text:
# Ruda Różaniecka
Ruda Różaniecka – wieś w Polsce położona na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Narol.
Wieś starostwa niegrodowego lubaczowskiego na początku XVIII wieku.

## Części wsi
| SIMC    | Nazwa   | Rodzaj     |
| ------- | ------- | ---------- |
| 0607067 | Jezioro | część wsi  |
| 0607073 | Piła    | przysiółek |

## Historia
Geneza
Powstanie i rozwój wsi związany był z ulokowaniem tu w połowie XVII wieku zakładu metalurgicznego. Oba człony nazwy wsi nawiązują do źródła jej powstania. Słowo „ruda” oznaczało dawną nazwę zakładu hutniczego. Drugi człon – „różaniecka” pochodzi od pierwotnej nazwy rzeki Różaniec.
O założeniu w tym rejonie dymarki (tj. pieca hutniczego służącego do otrzymywania żelaza przy użyciu rudy i węgla drzewnego) zdecydowały duże obszary leśne. Drzewo było głównym surowcem do wytwarzania węgla drzewnego niezbędnego do wytopu żelaza. Występowały tu również znaczne pokłady rudy darniowej błotnej, którą wydobywano w miejscach późniejszych stawów na Jeziorze, Ławach, Krążkach, Sinorzatkach. Dymarka i towarzyszące jej obiekty zostały zlokalizowane przy źródle po prawej stronie rzeki oraz w miejscu dzisiejszej poczty i Gospodarstwa Rybnego.
Początki
Pierwsza wzmiankę pisaną o wsi podaje Inwentarz Starostwa Lubaczowskiego z 1706 roku. Dotyczy ona istniejącej tu już od kilkudziesięciu lat kuźnicy i dymarki. Oba obiekty wyposażone były w urządzenia służące do poruszania kół wodnych, miechów i młotów.
Pierwszymi osadnikami na tym terenie byli węglarze i kowale pochodzące z okolicznych miejscowości. Założyli oni osadę po wyrębie lasów na wschód od dymarki, którą zaczęto określać „Zadymarką” (za dymarką). W 1716 roku mieszkało tu 16 chłopów poddanych uprawiających ziemię i odrabiających pańszczyznę na rzecz kuźnicy. W XVIII wieku rosło zapotrzebowanie na wyroby z żelaza w rolnictwie, rzemiośle i budownictwie. To powodowało rozbudowę i modernizację zakładu metalurgicznego. Stale powiększano powierzchnie gruntów ornych poprzez wyrąb lasów i wypalanie węgla drzewnego. W 1764 roku wieś liczyła już 94 osadników. Wójtem gromady (1764) był Tomasz (Tomek) Ważny.
W Inwentarzu Starostwa Lubaczowskiego z 1754 roku, we wsi było zamieszkałych 27 chłopów (w tym 4 kowali, 1 rzemieślnik i 3 pszczelarzy).
Przemysł hutniczy
Występujące w najbliższej okolicy pokłady rudy darniowej błotnej posiadały niską zawartość żelaza i już na początku XVIII wieku zostały wyeksploatowane. Od 1706 roku zaczęto sprowadzać rudę z Lublińca Starego i Żukowa, a w następnych latach z Dziwięcierza i Opaki koło Lubaczowa, oraz z Rokietnicy koło Jarosławia. Wyrabiano tu lemiesze, motyki, grace, łopaty, podkowy, garnki, kotły, obręcze i kowadła. Produkowano również przez kilkanaście lat armatki i moździerze dla wojska. Transportem wodnym wysyłano do Gdańska haki do szkut i buksy do kół młyńskich. W skali masowej produkowano gwoździe do gontów. Pierwszym dzierżawcą kuźnicy (od 1718 r.) był Łukasz Borowski.
Czasy Galicji
W czasach I Rzeczypospolitej Ruda Różaniecka wchodziła w skład dóbr królewskich należących do starostwa lubaczowskiego, dzierżawionych przez różne osobistości. W 1788 roku dokonano pomiarów gruntów należących do wsi oraz ustalono granice z Płazowem, Żukami, Grochami, Kuryjami, Hutą Różaniecką, Lublińcem Nowym i Żukowem. W pomiarach uczestniczyli: wójt gromady Ruda Różaniecka Iwan Ważny oraz przysiężeni (radni) Michał Jakim, Sobek (Sobiesław) Kasperski i Michał Zaborniak. Ustalone i opisane wówczas granice Rudy Różanieckiej są obowiązujące obecnie. Ostatnim starostą lubaczowskim był Jerzy August Mniszech, który zmarł w 1778 roku, a starostwo zostało przejęte przez rząd austriacki w skład dóbr kameralnych i utworzono ekonomię lubaczowską. W latach 1817–1818 dobra te zostały podzielone i wystawiono je na licytację.
21 maja 1818 roku wieś została wystawiona do sprzedaży w drodze licytacji we Lwowie. Nabywcą został Baron Herman Brunicki z Wiednia, reprezentant szlachty neofitów o żydowskim pochodzeniu. Na tej licytacji za sumę 75.000 zł, Baron Herman Brunicki kupił również Hutę Różaniecką, Lubliniec Nowy i Stary, Tepiły, Freifeld (Kowalówka), Gorajec oraz miasteczko Płazów. Kupione dobra obejmowały 17.112 mórg, z tego 6 mórg ogrodów, 1709 mórg pola ornego, 642 morgi łąk oraz 14 755 mórg lasów. Baron Herman Brunicki wraz z rodziną zamieszkał w starym dworze (późniejsza oficyna) dając początek rodu Brunickich w Rudzie Różanieckiej.
W 1877 roku zbudowany został nowy tartak z napędem wodnym o sile 20 KM oraz papiernia. W połowie XIX wieku istniały dwa młyny wodne (I i II młyn) w górnym biegu Różańca. W 1906 roku na Jeziorze zbudowano nowoczesną mleczarnię i serownię, a w 1908 roku gorzelnię, która była czynna do końca lat 60. XX wieku.
Rodzina baronów
Herman Baron Brunicki (ur. 1775 – zm. 20 kwietnia 1835), z Rozalią Zygielską miał 10 dzieci – (Rozalia – ur. 1777; Maksymilian – ur. 1796; Karolina Hőnig von Hönigsberg – ur. 1798; Jakub Ignacy – ur. 1802; Maurycy Ignacy – ur. 1804; Ludwika Turnau – ur. 1806; Jan Antoni – ur. 1808; Dorota Dornbach – ur. 1812; Malwina Freiin von Bilinski – ur. 1815; Teresa – ur. 1815).
Spadkobiercą majątku został syn Jan Antoni Brunicki (ur. 1808 – zm. 20 czerwca 1887), który z Marią Magdaleną Mauss miał córkę Henriettę (ur. 27 kwietnia 1839 – zm. 6 czerwca 1905 w Rudzie Różanieckiej), która wyszła za mąż za barona Ludwika Wattmana (ur. 1827 – zm. 1907) pochodzącego z Wiednia. Ostatnim właścicielem dóbr w Rudzie Rózanieckiej był ich syn baron Hugo Wattman de Beaulieu (ur. 21 maja 1876 – zm. 1946), żonaty z Marią Krystyną baronową Lederer. Z tego małżeństwa mieli dwie córki: Brunhildę i Ingeborgę
Brunhilda (ur. 29 maja 1903 – zm. 25 września 1969 w USA) – 30 września 1933 roku w Płazowie poślubiła Janusza Muszyńskiego herbu Lekczyn (ur. 12 czerwca 1907 w Lublinie – zm. 22 września 1939 w bitwie o Łomianki), kapitana w 11 dywizji artylerii konnej.
Ingeborga (ur. 12 września 1904 w Amstetten – zm. 1997) – 20 września 1924 roku w Płazowie poślubiła Zdzisława Avenariusa (ur. 15 maja 1900 w Warszawie – zm. 1 marca 1975 w Warszawie), oficera WP, ziemianina, posła na sejm RP z listy BBWR. Z tego małżeństwa mieli dwóch synów: Ferdynanda (ur. 1925) rolnika i Czesława (ur. 1932) inżyniera mechanika.
Czasy II Rzeczypospolitej
W czasie I wojny światowej (wrzesień 1914 – maj 1915) stacjonowały we wsi wojska rosyjskie dewastując zabudowania wiejskie i dworskie. Spalony został pałac, a w nim portrety Brunickich i Wattmannów, stylowe meble z XIX wieku oraz bogata kolekcja trofeów myśliwskich. Zabrano wszystkie konie i krowy z folwarku. Spalonych zostało ponad 60% zabudowań wiejskich. W latach 1918–1923 zakłady produkcyjne należące do Wattmanna zostały odbudowane i unowocześnione. W 1923 roku zbudowano na rzece Różaniec pierwsza elektrownię w miejscu dawnej huty żelaza (zlikwidowanej w 1895 r.), a w 1925 roku terpentyniarnię. W latach 1920–1925 żyzne pola i łąki na „Morgach” i „Sopilnem” zamienione na hodowlane stawy rybne w obawie przed parcelacją. W folwarku i w pałacu w 1936 roku zatrudnionych było 20 pracowników biurowych, 100 robotników stałych, 80 robotników sezonowych oraz 30 gajowych i leśniczych. Łącznie w dobrach Wattmanna pracowało 230 osób. W październiku 1928 roku wybuchł pierwszy w dziejach wsi strajk nazwany powszechnie „strajkiem wozaków leśnych”, którego przywódcą był Wojciech Kasperski. Strajkujący domagali się wyższych stawek płacowych za przywóz drzewa z lasów do tartaku i wywóz desek do stacji kolejowych w Bełżcu i Lubaczowie.
W I połowie XX wieku w Rudzie Różanieckiej było 240 domów.
Czasy II wojny światowej
We wrześniu 1939 roku w lasach wokół Rudy Różanieckiej prowadziła działania wojenne 6 Dywizja Piechoty pod dowództwem gen. Bernarda Monda. 24 września 1939 roku do wsi wkroczyły oddziały Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i resztki 10 Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. Bryg. Władysława Andersa na jednodniowy odpoczynek. Od 26 września do 8 października 1939 roku Ruda Różaniecka była pod okupacją Armii Czerwonej (ZSRR).
Po zakończonych działaniach wojennych w październiku 1939 roku wieś została włączona do Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Lubelskim. 23 czerwca 1943 roku policja niemiecka dokonała przymusowego wysiedlenia 74 rodzin (ok. 280 rodzin) i deportacji w Zamościu oraz Majdanku, a następnie do prac przymusowych w III Rzeszy.
Na przełomie 1941/42 roku z inicjatywy Brunhildy Muszyńskiej (córka barona Hugona Wattmanna) powstał zalążek konspiracji ZWZ-AK. Organizatorem i dowódcą kompanii (placówki) AK był ppor. Emanuel Michalewicz – PS. „Hanys” (zarządca folwarku Jezioro). Kompania weszła w skład V rejonu w obwodzie AK Tomaszów Lubelski.
W latach 1943–1944 placówka AK w Rudzie Różanieckiej stanowiła silny punkt obrony i schronienia przybyłej ludności polskiej przed napadami UPA. W czasie przeciwpartyzanckiej operacji – „Sturmwind II” w Puszczy Solskiej nad Tanwią 21 czerwca 1944 roku poległo 18 żołnierzy AK z Rudy Różanieckiej.
W 1944 roku posiadłości barona Hugona Wattmanna stały się własnością państwa. Większość zakładów produkcyjnych w latach 1944–1946 została odbudowana. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach akcji „Wisła” w 1947 roku wielu mieszkańców wsi przeniosła się i objęła gospodarstwa w Futorach, Gorajcu, Kowalówce, Nowym i Starym Lublińcu i Żukowie.
21 maja 1945 roku w pobliżu Rudy Różanieckiej odbyło się spotkanie konspiracyjne przedstawicieli AK-WiN Inspektoratu Zamość z przedstawicielami OUN-UPA. Obie strony stwierdziły, że łączy je wspólny wróg (władza ludowa) i zadeklarowały wzajemną pomoc.
Czasy najnowsze
W latach 1954–1972 w Rudzie Różanieckiej miała swoją siedzibę Gromadzka Rada Narodowa obejmująca Hutę Różaniecką, Maziarnię, Piłę i Rudę Różaniecką. W tym okresie zbudowano remizę i świetlicę Ochotniczej Straży Pożarnej, pawilony handlowe Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, Ośrodek Zdrowia i szkołę podstawową. Przez trzy kolejne kadencje przewodniczącym Prezydium GRN był Wojciech Kasperski.
W 2003 roku z inicjatywy Komitetu Społecznego zbudowano we wsi wodociąg i kanalizację. Według stanu z 31 grudnia 2003 roku Ruda Różaniecka liczyła 1315 mieszkańców.
Pałac
Z historycznego zespołu pałacowego aktualnie zachowały się dwa zabytkowe budynki: tzw. stary dwór i rozległy gmach pałacu. Usytuowane są na terenie o zachowanych dawnych granicach, z nielicznymi elementami dawnego założenia parkowego. Pałac zajmuje centralna część zespołu – mieści się w nim obecnie Dom Pomocy Społecznej. Budynek starego dworu położony jest obok, przy drodze do Huty Różanieckiej, jest odgrodzony i stanowi własność Nadleśnictwa Narol – jest to siedziba Leśnictwa „Jezioro”.
Budynek starego dworu można datować na XVIII wiek. Lokalna tradycja określająca go jako stary dwór wskazuje, że powstał on przed budową rezydencji Brunickich – mógł zostać wybudowany około połowy XVIII wieku – jego architektura nosi cechy późnobarokowe i klasycystyczne. Prawdopodobnie pełnił funkcję rządcówki w czasach gdy obiekt stanowił dobra królewskie. Podpiwniczony jest jedną sklepioną kolebkowo piwnicą. Zachował stary rzut, bryłę, ale po remoncie w latach 90., zatracił stare wyposażenie
Zespół pałacowy w Rudzie Różanieckiej jest stosunkowo słabo rozpoznany pod względem konserwatorskim. Przeprowadzone badania terenowe w powiązaniu z danymi historycznymi pozwoliły uściślić fazy rozwoju przestrzennego założenia oraz historii budowlanej zachowanych obiektów architektury. W bryle pałacu widoczne są dwie główne fazy budowlane. Pierwszą jest wyraźny zarys regularnego dworu (prawdopodobnie parterowego) z początku XIX wieku, zapewne wybudowanego zaraz po kupnie dóbr przez Hermana Brunickiego, o regularnym, osiowym rzucie z bocznymi ryzalitami frontowymi, w części podpiwniczonego starymi, sklepionymi piwnicami. Drugą fazą była znaczna rozbudowa pałacu, przeprowadzona na początku XX wieku, zapewne przez Hugona Wattmanna, nadająca mu zachowany do dzisiaj charakter obiektu piętrowego w stylu neobarokowym i francuskiego z elementami secesji.
Pałac częściowo zniszczony był przez działania I wojny światowej, jednakże wkrótce odbudowany zachował się do dzisiaj w niewiele zmienionej bryle. Podkreślić należy, że w okresie międzywojennym majątek Hugo Wattmanna był świetnie prosperującym gospodarstwem – oprócz 1200 ha użytków rolnych i 8500 ha lasów, był szeroko znany z 300 ha stawów, w których prowadzono nowoczesną gospodarkę rybną. W 1943 baron Hugo Wattmann zmuszony był opuścić okupowaną Polskę, zmarł wkrótce po wojnie w Wiedniu.
W 1944 roku w wyniku reformy rolnej dobra szlacheckie zostały upaństwowione, opuszczone budynki ulegały grabieżom. Zespół pałacowy przez jakiś czas był użytkowany jako magazyn zbożowy i były w nim organizowane kolonie letnie.
Dom Pomocy Społecznej
W 1960 roku pałac przekazano w użytkowanie Domowi Pomocy Społecznej dla nieuleczalnie chorych psychicznie mężczyzn. Przeprowadzono wówczas jego remont kapitalny, który w niewielkim stopniu zmienił jego bryłę i wystrój zewnętrzny. W latach 1998–2002 obok pałacu zbudowano nowy budynek DPS-u w podobnym stylu architektonicznym jaki posiada pałac.
DPS posiada kaplicę (msze święte niedzielne i codzienne dla pensjonariuszy), mieszkają w nim również siostry zakonne Józefitki (Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa), które pracują pośród personelu w DPS-ie i posługują w parafii.
Obecnie przebywa w nim ok. 230 pensjonariuszy w dwóch oddziałach (upośledzonych umysłowo, chorych psychicznie, przestępców niepoczytalnych umysłowo, bezdomnych i przebywających dobrowolnie); zatrudnionych jest 147 osób z wysoko kwalifikowanego personelu.

## Kościół
Ruda Różaniecka należała do parafii w Płazowie. W 1944 roku Niemcy zbudowali świetlice wojskową. W 1946 roku budynek został zaadaptowany na świątynię filialną parafii w Płazowie. 26 czerwca 1966 roku z polecenia ks. inf. adm. ap. w Lubaczowie Jana Nowickiego przybył ks. Zbigniew Mroczkowski w celu organizowania parafii. 11 grudnia zostały poświęcone sprzęty liturgiczne w kościele. Parafia Ruda Różaniecka jest pod patronatem św. Antoniego Padewskiego.

## Oświata
Początki szkolnictwa w Rudzie Różanieckiej na podstawie tradycji są datowane na ok. przed 1853 rokiem (nauczycielami byli Maria Żółkiewska i Antoni Żółkiewski). Szkoła była drewniana; w 1904 roku podjęto decyzję o budowie murowanej szkoły.
Pierwsza wzmianka o szkole w Rudzie Różanieckiej jest w Szematyzmach Galicji z 1875 roku, które zanotowały, że nauczycielem był Władysław Olaniecki. Szkoły wiejskie były tylko męskie, a od 1890 roku były „mieszane” – koedukacyjne. Szkoła w Rudzie Różanieckiej początkowo była filialna, a od 1877 roku była jednoklasowa. Od 1906 roku szkoła była 2-klasowa.
Po II wojnie światowej szkoła była 7-letnia i mieściła się budynku starej szkoły i w tzw. „Bojkówce”. W 1950 roku w szkole założono Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1964 roku szkoła stała się 8-klasowa, a 30 sierpnia 1964 roku oddano do użytku rozbudowaną część szkoły. 18 maja 1966 roku szkole nadano jako patrona imię kpt. Władysława Ważnego ps. Tygrys.
W 1999 roku w wyniku ogólnopolskiej reformy edukacji powstały 6-letnia szkoła podstawowa i 3-letnie gimnazjum. 18 września 2002 roku szkoła otrzymała sztandar. 17 sierpnia 2004 roku decyzją Rady Miejskiej w Narolu, utworzono Zespół Szkół. W 2004 roku szkoła otrzymała od Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego pracownię komputerową. W 2004 roku rozpoczęto budowę sali gimnastycznej z łącznikiem i trzema salami lekcyjnymi, które oddano do użytku 24 października 2006 roku. W 2017 roku przywrócono 8-letnią szkole podstawową.

## Osoby związane z miejscowością
- Janina Szarek (ur. 1950) – aktorka, reżyserka i pedagog
- Władysław Ważny (1908–1944) – kapitan Wojska Polskiego, organizator ruchu oporu w okupowanej Francji

## Sport i rekreacja
We wsi działa klub sportowy „Roztocze” Ruda Różaniecka, który został założony w 1983 roku. Aktualnie gra w klasie „A” grupy Lubaczowskiej.

title: Ruda Różaniecka

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Ruda Różaniecka
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Ruda Rozaniecka-Palac.jpg
 |opis zdjęcia           = Pałac
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podkarpackie
 |powiat                 = [[Powiat lubaczowski|lubaczowski]]
 |gmina                  = [[Narol (gmina)|Narol]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 1151{{r|pwl}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 16
 |kod pocztowy           = 37-613{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = RLU
 |SIMC                   = 0607050{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Narol (gmina)
 |współrzędne            = 50°19'25"N 23°11'02"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|117806|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Ruda Różaniecka
 |www                    =
}}
[[Plik:1 Władysław Ważny ps. Tygrys nauczyciel patron szkoły w Rudzie Różanieckiej.jpg|238px|right|thumb|Szkoła w Rudzie Różanieckiej im. Kpt. [[Władysław Ważny|Władysława Ważnego]] ps. Tygrys]]
'''Ruda Różaniecka''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona na [[Płaskowyż Tarnogrodzki|Płaskowyżu Tarnogrodzkim]], w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat lubaczowski|powiecie lubaczowskim]], w [[Narol (gmina)|gminie Narol]]{{r|teryt}}.

Wieś starostwa niegrodowego lubaczowskiego na początku XVIII wieku<ref>Wiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 35.</ref>.

== Części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+ Integralne części wsi Ruda Różaniecka{{r|R2013|teryt}}
|-
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0607067 || [[Jezioro (Ruda Różaniecka)|Jezioro]] || część wsi
|-
|0607073 || [[Piła (Ruda Różaniecka)|Piła]] || przysiółek
|}

== Historia ==
; Geneza
Powstanie i rozwój wsi związany był z ulokowaniem tu w połowie [[XVII wiek|XVII]] wieku zakładu metalurgicznego. Oba człony nazwy wsi nawiązują do źródła jej powstania. Słowo „ruda” oznaczało dawną nazwę zakładu hutniczego. Drugi człon – „różaniecka” pochodzi od pierwotnej nazwy rzeki Różaniec.

O założeniu w tym rejonie [[dymarka|dymarki]] (tj. pieca hutniczego służącego do otrzymywania żelaza przy użyciu rudy i węgla drzewnego) zdecydowały duże obszary leśne. Drzewo było głównym surowcem do wytwarzania [[węgiel drzewny|węgla drzewnego]] niezbędnego do wytopu żelaza. Występowały tu również znaczne pokłady [[ruda darniowa|rudy darniowej]] błotnej, którą wydobywano w miejscach późniejszych stawów na Jeziorze, Ławach, Krążkach, Sinorzatkach. Dymarka i towarzyszące jej obiekty zostały zlokalizowane przy źródle po prawej stronie rzeki oraz w miejscu dzisiejszej poczty i Gospodarstwa Rybnego.

; Początki
Pierwsza wzmiankę pisaną o wsi podaje ''Inwentarz Starostwa Lubaczowskiego'' z 1706 roku. Dotyczy ona istniejącej tu już od kilkudziesięciu lat kuźnicy i dymarki. Oba obiekty wyposażone były w urządzenia służące do poruszania kół wodnych, miechów i młotów.
Pierwszymi osadnikami na tym terenie byli węglarze i kowale pochodzące z okolicznych miejscowości. Założyli oni osadę po wyrębie lasów na wschód od dymarki, którą zaczęto określać „Zadymarką” (za dymarką). W 1716 roku mieszkało tu 16 chłopów poddanych uprawiających ziemię i odrabiających pańszczyznę na rzecz kuźnicy. W [[XVIII wiek|XVIII]] wieku rosło zapotrzebowanie na wyroby z żelaza w rolnictwie, rzemiośle i budownictwie. To powodowało rozbudowę i modernizację zakładu metalurgicznego. Stale powiększano powierzchnie gruntów ornych poprzez wyrąb lasów i wypalanie węgla drzewnego. W 1764 roku wieś liczyła już 94 osadników. Wójtem gromady (1764) był Tomasz (Tomek) Ważny.

W ''Inwentarzu Starostwa Lubaczowskiego'' z 1754 roku, we wsi było zamieszkałych 27 chłopów (w tym 4 kowali, 1 rzemieślnik i 3 pszczelarzy)<ref group="uwaga">W Inwentarzu Starostwa Lubaczowskiego z 1754 roku wymieniono nazwiska 27 chłopów zamieszkałych w Rudzie Różanieckiej, zobowiązanych do odrabiania pańszczyzny: ''Józef Zaborniak, Józef Swieć, Tomek Obirek, Fryc. Dembow, Woyreli Rozmus, Jacek Bury, Michał Miszczyszyn, Jaśko Wróbel, Michał Wawrzkow, Marcin Jakimow, Jasiek Zastawny, Józef Jakubow, Macko Kolbuch, Sobek Kubow, Michał Winiarzow syn, Piotr Bednarz, Wawrzek Kubow, Sobek Jadliński, Stach Woyciszyn, Jaśko Kolbuch, Sobek Szmit, Misiek Wroblow, Jasiek Maydanik, Szczepan Mazur, Woytek Lutecki, Michał Tomaszewskij, Jacko Derhey''.
Czynsz rzemieślniczy płacili: ''Jozef Zaborniak – kowal, Michał Wawrzkow – kowal, Maciek Kolbuch – kowal, Tomek Kowal''.
Dań miodową składali pszczelarze: ''Petro Bury, Jurko Borysowicz, Andruch Strupak''.</ref><ref>Archiwum Państwowe w Krakowie. ''Zespół 678, seria 3, sygnatura akt 497. Zbiór Zygmunta Glogera'' [http://szukajwarchiwach.pl/29/678/0/3/497/str/1/1/15#tabSkany Inwentarz Starostwa Lubaczowskiego]</ref>.

; Przemysł hutniczy
Występujące w najbliższej okolicy pokłady rudy darniowej błotnej posiadały niską zawartość żelaza i już na początku XVIII wieku zostały wyeksploatowane. Od 1706 roku zaczęto sprowadzać rudę z [[Stary Lubliniec|Lublińca Starego]] i [[Żuków (województwo podkarpackie)|Żukowa]], a w następnych latach z Dziwięcierza i Opaki koło [[Lubaczów|Lubaczowa]], oraz z [[Rokietnica (województwo podkarpackie)|Rokietnicy]] koło Jarosławia. Wyrabiano tu lemiesze, motyki, grace, łopaty, podkowy, garnki, kotły, obręcze i kowadła. Produkowano również przez kilkanaście lat armatki i moździerze dla wojska. Transportem wodnym wysyłano do Gdańska haki do szkut i buksy do kół młyńskich. W skali masowej produkowano gwoździe do gontów. Pierwszym dzierżawcą [[kuźnica (zakład)|kuźnicy]] (od 1718 r.) był Łukasz Borowski.

; Czasy Galicji
W czasach I Rzeczypospolitej Ruda Różaniecka wchodziła w skład [[Ekonomia (dobra królewskie)|dóbr królewskich]] należących do starostwa lubaczowskiego, dzierżawionych przez różne osobistości. W 1788 roku dokonano pomiarów gruntów należących do wsi oraz ustalono granice z Płazowem, Żukami, Grochami, Kuryjami, Hutą Różaniecką, Lublińcem Nowym i Żukowem. W pomiarach uczestniczyli: wójt gromady Ruda Różaniecka Iwan Ważny oraz przysiężeni (radni) Michał Jakim, Sobek (Sobiesław) Kasperski i Michał Zaborniak. Ustalone i opisane wówczas granice Rudy Różanieckiej są obowiązujące obecnie. Ostatnim starostą lubaczowskim był [[Jerzy August Mniszech]], który zmarł w 1778 roku, a starostwo zostało przejęte przez rząd austriacki w skład [[Dobra kameralne|dóbr kameralnych]] i utworzono ekonomię lubaczowską. W latach 1817–1818 dobra te zostały podzielone i wystawiono je na licytację<ref name="roztocze">Miejscowości na Roztoczu [https://web.archive.org/web/20180825041250/http://www.roztocze.horyniec.net/Miejscowosci_na_Roztoczu/Ruda_Rozaniecka.html Ruda Różaniecka – historia]</ref>.

21 maja 1818 roku wieś została wystawiona do sprzedaży w drodze licytacji we [[Lwów|Lwowie]]. Nabywcą został [[Baron]] Herman Brunicki z [[Wiedeń|Wiednia]], reprezentant szlachty neofitów o żydowskim pochodzeniu. Na tej licytacji za sumę 75.000 zł, Baron Herman Brunicki kupił również Hutę Różaniecką, [[Nowy Lubliniec|Lubliniec Nowy]] i [[Stary Lubliniec|Stary]], Tepiły, Freifeld (Kowalówka), [[Gorajec]] oraz miasteczko [[Płazów]]. Kupione dobra obejmowały 17.112 [[morga|mórg]], z tego 6 mórg ogrodów, 1709 mórg pola ornego, 642 morgi łąk oraz 14 755 mórg lasów. Baron Herman Brunicki wraz z rodziną zamieszkał w starym dworze (późniejsza oficyna) dając początek rodu Brunickich w Rudzie Różanieckiej<ref name="roztocze" />.

W 1877 roku zbudowany został nowy [[tartak]] z napędem wodnym o sile 20 KM oraz papiernia. W połowie XIX wieku istniały dwa [[młyn wodny|młyny wodne]] (I i II młyn) w górnym biegu Różańca. W 1906 roku na Jeziorze zbudowano nowoczesną [[mleczarnia|mleczarnię]] i serownię, a w 1908 roku [[gorzelnia|gorzelnię]], która była czynna do końca lat 60. XX wieku.

; Rodzina baronów
Herman Baron Brunicki (''ur. 1775 – zm. 20 kwietnia 1835''), z Rozalią Zygielską miał 10 dzieci – (''Rozalia – ur. 1777; Maksymilian – ur. 1796; Karolina Hőnig von Hönigsberg – ur. 1798; Jakub Ignacy – ur. 1802; Maurycy Ignacy – ur. 1804; Ludwika Turnau – ur. 1806; Jan Antoni – ur. 1808; Dorota Dornbach – ur. 1812; Malwina Freiin von Bilinski – ur. 1815; Teresa – ur. 1815'').

Spadkobiercą majątku został syn Jan Antoni Brunicki (''ur. 1808 – zm. 20 czerwca 1887''), który z Marią Magdaleną Mauss miał córkę Henriettę (''ur. 27 kwietnia 1839 – zm. 6 czerwca 1905 w Rudzie Różanieckiej''), która wyszła za mąż za barona Ludwika Wattmana (''ur. 1827 – zm. 1907'') pochodzącego z Wiednia. Ostatnim właścicielem dóbr w Rudzie Rózanieckiej był ich syn baron Hugo Wattman de Beaulieu (''ur. 21 maja 1876 – zm. 1946''), żonaty z Marią Krystyną baronową Lederer. Z tego małżeństwa mieli dwie córki: Brunhildę i Ingeborgę<ref name="roztocze" />

Brunhilda (''ur. 29 maja 1903 – zm. 25 września 1969 w USA'') – 30 września 1933 roku w Płazowie poślubiła Janusza Muszyńskiego herbu Lekczyn (''ur. 12 czerwca 1907 w Lublinie – zm. 22 września 1939 w bitwie o Łomianki''), kapitana w 11 dywizji artylerii konnej.

Ingeborga (''ur. 12 września 1904 w Amstetten – zm. 1997'') – 20 września 1924 roku w Płazowie poślubiła [[Zdzisław Avenarius|Zdzisława Avenariusa]] (''ur. 15 maja 1900 w Warszawie – zm. 1 marca 1975 w Warszawie''), oficera WP, ziemianina, posła na sejm RP z listy BBWR. Z tego małżeństwa mieli dwóch synów: Ferdynanda (''ur. 1925'') rolnika i Czesława (''ur. 1932'') inżyniera mechanika.

; Czasy II Rzeczypospolitej
W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] (wrzesień 1914 – maj 1915) stacjonowały we wsi wojska rosyjskie dewastując zabudowania wiejskie i dworskie. Spalony został pałac, a w nim portrety Brunickich i Wattmannów, stylowe meble z XIX wieku oraz bogata kolekcja trofeów myśliwskich. Zabrano wszystkie konie i krowy z folwarku. Spalonych zostało ponad 60% zabudowań wiejskich. W latach 1918–1923 zakłady produkcyjne należące do Wattmanna zostały odbudowane i unowocześnione. W 1923 roku zbudowano na rzece Różaniec pierwsza elektrownię w miejscu dawnej huty żelaza (zlikwidowanej w 1895 r.), a w 1925 roku terpentyniarnię. W latach 1920–1925 żyzne pola i łąki na „Morgach” i „Sopilnem” zamienione na hodowlane stawy rybne w obawie przed parcelacją. W folwarku i w pałacu w [[1936]] roku zatrudnionych było 20 pracowników biurowych, 100 robotników stałych, 80 robotników sezonowych oraz 30 gajowych i leśniczych. Łącznie w dobrach Wattmanna pracowało 230 osób. W październiku 1928 roku wybuchł pierwszy w dziejach wsi strajk nazwany powszechnie „strajkiem wozaków leśnych”, którego przywódcą był Wojciech Kasperski. Strajkujący domagali się wyższych stawek płacowych za przywóz drzewa z lasów do tartaku i wywóz desek do stacji kolejowych w [[Bełżec|Bełżcu]] i Lubaczowie.

W I połowie XX wieku w Rudzie Różanieckiej było 240 domów.

; Czasy II wojny światowej
We wrześniu 1939 roku w lasach wokół Rudy Różanieckiej prowadziła działania wojenne [[6 Dywizja Piechoty (II RP)|6 Dywizja Piechoty]] pod dowództwem gen. [[Bernard Mond|Bernarda Monda]]. 24 września 1939 roku do wsi wkroczyły oddziały Nowogródzkiej Brygady Kawalerii i resztki 10 Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. Bryg. [[Władysław Anders|Władysława Andersa]] na jednodniowy odpoczynek. Od 26 września do 8 października 1939 roku Ruda Różaniecka była pod okupacją [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] (ZSRR).
Po zakończonych działaniach wojennych w październiku 1939 roku wieś została włączona do Starostwa Powiatowego w [[Tomaszów Lubelski|Tomaszowie Lubelskim]]. 23 czerwca 1943 roku policja niemiecka dokonała przymusowego wysiedlenia 74 rodzin (ok. 280 rodzin) i deportacji w Zamościu oraz Majdanku, a następnie do prac przymusowych w III Rzeszy.

Na przełomie 1941/42 roku z inicjatywy Brunhildy Muszyńskiej (córka barona Hugona Wattmanna) powstał zalążek konspiracji ZWZ-AK. Organizatorem i dowódcą kompanii (placówki) AK był ppor. Emanuel Michalewicz – PS. „Hanys” (zarządca folwarku Jezioro). Kompania weszła w skład V rejonu w obwodzie AK Tomaszów Lubelski.

W latach 1943–1944 placówka [[Armia Krajowa|AK]] w Rudzie Różanieckiej stanowiła silny punkt obrony i schronienia przybyłej ludności polskiej przed napadami [[Ukraińska Powstańcza Armia|UPA]]. W czasie przeciwpartyzanckiej operacji – „Sturmwind II” w [[Puszcza Solska|Puszczy Solskiej]] nad Tanwią 21 czerwca 1944 roku poległo 18 żołnierzy AK z Rudy Różanieckiej<ref name="roztocze" />.

W 1944 roku posiadłości barona Hugona Wattmanna stały się własnością państwa. Większość zakładów produkcyjnych w latach 1944–1946 została odbudowana. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach [[Akcja „Wisła”|akcji „Wisła”]] w 1947 roku wielu mieszkańców wsi przeniosła się i objęła gospodarstwa w Futorach, Gorajcu, Kowalówce, Nowym i Starym Lublińcu i Żukowie.
21 maja 1945 roku w pobliżu Rudy Różanieckiej odbyło się spotkanie konspiracyjne przedstawicieli AK-WiN Inspektoratu Zamość z przedstawicielami OUN-UPA. Obie strony stwierdziły, że łączy je wspólny wróg (władza ludowa) i zadeklarowały wzajemną pomoc.

; Czasy najnowsze
W latach 1954–1972 w Rudzie Różanieckiej miała swoją siedzibę Gromadzka Rada Narodowa obejmująca [[Huta Różaniecka|Hutę Różaniecką]], Maziarnię, Piłę i Rudę Różaniecką. W tym okresie zbudowano remizę i świetlicę Ochotniczej Straży Pożarnej, pawilony handlowe Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, Ośrodek Zdrowia i szkołę podstawową. Przez trzy kolejne kadencje przewodniczącym Prezydium GRN był Wojciech Kasperski.

W 2003 roku z inicjatywy Komitetu Społecznego zbudowano we wsi wodociąg i kanalizację. Według stanu z 31 grudnia 2003 roku Ruda Różaniecka liczyła 1315 mieszkańców.

; Pałac
Z historycznego zespołu pałacowego aktualnie zachowały się dwa zabytkowe budynki: tzw. stary dwór i rozległy gmach pałacu. Usytuowane są na terenie o zachowanych dawnych granicach, z nielicznymi elementami dawnego założenia parkowego. Pałac zajmuje centralna część zespołu – mieści się w nim obecnie [[Dom pomocy społecznej|Dom Pomocy Społecznej]]. Budynek starego dworu położony jest obok, przy drodze do Huty Różanieckiej, jest odgrodzony i stanowi własność [[Nadleśnictwo Narol|Nadleśnictwa Narol]] – jest to siedziba Leśnictwa „Jezioro”.

Budynek starego dworu można datować na XVIII wiek. Lokalna tradycja określająca go jako stary dwór wskazuje, że powstał on przed budową rezydencji Brunickich – mógł zostać wybudowany około połowy XVIII wieku – jego architektura nosi cechy późnobarokowe i klasycystyczne. Prawdopodobnie pełnił funkcję rządcówki w czasach gdy obiekt stanowił dobra królewskie. Podpiwniczony jest jedną sklepioną kolebkowo piwnicą. Zachował stary rzut, bryłę, ale po remoncie w latach 90., zatracił stare wyposażenie

Zespół pałacowy w Rudzie Różanieckiej jest stosunkowo słabo rozpoznany pod względem konserwatorskim. Przeprowadzone badania terenowe w powiązaniu z danymi historycznymi pozwoliły uściślić fazy rozwoju przestrzennego założenia oraz historii budowlanej zachowanych obiektów architektury. W bryle pałacu widoczne są dwie główne fazy budowlane. Pierwszą jest wyraźny zarys regularnego dworu (prawdopodobnie parterowego) z początku XIX wieku, zapewne wybudowanego zaraz po kupnie dóbr przez Hermana Brunickiego, o regularnym, osiowym rzucie z bocznymi ryzalitami frontowymi, w części podpiwniczonego starymi, sklepionymi piwnicami. Drugą fazą była znaczna rozbudowa pałacu, przeprowadzona na początku XX wieku, zapewne przez Hugona Wattmanna, nadająca mu zachowany do dzisiaj charakter obiektu piętrowego w stylu [[Architektura neobarokowa|neobarokowym]] i francuskiego z elementami [[architektura secesji|secesji]].

Pałac częściowo zniszczony był przez działania I wojny światowej, jednakże wkrótce odbudowany zachował się do dzisiaj w niewiele zmienionej bryle. Podkreślić należy, że w okresie międzywojennym majątek Hugo Wattmanna był świetnie prosperującym gospodarstwem – oprócz 1200 ha użytków rolnych i 8500 ha lasów, był szeroko znany z 300 ha stawów, w których prowadzono nowoczesną gospodarkę rybną. W 1943 baron Hugo Wattmann zmuszony był opuścić okupowaną Polskę, zmarł wkrótce po wojnie w Wiedniu.

W 1944 roku w wyniku [[Reforma rolna w Polsce (1944)|reformy rolnej]] dobra szlacheckie zostały upaństwowione, opuszczone budynki ulegały grabieżom. Zespół pałacowy przez jakiś czas był użytkowany jako magazyn zbożowy i były w nim organizowane kolonie letnie.

; Dom Pomocy Społecznej
W 1960 roku pałac przekazano w użytkowanie Domowi Pomocy Społecznej dla nieuleczalnie chorych psychicznie mężczyzn. Przeprowadzono wówczas jego remont kapitalny, który w niewielkim stopniu zmienił jego bryłę i wystrój zewnętrzny. W latach 1998–2002 obok pałacu zbudowano nowy budynek DPS-u w podobnym stylu architektonicznym jaki posiada pałac.

DPS posiada kaplicę (msze święte niedzielne i codzienne dla pensjonariuszy), mieszkają w nim również siostry zakonne [[Józefitki (Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa)]], które pracują pośród personelu w DPS-ie i posługują w parafii.

Obecnie przebywa w nim ok. 230 pensjonariuszy w dwóch oddziałach (''upośledzonych umysłowo, chorych psychicznie, przestępców niepoczytalnych umysłowo, bezdomnych i przebywających dobrowolnie''); zatrudnionych jest 147 osób z wysoko kwalifikowanego personelu.

== Kościół ==
{{Osobny artykuł|Parafia św. Antoniego w Rudzie Różanieckiej}}
Ruda Różaniecka należała do parafii w [[Płazów|Płazowie]]. W 1944 roku Niemcy zbudowali świetlice wojskową. W 1946 roku budynek został zaadaptowany na świątynię filialną parafii w Płazowie. 26 czerwca 1966 roku z polecenia ks. inf. adm. ap. w Lubaczowie [[Jan Nowicki (biskup)|Jana Nowickiego]] przybył ks. Zbigniew Mroczkowski w celu organizowania parafii. 11 grudnia zostały poświęcone sprzęty liturgiczne w kościele. Parafia Ruda Różaniecka jest pod patronatem św. [[Antoni Padewski|Antoniego Padewskiego]]<ref>Tygodnik Katolicki „Niedziela” [http://www.niedziela.pl/artykul/28954/nd/Dziekujemy-Pani-Jasnogorskiej Dziękujemy Pani Jasnogórskiej].</ref>.

== Oświata ==
{{Osobny artykuł|Zespół Szkół w Rudzie Różanieckiej}}
Początki szkolnictwa w Rudzie Różanieckiej na podstawie tradycji są datowane na ok. przed 1853 rokiem (nauczycielami byli Maria Żółkiewska i Antoni Żółkiewski). Szkoła była drewniana; w 1904 roku podjęto decyzję o budowie murowanej szkoły<ref name="Historia szkoły">[http://zsrudarozaniecka.pl/o-naszej-szkole/ Historia szkoły]</ref>.

Pierwsza wzmianka o szkole w Rudzie Różanieckiej jest w Szematyzmach Galicji z 1875 roku, które zanotowały, że nauczycielem był Władysław Olaniecki. Szkoły wiejskie były tylko męskie, a od 1890 roku były „mieszane” – koedukacyjne. Szkoła w Rudzie Różanieckiej początkowo była filialna, a od 1877 roku była jednoklasowa. Od 1906 roku szkoła była 2-klasowa.

Po II wojnie światowej szkoła była 7-letnia i mieściła się budynku starej szkoły i w tzw. „Bojkówce”. W 1950 roku w szkole założono Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1964 roku szkoła stała się 8-klasowa, a 30 sierpnia 1964 roku oddano do użytku rozbudowaną część szkoły. 18 maja 1966 roku szkole nadano jako patrona imię kpt. [[Władysław Ważny|Władysława Ważnego ps. Tygrys]]<ref name="Historia szkoły" />.

W 1999 roku w wyniku ogólnopolskiej reformy edukacji powstały 6-letnia szkoła podstawowa i 3-letnie gimnazjum. 18 września 2002 roku szkoła otrzymała sztandar. 17 sierpnia 2004 roku decyzją Rady Miejskiej w Narolu, utworzono Zespół Szkół. W 2004 roku szkoła otrzymała od Prezydenta RP [[Aleksander Kwaśniewski|Aleksandra Kwaśniewskiego]] pracownię komputerową. W 2004 roku rozpoczęto budowę sali gimnastycznej z łącznikiem i trzema salami lekcyjnymi, które oddano do użytku 24 października 2006 roku. W 2017 roku przywrócono 8-letnią szkole podstawową.

== Osoby związane z miejscowością ==
* [[Janina Szarek]] (ur. 1950) – aktorka, reżyserka i pedagog
* [[Władysław Ważny]] (1908–1944) – kapitan Wojska Polskiego, organizator ruchu oporu w okupowanej Francji

== Sport i rekreacja ==
We wsi działa klub sportowy „Roztocze” Ruda Różaniecka, który został założony w 1983 roku. Aktualnie gra w klasie „A” grupy Lubaczowskiej.

== Zobacz też ==
* [[zbrodnia w Rudzie Różanieckiej]]
* [[Ruda Różaniecka (gromada)|gromada Ruda Różaniecka]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id= wies_Ruda_Rozaniecka|nazwa= Wieś Ruda Różaniecka w liczbach|data dostępu= 2023-01-22}}</ref>
* <ref name=R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}}).</ref>
* <ref name=teryt>[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT].</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1089|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.skany.przemysl.ap.gov.pl/show.php?zesp=126&cd=0&ser=0&syg1426M Mapa katastralna wsi Ruda Różaniecka z 1856 roku]

{{Gmina Narol}}

[[Kategoria:Ruda Różaniecka]]
[[Kategoria:Wsie starostwa lubaczowskiego]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie lubaczowskim]]

title: Ruda Różaniecka

Województwo: podkarpackie

Powiat: lubaczowski

Gmina: Narol

Tablice rejestracyjne: RLU


text:
# Şatlyk
Şatlyk – miasto w południowo-wschodnim Turkmenistanie, w wilajecie maryjskim, w etrapie Sakarçäge. W 2022 roku liczyło ok. 7,7 tys. mieszkańców.
W 1989 roku liczba ludności wynosiła ok. 4,8 tys.

wikiname: plwiki

title: Şatlyk

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Şatlyk
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = TKM
 |1. jednostka administracyjna = [[Wilajet maryjski|maryjski]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Sakarçäge (etrap)|Sakarçäge]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2022
 |liczba ludności              = 7725
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 37°36′N 61°35′E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Şatlyk''' – miasto w południowo-wschodnim [[Turkmenistan]]ie, w [[wilajet maryjski|wilajecie maryjskim]], w etrapie [[Sakarçäge (etrap)|Sakarçäge]]. W 2022 roku liczyło ok. 7,7 tys. mieszkańców{{r|spis2022}}.

W 1989 roku liczba ludności wynosiła ok. 4,8 tys<ref>[http://demoscope.ru/weekly/ssp/sng89_reg2.php Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу]</ref>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="spis2022">{{Cytuj stronę | url = https://www.stat.gov.tm/population-census-pdfs/results/tk/1.pdf | tytuł = 2022-nji ýylda geçirilen Türkmenistanyň ilatynyň we ýaşaýyş jaý gorunyň uçdantutma ýazuwynyň netijeleri – 1. ILATYŇ SANY WE ÝERLEŞIŞI | opublikowany = Türkmenistanyň Statistika baradaky döwlet komiteti | język = tk | data dostępu = 2025-06-16}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Miasta w wilajecie maryjskim]]

title: Şatlyk

Państwo: Turkmenistan

Wilajet: maryjski

Etrap: Sakarçäge


text:
# Gmina Austintown
Gmina Austintown (ang. Austintown Township) – gmina w Stanach Zjednoczonych, w stanie Ohio, w hrabstwie Mahoning. W 2020 roku liczyła 36 049 mieszkańców.

title: Gmina Austintown

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gmina Austintown
 |nazwa oryginalna                = Austintown Township
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       =
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Ohio
 |2. jednostka administracyjna    = [[hrabstwo Mahoning|Mahoning]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2020
 |liczba ludności                 = 36 049
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Mahoning County Ohio incorporated and unincorporated areas Austintown Township highlighted.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Gmina Austintown''' ([[język angielski|ang.]] ''Austintown Township'') – gmina w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Ohio]], w hrabstwie [[hrabstwo Mahoning|Mahoning]]. W 2020 roku liczyła 36 049 mieszkańców<ref name="Austintown Township Mahoning" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Austintown Township Mahoning">{{cytuj stronę | url = https://data.census.gov/profile/Austintown_township,_Mahoning_County,_Ohio?g=060XX00US3909903198 | tytuł = Austintown Township, Mahoning County, Ohio - Census Bureau Profile | opublikowany = United States Census Bureau | język = en | data dostępu = 2023-08-09}}</ref>
</references>

{{Hrabstwo Mahoning}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w stanie Ohio|Austintown]]

title: Gmina AustintownAustintown Township

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Ohio

Hrabstwo: Mahoning


text:
# Hamgyŏng Północny
Hamgyŏng Północny (kor. 함경북도, Hamgyŏng-pukto) – jest prowincją Korei Północnej. Została utworzona w roku 1896 z północnej części dawnej prowincji Hamgyŏng. Stolicą jest Ch’ŏngjin.

## Geografia
Od północy prowincja graniczy z Chinami, od zachodu z Ryanggang, od południowego zachodu z Hamgyŏng Południowym, południową i wschodnią granicę wyznacza Morze Wschodniokoreańskie (Morze Japońskie). Miasto administrowane bezpośrednio przez rząd Rasŏn znajduje się w północno-wschodniej części prowincji i zostało wydzielone w 1993 roku.

## Podział administracyjny
Hamgyŏng Północny podzielony jest na 3 miasta (kor. "Si") oraz 12 powiatów (kor. "Kun"). Jedno z miast, Ch’ŏngjin, podzielone jest na 7 dzielnic (kor. "Kuyŏk").

### Miasta
- Ch’ŏngjin-si (청진시; 淸津市)
  - Ch’ŏng’am-kuyŏk (청암구역; 青岩區域)
  - P’ohang-kuyŏk (포항구역; 浦港區域)
  - Puyun-kuyŏk (부윤구역; 富潤區域)
  - Ra’nam-kuyŏk (라남구역; 羅南區域)
  - Sin’am-kuyŏk (신암구역; 新岩區域)
  - Songp’yŏng-kuyŏk (송평구역; 松坪區域)
  - Su’nam-kuyŏk (수남구역; 水南區域)
- Hoeryŏng-si (회령시; 會寧市)
- Kimch’aek-si (김책시; 金策市)

### Powiaty
- Hwadae-kun (화대군; 花坮郡)
- Kilju-kun (길주군; 吉州郡)
- Kyŏngwŏn-kun (경원군; 慶源郡)
- Kyŏngsŏng-kun (경성군; 鏡城郡)
- Musan-kun (무산군; 茂山郡)
- Myŏnggan-kun (명간군; 明澗郡)
- Myŏngch’ŏn-kun (명천군; 明川郡)
- Onsŏng-kun (온성군; 穩城郡)
- Ŏrang-kun (어랑군; 漁郞郡)
- Puryŏng-kun (부령군; 富寧郡)
- Ŭndŏk-kun (은덕군; 恩德郡)
- Yŏnsa-kun (연사군; 延社郡)

## Klasztory buddyjskie
- Gaesim sa

title: Hamgyŏng Północny

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Prowincja Hamgyŏng Północny
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |ko:zapis hangul                 = 함경북도
 |ko:zapis hancha                 = 咸鏡北道
 |ko:transkrypcja poprawiona      = Hamgyeongbuk-do
 |ko:transkrypcja MCR             = Hamgyŏng-pukto
 |ko:krótka nazwa                 = Hambuk (Hambuk; 함북)
 |ko:IPA                          =
 |ko:audio                        =
 |jednostka                       = [[Podział administracyjny Korei Północnej|prowincja]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Korea Północna
 |nazwa siedziby                  = stolica
 |siedziba                        = [[Ch’ŏngjin]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 16 365 km²
 |rok                             = 2005
 |liczba ludności                 = 2 037 234
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           = 함북
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = miast specjalnych
 |1. podział                      =
 |nazwa 2. podziału               = miast
 |2. podział                      = 3
 |nazwa 3. podziału               = dystryktów
 |3. podział                      =
 |nazwa 4. podziału               = powiatów
 |4. podział                      = 12
 |mapa                            = Hamgyongbuk-do in North Korea.svg
 |nazwa mapy                      = Korei Północnej
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Hamgyong-pukto
 |www                             =
}}
'''Hamgyŏng Północny''' ([[Język koreański|kor.]] 함경북도, '''''Hamgyŏng-pukto''''') – jest [[Podział administracyjny Korei Północnej|prowincją]] [[Korea Północna|Korei Północnej]]. Została utworzona w roku [[1896]] z północnej części dawnej prowincji [[Hamgyŏng]]. Stolicą jest [[Ch’ŏngjin]].

== Geografia ==
Od północy prowincja graniczy z [[Chińska Republika Ludowa|Chinami]], od zachodu z [[Ryanggang]], od południowego zachodu z [[Hamgyŏng Południowy]]m, południową i wschodnią granicę wyznacza [[Morze Japońskie|Morze Wschodniokoreańskie]] (''Morze Japońskie''). Miasto administrowane bezpośrednio przez rząd [[Rasŏn]] znajduje się w północno-wschodniej części prowincji i zostało wydzielone w [[1993]] roku.

== Podział administracyjny ==
Hamgyŏng Północny podzielony jest na 3 miasta ([[Język koreański|kor.]] "Si") oraz 12 powiatów ([[Język koreański|kor.]] "Kun"). Jedno z miast, Ch’ŏngjin, podzielone jest na 7 dzielnic ([[Język koreański|kor.]] "Kuyŏk").

=== Miasta ===
* [[Ch’ŏngjin]]-si (청진시; 淸津市)
** [[Ch’ŏng’am]]-kuyŏk (청암구역; 青岩區域)
** [[P’ohang (Ch’ŏngjin)|P’ohang]]-kuyŏk (포항구역; 浦港區域)
** [[Puyun]]-kuyŏk (부윤구역; 富潤區域)
** [[Ra’nam]]-kuyŏk (라남구역; 羅南區域)
** [[Sin’am]]-kuyŏk (신암구역; 新岩區域)
** [[Songp’yŏng]]-kuyŏk (송평구역; 松坪區域)
** [[Su’nam]]-kuyŏk (수남구역; 水南區域)
* [[Hoeryŏng]]-si (회령시; 會寧市)
* [[Kimch’aek]]-si (김책시; 金策市)

=== Powiaty ===
* [[Hwadae]]-kun (화대군; 花坮郡)
* [[Kilju]]-kun (길주군; 吉州郡)
* [[Kyŏngwŏn]]-kun (경원군; 慶源郡)
* [[Kyŏngsŏng]]-kun (경성군; 鏡城郡)
* [[Musan]]-kun (무산군; 茂山郡)
* [[Myŏnggan]]-kun (명간군; 明澗郡)
* [[Myŏngch’ŏn]]-kun (명천군; 明川郡)
* [[Onsŏng]]-kun (온성군; 穩城郡)
* [[Ŏrang]]-kun (어랑군; 漁郞郡)
* [[Puryŏng]]-kun (부령군; 富寧郡)
* [[Ŭndŏk]]-kun (은덕군; 恩德郡)
* [[Yŏnsa]]-kun (연사군; 延社郡)

== Klasztory buddyjskie ==
* [[Kaesim sa|Gaesim sa]]

{{Korea Północna}}

[[Kategoria:Prowincje Korei Północnej]]

title: Prowincja Hamgyŏng Północny

Hangul: 함경북도

Hancha: 咸鏡北道

Transkrypcja poprawiona: Hamgyeongbuk-do

Transkrypcja MCR: Hamgyŏng-pukto

Krótka nazwa: Hambuk (Hambuk; 함북)

Państwo: Korea Północna

Stolica: Ch’ŏngjin

Tablice rejestracyjne: 함북


text:
# Kazimierz Ciałowicz
Kazimierz Ciałowicz (ur. 25 lutego 1906 w Kalnicy, zm. sierpień / wrzesień 1944 w Warszawie) – polski nauczyciel, literat, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego.

## Życiorys
Był jednym z ośmiorga dzieci Adolfa (1863–1919, leśniczy, zarządca dóbr) i Marii z domu Tomkiewicz (1875–1922). Jego rodzeństwem byli: Jan (1895–1967, oficer Wojska Polskiego, historyk), Stanisław (ur. 1904), Antoni (ur. 1897), Stefania, Maria, Helena, Tadeusz (1910-2004, oficer Wojska Polskiego). Rodzina Ciałowiczów zamieszkiwała w Kalnicy w domu niegdyś zajmowanym przez Wincentego Pola.
Uczył się w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii w Sanoku, gdzie w 1922 ukończył VI klasę jako chlubnie uzdolniony. Później kształcił się w Państwowym Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Ostrogu, gdzie zdał maturę z odznaczeniem (od 1923 dyrektorem gimnazjum w Ostrogu był pochodzący z Sanoka Jan Świerzowicz). Był harcerzem. W latach 1924–1929 studiował na Uniwersytecie Warszawskim filologię polską i historię literatury francuskiej oraz uzyskał tytuł magistra filozofii. W latach 30. do 1939 był nauczycielem w warszawskich gimnazjach. Uczył w Gimnazjum Haliny Gepnerówny.
Publikował prace z zakresu literatury polskiej i życia literackiego oraz szkice literackie w „Ilustrowanym Kuryerze Codziennym”. Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty Wojska Polskiego II RP ze starszeństwem z 1 stycznia 1935.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako oficer rezerwy piechoty. Po nastaniu okupacji niemieckiej działał w tajnym nauczaniu. Jego żoną była Maria, z domu Karwowska; oboje zginęli w powstaniu warszawskim. Oboje zostali upamiętnieni symboliczną inskrypcją na grobowcu rodziny Karwowskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

## Publikacje
- Cyprian Norwid na tle epoki (1935)
- Jubileusz Kraszewskiego i Rosjanie (1936)
- Rosjanie wobec jubileuszu 50-lecia pracy literackiej J.I. Kraszewskiego : w pięćdziesiątą rocznicę śmierci J.I. Kraszewskiego (1937, cz. 1, cz. 2)
- Literatura popowstaniowa w Galicji 1831 r. (1938)
- Wincenty Pol w Kalnicy („Rocznik Sanocki” t. I/1963)
- Kamień pod Leskiem

## Upamiętnienie
Podczas „Jubileuszowego Zjazdu Koleżeńskiego b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” 21 czerwca 1958 jego nazwisko zostało wymienione w apelu poległych w obronie Ojczyzny w latach 1939–1945 oraz na ustanowionej w budynku gimnazjum tablicy pamiątkowej poświęconej poległym i pomordowanym absolwentom gimnazjum.
W 1962 Kazimierz Ciałowicz został upamiętniony wśród innych osób wymienionych na jednej z tablic Mauzoleum Ofiar II Wojny Światowej na obecnym Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

title: Kazimierz Ciałowicz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Kazimierz Ciałowicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[25 lutego]] [[1906]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kalnica (powiat leski)|Kalnica]]
 |data śmierci              = sierpień / wrzesień [[1944]]
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = nauczyciel
 |narodowość                = polska
 |edukacja                  = [[Szkoła Podstawowa nr 8 im. Królowej Zofii w Sanoku|Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku]] / Gimnazjum w Ostrogu
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Warszawski]]
 |małżeństwo                = Maria, z d. Karwowska
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Kazimierz Ciałowicz''' (ur. [[25 lutego]] [[1906]] w [[Kalnica (powiat leski)|Kalnicy]], zm. sierpień / wrzesień [[1944]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – [[Polska|polski]] [[nauczyciel]], literat, [[podporucznik]] rezerwy [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], uczestnik [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] i [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]].

[[Plik:Mausoleum in Sanok, Centkiewicz, Ciałowicz.jpg|thumb|240px|Upamiętnienie na Mauzoleum w Sanoku]]
[[Plik:Tomb of Karwowski family at Powązki Cemetery (2023)b.jpg|thumb|240px|Symboliczny grób Kazimierza i Marii Karwowskich]]
== Życiorys ==
Był jednym z ośmiorga dzieci Adolfa (1863–1919, leśniczy<ref name="KG">{{Cytuj książkę | tytuł = CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok 1913/14 (zespół 7, sygn. 61) | wydawca = AP Rzeszów – O/Sanok | strony = 505}}</ref>, zarządca dóbr) i Marii z domu Tomkiewicz (1875–1922)<ref>{{cytuj stronę|url=http://books.google.pl/books?id=ahm0AAAAIAAJ&q=jan+cia%C5%82owicz&dq=jan+cia%C5%82owicz&hl=pl&sa=X&ei=8xd7U8K5IsL0OdSlgIAL&redir_esc=y|tytuł=Polsko-francuski sojusz wojskowy: 1921-1939|opublikowany=books.google.pl|data dostępu=2014-05-20}}</ref><ref name="PS">{{Cytuj stronę | url = http://www.twojebieszczady.net/kalnica.php | tytuł = Kalnica | autor = Piotr Szechyński | opublikowany = twojebieszczady.net | data dostępu = 2021-05-30}}</ref>. Jego rodzeństwem byli: [[Jan Ciałowicz|Jan]] (1895–1967, oficer Wojska Polskiego, historyk), Stanisław (ur. 1904)<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok 1915/16 (zespół 7, sygn. 64) | wydawca = AP Rzeszów – O/Sanok | strony = 86}}</ref>, Antoni (ur. 1897)<ref name="KG" />{{odn|Ciałowicz|1958|s=194}}, Stefania, Maria, Helena, Tadeusz (1910-2004, oficer Wojska Polskiego<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Państwowe Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Katalog główny, rok 1921/22 (zespół 7, sygn. 82) | wydawca = AP Rzeszów – O/Sanok | strony = 140}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Księga małżeństw (1933–1939) | miejsce = Parafia Wojskowa Rzymskokatolicka w Sanoku | strony = 7 (poz. 1) | url = https://www.szukajwarchiwach.gov.pl/jednostka/-/jednostka/34524427}}</ref>{{odn|Rocznik Oficerski|1939|s=17}})<ref name="PS" />. Rodzina Ciałowiczów zamieszkiwała w [[Kalnica (powiat sanocki)|Kalnicy]]{{odn|Ciałowicz|1958|s=194}} w domu niegdyś zajmowanym przez [[Wincenty Pol|Wincentego Pola]]<ref name="PS" />.

Uczył się w [[Szkoła Podstawowa nr 8 im. Królowej Zofii w Sanoku|Państwowym Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii]] w [[Sanok]]u, gdzie w 1922 ukończył VI klasę jako chlubnie uzdolniony<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = XXXVI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1921/1922 | url = | miejsce = Sanok | data = 1922 | strony = 1}}</ref>. Później kształcił się w [[Państwowe Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Ostrogu|Państwowym Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Ostrogu]], gdzie zdał maturę z odznaczeniem (od 1923 dyrektorem gimnazjum w Ostrogu był pochodzący z Sanoka [[Jan Świerzowicz]]). Był harcerzem<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.braterstwo.zhp.pl/files/content/braterstwo.zhp.pl/zal__4___Wypominki_harcerskie_na_15_11_2009.doc | tytuł = Wypominki harcerskie | autor = [[Krystyna Chowaniec]] | data = 2009-11-15 | opublikowany = braterstwo.zhp.pl | data dostępu = 2015-08-18 | archiwum = https://web.archive.org/web/20151224104537/http://www.braterstwo.zhp.pl/files/content/braterstwo.zhp.pl/zal__4___Wypominki_harcerskie_na_15_11_2009.doc | zarchiwizowano = 2015-12-24}}</ref>. W latach 1924–1929 studiował na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]] filologię polską i historię literatury francuskiej oraz uzyskał tytuł magistra filozofii. W latach 30. do 1939 był nauczycielem w warszawskich gimnazjach. Uczył w Gimnazjum Haliny Gepnerówny<ref>{{Cytuj książkę | autor = Stanisław Dobraniecki, Wojciech Pokora | tytuł = Walka o oświatę, naukę i kulturę w latach okupacji, 1939-1944: materiały z terenu m. st. Warszawy i woj warszawskiego. Praca zbiorowa | wydawca = [[Nasza Księgarnia]] | miejsce = Warszawa | data = 1967 | strony = 216 | data dostępu = 2023-08-30 | url = https://books.google.pl/books?id=2-YHAAAAMAAJ}}</ref>.

Publikował prace z zakresu literatury polskiej i życia literackiego oraz szkice literackie w [[Ilustrowany Kurier Codzienny|„Ilustrowanym Kuryerze Codziennym”]]. Został awansowany do stopnia [[podporucznik]]a rezerwy [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego II RP]] ze starszeństwem z 1 stycznia 1935.

Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] brał udział w [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] jako oficer rezerwy piechoty. Po nastaniu [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji niemieckiej]] działał w [[Tajne nauczanie|tajnym nauczaniu]]. Jego żoną była Maria, z domu Karwowska; oboje zginęli w [[Powstanie warszawskie|powstaniu warszawskim]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.nekrologi-baza.pl/zlista/54|tytuł=Alfabetyczny Spis Zmarłych Nazwiska Z Zakresu Chul-Cichm|opublikowany=nekrologi-baza.pl|data dostępu=2014-07-02}}</ref>. Oboje zostali upamiętnieni symboliczną inskrypcją na grobowcu rodziny Karwowskich na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=28538|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=ZDZISŁAW KARWOWSKI|data dostępu=2017-01-25}}</ref>.

== Publikacje ==
* ''Cyprian Norwid na tle epoki'' (1935)
* ''Jubileusz Kraszewskiego i Rosjanie'' (1936)
* ''Rosjanie wobec jubileuszu 50-lecia pracy literackiej J.I. Kraszewskiego : w pięćdziesiątą rocznicę śmierci J.I. Kraszewskiego'' (1937, [https://www.wbc.poznan.pl/publication/518969 cz. 1], [https://www.wbc.poznan.pl/publication/518977 cz. 2])
* ''Literatura popowstaniowa w Galicji 1831 r.'' (1938)
* [https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/187 ''Wincenty Pol w Kalnicy''] („[[Rocznik Sanocki]]” t. I/1963)
* ''Kamień pod Leskiem''

== Upamiętnienie ==
Podczas „Jubileuszowego Zjazdu Koleżeńskiego b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” 21 czerwca 1958 jego nazwisko zostało wymienione w apelu poległych w obronie Ojczyzny w latach 1939–1945<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958 | rozdział = Diariusz zjazdu | autor r = Józef Stachowicz |autor r link=Józef Stachowicz | miejsce = Warszawa | data = 1960 | strony = 67 | url = http://sanockabibliotekacyfrowa.pl/dlibra/doccontent?id=373}}</ref> oraz na ustanowionej w budynku gimnazjum tablicy pamiątkowej poświęconej poległym i pomordowanym absolwentom gimnazjum<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958 | rozdział = Zjazd w fotografii | miejsce = Warszawa | data = 1960 | strony = 230 | url = http://sanockabibliotekacyfrowa.pl/dlibra/doccontent?id=373}}</ref>.

W 1962 Kazimierz Ciałowicz został upamiętniony wśród innych osób wymienionych na jednej z tablic Mauzoleum Ofiar II Wojny Światowej na obecnym [[Cmentarz Centralny w Sanoku|Cmentarzu Centralnym w Sanoku]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | tytuł = Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958 | wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]] | miejsce = Kraków | data = 1958 | strony = 99 | rozdział = Dorobek nauczycieli i uczniów Gimnazjum w Sanoku | autor r = Maria Myćka-Kril|autor r link=Maria Kril}}
* {{Cytuj pismo | autor = [[Jerzy Tarnawski (historyk)|Jerzy Tarnawski]] |nazwisko=|imię=| tytuł = Pamiętny sierpień Anno Domini 1944 | czasopismo = Verbum, Miesięcznik parafii Wniebowzięcia NMP w Zagórzu | wydawca = [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zagórzu]] |miejsce=|wolumin=| strony = 12-13 | data = Nr 7 (66) z 16 sierpnia 2009 | issn = 1689-6920 | url = http://www.parafia-zagorz.pl/verbum/66verbum-preview-pages.pdf}}
* {{cytuj książkę|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1939}}|nazwisko=Rybka|imię=Ryszard|nazwisko2=Stepan|imię2=Kamil|tytuł=Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939|tom=29|data=2006|isbn=83-7188-899-6 |miejsce=Kraków|wydawca = Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. [[Biblioteka Jagiellońska]]}}

{{SORTUJ:Ciałowicz, Kazimierz}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Harcerze]]
[[Kategoria:Harcerze związani z Sanokiem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Ostrogiem]]
[[Kategoria:Ludzie kultury związani z Sanokiem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Zagórzem]]
[[Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem]]
[[Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Polegli w powstaniu warszawskim]]
[[Kategoria:Polscy krytycy literaccy]]
[[Kategoria:Polscy nauczyciele języka polskiego]]
[[Kategoria:Polscy pisarze]]
[[Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)]]
[[Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945]]
[[Kategoria:Uczniowie Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku]]
[[Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1906]]
[[Kategoria:Zmarli w 1944]]

title: Kazimierz Ciałowicz

Data i miejsce urodzenia: 25 lutego 1906 · Kalnica

Data i miejsce śmierci: sierpień / wrzesień 1944 · Warszawa

Zawód, zajęcie: nauczyciel

Narodowość: polska

Edukacja: Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku / Gimnazjum w Ostrogu

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski

Małżeństwo: Maria, z d. Karwowska


text:
# Monthey (stacja kolejowa)
Monthey (fra: Gare de Monthey) – stacja kolejowa w Monthey, w kantonie Valais, w Szwajcarii. Znajduje się na linii łączącej Saint-Gingolph z Saint-Maurice.

## Historia
Stację otwarto w 1859 roku na linii kolejowej Le Bouveret - St-Maurice, stacja znajdowała się ponad 1,5 km od centrum miasta Monthey jako własność Compagnie de la Ligne d'Italie. Problemy finansowe spółki doprowadziły, że firma zaniedbywała budowę poszczególnych stacji  w Valais, w tym także w Monthey.
Dopiero w roku 1908, 1 lutego, połączenie kolejowe między dworcem kolejowym i stacją Aigle - Ollon - Monthey - Champéry (AOMC) zostało otwarte. Ta linia o długości 2 km została zamknięta 11 lipca 1976 i zastąpiony przez autobus.
W 2011 roku SBB ukończyło renowację budynku dworca.

## Linie kolejowe
- St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice

title: Monthey (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Monthey
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Gare CFF de Monthey.jpg
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = CHE
 |miejscowość                = place de la Gare, [[Monthey]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   = [[SBB-CFF-FFS]]
 |data otwarcia              = 1859
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice|St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Valais
 |współrzędne                = 46°15′20″N 6°57′19″E
 |commons                    = Category:Monthey train station
 |www                        =
}}
'''Monthey''' ([[język francuski|fra]]: ''Gare de Monthey'') – stacja kolejowa w [[Monthey]], w kantonie [[Valais]], w [[Szwajcaria|Szwajcarii]]. Znajduje się na linii łączącej Saint-Gingolph z Saint-Maurice.

== Historia ==
Stację otwarto w 1859 roku na linii kolejowej Le Bouveret - St-Maurice, stacja znajdowała się ponad 1,5 km od centrum miasta Monthey jako własność [[Compagnie de la Ligne d'Italie]]. Problemy finansowe spółki doprowadziły, że firma zaniedbywała budowę poszczególnych stacji  w Valais, w tym także w Monthey.

Dopiero w roku 1908, 1 lutego, połączenie kolejowe między dworcem kolejowym i stacją Aigle - Ollon - Monthey - Champéry (AOMC) zostało otwarte. Ta linia o długości 2 km została zamknięta 11 lipca 1976 i zastąpiony przez autobus.

W 2011 roku SBB ukończyło renowację budynku dworca.

== Linie kolejowe ==
* [[Linia kolejowa St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice|St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.sbb.ch/en/station-services/am-bahnhof/railway-stations/bahnhof-finden.posid.1421.html Informacje o stacji]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Monthey
|linia         = [[Linia kolejowa St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice|St-Gingolph – Bouveret – Monthey – St-Maurice]]
|kilometr      = 6,05
|następny      = [[Collombey (stacja kolejowa)|Collombey]]
|następny_km   = 1,85
|poprzedni     = [[Massongex (przystanek kolejowy)|Massongex]]
|poprzedni_km  = 2,85
|inne =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Valais]]
[[Kategoria:Monthey]]

title: Monthey

Państwo: Szwajcaria

Miejscowość: place de la Gare, Monthey

Zarządca: SBB-CFF-FFS

Kasy: T


text:
# Zoran Filipović
Zoran Filipović (ur. 6 lutego 1953 w Titogradzie) – jugosłowiański piłkarz występujący na pozycji napastnika, oraz trener piłkarski.

## Kariera piłkarska
Jest wychowankiem Crvenej zvezdy, w której grał przez dziesięć lat. Trzykrotnie zdobył z nią mistrzostwo kraju oraz – w 1979 roku – awansował do finału Pucharu UEFA, w którym podopieczni Branko Stankovicia ulegli Borussii Dortmund. Jest jednym z najskuteczniejszych piłkarzy w historii Crvenej zvezdy; w 477 meczach strzelił dla niej 302 gole, w tym 39 w europejskich pucharach, co jest rekordem klubu. Na koniec rozgrywek 1976–1977 wygrał koronę króla strzelców ekstraklasy. W 1980 roku wyjechał do zespołu mistrza Belgii Club Brugge, a niedługo potem przeniósł się do Benfiki, gdzie odzyskał wysoką formę. Grał w tym klubie trzy lata. W ostatnim swoim sezonie spędzonym na Estádio da Luz wywalczył mistrzostwo i Puchar Portugalii oraz po raz drugi w karierze awansował do finału Pucharu UEFA. Zespół prowadzony wówczas przez Svena-Görana Erikssona uległ w dwumeczu RSC Anderlechtowi. Filipović zakończył piłkarską karierę trzy sezony później w barwach Boavisty.

## Sukcesy piłkarskie
- mistrzostwo Jugosławii 1973, 1977 i 1980, Puchar Jugosławii 1971 oraz finał Pucharu UEFA 1979 z Crveną zvezdą
- mistrzostwo Portugalii 1983, Puchar Portugalii 1983 oraz finał Pucharu UEFA 1983 z Benfiką
- Król strzelców ekstraklasy jugosłowiańskiej w sezonie 1976–1977 (21 goli).

## Kariera szkoleniowa
Po zakończeniu piłkarskiej kariery przez trzy lata był asystentem pierwszego trenera Boavisty. Samodzielną pracę szkoleniową rozpoczął w 1988 roku, kiedy został zatrudniony w drugoligowym SC Salgueiros. Dwa lata później zespół awansował do Superligi i jako beniamek ekstraklasy zajął w niej wysokie piąte miejsce. Później jednak podopieczni Filipovicia musieli bronić się przed spadkiem. Szkoleniowiec po sezonie – 1993–1994 – spędzonym w SC Beira-Mar (14. miejsce w lidze) powrócił do Jugosławii.
W kraju został asystentem selekcjonera reprezentacja Jugosławii Slobodana Santrača. Ich wspólnym sukcesem był awans drużyny do Mundialu 1998, na którym ich podopieczni doszli do drugiej rundy. Po turnieju Santrač został zwolniony, a Filipović rozpoczął współpracę z Vujadinem Boškovem, któremu pomagał najpierw w Sampdorii, a później – od lipca 1999 do czerwca 2000 – w reprezentacji Jugosławii.
Po nieudanym starcie na Euro 2000 Boškov wraz ze swoim sztabem złożył dymisję. Kilka miesięcy później Filipović został szkoleniowcem Crvenej Zvezdy. Zdobył z nią pierwsze w swojej szkoleniowej karierze trofeum – Puchar kraju, ale dopiero drugie miejsce w lidze spowodowało, że nie przedłużono z nim kontraktu na kolejny sezon.
Od 1 lutego 2007 roku był pierwszym w historii selekcjonerem reprezentacji Czarnogóry. Nie udało mu się awansować do Mundialu 2010 – Czarnogóra zajęła w swojej grupie przedostatnie miejsce. Dlatego też po zakończeniu gier eliminacyjnych, w styczniu 2010 roku, został zastąpiony przez Zlatko Kranjčara.

## Sukcesy szkoleniowe
- awans do Superligi w sezonie 1989–1990 oraz 5. miejsce w ekstraklasie 1991 z SC Salgueiros
- Puchar Jugosławii 2002 oraz wicemistrzostwo Jugosławii 2002 z Crveną zvezdą

title: Zoran Filipović

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Zoran Filipović
 |imię i nazwisko org     = {{k|sr|Зоран Филиповић}}
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[6 lutego]] [[1953]]
 |miejsce urodzenia       = [[Podgorica|Titograd]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1970–1980 ! [[FK Crvena zvezda]] ! 212 ! 97
! 1980–1981 ! [[Club Brugge]] ! 21 ! 8
! 1981–1983 ! [[SL Benfica]] ! 56 ! 26
! 1983–1985 ! [[Boavista FC]] ! 21 ! 5
 |kariera reprezentacyjna = ! 1971–1977 ! {{reprezentacja|YUG|wariant=SFR|pn}} ! 13 ! 2
 |kariera trenerska       =
! 1985–1988 ! [[Boavista FC]] (asystent)
! 1988–1993 ! [[SC Salgueiros]]
! 1993–1994 ! [[SC Beira-Mar]]
! 1994–1996 ! [[SL Benfica]] (asystent)
! 1997 ! [[Boavista FC]]
! 1997–1998 ! [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Jugosławia]] (asystent)
! 1998 ! [[Vitória SC]]
! 1999 ! [[UC Sampdoria]] (asystent)
! 1999–2000 ! [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbia]] (asystent)
! 2000 ! [[Panionios GSS]]
! 2001–2002 ! [[FK Crvena zvezda]]
! 2007–2010 ! [[Reprezentacja Czarnogóry w piłce nożnej mężczyzn|Czarnogóra]]
! 2010 ! [[Ceahlăul Piatra Neamț]]
! 2010–2011 ! [[Lamontville Golden Arrows FC|Golden Arrows]]
! 2011–2012 ! [[FK Atyrau]]
! 2016–2020 ! [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbia]] (asystent)
! 2020–2021 ! [[Reprezentacja Libii w piłce nożnej mężczyzn|Libia]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Zoran Filipović''' (ur. [[6 lutego]] [[1953]] w [[Podgorica|Titogradzie]]) – [[Jugosławia|jugosłowiański]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[napastnik]]a, oraz [[trener]] [[piłka nożna|piłkarski]].

== Kariera piłkarska ==
Jest wychowankiem [[FK Crvena zvezda|Crvenej zvezdy]], w której grał przez dziesięć lat. Trzykrotnie zdobył z nią mistrzostwo kraju oraz – w 1979 roku – awansował do finału [[Liga Europy UEFA|Pucharu UEFA]], w którym podopieczni [[Branko Stanković|Branko Stankovicia]] ulegli [[Borussia Dortmund|Borussii Dortmund]]. Jest jednym z najskuteczniejszych piłkarzy w historii Crvenej zvezdy; w 477 meczach strzelił dla niej 302 gole, w tym 39 w [[Europa|europejskich]] pucharach, co jest rekordem klubu. Na koniec rozgrywek 1976–1977 wygrał koronę króla strzelców ekstraklasy. W 1980 roku wyjechał do zespołu mistrza [[Belgia|Belgii]] [[Club Brugge]], a niedługo potem przeniósł się do [[SL Benfica|Benfiki]], gdzie odzyskał wysoką formę. Grał w tym klubie trzy lata. W ostatnim swoim sezonie spędzonym na [[Estádio da Luz]] wywalczył mistrzostwo i Puchar [[Portugalia|Portugalii]] oraz po raz drugi w karierze awansował do finału Pucharu UEFA. Zespół prowadzony wówczas przez [[Sven-Göran Eriksson|Svena-Görana Erikssona]] uległ w dwumeczu [[RSC Anderlecht]]owi. Filipović zakończył piłkarską karierę trzy sezony później w barwach [[Boavista FC|Boavisty]].

== Sukcesy piłkarskie ==
* mistrzostwo Jugosławii 1973, 1977 i 1980, Puchar Jugosławii 1971 oraz finał [[Liga Europy UEFA|Pucharu UEFA]] 1979 z Crveną zvezdą
* mistrzostwo Portugalii 1983, Puchar Portugalii 1983 oraz finał [[Liga Europy UEFA|Pucharu UEFA]] 1983 z Benfiką
* Król strzelców ekstraklasy jugosłowiańskiej w sezonie 1976–1977 (21 goli).

== Kariera szkoleniowa ==
Po zakończeniu piłkarskiej kariery przez trzy lata był asystentem pierwszego trenera [[Boavista FC|Boavisty]]. Samodzielną pracę szkoleniową rozpoczął w 1988 roku, kiedy został zatrudniony w drugoligowym [[SC Salgueiros]]. Dwa lata później zespół awansował do [[Primeira Liga|Superligi]] i jako beniamek ekstraklasy zajął w niej wysokie piąte miejsce. Później jednak podopieczni Filipovicia musieli bronić się przed spadkiem. Szkoleniowiec po sezonie – 1993–1994 – spędzonym w [[SC Beira-Mar]] (14. miejsce w lidze) powrócił do [[Jugosławia|Jugosławii]].

W kraju został asystentem selekcjonera [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacja Jugosławii]] [[Slobodan Santrač|Slobodana Santrača]]. Ich wspólnym sukcesem był awans drużyny do [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1998|Mundialu 1998]], na którym ich podopieczni doszli do drugiej rundy. Po turnieju Santrač został zwolniony, a Filipović rozpoczął współpracę z [[Vujadin Boškov|Vujadinem Boškovem]], któremu pomagał najpierw w [[UC Sampdoria|Sampdorii]], a później – od lipca 1999 do czerwca 2000 – w [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Jugosławii]].

Po nieudanym starcie na [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2000|Euro 2000]] Boškov wraz ze swoim sztabem złożył dymisję. Kilka miesięcy później Filipović został szkoleniowcem Crvenej Zvezdy. Zdobył z nią pierwsze w swojej szkoleniowej karierze trofeum – Puchar kraju, ale dopiero drugie miejsce w lidze spowodowało, że nie przedłużono z nim kontraktu na kolejny sezon.

Od 1 lutego 2007 roku był pierwszym w historii selekcjonerem [[Reprezentacja Czarnogóry w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Czarnogóry]]. Nie udało mu się awansować do [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010|Mundialu 2010]] – Czarnogóra zajęła w swojej grupie przedostatnie miejsce. Dlatego też po zakończeniu gier eliminacyjnych, w styczniu 2010 roku, został zastąpiony przez [[Zlatko Kranjčar]]a.

== Sukcesy szkoleniowe ==
* awans do [[Primeira Liga|Superligi]] w sezonie 1989–1990 oraz 5. miejsce w ekstraklasie 1991 z SC Salgueiros
* Puchar Jugosławii 2002 oraz wicemistrzostwo Jugosławii 2002 z Crveną zvezdą

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|20014}}

{{Królowie strzelców Pucharu UEFA i Ligi Europy}}
{{Grupa szablonów
|tytuł = Kariera szkoleniowa
|lista =
{{Trenerzy piłkarscy FK Crvena zvezda}}
{{Trenerzy piłkarscy Boavisty FC}}
{{Trenerzy piłkarscy Vitórii SC}}
{{Trenerzy piłkarscy reprezentacji Czarnogóry}}
{{Trenerzy piłkarscy reprezentacji Libii}}
}}

{{SORTUJ:Filipović, Zoran}}
[[Kategoria:Czarnogórscy piłkarze]]
[[Kategoria:Czarnogórscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Podgoricy]]
[[Kategoria:Reprezentanci Jugosławii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze FK Crvena zvezda]]
[[Kategoria:Piłkarze Club Brugge]]
[[Kategoria:Piłkarze SL Benfica]]
[[Kategoria:Piłkarze Boavisty FC]]
[[Kategoria:Królowie strzelców Pucharu UEFA i Ligi Europy]]
[[Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Czarnogóry w piłce nożnej mężczyzn]]
[[Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Libii w piłce nożnej mężczyzn]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy SC Beira-Mar]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy FK Crvena zvezda]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Panioniosu GSS]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Vitórii SC]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Boavisty FC]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Ceahlăulu Piatra Neamț]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]

title: · Zoran FilipovićЗоран Филиповић

Data i miejsce urodzenia: 6 lutego 1953 · Titograd

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

FK Crvena zvezda · 212 · (97)

Club Brugge · 21 · (8)

SL Benfica · 56 · (26)

Boavista FC · 21 · (5)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Jugosławia · 13 · (2)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Boavista FC (asystent)

SC Salgueiros

SC Beira-Mar

SL Benfica (asystent)

Boavista FC

Jugosławia (asystent)

Vitória SC

UC Sampdoria (asystent)

Serbia (asystent)

Panionios GSS

FK Crvena zvezda

Czarnogóra

Ceahlăul Piatra Neamț

Golden Arrows

FK Atyrau

Serbia (asystent)

Libia


text:
# José Manuel Rey
José Manuel Rey (20 maja 1975 w Caracas) – wenezuelski piłkarz grający na pozycji obrońcy. Mierzy 182 cm wzrostu.

## Kariera klubowa
Od 1999 roku jest podstawowym graczem drużyny narodowej. Grał w kilku klubach w swoim kraju, a większość zagranicznych przygód kończyło się szybkim powrotem do rodzimej ligi. Nie udało mu się przebić do podstawowego składu hiszpańskiego Deportivo La Coruña, nie pograł też długo w szkockim Dundee F.C. W latach 2007–2008 grał w cypryjskim AEK Larnaka. Obecnie jest piłkarzem Caracas FC.

## Kariera reprezentacyjna
Rey gra w kadrze od 1997 roku. Strzelił osiem goli w 103 meczach (stan na lipiec 2011). Brał udział w eliminacjach do mistrzostw świata 1998, 2002, 2006 i 2010. W tych ostatnich zdobył w meczu z Ekwadorem spektakularną bramkę z rzutu wolnego z około 45 metrów. Grał na Copa América 1999, Copa América 2001, Copa América 2004. Copa América 2007 i Copa América 2011.

title: José Manuel Rey

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = José Manuel Rey
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = José Manuel Rey Cortegoso
 |data urodzenia          = 20 maja 1975
 |miejsce urodzenia       = [[Caracas]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 182 cm
 |pozycja                 = [[Obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1993–1995 ! [[CS Marítimo de Venezuela|Marítimo Venezuela]] !   1 !  0
! 1995–1996 ! [[Deportivo La Coruña|Deportivo La Coruña B]]   !  12 !  3
! 1996–1998 ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !     !
! 1999      ! [[CS Emelec|Emelec]]                            !  24 !  2
! 1999–2000 ! [[Dundee F.C.]]                          !   0 !  0
! 2000–2002 ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !     !
! 2002–2003 ! [[CS Emelec|Emelec]]                            !  30 !  1
! 2003–2004 ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !     !
! 2004–2005 ! [[Pontevedra CF|Pontevedra]]                    !  21 !  1
! 2005–2006 ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !     !
! 2006      ! [[Atlético Nacional]]                           !  19 !  1
! 2007      ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !  10 !  0
! 2007–2008 ! [[AEK Larnaka]]                                 !  20 !  3
! 2008–2010 ! [[Caracas FC|Caracas]]                          !  42 ! 11
! 2009      ! → [[CSD Colo-Colo|Colo-Colo]] (wyp.)            !  14 !  0
! 2011      ! [[Mineros Guayana|Mineros]]                     !  12 !  1
! 2011–2015 ! [[Deportivo Lara]]                              ! 100 !  7
 |kariera reprezentacyjna =
! 1996      ! {{reprezentacja|VEN|rodzaj=U-23|pn}} !   6 !  0
! 1997–2011 ! {{reprezentacja|VEN|pn}}             ! 115 ! 11
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''José Manuel Rey''' ([[20 maja]] [[1975]] w [[Caracas]]) – [[Wenezuela|wenezuelski]] [[piłkarz]] grający na pozycji [[Obrońca (piłka nożna)|obrońcy]]. Mierzy 182 cm wzrostu.

== Kariera klubowa ==
Od [[1999]] roku jest podstawowym graczem [[Reprezentacja Wenezueli w piłce nożnej mężczyzn|drużyny narodowej]]. Grał w kilku klubach w swoim kraju, a większość zagranicznych przygód kończyło się szybkim powrotem do rodzimej ligi. Nie udało mu się przebić do podstawowego składu [[Hiszpania|hiszpańskiego]] [[Deportivo La Coruña]], nie pograł też długo w [[Szkocja|szkockim]] [[Dundee F.C.]] W latach [[2007]]–[[2008]] grał w [[cypr]]yjskim [[AEK Larnaka]]. Obecnie jest piłkarzem [[Caracas FC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
Rey gra w kadrze od [[1997]] roku. Strzelił osiem goli w 103 meczach (stan na [[lipiec]] [[2011]]). Brał udział w eliminacjach do [[Mistrzostwa świata w piłce nożnej|mistrzostw świata]] [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1998|1998]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2002|2002]], [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2006|2006]] i [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010|2010]]. W tych ostatnich zdobył w meczu z [[Reprezentacja Ekwadoru w piłce nożnej mężczyzn|Ekwadorem]] spektakularną bramkę z rzutu wolnego z około 45 metrów. Grał na [[Copa América 1999]], [[Copa América 2001]], [[Copa América 2004]]. [[Copa América 2007]] i [[Copa América 2011]].

{{Grupa szablonów
|tytuł=Składy reprezentacji Wenezueli
|lista=
{{Wenezuela 1997}}
{{Wenezuela 1999}}
{{Wenezuela 2001}}
{{Wenezuela 2004}}
{{Wenezuela 2007}}
{{Wenezuela 2011}}
}}

{{SORTUJ:Rey, Jose Manuel}}
[[Kategoria:Reprezentanci Wenezueli w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze CS Marítimo (La Guaira)]]
[[Kategoria:Piłkarze Caracas FC]]
[[Kategoria:Piłkarze CS Emelec]]
[[Kategoria:Piłkarze Dundee F.C.]]
[[Kategoria:Piłkarze Pontevedry CF]]
[[Kategoria:Piłkarze Atlético Nacional]]
[[Kategoria:Piłkarze AEK Larnaka]]
[[Kategoria:Piłkarze CSD Colo-Colo]]
[[Kategoria:Piłkarze Mineros de Guayana]]
[[Kategoria:Piłkarze Deportivo Lara]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1997]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1999]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 2001]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 2004]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 2007]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 2011]]
[[Kategoria:Piłkarze ze 100 i więcej występami w reprezentacji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1975]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Caracas]]

title: · José Manuel Rey

Pełne imię i nazwisko: José Manuel Rey Cortegoso

Data i miejsce urodzenia: 20 maja 1975 · Caracas

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

Marítimo Venezuela · 1 · (0)

Deportivo La Coruña B · 12 · (3)

Caracas

Emelec · 24 · (2)

Dundee F.C. · 0 · (0)

Caracas

Emelec · 30 · (1)

Caracas

Pontevedra · 21 · (1)

Caracas

Atlético Nacional · 19 · (1)

Caracas · 10 · (0)

AEK Larnaka · 20 · (3)

Caracas · 42 · (11)

→ Colo-Colo (wyp.) · 14 · (0)

Mineros · 12 · (1)

Deportivo Lara · 100 · (7)

title: Kariera reprezentacyjna

Wenezuela U-23 · 6 · (0)

Wenezuela · 115 · (11)


text:
# Zygmunt Żuławski
Zygmunt Żuławski (ur. 31 lipca 1880 w Młynnem, zm. 4 września 1949 w Krakowie) – polski polityk. Działacz socjalistyczny i związkowy, studiował na Wydziale Przyrodoznawczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Poseł na Sejm II RP (Ustawodawczy oraz I, II i III kadencji), poseł do Krajowej Rady Narodowej, a także poseł na Sejm Ustawodawczy po II wojnie światowej.

## Życiorys
Syn Kazimierza Żuławskiego i Józefy, brat Jerzego. W 1901 roku został członkiem Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego (w latach 1911–1918 członek Komitetu Wykonawczego PPSD); w latach 1905–1908 sekretarz Krajowej Komisji Zaw. w Galicji. Od 1905 był prezesem krakowskiej Kasy Chorych, a po 1918 prezesował ogólnopaństwowemu związkowi tej organizacji. Poddawał krytyce działalność militarno-polityczną Józefa Piłsudskiego, wypowiadając się za tworzeniem robotniczej organizacji wojskowej. Z chwilą wybuchu I wojny światowej demonstracyjnie nie wstąpił do Legionów Polskich, ale pozwolił się zmobilizować do armii austriackiej. Walczył na frontach wschodnim i południowym; był kilkakrotnie ranny.
W październiku 1918 z ramienia Polskiej Komisji Likwidacyjnej objął funkcję starosty w powiecie chrzanowskim. Po odzyskaniu niepodległości: od 1919 w PPS i członek jej władz (w latach 1919–1939 członek Rady Naczelnej PPS, w latach 1924–1928 wiceprzewodniczący, w latach 1937–1939 przewodniczący Rady Naczelnej, w latach 1922–1939 członek CKW PPS). W latach 1919–1922 przewodniczący Komisji Centralnej Związków Zawodowych, następnie do 1939 sekretarz KCZZ. W latach 1919–1935 poseł na Sejm RP. Poddawał krytyce linię polityczną sekretarza generalnego partii Kazimierza Pużaka, poszukującego dróg porozumienia z sanacją.
Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę (wrzesień 1939), nie uznał decyzji o zawieszeniu działalności partii i utworzeniu konspiracyjnej PPS-WRN. W styczniu 1940 roku został przewodniczącym organizacji w Krakowie, a w maju tego roku usunął się z niego na skutek różnicy zdań z Józefem Cyrankiewiczem w kwestii uznania WRN. Po aresztowaniu Cyrankiewicza powtórnie objął funkcję przewodniczącego; zajmował postawę pojednawczą wobec różnych odłamów i kierunków ruchu socjalistycznego. W 1945 przewodniczący Rady Naczelnej i CKW).
W czerwcu 1945 uczestnik konferencji moskiewskiej w sprawie utworzenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej, po odmowie PPR zalegalizowania Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej w latach 1945–1946 w koncesjonowanej PPS (w 1946 członek Rady Naczelnej). Od 1946 poseł do KRN, od 1947 – do Sejmu Ustawodawczego (jako niezależny socjalista z listy wyborczej opozycyjnego PSL pod prezesurą Stanisława Mikołajczyka).
Poślubił Zofię Richter w 1906 roku, mieli dwóch synów: Jacka oraz Rafała (1912–1989).
Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego zakupiła w 1977 roku księgozbiór Zygmunta i Zofii Żuławskich, który liczy blisko 1700 woluminów, w tym książki oprawione przez Roberta Jahodę oraz starodruki. Jest przechowywany i udostępniany w Centrum Informacji Naukowej i Bibliotece Akademickiej w Katowicach.

title: Zygmunt Żuławski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Zygmunt Żuławski
 |grafika                   = Zulawski Zygmunt 1939.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[31 lipca]] [[1880]]
 |miejsce urodzenia         = [[Młynne (powiat limanowski)|Młynne]], [[Królestwo_Galicji_i_Lodomerii|Galicja]], [[Austro-Węgry]]
 |data śmierci              = [[4 września]] [[1949]]
 |miejsce śmierci           = [[Kraków]], [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polska]]
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |partia                    = [[Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego|PPSD]], [[Polska Partia Socjalistyczna|PPS]], [[Polska Partia Socjalistyczna – Wolność, Równość, Niepodległość|PPS-WRN]], [[Polska Partia Socjalno-Demokratyczna (1945)|PPSD]], [[Polska Partia Socjalistyczna (1944–1948)|PPS]], ([[Polskie Stronnictwo Ludowe (1945–1949)|PSL]])
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Zygmunt Żuławski
 |wikicytaty                = Zygmunt Żuławski
}}
'''Zygmunt Żuławski''' (ur. [[31 lipca]] [[1880]] w [[Młynne (powiat limanowski)|Młynnem]], zm. [[4 września]] [[1949]] w [[Kraków|Krakowie]]) – polski polityk. Działacz [[socjalizm|socjalistyczny]] i [[związek zawodowy|związkowy]], studiował na Wydziale Przyrodoznawczym [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] II RP ([[Sejm Ustawodawczy (1919–1922)|Ustawodawczy]] oraz [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1922–1927)|I]], [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji (1928–1930)|II]] i [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji (1930–1935)|III]] kadencji), poseł do [[Krajowa Rada Narodowa|Krajowej Rady Narodowej]], a także poseł na [[Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Sejm Ustawodawczy]] po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]].

== Życiorys ==
Syn Kazimierza Żuławskiego i Józefy<ref>{{Cytuj |autor r = Marzena Smyłła |redaktor = Maria Kycler, Dariusz Pawelec |rozdział = Księgozbiór Zygmunta Żuławskiego - rekonesans badawczy |tytuł = Biblioteka otwarta: wczoraj i jutro Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego |data = 2008 |data dostępu = 2025-03-08 |isbn = 978-83-60743-12-6 |miejsce = Katowice |wydawca = Oficyna Wydawnicza Wacław Walasek |s = 227 |url = https://opus.us.edu.pl/docstore/download/@USL8b830111ace648a2b729b611c6f3e1a7/Smylla_Ksi%C4%99gozbior_Zygmunta_Zulawskiego.pdf}}</ref>, brat [[Jerzy Żuławski|Jerzego]]<ref>{{Cytuj |autor = Janusz R. Kowalczyk |tytuł = Jerzy Żuławski |data dostępu = 2025-03-08 |opublikowany = Culture.pl |url = https://culture.pl/pl/artykul/rod-zulawskich}}</ref>. W [[1901]] roku został członkiem [[Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego|Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego]] (w latach 1911–1918 członek Komitetu Wykonawczego PPSD); w latach 1905–1908 sekretarz Krajowej Komisji Zaw. w [[Królestwo Galicji i Lodomerii|Galicji]]. Od [[1905]] był prezesem krakowskiej [[Kasa Chorych|Kasy Chorych]], a po [[1918]] prezesował ogólnopaństwowemu związkowi tej organizacji. Poddawał krytyce działalność militarno-polityczną [[Józef Piłsudski|Józefa Piłsudskiego]], wypowiadając się za tworzeniem robotniczej organizacji wojskowej. Z chwilą wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] demonstracyjnie nie wstąpił do [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]], ale pozwolił się zmobilizować do [[Armia Austro-Węgier|armii austriackiej]]. Walczył na frontach wschodnim i południowym; był kilkakrotnie ranny.

W październiku 1918 z ramienia [[Polska Komisja Likwidacyjna|Polskiej Komisji Likwidacyjnej]] objął funkcję [[starosta|starosty]] w [[Powiat chrzanowski|powiecie chrzanowskim]]. Po odzyskaniu niepodległości: od 1919 w [[Polska Partia Socjalistyczna|PPS]] i członek jej władz (w latach 1919–1939 członek Rady Naczelnej PPS, w latach 1924–1928 wiceprzewodniczący, w latach 1937–1939 przewodniczący Rady Naczelnej, w latach 1922–1939 członek [[Centralny Komitet Wykonawczy PPS|CKW PPS]]). W latach 1919–1922 przewodniczący [[Związek Stowarzyszeń Zawodowych|Komisji Centralnej Związków Zawodowych]], następnie do 1939 sekretarz KCZZ. W latach 1919–1935 poseł na Sejm RP. Poddawał krytyce linię polityczną sekretarza generalnego partii [[Kazimierz Pużak|Kazimierza Pużaka]], poszukującego dróg porozumienia z [[Sanacja|sanacją]].

Po [[kampania wrześniowa|agresji]] [[III Rzesza|III Rzeszy]] i [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] na [[II Rzeczpospolita|Polskę]] (wrzesień 1939), nie uznał decyzji o zawieszeniu działalności partii i utworzeniu konspiracyjnej [[Polska Partia Socjalistyczna – Wolność, Równość, Niepodległość|PPS-WRN]]. W styczniu [[1940]] roku został przewodniczącym organizacji w [[Kraków|Krakowie]], a w maju tego roku usunął się z niego na skutek różnicy zdań z [[Józef Cyrankiewicz|Józefem Cyrankiewiczem]] w kwestii uznania WRN. Po aresztowaniu Cyrankiewicza powtórnie objął funkcję przewodniczącego; zajmował postawę pojednawczą wobec różnych odłamów i kierunków ruchu socjalistycznego. W [[1945]] przewodniczący Rady Naczelnej i CKW).

W czerwcu 1945 uczestnik [[konferencja moskiewska (czerwiec 1945)|konferencji moskiewskiej]] w sprawie utworzenia [[Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej|Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej]], po odmowie [[Polska Partia Robotnicza|PPR]] zalegalizowania [[Polska Partia Socjalno-Demokratyczna (1945)|Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej]] w latach 1945–1946 w [[koncesja|koncesjonowanej]] [[Polska Partia Socjalistyczna (1944–1948)|PPS]] (w 1946 członek Rady Naczelnej). Od 1946 poseł do KRN, od 1947 – [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|do Sejmu Ustawodawczego]] (jako niezależny socjalista z listy wyborczej opozycyjnego [[Polskie Stronnictwo Ludowe (1945–1949)|PSL]] pod prezesurą [[Stanisław Mikołajczyk|Stanisława Mikołajczyka]]).

Poślubił Zofię Richter w 1906 roku, mieli dwóch synów: [[Jacek Żuławski|Jacka]] oraz Rafała (1912–1989)<ref>{{Cytuj |autor r = Marzena Smyłła |redaktor = Maria Kycler, Dariusz Pawelec |rozdział = Księgozbiór Zygmunta Żuławskiego - rekonesans badawczy |tytuł = Biblioteka otwarta: wczoraj i jutro Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego |data = 2008 |data dostępu = 2025-03-08 |isbn = 978-83-60743-12-6 |miejsce = Katowice |wydawca = Oficyna Wydawnicza Wacław Walasek |s = 228 |url = https://opus.us.edu.pl/docstore/download/@USL8b830111ace648a2b729b611c6f3e1a7/Smylla_Ksi%C4%99gozbior_Zygmunta_Zulawskiego.pdf}}</ref>.

[[Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego]] zakupiła w 1977 roku księgozbiór Zygmunta i Zofii Żuławskich, który liczy blisko 1700 woluminów, w tym książki oprawione przez [[Robert Jahoda|Roberta Jahodę]] oraz [[Starodruk|starodruki]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Ochrona i zabezpieczenie księgozbioru Żuławskich |data dostępu = 2025-03-08 |opublikowany = Gazeta Uniwersytecka UŚ |url = https://gazeta.us.edu.pl/node/434113}}</ref>. Jest przechowywany i udostępniany w [[Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Akademicka|Centrum Informacji Naukowej i Bibliotece Akademickiej]] w Katowicach<ref>{{Cytuj |tytuł = CINIBA - Regulamin udostępniania zbiorów w CINiB-ie |data dostępu = 2025-03-08 |opublikowany = ciniba.edu.pl |url = https://ciniba.edu.pl/regulaminy/}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Zygmunt Żuławski, ''Refleksje'', Warszawa 1939, wyd. Komisja Centralna Związków Zawodowych;
* Zygmunt Żuławski, ''Bogactwo, Wolność i Moralność'', Kraków 1947, Nakładem Spółdzielni Księgarskiej „Czytelnik”;
* Zygmunt Żuławski, ''Wspomnienia'', Warszawa 1980;
* Zygmunt Żuławski, ''Listy, Przemówienia, Artykuły 1945–1948'', Wrocław 1998, wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum.
* ''Słownik polityków polskich XX wieku'', Poznań 1998, [[Wydawnictwo Poznańskie]] sp. z o.o.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=creator:%22%C5%BBu%C5%82awski,_Zygmunt_(1880--1949)%22,public:1 Publikacje Zygmunta Żuławskiego] w serwisie [https://polona.pl Polona.pl]
{{Prezydium II kadencji Sejmu II RP}}
{{Wicemarszałkowie Sejmu Polski}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Żuławski, Zygmunt}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów)]]
[[Kategoria:Członkowie Rady Naczelnej PPS (1944–1948)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Politycy Polskiego Stronnictwa Ludowego (1945–1949)]]
[[Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego]]
[[Kategoria:Polscy związkowcy]]
[[Kategoria:Posłowie do Krajowej Rady Narodowej]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I kadencji (1922–1927)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)]]
[[Kategoria:Starostowie powiatowi II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Wicemarszałkowie Sejmu II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Żuławscy herbu Szeliga|Zygmunt]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1880]]
[[Kategoria:Zmarli w 1949]]

title: Zygmunt Żuławski

Data i miejsce urodzenia: 31 lipca 1880 · Młynne, Galicja, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci: 4 września 1949 · Kraków, Polska

Partia: PPSD, PPS, PPS-WRN, PPSD, PPS, (PSL)


text:
# Thermocyclops ouadanei
Thermocyclops ouadanei – gatunek widłonoga z rodziny Cyclopidae. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1978 roku przez belgijską zoolog Isabellę van der Velde.

title: Thermocyclops ouadanei

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Thermocyclops ouadanei''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = van de Velde, 1978
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[skorupiaki]]
 |gromada                = [[Maxillopoda]]
 |podgromada             = [[widłonogi]]
 |nadrząd                = Podoplea
 |rząd                   = [[Cyclopoida]]
 |rodzina                = [[Cyclopidae]]
 |podrodzina             = Cyclopinae
 |rodzaj                 = ''[[Thermocyclops]]''
 |gatunek                = ''Thermocyclops ouadanei''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Thermocyclops
 |commons                =
}}
'''Thermocyclops ouadanei''' – gatunek [[widłonogi|widłonoga]] z rodziny [[Cyclopidae]]<ref>[http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=356126 Walter, T. Chad (2012). Thermocyclops ouadanei. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012)]. World Copepoda database. [[World Register of Marine Species]]</ref>. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1978 roku przez belgijską zoolog Isabellę van der Velde.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Thermocyclops]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1978 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Podtyp: skorupiaki

Gromada: Maxillopoda

Podgromada: widłonogi

Nadrząd: Podoplea

Rząd: Cyclopoida

Rodzina: Cyclopidae

Podrodzina: Cyclopinae

Rodzaj: Thermocyclops

Gatunek: Thermocyclops ouadanei


text:
# Radunek
Radunek – osada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Jeziora Wielkie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

title: Radunek

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Radunek
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat mogileński|mogileński]]
 |gmina                  = [[Jeziora Wielkie (gmina)|Jeziora Wielkie]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 30
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 52
 |kod pocztowy           = 88-324<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1085}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CMG
 |SIMC                   = 0086817
 |kod mapy               = Jeziora Wielkie (gmina)
 |współrzędne            = 52°34'11"N 18°15'39"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|114137|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Radunek''' – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat mogileński|powiecie mogileńskim]], w [[Jeziora Wielkie (gmina)|gminie Jeziora Wielkie]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo bydgoskie (1975–1998)|województwa bydgoskiego]].
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IX|451}}
{{Gmina Jeziora Wielkie}}

[[Kategoria:Jeziora Wielkie (gmina)]]

title: Radunek

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: mogileński

Gmina: Jeziora Wielkie

Tablice rejestracyjne: CMG