text:
# Ngawang Namgyal
Szabdrung Ngawang Namgyal (tyb. ཞབས་དྲུང་ངག་དབང་རྣམ་རྒྱལ་, transliteracja Wyliego: Zhabs-drung Ngag-dbang Rnam-rgyal) (ur. 1594 w Ralung, Tybet, zm. 1651 w Bhutanie) – buddyjski lama i twórca państwa Bhutan. Krzewiciel odrębności kulturowej Bhutańczyków. Pierwszy Wielki Lama (szabdrung) Bhutanu.

## Młodość
Ngawang Namgyal urodził się w klasztorze Ralung, w tybetańskiej prowincji Ü-Tsang. Jego ojcem był Mipham Tenpai Nyima (འབྲུག་པ་མི་ཕམ་བསྟན་པའི་ནྱི་མ་, Brug-pa Mi-pham Bstan-pa’i Nyi-ma), pan przyklasztornej szkoły Drukpa Kagyu. Matką była z kolei Sonam Pelkyi Butri (བསོད་ནམས་དཔལ་གྱི་བུ་ཁྲིད་, Bsod-nams Dpal-gyi Bu-khrid), córka namiestnika Kyisho. Po swoim ojcu, Ngawang Namgyal był w prostej linii potomkiem Tsangpy Gyarego – założyciela szkoły Drukpa Kagyu. Z uwagi na ten fakt, młody Ngwang został intronizowany jako Osiemnasty Drukpa i dziedzic klasztoru Ralung. Został także rozpoznany jako bezpośrednie wcielenie Czwartego tzw. Gyalwang Drukpy (oznacza głowę tradycji Drukpa), zmarłego w 1592 Pemy Karpo (ཀུན་མཁྱེན་པད་མ་དྐར་པོ་, Kun-mkhyen Pad-ma Dkar-po).
Decyzji o intronizacji sprzeciwił się Lhatsewa Ngawang Zangpo, wpływowy zwolennik Pemy Karpo, który chciał doprowadzić do intronizacji Pagsama Wangpo (Dpag-bsam Dbang-po). Był to nieślubny syn Chongje Depa’ego. Zwolennicy Zangpo i Depa’ego intronizowali swojego kandydata w klasztorze Tashi Thongmen. Dla zyskania przewagi, rywale Ngawang Namgyala namówili do poparcia ich kandydata władcę z tybetańskiej rodziny królewskiej Tsangpa (prawdopodobnie był to późniejszy król Karma Phuntsok Namgyal (1587–1620)). Mimo tego, za prawdziwą inkarnację uznawano wciąż Ngawang Namgyala, który był bliżej spokrewniony z Tsangpa Gyare, a w dodatku kontrolował tradycyjny ośrodek szkoły Drukpa Kagyu – klasztor Ralung.
Sytuacja zaczęła się jednak komplikować. Po pewnych nieporozumieniach Tybetańczycy zażądali odszkodowania oraz wydania przez klasztor Ralung relikwii, które następnie miały być przekazane Pagasma Wamgpo’emu. W 1616 aresztowano Ngwang Namgyal w celu wyegzekwowania swoich żądań. W tej sytuacji lama porzucił Ralung i udał się do Bhutanu, aby tam założyć nowy ośrodek religijny.

## Ojciec Bhutanu
Ngwang Namgyal osiadł w pobliżu współczesnego Thimphu. W roku 1620 ukończył budowę dzongu Chagri. W 1629 u wejścia do doliny Timphu wybudował kolejny dzong – Simtokha. Jego strategiczne położenie pozwoliło lamie Namgyalowi kontrolować szlaki pomiędzy Paro i Trongsa, a więc tereny zachodniego i centralnego Bhutanu. Poza jego kontrolą pozostały tylko wschód i część centralnego Bhutanu, znajdujące się pod kontrolą buddystów Ningma. Także inni lamowie byli jednak niezadowoleni z rosnących wpływów nowo przybyłego lamy. Kilku lamów zdecydowało się na współpracę przeciwko Ngwang Namgyalowi. W 1634 Ngawang Namgyal odniósł jednak świetne zwycięstwo w bitwie Pięciu Lamów nad przeciwnikami i wspierającymi ich Tybetańczykami. Zwycięstwo to uznaje się za definitywne zjednoczenie państwa.
W 1639 Tybet ostatecznie uznał odrębność Bhutanu z szabdrungiem Namgyalem na czele.

## Goście z Europy
W 1627 do domeny Ngwang Namgyala przybyli pierwsi Europejczycy, jezuici z Portugalii: João Cabral i Estêvão Cacella. Opisali oni szabdrunga Namgyala jako człowieka współczującego, energicznego oraz inteligentnego. Zwrócili także uwagę, że lubił sztukę oraz pisarstwo. Także sam władca odnosił się niezwykle życzliwie do gości i niechętnie zezwolił im na wyjazd. Portugalczycy jednak koniecznie chcieli się udać do Tybetu, poszukiwali bowiem kościoła nestoriańskiego, który miał trwać w Azji, na co dowody znalazł Nicolas Trigault w 1625 lub 1626 (zob. Stela z Xi’an).

## Reforma ustroju
Ngwang Namgyal, wzorując się na systemie prawnym w klasztorach Ralung i Cheri, wprowadził w Bhutanie kodeks prawny, tzw. Tsa Yig oraz system dwuwładzy: nad świecką kontrolę miał sprawować tzw. Druk Desi, a nad religijną Je Khenpo. System ten przetrwał aż do początków XX w., a z pewnymi zmianami funkcjonuje do dziś.

## Śmierć
Pierwszy Wielki Lama Bhutanu zmarł w 1651. Zamiast prawowitego następcy, władzę w państwie przejęli lokalni ministrowie-gubernatorzy dzongów, tzw. penlopowie. W obawie przed powrotem do rozdrobnienia państwa na słabe księstewka zataili oni śmierć Namgyala aż na 54 lata. W tym czasie wydawali oni rozkazy w imieniu szabdrunga i twierdzili, że przedłuża ciche medytacje. Było to o tyle uzasadnione, że podobne medytacje prowadził także krótko przed wizytą jezuitów w 1627.
Obecnie, śmierć Ngwang Namgyala jest obchodzona jako święto narodowe Bhutanu każdego roku 10 dnia 4 miesiąca kalendarza tybetańskiego.

title: Ngawang Namgyal

wikitext:
[[Plik:Shabdrung rubin.png|thumb|200px|''Szabdrung'' Ngawang Namgyal]]
'''''[[Szabdrung]]'' Ngawang Namgyal''' ([[Język tybetański|tyb.]] ཞབས་དྲུང་ངག་དབང་རྣམ་རྒྱལ་, [[transliteracja Wyliego]]: ''Zhabs-drung Ngag-dbang Rnam-rgyal'') (ur. [[1594]] w [[Klasztor Ralung|Ralung]], [[Tybet (region)|Tybet]], zm. [[1651]] w [[Bhutan]]ie) – [[Buddyzm|buddyjski]] [[Lama (religioznawstwo)|lama]] i twórca państwa Bhutan. Krzewiciel odrębności kulturowej [[Bhutańczycy|Bhutańczyków]]. Pierwszy ''Wielki Lama'' (''szabdrung'') Bhutanu.

== Młodość ==
Ngawang Namgyal urodził się w klasztorze Ralung, w tybetańskiej prowincji [[Ü-Tsang]]. Jego ojcem był Mipham Tenpai Nyima (འབྲུག་པ་མི་ཕམ་བསྟན་པའི་ནྱི་མ་, ''Brug-pa Mi-pham Bstan-pa’i Nyi-ma''), pan przyklasztornej szkoły [[drukpa kagju|Drukpa Kagyu]]. Matką była z kolei Sonam Pelkyi Butri (བསོད་ནམས་དཔལ་གྱི་བུ་ཁྲིད་, ''Bsod-nams Dpal-gyi Bu-khrid''), córka namiestnika Kyisho. Po swoim ojcu, Ngawang Namgyal był w prostej linii potomkiem [[Tsangpa Gyare|Tsangpy Gyarego]] – założyciela szkoły Drukpa Kagyu. Z uwagi na ten fakt, młody Ngwang został [[Intronizacja|intronizowany]] jako Osiemnasty Drukpa i dziedzic klasztoru Ralung. Został także rozpoznany jako bezpośrednie wcielenie Czwartego tzw. Gyalwang Drukpy (oznacza głowę tradycji Drukpa), zmarłego w 1592 [[Pema Karpo|Pemy Karpo]] (ཀུན་མཁྱེན་པད་མ་དྐར་པོ་, ''Kun-mkhyen Pad-ma Dkar-po'').

Decyzji o intronizacji sprzeciwił się Lhatsewa Ngawang Zangpo, wpływowy zwolennik Pemy Karpo, który chciał doprowadzić do intronizacji Pagsama Wangpo (''Dpag-bsam Dbang-po''). Był to nieślubny syn Chongje Depa’ego. Zwolennicy Zangpo i Depa’ego intronizowali swojego kandydata w klasztorze Tashi Thongmen. Dla zyskania przewagi, rywale Ngawang Namgyala namówili do poparcia ich kandydata władcę z tybetańskiej rodziny królewskiej Tsangpa (prawdopodobnie był to późniejszy król [[Karma Phuntsok Namgyal]] (1587–1620)). Mimo tego, za prawdziwą [[Inkarnacja|inkarnację]] uznawano wciąż Ngawang Namgyala, który był bliżej spokrewniony z Tsangpa Gyare, a w dodatku kontrolował tradycyjny ośrodek szkoły Drukpa Kagyu – klasztor Ralung.

Sytuacja zaczęła się jednak komplikować. Po pewnych nieporozumieniach Tybetańczycy zażądali odszkodowania oraz wydania przez klasztor Ralung [[Relikwie|relikwii]], które następnie miały być przekazane Pagasma Wamgpo’emu. W 1616 aresztowano Ngwang Namgyal w celu wyegzekwowania swoich żądań. W tej sytuacji lama porzucił Ralung i udał się do Bhutanu, aby tam założyć nowy ośrodek religijny.

== Ojciec Bhutanu ==
[[Plik:Cheri Monastery Bhutan-070317.JPG|thumb|[[Dzong]] Chagri, pierwszy klasztor w [[Bhutan]]ie wzniesiony przez Ngawang Namgyala]]
Ngwang Namgyal osiadł w pobliżu współczesnego [[Thimphu]]. W roku 1620 ukończył budowę [[dzong]]u [[Klasztor Chagri|Chagri]]. W 1629 u wejścia do doliny Timphu wybudował kolejny dzong – [[Simtokha Dzong|Simtokha]]. Jego strategiczne położenie pozwoliło lamie Namgyalowi kontrolować szlaki pomiędzy [[Dystrykt Paro|Paro]] i [[Trongsa]], a więc tereny zachodniego i centralnego Bhutanu. Poza jego kontrolą pozostały tylko wschód i część centralnego Bhutanu, znajdujące się pod kontrolą buddystów [[Ningma]]. Także inni lamowie byli jednak niezadowoleni z rosnących wpływów nowo przybyłego lamy. Kilku lamów zdecydowało się na współpracę przeciwko Ngwang Namgyalowi. W 1634 Ngawang Namgyal odniósł jednak świetne zwycięstwo w [[Bitwa Pięciu Lamów|bitwie Pięciu Lamów]] nad przeciwnikami i wspierającymi ich Tybetańczykami. Zwycięstwo to uznaje się za definitywne zjednoczenie państwa.

W 1639 Tybet ostatecznie uznał odrębność Bhutanu z szabdrungiem Namgyalem na czele.

== Goście z Europy ==
W 1627 do domeny Ngwang Namgyala przybyli pierwsi Europejczycy, [[jezuici]] z [[Portugalia|Portugalii]]: [[João Cabral]] i [[Estêvão Cacella]]. Opisali oni szabdrunga Namgyala jako człowieka współczującego, energicznego oraz inteligentnego. Zwrócili także uwagę, że lubił sztukę oraz pisarstwo. Także sam władca odnosił się niezwykle życzliwie do gości i niechętnie zezwolił im na wyjazd. Portugalczycy jednak koniecznie chcieli się udać do Tybetu, poszukiwali bowiem kościoła [[Nestorianizm|nestoriańskiego]], który miał trwać w [[Azja|Azji]], na co dowody znalazł [[Nicolas Trigault]] w 1625 lub 1626 (zob. [[Stela z Xi’an]]).

== Reforma ustroju ==
Ngwang Namgyal, wzorując się na systemie prawnym w klasztorach Ralung i Cheri, wprowadził w Bhutanie kodeks prawny, tzw. Tsa Yig oraz system dwuwładzy: nad świecką kontrolę miał sprawować tzw. [[Druk Desi]], a nad religijną [[Je Khenpo]]. System ten przetrwał aż do początków XX w., a z pewnymi zmianami funkcjonuje do dziś.

== Śmierć ==
Pierwszy Wielki Lama Bhutanu zmarł w 1651. Zamiast prawowitego następcy, władzę w państwie przejęli lokalni ministrowie-gubernatorzy dzongów, tzw. penlopowie. W obawie przed powrotem do rozdrobnienia państwa na słabe księstewka zataili oni śmierć Namgyala aż na 54 lata. W tym czasie wydawali oni rozkazy w imieniu szabdrunga i twierdzili, że przedłuża ciche medytacje. Było to o tyle uzasadnione, że podobne medytacje prowadził także krótko przed wizytą jezuitów w 1627.

Obecnie, śmierć Ngwang Namgyala jest obchodzona jako święto narodowe Bhutanu każdego roku 10 dnia 4 miesiąca kalendarza tybetańskiego.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Władcy Bhutanu]]
[[Kategoria:Tybetańscy duchowni buddyjscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1594]]
[[Kategoria:Zmarli w 1651]]


text:
# Police (gmina Cerkno)
Police – wieś w Słowenii, w gminie Cerkno. W 2018 roku liczyła 22 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Police (gmina Cerkno)

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Police
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Cerkno|Cerkno]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 22{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Police''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Cerkno|gminie Cerkno]]. W 2018 roku liczyła 22 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-20}}</ref>
}}

{{Gmina Cerkno}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Cerkno]]

title: Police

Państwo: Słowenia

Gmina: Cerkno


text:
# Deloraine
Deloraine – miejscowość na australijskiej wyspie Tasmania.
Zamieszkiwane jest przez ponad 2 tysiące mieszkańców.

title: Deloraine

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Deloraine
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = AU-TAS
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Meander Valley Council]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2006
 |liczba ludności              = 2744<ref>[http://www.censusdata.abs.gov.au/ABSNavigation/prenav/LocationSearch?locationLastSearchTerm=Deloraine&locationSearchTerm=Deloraine&newarea=SSC65261&submitbutton=View+QuickStats+%3E&mapdisplay=on&collection=Census&period=2006&areacode=SSC65261&geography=&method=Place+of+Usual+Residence&productlabel=&producttype=QuickStats&topic=&navmapdisplayed=true&javascript=true&breadcrumb=PL&topholder=0&leftholder=0&currentaction=104&action=401&textversion=false&subaction=1 Wyniki spisu powszechnego w Australii w 2006 roku]</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 41°32′S 146°40′E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Deloraine''' – miejscowość na [[Australia|australijskiej]] wyspie [[Tasmania]].

Zamieszkiwane jest przez ponad 2 tysiące mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = https://www.mvc.tas.gov.au/ | tytuł = www.mvc.tas.gov.au | data dostępu = 2009-07-18 | autor = | opublikowany = | data = | język = }}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w stanie Tasmania]]

title: Deloraine

Państwo: Australia

Stan: Tasmania

Samorząd lokalny: Meander Valley Council


text:
# Oblężenie Gibraltaru (1727)
Oblężenie Gibraltaru w 1727 roku (Trzynaste oblężenie Gibraltaru) – nieudana próba zdobycia Gibraltaru przez Hiszpanów w 1727 roku, w trakcie trwania wojny angielsko-hiszpańskiej. Zależnie od źródeł, wojska hiszpańskie oblegały Gibraltar w liczbie 12–25 tysięcy żołnierzy. Garnizon brytyjski liczył na początku oblężenia 1500 osób, lecz w trakcie konfliktu zwiększono jego liczebność do 5000 żołnierzy. Po 5 miesiącach nieudanego oblegania miasta, wojska hiszpańskie wycofały się. Otworzyło to drogę do rokowań pokojowych zwieńczonych traktatami z El Pardo w 1728 roku, oraz sewilskim w 1729 roku.

title: Oblężenie Gibraltaru (1727)

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Oblężenie Gibraltaru w 1727 roku
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[Wojna angielsko-hiszpańska (1727-1729)]]
 |grafika      = German print of the 1727 Gibraltar Siege.jpg
 |opis grafiki = Oblężenie Gibraltaru w 1727 roku
 |czas         = 22 lutego 1727 – 23 czerwca 1727
 |miejsce      = [[Gibraltar]]
 |terytorium   = [[Półwysep Iberyjski]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = Zwycięstwo Brytyjczyków
 |strona1      = [[Wielka Brytania]]
 |strona2      = [[Hiszpania]]
 |dowódca1     = Charles Wager
 |dowódca2     = Cristóbal de Moscoso y Montemayor<br />Jorge Próspero de Verboom
 |siły1        = 1500 ludzi (później zwiększono do 5500)
 |siły2        = 12000 ludzi (później zwiększono do 17500)
 |straty1      = 118 zabitych, 207 rannych
 |straty2      = 392 zabitych, 1019 rannych
 |kod mapy     = Gibraltar
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Oblężenie Gibraltaru w 1727 roku''' (''Trzynaste oblężenie Gibraltaru'') – nieudana próba zdobycia [[Gibraltar]]u przez Hiszpanów w 1727 roku, w trakcie trwania [[Wojna angielsko-hiszpańska (1727-1729)|wojny angielsko-hiszpańskiej]]<ref name="simms">{{Cytuj książkę |nazwisko = Simms| imię = Brendan| autor link = | tytuł = Three Victories and a Defeat: The Rise and Fall of the First British Empire| wydawca = Penguin Books| miejsce =| rok = 2008| strony = | isbn = }}</ref>. Zależnie od źródeł, wojska hiszpańskie oblegały Gibraltar w liczbie 12–25 tysięcy żołnierzy. Garnizon brytyjski liczył na początku oblężenia 1500 osób, lecz w trakcie konfliktu zwiększono jego liczebność do 5000 żołnierzy. Po 5 miesiącach nieudanego oblegania miasta, wojska hiszpańskie wycofały się. Otworzyło to drogę do rokowań pokojowych zwieńczonych traktatami z El Pardo w 1728 roku<ref name="simms" />, oraz sewilskim w 1729 roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Oblężenia Gibraltaru}}

{{SORTUJ:Gibraltaru, Oblężenie}}
[[Kategoria:Bitwy w historii Hiszpanii]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Królestwa Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Historia Gibraltaru]]
[[Kategoria:Oblężenia w Europie|Gibraltar 1727]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1727]]
[[Kategoria:Bitwy w XVIII wieku]]

title: Oblężenie Gibraltaru w 1727 roku

Czas: 22 lutego 1727 – 23 czerwca 1727

Miejsce: Gibraltar

Terytorium: Półwysep Iberyjski

Wynik: Zwycięstwo Brytyjczyków

title: Strony konfliktu

Wielka Brytania: Hiszpania

title: Dowódcy

Charles Wager: Cristóbal de Moscoso y Montemayor · Jorge Próspero de Verboom

title: Siły

title: Straty

118 zabitych, 207 rannych: 392 zabitych, 1019 rannych

Straty: Położenie na mapie Gibraltarumiejsce bitwy


text:
# Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum
Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum – czwarty studyjny album francuskiej grupy muzycznej Deathspell Omega. W tłumaczeniu na język polski, tytuł oznacza Boże Prawo - Odejdź ode mnie, przeklęty, do wiecznego ognia!. Tytuł ten wziął się od tłumaczenia łacińskiej biblii, a dokładniej miejsca Mateusz 25:41, gdzie napisano: discedite a me maledicti in ignem æternum, które zazwyczaj cytuje się "ite maledicti in ignem aeternum".

## Lista utworów
1. "Obombration" – 4:48
2. "The Shrine of Mad Laughter" – 10:37
3. "Bread of Bitterness" – 7:49
4. "The Repellent Scars of Abandon and Election" – 11:40
5. "A Chore for the Lost" – 9:15
6. "Obombration" – 2:07

title: Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Deathspell Omega]]
 |wydany                    = [[16 lipca]], [[2007]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[black metal]]
 |długość                   = 46:16
 |wytwórnia                 = Norma Evangelium Diaboli
 |producent                 =
 |oceny                     =
* [[AllMusic]] {{ocena|5|4}}<ref>[https://www.allmusic.com/album/fas-ite-maledicti-in-ignem-aeternum-r1086782/review Fas - Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum - Deathspell Omega | AllMusic]</ref>
 |rok wydania               = 2007
 |poprzedni album           = [[Si Monumentum Requires, Circumspice]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2004
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
}}
'''Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum''' – czwarty studyjny album [[Francja|francuskiej]] grupy muzycznej [[Deathspell Omega]]. W tłumaczeniu na język polski, tytuł oznacza ''Boże Prawo - Odejdź ode mnie, przeklęty, do wiecznego ognia!''. Tytuł ten wziął się od tłumaczenia łacińskiej biblii, a dokładniej miejsca Mateusz 25:41, gdzie napisano: ''discedite a me maledicti in ignem æternum'', które zazwyczaj cytuje się "''ite maledicti in ignem aeternum''".

== Lista utworów ==
# "Obombration" – 4:48
# "The Shrine of Mad Laughter" – 10:37
# "Bread of Bitterness" – 7:49
# "The Repellent Scars of Abandon and Election" – 11:40
# "A Chore for the Lost" – 9:15
# "Obombration" – 2:07

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy Deathspell Omega]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2007]]

title: Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum

Gatunek: black metal

Wydawnictwo: Norma Evangelium Diaboli

Si Monumentum Requires, Circumspice · (2004): Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum · (2007) · —


text:
# Marktoffingen
Marktoffingen – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Szwabia, w regionie Augsburg, w powiecie Donau-Ries, wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej Wallerstein. Leży około 30 km na północny zachód od Donauwörth, przy drodze B25.

## Dzielnice
W skład gminy wchodzą dwie dzielnice:
- Marktoffingen
- Minderoffingen

## Demografia
| Rok  | Liczba mieszk. |
| ---- | -------------- |
| 1970 | 1 085          |
| 1987 | 1 238          |
| 2000 | 1 371          |

## Polityka
Wójtem gminy jest Marlies Häfner z UWG, rada gminy składa się z 12 osób.
|      | CSU | UWG | Razem |
| 2008 | 4   | 8   | 12    |
| 2002 | 5   | 7   | 12    |

title: Marktoffingen

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Marktoffingen
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU Marktoffingen COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BY
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rejencja Szwabia|Szwabia]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Donau-Ries|Donau-Ries]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Wspólnota administracyjna Wertingen]]
 |siedziba                        =
 |kod statystyczny                = 09 7 79 177
 |powierzchnia                    = 13,60 km²
 |wysokość                        = 441 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2012
 |liczba ludności                 = 1 320
 |gęstość zaludnienia             = 97 os./km²
 |numer kierunkowy                = 09087
 |kod pocztowy                    = 86748
 |tablice rejestracyjne           = DON
 |adres urzędu                    = Weinstr. 19<br />86757 Wallerstein
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Marktoffingen in DON.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Bawaria
 |współrzędne                     = 48°56′N 10°29′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.marktoffingen.de/
}}
'''Marktoffingen''' – miejscowość i [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Szwabia]], w regionie [[region Augsburg|Augsburg]], w powiecie [[Powiat Donau-Ries|Donau-Ries]], wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej [[wspólnota administracyjna Wallerstein|Wallerstein]]. Leży około 30 km na północny zachód od [[Donauwörth]], przy [[Droga krajowa B25 (Niemcy)|drodze B25]].

== Dzielnice ==
W skład gminy wchodzą dwie dzielnice:
* Marktoffingen
* Minderoffingen

== Demografia ==
{|class="wikitable"
|-
!Rok
!Liczba mieszk.
|-
|1970||align=right|1 085
|-
|1987||align=right|1 238
|-
|2000||align=right|1 371
|}

== Polityka ==
Wójtem gminy jest Marlies Häfner z UWG, rada gminy składa się z 12 osób.

{| border="0" cellpadding="2" cellspacing="0" width="50%"
|- bgcolor="#eeeeee" align="center"
| || [[Unia Chrześcijańsko-Społeczna w Bawarii|CSU]] || UWG || Razem
|- align="center"
| 2008<ref>[https://archive.ph/20121204145840/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g2008.php?g=h&schluessel=779&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2008]</ref> || 4 || 8 || 12
|- align="center"
| 2002<ref>[https://archive.ph/20121205011744/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g.php?g=h&schluessel=779&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2002]</ref> || 5 || 7 || 12
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{wspólnota administracyjna Wallerstein}}
{{Landkreis Donau-Ries}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Donau-Ries]]
[[Kategoria:Gminy w Bawarii]]

title: Marktoffingen

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Szwabia

Powiat: Donau-Ries

Wspólnota: Wspólnota administracyjna Wertingen

• gęstość: 97 os./km²

Tablice rejestracyjne: DON


text:
# Ernst Jandl
Ernst Jandl (ur. 1 sierpnia 1925 w Wiedniu, zm. 9 czerwca 2000 tamże) – austriacki poeta i pisarz. Rozgłos zyskał dzięki pełnej humorystycznego podejścia do języka poezji eksperymentalnej i kilku neologizmom, które weszły do języka potocznego.

## Życiorys
Pod koniec II wojny światowej Ernst Jandl został wzięty w brytyjską niewolę. Po zwolnieniu z obozu jenieckiego studiował w Wiedniu filologię germańską i angielską. W 1949 zdał egzamin nauczycielski, doktoryzował się rok później i podjął pracę jako nauczyciel gimnazjalny. Wykładał również w „Szkole poezji” w Wiedniu.
Pod wpływem poezji konkretnej i dadaizmu Jandl zwrócił się w stronę poezji eksperymentalnej. W 1952 opublikował pierwsze utwory w czasopiśmie „Neue Wege” („Nowe drogi”).
Od 1954 Jandl był blisko związany z Friederike Mayröcker, późniejszą towarzyszką życia, z którą również wspólnie napisał kilka utworów. W 1973 utworzył wraz z kilkoma innymi literatami Stowarzyszenie Autorów w Grazu, dwa lata później został jego wiceprzewodniczącym, a w latach 1983-1987 przewodniczył mu. Poeta stał się dzięki swoim zabawom słownym jednym z najważniejszych przedstawicieli niemieckojęzycznej poezji eksperymentalnej.
Równie ważna jak same wiersze Jandla była ich mistrzowska deklamacja przez samego autora. Dostępne są liczne nagrania jego zabaw słownych i dźwiękowych, często z towarzyszeniem śpiewu lub muzyki jazzowej.
Jandl był zagorzałym miłośnikiem jazzu. Miał również małego psa, który stał się natchnieniem do jednego z najbardziej znanych jego wierszy pt. „Ottos Mops”: w scence pomiędzy mężczyzną, kobietą i psem spośród samogłosek występuje jedynie O.
Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu.

## Twórczość
Do najpopularniejszych wierszy Jandla zaliczają się: „Laut und Luise”, „schtzngrmm”, „ottos mops”, „kneiernzuck” oraz „lichtung”.
Okazało się, że dzięki twórczemu podejściu Jandla do języka wyraźnie wzrosły zainteresowania literackie młodzieży szkolnej. Dlatego ważną rolę w jego pracy nauczycielskiej odgrywała „poezja dla dzieci”.

title: Ernst Jandl

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2025-05}}
[[Plik:Ernst Jandl and Friederike Mayröcker, public reading, 1974-11, Vienna, Austria.jpg|thumb|Ernst Jandl (po lewej) i [[Friederike Mayröcker]],<br />otwarte spotkanie w Wiedniu w 1974]][[Plik:Zentralfriedhof,Jandl,Ernst.jpg|thumb|Nagrobek Ernsta Jandla]]
'''Ernst Jandl''' (ur. [[1 sierpnia]] [[1925]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[9 czerwca]] [[2000]] tamże) – [[austria]]cki [[Poezja|poeta]] i [[pisarz]]. Rozgłos zyskał dzięki pełnej humorystycznego podejścia do języka [[poezja eksperymentalna|poezji eksperymentalnej]] i kilku [[neologizm]]om, które weszły do języka potocznego.

== Życiorys ==
Pod koniec [[II wojna światowa|II wojny światowej]] Ernst Jandl został wzięty w brytyjską niewolę. Po zwolnieniu z obozu jenieckiego studiował w Wiedniu [[germanistyka|filologię germańską]] i [[Filologia angielska|angielską]]. W 1949 zdał egzamin nauczycielski, doktoryzował się rok później i podjął pracę jako nauczyciel [[gimnazjum|gimnazjalny]]. Wykładał również w „Szkole poezji” w [[Wiedeń|Wiedniu]].

Pod wpływem [[poezja konkretna|poezji konkretnej]] i [[dadaizm]]u Jandl zwrócił się w stronę poezji eksperymentalnej. W 1952 opublikował pierwsze utwory w czasopiśmie „[[Neue Wege]]” („Nowe drogi”).

Od 1954 Jandl był blisko związany z [[Friederike Mayröcker]], późniejszą towarzyszką życia, z którą również wspólnie napisał kilka utworów. W 1973 utworzył wraz z kilkoma innymi literatami Stowarzyszenie Autorów w [[Graz]]u, dwa lata później został jego wiceprzewodniczącym, a w latach 1983-1987 przewodniczył mu. Poeta stał się dzięki swoim zabawom słownym jednym z najważniejszych przedstawicieli niemieckojęzycznej [[poezja eksperymentalna|poezji eksperymentalnej]].

Równie ważna jak same wiersze Jandla była ich mistrzowska deklamacja przez samego autora. Dostępne są liczne nagrania jego zabaw słownych i dźwiękowych, często z towarzyszeniem śpiewu lub [[jazz|muzyki jazzowej]].

Jandl był zagorzałym miłośnikiem [[jazz]]u. Miał również małego psa, który stał się natchnieniem do jednego z najbardziej znanych jego wierszy pt. „Ottos Mops”: w scence pomiędzy mężczyzną, kobietą i psem spośród samogłosek występuje jedynie O.

Pochowany na [[Cmentarz Centralny w Wiedniu|Cmentarzu Centralnym w Wiedniu]].

== Twórczość ==
Do najpopularniejszych wierszy Jandla zaliczają się: „Laut und Luise”, „schtzngrmm”, „ottos mops”, „kneiernzuck” oraz „lichtung”.

Okazało się, że dzięki twórczemu podejściu Jandla do języka wyraźnie wzrosły zainteresowania literackie młodzieży szkolnej. Dlatego ważną rolę w jego pracy nauczycielskiej odgrywała „poezja dla dzieci”.

== Zobacz też ==
* [[literatura austriacka]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jandl, Ernst}}
[[Kategoria:Austriaccy pisarze]]
[[Kategoria:Pisarze niemieckojęzyczni]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Wiedniem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1925]]
[[Kategoria:Zmarli w 2000]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu]]


text:
# Montjovet
Montjovet – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Dolina Aosty.
Według danych na styczeń 2009 gminę zamieszkiwało 1860 osób przy gęstości zaludnienia 99,3 os./1 km².

title: Montjovet

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Montjovet
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Bourg de Montjovet.JPG
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville It Montjovet (AO).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Dolina Aosty
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 007043
 |powierzchnia                    = 18,73 km²
 |wysokość                        = 406 m n.p.m.
 |rok                             = I 2009
 |liczba ludności                 = 1860
 |gęstość zaludnienia             = 99,3 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0166
 |kod pocztowy                    = 11020
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of comune of Montjovet (region Aosta Valley, Italy).svg
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Dolina Aosty
 |współrzędne                     = 45°42′N 7°41′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.comune.montjovet.ao.it/home.html
}}
'''Montjovet''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Dolina Aosty]].

Według danych na styczeń 2009 gminę zamieszkiwało 1860 osób przy gęstości zaludnienia 99,3 os./1 km².

== Bibliografia ==
* Źródło danych: [https://demo.istat.it/pop2009/index1_e.html Istituto Nazionale di Statistica]

{{Dolina Aosty}}

[[Kategoria:Miejscowości w Dolinie Aosty]]
[[Kategoria:Dolina Aosty]]

title: Montjovet

Państwo: Włochy

Region autonomiczny: Dolina Aosty


text:
# Granville (Wirginia Zachodnia)
Granville – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wirginia Zachodnia, w hrabstwie Monongalia.

title: Granville (Wirginia Zachodnia)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Granville
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Granville
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wirginia Zachodnia}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Monongalia (Wirginia Zachodnia)|Monongalia]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 54-32932
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1539594
 |powierzchnia                 = 3,37
 |wysokość                     = 248
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 781<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2015-01-10 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 232,0
 |numer kierunkowy             = 304
 |kod pocztowy                 = 26534
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-WV
 |współrzędne                  = 39°38′36″N 79°59′17″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Granville''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wirginia Zachodnia]], w hrabstwie [[Hrabstwo Monongalia (Wirginia Zachodnia)|Monongalia]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Wirginia Zachodnia]]

title: Granville

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Wirginia Zachodnia

Hrabstwo: Monongalia


text:
# Ismo Kamesaki
Ismo Isamy Kamesaki (ur. 3 lutego 1970 w Kuusankoski) – fiński zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Olimpijczyk z Barcelony 1992, gdzie zajął siódme miejsce w kategorii 52 kg.
Dwudziesty na mistrzostwach świata w 1991. Wicemistrz Europy w 1989. Trzeci w Pucharze Świata w 1993. Zdobył trzy medale na mistrzostwach nordyckich w latach 1991 – 1998. Trzeci na ME juniorów w 1987 roku.

title: Ismo Kamesaki

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ismo Kamesaki
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 3 lutego 1970
 |miejsce urodzenia         = [[Kuusankoski]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 164 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|FIN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|Z}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Oulu|1989|srebro|52 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa nordyckie w zapasach|Mistrzostwa nordyckie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Nordyckie w Zapasach 1998|Vaajakoski 1998]]|63 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Nordyckie w Zapasach 1996|Notodden 1996]]|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Nordyckie w Zapasach 1991|Varberg 1991]]|57 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Ismo Isamy Kamesaki''' (ur. [[3 lutego]] [[1970]] w [[Kuusankoski]]<ref>{{cytuj| url = https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ka/ismo-kamesaki-1.html| tytuł = Ismo Kamesaki Bio and Olympic Results| opublikowany = Sports-Reference.com| data dostępu = 2017-09-06| język = en| archiwum = https://web.archive.org/web/20200417180041/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ka/ismo-kamesaki-1.html| zarchiwizowano = 2020-04-17}}</ref>) – [[Finlandia|fiński]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. [[Igrzyska olimpijskie|Olimpijczyk]] z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|Barcelony 1992]], gdzie zajął siódme miejsce w kategorii 52 kg.

Dwudziesty na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 1991|1991]]. [[Mistrzostwa Europy w zapasach|Wicemistrz Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1989|1989]]. Trzeci w [[Puchar Świata w zapasach|Pucharze Świata]] w [[Puchar Świata w Zapasach 1993|1993]]. Zdobył trzy medale na [[Mistrzostwa nordyckie w zapasach|mistrzostwach nordyckich]] w latach [[Mistrzostwa Nordyckie w Zapasach 1991|1991]] – [[Mistrzostwa Nordyckie w Zapasach 1998|1998]]. Trzeci na ME juniorów w 1987<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=408E5C66C9BF4740A85ECCDDE7D31638| tytuł = Dane| opublikowany = Foeldeak.com | data dostępu = 2017-09-06 | język = en}}</ref> roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zapaśnicy Finlandii na igrzyskach olimpijskich – Barcelona 1992}}

{{SORTUJ:Kamesaki, Ismo}}
[[Kategoria:Fińscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Fińscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]

title: · Ismo Kamesaki

Data i miejsce urodzenia: 3 lutego 1970 · Kuusankoski

title: Dorobek medalowy

srebro:
Oulu 1989 · 52 kg st.klasyczny
Notodden 1996 · 62 kg st.klasyczny
Varberg 1991 · 57 kg st.klasyczny

złoto: Vaajakoski 1998 · 63 kg st.klasyczny


text:
# Władimir Kowalonok
Władimir Wasiljewicz Kowalonok, biał. Уладзі́мір Васі́льевіч Кавалёнак, ros. Владимир Васильевич Ковалёнок (ur. 3 marca 1942 we wsi Biełoje, obwód miński (Białoruska SRR)) – radziecki kosmonauta narodowości białoruskiej, generał pułkownik lotnictwa, Lotnik Kosmonauta ZSRR.

## Wykształcenie i służba wojskowa
- 1959–1963 – po ukończeniu 10-letniej szkoły średniej wstąpił do armii i został słuchaczem Wyższej Wojskowej Szkoły Lotniczej w Bałaszowie (ВВАУЛ) (obwód saratowski).
- 1963–1967 – po studiach służył w lotnictwie transportowym. Latał na samolotach typu An-24 jako drugi pilot, a później dowódca.
- 1976 – ukończył w systemie zaocznym Akademię Sił Powietrznych im. J.A. Gagarina.
- 1984 – został absolwentem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. K.J. Woroszyłowa.
- 1986 – otrzymał stopień kandydata nauk wojskowych. Później obronił pracę doktorską i został doktorem nauk wojskowych.

## Kariera kosmonauty i służba w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów
- 1965 – po raz pierwszy próbował dostać się do oddziału kosmonautów. Tym razem został zakwalifikowany tylko do grupy rezerwowej.
- 1967 – 7 maja został przyjęty do oddziału radzieckich kosmonautów.
- 1967–1969 przeszedł ogólny kurs przygotowawczy do lotów w kosmos.
- 1969 – w styczniu oraz październiku pracował jako operator łączności podczas grupowych lotów statków kosmicznych Sojuz 4 i 5 oraz Sojuz 6, 7 i 8.
- 1970–1973 – trenował wspólnie z innymi kosmonautami w ramach programu DOS (ros. Dołgowriemiennaja Orbitalnaja Stancija – Długotrwała Stacja Orbitalna).
- 1974–1975 – razem z Witalijem Siewastjanowem, a później z Jurijem Ponomariowem, w charakterze dowódcy, przygotowywał się w załogach rezerwowych do lotu na stację orbitalną Salut 4. W maju 1975 obaj byli dublerami podstawowej załogi misji Sojuza 18.
- 1975–1977 – we wrześniu 1975 został dowódcą pierwszej wyprawy na pokład stacji orbitalnej Salut 6 i rozpoczął trening razem z Walerijem Riuminem, który w załodze pełnił funkcję inżyniera pokładowego. W dniach 9–11 października 1977 uczestniczył w nieudanej misji Sojuza 25.
- 1977–1978 – od listopada 1977, z nowym inżynierem pokładowym – Aleksandrem Iwanczenkowem, rozpoczął kolejne przygotowania do lotu w kosmos. Obaj byli dublerami podstawowych załóg wypraw Sojuz 26 oraz Sojuz 27. Na początku stycznia 1978 otrzymali nominacje do pierwszej załogi misji Sojuz 29 – drugiego długotrwałego lotu na pokładzie Saluta 6. Lot odbył się w dniach 15 czerwca – 2 listopada 1978.
- 1979 – 30 stycznia został kosmonautą-instruktorem korpusu radzieckich kosmonautów.
- 1980–1981 – w 1980 Kowalonok początkowo miał być dowódcą pierwszej załogi radziecko-rumuńskiego lotu realizowanego w ramach programu Interkosmos, ale ostatecznie zaczął szkolenie w załodze z Wiktorem Sawinychem. Obaj pierwotnie byli dublerami Wiaczesława Zudowa oraz Borysa Andriejewa. Przed lotem Sojuza T-4, po zdaniu przez obie ekipy egzaminów, okazało się, że na Saluta 6 musi wyruszyć załoga złożona z doświadczonych kosmonautów. W ten sposób Kowalonok i Sawinych w dniach 12 marca – 26 maja 1981 mieli możliwość uczestniczenia w misji Sojuza T-4.
- 1982 – został dowódcą grupy kandydatów na kosmonautów.
- 1984–1986 – 23 czerwca opuścił oddział kosmonautów z uwagi na mianowanie na funkcję zastępcy naczelnika jednego z oddziałów Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina zajmującego się przygotowaniem kosmonautów. Pracował tam do stycznia 1986.

## Po opuszczeniu oddziału kosmonautów
- 1986 – w lutym, po opuszczeniu korpusu radzieckich kosmonautów, został zastępcą dowódcy 37 Armii Powietrznej (o przeznaczeniu strategicznym).
- 1988 – 25 marca został zastępcą naczelnika katedry strategii w Akademii Sztabu Generalnego Sił Powietrznych ZSRR.
- 1989–1992 – był deputowanym do parlamentu białoruskiego.
- 1991 – został prezesem Białoruskiej Federacji Kosmonautyki.
- 1992–2002 – był naczelnikiem Wojskowej Akademii Technicznej im. N. E. Żukowskiego.
- 2001 – został wybrany prezydentem Rosyjskiej Federacji Kosmonautyki.
- 2002 – 6 czerwca, z uwagi na osiągnięty wiek, rozkazem Ministra Obrony Narodowej Rosji został przeniesiony do rezerwy.

Autor ponad 60 publikacji naukowych oraz kilku książek poświęconych astronautyce m.in.: „Родина крылья дала” (Ojczyzna dała skrzydła) i „Исследования Земли с пилотируемых космических кораблей” (Badania Ziemi z pokładu załogowych statków kosmicznych).

## Loty załogowe
- „Sojuz 25”

Władimir Kowalonok wystartował w kosmos po raz pierwszy 9 października 1977. Był dowódcą statku kosmicznego Sojuz 25. Funkcję inżyniera pokładowego pełnił podczas tej misji Walerij Riumin. Obaj kosmonauci mieli spędzić na pokładzie Saluta 6 ponad 3 miesiące. Był to pierwszy lot załogowy w kierunku stacji orbitalnej nowej generacji, którą wyniesiono na orbitę 29 września 1977.
Dzień po starcie, 10 października Sojuz 25 trzykrotnie cumował do stacji. Załodze nie udało się jednak uzyskać hermetyczności połączenia, a to uniemożliwiło jej przejście na pokład kompleksu orbitalnego. Lot musiał zostać przerwany. Po dwóch dobach – 11 października 1977 Sojuz 25 wylądował ponad 180 km od Celinogradu. Przyczyną niepowodzenia był najprawdopodobniej niesprawny węzeł cumowniczy Sojuza 25 (węzeł spłonął w atmosferze). Podczas kolejnej misji – Sojuza 26 – dokonano inspekcji węzła cumowniczego Saluta 6 i nie stwierdzono żadnych usterek. Był on później wielokrotnie eksploatowany, co może potwierdzać wspomnianą diagnozę.
- „Sojuz 29”

15 czerwca 1978 z kosmodromu Bajkonur wystartował w kosmos statek Sojuz 29. Na jego pokładzie znajdowała się dwuosobowa załoga: dowódca – Władimir Kowalonok oraz inżynier pokładowy – Aleksandr Iwanczenkow. 16 czerwca statek połączył się ze stacją kosmiczną Salut 6. W dniach od 28 czerwca do 5 lipca 1978 do kompleksu orbitalnego był przycumowany statek Sojuz 30. Jego radziecko-polską załogę stanowili Piotr Klimuk i Mirosław Hermaszewski, którzy swój lot realizowali w ramach programu Interkosmos. Podczas prawie 140-dniowej misji Kowalonok i Iwanczenkow przyjęli jeszcze jedną międzynarodową załogę. Od 27 sierpnia do 3 września 1978 ich gośćmi byli Walerij Bykowski oraz Sigmund Jähn. Załoga stacji Salut 6 poza pracami remontowymi wykonała również obszerny program badań i eksperymentów.
29 lipca Władimir Kowalonok przez 2 godziny i 20 minut pracował poza stacją. Przedłużenie misji było możliwe dzięki temu, że Bykowski i Jähn powrócili na Ziemię w statku Sojuz 29, pozostawiając stałej załodze stacji orbitalnej Sojuza 31. Misja zakończyła się 2 listopada 1978. Kapsuła z załogą wylądowała około 180 km od Dżezkazganu.
- „Sojuz T-4”

12 marca 1981 Władimir Kowalonok rozpoczął swój trzeci lot kosmiczny. Dowodził wyprawą statku Sojuz T-4. Razem z nim w kosmos poleciał Wiktor Sawinych. Kosmonauci stanowili piątą stałą załogę (ostatnią) jaka pracowała na pokładzie stacji orbitalnej Salut 6. Dzień później, po pomyślnej operacji dokowania, obaj znaleźli się na pokładzie zespołu orbitalnego. Ich misja była stosunkowo krótka, bo trwała jedynie blisko 75 dni. W dniach 23–30 marca 1981 kosmonauci przyjęli kolejną międzynarodową załogę, której lot był realizowany w ramach programu Interkosmos. Byli to Władimir Dżanibekow oraz mongolski kosmonauta Dżügderdemidijn Gürragczaa. W maju stała załoga pracowała wspólnie z Leonidem Popowem i rumuńskim kosmonautą Dumitru Prunariu, którzy dotarli na pokład Saluta 6 na statku kosmicznym Sojuz 40. Podczas lotu kosmonauci realizowali program badań, podczas którego zajmowali się badaniem zasobów naturalnych Ziemi, eksperymentami technologicznymi i astrofizycznymi oraz obserwacjami medyczno-biologicznymi. Poza tym wykonali szereg prac remontowych urządzeń stacji. 26 maja 1981 załoga powróciła na Ziemię lądując w odległości około 120 km od Dżezkazganu.

## Odznaczenia i nagrody
- Medal Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego – dwukrotnie (1978, 1981)
- Order Lenina – trzykrotnie (1977, 1978, 1981)
- Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” («За службу Родине в Вооруженных Силах СССР») III stopnia (1991)
- Order „Za zasługi dla Ojczyzny” («За заслуги перед Отечеством») III klasy (16 maja 1996)
- Medal „Za zasługi w podboju kosmosu” (2011, Rosja)[2]
- Złota Gwiazda Bohatera Mongolskiej Republiki Ludowej (1981)
- Order Suche Batora (1981, Mongolia)
- Złota Gwiazda Bohatera NRD (1978, NRD)
- Order Karla Marksa (1978, NRD)
- Order Krzyża Grunwaldu I klasy (1978, Polska)[3]
- Złoty Medal Akademii Nauk ZSRR im. Konstantina E. Ciołkowskiego
- Universal Astronaut Insignia za lot orbitalny (nr 83) – Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych (Association of Space Explorers(inne języki))[4]

## Wykaz lotów
| Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok           | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok | Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok |
| №                                                                      | Data startu                                                  | Statek kosmiczny                                             | Data lądowania                                               | Statek kosmiczny                                             | Funkcja                                                      | Czas trwania                                                 |
| ---------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------------------ | ------------------------------------------------------------ |
| 1                                                                      | 9 października 1977                                          | Sojuz 25                                                     | 11 października 1977                                         | Sojuz 25                                                     | Dowódca                                                      | 2 dni 44 minuty i 45 sekund                                  |
| 2                                                                      | 15 czerwca 1978                                              | Sojuz 29                                                     | 2 listopada 1978                                             | Sojuz 31                                                     | Dowódca                                                      | 139 dni 14 godzin 47 minut i 32 sekundy                      |
| 3                                                                      | 12 marca 1981                                                | Sojuz T-4                                                    | 26 maja 1981                                                 | Sojuz T-4                                                    | Dowódca                                                      | 74 dni 17 godzin 37 minut i 23 sekundy                       |
| Łączny czas spędzony w kosmosie – 216 dni 9 godzin 9 minut i 40 sekund |                                                              |                                                              |                                                              |                                                              |                                                              |                                                              |

title: Władimir Kowalonok

wikitext:
{{Astronauta infobox
 |imię i nazwisko             = Władimir Kowalonok
 |imię i nazwisko org         =
 |grafika                     = Vladimir Kovalyonok-1988-01 (cropped).jpg
 |opis grafiki                = Władimir Kowalonok (1988)
 |data urodzenia              = 3 marca 1942
 |miejsce urodzenia           = [[Biełoje]]
 |data śmierci                =
 |miejsce śmierci             =
 |narodowość                  = [[Białorusini|białoruska]]
 |funkcja                     = dowódca
 |czas spędzony w kosmosie    = 216 dni 9 godzin 9 minut i 40 sekund
 |liczba spacerów kosmicznych =
 |czas spacerów kosmicznych   =
 |misje                       = [[Sojuz 25]], [[Sojuz 29]], [[Sojuz 31]], [[Sojuz T-4]]
 |stopień wojskowy            = [[generał pułkownik lotnictwa]]
 |wyuczony zawód              = pilot
 |odznaczenia                 = {{order|BZR||20}} {{order|BMRL||20}} {{order|DD-BNRD||25}}
{{order|OL (ZSRR)}} {{order|OSOSZ|3}} {{order|ZdO|3}} {{order|ZPK}} {{order|SU-MJ300RF}} {{order|MN-OSB}} {{order|OKG|1}}
 |commons                     = Category:Vladimir Kovalyonok
 |wikicytaty                  =
 |www                         =
}}
[[Plik:Уладзімір Кавалёнак.jpg|mały|Władimir Kowalonok na białoruskim znaczku]]
'''Władimir Wasiljewicz Kowalonok''', [[Język białoruski|biał.]] Уладзі́мір Васі́льевіч Кавалёнак, [[Język rosyjski|ros.]] Владимир Васильевич Ковалёнок (ur. [[3 marca]] [[1942]] we wsi [[Biełoje]], [[obwód miński]] ([[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruska SRR]])) – radziecki [[kosmonauta]] narodowości [[Białorusini|białoruskiej]], [[generał pułkownik lotnictwa]]<ref>{{Cytuj |url = http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=842 |tytuł = Дважды Герой Советского Союза Ковалёнок Владимир Васильевич |opublikowany = Герои страны |data dostępu = 2020-01-17}}</ref>, [[Lotnik Kosmonauta ZSRR]].

== Wykształcenie i służba wojskowa ==
* 1959–1963 – po ukończeniu 10-letniej szkoły średniej wstąpił do armii i został słuchaczem Wyższej Wojskowej Szkoły Lotniczej w [[Bałaszow]]ie (ВВАУЛ) ([[obwód saratowski]]).
* 1963–1967 – po studiach służył w lotnictwie transportowym. Latał na samolotach typu [[An-24]] jako drugi pilot, a później dowódca.
* 1976 – ukończył w systemie zaocznym [[Akademia Sił Powietrznych|Akademię Sił Powietrznych im. J.A. Gagarina]].
* 1984 – został absolwentem [[Wojskowa Akademia Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa|Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. K.J. Woroszyłowa]].
* 1986 – otrzymał stopień [[Kandydat nauk|kandydata nauk]] wojskowych. Później obronił pracę doktorską i został doktorem nauk wojskowych.

== Kariera kosmonauty i służba w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów ==
* 1965 – po raz pierwszy próbował dostać się do oddziału kosmonautów. Tym razem został zakwalifikowany tylko do grupy rezerwowej.
* 1967 – 7 maja został przyjęty do oddziału radzieckich kosmonautów.
* 1967–1969 przeszedł ogólny kurs przygotowawczy do lotów w kosmos.
* 1969 – w styczniu oraz październiku pracował jako operator łączności podczas grupowych lotów statków kosmicznych [[Sojuz 4]] i [[Sojuz 5|5]] oraz [[Sojuz 6]], [[Sojuz 7|7]] i [[Sojuz 8|8]].
* 1970–1973 – trenował wspólnie z innymi kosmonautami w ramach programu [[Program Salut|DOS]] ([[Język rosyjski|ros.]] ''Dołgowriemiennaja Orbitalnaja Stancija'' – Długotrwała Stacja Orbitalna).
* 1974–1975 – razem z [[Witalij Siewastjanow|Witalijem Siewastjanowem]], a później z [[Jurij Ponomariow|Jurijem Ponomariowem]], w charakterze dowódcy, przygotowywał się w załogach rezerwowych do lotu na stację orbitalną [[Salut 4]]. W maju 1975 obaj byli dublerami podstawowej załogi misji [[Sojuz 18|Sojuza 18]].
* 1975–1977 – we wrześniu 1975 został dowódcą pierwszej wyprawy na pokład stacji orbitalnej [[Salut 6]] i rozpoczął trening razem z [[Walerij Riumin|Walerijem Riuminem]], który w załodze pełnił funkcję inżyniera pokładowego. W dniach 9–11 października 1977 uczestniczył w nieudanej misji [[Sojuz 25|Sojuza 25]].
* 1977–1978 – od listopada 1977, z nowym inżynierem pokładowym – [[Aleksandr Iwanczenkow|Aleksandrem Iwanczenkowem]], rozpoczął kolejne przygotowania do lotu w kosmos. Obaj byli dublerami podstawowych załóg wypraw [[Sojuz 26]] oraz [[Sojuz 27]]. Na początku stycznia 1978 otrzymali nominacje do pierwszej załogi misji [[Sojuz 29]] – drugiego długotrwałego lotu na pokładzie Saluta 6. Lot odbył się w dniach 15 czerwca – 2 listopada 1978.
* 1979 – 30 stycznia został kosmonautą-instruktorem korpusu radzieckich kosmonautów.
* 1980–1981 – w 1980 Kowalonok początkowo miał być dowódcą pierwszej załogi radziecko-rumuńskiego lotu realizowanego w ramach [[Program Interkosmos|programu Interkosmos]], ale ostatecznie zaczął szkolenie w załodze z [[Wiktor Sawinych|Wiktorem Sawinychem]]. Obaj pierwotnie byli dublerami [[Wiaczesław Zudow|Wiaczesława Zudowa]] oraz [[Borys Andriejew|Borysa Andriejewa]]. Przed lotem [[Sojuz T-4|Sojuza T-4]], po zdaniu przez obie ekipy egzaminów, okazało się, że na Saluta 6 musi wyruszyć załoga złożona z doświadczonych kosmonautów. W ten sposób Kowalonok i Sawinych w dniach 12 marca – 26 maja 1981 mieli możliwość uczestniczenia w misji Sojuza T-4.
* 1982 – został dowódcą grupy kandydatów na kosmonautów.
* 1984–1986 – 23 czerwca opuścił oddział kosmonautów z uwagi na mianowanie na funkcję zastępcy naczelnika jednego z oddziałów [[Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina]] zajmującego się przygotowaniem kosmonautów. Pracował tam do stycznia 1986.

== Po opuszczeniu oddziału kosmonautów ==
* 1986 – w lutym, po opuszczeniu korpusu radzieckich kosmonautów, został zastępcą dowódcy 37 Armii Powietrznej (o przeznaczeniu strategicznym).
* 1988 – 25 marca został zastępcą naczelnika katedry strategii w [[Wojskowa Akademia Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej|Akademii Sztabu Generalnego Sił Powietrznych ZSRR]].
* 1989–1992 – był deputowanym do parlamentu białoruskiego.
* 1991 – został prezesem Białoruskiej Federacji Kosmonautyki.
* 1992–2002 – był naczelnikiem Wojskowej Akademii Technicznej im. N. E. Żukowskiego.
* 2001 – został wybrany prezydentem Rosyjskiej Federacji Kosmonautyki.
* 2002 – 6 czerwca, z uwagi na osiągnięty wiek, rozkazem Ministra Obrony Narodowej Rosji został przeniesiony do rezerwy.
Autor ponad 60 publikacji naukowych oraz kilku książek poświęconych astronautyce m.in.: „Родина крылья дала” (Ojczyzna dała skrzydła) i „Исследования Земли с пилотируемых космических кораблей” (Badania Ziemi z pokładu załogowych statków kosmicznych).

== Loty załogowe ==
* „[[Sojuz 25]]”
Władimir Kowalonok wystartował w kosmos po raz pierwszy 9 października 1977. Był dowódcą statku kosmicznego Sojuz 25. Funkcję inżyniera pokładowego pełnił podczas tej misji [[Walerij Riumin]]. Obaj kosmonauci mieli spędzić na pokładzie Saluta 6 ponad 3 miesiące. Był to pierwszy lot załogowy w kierunku [[Stacja kosmiczna|stacji orbitalnej]] nowej generacji, którą wyniesiono na orbitę 29 września 1977.
Dzień po starcie, 10 października Sojuz 25 trzykrotnie cumował do stacji. Załodze nie udało się jednak uzyskać hermetyczności połączenia, a to uniemożliwiło jej przejście na pokład kompleksu orbitalnego. Lot musiał zostać przerwany. Po dwóch dobach – 11 października 1977 Sojuz 25 wylądował ponad 180 km od [[Astana|Celinogradu]]. Przyczyną niepowodzenia był najprawdopodobniej niesprawny węzeł cumowniczy Sojuza 25 (węzeł spłonął w atmosferze). Podczas kolejnej misji – [[Sojuz 26|Sojuza 26]] – dokonano inspekcji węzła cumowniczego Saluta 6 i nie stwierdzono żadnych usterek. Był on później wielokrotnie eksploatowany, co może potwierdzać wspomnianą diagnozę.
* „[[Sojuz 29]]”
15 czerwca 1978 z [[kosmodrom]]u [[Bajkonur]] wystartował w kosmos statek Sojuz 29. Na jego pokładzie znajdowała się dwuosobowa załoga: dowódca – Władimir Kowalonok oraz inżynier pokładowy – [[Aleksandr Iwanczenkow]]. 16 czerwca statek połączył się ze stacją kosmiczną [[Salut 6]]. W dniach od 28 czerwca do 5 lipca 1978 do kompleksu orbitalnego był przycumowany statek [[Sojuz 30]]. Jego radziecko-polską załogę stanowili [[Piotr Klimuk]] i [[Mirosław Hermaszewski]], którzy swój lot realizowali w ramach programu Interkosmos. Podczas prawie 140-dniowej misji Kowalonok i Iwanczenkow przyjęli jeszcze jedną międzynarodową załogę. Od 27 sierpnia do 3 września 1978 ich gośćmi byli [[Walerij Bykowski]] oraz [[Sigmund Jähn]]. Załoga stacji Salut 6 poza pracami remontowymi wykonała również obszerny program badań i eksperymentów.
29 lipca Władimir Kowalonok przez 2 godziny i 20 minut pracował poza stacją. Przedłużenie misji było możliwe dzięki temu, że Bykowski i Jähn powrócili na Ziemię w statku [[Sojuz 29]], pozostawiając stałej załodze stacji orbitalnej [[Sojuz 31|Sojuza 31]]. Misja zakończyła się 2 listopada 1978. Kapsuła z załogą wylądowała około 180 km od [[Żezkazgan|Dżezkazganu]].
* „[[Sojuz T-4]]”
12 marca 1981 Władimir Kowalonok rozpoczął swój trzeci lot kosmiczny. Dowodził wyprawą statku [[Sojuz T-4]]. Razem z nim w kosmos poleciał [[Wiktor Sawinych]]. Kosmonauci stanowili piątą stałą załogę (ostatnią) jaka pracowała na pokładzie stacji orbitalnej [[Salut 6]]. Dzień później, po pomyślnej operacji dokowania, obaj znaleźli się na pokładzie zespołu orbitalnego. Ich misja była stosunkowo krótka, bo trwała jedynie blisko 75 dni. W dniach 23–30 marca 1981 kosmonauci przyjęli kolejną międzynarodową załogę, której lot był realizowany w ramach programu Interkosmos. Byli to [[Władimir Dżanibekow]] oraz mongolski kosmonauta [[Dżügderdemidijn Gürragczaa]]. W maju stała załoga pracowała wspólnie z [[Leonid Popow|Leonidem Popowem]] i rumuńskim kosmonautą [[Dumitru Prunariu]], którzy dotarli na pokład Saluta 6 na statku kosmicznym [[Sojuz 40]]. Podczas lotu kosmonauci realizowali program badań, podczas którego zajmowali się badaniem zasobów naturalnych Ziemi, eksperymentami technologicznymi i astrofizycznymi oraz obserwacjami medyczno-biologicznymi. Poza tym wykonali szereg prac remontowych urządzeń stacji. 26 maja 1981 załoga powróciła na Ziemię lądując w odległości około 120 km od Dżezkazganu.

== Odznaczenia i nagrody ==
* Medal [[Złota Gwiazda]] [[Bohater Związku Radzieckiego|Bohatera Związku Radzieckiego]] – dwukrotnie (1978, 1981)
* [[Order Lenina]] – trzykrotnie (1977, 1978, 1981)
* [[Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR”]] («За службу Родине в Вооруженных Силах СССР») III stopnia (1991)
* [[Order „Za zasługi dla Ojczyzny”]] (''«За заслуги перед Отечеством»'') III klasy (16 maja 1996)
* [[Medal „Za zasługi w podboju kosmosu”]] (2011, [[Rosja]])<ref>{{cytuj stronę |url = http://news.kremlin.ru/media/events/files/41d36902b3a8cbf794c5.pdf |tytuł = Указ Президента Российской Федерации № 436 «О награждении медалью „За заслуги в освоении космоса” иностранных граждан» |data = 12 kwietnia 2011 |język = ru |opublikowany = kremlin.ru |data dostępu = 2011-07-09}}</ref>
* Złota Gwiazda [[Bohater Mongolskiej Republiki Ludowej|Bohatera Mongolskiej Republiki Ludowej]] (1981)
* [[Order Suche Batora]] (1981, [[Mongolia]])
* [[Złota Gwiazda Bohatera NRD]] (1978, [[Niemiecka Republika Demokratyczna|NRD]])
* [[Order Karla Marksa]] (1978, NRD)
* [[Order Krzyża Grunwaldu]] I klasy (1978, [[Polska]])<ref>Aleksander Mazur, „Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985”, Warszawa 1988, s. 121.</ref>
* Złoty Medal Akademii Nauk ZSRR im. [[Konstantin Ciołkowski|Konstantina E. Ciołkowskiego]]
* ''Universal Astronaut Insignia'' za [[lot orbitalny]] (nr 83) – Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych ({{link-interwiki|Association of Space Explorers|Q=Q744007}})<ref>{{Cytuj stronę|url=https://ase-astronauts.paperturn-view.com/registry-of-space-travelers?pid=MzA304084&v=59.1 |tytuł=Registry of Space Travelers |opublikowany=ase-astronauts.paperturn-view.com |data dostępu=2025-06-30 |język=en }}</ref>

== Wykaz lotów ==
{| cellpadding="7" cellspacing="0" border="1"
|- bgcolor="#efefef"
!colspan="7"| Loty kosmiczne, w których uczestniczył Władimir W. Kowalonok
|- bgcolor="#efefef"
! №
! Data startu
! Statek kosmiczny
! Data lądowania
! Statek kosmiczny
! Funkcja
! Czas trwania
|-
! 1
|align=center| [[9 października]] [[1977]]
|align=center| [[Sojuz 25]]
|align=center| [[11 października]] [[1977]]
|align=center| [[Sojuz 25]]
|align=center| Dowódca
|align=center| 2 dni 44 minuty i 45 sekund
|-
! 2
|align=center| [[15 czerwca]] [[1978]]
|align=center| [[Sojuz 29]]
|align=center| [[2 listopada]] [[1978]]
|align=center| [[Sojuz 31]]
|align=center| Dowódca
|align=center| 139 dni 14 godzin 47 minut i 32 sekundy
|-
! 3
|align=center| [[12 marca]] [[1981]]
|align=center| [[Sojuz T-4]]
|align=center| [[26 maja]] [[1981]]
|align=center| [[Sojuz T-4]]
|align=center| Dowódca
|align=center| 74 dni 17 godzin 37 minut i 23 sekundy
|- bgcolor="#efefef"
!colspan="7"| Łączny czas spędzony w kosmosie – 216 dni 9 godzin 9 minut i 40 sekund
|}

== Zobacz też ==
* [[Alfabetyczna lista astronautów|Alfabetyczna lista astronautów i kosmonautów]]
* [[Grupy i oddziały kosmonautów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.spacefacts.de/bios/cosmonauts/english/kovalyonok_vladimir.htm spacefacts.de] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę |url = http://www.astronaut.ru/register/515.htm |tytuł = Владимир Васильевич Ковалёнок |praca = astronaut.ru |język = ru |data dostępu = 2017-04-13}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kowalonok, Władimir}}
[[Kategoria:Radzieccy generałowie pułkownicy lotnictwa]]
[[Kategoria:Radzieccy kosmonauci]]
[[Kategoria:Radzieccy piloci]]
[[Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa]]
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Sił Powietrznych]]
[[Kategoria:Białoruscy Bohaterowie Związku Radzieckiego]]
[[Kategoria:Bohaterowie Mongolskiej Republiki Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy]]
[[Kategoria:Nagrodzeni tytułem Lotnik Kosmonauta ZSRR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi w podboju kosmosu”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Karla Marksa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Suche Batora]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi dla Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Komendanci Wojskowej Akademii Inżynieryjnej Sił Powietrznych]]

title: Władimir KowalonokУладзімір Васільевіч Кавалёнак

Data i miejsce urodzenia: 3 marca 1942 · Biełoje

Narodowość: białoruska

Funkcja: dowódca

Łączny czas misji kosmicznych: 216 dni 9 godzin 9 minut i 40 sekund

Misje: Sojuz 25, Sojuz 29, Sojuz 31, Sojuz T-4

Stopień wojskowy: generał pułkownik lotnictwa

Wyuczony zawód: pilot


text:
# Żłobik koralowy
Żłobik koralowy, ż. koralowaty (Corallorhiza trifida Chatelain) – gatunek rośliny należący do rodziny storczykowatych (Orchidaceae).

## Rozmieszczenie geograficzne
Występuje w stanie dzikim w Europie, Azji i Ameryce Północnej. W Polsce roślina dawniej dość pospolita, obecnie rzadka i narażona na wyginięcie. Częściej występuje w Sudetach i Karpatach, poza górami większe jego skupienia znajdują się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej i na Pojezierzu Mazurskim.

## Morfologia
PokrójWysokość 8–30 cm.  Roślina myko-heterotroficzna, bezzieleniowa i bez korzeni. Posiada natomiast koralowato rozgałęzione kłącze (stąd właśnie gatunkowa nazwa rośliny).
Liście2-4 silnie zredukowane, mające postać bezzieleniowych łusek.
KwiatyNiepozorne, białe z żółto brązowym nalotem, górny zewnętrzny płatek długości do 0,6 cm. Warżka wydłużona, z dwiema bocznymi zatokami, biała z czerwonymi plamkami, silnie odgięta do tyłu, ze słabo odznaczająca się  workowata ostrogą. Kwiaty wyrastają po kilka na skręconych szypułkach. Przysadki krótsze od nieskręconej zalążni.
OwocTorebka zawierająca liczne, bardzo drobne nasiona.

## Biologia i ekologia
RozwójBylina, geofit. Kwitnie w maju i czerwcu. Jest rośliną bezzieleniową, niezbędne do życia związki organiczne czerpie dzięki symbiozie z pewnymi gatunkami grzybów.
SiedliskoCieniste lasy bukowe, sosnowe, świerkowe i jodłowe, a także torfowiska.
FitosocjologiaGatunek charakterystyczny dla związku (All.) Vaccinio-Piceion i Ass. Sphagno girgensohnii-Picetum.
GenetykaLiczba chromosomów 2n=36.

## Zagrożenia i ochrona
Roślina objęta ścisłą ochroną gatunkową w Polsce na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin. W opracowaniu Czerwona lista roślin i grzybów Polski (2006) umieszczona w grupie gatunków zagrożonych wyginięciem (kategoria zagrożenia V). W wydaniu z 2016 roku otrzymała kategorię VU (narażony).
Według klasyfikacji Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek zagrożony (kategoria zagrożenia VU). Zagrożony jest głównie poprzez wyrąb lasów i ich gospodarcze użytkowanie. Część jego stanowisk jest chroniona w parkach narodowych i rezerwatach przyrody.

title: Żłobik koralowy

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Żłobik koralowy
 |grafika              = Corallorrhiza trifida 02 mg-k.jpg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[liliopodobne]] <small>(≡ [[jednoliścienne]])</small>
 |rząd                 = [[szparagowce]]
 |rodzina              = [[storczykowate]]
 |podrodzina           = [[epidendronowe]]
 |rodzaj               = [[żłobik]]
 |gatunek              = żłobik koralowy
 |nazwa łacińska       = Corallorhiza trifida
 |autor                = Chatelain
 |cytat                = 1760. Spec. Inaug. Corallorh. 8
 |synonimy             =
 |wikispecies          = Corallorhiza trifida
 |commons              = Corallorhiza trifida
}}
'''Żłobik koralowy''', ż. koralowaty (''Corallorhiza trifida'' Chatelain) – [[gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny należący do rodziny [[storczykowate|storczykowatych]] (''Orchidaceae'').

== Rozmieszczenie geograficzne ==
Występuje w stanie dzikim w [[Europa|Europie]], Azji i Ameryce Północnej. W Polsce roślina dawniej dość pospolita, obecnie rzadka i narażona na wyginięcie. Częściej występuje w [[Sudety|Sudetach]] i [[Karpaty|Karpatach]], poza górami większe jego skupienia znajdują się na [[Wyżyna Krakowsko-Częstochowska|Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej]] i na [[Pojezierze Mazurskie|Pojezierzu Mazurskim]]<ref name=A>{{Cytuj książkę |imię=Halina |nazwisko=Piękoś-Mirkowa |imię2=Zbigniew |nazwisko2=Mirek |tytuł=Rośliny chronione|wydawca=Multico Oficyna Wyd. |miejsce=Warszawa |rok=2006 |isbn = 978-83-7073-444-2}}</ref>.
[[Plik:Corallorrhiza trifida 07 mg-k.jpg|thumb|170px|left|Kwiaty]]
[[Plik:Corallorrhiza trifida 05 mg-k.jpg|thumb|170px|left|Pokrój]]
[[Plik:Corallorhiza trifida infructescence - Alutaguse.jpg|mały|Owoce]]
== Morfologia ==
; Pokrój: Wysokość 8–30 cm.  Roślina [[Myko-heterotrofy|myko-heterotroficzna]], bezzieleniowa i bez korzeni. Posiada natomiast koralowato rozgałęzione [[kłącze]] (stąd właśnie gatunkowa nazwa rośliny).
; [[Liść|Liście]]: 2-4 silnie zredukowane, mające postać bezzieleniowych łusek.
; [[Kwiat]]y: Niepozorne, białe z żółto brązowym nalotem, górny zewnętrzny płatek długości do 0,6 cm. [[Warżka]] wydłużona, z dwiema bocznymi zatokami, biała z czerwonymi plamkami, silnie odgięta do tyłu, ze słabo odznaczająca się  workowata [[Ostroga (botanika)|ostrogą]]. Kwiaty wyrastają po kilka na skręconych szypułkach. [[przysadka (botanika)|Przysadki]] krótsze od nieskręconej zalążni.
; [[Owoc]]: [[Torebka (botanika)|Torebka]] zawierająca liczne, bardzo drobne nasiona.

== Biologia i ekologia ==
; Rozwój: [[Bylina (botanika)|Bylina]], [[geofit]]. Kwitnie w maju i czerwcu. Jest rośliną bezzieleniową, niezbędne do życia związki organiczne czerpie dzięki [[symbioza|symbiozie]] z pewnymi gatunkami grzybów<ref name=A/>.
; [[Siedlisko (biologia)|Siedlisko]]: Cieniste lasy bukowe, sosnowe, świerkowe i jodłowe, a także torfowiska.
; Fitosocjologia: [[Gatunek charakterystyczny]] dla związku (All.) ''[[Vaccinio-Piceion]]'' i [[Zespół roślinności|Ass.]] ''[[Sphagno girgensohnii-Picetum]]''<ref>{{cytuj książkę |nazwisko=Matuszkiewicz |imię= Władysław |tytuł= Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski |rok=2006 |wydawca= Wyd. Naukowe PWN |miejsce= Warszawa |isbn= 83-01-14439-4}}</ref>.
; Genetyka: Liczba [[chromosom]]ów 2n=36.

== Zagrożenia i ochrona ==
Roślina objęta ścisłą [[Ochrona gatunkowa roślin|ochroną gatunkową]] w Polsce na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin<ref name=rozp2014>Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin {{Dziennik Ustaw|rok=2014|numer=0|pozycja=1409}}</ref>. W opracowaniu [[Czerwona lista roślin i grzybów Polski]] (2006) umieszczona w grupie gatunków zagrożonych wyginięciem (kategoria zagrożenia '''V''')<ref>{{cytuj książkę|imię=Zbigniew |nazwisko=Mirek |imię2=Kazimierz |nazwisko2=Zarzycki |tytuł=Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski |miejsce=Kraków |rok=2006 |wydawca=IB PAN |isbn = 83-89648-38-5}}</ref>. W wydaniu z 2016 roku otrzymała kategorię '''VU''' ([[gatunek narażony|narażony]])<ref>{{Cytuj książkę | autor =Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.| tytuł =Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants | wydawca =Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk | miejsce =Kraków | rok =2016 | strony = | isbn =978-83-61191-88-9 }}</ref>.
Według klasyfikacji [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody]] gatunek zagrożony (kategoria zagrożenia VU)<ref name=A/>. Zagrożony jest głównie poprzez wyrąb lasów i ich gospodarcze użytkowanie. Część jego stanowisk jest chroniona w parkach narodowych i rezerwatach przyrody.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2010-08-05}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |imię=Zbigniew |nazwisko=Mirek |imię2=Halina |nazwisko2=Piękoś-Mirkowa |tytuł=Kwiaty Tatr. Przewodnik kieszonkowy |wydawca=MULTICO Oficyna Wyd. |miejsce=Warszawa |rok=2003 |isbn = 83-7073-385-9}}
* {{Cytuj książkę|imię=Lucjan |nazwisko=Rutkowski |tytuł=Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej |miejsce=Warszawa |rok=2006 |wydawca= Wyd. Naukowe PWN |isbn = 83-01-14342-8}}
* {{Cytuj książkę|imię=Władysław |nazwisko=Szafer |imię2=Stanisław |nazwisko2=Kulczyński |tytuł=Rośliny polskie|miejsce=Warszawa |rok=1953 |wydawca= PWN}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Epidendronowe]]
[[Kategoria:Rośliny chronione]]

title: Żłobik koralowy

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd: szparagowce

Rodzina: storczykowate

Podrodzina: epidendronowe

Rodzaj: żłobik

Gatunek: żłobik koralowy


text:
# Ruch Naprawy Polski
Ruch Naprawy Polski (RNP) – polska prawicowa partia polityczna zarejestrowana 21 kwietnia 2023. Do 26 czerwca 2023 nosiła nazwę Akcja Wyborcza Polaków (AWP).

## Historia
6 lutego 2023, w dniu wyrejestrowania kierowanej przez Romualda Starosielca partii Jedność Narodu, zgłoszono do rejestracji partię Akcja Wyborcza Polaków, której prezesem została Magdalena Koroblewska (wraz z nią wnioskodawcami byli Jan Szczegielniak i Jarosław Kuprjanowicz). Sąd wpisał ugrupowanie do ewidencji 21 kwietnia 2023. 27 maja tego samego roku zorganizowano Kongres Naprawy Polski, na którym gościł prezes NIK Marian Banaś. Przemawiali także m.in. Dariusz Grabowski (skarbnik partii Ruch Jedności Polaków), Romuald Starosielec, Stanisław Kluza, Gabriel Janowski, Andrzej Sadowski i Tadeusz Wilecki. Na zgromadzeniu ogólnym 26 czerwca AWP przemianowała się na Ruch Naprawy Polski, a jej prezesem został Romuald Starosielec. Wśród koordynatorów okręgowych znaleźli się m.in. Paweł Połanecki (były prezes JN i radny II kadencji sejmiku mazowieckiego), Andrzej Nastała (prezes RJP), Grzegorz Andrysiak (członek prezydium ZZR „Samoobrona”) czy Adam Czeczetkowicz (znany z wypromowania Krzysztofa Kononowicza).
W wyborach parlamentarnych w 2023 RNP zarejestrował listę kandydatów do Sejmu w okręgu siedlecko-ostrołęckim. Otworzył ją Nabil Malazi (wcześniej wiceprzewodniczący niezarejestrowanej partii Mateusza Piskorskiego Zmiana i Polski Patriotycznej). Partia wystawiła także kandydatów do Senatu w trzech okręgach – w lubelskim, kutnowskim i ostrowieckim. Z ramienia RNP wystartowała jedna członkini tej partii oraz osoby bezpartyjne. Lista RNP do Sejmu otrzymała 823 głosy (dało to 0,15% w skali okręgu i 0% w skali kraju oraz w obu przypadkach ostatnie miejsce). Kandydaci do Senatu zajęli ostatnie miejsca w okręgach (oddano na nich 15 236 głosów).
W wyborach samorządowych w 2024 Ruch Naprawy Polski wystawił kandydatów do sejmików siedmiu województw (w tym we wszystkich okręgach w mazowieckim i świętokrzyskim) oraz do rady powiatu łomżyńskiego i kilkunastu rad gmin. Oprócz tego przedstawiciele partii zostali kandydatami na burmistrzów w dwóch gminach, a prezes Romuald Starosielec kandydatem na prezydenta Warszawy. W wyborach do sejmików RNP otrzymał 34 457 głosów (0,24% w skali kraju), w województwie świętokrzyskim uzyskując powyżej 1% poparcia. Komitet zdobył 6 mandatów w radach gminnych. W wyborach na prezydenta Warszawy Romuald Starosielec zajął ostatnie, 6. miejsce. Kandydaci RNP na burmistrzów również nie zostali wybrani.
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 ugrupowanie zarejestrowało listy w niestołecznym okręgu mazowieckim i w okręgu górnośląskim. Oprócz otwierającego listę mazowiecką Romualda Starosielca i startującego na Śląsku członka Samoobrony, na listach znalazły się osoby bezpartyjne. Na listy RNP oddano 4737 głosów (0,04% w skali kraju i przedostatnie miejsce; lista na Śląsku otrzymała 0,25%, a na Mazowszu 0,2% głosów).
W wyborach prezydenckich w 2025 komitet zgłosił prezes partii Romuald Starosielec, który w listopadzie 2024 wygrał prawybory wśród szeregu środowisk pozaparlamentarnych. Nie uzyskał on jednak wystarczającej do startu liczby prawidłowych podpisów.

## Program
RNP opowiada się za wyborem parlamentarzystów oraz władz samorządowych i sądowniczych w wyborach większościowych i możliwością ich odwołania, zwiększenie demokracji bezpośredniej, wprowadzenie powszechnego samorządu gospodarczego, zniesieniem „systemu powszechnej kontroli i inwigilacji obywateli”, upowszechnieniem wśród obywateli własności, powołaniem Komisji Edukacji Narodowej w miejsce ministerstwa edukacji, wprowadzeniem bonu edukacyjnego, reformą finansów państwa, zachowaniem suwerenności polskiej waluty, działaniami prowadzącymi do oddłużenia obywateli, zniesieniem podatków PIT i CIT i wprowadzeniem podatku przychodowego, reformą systemu emerytalnego, socjalnego i świadczeń zdrowotnych, ustawowym zakazem sprzedaży ziemi i lasów, łagodzeniem konfliktów międzynarodowych, powołaniem Unii Państw Środkowoeuropejskich, „odzyskaniem suwerenności zewnętrznej” Polski, rozwojem WOT, odbudową obrony cywilnej, oparciem energetyki na polskim kapitale, zwielokrotnieniem wydatków na szkolnictwo wyższe i badania naukowe oraz wprowadzeniem projektu „Wielki Powrót” otwierającemu drogę do powrotu do Polski przymusowych emigrantów. Sprzeciwia się schemizowanej żywności oraz opowiada się za tym, by podstawą polskiej gospodarki były indywidualne gospodarstwa rolne.

## Wyniki wyborcze

### Wybory parlamentarne
| Wybory | Sejm   | Sejm       | Sejm  | Sejm    | Sejm    | Senat   | Senat   |
| Wybory | Głosy  | Głosy      | Głosy | Mandaty | Mandaty | Mandaty | Mandaty |
| Wybory | Liczba | %          | +/−   | Liczba  | +/−     | Liczba  | +/−     |
| ------ | ------ | ---------- | ----- | ------- | ------- | ------- | ------- |
| 2023   | 823    | 0,00 (12.) | –     | 0/460   | –       | 0/100   | –       |

### Wybory do Parlamentu Europejskiego
| Wybory | Głosy  | Głosy      | Głosy | Mandaty | Mandaty |
| Wybory | Liczba | %          | +/−   | Liczba  | +/−     |
| ------ | ------ | ---------- | ----- | ------- | ------- |
| 2024   | 4737   | 0,04 (10.) | –     | 0/53    | –       |

title: Ruch Naprawy Polski

wikitext:
{{Partia polityczna infobox
 |nazwa                      = Ruch Naprawy Polski
 |nazwa oryginalna           =
 |logo                       =
 |opis logo                  =
 |alt logo                   =
 |państwo                    = Polska
 |skrót                      = RNP
 |lider                      =
 |przewodniczący             =
 |prezes                     = Romuald Starosielec
 |data założenia             = 6 lutego 2023
 |data rozwiązania           =
 |adres siedziby             = [[Aleje Jerozolimskie w Warszawie|Al. Jerozolimskie]] 91 lokal 400a, 02-001 [[Warszawa]]
 |partie członkowskie        =
 |ideologia polityczna       = [[narodowy konserwatyzm]], narodowy [[solidaryzm]], [[Narodowa Demokracja|narodowa demokracja]], [[demokracja bezpośrednia]], [[eurosceptycyzm]], [[reakcjonizm]], [[militaryzm]]
 |poglądy gospodarcze        = [[ordoliberalizm]], [[nacjonalizm gospodarczy]], [[protekcjonizm]]
 |liczba członków            =
 |członkostwo międzynarodowe =
 |organizacja młodzieżowa    =
 |barwy                      = {{legenda|white|[[Barwa biała|biel]]|w linii=tak}}<br>{{legenda|#c00|[[Barwa czerwona|czerwień]]|w linii=tak}}
 |commons                    =
 |www                        = https://rnp.org.pl/
}}
'''Ruch Naprawy Polski''' ('''RNP''') – polska [[prawica|prawicowa]] [[partia polityczna]] zarejestrowana 21 kwietnia 2023. Do 26 czerwca 2023 nosiła nazwę '''Akcja Wyborcza Polaków''' ('''AWP''').

== Historia ==
6 lutego 2023, w dniu wyrejestrowania kierowanej przez Romualda Starosielca partii [[Jedność Narodu]], zgłoszono do rejestracji partię Akcja Wyborcza Polaków, której prezesem została Magdalena Koroblewska (wraz z nią wnioskodawcami byli Jan Szczegielniak i Jarosław Kuprjanowicz). Sąd wpisał ugrupowanie do [[ewidencja partii politycznych|ewidencji]] 21 kwietnia 2023<ref>{{Cytuj|url=https://www.imsig.pl/pozycja/2023/117/30456,Akcja_Wyborcza_Polak%C3%B3w|tytuł=Pozycja 30456|opublikowany=Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 1117/2023|data=20 czerwca 2023}}</ref>. 27 maja tego samego roku zorganizowano Kongres Naprawy Polski, na którym gościł prezes [[Najwyższa Izba Kontroli|NIK]] [[Marian Banaś]]. Przemawiali także m.in. [[Dariusz Grabowski]] (skarbnik partii Ruch Jedności Polaków), Romuald Starosielec, [[Stanisław Kluza]], [[Gabriel Janowski]], [[Andrzej Sadowski (ekonomista)|Andrzej Sadowski]] i [[Tadeusz Wilecki]]<ref>{{Cytuj|url=https://rnp.org.pl/2023/05/29/kongres-naprawy-polski-2023/|tytuł=Maj 2023: Kongres Naprawy Polski w Warszawie|opublikowany=rnp.org.pl|data=29 maja 2023}}</ref>. Na zgromadzeniu ogólnym 26 czerwca AWP przemianowała się na Ruch Naprawy Polski, a jej prezesem został Romuald Starosielec<ref>{{Cytuj|url=https://bip.warszawa.so.gov.pl/rejestr-partii/0/472/ruch-naprawy-polski|tytuł=Ruch Naprawy Polski|opublikowany=bip.warszawa.so.gov.pl}}</ref>. Wśród koordynatorów okręgowych znaleźli się m.in. Paweł Połanecki (były prezes JN i radny II kadencji [[Sejmik Województwa Mazowieckiego|sejmiku mazowieckiego]]), Andrzej Nastała (prezes RJP), Grzegorz Andrysiak (członek prezydium [[Związek Zawodowy Rolnictwa „Samoobrona”|ZZR „Samoobrona”]]) czy Adam Czeczetkowicz (znany z wypromowania [[Krzysztof Kononowicz|Krzysztofa Kononowicza]])<ref>{{Cytuj|url=https://rnp.org.pl/mapa-i-koordynatorzy-ruchu-naprawy-polski/|tytuł=Mapa i koordynatorzy Ruchu Naprawy Polski|opublikowany=rnp.org.pl}}</ref>.

W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 2023 roku|wyborach parlamentarnych w 2023]] RNP zarejestrował listę kandydatów do [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejmu]] w [[okręg wyborczy nr 18 do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej|okręgu siedlecko-ostrołęckim]]. Otworzył ją Nabil Malazi (wcześniej wiceprzewodniczący niezarejestrowanej partii [[Mateusz Piskorski|Mateusza Piskorskiego]] Zmiana i [[Polska Patriotyczna|Polski Patriotycznej]]). Partia wystawiła także kandydatów do [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu]] w trzech okręgach – w [[Okręg wyborczy nr 16 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|lubelskim]], [[Okręg wyborczy nr 25 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|kutnowskim]] i [[Okręg wyborczy nr 82 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|ostrowieckim]]. Z ramienia RNP wystartowała jedna członkini tej partii oraz osoby bezpartyjne. Lista RNP do Sejmu otrzymała 823 głosy (dało to 0,15% w skali okręgu i 0% w skali kraju oraz w obu przypadkach ostatnie miejsce). Kandydaci do Senatu zajęli ostatnie miejsca w okręgach (oddano na nich 15 236 głosów)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://sejmsenat2023.pkw.gov.pl/sejmsenat2023/pl/komitet/29639|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2023}}</ref>.

W [[wybory samorządowe w Polsce w 2024 roku|wyborach samorządowych w 2024]] Ruch Naprawy Polski wystawił kandydatów do sejmików siedmiu województw (w tym we wszystkich okręgach w [[województwo mazowieckie|mazowieckim]] i [[województwo świętokrzyskie|świętokrzyskim]]) oraz do rady [[powiat łomżyński|powiatu łomżyńskiego]] i kilkunastu rad gmin. Oprócz tego przedstawiciele partii zostali kandydatami na burmistrzów w dwóch gminach, a prezes Romuald Starosielec kandydatem na prezydenta [[Warszawa|Warszawy]]. W wyborach do sejmików RNP otrzymał 34 457 głosów (0,24% w skali kraju), w województwie świętokrzyskim uzyskując powyżej 1% poparcia. Komitet zdobył 6 mandatów w radach gminnych. W wyborach na prezydenta Warszawy Romuald Starosielec zajął ostatnie, 6. miejsce. Kandydaci RNP na burmistrzów również nie zostali wybrani<ref>{{Cytuj stronę|url=https://wybory.gov.pl/samorzad2024/pl/komitet/30057|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2024}}</ref>.

W [[wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce w 2024 roku|wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024]] ugrupowanie zarejestrowało listy w niestołecznym [[okręg wyborczy nr 5 do Parlamentu Europejskiego w Polsce|okręgu mazowieckim]] i w [[okręg wyborczy nr 11 do Parlamentu Europejskiego w Polsce|okręgu górnośląskim]]. Oprócz otwierającego listę mazowiecką Romualda Starosielca i startującego na Śląsku członka [[Samoobrona (partia polityczna)|Samoobrony]], na listach znalazły się osoby bezpartyjne. Na listy RNP oddano 4737 głosów (0,04% w skali kraju i przedostatnie miejsce; lista na Śląsku otrzymała 0,25%, a na Mazowszu 0,2% głosów)<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.wybory.gov.pl/pe2024/pl/komitet/41137|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2024}}</ref>.

W [[wybory prezydenckie w Polsce w 2025 roku|wyborach prezydenckich w 2025]] komitet zgłosił prezes partii Romuald Starosielec, który w listopadzie 2024 wygrał prawybory wśród szeregu środowisk pozaparlamentarnych<ref>{{Cytuj|url=https://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114884,31507426,w-prawyborach-wybrano-kolejnego-kandydata-na-prezydenta-chcial.html|tytuł=W prawyborach wybrano kolejnego kandydata na prezydenta. Chciał zburzyć Pałac Kultury|autor=Jagoda Różycka|opublikowany=gazeta.pl|data=30 listopada 2024}}</ref>. Nie uzyskał on jednak wystarczającej do startu liczby prawidłowych podpisów<ref>{{Cytuj|url=https://www.pap.pl/aktualnosci/pkw-odmowila-rejestracji-tanajno-i-starosielca-zarejestrowala-stanowskiego|tytuł=PKW odmówiła rejestracji dwóch kandydatów. Zarejestrowano Stanowskiego|opublikowany=pap.pl|data=11 kwietnia 2025}}</ref>.

== Program ==
RNP opowiada się za wyborem parlamentarzystów oraz władz samorządowych i sądowniczych w [[ordynacja większościowa|wyborach większościowych]] i możliwością ich odwołania, zwiększenie [[demokracja bezpośrednia|demokracji bezpośredniej]], wprowadzenie powszechnego samorządu gospodarczego, zniesieniem „systemu powszechnej kontroli i inwigilacji obywateli”, upowszechnieniem wśród obywateli własności, powołaniem Komisji Edukacji Narodowej w miejsce ministerstwa edukacji, wprowadzeniem [[bon oświatowy|bonu edukacyjnego]], reformą finansów państwa, zachowaniem suwerenności polskiej waluty, działaniami prowadzącymi do oddłużenia obywateli, zniesieniem podatków [[Podatek dochodowy od osób fizycznych|PIT]] i [[Podatek dochodowy od osób prawnych|CIT]] i wprowadzeniem [[podatek przychodowy|podatku przychodowego]], reformą systemu emerytalnego, socjalnego i świadczeń zdrowotnych, ustawowym zakazem sprzedaży ziemi i lasów, łagodzeniem konfliktów międzynarodowych, powołaniem Unii Państw Środkowoeuropejskich, „odzyskaniem suwerenności zewnętrznej” Polski, rozwojem [[Wojska Obrony Terytorialnej|WOT]], odbudową [[obrona cywilna|obrony cywilnej]], oparciem energetyki na polskim kapitale, zwielokrotnieniem wydatków na szkolnictwo wyższe i badania naukowe oraz wprowadzeniem projektu „Wielki Powrót” otwierającemu drogę do powrotu do Polski przymusowych emigrantów. Sprzeciwia się schemizowanej żywności oraz opowiada się za tym, by podstawą polskiej gospodarki były indywidualne [[gospodarstwo rolne|gospodarstwa rolne]]<ref>{{Cytuj|url=https://rnp.org.pl/wp-content/uploads/2023/06/Ruch-Naprawy-Polski_Podstawa-programowa.pdf|tytuł=„Wolny Naród w silnym państwie” – Podstawa programowa Ruchu Naprawy Polski|opublikowany=rnp.org.pl}}</ref>.

== Wyniki wyborcze ==
=== Wybory parlamentarne ===
{| class="wikitable" style="text-align: right;"
|-
! rowspan=3| Wybory
! colspan=5| Sejm
! colspan=2| Senat
|-
! colspan=3| Głosy
! colspan=2| Mandaty
! colspan=2| Mandaty
|-
! Liczba
! %
! {{tooltip|+/−|Zmiana odsetka głosów w punktach procentowych w porównaniu z poprzednimi wyborami}}
! Liczba
! {{tooltip|+/−|Zmiana liczby mandatów w porównaniu z poprzednimi wyborami}}
! Liczba
! {{tooltip|+/−|Zmiana liczby mandatów w porównaniu z poprzednimi wyborami}}
|-
! [[Wybory parlamentarne w Polsce w 2023 roku|2023]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://sejmsenat2023.pkw.gov.pl/sejmsenat2023/pl/sejm/wynik/pl|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2023}}</ref>
| 823
| 0,00 (12.)
| –
| {{udział|0|460}}
| –
| {{Udział|0|100}}
| –
|}

=== Wybory do Parlamentu Europejskiego ===
{| class="wikitable" style="text-align: right;"
|+
! rowspan="2" |Wybory
! colspan="3" |Głosy
! colspan="2" |Mandaty
|-
! Liczba
! '''%'''
! |{{tooltip|+/−|Zmiana odsetka głosów w punktach procentowych w porównaniu z poprzednimi wyborami}}
! Liczba
! {{tooltip|+/−|Zmiana liczby mandatów w porównaniu z poprzednimi wyborami}}
|-
! |[[Wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce w 2024 roku|2024]]<ref>{{Cytuj stronę|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2024|url=https://wybory.gov.pl/pe2024/}}</ref>
| 4737
| 0,04 (10.)
| –
| {{Udział|0|53}}
| –
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Partie i ugrupowania III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Partie polskiego ruchu narodowego]]
[[Kategoria:Polskie partie eurosceptyczne]]

title: Ruch Naprawy Polski

Państwo: Polska

Skrót: RNP

Prezes: Romuald Starosielec

Data założenia: 6 lutego 2023

Adres siedziby: Al. Jerozolimskie 91 lokal 400a, 02-001 Warszawa

Ideologia polityczna: narodowy konserwatyzm, narodowy solidaryzm, narodowa demokracja, demokracja bezpośrednia, eurosceptycyzm, reakcjonizm, militaryzm

Poglądy gospodarcze: ordoliberalizm, nacjonalizm gospodarczy, protekcjonizm

Barwy: biel · czerwień


text:
# Zieja (film)
Zieja – polski film biograficzny w reżyserii Roberta Glińskiego z 2020 r.

## Opis fabuły
Film opowiada o życiu i działalności ks. Jana Ziei (1897–1991). Przedstawione są one podczas retrospekcji w trakcie przesłuchań i rozmów księdza z Adamem Grosickim, majorem SB. Akcja dzieje się w 1977 roku. Główny bohater zostaje przedstawiony m.in. podczas wojny polsko-bolszewickiej, kiedy na ochotnika zostaje kapelanem w 8 Pułku Piechoty Legionów; jako duszpasterz w zakładzie dla ociemniałych w Laskach; w trakcie powstania warszawskiego; po II wojnie światowej na ziemiach odzyskanych, kiedy prowadzi działalność charytatywną i organizuje dom matki i dziecka oraz z Jackiem Kuroniem w Komitecie Obrony Robotników w latach 70. XX w.

## Obsada
- Andrzej Seweryn jako ks. Jan Zieja
- Mateusz Więcławek jako młody ks. Jan Zieja
- Zbigniew Zamachowski jako Adam Grosicki, major SB
- Sławomir Orzechowski jako pułkownik SB
- Jakub Wieczorek jako Jacek Kuroń
- Dariusz Kowalski jako Jan Józef Lipski

## Produkcja
Okres zdjęciowy obejmował czas od marca do kwietnia 2019 i następujące miasta: Częstochowę, Janowiec, Kazimierz Dolny, Lublin, Nałęczów, Odrzywół, Rzym, Warszawę, Wąwolnicę.

## Nagrody
- 2020 Zielonogórski Festiwal Filmu i Teatru – nagroda za najlepszą kreację aktorską dla Zbigniewa Zamachowskiego.

title: Zieja (film)

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Zieja
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          = Jan Zieja.jpg
 |opis grafiki     = [[Jan Zieja|Jan Zieja, pierwowzór bohatera]]
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[film biograficzny]]
 |rok produkcji    = [[2020 w filmie|2020]]
 |data premiery    = 28 sierpnia 2020
 |kraj produkcji   = [[Polska]]
 |język            = [[język polski|polski]], [[język niemiecki|niemiecki]], [[język rosyjski|rosyjski]], [[język czeski|czeski]]
 |czas trwania     = 112 min
 |reżyseria        = [[Robert Gliński]]
 |scenariusz       = [[Wojciech Lepianka]]
 |główne role      =
 |muzyka           = [[Cezary Skubiszewski]]
 |zdjęcia          = [[Witold Płóciennik]]
 |scenografia      = [[Wojciech Żogała]]
 |kostiumy         = [[Elżbieta Radke]]
 |montaż           = [[Ewa Smal]]
 |produkcja        = [[Włodzimierz Niderhaus]]
 |wytwórnia        = [[Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych]] w Warszawie
 |dystrybucja      = TVP Dystrybucja Kinowa<ref>[https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=1249647 Zieja. Przypis do wszystkich informacji w infoboxie].</ref>
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Zieja''' – polski [[film biograficzny]] w reżyserii [[Robert Gliński|Roberta Glińskiego]] z 2020 r.

== Opis fabuły ==
Film opowiada o życiu i działalności ks. [[Jan Zieja|Jana Ziei]] (1897–1991). Przedstawione są one podczas [[retrospekcja|retrospekcji]] w trakcie przesłuchań i rozmów księdza z Adamem Grosickim, majorem [[Służba Bezpieczeństwa (PRL)|SB]]. Akcja dzieje się w 1977 roku. Główny bohater zostaje przedstawiony m.in. podczas [[Wojna polsko-bolszewicka|wojny polsko-bolszewickiej]], kiedy na ochotnika zostaje kapelanem w [[8 Pułk Piechoty Legionów|8 Pułku Piechoty Legionów]]; jako duszpasterz w [[Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych im. Róży Czackiej w Laskach|zakładzie dla ociemniałych w Laskach]]; w trakcie [[powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]; po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] na [[Ziemie Odzyskane|ziemiach odzyskanych]], kiedy prowadzi działalność charytatywną i organizuje dom matki i dziecka oraz z [[Jacek Kuroń|Jackiem Kuroniem]] w [[Komitet Obrony Robotników|Komitecie Obrony Robotników]] w latach 70. XX w.

== Obsada ==
* [[Andrzej Seweryn]] jako ks. Jan Zieja
* [[Mateusz Więcławek]] jako młody ks. Jan Zieja
* [[Zbigniew Zamachowski]] jako Adam Grosicki, major SB
* [[Sławomir Orzechowski]] jako pułkownik SB
* [[Jakub Wieczorek]] jako [[Jacek Kuroń]]
* [[Dariusz Kowalski (aktor)|Dariusz Kowalski]] jako [[Jan Józef Lipski]]

== Produkcja ==
Okres zdjęciowy obejmował czas od marca do kwietnia 2019 i następujące miasta: [[Częstochowa|Częstochowę]], [[Janowiec (województwo lubelskie)|Janowiec]], [[Kazimierz Dolny]], [[Lublin]], [[Nałęczów]], [[Odrzywół]], [[Rzym]], [[Warszawa|Warszawę]], [[Bazylika św. Wojciecha w Wąwolnicy|Wąwolnicę]]<ref>[https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=1249647 Zieja].</ref>.

== Nagrody ==
* 2020 [[Zielona Góra|Zielonogórski Festiwal Filmu i Teatru]] – nagroda za najlepszą kreację aktorską dla Zbigniewa Zamachowskiego.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|tytuł|10136434|Zieja}}
* {{Filmweb|tytuł|836360|Zieja}}
* {{Filmpolski|tytuł|1249647|Zieja}}

{{Robert Gliński}}

[[Kategoria:Polskie filmy biograficzne]]
[[Kategoria:Polskie filmy o I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Polskie filmy o II wojnie światowej]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 2020 roku]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Roberta Glińskiego]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Częstochowie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Janowcu]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Kazimierzu Dolnym]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Lublinie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Modlinie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Nałęczowie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Odrzywole]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Rzymie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Warszawie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Wąwolnicy]]
[[Kategoria:Filmy oparte na faktach]]
[[Kategoria:Filmy o księżach]]

title: Zieja

Gatunek: film biograficzny

Data premiery: 28 sierpnia 2020

Kraj produkcji: Polska

Język: polski, niemiecki, rosyjski, czeski

Czas trwania: 112 min

Reżyseria: Robert Gliński

Scenariusz: Wojciech Lepianka

Muzyka: Cezary Skubiszewski

Zdjęcia: Witold Płóciennik

Scenografia: Wojciech Żogała

Kostiumy: Elżbieta Radke

Montaż: Ewa Smal

Produkcja: Włodzimierz Niderhaus

Wytwórnia: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie

Dystrybucja: TVP Dystrybucja Kinowa


text:
# Angelo Hugues
Angelo Hugues (ur. 3 września 1966 w Rosendaël) – francuski piłkarz grający na pozycji bramkarza. Grał m.in. w AS Monaco, Giungamp, Lyonie i Wiśle Kraków.
Swój pierwszy mecz w Ligue 1 Angelo Hugues rozegrał 26 sierpnia 1986 roku jako piłkarz AS Monaco w spotkaniu przeciwko Stade Brestois. W sumie we francuskiej ekstraklasie rozegrał 123 spotkania. Zdobył mistrzostwo Francji w sezonie 1987/1988 w barwach AS Monaco, a jako gracz Lyonu triumfował w Pucharze Ligi Francuskiej w sezonie 2000/2001.
29 lipca 2002 przeszedł z Olympique Lyon do Wisły Kraków. W drużynie Białej Gwiazdy spędził sezon, rozegrał 18 spotkań i zdobył mistrzostwo Polski oraz Puchar Polski. 30 lipca 2003 stał się zawodnikiem Bastii, a rok później przeszedł do Gallia Club Lunel, gdzie zakończył piłkarską karierę.

title: Angelo Hugues

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Angelo Hugues
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[3 września]] [[1966]]
 |miejsce urodzenia       = [[Rosendaël]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 182 cm
 |pozycja                 = [[bramkarz]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1984–1986 ! [[USL Dunkerque]]                           !     !
! 1986–1993 ! [[AS Monaco FC|AS Monaco]]                  !  11 ! 0
! 1993–1998 ! [[En Avant Guingamp]]                       ! 154 ! 0
! 1998–1999 ! [[FC Lorient]]                              !  30 ! 0
! 1999–2002 ! [[Olympique Lyon]]                          !   4 ! 0
! 2002–2003 ! [[Wisła Kraków (piłka nożna)|Wisła Kraków]] !  18 ! 0
! 2003–2004 ! [[SC Bastia]]                               !   0 ! 0
! 2004–2005 ! Le Gallia Club Lunel                        !     !
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Angelo Hugues''' (ur. [[3 września]] [[1966]] w [[Rosendaël]]) – [[Francja|francuski]] piłkarz grający na pozycji [[bramkarz]]a. Grał m.in. w [[AS Monaco FC|AS Monaco]], Giungamp, [[Olympique Lyon|Lyonie]] i [[Wisła Kraków (piłka nożna)|Wiśle Kraków]].

Swój pierwszy mecz w [[Ligue 1]] Angelo Hugues rozegrał [[26 sierpnia]] [[1986]] [[rok]]u jako piłkarz [[AS Monaco FC|AS Monaco]] w spotkaniu przeciwko [[Stade Brestois 29|Stade Brestois]]. W sumie we [[Ligue 1|francuskiej ekstraklasie]] rozegrał 123 spotkania. Zdobył mistrzostwo [[Francja|Francji]] w sezonie [[1987]]/[[1988]] w barwach [[AS Monaco FC|AS Monaco]], a jako gracz [[Olympique Lyon|Lyonu]] triumfował w [[Puchar Ligi Francuskiej w piłce nożnej|Pucharze Ligi Francuskiej]] w sezonie [[2000]]/[[2001]].

[[29 lipca]] [[2002]] przeszedł z [[Olympique Lyon]] do [[Wisła Kraków (piłka nożna)|Wisły Kraków]]. W drużynie ''Białej Gwiazdy'' spędził sezon, rozegrał 18 spotkań i zdobył [[Mistrzostwa Polski w piłce nożnej mężczyzn|mistrzostwo Polski]] oraz [[Puchar Polski w piłce nożnej|Puchar Polski]]. [[30 lipca]] [[2003]] stał się zawodnikiem [[SC Bastia|Bastii]], a rok później przeszedł do Gallia Club Lunel, gdzie zakończył piłkarską karierę.

== Bibliografia ==
*{{90minut.pl|osoba|3979}}

{{SORTUJ:Hugues, Angelo}}
[[Kategoria:Francuscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze USL Dunkerque]]
[[Kategoria:Piłkarze AS Monaco FC]]
[[Kategoria:Piłkarze En Avant Guingamp]]
[[Kategoria:Piłkarze FC Lorient]]
[[Kategoria:Piłkarze Olympique Lyon]]
[[Kategoria:Piłkarze Wisły Kraków]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Bastia]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]

title: · Angelo Hugues

Data i miejsce urodzenia: 3 września 1966 · Rosendaël

Pozycja: bramkarz

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

USL Dunkerque

AS Monaco · 11 · (0)

En Avant Guingamp · 154 · (0)

FC Lorient · 30 · (0)

Olympique Lyon · 4 · (0)

Wisła Kraków · 18 · (0)

SC Bastia · 0 · (0)

Le Gallia Club Lunel