text:
# Devil May Cry 3 (manga)
Dwutomowa manga, stworzona na podstawie gry Devil May Cry 3: Dante's Awakening, najpierw wydana w Japonii, później przetłumaczona na język angielski. Manga zaplanowana była na 3 tomy, lecz zaniechano produkcji ostatniego. Seria opowiada o wydarzeniach na rok przed historią Devil May Cry 3 z punktu widzenia zarówno Dantego, jak i Vergila.

## Fabuła
"Code 1: Dante"
Enzo odwiedza Dantego w jego biurze i proponuje mu pracę, czyli odnalezienie zgubionej dziewczynki - Alicji. Dante nie zgadza się, jednak po namyśle wyrusza na poszukiwania Enza, by przyjąć tę propozycję. Znajduje go w domu publicznym, zaatakowanym przez hordę demonów. Akcja przenosi się do biblioteki, gdzie znajdują się Vergil i Arkham. Vergil przeszukuje półki biblioteczne, zaś Arkham stara się go zainteresować opowieścią o Spardzie. Vergil zabija bibliotekarkę - demona, i ulega prośbom Arkhama, by mu opowiedzieć prawdziwą historię Spardy. Dante stoi na zewnątrz opuszczonego dworu. Wchodzi przez okno do pokoju, w który siedzi Alicja. Dziewczynka okazuje się być demonem, i atakuje Dantego. Pokonuje ją i znajduje stare zdjęcie Mary (czyli Lady). Vergil wędruje po mieście. Zabija grupę meneli, którzy za bardzo się nim zainteresowali. Spotyka Enza, który pomylił go z Dantem. Vergil domyśla się, iż Dante jest w mieście, i wyrusza na jego poszukiwania. Rabbi - maskotka Alicji - prowadzi Dantego do kryjówki dziewczynki. Alicja nie chce odejść bez swojego pluszaka. Rabbi ogłasza czas na herbatę - tu pojawia się demon, przypominający Zwariowanego Kapelusznika. Dante, po rozmowie z Rabbim, odchodzi. Po drodze mija się z Vergilem, lecz bracia nie poznali się.
Dante znajduje tajemniczy klucz i walczy z kotopodobnym demonem. Pojawia się Rabbi, który tłumaczy Dantemu, iz cała akcja ratunkowa była tylko przykrywką do zwabienia go tutaj. Dante odchodzi bez zapłaty, zaś Vergil zabija Rabbiego. Na końcu Dante śni o ataku demonów, które zabiły jego matkę i rozdzieliły go od brata. Zaraz po przebudzeniu Dante bierze swoje pistolety, miecz i wychodzi z biura.
Code 2: Vergil
Vergil i Arkham przybywają do Temen-ni-gru. Arkham opowiada o budowie wieży i o demonach, które Sparda zamknął w świecie demonów. Jedyną rzeczą, która pozwoliła Spardzie nimi władać, była znajomość ich imion. Zanim Arkham zdążył skończyć opowieść, demon przejmuje kontrolę nad umysłem Vergila. Vergil pojawia się na cmentarzu jako dziecko, otoczony demonicznymi szkieletami. Dopiero gdy został poważnie ranny i utracił swoją katanę Yamato, demony przedstawiają się. Każdy nosi imię jednego z siedmiu grzechów głównych. Vergil szybko pojął ich przesłanie, odzyskał kontrolę nad swoim ciałem i niszczy posąg, zawierający umysł demona. Akcja przenosi się do biura Dantego, gdzie atakuje tłum demonów. Dante rozprawia się z nimi i idzie do knajpy, gdzie barman opowiada mu o morderstwach popełnionych przez Vergila. Wychodzi, po chwili bar odwiedza Mary z chorą koleżnaką. W tym czasie sfrustrowany Vergil próbuje odszyfrować treść książki o legendzie Spardy. Arkham wzywa go do piwnic dworu, i twierdzi, iż zna lokalizację jednej z czterech pieczęci, niezbędnych do otworzenia przejścia do świata demonów.
Mary spotyka Alicję, która prowadzi ją do Devil May Cry. Chwilę później Dante wraca, a Alicja kradnie połówkę jego amuletu, prezentu od matki. Dante goni ją i trafia do kościoła. Napotyka tam demona, tego samego, z którym walczył we dworze. Nagle podłoga kościoła się zawala i Dante spada do piwnic. Znajdował się tam ten sam demon, który wcześniej opętał Vergila. Demon próbuje przekonać Dantego, by otworzył pieczęć, którą Sparda zamknął w nim i jego braci. W Dantem budzi się jego druga, demoniczna natura, i udaje mu się umknąć. Vergil opuszcza dwór i udaje się do biura Dantego, gdzie natychmiast otwiera trzecią pieczęć. Opowiada też o swoim planie podniesienia Temen-ni-gru i otworzeniu przejścia do świata demonów. Drażni Dantego, pokazując mu skradzioną przez Alicję połówkę amuletu. Dante zamierza zaatakować, jednak Vergil oddaje mu amulet, twierdząc, że i tak zabierze go kiedy tylko zechce. Na końcu Arkham szykuje się do rytuału mającego wznieść Temen-ni-gru.

title: Devil May Cry 3 (manga)

wikitext:
{{Animanga infobox/Nagłówek
 | tytuł         = Devil May Cry 3
 | grafika       =
 | tytuł_ja      =
 | tytuł_ja_rom  =
 | gatunek       = akcja, [[fantasy]]
}}
{{Animanga infobox/Druk
 | rodzaj        = manga
 | tytuł         = Devil May Cry 3
 | autor         = Suguro Chayamachi
 | wydawca       = {{flaga|USA}} [[Tokyopop]]
 | drukowana     = {{Państwo|JPN}}
 | pierwszy_raz  = [[2005]]
 | ostatni_raz   = teraz
 | tomów         = 2 tomy
 | odbiorcy      = [[Seinen-manga|seinen]]
}}
{{Animanga infobox/Stopka}}
Dwutomowa [[manga]], stworzona na podstawie gry ''[[Devil May Cry 3: Dante's Awakening]]'', najpierw wydana w [[Japonia|Japonii]], później przetłumaczona na [[język angielski]]. Manga zaplanowana była na 3 tomy, lecz zaniechano produkcji ostatniego. Seria opowiada o wydarzeniach na rok przed historią ''Devil May Cry 3'' z punktu widzenia zarówno Dantego, jak i Vergila.

== Fabuła ==
'''"Code 1: Dante"'''

Enzo odwiedza Dantego w jego biurze i proponuje mu pracę, czyli odnalezienie zgubionej dziewczynki - Alicji. Dante nie zgadza się, jednak po namyśle wyrusza na poszukiwania Enza, by przyjąć tę propozycję. Znajduje go w domu publicznym, zaatakowanym przez hordę [[demon]]ów. Akcja przenosi się do biblioteki, gdzie znajdują się Vergil i Arkham. Vergil przeszukuje półki biblioteczne, zaś Arkham stara się go zainteresować opowieścią o Spardzie. Vergil zabija bibliotekarkę - demona, i ulega prośbom Arkhama, by mu opowiedzieć prawdziwą historię Spardy. Dante stoi na zewnątrz opuszczonego dworu. Wchodzi przez okno do pokoju, w który siedzi Alicja. Dziewczynka okazuje się być demonem, i atakuje Dantego. Pokonuje ją i znajduje stare zdjęcie Mary (czyli Lady). Vergil wędruje po mieście. Zabija grupę meneli, którzy za bardzo się nim zainteresowali. Spotyka Enza, który pomylił go z Dantem. Vergil domyśla się, iż Dante jest w mieście, i wyrusza na jego poszukiwania. Rabbi - maskotka Alicji - prowadzi Dantego do kryjówki dziewczynki. Alicja nie chce odejść bez swojego pluszaka. Rabbi ogłasza czas na herbatę - tu pojawia się demon, przypominający Zwariowanego Kapelusznika. Dante, po rozmowie z Rabbim, odchodzi. Po drodze mija się z Vergilem, lecz bracia nie poznali się.
Dante znajduje tajemniczy klucz i walczy z kotopodobnym demonem. Pojawia się Rabbi, który tłumaczy Dantemu, iz cała akcja ratunkowa była tylko przykrywką do zwabienia go tutaj. Dante odchodzi bez zapłaty, zaś Vergil zabija Rabbiego. Na końcu Dante śni o ataku demonów, które zabiły jego matkę i rozdzieliły go od brata. Zaraz po przebudzeniu Dante bierze swoje pistolety, miecz i wychodzi z biura.

'''Code 2: Vergil'''

Vergil i Arkham przybywają do Temen-ni-gru. Arkham opowiada o budowie wieży i o demonach, które Sparda zamknął w świecie demonów. Jedyną rzeczą, która pozwoliła Spardzie nimi władać, była znajomość ich imion. Zanim Arkham zdążył skończyć opowieść, demon przejmuje kontrolę nad umysłem Vergila. Vergil pojawia się na cmentarzu jako dziecko, otoczony demonicznymi szkieletami. Dopiero gdy został poważnie ranny i utracił swoją [[katana|katanę]] Yamato, demony przedstawiają się. Każdy nosi imię jednego z [[siedem grzechów głównych|siedmiu grzechów głównych]]. Vergil szybko pojął ich przesłanie, odzyskał kontrolę nad swoim ciałem i niszczy posąg, zawierający umysł demona. Akcja przenosi się do biura Dantego, gdzie atakuje tłum demonów. Dante rozprawia się z nimi i idzie do knajpy, gdzie barman opowiada mu o morderstwach popełnionych przez Vergila. Wychodzi, po chwili bar odwiedza Mary z chorą koleżnaką. W tym czasie sfrustrowany Vergil próbuje odszyfrować treść książki o legendzie Spardy. Arkham wzywa go do piwnic dworu, i twierdzi, iż zna lokalizację jednej z czterech pieczęci, niezbędnych do otworzenia przejścia do świata demonów.
Mary spotyka Alicję, która prowadzi ją do ''Devil May Cry''. Chwilę później Dante wraca, a Alicja kradnie połówkę jego [[amulet]]u, prezentu od matki. Dante goni ją i trafia do kościoła. Napotyka tam demona, tego samego, z którym walczył we dworze. Nagle podłoga kościoła się zawala i Dante spada do piwnic. Znajdował się tam ten sam demon, który wcześniej opętał Vergila. Demon próbuje przekonać Dantego, by otworzył pieczęć, którą Sparda zamknął w nim i jego braci. W Dantem budzi się jego druga, demoniczna natura, i udaje mu się umknąć. Vergil opuszcza dwór i udaje się do biura Dantego, gdzie natychmiast otwiera trzecią pieczęć. Opowiada też o swoim planie podniesienia Temen-ni-gru i otworzeniu przejścia do świata demonów. Drażni Dantego, pokazując mu skradzioną przez Alicję połówkę amuletu. Dante zamierza zaatakować, jednak Vergil oddaje mu amulet, twierdząc, że i tak zabierze go kiedy tylko zechce. Na końcu Arkham szykuje się do rytuału mającego wznieść Temen-ni-gru.

{{Devil May Cry}}

[[Kategoria:Devil May Cry]]
[[Kategoria:Mangi]]
[[Kategoria:Mangi z 2005 roku]]
[[Kategoria:Seinen]]

title: Devil May Cry 3

Gatunek: akcja, fantasy

title: Manga

Manga: Devil May Cry 3

Autor: Suguro Chayamachi

Wydawca: Tokyopop

Odbiorcy: seinen

Drukowana w: Japonia

Wydawana: 2005 – teraz

Liczba tomów: 2 tomy


text:
# Boboluszki
Boboluszki (cz. Bobolusky, niem. Boblowitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice, na granicy z Czechami.

## Nazwa
Czeska nazwa miejscowości może pochodzić od zdrobniałego imienia  Bobola, które to pochodzi z kolei od słowa bob oznaczającego fasolę.
W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod polską i czeską nazwą Bobolusk oraz nazwą zgermanizowaną Boblowitz. Ze względu na słowiańskie pochodzenie nazwy 12 czerwca 1936 r. w miejsce zgermanizowanej nazwy Boblowitz nazistowska administracja III Rzeszy wprowadziła nową, całkowicie niemiecką nazwę Hedwigsgrund.

## Geografia
Boboluszki położone są na Płaskowyżu Głubczyckim (wchodzącym w skład Niziny Śląskiej) nad rzeką Opawą. Między miejscowościami Boboluszki i Branice znajduje się wzniesienie Plechowa Góra (328 m n.p.m.; niem. Plechowa Berg), najwyższa góra Płaskowyżu Głubczyckiego, na której wcześniej stała wieża triangulacyjna. Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).

## Historia
Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1289 roku jako Boboluski, kiedy to należała do wydzielonego w 1269 z Moraw czeskiego księstwa opawskiego.
Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. Pierwotnie była zamieszkała przez tzw. Morawców, z czasem coraz większa część mieszkańców była niemieckojęzyczna. W 1910 jeszcze 48% mieszkańców posługiwało się czeskimi gwarami laskimi. Do głosowania podczas plebiscytu na Górnym Śląsku uprawnione były w Boboluszkach 483 osoby, z czego 337, ok. 69,8%, stanowili mieszkańcy (w tym 303, ok. 62,7% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 472 głosy (ok. 97,7% uprawnionych), w tym 472 (100%) ważne; za Niemcami głosowało 470 osób (ok. 99,6%), a za Polską 2 osoby (ok. 0,4%). W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec.
W latach 1945–1970 stacjonowała w Boboluszkach strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza.

## Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
- zespół dworski, z XIX wieku:
  - spichrz
  - stodoła, (nie istnieje)
- park.

## Transport
W Boboluszkach znajduje się drogowe miejsce przekraczania granicy Boboluszki – Skrochovice z Czechami (most przez rzekę Opawę).

## Osoby urodzone w Boboluszkach
- Anton Raida (1856–?), malarz i konserwator, ojciec Friedricha Karla Raidy (1888–1981) i Julia Jana Raidy (1896–1945)[11][12].

wikiname: plwiki

title: Boboluszki

in_language: pl

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Boboluszki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = 2012-04 Boboluszki 09.jpg
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = opolskie
 |powiat                 = [[Powiat głubczycki|głubczycki]]
 |gmina                  = [[Branice (gmina)|Branice]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 317<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-05 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 77
 |kod pocztowy           = 48-140<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=71}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = OGL
 |SIMC                   = 0491736
 |kod mapy               = Branice (gmina)
 |współrzędne            = 50°01'27"N 17°47'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|7145|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Boboluszki
 |www                    =
}}
'''Boboluszki''' ({{w języku|cs|Bobolusky}}, {{w języku|de|Boblowitz}}<ref name="Kowalski">{{cytuj pismo|imię=Mariusz|nazwisko=Kowalski|tytuł=Morawianie (Morawcy) w Polsce |url=http://web.archive.org/web/20190328065454/http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.hdl_11089_21291/c/0_6__115__131_Kowalski.pdf|data=2016|czasopismo=Studia z Geografii Politycznej i Historycznej|strony=115-131|wolumin=5}}</ref>) – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo opolskie|województwie opolskim]], w [[powiat głubczycki|powiecie głubczyckim]], w [[Branice (gmina)|gminie Branice]], na granicy z [[Czechy|Czechami]].

== Nazwa ==
Czeska nazwa miejscowości może pochodzić od zdrobniałego imienia  Bobola, które to pochodzi z kolei od słowa bob oznaczającego [[fasola|fasolę]]<ref name="gmina"/>.

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we [[Wrocław]]iu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod polską i czeską nazwą ''Bobolusk'' oraz nazwą [[germanizacja|zgermanizowaną]] ''Boblowitz''{{odn|Knie|1830|s=51}}. Ze względu na słowiańskie pochodzenie nazwy 12 czerwca 1936 r. w miejsce zgermanizowanej nazwy ''Boblowitz'' [[Narodowy socjalizm|nazistowska]] administracja [[III Rzesza|III Rzeszy]] wprowadziła nową, całkowicie niemiecką nazwę ''Hedwigsgrund''{{R|DVG}}.

== Geografia ==
Boboluszki położone są na [[Płaskowyż Głubczycki|Płaskowyżu Głubczyckim]] (wchodzącym w skład [[Nizina Śląska|Niziny Śląskiej]]) nad rzeką [[Opawa (dopływ Odry)|Opawą]]. Między miejscowościami Boboluszki i [[Branice (województwo opolskie)|Branice]] znajduje się wzniesienie [[Plechowa Góra]] (328 m n.p.m.; [[język niemiecki|niem.]] Plechowa Berg), najwyższa góra [[Płaskowyż Głubczycki|Płaskowyżu Głubczyckiego]], na której wcześniej stała wieża triangulacyjna. Leży na terenie [[Nadleśnictwo Prudnik|Nadleśnictwa Prudnik]] (obręb [[Prudnik]])<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Bank Danych o Lasach – Mapa |data = |data dostępu = 2021-01-23 |opublikowany = bdl.lasy.gov.pl |url = https://www.bdl.lasy.gov.pl/portal/mapy}}</ref>.

== Historia ==
[[Plik:Gemeindesiegel Boblowitz Leobschütz.png|thumb|230px|Dawny herb Boboluszek]]
Historycznie miejscowość leży na tzw. ''polskich Morawach'', czyli na obszarze dawnej [[archidiecezja ołomuniecka|diecezji ołomunieckiej]]. Po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1289 roku jako ''Boboluski''<ref name="gmina">{{Cytuj stronę | url = http://branice.pl/688/1019/solectwo-boboluszki.html| tytuł = Boboluszki| praca = www.branice.pl| data dostępu = 2018-05-31}}</ref>, kiedy to należała do wydzielonego w 1269 z Moraw czeskiego [[Księstwo opawskie|księstwa opawskiego]].

Po [[wojny śląskie|wojnach śląskich]] znalazła się w granicach [[Królestwo Prus|Prus]] i [[Powiat głubczycki (1743–1817)|powiatu głubczyckiego]]. Pierwotnie była zamieszkała przez tzw. [[Morawcy|Morawców]], z czasem coraz większa część mieszkańców była niemieckojęzyczna. W 1910 jeszcze 48% mieszkańców posługiwało się [[język czeski|czeskimi]] [[gwary laskie|gwarami laskimi]]<ref name="Kowalski"/>. Do głosowania podczas [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscytu na Górnym Śląsku]] uprawnione były w Boboluszkach 483 osoby, z czego 337, ok. 69,8%, stanowili mieszkańcy (w tym 303, ok. 62,7% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 472 głosy (ok. 97,7% uprawnionych), w tym 472 (100%) ważne; za Niemcami głosowało 470 osób (ok. 99,6%), a za Polską 2 osoby (ok. 0,4%){{R|pleb}}. W granicach Polski od końca [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec<ref name="Kowalski"/>.

W latach 1945–1970 stacjonowała w Boboluszkach [[Strażnica WOP Boboluszki|strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza]].

== Zabytki ==
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są<ref>{{zabytek|opolskie|strony =21}}</ref>:
* zespół dworski, z XIX wieku:
** spichrz
** stodoła, (nie istnieje)
* park.

== Transport ==
{{Osobny artykuł|Przejście graniczne Boboluszki-Skrochovice}}
W Boboluszkach znajduje się drogowe miejsce przekraczania granicy Boboluszki – [[Brumovice (kraj morawsko-śląski)|Skrochovice]] z Czechami (most przez rzekę Opawę).

== Osoby urodzone w Boboluszkach ==
* Anton Raida (1856–?), malarz i konserwator, ojciec Friedricha Karla Raidy (1888–1981) i Julia Jana Raidy (1896–1945)<ref>[http://www.mekbruntal.cz/raida-anton-malir-restaurator RAIDA Anton – malíř; restaurátor].</ref><ref>[http://www.ptejteseknihovny.cz/dotazy/malir-fritz-raida Malíř Fritz Raida].</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="DVG">{{Cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20170903053249/http://www.verwaltungsgeschichte.de:80/leobschuetz.html |tytuł = Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Leobschütz |nazwisko = Rademacher |imię = Michael |rok = 2006 |język = de |data dostępu = 2014-02-16 | archiwum = http://archive.is/0eML | zarchiwizowano = 2012-12-09}}</ref>
<ref name="pleb">{{Cytuj książkę |tytuł = Odpis urzędowego dziennika Komisji Międzysojuszniczej Rządzącej i Plebiscytowej na Górnym Śląsku w Opolu „Journal Officiel de Haute-Silésie” Nr. 21 z dnia 7-go maja 1921 r., zawierającego wyniki plebiscytu na Górnym Śląsku. |url = http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=36999 |wydawca = Biuro Sejmu Śląskiego |miejsce = Katowice |data = 1932-10-10 |strony = 15 |język = fr |język2 = pl |data dostępu = 2015-02-12}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Knie1830|odn=tak}}

{{Gmina Branice}}

[[Kategoria:Boboluszki]]

title: Boboluszki

Państwo: Polska

Województwo: opolskie

Powiat: głubczycki

Gmina: Branice

Tablice rejestracyjne: OGL


text:
# Będlewo
Będlewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew. Stacje kolejowe w pobliżu Będlewa: Stęszew, Mosina.
Wieś Bendlewo położona była w 1580 roku w powiecie kościańskim województwa poznańskiego.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Będlewo, po jej zniesieniu w gromadzie Stęszew. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

## Zabytki
W Będlewie znajduje się pałac z 1866 roku, wybudowany na polecenie Bolesława Potockiego. Od 1975 roku w posiadaniu Polskiej Akademii Nauk, która w latach 1979-1986 przeprowadziła remont kapitalny budynku. Aktualnie pałac pełni funkcję Ośrodka Konferencyjnego Instytutu Matematycznego PAN.

title: Będlewo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Będlewo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Bedlewo institute.JPG
 |opis zdjęcia           = [[Pałac w Będlewie]] od frontu
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat poznański|poznański]]
 |gmina                  = [[Stęszew (gmina)|Stęszew]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 411<ref>[http://bip.steszew.pl/upload/2_03.doc Położenie, sieć osadnicza i powierzchnia gminy Stęszew].</ref>
 |rok                    = 2000
 |strefa numeracyjna     = 61
 |kod pocztowy           = 62-061<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=19}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PZ
 |SIMC                   = 0594956
 |kod mapy               = Stęszew (gmina)
 |współrzędne            = 52°14'04"N 16°43'19"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|4130|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Będlewo Palace
 |www                    =
}}
{{ISG|Będlewo}}
'''Będlewo''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[Województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[Powiat poznański|powiecie poznańskim]], w [[Stęszew (gmina)|gminie Stęszew]]<ref name=teryt>{{Cytuj stronę |url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=B%C4%99dlewo&level=miejsc&wojewodztwo=2220&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true |autor = Główny Urząd Statystyczny |tytuł = Rejestr TERYT |data dostępu = 2013-06-24}}</ref>. Stacje kolejowe w pobliżu Będlewa: [[Stęszew (stacja kolejowa)|Stęszew]], [[Mosina (stacja kolejowa)|Mosina]].

Wieś Bendlewo położona była w 1580 roku w powiecie kościańskim [[województwo poznańskie (I Rzeczpospolita)|województwa poznańskiego]]<ref>Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 76.</ref>.

W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Będlewo (gromada)|Będlewo]], po jej zniesieniu w gromadzie [[Stęszew (gromada)|Stęszew]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo poznańskie (1975–1998)|województwa poznańskiego]].

== Zabytki ==
W Będlewie znajduje się [[Pałac w Będlewie|pałac]] z 1866 roku, wybudowany na polecenie [[Bolesław Eulogiusz Potocki|Bolesława Potockiego]]. Od 1975 roku w posiadaniu [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]], która w latach 1979-1986 przeprowadziła remont kapitalny budynku. Aktualnie pałac pełni funkcję Ośrodka Konferencyjnego [[Instytut Matematyczny PAN|Instytutu Matematycznego]] [[Polska Akademia Nauk|PAN]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XV_cz.1|119}}
* [https://polona.pl/search/?filters=keyword:%22B%C4%99dlewo_(woj._wielkopolskie,_pow._pozna%C5%84ski,_gm._St%C4%99szew)%22,public:1,hasTextContent:0 Archiwalne widoki miejscowości] w bibliotece [[Polona]]

{{Gmina Stęszew}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Będlewo]]

title: Będlewo

Województwo: wielkopolskie

Powiat: poznański

Gmina: Stęszew

Tablice rejestracyjne: PZ


text:
# Popów (Bazar)
Popów – część wsi Bazar w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, w gminie Rybczewice. Wchodzi w skład sołectwa Bazar.
W latach 1975–1998 Popów należał administracyjnie do starego województwa lubelskiego.

title: Popów (Bazar)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Popów|Popów w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Popów
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat świdnicki (województwo lubelskie)|świdnicki]]
 |gmina                  = [[Rybczewice (gmina)|Rybczewice]]
 |sołectwo               = Bazar
 |miejscowość podstawowa = [[Bazar (województwo lubelskie)|Bazar]]
 |wysokość               = 270
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 81
 |kod pocztowy           = 21-065{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LSW
 |SIMC                   = 0390225
 |kod mapy               = Rybczewice (gmina)
 |współrzędne            = 50°58'41"N 22°50'42"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|108329|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Popów''' – część [[wieś|wsi]] [[Bazar (województwo lubelskie)|Bazar]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat świdnicki (województwo lubelskie)|powiecie świdnickim]], w [[Rybczewice (gmina)|gminie Rybczewice]]{{r|R2013|teryt}}. Wchodzi w skład sołectwa '''Bazar'''.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Popów należał administracyjnie do [[Województwo lubelskie (1975–1998)|starego województwa lubelskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>

* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=15|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
}}

{{Gmina Rybczewice}}

[[Kategoria:Bazar (województwo lubelskie)]]

title: Popów

Województwo: lubelskie

Powiat: świdnicki

Gmina: Rybczewice

Sołectwo: Bazar

Część miejscowości: Bazar

Tablice rejestracyjne: LSW


text:
# Czirinda
Czirinda (ros. Чиринда) – osiedle w Rosji, w Kraju Krasnojarskim, w rejonie ewenkijskim. W 2010 liczyło 211 mieszkańców.

title: Czirinda

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                       = Czirinda
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Чиринда}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Kraj Krasnojarski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon ewenkijski|ewenkijski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 211
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Czirinda''' ({{w języku|ru|Чиринда}}) – osiedle w [[Rosja|Rosji]], w [[Kraj Krasnojarski|Kraju Krasnojarskim]], w [[rejon ewenkijski|rejonie ewenkijskim]]. W 2010 liczyło 211 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/krasnojarskij-kraj.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Kraju Krasnojarskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w Kraju Krasnojarskim]]

title: CzirindaЧиринда

Państwo: Rosja

Kraj: Krasnojarski

Rejon: ewenkijski


text:
# Kurier Krakowski
„Kurier Krakowski ”– dziennik wydawany w Krakowie w latach 1887–1889 przez Kazimierza Bartoszewicza.

## Historia
Pismo od 3 stycznia 1887 ukazywało się jako dziennik. Od numeru 215 z 1888 roku zmieniło częstotliwość i było wydawane raz w tygodniu. W 1887 roku ukazywał się „Dodatek do Wystawy Krajowej”.
Pismo koncentrowało się na sprawach lokalnych, publikowało kronikę wydarzeń politycznych, omówienia wydarzeń kulturalnych, a także recenzje książek i przedstawień teatralnych.

title: Kurier Krakowski

wikitext:
„'''Kurier Krakowski''' ”– dziennik wydawany w [[Kraków|Krakowie]] w latach [[1887]]–[[1889]] przez [[Kazimierz Bartoszewicz|Kazimierza Bartoszewicza]].

== Historia ==
Pismo od 3 stycznia 1887 ukazywało się jako dziennik. Od numeru 215 z 1888 roku zmieniło częstotliwość i było wydawane raz w tygodniu. W 1887 roku ukazywał się „Dodatek do Wystawy Krajowej”<ref name=":0">{{Cytuj |rozdział = „Kurier Krakowski ” |tytuł = [[Encyklopedia Krakowa]] |data = 2023 |isbn = 978-83-66334-93-9 |wydanie = Wyd. 2 zm. i rozsz. |wolumin = 1 |miejsce = Kraków |s = 847}}</ref>.

Pismo koncentrowało się na sprawach lokalnych, publikowało kronikę wydarzeń politycznych, omówienia wydarzeń kulturalnych, a także recenzje książek i przedstawień teatralnych<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/press/kurjer-krakowski,OTA3MTM3OTk/ Wydania czasopisma] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czasopisma w języku polskim]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1887]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane do 1889]]
[[Kategoria:Dzienniki wydawane w Krakowie]]
[[Kategoria:Niewydawane dzienniki polskie]]
[[Kategoria:Prasa w Krakowie (1846–1918)]]


text:
# Dolina Wielicka
Dolina Wielicka (słow. Velická dolina, niem. Felker Tal, węg. Felkai-völgy) – tatrzańska dolina walna położona na terenie Słowacji, po południowej stronie grani Tatr Wysokich. Należy do dwu najmniejszych dolin walnych, ma tylko ok. 6,0 km długości i 5,7 km² powierzchni.

## Topografia
Dolina Wielicka graniczy:
- od wschodu z Doliną Sławkowską (Slavkovská dolina), rozdziela je grań Granatów Wielickich (Velické Granáty) odchodząca od Staroleśnego Szczytu (Bradavica),
- od północnego wschodu z Doliną Staroleśną (Veľká Studená dolina), rozdziela je boczna grań Tatr odchodząca od Małej Wysokiej (Východná Vysoká) do Staroleśnego Szczytu,
- od północy i północnego zachodu z Doliną Białej Wody (Bielovodská dolina), a dokładniej z jej odgałęzieniami:
  - Doliną Świstową (Svišťová dolina), rozdziela je główna grań Tatr od Małej Wysokiej do Wielickiego Szczytu (Velický štít),
  - Doliną Litworową (Litvorová kotlina), rozdziela je kolejny odcinek głównej grani od Wielickiego Szczytu do Litworowego Szczytu (Litvorový štít),
  - Doliną Kaczą (Kačacia dolina), rozdziela je główna grań Tatr od Litworowego Szczytu po Zadni Gerlach (Zadný Gerlach),
- od zachodu z:
  - Doliną Batyżowiecką (Batizovská dolina), rozdziela je masyw Gerlacha (Gerlachovský štít) po szczyt Małego Gerlacha (Kotlový štít),
  - Gerlachowskim Kotłem (Gerlachovský kotol), rozdziela je ramię Małego Gerlacha ze szczytem Ponad Ogród Turnia (Kvetnicová veža, 2433 m n.p.m.),
  - doliną Stos (Hromadná dolina), oddzieloną Gerlachowskim Grzebieniem.

## Opis doliny
Jest otwarta w kierunku południowo-wschodnim. Dolna część doliny to płytki, zalesiony rów wcięty w grubą powłokę morenową. W górnej części znajdują się ułożone tarasowo kolejne jej partie. Pierwszy próg, tzw. Mokrą Wantę (Večný dážď), uatrakcyjniają spadające Wielicką Siklawą (Velický vodopád) wody Wielickiej Wody (Velický potok). Kolejne piętra dzielą się na mniejsze kotlinki: Wielicki Ogród (Kvetnica), Wyżni Wielicki Ogród (Horná Kvetnica) i Wielicki Kocioł (Velická kotlina). W dolinie znajdowały się dwie, obecnie zarastające już polany: Niżnia Wielicka Polana i Wyżnia Wielicka Polana.
Dolina Wielicka z obu stron ma kilka odgałęzień. Orograficznie lewymi odnogami są trzy żleby przecinające urwiska Granackich Baszt: Kwietnikowy Żleb, Granacki Żleb i Dwoisty Żleb, a także położony o wiele niżej Niedźwiedzi Żleb. Po przeciwległej stronie doliny znajdują się żleby wcinające się w masyw Gerlacha: Żleb Darmstädtera, Żleb Karczmarza, Wielicki Żleb oraz Żleb Stolarczyka.
W dolinie znajduje się kilka stawów. Największy z nich Wielicki Staw (Velické pleso) położony na wysokości 1665,5 m ma powierzchnię ok. 2,0 ha i głębokość 5,0 m. W wyższych partiach znajdują się kolejne stawy: Kwietnicowy Staw (Kvetnicové pleso), Długi Staw (Dlhé pleso) o powierzchni 0,6 ha i głębokości 6,0 m, leżący na wysokości 1929 m, Górne Kwietnicowe Stawki (Horné Kvetnicové plieska) oraz Wielickie Oka (Velické plieska) pod ścianami Wielickiego Szczytu.
Obszar doliny budują granodioryty przeplatane mylonitami. Lodowce Doliny Wielickiej miały długość ok. 7,5 km i wychodziły daleko poza obręb Tatr. Pozostał po nich rozległy morenowy teren o łącznej powierzchni ok. 10,5 km². Grubość moren dochodzi do 60 m. Najlepiej zachowały się obydwie moreny boczne, jedną z nich poprowadzona jest droga dojazdowa do „Domu Śląskiego”.
Zimą w Dolinie Wielickiej tworzy się kilka lodospadów, na których uprawiana jest wspinaczka lodowa: Birkenmajer, Čertovy ladopad, Ľady z Veľkej štrbiny, Lód przy Wielickiej Próbie, Orolin, Sopel, Welon panny młodej, Večný dážď.

## Nazewnictwo
Nazwa doliny pochodzi od miejscowości Wielka na Spiszu, nie wiadomo jednak, co oprócz potoku łączyło dolinę z tą miejscowością, jej tereny wypasane były bowiem przez mieszkańców miejscowości Gierlachów, Młynica i Wielki Sławków. W literaturze najpierw pojawiła się niemiecka nazwa doliny Fölker-Grund (1800 r.), później jako Felka-Thal, Felkaerthal, Felkerthal i inne. Od niemieckiej nazwy powstały w latach 1860–1868 polskie nazwy tej doliny: Dolina Felki, Dolina Felka, Felka. Od 1867 r. zaczęto stosować nazwę Wielka Dolina. Bronisław Gustawicz w 1883 r. zwrócił uwagę, że prawidłowo powinno się stosować nazwę pochodzącą od słowackiego nazewnictwa, a więc Wielicka Dolina, taką też nazwę upowszechnił w swoich przewodnikach Walery Eljasz-Radzikowski i przyjęła się w polskim nazewnictwie.

## Historia
Pierwsi ludzie pojawili się w dolinie już w czasach prehistorycznych, od dawna też penetrowali ją góralscy myśliwi polujący na kozice i świstaki licznie występujące na Suchej Kopie. Od XVIII wieku zwiedzali dolinę botanicy i geolodzy, w 1751 r. naukowa wiedeńska wyprawa dotarła aż pod Polski Grzebień. Od połowy XIX wieku zaczęli dolinę zwiedzać turyści, początkowo zwykle konno przyjeżdżając nad Wielicki Staw. Z Wielickiego Ogrodu zrywali bukiety kwiatów, szczególnie popularnych wówczas pełników alpejskich. Wschodnią część doliny przez dłuższy czas dzierżawił dla myśliwskich celów doktor Miklós Szontagh. Coraz częściej zaczęli też przybywać turyści z Polski przez przełęcz Polski Grzebień. Wrocławska Sekcja Śląska Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego (MKE) wybudowała w dolinie drogi i szlaki turystyczne. W 1912 r. w wylocie doliny zbudowano pierwszą w Tatrach stałą skocznię narciarską. Nad brzegiem Wielickiego Stawu wybudowano schronisko turystyczne (tzw. schronisko Blásyego). Obecnie istniejący górski hotel „Śląski Dom” (Sliezsky dom), wybudowany pod koniec XIX wieku przez sekcję śląską MKE jest trzecim już z kolei schroniskiem w tej dolinie. Dolina należy do bardziej znanych turystom i jest często odwiedzana. Od 1986 do 1993 zginęły w niej 54 osoby.
Pierwszym turystą, który dotarł do Doliny Wielickiej zimą, był Eduard Blásy w 1873 r. Całą górną część doliny aż na Polski Grzebień przeszli zimą jako pierwsi Theodor Wundt i Jakob Horvay 17 kwietnia 1884 r.

## Szlaki turystyczne
Przez dolinę poprowadzony jest znakowany szlak turystyczny przez Polski Grzebień (Poľský hrebeň) do Doliny Białej Wody oraz Magistrala Tatrzańska (w pobliżu hotelu), która łączy w tych okolicach doliny: Batyżowiecką, Wielicką i Staroleśną.
  – zielony szlak z Tatrzańskiej Polanki wzdłuż Wielickiego Potoku nad Wielicki Staw i dalej na przełęcz Polski Grzebień.
- Czas przejścia z Tatrzańskiej Polanki nad Wielicki Staw: 1:45 h, ↓ 1:15 h
- Czas przejścia znad stawu na Polski Grzebień: 2 h, ↓ 1:30 h

  – znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska na odcinku od Batyżowieckiego Stawu przez Gerlachowski Grzebień nad Wielicki Staw, stąd dalej na wschód do Smokowieckiego Siodełka.
- Czas przejścia znad Batyżowieckiego Stawu nad Wielicki Staw: 1 h w obie strony
- Czas przejścia znad Wielickiego Stawu na Siodełko: 2:05 h, z powrotem 2:20 h

  – do doliny wiedzie żółty szlak ze Starego Smokowca, do którego dołącza niebieski szlak z Tatrzańskich Zrębów.
- Czas przejścia ze Starego Smokowca do szlaku niebieskiego: 1:35 h, ↓ 55 min
- Czas przejścia od szlaku niebieskiego do zielonego szlaku w Dolinie Wielickiej: 45 min, ↓ 30 min

  – żółty szlak łącznikowy pomiędzy Magistralą Tatrzańską i dolną częścią szlaku zielonego. Czas przejścia od Magistrali do Doliny Wielickiej: 55 min, z powrotem 1:15 h
 – rowerowy szlak z Tatrzańskiej Polanki asfaltowaną drogą dojazdową do hotelu górskiego „Śląski Dom”

title: Dolina Wielicka

wikitext:
{{Współrzędne|49°09′36″N 20°09′18″E|region:SK|umieść=na górze}}
[[Plik:Dolina Wielicka a1.jpg|thumb|250px|Wyżnia Wielicka Polana]]
[[Plik:Velicke pleso from above Velicky vodopad.jpg|thumb|250px|Wielicki Staw i Śląski Dom]]
[[Plik:Dolina Wielicka.JPG|thumb|250px|Górne partie Doliny Wielickiej, [[Długi Staw Wielicki|Długi Staw]] (Dlhé pleso)]]
[[Plik:Dolina Wielicka a4.jpg|thumb|250px|Wyżni Wielicki Ogród]]
[[Plik:Velicky vodopad over Velicke pleso II.jpg|thumb|250px|Wielicka Siklawa nad Wielickim Stawem]]
{{Commonscat|Velická dolina}}

'''Dolina Wielicka''' ([[język słowacki|słow.]] ''Velická dolina'', [[język niemiecki|niem.]] ''Felker Tal'', [[język węgierski|węg.]] ''Felkai-völgy'') – [[Tatry|tatrzańska]] [[dolina walna]] położona na terenie [[Słowacja|Słowacji]], po południowej stronie grani [[Tatry Wysokie|Tatr Wysokich]]. Należy do dwu najmniejszych dolin walnych, ma tylko ok. 6,0 km długości i 5,7 km² powierzchni.

== Topografia ==
Dolina Wielicka graniczy:
* od wschodu z [[Dolina Sławkowska|Doliną Sławkowską]] (''Slavkovská dolina''), rozdziela je grań [[Granaty Wielickie|Granatów Wielickich]] (''Velické Granáty'') odchodząca od [[Staroleśny Szczyt|Staroleśnego Szczytu]] (''Bradavica''),
* od północnego wschodu z [[Dolina Staroleśna|Doliną Staroleśną]] (''Veľká Studená dolina''), rozdziela je boczna grań Tatr odchodząca od [[Mała Wysoka|Małej Wysokiej]] (''Východná Vysoká'') do Staroleśnego Szczytu,
* od północy i północnego zachodu z [[Dolina Białej Wody|Doliną Białej Wody]] (''Bielovodská dolina''), a dokładniej z jej odgałęzieniami:
** [[Dolina Świstowa|Doliną Świstową]] (''Svišťová dolina''), rozdziela je [[grań główna Tatr|główna grań Tatr]] od Małej Wysokiej do [[Wielicki Szczyt|Wielickiego Szczytu]] (''Velický štít''),
** [[Dolina Litworowa (Tatry Wysokie)|Doliną Litworową]] (''Litvorová kotlina''), rozdziela je kolejny odcinek głównej grani od Wielickiego Szczytu do [[Litworowy Szczyt|Litworowego Szczytu]] (''Litvorový štít''),
** [[Dolina Kacza|Doliną Kaczą]] (''Kačacia dolina''), rozdziela je główna grań Tatr od Litworowego Szczytu po [[Zadni Gerlach]] (''Zadný Gerlach''),
* od zachodu z:
** [[Dolina Batyżowiecka|Doliną Batyżowiecką]] (''Batizovská dolina''), rozdziela je masyw [[Gerlach]]a (''Gerlachovský štít'') po szczyt [[Mały Gerlach|Małego Gerlacha]] (''Kotlový štít''),
** [[Gerlachowski Kocioł|Gerlachowskim Kotłem]] (''Gerlachovský kotol''), rozdziela je ramię Małego Gerlacha ze szczytem [[Ponad Ogród Turnia]] (''Kvetnicová veža'', 2433 m [[n.p.m.]]),
** [[Dolina Stos|doliną Stos]] (''Hromadná dolina''), oddzieloną [[Gerlachowski Grzebień|Gerlachowskim Grzebieniem]].

== Opis doliny ==
Jest otwarta w kierunku południowo-wschodnim. Dolna część doliny to płytki, zalesiony rów wcięty w grubą powłokę [[morena|morenową]]. W górnej części znajdują się ułożone tarasowo kolejne jej partie. Pierwszy próg, tzw. [[Mokra Wanta (Dolina Wielicka)|Mokrą Wantę]] (''Večný dážď''), uatrakcyjniają spadające [[Wielicka Siklawa|Wielicką Siklawą]] (''Velický vodopád'') wody [[Wielicka Woda|Wielickiej Wody]] (''Velický potok''). Kolejne piętra dzielą się na mniejsze kotlinki: [[Wielicki Ogród]] (''Kvetnica''), [[Wyżni Wielicki Ogród]] (''Horná Kvetnica'') i [[Wielicki Kocioł]] (''Velická kotlina''). W dolinie znajdowały się dwie, obecnie zarastające już polany: [[Niżnia Wielicka Polana]] i [[Wyżnia Wielicka Polana]].

Dolina Wielicka z obu stron ma kilka odgałęzień. [[Orografia|Orograficznie]] lewymi odnogami są trzy żleby przecinające urwiska [[Granackie Baszty|Granackich Baszt]]: [[Kwietnikowy Żleb]], [[Granacki Żleb]] i [[Dwoisty Żleb (Dolina Wielicka)|Dwoisty Żleb]], a także położony o wiele niżej [[Niedźwiedzi Żleb (Dolina Wielicka)|Niedźwiedzi Żleb]]. Po przeciwległej stronie doliny znajdują się żleby wcinające się w masyw Gerlacha: [[Żleb Darmstädtera]], [[Żleb Karczmarza]], [[Wielicki Żleb]] oraz [[Żleb Stolarczyka]]<ref name="atlas">{{Cytuj książkę |nazwisko = Januszewski |imię = Jarosław |nazwisko2 = Głazek |imię2 = Grzegorz |nazwisko3 = Fedorowicz-Jackowski |imię3 = Witold |tytuł = Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000 |rok = 2005 |wydawca = GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o. |miejsce = Warszawa |isbn = 83-909352-2-8 |strony = 141}}</ref>.

W dolinie znajduje się kilka stawów. Największy z nich [[Wielicki Staw]] (''Velické pleso'') położony na wysokości 1665,5 m ma powierzchnię ok. 2,0 ha i głębokość 5,0 m. W wyższych partiach znajdują się kolejne stawy: [[Kwietnicowy Staw]] (''Kvetnicové pleso''), [[Długi Staw Wielicki|Długi Staw]] (''Dlhé pleso'') o powierzchni 0,6 ha i głębokości 6,0 m, leżący na wysokości 1929 m, [[Górne Kwietnicowe Stawki]] (''Horné Kvetnicové plieska'') oraz [[Wielickie Oka]] (''Velické plieska'') pod ścianami Wielickiego Szczytu.

Obszar doliny budują [[granodioryt]]y przeplatane [[mylonit]]ami. Lodowce Doliny Wielickiej miały długość ok. 7,5 km i wychodziły daleko poza obręb Tatr. Pozostał po nich rozległy [[morena|morenowy teren]] o łącznej powierzchni ok. 10,5 km². Grubość moren dochodzi do 60 m. Najlepiej zachowały się obydwie [[morena boczna|moreny boczne]], jedną z nich poprowadzona jest droga dojazdowa do „Domu Śląskiego”.

Zimą w Dolinie Wielickiej tworzy się kilka [[lodospad]]ów, na których uprawiana jest [[wspinaczka lodowa]]: [[Birkenmajer (lodospad)|Birkenmajer]], [[Čertovy ladopad]], [[Ľady z Veľkej štrbiny]], [[Lód przy Wielickiej Próbie]], [[Orolin]], [[Sopel (lodospad)|Sopel]], [[Welon panny młodej]], [[Večný dážď]]<ref name="wiel">{{cytuj |url = https://tatry.nfo.sk/lady.php?lad=6:Velick%C3%A1-dolina:43c |tytuł = Lodospady w Dolinie Wielickiej |data dostępu = 2024-12-25}}</ref>.

== Nazewnictwo ==
Nazwa doliny pochodzi od miejscowości [[Wielka (Poprad)|Wielka]] na [[Spisz]]u, nie wiadomo jednak, co oprócz potoku łączyło dolinę z tą miejscowością, jej tereny wypasane były bowiem przez mieszkańców miejscowości [[Gierlachów (Słowacja)|Gierlachów]], [[Młynica (powiat Poprad)|Młynica]] i [[Wielki Sławków]]. W literaturze najpierw pojawiła się niemiecka nazwa doliny ''Fölker-Grund'' (1800 r.), później jako ''Felka-Thal'', ''Felkaerthal'', ''Felkerthal'' i inne. Od niemieckiej nazwy powstały w latach 1860–1868 polskie nazwy tej doliny: ''Dolina Felki'', ''Dolina Felka'', ''Felka''. Od 1867 r. zaczęto stosować nazwę ''Wielka Dolina''. [[Bronisław Gustawicz]] w 1883 r. zwrócił uwagę, że prawidłowo powinno się stosować nazwę pochodzącą od słowackiego nazewnictwa, a więc ''Wielicka Dolina'', taką też nazwę upowszechnił w swoich przewodnikach [[Walery Eljasz-Radzikowski]] i przyjęła się w polskim nazewnictwie.

== Historia ==
Pierwsi ludzie pojawili się w dolinie już w czasach prehistorycznych, od dawna też penetrowali ją góralscy myśliwi polujący na kozice i świstaki licznie występujące na [[Sucha Kopa Wielicka|Suchej Kopie]]. Od XVIII wieku zwiedzali dolinę botanicy i geolodzy, w 1751 r. naukowa wiedeńska wyprawa dotarła aż pod [[Polski Grzebień]]. Od połowy XIX wieku zaczęli dolinę zwiedzać turyści, początkowo zwykle konno przyjeżdżając nad Wielicki Staw. Z Wielickiego Ogrodu zrywali bukiety kwiatów, szczególnie popularnych wówczas [[pełnik alpejski|pełników alpejskich]]. Wschodnią część doliny przez dłuższy czas dzierżawił dla myśliwskich celów doktor [[Miklós Szontagh (senior)|Miklós Szontagh]]. Coraz częściej zaczęli też przybywać turyści z Polski przez przełęcz Polski Grzebień. Wrocławska Sekcja Śląska [[Karpathenverein|Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego]] (MKE) wybudowała w dolinie drogi i szlaki turystyczne. W 1912 r. w wylocie doliny zbudowano pierwszą w Tatrach stałą skocznię narciarską. Nad brzegiem Wielickiego Stawu wybudowano schronisko turystyczne (tzw. schronisko Blásyego). Obecnie istniejący górski [[Hotel górski „Śląski Dom”|hotel „Śląski Dom”]] (''Sliezsky dom''), wybudowany pod koniec XIX wieku przez sekcję śląską MKE jest trzecim już z kolei schroniskiem w tej dolinie. Dolina należy do bardziej znanych turystom i jest często odwiedzana. Od 1986 do 1993 zginęły w niej 54 osoby.

Pierwszym turystą, który dotarł do Doliny Wielickiej zimą, był [[Eduard Blásy]] w 1873 r. Całą górną część doliny aż na Polski Grzebień przeszli zimą jako pierwsi [[Theodor Wundt]] i Jakob Horvay 17 kwietnia 1884 r.<ref name="whp">{{Cytuj książkę |nazwisko = Paryski |imię = Witold Henryk |autor link = Witold Henryk Paryski |tytuł = Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XII. Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz – Litworowa Przełęcz |data = 1965 |wydawca = Sport i Turystyka |miejsce = Warszawa |strony = 20}}</ref>

== Szlaki turystyczne ==
Przez dolinę poprowadzony jest znakowany szlak turystyczny przez Polski Grzebień (''Poľský hrebeň'') do Doliny Białej Wody oraz [[Magistrala Tatrzańska]] (w pobliżu hotelu), która łączy w tych okolicach doliny: Batyżowiecką, Wielicką i Staroleśną.
: {{szlak SVK|zielony}} – zielony szlak z [[Tatrzańska Polanka|Tatrzańskiej Polanki]] wzdłuż Wielickiego Potoku nad Wielicki Staw i dalej na przełęcz Polski Grzebień.
:* Czas przejścia z Tatrzańskiej Polanki nad Wielicki Staw: 1:45 h, ↓ 1:15 h
:* Czas przejścia znad stawu na Polski Grzebień: 2 h, ↓ 1:30 h
: {{szlak SVK|czerwony}} – znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska na odcinku od [[Batyżowiecki Staw|Batyżowieckiego Stawu]] przez Gerlachowski Grzebień nad Wielicki Staw, stąd dalej na wschód do [[Smokowieckie Siodełko|Smokowieckiego Siodełka]].
:* Czas przejścia znad Batyżowieckiego Stawu nad Wielicki Staw: 1 h w obie strony
:* Czas przejścia znad Wielickiego Stawu na Siodełko: 2:05 h, z powrotem 2:20 h
: {{szlak SVK|żółty}} – do doliny wiedzie żółty szlak ze [[Stary Smokowiec|Starego Smokowca]], do którego dołącza niebieski szlak z [[Tatrzańskie Zręby|Tatrzańskich Zrębów]].
:* Czas przejścia ze Starego Smokowca do szlaku niebieskiego: 1:35 h, ↓ 55 min
:* Czas przejścia od szlaku niebieskiego do zielonego szlaku w Dolinie Wielickiej: 45 min, ↓ 30 min
: {{szlak SVK|żółty}} – żółty szlak łącznikowy pomiędzy Magistralą Tatrzańską i dolną częścią szlaku zielonego. Czas przejścia od Magistrali do Doliny Wielickiej: 55 min, z powrotem 1:15 h<ref>{{Cytuj książkę |nazwisko = Nodzyński |imię = Tomasz |nazwisko2 = Cobel-Tokarska |imię2 = Marta |tytuł = Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie |data = 2007 |wydawca = ExpressMap |miejsce = Warszawa |isbn = 978-83-60120-88-0}}</ref>
: {{Szlak rowerowy|czerwony}} – rowerowy szlak z Tatrzańskiej Polanki asfaltowaną drogą dojazdową do hotelu górskiego „Śląski Dom”

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Radwańska-Paryska |imię = Zofia |nazwisko2 = Paryski |imię2 = Witold Henryk |tytuł = Wielka encyklopedia tatrzańska |miejsce = Poronin |wydawca = Wyd. Górskie |rok = 2004 |isbn = 83-7104-009-1}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Nyka |imię = Józef |autor link = Józef Nyka |tytuł = Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II |miejsce = Latchorzew |rok = 1998 |wydawca = Wyd. Trawers |isbn = 83-901580-8-6}}

{{Doliny walne w Tatrach}}

[[Kategoria:Doliny słowackich Tatr]]
[[Kategoria:Doliny Tatr Wysokich]]


text:
# Meczet Imama Alego
Meczet imama Alego (arab. حرم الإمام علي) – meczet z miejscem pochówku Alego – brata stryjecznego, przybranego syna, a następnie zięcia Mahometa, jak i pierwszego imama szyitów, w mieście An-Nadżaf w Iraku. Sanktuarium wzniesione zostało bezpośrednio w miejscu pochówku Alego.
W islamie szyickim, An-Nadżaf jest uznawane za jedno z najświętszych miejsc zaraz po Mekkce i Medynie. Co roku miliony pielgrzymów odwiedzają sanktuarium. Według wierzeń wielu muzułmanów, oprócz Alego w meczecie pochowani zostali także prorocy Adam i Noe. W niedalekiej odległości od meczetu znajduje się największy na świecie cmentarz, zwany wadi al-salam (pl. dolina pokoju).
W 1991 roku podczas powstania przeciwko Saddamowi Husajnowi, meczet został celowo ostrzelany przez siły rządowe, jego odbudowę zakończono w 1993 roku. W 2003, w zamachu bombowym na meczet śmierć poniósł ajatollah Muhammad Bakir al-Hakim i ponad 85 wiernych. Al-Ka’ida w Iraku przyznała się do zamachu, jej członek odpowiedzialny za cały plan został powieszony w 2007.

title: Meczet Imama Alego

wikitext:
{{Świątynia infobox
 |nazwa            = Meczet imama Alego
 |grafika          = Imam Ali Shrine (1).jpg
 |opis grafiki     = Meczet imama [[Ali ibn Abi Talib|Alego]]
 |państwo          = Irak
 |miejscowość      = [[An-Nadżaf]]
 |wyznanie         = [[Islam]]
 |rodzaj           = [[sanktuarium]], [[mauzoleum]], [[meczet]]
 |wezwanie         = [[szyizm|islam szyicki]]
 |data budowy      = 977<ref>United States Department of Defense: ''[https://www.cemml.colostate.edu/cultural/09476/iraq05-051.html Najaf - Imam Ali Mosque and Shrine Complex]'' (ang.). Dostęp 09-09-2016.</ref>
 |data poświęcenia =
 |data likwidacji  =
 |data zniszczenia = wielokrotnie
 |data zburzenia   =
 |data reaktywacji = m.in. 1086 z rozkazu sułtana [[Malikszah I|Malikszaha I]], po 1500 z rozkazu szacha [[Isma'il I|Isma'ila I]], w 1993 po zniszczeniach ze strony sił Saddama<ref>GlobalSecurity: ''[https://www.globalsecurity.org/military/world/iraq/an-najaf-imam-ali.htm Imam Ali Mosque]'' (ang.). Dostęp 09-09-2016.</ref>
 |architekt        =
 |styl             =
 |budulec          =
 |stan obecny      =
 |współrzędne      =
 |commons          = Category:Imam Ali Mosque
 |www              =
}}
'''Meczet imama Alego''' ({{ar.|حرم الإمام علي}}) – meczet z miejscem pochówku [[Ali ibn Abi Talib|Alego]] – brata stryjecznego, przybranego syna, a następnie zięcia Mahometa, jak i pierwszego [[imam (szyizm)|imama]] szyitów, w mieście [[An-Nadżaf]] w [[Irak]]u. Sanktuarium wzniesione zostało bezpośrednio w miejscu [[mauzoleum|pochówku]] Alego.

W islamie szyickim, An-Nadżaf jest uznawane za jedno z najświętszych miejsc zaraz po [[Mekka|Mekkce]] i [[Medyna (miasto)|Medynie]]. Co roku miliony pielgrzymów odwiedzają sanktuarium. Według wierzeń wielu muzułmanów, oprócz Alego w meczecie pochowani zostali także prorocy [[Adam i Ewa (postacie biblijne)|Adam]] i [[Noe]]<ref>Ian Charles Morgan (2012). ''[https://books.google.com.au/books?id=OAXwAgAAQBAJ&pg=PA150&lpg=PA150&dq=imam+ali+mosque+iraq+noah+adam&source=bl&ots=me-1zFK7GY&sig=Tg3SjFTRNTO5tUAzT6XJZ7a28Ac&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwi46cnHmYHPAhXHoZQKHYZVCjIQ6AEIIDAD#v=onepage&q=imam%20ali%20mosque%20iraq%20noah%20adam&f=false Homechurch Studies]'' s. 150. {{ISBN|9781458357830}}. Dostęp 09-09-2016.</ref><ref>George Farag (2007). ''[https://books.google.com.au/books?id=JpmKJsSBdjIC&pg=PA134&lpg=PA133&dq=imam+ali+mosque+iraq+noah+adam&source=bl&ots=XyhfFYghAA&sig=zzZjJd749CJ6yCt1sImhePd98YI&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwi46cnHmYHPAhXHoZQKHYZVCjIQ6AEIIzAE#v=onepage&q=imam%20ali%20mosque%20iraq%20noah%20adam&f=false Diaspora and Transitional Administration: Shiite Iraqi Diaspora and the Administration of Post-Saddam Hussein Iraq]'' s. 134. Dostęp 09-09-2016.</ref>. W niedalekiej odległości od meczetu znajduje się największy na świecie cmentarz, zwany ''[[wadi al-salam]]'' (pl. ''dolina pokoju'')<ref>Frank Caso (2009). ''A brief history of Iraq.'' Infobase Publishing. s. 140. {{ISBN|978-0-8160-5767-2}}.</ref>.

W 1991 roku podczas [[Powstanie w Iraku (1991)|powstania przeciwko Saddamowi Husajnowi]], meczet został celowo ostrzelany przez siły rządowe, jego odbudowę zakończono w 1993 roku. W 2003, w [[Atak na meczet imama Alego|zamachu bombowym na meczet]] śmierć poniósł [[ajatollah]] [[Muhammad Bakir al-Hakim]] i ponad 85 wiernych. [[Al-Ka’ida]] w Iraku przyznała się do zamachu, jej członek odpowiedzialny za cały plan został powieszony w 2007<ref>Bassem Mroue (6 lipca 2007). ''[http://www.nysun.com/foreign/alleged-al-qaeda-militant-is-hanged/57989/ Alleged Al Qaeda Militant Is Hanged.]'' The Sun. Bagdad. AP. Dostęp 09-09-2016.</ref>.

<gallery>
ImamAliMosqueNajafIraq.JPG
Meshed ali usnavy (PD).jpg
Imam Ali Shrine (5).jpg
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Święte miejsca islamu]]
[[Kategoria:Meczety w Iraku]]
[[Kategoria:An-Nadżaf]]

title: Meczet imama Alego

Państwo: Irak

Miejscowość: An-Nadżaf

Wyznanie: Islam

Rodzaj: sanktuarium, mauzoleum, meczet

Wezwanie: islam szyicki

Data zniszczenia: wielokrotnie

Data reaktywacji: m.in. 1086 z rozkazu sułtana Malikszaha I, po 1500 z rozkazu szacha Isma'ila I, w 1993 po zniszczeniach ze strony sił Saddama


text:
# Przetwornica napięcia
Przetwornica napięcia, nazywana także konwerterem mocy lub przekształtnikiem napięcia – urządzenie elektryczne lub elektromechaniczne pozwalające na zasilanie odbiorników energii elektrycznej z układów zasilających, których parametry prądowo-napięciowe nie pozwalają na bezpośrednie połączenie z odbiornikiem. Zadaniem konwertera mocy jest zmiana wartości natężenia i napięcia w sposób odpowiadający wymaganiom zasilanego odbiornika, z możliwie najmniejszymi stratami mocy. Niskie straty mocy są równoznaczne z wysoką sprawnością konwertera.
Konwertery mocy stosowane są zarówno w układach wymagających wprowadzenia znacznych różnic pomiędzy napięciami (a zatem wielokrotnego podwyższenia lub obniżenia napięcia), jak i wtedy gdy odbiornik wymaga określonej wartości napięcia zasilającego, której nie może zapewnić stosowane źródło prądu, np. rozładowująca się bateria ogniw. Zadaniem konwertera mocy może być również zmiana częstotliwości prądu przemiennego bądź zmiana prądu stałego na prąd przemienny lub odwrotnie.

## Budowa

### Przetwornice elektromechaniczne
W czasach poprzedzających intensywny rozwój elektroniki stosowano przetwornice elektromechaniczne, zbudowane z silnika elektrycznego i prądnicy umieszczonych na wspólnym wale (lub połączonych przekładnią). Przetwornice maszynowe z kołem zamachowym pozwalały podtrzymać zasilanie odbiornika przy krótkich przerwach w dostawie energii, pełniły zatem funkcję zasilacza awaryjnego (UPS).

### Konwertery elektroniczne
Dawniej nieodzownym elementem elektrycznego lub elektronicznego konwertera mocy był transformator pracujący z częstotliwością napięcia sieci. Obecnie większość wysokosprawnych układów konwersji mocy zawiera zminiaturyzowane układy elektroniczne, zawierające tranzystorowe lub tyrystorowe układy kluczujące, oraz układy LC zawierające kondensatory, cewki i transformatory pracujące z dużą częstotliwością. Dziedzina elektroniki i elektrotechniki zajmująca się konstrukcją takich układów nazywana jest techniką impulsową. Zastosowanie wyspecjalizowanych układów scalonych przeznaczonych do zasilaczy impulsowych pozwala na znaczny wzrost sprawności elektrycznej układów dopasowujących, a także na ich miniaturyzację i spadek ceny.

## Nazewnictwo i obszary zastosowań

### Zasilacz
Z logicznego punktu widzenia, konwerterem mocy jest również każdy zasilacz. Ze względów historycznych, zasilaczami (lub zasilaczami sieciowymi) są nazywane najczęściej urządzenia pobierające prąd wprost z sieci elektroenergetycznej, wbudowane jako moduł większego urządzenia (np. zasilacz komputera) lub zewnętrzne. Rolą zasilacza jest prawie zawsze obniżanie i stabilizacja napięcia (lub wielu potrzebnych napięć).

### Przetwornica
Układy nie pobierające energii wprost z sieci elektroenergetycznej tylko z innego źródła prądu (akumulatora, prądnicy lub innego zasilacza) bywają najczęściej nazywane przetwornicami lub konwerterami. W szczególności, układy wytwarzające napięcie znacznie wyższe od swojego napięcia zasilania, prawie zawsze są nazywane przetwornicami. Przeważnie nie są to samodzielne urządzenia, lecz podzespoły innych urządzeń, np. w układzie zasilania kineskopu w telewizorze lub lamp fluorescencyjnych podświetlających wyświetlacze LCD.

### Falownik
Falownik to konwerter mocy zasilany zazwyczaj z akumulatorów i wytwarzający prąd przemienny o zadanym napięciu i częstotliwości. Zadaniem falownika jest zasilanie urządzeń elektrycznych wymagających zasilania z sieci w warunkach, gdy nie ma do niej dostępu (na przykład w wozach kempingowych). Falowniki są też wykorzystywane w zasilaczach awaryjnych.

### AC, DC
W zależności od tego, czy napięcia wejściowe i wyjściowe są stałe czy przemienne, stosuje się symbole:
- DC-DC, przetworniki napięcia stałego na stałe zazwyczaj stosuje się zmianę pośrednią z napięcia stałego na przemienne, które po przemianie jest prostowane i stabilizowane w ten sposób ogranicza się straty przemiany;
- DC-AC, przetwarzanie napięcia stałego na przemienne przykładem tego rodzaju przemienników są zasilacze samochodowe wytwarzające napięcie przemienne np. 230 V, umożliwiając w ten sposób użytkowanie sprzętu domowego w samochodzie;
- AC-AC, przetwarzanie napięcia przemiennego na przemienne najczęściej w tego rodzaju przemiennikach napięcie przemienne pierwotne jest prostowane i wygładzane z tętnień, a to z kolei przetwarza się na przemienne, ten sposób przetwarzania ułatwia stabilizację parametrów napięcia wyjściowego (przemiennego) i, co często jest bardzo istotne, ułatwia galwaniczne oddzielenie obwodów wejściowego i wyjściowego; stosuje się to rozwiązanie w tzw. UPS-ach pracujących w trybie on-line, które zapewniają możliwie najwyższą jakość napięcia wyjściowego pozbawionego zakłóceń występujących na linii zasilającej;
- AC-DC, przetwarzanie z napięcia przemiennego na stałe jest wykorzystywane praktycznie w każdym sprzęcie elektronicznym, w którym napięcie zasilania (z sieci energetycznej) po przetworzeniu przy pomocy transformatora i wyprostowaniu oraz stabilizacji zasila poszczególne obwody zasilane z reguły niskim napięciem stałym, gdzie pierwszy element oznacza rodzaj napięcia na wejściu konwertera, drugi element – napięcie wyjściowe, zaś skróty AC i DC oznaczają odpowiednio prąd przemienny (ang. alternating current) lub stały (direct current).

title: Przetwornica napięcia

wikitext:
{{dopracować|źródła=2014-04}}
[[Plik:HLR-SHORT-ARC-SUPPLY-B.jpg|thumb|Zasilacz [[Lampa metalohalogenkowa|lampy ksenonowej]] o mocy 1 kW]]
'''Przetwornica napięcia''', nazywana także '''konwerterem mocy''' lub [[przekształtnik napięcia|przekształtnikiem napięcia]] – [[urządzenie elektryczne]] lub elektromechaniczne pozwalające na zasilanie odbiorników [[energia elektryczna|energii elektrycznej]] z układów zasilających, których parametry prądowo-napięciowe nie pozwalają na bezpośrednie połączenie z odbiornikiem. Zadaniem konwertera mocy jest zmiana wartości [[natężenie prądu elektrycznego|natężenia]] i [[napięcie elektryczne|napięcia]] w sposób odpowiadający wymaganiom zasilanego odbiornika, z możliwie najmniejszymi stratami [[moc#W elektryczności|mocy]]. Niskie straty mocy są równoznaczne z wysoką [[sprawność|sprawnością]] konwertera.

Konwertery mocy stosowane są zarówno w układach wymagających wprowadzenia znacznych różnic pomiędzy napięciami (a zatem wielokrotnego podwyższenia lub obniżenia napięcia), jak i wtedy gdy odbiornik wymaga określonej wartości napięcia zasilającego, której nie może zapewnić stosowane [[źródło prądu]], np. rozładowująca się [[bateria ogniw]]. Zadaniem konwertera mocy może być również zmiana [[częstotliwość|częstotliwości]] [[prąd przemienny|prądu przemiennego]] bądź zmiana [[Prąd stały|prądu stałego]] na prąd przemienny lub odwrotnie.

== Budowa ==
=== Przetwornice elektromechaniczne ===
W czasach poprzedzających intensywny rozwój [[elektronika|elektroniki]] stosowano przetwornice elektromechaniczne, zbudowane z [[silnik elektryczny|silnika elektrycznego]] i [[prądnica|prądnicy]] umieszczonych na wspólnym wale (lub połączonych [[przekładnia|przekładnią]]). Przetwornice maszynowe z [[koło zamachowe|kołem zamachowym]] pozwalały podtrzymać zasilanie odbiornika przy krótkich przerwach w dostawie energii, pełniły zatem funkcję [[Zasilacz awaryjny|zasilacza awaryjnego]] (UPS).

=== Konwertery elektroniczne ===
Dawniej nieodzownym elementem elektrycznego lub elektronicznego konwertera mocy był [[transformator]] pracujący z częstotliwością napięcia sieci. Obecnie większość wysokosprawnych układów konwersji mocy zawiera zminiaturyzowane [[Układ elektroniczny|układy elektroniczne]], zawierające [[tranzystor]]owe lub [[tyrystor]]owe układy kluczujące, oraz układy LC zawierające [[kondensator]]y, [[cewka|cewki]] i transformatory pracujące z dużą częstotliwością. Dziedzina elektroniki i elektrotechniki zajmująca się konstrukcją takich układów nazywana jest techniką impulsową. Zastosowanie wyspecjalizowanych [[układ scalony|układów scalonych]] przeznaczonych do [[zasilacz impulsowy|zasilaczy impulsowych]] pozwala na znaczny wzrost sprawności elektrycznej układów dopasowujących, a także na ich miniaturyzację i spadek ceny.

== Nazewnictwo i obszary zastosowań ==
=== Zasilacz ===
Z logicznego punktu widzenia, konwerterem mocy jest również każdy [[zasilacz]]. Ze względów historycznych, zasilaczami (lub zasilaczami sieciowymi) są nazywane najczęściej urządzenia pobierające prąd wprost z [[sieć elektroenergetyczna|sieci elektroenergetycznej]], wbudowane jako moduł większego urządzenia (np. [[zasilacz komputera]]) lub zewnętrzne. Rolą zasilacza jest prawie zawsze obniżanie i stabilizacja napięcia (lub wielu potrzebnych napięć).

=== Przetwornica ===
Układy nie pobierające energii wprost z sieci elektroenergetycznej tylko z innego źródła prądu ([[Akumulator elektryczny|akumulatora]], [[prądnica|prądnicy]] lub innego zasilacza) bywają najczęściej nazywane przetwornicami lub konwerterami. W szczególności, układy wytwarzające napięcie znacznie wyższe od swojego napięcia zasilania, prawie zawsze są nazywane przetwornicami. Przeważnie nie są to samodzielne urządzenia, lecz podzespoły innych urządzeń, np. w układzie zasilania [[kineskop]]u w [[telewizor]]ze lub [[Świetlówka|lamp fluorescencyjnych]] podświetlających [[wyświetlacz ciekłokrystaliczny|wyświetlacze LCD]].

=== Falownik ===
[[Falownik]] to konwerter mocy zasilany zazwyczaj z [[akumulator elektryczny|akumulatorów]] i wytwarzający [[prąd przemienny]] o zadanym napięciu i częstotliwości. Zadaniem falownika jest zasilanie urządzeń elektrycznych wymagających zasilania z sieci w warunkach, gdy nie ma do niej dostępu (na przykład w [[kamper|wozach kempingowych]]). Falowniki są też wykorzystywane w [[Zasilacz awaryjny|zasilaczach awaryjnych]].

=== AC, DC ===
W zależności od tego, czy napięcia wejściowe i wyjściowe są stałe czy przemienne, stosuje się symbole:
* DC-DC, przetworniki napięcia stałego na stałe zazwyczaj stosuje się zmianę pośrednią z napięcia stałego na przemienne, które po przemianie jest prostowane i stabilizowane w ten sposób ogranicza się straty przemiany;
* DC-AC, przetwarzanie napięcia stałego na przemienne przykładem tego rodzaju przemienników są zasilacze samochodowe wytwarzające napięcie przemienne np. 230 V, umożliwiając w ten sposób użytkowanie sprzętu domowego w samochodzie;
* AC-AC, przetwarzanie napięcia przemiennego na przemienne najczęściej w tego rodzaju przemiennikach napięcie przemienne pierwotne jest prostowane i wygładzane z tętnień, a to z kolei przetwarza się na przemienne, ten sposób przetwarzania ułatwia stabilizację parametrów napięcia wyjściowego (przemiennego) i, co często jest bardzo istotne, ułatwia galwaniczne oddzielenie obwodów wejściowego i wyjściowego; stosuje się to rozwiązanie w tzw. UPS-ach pracujących w trybie on-line, które zapewniają możliwie najwyższą jakość napięcia wyjściowego pozbawionego zakłóceń występujących na linii zasilającej;
* AC-DC, przetwarzanie z napięcia przemiennego na stałe jest wykorzystywane praktycznie w każdym sprzęcie elektronicznym, w którym napięcie zasilania (z sieci energetycznej) po przetworzeniu przy pomocy transformatora i wyprostowaniu oraz stabilizacji zasila poszczególne obwody zasilane z reguły niskim napięciem stałym, gdzie pierwszy element oznacza rodzaj napięcia na wejściu konwertera, drugi element – napięcie wyjściowe, zaś skróty AC i DC oznaczają odpowiednio prąd przemienny ({{ang.|alternating current}}) lub stały ({{K|en|direct current}}).

== Zobacz też ==
* [[Przekształtnik napięcia]]
* [[Przekształtnik buck]]
* [[Przekształtnik Boost|Przekształtnik boost]]
* [[Przekształtnik forward]]

* [[Przekształtnik flyback]]

[[Kategoria:Obwody elektroniczne]]
[[Kategoria:Urządzenia elektryczne]]
[[Kategoria:Energoelektronika]]


text:
# Dudkowiec kafryjski
Dudkowiec kafryjski (Promerops cafer) – gatunek średniego, osiadłego ptaka z rodziny dudkowców (Promeropidae), obejmującej dwa gatunki występujące w Afryce (dawniej całą rodzinę zaliczano do znacznie większej rodziny miodojadów). Zasiedla tylko skraj południowej Afryki, a jego zasięg ograniczony jest występowaniem jednego rodzaju krzewów z rodziny srebrnikowatych. Nie jest zagrożony, brak podgatunków.

## Morfologia
Występuje dymorfizm płciowy. Długi, czarny i zagięty łukowato dziób. Pióra dookoła dzioba często są żółte od pyłku kwiatowego, który zbiera się w trakcie żerowania ptaków. Ciemnoszary wierzch głowy, pod karkiem brudnojasnożółty w ciemne plamki. Poza tym wierzch ciała czarny w jasne plamki, ale barkówki jasnobrunatne z ciemnym środkiem. Rzucają się w oczy żółte pokrywy podogonowe. Kreskowany spód ciała, zwłaszcza w okolicach szarych nóg. Nogawki są jednak ciemnobrązowe. U samca pierś szara, u samicy biała. Gardło ogólnie białe. Duży obszar dookoła oka szarobrązowy, samo oko brązowe. Pomiędzy gardłem a brzegiem skrzydła płowożółte pióra. U samca bardzo długi ogon, stanowiący prawie 3/4 długości ciała, u samicy ogon jest krótszy.
Wymiary
- długość ciała:
  - samca: 34–44 cm (z czego ogon może sięgać do 30 cm)
  - samicy: 25–29 cm
- masa ciała: 25 g

## Ekologia
Tylko zarośla typu fynbos, w których występują krzewy z rodzaju Protea (srebrniki) (takie jak np. protea królewska), ponieważ żywi się nektarem ich kwiatów. Często zagląda do ogrodów i plantacji tych roślin.
ZachowanieStwierdzono, że samce z dłuższymi ogonami chętniej są wybierane jako partnerzy. Pary wykazują silny terytorializm.
PożywienieZjada głównie nektar, ale żywi się też pająkami, chrząszczami i innymi owadami latającymi. Ma zagięty dziób i jeszcze dłuższy, szczoteczkowato zakończony język. Podczas żerowania zapyla kwiaty.
LęgiGniazduje od lutego do sierpnia. Składa 1–2 jaja i inkubuje je 17 dni. Budową gniazda i wysiadywaniem zajmuje się wyłącznie samica. Młode karmione są przez obydwoje rodziców. Wyprowadza dwa lęgi rocznie.

## Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje dudkowca kafryjskiego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity w dogodnych dla niego siedliskach. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny.

title: Dudkowiec kafryjski

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Dudkowiec kafryjski
 |nazwa łacińska         = ''Promerops cafer''
 |TSN                    = 562477
 |zoolog                 = ([[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1758)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Cape Sugarbird (Promerops cafer) 2.jpg
 |opis grafiki           = Samiec na kwiecie protei
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[wróblowe]]
 |podrząd                = [[śpiewające]]
 |rodzina                = [[dudkowce]]
 |rodzaj                 = ''[[dudkowce|Promerops]]''
 |gatunek                = dudkowiec kafryjski
 |synonimy               =
* ''Merops cafer'' <small>Linnaeus, 1758</small>{{r|ibc}}
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22717447
 |wikispecies            = Promerops cafer
 |commons                = Category:Promerops cafer
}}
'''Dudkowiec kafryjski'''{{r|Mielczarek&Kuziemko}} (''Promerops cafer'') – gatunek średniego, osiadłego [[ptaki|ptaka]] z rodziny [[dudkowce|dudkowców]] (Promeropidae), obejmującej dwa gatunki występujące w [[Afryka|Afryce]] (dawniej całą rodzinę zaliczano do znacznie większej rodziny [[miodojady|miodojadów]]). Zasiedla tylko skraj południowej Afryki, a jego zasięg ograniczony jest występowaniem jednego rodzaju krzewów z rodziny [[Srebrnikowate|srebrnikowatych]]{{r|Busse}}. Nie jest zagrożony{{r|iucn}}, brak podgatunków{{r|ibc|ioc}}.

== Morfologia ==
Występuje [[dymorfizm płciowy]]. Długi, czarny i zagięty łukowato dziób. Pióra dookoła dzioba często są żółte od [[Pyłek|pyłku]] kwiatowego, który zbiera się w trakcie żerowania ptaków. Ciemnoszary wierzch głowy, pod karkiem brudnojasnożółty w ciemne plamki. Poza tym wierzch ciała czarny w jasne plamki, ale [[barkówki]] jasnobrunatne z ciemnym środkiem. Rzucają się w oczy żółte [[Pokrywy (ornitologia)|pokrywy]] podogonowe. Kreskowany spód ciała, zwłaszcza w okolicach szarych nóg. Nogawki są jednak ciemnobrązowe. U samca pierś szara, u samicy biała. Gardło ogólnie białe. Duży obszar dookoła oka szarobrązowy, samo oko brązowe. Pomiędzy gardłem a brzegiem skrzydła płowożółte pióra. U samca bardzo długi ogon, stanowiący prawie 3/4 długości ciała<ref name=Busse />, u samicy ogon jest krótszy.

; '''Wymiary''':
* długość ciała:
** samca: 34–44 cm (z czego ogon może sięgać do 30 cm)
** samicy: 25–29 cm
* masa ciała: 25 g

== Ekologia ==
Tylko zarośla typu [[fynbos]], w których występują krzewy z rodzaju ''[[Srebrnik (roślina)|Protea]]'' (srebrniki) (takie jak np. [[protea królewska]]), ponieważ żywi się [[Nektar (botanika)|nektarem]] ich kwiatów<ref name=Busse />. Często zagląda do ogrodów i plantacji tych roślin.
[[Plik:Promerops cafer 4.jpg|thumb|left|220px|Kwiaty srebrników są podstawowym źródłem pokarmu dudkowców]]
; '''Zachowanie''': Stwierdzono, że samce z dłuższymi ogonami chętniej są wybierane jako partnerzy. Pary wykazują silny [[terytorializm]].

; '''Pożywienie''': Zjada głównie nektar, ale żywi się też [[Pająki|pająkami]], [[Chrząszcze|chrząszczami]] i innymi owadami latającymi. Ma zagięty dziób i jeszcze dłuższy, szczoteczkowato zakończony język. Podczas żerowania zapyla kwiaty.

; '''Lęgi'''<ref>po części z [http://www.sa-venues.com/wildlife/birds_cape_sugarbird.htm www.sa-venues.com]</ref>: Gniazduje od lutego do sierpnia. Składa 1–2 jaja i [[Inkubacja jaj|inkubuje]] je 17 dni. Budową gniazda i wysiadywaniem zajmuje się wyłącznie samica. Młode karmione są przez obydwoje rodziców. Wyprowadza dwa lęgi rocznie<ref name=Busse />.

== Status ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody]] (IUCN) uznaje dudkowca kafryjskiego za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC – ''least concern'') nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity w dogodnych dla niego siedliskach. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny{{r|iucn}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=Busse>{{cytuj książkę|autor= Pod red. [[Przemysław Busse|Przemysława Busse]]|tytuł= Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.I|wydawca=Wiedza Powszechna |miejsce= Warszawa|rok=1991|strony=127–128|isbn= 83-214-0043-4}}</ref>
<ref name="iucn">{{IUCN |id = 22717447 |nazwa = Promerops cafer |autor = BirdLife International |iucn rok = 2016 |wersja = 2019-2 |data dostępu = 2019-12-01}}</ref>
<ref name=ibc>{{cytuj stronę |url = http://ibc.lynxeds.com/species/cape-sugarbird-promerops-cafer|tytuł = Cape Sugarbird (''Promerops cafer'')|opublikowany = IBC: The Internet Bird Collection| język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20160510075447/http://ibc.lynxeds.com/species/cape-sugarbird-promerops-cafer |zarchiwizowano = 2016-05-10}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/sugarbirds/ | tytuł = Dapple-throats, sugarbirds, fairy-bluebirds, kinglets, hyliotas, wrens, gnatcatchers | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | opublikowany = IOC World Bird List (v10.2) | język = en | data dostępu = 2020-12-21}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">{{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/passerines5.html#Promeropidae |tytuł = Rodzina: Promeropidae Vigors, 1825 - dudkowce - Sugarbirds (wersja: 2019-05-02)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2020-12-21}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/capsug1/ | tytuł = Zdjęcia i nagrania audiowizualne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dudkowce]]
[[Kategoria:Ptaki Afryki]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Południowej Afryki]]

title: Dudkowiec kafryjski

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: wróblowe

Podrząd: śpiewające

Rodzina: dudkowce

Rodzaj: Promerops

Gatunek: dudkowiec kafryjski

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski


text:
# Wasil Szłyndzikau
Wasil Michajławicz Szłyndzikau (biał. Васіль Міхайлавіч Шлындзікаў, ros. Василий Михайлович Шлындиков, Wasilij Michajłowicz Szłyndikow; ur. 1 września 1947 w Madorze) – białoruski przedsiębiorca i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, członek opozycyjnej Zjednoczonej Partii Obywatelskiej.

## Życiorys

### Młodość i praca
Urodził się 1 września 1947 roku we wsi Madora, w rejonie rohaczowskim obwodu homelskiego Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1970 roku ukończył Białoruski Państwowy Instytut Politechniczny. W latach 1970–1978 pracował jako mistrz, kierownik zmiany, zastępca kierownika wydziału w Mińskiej Fabryce Łożysk Tocznych. W latach 1978–1986 był kierownikiem Wydziału Przemysłowo-Transportowego Komitetu Komunistycznej Partii Białorusi (KPB) rejonu zawodskiego miasta Mińska, kierownikiem branżowego wydziału w Mińskim Komitecie Obwodowym KPB. W latach 1986–1990 pełnił funkcję dyrektora Mińskiej Fabryki „Udarnik”. W 1991 roku ukończył studia w Instytucie Personelu i Zarządzania w Bonn. W latach 1991–1996 pracował jako dyrektor generalny Zjednoczenia Naukowo-Produkcyjnego „Dormasz”, prezes koncernu „Amkodor”. Będąc na tym ostatnim stanowisku sprywatyzował i dostosował zarządzany przez siebie koncern do wymogów rynku, będąc pierwszym na Białorusi, kto dokonał takiej operacji z dużym zjednoczeniem budowy maszyn. Wchodził w skład Zjednoczonej Partii Obywatelskiej. W latach 1994–1995 był jej współprzewodniczącym, od 1995 roku – zastępcą przewodniczącego.

### Działalność parlamentarna
W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z matusiewickiego okręgu wyborczego nr 253 miasta Mińska. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję przewodniczącego Stałej Komisji ds. Polityki Ekonomicznej i Reform. Należał do opozycyjnej wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki frakcji „Działanie Obywatelskie”. Odmówił przyjęcia stanowiska zastępcy przewodniczącego Rady Najwyższej, uzasadniając, że należy się ono Hienadziowi Karpience jako politykowi rokującemu większe nadzieje. Od 21 czerwca był członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji. W 1996 roku podpisał wniosek o impeachment Łukaszenki. Po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo reformie konstytucyjnej tego samego roku nie wszedł w skład nowo utworzonej Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory jednak nigdy się nie odbyły.
W latach 1997–2000 był dyrektorem generalnym Zrzeszenia Wspierania Rozwoju Gospodarczego.

## Prace
- Biełaruś – chronika chronika ekonomiczeskogo kryzisa. Moskwa: 1999. (ros.). Brak numerów stron w książce
- (współautor i redaktor): Ekonomiczeskaja politika: analiz i alternatiwa. Mińsk: 1999. (ros.). Brak numerów stron w książce
- liczne artykuły o problemach polityki gospodarczej[1].

## Życie prywatne
Wasil Szłyndzikau jest żonaty, ma dwoje dzieci i dwie wnuczki. Jest prawosławny.

title: Wasil Szłyndzikau

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk           = Wasil Szłyndzikau
 | imię i nazwisko org             = Васіль Шлындзікаў
 | pełne imię i nazwisko = Wasil Michajławicz Szłyndzikau
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 1 września 1947
 | miejsce urodzenia =
 | data śmierci      =
 | miejsce śmierci   =
 | funkcja           = [[Deputowany]] do [[Rada Najwyższa Republiki Białorusi|Rady Najwyższej Republiki Białorusi]] XIII kadencji
 | partia            = [[Zjednoczona Partia Obywatelska]],<br />frakcja „Działanie Obywatelskie”
 | od                = 9 stycznia 1996
 | do                = 9 stycznia 2001
 | następca          = wybory nie odbyły się
 | 2 funkcja         = Współprzewodniczący Zjednoczonej Partii Obywatelskiej
 | 2 partia          = [[Zjednoczona Partia Obywatelska]]
 | 2 od              = 1994
 | 2 do              = 1995
 | 2 poprzednik      =
 | 2 następca        =
 | 3 funkcja         = Zastępca przewodniczącego Zjednoczonej Partii Obywatelskiej
 | 3 partia          = [[Zjednoczona Partia Obywatelska]]
 | 3 od              = 1995
 | 3 do              = ?
 | 3 poprzednik      =
 | 3 następca        =
 | odznaczenia       =
 | commons           =
 | quote             =
}}
'''Wasil Michajławicz Szłyndzikau''' ({{W języku|be|Васіль Міхайлавіч Шлындзікаў}}, {{W języku|ru|Василий Михайлович Шлындиков}}, ''Wasilij Michajłowicz Szłyndikow''; ur. [[1 września]] [[1947]] w [[Madora|Madorze]]) – [[Białoruś|białoruski]] przedsiębiorca i [[polityk]], [[deputowany]] do [[Rada Najwyższa Republiki Białorusi|Rady Najwyższej Republiki Białorusi]] XIII kadencji, członek opozycyjnej [[Zjednoczona Partia Obywatelska|Zjednoczonej Partii Obywatelskiej]].

== Życiorys ==
=== Młodość i praca ===
Urodził się 1 września 1947 roku we wsi [[Madora]], w [[Rejon rohaczowski|rejonie rohaczowskim]] [[Obwód homelski|obwodu homelskiego]] [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. W 1970 roku ukończył [[Białoruski Narodowy Uniwersytet Techniczny|Białoruski Państwowy Instytut Politechniczny]]. W latach 1970–1978 pracował jako mistrz, kierownik zmiany, zastępca kierownika wydziału w Mińskiej Fabryce Łożysk Tocznych. W latach 1978–1986 był kierownikiem Wydziału Przemysłowo-Transportowego Komitetu [[Komunistyczna Partia Białorusi (1918)|Komunistycznej Partii Białorusi]] (KPB) [[Rejon zawodski (Mińsk)|rejonu zawodskiego]] miasta [[Mińsk]]a, kierownikiem branżowego wydziału w Mińskim Komitecie Obwodowym KPB. W latach 1986–1990 pełnił funkcję dyrektora Mińskiej Fabryki „Udarnik”. W 1991 roku ukończył studia w Instytucie Personelu i Zarządzania w [[Bonn]]. W latach 1991–1996 pracował jako dyrektor generalny Zjednoczenia Naukowo-Produkcyjnego „Dormasz”, prezes koncernu „Amkodor”. Będąc na tym ostatnim stanowisku sprywatyzował i dostosował zarządzany przez siebie koncern do wymogów rynku, będąc pierwszym na [[Białoruś|Białorusi]], kto dokonał takiej operacji z dużym zjednoczeniem budowy maszyn. Wchodził w skład [[Zjednoczona Partia Obywatelska|Zjednoczonej Partii Obywatelskiej]]. W latach 1994–1995 był jej współprzewodniczącym, od 1995 roku – zastępcą przewodniczącego{{r|a}}.

=== Działalność parlamentarna ===
W drugiej turze [[Wybory parlamentarne na Białorusi w 1995 roku|uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku]] został wybrany na deputowanego do [[Rada Najwyższa Republiki Białorusi|Rady Najwyższej Republiki Białorusi]] XIII kadencji z matusiewickiego [[Okręg wyborczy|okręgu wyborczego]] nr 253 miasta [[Mińsk]]a. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez [[Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów|centralną komisję wyborczą]]{{r|g}}, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego{{r|b}}. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję przewodniczącego [[Komisja parlamentarna|Stałej Komisji]] ds. Polityki Ekonomicznej i Reform{{r|c}}. Należał do opozycyjnej wobec prezydenta [[Alaksandr Łukaszenka|Alaksandra Łukaszenki]] frakcji „Działanie Obywatelskie”{{r|d}}. Odmówił przyjęcia stanowiska zastępcy przewodniczącego Rady Najwyższej, uzasadniając, że należy się ono [[Hienadź Karpienka|Hienadziowi Karpience]] jako politykowi rokującemu większe nadzieje{{r|a}}. Od 21 czerwca był członkiem delegacji Rady do [[Zgromadzenie Parlamentarne Związku Białorusi i Rosji|Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji]]{{r|d}}. W 1996 roku podpisał wniosek o [[impeachment]] Łukaszenki. Po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo reformie konstytucyjnej tego samego roku nie wszedł w skład nowo utworzonej [[Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi|Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi]]{{r|a}}. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory jednak nigdy się nie odbyły{{r|h}}.

W latach 1997–2000 był dyrektorem generalnym Zrzeszenia Wspierania Rozwoju Gospodarczego{{r|a}}.

== Prace ==
* {{Cytuj książkę | tytuł = Biełaruś – chronika chronika ekonomiczeskogo kryzisa| miejsce = [[Moskwa]]| rok = 1999| język = ru}}
* {{Cytuj książkę | autor = (współautor i redaktor)| tytuł = Ekonomiczeskaja politika: analiz i alternatiwa| miejsce = Mińsk| rok = 1999| język = ru}}
* liczne artykuły o problemach polityki gospodarczej{{r|a}}.

== Życie prywatne ==
Wasil Szłyndzikau jest żonaty, ma dwoje dzieci i dwie wnuczki. Jest [[Prawosławie|prawosławny]]{{r|a}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=a>{{odn|ref=nie|''Kto…''|s=256–257}}</ref>
<ref name=b>{{Cytuj stronę| url = http://pravo.levonevsky.org/bazaby/org66/basic/text0375.htm| tytuł = Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII| nazwisko = Шарецкий| imię = С.| autor link = Siamion Szarecki| data = 1996-01-09| opublikowany = pravo.levonevsky.org| język = ru| archiwum = https://web.archive.org/web/20170913232403/http://pravo.levonevsky.org/bazaby/org66/basic/text0375.htm| zarchiwizowano = 2017-09-13| data dostępu = 2018-06-29}}</ref>
<ref name=c>{{Cytuj stronę | url = http://pravo.levonevsky.org/bazaby/org66/basic/text0341.htm| tytuł = Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №38-XIII| nazwisko = Шарецкий| imię = С.| autor link = Siamion Szarecki| data = 1996-01-23| opublikowany = pravo.levonevsky.org| język = ru| archiwum = http://archive.is/TBmPK| zarchiwizowano = 2019-06-16| data dostępu = 2019-06-16}}</ref>
<ref name=d>{{Cytuj stronę | url = http://pravo.levonevsky.org/bazaby09/sbor78/text78711.htm| tytuł = Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 21 июня 1996 г. №391-XIII| nazwisko = Шарецкий| imię = С.| autor link = Siamion Szarecki| data = 1996-06-21| opublikowany = pravo.levonevsky.org| język = ru| archiwum = https://archive.is/ICXi2| zarchiwizowano = 2014-11-23| data dostępu = 2021-05-11}}</ref>
<ref name=g>{{Cytuj stronę | url = http://www.rec.gov.by/sites/default/files/pdf/Elections-VS13-spis4.pdf| tytuł = Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, зарэгістраваных 19 снежня 1995 года| opublikowany = [[Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów]]| język = be| archiwum = https://web.archive.org/web/20180731183440/http://www.rec.gov.by/sites/default/files/pdf/Elections-VS13-spis4.pdf| zarchiwizowano = 2018-07-31| data dostępu = 2020-04-08}}</ref>
<ref name=h>{{Cytuj stronę | url = http://pravo.by/pravovaya-informatsiya/pomniki-gistoryi-prava-belarusi/kanstytutsyynae-prava-belarusi/kanstytutsyi-belarusi/kanstytutsyya-1994-goda/| tytuł = Канстытуцыя 1994 года| nazwisko = Грыб| imię = М.| autor link = Mieczysłau Hryb| data = 1994-03-15| opublikowany = [[Narodowy Internetowy Portal Prawy Republiki Białorusi]]| język = be| archiwum = https://archive.is/OAg1W| zarchiwizowano = 2020-04-28| data dostępu = 2020-04-28}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |autor = Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”| tytuł = Kto jest kim w Białorusi| wydawca = Podlaski Instytut Wydawniczy| miejsce = [[Białystok]]| rok = 2000| strony = 313| seria = Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś| isbn = 83-913780-0-4| odn = {{odn/id|''Kto…''}}}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Szłyndzikau, Wasil}}
[[Kategoria:Absolwenci Białoruskiego Państwowego Instytutu Politechnicznego]]
[[Kategoria:Absolwenci uczelni w Niemczech]]
[[Kategoria:Białoruscy przedsiębiorcy]]
[[Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Białorusi]]
[[Kategoria:Członkowie Zjednoczonej Partii Obywatelskiej]]
[[Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1947]]

title: Wasil SzłyndzikauВасіль Шлындзікаў

Pełne imię i nazwisko: Wasil Michajławicz Szłyndzikau

Data urodzenia: 1 września 1947

Okres:
od 9 stycznia 1996 · do 9 stycznia 2001
od 1994 · do 1995
od 1995 · do ?

Przynależność polityczna: Zjednoczona Partia Obywatelska, · frakcja „Działanie Obywatelskie”

Następca: wybory nie odbyły się


text:
# Adesina
Adesina – imię żeńskie wywodzące się z ludu Jorubów o znaczeniu "ona otwiera drogę". Obecnie nie jest ono popularne. Często nadawali je rodzice, którzy długo oczekiwali dziecka.

title: Adesina

wikitext:
'''Adesina''' – [[imię]] żeńskie wywodzące się z ludu [[Jorubowie|Jorubów]]{{r|pdst}} o znaczeniu "ona otwiera drogę". Obecnie nie jest ono popularne. Często nadawali je rodzice, którzy długo oczekiwali dziecka<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.babynamespedia.com/meaning/Adesina | tytuł = Adesina | opublikowany = BabyNamesPedia | data dostępu = 2014-04-18}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="pdst">{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20140419030945/http://babynamesworld.parentsconnect.com/meaning_of_Adesina.html | tytuł = Origin and Meaning of the Name Adesina | data dostępu = 2014-04-18}}</ref>
}}

{{Imiona}}

[[Kategoria:Żeńskie imiona nigeryjskie]]


text:
# Komunalnyk Ługańsk
Komunalnyk Ługańsk (ukr. Футбольний клуб «Комунальник» Луганськ, Futbolnyj Kłub "Komunalnyk" Łuhanśk) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Ługańsku.

## Historia
Chronologia nazw:
- ???—2007: Zaria Ługańsk (ukr. «Заря» Луганськ
- 2007—2008: Komunalnyk Ługańsk (ukr. «Комунальник» Луганськ)

Klub został założony w 2007. Prezesem został Wałerij Szpiczka, były prezes klubu Zoria Ługańsk. Dzięki jego wsparciu finansowemu klub w 2007 otrzymał status klubu profesjonalnego i prawo występowania w Drugiej Lidze. Po pierwszym sezonie 2007/08 Komunalnyk zajął pierwsze miejsce w swojej grupie i awansował do Pierwszej Ligi.

## Sukcesy
- awans do Pierwszej Ligi: 2008

title: Komunalnyk Ługańsk

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Komunalnyk Ługańsk
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Футбольний клуб
«Комунальник» Луганськ
 |kod                   =
 |przydomek             = біло-чорні (biało-czarne)
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{colorbox|#000000}} {{colorbox|#FF0000}}
 |data założenia        = [[2007]]
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Druha Liga]]
[[II liga ukraińska w piłce nożnej|Persza Liha]]
[[Puchar Ukrainy w piłce nożnej|Puchar Ukrainy]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = 91000 [[Łuhańsk]]
 |obiekt sportowy       = [[Stadion Enerhetyk w Siewierodoniecku|Stadion Enerhetyk]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = [[Wałerij Szpiczka]]
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[Mychajło Duneć]]
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _thinblacksides
 |koszulka1             = FFFFFF
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = FFFFFF
 |lewareka1             = 000000
 |paski_lr1             = _shouldersonwhite
 |prawareka1            = 000000
 |paski_pr1             = _shouldersonwhite
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            = _thinwhitesides
 |koszulka2             = 000000
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = 000000
 |lewareka2             = FFFFFF
 |paski_lr2             = _shouldersonblack
 |prawareka2            = FFFFFF
 |paski_pr2             = _shouldersonblack
 |skarpety2             = 000000
 |paski_ska2            =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Komunalnyk Ługańsk''' ([[język ukraiński|ukr.]] Футбольний клуб «Комунальник» Луганськ, ''Futbolnyj Kłub "Komunalnyk" Łuhanśk'') – [[Ukraina|ukraiński]] klub [[piłka nożna|piłkarski]] z siedzibą w [[Ługańsk]]u.

== Historia ==
'''Chronologia nazw:'''
* ???—2007: Zaria Ługańsk ([[język ukraiński|ukr.]] «Заря» Луганськ
* 2007—2008: Komunalnyk Ługańsk ([[język ukraiński|ukr.]] «Комунальник» Луганськ)

Klub został założony w [[2007]]. Prezesem został [[Wałerij Szpiczka]], były prezes klubu [[Zoria Ługańsk]]. Dzięki jego wsparciu finansowemu klub w 2007 otrzymał status klubu profesjonalnego i prawo występowania w [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Drugiej Lidze]]. Po pierwszym sezonie [[Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej 2007/2008|2007/08]] Komunalnyk zajął pierwsze miejsce w swojej grupie i awansował do [[II liga ukraińska w piłce nożnej|Pierwszej Ligi]].

== Sukcesy ==
* awans do [[II liga ukraińska w piłce nożnej|Pierwszej Ligi]]: 2008

== Bibliografia ==
* {{footballfacts|5452|klub}}
* {{wildstat|UKR_Komunalnyk_Lugansk}}

{{2 poziom Fb Ukraina}}
{{3 poziom Fb Ukraina}}

[[Kategoria:Kluby piłkarskie w Ługańsku]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 2007]]
[[Kategoria:Nieistniejące ukraińskie kluby piłkarskie]]

title: · Komunalnyk Ługańsk

Pełna nazwa: Футбольний клуб · «Комунальник» Луганськ

Przydomek: біло-чорні (biało-czarne)

Liga: Druha Liga · Persza Liha · Puchar Ukrainy

Państwo: Ukraina

Adres: 91000 Łuhańsk

Stadion: Stadion Enerhetyk

Prezes: Wałerij Szpiczka

Trener: Mychajło Duneć

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Novokračine
Novokračine – wieś w Słowenii, w gminie Ilirska Bistrica. W 2018 roku liczyła 186 mieszkańców.

title: Novokračine

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Novokračine
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Ilirska Bistrica|Ilirska Bistrica]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 186{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Novokračine''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Ilirska Bistrica|gminie Ilirska Bistrica]]. W 2018 roku liczyła 186 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-26}}</ref>
}}

{{Gmina Ilirska Bistrica}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Ilirska Bistrica]]

title: Novokračine

Państwo: Słowenia

Gmina: Ilirska Bistrica


text:
# Karwacz (województwo lubelskie)
Karwacz – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim, w gminie Łuków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wieś stanowi sołectwo w gminie Łuków.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie.

title: Karwacz (województwo lubelskie)

wikitext:
{{Inne znaczenia|[[Wieś|wsi]]|[[Karwacz|inne znaczenia hasła „Karwacz”]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Karwacz
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Karwacz.jpg
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat łukowski|łukowski]]
 |gmina                  = [[Łuków (gmina wiejska)|Łuków]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 381{{r|lud}}
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 25
 |kod pocztowy           = 21-400{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LLU
 |SIMC                   = 0680012{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Łuków (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 51°56'51"N 22°26'12"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|51103|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Karwacz''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat łukowski|powiecie łukowskim]], w [[Łuków (gmina wiejska)|gminie Łuków]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo siedleckie|województwa siedleckiego]].

Wieś stanowi [[sołectwo]] w gminie [[Łuków (gmina wiejska)|Łuków]]{{r|bip}}.

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie|Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie]].

== Zobacz też ==
* [[Karwacz (Łuków)|Karwacz]] – część miasta [[Łuków|Łukowa]] położona w pobliżu

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=lud>[https://www.lukow.ug.gov.pl/index.php?id=114 Strona gminy. Sołectwa, stan ludności w dn. 2022-09-30] [Dostęp 2023-04-12]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2022-10|s=431}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=bip>[https://www.lukow.ug.gov.pl/userfiles/image/solectwa2018-2023.pdf ''Wykaz sołtysów gminy Łuków. Kadencja 2018–2023''. W: Gmina Łuków. Oficjalny serwis internetowy, dostęp 2023-4-11.]</ref>
}}

{{Gmina Łuków}}

[[Kategoria:Łuków (gmina wiejska)]]

title: Karwacz

Powiat: łukowski

Gmina: Łuków

Tablice rejestracyjne: LLU


text:
# Irène Tolleret
Irène Tolleret (ur. 17 sierpnia 1967) – francuska polityk, przedsiębiorca branży winiarskiej i działaczka samorządowa, deputowana do Parlamentu Europejskiego IX kadencji.

## Życiorys
Ukończyła studia w ESSEC Business School. Zawodowo związana z branżą winiarską, pracowała w strukturach handlowych tego sektora. Od 2008 była dyrektorem do spraw marketingu i komunikacji w CIVL, organizacji winiarskiej z Langwedocji. Wraz z mężem zajęła się też prowadzeniem obejmującego winnicę kilkunastohektarowego gospodarstwa Mas d’Auzières.
W 2014 została merem miejscowości Fontanès. W 2017 jako kandydatka lewicy zasiadła w radzie departamentu Hérault. Związała się następnie z ugrupowaniem LREM. W wyborach w 2019 z listy zorganizowanej wokół tej partii uzyskała mandat posłanki do Europarlamentu IX kadencji. Dołączyła do powstałego w 2020 ruchu Territoires de progrès, skupiającego lewicowych stronników Emmanuela Macrona.

title: Irène Tolleret

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Irène Tolleret
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 17 sierpnia 1967
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = polityk, przedsiębiorca
 |Alma Mater                = [[ESSEC Business School]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Irène Tolleret''' (ur. [[17 sierpnia]] [[1967]]<ref name="wv">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20170902165239/https://www.webvilles.net/mairie/34102-fontanes.php|tytuł=Mairie de Fontanès|opublikowany=webvilles.net|data dostępu=2019-05-26|język=fr}}</ref>) – [[Francja|francuska]] polityk, przedsiębiorca branży winiarskiej i działaczka samorządowa, [[poseł do Parlamentu Europejskiego|deputowana]] do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] IX kadencji.

== Życiorys ==
Ukończyła studia w [[ESSEC Business School]]. Zawodowo związana z branżą winiarską, pracowała w strukturach handlowych tego sektora. Od 2008 była dyrektorem do spraw marketingu i komunikacji w CIVL<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.vitisphere.com/actualite-54381-Irene-GROSHENRY-TOLLERET-remplace-Thierry-MELLENOTTE-agrave-la-direction-marketing-et-communication-du-CIVL.htm|tytuł=Irene GROSHENRY-TOLLERET remplace Thierry MELLENOTTE à la direction marketing et communication du CIVL|data=13 sierpnia 2008|opublikowany=vitisphere.com|data dostępu=2019-05-26|język=fr}}</ref>, organizacji winiarskiej z [[Langwedocja|Langwedocji]]. Wraz z mężem zajęła się też prowadzeniem obejmującego [[Winnica|winnicę]] kilkunastohektarowego gospodarstwa Mas d’Auzières<ref name="vs">{{Cytuj stronę|url=https://www.vitisphere.com/actualite-89268-Une-vigneronne-candidate-aux-elections-europeennes.htm|tytuł=Une vigneronne candidate aux élections européennes|data=27 marca 2019|opublikowany=vitisphere.com|data dostępu=2019-05-26|język=fr}}</ref>.

W 2014 została [[mer (urzędnik)|merem]] miejscowości [[Fontanès (Hérault)|Fontanès]]<ref name="wv"/>. W 2017 jako kandydatka lewicy zasiadła w radzie departamentu [[Hérault]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190329195749/http://www.herault.fr/conseiller-departemental/irene-tolleret|tytuł=Irène Tolleret|opublikowany=herault.fr|data dostępu=2019-05-26|język=fr}}</ref>. Związała się następnie z ugrupowaniem [[Renaissance (francuska partia polityczna)|LREM]]<ref name="vs"/>. W [[wybory do Parlamentu Europejskiego we Francji w 2019 roku|wyborach w 2019]] z listy zorganizowanej wokół tej partii uzyskała mandat posłanki do Europarlamentu IX kadencji<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.lejdd.fr/Politique/europeennes-decouvrez-les-79-nouveaux-deputes-francais-selon-les-premiers-calculs-du-jdd-3900999|tytuł=Européennes: découvrez les 79 nouveaux députés français|data=26 maja 2019|opublikowany=lejdd.fr|data dostępu=2019-05-27|język=fr}}</ref>. Dołączyła do powstałego w 2020 ruchu [[Territoires de progrès]], skupiającego lewicowych stronników [[Emmanuel Macron|Emmanuela Macrona]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20210505170538/https://territoiresdeprogres.com/parlementaires-territoires-de-progres/|tytuł=Parlementaires adhérents et en soutien à TdP|opublikowany=territoiresdeprogres.com|data dostępu=2021-06-05|język=fr}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Tolleret, Irène}}
[[Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Francuscy samorządowcy]]
[[Kategoria:Politycy En Marche!]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1967]]

title: Irène Tolleret

Data urodzenia: 17 sierpnia 1967

Zawód, zajęcie: polityk, przedsiębiorca

Alma Mater: ESSEC Business School