text:
# Jiří Novotný
Jiří Novotný (ur. 7 kwietnia 1970 roku w Pradze) – czeski piłkarz występujący na pozycji obrońcy lub defensywnego pomocnika.

## Kariera klubowa
Jiří Novotný zawodową karierę rozpoczynał w sezonie 1986/1987 w Sparcie Praga. Rozegrał wówczas jednak tylko jedno ligowe spotkanie, podobnie jak podczas kolejnych rozgrywek. Na stałe do kadry pierwszego zespołu Novotný przebił się w sezonie 1988/1989, kiedy to wystąpił w szesnastu pojedynkach. Barwy "Železnej Sparty" czeski zawodnik reprezentował niemal przez siedemnaście sezonów, w trakcie których odnosił wiele sukcesów. Osiem razy sięgnął po tytuł mistrza kraju (jeden raz mistrzostwo Czechosłowacji, siedem razy mistrzostwo Czech) i sześć razy zdobył krajowy puchar. W barwach Sparty Novotný wystąpił łącznie w ponad 350 ligowych meczach i strzelił 31 bramek.
W 1999 roku przez krótki czas przebywał w Slovanie Liberec, jednak po zaliczeniu dziewięciu występów powrócił do Pragi. 10 lutego 2003 roku Novotný przeprowadził się do Rosji, gdzie podpisał kontrakt z Rubinem Kazań. Następnie grał kolejno w takich klubach jak SIAD Most, Chmel Blšany i MFK Rużomberk. W 2008 roku Czech przeniósł się do Dukli Praga.

## Kariera reprezentacyjna
W latach 1991–1994 Novotný rozegrał dwanaście spotkań dla reprezentacji Czechosłowacji. Po rozpadzie Czechosłowacji wychowanek Sparty Praga zaczął grać dla drużyny narodowej Czech. W 2000 roku Jozef Chovanec powołał go do 22–osobowej kadry na mistrzostwa Europy. Czesi zajęli trzecie miejsce w swojej grupie i odpadli z turnieju, a sam Novotný pełnił rolę rezerwowego i nie zagrał w żadnym ze spotkań. Łącznie dla reprezentacji Czech zanotował 21 występów i zdobył dwa gole.

title: Jiří Novotný

wikitext:
{{Inne znaczenia|czeskiego piłkarza|[[Jiří Novotný (hokeista)|Jiří Novotný]] – czeski hokeista}}
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Jiří Novotný
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Jiří Novotný Eden 2013.JPG
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[7 kwietnia]] [[1970]]
 |miejsce urodzenia       = [[Praga]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]], defensywny [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1988–1998 ! [[Sparta Praga (piłka nożna)|Sparta Praga]] ! 270 ! 22
! 1999      ! [[Slovan Liberec]]                          !   9 !  0
! 1999–2002 ! [[Sparta Praga (piłka nożna)|Sparta Praga]] !  92 !  9
! 2003–2004 ! [[Rubin Kazań]]                             !  46 !  8
! 2005–2006 ! [[SIAD Most]]                               !  44 !  2
! 2007      ! [[Chmel Blšany]]                            !  15 !  1
! 2007–2008 ! [[MFK Rużomberk]]                           !  30 !  2
! 2008–2009 ! [[Dukla Praga]]                             !  26 !  0
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
! 1991–1994 ! {{reprezentacja|CSK|pn}} ! 12 ! 0
! 1994–2002 ! {{reprezentacja|CZE|pn}} ! 21 ! 2
 |data reprezentacja      =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Jiří Novotný''' (ur. [[7 kwietnia]] [[1970]] roku w [[Praga|Pradze]]) – [[Czechy|czeski]] [[piłkarz]] występujący na pozycji [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]] lub defensywnego [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]].

== Kariera klubowa ==
Jiří Novotný zawodową karierę rozpoczynał w sezonie 1986/1987 w [[Sparta Praga (piłka nożna)|Sparcie Praga]]. Rozegrał wówczas jednak tylko jedno ligowe spotkanie, podobnie jak podczas kolejnych rozgrywek. Na stałe do kadry pierwszego zespołu Novotný przebił się w sezonie 1988/1989, kiedy to wystąpił w szesnastu pojedynkach. Barwy "Železnej Sparty" czeski zawodnik reprezentował niemal przez siedemnaście sezonów, w trakcie których odnosił wiele sukcesów. Osiem razy sięgnął po tytuł [[Gambrinus Liga|mistrza kraju]] (jeden raz mistrzostwo Czechosłowacji, siedem razy mistrzostwo Czech) i sześć razy zdobył [[Puchar Czech w piłce nożnej|krajowy puchar]]. W barwach Sparty Novotný wystąpił łącznie w ponad 350 ligowych meczach i strzelił 31 bramek.

W 1999 roku przez krótki czas przebywał w [[Slovan Liberec|Slovanie Liberec]], jednak po zaliczeniu dziewięciu występów powrócił do Pragi. 10 lutego 2003 roku Novotný przeprowadził się do [[Rosja|Rosji]], gdzie podpisał kontrakt z [[Rubin Kazań|Rubinem Kazań]]. Następnie grał kolejno w takich klubach jak [[SIAD Most]], [[Chmel Blšany]] i [[MFK Rużomberk]]. W 2008 roku Czech przeniósł się do [[Dukla Praga|Dukli Praga]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W latach 1991–1994 Novotný rozegrał dwanaście spotkań dla [[Reprezentacja Czechosłowacji w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Czechosłowacji]]. Po rozpadzie Czechosłowacji wychowanek Sparty Praga zaczął grać dla [[Reprezentacja Czech w piłce nożnej mężczyzn|drużyny narodowej Czech]]. W 2000 roku [[Jozef Chovanec]] powołał go do 22–osobowej kadry na [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2000|mistrzostwa Europy]]. Czesi zajęli trzecie miejsce w swojej grupie i odpadli z turnieju, a sam Novotný pełnił rolę rezerwowego i nie zagrał w żadnym ze spotkań. Łącznie dla reprezentacji Czech zanotował 21 występów i zdobył dwa gole.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|12020}}
* [http://fotbal.idnes.cz/db_fotbal.asp?hrac=3000008 Profil na stronie fotbal.idnes.cz] {{lang|cs}}

{{Czechy 2000}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Novotny, Jiri}}
[[Kategoria:Reprezentanci Czech w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Reprezentanci Czechosłowacji w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Sparty Praga]]
[[Kategoria:Piłkarze Slovana Liberec]]
[[Kategoria:Piłkarze Rubinu Kazań]]
[[Kategoria:Piłkarze Baníka Most]]
[[Kategoria:Piłkarze MFK Ružomberok]]
[[Kategoria:Piłkarze Chmelu Blšany]]
[[Kategoria:Piłkarze Dukli Praga]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2000]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze]]

title: · Jiří Novotný

Data i miejsce urodzenia: 7 kwietnia 1970 · Praga

Pozycja: obrońca, defensywny pomocnik

title: Kariera seniorska

Sparta Praga · 270 · (22)

Slovan Liberec · 9 · (0)

Sparta Praga · 92 · (9)

Rubin Kazań · 46 · (8)

SIAD Most · 44 · (2)

Chmel Blšany · 15 · (1)

MFK Rużomberk · 30 · (2)

Dukla Praga · 26 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Czechosłowacja · 12 · (0)

Czechy · 21 · (2)


text:
# Sarkandaugava
Sarkandaugava – jedna z dzielnic (łot. apkaime) Rygi, znajdująca się w rejonie Północnym tego miasta. Jej nazwa oznacza „czerwoną Dźwinę” i pochodzi od krótkiej (2,5 km) rzeki o tej samej nazwie, będącej dopływem Dźwiny.
W średniowieczu tereny na których położona jest dzielnica wykorzystywane były do przeprowadzanie prób wody. W okresie rewolucji przemysłowej stały się kolebką ryskiego wytwórstwa.
Na obszarze Sarkandaugavy znajduje się m.in. stacja kolejowa, trzy kościoły, a także muzeum kultury łotewskiej „Dauderi”.

wikiname: plwiki

title: Sarkandaugava

in_language: pl

wikitext:
{{Dopracować|źródła = 2023-09}}
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = Greater Coat of Arms of Riga - for display.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Rygi
 |nazwa                        = Sarkandaugava
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = [[dzielnica]]
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = LAT
 |miasto                       = [[Ryga]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 = 7,596
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              = 17 862
 |rok                          = 2018
 |gęstość zaludnienia          = 2351
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         = Sarkandaugava karte.png
 |opis mapy                    =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Sarkandaugava''' – jedna z dzielnic ([[język łotewski|łot.]] ''apkaime'') [[Ryga|Rygi]], znajdująca się w [[rejon]]ie [[Ziemeļu rajons|Północnym]] tego miasta. Jej nazwa oznacza „czerwoną [[Dźwina|Dźwinę]]” i pochodzi od krótkiej (2,5 km) [[Sarkandaugava (rzeka)|rzeki o tej samej nazwie]], będącej dopływem Dźwiny.

W [[Średniowiecze|średniowieczu]] tereny na których położona jest dzielnica wykorzystywane były do przeprowadzanie [[próba wody|prób wody]]. W okresie [[rewolucja przemysłowa|rewolucji przemysłowej]] stały się kolebką ryskiego wytwórstwa.

Na obszarze Sarkandaugavy znajduje się m.in. [[Sarkandaugava (stacja kolejowa)|stacja kolejowa]], trzy kościoły, a także muzeum kultury łotewskiej „[[Dauderi]]”.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.citariga.lv/eng/sarkandaugava/ Sarkandaugava]

[[Kategoria:Dzielnice Rygi]]

title: · Sarkandaugava

Państwo: Łotwa

Miasto: Ryga


text:
# (7438) Misakatouge
(7438) Misakatouge (1994 JE1) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,63 lat w średniej odległości 2,36 j.a. Odkryta 12 maja 1994 roku.

title: (7438) Misakatouge

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 7438
 |       nazwa = Misakatouge
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Akimasa Nakamura]]
 |       dzień = 12 maja
 |         rok = 1994
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,3617
 |    mimośród = 0,1435
 |  peryhelium = 2,0226
 |    aphelium = 2,7007
 |         lat = 3
 |         dni = 230
 |      godzin = 16
 |    prędkość = 19,38
 |  nachylenie = 5,79
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,6
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(7438) Misakatouge (1994 JE1)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 3,63 lat w średniej odległości 2,36 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[12 maja]] [[1994]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 7001–8000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|7438}}
* {{JPLorb|7438}}
* {{MPC|7438}}

{{SORTUJ:Misakatouge}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1994]]

title: (7438) Misakatouge

Odkrywca: Akimasa Nakamura

Okres obiegu · wokół Słońca: 3 lata 230 dni 16 godzin


text:
# Stefano Seedorf
Stefano Seedorf (ur. 28 kwietnia 1982 w Zaandam) – holenderski piłkarz występujący na pozycji pomocnika.
W Eredivisie rozegrał 93 spotkania i zdobył 15 bramek.

title: Stefano Seedorf

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Stefano Seedorf
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[28 kwietnia]] [[1982]]
 |miejsce urodzenia       = [[Zaanstad|Zaandam]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 170 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2001–2003 ! [[AFC Ajax]] ! 5 ! 0
! 2003–2004 ! → [[NAC Breda]] (wyp.) ! 29 ! 7
! 2004–2006 ! [[FC Groningen]] ! 59 ! 8
! 2006–2007 ! [[Apollon Limassol]] ! 4 ! 0
! 2007–2008 ! [[PAE Weria]] ! 16 ! 2
! 2008–2009 ! [[FC Den Bosch]] ! 26 ! 5
! 2009–2012 ! [[AC Monza]] ! 43 ! 3
! 2013–2014 ! [[Alecrim FC]] !!
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Stefano Seedorf''' (ur. [[28 kwietnia]] [[1982]] w [[Zaanstad|Zaandam]]) – [[Holandia|holenderski]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]].

W [[Eredivisie]] rozegrał 93 spotkania i zdobył 15 bramek.

== Bibliografia ==
* {{soccerway|p|id=2285|nazwa=S. Seedorf|data dostępu=2023-09-30}}
* {{transfermarkt|p|id=4674|nazwa=Stefano Seedorf|data dostępu=2023-09-30}}
* {{worldfootball|p|stefano-seedorf}}

{{SORTUJ:Seedorf, Stefano}}
[[Kategoria:Holenderscy piłkarze]]
[[Kategoria:Holendrzy pochodzenia surinamskiego]]
[[Kategoria:Surinamscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze AFC Ajax]]
[[Kategoria:Piłkarze NAC Breda]]
[[Kategoria:Piłkarze FC Groningen]]
[[Kategoria:Piłkarze Apollona Limassol]]
[[Kategoria:Piłkarze PAE Weria]]
[[Kategoria:Piłkarze FC Den Bosch]]
[[Kategoria:Piłkarze AC Monza]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]

title: · Stefano Seedorf

Data i miejsce urodzenia: 28 kwietnia 1982 · Zaandam

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

AFC Ajax · 5 · (0)

→ NAC Breda (wyp.) · 29 · (7)

FC Groningen · 59 · (8)

Apollon Limassol · 4 · (0)

PAE Weria · 16 · (2)

FC Den Bosch · 26 · (5)

AC Monza · 43 · (3)

Alecrim FC


text:
# Fallausan
Fallausan (arab. فلاوسن; fr. Fellaoucene)  – jedna z 53 gmin w prowincji Tilimsan, w Algierii, znajdująca się w północno-zachodniej części prowincji, około 32 km na północny zachód od Tilimsan. W 2008 roku gminę zamieszkiwało 8781 osób. Numer statystyczny gminy w Office National des Statistiques d'Algérie to 1320.

title: Fallausan

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Fallausan
 |nazwa oryginalna                = فلاوسن
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DZA
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      = DZ-13
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2008{{r|ONS2}}
 |liczba ludności                 = 8781
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 13620{{r|KOD}}
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = DZ-13-20 - Fellaoucene - Wilaya Tlemcen.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 35°02′00″N 1°36′20″W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Fallausan''' ([[język arabski|arab.]] فلاوسن; [[język francuski|fr.]] ''Fellaoucene'')  – jedna z 53 gmin w [[Prowincja Tilimsan|prowincji Tilimsan]]{{r|FTP2002047}}, w [[Algieria|Algierii]], znajdująca się w północno-zachodniej części prowincji, około 32 km na północny zachód od [[Tilimsan]]. W 2008 roku gminę zamieszkiwało 8781 osób{{r|ONS2}}. Numer statystyczny gminy w Office National des Statistiques d'Algérie to 1320{{r|ONS1}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=KOD>
{{Cytuj stronę | url=http://www.geopostcodes.com/Tlemcen | tytuł= Tlemcen | opublikowany= GeoPostcodes | język=en | data dostępu=2015-06-06}}</ref>
<ref name=ONS1>
{{Cytuj stronę | url=http://www.ons.dz/IMG/code%20geo%20-%20fra%20-%20ara.pdf | tytuł= 5ème RECENSEMENT GENERAL DE LA POPULATION ET DE L’HABITAT - 2008,  الرمز الجغرافي الوطن CODE GEOGRAPHIQUE NATIONAL | opublikowany= Office National des Statistiques d'Algérie | język=fr | data dostępu=2015-06-06}}</ref>
<ref name=ONS2>
{{Cytuj stronę | url=http://www.ons.dz/collections/w13_p1.pdf | tytuł= Répartition de la population résidente des ménages ordinaires et collectifs, selon la commune de résidence et la dispersion.  | opublikowany= Office National des Statistiques d'Algérie | język=fr | data dostępu=2015-06-06}}</ref>
<ref name=FTP2002047>
{{Cytuj stronę | url=http://www.joradp.dz/FTP/jo-francais/2002/F2002047.pdf | tytuł= REPARTITION DES SIEGES DES ASSEMBLEES POPULAIRES COMMUNALES | opublikowany= Journal Officiel de la République Algérienne | język=fr | data dostępu=2015-06-06| strony = 17}}</ref>
}}

[[Kategoria:Gminy w prowincji Tilimsan]]

title: Fallausanفلاوسن

Państwo: Algieria


text:
# Polityka bezpieczeństwa informacji
Polityka bezpieczeństwa informacji (PBI) – zbiór spójnych, precyzyjnych i zgodnych z obowiązującym prawem przepisów, reguł, procedur i zasad, według których dana organizacja zarządza i udostępnia swoje zasoby informacji.

## Istota PBI
Podstawą opracowania polityki bezpieczeństwa informacji dla danej organizacji jest zdefiniowanie rozumienia polityki bezpieczeństwa informacji z punktu widzenia priorytetowych interesów tej organizacji.
W tej definicji istotne jest określenie, jakie zasoby informacyjne oraz jakie aktywa powinny podlegać ochronie i jakie mają one znaczenie dla organizacji. Innymi bowiem zabezpieczeniami objęte zostaną zasoby, których utrata spowodować może krótkotrwałe zakłócenia w pracy organizacji, a innymi te, których utrata spowoduje utratę ciągłości biznesowej i załamanie się głównych procesów biznesowych lub odpowiedzialność karną.
PBI organizacji powinna zawierać ogólne zasady wytwarzania, przechowywania, przetwarzania i przesyłania informacji w kontekście zapewnienia jej bezpieczeństwa oraz organizację i zasady sprawnego zarządzania tym procesem.
Podstawą prawną opracowania PBI są obowiązujące ustawy oraz rozporządzenia dotyczące m.in.:
- ochrony informacji niejawnych,
- podstawowych wymagań bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,
- krajowego systemu cyberbezpieczeństwa,
- Krajowych Ram Interoperacyjności,
- ochrony danych osobowych,
- ochrony praw autorskich[2],
- normy ISO 27001[3],
- standardów krajowych i unijnych.

## Funkcje PBI
Polityka bezpieczeństwa informacji spełnia trzy podstawowe funkcje:
- informacyjną: dostarcza pracownikom organizacji komunikat, że jej władze przykładają wagę do kwestii bezpieczeństwa, co przekłada się na podniesienie ogólnego poziomu świadomości i skłania do odpowiedzialnego postępowania,
- prewencyjną: chroni organizację przed zagrożeniami wynikającymi z celowych działań intruzów, jak i przypadkowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników oraz partnerów biznesowych i klientów niecelowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników,
- dostosowawczą: zapewnia zgodność z przepisami prawa lub standardami, których celem jest ochrona informacji i infrastruktury służącej do ich przetwarzania.

## Opracowanie PBI
Polityka bezpieczeństwa informacji powinna odnosić się do wszystkich:
- informacji, które zostały sklasyfikowane jako wartościowe i wymagające ochrony,
- członków organizacji mających dostęp do tych informacji,
- systemów przetwarzających chronione informacje,
- miejsc, w których przetwarza się wspomniane informacje,
- partnerów biznesowych mających dostęp do chronionych informacji,
- klientów i sytuacje, gdy mają oni dostęp do informacji i przetwarzających je systemów, które podlegają ochronie[4].

Celem działań w zakresie ochrony i zapewnienia bezpieczeństwa informacji w danej instytucji jest osiągnięcie takiego poziomu organizacyjnego i technicznego, który:
- zagwarantuje zachowanie poufności informacji chronionych,
- zapewni integralność informacji chronionych i jawnych oraz dostępność do nich,
- zagwarantuje wymagany poziom bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
- maksymalnie ograniczy występowanie zagrożeń dla bezpieczeństwa informacji,
- zapewni poprawne i bezpieczne funkcjonowanie systemów przetwarzania informacji,
- zapewni gotowość do podejmowania działań w sytuacjach kryzysowych[2].

PBI powinna uwzględniać i być dopasowana do:
- specyfiki funkcjonowania organizacji,
- procesów zachodzących w tej organizacji,
- charakteru organizacji oraz,
- struktury organizacyjnej[2].

W trakcie opracowywania PBI należy mieć na uwadze fakt, czy dana organizacja będzie w stanie ponieść koszty finansowe i organizacyjne wynikające z wdrożenia tej polityki w życie. Podwyższanie poziomu bezpieczeństwa zazwyczaj odbywa się kosztem wygody, produktywności i efektywności działania. Konieczne jest zapewnienie warunków przestrzegania i respektowania zasad PBI.

## Struktura dokumentu PBI
W dokumentach normatywnych związanych z zagadnieniem polityki bezpieczeństwa informacji nie wskazano konkretnego układu, czy też konkretnych treści, które polityka bezpieczeństwa informacji instytucji ma zawierać. W obowiązującej normie krajowej przedstawiono jedynie minimum zawartości dokumentu, zgodnie z którym PBI musi zawierać:
- definicję bezpieczeństwa informacji, jego cele i zakres oraz znaczenie bezpieczeństwa informacji jako mechanizmu współużytkowania informacji,
- oświadczenie o intencji kierownictwa instytucji, potwierdzające cele i zasady bezpieczeństwa informacji w instytucji,
- krótkie wyjaśnienie PBI, zasad, standardów i wymagań dotyczących zgodności, mających szczególne znaczenie dla instytucji,
- definicje ogólnych i szczegółowych obowiązków w zakresie zarządzania bezpieczeństwem informacji, w tym zgłaszania przypadków naruszenia bezpieczeństwa,
- odsyłacze do dokumentacji, stanowiące uzupełnienie PBI[2].

Dokument PBI powinien być kompletny i w pełni zrozumiały oraz dostępny dla każdego pracownika danej instytucji oraz osób korzystających z jej informatycznych zasobów. Zapis ten powinien również dotyczyć partnerów biznesowych, jeśli również partycypują w korzystaniu z zasobów informatycznych tej instytucji.
Dokument PBI nie może być ona dokumentem zamkniętym, gdyż powinien być ciągle uaktualniany, modyfikowany i dostosowywany do zmieniających się potrzeb danej organizacji.
Dokument PBI stanowi podłoże do tworzenia innych dokumentów, zawierających specyficzne i szczegółowe wymagania dla konkretnych grup informacji, a także określających warunki, jakie muszą spełniać systemy informatyczne i papierowe je przetwarzające, z uwzględnieniem aspektów prawnych ochrony informacji i systemów informatycznych.

## Korzyści z wdrożenia PBI
Pierwszą kategorią korzyści płynących z wdrożenia w organizacji polityki bezpieczeństwa informacji jest:
- minimalizacja strat z powodu naruszenia bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
- minimalizacja ryzyka wystąpienia zdarzeń związanych z naruszeniem bezpieczeństwa informacji,
- minimalizacja ryzyka naruszenia ochrony danych osobowych, w tym kar wynikających z przepisów RODO,
- przygotowanie organizacji na potencjalne wystąpienie incydentów związanych z bezpieczeństwem informacji,
- opracowanie scenariuszy działań na wypadek naruszeń bezpieczeństwa[6]

Drugą kategorią korzyści jest:
- podniesienie wiarygodności organizacji w oczach klientów, inwestorów i udziałowców,
- zwiększenie przewagi konkurencyjnej na rynku poprzez kreowanie pozytywnego wizerunku jako firmy dbającej o ochronę praw i interesów partnerów biznesowych i klientów[6].

title: Polityka bezpieczeństwa informacji

wikitext:
'''Polityka bezpieczeństwa informacji''' ('''PBI''') – zbiór spójnych, precyzyjnych i zgodnych z obowiązującym prawem przepisów, reguł, procedur i zasad, według których dana organizacja zarządza i udostępnia swoje zasoby informacji{{r|Encyklopedia|Instytut}}.

== Istota PBI ==
Podstawą opracowania polityki bezpieczeństwa informacji dla danej organizacji jest zdefiniowanie rozumienia polityki bezpieczeństwa informacji z punktu widzenia priorytetowych interesów tej organizacji.

W tej definicji istotne jest określenie, jakie zasoby informacyjne oraz jakie [[aktywa]] powinny podlegać ochronie i jakie mają one znaczenie dla organizacji. Innymi bowiem zabezpieczeniami objęte zostaną zasoby, których utrata spowodować może krótkotrwałe zakłócenia w pracy organizacji, a innymi te, których utrata spowoduje utratę ciągłości biznesowej i załamanie się głównych procesów biznesowych lub [[odpowiedzialność karna|odpowiedzialność karną]]{{r|open}}.

PBI organizacji powinna zawierać ogólne zasady wytwarzania, przechowywania, przetwarzania i przesyłania informacji w kontekście zapewnienia jej bezpieczeństwa oraz organizację i zasady sprawnego zarządzania tym procesem{{r|Instytut}}.

Podstawą prawną opracowania PBI są obowiązujące ustawy oraz rozporządzenia dotyczące m.in.{{r|Instytut}}:
* ochrony informacji niejawnych,
* podstawowych wymagań bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,
* krajowego systemu [[cyberbezpieczeństwo|cyberbezpieczeństwa]],
* [[KRI|Krajowych Ram Interoperacyjności]],
* [[ochrona danych osobowych|ochrony danych osobowych]],
* ochrony [[prawo autorskie|praw autorskich]]{{r|Instytut}},
* normy [[ISO/IEC 27001|ISO 27001]]{{r|open}},
* standardów krajowych i unijnych.

== Funkcje PBI ==
Polityka bezpieczeństwa informacji spełnia trzy podstawowe funkcje:
* '''informacyjną:''' dostarcza pracownikom organizacji komunikat, że jej władze przykładają wagę do kwestii bezpieczeństwa, co przekłada się na podniesienie ogólnego poziomu świadomości i skłania do odpowiedzialnego postępowania,
* '''prewencyjną:''' chroni organizację przed zagrożeniami wynikającymi z celowych działań intruzów, jak i przypadkowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników oraz partnerów biznesowych i klientów niecelowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników,
* '''dostosowawczą:''' zapewnia zgodność z przepisami prawa lub standardami, których celem jest ochrona informacji i infrastruktury służącej do ich przetwarzania.

== Opracowanie PBI ==
Polityka bezpieczeństwa informacji powinna odnosić się do wszystkich:
* informacji, które zostały sklasyfikowane jako wartościowe i wymagające ochrony,
* członków organizacji mających dostęp do tych informacji,
* systemów przetwarzających chronione informacje,
* miejsc, w których przetwarza się wspomniane informacje,
* partnerów biznesowych mających dostęp do chronionych informacji,
* klientów i sytuacje, gdy mają oni dostęp do informacji i przetwarzających je systemów, które podlegają ochronie{{r|Bsecure}}.

Celem działań w zakresie ochrony i zapewnienia bezpieczeństwa informacji w danej instytucji jest osiągnięcie takiego poziomu organizacyjnego i technicznego, który:
* zagwarantuje zachowanie poufności informacji chronionych,
* zapewni integralność informacji chronionych i jawnych oraz dostępność do nich,
* zagwarantuje wymagany poziom bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
* maksymalnie ograniczy występowanie zagrożeń dla bezpieczeństwa informacji,
* zapewni poprawne i bezpieczne funkcjonowanie systemów przetwarzania informacji,
* zapewni gotowość do podejmowania działań w sytuacjach kryzysowych{{r|Instytut}}.

PBI powinna uwzględniać i być dopasowana do:
* specyfiki funkcjonowania organizacji,
* procesów zachodzących w tej organizacji,
* charakteru organizacji oraz,
* struktury organizacyjnej{{r|Instytut}}.

W trakcie opracowywania PBI należy mieć na uwadze fakt, czy dana organizacja będzie w stanie ponieść koszty finansowe i organizacyjne wynikające z wdrożenia tej polityki w życie. Podwyższanie poziomu bezpieczeństwa zazwyczaj odbywa się kosztem wygody, produktywności i efektywności działania. Konieczne jest zapewnienie warunków przestrzegania i respektowania zasad PBI{{r|CW}}.

== Struktura dokumentu PBI ==
W dokumentach normatywnych związanych z zagadnieniem polityki bezpieczeństwa informacji nie wskazano konkretnego układu, czy też konkretnych treści, które polityka bezpieczeństwa informacji instytucji ma zawierać. W obowiązującej normie krajowej przedstawiono jedynie minimum zawartości dokumentu, zgodnie z którym PBI musi zawierać:
* definicję bezpieczeństwa informacji, jego cele i zakres oraz znaczenie bezpieczeństwa informacji jako mechanizmu współużytkowania informacji,
* oświadczenie o intencji kierownictwa instytucji, potwierdzające cele i zasady bezpieczeństwa informacji w instytucji,
* krótkie wyjaśnienie PBI, zasad, standardów i wymagań dotyczących zgodności, mających szczególne znaczenie dla instytucji,
* definicje ogólnych i szczegółowych obowiązków w zakresie zarządzania bezpieczeństwem informacji, w tym zgłaszania przypadków naruszenia bezpieczeństwa,
* odsyłacze do dokumentacji, stanowiące uzupełnienie PBI{{r|Instytut}}.

Dokument PBI powinien być kompletny i w pełni zrozumiały oraz dostępny dla każdego pracownika danej instytucji oraz osób korzystających z jej informatycznych zasobów. Zapis ten powinien również dotyczyć partnerów biznesowych, jeśli również partycypują w korzystaniu z zasobów informatycznych tej instytucji{{r|CW}}.

Dokument PBI nie może być ona dokumentem zamkniętym, gdyż powinien być ciągle uaktualniany, modyfikowany i dostosowywany do zmieniających się potrzeb danej organizacji.

Dokument PBI stanowi podłoże do tworzenia innych dokumentów, zawierających specyficzne i szczegółowe wymagania dla konkretnych grup informacji, a także określających warunki, jakie muszą spełniać systemy informatyczne i papierowe je przetwarzające, z uwzględnieniem aspektów prawnych ochrony informacji i systemów informatycznych{{r|Instytut}}.

== Korzyści z wdrożenia PBI ==
Pierwszą kategorią korzyści płynących z wdrożenia w organizacji polityki bezpieczeństwa informacji jest:
* minimalizacja strat z powodu naruszenia bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
* minimalizacja [[Ryzyko|ryzyka]] wystąpienia zdarzeń związanych z naruszeniem bezpieczeństwa informacji,
* minimalizacja ryzyka naruszenia ochrony danych osobowych, w tym kar wynikających z przepisów [[Ogólne rozporządzenie o ochronie danych|RODO]],
* przygotowanie organizacji na potencjalne wystąpienie incydentów związanych z bezpieczeństwem informacji,
* opracowanie scenariuszy działań na wypadek naruszeń bezpieczeństwa{{r|eskom}}

Drugą kategorią korzyści jest:
* podniesienie wiarygodności organizacji w oczach klientów, inwestorów i udziałowców,
* zwiększenie przewagi konkurencyjnej na rynku poprzez kreowanie pozytywnego wizerunku jako firmy dbającej o ochronę praw i interesów partnerów biznesowych i klientów{{r|eskom}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=Encyklopedia>{{Cytuj |url = https://mfiles.pl/pl/index.php/Polityka_bezpiecze%C5%84stwa_informacji |tytuł = Polityka bezpieczeństwa informacji – Encyklopedia Zarządzania |opublikowany = mfiles.pl |język = pl |data dostępu = 2020-04-13}}</ref>
<ref name=Instytut>{{Cytuj |autor = M. Kowalewski, A. Ołtarzewska |tytuł = Polityka bezpieczeństwa informacji instytucji na przykładzie Instytutu Łączności – Państwowego Instytutu Badawczego}}</ref>
<ref name=eskom>{{Cytuj |url = https://www.eskom.eu/wdrozenie-polityki-bezpieczenstwa-informacji |tytuł = Wdrożenie polityki bezpieczeństwa informacji}}</ref>
<ref name=open>{{Cytuj |url = https://opensecurity.pl/polityka-bezpieczenstwa-informacji-szablon-to-zly-pomysl-napisz-wlasna/ |tytuł = Opensecurity: szablon polityki bezpieczeństwa informacji}}</ref>
<ref name=Bsecure>{{Cytuj |autor = Dawid Mrowiec |tytuł = Polityka bezpieczeństwa – Czym jest i co decyduje o jej skuteczności |url = https://bezpieczenstwobiznesu.com.pl/index.php/2018/09/09/polityka-bezpieczenstwa-cz-1-czym-jest-i-co-decyduje-o-jej-skutecznosci/ |czasopismo = B-secure |data = 2018-09-09}}</ref>
<ref name=CW>{{Cytuj |autor = Marcin Bieńkowski |tytuł = Jak zdefiniować firmową politykę bezpieczeństwa |url = https://www.computerworld.pl/news/Jak-zdefiniowac-firmowa-polityke-bezpieczenstwa,412090.html |data = 2019-02-14 |czasopismo = ComputerWorld}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Informacja]]
[[Kategoria:Bezpieczeństwo]]


text:
# Bystrzyk (Pieniny)
Bystrzyk (686 m, 704 m) – szczyt wieńczący wschodnią ścianę Przełomu Pienińskiego, naprzeciwko Sokolicy. Należy do Małych Pienin, przez niektórych geografów zaliczany jest jednak do Pienin Właściwych, jako zakończenie grzbietu Pieninek. Zbudowany jest z twardych wapieni rogowcowych serii pienińskiej. Tworzy skalistą grań długości ok. 200 m, przez którą przebiega granica polsko-słowacka. Po północnej (polskiej) stronie tej grani znajduje się strome zbocze porośnięte świerkowo-jodłowym lasem, na południową natomiast stronę do Leśnickiego Potoku grań opada bardzo efektowną, niemal pionową ścianą o wysokości ok. 70 m. W ścianie tej znajdują się duże wnęki i rosną pojedyncze kępy bardzo rzadkiego gatunku jałowca sawiny. U podnóża ściany, wzdłuż Leśnickiego Potoku prowadzi do Leśnicy droga (zamknięta dla ruchu pojazdów, jeżdżą nią tylko samochody odwożące tratwy flisaków słowackich i inne upoważnione), ścieżka rowerowa i pieszy szlak turystyczny, oddzielony od drogi barierą. W miejscu, gdzie Leśnicki Potok uchodzi do Dunajca, ściana Bystrzyka kończy się potężną skałą zwaną Wylizaną.
Od północno-zachodniej strony Bystrzyk opada do Dunajca bardzo stromym, zalesionym zboczem, w którym wyróżnia się doskonale widoczna z drogi od Krościenka do Szczawnicy wapienna skała zwana Białą Skałą. Ze Szczawnicy, wzdłuż Dunajca, podnóżami zboczy Bystrzyka prowadzi Droga Pienińska.
Istniało dawniej, wyznakowane w 1928 r. dojście na grań Bystrzyka od strony zachodniej. Obecnie jest ono niedostępne. Bystrzyk w starych dokumentach nosił różne nazwy; zwany był Kaczą Górą, Kaczyńcem, Siodełkiem (tę nazwę obecnie nosi przełęcz oddzielająca Białą Ścianę od grani Bystrzyka).
Polskie stoki Bystrzyka znajdują się w mieście Szczawnica w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica.
Bogata gatunkowo flora. Występują tutaj m.in. tak rzadkie w Polsce gatunki roślin, jak: chaber barwny, irga czarna, tawuła średnia.

title: Bystrzyk (Pieniny)

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa            = Bystrzyk
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Pieniny z Palenicy a1.jpg
 |opis grafiki     = Widok z [[Palenica (Pieniny)|Palenicy]]
 |państwo          = {{Państwo|POL}}<br>{{Państwo|SVK}}
 |położenie        =
 |pasmo            = [[Pieniny]], [[Karpaty]]
 |wysokość         = 704
 |kod mapy         = Szczawnica (gmina)
 |wybitność        =
 |wariant mapy     = POL
 |współrzędne      = 49°24′54.1″N 20°27′24.5″E
 |commons          = category:Bystrzyk (Pieniny)
}}
[[Plik:Bystrzyk a1.jpg|thumb|240px|Bystrzyk od zachodniej strony]]
'''Bystrzyk''' (686 m<ref name="geo" />, 704 m<ref name="polk" />) – szczyt wieńczący wschodnią ścianę [[Pieniński Przełom Dunajca|Przełomu Pienińskiego]], naprzeciwko [[Sokolica (Pieniny)|Sokolicy]]<ref name="polk" />. Należy do [[Małe Pieniny|Małych Pienin]], przez niektórych geografów zaliczany jest jednak do [[Pieniny Właściwe|Pienin Właściwych]], jako zakończenie grzbietu [[Pieninki|Pieninek]]. Zbudowany jest z twardych wapieni rogowcowych serii pienińskiej<ref name="nyka" />. Tworzy skalistą [[grań]] długości ok. 200 m, przez którą przebiega granica polsko-słowacka. Po północnej (polskiej) stronie tej grani znajduje się strome zbocze porośnięte świerkowo-jodłowym lasem, na południową natomiast stronę do [[Leśnicki Potok|Leśnickiego Potoku]] grań opada bardzo efektowną, niemal pionową ścianą o wysokości ok. 70 m<ref name="geo" />. W ścianie tej znajdują się duże wnęki i rosną pojedyncze kępy bardzo rzadkiego gatunku [[Jałowiec sabiński|jałowca sawiny]]<ref name="nyka" />. U podnóża ściany, wzdłuż Leśnickiego Potoku prowadzi do [[Leśnica (Słowacja)|Leśnicy]] droga (zamknięta dla ruchu pojazdów, jeżdżą nią tylko samochody odwożące tratwy flisaków słowackich i inne upoważnione), ścieżka rowerowa i pieszy szlak turystyczny, oddzielony od drogi barierą. W miejscu, gdzie Leśnicki Potok uchodzi do [[Dunajec|Dunajca]], ściana Bystrzyka kończy się potężną skałą zwaną [[Wylizana|Wylizaną]]<ref name="nyka" />.

Od północno-zachodniej strony Bystrzyk opada do Dunajca bardzo stromym, zalesionym zboczem, w którym wyróżnia się doskonale widoczna z drogi od [[Krościenko nad Dunajcem|Krościenka]] do [[Szczawnica|Szczawnicy]] wapienna skała zwana [[Biała Skała (Bystrzyk)|Białą Skałą]]. Ze Szczawnicy, wzdłuż Dunajca, podnóżami zboczy Bystrzyka prowadzi [[Droga Pienińska]]<ref name="geo" />.

Istniało dawniej, wyznakowane w 1928 r. dojście na grań Bystrzyka od strony zachodniej. Obecnie jest ono niedostępne. Bystrzyk w starych dokumentach nosił różne nazwy; zwany był Kaczą Górą, Kaczyńcem, Siodełkiem (tę nazwę obecnie nosi przełęcz oddzielająca Białą Ścianę od grani Bystrzyka)<ref name="nyka" />.

Polskie stoki Bystrzyka znajdują się w mieście [[Szczawnica]] w [[Województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[Powiat nowotarski|powiecie nowotarskim]], w [[Szczawnica (gmina)|gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica]]<ref name="geo" />.

Bogata gatunkowo flora. Występują tutaj m.in. tak rzadkie w Polsce gatunki roślin, jak: [[chaber barwny]], [[irga czarna]], [[tawuła średnia]]<ref name="cz" />.

== Zobacz też ==
* [[Grzbiet Małych Pienin]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="cz">{{Cytuj |autor = [[Zbigniew Mirek]]; [[Halina Piękoś-Mirek]] |tytuł = Czerwona księga Karpat Polskich |miejsce = Warszawa |wydawca = Instytut Botaniki PAN |data = 2008 |isbn = 978-83-89648-71-6}}</ref>
<ref name="geo">{{cytuj |url = https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?locale=pl&gui=new&sessionID=997BAC59-8D64-4D19-99F5-8A27F658BED1 |tytuł = Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna |data dostępu = 2025-03-10}}</ref>
<ref name="nyka">{{Cytuj |autor = [[Józef Nyka]] |tytuł = Pieniny |wydanie = IX |miejsce = Latchorzew |wydawca = Wyd. Trawers |data = 2006 |isbn = 83-915859-4-8 |s = 209, 257}}</ref>
<ref name="polk">{{Cytuj |tytuł = Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000 |miejsce = Kraków |wydawca = Wyd. Kartograficzne Polkart |data = 2006/07 |isbn = 83-87873-07-1 |s = 1}}</ref>
</references>

{{Szczyty Pienin}}

[[Kategoria:Geografia Szczawnicy]]
[[Kategoria:Szczyty polskich Pienin]]
[[Kategoria:Szczyty słowackich Pienin]]

title: Bystrzyk

Państwo: Polska · Słowacja

Pasmo: Pieniny, Karpaty


text:
# Tielrode
Tielrode – dzielnica (deelgemeente) gminy Temse w Belgii, w Regionie Flamandzkim, w prowincji Flandria Wschodnia, w okręgu Sint-Niklaas. 1 stycznia 2020 roku liczyła 3856 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 samodzielna gmina.

## Demografia
Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia:
| Rok                | 1930 | 1947 | 1961 | 2020 |
| ------------------ | ---- | ---- | ---- | ---- |
| Liczba mieszkańców | 2415 | 2519 | 2529 | 3856 |

title: Tielrode

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tielrode
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Tielrode
 |państwo                      = Region Flamandzki
 |2. jednostka administracyjna = [[Flandria Wschodnia]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sint-Niklaas (okręg)|Sint-Niklaas]]
 |4. jednostka administracyjna = [[Temse]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 7,43
 |wysokość                     =
 |rok                          = 1 stycznia 2020
 |liczba ludności              = 3856<ref>[https://statbel.fgov.be/de/open-data/bevoelkerung-nach-wohnsitz-nationalitaet-familienstand-alter-und-geschlecht-10 BUS]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 519
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 9140
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Flandria Wschodnia
 |współrzędne                  = 51°7′N 4°11′E
 |commons                      = Category:Tielrode
 |www                          =
}}
'''Tielrode''' – dzielnica ''(deelgemeente)'' gminy [[Temse]] w [[Belgia|Belgii]], w [[Region Flamandzki|Regionie Flamandzkim]], w prowincji [[Flandria Wschodnia]], w okręgu [[Sint-Niklaas (okręg)|Sint-Niklaas]]. 1 stycznia 2020 roku liczyła 3856 mieszkańców. Do 31 grudnia 1976 samodzielna gmina.

== Demografia ==
Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia:
{| class="wikitable"
|+ style="font-weight: bold; font-size: 1.1em; margin-bottom: 0.5em"|
|-style="background: #efefef"
! style="text-align:left;" | Rok !! 1930 !! 1947 !! 1961 !! 2020
|-
| '''Liczba mieszkańców'''|| align="center"| 2415 || align="center"| 2519 || align="center"| 2529 || align="center"| 3856
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Sint-Niklaas (okręg)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Sint-Niklaas (okręg)]]
[[Kategoria:Miejscowości we Flandrii Wschodniej]]
[[Kategoria:Dawne gminy we Flandrii Wschodniej]]

title: Tielrode

Państwo: Belgia

Region: Flandria

Prowincja: Flandria Wschodnia

Dystrykt: Sint-Niklaas

Gmina: Temse


text:
# Petycja oregońska
Petycja oregońska – nazwa apelu wzywającego do odrzucenia protokołu z Kioto, zainicjowana w 1998 przez Oregon Institute of Science and Medicine. Dokument ten jest powszechnie uważany za polityczną petycję, stworzoną w celu szerzenia dezinformacji na temat wyników badań i konsensusu naukowego w kwestii zmiany klimatu.

## Opis petycji
Petycja składa się z dwóch krótkich akapitów. Opinie wyrażone w petycji:
- wezwanie do odrzucenia  przez rząd Stanów Zjednoczonych protokołu z Kioto, jako szkodliwego dla środowiska, nauki i ludzkości,
- przekonanie o braku przekonujących dowodów na to, że gazy cieplarniane spowodują katastroficzne zmiany klimatyczne w dającej się przewidzieć przyszłości,
- przekonanie o możliwych korzystnych konsekwencjach dla świata roślinnego i zwierzęcego w wyniku zwiększenia stężenia dwutlenku węgla w atmosferze.

Petycji towarzyszy artykuł przeglądowy prezentujący prace naukowe, które wspierają tezy petycji.

## Historia i sygnatariusze
Pierwsza kampania mająca na cele zbieranie podpisów nastąpiła w latach 1998–1999, a kolejna pomiędzy październikiem 2007 a marcem 2008. Petycję zapoczątkował i rozpowszechniał Arthur B. Robinson, prezes Oregon Institute of Science and Medicine. List przewodni petycji napisał Frederick Seitz, ówcześnie przewodniczący think-tanku George C. Marshall Institute. W dokumencie podkreślił swoje związki z National Academy of Sciences (w latach 1962–1969 był prezesem tej instytucji) oraz zastosował formę zbliżoną do artykułów publikowanych w Proceedings of the National Academy of Sciences. National Academy of Sciences opublikowała oświadczenie, w którym dystansuje się od opinii wyrażonych w petycji i towarzyszących jej dokumentach.
Według inicjatorów petycję podpisało około 31 tys. amerykańskich naukowców z różnych specjalizacji. Minimalnym wymaganiem by podpisać się pod petycja było posiadanie tytułu licencjata w obszarze nauk ścisłych. Stephan Lewandowsky zauważył, że od roku szkolnego 1970/71 w Stanach Zjednoczonych ok. 10,6 miliona osób uzyskało taki tytuł i 31 tys. sygnatariuszy petycji Oregońskiej stanowi jedynie ok. 0.3% tej grupy.
Według inicjatorów, przeciwnicy projektu czasami dodają fałszywe nazwiska w celu jego dyskredytacji lecz są one zwykle odsiewane w ramach weryfikacji. Dodają, że lista zawiera wiele osób o nazwiskach podobnych lub identycznych do innych sygnatariuszy lub innych osób - prawdziwych bądź fikcyjnych.

## Krytyka
Rzetelność petycji była kwestionowana przez różne środowiska.
W 2001 pismo Scientific American wzięło losową próbkę 30 z 1400 osób podających się za doktorów w dziedzinach związanych z klimatologią. Po przeszukaniu rozmaitych baz danych udało się zidentyfikować tylko 26 z nich. W odpowiedzi na zapytanie przesłane przez Scientific American 11 zadeklarowało, że nadal zgadza się z treścią petycji (z czego jeden był aktywnym klimatologiem, 2 osoby miało zbliżone kwalifikacje, a osiem osób nie mogło przedstawić formalnego potwierdzenia kwalifikacji w tej dziedzinie), sześć osób powiedziało, że obecnie nie podpisałoby tej petycji, trzy osoby nie pamiętały podpisania petycji, jedna osoba zmarła, a pięć nie odpowiedziało na pytanie. Ekstrapolując te dane Scientific American stwierdził, że petycję podpisało ok. 200 naukowców w jakiś sposób naprawdę związanych z klimatologią.
Grupy ekologiczne, dziennikarze Seattle Times i Hawaii Reporter zakwestionowali autentyczność listy, przytaczając kilkanaście nazwisk z listy i ich podobieństwo do nazwisk aktorów i innych osób publicznych.

title: Petycja oregońska

wikitext:
'''Petycja oregońska''' – nazwa apelu wzywającego do odrzucenia [[Protokół z Kioto|protokołu z Kioto]], zainicjowana w 1998 przez Oregon Institute of Science and Medicine. Dokument ten jest powszechnie uważany za polityczną petycję, stworzoną w celu szerzenia dezinformacji na temat wyników badań i konsensusu naukowego w kwestii zmiany klimatu<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Sander van der Linden, Anthony Leiserowitz, Seth Rosenthal, Edward Maibach |tytuł = Inoculating the Public against Misinformation about Climate Change |czasopismo = Global Challenges |data = 2017-01-23 |data dostępu = 2018-09-20 |issn = 2056-6646 |wolumin = 1 |numer = 2 |s = 1600008 |doi = 10.1002/gch2.201600008 |język = en}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = Marcin Popkiewicz |tytuł = Mit: Petycja Oregońska podważa teorię antropogenicznej zmiany klimatu |data = 2014-05-08 |data dostępu = 2018-09-20 |opublikowany = naukaoklimacie.pl |url = http://naukaoklimacie.pl/fakty-i-mity/mit-petycja-oregonska-podwaza-teorie-antropogenicznej-zmiany-klimatu-110 |język = pl}}</ref>.

== Opis petycji ==
Petycja składa się z dwóch krótkich akapitów. Opinie wyrażone w petycji:
* wezwanie do odrzucenia  przez rząd [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] [[Protokół z Kioto|protokołu z Kioto]], jako szkodliwego dla środowiska, nauki i ludzkości,
* przekonanie o braku przekonujących dowodów na to, że [[gaz cieplarniany|gazy cieplarniane]] spowodują katastroficzne [[zmiany klimatyczne]] w dającej się przewidzieć przyszłości,
* przekonanie o możliwych korzystnych konsekwencjach dla świata roślinnego i zwierzęcego w wyniku zwiększenia stężenia [[dwutlenek węgla|dwutlenku węgla]] w atmosferze.

Petycji towarzyszy artykuł przeglądowy prezentujący prace naukowe, które wspierają tezy petycji<ref>{{cytuj stronę |autor=Arthur B. Robinson, Noah E. Robinson, and [[Willie Soon]] |url=http://www.petitionproject.org/gwdatabase/Article_HTML/Review_Article_HTML.html |data=2006 |opublikowany=Oregon Institute of Science and Medicine |tytuł=A review of the research literature concerning the environmental consequences of increased levels of atmospheric carbon dioxide |data dostępu=2009-02-26 |archiwum= https://web.archive.org/web/20090303193302/http://www.petitionproject.org/gwdatabase/Article_HTML/Review_Article_HTML.html |zarchiwizowano=2009-03-03}}</ref>.

== Historia i sygnatariusze ==
Pierwsza kampania mająca na cele zbieranie podpisów nastąpiła w latach [[1998]]–[[1999]], a kolejna pomiędzy październikiem 2007 a marcem 2008<ref name="faq">{{Cytuj |url= http://www.petitionproject.org/gwdatabase/GWPP/Frequently_Asked_Questions.html |tytuł=Frequently Asked Questions |opublikowany=Global Warming Petition Project |data dostępu=2009-02-26 |archiwum= https://web.archive.org/web/20090303203356/http://www.petitionproject.org/gwdatabase/GWPP/Frequently_Asked_Questions.html |zarchiwizowano=2009-03-03}}</ref>. Petycję zapoczątkował i rozpowszechniał {{link-interwiki|Arthur B. Robinson|Q=Q4797892}}, prezes Oregon Institute of Science and Medicine. List przewodni petycji napisał [[Frederick Seitz]], ówcześnie przewodniczący think-tanku {{link-interwiki|George C. Marshall Institute|Q=Q5537564}}. W dokumencie podkreślił swoje związki z [[National Academy of Sciences]] (w latach 1962–1969 był prezesem tej instytucji)<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Gary J. Weisel |redaktor = Brian Black |rozdział = Skeptics, Naysayers, Anomalies, and Controversies |tytuł = Climate Change: An Encyclopedia of Science and History |data =  |wolumin = 1 |wydawca = ABC-CLIO}}</ref> oraz zastosował formę zbliżoną do artykułów publikowanych w ''[[Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America|Proceedings of the National Academy of Sciences]]''<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Statement of the Council of the NAS Regarding Global Change Petition |data dostępu = 2018-09-20 |url = http://www8.nationalacademies.org/onpinews/newsitem.aspx?RecordID=s04201998 |język = en}}</ref>. [[National Academy of Sciences]] opublikowała oświadczenie, w którym dystansuje się od opinii wyrażonych w petycji i towarzyszących jej dokumentach<ref name=":3" /><ref name=":4">{{Cytuj |autor = Conway, Erik M., 1965- |tytuł = Merchants of doubt : how a handful of scientists obscured the truth on issues from tobacco smoke to global warming |data = 2010 |data dostępu = 2018-09-20 |isbn = 9781596916104 |wydanie = 1st U.S. ed |miejsce = New York |wydawca = Bloomsbury Press |oclc = 461631066}}</ref>.

Według inicjatorów petycję podpisało około 31 tys. amerykańskich naukowców z różnych specjalizacji<ref group="uwaga">Inicjatorzy twierdzą, że ok. 9 tys. sygnatariuszy to osoby z tytułami doktora (''PhD''), 3697 osób specjalizuje się w naukach o atmosferze, środowisku lub Ziemi; 903 w technikach komputerowych, w tym modelowaniu komputerowym; 5691 w fizyce, w tym fizyce gazów, cieczy i ciał stałych, w różnym stopniu powiązanych z badaniami atmosfery; 4796 w chemii i badaniach na poziomie molekularnym; 2924 specjalizuje się w biologii i rolnictwie; 3069 w naukach medycznych; 9992 w naukach technicznych</ref><ref>{{Cytuj |url= http://www.petitionproject.org/gwdatabase/GWPP/Qualifications_Of_Signers.html |tytuł=Qualification of Signers |opublikowany=Global Warming Petition Project |data dostępu=2009-02-26 |archiwum= https://web.archive.org/web/20090303022132/http://www.petitionproject.org/gwdatabase/GWPP/Qualifications_Of_Signers.html |zarchiwizowano=2009-03-03}}</ref>. Minimalnym wymaganiem by podpisać się pod petycja było posiadanie tytułu licencjata w obszarze nauk ścisłych. [[Stephan Lewandowsky]] zauważył, że od roku szkolnego 1970/71 w Stanach Zjednoczonych ok. 10,6 miliona osób uzyskało taki tytuł i 31 tys. sygnatariuszy petycji Oregońskiej stanowi jedynie ok. 0.3% tej grupy<ref>{{Cytuj |autor = Stephan Lewandowsky, Ullrich K.H. Ecker, John Cook |tytuł = Beyond Misinformation: Understanding and Coping with the “Post-Truth” Era |czasopismo = Journal of Applied Research in Memory and Cognition |data = 2017-12 |data dostępu = 2021-12-14 |wolumin = 6 |numer = 4 |s = 356 |doi = 10.1016/j.jarmac.2017.07.008 |url = https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S2211368117300700 |język = en}}</ref>.

Według inicjatorów, przeciwnicy projektu czasami dodają fałszywe nazwiska w celu jego dyskredytacji lecz są one zwykle odsiewane w ramach weryfikacji. Dodają, że lista zawiera wiele osób o nazwiskach podobnych lub identycznych do innych sygnatariuszy lub innych osób - prawdziwych bądź fikcyjnych<ref name="faq" />.

== Krytyka ==
Rzetelność petycji była kwestionowana przez różne środowiska<ref name=":0" /><ref name=":1" /><ref name=":2" /><ref name=":3" /><ref name=":4" />.

W [[2001]] pismo ''[[Scientific American]]'' wzięło losową próbkę 30 z 1400 osób podających się za doktorów w dziedzinach związanych z klimatologią. Po przeszukaniu rozmaitych baz danych udało się zidentyfikować tylko 26 z nich. W odpowiedzi na zapytanie przesłane przez ''[[Scientific American]]'' 11 zadeklarowało, że nadal zgadza się z treścią petycji (z czego jeden był aktywnym klimatologiem, 2 osoby miało zbliżone kwalifikacje, a osiem osób nie mogło przedstawić formalnego potwierdzenia kwalifikacji w tej dziedzinie), sześć osób powiedziało, że obecnie nie podpisałoby tej petycji, trzy osoby nie pamiętały podpisania petycji, jedna osoba zmarła, a pięć nie odpowiedziało na pytanie. Ekstrapolując te dane ''Scientific American'' stwierdził, że petycję podpisało ok. 200 naukowców w jakiś sposób naprawdę związanych z klimatologią<ref>{{cytuj stronę |url= http://web.archive.org/web/20060823125025/http://www.sciam.com/page.cfm?section=sidebar&articleID=0004F43C-DC1A-1C6E-84A9809EC588EF21 |tytuł=Skepticism About Skeptics (sidebar of Climate of Uncertainty) |data dostępu=2009-02-26}} [[Internet Archive]]</ref>.

Grupy ekologiczne, dziennikarze ''Seattle Times'' i ''Hawaii Reporter'' zakwestionowali autentyczność listy, przytaczając kilkanaście nazwisk z listy i ich podobieństwo do nazwisk aktorów i innych osób publicznych<ref name="sea">{{cytuj |url= http://community.seattletimes.nwsource.com/archive/?date=19980501&slug=2748308 |tytuł=Jokers Add Fake Names To Warming Petition |data dostępu=2009-02-26}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.petitionproject.org/ Oficjalna strona internetowa sygnatariuszy petycji]

[[Kategoria:Zmiany klimatu]]


text:
# Wilamowice Nyskie
Wilamowice Nyskie (niem. Winnsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Głuchołazy.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Wymieniona w 1284 r. jako Wilanovici i w 1300 jako Wylhelmi villa.
Według danych z 2011 roku miejscowość zamieszkiwały 223 osoby.

## Turystyka
15 lipca 2010, w ramach organizowanego w Prudniku VI Europejskiego Tygodnia Turystyki Rowerowej, w którym wzięli udział rowerzyści z całej Europy, przez Wilamowice Nyskie prowadziła trasa „Szlakiem błogosławionej Marii Luizy Merkert”.

### Szlaki rowerowe
Przez Wilamowice Nyskie prowadzi szlak rowerowy:
- Trasa rowerowa PTTK nr R9: Głuchołazy – Kolonia Jagiellońska – Bodzanów – Rudawa – Nowy Świętów – Wilamowice Nyskie – Gierałcice – Biskupów – Łączki – granica województw opolskiego i dolnośląskiego

title: Wilamowice Nyskie

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Wilamowice Nyskie
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = 2013 Wilamowice Nyskie 01 Kapliczka.jpg
 |opis zdjęcia           = Kapliczka
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = opolskie
 |powiat                 = [[Powiat nyski|nyski]]
 |gmina                  = [[Głuchołazy (gmina)|Głuchołazy]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 223{{r|GUS}}
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 77
 |kod pocztowy           = 48-340{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = ONY
 |SIMC                   = 0494887
 |kod mapy               = Głuchołazy (gmina)
 |współrzędne            = 50°21'58"N 17°21'05"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|147533|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Wilamowice Nyskie
 |www                    =
}}
'''Wilamowice Nyskie''' (niem. Winnsdorf) – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo opolskie|województwie opolskim]], w [[powiat nyski|powiecie nyskim]], w [[Głuchołazy (gmina)|gminie Głuchołazy]]{{r|R2013}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego [[województwo opolskie (1975–1998)|województwa opolskiego]].

Wymieniona w 1284 r. jako Wilanovici i w 1300 jako Wylhelmi villa.

Według danych z 2011 roku miejscowość zamieszkiwały 223 osoby{{r|GUS}}.

== Turystyka ==
15 lipca 2010, w ramach organizowanego w [[Prudnik]]u VI Europejskiego Tygodnia Turystyki Rowerowej, w którym wzięli udział rowerzyści z całej Europy, przez Wilamowice Nyskie prowadziła trasa „Szlakiem błogosławionej Marii Luizy Merkert”<ref>{{Cytuj |tytuł = Trasy rowerowe VI ETTR w Prudniku |czasopismo = Tygodnik Prudnicki |data = 2010-07-07 |issn = 1231-904X |wolumin = 27 |numer = 1019 |miejsce = Prudnik |wydawca = Spółka Wydawnicza „Aneks” |s = 20–21 |odpowiedzialność = Andrzej Dereń – redaktor naczelny |url = https://sbc.org.pl/dlibra/publication/230343/edition/217708}}</ref>.

=== Szlaki rowerowe ===
Przez Wilamowice Nyskie prowadzi [[szlak rowerowy]]<ref>{{Cytuj |autor = Karol Kawałko |rozdział = Okolice Prudnika |tytuł = Szlaki rowerowe Śląska Opolskiego |data = 2009 |isbn = 978-83-7618-031-1 |miejsce = Piła |wydawca = Wydawnictwo BIK: na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego |s = 13 |url = https://sbc.org.pl/dlibra/publication/309388/edition/292314}}</ref>:
* {{Szlak rowerowy|czerwony}} Trasa rowerowa PTTK nr R9: [[Głuchołazy]] – [[Kolonia Jagiellońska]] – [[Bodzanów (województwo opolskie)|Bodzanów]] – [[Rudawa (Bodzanów)|Rudawa]] – [[Nowy Świętów]] – Wilamowice Nyskie – [[Gierałcice (powiat nyski)|Gierałcice]] – [[Biskupów]] – [[Łączki (Biskupów)|Łączki]] – granica województw opolskiego i dolnośląskiego

== Zobacz też ==
* [[Wilamowice]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
<ref name="poczta">{{Cytuj pismo | tytuł = Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych - Poczta Polska |adres czasopisma = http://web.archive.org/web/20130715101716/http://www.poczta-polska.pl/hermes/uploads/2013/02/spispna.pdf |czasopismo = Spis numerów adresowych| wydanie = | strony = | data = 2013| wydawca = Poczta Polska S.A.| miejsce = Warszawa |data dostępu = 2016-10-01}}</ref>
<ref name="GUS">{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.| data dostępu = 2016-09-23}}</ref>
}}

{{Gmina Głuchołazy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Głuchołazy (gmina)]]

title: Wilamowice Nyskie

Państwo: Polska

Województwo: opolskie

Powiat: nyski

Gmina: Głuchołazy

Tablice rejestracyjne: ONY


text:
# Leychert
Leychert – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Ariège.
Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 106 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km².

title: Leychert

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Leychert
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Leychert
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Ariège (departament)|Ariège]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Foix|Foix]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 09166
 |powierzchnia                    = 5,91 km²
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 106<ref>{{Cytuj stronę | url =http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=09&annee=2010| tytuł =Populations légales 2010 - 09-Ariège | data dostępu = 2014-10-23 | autor =INSEE | opublikowany = | praca = | data = | język =fr}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 17 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 09300
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Ariège
 |współrzędne                     = 42°57′N 1°44′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Leychert''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Ariège (departament)|Ariège]].

Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 106 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km².

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Foix}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Ariège]]

title: Leychert

Państwo: Francja

Region: Oksytania

Departament: Ariège

Okręg: Foix

• gęstość: 17 os./km²


text:
# Elżbieta Sadkowski
Elżbieta Anna Sadkowski (ur. w Krakowie) – architekt, artysta plastyk, scenograf. Córka krakowskiego profesora Jana Samka.

## Wykształcenie
Wydział architektury Politechniki Krakowskiej (1985) oraz studia w zakresie scenografii teatralno-telewizyjno-filmowej w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1989).

## Spełniane funkcje
Dyrektor ds. koordynacji i zarządzania w Firmie Projektowej „Archeton” w Krakowie 2001–2004; wiceprezes drukarni i wydawnictwa „ARDEA” w Krakowie 2003–2008; Dyrektor Regionalnego Pensjonatu „Willa Orla” w Zakopanem 2000–2009. Członek SIA – Szwajcarskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów w Zurychu.

## Ważniejsze samodzielne realizacje
Projekt i nadzór autorski scenografii:
- A. Strindberg Do Damaszku, PWST w Krakowie;
- A. Strindberg Taniec śmierci, Teatr Stary w Krakowie;
- B. Hrabal Przerwy w zabudowie, Teatr Studyjny w Łodzi;
- R. Thomas Osiem Kobiet, Teatr Bogusławskiego w Kaliszu;
- W. Russel Shirley Valentine, Teatr Powszechny w Łodzi;
- A. Rimbaud Sezon w piekle, Teatr Dramatyczny w Warszawie;
- film telewizyjny Rondo Variacionis;
- A. Mickiewicz Dziady, Teatr Solskiego w Tarnowie;
- F. Kafka Przemiana, Teatr Nowy w Poznaniu;
- Pinocchios neue Abenteur in der Marchenwelt, Teatr Narodowy w Weimarze.

Współpracownik wydawnictw oraz czasopism w zakresie grafiki ilustracyjnej. Autorka prac redakcyjnych, m.in. cyklicznej (rocznik) pozycji wydawniczej dla dzieci Cztery Pory Roku – Kalendarz Ucznia, reportaży (tekst i fotografie) z wypraw tematycznych w kwartalniku „Dom na miarę” i na tematycznych portalach internetowych.

## Praca pedagogiczna
W zakresie pracy pedagogicznej (od 1996), m.in. autorka i realizatorka programów „Terapii przez sztukę” dla dzieci i młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych; instruktor warsztatów teatralnych w Klubie Profilaktyczno-Wychowawczym „Kazimierz” skupiającego dzieci i ich opiekunów z rodzin dysfunkcyjnych; współpracownik Kinderhaus w Weimarze; instruktor-terapeuta wizualizacji plastycznej w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Krakowie; realizatorka spektakli z udziałem wychowanków Domu Dziecka we współpracy z Teatrem Ludowym w Krakowie; organizatorka (koncepcja, promocja i produkcja) ogólnopolskich imprez, konkursów i wystaw plastycznych twórczości dzieci i młodzieży. Dyrektor i współwłaścicielka Regionalnego Pensjonatu „Willa Orla” w Zakopanem (do 2010) organizatorka cyklicznych „Posiadów pod Giewontem” ukazujących tradycję i historię Podhala; autorka koncepcji i realizatorka kalendarzy o Tatrach; współpracownik imprezy „Święto Ulicy Kościeliskiej” w Zakopanem. Od 2006 prowadzi autorską Galerię Sztuki „Orla-Aigle”, organizuje prezentacje artystów profesjonalnych i twórców ludowych, realizuje cykliczne wydarzenia kulturalne, programy edukacyjne i wydawnicze w ramach idei wychowania poprzez sztukę. Autorka wierszy, form prozatorskich, reportaży; publikowała między innymi, w almanachach poetyckich oficyny wydawniczej „TAD-AD”, w „Proza, proza, proza...” Związku Literatów Polskich, w roczniku „Małopolska”, w czasopismach branżowych, i na portalach pisarskich. Członek Polskiego Związku Artystów Plastyków Oddział Kraków, Związku Podhalan Oddział Zakopane. Odznaczenia: medal „Primus inter pares”. Członek SIA – Szwajcarskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów w Zurychu.

title: Elżbieta Sadkowski

wikitext:
{{Artysta infobox
 | imię i nazwisko = Elżbieta Anna Sadkowski
 | dziedzina sztuki = architektura, scenografia
 | grafika = E Samek-Czapla.jpg
 | opis grafiki = Elżbieta Samek-Czapla
 | wikicytaty =
 | wikiźródła =
 | commons =
 | nagrody =
 | odznaczenia =
 | opis faksymile =
 | faksymile =
 | ważne dzieła =
 | muzeum artysty =
 | epoka =
 | Alma Mater =
 | imię i nazwisko org =
 | język =
 | narodowość =
 | miejsce śmierci =
 | data śmierci =
 | miejsce urodzenia = [[Kraków]]
 | data urodzenia =
 | pełne imię i nazwisko org =
 | pełne imię i nazwisko =
 | pseudonim =
 | www =
}}
'''Elżbieta Anna Sadkowski''' (ur. w Krakowie) – [[architektura|architekt]], [[Sztuki plastyczne|artysta plastyk]], [[scenografia|scenograf]]. Córka krakowskiego profesora [[Jan Samek (historyk)|Jana Samka]].

== Wykształcenie ==
Wydział architektury [[Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki|Politechniki Krakowskiej]] ([[1985]]) oraz studia w zakresie scenografii teatralno-telewizyjno-filmowej w [[Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie|Akademii Sztuk Pięknych]] w Krakowie ([[1989]]).

== Spełniane funkcje ==
Dyrektor ds. koordynacji i zarządzania w Firmie Projektowej „Archeton” w Krakowie 2001–2004; wiceprezes drukarni i wydawnictwa „ARDEA” w Krakowie 2003–2008; Dyrektor Regionalnego Pensjonatu „Willa Orla” w Zakopanem 2000–2009. Członek SIA – Szwajcarskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów w Zurychu.

== Ważniejsze samodzielne realizacje ==
Projekt i nadzór autorski scenografii:
* A. Strindberg ''Do Damaszku'', PWST w Krakowie;
* A. Strindberg ''Taniec śmierci'', [[Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie|Teatr Stary w Krakowie]];
* B. Hrabal ''Przerwy w zabudowie'', [[Teatr Studyjny przy PWSFTviT im. L. Schillera|Teatr Studyjny w Łodzi]];
* R. Thomas ''Osiem Kobiet'', [[Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu|Teatr Bogusławskiego w Kaliszu]];
* W. Russel ''Shirley Valentine'', [[Teatr Powszechny w Łodzi]];
* A. Rimbaud ''Sezon w piekle'', [[Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy|Teatr Dramatyczny w Warszawie]];
* film telewizyjny ''Rondo Variacionis'';
* A. Mickiewicz ''Dziady'', [[Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie|Teatr Solskiego w Tarnowie]];
* F. Kafka ''Przemiana'', [[Teatr Nowy w Poznaniu]];
* ''Pinocchios neue Abenteur in der Marchenwelt'', Teatr Narodowy w [[Weimar]]ze.

Współpracownik wydawnictw oraz czasopism w zakresie grafiki ilustracyjnej. Autorka prac redakcyjnych, m.in. cyklicznej (rocznik) pozycji wydawniczej dla dzieci ''Cztery Pory Roku'' – Kalendarz Ucznia, reportaży (tekst i fotografie) z wypraw tematycznych w kwartalniku „Dom na miarę” i na tematycznych portalach internetowych.

== Praca pedagogiczna ==
W zakresie pracy pedagogicznej (od 1996), m.in. autorka i realizatorka programów „Terapii przez sztukę” dla dzieci i młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych; instruktor warsztatów teatralnych w Klubie Profilaktyczno-Wychowawczym „Kazimierz” skupiającego dzieci i ich opiekunów z rodzin dysfunkcyjnych; współpracownik Kinderhaus w Weimarze; instruktor-terapeuta wizualizacji plastycznej w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Krakowie; realizatorka spektakli z udziałem wychowanków Domu Dziecka we współpracy z [[Teatr Ludowy w Krakowie|Teatrem Ludowym w Krakowie]]; organizatorka (koncepcja, promocja i produkcja) ogólnopolskich imprez, konkursów i wystaw plastycznych twórczości dzieci i młodzieży. Dyrektor i współwłaścicielka Regionalnego Pensjonatu „Willa Orla” w Zakopanem (do 2010) organizatorka cyklicznych „Posiadów pod Giewontem” ukazujących tradycję i historię [[Podhale|Podhala]]; autorka koncepcji i realizatorka kalendarzy o Tatrach; współpracownik imprezy „Święto Ulicy Kościeliskiej” w [[Zakopane]]m. Od 2006 prowadzi autorską Galerię Sztuki „Orla-Aigle”, organizuje prezentacje artystów profesjonalnych i twórców ludowych, realizuje cykliczne wydarzenia kulturalne, programy edukacyjne i wydawnicze w ramach idei wychowania poprzez sztukę. Autorka wierszy, form prozatorskich, reportaży; publikowała między innymi, w almanachach poetyckich oficyny wydawniczej „TAD-AD”, w „Proza, proza, proza...” [[Związek Literatów Polskich|Związku Literatów Polskich]], w roczniku „Małopolska”, w czasopismach branżowych, i na portalach pisarskich. Członek Polskiego Związku Artystów Plastyków Oddział Kraków, [[Związek Podhalan|Związku Podhalan]] Oddział Zakopane. Odznaczenia: medal „[[Primus inter pares]]”. Członek SIA – Szwajcarskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów w Zurychu.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.galeriaorla.com.pl/index2.htm | tytuł = Galeria "Orla-Aigle" | opublikowany = galeriaorla.com.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20100414225051/http://www.galeriaorla.com.pl/index2.htm | zarchiwizowano = 2010-04-14}}

{{SORTUJ:Sadkowski, Elżbieta}}
[[Kategoria:Polscy architekci]]
[[Kategoria:Polscy scenografowie teatralni]]
[[Kategoria:Polscy scenografowie filmowi]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Zakopanem]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie]]

title: Elżbieta Anna Sadkowski

Miejsce urodzenia: Kraków

Dziedzina sztuki: architektura, scenografia


text:
# Puchar Otwarcia
Puchar Otwarcia (ros. Кубок Открытия, wcześniej tymczasowo Puchar Łokomotiwu – ros. Кубок Локомотива) – trofeum za zwycięstwo w inauguracyjnym meczu hokejowych rozgrywkach Kontinientalnaja Chokkiejnaja Liga (KHL) w Rosji.

## Historia
Mecz o Puchar Łokomotiwu jest rozgrywany jako pierwszy w każdym nowym sezonie KHL. Rywalami są mistrz poprzedniej edycji (zdobywca Pucharu Gagarina) oraz finalista (w praktyce są to każdodazowo triumfatorzy Konferencji Wschód i Zachód). Gospodarzem spotkania jest aktualny mistrz KHL.
W latach 2008–2009 trofeum nosiło nazwę Puchar Otwarcia. W pierwszym sezonie KHL (2008/2009) walczyły o niego mistrz i finalista ostatniego w historii sezonu rozgrywek Superligi rosyjskiej 2007/2008.
W 2010 przedstawicielem Zachodu w meczu o Puchar Otwarcia był klub OHK Dinamo, który był sukcesorem drużyny HK MWD Bałaszycha, finalisty w sezonie 2009/2010.
7 września 2011 spotkanie o Puchar Otwarcia pomiędzy Saławatem Jułajew Ufa i Atłantem Mytiszczi zostało przerwane w pierwszej tercji w związku z informacją o katastrofie lotniczej samolotu pasażerskiego JAK-42 w pobliżu Jarosławia. Na pokładzie maszyny znajdowała się drużyna Łokomotiwu Jarosław udająca się do Mińska na inaugaryjny mecz sezonu z Dynama Mińsk. W wyniku wypadku zginęli wszyscy zawodnicy drużyny oraz członkowie ekipy klubu. Mecz zostały rozegrany ponownie 12 września 2011. Celem uhonorowania zmarłych hokeistów i całego klubu, władze KHL zdecydowały się przemianować nazwę pucharu i postanowiły, że odtąd każdy mecz rozpoczynający nowy sezon KHL będzie rozgrywany o Puchar Łokomotiwu. Aktualnym posiadaczem pucharu jest od 2012 drużyna Dinama Moskwa, która 4 września 2012 pokonała Awangard Omsk 3:2 po serii rzutów karnych, a dokładnie rok później 4 września 2013 w kolejnym sezonie pokonała Traktor Czelabińsk 5:1. Od 2014 ponownie przyjęto dla rozgrywki Puchar Otwarcia. W sezonie 2014/2015, wobec opuszczenia ligi przez wicemistrza HC Lev Praga, przeciwnikiem ówczesnego mistrza, był triumfator KHL z 2013, Dinamo Moskwa. Przed sezonem 2015/2016 ustalono zmianę formuły i podjęto decyzję, że o Puchar Otwarcia 2015 zagrają zdobywcy Pucharu Gagarina i Pucharu Kontynentu z ubiegłego sezonu, drużyny SKA i CSKA (a nie jak dotąd mistrz i wicemistrz ligi). W sezonie 2019/2019 o Puchar Otwarcia rywalizował jednoczesny zdobywca Pucharu Gagarina i Pucharu Kontynentu (CSKA) z finalistą poprzedniego sezonu (Awangard). Z uwagi na pandemię wirusa COVID-19 sezon 2019/2020 nie został dokończony i nie został zdobyty Puchar Gagarina, aczkolwiek przyznano medale mistrzostw Rosji i na starcie edycji KHL zmierzyli się mistrz (CSKA) i wicemistrz (Ak Bars). 1 września 2021 Puchar Otwarcia zdobył Awangard Omsk. Dokładnie rok później trofeum wygrali zawodnicy CSKA, a tego samego dnia w 2023 zwyciężył AK Bars Kazań. 3 września 2024 mistrz z Magnitogorska uległ u siebie wicemistrzowi z Jarosławia.

## Lista spotkań
| Sezon     | Data             | Aktualny mistrz | Aktualny mistrz         | Przeciwnik | Przeciwnik              | Wynik  | Miejsce                          |
| --------- | ---------------- | --------------- | ----------------------- | ---------- | ----------------------- | ------ | -------------------------------- |
| 2008/2009 | 2 września 2008  | –               | Saławat Jułajew Ufa     | –          | Łokomotiw Jarosław      | 4:1    | Ufa-Ariena, Ufa                  |
| 2009/2010 | 10 września 2009 | W               | Ak Bars Kazań           | Z          | Łokomotiw Jarosław      | 3:2 d. | Tatneft Arena, Kazań             |
| 2010/2011 | 8 września 2010  | W               | Ak Bars Kazań           | Z          | OHK Dinamo              | 1:3    | Tatneft Arena, Kazań             |
| 2011/2012 | 12 września 2011 | W               | Saławat Jułajew Ufa     | Z          | Atłant Mytiszczi        | 5:3    | Ufa-Ariena, Ufa                  |
| 2012/2013 | 4 września 2012  | Z               | Dinamo Moskwa           | W          | Awangard Omsk           | 3:2 k. | Megasport Arena, Moskwa          |
| 2013/2014 | 4 września 2013  | Z               | Dinamo Moskwa           | W          | Traktor Czelabińsk      | 5:1    | Łużniki, Moskwa                  |
| 2014/2015 | 3 września 2014  | Z               | Mietałłurg Magnitogorsk | W          | Dinamo Moskwa           | 6:1    | Ariena Mietałłurg, Magnitogorsk  |
| 2015/2016 | 24 sierpnia 2015 | G               | SKA Sankt Petersburg    | K          | CSKA Moskwa             | 3:4    | Pałac Lodowy, Petersburg         |
| 2016/2017 | 22 sierpnia 2016 | G               | Mietałłurg Magnitogorsk | K          | CSKA Moskwa             | 3:2    | Ariena Mietałłurg, Magnitogorsk  |
| 2017/2018 | 21 sierpnia 2017 | G               | SKA Sankt Petersburg    | K          | CSKA Moskwa             | 4:2    | Pałac Lodowy, Petersburg         |
| 2018/2019 | 1 września 2018  | G               | Ak Bars Kazań           | K          | SKA Sankt Petersburg    | 1:6    | Tatneft Arena, Kazań             |
| 2019/2020 | 1 września 2019  | G               | CSKA Moskwa             | W          | Awangard Omsk           | 1:3    | CSKA Arena, Moskwa               |
| 2020/2021 | 2 września 2020  | M               | CSKA Moskwa             | S          | Ak Bars Kazań           | 2:3 d. | CSKA Arena, Moskwa               |
| 2021/2022 | 1 września 2022  | G               | Awangard Omsk           | K          | CSKA Moskwa             | 4:0    | Arena Jurija Łapkina, Bałaszycha |
| 2022/2023 | 1 września 2022  | M               | CSKA Moskwa             | S          | Mietałłurg Magnitogorsk | 6:2    | CSKA Arena, Moskwa               |
| 2023/2024 | 1 września 2023  | M               | CSKA Moskwa             | S          | Ak Bars Kazań           | 2:5    | CSKA Arena, Moskwa               |
| 2024/2025 | 3 września 2024  | M               | Mietałłurg Magnitogorsk | S          | Łokomotiw Jarosław      | 2:3    | Ariena Mietałłurg, Magnitogorsk  |

Legenda:

Z – jednocześnie mistrz Konferencji Zachód w poprzednim sezonie

W – jednocześnie mistrz Konferencji Wschód w poprzednim sezonie

G – zdobywca Pucharu Gagarina

K – zdobywca Pucharu Kontynentu

M – złoci medaliści mistrzostw Rosji

S – srebrni medaliści mistrzostw Rosji

# – kolorami oznaczono przynależność drużyn do Konferencji: czerwonym do Zachodu, niebieskim do Wschodu

## Statystyka
Liczba triumfów w Pucharze Otwarcia: Ak Bars Kazań, Dinamo Moskwa (po 3), Saławat Jułajew Ufa, Mietałłurg Magnitogorsk, CSKA Moskwa, Awangard Omsk, SKA Sankt Petersburg (po 2), Łokomotiw Jarosław (1).

title: Puchar Otwarcia

wikitext:
'''Puchar Otwarcia''' ([[język rosyjski|ros.]] Кубок Открытия, wcześniej tymczasowo '''Puchar Łokomotiwu''' – ros. Кубок Локомотива) – trofeum za zwycięstwo w inauguracyjnym meczu [[Hokej na lodzie|hokejowych]] rozgrywkach [[Kontynentalna Hokejowa Liga|Kontinientalnaja Chokkiejnaja Liga (KHL)]] w [[Rosja|Rosji]].

== Historia ==
Mecz o Puchar Łokomotiwu jest rozgrywany jako pierwszy w każdym nowym sezonie KHL. Rywalami są mistrz poprzedniej edycji (zdobywca [[Puchar Gagarina|Pucharu Gagarina]]) oraz finalista (w praktyce są to każdodazowo triumfatorzy Konferencji Wschód i Zachód). Gospodarzem spotkania jest aktualny mistrz KHL.

W latach 2008–2009 trofeum nosiło nazwę '''Puchar Otwarcia'''. W pierwszym sezonie [[KHL (2008/2009)]] walczyły o niego mistrz i finalista ostatniego w historii sezonu rozgrywek [[Superliga rosyjska w hokeju na lodzie|Superligi rosyjskiej]] [[Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2007/2008)|2007/2008]].

W 2010 przedstawicielem Zachodu w meczu o Puchar Otwarcia był klub [[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|OHK Dinamo]], który był sukcesorem drużyny HK MWD Bałaszycha, finalisty w sezonie 2009/2010.

7 września 2011 spotkanie o Puchar Otwarcia pomiędzy [[Saławat Jułajew Ufa|Saławatem Jułajew Ufa]] i [[Atłant Mytiszczi|Atłantem Mytiszczi]] zostało przerwane w pierwszej tercji w związku z informacją o [[Katastrofa lotu Jak Sierwis 9633|katastrofie lotniczej samolotu pasażerskiego JAK-42]] w pobliżu [[Jarosław (Rosja)|Jarosławia]]. Na pokładzie maszyny znajdowała się drużyna [[Łokomotiw Jarosław|Łokomotiwu Jarosław]] udająca się do [[Mińsk]]a na inaugaryjny mecz sezonu z [[Dynama Mińsk (hokej na lodzie)|Dynama Mińsk]]<ref>{{Cytuj | url=http://www.sport.pl/hokej/1,64952,10246963,Katastrofa_samolotu_z_hokeistami_Lokomotiwu_Jaroslaw_.html | tytuł=Katastrofa samolotu z hokeistami Lokomotiwu Jarosław. Wszyscy nie żyją | opublikowany=sport.pl | język=pl | data dostępu=2017-11-26}}</ref>. W wyniku wypadku zginęli wszyscy zawodnicy drużyny oraz członkowie ekipy klubu. Mecz zostały rozegrany ponownie 12 września 2011. Celem uhonorowania zmarłych hokeistów i całego klubu, władze KHL zdecydowały się przemianować nazwę pucharu i postanowiły, że odtąd każdy mecz rozpoczynający nowy sezon KHL będzie rozgrywany o '''Puchar Łokomotiwu'''<ref name=autonazwa2>{{Cytuj | url=http://en.khl.ru/news/2011/9/10/24157.html | tytuł=News : Kontinental Hockey League (KHL) | opublikowany=en.khl.ru | data dostępu=2017-11-26}}</ref>. Aktualnym posiadaczem pucharu jest od 2012 drużyna [[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|Dinama Moskwa]], która 4 września 2012 pokonała [[Awangard Omsk]] 3:2 po serii rzutów karnych<ref>{{Cytuj | url=http://en.khl.ru/news/2012/09/04/24699.html | tytuł=News : Kontinental Hockey League (KHL) | opublikowany=en.khl.ru | data dostępu=2017-11-26}}</ref><ref>{{Cytuj | url=http://text.khl.ru/en/34113.html | tytuł=Hockey. Live reports. Game 1 [04-09-2012]; Dynamo Msk - Avangard : online | opublikowany=text.khl.ru | data dostępu=2017-11-26}}</ref>, a dokładnie rok później 4 września 2013 w kolejnym sezonie pokonała Traktor Czelabińsk 5:1<ref>{{Cytuj| url=http://text.khl.ru/en/37778.html | tytuł=Hockey. Live reports. Game 1 [04-09-2013]; Dynamo Msk - Traktor : online | opublikowany=text.khl.ru | data dostępu=2017-11-15}}</ref>. Od 2014 ponownie przyjęto dla rozgrywki Puchar Otwarcia. W sezonie 2014/2015, wobec opuszczenia ligi przez wicemistrza [[HC Lev Praga]], przeciwnikiem ówczesnego mistrza, był triumfator KHL z 2013, Dinamo Moskwa. Przed sezonem 2015/2016 ustalono zmianę formuły i podjęto decyzję, że o Puchar Otwarcia 2015 zagrają zdobywcy Pucharu Gagarina i Pucharu Kontynentu z ubiegłego sezonu, drużyny SKA i CSKA (a nie jak dotąd mistrz i wicemistrz ligi). W sezonie 2019/2019 o Puchar Otwarcia rywalizował jednoczesny zdobywca Pucharu Gagarina i Pucharu Kontynentu (CSKA) z finalistą poprzedniego sezonu (Awangard). Z uwagi na [[Pandemia COVID-19 w Rosji|pandemię wirusa COVID-19]] sezon 2019/2020 nie został dokończony i nie został zdobyty Puchar Gagarina, aczkolwiek przyznano medale [[Mistrzostwa Rosji w hokeju na lodzie|mistrzostw Rosji]] i na starcie edycji KHL zmierzyli się mistrz (CSKA) i wicemistrz (Ak Bars)<ref>https://en.khl.ru/game/1045/872319/protocol/</ref><ref>https://en.khl.ru/news/2020/09/03/472157.html</ref>. 1 września 2021 Puchar Otwarcia zdobył Awangard Omsk<ref>https://en.khl.ru/game/1097/877160/protocol/</ref><ref>https://en.khl.ru/news/2021/09/01/488439.html</ref>. Dokładnie rok później trofeum wygrali zawodnicy CSKA<ref>https://en.khl.ru/game/1154/881261/protocol/</ref>, a tego samego dnia w 2023 zwyciężył AK Bars Kazań<ref>https://en.khl.ru/game/1217/885442/protocol/</ref><ref>https://en.khl.ru/news/2023/09/01/518774.html</ref>. 3 września 2024 mistrz z Magnitogorska uległ u siebie wicemistrzowi z Jarosławia<ref>https://en.khl.ru/game/1288/889850/resume/</ref><ref>https://en.khl.ru/news/2024/09/03/534049.html</ref>.

== Lista spotkań ==
{| class="wikitable" style="font-size: 95%"
|-
!Sezon
!Data
! colspan=2|Aktualny mistrz
! colspan=2|Przeciwnik
!Wynik
!Miejsce
|-
| style="text-align: center"|[[KHL (2008/2009)|2008/2009]]
| style="text-align: center"| 2 września 2008
| style="text-align: center; background:gray;color:white"|'''–'''
| style="text-align: center"|'''[[Saławat Jułajew Ufa]]'''
| style="text-align: center; background:gray;color:white"|'''–'''
| style="text-align: center;"|[[Łokomotiw Jarosław]]
| style="text-align: center"|4:1
| {{flaga|RUS}} [[Ufa-Ariena]], [[Ufa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2009/2010)|2009/2010]]
| style="text-align: center"| 10 września 2009
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center; "| '''[[Ak Bars Kazań]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center;"|[[Łokomotiw Jarosław]]
| style="text-align: center; "| 3:2 d.
| {{flaga|RUS}}  [[Tatneft Arena]], [[Kazań]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2010/2011)|2010/2011]]
| style="text-align: center"| 8 września 2010
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center; "|[[Ak Bars Kazań]]
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center; "| '''[[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|OHK Dinamo]]'''
| style="text-align: center; "|1:3
| {{flaga|RUS}}  [[Tatneft Arena]], [[Kazań]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2011/2012)|2011/2012]]
| style="text-align: center"| 12 września 2011
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center"|'''[[Saławat Jułajew Ufa]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center;"|[[Atłant Mytiszczi]]
| style="text-align: center; "|5:3
| {{flaga|RUS}} [[Ufa-Ariena]], [[Ufa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2012/2013)|2012/2013]]
| style="text-align: center"| 4 września 2012
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center"|'''[[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|Dinamo Moskwa]]'''
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center;"|[[Awangard Omsk]]
| style="text-align: center; "|3:2 k.
| {{flaga|RUS}} [[Megasport Arena]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2013/2014)|2013/2014]]
| style="text-align: center"| 4 września 2013
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center"|'''[[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|Dinamo Moskwa]]'''
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center;"|[[Traktor Czelabińsk]]
| style="text-align: center; "|5:1
| {{flaga|RUS}} [[Hala Sportowa Łużniki|Łużniki]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2014/2015)|2014/2015]]
| style="text-align: center"| 3 września 2014
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''Z'''
| style="text-align: center"|'''[[Mietałłurg Magnitogorsk]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center;"|[[Dinamo Moskwa (hokej na lodzie)|Dinamo Moskwa]]<ref group=uwaga>Dinamo nie wystąpiło jako ówczesny wicemistrz, lecz jako mistrz z 2013.</ref>
| style="text-align: center; "|6:1
| {{flaga|RUS}} [[Ariena Mietałłurg]], [[Magnitogorsk]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2015/2016)|2015/2016]]
| style="text-align: center"| 24 sierpnia 2015
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|[[SKA Sankt Petersburg (hokej na lodzie)|SKA Sankt Petersburg]]
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''K'''
| style="text-align: center;"|'''[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]'''
| style="text-align: center; "|3:4
| {{flaga|RUS}} [[Pałac Lodowy w Sankt Petersburgu|Pałac Lodowy]], [[Petersburg]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2016/2017)|2016/2017]]
| style="text-align: center"| 22 sierpnia 2016
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|'''[[Mietałłurg Magnitogorsk]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''K'''
| style="text-align: center;"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; "|3:2
| {{flaga|RUS}} [[Ariena Mietałłurg]], [[Magnitogorsk]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2017/2018)|2017/2018]]
| style="text-align: center"| 21 sierpnia 2017
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|'''[[SKA Sankt Petersburg (hokej na lodzie)|SKA Sankt Petersburg]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''K'''
| style="text-align: center;"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; "|4:2
| {{flaga|RUS}} [[Pałac Lodowy w Sankt Petersburgu|Pałac Lodowy]], [[Petersburg]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2018/2019)|2018/2019]]
| style="text-align: center"| 1 września 2018
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|[[Ak Bars Kazań]]
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''K'''
| style="text-align: center;"|'''[[SKA Sankt Petersburg (hokej na lodzie)|SKA Sankt Petersburg]]'''
| style="text-align: center; "|1:6
| {{flaga|RUS}}  [[Tatneft Arena]], [[Kazań]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2019/2020)|2019/2020]]
| style="text-align: center"| 1 września 2019
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''W'''
| style="text-align: center;"|'''[[Awangard Omsk]]'''
| style="text-align: center; "|1:3
| {{flaga|RUS}}  [[CSKA Arena]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2020/2021)|2020/2021]]
| style="text-align: center"| 2 września 2020
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''M'''
| style="text-align: center"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''S'''
| style="text-align: center;"|'''[[Ak Bars Kazań]]'''
| style="text-align: center; "|2:3 d.
| {{flaga|RUS}}  [[CSKA Arena]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2021/2022)|2021/2022]]
| style="text-align: center"| 1 września 2022
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''G'''
| style="text-align: center"|'''[[Awangard Omsk]]'''
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''K'''
| style="text-align: center;"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; "|4:0
| {{flaga|RUS}}  [[Arena Jurija Łapkina]], [[Bałaszycha]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2022/2023)|2022/2023]]
| style="text-align: center"| 1 września 2022
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''M'''
| style="text-align: center"|'''[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]'''
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''S'''
| style="text-align: center;"|[[Mietałłurg Magnitogorsk]]
| style="text-align: center; "|6:2
| {{flaga|RUS}}  [[CSKA Arena]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2023/2024)|2023/2024]]
| style="text-align: center"| 1 września 2023
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''M'''
| style="text-align: center"|[[CSKA Moskwa (hokej na lodzie)|CSKA Moskwa]]
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''S'''
| style="text-align: center;"|'''[[Ak Bars Kazań]]'''
| style="text-align: center; "|2:5
| {{flaga|RUS}}  [[CSKA Arena]], [[Moskwa]]
|-
| style="text-align: center; "|[[KHL (2024/2025)|2024/2025]]
| style="text-align: center"| 3 września 2024
| style="text-align: center; background-color:#CC0000; color:white;"|'''M'''
| style="text-align: center"|[[Mietałłurg Magnitogorsk]]
| style="text-align: center; background-color:#0000CC; color:white;"|'''S'''
| style="text-align: center;"|'''[[Łokomotiw Jarosław]]'''
| style="text-align: center; "|2:3
| {{flaga|RUS}}  [[Ariena Mietałłurg]], [[Magnitogorsk]]
|}

{{small|'''Legenda''':

'''Z''' – jednocześnie mistrz Konferencji Zachód w poprzednim sezonie

'''W''' – jednocześnie mistrz Konferencji Wschód w poprzednim sezonie

'''G''' – zdobywca [[Puchar Gagarina|Pucharu Gagarina]]

'''K''' – zdobywca [[Puchar Kontynentu|Pucharu Kontynentu]]

'''M''' – złoci medaliści mistrzostw Rosji

'''S''' – srebrni medaliści mistrzostw Rosji

'''#''' – kolorami oznaczono przynależność drużyn do Konferencji: czerwonym do Zachodu, niebieskim do Wschodu}}

== Statystyka ==
Liczba triumfów w Pucharze Otwarcia: Ak Bars Kazań, Dinamo Moskwa (po 3), Saławat Jułajew Ufa, Mietałłurg Magnitogorsk, CSKA Moskwa, Awangard Omsk, SKA Sankt Petersburg (po 2), Łokomotiw Jarosław (1).

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Zobacz też ==
* [[Puchar Gagarina]]
* [[Puchar Kontynentu]]

[[Kategoria:Trofea i nagrody KHL]]
[[Kategoria:Łokomotiw Jarosław]]


text:
# Stebne (obwód iwanofrankiwski)
Stebne (Stebnie, ukr. Стебні, Stebni) – wieś na Ukrainie w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie wierchowińskim, nad Białym Czeremoszem.
Centrum administracyjne rady wiejskiej. W 2001 roku miejscowość liczyła 904 mieszkańców.

## Geografia
Miejscowość położona nad brzegiem Białego Czeremoszu, około 600 m n.p.m. w rejonie Karpat Pokucko-Bukowińskich, przy drodze P62 (Wierchowina – Czerniowce).
Na północ od miejscowości znajdują się Uścieryki, na zachód – Krasnoiła i Perechrestne, na południe – Kochan i Dołhopole. Po drugiej stronie rzeki na południowy wschód od wsi Stebne leżą drugie Stebne.
Najbliższa stacja kolejowa znajduje się w oddalonej o 26 km Wyżnicy.

## Historia
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1731 roku W Rzeczypospolitej Obojga Narodów wieś wchodziła w skład starostwa niegrodowego z centrum w Kutach, położonego w ziemi halickiej województwa ruskiego.
Po I rozbiorze (1772) wieś znalazła się w monarchii Habsburgów. Na przełomie XIX/XX w. leżała w powiecie kosowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Pod koniec XIX wieku mieszkało tu 363 Rusinów, 11 Niemców i 2 Polaków.
W II Rzeczypospolitej wieś tworzyła początkowo gminę wiejską Stebne. 1 sierpnia 1934 roku w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do gminy wiejskiej Jasienów Górny w powiecie kosowskim, w województwie stanisławowskim. W 1921 roku gmina liczyła 593 mieszkańców i znajdowało się w niej 118 budynków mieszkalnych. 583 osób deklarowało narodowość rusińską, 9 – żydowską, 2 – polską.
Po II wojnie światowej Stebne znalazły się w granicach Ukraińskiej SRR, a po 1991 roku – niepodległej Ukrainy. W latach 1956–1993 wieś nosiła nazwę Stebniw.

title: Stebne (obwód iwanofrankiwski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Stebne
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Stebni (Verkhovyna Raion) (2).JPG
 |opis zdjęcia                 = Panorama Stebnego
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-26
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon wierchowiński|wierchowiński]]
 |powierzchnia                 = 84
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 904
 |gęstość zaludnienia          = 8,67
 |numer kierunkowy             = +380 3432
 |kod pocztowy                 = 78715
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód iwanofrankiwski
 |współrzędne                  = 48°5′57″N 24°59′2″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Stebne''' (Stebnie, [[język ukraiński|ukr.]] Стебні, ''Stebni'') – [[wieś]] na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[Obwód iwanofrankiwski|obwodzie iwanofrankiwskim]], w [[Rejon wierchowiński|rejonie wierchowińskim]], nad [[Biały Czeremosz|Białym Czeremoszem]].

Centrum administracyjne [[sielsowiet|rady wiejskiej]]. W 2001 roku miejscowość liczyła 904 mieszkańców.

== Geografia ==
Miejscowość położona nad brzegiem [[Biały Czeremosz|Białego Czeremoszu]], około 600 m n.p.m. w rejonie [[Ukraińskie Karpaty#Karpaty Pokucko-Bukowińskie|Karpat Pokucko-Bukowińskich]], przy drodze [[Droga regionalna R62 (Ukraina)|P62]] ([[Wierchowina (osiedle)|Wierchowina]] – [[Czerniowce]]).

Na północ od miejscowości znajdują się [[Uścieryki]], na zachód – [[Krasnoiła]] i [[Perechrestne]], na południe – [[Kochan (Ukraina)|Kochan]] i [[Dołhopole (Ukraina)|Dołhopole]]. Po drugiej stronie rzeki na południowy wschód od wsi Stebne leżą drugie [[Stebni|Stebne]].

Najbliższa [[stacja kolejowa]] znajduje się w oddalonej o 26 km [[Wyżnica (Ukraina)|Wyżnicy]].

== Historia ==
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1731 roku W [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|Rzeczypospolitej Obojga Narodów]] wieś wchodziła w skład [[Starosta niegrodowy|starostwa niegrodowego]] z centrum w [[Kuty (miasto)|Kutach]], położonego w [[Ziemia halicka|ziemi halickiej]] [[Województwo ruskie|województwa ruskiego]].

Po [[I rozbiór Polski|I rozbiorze]] (1772) wieś znalazła się w [[Monarchia Habsburgów|monarchii Habsburgów]]. Na przełomie XIX/XX w. leżała w [[Powiat kosowski (Galicja)|powiecie kosowskim]] [[Królestwo Galicji i Lodomerii|Królestwa Galicji i Lodomerii]]. Pod koniec XIX wieku mieszkało tu 363 [[Rusini|Rusinów]], 11 [[Niemcy (naród)|Niemców]] i 2 [[Polacy|Polaków]].

W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] wieś tworzyła początkowo gminę wiejską Stebne. 1 sierpnia 1934 roku w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do [[Jasienów Górny (gmina)|gminy wiejskiej Jasienów Górny]] w [[Powiat kosowski (województwo stanisławowskie)|powiecie kosowskim]], w [[Województwo stanisławowskie|województwie stanisławowskim]]. W 1921 roku gmina liczyła 593 mieszkańców i znajdowało się w niej 118 budynków mieszkalnych. 583 osób deklarowało narodowość rusińską, 9 – żydowską, 2 – polską{{r|skorowidz}}.

Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] Stebne znalazły się w granicach [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińskiej SRR]], a po 1991 roku – niepodległej Ukrainy. W latach 1956–1993 wieś nosiła nazwę Stebniw.

== Zobacz też ==
* [[Stebne]]
* [[Pokucie]]
* [[Bukowina (kraina historyczna)]]
* [[Huculszczyzna]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=skorowidz>{{Cytuj książkę | tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. Tom XIV. Województwo stanisławowskie | wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej | miejsce = Warszawa | rok = 1924 | strony = 10}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7502/A005?rdat1=08.12.2011&rf7571=13294 Stebne na stronie Rady Najwyższej Ukrainy]
* {{SgKP|XI|312|Stebne, powiat kosowski}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie iwanofrankiwskim]]
[[Kategoria:Rejon wierchowiński]]

title: Stebne

Państwo: Ukraina

Obwód: iwanofrankiwski

Rejon: wierchowiński

Powierzchnia: 84 km²