu=2024-04-25}}</ref>
|
# {{flaga|GER}} [[port lotniczy Frankfurt|Frankfurt]]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Rhys Blakely: [http://business.timesonline.co.uk/tol/business/industry_sectors/transport/article2166481.ece "Ferrovial ponders BAA duty-free sale: Spanish group mulls disposal of BAA's World Duty Free franchise as it prepares for £10bn refinancing"], ''Times Online'', sekcja Business, [[30 lipca]] [[2007]]. Link sprawdzony 2007-09-23. {{lang|en}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.belfastcityairport.com/ Oficjalna strona internetowa portu lotniczego City im. George'a Besta w Belfascie] {{lang|en}}
* [http://www.ferrovial.com/en Oficjalna strona internetowa Ferrovial, właściciela lotniska] {{lang|en}}

{{Brytyjskie porty lotnicze}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Porty lotnicze w Irlandii Północnej|Belfast-City George Best]]
[[Kategoria:Transport w Belfaście]]

title: George Best Belfast City Airport · Aerfort Chathair Bhéal Feirste · port lotniczy Belfast-City George Best · port lotniczy City im. George'a Besta w Belfascie

Państwo: Wielka Brytania

Miejscowość: Belfast

Właściciel: Ferrovial

Kod IATA: BHD

Kod ICAO: EGAC

Strefa czasowa: UTC 0

Wysokość: 5 m n.p.m.

title: Drogi startowe

Kierunek 04/22: asfaltobeton, 1829 m

Drogi startowe: Położenie na mapie Irlandii PółnocnejBHD


text:
# Orthemis cinnamomea
Orthemis cinnamomea – gatunek ważki z rodziny ważkowatych (Libellulidae).

title: Orthemis cinnamomea

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Orthemis cinnamomea''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = von Ellenrieder, 2009
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[Epiprocta]]
 |infrarząd              = [[ważki różnoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Libelluloidea]]
 |rodzina                = [[ważkowate]]
 |podrodzina             = [[Libellulinae]]
 |rodzaj                 = ''[[Orthemis]]''
 |gatunek                = ''Orthemis cinnamomea''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 49254439
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Orthemis cinnamomea''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[ważkowate|ważkowatych]] (Libellulidae).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|tytuł=World Odonata List|autor=Schorr i inni|data=2011|język=en|data dostępu=2011-11-15|archiwum=https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|zarchiwizowano=28 sierpnia 2010}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Orthemis]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2009 roku]]

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: Epiprocta

Infrarząd: ważki różnoskrzydłe

Nadrodzina: Libelluloidea

Rodzina: ważkowate

Podrodzina: Libellulinae

Rodzaj: Orthemis

Gatunek: Orthemis cinnamomea


text:
# Vanuatu na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019
Vanuatu na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019 – reprezentacja Vanuatu podczas mistrzostw świata w Doha liczyła tylko jednego zawodnika, sprintera Tikie Terry Mael.

## Skład reprezentacji

### Mężczyźni
| Zawodnik         | Konkurencja   | Eliminacje | Eliminacje | Półfinał | Półfinał | Finał | Finał   |
| Zawodnik         | Konkurencja   | Wynik      | Pozycja    | Wynik    | Pozycja  | Wynik | Pozycja |
| ---------------- | ------------- | ---------- | ---------- | -------- | -------- | ----- | ------- |
| Tikie Terry Mael | Bieg na 400 m | 48,52 s    | 41.        | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      |

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 |nazwa                  = Vanuatu na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019
 |państwo                = VAN
 |kod MKOl               =
 |kod organizacja        = VAN
 |organizacja            = [[Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych|IAAF]]
 |federacja              =
 |impreza z linkiem      = [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2019]]
 |miejscowość            = [[Doha]], [[Katar]]
 |chorąży                =
 |liczba zawodników      = 1<ref>{{Cytuj stronę |url = https://media.aws.iaaf.org/competitioninfo/287e3750-bd6c-43f0-b8b8-5b072aee1d2c.pdf |tytuł = Entry Lists by COUNTRY and EVENT |opublikowany = iaaf.org |język = en |data dostępu = 2021-02-10}}</ref>
 |liczba konkurencji     = 1
 |liczba dyscyplin       =
 |pozycja w klasyfikacji = –
 |złote                  = 0
 |srebrne                = 0
 |brązowe                = 0
 |suma                   = 0
}}
'''[[Vanuatu]] na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2019|Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019]]''' – reprezentacja Vanuatu podczas mistrzostw świata w [[Doha]] liczyła tylko jednego zawodnika, sprintera [[Tikie Terry Mael]].

== Skład reprezentacji ==
=== Mężczyźni ===
{| class="wikitable"
!rowspan=2| Zawodnik
!rowspan=2| Konkurencja
!colspan=2| Eliminacje
!colspan=2| Półfinał
!colspan=2| Finał
|-
!Wynik
!Pozycja
!Wynik
!Pozycja
!Wynik
!Pozycja
|- style="text-align:center"
| style="text-align:left"| [[Tikie Terry Mael]]
| style="text-align:left"| [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2019 – bieg na 400 m mężczyzn|Bieg na 400 m]]
|48,52 s {{rekord|PB}}
|41.<ref>{{Cytuj stronę |url = https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/6033/AT-400-M-h----.RS4.pdf?v=1253372154 |tytuł = IAAF World Athletics Championships – Doha (Qatar), 27 September-6 October 2019, 400 Metres Man – Round 1, Summary |opublikowany = worldathletics.org |data = 2019-10-01 |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20200223063427/https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/6033/AT-400-M-h----.RS4.pdf?v=1253372154 |zarchiwizowano = 2020-02-23}}</ref>
|colspan=4 {{kom-skrót|NQ}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = https://media.aws.iaaf.org/competitioninfo/287e3750-bd6c-43f0-b8b8-5b072aee1d2c.pdf |tytuł = Entry Lists by COUNTRY and EVENT |opublikowany = iaaf.org |język = en |data dostępu = 2021-02-10}}

{{Państwa uczestniczące w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2019]]
[[Kategoria:Lekkoatletyka na Vanuatu]]
[[Kategoria:2019 w Oceanii]]
[[Kategoria:Vanuatu w XXI wieku]]

Kod IAAF: VAN

Liczba zawodników: 1 w 1 konkurencji

Medale · Pozycja: –.: Złoto · 0 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 0


text:
# Rycerzewo
Rycerzewo – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Pakość.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

## Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 105 mieszkańców. Jest trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Pakość.

## Znane osoby
Miejsce dorastania prymasa Polski kardynała Józefa Glempa (1929-2013).

title: Rycerzewo

wikitext:
{{inne znaczenia||[[Rycerzewo (województwo warmińsko-mazurskie)|Rycerzewo]] – osada w woj. warmińsko-mazurskim}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Rycerzewo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat inowrocławski|inowrocławski]]
 |gmina                  = [[Pakość (gmina)|Pakość]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 105<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 52
 |kod pocztowy           = 88-170<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1127}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CIN
 |SIMC                   = 0093817
 |kod mapy               = Pakość (gmina)
 |współrzędne            = 52°48'31"N 18°09'35"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|119048|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Rycerzewo''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat inowrocławski|powiecie inowrocławskim]], w [[Pakość (gmina)|gminie Pakość]].

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo bydgoskie (1975–1998)|województwa bydgoskiego]].

== Demografia ==
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 105 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Pakość.

== Znane osoby ==
Miejsce dorastania [[prymas]]a Polski [[Józef Glemp|kardynała Józefa Glempa]] (1929-2013).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Pakość}}

[[Kategoria:Pakość (gmina)]]

title: Rycerzewo

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: inowrocławski

Gmina: Pakość

Tablice rejestracyjne: CIN


text:
# Niebieska zgnilizna owoców cytrusowych
Niebieska zgnilizna owoców cytrusowych (ang. blue contact mould of citrus fruits, blue mould of citrus fruits, green mould of citrus fruits) – grzybowa choroba owoców cytrusowych wywołana przez Penicillium italicum i Penicillium digitatum.

## Występowanie i szkodliwość
Patogeny P. italicum i P. digitatum rozwijają się na owocach cytrusowych. Spowodowana przez nie choroba występuje powszechnie na całym świecie, we wszystkich rejonach uprawy tych owoców, a także poza nimi, w przechowalniach owoców. Jest pospolita również w Polsce.
P. italicum i P. digitatum to najczęściej atakujące cytrusy gatunki grzybów. Częściej występuje P. digitatum, w kalifornijskich sadach wywołuje on aż 90% przypadków niebieskiej zgnilizny owoców cytrusowych. P. italicum rośnie jednak szybciej w temperaturach poniżej 10 °C i w związku z tym częściej występuje w chłodniach. Obydwa gatunki preferują niskie temperatury i z tego powodu niebieska zgnilizna owoców cytrusowych często rozwija się w lodówkach.

## Objawy choroby i jej etiogeneza
Na skórce porażonych owoców pojawiają się początkowo małe i nasiąknięte wodą szarawe obszary bez wyraźnego marginesu. Szybko powiększają się, tworząc białe mokre zgnilizny o średnicy kilku centymetrów. Na skórce powstaje pleśń wytwarzająca masy zarodników konidialnych, które nadają jej barwę zieloną (P. digitatum) lub niebieską (P. italicum). Grzybnia przerasta cały owoc, szybko powodując jego zepsucie się i zapadanie. Przy niskiej wilgotności owoce mogą się kurczyć i mumifikować.
Dwa gatunki Penicillium można rozpoznać po wielkości zarodników, długości konidioforów, na których znajdują się zarodniki, w mniejszym stopniu także na podstawie koloru zarodników. Zarodniki tych grzybów są powszechne w atmosferze, rozprzestrzeniając się na wietrze. Infekują owoce przez rany w owocach, ale może również dojść do zakażenia przez kontakt. Infekcji owoców sprzyja mechaniczne uszkodzenie skórki (np. podczas transportu) i mikroskopijne ranki spowodowane przez muszki owocowe i inne owady. Infekcji owoców sprzyja również ich chłodzenie podczas przechowywania.
Istnieją dowody na to, że z zainfekowanych owoców wydzielają się gazy, które zwiększają zdolność kiełkowania zarodników gatunków Penicillium także na innych, jeszcze niezainfekowanych owocach.
W wyniku rozwoju grzybni P. digitatum wewnątrz owoców zmieniają one kolor na oliwkowy, gdy zaczyna się produkcja konidiów. Pod koniec cyklu chorobowego owoc ostatecznie zmniejsza się i przekształca w pustą, suchą skorupę. Ten wynik końcowy jest powszechnie stosowany do odróżnienia infekcji P. digitatum od infekcji P. italicum, które wytwarzają niebiesko-zieloną pleśń i ostatecznie powodują, że owoce są śluzowate.

## Zapobieganie chorobie
Ostrożne obchodzenie się z owocami i właściwa utylizacja owoców dotkniętych chorobą to główne sposoby jej ograniczania.
- Należy zachować ostrożność podczas zrywania, przechowywania i transportu owoców, by nie doszło do najmniejszego ich uszkodzenia;
- Zainfekowane owoce należy usunąć natychmiast po zauważeniu najmniejszych objawów choroby, zanim grzyby wytworzą zarodniki i rozprzestrzenią się;
- Jeśli owoce mają być przechowywane przez dłuższy czas, należy je szybko schłodzić, aby uniknąć rozwoju zgnilizny, która w przeciwnym razie następuje bardzo szybko;
- Owoce należy pojedynczo owijać w papier, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby między owocami podczas przechowywania i transportu;
- Aby zapobiec gniciu owoców, powszechnie stosuje się fungicydy. Owoce zanurza się w fungicydzie, bez spłukiwania, w zalecanej przez producenta dawce przez 30 sekund, w ciągu 24 godzin od zbioru;
- Obróbka gorącą wodą owoców w celu zwalczania muszek owocowych również ogranicza infekcję pleśnią Penicillium[3].

title: Niebieska zgnilizna owoców cytrusowych

wikitext:
[[Plik:Penicillium italicum sur Clémentine.JPG|thumb|240px|Pomarańcza porażona przez ''Penicillium italicum'']]
[[Plik:Penicillium digitatum orange.jpg|thumb|240px|Pomarańcza porażona przez ''Penicillium digitatum'']]
'''Niebieska zgnilizna owoców cytrusowych''' (ang. ''blue contact mould of citrus fruits'', ''blue mould of citrus fruits'', ''green mould of citrus fruits''<ref name="eppo" />) – [[grzybowe choroby roślin|grzybowa choroba owoców cytrusowych]] wywołana przez ''[[Penicillium italicum]]''<ref name="marcinkowska" /> i ''[[Penicillium digitatum]]''<ref name="pest" />.

== Występowanie i szkodliwość ==
[[Patogeny roślin|Patogeny]] ''P. italicum'' i ''P. digitatum'' rozwijają się na [[Cytrus|owocach cytrusowych]]. Spowodowana przez nie choroba występuje powszechnie na całym świecie, we wszystkich rejonach uprawy tych owoców, a także poza nimi, w przechowalniach owoców<ref name="pest" />. Jest pospolita również w Polsce<ref name="marcinkowska" />.

''P. italicum'' i ''P. digitatum'' to najczęściej atakujące cytrusy gatunki grzybów. Częściej występuje ''P. digitatum'', w kalifornijskich sadach wywołuje on aż 90% przypadków niebieskiej zgnilizny owoców cytrusowych<ref name="anza" />. ''P. italicum'' rośnie jednak szybciej w temperaturach poniżej 10 °C i w związku z tym częściej występuje w chłodniach. Obydwa gatunki preferują niskie temperatury i z tego powodu niebieska zgnilizna owoców cytrusowych często rozwija się w lodówkach<ref name="pest" />.

== Objawy choroby i jej etiogeneza ==
Na skórce porażonych owoców pojawiają się początkowo małe i nasiąknięte wodą szarawe obszary bez wyraźnego marginesu. Szybko powiększają się, tworząc białe [[zgnilizna|mokre zgnilizny]] o średnicy kilku centymetrów. Na skórce powstaje [[pleśń]] wytwarzająca masy [[konidium|zarodników konidialnych]], które nadają jej barwę zieloną (''P. digitatum'') lub niebieską (''P. italicum''). [[Grzybnia]] przerasta cały owoc, szybko powodując jego zepsucie się i zapadanie. Przy niskiej wilgotności owoce mogą się kurczyć i mumifikować<ref name="pest" />.

Dwa gatunki ''Penicillium'' można rozpoznać po wielkości zarodników, długości [[konidiofor]]ów, na których znajdują się zarodniki, w mniejszym stopniu także na podstawie koloru zarodników. Zarodniki tych grzybów są powszechne w atmosferze, rozprzestrzeniając się na wietrze. Infekują owoce przez rany w owocach, ale może również dojść do zakażenia przez kontakt. Infekcji owoców sprzyja mechaniczne uszkodzenie skórki (np. podczas transportu) i mikroskopijne ranki spowodowane przez [[Wywilżna karłowata|muszki owocowe]] i inne owady. Infekcji owoców sprzyja również ich chłodzenie podczas przechowywania<ref name="pest" />.

Istnieją dowody na to, że z zainfekowanych owoców wydzielają się gazy, które zwiększają zdolność kiełkowania zarodników gatunków ''Penicillium'' także na innych, jeszcze niezainfekowanych owocach<ref name="pest" />.

W wyniku rozwoju grzybni ''P. digitatum'' wewnątrz owoców zmieniają one kolor na oliwkowy, gdy zaczyna się produkcja konidiów. Pod koniec cyklu chorobowego owoc ostatecznie zmniejsza się i przekształca w pustą, suchą skorupę. Ten wynik końcowy jest powszechnie stosowany do odróżnienia infekcji ''P. digitatum'' od infekcji ''P. italicum'', które wytwarzają niebiesko-zieloną pleśń i ostatecznie powodują, że owoce są śluzowate<ref name="onions" />.

== Zapobieganie chorobie ==
Ostrożne obchodzenie się z owocami i właściwa utylizacja owoców dotkniętych chorobą to główne sposoby jej ograniczania<ref name="pest" />.
* Należy zachować ostrożność podczas zrywania, przechowywania i transportu owoców, by nie doszło do najmniejszego ich uszkodzenia;
* Zainfekowane owoce należy usunąć natychmiast po zauważeniu najmniejszych objawów choroby, zanim grzyby wytworzą zarodniki i rozprzestrzenią się;
* Jeśli owoce mają być przechowywane przez dłuższy czas, należy je szybko schłodzić, aby uniknąć rozwoju zgnilizny, która w przeciwnym razie następuje bardzo szybko;
* Owoce należy pojedynczo owijać w papier, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby między owocami podczas przechowywania i transportu;
* Aby zapobiec gniciu owoców, powszechnie stosuje się [[fungicydy]]. Owoce zanurza się w fungicydzie, bez spłukiwania, w zalecanej przez producenta dawce przez 30 sekund, w ciągu 24 godzin od zbioru;
* Obróbka gorącą wodą owoców w celu zwalczania muszek owocowych również ogranicza infekcję pleśnią ''Penicillium''<ref name="pest" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="anza">{{Cytuj|autor= Marta R. Ariza; Thomas O. Larsen; T. Duus; Alejandro F. Barrero|tytuł=Penicillium digitatum Metabolites on Synthetic Media and Citrus Fruits|czasopismo=Journal of Agricultural and Food Chemistry|wolumin=50|numer=22|data=2022|s=6361–6365|issn=0021-8561}}</ref>
<ref name="eppo">{{Cytuj |url = https://gd.eppo.int/taxon/PUCCPO |tytuł = EPPO Global Database |data dostępu = 2018-03-04}}</ref>
<ref name=marcinkowska>{{Cytuj |autor = Joanna Marcinkowska |tytuł = Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii |miejsce = Warszawa |wydawca = PWRiL |data = 2012 |isbn = 978-83-09-01048-7}}</ref>
<ref name="onions">{{Cytuj |autor = A.H.S. Onions |rozdział = Penicillium digitatum. C.M.I. Descriptions of Fungi and Bacteria |tytuł = Descriptions of Fungi and Bacteria |wydawca = CAB International Wallingford UK}}</ref>
<ref name="pest">{{Cytuj |url = http://www.pestnet.org/fact_sheets/citrus_storage_moulds_197.htm |tytuł = Pacific Pests and Pathogens – Fact Sheets |data dostępu = 2020-10-17}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Choroby roślin sadowniczych]]
[[Kategoria:Grzybowe choroby roślin]]


text:
# Skövde centralstation
Skövde centralstation – stacja kolejowa w Skövde, w regionie Västra Götaland, w Szwecji. Znajduje się na Västra stambanan, w centrum miasta i obsługuje ruchu dalekobieżny, regionalny i towarowy. Dworzec autobusowy, znajdujący się obok stacji nosi wspólną nazwę Skövde Resecentrum. Stacja została otwarta w 1859 roku wraz z linią główną. Dworzec stał się węzłem kolejowym, na Karlsborgsbanan i wąskotorowej Skövde–Axvalls. Obie linie zostały zamknięte.
Początkowe plany zakładały, że główna linia Sztokholm – Göteborg będzie biegła przez Mariestad. Plany te zmieniony, gdy zarządcy i mieszkańcy miasta nie zgodzili się na budową trasy.
Stacja oryginalnie nazywała się Skövde, a zmieniła nazwę w 1990 na Skövde Central, kiedy postanowiono przebudować stację.

## Linie kolejowe
- Västra stambanan
- Karlsborgsbanan
- Skövde–Axvalls

title: Skövde centralstation

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Skövde centralstation
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Resecentrum - Järnvägsstationen i Skövde, den 4 april 2007, bild 1.JPG
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = SWE
 |miejscowość                = [[Skövde]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   = [[SJ AB]]
 |data otwarcia              = 1859
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Skövde
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Västra stambanan]]
* [[Karlsborgsbanan]]
* [[Linia kolejowa Skövde–Axvalls|Skövde–Axvalls]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Västra Götaland
 |współrzędne                = 58°23′22″N 13°51′8″E
 |commons                    = Category:Skövde station
 |www                        =
}}
'''Skövde centralstation''' – stacja kolejowa w [[Skövde]], w regionie [[Västra Götaland]], w [[Szwecja|Szwecji]]. Znajduje się na [[Västra stambanan]], w centrum miasta i obsługuje ruchu dalekobieżny, regionalny i towarowy. Dworzec autobusowy, znajdujący się obok stacji nosi wspólną nazwę '''Skövde Resecentrum'''. Stacja została otwarta w 1859 roku wraz z linią główną. Dworzec stał się węzłem kolejowym, na [[Karlsborgsbanan]] i wąskotorowej [[Linia kolejowa Skövde–Axvalls|Skövde–Axvalls]]. Obie linie zostały zamknięte.

Początkowe plany zakładały, że główna linia [[Sztokholm]] – [[Göteborg]] będzie biegła przez [[Mariestad]]. Plany te zmieniony, gdy zarządcy i mieszkańcy miasta nie zgodzili się na budową trasy.

Stacja oryginalnie nazywała się Skövde, a zmieniła nazwę w 1990 na Skövde Central, kiedy postanowiono przebudować stację<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.jvmv.se/bandelsregister/LOK-reg/Alla/JvgStnS.htm |tytuł=”Sveriges Järnvägsstationer” |data dostępu=2010-08-11 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100811204835/http://www.jvmv.se/bandelsregister/LOK-reg/Alla/JvgStnS.htm |zarchiwizowano=2010-08-11 }}</ref>.

== Linie kolejowe ==
* [[Västra stambanan]]
* [[Karlsborgsbanan]]
* [[Linia kolejowa Skövde–Axvalls|Skövde–Axvalls]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Skövde centralstation
|linia         = [[Västra stambanan]]
|kilometr      =
|następny      = [[Töreboda (stacja kolejowa)|Töreboda]]
|następny_km   =
|poprzedni     = [[Stenstorp (stacja kolejowa)|Stenstorp]]
|poprzedni_km  =
|inne =
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia         = [[Linia kolejowa Skövde–Axvalls|Skövde–Axvalls]]
|kilometr      =
|następny      = [[Gullhögen]]
|następny_km   =
|poprzedni     =
|poprzedni_km  =
|inne =
}}
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w regionie Västra Götaland]]
[[Kategoria:Skövde]]

title: Skövde centralstation

Państwo: Szwecja

Miejscowość: Skövde

Zarządca: SJ AB

Poprzednie nazwy: Skövde

Kasy: T


text:
# Koidu (Viljandi)
Koidu – wieś w Estonii, w prowincji Viljandi, w gminie Viljandi.
W latach 1991–2017 (do czasu reformy administracyjnej estońskich gmin) wieś znajdowała się w gminie Tarvastu.
Nazwa pochodzi prawdopodobnie od nazwy osiedli w tym samym miejscu.

title: Koidu (Viljandi)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Koidu
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = EST
 |1. jednostka administracyjna = [[Viljandimaa|Viljandi]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Viljandi|Viljandi]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 66<ref>{{cytuj stronę | url = http://pub.stat.ee/px-web.2001/Dialog/varval.asp?ma=PC003&lang=1| tytuł = POPULATION BY PLACE OF RESIDENCE (SETTLEMENT), SEX AND AGE, 31 DECEMBER 2011| data dostępu = 2015-10-22| autor = | opublikowany = stat.ee| praca = | data = | język = en}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Koidu''' – wieś w [[Estonia|Estonii]], w [[Viljandimaa|prowincji Viljandi]], w [[Gmina Viljandi|gminie Viljandi]]<ref name="Koidu">{{Cytuj stronę | url = http://www.eki.ee/dict/knr/index.cgi?Q=Koidu&F=M&C06=en | tytuł = Koidu | opublikowany = eki.ee | język = et | data dostępu = 2018-04-15}}</ref>.

W latach 1991–2017 (do czasu [[reforma administracyjna estońskich gmin|reformy administracyjnej estońskich gmin]]) wieś znajdowała się w gminie [[Gmina Tarvastu|Tarvastu]]{{r|Koidu}}.

Nazwa pochodzi prawdopodobnie od nazwy osiedli w tym samym miejscu{{r|Koidu}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Viljandi}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Viljandi]]

title: Koidu

Państwo: Estonia

Prowincja: Viljandi

Gmina: Viljandi


text:
# Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mozyrzu
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mozyrzu – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji pińskiej, w dekanacie mozyrskim, na Białorusi.

## Historia
W 1645 do miasta sprowadzono bernardynów, dla których wzniesiono kościół i klasztor pw. św. Michała Archanioła. Po skasowaniu przez władze carskie klasztoru w 1839, świątynia pobernardyńska została kościołem farnym w Mozyrzu. W 1865 w ramach represji po powstaniu styczniowym została ona przejęta przez Cerkiew, której służy do dziś. Następnie kościołem parafialnym była drewniana świątynia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny ufundowana w 1616. W latach 80. XIX w. parafia liczyła 5202 wiernych i oprócz mozyrskiej świątyni liczyła 6 kaplic filialnych w okolicznych miejscowościach.
W podmiejskiej Kimbarówce (obecnie część Mozyrza) znajdował się klasztor cystersów ufundowany w 1711. Kościół był bogato uposażony przez królów polski Augusta II i Augusta III. W 1744 założono tu klasztor cystersek i wymurowano kościół.
Klasztory cysterskie zostały zamknięte w czasach carskich. W klasztorze cystersów za cara mieściła się fabryka zapałek, a w okresie komunizmu fabryka mebli. Komuniści zabudowali magazynami przyklasztorny cmentarz. W 2010 kompleks poklasztorny zakupił lokalny przedsiębiorca Alaksandr Baranou, który postanowił odnowić kościół, a w budynkach dawnego klasztoru ufundować centrum kulturalne.
W 1885 r. klasztor cystersek zajęły mniszki prawosławne, a kościół przekształcono w cerkiew. W czasach radzieckich świątynię zaadaptowano do celów świeckich. Po II wojnie światowej w kościele umieszczono sierociniec, a następnie szkołę muzyczną. W budynku klasztoru urządzono internat, od lat osiemdziesiątych działał tu ośrodek wioślarski. W 1990 roku kościół wraz z klasztorem zwrócono katolikom. Przybyły z Polski ks. Józef Dziekoński rozpoczął odbudowę i remont zdewastowanej świątyni. W 1995 roku kościół został na nowo wyświęcony przez kardynała Kazimierza Świątka.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mozyrzu
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Мазыр. Касцёл Святога Міхала Арханёла і кляштар цыстэрцыянак (02).jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = BLR
 |siedziba                = [[Mozyrz]]
 |adres                   =
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja pińska|pińska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat mozyrski|mozyrski]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = kościół
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Michała Archanioła w Mozyrzu|św. Michała Archanioła w Mozyrzu]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny]], św. [[Archanioł Michał]]
 |dzień wspomnienia       = 15 sierpnia, 29 września
 |kod mapy                =
 |współrzędne             = 52°01'39.4"N 29°18'26.3"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mozyrzu''' – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w [[diecezja pińska|diecezji pińskiej]], w [[Dekanat mozyrski|dekanacie mozyrskim]], na [[Białoruś|Białorusi]].

== Historia ==
W 1645 do miasta sprowadzono [[bernardyni|bernardynów]], dla których wzniesiono [[Sobór św. Michała Archanioła w Mozyrzu|kościół i klasztor pw. św. Michała Archanioła]]. Po skasowaniu przez władze carskie klasztoru w 1839, świątynia pobernardyńska została kościołem farnym w Mozyrzu. W 1865 w ramach represji po [[powstanie styczniowe|powstaniu styczniowym]] została ona przejęta przez Cerkiew, której służy do dziś<ref>{{Cytuj stronę | url =http://www.radzima.org/pl/object/1263.html | tytuł =Cerkiew i klasztor Św. Michała Archanioła (kościół i klasztor bernardynów) | opublikowany =Radzima | data = | język =pl | data dostępu = 2019-08-28}}</ref>. Następnie kościołem parafialnym była drewniana [[Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mozyrzu|świątynia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]] ufundowana w 1616. W latach 80. XIX w. parafia liczyła 5202 wiernych i oprócz mozyrskiej świątyni liczyła 6 kaplic filialnych w okolicznych miejscowościach<ref>{{SgKP|VI|754|Mozyrz}}</ref>.

W podmiejskiej Kimbarówce (obecnie część Mozyrza) znajdował się klasztor [[cystersi|cystersów]] ufundowany w 1711. [[Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i klasztor Cystersów w Mozyrzu|Kościół]] był bogato uposażony przez królów polski [[August II Mocny|Augusta II]] i [[August III Sas|Augusta III]]. W 1744 założono tu klasztor cystersek i wymurowano [[Kościół św. Michała Archanioła i klasztor Cysterek w Mozyrzu|kościół]]<ref>{{SgKP|IV|98|Kimbarówka}}</ref>.

Klasztory cysterskie zostały zamknięte w czasach carskich. W klasztorze cystersów za cara mieściła się fabryka zapałek, a w okresie komunizmu fabryka mebli. Komuniści zabudowali magazynami przyklasztorny cmentarz. W 2010 kompleks poklasztorny zakupił lokalny przedsiębiorca Alaksandr Baranou, który postanowił odnowić kościół, a w budynkach dawnego klasztoru ufundować centrum kulturalne<ref>{{Cytuj stronę | url =https://dzieje.pl/dziedzictwo-kulturowe/biznesmen-z-mozyrza-tworzy-doline-aniolow | tytuł =Biznesmen z Mozyrza tworzy „Dolinę Aniołów” | opublikowany =dzieje.pl | data = | język =pl | data dostępu = 2019-08-28}}</ref>.

W 1885 r. klasztor cystersek zajęły mniszki prawosławne, a kościół przekształcono w cerkiew. W czasach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radzieckich]] świątynię zaadaptowano do celów świeckich. Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] w kościele umieszczono sierociniec, a następnie szkołę muzyczną. W budynku klasztoru urządzono internat, od lat osiemdziesiątych działał tu ośrodek wioślarski. W 1990 roku kościół wraz z klasztorem zwrócono katolikom. Przybyły z Polski ks. Józef Dziekoński rozpoczął odbudowę i remont zdewastowanej świątyni. W 1995 roku kościół został na nowo wyświęcony przez kardynała [[Kazimierz Świątek|Kazimierza Świątka]]<ref>{{Cytuj |autor = K. Shastouski |tytuł = Kościół Św. Michała Archanioła i klasztor cystersek {{!}} miasto Mozyrz obwód homelski |data dostępu = 2021-03-02 |opublikowany = www.radzima.org |url = http://www.radzima.org/pl/object/1262.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://catholic.by/3/kasciol/parishes/22-pinsk/3841-mazyr-parafiya-unebauzyatstsya-najsvyatsejshaj-panny-maryi catholic.by]
* [http://old.catholic.by/2/belarus/dioceses/pinsk/101249.html catholic.by]

{{SORTUJ:Mozyrz}}
[[Kategoria:Parafie diecezji pińskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]]
[[Kategoria:Religia w Mozyrzu|Parafia]]

Państwo: Białoruś

Siedziba: Mozyrz

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

diecezja: pińska

Dekanat: mozyrski

kościół: św. Michała Archanioła w Mozyrzu

Wezwanie: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, św. Archanioł Michał

Wspomnienie liturgiczne: 15 sierpnia, 29 września


text:
# Anexodus
Anexodus – rodzaj chrząszczy z rodziny kózkowatych i podrodziny zgrzypikowych.

## Zasięg występowania
Przedstawiciele tego rodzaju występują na Borneo.

## Systematyka
Do Anexodus należą 4 gatunki:
- Anexodus aquilus
- Anexodus sarawakensis
- Anexodus syptakovae
- Anexodus tufi

title: Anexodus

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Anexodus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Francis Polkinghorne Pascoe|Pascoe]], 1886
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Anexodus (10.3897-zookeys.669.12608) Figures 5–8.jpg
 |opis grafiki           = ''[[Anexodus sarawakensis]]'' samiec (nr. 5) i samica (nr. 6), ''[[Anexodus tufi]]'' samiec (nr. 7) i samica (nr. 8)
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = [[chrząszcze wielożerne]]
 |infrarząd              = [[Cucujiformia]]
 |nadrodzina             = [[stonki]]
 |rodzina                = [[kózkowate]]
 |podrodzina             = [[zgrzypikowe]]
 |plemię                 = [[Morimopsini]]
 |rodzaj                 = ''Anexodus''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Anexodus
 |commons                = Category:Anexodus
}}

'''''Anexodus''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[chrząszcze|chrząszczy]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[kózkowate|kózkowatych]] i podrodziny [[zgrzypikowe|zgrzypikowych]].

== Zasięg występowania ==
Przedstawiciele tego rodzaju występują na [[Borneo]]{{r|old}}.

== Systematyka ==
Do ''Anexodus'' należą 4 gatunki{{r|old}}:
* ''[[Anexodus aquilus]]''
* ''[[Anexodus sarawakensis]]''
* ''[[Anexodus syptakovae]]''
* ''[[Anexodus tufi]]''

== Przypisy ==
<references>
<ref name="old">{{Cytuj stronę | url =http://bezbycids.com/byciddb/wbycidview.asp?tribe=Morimopsini&w=o| tytuł = Morimopsini w Old World Cerambycidae Catalog | data dostępu = 2025-01-20}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zgrzypikowe]]
[[Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1886 roku]]

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze wielożerne

Infrarząd: Cucujiformia

Nadrodzina: stonki

Rodzina: kózkowate

Podrodzina: zgrzypikowe

Plemię: Morimopsini

Rodzaj: Anexodus


text:
# Wasilonki
Wasilonki – dawna kolonia. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Mikołajewo.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś a następnie kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Mikołajów.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 33 osoby, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Były tu 4 budynki mieszkalne. W 1931 w 8 domach zamieszkiwało 36 osób.
Wierni należeli do parafii prawosławnej w Hołomyślu i rzymskokatolickiej w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dziśnie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Mikołajowie.

title: Wasilonki

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wasilonki
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon miorski|miorski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Mikołajewo|Mikołajewo]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°32′19″N 27°56′49″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wasilonki''' – dawna kolonia. Tereny, na których leżała, znajdują się obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon miorski|rejonie miorskim]], w [[Sielsowiet Mikołajewo|sielsowiecie Mikołajewo]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = kolonia Wasilonki na mapie (powiat dziśnieński, województwo wileńskie) |data dostępu = 2022-01-20 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/wasilonki.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś a następnie kolonia leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga1222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Mikołajewo (gmina)|gminie Mikołajów]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwały tu 33 osoby, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Były tu 4 budynki mieszkalne<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 60}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 8 domach zamieszkiwało 36 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 21}}</ref>.

Wierni należeli do parafii prawosławnej w [[Hołomyśl I|Hołomyślu]] i [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dziśnie|rzymskokatolickiej]] w Dziśnie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dzisna (miasto)|Dziśnie]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w [[Mikołajewo (rejon miorski)|Mikołajowie]]<ref name=":02222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1801}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Mikołajewo (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie miorskim]]
[[Kategoria:Kolonie w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)]]

title: Wasilonki

Obwód: witebski

Rejon: miorski

Sielsowiet: Mikołajewo


text:
# Carlo Gambino
Carlo Gambino znany również jako Don Carlo (ur. 24 sierpnia 1902 w Caccamo, zm. 15 października 1976 w Nowym Jorku) – amerykański gangster pochodzenia sycylijskiego, jeden z najpotężniejszych przywódców w historii amerykańskiej mafii. Był założycielem rodziny Gambino i został „szefem szefów”, przejmując przewodnictwo w amerykańskiej Cosa Nostrze.

## Sycylia
Carlo Gambino urodził się w Caccamo na Sycylii i już od młodzieńczych lat był związany z tamtejszą mafią. Jako nastolatek zabijał na zlecenie przywódców i w wieku 19 lat został oficjalnym członkiem Cosa Nostry. Wkrótce jednak działania rosnącego w siłę Benita Mussoliniego, zmusiły Gambinę oraz innych mafiosów do ucieczki z wyspy. Gambino wyemigrował więc do Nowego Jorku.

## Początki w USA
Po przybyciu do Stanów Zjednoczonych, Gambino związał się z grupą przestępczą dowodzoną przez Charliego „Szczęściarza” Lucianę; w jej skład wchodziło wielu gangsterów, którzy później stworzyli siłę amerykańskiej mafii (m.in. Vito Genovese, Joe Adonis, Frank Costello czy Meyer Lansky). Jak wielu nielegalnych imigrantów z Sycylii nie znał innego życia i działalność przestępcza była dla niego naturalnym rozwiązaniem. Razem z grupą Luciany organizowali napady, kradzieże, wymuszenia oraz przemyt alkoholu, na który nałożono prohibicję w latach dwudziestych XX wieku.
Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych doszło do poważnego konfliktu między zwierzchnikiem Luciany, Giuseppem Masserią a Salvatorem Maranzaną, gangsterem, który przybył w 1925 roku do Stanów z polecenia mafiosów sycylijskich. Siłą rzeczy Gambino został włączony w wojnę dwóch frakcji mafijnych, której korzenie sięgały jeszcze Sycylii oraz Neapolu. Konflikt okazał się być bardzo wyniszczającym starciem dla obu stron, w wyniku którego zginęło wiele osób. Młodzi mafiozi doprowadzili do śmierci Masserii, który został zastrzelony 15 kwietnia 1931 roku podczas obiadu w jednej z nowojorskich restauracji. Maranzano wygrał więc wojnę i został mianowany capo di tutti capi, „szefem wszystkich szefów”. Jego kariera nie trwała długo, gdyż 10 września tego samego roku został zamordowany w swoim biurze na Manhattanie. Za zabójstwem stał Luciano i spółka, którzy po wyeliminowaniu obu szefów, przejęli kontrolę nad mafią w USA, dając w ten sposób początek amerykańskiej Cosa Nostrze. Gambino pozostał w ekipie Luciany, dzięki czemu zyskał znaczącą pozycję oraz doskonałe perspektywy na przyszłość.

## Komisja, bracia Mangano oraz Alberto Anastasia
W roku 1931 została utworzona tzw. Komisja, składająca się z szefów „Pięciu Rodzin”. Jej przewodniczącym został Luciano. Miała służyć jako zabezpieczenie przed wybuchem kolejnych zbrojnych konfliktów między gangsterami na tak dużą skalę. Po nowym podziale Gambino został kapitanem w rodzinie Mangano, służąc również pod Albertem Anastasią, który miał opinię bezlitosnego egzekutora. Jako capo rodziny Mangano, Gambino przyjmował zlecenia zabójstw i był odpowiedzialny za szereg przestępczych procederów, charakterystycznych dla mafii. Jego przedsięwzięcia przynosiły spore profity, dzięki czemu zyskiwał sobie coraz większą reputację i szacunek.
Na początku lat 50. doszło do kolejnych zmian. W 1951 roku zabito Phillipa Manganę, a jego brat Vincent zniknął bez śladu. Na forum Cosa Nostry, Albert Anastasia zaprzeczył, jakoby miał jakikolwiek związek z tymi wypadkami, wszakże wydaje się być oczywistym, iż to on był zleceniodawcą. Te wydarzenia oznaczały zmiany dla Gambiny, gdyż Anastasia został nowym szefem rodziny, a Gambino jego zastępcą. Awansował więc na bardzo wysoki szczebel w hierarchii mafijnej. Umożliwiło mu to wprowadzenie do rodziny, swojego szwagra Paula Castellanę, którego uczynił kapitanem.
Anastasia bezkompromisowo prowadził rodzinę, szczycąc się bezwzględnością i okrucieństwem. Przemoc była narzędziem, które lubił najbardziej i najczęściej je wykorzystywał. Metoda ta coraz mniej jednak podobała się pozostałym szefom Komisji. Szczególnie, iż działania Anastasii coraz częściej skupiały uwagę mediów oraz służb rządowych. Pozostali szefowie czuli się więc zagrożeni i po kilku latach doszło do porozumienia, które miało na celu wyeliminowanie Anastasii. Luciano, Lansky oraz Frank Costello potrzebowali jednak kogoś zaufanego, kto będzie w stanie doprowadzić sprawę do końca. Z pomocą przyszedł im Gambino, który również dostrzegał zagrożenie ze strony swojego szefa. Gambino przekazał wyrok śmierci Joe`emu Profaciemu, który miał zająć się organizacją. 25 października 1957 roku Anastasia został zastrzelony na krześle u fryzjera w Park Sheraton Hotel. Prawdopodobnie zamachu dokonała ekipa Josepha Galli. Po tych wydarzeniach, Gambino został nowym szefem organizacji, którą przemianowano na rodzinę Gambino.

## Rodzina Gambino
Poczynając od roku 1957 aż do śmierci Gambiny w 1976, rodzina stale się rozrastała, poszerzając swoje wpływy. Już w 1962 roku posiadała około 30 załóg oraz 1000 żołnierzy. Jej zyski stale się zwiększały, osiągając pułap 500 000 000$ rocznie. Trzeba tu dodać, iż w większości przypadków dochód ten był dokonywany bez sprzedaży narkotyków, których handel był surowo zakazany przez szefa; ci, którzy złamali zakaz, byli karani śmiercią. Władza Gambiny charakteryzowała się poszanowaniem zasad Cosa Nostry, ale również brakiem litości, tak dla wrogów, jak i przyjaciół. Rodzina włączała się praktycznie we wszystkie nielegalne przedsięwzięcia, inwestując również pieniądze w legalne źródła dochodów. Gambino prowadził swoją działalność także w pozostałych miastach USA – Los Angeles, Las Vegas, Chicago czy Miami. Stał się przewodniczącym Komisji i ostatecznie awansował na najpotężniejszego przywódcę mafijnego w Stanach Zjednoczonych. Szczęśliwie udawało mu się wydostawać z konfliktów, w które był zaangażowany. Zazwyczaj wychodził z nich jako zwycięzca (np. zatarg z Joem Colombą czy wojna bananowa).

## Zmierzch dona Carla
W 1971 roku na raka umarła żona Gambiny, Catherine, co doprowadziło do stopniowego załamywania się dona Carla. Coraz rzadziej pokazywał się publicznie, unikał kontaktów z innymi ludźmi. Depresja, w którą popadał powodowała również osłabienie rodziny. Ostatecznie Carlo Gambino zmarł na atak serca 15 października 1976 roku w swoim domu na Staten Island. Na jego pogrzebie zjawiło się około 2000 osób, włączając w to przedstawicieli policji czy świata polityki. Osierocił czworo dzieci: Thomasa, Josepha, Carla i córkę Phyllis Sinatrę. Pozostawił też potężną rodzinę Gambino, która miała zmierzyć się teraz z wyzwaniami nowych czasów.

## Rodzina Gambino po śmierci dona Carla
Wiernym towarzyszem Gambiny, był Aniello Dellacroce, który wzbudzał respekt na ulicach, szczególnie wśród żołnierzy rodziny. Prognozowano, iż to właśnie Dellacroce zostanie kolejnym donem. Niemniej u schyłku życia, Gambino wybrał na swojego następcę Paula Castellanę, co jak się później okazało miało fatalne skutki. Większość ekip nie akceptowała tego wyboru. Po śmierci Dellacrocego, ekipa Johna Gottiego – kapitana rodziny – zorganizowała zamach na życie Castellany, który został zastrzelony w 1985 roku. Nową głową rodziny został John Gotti, a jego zastępcą Sammy Gravano. Gotti jednakże obrał szlak, którego Gambino zawsze starał się unikać – znalazł się bowiem na pierwszych stronach gazet, kpiąc z wymiaru sprawiedliwości oraz agentów FBI. Jego nonszalancki sposób bycia doprowadził do aresztowania w 1990 roku. Na skutek zdrady Gravany (który zgodził się zeznawać w zamian za status świadka koronnego), w 1992 roku Gotti został skazany na dożywocie, bez możliwości przedterminowego zwolnienia. Zmarł na raka 10 czerwca 2002 w United States Medical Center for Federal Prisoners w Springfield. Po śmierci Gottiego, rodzina Gambino nigdy już nie odzyskała dawnej potęgi, słabnąc z każdym rokiem.

title: Carlo Gambino

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Carlo Gambino
 |grafika                   = Carlo Gambino.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[24 sierpnia]] [[1902]]
 |miejsce urodzenia         = [[Caccamo]]
 |data śmierci              = [[15 października]] [[1976]]
 |miejsce śmierci           = [[Nowy Jork]]
 |przyczyna śmierci         = [[zawał mięśnia sercowego|atak serca]]
 |miejsce spoczynku         = Saint John’s Cemetery
 |zawód                     = szef rodziny Gambino
 |narodowość                = [[Amerykanie|Amerykano-]][[Sycylia|Sycylijczyk]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Carlo Gambino''' znany również jako '''Don Carlo''' (ur. [[24 sierpnia]] [[1902]] w [[Caccamo]], zm. [[15 października]] [[1976]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] gangster pochodzenia [[Sycylia|sycylijskiego]], jeden z najpotężniejszych przywódców w historii amerykańskiej [[mafia|mafii]]. Był założycielem [[rodzina Gambino|rodziny Gambino]] i został „szefem szefów”, przejmując przewodnictwo w amerykańskiej [[La Cosa Nostra|Cosa Nostrze]].

== Sycylia ==
Carlo Gambino urodził się w [[Caccamo]] na [[Sycylia|Sycylii]] i już od młodzieńczych lat był związany z tamtejszą [[mafia|mafią]]. Jako nastolatek zabijał na zlecenie przywódców i w wieku 19 lat został oficjalnym członkiem Cosa Nostry. Wkrótce jednak działania rosnącego w siłę [[Benito Mussolini|Benita Mussoliniego]], zmusiły Gambinę oraz innych mafiosów do ucieczki z wyspy. Gambino wyemigrował więc do [[Nowy Jork|Nowego Jorku]].

== Początki w USA ==
Po przybyciu do [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]], Gambino związał się z grupą przestępczą dowodzoną przez [[Lucky Luciano|Charliego „Szczęściarza” Lucianę]]; w jej skład wchodziło wielu gangsterów, którzy później stworzyli siłę amerykańskiej mafii (m.in. [[Vito Genovese]], [[Joe Adonis]], [[Frank Costello]] czy [[Meyer Lansky]]). Jak wielu nielegalnych imigrantów z Sycylii nie znał innego życia i działalność przestępcza była dla niego naturalnym rozwiązaniem. Razem z grupą Luciany organizowali napady, kradzieże, wymuszenia oraz przemyt alkoholu, na który nałożono prohibicję w latach dwudziestych XX wieku.

Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych doszło do poważnego konfliktu między zwierzchnikiem Luciany, [[Joe Masseria|Giuseppem Masserią]] a [[Salvatore Maranzano|Salvatorem Maranzaną]], gangsterem, który przybył w [[1925]] roku do Stanów z polecenia mafiosów sycylijskich. Siłą rzeczy Gambino został włączony w wojnę dwóch frakcji mafijnych, której korzenie sięgały jeszcze Sycylii oraz [[Neapol]]u. Konflikt okazał się być bardzo wyniszczającym starciem dla obu stron, w wyniku którego zginęło wiele osób. [[Young Turks|Młodzi mafiozi]] doprowadzili do śmierci Masserii, który został zastrzelony [[15 kwietnia]] [[1931]] roku podczas obiadu w jednej z nowojorskich restauracji. Maranzano wygrał więc wojnę i został mianowany ''[[La Cosa Nostra|capo di tutti capi]]'', „szefem wszystkich szefów”. Jego kariera nie trwała długo, gdyż [[10 września]] tego samego roku został zamordowany w swoim biurze na [[Manhattan]]ie. Za zabójstwem stał Luciano i spółka, którzy po wyeliminowaniu obu szefów, przejęli kontrolę nad mafią w USA, dając w ten sposób początek [[Narodowy Syndykat Przestępczy|amerykańskiej Cosa Nostrze]]. Gambino pozostał w ekipie Luciany, dzięki czemu zyskał znaczącą pozycję oraz doskonałe perspektywy na przyszłość.

== Komisja, bracia Mangano oraz Alberto Anastasia ==
W roku [[1931]] została utworzona tzw. [[Komisja Syndykatu|Komisja]], składająca się z szefów „[[Five Families|Pięciu Rodzin]]”. Jej przewodniczącym został Luciano. Miała służyć jako zabezpieczenie przed wybuchem kolejnych zbrojnych konfliktów między gangsterami na tak dużą skalę. Po nowym podziale Gambino został kapitanem w rodzinie [[Rodzina Gambino|Mangano]], służąc również pod [[Albert Anastasia|Albertem Anastasią]], który miał opinię bezlitosnego egzekutora. Jako capo rodziny Mangano, Gambino przyjmował zlecenia zabójstw i był odpowiedzialny za szereg przestępczych procederów, charakterystycznych dla mafii. Jego przedsięwzięcia przynosiły spore profity, dzięki czemu zyskiwał sobie coraz większą reputację i szacunek.

Na początku lat 50. doszło do kolejnych zmian. W [[1951]] roku zabito [[Phillip Mangano|Phillipa Manganę]], a jego brat [[Vincent Mangano|Vincent]] zniknął bez śladu. Na forum Cosa Nostry, Albert Anastasia zaprzeczył, jakoby miał jakikolwiek związek z tymi wypadkami, wszakże wydaje się być oczywistym, iż to on był zleceniodawcą. Te wydarzenia oznaczały zmiany dla Gambiny, gdyż Anastasia został nowym szefem rodziny, a Gambino jego zastępcą. Awansował więc na bardzo wysoki szczebel w hierarchii mafijnej. Umożliwiło mu to wprowadzenie do rodziny, swojego szwagra [[Paul Castellano|Paula Castellanę]], którego uczynił kapitanem.

Anastasia bezkompromisowo prowadził rodzinę, szczycąc się bezwzględnością i okrucieństwem. Przemoc była narzędziem, które lubił najbardziej i najczęściej je wykorzystywał. Metoda ta coraz mniej jednak podobała się pozostałym szefom Komisji. Szczególnie, iż działania Anastasii coraz częściej skupiały uwagę mediów oraz służb rządowych. Pozostali szefowie czuli się więc zagrożeni i po kilku latach doszło do porozumienia, które miało na celu wyeliminowanie Anastasii. Luciano, Lansky oraz Frank Costello potrzebowali jednak kogoś zaufanego, kto będzie w stanie doprowadzić sprawę do końca. Z pomocą przyszedł im Gambino, który również dostrzegał zagrożenie ze strony swojego szefa. Gambino przekazał wyrok śmierci [[Joe Profaci|Joe`emu Profaciemu]], który miał zająć się organizacją. [[25 października]] [[1957]] roku Anastasia został zastrzelony na krześle u fryzjera w Park Sheraton Hotel. Prawdopodobnie zamachu dokonała ekipa [[Joseph Gallo|Josepha Galli]]. Po tych wydarzeniach, Gambino został nowym szefem organizacji, którą przemianowano na [[rodzina Gambino|rodzinę Gambino]].

== Rodzina Gambino ==
Poczynając od roku [[1957]] aż do śmierci Gambiny w [[1976]], rodzina stale się rozrastała, poszerzając swoje wpływy. Już w [[1962]] roku posiadała około 30 załóg oraz 1000 żołnierzy. Jej zyski stale się zwiększały, osiągając pułap 500 000 000$ rocznie. Trzeba tu dodać, iż w większości przypadków dochód ten był dokonywany bez sprzedaży narkotyków, których handel był surowo zakazany przez szefa; ci, którzy złamali zakaz, byli karani śmiercią. Władza Gambiny charakteryzowała się poszanowaniem zasad Cosa Nostry, ale również brakiem litości, tak dla wrogów, jak i przyjaciół. Rodzina włączała się praktycznie we wszystkie nielegalne przedsięwzięcia, inwestując również pieniądze w legalne źródła dochodów. Gambino prowadził swoją działalność także w pozostałych miastach USA – [[Los Angeles]], [[Las Vegas]], [[Chicago]] czy [[Miami]]. Stał się przewodniczącym Komisji i ostatecznie awansował na najpotężniejszego przywódcę mafijnego w Stanach Zjednoczonych. Szczęśliwie udawało mu się wydostawać z konfliktów, w które był zaangażowany. Zazwyczaj wychodził z nich jako zwycięzca (np. zatarg z [[Joe Colombo|Joem Colombą]] czy [[wojna bananowa]]).

== Zmierzch dona Carla ==
W [[1971]] roku na raka umarła żona Gambiny, [[Catherine Gambino|Catherine]], co doprowadziło do stopniowego załamywania się dona Carla. Coraz rzadziej pokazywał się publicznie, unikał kontaktów z innymi ludźmi. Depresja, w którą popadał powodowała również osłabienie rodziny. Ostatecznie Carlo Gambino zmarł na atak serca [[15 października]] [[1976]] roku w swoim domu na [[Staten Island]]. Na jego pogrzebie zjawiło się około 2000 osób, włączając w to przedstawicieli policji czy świata polityki. Osierocił czworo dzieci: Thomasa, Josepha, Carla i córkę Phyllis Sinatrę. Pozostawił też potężną rodzinę Gambino, która miała zmierzyć się teraz z wyzwaniami nowych czasów.

== Rodzina Gambino po śmierci dona Carla ==
Wiernym towarzyszem Gambiny, był [[Aniello Dellacroce]], który wzbudzał respekt na ulicach, szczególnie wśród żołnierzy rodziny. Prognozowano, iż to właśnie Dellacroce zostanie kolejnym donem. Niemniej u schyłku życia, Gambino wybrał na swojego następcę Paula Castellanę, co jak się później okazało miało fatalne skutki. Większość ekip nie akceptowała tego wyboru. Po śmierci Dellacrocego, ekipa [[John Gotti|Johna Gottiego]] – kapitana rodziny – zorganizowała zamach na życie Castellany, który został zastrzelony w [[1985]] roku. Nową głową rodziny został John Gotti, a jego zastępcą [[Sammy Gravano]]. Gotti jednakże obrał szlak, którego Gambino zawsze starał się unikać – znalazł się bowiem na pierwszych stronach gazet, kpiąc z wymiaru sprawiedliwości oraz agentów FBI. Jego nonszalancki sposób bycia doprowadził do aresztowania w [[1990]] roku. Na skutek zdrady Gravany (który zgodził się zeznawać w zamian za status świadka koronnego), w [[1992]] roku Gotti został skazany na dożywocie, bez możliwości przedterminowego zwolnienia. Zmarł na raka [[10 czerwca]] [[2002]] w [[United States Medical Center for Federal Prisoners]] w [[Springfield (Missouri)|Springfield]]. Po śmierci Gottiego, rodzina Gambino nigdy już nie odzyskała dawnej potęgi, słabnąc z każdym rokiem.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://web.archive.org/web/20011212172055/http://www.carpenoctem.tv/mafia/gambino.html Don Carlo Gambino]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gambino, Carlo}}
[[Kategoria:Amerykańscy gangsterzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1976]]

title: Carlo Gambino

Data i miejsce urodzenia: 24 sierpnia 1902 · Caccamo

Data i miejsce śmierci: 15 października 1976 · Nowy Jork

Przyczyna śmierci: atak serca

Miejsce spoczynku: Saint John’s Cemetery

Zawód, zajęcie: szef rodziny Gambino

Narodowość: Amerykano-Sycylijczyk