text:
# York (Lancashire)
York – osada w Anglii, w hrabstwie Lancashire, w dystrykcie Ribble Valley. Leży 40 km na północ od miasta Manchester i 299 km na północny zachód od Londynu.

title: York (Lancashire)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = York
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = York
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[North West England|North West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Lancashire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Ribble Valley]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Lancashire
 |współrzędne                  = 53°47′54″N 2°26′32″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''York''' – [[osada]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Lancashire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Ribble Valley]]. Leży 40 km na północ od miasta [[Manchester]] i 299 km na północny zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SD7087533673|tytuł=York na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Lancashire]]

title: York

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: North West

Hrabstwo: Lancashire

Dystrykt: Ribble Valley


text:
# Jan Mieczkowski
Jan Nepomucen Józef Mieczkowski (ur. 31 października 1830 w Słowiku, zm. 14 października 1889 w Wiedniu) – polski fotograf.
Właściciel zakładów fotograficznych w Warszawie, przez krótki okres również w Paryżu.
Na swoich zdjęciach uwiecznił wybitnych Polaków swojego czasu, m.in. Adama Mickiewicza, Deotymę i Stanisława Moniuszkę.

## Działalność
Pochodził z rodziny szlacheckiej Mieczkowskich h. Bończa, jego ojciec był ziemianinem, dzierżawcą/ posesorem, wsi Śladków, a następnie wsi/ dóbr Słowik pod Ozorkowem. Należeli do krewnych Franciszka Mieczkowskiego h. Bończa, kasztelana konarsko-kujawskiego (XVIII w.). Wcześnie osierocony przez rodziców, Kazimierza i Teklę z Harchowskich/ Charchowskich, z Rybitw w par. Topola Królewska, miał – zdaniem jego biografów – zdobyć wykształcenie i majątek dzięki sile własnego charakteru. Żonaty z Julianną Czachowską, jej stryjem był Dionizy Czachowski. Był uczniem w zakładzie dagerotypii dr. Karola Szczodrowskiego w Warszawie. W 1847 r. podjął się pracy w charakterze wędrownego dagerotypisty. W 1853 r. przy ul. Senatorskiej w Warszawie, w lokalu zajmowanym wcześniej przez atelier Mikołaja Stroińskiego, otworzył własny zakład dagerotypowy. Wkrótce (tj. co najmniej od 1855 r.) zdjęcia wykonywał w technice kolodionowej. Oferował m.in. portrety w formacie carte de visite, o czym informował w prasie:
BILETY WIZYTOWE FOTOGRAFICZNE! Podług najlepszych ulepszeń Paryzkich, wyobrażające na każdym Bilecie Portret w kształcie herbu, oraz ulicę i Nr zamieszkania osoby. Zdejmują się po kop: 25 za sztukę, przy ulicy Senatorskiej pod Nr. 463, obok gmachu PP. Kanoniczek, z Zakładzie Fotograficznym Jana Mieczkowskiego.
W 1855 r. skromne atelier zostało powiększone o przeszklone atelier, a firma zyskała wspólnika – malarza P. Górskiego.

### Zakład w hotelu Europejskim
W 1856 r. zakład został przeniesiony do niedawno ukończonego Hotelu Europejskiego, o czym informowano na łamach prasy:
Zamiast używanej w innych tego rodzaju [zakładach] szklanej altany do zdejmowania portretów, widzimy tu obszerną i wysoką salę, oświetloną kolosalnem oknem ze stosownemi reflexami, urządzonemi za pomocą zwierciadeł, przedstawiającą naturalne salonowe oświetlenie [...] O samym zakładzie, którego właściciel wróciwszy z powtórnej w tym roku wycieczki do celniejszych miast Europy dla zaopatrzenia się we wszystkie do jego zakładu należące szczegóły, w tych dniach ten swój nowy zakład otworzył, powiemy więcej innym razem.
W nowym zakładzie wykonywano zdjęcia czarno-białe i kolorowane (retuszowaniem i podkolorowywaniem zajmował się sprowadzony z Berlina malarz), także dagerotypy. Mieczkowski sprzedawał również sprowadzane z zagranicy materiały fotograficzne. Wkrótce jednak (prawdopodobnie w drugiej połowie 1857 r.) Mieczkowski zamknął zakład (co być może spowodowane było przez zbyt brawurowe inwestycje) i wyjechał z Warszawy. Przez kilka lat działał jako wędrowny fotograf m.in. w Lublinie, Wilnie, Radomiu, Suwałkach, po czym w 1861 r. powrócił do Warszawy.

### Zakład przy ul. Miodowej
Na dziedzińcu kamienicy przy ul. Miodowej 5 wzniósł szklane atelier. Nowy zakład, zatrudniający 23 pracowników, na masową skalę wytwarzał zdjęcia typu carte de visite, przedstawiające wizerunki odwiedzających zakład osób, ale również portrety znanych postaci czy reprodukcje dzieł sztuki, sprzedawane następnie bezpośrednio w zakładzie oraz w księgarniach i sklepach. Za swoje portrety Mieczkowski otrzymał wyróżnienie na wystawie światowej w Londynie w 1862 r. Zajmował się fotografią pejzażową (w 1862 r. miał wykonane stereoskopowe widoki Warszawy), a także kontynuował sprzedaż zagranicznych materiałów i aparatów fotograficznych.
W lipcu 1863 r. Mieczkowski wycofał się na pewien czas z zawodu, oddając zakład pod opiekę Ludwika Mulerta. W 1864 r. został członkiem Société française de photographie. Obok prowadzenia atelier zajmował się także innymi rodzajami działalności. Od 1875 wydawał pismo „Antrakt”, później noszące tytuł „Kurier Poranny”, które w 1877 odsprzedał F. Fryzemu. Ponadto w Dobieszkowie prowadził hodowlę zbóż selekcyjnych, od 1879 wytwórnię krochmalu z ziemniaków „Mieczków”.
Około 1880 r. ponownie zbankrutował, co spowodowane było nadmiernymi inwestycjami i stratami, jakie poniósł w wyniku defraudacji dokonanej przez adwokata Dwernickiego.

### Zakład w Paryżu
W grudniu 1880 r. Mieczkowski wraz z żoną i dziećmi przyjechał do Paryża. Wynajął mieszkanie i lokal w kamienicy przy 57, rue Saint Roch (na rogu z rue Gomboust, niedaleko avenue de l’Opéra, która – jako bardziej prestiżowa od rue Saint Roch – widniała na winietach firmowych paryskich zdjęć Mieczkowskiego). Zakład zaczął działać w marcu lub kwietniu 1881 r., jednak nie przynosił oczekiwanych dochodów. W czerwcu 1881 r. Mieczkowski zawiązał więc spółkę z fotografem Maximem Benardem (stąd nowa nazwa firmy: „Mieczkowski & Cie”), jednak wspólnik nie wywiązał się ze swoich zobowiązań, spółkę rozwiązano, a Mieczkowski ogłosił bankructwo. W 1881 r. Mieczkowski opuścił potajemnie Paryż, ale firma pod nazwą „Mieczkowski & Cie” działała – prowadzona przez różnych fotografów – do ok. 1886 r.
W Paryżu Mieczkowski wykonywał fotografie portretowe (w formatach carte de visie i gabinetowym), głównie przedstawiające polskich emigrantów, takich jak Teofil Kwiatkowski czy Teodora Kazimiera Mikułowska (w zbiorach Biblioteki Polskiej w Paryżu). Porażka paryskiego przedsięwzięcia Mieczkowskiego wynikała z kilku czynników: dużej konkurencji, nieznajomości języka, a także nieuczciwości wspólnika.

### Ponowna działalność w Warszawie
Po powrocie do Polski Mieczkowski wznowił działalność fotograficzną. Szybko dorobił się majątku, a zakład przeniósł do domu własnego przy ul. Miodowej 3.
Pod koniec życia działał wyłącznie jako fotograf. Po jego śmierci działalność zakładu kontynuował jego syn, Jan Mieczkowski żonaty z Emilą Korwin-Kamionowską.

wikiname: plwiki

title: Jan Mieczkowski

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Adam Mickiewicz by Jan Mieczkowski.jpg|thumb|[[Adam Mickiewicz]]]]
[[Plik:Stanisłaŭ Maniuška. Станіслаў Манюшка (J. Mieczkowski, 1865).jpg|thumb|[[Stanisław Moniuszko]], ok. 1865]]
[[Plik:Helena Modrzejewska 1872 Warszawa.jpg|thumb|[[Helena Modrzejewska]] w roli Marii Stuart I, 1872]]
[[Plik:Julian Ochorowicz.jpg|thumb|[[Julian Ochorowicz]], ok. 1880]]
'''Jan Nepomucen Józef Mieczkowski''' (ur. [[31 października]] [[1830]] w [[Słowik (województwo łódzkie)|Słowiku]]<ref>M. Kosicka, ''Zagadkowe zdjęcia'', "Skarpa Warszawska", nr 3/2022, s. 64</ref>, zm. [[14 października]] [[1889]] w [[Wiedeń|Wiedniu]]) – polski fotograf.

Właściciel zakładów fotograficznych w Warszawie, przez krótki okres również w [[Paryż]]u.

Na swoich zdjęciach uwiecznił wybitnych Polaków swojego czasu, m.in. [[Adam Mickiewicz|Adama Mickiewicza]], [[Jadwiga Łuszczewska|Deotymę]] i [[Stanisław Moniuszko|Stanisława Moniuszkę]].

== Działalność ==
Pochodził z rodziny szlacheckiej Mieczkowskich h. Bończa, jego ojciec był ziemianinem, dzierżawcą/ posesorem, wsi Śladków, a następnie wsi/ dóbr Słowik pod Ozorkowem. Należeli do krewnych Franciszka Mieczkowskiego h. Bończa, kasztelana konarsko-kujawskiego (XVIII w.). Wcześnie osierocony przez rodziców, Kazimierza i Teklę z Harchowskich/ Charchowskich, z Rybitw w par. Topola Królewska, miał – zdaniem jego biografów – zdobyć wykształcenie i majątek dzięki sile własnego charakteru<ref>M. M. Grąbczewska, ''Paryski sen Mieczkowskiego'', „Dagerotyp” nr 18/2009, s. 82–83.</ref>. Żonaty z Julianną Czachowską, jej stryjem był Dionizy Czachowski. Był uczniem w zakładzie dagerotypii dr. Karola Szczodrowskiego w Warszawie. W 1847 r. podjął się pracy w charakterze wędrownego dagerotypisty. W 1853 r. przy [[Ulica Senatorska w Warszawie|ul. Senatorskiej]] w Warszawie, w lokalu zajmowanym wcześniej przez atelier Mikołaja Stroińskiego, otworzył własny zakład dagerotypowy. Wkrótce (tj. co najmniej od 1855 r.) zdjęcia wykonywał w [[proces kolodionowy|technice kolodionowej]]. Oferował m.in. portrety w formacie [[carte de visite]], o czym informował w prasie:
: ''BILETY WIZYTOWE FOTOGRAFICZNE! Podług najlepszych ulepszeń Paryzkich, wyobrażające na każdym Bilecie Portret w kształcie herbu, oraz ulicę i Nr zamieszkania osoby. Zdejmują się po kop: 25 za sztukę, przy ulicy Senatorskiej pod Nr. 463, obok gmachu PP. Kanoniczek, z Zakładzie Fotograficznym Jana Mieczkowskiego''<ref>[[Kurier Warszawski (dziennik)|„Kurier Warszawski”]], nr 99, 15.04.1855, s. 469. Za: W. Mossakowska, ''Początki fotografii w Warszawie (1839-1863)'', t. I, Warszawa 1994, s. 163 (przypis 616).</ref>.
W 1855 r. skromne atelier zostało powiększone o przeszklone atelier, a firma zyskała wspólnika – malarza P. Górskiego.

=== Zakład w hotelu Europejskim ===
W 1856 r. zakład został przeniesiony do niedawno ukończonego [[Hotel Europejski w Warszawie|Hotelu Europejskiego]], o czym informowano na łamach prasy:
: ''Zamiast używanej w innych tego rodzaju [zakładach] szklanej altany do zdejmowania portretów, widzimy tu obszerną i wysoką salę, oświetloną kolosalnem oknem ze stosownemi reflexami, urządzonemi za pomocą zwierciadeł, przedstawiającą naturalne salonowe oświetlenie'' [...] ''O samym zakładzie, którego właściciel wróciwszy z powtórnej w tym roku wycieczki do celniejszych miast Europy dla zaopatrzenia się we wszystkie do jego zakładu należące szczegóły, w tych dniach ten swój nowy zakład otworzył, powiemy więcej innym razem''<ref>„Kurier Warszawski”, nr 319, 3.12.1856, s. 1638. Za: W. Mossakowska, ''Początki fotografii w Warszawie (1839-1863)'', t. I, Warszawa 1994, s. 163 (przypis 638).</ref>.
W nowym zakładzie wykonywano zdjęcia czarno-białe i kolorowane (retuszowaniem i podkolorowywaniem zajmował się sprowadzony z Berlina malarz), także dagerotypy. Mieczkowski sprzedawał również sprowadzane z zagranicy materiały fotograficzne. Wkrótce jednak (prawdopodobnie w drugiej połowie 1857 r.) Mieczkowski zamknął zakład (co być może spowodowane było przez zbyt brawurowe inwestycje) i wyjechał z Warszawy. Przez kilka lat działał jako wędrowny fotograf m.in. w Lublinie, Wilnie, Radomiu, Suwałkach, po czym w 1861 r. powrócił do Warszawy.

=== Zakład przy ul. Miodowej ===
Na dziedzińcu kamienicy przy [[Ulica Miodowa w Warszawie|ul. Miodowej]] 5 wzniósł szklane atelier. Nowy zakład, zatrudniający 23 pracowników<ref>W. Mossakowska, ''Początki fotografii w Warszawie (1839-1863)'', t. I, Warszawa 1994, s. 132.</ref>, na masową skalę wytwarzał zdjęcia typu ''carte de visite'', przedstawiające wizerunki odwiedzających zakład osób, ale również portrety znanych postaci czy reprodukcje dzieł sztuki, sprzedawane następnie bezpośrednio w zakładzie oraz w księgarniach i sklepach. Za swoje portrety Mieczkowski otrzymał wyróżnienie na [[Wystawa światowa|wystawie światowej]] w Londynie w 1862 r. Zajmował się fotografią pejzażową (w 1862 r. miał wykonane [[stereoskopia|stereoskopowe]] widoki Warszawy), a także kontynuował sprzedaż zagranicznych materiałów i aparatów fotograficznych.

W lipcu 1863 r. Mieczkowski wycofał się na pewien czas z zawodu, oddając zakład pod opiekę Ludwika Mulerta. W 1864 r. został członkiem [[Société française de photographie]]. Obok prowadzenia atelier zajmował się także innymi rodzajami działalności. Od 1875 wydawał pismo „Antrakt”, później noszące tytuł „[[Kurier Poranny (1877–1939)|Kurier Poranny]]”, które w 1877 odsprzedał F. Fryzemu. Ponadto w [[Dobieszów|Dobieszkowie]] prowadził hodowlę zbóż selekcyjnych, od 1879 wytwórnię [[krochmal]]u z ziemniaków „Mieczków”.

Około 1880 r. ponownie zbankrutował, co spowodowane było nadmiernymi inwestycjami i stratami, jakie poniósł w wyniku defraudacji dokonanej przez adwokata Dwernickiego.

=== Zakład w Paryżu ===
W grudniu 1880 r. Mieczkowski wraz z żoną i dziećmi przyjechał do Paryża. Wynajął mieszkanie i lokal w kamienicy przy 57, rue Saint Roch (na rogu z rue Gomboust, niedaleko avenue de l’Opéra, która – jako bardziej prestiżowa od rue Saint Roch – widniała na winietach firmowych paryskich zdjęć Mieczkowskiego). Zakład zaczął działać w marcu lub kwietniu 1881 r., jednak nie przynosił oczekiwanych dochodów. W czerwcu 1881 r. Mieczkowski zawiązał więc spółkę z fotografem Maximem Benardem (stąd nowa nazwa firmy: „Mieczkowski & Cie”), jednak wspólnik nie wywiązał się ze swoich zobowiązań, spółkę rozwiązano, a Mieczkowski ogłosił bankructwo. W 1881 r. Mieczkowski opuścił potajemnie Paryż, ale firma pod nazwą „Mieczkowski & Cie” działała – prowadzona przez różnych fotografów – do ok. 1886 r.

W Paryżu Mieczkowski wykonywał fotografie portretowe (w formatach carte de visie i [[format gabinetowy|gabinetowym]]), głównie przedstawiające polskich emigrantów, takich jak [[Teofil Kwiatkowski]] czy [[Teodora Kazimiera Mikułowska]] (w zbiorach [[Biblioteka Polska w Paryżu|Biblioteki Polskiej w Paryżu]]). Porażka paryskiego przedsięwzięcia Mieczkowskiego wynikała z kilku czynników: dużej konkurencji, nieznajomości języka, a także nieuczciwości wspólnika.

=== Ponowna działalność w Warszawie ===
Po powrocie do Polski Mieczkowski wznowił działalność fotograficzną. Szybko dorobił się majątku, a zakład przeniósł do domu własnego przy ul. Miodowej 3.

Pod koniec życia działał wyłącznie jako fotograf. Po jego śmierci działalność zakładu kontynuował jego syn, Jan Mieczkowski żonaty z Emilą Korwin-Kamionowską.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
{{commonscat|Jan Mieczkowski}}
* J. Garztecki, ''Jan Mieczkowski'', [w:] ''Polski Słownik Biograficzny'', t. XX/4, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1975, s. 728–729.
* M. M. Grąbczewska, ''Paryski sen Mieczkowskiego'', „Dagerotyp” nr 18/2009, s. 81–93.
* W. Mossakowska, ''Początki fotografii w Warszawie (1839-1863)'', Warszawa 1994.
* [https://warszawa.ap.gov.pl/wp-content/uploads/2021/07/Wykonywa_sie.pdf ''Wykonywa się fotografie... Znani i nieznani w obiektywie warszawskich fotografów z II połowy XIX wieku''], Archiwum Państwowe m.st. Warszawy, 2008.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?query=Jan_Mieczkowski&filters=creator:%22Mieczkowski,_Jan_(1830--1889)%22,creator:%22Mieczkowski,_Jan_(1830--1889)_Fotografie%22,creator:Mieczkowski,_Jan,creator:%22Mieczkowski,_Jan_(1830--1889).%22,creator:%22Mieczkowski,_Jan_(1830--1889)_%22,public:1,hasTextContent:0 Fotografie Jana Mieczkowskiego] w bibliotece [[Polona]]
* [https://kolekcje.muzeumwarszawy.pl/pl/?q=Jan%20Mieczkowski Fotografie Jana Mieczkowskiego] (ojca i syna) w zbiorach [[Muzeum Warszawy]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mieczkowski, Jan}}
[[Kategoria:Mieczkowscy herbu Bończa|Jan]]
[[Kategoria:Polscy fotografowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1830]]
[[Kategoria:Zmarli w 1889]]


text:
# Kultura i sztuka w III Rzeszy
Objęcie władzy w Republice Weimarskiej przez NSDAP sprowadziło kulturę i sztukę do roli narzędzi propagandy. Sztuka nowatorska uznana została za „zwyrodniałą” i dość szybko wyeliminowana z życia publicznego. Różnorodność gustów przedstawiano jako konsekwencję sprzeczności ideologicznych, a przede wszystkim obcości rasowej – sztuka nowoczesna, czyli „zwyrodniała” kojarzona była przede wszystkim z „żydowskim gustem”.

## Urzędy
13 marca 1933 utworzono „Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda” („Ministerstwo Propagandy i Oświecenia Publicznego”) pod kierunkiem Josepha Goebbelsa. Rozporządzeniem z 2 września 1933 utworzono Izbę Kultury Rzeszy. Siedem izb obejmowało muzykę, teatr, piśmiennictwo, prasę, radio i film oraz sztuki plastyczne. Do izb przyjmowano tylko ludzi o niemieckim obywatelstwie i o „aryjskim” pochodzeniu. Tylko członkom izb pozwolono na uprawianie twórczości.
22 września 1933 roku Adolf Hitler powołał do życia Izbę która miała odtąd sprawować kontrolę nad rasową i estetyczną czystością niemieckiej sztuki. Na czele Izby Kultury Rzeszy stanął Joseph Goebbels. Składała się z 7 oddziałów:
- Reichsschrifttumskammer (Izba Piśmiennictwa Rzeszy) – zrzeszenie pisarzy (prezydenci: do 1935 Hans Friedrich Blunck(inne języki), potem Hanns Johst),
- Reichsfilmkammer (Izba Filmowa Rzeszy) – zrzeszenie filmowców (prezydenci: Fritz Scheuermann(inne języki) do 1935, od 1935 Oswald Lehnich(inne języki), od 1939 Carl Froelich(inne języki)),
- Reichsmusikkammer (Izba Muzyki Rzeszy) – zrzeszenie muzyków (prezydenci: do 1935 Richard Strauss, potem Peter Raabe),
- Reichstheaterkammer (Izba Teatrów Rzeszy) – zrzeszenie ludzi teatru (prezydenci: do 1935 Otto Laubinger(inne języki), od 1935 Rainer Schlösser(inne języki), od 1938 Ludwig Körner(inne języki), od 1942 Paul Hartmann),
- Reichspressekammer (Izba Prasy Rzeszy) – zrzeszenie dziennikarzy (prezydent: Max Amann),
- Reichsrundfunkkammer (Izba Radiofonii Rzeszy) – zrzeszenie pracowników radiofonii (prezydent: Horst Dreßler-Andreß(inne języki); w 1939 rozwiązana),
- Reichskammer der bildenden Künste (Izba Sztuk Pięknych Rzeszy) – zrzeszenie malarzy i rzeźbiarzy (prezydenci: do 1936 Eugen Hönig(inne języki), od 1936 Adolf Ziegler).

## Sztuka popierana
Władze hitlerowskie popierały twórców takich, jak malarze Adolf Ziegler i Adolf Wissel oraz rzeźbiarze Arno Breker i Josef Thorak. Ich dzieła miały przemawiać najprostszym językiem do nie wyrobionych odbiorców, gloryfikować rasę germańską, przemoc i zwycięską wojnę przeciw wrogom III Rzeszy. Wyobrażały żołnierzy w stalowych hełmach, robotników z kilofami w dłoniach i hoże dziewoje otoczone gromadką dzieci. Twórcy nie unikali nagości, nie osłoniętej nawet listkami figowymi. W architekturze Albert Speer promował architekturę w stylu zbrutalizowanego klasycyzmu.
Paradoksalnie w Związku Radzieckim odbywała się równocześnie kampania walki z awangardą w sztuce i promowania socrealizmu jako jedynie słusznego kierunku w sztuce. O zbieżności tych działań świadczy fakt, że rzeźbiarz Arno Breker został w roku 1939 zaproszony do Moskwy do udziału w opracowaniu projektu Pałacu Rad.
Podobnie jak w dziedzinie plastyki, władze hitlerowskie wpisały na listę prohibitów dzieła kompozytorów awangardy, jak operę Paula Hindemitha Mathis der Maler.

## Sztuka zwyrodniała
Od przejęcia władzy w roku 1933 władze III Rzeszy zwalczały wszystkie współczesne kierunki w sztuce, zaliczając je do „sztuki wynaturzonej”. Artystów – zwolenników ekspresjonizmu, kubizmu, surrealizmu i pokrewnych kierunków usuwano z uczelni artystycznych, a ich dzieła zabierano z muzeów i galerii. Skonfiskowane dzieła wyprzedawano za granicę lub palono publicznie na stosach. Ze szczególną zaciekłością zwalczano artystów pochodzenia żydowskiego. Zakazem twórczości obłożono artystów tej miary, co Käthe Kollwitz, Ernst Barlach, Otto Dix, George Grosz i John Heartfield. Wielu artystów wybrało wtedy emigrację.
Wystawa sztuki zdegenerowanej została zorganizowana przez NSDAP w Monachium i trwała od 19 lipca 1937 do listopada tegoż roku. Po jej zamknięciu część eksponatów została pokazana na dwunastu wystawach w innych miastach Niemiec.
Równocześnie z omawianą wystawą odbywała się w ramach obchodów „Lata Monachijskiego 1937" „Pierwsza Wielka Niemiecka Wystawa Sztuki”, mająca stanowić dowód wyższości sztuki hitlerowskiej nad zgniłą sztuką awangardową.

## Muzyka
Po dojściu Hitlera do władzy wielu wybitnych muzyków wybrało emigrację, najczęściej do USA, gdzie mogli swobodnie występować. Wielu innych, którzy zostali zaakceptowani przez władze, zrobiło w III Rzeszy kariery: Wilhelm Furtwängler został szefem Berlińskich Filharmoników, Herbert von Karajan dyrektorem Opery Berlińskiej, Günther Ramin został kantorem kościoła św. Tomasza w Lipsku. Carl Orff skomponował w roku 1937 oratorium Carmina Burana.
Za narodowego kompozytora niemieckiego uznany został Richard Wagner (1813–1883), do czego w znacznym stopniu przyczyniło się osobiste upodobanie Hitlera do jego oper. Festiwale w Bayreuth stały się wzorem dla partyjnych uroczystości.
W dniach od 22 do 29 maja 1938 roku w Düsseldorfie odbyły się Dni Muzyki Rzeszy pod patronatem i z udziałem Goebbelsa.
Obok koncertów i przedstawień operowych dla elity zorganizowano występy w fabrykach dla robotników w ramach akcji „Siła przez Radość” (Kraft durch Freude). (...) Koncertom towarzyszył kongres muzykologiczny, pierwszy zwołany od chwili objęcia władzy przez Hitlera. (...) Referaty wygłoszono w pięciu grupach tematycznych, wśród których największy rezonans wzbudziło zagadnienie „Muzyka i rasa”. Akademicy (...) deklarowali, iż zadaniem władz Rzeszy winno być zwalczanie przesadnego indywidualizmu w sztuce i popieranie twórczości adresowanej do szerszych warstw: sztuka nie może być luksusem i przywilejem elity. Podczas obrad nad „Niemiecką muzyką” muzykolodzy uzasadniali Anschluss przez powołanie się na jej odwieczną wspólnotę kulturową z innymi krainami w Niemczech (w podobnym tonie uzasadniano w 1939 roku przyłączenie do Rzeszy ziem polskich).
Z tej okazji zorganizowano także wystawę „Zwyrodniałej muzyki” – Entartete Musik. Wyeksponowano na niej książki, projekty scenografii do oper, partytury utworów i karykatury artystów potępionych za tworzenie „zwyrodniałej sztuki”. Byli wśród nich m.in.: Alban Berg, Ernest Bloch, Hanns Eisler, Paul Hindemith, Ernst Křenek, Arnold Schönberg, Igor Strawinski, Ernst Toch.

## Film
W dziedzinie kinematografii oprócz filmów rozrywkowych powstały na zamówienie władz filmy propagandowe, jak Leni Riefenstahl Triumf woli i Olimpiada, a także Veita Harlana Żyd Süss.

title: Kultura i sztuka w III Rzeszy

wikitext:
[[Plik:Bundesarchiv Bild 146-1988-045-27, Berlin, Neue Reichskanzlei.jpg|thumb|[[Nowa Kancelaria Rzeszy]], autorstwa [[Albert Speer|Alberta Speera]]]]
[[Plik:Bundesarchiv Bild 146-1979-105-02, Berlin, Ehrenhof der Neuen Reichskanzlei.jpg|thumb|[[Dziedziniec]] Nowej Kancelarii Rzeszy]]
[[Plik:Arno Breker, Albert Speer (1940).jpg|thumb|Rzeźbiarz [[Arno Breker]] portretuje Alberta Speera]]
[[Plik:Arno Breker Der Sieger (1939).jpg|thumb|Rzeźba Arno Brekera ''Zwycięzca'']]
Objęcie władzy w [[Republika Weimarska|Republice Weimarskiej]] przez [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] sprowadziło [[Kultura|kulturę]] i [[Sztuka|sztukę]] do roli narzędzi [[Propaganda nazistowska|propagandy]]. Sztuka nowatorska uznana została za „zwyrodniałą” i dość szybko wyeliminowana z życia publicznego. Różnorodność gustów przedstawiano jako konsekwencję sprzeczności ideologicznych, a przede wszystkim obcości rasowej – sztuka nowoczesna, czyli „zwyrodniała” kojarzona była przede wszystkim z „[[Żydzi|żydowskim]] gustem”.

== Urzędy ==
13 marca 1933 utworzono „Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda” („[[Ministerstwo Propagandy i Oświecenia Publicznego]]”) pod kierunkiem [[Joseph Goebbels|Josepha Goebbelsa]]. Rozporządzeniem z [[2 września]] 1933 utworzono [[Izba Kultury Rzeszy|Izbę Kultury Rzeszy]]. Siedem izb obejmowało muzykę, teatr, piśmiennictwo, prasę, radio i film oraz sztuki plastyczne. Do izb przyjmowano tylko ludzi o niemieckim obywatelstwie i o „[[Rasa panów|aryjskim]]” pochodzeniu. Tylko członkom izb pozwolono na uprawianie twórczości.
22 września 1933 roku [[Adolf Hitler]] powołał do życia Izbę która miała odtąd sprawować kontrolę nad rasową i estetyczną czystością niemieckiej sztuki. Na czele Izby Kultury Rzeszy stanął Joseph Goebbels. Składała się z 7 oddziałów:
* Reichsschrifttumskammer (Izba Piśmiennictwa Rzeszy) – zrzeszenie pisarzy (prezydenci: do 1935 {{link-interwiki |Hans Friedrich Blunck |Q=Q86897}}, potem [[Hanns Johst]]),
* Reichsfilmkammer (Izba Filmowa Rzeszy) – zrzeszenie filmowców (prezydenci: {{link-interwiki |Fritz Scheuermann |Q=Q1468188}} do 1935, od 1935 {{link-interwiki |Oswald Lehnich |Q=Q1693609}}, od 1939 {{link-interwiki |Carl Froelich |Q=Q85038}}),
* Reichsmusikkammer (Izba Muzyki Rzeszy) – zrzeszenie muzyków (prezydenci: do 1935 [[Richard Strauss]], potem [[Peter Raabe]]),
* Reichstheaterkammer (Izba Teatrów Rzeszy) – zrzeszenie ludzi teatru (prezydenci: do 1935 {{link-interwiki |Otto Laubinger |Q=Q1546394}}, od 1935 {{link-interwiki |Rainer Schlösser |Q=Q2128379}}, od 1938 {{link-interwiki |Ludwig Körner |Q=Q1700029}}, od 1942 [[Paul Hartmann]]),
* Reichspressekammer (Izba Prasy Rzeszy) – zrzeszenie dziennikarzy (prezydent: [[Max Amann]]),
* Reichsrundfunkkammer (Izba Radiofonii Rzeszy) – zrzeszenie pracowników radiofonii (prezydent: {{link-interwiki |Horst Dreßler-Andreß |Q=Q1629265}}; w 1939 rozwiązana),
* Reichskammer der bildenden Künste (Izba Sztuk Pięknych Rzeszy) – zrzeszenie malarzy i rzeźbiarzy (prezydenci: do 1936 {{link-interwiki |Eugen Hönig |Q=Q101000}}, od 1936 [[Adolf Ziegler]]).

== Sztuka popierana ==
Władze hitlerowskie popierały twórców takich, jak malarze Adolf Ziegler i [[Adolf Wissel]] oraz rzeźbiarze [[Arno Breker]] i [[Josef Thorak]]. Ich dzieła miały przemawiać najprostszym językiem do nie wyrobionych odbiorców, gloryfikować rasę germańską, przemoc i zwycięską wojnę przeciw wrogom [[III Rzesza|III Rzeszy]]. Wyobrażały żołnierzy w stalowych hełmach, robotników z kilofami w dłoniach i hoże dziewoje otoczone gromadką dzieci. Twórcy nie unikali nagości, nie osłoniętej nawet listkami figowymi. W architekturze [[Albert Speer]] promował architekturę w stylu [[Brutalizm|zbrutalizowanego]] [[architektura klasycystyczna|klasycyzmu]].

Paradoksalnie w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckim]] odbywała się równocześnie kampania walki z [[Awangarda (sztuka)|awangardą]] w sztuce i promowania [[socrealizm]]u jako jedynie słusznego kierunku w sztuce. O zbieżności tych działań świadczy fakt, że [[Rzeźbiarstwo|rzeźbiarz]] Arno Breker został w roku [[1939]] zaproszony do [[Moskwa|Moskwy]] do udziału w opracowaniu projektu [[Pałac Rad|Pałacu Rad]].

Podobnie jak w dziedzinie [[Sztuki plastyczne|plastyki]], władze hitlerowskie wpisały na listę prohibitów dzieła kompozytorów awangardy, jak operę [[Paul Hindemith|Paula Hindemitha]] ''{{link-interwiki |Mathis der Maler (opera) |tekst=Mathis der Maler |Q=Q508290}}''.

== Sztuka zwyrodniała ==
Od przejęcia władzy w roku 1933 władze III Rzeszy zwalczały wszystkie współczesne kierunki w sztuce, zaliczając je do „[[Sztuka wynaturzona|sztuki wynaturzonej]]”. Artystów – zwolenników [[Ekspresjonizm (sztuka)|ekspresjonizmu]], [[kubizm]]u, [[surrealizm]]u i pokrewnych kierunków usuwano z uczelni artystycznych, a ich dzieła zabierano z muzeów i galerii. Skonfiskowane dzieła wyprzedawano za granicę lub palono publicznie na stosach. Ze szczególną zaciekłością zwalczano artystów pochodzenia żydowskiego. Zakazem twórczości obłożono artystów tej miary, co [[Käthe Kollwitz]], [[Ernst Barlach]], [[Otto Dix]], [[George Grosz]] i [[John Heartfield]]. Wielu artystów wybrało wtedy emigrację.

[[Wystawa sztuki zdegenerowanej]] została zorganizowana przez NSDAP w [[Monachium]] i trwała od 19 lipca 1937 do listopada tegoż roku. Po jej zamknięciu część eksponatów została pokazana na dwunastu wystawach w innych miastach Niemiec.
Równocześnie z omawianą wystawą odbywała się w ramach obchodów „Lata Monachijskiego 1937" „Pierwsza Wielka Niemiecka Wystawa Sztuki”, mająca stanowić dowód wyższości sztuki hitlerowskiej nad zgniłą sztuką awangardową.

== Muzyka ==
Po dojściu Hitlera do władzy wielu wybitnych muzyków wybrało emigrację, najczęściej do [[Stany Zjednoczone|USA]], gdzie mogli swobodnie występować. Wielu innych, którzy zostali zaakceptowani przez władze, zrobiło w III Rzeszy kariery: [[Wilhelm Furtwängler]] został szefem Berlińskich Filharmoników, [[Herbert von Karajan]] dyrektorem [[Staatsoper Unter den Linden|Opery Berlińskiej]], [[Günther Ramin]] został kantorem [[Kościół św. Tomasza w Lipsku|kościoła św. Tomasza]] w [[Lipsk]]u. [[Carl Orff]] skomponował w roku 1937 oratorium [[Carmina Burana (Orff)|Carmina Burana]].

Za narodowego kompozytora niemieckiego uznany został [[Richard Wagner]] (1813–1883), do czego w znacznym stopniu przyczyniło się osobiste upodobanie Hitlera do jego oper. [[Festiwal w Bayreuth|Festiwale]] w [[Bayreuth]] stały się wzorem dla partyjnych uroczystości.

W dniach od 22 do 29 maja 1938 roku w [[Düsseldorf]]ie odbyły się Dni Muzyki Rzeszy pod patronatem i z udziałem Goebbelsa.

:: ''Obok koncertów i przedstawień operowych dla elity zorganizowano występy w fabrykach dla robotników w ramach akcji „Siła przez Radość” ([[Kraft durch Freude]]). (...) Koncertom towarzyszył kongres muzykologiczny, pierwszy zwołany od chwili objęcia władzy przez Hitlera. (...) Referaty wygłoszono w pięciu grupach tematycznych, wśród których największy rezonans wzbudziło zagadnienie „Muzyka i rasa”. Akademicy (...) deklarowali, iż zadaniem władz Rzeszy winno być zwalczanie przesadnego indywidualizmu w sztuce i popieranie twórczości adresowanej do szerszych warstw: sztuka nie może być luksusem i przywilejem elity. Podczas obrad nad „Niemiecką muzyką” muzykolodzy uzasadniali [[Anschluss]] przez powołanie się na jej odwieczną wspólnotę kulturową z innymi krainami w Niemczech (w podobnym tonie uzasadniano w 1939 roku przyłączenie do Rzeszy ziem polskich).''<ref>Danuta Gwizdalanka ''Muzyka i polityka'', Kraków 1999, s. 181-182.</ref>

Z tej okazji zorganizowano także wystawę „Zwyrodniałej muzyki” – ''[[Entartete Musik]]''. Wyeksponowano na niej książki, projekty scenografii do oper, partytury utworów i karykatury artystów potępionych za tworzenie „zwyrodniałej sztuki”. Byli wśród nich m.in.: [[Alban Berg]], [[Ernest Bloch]], [[Hanns Eisler]], Paul Hindemith, [[Ernst Křenek]], [[Arnold Schönberg]], [[Igor Strawinski]], [[Ernst Toch]].

== Film ==
{{Osobny artykuł|Kinematografia w III Rzeszy}}
W dziedzinie kinematografii oprócz filmów rozrywkowych powstały na zamówienie władz filmy propagandowe, jak [[Leni Riefenstahl]] ''[[Triumf woli]]'' i ''[[Olimpiada (film 1938)|Olimpiada]]'', a także [[Veit Harlan|Veita Harlana]] ''[[Żyd Süss (film 1940)|Żyd Süss]]''.

== Zobacz też ==
* [[Wystawa Berlińska]]
* ''[[Blut und Boden]]''
* ''[[Gottbegnadeten-Liste]]''
* [[Nazistowska grabież dóbr kultury]]
* ''[[Dzieci swinga]]''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = [[Peter Adam]]; |tytuł = Kunst im Dritten Reich |data = 1992 |isbn = 3-8077-0259-8 |wydanie = 1. Aufl |miejsce = Hamburg |wydawca = Rogner und Bernhard |oclc = 46194273 }}
* {{link-interwiki |Hildegard Brenner |Q=Q1432925}}: ''Die Kunstpolitik des Nationalsozialismus'' (Rowohlts deutsche Enzyklopädie; 167/168) Rowohlt, Reinbek 1963

== Linki zewnętrzne ==
{{Commonscat|Art styles approved by Nazi regime}}
* [http://www.hausderdeutschenkunst.de/ Dom Sztuki Niemieckiej] {{lang|de}}
* [[Piotr Krakowski (historyk sztuki)|Piotr Krakowski]], [https://polona.pl/item/144692257 ''Sztuka Trzeciej Rzeszy''], Kraków 2002

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kultura w III Rzeszy]]
[[Kategoria:Propaganda nazistowska]]

[[fr:Art officiel#Le nazisme]]


text:
# Aksel Bonde Hansen
Aksel Bonde Hansen (ur. 29 maja 1918 w Horne, zm. 27 maja 1996 w Horsens) – duński wioślarz, srebrny medalista olimpijski.
Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1948, gdzie osada Danii w składzie: Helge Halkjær, Aksel Bonde Hansen, Helge Muxoll Schrøder i Ib Storm Larsen wywalczyła srebrny medal w czwórkach bez sternika. W finale o 4,5 przegrali z Włochami, a o 4,2 sekundy pokonali osadę USA. Był to jego jedyny start olimpijski.
Ponadto zdobył srebrny medal w ósemkach na mistrzostwach Europy w Mediolanie (1950).

title: Aksel Bonde Hansen

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Aksel Bonde Hansen
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = wioślarstwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 29 maja 1918
 |miejsce urodzenia         = [[Horne (Jutlandia Północna)|Horne]]
 |data śmierci              = 27 maja 1996
 |miejsce śmierci           = [[Horsens]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|DEN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Londyn|1948|wioślarstwo|srebro|([[Wioślarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 – czwórka bez sternika mężczyzn|czwórka bez sternika]])}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Aksel Bonde Hansen''' (ur. [[29 maja]] [[1918]] w [[Horne (Jutlandia Północna)|Horne]], zm. [[27 maja]] [[1996]] w [[Horsens]]) – [[Dania|duński]] [[wioślarstwo|wioślarz]], srebrny medalista olimpijski.

Wystąpił na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948|igrzyskach olimpijskich w Londynie]] w 1948, gdzie osada Danii w składzie: [[Helge Halkjær]], Aksel Bonde Hansen, [[Helge Muxoll Schrøder]] i [[Ib Storm Larsen]] wywalczyła srebrny medal w czwórkach bez sternika. W finale o 4,5 przegrali z [[Włochy|Włochami]], a o 4,2 sekundy pokonali osadę [[Stany Zjednoczone|USA]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/158055 | tytuł = Olympedia – 1948 Summer Olympics, Rowing, Coxless Fours, Men | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2025-01-06}}</ref>. Był to jego jedyny start olimpijski.

Ponadto zdobył srebrny medal w ósemkach na [[Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 1950|mistrzostwach Europy w Mediolanie]] (1950)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sport-komplett.de/sport-komplett/sportarten/r/rudern/hst/69.html | tytuł = Rudern - Europameisterschaften (Herren - Achter) | opublikowany = sport-komplett.de | język = de | data dostępu = 2025-01-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/athletes/36476 | tytuł = Aksel Bonde Hansen | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2025-01-06}}

{{SORTUJ:Bonde Hansen, Aksel}}
[[Kategoria:Duńscy wioślarze]]
[[Kategoria:Duńscy olimpijczycy (Londyn 1948)]]
[[Kategoria:Duńscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Wioślarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948]]
[[Kategoria:Zmarli w 1996]]

title: · Aksel Bonde Hansen

Data i miejsce urodzenia: 29 maja 1918 · Horne

Data i miejsce śmierci: 27 maja 1996 · Horsens

title: Dorobek medalowy

srebro: Londyn 1948 · wioślarstwo · (czwórka bez sternika)


text:
# City College of New York
The City College of The City University of New York (powszechniej znany jako City College of New York lub po prostu City College, CCNY) – uczelnia w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, najstarsza z 24 instytucji kształcenia wyższego City University of New York i pierwsza publiczna uczelnia w Stanach Zjednoczonych. Jej zaprojektowany przez George’a B. Posta neogotycki kampus rozciągający się wzdłuż Convent Avenue od 130. do 141. ulicy na wzgórzach Harlemu na Manhattanie jest jedną z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych wizytówek dzielnicy.

## Znani studenci

### Nobliści
Dziewięciu absolwentów The City College zostało uhonorowanych Noblem. Żadna publiczna uczelnia na świecie nie wykształciła więcej laureatów tej nagrody.
- Kenneth Arrow 1940–1972, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii
- Robert J. Aumann 1950–2005, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii
- Julius Axelrod 1933–1970, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny
- Herbert A. Hauptman 1937–1985, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii
- Robert Hofstadter 1935–1961, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki
- Jerome Karle 1937–1985, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii
- Arthur Kornberg 1937–1959, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny
- Leon M. Lederman 1943–1988, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki
- Arno Penzias 1954–1978, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki

### Inni
- Leon Festinger psycholog, badacz i specjalista psychologii społecznej i teorii dysonansu poznawczego
- Woody Allen, reżyser filmowy, scenarzysta, aktor
- Michael Baden, patolog, specjalista medycyny sądowej
- Stanley Kubrick, reżyser filmowy
- Abraham Maslow, psycholog, autor teorii hierarchii potrzeb
- Colin Powell, były sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych
- Mario Puzo, powieściopisarz, autor Ojca chrzestnego

title: City College of New York

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = The City College of New York
 |nazwa oryginalna             =
 |nazwa łacińska               = Collegii Urbis Nov Eborac Sigillum
 |nazwa angielska              =
 |jednostka macierzysta        =
 |godło                        =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |dewiza                       = Respice, Adspice, Prospice
 |data założenia               = 1847
 |data likwidacji              =
 |typ                          = publiczna
 |patron                       =
 |państwo                      = USA
 |adres                        = 160 Convent Ave, New York, NY
[[Nowy Jork]]
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych = 473
 |liczba studentów             = 13 244
(stan na semestr jesienny 2006)
 |stanowisko zarządzającego    = rektor
 |zarządzający                 = Gregory H. Williams
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Nowy Jork (miasto)
 |współrzędne                  = 40°49′9.84″N 73°57′0″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.ccny.cuny.edu/
}}
'''The City College of The City University of New York''' (powszechniej znany jako '''City College of New York''' lub po prostu '''City College''', '''CCNY''') – [[uczelnia]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], najstarsza z 24 instytucji kształcenia wyższego [[City University of New York]] i pierwsza [[Szkoła publiczna|publiczna]] uczelnia w Stanach Zjednoczonych. Jej zaprojektowany przez [[George B. Post|George’a B. Posta]] [[neogotyk|neogotycki]] [[kampus]] rozciągający się wzdłuż Convent Avenue od 130. do 141. ulicy na wzgórzach [[Harlem (Nowy Jork)|Harlemu]] na [[Manhattan]]ie jest jedną z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych wizytówek dzielnicy.

== Znani studenci ==
=== Nobliści ===
Dziewięciu absolwentów The City College zostało uhonorowanych Noblem. Żadna publiczna uczelnia na świecie nie wykształciła więcej laureatów tej nagrody.
* [[Kenneth Arrow]] 1940–1972, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Laureaci Nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii|ekonomii]]
* [[Robert Aumann|Robert J. Aumann]] 1950–2005, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Laureaci Nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii|ekonomii]]
* [[Julius Axelrod]] 1933–1970, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny|medycyny]]
* [[Herbert A. Hauptman]] 1937–1985, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Lista laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie chemii|chemii]]
* [[Robert Hofstadter]] 1935–1961, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki|fizyki]]
* [[Jerome Karle]] 1937–1985, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Lista laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie chemii|chemii]]
* [[Arthur Kornberg]] 1937–1959, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny|medycyny]]
* [[Leon Lederman|Leon M. Lederman]] 1943–1988, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki|fizyki]]
* [[Arno Penzias]] 1954–1978, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki|fizyki]]

=== Inni ===
* [[Leon Festinger]] [[psycholog]], badacz i specjalista [[Psychologia społeczna|psychologii społecznej]] i [[Dysonans poznawczy|teorii dysonansu poznawczego]]
* [[Woody Allen]], [[reżyser|reżyser filmowy]], [[scenarzysta]], [[aktor]]
* [[Michael Baden]], [[patologia|patolog]], specjalista [[Medycyna sądowa|medycyny sądowej]]
* [[Stanley Kubrick]], [[reżyser|reżyser filmowy]]
* [[Abraham Maslow]], [[psycholog]], autor [[hierarchia potrzeb|teorii hierarchii potrzeb]]
* [[Colin Powell]], były [[sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych]]
* [[Mario Puzo]], [[pisarz|powieściopisarz]], autor ''[[Ojciec chrzestny (powieść)|Ojca chrzestnego]]''

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.ccny.cuny.edu Strona oficjalna]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Uczelnie w Nowym Jorku]]

title: The City College of New YorkCollegii Urbis Nov Eborac Sigillum

Dewiza: Respice, Adspice, Prospice

Typ: publiczna

Państwo: Stany Zjednoczone

Adres: 160 Convent Ave, New York, NY · Nowy Jork

Liczba studentów: 13 244 · (stan na semestr jesienny 2006)

Rektor: Gregory H. Williams


text:
# Desorpcja
Desorpcja – przemiana fizyczna, odwrotna do sorpcji, polegająca na uwalnianiu cząsteczek, atomów lub jonów z powierzchni lub z masy jednej ciągłej fazy fizycznej do drugiej.
Desorpcji sprzyjają:
- podwyższenie temperatury
- zmniejszenie stopnia dyspersji
- zmniejszenie stężenia zaabsorbowanych lub zaadsorbowanych jonów.

W technologii żywności wykorzystuje się desorpcję przy:
- odzyskiwaniu (rekuperacji) gazu użytego uprzednio do nasycenia ośrodka ciekłego, na przykład odzyskiwaniu CO2 przy konserwowaniu moszczów metodą Bohiego
- desulfitacji półproduktów traktowanych SO2 w celu ich przejściowego zakonserwowania
- regeneracji adsorbentów, na przykład węgla aktywnego
- „gazowym opakowywaniu”, na przykład przez usuwanie powietrza z proszku mlecznego w celu wprowadzenia na jego miejsce gazu nieczynnego (azotu lub dwutlenku węgla).

title: Desorpcja

wikitext:
'''Desorpcja''' – [[przemiana fizyczna]], odwrotna do [[sorpcja|sorpcji]], polegająca na uwalnianiu cząsteczek, atomów lub jonów z powierzchni lub z masy jednej ciągłej [[faza termodynamiczna|fazy]] fizycznej do drugiej.

Desorpcji sprzyjają:
* podwyższenie temperatury
* zmniejszenie [[stopień dyspersji|stopnia dyspersji]]
* zmniejszenie stężenia zaabsorbowanych lub [[adsorpcja|zaadsorbowanych]] jonów.

W technologii żywności wykorzystuje się desorpcję przy:
* odzyskiwaniu (rekuperacji) gazu użytego uprzednio do nasycenia ośrodka ciekłego, na przykład odzyskiwaniu [[dwutlenek węgla|CO2]] przy konserwowaniu [[moszcz]]ów metodą Bohiego
* [[desulfitacja|desulfitacji]] półproduktów traktowanych [[dwutlenek siarki|SO2]] w celu ich przejściowego zakonserwowania
* regeneracji [[adsorbent]]ów, na przykład [[węgiel aktywny|węgla aktywnego]]
* „gazowym opakowywaniu”, na przykład przez usuwanie powietrza z proszku mlecznego w celu wprowadzenia na jego miejsce [[gaz obojętny|gazu nieczynnego]] (azotu lub dwutlenku węgla).

[[Kategoria:Chemia fizyczna]]
[[Kategoria:Inżynieria procesowa]]


text:
# Marlena Miarczyńska
Marlena Miarczyńska, właśc. Maria Magdalena Miarczyńska (ur. 18 kwietnia 1952 w Pabianicach) – polska aktorka.

## Życiorys
Jest absolwentką szkoły muzycznej I stopnia w klasie fortepianu. W 1976 roku ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Występowała na deskach polskich scen: Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1976–1977), Teatru Narodowego w Warszawie (1977–1985), Teatru na Woli (1985–1986). Występowała również w spektaklach telewizyjnych, filmach oraz serialach. W 1977 roku otrzymała „Nagrodę Młodych” Zarządu Głównego SPATiF za rolę Józka w sztuce Tato, tato sprawa się rypła na XVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 2022 roku uhonorowana Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest prezesem Fundacji Artystów Weteranów Scen Polskich. Związana z Domem Artystów w Skolimowie.
Aktorka wystąpiła, m.in. w następujących produkcjach filmowych: Jej portret (1974, reż. Mieczysław Waśkowski), Bez znieczulenia (1978, reż. Andrzej Wajda), Przesłuchanie (1982, reż. Ryszard Bugajski), Alternatywy 4 (1983, reż. Stanisław Bareja), 07 zgłoś się (1984–1987, reż. Krzysztof Szmagier).

title: Marlena Miarczyńska

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Marlena Miarczyńska
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Maria Magdalena Miarczyńska
 |data urodzenia            = 18 kwietnia 1952
 |miejsce urodzenia         = [[Pabianice]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           = od 1976
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               = {{order|GA|B}}
 |faksymile                 =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Marlena Miarczyńska''', właśc. '''Maria Magdalena Miarczyńska''' (ur. 18 kwietnia 1952 w [[Pabianice|Pabianicach]]) – polska [[Aktor|aktorka]].

== Życiorys ==
Jest absolwentką szkoły muzycznej I stopnia w klasie [[fortepian]]u. W 1976 roku ukończyła studia na [[Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi|Wydziale Aktorskim]] [[Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi|Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera]] w [[Łódź|Łodzi]]. Występowała na deskach polskich scen: [[Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu|Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu]] (1976–1977), [[Teatr Narodowy (Warszawa)|Teatru Narodowego w Warszawie]] (1977–1985), [[Scena na Woli im. Tadeusza Łomnickiego|Teatru na Woli]] (1985–1986). Występowała również w spektaklach telewizyjnych, filmach oraz serialach. W 1977 roku otrzymała „Nagrodę Młodych” Zarządu Głównego [[Związek Artystów Scen Polskich|SPATiF]] za rolę Józka w sztuce ''Tato, tato sprawa się rypła'' na XVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 2022 roku uhonorowana [[Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”|Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]] przez [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego]]. Jest prezesem Fundacji Artystów Weteranów Scen Polskich. Związana z [[Dom Artystów Weteranów Scen Polskich|Domem Artystów w Skolimowie]]<ref name="p1">{{Cytuj stronę |url = https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=113871|tytuł = Marlena Miarczyńska|autor = |opublikowany =filmpolski.pl|data =2022-05-21 |język =pl |data dostępu = 2022-12-22}}</ref><ref>{{EncyklopediaTeatru |o |id = 359 |nazwa = Marlena Miarczyńska |data dostępu = 2022-12-22}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.zasp.pl/aktualnosci/skolimow-oswiadczenie-prezes-fundacji-artystow-weteranow-scen-polskich-marleny-miarczynskiej/|tytuł = Skolimów. Oświadczenie prezes Fundacji Artystów Weteranów Scen Polskich – Marleny Miarczyńskiej|autor =Marlena Miarczyńska |opublikowany =zasp.pl |data =2021-07-09 |język =pl |data dostępu = 2022-12-22}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url =https://www.gov.pl/web/kultura/wybitni-aktorzy-odznaczeni-medalami-zasluzony-kulturze-gloria-artis |tytuł =Wybitni aktorzy odznaczeni Medalami „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” |autor = |opublikowany =gov.pl |data =2022-12-20 |język =pl |data dostępu = 2022-12-22}}</ref>.

Aktorka wystąpiła, m.in. w następujących produkcjach filmowych: ''[[Jej portret (film)|Jej portret]]'' (1974, reż. [[Mieczysław Waśkowski]])<ref>{{Cytuj stronę |url = https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=12170|tytuł =Jej portret |autor = |opublikowany =filmpolski.pl |data =2022-05-21 |język =pl |data dostępu = 2022-12-22}}</ref>, ''[[Bez znieczulenia]]'' (1978, reż. [[Andrzej Wajda]])<ref>{{Cytuj stronę |url =https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=12658 |tytuł =Bez znieczulenia |autor = |opublikowany =filmpolski.pl |data =2022-05-21 |język = pl|data dostępu = 2022-12-22}}</ref>, ''[[Przesłuchanie (film)|Przesłuchanie]]'' (1982, reż. [[Ryszard Bugajski]])<ref>{{Cytuj stronę |url =https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=123101 |tytuł =Przesłuchanie |autor = |opublikowany =filmpolski.pl |data =2022-05-21 |język = pl|data dostępu = 2022-12-22}}</ref>, ''[[Alternatywy 4]]'' (1983, reż. [[Stanisław Bareja]])<ref>{{Cytuj stronę |url =https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=123615 |tytuł =Alternatywy 4 |autor = |opublikowany =filmpolski.pl |data = 2022-05-21|język = pl|data dostępu = 2022-12-22}}</ref>, ''[[07 zgłoś się]]'' (1984–1987, reż. [[Krzysztof Szmagier]])<ref name="p1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0583970|Marlena Miarczynska}}
* {{Filmpolski|osoba|113871|Marlena Miarczyńska}}
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 359 |nazwa = Marlena Miarczyńska |data dostępu = 2022-12-22}}
* {{Fototeka|osoba|14481|Marlena Miarczyńska}}. [dostęp 2022-12-22].
* [https://gudejko.pl/portfolia/marlena-miarczynska/ Profil na stronie agencji aktorskiej] {{lang|pl}} [dostęp 2022-12-22].

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Miarczyńska, Marlena}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pabianicach]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]
[[Kategoria:Polskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Polskie aktorki telewizyjne]]
[[Kategoria:Polskie aktorki teatralne]]
[[Kategoria:Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1952]]

title: Marlena Miarczyńska

Imię i nazwisko: Maria Magdalena Miarczyńska

Data i miejsce urodzenia: 18 kwietnia 1952 · Pabianice

Zawód: aktorka


text:
# Niebo co dzień
Niebo co dzień – czterdziesty drugi singel Budki Suflera wydany w 2020 roku. Po raz pierwszy od Czasu ołowiu zespół nagrał singel z Felicjanem Andrzejczakiem.
Autorem tekstu jest Tomasz Zeliszewski, a muzyki Romuald Lipko.

## Twórcy
- Autor tekstu: Tomasz Zeliszewski
- Kompozytor: Romuald Lipko
- Śpiew: Felicjan Andrzejczak
- Instrumenty klawiszowe: Piotr Sztajdel
- Perkusja: Tomasz Zeliszewski
- Gitary elektryczne: Dariusz Bafeltowski i Piotr Bogutyn
- Gitary basowe: Mieczysław Jurecki

title: Niebo co dzień

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Niebo co dzień
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Budka Suflera]]
 |album                     =
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 2020
 |nagrywany                 = [[28 maja]] [[2020]]
 |gatunek                   = [[rock]]
 |długość                   = 4:45
 |wytwórnia                 =
 |producent                 =
 |format                    =
 |autor                     =
 |kompozytor                = [[Romuald Lipko]]
 |twórca tekstu             = [[Tomasz Zeliszewski]]
 |poprzedni singel          = [[W kinie tak jest]]
 |następny singel           = [[10 lat samotności (singel Budki Suflera)|10 lat samotności]]
 |1. wydanie                = [[Budka Suflera]]
 |rok poprzedniego singla   = 2020
 |rok 1. wydania            = 2020
 |rok następnego singla     = 2020
 |2. wydanie                = [[Felicjan Andrzejczak]]
 |poprzedni singel 2        = [[Radio moja miłość]]
 |następny singel 2         = [[10 lat samotności (singel Budki Suflera)|10 lat samotności]]
 |rok poprzedniego singla 2 = 2014
 |rok 2. wydania            = 2020
 |rok następnego singla 2   = 2020
}}
'''Niebo co dzień''' – czterdziesty drugi singel [[Budka Suflera|Budki Suflera]] wydany w [[2020 w muzyce|2020]] roku. Po raz pierwszy od [[Czas ołowiu|''Czasu ołowiu'']] zespół nagrał singel z [[Felicjan Andrzejczak|Felicjanem Andrzejczakiem]]<ref name="songwriters">{{Cytuj stronę |url =https://polskatimes.pl/budka-suflera-i-felicjan-andrzejczak-znow-razem-premierowy-singiel-nosi-tytul-niebo-co-dzien-u-nas-ekskluzywny-wywiad-wideo-z/ar/c13-14994367|tytuł = Budka Suflera i Felicjan Andrzejczak znów razem. Premierowy singiel nosi tytuł "Niebo co dzień". U nas ekskluzywny wywiad wideo z muzykami |autor = |opublikowany =|język = pl |data dostępu = 2021-11-09}}</ref>.

Autorem tekstu jest [[Tomasz Zeliszewski]], a muzyki [[Romuald Lipko]].

== Twórcy ==
* Autor tekstu: [[Tomasz Zeliszewski]]
* Kompozytor: [[Romuald Lipko]]
* Śpiew: [[Felicjan Andrzejczak]]
* Instrumenty klawiszowe: [[Piotr Sztajdel]]
* Perkusja: [[Tomasz Zeliszewski]]
* Gitary elektryczne: [[Dariusz Bafeltowski]] i [[Piotr Bogutyn]]
* Gitary basowe: [[Mieczysław Jurecki]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Piosenki powstałe w roku 2020]]
[[Kategoria:Single Budki Suflera]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2020]]

title: Niebo co dzień

Gatunek: rock

Kompozytor: Romuald Lipko

Twórca tekstu: Tomasz Zeliszewski

„W kinie tak jest” · (2020): „Niebo co dzień” · (2020) · „10 lat samotności” · (2020)


text:
# Alex Schlopy
Alex Schlopy (ur. 25 lipca 1992 w Park City) – amerykański narciarz dowolny. Specjalizuje się w konkurencjach slopestyle i big air. Mistrz świata w konkurencji slopestyle, tytuł ten wywalczył podczas mistrzostw świata w Deer Valley w 2011 roku. Poza tym jest także złotym medalistą Winter X-Games 2011 w konkurencji big air.
Matką Alexa Schlopy’ego jest Holly Flanders, amerykańska narciarka alpejska zwyciężczyni trzech zawodów Pucharu Świata, uczestniczka igrzysk olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku.

## Osiągnięcia

### Mistrzostwa świata
| Miejsce | Dzień    | Rok  | Miejscowość | Konkurencja | Zwycięzca       |
| ------- | -------- | ---- | ----------- | ----------- | --------------- |
| 1.      | 3 lutego | 2011 | Park City   | Slopestyle  | -               |
| 10.     | 9 marca  | 2013 | Voss        | Slopestyle  | Thomas Wallisch |

### Puchar Świata

#### Miejsca w klasyfikacji generalnej
- sezon 2012/2013: 137.
- sezon 2013/2014: 121.
- sezon 2014/2015: 143.

#### Miejsca na podium
Schlopy nigdy nie stanął na podium zawodów PŚ.

title: Alex Schlopy

wikitext:
{{Zawodnik zima infobox
 | imię i nazwisko   = Alex Schlopy
 |dyscyplina           = narciarstwo dowolne
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = [[25 lipca]] [[1992]]
 | miejsce urodzenia = [[Park City (Utah)|Park City]]
 | data śmierci      =
 | miejsce śmierci   =
 | klub              =
 | debiut            = [[12 stycznia|12.01]] [[2013]], [[Copper Mountain]] (7. miejsce – slopestyle)
 | pierwsze punkty   = [[12 stycznia|12.01]] [[2013]], [[Copper Mountain]]<br> (7. miejsce – slopestyle)
 | pierwsze podium   =
 | wzrost            =
 | commons           =
 | wikicytaty        =
 | www               =
 | medale            =
{{Medalista infobox/reprezentacja|USA}}
{{Zawodnik zima infobox/podrozdział|[[Mistrzostwa świata w narciarstwie dowolnym|Mistrzostwa świata]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Dowolnym 2011|Park City 2011]]|[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Dowolnym 2011 – slopestyle mężczyzn|Slopestyle]]}}
{{Zawodnik zima infobox/podrozdział|[[X-Games|Winter X-Games]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Winter X Games 15|Aspen 2011]]|Big air}}
}}
'''Alex Schlopy''' (ur. [[25 lipca]] [[1992]] w [[Park City (Utah)|Park City]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[narciarstwo dowolne|narciarz dowolny]]. Specjalizuje się w konkurencjach [[slopestyle]] i [[big air]]. Mistrz świata w konkurencji [[slopestyle]], tytuł ten wywalczył podczas [[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Dowolnym 2011|mistrzostw świata w Deer Valley]] w 2011 roku. Poza tym jest także złotym medalistą [[X-Games|Winter X-Games 2011]] w konkurencji [[big air]].

Matką Alexa Schlopy’ego jest [[Holly Flanders]], amerykańska [[Narciarstwo alpejskie|narciarka alpejska]] zwyciężczyni trzech zawodów [[Puchar Świata w narciarstwie alpejskim|Pucharu Świata]], uczestniczka [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1980|igrzysk olimpijskich w Lake Placid]] w 1980 roku.

== Osiągnięcia ==
=== [[Mistrzostwa świata w narciarstwie dowolnym|Mistrzostwa świata]] ===
{| width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Zwycięzca
|-bgcolor=ffffbf
||1.[[Plik:FIS gold medal.png|15px]]
|align=center|3 lutego
||[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Dowolnym 2011|2011]]
|align=center|{{flaga|USA}} [[Park City (Utah)|Park City]]
||Slopestyle
||-
|-
||10.
|align=center|9 marca
||[[Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Dowolnym 2013|2013]]
|align=center|{{flaga|NOR}} [[Voss]]
||Slopestyle
||{{Flaga|USA}} [[Thomas Wallisch]]
|}

=== [[Puchar Świata w narciarstwie dowolnym|Puchar Świata]] ===
==== Miejsca w klasyfikacji generalnej ====
* [[Puchar Świata w narciarstwie dowolnym 2012/2013|sezon 2012/2013]]: 137.
* [[Puchar Świata w narciarstwie dowolnym 2013/2014|sezon 2013/2014]]: 121.
* [[Puchar Świata w narciarstwie dowolnym 2014/2015|sezon 2014/2015]]: 143.

==== Miejsca na podium ====
Schlopy nigdy nie stanął na podium zawodów PŚ.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://data.fis-ski.com/dynamic/athlete-biography.html?sector=FS&competitorid=171174&type=result Profil na stronie FIS] {{lang|de|en|fr}}

{{Mistrzowie świata narciarstwo dowolne - Slopestyle}}

{{SORTUJ:Schlopy, Alex}}
[[Kategoria:Amerykańscy narciarze dowolni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1992]]

title: · Alex Schlopy

Data i miejsce urodzenia: 25 lipca 1992 · Park City

Debiut w PŚ: 12.01 2013, Copper Mountain (7. miejsce – slopestyle)

Pierwsze punkty w PŚ: 12.01 2013, Copper Mountain · (7. miejsce – slopestyle)

title: Dorobek medalowy

złoto:
Park City 2011 · Slopestyle
Aspen 2011 · Big air


text:
# Reprezentacja Islandii w skokach narciarskich
Reprezentacja Islandii w skokach narciarskich – grupa skoczków narciarskich wybierana do reprezentowania Islandii w międzynarodowych zawodach przez Islandzki Związek Narciarski (Skíðasambands Íslands).
Reprezentanci Islandii występowali w międzynarodowych zawodach w skokach narciarskich w latach 20., 30., 40., 50. i 60. XX wieku. Islandzcy skoczkowie wystąpili na trzech igrzyskach olimpijskich: w 1948, 1952 i 1960.
W Islandii od połowy lat 90. XX wieku nie rozgrywa się żadnych zawodów. Od 2018 rekordzistą kraju w długości skoku jest trenujący w Norwegii Anton Øyvindsson, reprezentujący w tymże roku Islandię w oficjalnych zawodach FIS dzieci w kombinacji norweskiej w Trondheim. W 2020 zrezygnował on z uprawiania kombinacji norweskiej na rzecz skoków narciarskich, poprawiał też potem swój rekord kraju. W dniach 13–14 listopada 2021 w Falun startował w zawodach FIS Cup, zajmując miejsca 51. (ostatnie) i 46. (wyprzedzając dwóch zawodników). W 2022 ogłosił zakończenie kariery.

## Najważniejsi skoczkowie islandzcy
- Jónas Ásgeirsson
- Kristjan Ásgeirsson
- Ari Guðmundsson
- Skarphéðinn Guðmundsson
- Björn Þór Ólafsson

wikitext:
{{Reprezentacja sportowa infobox
 |nazwa                = Reprezentacja Islandii w skokach narciarskich
 |nazwa oryginalna     =
 |dyscyplina           = skoki narciarskie
 |grafika              = Flag of Iceland.svg
 |opis grafiki         =
 |przydomek            =
 |związek              = [[Islandzki Związek Narciarski|Skíðasambands Íslands]]
 |sponsor techniczny   =
 |menedżer generalny   =
 |trener               =
 |asystent trenera     =
 |kapitan              =
 |najwięcej występów   =
 |najwięcej PŚ         =
 |najwięcej zawodów PŚ =
 |skrót                = ISL
 |ranking              =
 |data rankingu        =
 |pierwszy mecz        =
 |najwyższe zwycięstwo =
 |najwyższa porażka    =
 |IO złoto             =
 |IO srebro            =
 |IO brąz              =
 |MŚ złoto             =
 |MŚ srebro            =
 |MŚ brąz              =
 |MK kontynent         = świata w lotach
 |MK złoto             =
 |MK srebro            =
 |MK brąz              =
 |commons              =
 |wikinews             =
 |www                  =
}}
'''Reprezentacja Islandii w skokach narciarskich''' – grupa skoczków narciarskich wybierana do reprezentowania [[Islandia|Islandii]] w międzynarodowych zawodach przez [[Islandzki Związek Narciarski]] (''Skíðasambands Íslands'').

Reprezentanci Islandii występowali w międzynarodowych zawodach w [[skoki narciarskie|skokach narciarskich]] w latach 20., 30., 40., 50. i 60. XX wieku. Islandzcy skoczkowie wystąpili na trzech igrzyskach olimpijskich: w [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1948|1948]], [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1952|1952]] i [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1960|1960]].

W Islandii od połowy lat 90. XX wieku nie rozgrywa się żadnych zawodów. Od 2018 rekordzistą kraju w długości skoku jest trenujący w [[Norwegia|Norwegii]] [[Anton Øyvindsson]], reprezentujący w tymże roku Islandię w oficjalnych zawodach [[Międzynarodowa Federacja Narciarska i Snowboardowa|FIS]] dzieci w [[kombinacja norweska|kombinacji norweskiej]] w [[Trondheim]]<ref>{{Cytuj | url = http://www.skijumping.pl/wiadomosci/24716/Anton-Oeyvindsson-Jestem-bardzo-dumny-z-tego-ze-moge-reprezentowac-Islandie/ | tytuł = Anton Oeyvindsson: Jestem bardzo dumny z tego, że mogę reprezentować Islandię | autor = Paweł Borkowski | data = 2018-03-29 | opublikowany = skijumping.pl}}</ref>. W 2020 zrezygnował on z uprawiania kombinacji norweskiej na rzecz skoków narciarskich<ref>{{Cytuj | url = https://www.skijumping.pl/wiadomosci/28707/w-oslo-rozegrano-zawody-norges-cup-padl-rekord-islandii/ | tytuł = W Oslo rozegrano zawody Norges Cup, padł rekord Islandii | autor = Adrian Dworakowski | data = 2020-11-23 | opublikowany = skijumping.pl}}</ref>, poprawiał też potem swój rekord kraju. W dniach 13–14 listopada 2021 w [[Falun]] startował w zawodach [[FIS Cup w skokach narciarskich|FIS Cup]], zajmując miejsca 51. (ostatnie) i 46. (wyprzedzając dwóch zawodników)<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.fis-ski.com/DB/general/athlete-biography.html?sectorcode=JP&competitorid=234874 | tytuł = Profil Antona Øyvindssona na oficjalnej stronie FIS}}</ref>. W 2022 ogłosił zakończenie kariery<ref>{{Cytuj | url = https://www.skijumping.pl/wiadomosci/31871/islandzki-jedynak-konczy-ze-skokami/ | tytuł = Islandzki jedynak kończy ze skokami | autor = Dominik Formela | data = 2022-05-02 | opublikowany = skijumping.pl}}</ref>.

== Najważniejsi skoczkowie islandzcy ==
* [[Jónas Ásgeirsson]]
* [[Kristjan Ásgeirsson]]
* [[Ari Guðmundsson]]
* [[Skarphéðinn Guðmundsson]]
* [[Björn Þór Ólafsson]]

== Zobacz też ==
* [[Skoki narciarskie w Islandii]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Skoki narciarskie w Islandii}}
{{Reprezentacje w skokach narciarskich}}

[[Kategoria:Skoki narciarskie w Islandii]]
[[Kategoria:Reprezentacje narodowe w skokach narciarskich|Islandia]]
[[Kategoria:Islandzkie reprezentacje narodowe]]

[[no:Skihopping og kombinert på Island]]

title: · Reprezentacja Islandii w skokach narciarskich

Związek: Skíðasambands Íslands

Skrót FIS: ISL


text:
# Jewgienij Gierasimow
Jewgienij Michajłowicz Gierasimow, ros. Евгений Михайлович Герасимов (ur. 7 października 1873 w Nowoczerkasku, zm. 15 marca 1949 w Paryżu) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz kozacki, zastępca dowódcy kozackich wojsk rezerwowych w składzie niemieckiej Armii Rezerwowej pod koniec II wojny światowej

## Życiorys
Ukończył klasyczne gimnazjum w Nowoczerkasku, a następnie szkołę piechoty w Kijowie. Od 1892 r. służył w 130 chersońskim pułku piechoty i 21 brygadzie artylerii. W 1903 r. ukończył nikołajewską akademię sztabu generalnego. Wykładał wojskowość w kozackiej szkole junkierskiej w Nowoczerkasku. W 1911 r. awansował do stopnia pułkownika. Brał udział w I wojnie światowej jako kolejno oficer do spraw specjalnych poruczeń w sztabie Wojska Dońskiego, szef sztabu 1 samodzielnej brygady kawalerii Kozaków dońskich, szef sztabu zabajkalskiej brygady kawalerii Kozaków dońskich, dowódca 17 turkiestańskiego pułku strzeleckiego, szef sztabu 5 kaukaskiej dywizji kawalerii i generalny kwatermistrz w sztabie Armii Kaukaskiej. 21 grudnia 1916 r. został awansowany do stopnia generała majora. Był odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy, Orderem Świętej Anny III klasy, Orderem Świętego Stanisława II i III klasy. Na początku maja 1918 r. wstąpił do białych formacji Kozaków dońskich. Objął funkcję komendanta kozackiej szkoły wojskowej w Nowoczerkasku, a pod koniec 1918 r. – delegata wojskowej rady Kozaków dońskich na pokojową konferencję wersalską w Paryżu. Delegacja nie została jednak dopuszczona do obrad, w związku z czym na początku 1919 r. powróciła nad Don. Generał J.M. Gierasimow pozostał we Francji, dlatego latem tego roku został skierowany do rezerwy. Na emigracji był zwolennikiem kozackiego separatyzmu. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Współuczestniczył w formowaniu kozackich oddziałów wojskowych w służbie armii niemieckiej. Od września 1944 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy kozackich wojsk rezerwowych niemieckiej Armii Rezerwowej. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Zamieszkał we Francji, gdzie zmarł 15 marca 1949.

title: Jewgienij Gierasimow

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Jewgienij Michajłowicz Gierasimow
 |imię i nazwisko org = Евгений Михайлович Герасимов
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = 1856-a-p16r.png
 |stopień             = [[generał major]]
 |data urodzenia      = [[7 października]] [[1873]]
 |miejsce urodzenia   = [[Nowoczerkask]]
 |data śmierci        = [[15 marca]] [[1949]]
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1837–1861
 |siły zbrojne        = [[Plik:Coat of Arms of Russian Empire.svg|20px]] [[Armia Imperium Rosyjskiego]]
 |jednostki           = [[Paryż]]
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|ŚJ|I4}} {{order|ŚA|3}} {{order|CiKOŚSt|2}} {{order|CiKOŚSt|3}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
'''Jewgienij Michajłowicz Gierasimow''', [[Język rosyjski|ros.]] Евгений Михайлович Герасимов (ur. [[7 października]] [[1873]] w [[Nowoczerkask]]u, zm. [[15 marca]] [[1949]] w [[Paryż]]u) – rosyjski wojskowy ([[Generał|generał major]]), emigracyjny działacz kozacki, zastępca dowódcy kozackich wojsk rezerwowych w składzie niemieckiej [[Armia Rezerwowa (III Rzesza)|Armii Rezerwowej]] pod koniec [[II wojna światowa|II wojny światowej]]

== Życiorys ==
Ukończył klasyczne gimnazjum w [[Nowoczerkask]]u, a następnie szkołę piechoty w [[Kijów|Kijowie]]. Od 1892 r. służył w 130 chersońskim pułku piechoty i 21 brygadzie artylerii. W 1903 r. ukończył nikołajewską akademię sztabu generalnego. Wykładał wojskowość w kozackiej szkole junkierskiej w Nowoczerkasku. W 1911 r. awansował do stopnia pułkownika. Brał udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] jako kolejno oficer do spraw specjalnych poruczeń w sztabie Wojska Dońskiego, szef sztabu 1 samodzielnej brygady kawalerii Kozaków dońskich, szef sztabu zabajkalskiej brygady kawalerii Kozaków dońskich, dowódca 17 turkiestańskiego pułku strzeleckiego, szef sztabu 5 kaukaskiej dywizji kawalerii i generalny kwatermistrz w sztabie Armii Kaukaskiej. 21 grudnia 1916 r. został awansowany do stopnia generała majora. Był odznaczony [[Order Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)|Orderem Świętego Jerzego]] IV klasy, [[Order Świętej Anny|Orderem Świętej Anny]] III klasy, [[Order Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie)|Orderem Świętego Stanisława]] II i III klasy. Na początku maja 1918 r. wstąpił do [[Biali (Rosja)|białych]] formacji Kozaków dońskich. Objął funkcję komendanta kozackiej szkoły wojskowej w Nowoczerkasku, a pod koniec 1918 r. – delegata wojskowej rady Kozaków dońskich na [[Konferencja pokojowa w Paryżu (1919–1920)|pokojową konferencję wersalską]] w [[Paryż]]u. Delegacja nie została jednak dopuszczona do obrad, w związku z czym na początku 1919 r. powróciła nad [[Don]]. Generał J.M. Gierasimow pozostał we [[Francja|Francji]], dlatego latem tego roku został skierowany do rezerwy. Na emigracji był zwolennikiem kozackiego [[separatyzm]]u. W okresie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] podjął współpracę z Niemcami. Współuczestniczył w formowaniu kozackich oddziałów wojskowych w służbie armii niemieckiej. Od września 1944 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy kozackich wojsk rezerwowych niemieckiej Armii Rezerwowej. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. Zamieszkał we [[Francja|Francji]], gdzie zmarł 15 marca 1949.

== Linki zewnętrzne ==
[http://www.hrono.info/biograf/bio_g/gerasimov_em.html Biografia gen. Jewgienija M. Gierasimowa (jęz. rosyjski)]

{{SORTUJ:Gierasimow, Jewgienij}}
[[Kategoria:Biali emigranci rosyjscy we Francji]]
[[Kategoria:Generałowie majorowie armii Imperium Rosyjskiego]]
[[Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowoczerkasku]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny]]
[[Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1873]]
[[Kategoria:Zmarli w 1949]]

title: Jewgienij Michajłowicz GierasimowЕвгений Михайлович Герасимов

Data i miejsce urodzenia: 7 października 1873 · Nowoczerkask

Siły zbrojne: Armia Imperium Rosyjskiego

Jednostki: Paryż

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa


text:
# Hennin
Hennin – kobiece nakrycie głowy noszone głównie przez kobiety we Francji oraz Burgundii w 2 poł. XV wieku.
Pierwotnie ich pochodzenie łączy się ze wschodnim ubiorem kościelnym. Odbywając podróże do Cypru i Aleksandrii, Europejczycy musieli spotkać się z syryjskimi mitrami. Poza nimi upatruje się wpływów dostarczanych z Chin, gdzie noszono czepce w stylu hou z dynastii Wei i Tang.
Termin "hennin" pierwotnie odnosił się do czepca noszonego w 1 poł. XV wieku przez burgundzkie damy. Był to czepiec z dwoma rogami, pod którymi chowano upięte włosy w formie "ślimacznicy". Moda ta była ostro krytykowana przez duchowieństwo, bo kojarzyła się z czarcimi rogami. Pejoratywnie biskup określał takie czepce jako "hurte belin" (czyli "ubodź, baranie"), lecz dzieci szykanujące tak przystrojone kobiety, przeinaczyły zwrot na "au hennin". Termin ten został potem omyłkowo przeniesiony na rodzaj stożkowatego, sztywnego czepca z jednym rogiem, o których pisał w swej kronice zakonnik Monstrelet. Czepiec był wykonany z białej tkaniny (zazwyczaj z jedwabiu, a u mniej wytwornych pań z płótna), a do niego dołączano chustę z muślinu, aksamitu lub koronki.

title: Hennin

wikitext:
{{Inne znaczenia|nakrycia głowy|[[Hennin (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
[[Plik:Christine de Pisan and her son.jpg|thumb|[[Christine de Pisan]] z synem –  miniatura z 1 poł. XV wieku, przedstawiająca kobietę w czepcu siodłowym, pejoratywnie zwanym henninem]]
[[Plik:Hans Holbein Temple Detail.jpg|thumb| Fragment z obrazu [[Hans Holbein (starszy)|Hansa Holbeina]], ukazujący kobietę w czepcu stożkowatym z końca XV wieku. Jest to przykład drugiego rodzaju czepca, także zwanego henninem]]
'''Hennin''' – kobiece nakrycie głowy noszone głównie przez kobiety we [[Francja|Francji]] oraz [[Burgundia|Burgundii]] w 2 poł. XV wieku.

Pierwotnie ich pochodzenie łączy się ze wschodnim ubiorem kościelnym. Odbywając podróże do Cypru i Aleksandrii, Europejczycy musieli spotkać się z syryjskimi mitrami. Poza nimi upatruje się wpływów dostarczanych z Chin, gdzie noszono czepce w stylu ''hou'' z dynastii [[północna dynastia Wei|Wei]] i [[Dynastia Tang|Tang]]<ref>Francois Boucher, ''Historia Mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku'', Arkady, 2006, s. 164</ref>.

Termin "hennin" pierwotnie odnosił się do czepca noszonego w 1 poł. XV wieku przez burgundzkie damy. Był to czepiec z dwoma rogami, pod którymi chowano upięte włosy w formie "ślimacznicy". Moda ta była ostro krytykowana przez duchowieństwo, bo kojarzyła się z czarcimi rogami. Pejoratywnie biskup określał takie czepce jako "hurte belin" (czyli "ubodź, baranie"), lecz dzieci szykanujące tak przystrojone kobiety, przeinaczyły zwrot na "au hennin"<ref>Tamże, s. 163</ref>. Termin ten został potem omyłkowo przeniesiony na rodzaj stożkowatego, sztywnego czepca z jednym rogiem, o których pisał w swej kronice zakonnik [[Monstrelet]]<ref>Hennin, czyli "czepce strzeliste jak dzwonnice", Tamże. s. 164</ref>. Czepiec był wykonany z białej tkaniny (zazwyczaj z [[jedwab]]iu, a u mniej wytwornych pań z [[Płótno|płótna]]), a do niego dołączano chustę z [[muślin]]u, [[aksamit]]u lub [[koronka (sztuka)|koronki]].

== Zobacz też ==
* [[Kornet bamberski]]

== Bibliografia ==
* Francois Boucher, ''Historia Mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku'', Arkady, 2006, {{ISBN|83-213-4231-0}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czepce]]


text:
# Brusy
Brusy (kaszub. Brusë, niem. Bruß, dawniej Bruski) – miasto w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Brusy. Brusy są położone w Borach Tucholskich na południowych Kaszubach.
W latach 1975–1998 miejscowość należała województwa bydgoskiego.
Według danych z 30 czerwca 2024 roku Brusy liczyły 5 053 mieszkańców.

## Historia
Najpewniej do 1324 powstał w Brusach dwór krzyżacki będący centrum okręgu zaborskiego w
komturstwie tucholskim. Mniej więcej w tym czasie siedziba tego urzędu została przeniesiona z Brus do Kosobud. W 1351 r. wieś Brusy była lokowana na prawie chełmińskim. Po wojnie trzynastoletniej Brusy były wsią królewską, należącą do klucza kosobudzkiego w starostwie tucholskim.
Od 16 listopada 1906 r. do co najmniej 26 lutego 1907 r. w miejscowej szkole elementarnej odbył się strajk dzieci przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Z uczestników strajku znane są nazwiska następujących dzieci: Piekarski, Libera, Trepkowski, B., J., J. Synakowie, M. i W. Orłowscy, Stodolski. Strajk był elementem znacznie większej akcji biernego oporu wobec pruskich władz szkolnych, która na przełomie 1906 i 1907 r. objęła ponad 460 szkół w prowincji Prusy Zachodnie, czyli przedrozbiorowe Pomorze Gdańskie, Powiśle, ziemię chełmińską i ziemię lubawską oraz część Krajny. Inspiracją dla strajków pomorskich były wcześniejsze działania dzieci w prowincji wielkopolskiej, ze słynnym strajkiem we Wrześni (1901) na czele.
W latach okupacji hitlerowskiej na terenach przylegających działała Tajna Organizacja Wojskowa Gryf Pomorski. Z tego też powodu w sąsiednich miejscowościach Małe Chełmy i Wielkie Chełmy stacjonowały jednostki SS i Wehrmachtu, przeznaczone do walki z partyzantką. Filią obozu koncentracyjnego Stutthof były Dziemiany, a nie jak podaje się w nazwach z podziału administracyjnego z czasów okupacji Bruss-Sophienwalde (Brusy-Dziemiany), powiat Konitz, Westpreußen (Prusy Zachodnie) 24 sierpnia 1944...31 marca 1945. Na części powierzchni zajmowanej przez Zakłady Spożywcze „Las” mieściły się baraki więzienne (zmodernizowane w latach 50. XX wieku) oraz podziemny zbiornik po oddziale szpitalnym. Wśród więźniów było wielu powstańców warszawskich.
1 stycznia 1988 r. Brusy uzyskały prawa miejskie. W 2007 r. w Brusach odbył się IX Zjazd Kaszubów. 17 października 2010 r. jedyne rondo w Brusach nazwano Rondem Macieja Płażyńskiego Marszałka Sejmu RP, który zginął w katastrofie lotniczej w Smoleńsku. W marcu 2012 r. w Brusach odbył się VIII Dzień Jedności Kaszubów.

## Charakterystyka
Brusy są położone na skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 235 z drogą wojewódzką nr 236, z bezpośrednim połączeniem kolejowym z Chojnicami i Kościerzyną ze stacji w Brusach.
W Brusach funkcjonuje m.in. jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona w 1995 r. do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

## Zabytki
Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są: kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych oraz cmentarz przykościelny, 1876–1879, nr rej.: A-1220 z 3.07.2001.

## Demografia
Wedle danych z 31 grudnia 2012 r. w Brusach mieszkało 4985 osób.

## Sport
W mieście swą siedzibę ma klub piłkarski Tęcza Brusy. Aktualnie występuje w V lidze  (grupa Gdańsk II).
- Pełna nazwa: Miejski Ludowy Klub Sportowy Tęcza Brusy
- Rok założenia: 1946
- Adres: ul. Armii Krajowej 1, 89-632 Brusy
- Stadion: Stadion w Brusach

pojemność: 500
oświetlenie: tak
- Najwyższa klasa rozgrywkowa: V liga (grupa Gdańsk II)

title: Brusy

wikitext:
{{Inne znaczenia|[[miasto|miasta]] w [[Polska|Polsce]]|[[Brusy (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tej nazwy]]}}
{{Polskie miasto infobox
 |nazwa                     = Brusy
 |dopełniacz nazwy          = Brus
 |zdjęcie                   = Brusy ulica 2 lutego 04.07.10 p.jpg
 |opis zdjęcia              = Ulica 2 Lutego
 |herb                      = POL Brusy COA.svg
 |flaga                     = POL gmina Brusy flag.svg{{!}}border
 |dewiza                    =
 |województwo               = pomorskie
 |powiat                    = [[Powiat chojnicki|chojnicki]]
 |gmina                     = [[Brusy (gmina)|Brusy]]
 |data założenia            =
 |prawa miejskie            = 1 stycznia 1988<ref name="MP">Uchwała Rady Państwa z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie utworzenia miasta Brusy w województwie bydgoskim ({{Monitor Polski | rok = 1987 | numer = 38 | pozycja = 326}}).</ref>
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              = Witold Ossowski
 |powierzchnia              = 5,2
 |wysokość                  =
 |rok                       = 30.06.2024
 |liczba ludności           = 5053
 |gęstość zaludnienia       = 981,34
 |strefa numeracyjna        = 52
 |kod pocztowy              = 89-632
 |tablice rejestracyjne     = GCH
 |plan miasta               =
 |kod mapy                  = Brusy (gmina)
 |współrzędne               = 53°53′8″N 17°43′19″E
 |TERYT                     = 2202024
 |SIMC                      = 0928848
 |hasło promocyjne          =
 |adres urzędu miasta       = ul. Na Zaborach 1<br>89-632 Brusy
 |commons                   = Category:Brusy
 |wikinews                  =
 |wikicytaty                =
 |wikisłownik               = Brusy
 |www                       = http://www.brusy.pl/
 |bip                       = https://bip.brusy.pl/
}}
'''Brusy''' ([[Język kaszubski|kaszub.]] '''Brusë''', [[Język niemiecki|niem.]] ''Bruß'', dawniej ''Bruski'') – [[miasto]] w [[Polska|Polsce]], w [[województwo pomorskie|województwie pomorskim]], w [[powiat chojnicki|powiecie chojnickim]], siedziba [[Brusy (gmina)|gminy miejsko-wiejskiej Brusy]]. Brusy są położone w [[Bory Tucholskie|Borach Tucholskich]] na południowych [[Kaszuby|Kaszubach]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała [[Województwo bydgoskie (1975–1998)|województwa bydgoskiego]].

Według danych z 30 czerwca 2024 roku Brusy liczyły 5 053 mieszkańców.<ref>{{Cytuj |autor = GUS |tytuł = Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym w 2024 r. (stan w dniu 30.06) |data dostępu = 2025-01-05 |opublikowany = stat.gov.pl |url = https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/ludnosc/ludnosc/ludnosc-stan-i-struktura-ludnosci-oraz-ruch-naturalny-w-przekroju-terytorialnym-w-2024-r-stan-w-dniu-30-06,6,37.html}}</ref>

== Historia ==
[[Plik:Brusy kościół Wszystkich Świętych front 04.07.10 p.jpg|thumb|left|200px|[[Kościół Wszystkich Świętych w Brusach|Kościół Wszystkich Świętych]], XIX w.]]
Najpewniej do 1324 powstał w Brusach dwór [[Zakon krzyżacki|krzyżacki]] będący centrum okręgu zaborskiego w
[[Komturia tucholska|komturstwie tucholskim]]. Mniej więcej w tym czasie siedziba tego urzędu została przeniesiona z Brus do [[Kosobudy (województwo pomorskie)|Kosobud]].{{odn|Knyżewski|2018|s=103,384}} W 1351 r. wieś Brusy była lokowana na [[Prawo chełmińskie|prawie chełmińskim]]. Po [[Wojna trzynastoletnia|wojnie trzynastoletniej]] Brusy były wsią królewską, należącą do klucza kosobudzkiego w starostwie [[Tuchola|tucholskim]].

Od 16 listopada 1906 r. do co najmniej 26 lutego 1907 r. w miejscowej szkole elementarnej odbył się strajk dzieci przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Z uczestników strajku znane są nazwiska następujących dzieci: Piekarski, Libera, Trepkowski, B., J., J. Synakowie, M. i W. Orłowscy, Stodolski. Strajk był elementem znacznie większej [[Strajki szkolne w Prusach Zachodnich (1906–1907)|akcji biernego oporu wobec pruskich władz szkolnych]], która na przełomie 1906 i 1907 r. objęła ponad 460 szkół w prowincji Prusy Zachodnie, czyli przedrozbiorowe Pomorze Gdańskie, Powiśle, ziemię chełmińską i ziemię lubawską oraz część Krajny. Inspiracją dla strajków pomorskich były wcześniejsze działania dzieci w prowincji wielkopolskiej, ze słynnym [[Strajk dzieci wrzesińskich|strajkiem we Wrześni (1901)]] na czele<ref>L. Burzyńska-Wentland, ''Strajki szkolne w Prusach Zachodnich w latach 1906−1907'', Gdańsk 2009, s. 223.</ref>.

W latach okupacji hitlerowskiej na terenach przylegających działała [[Tajna Organizacja Wojskowa Gryf Pomorski]]. Z tego też powodu w sąsiednich miejscowościach [[Małe Chełmy]] i [[Wielkie Chełmy]] stacjonowały jednostki [[Schutzstaffel|SS]] i [[Wehrmacht]]u, przeznaczone do walki z partyzantką. Filią obozu koncentracyjnego Stutthof były [[Dziemiany]], a nie jak podaje się w nazwach z podziału administracyjnego z czasów okupacji Bruss-Sophienwalde (Brusy-Dziemiany), powiat Konitz, Westpreußen (Prusy Zachodnie) 24 sierpnia 1944...31 marca 1945. Na części powierzchni zajmowanej przez Zakłady Spożywcze „Las” mieściły się baraki więzienne (zmodernizowane w latach 50. XX wieku) oraz podziemny zbiornik po oddziale szpitalnym. Wśród więźniów było wielu powstańców warszawskich.

1 stycznia 1988 r. Brusy uzyskały [[prawa miejskie]]<ref name="MP" />. W 2007 r. w Brusach odbył się IX Zjazd Kaszubów. 17 października 2010 r. jedyne rondo w Brusach nazwano Rondem [[Maciej Płażyński|Macieja Płażyńskiego]] [[Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej|Marszałka Sejmu RP]], który zginął w [[Katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku|katastrofie lotniczej w Smoleńsku]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://pomorskie.naszemiasto.pl/artykul/619586,powiat-chojnicki-rondo-w-brusach-nosi-imie-macieja,id,t.html | tytuł = Powiat chojnicki. Rondo w Brusach nosi imię Macieja Płażyńskiego | data dostępu = 2013-08-09 | nazwisko = Sowisło | imię = Maria | data = 2010-10-18 | opublikowany = [[Polskapresse|Polskapresse Sp. z o.o.]] | język = pl}}</ref>. W marcu 2012 r. w Brusach odbył się VIII [[Dzień Jedności Kaszubów]].

== Charakterystyka ==
Brusy są położone na skrzyżowaniu [[Droga wojewódzka nr 235|drogi wojewódzkiej nr 235]] z [[Droga wojewódzka nr 236|drogą wojewódzką nr 236]], z bezpośrednim połączeniem [[Transport kolejowy|kolejowym]] z [[Chojnice|Chojnicami]] i [[Kościerzyna|Kościerzyną]] ze [[Brusy (stacja kolejowa)|stacji w Brusach]].
{{Zobacz też|Muzeum Chata Kaszubska w Brusach}}
W Brusach funkcjonuje m.in. jednostka [[Ochotnicza Straż Pożarna|Ochotniczej Straży Pożarnej]] włączona w 1995 r. do [[Krajowy system ratowniczo-gaśniczy|krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego]].

== Zabytki ==
Według rejestru zabytków [[Narodowy Instytut Dziedzictwa|NID]]<ref>{{Zabytek|pomorskie|strony=7|data dostępu=2016-12-19}}</ref> na listę zabytków wpisane są: [[Parafia Wszystkich Świętych w Brusach|kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych]] oraz cmentarz przykościelny, 1876–1879, nr rej.: A-1220 z 3.07.2001<ref name="pomorze2">{{Cytuj|autor = [[Piotr Skurzyński]]; |tytuł = Pomorze |data = 2007 |isbn = 978-83-7495-133-3 |miejsce = Warszawa |wydawca = [[Muza SA|Wyd. Muza S.A.]] |s = 303}}</ref>.

== Demografia ==

Wedle danych z 31 grudnia 2012 r. w Brusach mieszkało 4985 osób<ref name="GUS">{{Cytuj | autor = Budzyński, Ireneusz; Kacperczyk, Ewa; Korczak-Żydaczewska, Krystyna; Milusz, Magdalena; Wójcikowska, Jolanta; Sznejder, Anna; Marczak, Małgorzata | url = http://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/ludnosc/ludnosc/powierzchnia-i-ludnosc-w-przekroju-terytorialnym-w-2014-r-,7,11.html | tytuł = Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2014 r. | data = 2014-07-24 | wydawca = [[Główny Urząd Statystyczny]] | miejsce = Warszawa | issn = 1505-5507 | język = pl | data dostępu = 2014-11-07}}</ref>.

[[Plik:Piramida_wieku_Brusy.png|thumb|690x480px|center
|Piramida wieku mieszkańców Brus w 2014 roku<ref name="Populacja2018">{{Polska w liczbach|id=Brusy|nazwa=Brusy w liczbach|data dostępu=11 stycznia 2016}}</ref>]]
== Sport ==
W mieście swą siedzibę ma klub piłkarski Tęcza Brusy. Aktualnie występuje w V lidze  (grupa Gdańsk II).
* '''Pełna nazwa''': Miejski Ludowy Klub Sportowy Tęcza Brusy
* '''Rok założenia''': 1946
* '''Adres''': ul. Armii Krajowej 1, 89-632 Brusy
* '''Stadion''': Stadion w Brusach
: pojemność: 500
: oświetlenie: tak
* '''Najwyższa klasa rozgrywkowa''': V liga (grupa Gdańsk II)

== Ludzie związani z Brusami  ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Brusami}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Borzyszkowski Józef (red.), ''Historia Brus i okolicy''; Instytut Kaszubski, Gdańsk 2006
*{{Cytuj książkę |nazwisko = Knyżewski |imię = Marcel |tytuł = Siedziby średnich i niższych rangą urzędników krzyżackich na terenie dzisiejszej Polski. Studium archeologiczne (Rozprawa doktorska) |url = https://dspace.uni.lodz.pl/xmlui/handle/11089/25143 |wydawca = Instytut Archeologii Uniwersytet Łódzki |miejsce = Łódź |rok = 2018 |data dostępu = 2024-02-22 |odn = tak}}

== Zobacz też ==
* [[Brusy (stacja kolejowa)]]
* [[Kalwaria Wielewska]]
* [[Park Narodowy „Bory Tucholskie”]]

== Linki zewnętrzne ==
* [https://sztetl.org.pl/pl/miejscowosci/b/1467-brusy/99-historia-spolecznosci/137124-historia-spolecznosci Historia Żydów w Brusach w portalu Wirtualny Sztetl]
* {{SgKP|I|392|Brusy}}

{{Miasta województwa pomorskiego}}
{{Powiat chojnicki}}
{{Gmina Brusy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Brusy| ]]
[[Kategoria:Miasta w województwie pomorskim]]
[[Kategoria:Miasta w Polsce, którym nadano prawa miejskie w XX wieku]]

title: Brusy

Herb: Flaga

Państwo: Polska

Województwo: pomorskie

Powiat: chojnicki

Gmina: Brusy

Prawa miejskie: 1 stycznia 1988

Burmistrz: Witold Ossowski

Powierzchnia: 5,2 km²

Tablice rejestracyjne: GCH


text:
# Amaksofobia
Amaksofobia − panika, lęk i obawa przed jazdą samochodem, rodzaj zaburzenia lękowego z grupy fobii. Amaksofobia spotykana jest rzadko, znacznie częściej spotykane są jednak jej odmiany obejmujące np. lęk przed dużą prędkością, lęk przed jazdą samochodem w roli pasażera, lęk przed skręcaniem w lewo czy parkowaniem między dwoma samochodami.

## Leczenie
Amaksofobię leczy się przez odwrażliwianie pacjenta z fobią polegające na stopniowym przyzwyczajaniu pacjenta do sytuacji jazdy i wygaszaniu negatywnych emocji związanych z tą aktywnością. Jedną z modyfikacji tej metody leczenia jest zbadana na University of Manchester metoda Virtual Reality Exposure Treatment, w której pacjent leczony jest z wykorzystaniem gogli prezentujących pacjentowi obraz wirtualnej rzeczywistości. Wygaszanie przy zastosowaniu wirtualnej rzeczywistości następuje szybciej niż tradycyjną metodą.

title: Amaksofobia

wikitext:
'''Amaksofobia''' − panika, lęk i obawa przed jazdą [[Samochód|samochodem]]{{r|biomedical}}, rodzaj [[Zaburzenia lękowe|zaburzenia lękowego]] z grupy [[Fobia|fobii]]{{r|psychika}}. Amaksofobia spotykana jest rzadko, znacznie częściej spotykane są jednak jej odmiany obejmujące np. lęk przed dużą prędkością, lęk przed jazdą samochodem w roli pasażera{{r|szóstka}}, lęk przed skręcaniem w lewo{{r|dr}} czy parkowaniem między dwoma samochodami{{r|biomedical}}.

== Leczenie ==
Amaksofobię leczy się przez odwrażliwianie pacjenta z fobią polegające na stopniowym przyzwyczajaniu pacjenta do sytuacji jazdy i wygaszaniu negatywnych emocji związanych z tą aktywnością. Jedną z modyfikacji tej metody leczenia jest zbadana na [[University of Manchester]] metoda Virtual Reality Exposure Treatment, w której pacjent leczony jest z wykorzystaniem gogli prezentujących pacjentowi obraz wirtualnej rzeczywistości. Wygaszanie przy zastosowaniu wirtualnej rzeczywistości następuje szybciej niż tradycyjną metodą{{r|psychika}}.
{{wikisłownik|amaksofobia}}
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="biomedical">{{Cytuj stronę | url = http://www.biomedical.pl/slownik-medyczny/amaksofobia-720.html | tytuł = Amaksofobia | opublikowany = biomedical.pl | język = pl | data dostępu = 2014-06-21}}</ref>
<ref name="psychika">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20140526084339/http://www.psychika.eu:80/lek-przed-jazda-samochodem-leczenie-metoda-wirtualna/ | tytuł = Lęk przed jazdą samochodem – leczenie metodą wirtualną | data = 2009-10-25 | opublikowany = Psychika.eu | język = pl | data dostępu = 2014-06-21}}</ref>
<ref name="szóstka">{{Cytuj stronę | url = http://www.droginaszostke.pl/aktualnosci/amaksofobia,-lek-przed-jazda-samochodem,art-429.html | tytuł = Amaksofobia, lęk przed jazdą samochodem | data = 2010-07-15 | opublikowany = DrogiNaSzóstkę.pl | data dostępu = 2014-06-21 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130123114341/http://www.droginaszostke.pl/aktualnosci/amaksofobia,-lek-przed-jazda-samochodem,art-429.html | zarchiwizowano = 2013-01-23 }}</ref>
<ref name="dr">{{Cytuj stronę | url = http://www.dobra-rada.pl/czy-ciezko-zyc-z-amaksofobia_2426 | tytuł = Czy ciężko żyć z amaksofobią? | język = pl | data dostępu = 2014-06-21}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Fobie]]
[[Kategoria:Motoryzacja]]


text:
# Kościół św. Jakuba w Norymberdze
Kościół św. Jakuba – gotycki kościół protestancki, znajdujący się w Norymberdze.

## Źródła
- Johann Christoph Ernst Lösch: Geschichte und Beschreibung der Kirche zu St. Jakob in Nürnberg, nach ihrer Erneuerung im Jahr 1824/25. Riegel und Wießner, Nürnberg 1825

title: Kościół św. Jakuba w Norymberdze

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Jakuba
 |nazwa miejscowa           = St. Jakob
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Nürnberg St Jakob außen.jpg
 |opis grafiki              = za dnia
 |państwo                   = DE-BY
 |miejscowość               = [[Norymberga]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Luteranizm|luterańskie]]
 |kościół                   = [[Kościół Ewangelicko-Luterański Bawarii|Ewangelicko-Luterański Bawarii]]
 |administratura nazwa      =
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = św. Jakuba
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1209
 |data zakończenia budowy   = 1289
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[gotyk]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = DE-BY
 |współrzędne               =
 |commons                   = Category:St. Jakob (Nürnberg)
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Jakuba''' – [[Gotyk|gotycki]] kościół protestancki, znajdujący się w [[Norymberga|Norymberdze]].

== Źródła ==
* Johann Christoph Ernst Lösch: Geschichte und Beschreibung der Kirche zu St. Jakob in Nürnberg, nach ihrer Erneuerung im Jahr 1824/25. Riegel und Wießner, Nürnberg 1825

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zabytki Norymbergi|Jakuba]]
[[Kategoria:Kościoły w Norymberdze|Jakuba]]
[[Kategoria:Architektura gotyku w Norymberdze]]
[[Kategoria:Świątynie luterańskie w Niemczech|Norymberga Jakub]]

title: Kościół św. JakubaSt. Jakob

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Miejscowość: Norymberga

Wyznanie: luterańskie

Kościół: Ewangelicko-Luterański Bawarii

Wezwanie: św. Jakuba

Styl: gotyk


text:
# Linia kolejowa nr 868
Linia kolejowa nr 868 – dwutorowa, niezelektryfikowana linia kolejowa, przebiegająca w obrębie stacji technicznej Warszawa Szczęśliwice.

## Parametry techniczne
Linia w całości jest klasy C3; maksymalny nacisk osi wynosi 221 kN dla lokomotyw oraz 206 kN wagonów, a maksymalny nacisk liniowy wynosi 71 kN (na 1 metr bieżący toru). Linia wyposażona jest w elektromagnesy samoczynnego hamowania pociągów.

## Galeria
- LK1 w pobliżu LK868
- Kompresornia na stacji Warszawa Szczęśliwice

title: Linia kolejowa nr 868

wikitext:
{{Linia kolejowa infobox
 | rodzaj         =
 | lokalizacja    =
 | zarządca       = PKP Przewozy Regionalne
 | numer          = 868
 | nazwa          = Warszawa Szczęśliwice R800 – Warszawa Szczęśliwice
 | mapa           =
 | srjp           =
 | długość        = 1,623
 | rozstaw        = 1435
 | trakcja        = brak<ref>[https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ ''Regulamin sieci, Załącznik 2.12. Wykaz parametrów sieci trakcyjnej''], plk-sa.pl.</ref>
 | vmax           = 40<ref name="wykazy">[https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ ''Regulamin sieci, Załączniki 2.1 (P), 2.1 (A), 2.1 (T) – Wykazy maksymalnych prędkości dla składów wagonowych, autobusów szynowych i EZT oraz pociągów towarowych''], plk-sa.pl.</ref>
 | zdjęcie        = Warszawa Szczęśliwice - tory odstawcze (4), 2014-08-23 (Muri WK14).jpg
 | opis           = Tory odstawcze na stacji technicznej Warszawa Szczęśliwice
 | lata_budowy    =
 | rok_do_pkp     =
 | rok_elektry    =
 | rok_zaw_ruchu  =
 | rok_fiz_likw   =
 | przebieg       =
{{LK|ELCa||vLSTR|O3=MFADEg|||↑ {{LK-linia|42}} ↑ [[Warszawa Główna Osobowa|W-wa Gł. Osobowa]]}}
{{LK|ELCe||vBST-|O3=v-BST||4,641|[[Warszawa Szczęśliwice (stacja postojowa)|W-wa Szczęśliwice R800/1]]}}
{{LK|||vÜSTr|||}}
{{LK||v-SHI2+l|vSHI2r-|O3=SHI1+r|O32=v-SHI3l|SHI3+r||}}
{{LK||v-BST|STR|YRDa||Hala Przegl. SKM W-wa}}
{{LK||v-STR|O2=lvDST~L|STR|O3=lDST-M|YRDm|O4=lvDST-R|5,377|[[Warszawa Szczęśliwice (stacja postojowa)|W-wa Szczęśliwice]]}}
{{LK||kSTRc2|O2=SHI1+l|exSTR|O3=kkSTR3|YRDe||}}
{{LK||kABZg+1|exYRDa|O3=lvENDE@F|O32=lENDE@F|STR||}}
{{LK||STRl|KMWq|STRr|6,264|koniec linii}}
 | commons        =
 | rok_otwarcia   =
}}
'''Linia kolejowa nr 868''' – dwutorowa, niezelektryfikowana [[linia kolejowa]], przebiegająca w obrębie stacji technicznej [[Warszawa Szczęśliwice (stacja postojowa)|Warszawa Szczęśliwice]]<ref name="id12">[https://www.plk-sa.pl/files/public/user_upload/pdf/Akty_prawne_i_przepisy/Instrukcje/Wydruk/Id-12__D29__Wykaz_linii_08.2020.pdf ''Wykaz linii Id-12 (D-29) - Linie i tory niezbędne do konstrukcji rozkładu jazdy''], plk-sa.pl.</ref><ref name="2.6">{{Cytuj stronę | url = https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | tytuł = ''Regulamin sieci, Załącznik 2.6. Wykaz posterunków ruchu i punktów ekspedycyjnych'' | opublikowany = plk-sa.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20200811030443/https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | zarchiwizowano = 2020-08-11}}, plk-sa.pl.</ref><ref>[https://semaforek.kolej.org.pl/wiki/index.php?title=Warszawa_Czyste ''Warszawa Czyste''], semaforek.kolej.org.pl.</ref>.

== Parametry techniczne ==
Linia w całości jest klasy C3; maksymalny nacisk osi wynosi 221 kN dla lokomotyw oraz 206 kN wagonów, a maksymalny nacisk liniowy wynosi 71 kN (na 1 metr bieżący toru)<ref name="tory">{{Cytuj stronę | url = https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | tytuł = ''Regulamin sieci, Załączniki 2.2, 2.3 i 2.4'' | opublikowany = plk-sa.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20200811030443/https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | zarchiwizowano = 2020-08-11}}, plk-sa.pl.</ref>. Linia wyposażona jest w elektromagnesy samoczynnego hamowania pociągów<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | tytuł = ''Regulamin sieci, Załącznik 2.13. Wykaz linii kolejowych, które są wyposażone w elektromagnesy samoczynnego hamowania pociągów'' | opublikowany = plk-sa.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20200811030443/https://www.plk-sa.pl/dla-klientow-i-kontrahentow/warunki-udostepniania-infrastruktury-i-regulaminy/regulamin-sieci/regulamin-sieci-20192020/ | zarchiwizowano = 2020-08-11}}, plk-sa.pl.</ref>.

== Galeria ==
<center>
<gallery>
Warszawa Szczęśliwice - tory odstawcze (1), 2014-08-23 (Muri WK14).jpg|LK1 w pobliżu LK868
Kompresornia szczęśliwice.jpg|Kompresornia na stacji Warszawa Szczęśliwice
</gallery>
</center>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Linie kolejowe w Polsce}}

[[Kategoria:Linie kolejowe w Polsce|868]]

title: Linia nr 868

Zarządca: PKP Przewozy Regionalne

Sieć trakcyjna: brak

Prędkość maksymalna: 40 km/h

title: kolej

odcinek zelektryfikowany