text:
# Wyrobki (polana)
Wyrobki – polana pod szczytem Lubania w Gorcach. Znajduje się na jego południowym stoku, w miejscu, w którym krzyżują się dwa szlaki turystyczne: niebieski z przełęczy Snozka z zielonym z Grywałdu.
W dolnej części polany, wśród wierzb i osik znajdują się ruiny dawnej bacówki PTTK. Jej budowa przeciągała się przez wiele lat. Wreszcie uruchomiono ją w 1975 r. W przewodniku Gorce tak ją oceniają: „budynek nie raził ostentacyjną obecnością”. Przetrwał tylko 3 lata, w styczniu 1978 r. bowiem bacówka zapaliła się. Z powodu trudnego dojazdu i obfitego śniegu straż pożarna nie mogła do niej dojechać. Bacówka spłonęła doszczętnie, przetrwały tylko betonowo-kamienne fundamenty. Z czasem polana w dużym stopniu zarosła lasem.
Polana znajduje się w granicach wsi Krośnica w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Krościenko nad Dunajcem. Nieco powyżej polany znajduje się ocembrowane źródło, z którego w sezonie letnim korzystają turyści przebywający w Studenckiej Bazie Namiotowej Lubań.

## Szlaki turystyczne
przełęcz Snozka – Wdżar – Drzyślawa – Wyrobki – Lubań. Czas przejścia: 2:05 h, ↓ 1:40 h
 Krościenko – Marszałek – Wyrobki – Lubań. Czas przejścia: 3:10 h, ↓ 2:10 h
 Grywałd – Wyrobki – Lubań. Czas przejścia: 2:10 h, ↓ 1:20 h.

title: Wyrobki (polana)

wikitext:
{{Polana infobox
 |nazwa            = Wyrobki
 |grafika          = Lubań bacówka.jpg
 |opis grafiki     = Bacówka na Wyrobkach, 1974 r.
 |państwo          = POL
 |położenie        = [[województwo małopolskie]]
 |pasmo            = [[Gorce]], [[Karpaty]]
 |wysokość         = 980–1070
 |powierzchnia     =
 |zagospodarowanie = nieużytki
 |kod mapy         = powiat nowotarski
 |współrzędne      = 49°29′09″N 20°20′22″E
 |commons          = category:Wyrobek (Lubań)
}}
'''Wyrobki''' – polana pod szczytem [[Lubań (szczyt)|Lubania]] w [[Gorce|Gorcach]]. Znajduje się na jego południowym stoku, w miejscu, w którym krzyżują się dwa szlaki turystyczne: niebieski z przełęczy [[Snozka (przełęcz)|Snozka]] z zielonym z [[Grywałd]]u<ref name=gorce />.

W dolnej części polany, wśród wierzb i osik znajdują się ruiny dawnej [[bacówka (schronisko)|bacówki]] PTTK. Jej budowa przeciągała się przez wiele lat. Wreszcie uruchomiono ją w 1975 r. W przewodniku ''Gorce'' tak ją oceniają: ''„budynek nie raził ostentacyjną obecnością”''. Przetrwał tylko 3 lata, w styczniu 1978 r. bowiem bacówka zapaliła się. Z powodu trudnego dojazdu i obfitego śniegu straż pożarna nie mogła do niej dojechać. Bacówka spłonęła doszczętnie, przetrwały tylko betonowo-kamienne fundamenty<ref name=gorce />. Z czasem polana w dużym stopniu zarosła lasem<ref name=geo />.

Polana znajduje się w granicach wsi [[Krośnica (województwo małopolskie)|Krośnica]] w [[województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[powiat nowotarski|powiecie nowotarskim]], w [[Krościenko nad Dunajcem (gmina)|gminie Krościenko nad Dunajcem]]<ref name=geo />. Nieco powyżej polany znajduje się ocembrowane źródło, z którego w sezonie letnim korzystają turyści przebywający w [[Studencka Baza Namiotowa Lubań|Studenckiej Bazie Namiotowej Lubań]]<ref name=gorce />.

== Szlaki turystyczne ==
: {{szlak|niebieski}} przełęcz [[Snozka (przełęcz)|Snozka]] – [[Wdżar]] – [[Drzyślawa (przełęcz)|Drzyślawa]] – Wyrobki – [[Lubań (szczyt)|Lubań]]. Czas przejścia: 2:05 h, ↓ 1:40 h
: {{szlak|czerwony}} Krościenko – [[Marszałek (szczyt)|Marszałek]] – Wyrobki – Lubań. Czas przejścia: 3:10 h, ↓ 2:10 h
: {{szlak|zielony}} Grywałd – Wyrobki – Lubań. Czas przejścia: 2:10 h, ↓ 1:20 h<ref name=comp />.
[[Plik:Wyrobek 3G40.jpg|thumb|lewo|240px|Ruiny dawnej bacówki na polanie Wyrobki]]

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=comp>{{Cytuj |tytuł = Gorce. Mapa turystyczna 1: 50 000 |miejsce = Kraków |wydawca = Compass|data = 2007 |isbn = 83-89472-59-7}}</ref>
<ref name=geo>{{cytuj |url = http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/ |tytuł = Geoportal. Mapa lotnicza |data dostępu = 2022-01-06}}</ref>
<ref name=gorce>{{Cytuj |autor = M. Cieszkowski; P. Lubieński |redaktor = P. Lubieński |tytuł = Gorce – przewodnik dla prawdziwego turysty |miejsce = Pruszków |wydawca = Oficyna Wydawnicza „Rewasz” |data = 2004 |isbn = 83-89188-19-8}}</ref>
</references>

{{Polany Gorców}}

[[Kategoria:Polany gorczańskie]]
[[Kategoria:Krośnica (województwo małopolskie)]]

title: Wyrobki

Państwo: Polska

Położenie: województwo małopolskie

Pasmo: Gorce, Karpaty

Zagospodarowanie: nieużytki


text:
# Wacarnia
Jeden z użytkowników Wikipedii oznaczył tę stronę jako kwalifikującą się do natychmiastowego skasowania.
W najbliższym czasie administratorzy Wikipedii zweryfikują to zgłoszenie.
Jeśli nie zgadzasz się z oceną wikipedysty, wypowiedz się na stronie dyskusji. Autorów prosimy o zapoznanie się z informacjami o najczęstszych powodach usuwania artykułów.
Uzasadnienie: treść niezrozumiała
Administratorze! Pamiętaj, żeby przed skasowaniem artykułu sprawdzić linkujące, dyskusję i historię zmian (ostatnia zmiana wykonana przez Jeż0216).

to kraina obok kilku wysp z wieloma prowinicjami kraj ma swoją historię

republika ludowo-cesarskiej wacarnii
historia
w 1990 przysłano mapę wacarnii i spotkali skrzypka to dość przyjazny wacarnik potem przypadkiem w podejrzany budynek spotkano Karola cesarza potem odkryto kolejnego zwanym emilem on dość był koksarny i machał tymi koksami w wsi obok Antananarywy ale odkryto innych krokodylka w 13 maju w Miami a po 2 dniach maxia farmera w Astanie stolicy Kazachstanu ale obaj byli nieznośni jeden gryzł jak krokodyl a drugi zawsze wystawiał grabie i nimi machał i trzymał rewolwer w 1992 odkryto allana karetkę przy nowym jorku gdzie udawał lekarza potem mnich adi w pekinie gdzie mówił że jako jedyny był mdły w 1993 spotkano ja pierdzę ale spotkano ją już w 1853 nieznali ale mówili że ta postać miała nóż pierdziała alfabetem i uśmiechała nienaturalnie

wikiname: plwiki

title: Wacarnia

in_language: pl

wikitext:
{{ek|bełkot}}

'''to kraina obok kilku wysp z wieloma prowinicjami kraj ma swoją historię'''

''<big>republika ludowo-cesarskiej wacarnii</big>''

<big>historia</big>

w 1990 przysłano mapę wacarnii i spotkali skrzypka to dość przyjazny wacarnik potem przypadkiem w podejrzany budynek spotkano Karola cesarza potem odkryto kolejnego zwanym emilem on dość był koksarny i machał tymi koksami w wsi obok Antananarywy ale odkryto innych krokodylka w 13 maju w Miami a po 2 dniach maxia farmera w Astanie stolicy Kazachstanu ale obaj byli nieznośni jeden gryzł jak krokodyl a drugi zawsze wystawiał grabie i nimi machał i trzymał rewolwer w 1992 odkryto allana karetkę przy nowym jorku gdzie udawał lekarza potem mnich adi w pekinie gdzie mówił że jako jedyny był mdły w 1993 spotkano ja pierdzę ale spotkano ją już w 1853 nieznali ale mówili że ta postać miała nóż pierdziała alfabetem i uśmiechała nienaturalnie


text:
# Leśniczówka na Zielonym
Leśniczówka na Zielonym – osada leśna w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Piaseczno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.

title: Leśniczówka na Zielonym

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Leśniczówka na Zielonym
 |rodzaj miejscowości    = osada leśna
 |zdjęcie                = Leśnictwo_Bogatki.jpg
 |opis zdjęcia           = Obszar Leśnictwa Bogatki na terenie Leśniczówki na Zielonym
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat piaseczyński|piaseczyński]]
 |gmina                  = [[Piaseczno (gmina)|Piaseczno]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 22
 |kod pocztowy           = 05-503{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WPI
 |SIMC                   = 0006209{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Piaseczno (gmina)
 |współrzędne            = 52°01'31"N 20°58'03"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|5494|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Leśniczówka na Zielonym''' – [[osada leśna]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat piaseczyński|powiecie piaseczyńskim]], w [[Piaseczno (gmina)|gminie Piaseczno]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo warszawskie (1975–1998)|województwa warszawskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2022-10|s=657}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Piaseczno}}

[[Kategoria:Piaseczno (gmina)]]

title: Leśniczówka na Zielonym

Województwo: mazowieckie

Powiat: piaseczyński

Gmina: Piaseczno

Tablice rejestracyjne: WPI


text:
# USL Pro 2014
USL Pro w roku 2014 był czwartym sezonem tych rozgrywek. Po raz pierwszy w historii mistrzem USL został klub Sacramento Republic FC, natomiast wicemistrzem Harrisburg City Islanders.

## Sezon zasadniczy
| #  | Drużyna                   | M  | Z  | R  | P  | BR+ | BR- | +/- | Punkty | Uwagi    |
| -- | ------------------------- | -- | -- | -- | -- | --- | --- | --- | ------ | -------- |
| 1  | Orlando City SC           | 28 | 19 | 5  | 4  | 56  | 24  | +32 | 62     | Play Off |
| 2  | Sacramento Republic FC    | 28 | 17 | 4  | 7  | 49  | 28  | +21 | 55     | Play Off |
| 3  | Los Angeles Galaxy II     | 28 | 15 | 6  | 7  | 54  | 38  | +16 | 51     | Play Off |
| 4  | Richmond Kickers          | 28 | 13 | 12 | 3  | 53  | 28  | +25 | 51     | Play Off |
| 5  | Charleston Battery        | 28 | 11 | 8  | 9  | 36  | 31  | +5  | 41     | Play Off |
| 6  | Rochester Rhinos          | 28 | 10 | 8  | 10 | 29  | 25  | +4  | 38     | Play Off |
| 7  | Wilmington Hammerheads FC | 28 | 9  | 11 | 8  | 35  | 33  | +2  | 38     | Play Off |
| 8  | Harrisburg City Islanders | 28 | 10 | 7  | 11 | 45  | 46  | −1  | 37     | Play Off |
| 9  | Arizona United SC         | 28 | 10 | 5  | 13 | 32  | 47  | −15 | 33     |          |
| 10 | Oklahoma City Energy FC   | 28 | 9  | 5  | 14 | 32  | 37  | −5  | 32     |          |
| 11 | Pittsburgh Riverhounds SC | 28 | 9  | 5  | 14 | 35  | 49  | −14 | 32     |          |
| 12 | Charlotte Eagles          | 28 | 9  | 4  | 15 | 33  | 40  | −7  | 31     |          |
| 13 | Orange County Blues FC    | 28 | 9  | 1  | 18 | 31  | 54  | −23 | 28     |          |
| 14 | Dayton Dutch Lions        | 28 | 6  | 4  | 18 | 28  | 63  | −35 | 22     |          |

Aktualne na 7 sierpnia 2020. Źródło:
Zasady ustalania kolejności: 1. liczba zdobytych punktów; 2. różnica zdobytych bramek; 3. większa liczba zdobytych bramek.

## Play Off

### Ćwierćfinał
| Drużyna 1              | Wynik       | Drużyna 2                 |
| ---------------------- | ----------- | ------------------------- |
| Richmond Kickers       | 2:1 po dog. | Charleston Battery        |
| Orlando City FC        | 0:1         | Harrisburg City Islanders |
| Sacramento Republic FC | 4:1         | Wilmington Hammerheads FC |
| Los Angeles Galaxy II  | 2:1         | Rochester Rhinos          |

### Półfinał
| Drużyna 1              | Wynik | Drużyna 2                 |
| ---------------------- | ----- | ------------------------- |
| Richmond Kickers       | 2:3   | Harrisburg City Islanders |
| Sacramento Republic FC | 3:2   | Los Angeles Galaxy II     |

### Finał
| Drużyna 1              | Wynik | Drużyna 2                 |
| ---------------------- | ----- | ------------------------- |
| Sacramento Republic FC | 2:0   | Harrisburg City Islanders |

title: USL Pro 2014

wikitext:
{{Rozgrywki ligowe infobox
 |nazwa                         = USL Pro 2014
 |nazwa oryginalna              =
 |dyscyplina                    = piłka nożna
 |poprzednie                    = [[USL Pro 2013|2013]]
 |następne                      = [[United Soccer League 2015|2015]]
 |logo                          =
 |opis logo                     =
 |alt logo                      =
 |państwo                       = USA
 |organizator                   =
 |poziom ligowy                 =
 |edycja                        =
 |termin                        = 22 III 2014 – 27 IX 2014
 |liczba zespołów               =
 |liczba kolejek                =
 |liczba meczów                 =
 |liczba obiektów               =
 |liczba miast                  =
 |liczba bramek                 =
 |zwycięzca                     = [[Sacramento Republic FC]]
 |2. miejsce                    =
 |3. miejsce                    =
 |commons                       =
}}
'''USL Pro''' w roku 2014 był czwartym sezonem tych rozgrywek. Po raz pierwszy w historii mistrzem USL został klub [[Sacramento Republic FC]], natomiast wicemistrzem [[Penn FC|Harrisburg City Islanders]].

== Sezon zasadniczy ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
!width="30px"|#
!width="200px"|Drużyna
!width="30px"|M
!width="30px"|Z
!width="30px"|R
!width="30px"|P
!width="30px"|BR+
!width="30px"|BR-
!width="30px"|+/-
!Punkty
!width="100px"|Uwagi
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''1'''
|[[Orlando City SC]]
|28
|19
|5
|4
|56
|24
| +32
|'''62'''
| rowspan="8" |Play Off
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''2'''
|[[Sacramento Republic FC]]
|28
|17
|4
|7
|49
|28
| +21
|'''55'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''3'''
|[[Los Angeles Galaxy|Los Angeles Galaxy II]]
|28
|15
|6
|7
|54
|38
| +16
|'''51'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''4'''
|[[Richmond Kickers]]
|28
|13
|12
|3
|53
|28
| +25
|'''51'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''5'''
|[[Charleston Battery]]
|28
|11
|8
|9
|36
|31
| +5
|'''41'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''6'''
|[[Rochester Rhinos]]
|28
|10
|8
|10
|29
|25
| +4
|'''38'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''7'''
|[[Wilmington Hammerheads FC]]
|28
|9
|11
|8
|35
|33
| +2
|'''38'''
|- style="background-color:PaleGreen"
|'''8'''
|[[Penn FC|Harrisburg City Islanders]]
|28
|10
|7
|11
|45
|46
|−1
|'''37'''
|-
|'''9'''
|[[Arizona United SC]]
|28
|10
|5
|13
|32
|47
|−15
|'''33'''
| rowspan="6" |
|-
|'''10'''
|[[Oklahoma City Energy FC]]
|28
|9
|5
|14
|32
|37
|−5
|'''32'''
|-
|'''11'''
|[[Pittsburgh Riverhounds SC]]
|28
|9
|5
|14
|35
|49
|−14
|'''32'''
|-
|'''12'''
|[[Charlotte Eagles]]
|28
|9
|4
|15
|33
|40
|−7
|'''31'''
|-
|'''13'''
|[[Orange County SC|Orange County Blues FC]]
|28
|9
|1
|18
|31
|54
|−23
|'''28'''
|-
|'''14'''
|[[Dayton Dutch Lions]]
|28
|6
|4
|18
|28
|63
|−35
|'''22'''
|}

Aktualne na 7 sierpnia 2020. Źródło:<ref>{{Cytuj | url=https://fbref.com/en/comps/73/716/2014-USL-Pro-Stats | tytuł=2014 USL Pro Stats | FBref.com | opublikowany=fbref.com | język=en | data dostępu=2024-04-26}}</ref>

Zasady ustalania kolejności: 1. liczba zdobytych punktów; 2. różnica zdobytych bramek; 3. większa liczba zdobytych bramek.

== Play Off  ==

=== Ćwierćfinał ===
{{OneLegStart}}
{{OneLegResult|[[Richmond Kickers]]||2:1 [[dogrywka|po dog.]]|[[Charleston Battery]]||wygrała=1}}
{{OneLegResult|[[Orlando City FC]]||0:1|[[Penn FC|Harrisburg City Islanders]]||wygrała=2}}
{{OneLegResult|[[Sacramento Republic FC]]||4:1|[[Wilmington Hammerheads FC]]||wygrała=1}}
{{OneLegResult|[[Los Angeles Galaxy|Los Angeles Galaxy II]]||2:1|[[Rochester Rhinos]]||wygrała=1}}
|}

=== Półfinał ===
{{OneLegStart}}
{{OneLegResult|[[Richmond Kickers]]||2:3|[[Penn FC|Harrisburg City Islanders]]||wygrała=2}}
{{OneLegResult|[[Sacramento Republic FC]]||3:2|[[Los Angeles Galaxy|Los Angeles Galaxy II]]||wygrała=1}}
|}

=== Finał ===
{{OneLegStart}}
{{OneLegResult|[[Sacramento Republic FC]]||2:0|[[Penn FC|Harrisburg City Islanders]]||wygrała=1}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{3 poziom Fb USA}}

[[Kategoria:2014 w piłce nożnej]]

title: · USL Pro 2014

Państwo: Stany Zjednoczone

Zwycięzca: Sacramento Republic FC


text:
# Zespół dworski w Sieborowicach
Zespół dworski w Sieborowicach – zespół dworski z otoczeniem parkowym znajdujący się w Sieborowicach, w gminie Michałowice, w powiecie krakowskim.
Obiekt w skład którego wchodzi: dwór, mur ogrodzeniowy z bramą oraz park, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie.

## Historia
Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych o Sieborowicach pojawiła się w 1337 roku i przynajmniej do XVI wieku wieś była własnością cząstkową. Na początku XVI wieku dzierżawcami wsi byli Więcławscy herbu Leliwa. Rejestr z 1581 roku wymienia wieś jako własność szlachcica Jana Staszkowskiego, a w rejestrze poborowym województwa krakowskiego z roku 1629 figuruje Albert Młodziejowski. W roku 1633 dzierżawcą wsi była Elżbieta Szembakowa. Od 1680 roku wieś należała do Akademii Krakowskiej. Pod koniec XIX wieku właścicielami Sieborowic została rodzina Zakrzeńskich herbu Poraj. Wówczas stał tam dwór drewniany, parterowy, konstrukcji zrębowej, kryty gontem. W 1882 roku Bolesław Zakrzeński (1849–1924) do starego obiektu dobudował nowy, murowany.
Po śmierci Bolesława właścicielem majątku został jego syn Julian, a potem syn Juliana i Elżbiety z Hallerów, Władysław (1901–1981). W konsekwencji reformy rolnej z 1944 roku majątek został znacjonalizowany a rodzina Zakrzeńskich zmuszona została do opuszczenia majątku bez prawa osiedlenia się na terenie powiatu. Dwór, spichlerz, stajnia... w myśl zasady - co „dworskie to nasze” - wozownia, stodoła, szopa, chlewnia, wołownia i kuźnia zostały rozgrabione przez okoliczną ludność.
W 1945 rodzina Zakrzeńskich wyemigrowała z kraju. Budynek przeznaczono na szkołę ludową pod patronatem Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych, a 14 lipca 1947 roku zdewastowany obiekt przekazano zlikwidowanemu w Krakowie przy ulicy Krzywdy Państwowemu Domowi Dziecka, i 15 grudnia wprowadziły się do niego dzieci.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego w dworze przebywali: gen. Stanisław Haller, mjr Henryk Dobrzański, ppłk Łukasz Grzywacz-Świtalski oraz gen. Tadeusz Komorowski.

## Architektura
Eklektyczny dwór, wybudowany w 1882 roku przez Bolesława Zakrzeńskiego. Budynek murowany, na rzucie litery "T", wysoko podmurowany. Korpus główny i skrzydło zachodnie są dwukondygnacyjne, a skrzydło wschodnie jednokondygnacyjne. Wejście do dworu znajduje się w parterowej części. Poprzedza je arkadowo-filarowy portyk z tralkową balustradą. Od zachodniej strony znajduje się wieloboczny ryzalit z tarasem otoczonym balustradą tralkową. Elewacja jest tynkowana, w części dwukondygnacyjnej parter jest zdobiony boniowaniem. Między kondygnacjami znajduje się gzyms kordonowy. Okna rozmieszczone niesymetrycznie, prostokątne, otoczone dekoracyjnymi opaskami, a w części ryzalitowej zwieńczone półkoliście. Skrzydło zachodnie od strony południowej jest zwieńczone dekoracyjnym szczytem z herbem właścicieli i rokiem budowy dworu. Herb jest obramowany kartuszem, po bokach znajdują się woluty i dwa wazony. Podobny element dekoracyjny można zobaczyć w części środkowej elewacji zachodniej. Tu przyjmuje postać attykowego szczytu z owalnym, zablendowanym okienkiem w części centralnej i datą (remontu) 2003 na jednej z części bocznych.
W holu znajdował się kominek, w pokojach piece kaflowe, ściany były ozdobione dekoracją stiukową.
W skład zespołu dworskiego wchodzą ponadto budynki gospodarcze – dwa spichlerze murowane, stajnie dworskie przebudowane na dom zarządcy, kuźnia i rządcówka przebudowana na chlewnię, oraz wozownia, ułożone w funkcjonalny czworobok. Większość zabudowań pochodzi z przełomu XIX i XX wieku.

## Park
Całość usytuowana jest w neoklasycystycznym parku otoczonym murem z bramą wjazdową od strony wschodniej. Do kompleksu należał także staw. Park zaprojektowała krakowska firma ogrodnicza „Frege” założona przez Karola Freegego.

title: Zespół dworski w Sieborowicach

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Dwór w Sieborowicach
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = A-584 z 19.04.1988 [A-506/M]<ref name=":rejestr">{{Cytuj |url = https://www.wuoz.malopolska.pl/wp-content/uploads/2023/07/Rejestr-zabytk%C3%B3w-powiaty-lipiec-2023.pdf |tytuł = Wykaz obiektów wpisanych do Rejestru Zabytków Nieruchomych Województwa Małopolskiego z uwzględnieniem podziału na powiaty i gminy |opublikowany = wuoz.malopolska.pl |data dostępu = 2023-11-21}}</ref>.
 |zdjęcie               = Sieborowice-dwor od pd-zach maj 2006.jpg
 |opis zdjęcia          = Dwór – widok od strony południowo-zachodniej
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = Polska
 |miejscowość           = [[Sieborowice]]
 |adres                 = ul. Pałacowa 22
 |typ budynku           = [[Dwór (budynek)|dwór]]
 |styl architektoniczny = [[Eklektyzm (architektura)|eklektyzm]]
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 1882
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Michałowice (gmina w województwie małopolskim)
 |współrzędne           = 50°9′47″N 20°3′12″E
 |commons               = Category:Manor in Sieborowice
 |www                   = http://www.domdzieckasieborowice.pl/
}}
'''Zespół dworski w Sieborowicach''' – zespół dworski z otoczeniem parkowym znajdujący się w [[Sieborowice|Sieborowicach]], w [[Michałowice (gmina w województwie małopolskim)|gminie Michałowice]], w [[Powiat krakowski|powiecie krakowskim]].

Obiekt w skład którego wchodzi: [[Dwór (budynek)|dwór]], mur ogrodzeniowy z bramą oraz park, został wpisany do [[Rejestr zabytków (Polska)|rejestru zabytków]] [[zabytek|nieruchomych]] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie.

== Historia ==
Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych o Sieborowicach pojawiła się w 1337 roku i przynajmniej do XVI wieku wieś była własnością cząstkową{{r|Libicki2012-s406}}. Na początku XVI wieku dzierżawcami wsi byli Więcławscy [[Leliwa (herb szlachecki)|herbu Leliwa]]. Rejestr z 1581 roku wymienia wieś jako własność szlachcica Jana Staszkowskiego, a w rejestrze poborowym województwa krakowskiego z roku 1629 figuruje Albert Młodziejowski. W roku 1633 dzierżawcą wsi była Elżbieta Szembakowa. Od 1680 roku wieś należała do [[Uniwersytet Jagielloński|Akademii Krakowskiej]]{{r|pejzaze 4-5}}. Pod koniec XIX wieku właścicielami Sieborowic została rodzina Zakrzeńskich herbu Poraj. Wówczas stał tam dwór drewniany, parterowy, konstrukcji zrębowej, kryty [[gont]]em. W 1882 roku Bolesław Zakrzeński (1849–1924) do starego obiektu dobudował nowy, murowany{{r|dworymalopolski}}.

Po śmierci Bolesława właścicielem majątku został jego syn Julian, a potem syn Juliana i Elżbiety z Hallerów, Władysław (1901–1981). W konsekwencji [[Reforma rolna w Polsce (1944)|reformy rolnej z 1944]] roku majątek został znacjonalizowany a rodzina Zakrzeńskich zmuszona została do opuszczenia majątku bez prawa osiedlenia się na terenie powiatu. ''Dwór, spichlerz, stajnia... w myśl zasady - co „dworskie to nasze” - wozownia, stodoła, szopa, chlewnia, wołownia i kuźnia zostały rozgrabione przez okoliczną ludność''{{r|pejzaze 19-20}}.

W 1945 rodzina Zakrzeńskich wyemigrowała z kraju. Budynek przeznaczono na szkołę ludową pod patronatem [[Uniwersytet Ludowy|Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych]], a 14 lipca 1947 roku zdewastowany obiekt przekazano zlikwidowanemu w Krakowie przy ulicy Krzywdy Państwowemu Domowi Dziecka, i 15 grudnia wprowadziły się do niego dzieci{{r|pejzaze 4-5}}{{r|Dom Dziecka}}.

W okresie [[Historia Polski (1918–1939)|dwudziestolecia międzywojennego]] w dworze przebywali: gen. [[Stanisław Haller]], mjr [[Henryk Dobrzański]], ppłk [[Łukasz Grzywacz-Świtalski]] oraz gen. [[Tadeusz Komorowski]]{{r|pejzaze 19-20}}.

== Architektura ==
[[Eklektyzm (architektura)|Eklektyczny]] dwór, wybudowany w 1882 roku przez Bolesława Zakrzeńskiego{{r|Libicki2012-s406}}. Budynek murowany, na rzucie litery "T", wysoko podmurowany. Korpus główny i skrzydło zachodnie są dwukondygnacyjne, a skrzydło wschodnie jednokondygnacyjne. Wejście do dworu znajduje się w parterowej części. Poprzedza je arkadowo-filarowy [[portyk]] z [[Balas|tralkową]] [[Balustrada|balustradą]]. Od zachodniej strony znajduje się wieloboczny [[ryzalit]] z tarasem otoczonym balustradą tralkową. Elewacja jest tynkowana, w części dwukondygnacyjnej parter jest zdobiony [[boniowanie]]m. Między kondygnacjami znajduje się [[gzyms]] kordonowy. Okna rozmieszczone niesymetrycznie, prostokątne, otoczone dekoracyjnymi opaskami, a w części [[ryzalit]]owej zwieńczone półkoliście. Skrzydło zachodnie od strony południowej jest zwieńczone dekoracyjnym [[Szczyt (architektura)|szczytem]] z herbem właścicieli i rokiem budowy dworu. Herb jest obramowany [[Kartusz (ozdoba)|kartuszem]], po bokach znajdują się [[Woluta|woluty]] i dwa [[wazon]]y. Podobny element dekoracyjny można zobaczyć w części środkowej elewacji zachodniej. Tu przyjmuje postać [[Attyka (architektura)|attykowego]] [[Szczyt (architektura)|szczytu]] z owalnym, [[Blenda (architektura)|zablendowanym]] okienkiem w części centralnej i datą (remontu) 2003 na jednej z części bocznych{{r|dworymalopolski}}.

W holu znajdował się kominek, w pokojach piece kaflowe, ściany były ozdobione dekoracją [[stiuk]]ową{{r|pejzaze 19-20}}.

W skład zespołu dworskiego wchodzą ponadto budynki gospodarcze – dwa [[spichlerz]]e murowane, stajnie dworskie przebudowane na dom zarządcy, [[kuźnia]] i rządcówka przebudowana na chlewnię, oraz wozownia, ułożone w funkcjonalny czworobok{{r|pejzaze 19-20}}. Większość zabudowań pochodzi z przełomu XIX i XX wieku.

== Park ==
Całość usytuowana jest w neoklasycystycznym parku otoczonym murem z bramą wjazdową od strony wschodniej{{r|gmina}}. Do kompleksu należał także staw{{r|dworymalopolski}}. Park zaprojektowała krakowska firma ogrodnicza „Frege” założona przez [[Karol Freege|Karola Freegego]]{{r|pejzaze 19-20}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Libicki2012-s406">{{cytuj książkę | nazwisko = Libicki | imię = Piotr | tytuł = Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu | wydawca =[[Dom Wydawniczy Rebis| Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.]]|miejsce = Poznań | rok = 2012 | strony = 406 | isbn = 978-837510-597-1}}</ref>
<ref name="dworymalopolski">{{cytuj stronę | url = http://www.dworymalopolski.pl/index.htm | tytuł = dworymalopolski.pl | data dostępu = 2014-05-23 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170810001810/http://www.dworymalopolski.pl/index.htm | zarchiwizowano = 2017-08-10}}</ref>
<ref name="gmina">{{cytuj stronę | url = https://archive.is/20130503192408/http://www.michalowice.malopolska.pl/turystyka.php?rodzaj=1&id=18 | tytuł = Strona gminy | data dostępu = 2014-05-23}}</ref>
<ref name="Dom Dziecka">{{cytuj stronę | url = http://www.domdzieckasieborowice.pl/ | tytuł = Strona Domu Dziecka | data dostępu = 2014-05-23}}</ref>
<ref name="pejzaze 19-20">{{cytuj stronę | url = http://www.michalowice.malopolska.pl/spzm/publikacje/nr19-20.pdf | tytuł = Naddłubniańskie Pejzaże nr 19-20 | data dostępu = 2014-05-23}}</ref>
<ref name="pejzaze 4-5">{{cytuj stronę | url = http://www.michalowice.malopolska.pl/spzm/publikacje/nr4_5.pdf | tytuł = Naddłubniańskie Pejzaże nr 4-5| data dostępu = 2014-05-23}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Sieborowice}}
[[Kategoria:Dwory w powiecie krakowskim|Sieborowice]]
[[Kategoria:Zabytki w powiecie krakowskim]]
[[Kategoria:Sieborowice|Dwór]]

title: Dwór w Sieborowicach

Miejscowość: Sieborowice

Adres: ul. Pałacowa 22

Typ budynku: dwór

Styl architektoniczny: eklektyzm


text:
# Jean-Marc Thystère-Tchicaya
Jean-Marc Thystère-Tchicaya (ur. 11 kwietnia 1964 w Villeneuve-Saint-Georges) – kongijski polityk, kilkukrotny minister, przewodniczący Zgromadzenia na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego.
W latach 2015–2021 był minister ds. węglowodorów, od 2021 do 2022 ministrem transportu, lotnictwa cywilnego i marynarki handlowej, a od 2022 roku jest minister ds. specjalnych stref ekonomicznych i dywersyfikacji gospodarczej.

## Życiorys
Jest synem polityka Jean-Pierre Thystère Tchicaya, który pełnił w przeszłości obowiązki prezydenta Konga. Edukację podstawową i średnią odbierał w Brazzaville. Następnie kształcił się w Wyższej Szkole Elektroniki i Informatyki w Paryżu (fr. École supérieure des techniciens en électronique et informatique), a na uczelni Pigier Paris uzyskał tytuł analityka-programisty w zakresie informatyki zarządczej. Od 1989 roku pracował w Bull France. W 1997 roku wrócił do Konga gdzie podjął pracę w Elf Congo jako inżynier informatyk. Był szefem działu komunikacji w Total E&P Congo.
Został prezesem federacji naftowej oraz wiceprzewodniczącym Związku Pracodawców.

### Działalność polityczna
Został członkiem założonej przez jego ojca partii – Zgromadzenia na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego. W wyborach parlamentarnych w 2012 roku został wybrany deputowanym do Zgromadzenia Narodowego, kandydując z okręgu Mvoumvou zdobył 62,52% głosów. W wyborach samorządowych w 2014 roku został natomiast radnym miasta Pointe-Noire. W maju 2015 roku, po śmierci swojego ojca, objął przewodnictwo w partii. 20 sierpnia tego samego roku wszedł w skład rządu jako minister ds. węglowodorów. W wyborach parlamentarnych w 2017 roku ponownie wybrano go deputowanym. W maju 2021 roku ponownie wszedł w skład rządu jako minister transportu, lotnictwa cywilnego i marynarki handlowej. Po zmianach w rządzie we wrześniu 2022 roku został ministrem specjalnych stref ekonomicznych i dywersyfikacji gospodarczej.

## Życie prywatne
Jest żonaty, para wychowuje trójkę dzieci.

title: Jean-Marc Thystère-Tchicaya

wikitext:
{{Polityk infobox
 | imię i nazwisko     = Jean-Marc Thystère-Tchicaya
 | grafika             = Jean-Marc Thystère-Tchicaya - 2017 (cropped).jpg
 | opis grafiki        = Jean-Marc Thystère-Tchicaya (2017)
 | data urodzenia      = 11 kwietnia 1964
 | miejsce urodzenia   = [[Villeneuve-Saint-Georges]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | funkcja             = Minister specjalnych stref ekonomicznych
 | partia              = [[Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego]]
 | od                  = 24 września 2022
 | do                  =
 | poprzednik          = [[Émile Ouosso]]
 | następca            =
 | commons             = Category:Jean-Marc Thystère-Tchicaya
 | quote               =
 | news                =
 | 2 funkcja           = Minister transportu, lotnictwa cywilnego i marynarki handlowej
 | 2 partia            = [[Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego]]
 | 2 od                = 15 maja 2021
 | 2 do                = 24 września 2022
 | 2 poprzednik        = [[Ingrid Ebouka-Babackas]]
 | 2 następca          = [[Honoré Sayi]]
 | 3 funkcja           = Minister ds. węglowodorów
 | 3 partia            = [[Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego]]
 | 3 od                = 20 sierpnia 2015
 | 3 do                = 15 maja 2021
 | 3 następca          = [[Bruno Itoua]]
 | 3 poprzednik        = [[André-Raphaël Loemba]]
}}

'''Jean-Marc Thystère-Tchicaya''' (ur. [[11 kwietnia]] [[1964]] w [[Villeneuve-Saint-Georges]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Portrait : Jean Marc Thystère-Tchicaya, nouveau ministre des hydrocarbures {{!}} adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo |data dostępu = 2024-07-02 |opublikowany = www.adiac-congo.com |url = https://www.adiac-congo.com/content/portrait-jean-marc-thystere-tchicaya-nouveau-ministre-des-hydrocarbures-37668}}</ref>) – [[Kongo|kongijski]] [[polityk]], kilkukrotny minister, przewodniczący [[Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego|Zgromadzenia na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego]].

W latach 2015–2021 był minister ds. węglowodorów, od 2021 do 2022 ministrem transportu, lotnictwa cywilnego i marynarki handlowej, a od 2022 roku jest minister ds. specjalnych stref ekonomicznych i dywersyfikacji gospodarczej.

== Życiorys ==
Jest synem polityka [[Jean-Pierre Thystère Tchicaya]], który pełnił w przeszłości obowiązki [[Prezydenci Konga|prezydenta Konga]]<ref name=":0" />. Edukację podstawową i średnią odbierał w [[Brazzaville]]<ref name=":0" />. Następnie kształcił się w Wyższej Szkole Elektroniki i Informatyki w [[Paryż]]u ([[Język francuski|fr.]] ''École supérieure des techniciens en électronique et informatique''), a na uczelni ''Pigier Paris'' uzyskał tytuł analityka-programisty w zakresie informatyki zarządczej<ref name=":0" />. Od 1989 roku pracował w ''Bull France<ref name=":0" />''. W 1997 roku wrócił do Konga gdzie podjął pracę w ''[[Elf Congo]]'' jako inżynier informatyk<ref name=":0" />. Był szefem działu komunikacji w [[TotalEnergies|Total E&P Congo]]<ref name=":0" />.

Został prezesem federacji naftowej oraz wiceprzewodniczącym Związku Pracodawców<ref name=":0" />.

=== Działalność polityczna ===
Został członkiem założonej przez jego ojca partii – [[Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego|Zgromadzenia na rzecz Demokracji i Postępu Społecznego]]<ref name=":0" />. W wyborach parlamentarnych w 2012 roku został wybrany deputowanym do [[Zgromadzenie Narodowe (Kongo)|Zgromadzenia Narodowego]]<ref name=":0" />, kandydując z okręgu Mvoumvou zdobył 62,52% głosów<ref>{{Cytuj |tytuł = lasemaineafricaine - Résultats du premier tour des élections législatives 2012 |data = 2013-11-03 |data dostępu = 2024-07-02 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20131103031521/http://lasemaineafricaine.net/index.php/national/4244-resultats-du-premier-tour-des-elections-legislatives-2012}}</ref>. W wyborach samorządowych w 2014 roku został natomiast radnym miasta [[Pointe-Noire]]<ref name=":0" />. W maju 2015 roku, po śmierci swojego ojca, objął przewodnictwo w partii<ref name=":3">{{Cytuj |autor = John F. Clark, Samuel Decalo |tytuł = Historical Dictionary of the Republic of the Congo |data =  |isbn = 9780810879898 |s = 386–387}}</ref>. 20 sierpnia tego samego roku wszedł w skład rządu jako minister ds. węglowodorów<ref name=":0" />. W [[Wybory do Zgromadzenia Narodowego Republiki Konga w 2017 roku|wyborach parlamentarnych w 2017 roku]] ponownie wybrano go deputowanym<ref>{{Cytuj |tytuł = élections législatives 2017 |data dostępu = 2024-07-02 |opublikowany = sgg.cg |url = https://www.sgg.cg/JO/2017/congo-jo-2017-06-sp.pdf}}</ref>. W maju 2021 roku ponownie wszedł w skład rządu jako minister transportu, lotnictwa cywilnego i marynarki handlowej<ref>{{Cytuj |tytuł = Exécutif: la composition du nouveau gouvernement {{!}} adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo |data dostępu = 2024-07-02 |opublikowany = www.adiac-congo.com |url = https://www.adiac-congo.com/content/executif-la-composition-du-nouveau-gouvernement-126964}}</ref>. Po zmianach w rządzie we wrześniu 2022 roku został ministrem specjalnych stref ekonomicznych i dywersyfikacji gospodarczej<ref>{{Cytuj |tytuł = Zones économiques spéciales : Jean-Marc Thystère Tchicaya prend les rênes du ministère {{!}} adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo |data dostępu = 2024-07-02 |opublikowany = www.adiac-congo.com |url = https://www.adiac-congo.com/content/zones-economiques-speciales-jean-marc-thystere-tchicaya-prend-les-renes-du-ministere-141588}}</ref>.

== Życie prywatne ==
Jest żonaty, para wychowuje trójkę dzieci<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Thystère-Tchicaya, Jean-Marc}}
[[Kategoria:Kongijscy ministrowie transportu (Kongo)]]
[[Kategoria:Deputowani do Zgromadzenia Narodowego Republiki Konga]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1964]]

title: Jean-Marc Thystère-Tchicaya

Data i miejsce urodzenia: 11 kwietnia 1964 · Villeneuve-Saint-Georges

Okres:
od 24 września 2022
od 15 maja 2021 · do 24 września 2022
od 20 sierpnia 2015 · do 15 maja 2021

Poprzednik:
Émile Ouosso
Ingrid Ebouka-Babackas
André-Raphaël Loemba

Następca:
Honoré Sayi
Bruno Itoua


text:
# Kazimierz Budny
Kazimierz Budny (ur. 12 maja 1863 w Sieluniu, zm. 16 kwietnia 1938 w Warszawie) – adwokat polski.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie ziemiańskiej jako syn Teofila i Józefy z Lesiewskich. Do gimnazjum uczęszczał w Łomży, studiował zaś na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, dyplom kandydata praw uzyskując w 1888 po przedstawieniu pracy O zabójstwie dziecka w świetle prawa obowiązującego. Po studiach przeszedł do warszawskiego Sądu Okręgowego na aplikację tzw. kandydata do posad sądowych, którą po roku zamienił na aplikację adwokacką. 9 września 1889 wpisany został na listę w charakterze pomocnika adwokata przysięgłego; patronami jego byli kolejno Franciszek Nowodworski i Stanisław Leszczyński. Wpisu na listę adwokatów przysięgłych doczekał się w sierpniu 1892.
Przez 45 lat wykonywał w Warszawie zawód adwokata, z przerwą na okres I wojny światowej, kiedy przebywał jakiś czas w Rosji. W Kijowie pełnił funkcję prezesa Polskiego Komitetu Obywatelskiego. Udzielał się społecznie, w latach 1905–1918 był członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, od 26 VI 1907 do 30 XII 1908 także członkiem Zarządu TKN. W 1921 przekazał znaczną kwotę na zakup książek dla biblioteki Izby Adwokackiej w Warszawie. U schyłku życia stopniowy zanik słuchu zmusił go do ograniczenia praktyki, udzielał wówczas jedynie drobnych konsultacji oraz był radcą kilku cukrowni. Zmarł po długiej chorobie 16 kwietnia 1938.

title: Kazimierz Budny

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Kazimierz Budny
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[12 maja]] [[1863]]
 |miejsce urodzenia         = [[Sieluń]]
 |data śmierci              = [[16 kwietnia]] [[1938]]
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |miejsce spoczynku         =
 |zawód                     = [[prawnik]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Warszawski|Cesarski Uniwersytet Warszawski]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Kazimierz Budny''' (ur. [[12 maja]] [[1863]] w [[Sieluń|Sieluniu]], zm. [[16 kwietnia]] [[1938]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – adwokat polski.

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie ziemiańskiej jako syn Teofila i Józefy z Lesiewskich. Do gimnazjum uczęszczał w Łomży, studiował zaś na Wydziale Prawa [[Uniwersytet Warszawski|Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego]], dyplom kandydata praw uzyskując w 1888 po przedstawieniu pracy ''O zabójstwie dziecka w świetle prawa obowiązującego''. Po studiach przeszedł do warszawskiego Sądu Okręgowego na aplikację tzw. kandydata do posad sądowych, którą po roku zamienił na aplikację adwokacką. 9 września 1889 wpisany został na listę w charakterze pomocnika adwokata przysięgłego; patronami jego byli kolejno [[Franciszek Nowodworski]] i [[Stanisław Leszczyński (adwokat)|Stanisław Leszczyński]]. Wpisu na listę adwokatów przysięgłych doczekał się w sierpniu 1892.

Przez 45 lat wykonywał w Warszawie zawód adwokata, z przerwą na okres I wojny światowej, kiedy przebywał jakiś czas w Rosji. W Kijowie pełnił funkcję prezesa Polskiego Komitetu Obywatelskiego. Udzielał się społecznie, w latach 1905–1918 był członkiem [[Towarzystwo Kursów Naukowych (1905–1918)|Towarzystwa Kursów Naukowych]], od 26 VI 1907 do 30 XII 1908 także członkiem Zarządu TKN<ref>''Dziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916,'' opracowali [[Ryszard Błędowski]], [[Stanisław Orłowski (1868–1923)|Stanisław Orłowski]], [[Henryk Stanisław Mościcki|Henryk Mościcki]], Warszawa 1917, [https://www.pbc.rzeszow.pl/dlibra/show-content/publication/edition/5699?id=5699 Podkarpacka BC – wersja elektroniczna].</ref>. W 1921 przekazał znaczną kwotę na zakup książek dla biblioteki Izby Adwokackiej w Warszawie. U schyłku życia stopniowy zanik słuchu zmusił go do ograniczenia praktyki, udzielał wówczas jedynie drobnych konsultacji oraz był radcą kilku cukrowni. Zmarł po długiej chorobie 16 kwietnia 1938.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Stanisław Zięba, ''Kazimierz Budny'', w: ''Słownik biograficzny adwokatów polskich'', tom II: 1919-1944, zeszyt 1 (redaktor naczelny [[Roman Łyczywek]]), Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1988, s. 81

{{SORTUJ:Budny, Kazimierz}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Towarzystwa Kursów Naukowych]]
[[Kategoria:Polscy adwokaci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1863]]
[[Kategoria:Zmarli w 1938]]

title: Kazimierz Budny

Data i miejsce urodzenia: 12 maja 1863 · Sieluń

Data i miejsce śmierci: 16 kwietnia 1938 · Warszawa

Zawód, zajęcie: prawnik

Alma Mater: Cesarski Uniwersytet Warszawski


text:
# Dołczan deresz
Dołczan deresz (Stenobothrus stigmaticus) – gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny szarańczowatych (Acrididae). Osiąga długość 15 mm. Ubarwienie zielone w brązowe plamy.
Występuje na terenie Europy, północnej Afryki oraz w Azji Mniejszej. Zamieszkuje tereny suche i nasłonecznione, m.in. murawy kserotermiczne i wrzosowiska. W Polsce jest szeroko rozprzestrzeniony, wykazany z całego kraju, z wyjątkiem Pojezierza Pomorskiego, Sudetów Zachodnich i Wschodnich, Kotliny Nowotarskiej i Tatr.
Wyróżniane są trzy podgatunki:
- S. s. faberi Harz, 1975
- S. s. ketamensis Nadig, 1979
- S. s. stigmaticus (Rambur, 1838)

title: Dołczan deresz

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Dołczan deresz
 |nazwa łacińska         = ''Stenobothrus stigmaticus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = ([[Pierre Rambur|Rambur]], 1838)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Stenobothrus stigmaticus male.jpg
 |opis grafiki           = samiec
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[prostoskrzydłe]]
 |rodzina                = [[szarańczowate]]
 |podrodzina             = [[Gomphocerinae]]
 |rodzaj                 = ''[[Stenobothrus]]''
 |gatunek                = dołczan deresz
 |synonimy               =
* ''Gryllus stigmaticus'' Rambur, 1838
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Stenobothrus stigmaticus
}}
{{Odsłuchaj
|plik= BioAcoustica 583 2 Stenobothrus stigmaticus 807r3 9-Jan.flac
|tytuł= Dołczan deresz
|opis=    wydawane odgłosy, nagrano w Hiszpanii
}}
'''Dołczan deresz''' (''Stenobothrus stigmaticus'') – gatunek owada [[prostoskrzydłe]]go z rodziny [[szarańczowate|szarańczowatych]] (Acrididae). Osiąga długość 15 [[metr|mm]]. Ubarwienie zielone w brązowe plamy{{r|Sandner}}.

Występuje na terenie [[Europa|Europy]], północnej [[Afryka|Afryki]] oraz w [[Anatolia|Azji Mniejszej]]. Zamieszkuje tereny suche i nasłonecznione, m.in. [[murawa kserotermiczna|murawy kserotermiczne]] i [[wrzosowisko|wrzosowiska]]. W Polsce jest szeroko rozprzestrzeniony{{r|FaunaT2}}, wykazany z całego kraju, z wyjątkiem Pojezierza Pomorskiego, Sudetów Zachodnich i Wschodnich, Kotliny Nowotarskiej i Tatr{{r|Bazyluk}}.

Wyróżniane są trzy podgatunki{{r|Eades}}:
* ''S. s. faberi'' Harz, 1975
* ''S. s. ketamensis'' Nadig, 1979
* ''S. s. stigmaticus'' (Rambur, 1838)

== Zobacz też ==
* [[owady Polski]]
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Bazyluk">{{Cytuj książkę | nazwisko = Bazyluk | imię = Władysław | nazwisko2 = Liana |imię2 = Anna | tytuł = Prostoskrzydłe - Orthoptera | seria = Katalog Fauny Polski cz. 17, z. 2 | data = 2000 | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | isbn = 83-85192-94-8}}</ref>
<ref name="Eades">{{cytuj stronę|url=http://orthoptera.speciesfile.org/Common/basic/Taxa.aspx?TaxonNameID=48119|tytuł=Orthoptera Species File Online: species ''Stenobothrus stigmaticus'' (Rambur, 1838)|autor=Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun|język=en|data dostępu=2010-10-03}}</ref>
<ref name="FaunaT2">{{Cytuj książkę | inni= Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.) | tytuł = Fauna Polski – charakterystyka i wykaz gatunków | tom = II | data = 2007 | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-881470-7-4 | strony = }}</ref>
<ref name="Sandner">{{Cytuj książkę | nazwisko = Sandner| imię = Henryk| tytuł= Owady | data=1990 | wydawca=[[Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]| miejsce = Warszawa | isbn=83-01-08369-7}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Szarańczowate]]
[[Kategoria:Prostoskrzydłe Afryki]]
[[Kategoria:Prostoskrzydłe Azji]]
[[Kategoria:Prostoskrzydłe Europy]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1838 roku]]

title: Dołczan deresz

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: prostoskrzydłe

Rodzina: szarańczowate

Podrodzina: Gomphocerinae

Rodzaj: Stenobothrus

Gatunek: dołczan deresz


text:
# Parafia Matki Bożej Różańcowej w Lublinie
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Lublinie – parafia rzymskokatolicka w Lublinie, należąca do archidiecezji lubelskiej i dekanatu Lublin – Zachód. Została erygowana 15 stycznia 1993 roku.
Obejmuje ulice: Agatową, Ametystową, Bursztynową, Opalową, Perłową, Rubinową, Szafirową, Topazową, Turkusową, Turniową, Na Stoku oraz Wyżynną (strona parzysta oraz nieparzysta od numeru 15 do 51). Na obszarze parafii leżą także posesje przy Nadbystrzyckiej 195M i 195U. Według danych parafii w 2014 na jej terenie mieszkało prawie 14 tysięcy zameldowanych osób. Teren parafii jest zbliżony do granic administracyjnych Czubów Południowych. Kościół znajduje się przy ulicy Bursztynowej.
Parafia powstała w 1993 na nowo wzniesionym osiedlu Widok, w miejscu, w którym w 1987 mieściły się sektory dla wiernych uczestniczących w spotkaniu z Janem Pawłem II. Akt erekcyjny wydał abp Bolesław Pylak 15 stycznia 1993. Od tego czasu funkcjonuje tam samodzielny ośrodek duszpasterski. Obowiązki tworzenia parafii powierzono ks. Lechowi Kunie.
Zespół sakralny obejmuje kościół (dwie kondygnacje) oraz plebanię wzniesioną w latach 1992–1993. Starą kaplicę (1992–1993), którą  pobłogosławił ks. abp Bolesław Pylak 27 maja 1993, wykorzystano po gruntownym remoncie i modernizacji na przedszkole (2009). Prace budowlane docelowej świątyni parafialnej rozpoczęto w 2001, oddano ją do użytku w 2007.
4 października 2014 do parafii został przeniesiony cudowny obraz Matki Bożej Latyczowskiej. 7 października 2017 kościołowi nadano tytuł sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej, Patronki Nowej Ewangelizacji.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Matki Bożej Różańcowej
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Kościół Matki Bożej Różańcowej.jpg
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = PL-LU
 |siedziba                = [[Lublin]]
 |adres                   = ul. Bursztynowa 20
20-576 Lublin
 |data powołania          = 15 stycznia 1993
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[archidiecezja lubelska|lubelska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[dekanat Lublin – Zachód|Lublin – Zachód]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = Matki Bożej Różańcowej
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Marek Warchoł
 |wezwanie                = [[Najświętsza Maryja Panna Różańcowa|Matki Bożej Różańcowej]]
 |dzień wspomnienia       = [[7 października]]
lub I niedziela października
 |kod mapy                = Lublin
 |współrzędne             = 51°13′25.02″N 22°31′2.57″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://parafia-mbr.lublin.pl/
}}
'''Parafia Matki Bożej Różańcowej w Lublinie''' – parafia rzymskokatolicka w [[Lublin]]ie, należąca do [[Archidiecezja lubelska|archidiecezji lubelskiej]] i [[Dekanat Lublin – Zachód|dekanatu Lublin – Zachód]]. Została erygowana 15 stycznia 1993 roku.

Obejmuje ulice: Agatową, Ametystową, Bursztynową, Opalową, Perłową, Rubinową, Szafirową, Topazową, Turkusową, Turniową, Na Stoku oraz Wyżynną (strona parzysta oraz nieparzysta od numeru 15 do 51). Na obszarze parafii leżą także posesje przy Nadbystrzyckiej 195M i 195U. Według danych parafii w 2014 na jej terenie mieszkało prawie 14 tysięcy zameldowanych osób. Teren parafii jest zbliżony do granic administracyjnych [[Czuby|Czubów Południowych]]. Kościół znajduje się przy ulicy Bursztynowej.

Parafia powstała w 1993 na nowo wzniesionym osiedlu Widok, w miejscu, w którym w 1987 mieściły się sektory dla wiernych uczestniczących w [[Podróż apostolska Jana Pawła II do Polski (1987)|spotkaniu z Janem Pawłem II]]. Akt erekcyjny wydał abp [[Bolesław Pylak]] 15 stycznia 1993. Od tego czasu funkcjonuje tam samodzielny ośrodek duszpasterski. Obowiązki tworzenia parafii powierzono ks. Lechowi Kunie.

Zespół sakralny obejmuje kościół (dwie kondygnacje) oraz plebanię wzniesioną w latach 1992–1993. Starą kaplicę (1992–1993), którą  pobłogosławił ks. abp [[Bolesław Pylak]] 27 maja 1993, wykorzystano po gruntownym remoncie i modernizacji na przedszkole (2009). Prace budowlane docelowej świątyni parafialnej rozpoczęto w 2001, oddano ją do użytku w 2007.

4 października 2014 do parafii został przeniesiony cudowny obraz [[Obraz Matki Bożej Latyczowskiej|Matki Bożej Latyczowskiej]]. 7 października 2017 kościołowi nadano tytuł sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej, Patronki Nowej Ewangelizacji.

== Bibliografia ==
* [https://archidiecezjalubelska.pl/parafia/?id=102103 Opis parafii na stronie Archidiecezji Lubelskiej]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://parafia-mbr.lublin.pl Strona internetowa parafii]
{{Parafie dekanatu Lublin – Zachód}}
{{Wspólnoty chrześcijańskie w Lublinie}}

[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Lublinie|Matki Bożej Różańcowej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej|Lublin]]
[[Kategoria:Sanktuaria maryjne w archidiecezji lubelskiej]]

title: Parafia Matki Bożej Różańcowej

Województwo: lubelskie

Siedziba: Lublin

Adres: ul. Bursztynowa 20 · 20-576 Lublin

Data powołania: 15 stycznia 1993

Wyznanie: katolickie

Kościół:
rzymskokatolicki
Matki Bożej Różańcowej

Archidiecezja: lubelska

Dekanat: Lublin – Zachód

Proboszcz: ks. Marek Warchoł

Wezwanie: Matki Bożej Różańcowej

Wspomnienie liturgiczne: 7 października · lub I niedziela października


text:
# Herb gminy Płaska
Herb gminy Płaska – jeden z symboli gminy Płaska, ustanowiony 28 kwietnia 2007.

## Wygląd i symbolika
Herb przedstawia na tarczy w polu zielonym przedzielonym srebrną linią falistą (nawiązującą do Kanału Augustowskiego) u góry złotą łódź z masztem w kształcie krzyża, a pod nim złotą literę „M” (upamiętnia ona wizytę Jana Pawła II w 1999), natomiast na dole srebrny piec hutniczy, związany z historią gminy.

title: Herb gminy Płaska

wikitext:
{{Herb infobox
 |nazwa              = Herb gminy Płaska
 |grafika            = POL gmina Płaska COA.svg
 |opis grafiki       =
 |typ herbu          = gminny
 |alternatywne nazwy =
 |projektant         =
 |wprowadzony        = 28 kwietnia 2007
 |ostatnie zmiany    =
 |wycofany           =
 |commons            =
}}
'''Herb gminy Płaska''' – jeden z symboli [[Płaska (gmina)|gminy Płaska]], ustanowiony 28 kwietnia 2007<ref>[http://www.plaska.pl/strona-128-insygnia_gminy_plaska.html Insygnia gminy Płaska]</ref>.

== Wygląd i symbolika ==
[[Herb]] [[Blazonowanie|przedstawia]] na [[Tarcza herbowa|tarczy]] w polu zielonym przedzielonym srebrną linią falistą (nawiązującą do [[Kanał Augustowski|Kanału Augustowskiego]]) u góry złotą łódź z masztem w kształcie krzyża, a pod nim złotą literę „[[M]]” (upamiętnia ona wizytę [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] w [[Podróż apostolska Jana Pawła II do Polski (1999)|1999]]), natomiast na dole srebrny piec hutniczy, związany z historią gminy<ref>{{Cytuj |tytuł = UCHWAŁA NR VI/35/07 - Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Gminy Płaska |data dostępu = 2022-05-03 |opublikowany = bip.ug.plaska.wrotapodlasia.pl |url = http://bip.ug.plaska.wrotapodlasia.pl/prawo-lokalne/akty-prawne/uchwaly-rady-gminy/2006-2010/rok-2007/uchwala-nr-vi-35-07-1228.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Płaska (gmina)]]
[[Kategoria:Herby gmin województwa podlaskiego|Płaska]]

title: Herb gminy Płaska

Typ herbu: gminny

Wprowadzony: 28 kwietnia 2007


text:
# Wałentyn Łaktionow
Wałentyn Sawelijowycz Łaktionow, ukr. Валентин Савелійович Лактіонов, ros. Валентин Савельевич Лактионов, Walentin Sawieljewicz Łaktionow (ur. 21 kwietnia 1946, Ukraińska SRR) – ukraiński trener piłkarski.

## Kariera trenerska
W 1988 dołączył do sztabu szkoleniowego Krywbasa Krzywy Róg, gdzie pomagać trenować piłkarzy. Od września 1992 do marca 1993, w listopadzie 1993 oraz w marcu 1995 pełnił obowiązki głównego trenera klubu.

title: Wałentyn Łaktionow

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko           = Wałentyn Łaktionow
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     = Wałentyn Sawelijowycz Łaktionow
 |data urodzenia            = [[21 kwietnia]] [[1946]]
 |miejsce urodzenia         = [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińska SRR]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
! 1988–1989 ! [[Krywbas Krzywy Róg]] ''(asystent)''
! 1992      ! Krywbas Krzywy Róg ''(asystent)''
! 1992–1993 ! Krywbas Krzywy Róg
! 1993      ! Krywbas Krzywy Róg ''(asystent)''
! 1993      ! Krywbas Krzywy Róg ''(p.o.)''
! 1993–1995 ! Krywbas Krzywy Róg ''(asystent)''
! 1995      ! Krywbas Krzywy Róg ''(p.o.)''
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Wałentyn Sawelijowycz Łaktionow''', [[język ukraiński|ukr.]] Валентин Савелійович Лактіонов, [[język rosyjski|ros.]] Валентин Савельевич Лактионов, ''Walentin Sawieljewicz Łaktionow'' (ur. [[21 kwietnia]] [[1946]], [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińska SRR]]) – [[Ukraińcy|ukraiński]] [[trener]] piłkarski.

== Kariera trenerska ==
W 1988 dołączył do sztabu szkoleniowego [[Krywbas Krzywy Róg|Krywbasa Krzywy Róg]], gdzie pomagać trenować piłkarzy. Od września 1992 do marca 1993, w listopadzie 1993 oraz w marcu 1995 pełnił obowiązki głównego trenera klubu.<ref>[http://football.lg.ua/index.php?option=com_joomleague&view=staff&p=14%3A199394leaguev&tid=107%3A-&pid=13632%3Alaktionov&Itemid=869 Лактионов, Валентин Савельевич как тренер]</ref><ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.fckrivbass.dp.ua/Statistic/Ukraine/coach.htm |tytuł=ВСІ  ТРЕНЕРИ  "КРИВБАСУ"  У  НОВІТНІЙ  ІСТОРІЇ  (з 1992 року) |data dostępu=2015-06-22 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150405073542/http://www.fckrivbass.dp.ua/Statistic/Ukraine/coach.htm |zarchiwizowano=2015-04-05 }}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{FBref|17510}}
* {{footballfacts|1393943}}

{{Grupa szablonów
|tytuł=Kariera szkoleniowa
|zwijanie= zwinięte
|lista=
{{Trenerzy piłkarscy Krywbasu Krzywy Róg}}
}}

{{SORTUJ:Łaktionow, Wałentyn}}
[[Kategoria:Radzieccy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Ukraińscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Krywbasu Krzywy Róg]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]

title: · Wałentyn Łaktionow

Pełne imię i nazwisko: Wałentyn Sawelijowycz Łaktionow

Data i miejsce urodzenia: 21 kwietnia 1946 · Ukraińska SRR

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Krywbas Krzywy Róg (asystent)

Krywbas Krzywy Róg (asystent)

Krywbas Krzywy Róg

Krywbas Krzywy Róg (asystent)
Krywbas Krzywy Róg (p.o.)

Krywbas Krzywy Róg (asystent)

Krywbas Krzywy Róg (p.o.)


text:
# Arkadij Ostrowski
Arkadij Iljicz Ostrowski, właśc. Awraam Iljicz Ostrowski, ros. Аркадий (Авраам) Ильич Островский (ur. 12 lutego?/25 lutego 1914 w Syzraniu, zm. 18 września 1967 w Soczi) – rosyjski kompozytor muzyki rozrywkowej, autor piosenek.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie stroiciela instrumentów muzycznych. W 1927 Ostrowscy przeprowadzili się do Leningradu, a Arkady rozpoczął naukę w szkole muzycznej. W latach 1940–1947 grał w orkiestrze jazzowej założonej przez Leonida Utiosowa, w tym czasie zaczął komponować.
Na początku lat 60. XX wieku do komponowanej przez siebie muzyki zaczął pisać teksty. Z czasem obok twórczości dla dorosłych zaczęły powstawać kompozycje dla dzieci. W tamtych czasach był autorem i kompozytorem wielu piosenek, które znano w Związku Radzieckim i krajach bloku wschodniego. Największą sławę przyniosła mu łatwa i prosta kompozycja do słów Lwa Oszanina Niech zawsze świeci słońce (Słoneczny krąg), którą w 1962 Tamara Miansarowa wygrała nagrodę główną na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. We wrześniu 1967 miał się odbyć w Soczi pierwszy festiwal Czerwony goździk, na którym Ostrowski miał być gościem honorowym. 18 września nagle zmarł.
Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

## Dziedzictwo
Piosenki do skomponowanej przez niego muzyki wykonywali m.in. Eduard Chil, Josif Kobzon, Muslim Magomajew, Maja Krystalińska, Edyta Piecha.

title: Arkadij Ostrowski

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Arkadij Ostrowski
 |nazwa oryginalna      = {{k|ru|Аркадий (Авраам) Ильич Островский}}
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 25 lutego 1914
 |miejsce urodzenia     = [[Syzrań]]
 |data śmierci          = 18 września 1967
 |miejsce śmierci       = [[Soczi]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka rozrywkowa]]
 |zawód                 = [[kompozytor]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           = {{order|ZDSzRFSRR||20}}
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = https://a-ostrovskii.narod.ru/
}}
'''Arkadij Iljicz Ostrowski''', właśc. '''Awraam Iljicz Ostrowski''', [[język rosyjski|ros.]] Аркадий (Авраам) Ильич Островский (ur. {{data|1914-02-25}} w [[Syzrań|Syzraniu]], zm. [[18 września]] [[1967]] w [[Soczi]]) – rosyjski [[kompozytor]] [[Muzyka rozrywkowa|muzyki rozrywkowej]], autor piosenek.

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie stroiciela instrumentów muzycznych. W 1927 Ostrowscy przeprowadzili się do [[Petersburg|Leningradu]], a Arkady rozpoczął naukę w szkole muzycznej. W latach 1940–1947 grał w orkiestrze jazzowej założonej przez [[Leonid Utiosow|Leonida Utiosowa]], w tym czasie zaczął komponować.

Na początku lat 60. XX wieku do komponowanej przez siebie muzyki zaczął pisać teksty. Z czasem obok twórczości dla dorosłych zaczęły powstawać kompozycje dla dzieci. W tamtych czasach był autorem i kompozytorem wielu piosenek, które znano w [[Związek Radziecki|Związku Radzieckim]] i krajach bloku wschodniego. Największą sławę przyniosła mu łatwa i prosta kompozycja do słów [[Lew Oszanin|Lwa Oszanina]] ''Niech zawsze świeci słońce (''Słoneczny krąg'')'', którą w 1962 [[Tamara Miansarowa]] wygrała nagrodę główną na [[Sopot Festival|Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie]]. We wrześniu 1967 miał się odbyć w [[Soczi]] pierwszy festiwal Czerwony goździk, na którym Ostrowski miał być gościem honorowym. 18 września nagle zmarł<ref>[http://a-ostrovskyi.narod.ru/ Strona o kompozytorze Arkadym Ostrowskim]</ref>.

Pochowany na [[Cmentarz Nowodziewiczy|Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie]].

== Dziedzictwo ==
Piosenki do skomponowanej przez niego muzyki wykonywali m.in. [[Eduard Chil]], [[Josif Kobzon]], [[Muslim Magomajew]], [[Maja Krystalińska]], [[Edyta Piecha]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ostrowski, Arkadij}}
[[Kategoria:Radzieccy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Rosyjscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Zasłużeni Działacze Sztuk RFSRR]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Syzraniu]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1914]]
[[Kategoria:Zmarli w 1967]]

title: Arkadij OstrowskiАркадий (Авраам) Ильич Островский

Data i miejsce urodzenia: 25 lutego 1914 · Syzrań

Data i miejsce śmierci: 18 września 1967 · Soczi

Gatunki: muzyka rozrywkowa

Zawód: kompozytor


text:
# Dramat zazdrości
Dramat zazdrości (wł. Dramma della gelosia - Tutti i particolari in cronaca) – włosko-hiszpański komediodramat z 1970 roku w reżyserii Ettorego Scoli. W rolach głównych wystąpili Marcello Mastroianni, Monica Vitti i Giancarlo Giannini. Muzykę do filmu skomponował Armando Trovajoli. Zdjęcia kręcono w Rzymie.
Światowa premiera odbyła się 18 stycznia 1970. Film zdobył nagrodę dla najlepszego aktora na 23. MFF w Cannes dla Marcello Mastroianniego.

## Fabuła
Żonaty Oreste (Marcello Mastroianni) poznaje pewnego dnia piękną Adelaidę (Monica Vitti). Para od razu przypada sobie do gustu i od tej pory staje się nierozłączna. Wkrótce zakochani spotykają na swojej drodze prostego szefa kuchni z Toskanii, Nello (Giancarlo Giannini), który zaczyna pałać uczuciem do urodziwej Adelaidy. Kobieta nie pozostaje obojętna na jego zaloty, co prowadzi do tragedii.

## Obsada
- Marcello Mastroianni – Oreste
- Monica Vitti – Adelaida
- Giancarlo Giannini – Nello
- Josefina Serratosa
- Juan Diego
- Gioia Desideri
- Hércules Cortés
- Marisa Merlini
- Manuel Zarzo

title: Dramat zazdrości

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Dramat zazdrości
 |oryginalny tytuł = Dramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca)
 |grafika          = Dramma della gelosia - Mastroianni-Vitti-Giannini.png
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[komediodramat]]
 |rok produkcji    = 1970
 |data premiery    = 18 stycznia 1970
 |kraj produkcji   = [[Państwo Hiszpańskie|Hiszpania]]
[[Włochy]]
 |język            = [[język włoski|włoski]]
 |czas trwania     = 107 min
 |reżyseria        = [[Ettore Scola]]
 |scenariusz       = [[Ettore Scola]]
[[Agenore Incrocci]]
[[Furio Scarpelli]]
 |główne role      = [[Marcello Mastroianni]]
[[Monica Vitti]]
[[Giancarlo Giannini]]
 |muzyka           = [[Armando Trovajoli]]
 |zdjęcia          = [[Carlo Di Palma]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      = [[Warner Bros.]] ([[Stany Zjednoczone]])
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Dramat zazdrości''' ([[Włochy|wł.]] ''Dramma della gelosia - Tutti i particolari in cronaca'') – [[Włochy|włosko-]][[Hiszpania|hiszpański]] [[komediodramat]] z 1970 roku w reżyserii [[Ettore Scola|Ettorego Scoli]]. W rolach głównych wystąpili [[Marcello Mastroianni]], [[Monica Vitti]] i [[Giancarlo Giannini]]. Muzykę do filmu skomponował [[Armando Trovajoli]]. Zdjęcia kręcono w [[Rzym]]ie.

Światowa premiera odbyła się 18 stycznia 1970. Film zdobył [[Nagroda za pierwszoplanową rolę męską na Festiwalu Filmowym w Cannes|nagrodę dla najlepszego aktora]] na [[23. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes|23. MFF w Cannes]] dla [[Marcello Mastroianni]]ego<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.filmweb.pl/film/Dramat+zazdro%C5%9Bci-1970-35291/awards|tytuł=Nagrody|język=pl|data dostępu=2015-01-16|opublikowany=filmweb.pl}}</ref>.

== Fabuła ==
Żonaty Oreste ([[Marcello Mastroianni]]) poznaje pewnego dnia piękną Adelaidę ([[Monica Vitti]]). Para od razu przypada sobie do gustu i od tej pory staje się nierozłączna. Wkrótce zakochani spotykają na swojej drodze prostego szefa kuchni z Toskanii, Nello ([[Giancarlo Giannini]]), który zaczyna pałać uczuciem do urodziwej Adelaidy. Kobieta nie pozostaje obojętna na jego zaloty, co prowadzi do tragedii.

== Obsada ==
* [[Marcello Mastroianni]] – Oreste
* [[Monica Vitti]] – Adelaida
* [[Giancarlo Giannini]] – Nello
* [[Josefina Serratosa]]
* [[Juan Diego (aktor)|Juan Diego]]
* [[Gioia Desideri]]
* [[Hércules Cortés]]
* [[Marisa Merlini]]
* [[Manuel Zarzo]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę |url= http://1.fwcdn.pl/po/52/91/35291/7535261.3.jpg |tytuł= Plakat |język= pl |data dostępu= 2015-01-16 |archiwum= https://web.archive.org/web/20150503051229/http://1.fwcdn.pl/po/52/91/35291/7535261.3.jpg |zarchiwizowano= 2015-05-03 }}
* {{filmweb|tytuł|35291|Dramat zazdrości}}
* {{fdb|tytuł|88633|Dramat zazdrości}}
* {{IMDb|tytuł|0065662|Dramat zazdrości}}

{{Ettore Scola}}

[[Kategoria:Włoskie komediodramaty]]
[[Kategoria:Włoskie filmy z 1970 roku]]
[[Kategoria:Hiszpańskie filmy z 1970 roku]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Rzymie]]
[[Kategoria:Filmy o niewierności]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Ettorego Scoli]]

title: Dramat zazdrościDramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca)

Gatunek: komediodramat

Data premiery: 18 stycznia 1970

Kraj produkcji: Hiszpania · Włochy

Język: włoski

Czas trwania: 107 min

Reżyseria: Ettore Scola

Scenariusz: Ettore Scola · Agenore Incrocci · Furio Scarpelli

Główne role: Marcello Mastroianni · Monica Vitti · Giancarlo Giannini

Muzyka: Armando Trovajoli

Zdjęcia: Carlo Di Palma

Dystrybucja: Warner Bros. (Stany Zjednoczone)


text:
# Hans Joachim Rolfes
Hans Joachim Rolfes (ur. 18 kwietnia 1894 w Port Elizabeth, zm. 12 sierpnia 1935 w okolicach Johannisthal) – as lotnictwa niemieckiego Luftstreitkräfte z 17 potwierdzonymi oraz 2 niepotwierdzonymi zwycięstwami w I wojnie światowej.

## Informacje ogólne
Hans Joachim Rolfes syn niemieckiego konsula w Port Elizabeth w brytyjskiej Afryce Południowej uczył się w Londynie. W 1912 roku powrócił do Niemiec i zaciągnął się do wojska do 14 Pułk Dragonów w Kolmarze. Po wybuchu wojny razem z pułkiem brał udział w walkach na froncie. 31 sierpnia 1915 roku został ciężko ranny. Po wyleczeniu zgłosił się na ochotnika do lotnictwa i po przejściu szkolenia w  Johannisthal został przedzielony do Fliegerersatz Abteilung Nr. 7 w Kolonii, gdzie przeszedł szkolenie na samolotach bojowych Fokker.
5 października 1915 roku został przydzielony do dywizjonu bojowego Kagohl 2. W różnych eskadrach należących do dywizjonu walczył na obu frontach, we Francji i Rosji. 20 lutego 1917 roku został przeniesiony do eskadry myśliwskiej Jagdstaffel 32, w której odniósł swoje pierwsze potwierdzone zwycięstwo 6 lipca nad samolotem Farman.
17 grudnia 1917 roku został skierowany do Fliegerersatz Abteilung Nr. 1 w celu przejęcia dowództwa nad nowo formowaną jednostką myśliwską Jagdstaffel 45. Jednostką dowodził do końca działań wojennych, odnosząc w niej 16 potwierdzonych zwycięstw.
29 września 1918 roku powierzono mu dowództwo nad związkiem taktycznym Jagdgruppe Ost.
12 sierpnia 1935 roku zginął w wypadku lotniczym w okolicach podberlińskiego lotniska Johannisthal.

## Odznaczenia
- Królewski Order Rodu Hohenzollernów
- Krzyż Żelazny I Klasy
- Krzyż Żelazny II Klasy

title: Hans Joachim Rolfes

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Hans Joachim Rolfes
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lotnictwo
 |zwycięstwa          = 17
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = DR Leutnant 1918.png
 |stopień             = [[Podporucznik|''Leutnant'']]
 |data urodzenia      = [[18 kwietnia]] [[1894]]
 |miejsce urodzenia   = [[Port Elizabeth]]
 |data śmierci        = [[12 sierpnia]] [[1935]]
 |miejsce śmierci     = [[Johannisthal (Berlin)|Johannisthal]]
 |lata służby         =
 |siły zbrojne        = [[Plik:Kaiserstandarte.svg|20px]] [[Armia Cesarstwa Niemieckiego]]<br />[[Plik:Cross-Pattee-Heraldry.svg|20px]] [[Luftstreitkräfte]]
 |jednostki           = [[Kagohl 2]], [[Jagdstaffel 32]], [[Jagdstaffel 45]]
 |stanowiska          = dowódca [[Jagdstaffel 45]], [[Jagdgruppe Ost]]
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]]
 |późniejsza praca    = lotnictwo
 |odznaczenia         = {{order|ORH|OKMW}} {{order|EK|1}} {{order|EK|2}}
 |commons             =
}}
'''Hans Joachim Rolfes''' (ur. [[18 kwietnia]] [[1894]] w [[Port Elizabeth]], zm. [[12 sierpnia]] [[1935]] w okolicach [[Johannisthal (Berlin)|Johannisthal]]) – [[as myśliwski|as lotnictwa]] niemieckiego [[Luftstreitkräfte]] z 17 potwierdzonymi oraz 2 niepotwierdzonymi zwycięstwami w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]].

== Informacje ogólne ==
Hans Joachim Rolfes syn niemieckiego konsula w [[Port Elizabeth]] w brytyjskiej Afryce Południowej uczył się w [[Londyn]]ie. W 1912 roku powrócił do Niemiec i zaciągnął się do wojska do 14 Pułk Dragonów w [[Kolmar]]ze. Po wybuchu wojny razem z pułkiem brał udział w walkach na froncie. 31 sierpnia 1915 roku został ciężko ranny. Po wyleczeniu zgłosił się na ochotnika do lotnictwa i po przejściu szkolenia w  Johannisthal został przedzielony do [[Fliegerersatz Abteilung Nr. 7]] w [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]], gdzie przeszedł szkolenie na samolotach bojowych Fokker.

5 października 1915 roku został przydzielony do dywizjonu bojowego [[Kagohl 2]]. W różnych eskadrach należących do dywizjonu walczył na obu frontach, we [[Francja|Francji]] i Rosji. 20 lutego 1917 roku został przeniesiony do eskadry myśliwskiej [[Jagdstaffel 32]], w której odniósł swoje pierwsze potwierdzone zwycięstwo 6 lipca nad samolotem Farman.

17 grudnia 1917 roku został skierowany do [[Fliegerersatz Abteilung Nr. 1]] w celu przejęcia dowództwa nad nowo formowaną jednostką myśliwską [[Jagdstaffel 45]]. Jednostką dowodził do końca działań wojennych, odnosząc w niej 16 potwierdzonych zwycięstw.

29 września 1918 roku powierzono mu dowództwo nad związkiem taktycznym [[Jagdgruppe Ost]].

12 sierpnia 1935 roku zginął w wypadku lotniczym w okolicach [[Berlin|podberlińskiego]] lotniska [[Johannisthal (Berlin)|Johannisthal]].

== Odznaczenia ==
* [[Order Hohenzollernów|Królewski Order Rodu Hohenzollernów]]
* [[Krzyż Żelazny]] I Klasy
* Krzyż Żelazny II Klasy

== Zobacz też ==
* [[asy myśliwskie Cesarstwa Niemieckiego]]

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | nazwisko =  Franks| imię = Norman L. R.| nazwisko2 =  Bailey| imię2 =Frank W.| nazwisko3 = Guest | imię3 = Russell| tytuł = Above the Lines - The Ace and Fighter Units of German Air Service, Naval Air Service and Flanders Marine Corps 1914 - 1918| wydawca = Grub Street| miejsce = Londyn| rok = 1993| język = en| isbn = 0-948817-73-9}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = http://www.theaerodrome.com/aces/germany/rolfes.php| tytuł = Hans Joachim Rolfes (lista zwycięstw)| data dostępu = 2009-03-12| autor = The Aerodrome| język = en}}

{{SORTUJ:Rofles, Hans Joachim}}
[[Kategoria:Asy myśliwskie Niemiec I wojny światowej]]
[[Kategoria:Lotnicy odznaczeni Krzyżem Żelaznym]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Hohenzollernów]]
[[Kategoria:Ofiary katastrof lotniczych w Niemczech]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1894]]
[[Kategoria:Zmarli w 1935]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Port Elizabeth]]

title: Hans Joachim Rolfes

Data i miejsce urodzenia: 18 kwietnia 1894 · Port Elizabeth

Data i miejsce śmierci: 12 sierpnia 1935 · Johannisthal

Siły zbrojne: Armia Cesarstwa Niemieckiego · Luftstreitkräfte

Jednostki: Kagohl 2, Jagdstaffel 32, Jagdstaffel 45

Stanowiska: dowódca Jagdstaffel 45, Jagdgruppe Ost

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa

Późniejsza praca: lotnictwo


text:
# Guthisuryapura
Guthisuryapura – gaun wikas samiti w zachodniej części Nepalu w strefie Lumbini w dystrykcie Nawalparasi. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 739 gospodarstw domowych i 4945 mieszkańców (2381 kobiet i 2564 mężczyzn).

title: Guthisuryapura

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Guthisuryapura
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gaun wikas samiti]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nepal
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Lumbini (strefa)|Lumbini]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Nawalparasi (dystrykt)|Nawalparasi]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2001
 |liczba ludności                 = 4945
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 27°25′N 83°47′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Guthisuryapura''' – [[gaun wikas samiti]] w [[Paśćimańćal Wikas Kszetr|zachodniej]] części [[Nepal]]u w strefie [[Lumbini (strefa)|Lumbini]] w dystrykcie [[Nawalparasi (dystrykt)|Nawalparasi]]<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Index of Geographical names of Nepal - Western Development Region - Volume III|url=http://web.archive.org/web/20160206055706/http://ngiip.gov.np:80/download.php?mod=mydoc&f=document/vol3nawalparasi.pdf |opublikowany=National Geographic Information Infrastructure Programme |język=en|data dostępu=2010-09-27}}</ref>. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 739 gospodarstw domowych i 4945 mieszkańców (2381 kobiet i 2564 mężczyzn)<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20070708163707/http://www.cbs.gov.np/Population/National%20Report%202001/VDC.pdf|tytuł=VDC’s population|opublikowany=National Association of Village Development Committees in Nepal (NAVIN)|język=en|data dostępu=2020-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Nawalparasi}}

[[Kategoria:Dystrykt Nawalparasi|Guthisuryapura]]

title: Guthisuryapura

Państwo: Nepal

Strefa: Lumbini

Dystrykt: Nawalparasi


text:
# Asadije-je Pajin
Asadije-je Pajin (pers. اسديه پايين) – wieś w południowym Iranie, w ostanie Kerman. W 2006 roku miejscowość liczyła 267 osób w 59 rodzinach.

title: Asadije-je Pajin

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Asadije-je Pajin
 |nazwa oryginalna             = {{k|fa|اسديه پايين}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Iran
 |1. jednostka administracyjna = Kerman
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2006
 |liczba ludności              = 267
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 28°59′23″N 58°45′03″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Asadije-je Pajin''' ([[Język perski|pers.]] اسديه پايين) – wieś w południowym [[Iran]]ie, w ostanie Kerman. W 2006 roku miejscowość liczyła 267 osób w 59 rodzinach<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.amar.org.ir/DesktopModules/FTPManager/upload/upload2360/newjkh/newjkh/10.xls |tytuł=Liczba ludności podczas spisu powszechnego w 2006 roku |data dostępu=2011-11-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20111114233307/http://www.amar.org.ir/DesktopModules/FTPManager/upload/upload2360/newjkh/newjkh/10.xls |zarchiwizowano=2011-11-14 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miejscowości w Kermanie (ostan)]]

title: Asadije-je Pajinاسديه پايين

Państwo: Iran

Ostan: Kerman


text:
# Androkles
Androkles (gr. Ἀνδροκλῆς) to główna postać popularnej powieści ludowej która opowiada o mężczyźnie nawiązującym przyjaźń z lwem.

## Tradycyjna opowieść
Najwcześniejsze spisanie historii pochodzi z II wieku n.e. W tej wersji, Androkles jest zbiegłym niewolnikiem byłego konsula rzymskiego. Chowa się on w jaskini, która okazuje się być kryjówką rannego lwa, z którego łapy wyciąga duży kolec. W ramach podziękowania lew staje się uległy w stosunku do Androklesa i od tej chwili dzieli się z nim swoim upolowanym mięsem.
Po trzech latach, Androkles marzy o powrocie do cywilizacji ale jest szybko zatrzymany jako niewolnik uciekinier i wysłany do Rzymu. Tam, skazany jest na pożarcie przez dzikie zwierzęta w Circus Maximus w obecności cesarza, najprawdopodobniej Kaliguli. Jedynym z bestii okazuje się być ten sam lew, który po raz kolejny okazuje mu potulność. Po przesłuchaniu Androklesa, cesarz go ułaskawia i daje mu lwa na własność.

title: Androkles

wikitext:
'''Androkles''' (gr. [[wiktionary:Ἀνδροκλῆς|Ἀνδροκλῆς]]) to główna postać popularnej [[Folklor|powieści ludowej]] która opowiada o mężczyźnie nawiązującym przyjaźń z lwem.
[[Plik:Androcles Lion NZ.jpg|mały|Niewolnik Androkles wyciąga kolec z łapy lwa.]]

== Tradycyjna opowieść ==
Najwcześniejsze spisanie historii pochodzi z II wieku n.e.<ref>{{Cytuj |tytuł = Gellius • Attic Nights — Book V |data dostępu = 2025-05-26 |opublikowany = penelope.uchicago.edu |url = https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Gellius/5*.html}}</ref> W tej wersji, Androkles jest zbiegłym niewolnikiem byłego [[Konsul rzymski|konsula rzymskiego]]. Chowa się on w jaskini, która okazuje się być kryjówką rannego lwa, z którego łapy wyciąga duży kolec. W ramach podziękowania lew staje się uległy w stosunku do Androklesa i od tej chwili dzieli się z nim swoim upolowanym mięsem.

Po trzech latach, Androkles marzy o powrocie do cywilizacji ale jest szybko zatrzymany jako niewolnik uciekinier i wysłany do [[Rzym]]u. Tam, skazany jest na pożarcie przez dzikie zwierzęta w [[Circus Maximus]] w obecności cesarza, najprawdopodobniej [[Kaligula|Kaliguli]]<ref>{{Cytuj |autor = John Hazel |tytuł = Who's who in the Roman World |data = 2002 |data dostępu = 2025-05-26 |isbn = 978-0-415-29162-0 |wydawca = Psychology Press |url = https://books.google.pl/books?id=bfkd6fy_zb8C&q=apion+settled+in+rome&pg=PA17&redir_esc=y#v=snippet&q=apion%20settled%20in%20rome&f=false |język = en}}</ref>. Jedynym z bestii okazuje się być ten sam lew, który po raz kolejny okazuje mu potulność. Po przesłuchaniu Androklesa, cesarz go ułaskawia i daje mu lwa na własność.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Postacie literackie]]


text:
# Hornowo I (sielsowiet Tumiłowicze)
Hornowo I – dawny zaścianek. Tereny na których leżał znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie dokszyckim, w sielsowiecie Tumiłowicze.
Inna nazwa miejscowości – Hornowo-Bartkiewicze.

## Historia
W czasach zaborów w gminie Postawy, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie duniłowickim, od 1926 w powiecie dziśnieńskim, w gminie Tumiłowicze, a następnie w gminie Hołubicze.
Powszechny Spis Ludności z 1921 roku podał łączne dane kolonii Hornowo. W skład kolonii zgodnie ze Spisem weszły Hornowo I i II (po 1926 r. w gminie Dokszyce) oraz Hornowo I, II, III, IV, V, VI i VII (od 1926 w gminie Hołubicze). Zamieszkiwało tu 146 osób, 71 było wyznania rzymskokatolickiego a 75 prawosławnego. Jednocześnie 64 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 82 białoruską. Było tu 17 budynków mieszkalnych. W 1931 w 4 domach zamieszkiwało 25 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Bobrowszczyźnie i prawosławnej w Hołubiczach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dokszycach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Tumiłowiczach.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się w granicach BSRR. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.

title: Hornowo I (sielsowiet Tumiłowicze)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Hornowo I
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon dokszycki|dokszycki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Tumiłowicze|Tumiłowicze]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 54°59′37″N 28°10′28″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Hornowo I''' – dawny zaścianek. Tereny na których leżał znajdują się obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon dokszycki|rejonie dokszyckim]], w [[Sielsowiet Tumiłowicze|sielsowiecie Tumiłowicze]].

Inna nazwa miejscowości – Hornowo-Bartkiewicze.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w gminie Postawy, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dzisieńskim]], w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie]]go<ref>{{Cytuj |tytuł = zaścianek Hornowo-Bortkiewicze na mapie (powiat dziśnieński, województwo wileńskie) |data dostępu = 2021-02-07 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/hornowo_i_1.html}}</ref>.

W [[Historia Polski (1918–1939)|dwudziestoleciu międzywojennym]] zaścianek leżał w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga122" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)</ref>, w [[Powiat duniłowicki|powiecie duniłowickim]], od 1926 w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Tumiłowicze (gmina)|gminie Tumiłowicze]], a następnie w [[Hołubicze (gmina)|gminie Hołubicze]]<ref>Dz.U. z 1929 r. nr 22, poz. 224</ref>.

[[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechny Spis Ludności z 1921 roku]] podał łączne dane kolonii Hornowo. W skład kolonii zgodnie ze Spisem weszły Hornowo I i II (po 1926 r. w gminie Dokszyce) oraz Hornowo I, II, III, IV, V, VI i VII (od 1926 w gminie Hołubicze). Zamieszkiwało tu 146 osób, 71 było wyznania rzymskokatolickiego a 75 prawosławnego. Jednocześnie 64 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 82 białoruską. Było tu 17 budynków mieszkalnych<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 36}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 4 domach zamieszkiwało 25 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 18}}</ref>.

Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Bobrowszczyźnie i prawosławnej w [[Hołubicze|Hołubiczach]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dokszyce|Dokszycach]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w [[Tumiłowicze|Tumiłowiczach]]<ref name=":022">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 534}}</ref>.

Po [[Agresja ZSRR na Polskę|agresji ZSRR na Polskę]] w 1939 roku wieś znalazła się w granicach [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]]. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Tumiłowicze (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie dokszyckim]]
[[Kategoria:Zaścianki w powiecie duniłowickim (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Zaścianki w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)]]

title: Hornowo I

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: dokszycki

Sielsowiet: Tumiłowicze


text:
# Ewa Hoffmann-Piotrowska
Ewa Dorota Hoffmann-Piotrowska – polska historyk idei, doktor habilitowana nauk humanistycznych, pracuje na Uniwersytecie Warszawskim, adiunkt w Zakładzie Literatury Romantyzmu.

## Życiorys
Adiunkt w Instytucie Literatury Polskiej, na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego,  Zakład Literatury Romantyzmu.  Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół dojrzałej twórczości polskich romantyków, historii romantycznych idei, religijności w literaturze i kulturze romantycznej. Redaktor naczelna czasopisma „Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo”. Członek Komisji Kadrowej Wydziału Polonistyki.
Instruktorka ZHR w stopniu harcmistrzyni. Członkini Rady Naczelnej Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2018–2020).

## Publikacje
Jest autorką książek:
- Mickiewicz-towiańczyk. Studium myśli (2004)
- W ustach jest otwór duszy… Szkice o romantykach i mistykach (2012)
- „Święte awantury”. Orto- i heterodoksje Adama Mickiewicza (2014).

Opublikowała także korespondencję ks. Jana Twardowskiego „Otulona dobrocią” 99 listów księdza J. Twardowskiego do „wnuczki” Maryli i jej zapiski
Sztuka Edycji 1/2019 Informacje o Autorach z dziennika (2007). Autorka artykułów poświęconych twórczości Adama Mickiewicza i kulturze romantyzmu. Współredaktorka monografii poświęconych Mickiewiczowi i Słowackiemu.

title: Ewa Hoffmann-Piotrowska

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ewa Dorota Hoffmann-Piotrowska
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = Dr hab.
 |jakich nauk               = humanistycznych
 |specjalność               = literaturoznawstwo
 |almamater                 = [[Uniwersytet Warszawski]] (UW)
 |doktorat data             = 04.11.2003
 |doktorat uczelnia         = Uniwersytet Warszawski; Wydział Polonistyki
 |doktorat dyscyplina       = literaturoznawstwo
 |habilitacja data          = 10.03.2015
 |habilitacja uczelnia      = Uniwersytet Warszawski
 |habilitacja dyscyplina    = literaturoznawstwo
 |profesura data            =
 |aktywność zawodowa        = adiunkt
 |jednostka1 typ            = Uniwersytet Warszawski
 |jednostka1 nazwa          = Instytut Literatury Polskiej
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Ewa Dorota Hoffmann-Piotrowska''' – polska historyk idei, [[Habilitacja|doktor habilitowana]] nauk humanistycznych, pracuje na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]], adiunkt w Zakładzie Literatury Romantyzmu<ref>[https://apcz.umk.pl/czasopisma/index.php/sztukaedycji/article/viewFile/28148/23929 ''Dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska''], apcz.umk.pl</ref>.

== Życiorys ==
Adiunkt w Instytucie Literatury Polskiej, na [[Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego|Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego]]<ref>[https://usosweb.chem.uw.edu.pl/kontroler.php?_action=katalog2/osoby/pokazOsobe&os_id=45820 ''Ewa Hoffmann-Piotrowska - Instytut Literatury Polskiej''], usosweb.chem.uw.edu.pl</ref>,  Zakład Literatury Romantyzmu.  Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół dojrzałej twórczości polskich romantyków, historii romantycznych idei, religijności w literaturze i kulturze romantycznej. Redaktor naczelna czasopisma „Prace Filologiczne. Literaturoznawstwo”. Członek Komisji Kadrowej Wydziału Polonistyki<ref>[http://ilp.uw.edu.pl/pracownik/hoffman-piotrowska-ewa/  ''Dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska''], ilp.uw.edu.pl</ref>.

Instruktorka [[Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej|ZHR]] w stopniu [[harcmistrz]]yni<ref>[https://www.zhr.pl/2015/07/31/ognisko-z-okazji-71-rocznicy-powstania-warszawskiego/ ''Ognisko z okazji 71. rocznicy Powstania'', zhr.pl]</ref>. Członkini Rady Naczelnej Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2018–2020)<ref>{{Cytuj książkę|autor = Ewa Borkowska-Pastwa, Renata Adrian-Cieślak, Urszula Kret |tytuł = Starszyzna Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 1989–2022 |data = 2023 |isbn = 978-83-87899-32-5 |wydawca = Wydawnictwo ZHR |strony = 69|miejsce=Warszawa}}</ref>.

== Publikacje ==
Jest autorką książek:
* Mickiewicz-towiańczyk. Studium myśli (2004)
* W ustach jest otwór duszy… Szkice o romantykach i mistykach (2012)
* „Święte awantury”. Orto- i heterodoksje [[Adam Mickiewicz|Adama Mickiewicza]] (2014).

Opublikowała także korespondencję ks. [[Jan Twardowski|Jana Twardowskiego]] „Otulona dobrocią” 99 listów księdza J. Twardowskiego do „wnuczki” Maryli i jej zapiski
Sztuka Edycji 1/2019 Informacje o Autorach z dziennika (2007). Autorka artykułów poświęconych twórczości Adama Mickiewicza i kulturze romantyzmu. Współredaktorka monografii poświęconych Mickiewiczowi i [[Juliusz Słowacki|Słowackiemu]]<ref>[https://apcz.umk.pl/czasopisma/index.php/sztukaedycji/article/viewFile/28148/23929 ''Dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska''], apcz.umk.pl</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{ludzie nauki|122122|osoba=dr hab. Ewa Dorota Hoffmann-Piotrowska|data dostępu=2020-03-19}}

{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Hoffmann-Piotrowska, Ewa}}
[[Kategoria:Polscy literaturoznawcy]]
[[Kategoria:Polscy językoznawcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w XX wieku]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Harcmistrzowie]]

title: Ewa Dorota Hoffmann-Piotrowska

Państwo działania: Polska

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski (UW)

Doktorat: 04.11.2003 – literaturoznawstwo · Uniwersytet Warszawski; Wydział Polonistyki

Habilitacja: 10.03.2015 – literaturoznawstwo · Uniwersytet Warszawski

Uniwersytet Warszawski: Instytut Literatury Polskiej


text:
# Nurije
Nurije – wieś w południowym Iranie, w ostanie Kerman. W 2006 roku miejscowość liczyła 248 osób w 49 rodzinach.

title: Nurije

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Nurije
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Iran
 |1. jednostka administracyjna = Kerman
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2006
 |liczba ludności              = 248
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 28°51′59″N 58°57′33″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Nurije''' – wieś w południowym [[Iran]]ie, w ostanie Kerman. W [[2006]] roku miejscowość liczyła 248 osób w 49 rodzinach<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.amar.org.ir/DesktopModules/FTPManager/upload/upload2360/newjkh/newjkh/10.xls |tytuł=Liczba ludności podczas spisu powszechnego w 2006 roku |data dostępu=2011-11-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20111114233307/http://www.amar.org.ir/DesktopModules/FTPManager/upload/upload2360/newjkh/newjkh/10.xls |zarchiwizowano=2011-11-14 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miejscowości w Kermanie (ostan)]]

title: Nurije