text:
# Aleksiej Murygin
Aleksiej Giennadjewicz Murygin, ros. Алексей Геннадьевич Мурыгин (ur. 16 listopada 1986 w Chabarowsku) – rosyjski hokeista, reprezentant Rosji.

## Kariera
- Amur 2 Chabarowsk (2004-2008)
- Amur Chabarowsk (2007-2008)
- Jermak Angarsk (2008-2010)
- Amur Chabarowsk (2010-2014)
- Mietałłurg Magnitogorsk (2014-2015)
- Łokomotiw Jarosław (2015-2018)
- Awangard Omsk (2018)
- Amur Chabarowsk (2018-2019)
- Torpedo Niżny Nowogród (2021-2022)
- Nieftiechimik Niżniekamsk (2022)
- Kunlun Red Star (2022-)

Wychowanek i wieloletni zawodnik Amura Chabarowsk. W maju 2012 roku przedłużył kontrakt z klubem o trzy lata. W grudniu 2014 w trakcie sezonu KHL (2014/2015), pomimo faktu zajmowania przez Amur ostatniego miejsca w ligowej tabeli, Murygin był najskuteczniej interweniującym bramkarzem KHL (94,1%). W połowie tego miesiąca został zawodnikiem Mietałłurga Magnitogorsk, w toku wymiany za Aleksandra Pieczurskiego. Od maja 2015 zawodnik Łokomotiwu Jarosław, związany trzyletnim kontraktem. W sierpniu 2018 podpisał roczny kontrakt z Awangardem Omsk. W listopadzie 2018 odszedł z Awangardu i ponownie został bramkarzem Amuru. W sezonie 2019/2020 nie grał, a w sierpniu 2021 przeszedł do Torpedo Niżny Nowogród. W czerwcu 2022 przeszedł do Nieftiechimika Niżniekamsk. W październiku 2022 został przetransferowany do chińskiego zespołu Kunlun Red Star.

## Sukcesy
Klubowe
- Brązowy medal mistrzostw Rosji: 2017 z Łokomotiwem Jarosław

Indywidualne
- KHL (2011/2012):
  - Pierwsze miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 93,0%
- KHL (2014/2015):
  - Czwarte miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 93,4%
- KHL (2015/2016):
  - Najlepszy bramkarz miesiąca – wrzesień 2015[9]
- KHL (2015/2016):
  - Pierwsze miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 95,4%
  - Pierwsze miejsce w klasyfikacji liczby meczów bez straty gola w sezonie zasadniczym: 13
  - Drugie miejsce w klasyfikacji średniej goli straconych na mecz w sezonie zasadniczym: 1,13

title: Aleksiej Murygin

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko         = Aleksiej Murygin
 |imię i nazwisko org     =
 |dyscyplina              = hokej
 |grafika                 = Alexei Murygin 2012-01-31.JPG
 |opis grafiki            = Aleksiej Murygin w barwach Amuru (2012)
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[16 listopada]] [[1986]]
 |miejsce urodzenia       = [[Chabarowsk]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            = [[Rosja]]
 |wzrost                  = 181 cm
 |pozycja                 = bramkarz
 |uchwyt                  = lewy
 |klub                    = [[Kunlun Red Star]]
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Alexei Murygin
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Aleksiej Giennadjewicz Murygin''', [[Język rosyjski|ros.]] Алексей Геннадьевич Мурыгин (ur. [[16 listopada]] [[1986]] w [[Chabarowsk]]u) – [[Rosja|rosyjski]] [[Hokej na lodzie|hokeista]], reprezentant [[Reprezentacja Rosji w hokeju na lodzie mężczyzn|Rosji]].

== Kariera ==
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=21em <!-- od 8 do 21 --> |liczba=2 |
* {{flaga|RUS}} Amur 2 Chabarowsk (2004-2008)
* {{flaga|RUS}} [[Amur Chabarowsk]] (2007-2008)
* {{flaga|RUS}} [[Jermak Angarsk]] (2008-2010)
* {{flaga|RUS}} Amur Chabarowsk (2010-2014)
* {{flaga|RUS}} [[Mietałłurg Magnitogorsk]] (2014-2015)
* {{flaga|RUS}} [[Łokomotiw Jarosław]] (2015-2018)
* {{flaga|RUS}} [[Awangard Omsk]] (2018)
* {{flaga|RUS}} Amur Chabarowsk (2018-2019)
* {{flaga|RUS}} [[Torpedo Niżny Nowogród (hokej na lodzie)|Torpedo Niżny Nowogród]] (2021-2022)
* {{flaga|RUS}} [[Nieftiechimik Niżniekamsk (hokej na lodzie)|Nieftiechimik Niżniekamsk]] (2022)
* {{flaga|CHN}} [[Kunlun Red Star]] (2022-)
}}
Wychowanek i wieloletni zawodnik Amura Chabarowsk. W maju 2012 roku przedłużył kontrakt z klubem o trzy lata<ref>[https://archive.ph/20141027124634/http://www.hcamur.ru/press-center/club-news/2012-05-29-1513/ Хоккейный клуб «Амур» – Официальный сайт].</ref>. W grudniu 2014 w trakcie sezonu [[KHL (2014/2015)]], pomimo faktu zajmowania przez Amur ostatniego miejsca w ligowej tabeli, Murygin był najskuteczniej interweniującym bramkarzem KHL (94,1%). W połowie tego miesiąca został zawodnikiem Mietałłurga Magnitogorsk, w toku wymiany za Aleksandra Pieczurskiego<ref>{{Cytuj |url = http://hcamur.ru/news/amur/obmen-igrokami-4756.html |tytuł = Обмен игроками |opublikowany = hcamur.ru |język = ru |data dostępu = 2017-11-15 |archiwum = https://web.archive.org/web/20141218164354/http://hcamur.ru/news/amur/obmen-igrokami-4756.html |zarchiwizowano = 2014-12-18}}</ref>. Od maja 2015 zawodnik Łokomotiwu Jarosław, związany trzyletnim kontraktem<ref>{{Cytuj |url = https://twitter.com/khlvhlmhl/status/594881157575143426 |tytuł = Tweets avec des réponses de Хоккейный инсайдер (@khlvhlmhl) | Twitter |opublikowany = twitter.com |język = fr |data dostępu = 2017-11-15}}</ref>. W sierpniu 2018 podpisał roczny kontrakt z Awangardem Omsk<ref>{{Cytuj |url = https://en.khl.ru/news/2018/08/24/404672.html |tytuł = Talbot, Desharnais, Murygin join Avangard: News: Kontinental Hockey League (KHL) |opublikowany = en.khl.ru |data dostępu = 2018-08-29}}</ref>. W listopadzie 2018 odszedł z Awangardu i ponownie został bramkarzem Amuru<ref>{{Cytuj |url = https://en.khl.ru/news/2018/11/09/415799.html |tytuł = Amur releases Libor Kasik: News: Kontinental Hockey League (KHL) |opublikowany = en.khl.ru |data dostępu = 2018-11-15}}</ref>. W sezonie 2019/2020 nie grał, a w sierpniu 2021 przeszedł do Torpedo Niżny Nowogród<ref>https://www.hctorpedo.ru/all/16880-aleksej-murygin-na-prosmotre-v-nizhegorodskom-klube.html.</ref>. W czerwcu 2022 przeszedł do Nieftiechimika Niżniekamsk<ref>https://www.khl.ru/news/2022/06/06/500096.html.</ref>. W październiku 2022 został przetransferowany do chińskiego zespołu Kunlun Red Star<ref>{{Cytuj |url = https://www.sport-express.ru/hockey/khl/news/kunlun-zaklyuchil-probnyy-kontrakt-s-vratarem-muryginym-1989204/ |tytuł = «Куньлунь» заключил пробный контракт с вратарем Мурыгиным. Спорт-Экспресс |opublikowany = sport-express.ru |język = ru |data dostępu = 2024-04-22}}</ref>.

== Sukcesy ==
; Klubowe
* [[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] Brązowy medal [[Mistrzostwa Rosji w hokeju na lodzie|mistrzostw Rosji]]: [[KHL (2016/2017)|2017]] z Łokomotiwem Jarosław

; Indywidualne
* [[KHL (2011/2012)]]:
** Pierwsze miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 93,0%
* [[KHL (2014/2015)]]:
** Czwarte miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 93,4%
* [[KHL (2015/2016)]]:
** Najlepszy bramkarz miesiąca – wrzesień 2015<ref>{{Cytuj stronę |url = http://en.khl.ru/news/2015/10/01/237449.html |tytuł = September’s finest: Murygin, Robinson, Mozyakin and Manukhov |data = 2015-10-01 |opublikowany = khl.ru |język = en |data dostępu = 2015-10-11}}</ref>
* [[KHL (2015/2016)]]:
** Pierwsze miejsce w klasyfikacji skuteczności interwencji w sezonie zasadniczym: 95,4%
** Pierwsze miejsce w klasyfikacji liczby meczów bez straty gola w sezonie zasadniczym: 13
** Drugie miejsce w klasyfikacji średniej goli straconych na mecz w sezonie zasadniczym: 1,13

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Elitepro|16733}}
* {{hockeydb|98875}}
* [http://en.khl.ru/players/13953/ Aleksiej Murygin] – profil na stronie [http://khl.ru/ KHL]

{{SORTUJ:Murygin, Aleksiej}}
[[Kategoria:Hokeiści Amuru Chabarowsk]]
[[Kategoria:Hokeiści Jermaka Angarsk]]
[[Kategoria:Hokeiści Mietałłurga Magnitogorsk]]
[[Kategoria:Hokeiści Łokomotiwu Jarosław]]
[[Kategoria:Hokeiści Awangardu Omsk]]
[[Kategoria:Hokeiści Torpedo Niżny Nowogród]]
[[Kategoria:Hokeiści Nieftiechimika Niżniekamsk]]
[[Kategoria:Hokeiści Kunlun Red Star]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Chabarowsku]]
[[Kategoria:Rosyjscy hokeiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Aleksiej Murygin

Data i miejsce urodzenia: 16 listopada 1986 · Chabarowsk

Obywatelstwo: Rosja

Pozycja: bramkarz

Uchwyt: lewy

Klub: Kunlun Red Star


text:
# Kościół San Giovanni Novo
Kościół San Giovanni Novo (w języku weneckim San Zan Novo, pl. Kościół Nowego św. Jana) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji w dzielnicy (sestiere) Castello. Administracyjnie należy do Patriarchatu Wenecji. Jest kościołem filialnym w parafii Santi Zaccaria e Atanasio, wchodzącej w skład dekanatu San Marco – Castello.
Pierwotnie nosił wezwanie San Giovanni in Oleo (św. Jana Ewangelisty w Oleju) – w nawiązaniu do cudownego przetrwania przez świętego gotowania w oleju. Obecne wezwanie nosi od XII wieku.

## Historia

### Pierwotny kościół
Historyk Flaminio Corner ustalił datę wzniesienia kościoła na 968 rok, co nastąpiło głównie z inicjatywy rodziny Trevisan. Pierwsza wzmianka o kościele znajduje się w dokumencie z 1163 roku. Aby odróżnić kościół od innych o tej samej nazwie, dano mu wezwanie San Giovanni in Oleo (św. Jan Ewangelista w Oleju) – w nawiązaniu do cudownego przetrwania przez świętego gotowania w oleju. W ciągu wieków kościół był kilkakrotnie przebudowywany. Nazwę Novo (Nowy) otrzymał po przebudowie w XII wieku. Czasy i okoliczności ustanowienia przy nim parafii pozostają niepewne, powinny one jednak być datowane nie później niż na XI wiek, czyli okres, w którym w mieście zostały wyznaczone struktury administracyjne (kościelne i cywilne), oparte na granicach parafii, zarządzanych przez proboszcza lub kolegium kapłanów (kapitułę). Po kolejnej renowacji, przeprowadzonej w pierwszych dekadach XV wieku został w 1463 roku konsekrowany przez Andreę Bona, biskupa Jesolo.

### Obecny kościół
W latach 1751–1762 kościół został zburzony i zbudowany na nowo, w tym samym miejscu i z pierwotną orientacją, według projektu Mattea Lucchesiego. Projekt wzorowany był na kościele Il Redentore, choć kościół San Giovanni Novo jest mniejszy i bardziej zwarty. Jego fasada została ukończona tylko do wysokość około 2 metrów, powyżej pozostawiono ją niedokończoną.
Na mocy dekretu napoleońskiego Królestwa Włoch z 5 czerwca 1805 roku (oraz kolejnych dekretów) zainicjowano w Wenecji proces kasat i przekształceń kościołów i klasztorów oraz zmian granic parafii. Na ich mocy w 1808 roku została zniesiona parafia San Giovanni in Oleo, a jej terytorium zostało początkowo włączone do parafii San Marco, w ramach której kościół zyskał status kościoła filialnego. W 1819 roku został włączony (nadal jako filialny) do parafii Santi Zaccaria e Atanasio. Do 1807 roku był zarządzany przez kapitułę, złożoną z kapłana tytularnego, diakona i subdiakona.

## Architektura
Kościół stoi wśród otaczających go wąskich uliczek. Niedokończona fasada szczytowa, wykonana – w późniejszym czasie – z nieotynkowanych cegieł, wychodzi na plac, strona północna i apsydy, również zbudowane z cegieł, pozostają wolno stojące, natomiast strona południowa wspiera się o sąsiednie budynki.

### Kampanila
Pierwotna kampanila (widoczna na rycinie Jacopa de’ Barbari z 1635 roku) była wysoką budowlą z ośmiobocznym bębnem i iglicą. Kampanila ta została wyburzona w 1762 roku i zastąpiona nową konstrukcją w stylu romańskim autorstwa Mattea Lucchesiego.

## Wnętrze
Wnętrze jest jednonawowe. Przy każdej ze ścian bocznych znajdują się dwa ołtarze, obramowane parami bliźniaczych półkolumn korynckich. Strop jest sklepiony, kwadratowe prezbiterium jest przekryte sklepieniem beczkowym.
W ołtarzu głównym znajduje się obraz Św. Jan Ewangelista w kotle z wrzącym olejem pędzla Francesca Maggiotta (koniec XVIII wieku), którego dzieła można znaleźć również w Scuola Grande di San Giovanni Evangelista oraz w kościołach San Geremia i San Francesco della Vigna.

wikiname: plwiki

title: Kościół San Giovanni Novo

in_language: pl

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół San Giovanni Novo
 |nazwa miejscowa           = {{k|it|Chiesa di San Giovanni Novo,
Chiesa di San Giovanni in Oleo,
Chiesa di San Zan Novo}}
 |funkcja świątyni          = [[kościół filialny]]
 |grafika                   = Chiesa di San Giovanni Nuovo.jpg
 |opis grafiki              = Fasada kościoła od strony Campo San Giovanni Novo
 |państwo                   = ITA
 |miejscowość               = [[Wenecja]]
 |adres                     = Campo San Giovanni Novo, 4432A, 30124 Venezia VE, Italia
 |wyznanie                  = [[katolicyzm]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński]]
 |administratura nazwa      = [[Patriarchat Wenecji]]
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Jan Ewangelista|św. Jan Ewangelista]]
 |dzień wspomnienia         = 27 grudnia
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1751
 |data zakończenia budowy   = 1762<ref group=uwaga>Dotyczy ostatniej przebudowy.</ref>
 |data konsekracji          = 1463
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[Architektura barokowa we Włoszech|barokowy]]
 |architekt                 = [[Matteo Lucchesi]]
 |materiał budowlany        = [[cegła]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 1
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             = [[kampanila]]
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Wenecja
 |współrzędne               = 45 26 08.52N 12 20 29.76E
 |commons                   = Category:San Giovanni Novo (Venice)
 |www                       =
}}
'''Kościół San Giovanni Novo''' (w [[język wenecki|języku weneckim]] San Zan Novo, [[język polski|pl.]] Kościół Nowego św. Jana) – [[Kościół katolicki|rzymskokatolicki]] [[kościół (budynek)|kościół]] w [[Wenecja|Wenecji]] w dzielnicy (sestiere) Castello. Administracyjnie należy do [[Patriarcha Wenecji|Patriarchatu Wenecji]]. Jest kościołem filialnym w parafii Santi Zaccaria e Atanasio, wchodzącej w skład dekanatu San Marco – Castello{{r|Chiese}}.

Pierwotnie nosił wezwanie San Giovanni in Oleo (św. Jana Ewangelisty w Oleju) – w nawiązaniu do cudownego przetrwania przez świętego gotowania w oleju. Obecne wezwanie nosi od XII wieku.

== Historia ==
=== Pierwotny kościół ===
Historyk [[Flaminio Corner]] ustalił datę wzniesienia kościoła na 968 rok, co nastąpiło głównie z inicjatywy rodziny Trevisan{{r|SIUSA}}. Pierwsza wzmianka o kościele znajduje się w dokumencie z 1163 roku. Aby odróżnić kościół od innych o tej samej nazwie, dano mu wezwanie San Giovanni in Oleo (św. Jan Ewangelista w Oleju) – w nawiązaniu do cudownego przetrwania przez świętego gotowania w oleju{{r|Cotton}}. W ciągu wieków kościół był kilkakrotnie przebudowywany{{r|SIUSA}}. Nazwę Novo (Nowy) otrzymał po przebudowie w XII wieku{{r|Cotton}}. Czasy i okoliczności ustanowienia przy nim parafii pozostają niepewne, powinny one jednak być datowane nie później niż na XI wiek, czyli okres, w którym w mieście zostały wyznaczone struktury administracyjne (kościelne i cywilne), oparte na granicach parafii, zarządzanych przez proboszcza lub kolegium kapłanów (kapitułę). Po kolejnej renowacji, przeprowadzonej w pierwszych dekadach XV wieku został w 1463 roku [[poświęcenie kościoła|konsekrowany]] przez Andreę Bona, biskupa Jesolo{{r|SIUSA}}.

=== Obecny kościół ===
W latach 1751–1762 kościół został zburzony i zbudowany na nowo, w tym samym miejscu i z pierwotną [[orientowanie (architektura)|orientacją]], według projektu [[Matteo Lucchesi|Mattea Lucchesiego]]. Projekt wzorowany był na [[Kościół Il Redentore w Wenecji|kościele Il Redentore]], choć kościół San Giovanni Novo jest mniejszy i bardziej zwarty. Jego [[fasada]] została ukończona tylko do wysokość około 2 metrów, powyżej pozostawiono ją niedokończoną{{r|Cotton}}.

Na mocy dekretu [[Napoleon Bonaparte|napoleońskiego]] [[Królestwo Włoch (1805–1814)|Królestwa Włoch]] z 5 czerwca 1805 roku (oraz kolejnych dekretów) zainicjowano w Wenecji proces kasat i przekształceń kościołów i klasztorów oraz zmian granic parafii<ref>{{Cytuj stronę|url= http://ecf.unive.it/media/pdf/article/mdccc-1800/2013/2/art-10.14277-2280-8841-MDCCC-2-13-3.pdf|tytuł= Città e attrezzature pubbliche nella Venezia di Napoleone e degli Asburgo: le rappresentazioni cartografiche|autor= Emma Filipponi|opublikowany = virgo.unive.it |język= it|data dostępu=2019-10-26}}</ref>. Na ich mocy w 1808 roku została zniesiona parafia San Giovanni in Oleo, a jej terytorium zostało początkowo włączone do parafii San Marco, w ramach której kościół zyskał status kościoła filialnego. W 1819 roku został włączony (nadal jako filialny) do parafii Santi Zaccaria e Atanasio. Do 1807 roku był zarządzany przez [[kapituła|kapitułę]], złożoną z [[kapłan]]a tytularnego, [[diakon]]a i [[subdiakon]]a{{r|SIUSA}}.

== Architektura ==
Kościół stoi wśród otaczających go wąskich uliczek. Niedokończona fasada szczytowa, wykonana – w późniejszym czasie – z nieotynkowanych cegieł, wychodzi na plac, strona północna i [[apsyda (architektura)|apsydy]], również zbudowane z cegieł, pozostają wolno stojące, natomiast strona południowa wspiera się o sąsiednie budynki{{r|Chiese}}.

=== Kampanila ===
Pierwotna [[kampanila]] (widoczna na rycinie [[Jacopo de’ Barbari|Jacopa de’ Barbari]] z 1635 roku) była wysoką budowlą z ośmiobocznym [[bęben (architektura)|bębnem]] i [[iglica (architektura)|iglicą]]. Kampanila ta została wyburzona w 1762 roku i zastąpiona nową konstrukcją w stylu romańskim autorstwa Mattea Lucchesiego{{r|Cotton}}.

== Wnętrze ==
Wnętrze jest [[nawa|jednonawowe]]. Przy każdej ze ścian bocznych znajdują się dwa ołtarze, obramowane parami bliźniaczych [[półkolumna|półkolumn]] [[porządek koryncki|korynckich]]. [[Strop (budownictwo)|Strop]] jest sklepiony, kwadratowe [[prezbiterium]] jest przekryte [[sklepienie kolebkowe|sklepieniem beczkowym]]{{r|Chiese}}.

W ołtarzu głównym znajduje się obraz ''Św. Jan Ewangelista w kotle z wrzącym olejem'' pędzla [[Francesco Maggiotto|Francesca Maggiotta]] (koniec XVIII wieku), którego dzieła można znaleźć również w [[Scuola Grande di San Giovanni Evangelista]] oraz w kościołach [[kościół San Geremia|San Geremia]] i [[kościół San Francesco della Vigna|San Francesco della Vigna]]{{r|Cotton}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Chiese">{{cytuj stronę|url= http://www.chieseitaliane.chiesacattolica.it/chieseitaliane/AccessoEsterno.do?mode=ParrocchieMAP&idSessioneEsterna=112233445566778899&sercd=2132|tytuł= Chiesa di San Giovanni Novo o in Oleo <sestiere di Castello, Venezia> |autor= Le Chiese delle Diocesi italiane |opublikowany = chieseitaliane.chiesacattolica.it |język= it|data dostępu=2019-10-26}}</ref>
<ref name="Cotton">{{Cytuj stronę|url= https://www.churchesofvenice.co.uk/castello2.htm#sanzaninovo|tytuł= San Zaninovo|autor= Jeff Cotton|opublikowany = churchesofvenice.co.uk|język= en|data dostępu= 2019-10-26|archiwum= https://web.archive.org/web/20191018182752/http://www.churchesofvenice.co.uk/castello2.htm#sanzaninovo|zarchiwizowano= 2019-10-18}}</ref>
<ref name="SIUSA">{{Cytuj stronę|url= https://siusa.archivi.beniculturali.it/cgi-bin/pagina.pl?TipoPag=prodente&Chiave=34&RicProgetto=evve |tytuł= Parrocchia di San Giovanni in Oleo, Venezia|autor= SIUSA – Sistema Informativo Unificato per le Soprintendenze Archivistiche |opublikowany = siusa.archivi.beniculturali.it |język= it|data dostępu=2019-10-26}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kościoły w Wenecji|Giovanni Novo]]
[[Kategoria:Architektura barokowa w Wenecji]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty (Apostoła)|Wenecja]]

title: Kościół San Giovanni NovoChiesa di San Giovanni Novo, · Chiesa di San Giovanni in Oleo, · Chiesa di San Zan Novo

Państwo: Włochy

Miejscowość: Wenecja

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński

Wezwanie: św. Jan Ewangelista

Wspomnienie liturgiczne: 27 grudnia

Styl: barokowy

Architekt: Matteo Lucchesi

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła

Dzwonnica · • typ dzwonnicy: · kampanila


text:
# Victoria (Malta)
Victoria albo Rabat (malt. Ir-Rabat Għawdex, hist. Città Victoria) – jedna z jednostek administracyjnych na Malcie, stolica wyspy Gozo, według danych na 1 stycznia 2023 miasto liczyło 7364 mieszkańców.
Od czasów panowania Arabów miejscowość rozpościerająca się wokół tutejszej cytadeli nosiła nazwę Rabat (z arabskiego „przedmieście”). W 1887 roku Rabat, wraz z cytadelą i okolicznymi miejscowościami, połączono w jedno miasto. Na wniosek biskupa Gozo Pietro Pace nadano mu nazwę Victoria, dla uczczenia złotego jubileuszu (50 lat panowania) królowej Wiktorii.
Nad miastem góruje położona na wzgórzu cytadela, skąd roztacza się szeroki widok na miasto i okolice. Obecną fortecę wznieśli w średniowieczu Aragończycy, jednak później popadła w ruinę. Jej południowe skrzydło, znajdujące się bezpośrednio nad miastem, odbudowali dopiero joannici na początku XVII w.
Do innych atrakcji miasta zalicza się XVII-wieczna barokowa katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Projektował ją Lorenzo Gafà, który był pomysłodawcą również katedry w Mdinie. Uważa się, że katedra stoi na miejscu dawnej lokalizacji rzymskiej świątyni Junony.

title: Victoria (Malta)

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta na [[malta]]ńskiej wyspie [[Gozo]]|inne znaczenia nazw [[Victoria]] i [[Rabat]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Victoria
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Malta Gozo Victoria BW 2011-10-08 15-32-18.jpg
 |opis zdjęcia                 = Widok na miasto
 |herb                         = Rabat Gozo coa.svg
 |flaga                        = Flag of Victoria, Gozo.svg
 |dopełniacz nazwy             = Victorii
 |państwo                      = MLT
 |1. jednostka administracyjna = Victoria
 |powierzchnia                 = 3,57
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          = 2062,755
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 36°2′37″N 14°14′35″E
 |commons                      =
 |www                          = http://www.victoria.org.mt/
}}
'''Victoria''' albo '''Rabat''' ([[język maltański|malt.]] ''Ir-Rabat Għawdex'', hist. ''Città Victoria'') – jedna z [[Podział administracyjny Malty|jednostek administracyjnych]] na [[Malta|Malcie]], stolica wyspy [[Gozo]], według danych na 1 stycznia 2023 miasto liczyło 7364 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę |url=https://www.gov.mt/en/Government/DOI/Government%20Gazette/Government%20Notices/PublishingImages/Pages/2023/09/GovNotices2209/Population%20by%20locality%202022_2023%20Gaz%2022.9-2.pdf |tytuł=Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta 21,119 |język=en |data dostępu=2024-06-02}}</ref>.

Od czasów panowania [[Arabowie|Arabów]] miejscowość rozpościerająca się wokół tutejszej [[cytadeli]] nosiła nazwę Rabat (z [[język arabski|arabskiego]] „przedmieście”). W 1887 roku Rabat, wraz z cytadelą i okolicznymi miejscowościami, połączono w jedno miasto. Na wniosek [[Diecezja Gozo|biskupa Gozo]] Pietro Pace nadano mu nazwę Victoria, dla uczczenia złotego jubileuszu (50 lat panowania) królowej [[Wiktoria (królowa Wielkiej Brytanii)|Wiktorii]]<ref>{{Cytuj stronę |url=
https://timesofmalta.com/article/victoria-or-rabat-tghawdex-whats-in-a-name.681132 |tytuł=Victoria or Rabat t’Għawdex – what’s in a name? |język=en |data dostępu=2024-06-02}}</ref>.

[[Plik:Citadel in Victoria.jpg|thumb|left|300px|[[Cittadella (Malta)|Cytadela w Victorii]]]]
Nad miastem góruje położona na wzgórzu cytadela, skąd roztacza się szeroki widok na miasto i okolice. Obecną fortecę wznieśli w średniowieczu [[Aragonia|Aragończycy]], jednak później popadła w ruinę. Jej południowe skrzydło, znajdujące się bezpośrednio nad miastem, odbudowali dopiero [[Zakon Maltański|joannici]] na początku [[XVII wiek|XVII w.]]

Do innych atrakcji miasta zalicza się [[XVII wiek|XVII]]-wieczna [[barok]]owa [[katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Victorii (Malta)|katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]]. Projektował ją [[Lorenzo Gafà]], który był pomysłodawcą również katedry w [[Mdina|Mdinie]]. Uważa się, że katedra stoi na miejscu dawnej lokalizacji [[starożytny Rzym|rzymskiej]] świątyni [[Junona|Junony]].

== Zobacz też ==
* [[Rabat (Malta)|Rabat]] na wyspie [[Malta (wyspa)|Malta]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Malta}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Victoria (Malta)| ]]
[[Kategoria:Miejscowości na Malcie]]
[[Kategoria:Rzeczy nazwane od Wiktorii (królowej Wielkiej Brytanii)]]

title: Victoria

Herb: Flaga

Państwo: Malta

Samorząd: Victoria


text:
# NGC 274
NGC 274 (również PGC 2980) – galaktyka eliptyczna (E/SB0), znajdująca się w gwiazdozbiorze Wieloryba. Odkrył ją William Herschel 10 września 1785 roku. Oddziałuje ona grawitacyjnie z sąsiednią galaktyką NGC 275. Obie galaktyki zostały skatalogowane jako Arp 140 w Atlasie Osobliwych Galaktyk Haltona Arpa, a znajdują się w odległości około 63 milionów lat świetlnych od Ziemi.

title: NGC 274

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|00|51|01|8|-07|03|24|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 274
 |      zdjęcie = NGC274 - NGC275 - SDSS DR14.png
 |         opis = NGC 274 (po prawej) oraz [[NGC 275]]. Zdjęcie z przeglądu nieba [[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]].
 |     odkrywca = [[William Herschel]]
 |        dzień = 10 września
 |          rok = 1785
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Wieloryba|Wieloryb]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E/SB0)
 | rektascensja = {{RA|00|51|01,8}}
 |   deklinacja = {{DEC|–07|03|24}}
 |       odl_ly = 63,3 mln [[rok świetlny|ly]]
 |       odl_pc = 19,41 [[Mega|M]][[Parsek|pc]]{{r|tully}}
 |     redshift = 0,005573{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 11,8
 |     rozm_kąt = 1,4' × 1,2'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = PGC 2980, MCG -1-3-21, VV 81, ARP 140
 |      commons = Category:NGC 274
}}
'''NGC 274''' (również '''PGC 2980''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E/SB0), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Wieloryba|gwiazdozbiorze Wieloryba]]. Odkrył ją [[William Herschel]] 10 września 1785 roku{{r|cseligman}}. [[zderzenie galaktyk|Oddziałuje ona grawitacyjnie]] z sąsiednią galaktyką [[NGC 275]]. Obie galaktyki zostały skatalogowane jako '''Arp 140''' w ''[[Atlas Osobliwych Galaktyk|Atlasie Osobliwych Galaktyk]]'' [[Halton Arp|Haltona Arpa]]{{r|cseligman}}, a znajdują się w odległości około 63 milionów [[rok świetlny|lat świetlnych]] od Ziemi.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=cseligman>{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc2a.htm#274 | tytuł = NGC 274 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | praca = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2014-02-27}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 274}}</ref>
<ref name="tully">{{Cytuj stronę | url = http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR-5?-ref=VIZ572bc3df59ad&-out.add=.&-source=J/AJ/146/86/table1&recno=299 | tytuł = NGC 274 | autor = R.B. Tully et al. | data = 2013 | praca = Cosmicflows-2 catalog | opublikowany = VizieR | język = en | data dostępu = 2016-05-05}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 274}}
* {{simbad|NGC 274}}
* {{NED|NGC 274}}

{{SORTUJ:NGC 0274}}
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Wieloryba]]
[[Kategoria:Obiekty NGC|0274]]
[[Kategoria:Zderzenia galaktyk]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1785]]

title: NGC 274

Odkrywca: William Herschel

Data odkrycia: 10 września 1785

Gwiazdozbiór: Wieloryb

Typ: eliptyczna (E/SB0)


text:
# Herb gminy Nowogródek Pomorski
Herb gminy Nowogródek Pomorski – symbol gminy Nowogródek Pomorski.

## Wygląd i symbolika
Herb przedstawia na tarczy w polu białym dziewięć kłosów zboża (symbol sołectw gminy), ponad nimi czerwoną tarczę z Orłem Białym oraz trzy błękitne linie faliste.

title: Herb gminy Nowogródek Pomorski

wikitext:
{{Herb infobox
 |nazwa              = Herb gminy Nowogródek Pomorski
 |grafika            = POL gmina Nowogródek Pomorski COA.svg
 |opis grafiki       =
 |typ herbu          = gminny
 |alternatywne nazwy =
 |projektant         =
 |wprowadzony        =
 |ostatnie zmiany    =
 |wycofany           =
 |commons            =
}}
'''Herb gminy Nowogródek Pomorski''' – symbol [[Nowogródek Pomorski (gmina)|gminy Nowogródek Pomorski]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Konkurs na dofinansowanie zadań ze środków budżetu gminy z zakresu wspierania rozwoju sportu   |data dostępu = 2024-10-24 |opublikowany = www.bip.nowogrodekpomorski.pl |url = https://www.bip.nowogrodekpomorski.pl/informacje/ogloszenia-gminne/1571-konkurs-na-dofinansowanie-zadan-ze-srodkow-budzetu-gminy-z-zakresu-wspierania-rozwoju-sportu-2}}</ref>.

== Wygląd i symbolika ==
[[Herb]] [[Blazonowanie|przedstawia]] na [[Tarcza (heraldyka)|tarczy]] w polu białym dziewięć kłosów zboża (symbol sołectw gminy), ponad nimi czerwoną tarczę z [[Godło Polski|Orłem Białym]] oraz trzy błękitne linie faliste<ref>{{Cytuj |autor = Wojciech (1960-) Strzyżewski |tytuł = Współczesne herby gmin wiejskich Polski Zachodniej - próba systematyki = Die Heutige Dorfgemeindewappen des West Polens - ein systematikversuch |czasopismo = Studia Zachodnie, tom 4 |data = 1999 |data dostępu = 2024-10-24 |s = 329 |url = https://zbc.uz.zgora.pl/dlibra/publication/53780/edition/46348?language=en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Herby gmin województwa zachodniopomorskiego|Nowogródek Pomorski]]
[[Kategoria:Nowogródek Pomorski (gmina)]]

title: Herb gminy Nowogródek Pomorski

Typ herbu: gminny


text:
# Jerzy Dąbrowski (duchowny)
Jerzy Dąbrowski (ur. 26 kwietnia 1931 w Liszkowie, zm. 14 lutego 1991) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1982–1991.

## Życiorys
Urodził się 26 kwietnia 1931 w Liszkowie. W czasie II wojny światowej, wysiedlony z rodzinnej miejscowości, kształcił się w niemieckim gimnazjum w Toruniu. Po wojnie kontynuował edukację w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Wąbrzeźnie, uzyskując świadectwo dojrzałości. W 1949 został przyjęty na studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie, które w następnym roku przerwał. Wstąpił do Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie-Poznaniu, gdzie odbył studia filozoficzno-teologiczne. Święceń prezbiteratu udzielił mu 25 maja 1956 w bazylice archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie biskup pomocniczy poznański Franciszek Jedwabski. Od 1959 studiował muzykologię w Studium Muzyki Liturgicznej w Aninie. Wykształcenie poszerzał w Instytucie Muzyki Sakralnej przy Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie zdobył dyplom na Wydziale Śpiewu Gregoriańskiego, Kompozycji i Organów Liturgicznych, a w 1970 otrzymał doktorat.
Po święceniach pomagał w pracy duszpasterskiej w parafii św. Mikołaja w Korytach. Od grudnia 1956 pracował jako wikariusz w parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu (gdzie był również prefektem szkół podstawowych) i w parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bydgoszczy. Był duszpasterzem w Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach i duszpasterzem akademickim przy kościele św. Anny w Warszawie. W 1973 został współpracownikiem Sekretariatu Episkopatu Polski, od 1977 pełnił tam funkcję referenta. W 1979 zatrudniony w Sekretariacie Prymasa Polski, odpowiadał za duszpasterstwo Polonii i kontakty z episkopatami innych państw. W archidiecezji gnieźnieńskiej zasiadał w komisji liturgicznej i był deputatem ds. karności i wychowania w seminarium duchownym. W 1978 został obdarzony godnością kapelana honorowego Jego Świątobliwości. Prowadził zajęcia na Sekcji Muzyki Kościelnej przy Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.
20 lutego 1982 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Tamascani. Święcenia biskupie otrzymał 25 marca 1982 w bazylice prymasowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Udzielił mu ich Józef Glemp, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, w asyście Jana Michalskiego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, i Kazimierza Romaniuka, biskupa pomocniczego warszawskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Gratia et fidelitas” (Łaska i wierność). W latach 1982–1991 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej. Rezydował jednak w Warszawie, gdzie pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Był przewodniczącym Podkomisji Episkopatu Polski ds. Muzyki Kościelnej. Od 1989 kierował Zespołem Pomocy Kościelnej dla Katolików w ZSRR. Działał w duszpasterstwie, szczególnie, środowisk twórczych, dyplomatów i katolików na Wschodzie.
Został zarejestrowany przez Służbę Bezpieczeństwa jako tajny współpracownik o pseudonimie „Ignacy” i przez lata utrzymywał poufne kontakty z jej funkcjonariuszami, dostarczając wielu cennych informacji. Przekazał m.in. materiały z Soboru Watykańskiego II. Z własnej woli zobowiązał się dostarczać protokoły z posiedzeń episkopatu Polski i przekazał informacje prawie ze wszystkich zebrań. Za współpracę z SB pobierał wynagrodzenie, np. w 1965 za przekazane informacje otrzymał 70 tysięcy lirów.
Zginął 14 lutego 1991 w wypadku samochodowym. 18 lutego 1991 został pochowany na cmentarzu św. Piotra i Pawła w Gnieźnie. W 2012 jego szczątki ekshumowano i przeniesiono do krypty biskupów pomocniczych gnieźnieńskich w kościele św. Piotra i Pawła w Gnieźnie, położonego na terenie tego cmentarza.

title: Jerzy Dąbrowski (duchowny)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Jerzy Dąbrowski
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    = Biskup tytularny Tamascani
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     =
 |dewiza                   = Gratia et fidelitas
 |dewiza - j. polski       = Łaska i wierność
 |kraj działania           = [[Polska]]
 |data urodzenia           = 26 kwietnia 1931
 |miejsce urodzenia        = [[Liszkowo (województwo wielkopolskie)|Liszkowo]]
 |data śmierci             = 14 lutego 1991
 |miejsce śmierci          =
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               = Biskup pomocniczy gnieźnieński
 |1. funkcja - okres       = 1982–1991
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja             =
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 25 maja 1956
 |data nominacji           = 20 lutego 1982
 |data sakry               = 25 marca 1982
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 25 marca 1982
 |miejscowość konsekracji   = Gniezno
 |miejsce konsekracji       = [[bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie|bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]]
 |konsekrator               = [[Józef Glemp]]
 |współkonsekratorzy        = [[Jan Michalski (duchowny)|Jan Michalski]]<br>[[Kazimierz Romaniuk]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani =
}}
'''Jerzy Dąbrowski''' (ur. [[26 kwietnia]] [[1931]] w [[Liszkowo (województwo wielkopolskie)|Liszkowie]], zm. [[14 lutego]] [[1991]]) – polski [[duchowieństwo|duchowny]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], [[biskupi gnieźnieńscy|biskup pomocniczy gnieźnieński]] w latach 1982–1991.

== Życiorys ==
Urodził się 26 kwietnia 1931 w [[Liszkowo (województwo wielkopolskie)|Liszkowie]]{{r|catholic-hierarchy}}. W czasie II wojny światowej, wysiedlony z rodzinnej miejscowości, kształcił się w niemieckim gimnazjum w Toruniu. Po wojnie kontynuował edukację w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Wąbrzeźnie, uzyskując świadectwo dojrzałości. W 1949 został przyjęty na studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie, które w następnym roku przerwał. Wstąpił do [[Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie|Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie-Poznaniu]], gdzie odbył studia filozoficzno-teologiczne. [[sakrament święceń|Święceń prezbiteratu]] udzielił mu 25 maja 1956 w [[bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie|bazylice archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie]] biskup pomocniczy poznański [[Franciszek Jedwabski]]. Od 1959 studiował [[muzykologia|muzykologię]] w Studium Muzyki Liturgicznej w Aninie. Wykształcenie poszerzał w Instytucie Muzyki Sakralnej przy [[Papieski Uniwersytet Gregoriański|Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim]] w Rzymie, gdzie zdobył dyplom na Wydziale Śpiewu Gregoriańskiego, Kompozycji i Organów Liturgicznych, a w 1970 otrzymał [[doktor]]at{{r|Prokop}}.

Po święceniach pomagał w pracy duszpasterskiej w parafii św. Mikołaja w Korytach. Od grudnia 1956 pracował jako [[wikariusz]] w [[parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu|parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu]] (gdzie był również [[prefekt (Kościół katolicki)|prefektem]] szkół podstawowych) i w [[parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bydgoszczy|parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bydgoszczy]]. Był duszpasterzem w [[Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych im. Róży Czackiej w Laskach|Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach]] i [[duszpasterstwo akademickie|duszpasterzem akademickim]] przy [[kościół św. Anny w Warszawie (Śródmieście)|kościele św. Anny w Warszawie]]. W 1973 został współpracownikiem Sekretariatu [[Konferencja Episkopatu Polski|Episkopatu Polski]], od 1977 pełnił tam funkcję referenta. W 1979 zatrudniony w Sekretariacie Prymasa Polski, odpowiadał za duszpasterstwo Polonii i kontakty z episkopatami innych państw. W archidiecezji gnieźnieńskiej zasiadał w komisji liturgicznej i był deputatem ds. karności i wychowania w seminarium duchownym. W 1978 został obdarzony godnością [[prałat|kapelana honorowego Jego Świątobliwości]]{{r|Prokop}}. Prowadził zajęcia na Sekcji Muzyki Kościelnej przy Wydziale Teologicznym [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie|Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie]]{{r|Prokop}}.

20 lutego 1982 został mianowany [[biskup pomocniczy|biskupem pomocniczym]] [[archidiecezja gnieźnieńska|archidiecezji gnieźnieńskiej]] ze [[biskup tytularny|stolicą tytularną]] [[Tamascani]]. [[sakra|Święcenia biskupie]] otrzymał 25 marca 1982 w [[bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie|bazylice prymasowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie]]. Udzielił mu ich [[Józef Glemp]], arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, w asyście [[Jan Michalski (duchowny)|Jana Michalskiego]], biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, i [[Kazimierz Romaniuk|Kazimierza Romaniuka]], biskupa pomocniczego warszawskiego{{r|Prokop}}. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „''Gratia et fidelitas''” (''Łaska i wierność''){{r|Prokop dewiza}}. W latach 1982–1991 sprawował urząd [[wikariusz|wikariusza generalnego]] archidiecezji gnieźnieńskiej. Rezydował jednak w Warszawie, gdzie pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego [[Konferencja Episkopatu Polski|Konferencji Episkopatu Polski]]. Był przewodniczącym Podkomisji Episkopatu Polski ds. Muzyki Kościelnej. Od 1989 kierował Zespołem Pomocy Kościelnej dla Katolików w ZSRR. Działał w duszpasterstwie, szczególnie, środowisk twórczych, dyplomatów i katolików na Wschodzie{{r|Prokop}}.

Został zarejestrowany przez [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|Służbę Bezpieczeństwa]] jako [[tajny współpracownik]] o pseudonimie „Ignacy” i przez lata utrzymywał poufne kontakty z jej funkcjonariuszami, dostarczając wielu cennych informacji{{r|Terlecki}}. Przekazał m.in. materiały z [[sobór watykański II|Soboru Watykańskiego II]]. Z własnej woli zobowiązał się dostarczać protokoły z posiedzeń episkopatu Polski i przekazał informacje prawie ze wszystkich zebrań. Za współpracę z SB pobierał wynagrodzenie, np. w 1965 za przekazane informacje otrzymał 70 tysięcy lirów{{r|Koper}}.

Zginął 14 lutego 1991 w wypadku samochodowym{{r|Prokop}}. 18 lutego 1991{{r|Prokop}} został pochowany na [[cmentarz św. Piotra i Pawła w Gnieźnie|cmentarzu św. Piotra i Pawła w Gnieźnie]]{{r|Gniezno: Prymas poświęcił kryptę biskupów pomocniczych}}. W 2012 jego szczątki ekshumowano i przeniesiono do krypty biskupów pomocniczych gnieźnieńskich w [[kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gnieźnie|kościele św. Piotra i Pawła w Gnieźnie]], położonego na terenie tego cmentarza{{r|Gniezno: Prymas poświęcił kryptę biskupów pomocniczych}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="catholic-hierarchy">{{cytuj stronę|url=http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bdabr.html|tytuł=Jerzy Dąbrowski|opublikowany=catholic-hierarchy.org|data dostępu=2015-07-05|język=en}}</ref>
<ref name="Gniezno: Prymas poświęcił kryptę biskupów pomocniczych">{{cytuj stronę|url=https://archive.is/XzK8k|tytuł=Gniezno: Prymas poświęcił kryptę biskupów pomocniczych|opublikowany=ekai.pl (arch.)|data=2012-11-02|data dostępu=2018-02-20}}</ref>
<ref name="Koper">{{cytuj książkę|autor=[[Sławomir Koper|S. Koper]]|tytuł=Wielcy szpiedzy w PRL|wydawca=Wydawnictwo Czerwone i Czarne|miejsce=Warszawa|data=2014|strony=199–200|isbn=978-83-7700-156-1|oclc=892602549}}</ref>
<ref name="Prokop">{{cytuj książkę|autor=K.R. Prokop|tytuł=Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej|wydawca=Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”|miejsce=Kraków|data=1998|strony=28–29|isbn=83-7052-900-3}}</ref>
<ref name="Prokop dewiza">{{cytuj książkę|autor=K.R. Prokop|tytuł=Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej|wydawca=Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”|miejsce=Kraków|data=1998|strony=186|isbn=83-7052-900-3}}</ref>
<ref name="Terlecki">{{cytuj książkę|autor=[[Ryszard Terlecki|R. Terlecki]]|tytuł=Miecz i tarcza komunizmu. Historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce 1944–1990|wydawca=[[Wydawnictwo Literackie]]|miejsce=Kraków|data=2009|strony=328|isbn=978-83-08-05107-8}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy|typ=biskup|id=bdabr|tytuł=Jerzy Dąbrowski|data dostępu=2010-11-25}}

{{Biskupi gnieźnieńscy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dąbrowski, Jerzy (duchowny)}}
[[Kategoria:Biskupi gnieźnieńscy]]
[[Kategoria:Zastępcy sekretarzy generalnych Konferencji Episkopatu Polski]]
[[Kategoria:Pochowani w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gnieźnie]]
[[Kategoria:Polskie ofiary wypadków drogowych]]
[[Kategoria:Tajni współpracownicy Służby Bezpieczeństwa PRL]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 1991]]

title: Jerzy Dąbrowski

Kraj działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 26 kwietnia 1931 · Liszkowo

Data śmierci: 14 lutego 1991

Miejsce pochówku: Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gnieźnie

Kościół: rzymskokatolicki

Nominacja biskupia: 20 lutego 1982

title: Sukcesja apostolska

Miejscowość: Gniezno

Konsekrator: Józef Glemp

Współkonsekratorzy: Jan Michalski · Kazimierz Romaniuk


text:
# Wyżłowicze
Wyżłowicze (biał. Выжлавічы; ros. Выжловичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie pińskim, w sielsowiecie Biarozawiczy.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie pińskim, w gminie Żabczyce. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Wyżłowicze

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wyżłowicze
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Выжлавічы}}<br />{{k|ru|Выжловичи}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon piński|piński]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Biarozawiczy|Biarozawiczy]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 176<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150625174005/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/bresckaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód brzeski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 52°10′57″N 25°50′41″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wyżłowicze''' ({{w języku|be|Выжлавічы}}; {{w języku|ru|Выжловичи}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon piński|rejonie pińskim]], w [[sielsowiet Biarozawiczy|sielsowiecie Biarozawiczy]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w [[Województwo poleskie|województwie poleskim]], w [[Powiat piński (II Rzeczpospolita)|powiecie pińskim]], w [[Żabczyce (gmina)|gminie Żabczyce]]<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.kami.net.pl/kresy/ |tytuł = Baza Miejscowości Kresowych |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2021-01-20}}</ref>. Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|XIV|164|Wyżłowicze, pow. piński}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P40_S42_PINSK_1930_300dpi.jpg Wyżłowicze na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.by |tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь |opublikowany = |data = |język =ru |data dostępu = 2021-01-20}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie pińskim]]

title: WyżłowiczeВыжлавічы · Выжловичи

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: piński

Sielsowiet: Biarozawiczy


text:
# Jerzy Księski
Jerzy Księski (ur. 13 listopada 1933 w Dereczynie, zm. 20 listopada 1995 we Wrocławiu) – polski poeta, autor tekstów piosenek, tłumacz, dziennikarz, bard. Był także współautorem podręczników muzycznych.

## Życiorys
Debiutował w 1957 roku tomikiem poetyckim, odbitym na powielaczu pt. Wiersze i przekład Ballady o 26 — Sergiusza Jesienina. W 1960 roku opublikował drugi zbiór wierszy zatytułowany Trzeci świat, zaś w 1963 r. ukazał się jego trzeci tomik pt. Piekielne fiołki. Publikował swoje wiersze również w czasopiśmie literackim Kamena.

Szczególny urok tej narracyjno-kolokwialnej poezji tkwi także w jej właściwościach wersyfikacyjnych. Księski posługuje się często wierszem wolnym, ale mistrzem jest w “strukturach regularnych”, niemal sylabotonicznych, gdzie dominuje metrum złożone z układów trocheiczno-amfibrachicznych, tak właściwych polszczyźnie mówionej. Konstruuje on strofy wiersza z wersetów o wyraźnie zarysowanych układach intonacyjno-składniowych, często pokrywających się z wersetem-zdaniem lub zdaniem złożonym z dwóch wersetów. W pierwszym przypadku wyraźnie zaznaczona jest średniówka, będąca miejscem przełamania kadencji intonacyjnej. Strofę spina w układach paralelnych rym niewyszukany, ale też niebanalny - dźwięczy swoją melodią jak nuta grajka z krakowskiej szopki: znane, ale urocze! (tom Piekielne fiołki).

Karierę dziennikarską rozpoczynał na początku lat 60. w istniejącej od 1956 roku Redakcji Literackiej Polskiego Radia Lublin. Uczył się sztuki reportażu radiowego od Janusza Weroniczaka i Janusza Danielaka, którzy właśnie na początku dekady rozpoczęli popularyzację tzw. lubelskiej szkoły reportażu. 7 września 1962 roku miała miejsce premiera słuchowiska Teatru Polskiego Radia pt. Pierwszy dzień choroby w którym znalazła się piosenka jego autorstwa (zarówno słowa, jak i muzyka), nosząca ten sam tytuł. Poeta pisał także dla lubelskich kabaretów Mixtura i Czart (od 1965), a także dla zespołu big beatowego Bezimienni, którego wokalistą był Andrzej Żołnierowicz. Jedną z wielu ich piosenek, pt. Złoty uśmiech, wykonywali później także: grupa Minstrele i Michał Hochman.

Lubelska sztuka radiowa wspięła się na wyżyny w redakcji literackiej. Jej trzon stanowił twórczy zespół w składzie: Danuta Bieniaszkiewicz, Janusz Danielak, Jerzy Księski i Zbigniew Stepek. Ich dorobek antenowy i estradowy to m.in. składanki kabaretowe, montaże poetyckie, słuchowiska oraz specjalność - wodewil radiowy. Był to zgrany zespół indywidualności i jednocześnie utalentowanych radiowców, którzy nie tylko komentowali, ale i kształtowali lubelskie życie kulturalne.

Do Redakcji Literackiej Polskiego Radia Wrocław, przybył z rozgłośni lubelskiej, ciesząc się już pewną estymą w tamtejszym środowisku, i mając na koncie pierwsze sukcesy jako poeta. Na antenę pisywał opowiadania, felietony, miniatury dramatyczne, zaś liryczną groteskę, gdzie piosenka, wiersz i proza splatały się w całość – prezentował w audycji radiowej pt. Zielone jak śnieg. Poza tym pisał teksty do piosenek wykonywanych m.in. przez: Piotra Szczepanika, Janusza Laskowskiego (Miłość do nieznajomej), Michała Hochmana (Mała, Miłość do nieznajomej, Złoty uśmiech, 32 grudnia, Spacer z cieniem, Widokówka, Uśmiech na zapas, Duży świat, mały świat, Ziemia, Melonik Twist), czy zespoły Kapela Głośnośląska (do muzyki Romualda Kriegera), Pakt (Ballada o trzecim świecie), czy Super Pakt (Romantyczny świat, Uciekajmy). Sporadycznie przy gitarze śpiewał przetłumaczone przez siebie utwory Włodzimierza Wysockiego, Bułata Okudżawy (nigdy nie śpiewał piosenek z własnymi tekstami) lub recytował poezję Anny Achmatowej. Był także twórcą i organizatorem Pieńskiej Jesieni Poetyckiej w Pieńsku oraz współpracował z polskimi teatrami.

Te leżące pod parasolem na szafie skrzypce chyba stanowiły również element Jego muzycznej edukacji na Akademii Muzycznej w dziedzinie teorii i gry na skrzypcach. I nic dziwnego, że tak wspaniale, i z taką kulturą dokonywał ilustracji muzycznych do audycji, ale o tym elemencie swojej edukacji nigdy nie opowiadał, jak również o czterech latach studiów na farmacji. Raz tylko powiedział na moje zdziwienie jakimś jego opowiadaniem: Przecież ja przez dwa lata byłem aptecznym prowizorem. Pewnie więc nie powinno być nic dziwnego w Jego wrażliwości na ludzkie cierpienie i w nieustannej gotowości niesienia pomocy innym... Niektórzy krytycy mówili czasem o poezji Jurka, że jest jakby trochę „Gałczyńska”, ale myślę, że jest ona Jego własna, swoja, „Księska”. I że jest w niej i chleb, i wino, i skrzydła, i coś jeszcze. Coś nieuchwytne, ale wyczuwalne i tylko Jego, Jerzego Księskiego... Na moim redakcyjnym biurku pyszni się wspaniałym rubinem dość duży kawałek szkła. Coś w rodzaju samorodnej rzeźby. Pełni funkcję pojemnika na spinacze i przycisku jednocześnie. To Jurek przywiózł mi tę potwornie ciężką grudę szkła (zapewne jakiś destrukt albo odpad) z Huty Szkła w Pieńsku. To jest taka mała, przygraniczna miejscowość na północ od Zgorzelca i tam właśnie Jurek stworzył, w tej leśnej głuszy, niemal na końcu świata, piękną imprezę pod nazwą Pieńska Jesień Poetycka. Zapraszał na nią poetów z całej Polski, młodych, wytrawne wygi i debiutujących. Wdzięczna Mu za to była ludność Pieńska, która do kontaktu z kulturą ma bardzo daleko, miejscowi nauczyciele i młodzież szkolna, którą uczył stawiania pierwszych kroków w gąszczu literatury, a poezji w szczególności. Ale i ta strona Jego aktywności nie powinna dziwić. Jurek zawsze chciał siebie... dawać.

Zmarł 20 listopada 1995 roku we Wrocławiu. Został pochowany 24 listopada 1995 roku na Cmentarzu Grabiszyńskim (kwatera 27-267-11).

## Życie prywatne
Ojciec Dominika Księskiego.

title: Jerzy Księski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Jerzy Księski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 13 listopada 1933
 |miejsce urodzenia         = [[Dereczyn]]
 |data śmierci              = 20 listopada 1995
 |miejsce śmierci           = [[Wrocław]]
 |zawód                     = [[poeta]], [[Autor|autor tekstów piosenek]], [[Tłumaczenie (przekład)|tłumacz]], [[dziennikarz]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Jerzy Księski''' (ur. [[13 listopada]] [[1933]] w [[Dereczyn]]ie, zm. [[20 listopada]] [[1995]] we [[Wrocław]]iu<ref name="Groby-Wrocław">{{Cytuj stronę|url = https://groby.cui.wroclaw.pl/?_gl=1*h10wwm*_ga*NDkwMTA1NjU5LjE2OTMxMjk0NzE.*_ga_WG9FCLZLRJ*MTY5MzEyOTQ3My4xLjEuMTY5MzEyOTYzMy41OS4wLjA.|tytuł = Grób Jerzego Księskiego|opublikowany = groby.cui.wroclaw.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>) – [[Polacy|polski]] [[poeta]], [[Autor|autor tekstów piosenek]], [[Tłumaczenie (przekład)|tłumacz]], [[dziennikarz]], [[bard]]<ref name="KPPG">{{Cytuj stronę|url = http://www.kppg.waw.pl/2022/person.php?osoba=13879|tytuł = Jerzy Księski|autor = Jacek Żyliński|opublikowany = kppg.waw.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref><ref name="Stowarzyszenie">{{Cytuj stronę|url = http://dziennikarzerp.eu/ARCHIWUM/2005-2009/ksieski01.html|tytuł = Stowarzysenie Dziennikarzy RP: Jerzy Księski (1933–1995)|autor = |opublikowany = dziennikarzerp.eu|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. Był także współautorem podręczników muzycznych<ref name="Biblioteka">{{Cytuj stronę|url = https://bibliotekapiosenki.pl/osoby/Ksieski_Jerzy/publikacje|tytuł = Publikacje: Jerzy Księski|opublikowany = bibliotekapiosenki.pl|data = 2010-07-22|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>.

== Życiorys ==
Debiutował w 1957 roku tomikiem poetyckim, odbitym na [[powielacz]]u pt. ''Wiersze i przekład Ballady o 26 — [[Siergiej Jesienin|Sergiusza Jesienina]]''<ref name="Lublin">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/poezja-lubelska-1956-1972/#nawrot-ku-tradycji|tytuł = Nawrót ku tradycji|autor = Dominika Majuk|opublikowany = biblioteka.teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. W 1960 roku opublikował drugi zbiór wierszy zatytułowany ''Trzeci świat'', zaś w 1963 r. ukazał się jego trzeci tomik pt. ''Piekielne fiołki''<ref name="Lublin" />. Publikował swoje wiersze również w [[Czasopismo literackie|czasopiśmie literackim]] ''[[Kamena (czasopismo)|Kamena]]''<ref name="Kamena">{{Cytuj stronę|url = http://biblioteka.teatrnn.pl/dlibra/Content/26063/KAMENA_umcs_ost.pdf|tytuł = Spis zawartości czasopisma „Kamena” w latach 1945 - 1993|autor = Grzegorz Debkiewicz, Agnieszka Wilk|opublikowany = biblioteka.teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>.
{{Cytat
 |treść = Szczególny urok tej narracyjno-kolokwialnej poezji tkwi także w jej właściwościach wersyfikacyjnych. Księski posługuje się często wierszem wolnym, ale mistrzem jest w “strukturach regularnych”, niemal sylabotonicznych, gdzie dominuje metrum złożone z układów trocheiczno-amfibrachicznych, tak właściwych polszczyźnie mówionej. Konstruuje on strofy wiersza z wersetów o wyraźnie zarysowanych układach intonacyjno-składniowych, często pokrywających się z wersetem-zdaniem lub zdaniem złożonym z dwóch wersetów. W pierwszym przypadku wyraźnie zaznaczona jest średniówka, będąca miejscem przełamania kadencji intonacyjnej. Strofę spina w układach paralelnych rym niewyszukany, ale też niebanalny - dźwięczy swoją melodią jak nuta grajka z krakowskiej szopki: znane, ale urocze! (''tom Piekielne fiołki'').
 |autor = [[Wacław Waldemar Michalski]], [[Józef Zięba (poeta)|Józef Zięba]]
 |źródło = [http://www.biblioteka.teatrnn.pl/dlibra/Content/9536/Lublin_literacki_1932-1982.pdf „Lublin Literacki 1932-1982”, Lublin 1984 (str. 70)]
 |styl = środek
}}
Karierę dziennikarską rozpoczynał na początku lat [[Lata 60. XX wieku|60.]] w istniejącej od 1956 roku Redakcji Literackiej [[Polskie Radio Lublin|Polskiego Radia Lublin]]<ref name="Teatr NN">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/radio-w-lublinie-1957-1980/#radiowcy-i-redakcje|tytuł = Radio w Lublinie 1957 - 1980|autor = Dominika Jakubiak|opublikowany = teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref><ref name="Teatr NN (2)">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/ludzie-lubelskiego-radia/#tworcy-redakcji-literackiej-lubelska-szkola-reportazu|tytuł = Twórcy Redakcji Literackiej- Lubelska Szkoła Reportażu|autor = Dominika Jakubiak|opublikowany = teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. Uczył się sztuki reportażu radiowego od [[Janusz Weroniczak|Janusza Weroniczaka]] i [[Janusz Danielak|Janusza Danielaka]], którzy właśnie na początku dekady rozpoczęli popularyzację tzw. ''lubelskiej szkoły reportażu''<ref name="Teatr NN (3)">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/pierwsze-niezalezne-media-po-1989/#powstanie-lubelskiej-szkoly-reportazu-radiowego|tytuł = Powstanie lubelskiej szkoły reportażu radiowego|autor = Agnieszka Góra-Stępień|opublikowany = teatrnn.pl/|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. 7 września 1962 roku miała miejsce premiera [[Słuchowisko|słuchowiska]] [[Teatr Polskiego Radia|Teatru Polskiego Radia]] pt. ''Pierwszy dzień choroby'' w którym znalazła się piosenka jego autorstwa (zarówno słowa, jak i muzyka), nosząca ten sam tytuł<ref name="Teatr">{{Cytuj stronę|url = https://encyklopediateatru.pl/autorzy//jerzy-ksieski|tytuł = Encyklopedia Teatru Polskiego: Jerzy Księski|opublikowany = encyklopediateatru.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. Poeta pisał także dla lubelskich kabaretów Mixtura<ref name="Mixtura">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/kultura-lublina-po44/kabaret-mixtura/#dzialalnosc-kabaretu|tytuł = Kabaret Mixtura: Działalność kabaretu|autor = |opublikowany = teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref> i Czart (od 1965)<ref name="Czart">{{Cytuj stronę|url = http://biblioteka.teatrnn.pl/Content/10498/mi%C4%99dzy%20sexem%20a%20czartem.pdf|tytuł = Środowiski lubelskie (6): Między „Sexem” a „Czartem”, str. 6 (Pierwodruk: „Kamena”, 1983, nr 9, s. 8)|autor = Mirosław Derecki|opublikowany = biblioteka.teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>, a także dla zespołu [[Bigbit|big beatowego]] Bezimienni, którego wokalistą był Andrzej Żołnierowicz<ref name="Bezimienni">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/bezimienni/|tytuł = Bezimienni|autor = Agnieszka Góra-Stępień|opublikowany = teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. Jedną z wielu ich piosenek, pt. ''Złoty uśmiech'', wykonywali później także: grupa [[Minstrele (zespół muzyczny)|Minstrele]]<ref name="Minstrele">{{Cytuj stronę|url = https://teatrnn.pl/historiamowiona/fragmenty/autorskie-utwory-minstreli/|tytuł = Autorskie utwory Minstreli: Andrzej Żołnierowicz - fragment relacji świadka historii z 2 sierpnia 2013|autor = Marek Nawratowicz|opublikowany = teatrnn.pl|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref> i [[Michał Hochman]]<ref name="Bezimienni" />.
{{Cytat
 |treść = Lubelska sztuka radiowa wspięła się na wyżyny w redakcji literackiej. Jej trzon stanowił twórczy zespół w składzie: Danuta Bieniaszkiewicz, Janusz Danielak, Jerzy Księski i [[Zbigniew Stepek]]. Ich dorobek antenowy i estradowy to m.in. składanki kabaretowe, montaże poetyckie, słuchowiska oraz specjalność - [[wodewil]] [[radio]]wy. Był to zgrany zespół indywidualności i jednocześnie utalentowanych radiowców, którzy nie tylko komentowali, ale i kształtowali lubelskie życie kulturalne.
 |autor = Stanisław Fornal
 |źródło = [https://teatrnn.pl/leksykon/artykuly/radio-w-lublinie-1957-1980/ „Radio w Lublinie 1957 - 1980”]
 |styl = środek
}}
Do Redakcji Literackiej [[Radio Wrocław|Polskiego Radia Wrocław]], przybył z rozgłośni lubelskiej, ciesząc się już pewną estymą w tamtejszym środowisku, i mając na koncie pierwsze sukcesy jako poeta<ref name="Stowarzyszenie" />. Na antenę pisywał opowiadania, felietony, miniatury dramatyczne, zaś liryczną groteskę, gdzie piosenka, wiersz i proza splatały się w całość – prezentował w audycji radiowej pt. ''Zielone jak śnieg''<ref name="Stowarzyszenie" />. Poza tym pisał teksty do piosenek wykonywanych m.in. przez: [[Piotr Szczepanik|Piotra Szczepanika]]<ref name="Stowarzyszenie" />, [[Janusz Laskowski|Janusza Laskowskiego]] (''Miłość do nieznajomej''), Michała Hochmana (''Mała'', ''Miłość do nieznajomej'', ''Złoty uśmiech'', ''32 grudnia'', ''Spacer z cieniem'', ''Widokówka'', ''Uśmiech na zapas'', ''Duży świat, mały świat'', ''Ziemia'', ''Melonik Twist''), czy zespoły [[Kapela Głośnośląska]] (do muzyki [[Romuald Krieger|Romualda Kriegera]])<ref>{{cytuj książkę| nazwisko = Klimsa| imię = Bogusław| tytuł = Rock we Wrocławiu 1959-2000| wydawca = Wydawnictwo c2| miejsce = Wrocław| rok = 2016| strony = 109| isbn = 978-83-63037-19-2}}</ref>, [[Pakt (zespół muzyczny)|Pakt]] (''Ballada o trzecim świecie'')<ref name="Prasa">{{Cytuj stronę|url = https://www.facebook.com/photo/?fbid=6051027595012629|tytuł = „Grupa Pakt” („Na Przełaj”, styczeń 1974)|opublikowany = facebook.com|data = 2023-04-01|język = pl|data dostępu = 2023-08-31}}</ref>, czy Super Pakt (''Romantyczny świat'', ''Uciekajmy'')<ref name="Discogs">{{Cytuj stronę|url = https://www.discogs.com/search?q=Jerzy+Ksi%C4%99ski&type=all|tytuł = Jerzy Księski|opublikowany = discogs.com|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref><ref name="Super Pakt">{{Cytuj stronę| url = https://www.youtube.com/watch?v=K-4x7iwWn0Q| tytuł = Super Pakt (1974)| opublikowany = youtube.com| data = 2022-11-15| język = pl| data dostępu = 2023-08-27}}</ref>. Sporadycznie przy [[Gitara|gitarze]] śpiewał przetłumaczone przez siebie utwory [[Włodzimierz Wysocki|Włodzimierza Wysockiego]], [[Bułat Okudżawa|Bułata Okudżawy]] (nigdy nie śpiewał piosenek z własnymi tekstami) lub recytował poezję [[Anna Achmatowa|Anny Achmatowej]]<ref name="Stowarzyszenie" />. Był także twórcą i organizatorem [[Pieńska Jesień Poetycka|Pieńskiej Jesieni Poetyckiej]] w [[Pieńsk]]u<ref name="Stowarzyszenie" /> oraz współpracował z polskimi [[teatr]]ami<ref name="Teatr" />.
{{Cytat
 |treść = Te leżące pod parasolem na szafie skrzypce chyba stanowiły również element Jego muzycznej edukacji na [[Uczelnia muzyczna|Akademii Muzycznej]] w dziedzinie [[Teoria muzyki|teorii]] i gry na [[Skrzypce|skrzypcach]]. I nic dziwnego, że tak wspaniale, i z taką kulturą dokonywał ilustracji muzycznych do audycji, ale o tym elemencie swojej edukacji nigdy nie opowiadał, jak również o czterech latach studiów na [[Farmacja|farmacji]]. Raz tylko powiedział na moje zdziwienie jakimś jego opowiadaniem: ''Przecież ja przez dwa lata byłem aptecznym prowizorem''. Pewnie więc nie powinno być nic dziwnego w Jego wrażliwości na ludzkie cierpienie i w nieustannej gotowości niesienia pomocy innym... Niektórzy krytycy mówili czasem o poezji Jurka, że jest jakby trochę „[[Konstanty Ildefons Gałczyński|Gałczyńska]]”, ale myślę, że jest ona Jego własna, swoja, „Księska”. I że jest w niej i chleb, i wino, i skrzydła, i coś jeszcze. Coś nieuchwytne, ale wyczuwalne i tylko Jego, Jerzego Księskiego... Na moim redakcyjnym biurku pyszni się wspaniałym rubinem dość duży kawałek szkła. Coś w rodzaju samorodnej rzeźby. Pełni funkcję pojemnika na spinacze i przycisku jednocześnie. To Jurek przywiózł mi tę potwornie ciężką grudę szkła (zapewne jakiś destrukt albo odpad) z Huty Szkła w Pieńsku. To jest taka mała, przygraniczna miejscowość na północ od [[Zgorzelec|Zgorzelca]] i tam właśnie Jurek stworzył, w tej leśnej głuszy, niemal na końcu świata, piękną imprezę pod nazwą Pieńska Jesień Poetycka. Zapraszał na nią poetów z całej Polski, młodych, wytrawne wygi i debiutujących. Wdzięczna Mu za to była ludność Pieńska, która do kontaktu z kulturą ma bardzo daleko, miejscowi nauczyciele i młodzież szkolna, którą uczył stawiania pierwszych kroków w gąszczu literatury, a poezji w szczególności. Ale i ta strona Jego aktywności nie powinna dziwić. Jurek zawsze chciał siebie... dawać.
 |autor = Helena Małachowska
 |źródło = [http://dziennikarzerp.eu/ARCHIWUM/2005-2009/ksieski01.html „Kalendarz Wrocławski 1997”]
 |styl = środek
}}
Zmarł 20 listopada 1995 roku we [[Wrocław]]iu<ref name="Groby-Wrocław" /><ref name="KPPG" />. Został pochowany 24 listopada 1995 roku na [[Cmentarz Grabiszyński|Cmentarzu Grabiszyńskim]] (kwatera 27-267-11)<ref name="Groby-Wrocław" />.

== Życie prywatne ==
Ojciec [[Dominik Księski|Dominika Księskiego]]<ref name="Księski">{{Cytuj stronę|url = https://ysabellog.wordpress.com/2008/03/03/domimik-ksieski-pojedziemy/|tytuł = Dominik Księski – „Pojedziemy”|autor = Joanna Filipczak|opublikowany = ysabellog.wordpress.com|język = pl|data dostępu = 2023-08-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Discogs|artysta|Jerzy+Księski|Jerzy Księski}}
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 6642 |nazwa = Jerzy Księski |data dostępu = 2023-08-27}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Księski, Jerzy}}
[[Kategoria:Polscy poeci XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy tekściarze]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Lublinem]]
[[Kategoria:Poeci związani z Wrocławiem]]
[[Kategoria:Dziennikarze związani z Wrocławiem]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1933]]
[[Kategoria:Zmarli w 1995]]

title: Jerzy Księski

Data i miejsce urodzenia: 13 listopada 1933 · Dereczyn

Data i miejsce śmierci: 20 listopada 1995 · Wrocław


text:
# Guglielmo Siniscalco
Guglielmo Siniscalco (ur. 20 lipca 1921 w Neapolu, zm. 5 grudnia 2020) – włoski brydżysta z tytułem World Grand Master, z wykształcenia inżynier.
W brydża zaczął grać w 1937 roku. Jego ulubionymi partnerami brydżowymi byli Eugenio Chiaradia i Pietro Forqet. Grając razem stosowali system licytacyjny Neapolitański Trefl. W latach 1956–1959 grał w słynnym Blue Teamie.
Poza brydżem interesował się tenisem.

## Dokonania brydżowe
- 3 tytułów Mistrza Świata na Bermuda Bowl w latach: 1957, 1958, 1959.
- 4 tytuły Mistrza Europy w latach: 1956, 1957, 1958, 1959[3].
- 6 tytułów Mistrza Włoch w latach: 1948, 1949, 1951, 1956, 1957, 1959[4].

title: Guglielmo Siniscalco

wikitext:
{{Brydżysta infobox
 | imię i nazwisko = Guglielmo Siniscalco
 | zdjęcie =
 | opis zdjęcia =
 | państwo = Włochy
 | data urodzenia = 1921
 | data śmierci =
 | cezar =
 | kod_WBF =
 | kod_EBL =
 | tytuł PZBS = World Grand Master
 | ranking PZBS =
 | data rankingu PZBS =
 | tytuł WBF Open =
 | tytuł WBF Kobiet =
 | tytuł WBF Seniorów =
 | ranking WBF Open =
 | ranking WBF Kobiet =
 | ranking WBF Seniorów =
 | data rankingu WBF =
 | EC=
 | tytuł EBL =
 | ranking EBL Open =
 | ranking EBL Kobiet =
 | ranking EBL Seniorów =
 | ranking EBL Juniorów =
 | data rankingu EBL =
}}
'''Guglielmo Siniscalco''' (ur. [[20 lipca]] [[1921]] w [[Neapol]]u, zm. [[5 grudnia]] [[2020]]<ref>[https://bridgeditalia.it/2020/12/guglielmo-siniscalco/ ''In ricordo di Guglielmo Siniscalco'']</ref>) – [[Włosi|włoski]] [[Brydż sportowy|brydżysta]] z tytułem World Grand Master, z wykształcenia inżynier<ref name="p1"> Il Blue Team nella storia del bridge, Carl'Alberto Perroux (U. Mursia & C., 1960) s. 252</ref>.

W brydża zaczął grać w 1937 roku. Jego ulubionymi partnerami brydżowymi byli [[Eugenio Chiaradia]] i [[Pietro Forqet]]<ref name="p1" />. Grając razem stosowali [[system licytacyjny]] [[Neapolitański Trefl]]. W latach 1956–1959 grał w słynnym [[Blue Team]]ie.

Poza brydżem interesował się tenisem<ref name="p1" />.

== Dokonania brydżowe ==
* 3 tytułów Mistrza Świata na [[Drużynowe mistrzostwa świata open w brydżu sportowym – Bermuda Bowl |Bermuda Bowl]] w latach: 1957, 1958, 1959.
* 4 tytuły Mistrza Europy w latach: 1956, 1957, 1958, 1959<ref>Encyklopedia Brydża, Bogumił Seifert (Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o., 1996) s. 1034</ref>.
* 6 tytułów Mistrza Włoch w latach: 1948, 1949, 1951, 1956, 1957, 1959<ref>Il Blue Team nella storia del bridge, Carl'Alberto Perroux (U. Mursia & C., 1960) s. 15</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Siniscalco, Guglielmo}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1921]]
[[Kategoria:Zmarli w 2020]]
[[Kategoria:Włoscy brydżyści]]

title: · Guglielmo Siniscalco

Tytuł PZBS: World Grand Master


text:
# Das Wohltemperierte Klavier
Das Wohltemperierte Klavier (Dobrze nastrojony klawesyn, dokładne tłumaczenie – Właściwie temperowany instrument klawiszowy) – dwutomowy zbiór dwóch cykli po 24 preludia i fugi Johanna Sebastiana Bacha (BWV 846–893) na instrument klawiszowy, z których każda para kompozycji jest w innej tonacji w pochodzie chromatycznym, począwszy od C-dur. Obydwa tomy mają ten sam układ: na każdym dźwięku zbudowane są dwie kompozycje w tonacjach jednoimiennych, np. C-dur i c-moll.
Bach skomponował ten cykl, jak sam napisał, "na użytek młodzieży muzycznej chcącej się uczyć, a szczególnie dla tych, którzy już są zaawansowani w nauce". Słowo Klavier (w oryginale – Clavier) oznacza instrument klawiszowy (w epoce Bacha klawesyn, klawikord lub organy). Jednocześnie, poczynając od pierwszej połowy XIX w., zbiór ten wchodzi w repertuar wielu pianistów.
Pierwszy tom powstał w 1722 podczas pobytu Bacha w Köthen (Anhalt), następny zaś 20 lat później w Lipsku. Oba były rozpowszechnione jako manuskrypty aż do 1801 roku, kiedy wydano je drukiem.

## Das Wohltemperierte Klavier a temperacja stroju
Niekiedy można się spotkać z twierdzeniem, iż Bach, tworząc zbiór Das Wohltemperierte Klavier, proklamował wyższość temperacji równomiernej nad innymi, wcześniej stosowanymi systemami. Lecz słowo "Wohltemperierte" naprawdę tłumaczy się jako właściwie nastrojony (temperowany) i nie zawiera samo w sobie sugestii o równomierności użytego stroju. Współczesny stan badań wskazuje, iż Bach rzeczywiście potrzebował uniwersalnego stroju o szerokich możliwościach, lecz najprawdopodobniej chodziło mu o jeden z późniejszych sposobów nierównomiernej temperacji, określanych zwykle według nazwiska osoby, która go opracowała, np. Werckmeister III, Kirnberger III, Neidhardt III, Rameau itd. W tych strojach można było grać we wszystkich tonacjach, lecz, poprzez indywidualny sposób rozprowadzenia komatu pitagorejskiiego ("wilcza kwinta"), każda tonacja brzmiała nieco inaczej. Temu prawdopodobnie miało służyć dzieło, eksponujące wszystkie 24 tonacje i pokazujące każdą z nich w sposób niezwykle indywidualny, niemalże kolorystyczny. Miałoby to mniejsze znaczenie, gdyby każda tonacja brzmiała tak samo, zaś jedyna różnica polegałaby na przeciwstawieniu sobie systemu dur-moll.
Znany muzyk i teoretyk, Johann Philipp Kirnberger, jeden z ulubionych uczniów Bacha, oświadczył już po śmierci mistrza, iż swój system strojenia (wspomniany trzeci system Kirnbergera) oparł na praktyce Bacha, który używał go podczas strojenia klawesynu, co zawsze czynił własnoręcznie. Ten system jednak nie jest strojem temperowanym równomiernie.

## Nagrania
- Pierwszego kompletnego nagrania Das Wohltemperierte Klavier dokonał Edwin Fischer w 1933 i 1936 roku.
- Preludium i fuga nr 20 (tom 1.) a-moll (BWV 865)ⓘ
- Nagranie wybranych dzieł na instrument klawiszowy J.S. Bacha, w tym 3 preludia i fugi z Das Wohltemperierte Klavier w wykonaniu klawesynowym Janine Johnson
- Nagrania wszystkich preludiów i fug z Das Wohltemperierte Klavier z tomu I i II w wykonaniu fortepianowym, gra Daniel-Ben Pienaar
- Nagrania preludiów i fug z Das Wohltemperierte Klavier (w tym wszystkich z tomu I) w wykonaniu fortepianowym oraz ich nuty
- Temperowany Instrument Klawiszowy preludia i fugi, fugi – Korevaar (Fortepian), Goeth (Organy), Parmentier (Klawesyn)
- Das Wohltemperierte Klavier: David Korevaar

title: Das Wohltemperierte Klavier

wikitext:
[[Plik:DwtkII-as-dur-fuga.jpg|thumb|Fuga As-dur z drugiego tomu ''Das Wohltemperierte Klavier'' – manuskrypt]]
'''Das Wohltemperierte Klavier''' (''Dobrze nastrojony [[klawesyn]]'', dokładne tłumaczenie – ''Właściwie temperowany instrument klawiszowy'') – dwutomowy zbiór dwóch cykli po 24 [[Preludium (muzyka)|preludia]] i [[Fuga (muzyka)|fugi]] [[Johann Sebastian Bach|Johanna Sebastiana Bacha]] ([[Bach-Werke-Verzeichnis|BWV]] 846–893) na instrument klawiszowy, z których każda para kompozycji jest w innej [[tonacja|tonacji]] w pochodzie [[Skala dwunastodźwiękowa|chromatycznym]], począwszy od C-dur. Obydwa tomy mają ten sam układ: na każdym dźwięku zbudowane są dwie kompozycje w tonacjach jednoimiennych, np. ''[[C-dur]]'' i ''[[c-moll]]''.

Bach skomponował ten cykl, jak sam napisał, "na użytek młodzieży muzycznej chcącej się uczyć, a szczególnie dla tych, którzy już są zaawansowani w nauce". Słowo ''Klavier'' (w oryginale – ''Clavier'') oznacza instrument klawiszowy (w epoce Bacha klawesyn, klawikord lub organy). Jednocześnie, poczynając od pierwszej połowy XIX w., zbiór ten wchodzi w repertuar wielu [[Pianista (muzyk)|pianistów]].

Pierwszy tom powstał w 1722 podczas pobytu Bacha w [[Köthen (Anhalt)]], następny zaś 20 lat później w [[Lipsk]]u. Oba były rozpowszechnione jako [[rękopis|manuskrypty]] aż do 1801 roku, kiedy wydano je drukiem.

== Das Wohltemperierte Klavier a temperacja stroju ==
Niekiedy można się spotkać z twierdzeniem, iż Bach, tworząc zbiór ''Das Wohltemperierte Klavier'', proklamował wyższość [[System równomiernie temperowany|temperacji równomiernej]] nad innymi, wcześniej stosowanymi systemami. Lecz słowo "Wohltemperierte" naprawdę tłumaczy się jako '''''właściwie''''' ''nastrojony (temperowany)'' i nie zawiera samo w sobie sugestii o równomierności użytego stroju. Współczesny stan badań wskazuje, iż Bach rzeczywiście potrzebował uniwersalnego stroju o szerokich możliwościach, lecz najprawdopodobniej chodziło mu o jeden z późniejszych sposobów nierównomiernej temperacji, określanych zwykle według nazwiska osoby, która go opracowała, np. ''Werckmeister III'', ''Kirnberger III'', ''Neidhardt III'', ''Rameau'' itd. W tych strojach można było grać we wszystkich tonacjach, lecz, poprzez indywidualny sposób rozprowadzenia [[komat pitagorejski|komatu pitagorejskiiego]] ("wilcza kwinta"), każda tonacja brzmiała nieco inaczej. Temu prawdopodobnie miało służyć dzieło, eksponujące wszystkie 24 tonacje i pokazujące każdą z nich w sposób niezwykle indywidualny, niemalże kolorystyczny. Miałoby to mniejsze znaczenie, gdyby każda tonacja brzmiała tak samo, zaś jedyna różnica polegałaby na przeciwstawieniu sobie systemu [[Skala durowa|dur]]-[[skala molowa|moll]].

Znany muzyk i teoretyk, [[Johann Philipp Kirnberger]], jeden z ulubionych uczniów Bacha, oświadczył już po śmierci mistrza, iż swój system [[strojenie instrumentów muzycznych|strojenia]] (wspomniany trzeci system Kirnbergera) oparł na praktyce Bacha, który używał go podczas strojenia klawesynu, co zawsze czynił własnoręcznie. Ten system jednak nie jest strojem temperowanym ''równomiernie''.

== Zobacz też ==
* [[Preludium i fuga B-dur nr 21, I tom "Das Wohltemperierte Clavier"]]
* [[Preludium i fuga Es-dur nr 7, II tom "Das Wohltemperierte Clavier"]]

== Nagrania ==
* Pierwszego kompletnego nagrania ''Das Wohltemperierte Klavier'' dokonał [[Edwin Fischer]] w 1933 i 1936 roku.
* {{wymowa|Bach Prelude and Fugue in A Minor.ogg|Preludium i fuga nr 20 (tom 1.) a-moll (BWV 865)}}
* [http://magnatune.com/artists/albums/jjohnson-bach/hifi_play Nagranie wybranych dzieł na instrument klawiszowy J.S. Bacha, w tym 3 preludia i fugi z Das Wohltemperierte Klavier w wykonaniu klawesynowym Janine Johnson]
* [http://magnatune.com/artists/pienaar Nagrania wszystkich preludiów i fug z ''Das Wohltemperierte Klavier'' z tomu I i II w wykonaniu fortepianowym, gra Daniel-Ben Pienaar]
* [http://pianosociety.com/cms/index.php?section=101 Nagrania preludiów i fug z ''Das Wohltemperierte Klavier'' (w tym wszystkich z tomu I) w wykonaniu fortepianowym oraz ich nuty]
* Temperowany Instrument Klawiszowy [https://web.archive.org/web/20171029003606/http://oregonbachfestival.com/well-tempered-clavier preludia i fugi], [https://web.archive.org/web/20190225055221/http://bach.nau.edu/clavier/nature/fugues/Fugue01.html fugi] – Korevaar (Fortepian), Goeth (Organy), Parmentier (Klawesyn)
* [http://www2.nau.edu/tas3/wtc.html Das Wohltemperierte Klavier]: David Korevaar

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Utwory klawesynowe Johanna Sebastiana Bacha]]


text:
# Wenzhou
Wenzhou (chiń. 温州; pinyin Wēnzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Zhejiang, nad Morzem Wschodniochińskim. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 885 362. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 7 216 249 mieszkańców. Port handlowy i rybacki oraz duży ośrodek przemysłu skórzano-obuwniczego, elektrotechnicznego, poligraficznego, odzieżowego, szklarskiego, metalowego, tytoniowego i spożywczego; siedziba Chińskiego Instytutu Przemysłu Lekkiego. Siedziba rzymskokatolickiej diecezji Yongjia.

## Miasta partnerskie
- Alicante
- Gießen
- Hrabstwo Union
- Ipoh
- Ishinomaki
- Pittsburg
- Port-Gentil

title: Wenzhou

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wenzhou
 |nazwa oryginalna             = {{k|zh|温州}}
 |zdjęcie                      = WenzhouLvpuRiver.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Wenzhou
 |państwo                      = CHN
 |1. jednostka administracyjna = [[Zhejiang]]
 |powierzchnia                 = prefektura: 11 784
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 885 362<br>prefektura (1999): 7 216 249
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 0577
 |kod pocztowy                 = 325000
 |tablice rejestracyjne        = 浙C
 |plan miasta                  = ChinaZhejiangWenzhou.png
 |współrzędne                  = 27°59′57″N 120°39′22″E
 |commons                      = Category:Wenzhou
 |www                          = http://www.wenzhou.gov.cn
}}
'''Wenzhou''' ({{chińskie|c=温州|hp=Wēnzhōu}}) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]], w prowincji [[Zhejiang]], nad [[Morze Wschodniochińskie|Morzem Wschodniochińskim]]. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła {{formatnum:885362}}<ref>{{cytuj stronę| url = http://world-gazetteer.com/wg.php?x=&men=gpro&lng=en&des=wg&geo=-1003&srt=npan&col=abcdefghinoq&msz=1500&pt=c&va=&geo=424902065 | tytuł = Wenzhou | data dostępu = 2010-12-17 | opublikowany = World Gazetteer | język = en}}</ref>. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła {{formatnum:7216249}} mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.statoids.com/ycn.html | tytuł = China Prefectures | data dostępu = 2010-12-17 | opublikowany = Statoids | język = en}}</ref>. Port handlowy i rybacki oraz duży ośrodek przemysłu skórzano-obuwniczego, elektrotechnicznego, poligraficznego, odzieżowego, szklarskiego, metalowego, tytoniowego i spożywczego; siedziba Chińskiego Instytutu Przemysłu Lekkiego<ref>{{encyklopedia PWN|id = 3994831|tytuł=Wenzhou|data dostępu=2010-12-17}}</ref>. Siedziba rzymskokatolickiej [[Diecezja Yongjia|diecezji Yongjia]].

== Miasta partnerskie ==
* {{Flaga|EUR}}{{Flaga|ESP}} [[Alicante]]
* {{Flaga|EUR}}{{Flaga|DEU}} [[Gießen]]
* {{Flaga|USA}} [[Hrabstwo Union (New Jersey)|Hrabstwo Union]]
* {{Flaga|MYS}} [[Ipoh]]
* {{Flaga|JPN}} [[Ishinomaki]]
* {{Flaga|USA}} [[Pittsburg (Kalifornia)|Pittsburg]]
* {{Flaga|GAB}} [[Port-Gentil]]

== Ludzie związani z Wenzhou ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Wenzhou}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w prowincji Zhejiang]]
[[Kategoria:Wenzhou| ]]

title: Wenzhou温州

Państwo: Chiny

Prowincja: Zhejiang

Powierzchnia: prefektura: 11 784 km²

Tablice rejestracyjne: 浙C


text:
# 10 cm Kanone 14
10 cm Kanone 14 – niemiecka armata polowa o kalibrze 105 mm używana podczas I wojny światowej. Produkcja armat przez firmę Krupp ruszyła w 1914, a pierwsza bateria otrzymała je w maju 1915. Podczas wojny wyprodukowano 724 egzemplarzy armaty. W 1917 została zastąpiona w produkcji przez ulepszoną armatę 10 cm Kanone 17.

title: 10 cm Kanone 14

wikitext:
{{Działo holowane infobox
 |nazwa                  = 10 cm Kanone 14
 |nazwa oryginalna       =
 |grafika                = 10cm K14 NOTL 1.JPG
 |opis grafiki           =
 |alt grafiki            =
 |państwo                = DEU
 |wariant flagi          = 1871
 |producent              = [[Friedrich Krupp (przedsiębiorstwo)|Friedrich Krupp AG]]
 |rodzaj                 = [[artyleria polowa|armata polowa]]
 |prototypy              = 1912–1914
 |produkcja seryjna      = 1915–1918
 |wyprodukowano          = 724
 |kaliber                = 105 mm
 |nabój                  =
 |długość lufy           = 4,725 m
 |donośność              = 12 000 m
 |odległość strzału      =
 |Vo                     =
 |długość                =
 |szerokość              =
 |wysokość               =
 |masa                   = 2820 kg
 |kąt ostrzału           = -5° to +45° (w pionie)<br />6° (w poziomie)
 |wysokość linii ognia   =
 |długość odrzutu        =
 |jednostka ognia        =
 |szybkostrzelność       =
 |obsługa                =
 |czas przejścia do boju =
 |prędkość marszowa      =
 |commons                = Category:10 cm Kanone 14
}}
'''10 cm Kanone 14''' – niemiecka [[armata]] [[Działo polowe|polowa]] o kalibrze 105 mm używana podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Produkcja armat przez firmę [[Friedrich Krupp (przedsiębiorstwo)|Krupp]] ruszyła w 1914, a pierwsza bateria otrzymała je w maju 1915. Podczas wojny wyprodukowano 724 egzemplarzy armaty. W 1917 została zastąpiona w produkcji przez ulepszoną armatę [[10 cm Kanone 17]].
<gallery>
Plik:10cm K14 NOTL 2.JPG
Plik:10cm K14 NOTL 3.JPG
</gallery>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.landships.info/landships/artillery_articles.html?load=/landships/artillery_articles/k14_1.html Opis armaty na stronie www.landships.freeservers.com]

[[Kategoria:Niemiecka broń artyleryjska I wojny światowej]]
[[Kategoria:Niemieckie holowane armaty polowe]]

title: 10 cm Kanone 14

Państwo: Cesarstwo Niemieckie

Producent: Friedrich Krupp AG

Rodzaj: armata polowa

Kąt ostrzału: -5° to +45° (w pionie) · 6° (w poziomie)


text:
# Jacob de Bie
Jacob de Bie (młodszy) (ur. 1681, zm. 1719) – holenderski dyplomata.
Jego ojcem był Jacob de Bie Starszy (1644-1702) holenderski konsul w Nantes.
Jacob de Bie junior był sekretarzem ambasady holenderskiej w Dreźnie i Warszawie, przy ambasadorze Johanie van Haersolte w latach 1700-11; następnie niderlandzkim rezydentem w Moskwie  w latach 1711–1718.
W roku 1719 został wysłany z misją dyplomatyczną do Szwecji. Wracając jeszcze w tym roku utonął.

title: Jacob de Bie

wikitext:
'''Jacob de Bie (młodszy)''' (ur. [[1681]], zm. [[1719]]) – holenderski dyplomata.

Jego ojcem był [[Jacob de Bie Starszy]] (1644-1702) holenderski [[Konsul (urzędnik)|konsul]] w [[Nantes]].

Jacob de Bie junior był sekretarzem ambasady holenderskiej w Dreźnie i Warszawie, przy [[ambasador]]ze  [[Johan van Haersolte|Johanie van Haersolte]] w latach 1700-11; następnie niderlandzkim rezydentem w Moskwie  w latach [[1711]]–[[1718]].

W roku [[1719]] został wysłany z misją dyplomatyczną do Szwecji. Wracając jeszcze w tym roku utonął.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://web.archive.org/web/20021115202113/http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BrievenAnthonieHeinsius1702-1720/Index/b inghist.nl]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bie}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1681]]
[[Kategoria:Zmarli w 1719]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Holandii w Szwecji]]


text:
# Byk Farnezyjski
Byk Farnezyjski, Byk Farnese – marmurowa grupa rzeźbiarska (o wysokości 3,70 m), przedstawiająca mitologiczną scenę ukarania tebańskiej królowej Dirke przez przywiązanie jej do rogów byka. Dokonali tego Amfion i Zetos.
Dzieło to pochodzi z III wieku n.e. i jest rzymską kopią niezachowanej greckiej rzeźby z brązu z około 100 p.n.e. dłuta mistrzów szkoły rodyjskiej, braci Apolloniosa i Tauriskosa z Tralles.
Kompozycja kopii została zmieniona w stosunku do oryginału przez dodanie postaci pasterza oraz Antiope. Cała scena została skomponowana na kształt piramidy, a przedstawiany obraz jest pełen dynamiki i patosu.
Rzeźba została odkryta w 1546 lub w 1547 w rzymskich termach cesarza Karakalli. Do końca XVIII wieku znajdowała się w Palazzo Farnese (stąd nazwa) w Rzymie. Obecnie jest w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.

title: Byk Farnezyjski

wikitext:
{{Dzieło sztuki infobox
 |tytuł            = Byk Farnezyjski
 |tytuł oryginalny =
 |zdjęcie          = Toro farnese.JPG
 |opis zdjęcia     =
 |alt zdjęcia      =
 |autor            =
 |rodzaj           =
 |data powstania   = III w.
 |medium           = marmur
 |wymiary          = wys. 3,70 m
 |miejscowość      =
 |lokalizacja      = [[Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu]]
 |commons          = Category:Farnese Bull
}}
'''Byk Farnezyjski''', Byk Farnese – [[marmur]]owa grupa [[Rzeźbiarstwo|rzeźbiarska]] (o wysokości 3,70 m), przedstawiająca [[mitologia|mitologiczną]] scenę ukarania [[Teby (Grecja)|tebańskiej]] królowej [[Dirke]] przez przywiązanie jej do rogów byka. Dokonali tego [[Amfion i Zetos]].

Dzieło to pochodzi z [[III wiek]]u n.e. i jest [[starożytny Rzym|rzymską]] kopią niezachowanej [[Grecja|greckiej]] rzeźby z [[brązy|brązu]] z około [[100 p.n.e.]] dłuta mistrzów szkoły [[Rodos (wyspa)|rodyjskiej]], braci [[Apollonios z Tralles|Apolloniosa]] i [[Tauriskos z Tralles|Tauriskosa z Tralles]].

Kompozycja kopii została zmieniona w stosunku do oryginału przez dodanie postaci pasterza oraz [[Antiopa (córka Nikteusza)|Antiope]]. Cała scena została skomponowana na kształt [[piramida|piramidy]], a przedstawiany obraz jest pełen dynamiki i [[Patos (estetyka)|patosu]].

Rzeźba została odkryta w [[1546]] lub w [[1547]] w rzymskich [[termy Karakalli|termach cesarza Karakalli]]. Do końca [[XVIII wiek]]u znajdowała się w [[Palazzo Farnese]] (stąd nazwa) w [[Rzym]]ie. Obecnie jest w [[Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu|Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu]].

== Bibliografia ==
* ''Encyklopedia sztuki starożytnej'', praca zbiorowa, WAiF i [[Wydawnictwo Naukowe PWN]], Warszawa 1998, s. 133, {{ISBN|83-01-12466-0}} (PWN), {{ISBN|83-221-0684-X}} (WAiF).
* Praca zbiorowa pod redakcją [[Aleksander Krawczuk|Aleksandra Krawczuka]], ''Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych'', Oficyna Wydawnicza FOGRA, Warszawa 2005, s. 301-302, {{ISBN|83-85719-84-9}}.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zabytki starożytnego Rzymu we Włoszech]]
[[Kategoria:Rzeźby starożytnej Grecji]]
[[Kategoria:Rzeźby w Muzeum Narodowym w Neapolu]]
[[Kategoria:Bydło w kulturze]]

title: Byk Farnezyjski

Data powstania: III w.

Medium: marmur


text:
# Jezeřany-Maršovice
Jezeřany-Maršovice – gmina w Czechach, w powiecie Znojmo, w kraju południowomorawskim. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 736 mieszkańców.

title: Jezeřany-Maršovice

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Jezeřany-Maršovice
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gmina]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Jezeřany Maršovice CoA.jpg
 |flaga                           = Jezeřany Maršovice flag.gif
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = kraj południowomorawski
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Powiat Znojmo|Znojmo]]
 |1. jednostka tradycyjna         = [[Morawy]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 10,69 km²
 |rok                             = 2014
 |liczba ludności                 = 736<ref name="urz">{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20181004001804/http://www.mvcr.cz/soubor/pocet-obcane-leden12-xls.aspx|tytuł=Počty obyvatel v obcích k 1. 1. 2013|opublikowany=www.mvcr.cz|język=cs|data dostępu=2014-08-23}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 671 75
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = obrębów ewidencyjnych
 |1. podział                      = 2
 |nazwa 2. podziału               = części gminy
 |2. podział                      = 1
 |nazwa 3. podziału               = gmin katastralnych
 |3. podział                      = 2
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = kraj południowomorawski
 |współrzędne                     = 49°1′44″N 16°26′14″E
 |commons                         = Category:Jezeřany-Maršovice
 |www                             = http://www.jezerany-marsovice.cz
}}
'''Jezeřany-Maršovice''' – [[gmina]] w [[Czechy|Czechach]], w [[Powiat Znojmo|powiecie Znojmo]], w [[Kraj południowomorawski|kraju południowomorawskim]]. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 736 mieszkańców<ref name="urz"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat Znojmo}}

[[Kategoria:Gminy w powiecie Znojmo]]

title: Jezeřany-Maršovice

Państwo: Czechy

Kraj: południowomorawski

Powiat: Znojmo

Kraina: Morawy