text:
# Bitwa pod Wschową
Bitwa pod Wschową – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lutego 1706 podczas wojny domowej w Polsce stanowiącej fragment większej europejskiej Wielkiej Wojny Północnej.
Bitwa stoczona została pod Wschową, na obszarze Rzeczypospolitej (tuż przy jej zachodniej granicy). Armia szwedzka (9,4 tysiąca żołnierzy, w tym 5,7 tysiąca jazdy, bez artylerii) dowodzona przez Carla Gustafa Rehnskiölda pobiła armię rosyjsko-saską (18 tysięcy żołnierzy, w tym 2 tysiące jazdy i 32 działa) dowodzoną przez Johanna Matthiasa von der Schulenburga.

## Bitwa

### Szyk
Armia sasko-rosyjska zajęła silną, obronną pozycję. Ustawiona w dwie linie między wioskami Dębowa Łęka a Osowa Sień, z jazdą na skrzydłach, zwrócona była czołem w kierunku miasta Wschowa. Przed jej fortyfikacjami znajdowały się zamarznięte jeziora i bagna. Ponadto front stojącej w centrum piechoty osłaniały kozły hiszpańskie.
Stojący naprzeciw Sasów i Rosjan Szwedzi ustawieni zostali przez Rehnskiölda w podobny sposób – piechota umieszczona została w centrum w trzech kolumnach (w odróżnieniu od Sasów i Rosjan w jednej linii), a na jej skrzydłach stanęła jazda (między innymi Kronobergs regemente i Västmanlands regemente).

### Początkowe starcia kawalerii
Na lewym skrzydle szwedzka jazda miała pewne kłopoty z poruszaniem się po zamarzniętych bagnach, jednak saska kawaleria nie potrafiła tego wykorzystać. Po przegrupowaniu Szwedzi trzykrotnie szarżowali na saskie regimenty zwane Saxon Garde du Corps i Chevaliers Garde, doprowadzając do ich całkowitego pogromu. Pułkownik Ernst Detlof von Krassow, który dowodził szwedzką kawalerią na prawym skrzydle, obszedł w pobliżu wioski Osowa Sień lewe skrzydło wojsk rosyjskich z 12 szwadronami dragonii i zaatakował osłaniającą rosyjskie skrzydło saską kawalerię. Widząc klęskę prawego skrzydła Sasów, żołnierze lewego skrzydła rzucili się do panicznej ucieczki i zostali kompletnie rozgromieni przez ścigającą ich szwedzką dragonię. Jazda von Krassowa przemieszczała się wokół pozycji nieprzyjaciela zgodnie z ruchem wskazówek zegara, wychodząc na tyły wojsk sasko-rosyjskich. Spowodowało to, że wiele saskich regimentów wyłamało się z szyku.

### Działania piechoty
Na lewym skrzydle saskim, naprzeciw piechoty Rehnskiölda, ustawiona została piechota rosyjska. Ponieważ była gorzej wyszkolona od piechoty saskiej, postanowiono ją ukryć przed Szwedami przez założenie mundurów na odwrotną stronę (piechota saska miała czerwone mundury, natomiast rosyjska miała mundury zielone, ale od wewnątrz były one czerwone). Piechota szwedzka, pod ogniem artylerii i muszkietów, ruszyła do frontalnego natarcia na pozycje piechoty sasko-rosyjskiej. Gdy tylko Rehnskiöld zauważył, że lewe skrzydło nieprzyjacielskiej linii zajmują słabsze wojska rosyjskie, skierował piechotę na ich pozycje, które były w tym czasie atakowane od tyłu przez kawalerię pułkownika von Krassowa.

### Kapitulacja Sasów i Rosjan
Centrum saskie miało skrzydło i tyły pozbawione osłony, a naciskane wzdłuż lewego skrzydła saskie regimenty zmieszały się i połamały szyk. Prawe skrzydło saskie początkowo trzymało się twardo, zadając poważne straty szwedzkiej piechocie. Jednak sytuacja ta uległa gwałtownej zmianie, gdy przez zamarznięte bagno zaatakowała Sasów od tyłu szwedzka kawaleria. Armia sasko-rosyjska rozpadła się na części, a główna jej część rzuciła się do ucieczki w kierunku południowym (na Wschowę). Ta część szwedzkiej kawalerii, która początkowo zapadała się na bagnach, wyszła wreszcie na otwarty teren i napotkała uciekających Sasów i Rosjan, którzy wcześniej przebiegli przez całe miasto i znaleźli się na jego peryferiach. Schwytani w pułapkę przez szwedzką jazdę od frontu i szwedzką piechotę od tyłu, wojska sasko-rosyjskie skapitulowały.

## Po bitwie
Sasi i Rosjanie stracili 7,3 tysiąca zabitych, 7,6 tysiąca jeńców i wszystkie działa, natomiast Szwedzi – 424 zabitych i 760 rannych. Rosyjscy jeńcy w liczbie 500 zostali straceni z rozkazu Rehnskiölda, który tym sposobem odpłacił się Rosjanom za okrucieństwa, których dopuszczali się w krajach bałtyckich.

title: Bitwa pod Wschową

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Wschową 1706
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[wojna domowa w Rzeczypospolitej (1704–1709)|wojna domowa w Polsce 1704–1706]] ([[III wojna północna]])
 |grafika      = Fraustadt.jpg
 |opis grafiki =
 |czas         = [[13 lutego]] [[1706]]
 |miejsce      = [[Wschowa]]
 |terytorium   = [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|Rzeczpospolita]]
 |przyczyna    = wkroczenie armii sasko-rosyjskiej do [[Wielkopolska|Wielkopolski]]
 |wynik        = zdecydowane zwycięstwo Szwedów
 |strona1      = [[Elektorat Saksonii|Saksonia]]<br />[[Carstwo Rosyjskie|Rosja]]
 |strona2      = [[Szwecja]]
 |dowódca1     = [[Johann Matthias von der Schulenburg]]
 |dowódca2     = [[Carl Gustaf Rehnskiöld]]
 |siły1        = 18 tysięcy, w tym 2 tysiące jazdy i 32 działa
 |siły2        = 9,4 tysiąca żołnierzy, w tym 5,7 tysiąca jazdy
 |straty1      = 7,3 tysiąca zabitych,<br/ >7,6 tysiąca jeńców,<br/ >wszystkie działa
 |straty2      = 424 zabitych,<br/ >760 rannych
 |kod mapy     = Wschowa
 |wariant mapy = 1771
 |współrzędne  = 51° 48′ 0″ N, 16° 19′ 0.12″ E
 |commons      = Category:Battle of Fraustadt (1706)
}}
[[Plik:Regementets Kalk.jpg|thumb|242px|Msza święta Szwedów po zwycięskiej bitwie pod Wschową na obrazie [[Gustaf Cederström|Gustafa Cederströma]]]]
'''Bitwa pod Wschową''' – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lutego 1706 podczas [[wojna domowa w Rzeczypospolitej (1704–1709)|wojny domowej w Polsce]] stanowiącej fragment większej europejskiej [[III wojna północna|Wielkiej Wojny Północnej]].

Bitwa stoczona została pod [[Wschowa|Wschową]], na obszarze [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|Rzeczypospolitej]] (tuż przy jej zachodniej granicy). Armia [[Szwecja|szwedzka]] (9,4 tysiąca [[żołnierz]]y, w tym 5,7 tysiąca [[Jazda|jazdy]], bez [[Artyleria|artylerii]]) dowodzona przez [[Carl Gustaf Rehnskiöld|Carla Gustafa Rehnskiölda]] pobiła armię [[Carstwo Rosyjskie|rosyjsko]]-[[Elektorat Saksonii|saską]] (18 tysięcy żołnierzy, w tym 2 tysiące jazdy i 32 [[Działo|działa]]) dowodzoną przez [[Johann Matthias von der Schulenburg|Johanna Matthiasa von der Schulenburga]].

== Bitwa ==
=== Szyk ===
Armia sasko-rosyjska zajęła silną, obronną pozycję. Ustawiona w dwie linie między wioskami [[Dębowa Łęka]] a [[Osowa Sień]], z jazdą na skrzydłach, zwrócona była czołem w kierunku miasta Wschowa. Przed jej fortyfikacjami znajdowały się zamarznięte jeziora i bagna. Ponadto front stojącej w centrum [[Piechota|piechoty]] osłaniały [[kozły hiszpańskie]].

Stojący naprzeciw Sasów i Rosjan Szwedzi ustawieni zostali przez Rehnskiölda w podobny sposób – piechota umieszczona została w centrum w trzech kolumnach (w odróżnieniu od Sasów i Rosjan w jednej linii), a na jej skrzydłach stanęła jazda (między innymi [[Kronobergs regemente]] i [[Västmanlands regemente]]).

=== Początkowe starcia kawalerii ===
Na lewym skrzydle szwedzka jazda miała pewne kłopoty z poruszaniem się po zamarzniętych bagnach, jednak saska kawaleria nie potrafiła tego wykorzystać. Po przegrupowaniu Szwedzi trzykrotnie szarżowali na saskie regimenty zwane ''Saxon Garde du Corps'' i ''Chevaliers Garde'', doprowadzając do ich całkowitego pogromu. Pułkownik [[Ernst Detlof von Krassow]], który dowodził szwedzką kawalerią na prawym skrzydle, obszedł w pobliżu wioski Osowa Sień lewe skrzydło wojsk rosyjskich z 12 szwadronami [[dragoni]]i i zaatakował osłaniającą rosyjskie skrzydło saską kawalerię. Widząc klęskę prawego skrzydła Sasów, żołnierze lewego skrzydła rzucili się do panicznej ucieczki i zostali kompletnie rozgromieni przez ścigającą ich szwedzką dragonię. Jazda von Krassowa przemieszczała się wokół pozycji nieprzyjaciela zgodnie z ruchem wskazówek zegara, wychodząc na tyły wojsk sasko-rosyjskich. Spowodowało to, że wiele saskich regimentów wyłamało się z szyku.

=== Działania piechoty ===
Na lewym skrzydle saskim, naprzeciw piechoty Rehnskiölda, ustawiona została piechota rosyjska. Ponieważ była gorzej wyszkolona od piechoty saskiej, postanowiono ją ukryć przed Szwedami przez założenie mundurów na odwrotną stronę (piechota saska miała czerwone mundury, natomiast rosyjska miała mundury zielone, ale od wewnątrz były one czerwone). Piechota szwedzka, pod ogniem artylerii i [[muszkiet]]ów, ruszyła do frontalnego natarcia na pozycje piechoty sasko-rosyjskiej. Gdy tylko Rehnskiöld zauważył, że lewe skrzydło nieprzyjacielskiej linii zajmują słabsze wojska rosyjskie, skierował piechotę na ich pozycje, które były w tym czasie atakowane od tyłu przez kawalerię pułkownika von Krassowa.

=== Kapitulacja Sasów i Rosjan ===
Centrum saskie miało skrzydło i tyły pozbawione osłony, a naciskane wzdłuż lewego skrzydła saskie regimenty zmieszały się i połamały szyk. Prawe skrzydło saskie początkowo trzymało się twardo, zadając poważne straty szwedzkiej piechocie. Jednak sytuacja ta uległa gwałtownej zmianie, gdy przez zamarznięte bagno zaatakowała Sasów od tyłu szwedzka kawaleria. Armia sasko-rosyjska rozpadła się na części, a główna jej część rzuciła się do ucieczki w kierunku południowym (na Wschowę). Ta część szwedzkiej kawalerii, która początkowo zapadała się na bagnach, wyszła wreszcie na otwarty teren i napotkała uciekających Sasów i Rosjan, którzy wcześniej przebiegli przez całe miasto i znaleźli się na jego peryferiach. Schwytani w pułapkę przez szwedzką jazdę od frontu i szwedzką piechotę od tyłu, wojska sasko-rosyjskie skapitulowały.

== Po bitwie ==
Sasi i Rosjanie stracili 7,3 tysiąca zabitych, 7,6 tysiąca [[Jeniec wojenny|jeńców]] i wszystkie działa, natomiast Szwedzi – 424 zabitych i 760 rannych. Rosyjscy jeńcy w liczbie 500 zostali straceni z rozkazu Rehnskiölda, który tym sposobem odpłacił się Rosjanom za okrucieństwa, których dopuszczali się w [[Kraje bałtyckie|krajach bałtyckich]].

== Bibliografia ==
* ''Mała Encyklopedia Wojskowa'', 1967, Wydanie I.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://home.golden.net/~ksharman/gnw/Frau-Bat.html | tytuł = Opis bitwy pod Wschową | nazwisko = | imię = | autor = | autor link = | data = | rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = golden.net | oznaczenie = | strony = | język = en | archiwum = | zarchiwizowano = | id = | cytat = | data dostępu = 2021-05-02}}

{{III wojna północna}}

{{SORTUJ:Wschową, Bitwa pod}}
[[Kategoria:1706 w Europie|Bitwa pod Wschową]]
[[Kategoria:Bitwy III wojny północnej]]
[[Kategoria:Bitwy w 1706]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Niemiec]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Polski]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Rosji]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Szwecji]]
[[Kategoria:Historia Wschowy|Bitwa pod Wschową]]

title: Bitwa pod Wschową 1706

Czas: 13 lutego 1706

Miejsce: Wschowa

Terytorium: Rzeczpospolita

Przyczyna: wkroczenie armii sasko-rosyjskiej do Wielkopolski

Wynik: zdecydowane zwycięstwo Szwedów

title: Strony konfliktu

Saksonia · Rosja: Szwecja

title: Dowódcy

Johann Matthias von der Schulenburg: Carl Gustaf Rehnskiöld

title: Siły

title: Straty

7,3 tysiąca zabitych, · 7,6 tysiąca jeńców, · wszystkie działa: 424 zabitych, · 760 rannych

Straty: Położenie na mapie Polski w 1771 r.miejsce bitwy

Straty: Położenie na mapie województwa lubuskiegomiejsce bitwy

Straty: Położenie na mapie powiatu wschowskiegomiejsce bitwy

Straty: Położenie na mapie gminy Wschowamiejsce bitwy


text:
# Okręg wyborczy Llanelli
Okręg wyborczy Llanelli powstał w 1918 r. i wysyła do brytyjskiej Izby Gmin jednego deputowanego. Okręg obejmuje miasto Llanelli w hrabstwie Carmarthenshire.

## Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu Llanelli
- 1918–1922: Josiah Towyn Jones, Partia Liberalna
- 1922–1936: John Henry Williams, Partia Pracy
- 1936–1970: Jim Griffiths, Partia Pracy
- 1970–2005: Denzil Davies, Partia Pracy
- 2005– : Nia Griffith, Partia Pracy

wikiname: plwiki

title: Okręg wyborczy Llanelli

in_language: pl

wikitext:
{{Okręg wyborczy infobox
 |nazwa                      = Okręg wyborczy Llanelli
 |mapa                       = LlanelliConstituency.svg
 |opis mapy                  = Położenie na mapie Walii
 |instytucja                 = [[Izba Gmin]]
 |pochodzenie nazwy          = miasto [[Llanelli]]
 |państwo                    = Walia
 |wariant flagi              =
 |jednostka administracyjna  =
 |siedziba okręgowej komisji =
 |data pierwszych wyborów    = 1918
 |data ostatnich wyborów     =
 |liczba komisji wyborczych  =
 |liczba mieszkańców         =
 |liczba uprawnionych        =
 |liczba mandatów            = 1
 |obecni przedstawiciele     = [[Nia Griffith]]
 |1. instytucja              = [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]]
 |1. okręg                   = [[okręg wyborczy Walia|Walia]]
 |2. instytucja              =
 |2. okręg                   =
 |3. instytucja              =
 |3. okręg                   =
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Okręg wyborczy Llanelli''' powstał w 1918 r. i wysyła do [[Wielka Brytania|brytyjskiej]] [[Izba Gmin|Izby Gmin]] jednego deputowanego. Okręg obejmuje miasto [[Llanelli]] w hrabstwie Carmarthenshire.

==Deputowani do brytyjskiej Izby Gmin z okręgu Llanelli==
*1918–1922: [[Josiah Towyn Jones]], [[Partia Liberalna (Wielka Brytania)|Partia Liberalna]]
*1922–1936: [[John Henry Williams]], [[Partia Pracy (Wielka Brytania)|Partia Pracy]]
*1936–1970: [[Jim Griffiths]], Partia Pracy
*1970–2005: [[Denzil Davies]], Partia Pracy
*2005– : [[Nia Griffith]], Partia Pracy

{{Okręgi wyborcze w Walii}}

[[Kategoria:Okręgi wyborcze Walii|Llanelli]]
[[Kategoria:Llanelli]]

title: Okręg wyborczy Llanelli

Instytucja: Izba Gmin

Pochodzenie nazwy: miasto Llanelli

Państwo: Wielka Brytania

Księstwo: Walia

Wybory do Parlamentu Europejskiego: Walia


text:
# Sallama
Sallama (hebr. סלאמה; arab. سلامة; ang. Sallama) – wieś beduińska położona w Samorządzie Regionu Misgaw, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu.

## Położenie
Sallama jest położona na wysokości 167 m n.p.m. w północnej części Dolnej Galilei. Leży u podnóża południowych zboczy góry Kamon (598 m n.p.m.), przy samym początku wadi strumienia Calmon. Po jego drugiej stronie, na północny wschód od wsi, wznosi się góra Har Chazon (560 m n.p.m.). Na południu jest położone wzgórze Giwat Calmon (280 m n.p.m.), i bardziej na południowym zachodzie góra Har Hilazon (352 m n.p.m.), która zamyka od wschodu Dolinę Sachnin. Wzdłuż zachodniej i południowej granicy wioski przepływa strumień Kamon, a wzdłuż wschodniej granicy strumień Calmon. Oba łączą się na południowy wschód od wsi. Okoliczne wzgórza są zalesione. Teren łagodnie opada w kierunku południowo-wschodnim ku depresji Rowu Jordanu. W otoczeniu wsi Sallama znajdują się miejscowości Maghar, Ajlabun i Dejr Channa, kibuce Lotem i Moran, moszawy Chazon i Tefachot, wsie komunalne Massad, Ma’ale Cewijja, Michmanim i Kamon, oraz wsie arabskie Hamdon, Chusnija, Kamane i Ras al-Ajn. Na południowy wschód od wsi jest położona wojskowa baza szkoleniowa Calmon, przygotowująca młodzież do służby w Siłach Obronnych Izraela.

### Podział administracyjny
Sallama jest położona w Samorządzie Regionu Misgaw, w Poddystrykcie Akka, w Dystrykcie Północnym Izraela.

## Demografia
Zgodnie z danymi Centralnego Biura Statystyki Izraela w 2011 roku w Sallama żyło 2790 mieszkańców (wszyscy Beduini).

## Historia
Obszar ten był pierwotnie zamieszkany przez członków czterech klanów beduińskich: Sava’id, Na’im, Chamdin i Mris’at. Stopniowo, wraz z upływem czasu, koczowniczy pasterze beduińscy zaczęli osiedlać się na stałe. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku obszar ten przeszedł wraz z całą Palestyną pod panowanie Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w 1948 roku w rejonie tym stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w październiku 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację „Hiram”, w trakcie której w dniu 30 października zajęli wieś Sallama. W odróżnieniu od wielu innych arabskich wiosek w Galilei, mieszkańcy Sallama nie zostali wysiedleni. Dzięki temu wieś zachowała swój pierwotny charakter. W latach 50. XX wieku władze izraelskie przeprowadziły akcję przymusowego osiedlania koczowniczych plemion beduińskich. Wieś Sallama bardzo się wówczas rozrosła. Pomimo to, władze izraelskie aż do 1976 roku formalnie nie uznawały wioski. Dopiero po nadaniu jej formalnego administracyjnego statusu, była możliwość rozbudowy tutejszej infrastruktury – w 2000 roku podłączono wodociąg i kanalizację.

## Edukacja
We wsi znajdują się trzy przedszkola, szkoła podstawowa i gimnazjum.

## Kultura i sport
We wsi jest ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest boisko do piłki nożnej.

## Turystyka
Wieś stanowi dogodne miejsce do rozpoczęcia wędrówek po okolicznych górach. Szczególną tutejszą atrakcją jest Park Narodowy Calmon, który chroni obszar wadi strumienia Calmon.

## Gospodarka
Lokalna gospodarka opiera się na rolnictwie i sadownictwie, głównie drzew oliwnych.

## Transport
Przez wieś przebiega droga nr 804, którą jadąc na północ dojeżdża się do wsi Ras el-Ein, lub jadąc na południowy zachód dojeżdża się do skrzyżowań z lokalnymi drogami prowadzącymi do wiosek Hamdon i Ma’ale Cewijja, oraz kibucu Lotem. Lokalna droga prowadzi na wschód do miejscowości Maghar.

title: Sallama

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Sallama
 |nazwa oryginalna             = {{k|he|סלאמה}}
{{k|ar|سلامة}}
 |zdjęcie                      = Sallama 2.JPG
 |opis zdjęcia                 = Widok wioski Sallama
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Sallamy
 |państwo                      = ISR
 |1. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Północny (Izrael)|Północny]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Poddystrykt Akka|Akka]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Samorząd Regionu Misgaw|Misgaw]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 167
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 2790
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 32°53′39.55″N 35°22′14.03″E
 |commons                      = Category:Sallama
 |kod mapy                        = Dystrykt Północny (Izrael)
 |www                          =
}}
'''Sallama''' ([[język hebrajski|hebr.]] סלאמה; [[język arabski|arab.]] سلامة; [[język angielski|ang.]] Sallama) – [[wieś]] [[Beduini|beduińska]] położona w [[Samorząd Regionu Misgaw|Samorządzie Regionu Misgaw]], w [[Dystrykt Północny (Izrael)|Dystrykcie Północnym]], w [[Izrael]]u.

== Położenie ==
Sallama jest położona na wysokości 167 m [[n.p.m.]] w północnej części [[Dolna Galilea|Dolnej Galilei]]. Leży u podnóża południowych zboczy [[Kamon (góra)|góry Kamon]] (598 m n.p.m.), przy samym początku [[wadi]] strumienia [[Calmon (strumień)|Calmon]]. Po jego drugiej stronie, na północny wschód od wsi, wznosi się góra Har Chazon (560 m n.p.m.). Na południu jest położone wzgórze Giwat Calmon (280 m n.p.m.), i bardziej na południowym zachodzie góra Har Hilazon (352 m n.p.m.), która zamyka od wschodu [[Dolina Sachnin|Dolinę Sachnin]]. Wzdłuż zachodniej i południowej granicy wioski przepływa strumień Kamon, a wzdłuż wschodniej granicy strumień Calmon. Oba łączą się na południowy wschód od wsi. Okoliczne wzgórza są zalesione. Teren łagodnie opada w kierunku południowo-wschodnim ku [[depresja (geografia)|depresji]] [[Dolina Jordanu|Rowu Jordanu]]. W otoczeniu wsi Sallama znajdują się miejscowości [[Maghar (Izrael)|Maghar]], [[Ajlabun]] i [[Dejr Channa]], kibuce [[Lotem]] i [[Moran (Izrael)|Moran]], moszawy [[Chazon]] i [[Tefachot]], wsie komunalne [[Massad]], [[Ma’ale Cewijja]], [[Michmanim]] i [[Kamon (wieś)|Kamon]], oraz wsie arabskie [[Hamdon]], [[Chusnija]], [[Kamane]] i [[Ras al-Ajn (Izrael)|Ras al-Ajn]]. Na południowy wschód od wsi jest położona wojskowa baza szkoleniowa ''Calmon'', przygotowująca młodzież do służby w [[Siły Obronne Izraela|Siłach Obronnych Izraela]].

=== Podział administracyjny ===
Sallama jest położona w [[Samorząd Regionu Misgaw|Samorządzie Regionu Misgaw]], w [[Poddystrykt Akka|Poddystrykcie Akka]], w [[Dystrykt Północny (Izrael)|Dystrykcie Północnym]] [[Izrael]]a.

== Demografia ==
Zgodnie z danymi [[Centralne Biuro Statystyki Izraela|Centralnego Biura Statystyki Izraela]] w 2011 roku w Sallama żyło 2790 mieszkańców (wszyscy [[Beduini]])<ref>{{cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20181003174600/http://www.cbs.gov.il/ishuvim/ishuv2005/bycode.xls |tytuł = Dane statystyczne z lat 2001–2009 |autor = |opublikowany = |praca = Israel Central Bureau of Statistics |data = |język = he |data dostępu = 2013-07-30}}</ref>.

<timeline>
ImageSize  = width:500 height:270
PlotArea   = left:50 right:40 top:20 bottom:40
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = justify
Colors =
  id:gray1 value:gray(0.9)
DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:2790
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0 gridcolor:gray1
TextData =
  pos:(250,20) textcolor:black fontsize:S
  text:Ludność Sallama
PlotData =
  bar:1983 color:gray1 width:1
   from:0 till:293  width:15  text:293 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:1995 color:gray1 width:1
   from:0 till:1082  width:15  text:1082 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2001 color:gray1 width:1
   from:0 till:1590  width:15  text:1590 textcolor:red  fontsize:8px
  bar:2011 color:gray1 width:1
   from:0 till:2790  width:15  text:2790 textcolor:red  fontsize:8px
</timeline>

== Historia ==
Obszar ten był pierwotnie zamieszkany przez członków czterech klanów beduińskich: Sava’id, Na’im, Chamdin i Mris’at. Stopniowo, wraz z upływem czasu, koczowniczy pasterze beduińscy zaczęli osiedlać się na stałe<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.palestineremembered.com/GeoPoints/Salama_1516/index.html |tytuł = Welcome To Salama |autor = |opublikowany = 1948 |praca = The Palestine Remembered |język = en |data dostępu = 2013-07-30}}</ref>. W wyniku [[I wojna światowa|I wojny światowej]] w 1918 roku obszar ten przeszedł wraz z całą [[Palestyna|Palestyną]] pod [[Palestyna pod panowaniem Brytyjczyków|panowanie Brytyjczyków]], którzy utworzyli [[Palestyna (mandat)|Mandat Palestyny]]. Przyjęta 29 listopada 1947 roku [[Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181]] przyznała ten obszar państwu arabskiemu<ref>{{cytuj stronę |url = https://archive.ph/20141016010132/http://unispal.un.org/maps/m0103_1b.gif |tytuł = Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP |autor = |opublikowany = 1948 |praca = United Nations |język = en |data dostępu = 2013-07-30}}</ref>. Podczas [[Wojna domowa w Palestynie|wojny domowej w Mandacie Palestyny]] w 1948 roku w rejonie tym stacjonowały siły [[Arabska Armia Wyzwoleńcza|Arabskiej Armii Wyzwoleńczej]], które paraliżowały [[Żydzi|żydowską]] komunikację w całej [[Galilea|Galilei]]. Podczas [[I wojna izraelsko-arabska|I wojny izraelsko-arabskiej]] w październiku 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili [[operacja Hiram|operację ''„Hiram”'']], w trakcie której w dniu 30 października zajęli wieś Sallama. W odróżnieniu od wielu innych arabskich wiosek w Galilei, mieszkańcy Sallama nie zostali wysiedleni. Dzięki temu wieś zachowała swój pierwotny charakter. W [[lata 50. XX wieku|latach 50. XX wieku]] władze izraelskie przeprowadziły akcję przymusowego osiedlania koczowniczych plemion beduińskich. Wieś Sallama bardzo się wówczas rozrosła. Pomimo to, władze izraelskie aż do 1976 roku formalnie nie uznawały wioski. Dopiero po nadaniu jej formalnego administracyjnego statusu, była możliwość rozbudowy tutejszej infrastruktury – w 2000 roku podłączono wodociąg i kanalizację<ref>{{cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20140920100550/http://bet-alon.co.il/info/city_details.php?city_id=67 |tytuł = Salameh |autor = |opublikowany = |praca = Bet Alon |data = |język = he |data dostępu = 2011-11-17}}</ref>.

== Edukacja ==
We wsi znajdują się trzy przedszkola, szkoła podstawowa i gimnazjum.

== Kultura i sport ==
We wsi jest ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest boisko do piłki nożnej.

== Turystyka ==
Wieś stanowi dogodne miejsce do rozpoczęcia wędrówek po okolicznych górach. Szczególną tutejszą atrakcją jest [[Calmon (strumień)|Park Narodowy Calmon]], który chroni obszar wadi strumienia Calmon<ref>{{cytuj stronę |url = http://archive.is/UBnV |tytuł = Park Narodowy Calmon |autor = |opublikowany = |praca = Parki Natury i Rezerwaty Izraela |data = |język = he |data dostępu = 2013-07-11}}</ref>.

== Gospodarka ==
Lokalna gospodarka opiera się na rolnictwie i sadownictwie, głównie [[oliwka (roślina)|drzew oliwnych]].

== Transport ==
Przez wieś przebiega droga nr 804, którą jadąc na północ dojeżdża się do wsi Ras el-Ein, lub jadąc na południowy zachód dojeżdża się do skrzyżowań z lokalnymi drogami prowadzącymi do wiosek Hamdon i Ma’ale Cewijja, oraz kibucu Lotem. Lokalna droga prowadzi na wschód do miejscowości Maghar.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę |url = http://maps.google.com/maps?z=15&ll=32.89432,35.37064&t=k&q=Israel |tytuł = Zdjęcie satelitarne wsi Sallama |autor = |opublikowany = |praca = Google Maps |data = |język = en |data dostępu = 2013-07-30}}
* {{cytuj stronę |url = https://amudanan.co.il/?lon=35.37064&lat=32.89432 |tytuł = Mapa wsi Sallama |autor = |opublikowany = |praca = Amudanan |data = |język = he |data dostępu = 2013-07-30}}

{{Samorząd Misgaw}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Samorząd Regionu Misgaw]]
[[Kategoria:Wsie arabskie w Izraelu]]

title: Sallamaסלאמה · سلامة

Państwo: Izrael

Dystrykt: Północny

Poddystrykt: Akka

Samorząd Regionu: Misgaw


text:
# Carew doł
Carew doł (bułg. Царев дол) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Silistra, w gminie Tutrakan. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 54 mieszkańców.

title: Carew doł

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Carew doł
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Царев дол}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Silistra|Silistra]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Tutrakan (gmina)|Tutrakan]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 11,824
 |wysokość                     = 110
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 54
 |gęstość zaludnienia          = 2,66
 |numer kierunkowy             = 085303
 |kod pocztowy                 = 7627
 |tablice rejestracyjne        = СС
 |współrzędne                  = 43° 57′ 53.51″ N, 26° 44′ 3.64″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Carew doł''' ({{w języku|bg|Царев дол}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Silistra|obwodzie Silistra]], w [[Tutrakan (gmina)|gminie Tutrakan]]. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 54 mieszkańców<ref>{{Cytuj |url = https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-06-2020_2.txt |tytuł = Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес |opublikowany = Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението |język = bg |data dostępu = 2021-12-20}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Tutrakan}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Silistra]]

title: Carew dołЦарев дол

Państwo: Bułgaria

Obwód: Silistra

Gmina: Tutrakan

Tablice rejestracyjne: СС


text:
# Triobiškiai (Mariampol)
Triobiškiai – osiedle Mariampola, na Litwie, na Suwalszczyźnie, położone we wschodniej części miasta.
W przeszłości osiedle stanowiło zachodnią część wsi Triobiškiai, położonej za Królestwa Polskiego w gminie Kwieciszki w powiecie mariampolskim.

title: Triobiškiai (Mariampol)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = Marijampole COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Mariampola
 |nazwa                        = Triobiškiai
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = Osiedle
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = okręg mariampolski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon mariampolski|mariampolski]]
 |miasto                       = [[Mariampol]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |JPN:drzewo                   =
 |JPN:kwiat                    =
 |JPN:ptak                     =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |współrzędne                  = 54°32′56″N 23°22′37″E
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Triobiškiai''' – osiedle [[Mariampol]]a, na [[Litwa|Litwie]], na [[Suwalszczyzna|Suwalszczyźnie]], położone we wschodniej części miasta.

W przeszłości osiedle stanowiło zachodnią część wsi [[Triobiškiai (gmina Mariampol)|Triobiškiai]], położonej za [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] w [[Kwieciszki (gmina)|gminie Kwieciszki]] w [[powiat mariampolski|powiecie mariampolskim]].

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XII|440|Trabiszki (2)}}

[[Kategoria:Mariampol]]

title: · Triobiškiai

Państwo: Litwa

Okręg: mariampolski

Rejon: mariampolski

Miasto: Mariampol


text:
# Stary Tartak
Stary Tartak – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Grodziec.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.

title: Stary Tartak

wikitext:
{{Inne znaczenia|wsi}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Stary Tartak
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat koniński|koniński]]
 |gmina                  = [[Grodziec (gmina)|Grodziec]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 63
 |kod pocztowy           = 62-580<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1220}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PKN
 |SIMC                   = 0284859
 |kod mapy               = Grodziec (gmina)
 |współrzędne            = 52°02'26"N 18°01'36"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|180492|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Stary Tartak''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat koniński|powiecie konińskim]], w [[Grodziec (gmina)|gminie Grodziec]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo konińskie|województwa konińskiego]].
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Grodziec}}

[[Kategoria:Grodziec (gmina)]]

title: Stary Tartak

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Powiat: koniński

Gmina: Grodziec

Tablice rejestracyjne: PKN


text:
# Virginia Oldoini
Virginia Oldoini (ur. 22 marca 1837, zm. 28 listopada 1899) – wpływowa kurtyzana, znana jako hrabina de Castiglione. Była nazywana jedną z najpiękniejszych kobiet swojej epoki, osiągnęła sławę jako kochanka cesarza Napoleona III, tajny agent króla Wiktora Emanuela II i postać z początków fotografii.

## Wczesne lata
Urodziła się jako Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini 22 marca 1837 r. we Florencji, jako córka markiza Filippa Oldoini Rapalliniego i jego kuzynki Isabelli Lamporecchi. W wieku 16 lat wyszła za mąż za 12 lat starszego Francesca Verasisa, hrabiego de Castiglione, z którym miała syna Georgia (1855–1879).
Jej kuzyn Camillo, hrabia di Cavour był ministrem króla Sardynii Wiktora Emanuela II. Hrabina, kilka tygodni po porodzie, została poproszona o służenie tajnym interesom króla, który pragnął zjednoczyć Włochy przy pomocy cesarza Francuzów. W tym celu wkrótce wyjechała do Paryża i została kochanką, starszego o 29 lat, cesarza Napoleona III. Skandal z tym związany, zmusił jej męża do żądania separacji. Podczas trwającego dwa lata związku z francuskim cesarzem weszła do kręgu europejskich rodzin królewskich. Spotkała m.in. królową Prus Augustę von Sachsen-Weimara, kanclerza Ottona von Bismarcka, byłego premiera Adolpha Thiersa i wiele innych znaczących postaci tamtego okresu. Krążyły plotki, że 22 września 1862 r., została matką nieślubnego syna cesarza, późniejszego dentysty Arthura Hugenschmidta.
Hrabina znana była ze swej niezwykłej urody i oryginalnych, wyszukanych strojów. Jednym z najbardziej ekstrawaganckich był kostium „Damy Kier”, w którym w 1857 r. namalował ją portrecista George Frederick Watts, wywołując skandal na dworze cesarskim. Hrabina de Castiglione była opisana jako posiadająca długie, falowane blond włosy, jasną cerę, delikatny owal twarzy i oczy, które często zmieniały kolor z zielonego na niebiesko-fioletowy.

## Zjednoczenie Włoch
Hrabina powróciła do Włoch w 1857, po zakończeniu romansu z Napoleonem III. Cztery lata później Włochy zostały ogłoszone Zjednoczonym Królestwem, dzięki wpływowi, jaki wywarła ona na cesarza Francji, który zdecydował się w 1859 poprowadzić 100 tys. armię na pomoc Królestwu Sardynii (Piemontu), zaatakowanemu przez wojska austriackie. Zostały one pobite przez Francuzów pod Magentą (4 czerwca 1859) i Solferino (24 czerwca 1859) w Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, a następnie wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii i Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w Toskanii, Parmie, Modenie i Państwie Kościelnym. Wszystkie te, dotąd odrębne państewka, przyłączyły się wraz z Królestwem Obojga Sycylii, ale bez Państwa Kościelnego, do Królestwa Sardynii (Piemontu), które uosabiało wówczas idee risorgimento, to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego.
W 1861 powróciła do Francji i zamieszkała w Passy, obecnie XVI dzielnicy Paryża.
W 1871, tuż po klęsce Francji w wojnie francusko-pruskiej, na prośbę schorowanego cesarza Napoleona III, spotkała się z kanclerzem Prus Ottonem von Bismarckiem, aby przekonać go, że okupacja pruska w Paryżu może mieć fatalne skutki dla jego interesów. Dzięki jej wstawiennictwu u Bismarcka, Paryż uniknął upokorzenia, jakim byłaby okupacja obcego wojska.

## Lata późniejsze
Po upadku imperium francuskiego i ogłoszeniu III Republiki, hrabina stała się bezużyteczna jako dyplomatka. Straciwszy przedwcześnie syna z małżeństwa z de Castiglione, zamieszkała w Paryżu przy Placu Vendome 26.
Ostatnie lata swojego życia spędziła samotnie w swoim mieszkaniu, w pokojach ustrojonych żałobną czernią, przy wiecznie opuszczonych roletach. Nie mogąc pogodzić się z przemijaniem i utratą piękna, wyrzuciła z domu wszystkie lustra. Apartament opuszczała jedynie w nocy.
W 1890 rozpoczęła na krótko współpracę z fotografem Pierre-Luisem Piersonem, który stał się autorem jej licznych fotografii. Wystawę swoich fotografii chciała otworzyć podczas Światowej Wystawy w 1900 r. Nie doczekała jednak tej chwili, umierając 28 listopada 1899 r., wieku 62 lat. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

title: Virginia Oldoini

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2011-06}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Virginia Oldoini
 |imię i nazwisko org       = Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini
 |pseudonim                 = Hrabina de Castiglione
 |grafika                   = -Countess de Castiglione- MET DP158957.jpg
 |opis grafiki              = Virginia Oldoini (1861–1867) na fotografii Piersona
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[22 marca]] [[1837]]
 |miejsce urodzenia         = [[Florencja]]
 |data śmierci              = [[28 listopada]] [[1899]]
 |miejsce śmierci           =
 |miejsce spoczynku         = [[Père-Lachaise|Cmentarz Père-Lachaise]]
 |zawód                     = [[kurtyzana]]
 |rodzice                   = [[Fillip Oldoini Rapallini]]<br />[[Isabell Lamporecchi]]
 |małżeństwo                = [[Francesco Verasa]]
 |dzieci                    = Georgio
 |odznaczenia               = {{order|OKML}}
 |commons                   = Category:Countess Virginia di Castiglione
}}
'''Virginia Oldoini''' (ur. [[22 marca]] [[1837]], zm. [[28 listopada]] [[1899]]) – wpływowa [[kurtyzana]], znana jako hrabina de Castiglione. Była nazywana jedną z najpiękniejszych kobiet swojej epoki, osiągnęła sławę jako kochanka cesarza [[Napoleon III Bonaparte|Napoleona III]], tajny agent króla [[Wiktor Emanuel II|Wiktora Emanuela II]] i postać z początków fotografii<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Authors: Malcolm Daniel |tytuł = The Countess da Castiglione {{!}} Essay {{!}} The Metropolitan Museum of Art {{!}} Heilbrunn Timeline of Art History |data dostępu = 2023-02-23 |opublikowany = The Met’s Heilbrunn Timeline of Art History |url = https://www.metmuseum.org/toah/hd/coca/hd_coca.htm |język = en}}</ref>.

== Wczesne lata ==
Urodziła się jako Virginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta Oldoini 22 marca 1837 r. we [[Florencja|Florencji]], jako córka markiza Filippa Oldoini Rapalliniego i jego kuzynki Isabelli Lamporecchi. W wieku 16 lat wyszła za mąż za 12 lat starszego Francesca Verasisa, hrabiego de Castiglione, z którym miała syna Georgia (1855–1879)<ref name=":1" />.

Jej kuzyn [[Camillo Cavour|Camillo, hrabia di Cavour]] był ministrem króla Sardynii Wiktora Emanuela II. Hrabina, kilka tygodni po porodzie, została poproszona o służenie tajnym interesom króla, który pragnął zjednoczyć [[Włochy]] przy pomocy cesarza Francuzów. W tym celu wkrótce wyjechała do [[Paryż]]a i została kochanką, starszego o 29 lat, cesarza Napoleona III. Skandal z tym związany, zmusił jej męża do żądania separacji. Podczas trwającego dwa lata związku z francuskim cesarzem weszła do kręgu europejskich rodzin królewskich. Spotkała m.in. królową Prus [[Augusta Sachsen-Weimar|Augustę von Sachsen-Weimara]], kanclerza [[Otto von Bismarck|Ottona von Bismarcka]], byłego premiera [[Adolphe Thiers|Adolpha Thiersa]] i wiele innych znaczących postaci tamtego okresu. Krążyły plotki, że 22 września 1862 r., została matką nieślubnego syna cesarza, późniejszego dentysty {{link-interwiki|Arthur Hugenschmidt|tekst=Arthura Hugenschmidta|Q=Q2865154}}.

Hrabina znana była ze swej niezwykłej urody i oryginalnych, wyszukanych strojów. Jednym z najbardziej ekstrawaganckich był kostium „[[Dama (karta)|Damy]] [[Kier]]”, w którym w 1857 r. namalował ją portrecista [[George Frederick Watts]], wywołując skandal na dworze cesarskim. Hrabina de Castiglione była opisana jako posiadająca długie, falowane blond włosy, jasną cerę, delikatny owal twarzy i oczy, które często zmieniały kolor z zielonego na niebiesko-fioletowy.

== Zjednoczenie Włoch ==
Hrabina powróciła do Włoch w 1857, po zakończeniu romansu z Napoleonem III. Cztery lata później Włochy zostały ogłoszone Zjednoczonym Królestwem, dzięki wpływowi, jaki wywarła ona na cesarza Francji, który zdecydował się w 1859 poprowadzić 100 tys. armię na pomoc Królestwu Sardynii (Piemontu), zaatakowanemu przez wojska austriackie. Zostały one pobite przez Francuzów [[Bitwa pod Magentą|pod Magentą]] (4 czerwca 1859) i [[Bitwa pod Solferino|Solferino]] (24 czerwca 1859) w Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, a następnie wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii i Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w Toskanii, Parmie, Modenie i [[Państwo Kościelne|Państwie Kościelnym]]. Wszystkie te, dotąd odrębne państewka, przyłączyły się wraz z [[Królestwo Obojga Sycylii|Królestwem Obojga Sycylii]], ale bez Państwa Kościelnego, do [[Królestwo Sardynii|Królestwa Sardynii]] (Piemontu), które uosabiało wówczas idee [[Zjednoczenie Włoch|risorgimento]], to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = OLDOINI, Virginia, contessa di Castiglione in "Dizionario Biografico" |data dostępu = 2023-02-23 |opublikowany = www.treccani.it |url = https://www.treccani.it/enciclopedia/oldoini-virginia-contessa-di-castiglione_(Dizionario-Biografico) |język = it-IT}}</ref>.

W 1861 powróciła do Francji i zamieszkała w Passy, obecnie XVI dzielnicy Paryża.
W 1871, tuż po klęsce Francji w wojnie francusko-pruskiej, na prośbę schorowanego cesarza Napoleona III, spotkała się z kanclerzem Prus Ottonem von Bismarckiem, aby przekonać go, że okupacja pruska w Paryżu może mieć fatalne skutki dla jego interesów. Dzięki jej wstawiennictwu u Bismarcka, Paryż uniknął upokorzenia, jakim byłaby okupacja obcego wojska.

== Lata późniejsze ==
Po upadku imperium francuskiego i ogłoszeniu III Republiki, hrabina stała się bezużyteczna jako dyplomatka. Straciwszy przedwcześnie syna z małżeństwa z de Castiglione, zamieszkała w Paryżu przy Placu Vendome 26.
Ostatnie lata swojego życia spędziła samotnie w swoim mieszkaniu, w pokojach ustrojonych żałobną czernią, przy wiecznie opuszczonych roletach. Nie mogąc pogodzić się z przemijaniem i utratą piękna, wyrzuciła z domu wszystkie lustra. Apartament opuszczała jedynie w nocy<ref name=":2" />.

W 1890 rozpoczęła na krótko współpracę z fotografem {{link-interwiki|Pierre Louis Pierson|tekst=Pierre-Luisem Piersonem|Q=Q3383295}}, który stał się autorem jej licznych fotografii<ref name=":2" />. Wystawę swoich fotografii chciała otworzyć podczas Światowej Wystawy w 1900 r. Nie doczekała jednak tej chwili, umierając 28 listopada 1899 r., wieku 62 lat<ref name=":1" />. Została pochowana na [[Père-Lachaise|cmentarzu Père-Lachaise]] w Paryżu<ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==

* [https://www.britannica.com/biography/Virginia-Oldoini-Verasis-countess-di-Castiglione Virginia Oldoini] w bazie [[Encyklopedia Britannica|Britannica]]
* [https://www.larousse.fr/encyclopedie/personnage/Virginia_Oldoini_comtesse_Verasis_di_Castiglione/112062 Virginia Oldoini] w bazie Encyklopedii Larousse
{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Oldoini, Virginia}}
[[Kategoria:Francuskie kurtyzany]]
[[Kategoria:Kochanki władców Francji]]
[[Kategoria:Damy Orderu Królowej Marii Luizy]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1837]]
[[Kategoria:Zmarli w 1899]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Florencji]]

title: Virginia OldoiniVirginia Elisabetta Carlotta Luisa Maria Teresa Antonietta OldoiniHrabina de Castiglione

Data i miejsce urodzenia: 22 marca 1837 · Florencja

Data śmierci: 28 listopada 1899

Miejsce spoczynku: Cmentarz Père-Lachaise

Zawód, zajęcie: kurtyzana

Rodzice: Fillip Oldoini Rapallini · Isabell Lamporecchi

Małżeństwo: Francesco Verasa

Dzieci: Georgio


text:
# Barbados na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972
Barbados na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 reprezentowało 13 sportowców, 8 mężczyzn i 5 kobiet. Chorążym reprezentacji był Anthony Phillips.

## Skład kadry

### Kolarstwo
Mężczyźni
- Orlando Bates
  - Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
  - 4 km na dochodzenie – 24. miejsce

- Hector Edwards
  - Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
  - Sprint – odpadł w 3 rundzie eliminacji
  - 1000 m ze startu zatrzymanego – nie ukończył

- Kensley Reece
  - Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
  - Sprint – odpadł w 3 rundzie eliminacji

### Lekkoatletyka
Mężczyźni
- Caspar Springer
  - Bieg na 400 m (odpadł w 2 rundzie eliminacji)

- Clifford Brooks
  - Dziesięciobój – nie ukończył

Kobiety
- Freida Nicholls-Davy
  - Bieg na 100 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

- Marcia Trotman
  - Bieg na 200 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

- Barbara Bishop
  - Bieg na 400 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

- Heather Gooding
  - Bieg na 800 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

- Lorna Forde
Barbara Bishop
Marcia Trotman
Heather Gooding

### Strzelectwo
Mężczyźni
- Milton Tucker
  - Karabin małokalibrowy 50 m leżąc – 74. miejsce

- Cavour Morris
  - Karabin małokalibrowy 50 m leżąc – 93. miejsce

### Podnoszenie ciężarów
Mężczyźni
- Anthony Phillips
  - Kategoria od 52 do 56 – nie ukończył

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 | nazwa                  = Barbados na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972
 | państwo                = BRB
 | kod MKOl               = BAR
 | kod organizacja        =
 | organizacja            =
 | impreza z linkiem      = [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972]]
 | miejscowość            = [[Monachium]]
 | chorąży                =
 | liczba zawodników      = 13
 | liczba konkurencji     =
 | liczba dyscyplin       = 4
 | pozycja w klasyfikacji =
 | złote                  = 0
 | srebrne                = 0
 | brązowe                = 0
 | suma                   = 0
}}
'''[[Barbados]] na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]''' reprezentowało 13 sportowców, 8 mężczyzn i 5 kobiet. Chorążym reprezentacji był [[Anthony Phillips (sztangista)|Anthony Phillips]].

== Skład kadry ==
=== [[Plik:Cycling (road) pictogram.svg|30px]] Kolarstwo ===
{{osobny artykuł|Kolarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972}}

'''Mężczyźni'''

* [[Orlando Bates]]
** Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
** 4 km na dochodzenie – 24. miejsce

* [[Hector Edwards]]
** Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
** Sprint – odpadł w 3 rundzie eliminacji
** 1000 m ze startu zatrzymanego – nie ukończył

* [[Kensley Reece]]
** Wyścig indywidualny ze startu wspólnego – nie ukończył
** Sprint – odpadł w 3 rundzie eliminacji

=== [[Plik:Athletics pictogram.svg|30px]] Lekkoatletyka ===
{{osobny artykuł|Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972}}

'''Mężczyźni'''

* [[Caspar Springer]]
** Bieg na 400 m (odpadł w 2 rundzie eliminacji)

* [[Clifford Brooks]]
** Dziesięciobój – nie ukończył

'''Kobiety'''

* [[Freida Nicholls-Davy]]
** Bieg na 100 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

* [[Marcia Trotman]]
** Bieg na 200 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

* [[Barbara Bishop]]
** Bieg na 400 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

* [[Heather Gooding]]
** Bieg na 800 m (odpadła w 1 rundzie eliminacji)

* [[Lorna Forde]]
[[Barbara Bishop]]
[[Marcia Trotman]]
[[Heather Gooding]]

=== [[Plik:Shooting pictogram.svg|30px]] Strzelectwo ===
{{osobny artykuł|Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972}}

'''Mężczyźni'''

* [[Milton Tucker]]
** Karabin małokalibrowy 50 m leżąc – 74. miejsce

* [[Cavour Morris]]
** Karabin małokalibrowy 50 m leżąc – 93. miejsce

=== [[Plik:Olympic pictogram Weightlifting.png|30px]] Podnoszenie ciężarów ===
{{osobny artykuł|Podnoszenie ciężarów na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972}}

'''Mężczyźni'''

* [[Anthony Phillips (sztangista)|Anthony Phillips]]
** Kategoria od 52 do 56 – nie ukończył

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/countries/BAR/summer/1972/ | tytuł = Skład reprezentacji | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20090406042818/http://www.sports-reference.com/olympics/countries/BAR/summer/1972/ | zarchiwizowano = 2009-04-06}}

{{IO Barbados}}{{LIO 1972}}

[[Kategoria:Barbados na igrzyskach olimpijskich]]
[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]

Kod MKOl: BAR

Liczba zawodników: 13 w 4 dyscyplinach

Medale: Złoto · 0 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 0


text:
# Lubelskie Zagłębie Węglowe
Lubelskie Zagłębie Węglowe (LZW) – zagłębie typu paralicznego, tzn. powstałego w zapadlisku na przedpolu fałdowań górotwórczych, we wschodniej Polsce, na terenie Wyżyny Lubelskiej w województwie lubelskim, w lewym dorzeczu Bugu. Jest przedłużeniem Lwowsko-Wołyńskiego Zagłębia Węglowego znajdującego się na Ukrainie i ciągnie się od granicy kraju do Radzynia Podlaskiego. Obejmuje obszar 4 tys. km2 , długość 180 km, szerokość ok. 22 km.

## Złoża
Państwowy Instytut Geologiczny przyjmuje ok. 9100 km² jako obszar o zdefiniowanych perspektywach złożowych, które mają grubość nadkładu od 360 do ponad 1000 m. Złoża rezerwowe rozpoznane szczegółowo Lubelskiego Zagłębia Węglowego zajmują obszar 340 km², a złoża rozpoznane wstępnie 610 km². Zasoby bilansowe węgli w LZW, stanowią około 21,5% polskich zasobów bilansowych węgla kamiennego. Według Państwowego Instytutu Geologicznego na LZW jest 11 udokumentowanych złóż węgla kamiennego o zasobach wynoszących 9260 mln ton, z których tylko 1 złoże jest zagospodarowane (799 mln ton). W zagłębiu działa obecnie jedna kopalnia: LW Bogdanka (uruchomiona w 1982 r.).
Zagłębie Lubelskie ma kształt długiego na 180 km i szerokiego na 20–40 km pasa rozciągającego się od północnego zachodu na południowy wschód. Powierzchnia zagłębia wynosi ok. 9,1 tys. km², jednak obszar o znaczeniu użytkowym jest o połowę mniejszy. Węgiel występuje w utworach karbonowych, w szeregu pokładów o miąższości od 0,9 m do 2 m. Eksploatacja złóż natrafia na trudności techniczne wynikające z budowy geologicznej obszaru, na którym występują cztery obfite warstwy wodonośne.
Pod względem użytkowym wyróżniają się okolice Łęcznej w centralnym rejonie węglowym (CRW), w którym udokumentowano dziewięć złóż. Na północny zachód od CRW udokumentowano cztery złoża Północnego Rejonu Węglowego w rejonie wsi Ostrów i Kolechowice, na południowy wschód od CRW rozpoznano złoże Południowego Rejonu Węglowego w rejonie Chełma, a w rejonie Sawina i Orzechowa opisano Wschodni Rejon Węglowy.

## Historia
Lubelskie Zagłębie Węglowe jest najpóźniej zagospodarowanym górniczo rejonem węglowym w Polsce. Zostało odkryte w wyniku prac geologiczno-poszukiwawczych zainspirowanych hipotezą Jana Samsonowicza (zm. 1958) o możliwości występowania na Wołyniu, węgla pod pokładami skał jurajskich i kredowych. W latach II wojny światowej radziecka służba geologiczna prowadziła rozpoznanie na wschód od Hrubieszowa i udokumentowała w drugiej połowie lat 40. namurskie złoża węgla, które zagospodarowano już w 1952 r. jako Lwowsko-Wołyńskie Zagłębie Węglowe na terenie Ukrainy, gdzie aktualnie czynnych jest 5 kopalni, a dwie są w budowie. Jak się później okazało jest ono przedłużeniem Zagłębia Lubelskiego w kierunku południowo-wschodnim z westfalskimi pokładami węgla, pod względem ekonomicznym bardziej opłacalne od złóż namurskich. Poszukiwania w Polsce rozpoczęto po II wojnie światowej dopiero w latach 60. XX w. przez Józefa Porzyckiego z Instytutu Geologicznego OG w Sosnowcu. Pierwszą dokumentację złoża węgla „Łęczna” opracowano w 1971 roku. To za rzeczywiste odkrycie złoża węgla na Lubelszczyźnie zespół pod kierunkiem wspomnianego J. Porzyckiego otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia, a wśród jej laureatów znaleźli się m.in. A. Jachowicz, Z. Dembowski, K. Bojkowski i pośmiertnie J. Samsonowicz. Od 1972 roku zaczęto dokumentować złoża lubelskie w kategoriach przemysłowych (E. Ptak, G. Surma, M. Trejta, R. Brzezina, K. Dyjor i in.). Kontynuowano również geologiczne badania regionalne między Hrubieszowem a Łukowem (Instytut Geologiczny OG w Sosnowcu A. Zdanowski, L. Gurba, T. Migier, Ł. Musiał, M. Tabor i in.) do 1968 roku, gdy wytyczono zasięg teoretycznego basenu lubelskiego. Te wyniki były podstawą do dalszych prac, których celem było wyznaczenie obszarów najistotniejszych z punktu widzenia eksploatacji surowcowej. W związku z tym po 1968 roku prace poszukiwawczo-rozpoznawcze skoncentrowane były w obszarze między Łukowem, Parczewem, Chełmem, Hrubieszowem i granicą z Ukrainą. W 1989 r. doszło do zatopienia kolejnych dwóch szybów w planowanej drugiej kopalni K-2 (rejon Stefanów).

title: Lubelskie Zagłębie Węglowe

wikitext:
{{Obiekt geograficzny infobox
 |nazwa         = Lubelskie Zagłębie Węglowe
 |inne nazwy    =
 |grafika       = Bogdanka2.jpg
 |opis grafiki  = Kopalnia Bogdanka (2008)
 |państwo       = Polska
 |powierzchnia  =
 |miejscowości  =
 |wysokość      =
 |wydarzenia    =
 |znane         =
 |rodzaj        =
 |współrzędne   = 51°19′5.79″N 23°0′17.17″E
 |kod mapy      = Polska
 |mapa          = Lokalizacja LZW.jpg
 |opis mapy     = Mapa Lubelskiego Zagłębia Węglowego
 |commons       =
}}
'''Lubelskie Zagłębie Węglowe (LZW)''' – [[zagłębie (górnictwo)|zagłębie]] typu paralicznego, tzn. powstałego w zapadlisku na przedpolu fałdowań górotwórczych, we wschodniej [[Polska|Polsce]], na terenie [[Wyżyna Lubelska|Wyżyny Lubelskiej]] w [[Województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w lewym dorzeczu [[Bug]]u. Jest przedłużeniem [[Lwowsko-Wołyńskie Zagłębie Węglowe|Lwowsko-Wołyńskiego Zagłębia Węglowego]] znajdującego się na Ukrainie i ciągnie się od granicy kraju do [[Radzyń Podlaski|Radzynia Podlaskiego]]. Obejmuje obszar 4 tys. km<sup>2 </sup>, długość 180 km, szerokość ok. 22 km<ref>{{Cytuj stronę|url = http://portalwiedzy.onet.pl/12627,,,,lubelskie_zaglebie_weglowe,haslo.html|tytuł = Lubelskie Zagłębie Węglowe|data dostępu = 2015-04-08|opublikowany = Encyklopedia WIEM|archiwum = https://web.archive.org/web/20160304204210/http://portalwiedzy.onet.pl/12627,,,,lubelskie_zaglebie_weglowe,haslo.html|zarchiwizowano = 2016-03-04}}</ref>.

== Złoża ==
[[Państwowy Instytut Geologiczny]] przyjmuje ok. 9100 km² jako obszar o zdefiniowanych perspektywach złożowych, które mają grubość nadkładu od 360 do ponad 1000 m<ref name="MalonTymiński" />. Złoża rezerwowe rozpoznane szczegółowo Lubelskiego Zagłębia Węglowego zajmują obszar 340 km², a złoża rozpoznane wstępnie 610 km². Zasoby bilansowe węgli w LZW, stanowią około 21,5% polskich zasobów bilansowych węgla kamiennego<ref name="MalonTymiński">{{cytuj stronę|url=http://surowce-mineralne.pgi.gov.pl/wegiel_kamienny.htm|tytuł=Węgiel kamienny|nazwisko=Malon|imię=Agnieszka|nazwisko2=Tymiński|imię2=Marcin|opublikowany=Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy, Zakład Geologii Gospodarczej|data dostępu=2011-06-16}}</ref>. Według Państwowego Instytutu Geologicznego na LZW jest 11 udokumentowanych złóż węgla kamiennego o zasobach wynoszących 9260 mln ton, z których tylko 1 złoże jest zagospodarowane (799 mln ton)<ref>{{GUS Ochrona środowiska|2013|s=133}} Za: Państwowy Instytut Geologiczny</ref>. W zagłębiu działa obecnie jedna kopalnia: [[Bogdanka (kopalnia)|LW Bogdanka]] (uruchomiona w 1982 r.)<ref name=":0">{{encyklopedia PWN|id = 3934080|tytuł=Lubelskie Zagłębie Węglowe|data dostępu=2016-02-02}}</ref>.

Zagłębie Lubelskie ma kształt długiego na 180 km i szerokiego na 20–40 km pasa rozciągającego się od północnego zachodu na południowy wschód. Powierzchnia zagłębia wynosi ok. 9,1 tys. km², jednak obszar o znaczeniu użytkowym jest o połowę mniejszy<ref name=":1">{{Cytuj|autor = Edyta Sermet, Jerzy Górecki|tytuł = Podstawowe kryteria możliwoœci podziemnego zgazowania węgla w Lubelskim Zagłębiu Węglowym|data = 2012|czasopismo = Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energi Polskiej Akademii Nauk nr 83/2012|język = pl|s = 186|url = https://www.min-pan.krakow.pl/Wydawnictwa/ZN83/sermet-gorecki.pdf|data dostępu = 2015-04-08|rozdział = Stan rozpoznania i zagospodarowania Lubelskiego Zagłębia Węglowego}}</ref>. Węgiel występuje w utworach karbonowych, w szeregu pokładów o miąższości od 0,9 m do 2 m. Eksploatacja złóż natrafia na trudności techniczne wynikające z budowy geologicznej obszaru, na którym występują cztery obfite warstwy wodonośne<ref name=":0" />.

Pod względem użytkowym wyróżniają się okolice Łęcznej w centralnym rejonie węglowym (CRW), w którym udokumentowano dziewięć złóż. Na północny zachód od CRW udokumentowano cztery złoża Północnego Rejonu Węglowego w rejonie wsi Ostrów i Kolechowice, na południowy wschód od CRW rozpoznano złoże Południowego Rejonu Węglowego w rejonie Chełma, a w rejonie Sawina i Orzechowa opisano Wschodni Rejon Węglowy<ref name=":1" />.

== Historia ==
[[Plik:Bogdanka4.jpg|mały|Kopalnia Bogdanka]]
Lubelskie Zagłębie Węglowe jest najpóźniej zagospodarowanym górniczo rejonem węglowym w Polsce. Zostało odkryte w wyniku prac geologiczno-poszukiwawczych zainspirowanych hipotezą Jana Samsonowicza (zm. 1958) o możliwości występowania na Wołyniu, węgla pod pokładami skał jurajskich i kredowych. W latach II wojny światowej radziecka służba geologiczna prowadziła rozpoznanie na wschód od Hrubieszowa i udokumentowała w drugiej połowie lat 40. namurskie złoża węgla, które zagospodarowano już w 1952 r. jako Lwowsko-Wołyńskie Zagłębie Węglowe na terenie Ukrainy, gdzie aktualnie czynnych jest 5 kopalni, a dwie są w budowie. Jak się później okazało jest ono przedłużeniem Zagłębia Lubelskiego w kierunku południowo-wschodnim z westfalskimi pokładami węgla, pod względem ekonomicznym bardziej opłacalne od złóż namurskich. Poszukiwania w Polsce rozpoczęto po II wojnie światowej dopiero w latach 60. XX w. przez Józefa Porzyckiego z Instytutu Geologicznego OG w Sosnowcu. Pierwszą dokumentację złoża węgla „Łęczna” opracowano w 1971 roku. To za rzeczywiste odkrycie złoża węgla na Lubelszczyźnie zespół pod kierunkiem wspomnianego J. Porzyckiego otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia, a wśród jej laureatów znaleźli się m.in. A. Jachowicz, Z. Dembowski, K. Bojkowski i pośmiertnie J. Samsonowicz. Od 1972 roku zaczęto dokumentować złoża lubelskie w kategoriach przemysłowych (E. Ptak, G. Surma, M. Trejta, R. Brzezina, K. Dyjor i in.). Kontynuowano również geologiczne badania regionalne między Hrubieszowem a Łukowem (Instytut Geologiczny OG w Sosnowcu A. Zdanowski<ref>{{Cytuj |autor = Albin Zdanowski |tytuł = Atlas Geologiczny Lubelskiego Zagłębia Węglowego. |data = 1999 |miejsce = Warszawa |wydawca = Państwowy Instytut Geologiczny}}</ref>, L. Gurba, T. Migier, Ł. Musiał, M. Tabor i in.) do 1968 roku, gdy wytyczono zasięg teoretycznego basenu lubelskiego. Te wyniki były podstawą do dalszych prac, których celem było wyznaczenie obszarów najistotniejszych z punktu widzenia eksploatacji surowcowej. W związku z tym po 1968 roku prace poszukiwawczo-rozpoznawcze skoncentrowane były w obszarze między Łukowem, Parczewem, Chełmem, Hrubieszowem i granicą z Ukrainą<ref name=":1" />. W 1989 r. doszło do zatopienia kolejnych dwóch szybów w planowanej [[Stefanów (pole górnicze)|drugiej kopalni K-2]] (rejon [[Stefanów (powiat łęczyński)|Stefanów]]).

== Zobacz też ==
* [[Górnośląski Okręg Przemysłowy]]
* [[Lublin (krater)]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://geoportal.pgi.gov.pl/css/surowce/images/2012/mapy/large/large_1.jpg Mapa rozmieszczenia złóż węgli kamiennych Lubelskiego Zagłębia Węglowego] {{lang|pl}}
* [http://www.lw.com.pl/pl,2,start,s119.html Lubelski Węgiel Bogdanka S.A.] {{lang|pl}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zagłębia górnicze w Polsce]]
[[Kategoria:Województwo lubelskie]]
[[Kategoria:Górnictwo węgla]]

title: Lubelskie Zagłębie Węglowe


text:
# Staryj Karabajan
Staryj Karabajan (ros. Старый Карабаян) – wieś (dieriewnia) w Rosji, w Tatarstanie, w rejonie tiulaczyńskim. W 2010 liczyła 80 mieszkańców.

title: Staryj Karabajan

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Staryj Karabajan
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Старый Карабаян}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Tatarstan
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon tiulaczyński|tiulaczyński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 80
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Staryj Karabajan''' ({{w języku|ru|Старый Карабаян}}) – wieś (dieriewnia) w [[Rosja|Rosji]], w [[Tatarstan]]ie, w [[rejon tiulaczyński|rejonie tiulaczyńskim]]. W 2010 liczyła 80 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/tatarstan.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Tatarstanu na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w Tatarstanie]]

title: Staryj KarabajanСтарый Карабаян

Państwo: Rosja

Republika: Tatarstan

Rejon: tiulaczyński


text:
# German Institute for Global and Area Studies
German Institute for Global and Area Studies (GIGA) – niemiecka instytucja badawcza z siedzibą w Hamburgu, prowadząca badania z zakresu studiów regionalnych i ponadregionalnych.
Zadaniem GIGA jest przede wszystkim prowadzenie badań naukowych, lecz także wspieranie narybku naukowego, doradztwo i transfer wiedzy. Instytut określa się jako think tank dla nauki, polityki, gospodarki i społeczeństwa. W 2009 GIGA otworzyła również biuro w Berlinie.

## Początki
Instytut powstał w 1964 roku. GIGA ze 90 naukowcami jest największą niemiecką i jedną z największych instytucji badawczych w Europie zajmujących się studiami regionalnymi i porównawczymi studiami regionalnymi.

## Finansowanie
GIGA jest fundacją prawa cywilnego i jest finansowana wspólnie przez Republikę Federalną Niemiec (Ministerstwo Spraw Zagranicznych) i przez kraj związkowy Hamburg (Urząd ds. Nauki i Badań). Oprócz tego, środki na pojedyncze projekty badawcze pochodzą od instytucji wspierających badania naukowe, np. Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (niem. Deutsche Forschungsgemeinschaft, DfG) czy fundacji, np. VolkswagenStiftung lub Fundacji Fritza Thyssena.

## Badania
GIGA łączy systematycznie badania nad państwami i regionami (ang. area studies) z ponadregionalnymi studiami porównawczymi (ang. comparative area studies). Naukowcy wyspecjalizowani w zagadnieniach pojedynczych regionów pracują w czterech regionalnych instytutach badawczych a ich prace przyporządkowane są czterem głównym celom badawczym.
GIGA należy do narodowej i międzynarodowej sieci badań naukowych, współpracuje z uniwersytetami i innymi instytutami badawczymi, a także z fundacjami politycznymi i ze związkami.

## Transfer wiedzy
Poza publikacja rezultatów badań w czasopismach naukowych, GIGA udostępnia je szerszej publiczności poprzez wykłady, między innymi w ramach serii imprez „GIGA Forum“. GIGA jest pozauniwersyteckim instytutem badawczym. Pomimo tego statusu instytut jest włączony do nauki akademickiej. Wielu naukowców GIGA jest profesorami lub docentami nieetatowymi na uniwersytecie w Hamburgu.

## Członkostwa
GIGA jest członkiem Naukowego Stowarzyszenia Gottfrieda Wilhelma Leibniza jak i również europejskiego związku politologów ECPR. Poszczególne instytuty są oprócz tego członkami w narodowych i regionalnych związkach jak AEGIS, EuroMeSCo, Latin American Studies Association, w europejskiej sieci ośrodków specjalizujących się w tematyce latynoamerykańskiej REDIAL lub w European Alliance for Asian Studies.

## Publikacje
GIGA wydaje różne rodzaje publikacji naukowych:
- Seria GIGA Focus – analizy aktualnych politycznych, gospodarczych lub socjalnych tematów w Afryce, Ameryce Łacińskiej, Azji, na Bliskim Wschodzie jak i również dla globalnych tematów. GIGA Focus International Edition oferuje angielskojęzyczne wersje wybranych publikacji spośród pięciu niemieckojęzycznych serii „Fokus“.
- GIGA Journal Family – czasopisma naukowe na warunkach otwartego dostępu (ang. Open Access):
  - Africa Spectrum
  - Journal of Current Chinese Affairs
  - Journal of Politics in Latin America (JPLA)
  - Journal of Current Southeast Asian Affairs

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2010-11}}
[[Plik:Hamburg Deutsche Zentralbibliothek für Wirtschaftswissenschaften 01.jpg|thumb|Siedziba GIGA przy Neuer Jungfernstieg 21 w Hamburgu]]

'''German Institute for Global and Area Studies (GIGA)''' – [[Niemcy|niemiecka]] instytucja badawcza z siedzibą w [[Hamburg]]u, prowadząca badania z zakresu studiów regionalnych i ponadregionalnych.

Zadaniem GIGA jest przede wszystkim prowadzenie badań naukowych, lecz także wspieranie narybku naukowego, doradztwo i transfer wiedzy. Instytut określa się jako [[think tank]] dla nauki, polityki, gospodarki i społeczeństwa. W 2009 GIGA otworzyła również biuro w Berlinie.

== Początki ==
Instytut powstał w 1964 roku. GIGA ze 90 naukowcami jest największą niemiecką i jedną z największych instytucji badawczych w Europie zajmujących się studiami regionalnymi i porównawczymi studiami regionalnymi.

== Finansowanie ==
GIGA jest fundacją prawa cywilnego i jest finansowana wspólnie przez Republikę Federalną Niemiec (Ministerstwo Spraw Zagranicznych) i przez [[kraj związkowy]] [[Hamburg]] (Urząd ds. Nauki i Badań). Oprócz tego, środki na pojedyncze projekty badawcze pochodzą od instytucji wspierających badania naukowe, np. Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (niem. ''Deutsche Forschungsgemeinschaft'', DfG) czy fundacji, np. VolkswagenStiftung lub Fundacji Fritza Thyssena.

== Badania ==
GIGA łączy systematycznie badania nad państwami i regionami (ang. ''area studies'') z ponadregionalnymi studiami porównawczymi (ang. ''comparative area studies''). Naukowcy wyspecjalizowani w zagadnieniach pojedynczych regionów pracują w czterech regionalnych instytutach badawczych a ich prace przyporządkowane są czterem głównym celom badawczym.

GIGA należy do narodowej i międzynarodowej sieci badań naukowych, współpracuje z uniwersytetami i innymi instytutami badawczymi, a także z fundacjami politycznymi i ze związkami.

== Transfer wiedzy ==
Poza publikacja rezultatów badań w [[Czasopismo naukowe|czasopismach naukowych]], GIGA udostępnia je szerszej publiczności poprzez wykłady, między innymi w ramach serii imprez „GIGA Forum“. GIGA jest pozauniwersyteckim instytutem badawczym. Pomimo tego statusu instytut jest włączony do nauki akademickiej. Wielu naukowców GIGA jest profesorami lub docentami nieetatowymi na [[Uniwersytet w Hamburgu|uniwersytecie w Hamburgu]].

== Członkostwa ==
GIGA jest członkiem Naukowego Stowarzyszenia Gottfrieda Wilhelma Leibniza jak i również europejskiego związku politologów ECPR. Poszczególne instytuty są oprócz tego członkami w narodowych i regionalnych związkach jak AEGIS, EuroMeSCo, Latin American Studies Association, w europejskiej sieci ośrodków specjalizujących się w tematyce latynoamerykańskiej [[REDIAL]] lub w European Alliance for Asian Studies.

== Publikacje ==
[[Plik:Hamburg, Neuer Jungfernstieg 21 04.jpg|thumb|x200px|Tablica z czterema instytutami GIGA]]
GIGA wydaje różne rodzaje publikacji naukowych:
* Seria GIGA Focus – analizy aktualnych politycznych, gospodarczych lub socjalnych tematów w Afryce, [[Ameryka Łacińska|Ameryce Łacińskiej]], Azji, na [[Bliski Wschód|Bliskim Wschodzie]] jak i również dla globalnych tematów. GIGA Focus International Edition oferuje angielskojęzyczne wersje wybranych publikacji spośród pięciu niemieckojęzycznych serii „Fokus“.
* GIGA Journal Family – czasopisma naukowe na warunkach [[Otwarty dostęp|otwartego dostępu]] (ang. ''Open Access''):
** Africa Spectrum
** Journal of Current Chinese Affairs
** Journal of Politics in Latin America (JPLA)
** Journal of Current Southeast Asian Affairs

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = http://www.giga-hamburg.de/ | tytuł = strona oficjalna| data dostępu = 2010-11-02| autor = GIGA German Institute of Global and Area Studies| opublikowany = | praca = | data = | język = de}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Think tanki w Niemczech]]
[[Kategoria:Niemieckie instytucje naukowe]]


text:
# 50 m stylem dowolnym na Mistrzostwach Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000
50 m stylem dowolnym mężczyzn – jedna z konkurencji rozgrywanych podczas Mistrzostw Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000. Konkurencja została rozegrana 14 grudnia 2000, wzięło w niej udział 27 zawodników z 17 państw.
Mistrzem Europy został reprezentujący Szwecję Stefan Nystrand. Drugie miejsce zajął Brytyjczyk Mark Foster, zaś na trzecim miejscu uplasował się Ołeksandr Wołyniec reprezentujący Ukrainę.

## Terminarz
| Data       | Godzina |            |
| ---------- | ------- | ---------- |
| 14 grudnia | 9:07    | Eliminacje |
| 14 grudnia | 16:14   | Półfinały  |
| 14 grudnia | 17:33   | Finał      |

## Rekordy
| Rekord                   | Zawodnik      | Narodowość        | Czas  | Miejsce     | Data            |
| ------------------------ | ------------- | ----------------- | ----- | ----------- | --------------- |
| Rekord świata            | Anthony Ervin | Stany Zjednoczone | 21,21 | Minneapolis | 23 marca 2000   |
| Rekord Europy            | Mark Foster   | Wielka Brytania   | 21,31 | Sheffield   | 13 grudnia 1998 |
| Rekord mistrzostw Europy | Mark Foster   | Wielka Brytania   | 21,31 | Sheffield   | 13 grudnia 1998 |

## Wyniki

### Eliminacje[1]

#### Wyścig 1
| Pozycja | Tor | Zawodnik            | Narodowość | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------- | ---------- | ----- | ----- |
| 1.      | 4   | Wiaczesław Szyrszow | Ukraina    | 22,20 | q     |
| 2.      | 5   | Anton Naumenko      | Białoruś   | 23,57 |       |
| 3.      | 3   | Tero Raty           | Finlandia  | 23,65 |       |

#### Wyścig 2
| Pozycja | Tor | Zawodnik           | Narodowość | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------ | ---------- | ----- | ----- |
| 1.      | 4   | Stefan Nystrand    | Szwecja    | 22,05 | q     |
| 2.      | 5   | Christophe Buehler | Niemcy     | 22,37 | q     |
| 3.      | 1   | Karel Novy         | Szwajcaria | 22,40 | q     |
| 4.      | 3   | Pedro Silva        | Portugalia | 22,80 |       |
| 5.      | 6   | Lorenzo Vismara    | Włochy     | 22,86 |       |
| 6.      | 7   | Claes Andersson    | Szwecja    | 22,93 |       |
| 7.      | 2   | Michał Sapon       | Polska     | 22,97 |       |
| 8.      | 8   | Danil Haustov      | Estonia    | 23,08 |       |

#### Wyścig 3
| Pozycja | Tor | Zawodnik            | Narodowość | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------- | ---------- | ----- | ----- |
| 1.      | 4   | Bartosz Kizierowski | Polska     | 22,22 | q     |
| 2.      | 5   | Thomas Winkler      | Niemcy     | 22,32 | q     |
| 3.      | 3   | Peter Mankoc        | Słowenia   | 22,35 | q     |
| 4.      | 1   | Pavel Lagoun        | Białoruś   | 22,53 | q     |
| 5.      | 6   | Denis Pimankow      | Rosja      | 22,67 | q     |
| 6.      | 7   | Eduard Lorente      | Hiszpania  | 22,77 |       |
| 7.      | 2   | Dennis Rijnbeek     | Holandia   | 22,82 |       |
| 8.      | 8   | Martin Verner       | Czechy     | 23,10 |       |

#### Wyścig 4
| Pozycja | Tor | Zawodnik           | Narodowość      | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------ | --------------- | ----- | ----- |
| 1.      | 5   | Ołeksandr Wołyniec | Ukraina         | 22,19 | q     |
| 2.      | 1   | Duje Draganja      | Chorwacja       | 22,42 | q     |
| 3.      | 4   | Mark Foster        | Wielka Brytania | 22,46 | q     |
| 3.      | 2   | Ivo Benda          | Czechy          | 22,46 | q     |
| 5.      | 6   | Indrek Sei         | Estonia         | 22,52 | q     |
| 6.      | 7   | Ewout Holst        | Holandia        | 22,55 | q     |
| 7.      | 3   | Stephan Kunzelmann | Niemcy          | 22,61 | q     |
| 8.      | 8   | Matthew Kidd       | Wielka Brytania | 23,26 |       |

### Półfinał[2]

#### Wyścig 1
| Pozycja | Tor | Zawodnik            | Narodowość      | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------- | --------------- | ----- | ----- |
| 1.      | 2   | Mark Foster         | Wielka Brytania | 21,95 | Q     |
| 2.      | 5   | Bartosz Kizierowski | Polska          | 22,12 | Q     |
| 3.      | 4   | Ołeksandr Wołyniec  | Ukraina         | 22,24 | q     |
| 4.      | 6   | Karel Novy          | Szwajcaria      | 22,26 | q     |
| 5.      | 1   | Ewout Holst         | Holandia        | 22,30 | q     |
| 6.      | 7   | Indrek Sei          | Estonia         | 22,39 |       |
| 7.      | 8   | Denis Pimankov      | Rosja           | 22,46 |       |
| –       | 3   | Peter Mankoc        | Słowenia        | DSQ   |       |

#### Wyścig 2
| Pozycja | Tor | Zawodnik            | Narodowość | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------- | ---------- | ----- | ----- |
| 1.      | 4   | Stefan Nystrand     | Szwecja    | 21,86 | Q     |
| 2.      | 5   | Wiaczesław Szyrszow | Ukraina    | 22,24 | Q     |
| 3.      | 8   | Stephan Kunzelmann  | Niemcy     | 22,29 | q     |
| 4.      | 2   | Duje Draganja       | Chorwacja  | 22,34 |       |
| 5.      | 6   | Christophe Buehler  | Szwajcaria | 22,40 |       |
| 6.      | 3   | Thomas Winkler      | Niemcy     | 22,42 |       |
| 7.      | 7   | Ivo Benda           | Czechy     | 22,51 |       |
| 8.      | 1   | Pavel Lagoun        | Białoruś   | 22.55 |       |

### Finał[3]
| Pozycja | Tor | Zawodnik            | Narodowość      | Czas  | Uwagi |
| ------- | --- | ------------------- | --------------- | ----- | ----- |
| 1 !     | 4   | Stefan Nystrand     | Szwecja         | 21,52 |       |
| 2 !     | 5   | Mark Foster         | Wielka Brytania | 21,60 |       |
| 3 !     | 6   | Ołeksandr Wołyniec  | Ukraina         | 21,70 |       |
| 4.      | 3   | Bartosz Kizierowski | Polska          | 21,77 |       |
| 5.      | 2   | Wiaczesław Szyrszow | Ukraina         | 22,21 |       |
| 6.      | 1   | Stephan Kunzelmann  | Niemcy          | 22,33 |       |
| 7.      | 8   | Ewout Holst         | Holandia        | 22,45 |       |
| 8.      | 7   | Karel Novy          | Szwajcaria      | 22.50 |       |

wikitext:
{{Wyniki infobox
 |plik             = brak
 |impreza          = Mistrzostwa Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000
 |dyscyplina       =
 |konkurencja      = 50 m stylem dowolnym mężczyzn
 |pierwsze miejsce = {{flaga|SWE}} [[Stefan Nystrand]]
 |drugie miejsce   = {{flaga|GBR}} [[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]]
 |trzecie miejsce  = {{flaga|UKR}} [[Ołeksandr Wołyneć|Ołeksandr Wołyniec]]
}}
'''50 m stylem dowolnym mężczyzn''' – jedna z konkurencji rozgrywanych podczas [[Mistrzostwa Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000|Mistrzostw Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000]]. Konkurencja została rozegrana 14 grudnia 2000, wzięło w niej udział 27 zawodników z 17 państw.

Mistrzem Europy został reprezentujący [[Szwecja|Szwecję]] [[Stefan Nystrand]]. Drugie miejsce zajął [[Wielka Brytania|Brytyjczyk]] [[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]], zaś na trzecim miejscu uplasował się [[Ołeksandr Wołyneć|Ołeksandr Wołyniec]] reprezentujący [[Ukraina|Ukrainę]].

== Terminarz ==
{| class="wikitable"
! Data
! Godzina
!
|-
|14 grudnia || 9:07 || '''Eliminacje'''
|-
|14 grudnia || 16:14 || '''Półfinały'''
|-
|14 grudnia || 17:33  || '''Finał'''
|}

== Rekordy ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! Rekord !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Miejsce !! Data
|-
|'''Rekord świata''' ||align=left| [[Anthony Ervin]] ||align=left| {{państwo|USA}} ||align=left| 21,21 || [[Minneapolis]] || 23 marca 2000
|-
|'''Rekord Europy''' ||align=left| [[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]] ||align=left| {{państwo|GBR}} ||align=left| 21,31 || [[Sheffield]] || 13 grudnia 1998
|-
|'''Rekord mistrzostw Europy''' ||align=left| [[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]] ||align=left| {{państwo|GBR}} ||align=left| 21,31 || [[Sheffield]] || 13 grudnia 1998
|}

== Wyniki ==
=== Eliminacje<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Heats"/> ===

==== Wyścig 1 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 4 || align=left|[[Wiaczesław Szyrszow]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 22,20 || q
|-
| 2. || 5 || align=left|[[Anton Naumenko]] || align=left|{{państwo|BLR}} || 23,57 ||
|-
| 3. || 3 || align=left|[[Tero Raty]] || align=left|{{państwo|FIN}} || 23,65 ||
|}

==== Wyścig 2 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 4 || align=left|[[Stefan Nystrand]] || align=left|{{państwo|SWE}} || 22,05 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 5 || align=left|[[Christophe Buehler]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,37 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 1 || align=left|[[Karel Novy]] || align=left|{{państwo|SUI}} || 22,40 || q
|-
| 4. || 3 || align=left|[[Pedro Silva]] || align=left|{{państwo|POR}} || 22,80 ||
|-
| 5. || 6 || align=left|[[Lorenzo Vismara]] || align=left|{{państwo|ITA}} || 22,86 ||
|-
| 6. || 7 || align=left|[[Claes Andersson]] || align=left|{{państwo|SWE}} || 22,93 ||
|-
| 7. || 2 || align=left|[[Michał Sapon]] || align=left|{{państwo|POL}} || 22,97 ||
|-
| 8. || 8 || align=left|[[Danil Haustov]] || align=left|{{państwo|EST}} || 23,08 ||
|}

==== Wyścig 3 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 4 || align=left|[[Bartosz Kizierowski]] || align=left|{{państwo|POL}} || 22,22 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 5 || align=left|[[Thomas Winkler]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,32 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 3 || align=left|[[Peter Mankoč|Peter Mankoc]] || align=left|{{państwo|SLO}} || 22,35 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 4. || 1 || align=left|[[Pavel Lagoun]] || align=left|{{państwo|BLR}} || 22,53 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 5. || 6 || align=left|[[Denis Pimankow]] || align=left|{{państwo|RUS}} || 22,67 || q
|-
| 6. || 7 || align=left|[[Eduard Lorente]] || align=left|{{państwo|ESP}} || 22,77 ||
|-
| 7. || 2 || align=left|[[Dennis Rijnbeek]] || align=left|{{państwo|NED}} || 22,82 ||
|-
| 8. || 8 || align=left|[[Martin Verner]] || align=left|{{państwo|CZE}} || 23,10 ||
|}

==== Wyścig 4 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 5 || align=left|[[Ołeksandr Wołyneć|Ołeksandr Wołyniec]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 22,19 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 1 || align=left|[[Duje Draganja]] || align=left|{{państwo|CRO}} || 22,42 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 4 || align=left|[[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]] || align=left|{{państwo|GBR}} || 22,46 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 2 || align=left|[[Ivo Benda]] || align=left|{{państwo|CZE}} || 22,46 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 5. || 6 || align=left|[[Indrek Sei]] || align=left|{{państwo|EST}} || 22,52 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 6. || 7 || align=left|[[Ewout Holst]] || align=left|{{państwo|NED}} || 22,55 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 7. || 3 || align=left|[[Stephan Kunzelmann]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,61 || q
|-
| 8. || 8 || align=left|[[Matthew Kidd]] || align=left|{{państwo|GBR}} || 23,26 ||
|}

=== Półfinał<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Semifinals"/> ===

==== Wyścig 1 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 2 || align=left|[[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]] || align=left|{{państwo|GBR}} || 21,95 || Q
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 5 || align=left|[[Bartosz Kizierowski]] || align=left|{{państwo|POL}} || 22,12 || Q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 4 || align=left|[[Ołeksandr Wołyneć|Ołeksandr Wołyniec]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 22,24 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 4. || 6 || align=left|[[Karel Novy]] || align=left|{{państwo|SUI}} || 22,26 || q
|-bgcolor=ccffcc
| 5. || 1 || align=left|[[Ewout Holst]] || align=left|{{państwo|NED}} || 22,30 || q
|-
| 6. || 7 || align=left|[[Indrek Sei]] || align=left|{{państwo|EST}} || 22,39 ||
|-
| 7. || 8 || align=left|[[Denis Pimankov]] || align=left|{{państwo|RUS}} || 22,46 ||
|-
| – || 3 || align=left|[[Peter Mankoč|Peter Mankoc]] || align=left|{{państwo|SLO}} || DSQ ||
|}

==== Wyścig 2 ====
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 4 || align=left|[[Stefan Nystrand]] || align=left|{{państwo|SWE}} || 21,86 || Q
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 5 || align=left|[[Wiaczesław Szyrszow]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 22,24 || Q
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 8 || align=left|[[Stephan Kunzelmann]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,29 || q
|-
| 4. || 2 || align=left|[[Duje Draganja]] || align=left|{{państwo|CRO}} || 22,34 ||
|-
| 5. || 6 || align=left|[[Christophe Buehler]] || align=left|{{państwo|SUI}} || 22,40 ||
|-
| 6. || 3 || align=left|[[Thomas Winkler]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,42 ||
|-
| 7. || 7 || align=left|[[Ivo Benda]] || align=left|{{państwo|CZE}} || 22,51 ||
|-
| 8. || 1 || align=left|[[Pavel Lagoun]] || align=left|{{państwo|BLR}} || 22.55 ||
|}

=== Finał<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Final"/> ===
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Zawodnik !! Narodowość !! Czas !! Uwagi
|-
| {{sort|1|{{trofeum|medal numer|złoty}}}} || 4 || align=left|[[Stefan Nystrand]] || align=left|{{państwo|SWE}} || 21,52 ||
|-
| {{sort|2|{{trofeum|medal numer|srebrny}}}} || 5 || align=left|[[Mark Foster (pływak)|Mark Foster]] || align=left|{{państwo|GBR}} || 21,60 ||
|-
| {{sort|3|{{trofeum|medal numer|brązowy}}}} || 6 || align=left|[[Ołeksandr Wołyneć|Ołeksandr Wołyniec]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 21,70 ||
|-
| 4. || 3 || align=left|[[Bartosz Kizierowski]] || align=left|{{państwo|POL}} || 21,77 ||
|-
| 5. || 2 || align=left|[[Wiaczesław Szyrszow]] || align=left|{{państwo|UKR}} || 22,21 ||
|-
| 6. || 1 || align=left|[[Stephan Kunzelmann]] || align=left|{{państwo|GER}} || 22,33 ||
|-
| 7. || 8 || align=left|[[Ewout Holst]] || align=left|{{państwo|NED}} || 22,45 ||
|-
| 8. || 7 || align=left|[[Karel Novy]] || align=left|{{państwo|SUI}} || 22.50 ||
|}

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Final">{{cytuj stronę | url = http://www.omegatiming.com/File/Download?id=000100000000000000FFFFFFFFFFFF01 | tytuł = Men's 50m Freestyle 50m – Heats | opublikowany = omegatiming.com | język = en | data dostępu = 2014-08-25}}</ref>
<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Heats">{{cytuj stronę | url = http://www.omegatiming.com/File/Download?id=00010000000C000000FFFFFFFFFFFF01 | tytuł = Men's 50m Freestyle 50m – Semifinals | opublikowany = omegatiming,com | język = en | data dostępu = 2014-08-25}}</ref>
<ref name="Men s 50m Freestyle 50m Semifinals">{{cytuj stronę | url = http://www.omegatiming.com/File/Download?id=000100000017000000FFFFFFFFFFFF01 | tytuł = Men's 50m Freestyle 50m – Final | opublikowany = omegatiming,com | język = en | data dostępu = 2014-08-25}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Mistrzostwa Europy w Pływaniu na krótkim basenie 2000]]

title: Mistrzostwa Europy w Pływaniu na krótkim basenie 200050 m stylem dowolnym mężczyzn

Złoty medal: Stefan Nystrand

Srebrny medal: Mark Foster

Brązowy medal: Ołeksandr Wołyniec


text:
# Czułe miejsce
Czułe miejsce – piąty singel polskiego piosenkarza Baranovskiego z jego debiutanckiego albumu studyjnego, zatytułowanego Zbiór. Singel został wydany 20 sierpnia 2019.
Piosenka była nominowana do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii „utwór roku”.
Kompozycja znalazła się na 1. miejscu listy AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status podwójnie platynowej płyty, przekraczając liczbę 40 tysięcy sprzedanych kopii.

## Geneza utworu i historia wydania
Piosenka została napisana i skomponowana przez Wojciecha Baranowskiego, który wraz z Michałem Wasilewskim odpowiada za produkcję utworu.
Singel ukazał się w formacie digital download 20 sierpnia 2019 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej Warner Music Poland. Piosenka została umieszczona na debiutanckim albumie studyjnym Baranovskiego – Zbiór.
We wrześniu 2019 wystąpił z piosenką w 10. edycji The Voice of Poland. 23 października singel w wersji akustycznej został wykonany na żywo w ramach cyklu „ZET Akustycznie”. Kilka dni później utwór został zaprezentowany telewidzom stacji TVN w programie Dzień dobry TVN.
W styczniu 2020 singel uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii „utwór roku”.

## „Czułe miejsce” w stacjach radiowych
Nagranie było notowane na 1. miejscu w zestawieniu AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych.

## Teledysk
Do utworu powstał teledysk zrealizowany przez Andiamo, który udostępniono w dniu premiery singla za pośrednictwem serwisu YouTube.
Wideo znalazło się na 2. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne.

## Lista utworów
- Digital download[2]

1. „Czułe miejsce” – 3:36

## Notowania
| Kraj   | Lista (2019)      | Najwyższa pozycja |
| ------ | ----------------- | ----------------- |
| Polska | AirPlay – Top     | 1                 |
| Polska | AirPlay – Nowości | 1                 |
| Polska | AirPlay – TV      | 2                 |

| Kraj   | Lista (2019)  | Pozycja |
| ------ | ------------- | ------- |
| Polska | AirPlay – Top | 40      |

## Certyfikaty
| Kraj          | Certyfikat         | Sprzedaż |
| ------------- | ------------------ | -------- |
| Polska (ZPAV) | 2× platynowa płyta | 40 000+  |

## Wyróżnienia
| Rok  | Konkurs                  | Kategoria                                             | Rezultat    |
| ---- | ------------------------ | ----------------------------------------------------- | ----------- |
| 2019 | Top 50 Poplisty RMF FM   | 50 najczęściej notowanych utworów na Popliście w 2019 | 47. miejsce |
| 2019 | Przebój roku RMF FM 2020 | Przebój roku                                          | 17. miejsce |
| 2019 | Gorąca 100               | 100 największych hitów 2019                           | 35. miejsce |
| 2020 | Fryderyki 2020           | Utwór roku                                            | Nominacja   |
| 2020 | Fryderyki 2020           | Nagroda publiczności                                  | Nominacja   |

title: Czułe miejsce

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Czułe miejsce
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Baranovski]]
 |album                     = [[Zbiór (album)|Zbiór]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 20 sierpnia 2019
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]], [[pop-rock]]
 |długość                   = 3:36
 |wytwórnia                 = [[Warner Music Poland]]
 |producent                 = [[Baranovski]], Michał Wasilewski
 |format                    = [[digital download]], [[Media strumieniowe|streaming]]
 |autor                     = [[Baranovski|Wojciech Baranowski]]
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = Zbiór
 |następny singel           = Sam
 |rok poprzedniego singla   = 2019
 |rok 1. wydania            = 2019
 |rok następnego singla     = 2020
}}
'''Czułe miejsce''' – piąty [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|singel]] polskiego piosenkarza [[Baranovski]]ego z jego [[debiut]]anckiego [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumu studyjnego]], zatytułowanego ''[[Zbiór (album)|Zbiór]]''. Singel został wydany 20 sierpnia 2019.

Piosenka była nominowana do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego [[Fryderyk (nagroda)|Fryderyka]] w kategorii „[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|utwór roku]]”.

Kompozycja znalazła się na 1. miejscu listy [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status podwójnie [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowej płyty]], przekraczając liczbę 40 tysięcy sprzedanych kopii.

== Geneza utworu i historia wydania ==
Piosenka została napisana i skomponowana przez [[Baranovski|Wojciecha Baranowskiego]], który wraz z Michałem Wasilewskim odpowiada za produkcję utworu<ref>{{cytuj stronę|url=https://open.spotify.com/album/5bUQGnivrKAssW31V4DP3c|tytuł=Spotify – Czułe miejsce|praca=[[Spotify]]|opublikowany=open.spotify.com|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=en pl}}</ref>.

Singel ukazał się w formacie [[digital download]] 20 sierpnia 2019 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej [[Warner Music Poland]]<ref name="iTunes"/>. Piosenka została umieszczona na [[debiut]]anckim [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumie studyjnym]] Baranovskiego – ''[[Zbiór (album)|Zbiór]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.empik.com/zbior-baranovski,p1235328178,muzyka-p|tytuł=Zbiór – Baranovski|opublikowany=empik.com|praca=[[Empik]]|data=25 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

We wrześniu 2019 wystąpił z piosenką w 10. edycji ''[[The Voice of Poland]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.telemagazyn.pl/artykuly/the-voice-of-poland-10-odcinki-4-6-baranovski-i-antek-smykiewicz-ponownie-na-scenie-jakie-perelki-wylowili-trenerzy-co-sie-wydarzylo-75428.html|tytuł=„The Voice of Poland 10” odcinki 4-6. Baranovski i Antek Smykiewicz ponownie na scenie! Jakie perełki wyłowili trenerzy?|autor=Maciej Witkowski|opublikowany=telemagazyn.pl|praca=[[Tele Magazyn]]|data=14 września 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>. 23 października singel w wersji akustycznej został wykonany [[na żywo]] w ramach cyklu „ZET Akustycznie”<ref>{{cytuj stronę|url=https://open.spotify.com/album/5bUQGnivrKAssW31V4DP3c|tytuł=ZET Akustycznie: Baranovski z mini koncertem w naszym studiu|opublikowany=radiozet.pl|praca=[[Radio Zet]]|data=23 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>. Kilka dni później utwór został zaprezentowany telewidzom stacji [[TVN]] w programie ''[[Dzień dobry TVN]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://dziendobry.tvn.pl/a/na-scenie-ddtvn-baranovski-glos-ktory-urzeka|tytuł=Na scenie DDTVN: Baranovski – głos, który urzeka! „Czułe miejsce”|opublikowany=dziendobry.tvn.pl|praca=[[Dzień dobry TVN]]|data=27 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

W styczniu 2020 singel uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego [[Fryderyk (nagroda)|Fryderyka]] w kategorii „[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|utwór roku]]”<ref name="fryderyki 2020"/>.

== „Czułe miejsce” w stacjach radiowych ==
Nagranie było notowane na 1. miejscu w zestawieniu [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych<ref name="Airplay"/>.

== Teledysk ==
Do utworu powstał teledysk zrealizowany przez Andiamo, który udostępniono w dniu premiery singla za pośrednictwem serwisu [[YouTube]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.youtube.com/watch?v=qiyhs9zp93U|tytuł=Baranovski – Czułe miejsce (Official Music Video)|opublikowany=youtube.com|praca=[[YouTube]]|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

Wideo znalazło się na 2. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne<ref name="AirplayTV"/>.

== Lista utworów ==
* '''Digital download'''<ref name="iTunes">{{cytuj stronę|url=https://music.apple.com/pl/album/czu%C5%82e-miejsce-single/1475767824|tytuł=Czułe miejsce – Single by Baranovski|opublikowany=music.apple.com|praca=[[Apple Music]]|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=en pl}}</ref>
# „Czułe miejsce” – 3:36

== Notowania ==
{{col-begin}}
=== Pozycje na listach airplay ===
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista (2019)
!Najwyższa<br>pozycja
|-
|rowspan="3"|{{Państwo|POL}}
|[[OLiA|AirPlay – Top]]<ref name="Airplay">{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/top/archiwum.php?year=2019&idlisty=3231#title|tytuł=AirPlay Top: (09.11. – 15.11.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=9 listopada 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|1
|-
|[[AirPlay – Nowości]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2019&typ=nowosci&idlisty=3181#title|tytuł=AirPlay Nowości: (14.09. – 20.09.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=14 września 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|1
|-
|[[Związek Producentów Audio-Video#Listy utworów|AirPlay – TV]]<ref name="AirplayTV">{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2019&typ=tv&idlisty=3240#title|tytuł=AirPlay TV (16.11. – 22.11.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=16 listopada 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|2
|}
{{col-break}}

=== Pozycja na liście rocznej ===
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista (2019)
!Pozycja
|-
|{{Państwo|POL}}
|AirPlay – Top<ref>{{cytuj stronę|url=https://zpav.pl/aktualnosc.php?idaktualnosci=1813|tytuł=Najpopularniejsze albumy i single 2019 roku|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=27 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|40
|}
{{col-end}}

== Certyfikaty ==
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Certyfikat
!Sprzedaż
|-
|{{Państwo|POL}} ([[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]])
|2× [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowa płyta]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Platynowe płyty CD przyznane w 2020 roku |url = https://web.archive.org/web/20241113112346/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2020 |opublikowany = ZPAV |data = 2020-05-06 |data dostępu = 2021-06-24}}</ref>
|40 000+<ref>{{Cytuj |tytuł = Regulamin przyznawania wyróżnień (2017) |url = https://web.archive.org/web/20171111062326/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/regulamin.php |opublikowany = ZPAV |data = 2017-11-08 |data dostępu = 2021-06-24}}</ref>
|}

== Wyróżnienia ==
{|class="wikitable"
!Rok
!Konkurs
!Kategoria
!Rezultat
|-
|rowspan="3"|2019
|Top 50 [[Poplista|Poplisty]] [[RMF FM]]
|50 najczęściej notowanych utworów na Popliście w 2019
|47. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.rmf.fm/au/?a=poplista&art=top50&rok=2019|tytuł=Top 50 Poplisty: rok 2019|opublikowany=rmf.fm|praca=[[RMF FM]]|data=1 grudnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|[[Przebój roku RMF FM|Przebój roku RMF FM 2020]]
|Przebój roku
|17. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.rmf.fm/f/przeboj-roku-2019.html|tytuł=Przebój Roku 2019|opublikowany=rmf.fm|praca=[[RMF FM]]|data=1 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|[[Radio Eska#Gorąca 100|Gorąca 100]]
|100 największych hitów 2019
|35. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=http://muzykoblog.pl/2020/01/05/rok-2019-goraca-100-radia-eska/|tytuł=Rok 2019: Gorąca 100 Radia Eska|opublikowany=muzykoblog.pl|praca=Muzyko(b)log|data=5 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|rowspan="2"|2020
|rowspan="2"|[[Fryderyki 2020]]
|[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|Utwór roku]]
|Nominacja<ref name="fryderyki 2020">{{cytuj stronę|url=https://fryderyki.pl/fryderyk-2020/|tytuł=Fryderyki 2020: nominowani i laureaci|opublikowany=fryderyki.pl|praca=[[Fryderyk (nagroda)|Nagroda Muzyczna „Fryderyk”]]|data=30 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|Nagroda publiczności
|Nominacja<ref>{{cytuj stronę|url=https://gwiazdy.wp.pl/ruszyl-plebiscyt-na-nagrode-publicznosci-fryderyk-festiwal-6483132850460801a|tytuł=Ruszył plebiscyt na Nagrodę Publiczności Fryderyk Festiwal|opublikowany=gwiazdy.wp.pl|praca=[[Wirtualna Polska]]|data=27 lutego 2020|data dostępu=2024-12-15|język=pl}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single wydane w roku 2019]]
[[Kategoria:Single Baranovskiego]]
[[Kategoria:Single Warner Music Poland]]
[[Kategoria:Single numer jeden w Polsce]]

title: Czułe miejsce

Wydany: 20 sierpnia 2019

Gatunek: pop, pop-rock

Wydawnictwo: Warner Music Poland

Producent: Baranovski, Michał Wasilewski

Format: digital download, streaming

Autor: Wojciech Baranowski

„Zbiór” · (2019): „Czułe miejsce” · (2019) · „Sam” · (2020)