text:
# Jelenská skala
Jelenská skala (1153 m) – szczyt w Starohorskich Wierchach na Słowacji. Jest najwyższym szczytem w południowo-zachodniej części tego pasma górskiego. Wznosi się w jego grzbiecie głównym, pomiędzy szczytami Krčahy (1129 m) i Žiare (1045 m). Jest zwornikiem. W kierunku północno-zachodnim odchodzi od niego grzbiet, który wkrótce, w bezimiennej kopie (ok. 1020 m) rozgałęzia się na dwa ramiona:
- północne ze szczytem Stará hora (964 m). Ramię to, dalej za Starą horą mocno rozczłonkowane, oddziela dolinę Jelenskiego potoku (na wschodzie) od doliny Haliar (na południowym zachodzie).
- zachodnie ze szczytem Klopačka (803 m). Ramię to oddziela dolinę Haliar (na północy) od doliny, którą tworzy Richtársky potok (na południu)[1].

W południowo-wschodnie stoki Jelenskiej skały wcinają się dwie źródłowe dolinki potoku o nazwie Banský potok. Od strony zachodniej pod szczytem wielka wychodnia skalna, opadająca kilkudziesięciometrowymi urwiskami ku zachodowi, ponad dolinę ze źródliskami Richtárskiego potoku, która nadała nazwę górze.
Partie szczytowe góry (wraz ze wspomnianą wychodnią) oraz wschodnią część jej masywu budują triasowe gruboławicowe, ciemnosiwe wapienie tzw. gutensteinskie i dolomitowe wapienie. Na stokach zachodnich, pasem biegnącym na wysokości ok. 950–1050 m n.p.m., pojawiają się tzw. warstwy łużniańskie, poniżej których zbocza doliny źródlisk Richtárskiego potoku budują już stare skały metamorficzne (gnejsy, ortognejsy i migmatyty).
Jelenská skala, z wyjątkiem wspomnianej wyżej wychodni skalnej, jest całkowicie porośnięta lasem. Znajduje się w otulinie Parku Narodowego Niżne Tatry.
Zachodnimi i północnymi stokami Jelenskej skaly, na wysokości ok. 960–930 m n.p.m., biegła trasa dawnego Akweduktu Szpaniodolińskiego. W 2006 r. w miejscu zwanym Izbica pod Jelenskou skalou (970 m n.p.m., na grzbiecie pn.-wsch. od szczytu), przy zielonym szlaku turystycznym, Słowackie Lasy Państwowe zrekonstruowały poglądowy fragment tego historycznego akweduktu, funkcjonującego w XVII-XIX w. Obok stanęła drewniana figura, przedstawiająca žliabkára imieniem Matiáš – pracownika, trudniącego się kiedyś utrzymywaniem akweduktu. Jej autorem jest Jozef Štric ze Szpaniej Doliny.
Na południowych stokach wspomnianej kopy (ok. 1020 m), na wysokości ok. 900 m, znajduje się partyzancki bunkier Mor ho!.

## Turystyka
Zboczami Jelenskiej skały prowadzą dwa znakowane szlaki turystyczne. Obydwa omijają jej wierzchołek, ale od szlaku zielonego (rozdroże Jelenská skala-lúky) prowadzi na szczyt krótki szlak niebieski.
  Staré Hory pri kostole – pod Richtárovou – bunkier Mor ho! – Jelenská skala – Žiare – przełęcz Dolny Šturec – Špania Dolina. Odległość 6 km, suma podejść 520 m, suma zejść 285 m, czas przejścia 2:20 h, z powrotem 2:05 h
  Donovaly Vrchlúka – Pri Javore – Krčahy-Kovačka – Jelenská skala-lúky – Žiare – przełęcz Dolny Šturec – Šachtička. Odległość 12 km, suma podejść 368 m, suma zejść 453 m, czas przejścia 3:20 h, z powrotem 3:25 h
  Jelenská skala-lúky – Jelenská skala. Odległość 0,8 km, suma podejść 133 m, czas przejścia 25 min, z powrotem 15 min.

title: Jelenská skala

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa            = Jelenská skala
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Starohorskie Wierchy WF10 (3).jpg
 |opis grafiki     = Widok od północnego zachodu z wzniesienia [[Líška (Wielka Fatra)|Líška]]
 |państwo          = SVK
 |położenie        =
 |pasmo            = [[Starohorskie Wierchy]]
 |wysokość         = 1153
 |kod mapy         = SVK
 |wybitność        =
 |współrzędne      = 48°49′45″N 19°09′30″E
 |commons          =
}}
'''Jelenská skala''' (1153 m) – szczyt w [[Starohorskie Wierchy|Starohorskich Wierchach]] na [[Słowacja|Słowacji]]. Jest najwyższym szczytem w południowo-zachodniej części tego [[pasmo górskie|pasma górskiego]]. Wznosi się w jego grzbiecie głównym, pomiędzy szczytami [[Krčahy]] (1129 m) i [[Žiare]] (1045 m). Jest [[zwornik (geografia)|zwornikiem]]. W kierunku północno-zachodnim odchodzi od niego [[grzbiet górski|grzbiet]], który wkrótce, w bezimiennej kopie (ok. 1020 m) rozgałęzia się na dwa ramiona:
* północne ze szczytem [[Stará hora (Starohorskie Wierchy)|Stará hora]] (964 m). Ramię to, dalej za Starą horą mocno rozczłonkowane, oddziela dolinę [[Jelenský potok (dopływ Starohorskiego potoku)|Jelenskiego potoku]] (na wschodzie) od doliny [[Haliar]] (na południowym zachodzie).
* zachodnie ze szczytem [[Klopačka]] (803 m). Ramię to oddziela dolinę Haliar (na północy) od doliny, którą tworzy [[Richtársky potok]] (na południu)<ref name="wf" />.
W południowo-wschodnie stoki Jelenskiej skały wcinają się dwie źródłowe dolinki potoku o nazwie [[Banský potok]]<ref name="wf" />. Od strony zachodniej pod szczytem wielka wychodnia skalna, opadająca kilkudziesięciometrowymi urwiskami ku zachodowi, ponad dolinę ze źródliskami Richtárskiego potoku, która nadała nazwę górze.

Partie szczytowe góry (wraz ze wspomnianą wychodnią) oraz wschodnią część jej masywu budują [[trias]]owe gruboławicowe, ciemnosiwe wapienie tzw. gutensteinskie i dolomitowe wapienie. Na stokach zachodnich, pasem biegnącym na wysokości ok. 950–1050 m n.p.m., pojawiają się tzw. warstwy łużniańskie, poniżej których zbocza doliny źródlisk Richtárskiego potoku budują już stare [[skały metamorficzne]] ([[gnejs]]y, [[ortognejs]]y i [[migmatyt]]y)<ref name="geol" />.

Jelenská skala, z wyjątkiem wspomnianej wyżej wychodni skalnej, jest całkowicie porośnięta lasem. Znajduje się w [[otulina (ochrona przyrody)|otulinie]] [[Park Narodowy Niżne Tatry|Parku Narodowego Niżne Tatry]]<ref name="hiking" />.

Zachodnimi i północnymi stokami Jelenskej skaly, na wysokości ok. 960–930 m n.p.m., biegła trasa dawnego [[Špaňodolinský banský vodovod|Akweduktu Szpaniodolińskiego]]<ref name="mapacz" />. W 2006 r. w miejscu zwanym Izbica pod Jelenskou skalou (970 m n.p.m., na grzbiecie pn.-wsch. od szczytu), przy zielonym szlaku turystycznym<ref name="maptur" />, Słowackie Lasy Państwowe zrekonstruowały poglądowy fragment tego historycznego akweduktu, funkcjonującego w XVII-XIX w. Obok stanęła drewniana figura, przedstawiająca ''žliabkára'' imieniem Matiáš – pracownika, trudniącego się kiedyś utrzymywaniem akweduktu<ref name="mapLesy" />. Jej autorem jest Jozef Štric ze [[Špania Dolina|Szpaniej Doliny]]<ref name="maptur" />.

Na południowych stokach wspomnianej kopy (ok. 1020 m), na wysokości ok. 900 m, znajduje się partyzancki bunkier Mor ho!<ref name="mapacz" />.

== Turystyka ==
Zboczami Jelenskiej skały prowadzą dwa znakowane [[Szlak turystyczny|szlaki turystyczne]]. Obydwa omijają jej wierzchołek, ale od szlaku zielonego (rozdroże Jelenská skala-lúky) prowadzi na szczyt krótki szlak niebieski<ref name="hiking" />.
: {{szlak SVK|czerwony}} [[Staré Hory]] pri kostole – pod Richtárovou – bunkier Mor ho! – Jelenská skala – Žiare – przełęcz [[Dolny Šturec]] – [[Špania Dolina]]. Odległość 6 km, suma podejść 520 m, suma zejść 285 m, czas przejścia 2:20 h, z powrotem 2:05 h<ref name="hiking" />
: {{szlak SVK|zielony}} [[Donovaly]] Vrchlúka – Pri Javore – Krčahy-Kovačka – Jelenská skala-lúky – Žiare – przełęcz Dolny Šturec – [[Šachtička]]. Odległość 12 km, suma podejść 368 m, suma zejść 453 m, czas przejścia 3:20 h, z powrotem 3:25 h<ref name="hiking" />
: {{szlak SVK|niebieski}} Jelenská skala-lúky – Jelenská skala. Odległość 0,8 km, suma podejść 133 m, czas przejścia 25 min, z powrotem 15 min<ref name="hiking" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="geol">{{Cytuj |url = https://apl.geology.sk/mp/ |tytuł = Mapa geologiczna Słowacji 1 : 50 000 |data dostępu = 2023-05-26}}</ref>
<ref name="hiking">{{cytuj |url = https://mapy.hiking.sk |tytuł = Turystyczna mapa Słowacji |data dostępu = 2020-09-18}}</ref>
<ref name="mapacz">{{Cytuj |url = https://pl.mapy.cz/turisticka?source=osm&id=136388998&x=19.1432148&y=48.8315124&z=15 |tytuł = Mapa turystyczna |data dostępu = 2023-05-26}}</ref>
<ref name="wf">{{Cytuj |tytuł = Veľká Fatra. Turistická mapa 1:50 000 |miejsce = Warszawa |wydawca = VKÚ Harmanec |data = 1994 |isbn = 80-85510-41-3}}</ref>
<ref name="mapLesy">{{Cytuj |tytuł = Odštepný závod Slovenská Ľupča. Informačna mapa 1 : 100 000 |miejsce = Banská Bystrica |wydawca = Lesy Slovenskej Republiky |data = 2006 |język = sk}}</ref>
<ref name="maptur">{{Cytuj |url = https://pl.mapy.cz/turisticka?l=0&x=19.1680198&y=48.8331403&z=18 |tytuł = Mapa turystyczna |data dostępu = 2024-02-01}}</ref>
</references>

{{Duża grafika|Líška WF10.jpg|890px|Położenie szczytu Jelenská skala w grzbiecie Starohorskich Wierchów. Panorama widokowa z południowego grzbietu [[Krížna|Krížnej]]}}

[[Kategoria:Starohorskie Wierchy]]

title: Jelenská skala

Państwo: Słowacja

Położenie: Staré Hory, Baláže

Pasmo: Starohorskie Wierchy


text:
# Kopalnia Węgla Kamiennego Moszczenica
Kopalnia Węgla Kamiennego Moszczenica – kopalnia węgla kamiennego w Moszczenicy w Jastrzębiu-Zdroju, działała w latach 1965-2001.

## Historia
Prace przy budowie kopalni „Moszczenica” w ówczesnej wsi Moszczenica rozpoczęto w 1955 r. Generalnym wykonawcą dla wszystkich robót było Przedsiębiorstwo Budowy Kopalń w Wilchwach (dzielnica Wodzisławia Śląskiego). Oficjalne uroczyste otwarcie kopalni „Moszczenica” nastąpiło 4 grudnia 1965 roku.
Kopalnia została włączona w skład KWK Jas-Mos jako Ruch Moszczenica. W 2000 roku Ruch Moszczenica zakończył eksploatację.

## Upamiętnienie
W latach 1968–92 Polska Żegluga Morska ze Szczecina była armatorem statku – masowca uniwersalnego „MS Kopalnia Moszczenica” o nośności 11 778 DWT. Zbudowany został w 1968 roku w duńskiej stoczni A/S Nakskov Skibsvaerft w Nakskov.

wikiname: plwiki

title: Kopalnia Węgla Kamiennego Moszczenica

in_language: pl

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = KWK Moszczenica
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           = KWK Moszczenica i elektrociepłownia.jpg
 |opis grafiki      = Szyb – pozostałość po KWK Moszczenica (po lewej) i elektrociepłownia [[PGNiG Termika Energetyka Przemysłowa|Spółki Energetycznej „Jastrzębie”]]
 |państwo           = PL-SL
 |siedziba          = [[Moszczenica (Jastrzębie-Zdrój)|Moszczenica]] (od 1975 Jastrzębie-Zdrój)
 |adres             =
 |data założenia    = 1965
 |data likwidacji   = 2001
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |kod mapy          = Jastrzębie-Zdrój
 |współrzędne       = 49°56′29″N 18°34′7″E
 |commons           =
 |www               =
}}
'''Kopalnia Węgla Kamiennego Moszczenica''' – [[kopalnia]] [[Węgiel kamienny|węgla kamiennego]] w [[Moszczenica (Jastrzębie-Zdrój)|Moszczenicy]] w [[Jastrzębie-Zdrój|Jastrzębiu-Zdroju]], działała w latach 1965-2001.

== Historia ==
Prace przy budowie kopalni „Moszczenica” w ówczesnej wsi Moszczenica rozpoczęto w 1955 r. Generalnym wykonawcą dla wszystkich robót było Przedsiębiorstwo Budowy Kopalń w Wilchwach (dzielnica [[Wodzisław Śląski|Wodzisławia Śląskiego]]). Oficjalne uroczyste otwarcie kopalni „Moszczenica” nastąpiło 4 grudnia 1965 roku.

Kopalnia została włączona w skład [[Kopalnia Węgla Kamiennego Jas-Mos|KWK Jas-Mos]] jako ''Ruch Moszczenica''. W 2000 roku ''Ruch Moszczenica'' zakończył [[Eksploatacja górnicza|eksploatację]].

== Upamiętnienie ==
W latach 1968–92 [[Polska Żegluga Morska]] ze [[Szczecin]]a była [[armator]]em statku – [[masowiec|masowca uniwersalnego]] „MS Kopalnia Moszczenica” o [[nośność statku|nośności]] 11 778 [[nośność statku|DWT]]. Zbudowany został w 1968 roku w [[Dania|duńskiej]] [[stocznia|stoczni]] A/S Nakskov Skibsvaerft w [[Nakskov]]<ref>{{Cytuj stronę |url=https://www.polsteam.com/ship/576 |tytuł=Polska Żegluga Morska: Kopalnia Moszczenica |data dostępu=2020-01-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20200114090054/https://www.polsteam.com/ship/576 |zarchiwizowano=2020-01-14}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Stanisław Urbańczyk |tytuł = Kopalnia „Moszczenica” w Jastrzębiu-Zdroju – Izba Pamięci Kopalń Zlikwidowanych w Rybnickim Okręgu Przemysłowym |data dostępu = 2023-07-18 |opublikowany = sitg.rybnik.pl |url = http://www.sitg.rybnik.pl/kopalnie-zlikwidowane-w-rop/jastrzebie_zdroj-moszczenica.php}}

{{KWK}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kopalnie w Jastrzębiu-Zdroju]]
[[Kategoria:Nieistniejące kopalnie węgla kamiennego w Polsce]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Jastrzębiu-Zdroju]]
[[Kategoria:Kopalnie powstałe w XX wieku]]

title: KWK Moszczenica

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Siedziba: Moszczenica (od 1975 Jastrzębie-Zdrój)


text:
# Konrad Wirnhier
Konrad „Conny” Wirnhier (ur. 7 lipca 1937 w Pfarrkirchen, zm. 2 czerwca 2002 w Tegernsee) – niemiecki strzelec sportowy. Dwukrotny medalista olimpijski.
Fascynacja Konrada Wirnhiera strzelectwem to była rodzinna tradycja. Jego dziadek, zapalony myśliwy prowadził od 1912 roku sklep z bronią w Pfarrkirchen, który przekazał swojemu synowi (ojcu Konrada), a potem interes przeszedł właśnie w jego ręce.
Specjalizował się w konkurencji skeet. Reprezentował barwy RFN. Brał udział w dwóch igrzyskach (IO 68, IO 72), na obu zdobywał medale. Triumfował w 1972, cztery lata wcześniej zajął trzecie miejsce. Stawał na podium mistrzostw świata w konkurencji indywidualnej (złoto w 1965, brąz w 1967). W 1968 roku został mistrzem Europy. W latach 1961–1969 oraz 1971-1972 zostawał mistrzem RFN.
Jeszcze wieczorem, 2 września 1972 roku, w dniu w którym Konrad Wirnhier zdobył złoty medal igrzysk olimpijskich, ogłosił zakończenie. Potem zajmował się sprzedażą broni własnej produkcji. Udzielał się również jako trener niemieckiej reprezentacji młodzieżowej.

## Osiągnięcia sportowe
- 1961–1969, 1972–1973 - mistrz RFN
- 1965 - mistrz świata (Santiago)
- 1967 - brązowy medal mistrzostw świata (Bolonia)
- 1968 - mistrz Europy (Namur)
- 1968 - brązowy medal igrzysk olimpijskich (Meksyk)
- 1972 - mistrz olimpijski (Monachium)

title: Konrad Wirnhier

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Konrad Wirnhier
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = strzelectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 7 lipca 1937
 |miejsce urodzenia         = [[Pfarrkirchen]]
 |data śmierci              = 2 czerwca 2002
 |miejsce śmierci           = [[Tegernsee (miasto)|Tegernsee]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 181 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|Niemcy|wariant=BRD}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Monachium|1972|strzelectwo|złoto|([[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 – skeet|skeet]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Meksyk|1968|strzelectwo|brąz|([[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968 – skeet|skeet]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|ST}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1967 (ruchoma tarcza i rzutki)|Bolonia 1967]]|skeet}}
{{Medalista infobox/MŚ|ST|Wiesbaden|1966|złoto|skeet druż.}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelaniu do Rzutków 1965|Santiago de Chile 1965]]|skeet}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|ST}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Europy w Strzelaniu do Rzutków 1968|Namur 1968]]|skeet}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Konrad „Conny” Wirnhier''' (ur. [[7 lipca]] [[1937]] w [[Pfarrkirchen]], zm. [[2 czerwca]] [[2002]] w [[Tegernsee (miasto)|Tegernsee]]<ref>{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/42605 | tytuł = Konrad Wirnhier | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2022-12-27}}</ref>) – [[Niemcy|niemiecki]] [[Strzelectwo|strzelec sportowy]]. Dwukrotny medalista olimpijski.

Fascynacja Konrada Wirnhiera strzelectwem to była rodzinna tradycja. Jego dziadek, zapalony myśliwy prowadził od 1912 roku sklep z bronią w [[Pfarrkirchen]], który przekazał swojemu synowi (ojcu Konrada), a potem interes przeszedł właśnie w jego ręce.

Specjalizował się w konkurencji [[skeet]]. Reprezentował barwy RFN. Brał udział w dwóch igrzyskach ([[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1968|IO 68]], [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|IO 72]]), na obu zdobywał medale. Triumfował w 1972, cztery lata wcześniej zajął trzecie miejsce. Stawał na podium mistrzostw świata w konkurencji indywidualnej (złoto w 1965, brąz w 1967). W 1968 roku został mistrzem Europy. W latach 1961–1969 oraz 1971-1972 zostawał mistrzem RFN.

Jeszcze wieczorem, 2 września 1972 roku, w dniu w którym Konrad Wirnhier zdobył złoty medal igrzysk olimpijskich, ogłosił zakończenie. Potem zajmował się sprzedażą broni własnej produkcji. Udzielał się również jako trener niemieckiej reprezentacji młodzieżowej<ref>Karl-Walter Reinhardt: 1000 olimpijczyków, s.322</ref>.

== Osiągnięcia sportowe ==
* 1961–1969, 1972–1973 - mistrz RFN
* 1965 - mistrz świata ([[Santiago]])
* 1967 - brązowy medal mistrzostw świata ([[Bolonia]])
* 1968 - mistrz Europy ([[Namur]])
* 1968 - brązowy medal [[Letnie igrzyska olimpijskie|igrzysk olimpijskich]] ([[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1968|Meksyk]])
* 1972 - mistrz olimpijski ([[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|Monachium]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wirnhier, Konrad}}
[[Kategoria:Niemieccy strzelcy]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1937]]
[[Kategoria:Zmarli w 2002]]

title: · Konrad Wirnhier

Data i miejsce urodzenia: 7 lipca 1937 · Pfarrkirchen

Data i miejsce śmierci: 2 czerwca 2002 · Tegernsee

title: Dorobek medalowy

złoto:
Monachium 1972 · strzelectwo · (skeet)
Bolonia 1967 · skeet
Wiesbaden 1966 · skeet druż.
Namur 1968 · skeet

brąz:
Meksyk 1968 · strzelectwo · (skeet)
Santiago de Chile 1965 · skeet


text:
# Virginia Slims of Dallas
Virginia Slims of Dallas – nierozgrywany kobiecy turniej tenisowy organizowany w latach 1970–1989 w Dallas w Teksasie w Stanach Zjednoczonych. Największą gwiazdą turnieju była Martina Navrátilová, która siedemnaście razy triumfowała w turnieju: dziewięciokrotnie w singlu i ośmiokrotnie w deblu. Aż pięć razy wygrała w grze pojedynczej i podwójnej podczas jednych zawodów (1979–1983).
W latach 1964–1965 odbywał się w Dallas pokazowy turniej. Obie edycje w grze pojedynczej wygrała Nancy Richey.

## Historia nazw turnieju
| Rok       | Nazwa                        |
| 1964–1965 | Dallas Invitation            |
| 1970–1975 | Maureen Connolly Memorial    |
| 1976–1978 | Virginia Slims of Dallas     |
| 1979–1982 | Avon Championships of Dallas |
| 1983–1989 | Virginia Slims of Dallas     |

## Mecze finałowe

### Gra pojedyncza kobiet
| Rok               | Mistrzyni                  | Finalistka                 | Wynik                      |
| 1989              | Martina Navrátilová        | Monica Seles               | 7:6, 6:3                   |
| 1988              | Martina Navrátilová        | Pam Shriver                | 6:0, 6:3                   |
| 1987              | Chris Evert-Lloyd          | Pam Shriver                | 6:1, 6:3                   |
| 1986              | Martina Navrátilová        | Chris Evert-Lloyd          | 6:2, 6:1                   |
| 1985              | Martina Navrátilová        | Chris Evert-Lloyd          | 6:3, 6:4                   |
| 1984              | Hana Mandlíková            | Kathy Jordan               | 7:6, 3:6, 6:1              |
| 1983              | Martina Navrátilová        | Chris Evert-Lloyd          | 6:4, 6:0                   |
| 1982              | Martina Navrátilová        | Mima Jaušovec              | 6:3, 6:2                   |
| 1981              | Martina Navrátilová        | Pam Shriver                | 6:2, 6:4                   |
| 1980              | Martina Navrátilová        | Evonne Goolagong Cawley    | 6:3, 6:2                   |
| 1979              | Martina Navrátilová        | Chris Evert-Lloyd          | 6:4, 6:4                   |
| 1978              | Evonne Goolagong Cawley    | Tracy Austin               | 4:6, 6:0, 6:2              |
| 1977              | Sue Barker                 | Terry Holladay             | 6:1, 7:6                   |
| 1976              | Evonne Goolagong Cawley    | Martina Navrátilová        | 6:1, 6:1                   |
| 1975              | Virginia Wade              | Martina Navrátilová        | 2:6, 7:6(3), 4:3 krecz     |
| 1974              | Chris Evert                | Virginia Wade              | 7:5, 6:2                   |
| 1973              | Virginia Wade              | Evonne Goolagong           | 6:4, 6:1                   |
| 1972              | Nancy Richey-Gunter        | Billie Jean King           | 7:6(5–2), 6:1              |
| 1971              | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany |
| 1970              | Margaret Smith Court       | Billie Jean King           | 1:6, 6:3, 11:9             |
| 1969              | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany |
| Początek Ery Open |                            |                            |                            |
| 1966– 1968        | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany | Turniej nie był rozgrywany |
| 1965              | Nancy Richey               | Margaret Smith             | 6:1, 6:4                   |
| 1964              | Nancy Richey               | Billie Jean Moffitt        | 6:2, 7:5                   |

### Gra podwójna kobiet
| Rok               | Mistrzynie                                   | Finalistki                            | Wynik                      |
| 1989              | Mary Joe Fernández Betsy Nagelsen            | Elise Burgin Rosalyn Fairbank         | 7:6, 6:3                   |
| 1988              | Lori McNeil Eva Pfaff                        | Gigi Fernández Zina Garrison          | 2:6, 6:4, 7:5              |
| 1987              | Mary Lou Piatek Anne White                   | Elise Burgin Robin White              | 7:5, 6:3                   |
| 1986              | Claudia Kohde-Kilsch Helena Suková           | Hana Mandlíková Wendy Turnbull        | 4:6, 7:5, 6:4              |
| 1985              | Barbara Potter Sharon Walsh                  | Marcella Mesker Pascale Paradis       | 5:7, 6:4, 7:6              |
| 1984              | Leslie Allen Anne White                      | Sandy Collins Elizabeth Sayers        | 6:4, 5:7, 6:2              |
| 1983              | Martina Navrátilová Pam Shriver              | Rosie Casals Wendy Turnbull           | 6:3, 6:2                   |
| 1982              | Martina Navrátilová Pam Shriver              | Billie Jean King Ilana Kloss          | 6:4, 6:4                   |
| 1981              | Martina Navrátilová Pam Shriver              | Kathy Jordan Anne Smith               | 7:5, 6:4                   |
| 1980              | Billie Jean King Martina Navrátilová         | Rosie Casals Wendy Turnbull           | 4:6, 6:3, 6:3              |
| 1979              | Martina Navrátilová Anne Smith               | Chris Evert-Lloyd Rosie Casals        | 7:6, 6:2                   |
| 1978              | Martina Navrátilová Anne Smith               | Evonne Goolagong Cawley Betty Stöve   | 6:3, 7:6(2)                |
| 1977              | Martina Navrátilová Betty Stöve              | Kerry Reid Greer Stevens              | 6:2, 6:4                   |
| 1976              | Mona Schallau Ann Kiyomura                   | Marita Redondo Greer Stevens          | 6:3, 4:6, 6:4              |
| 1975              | Françoise Durr Betty Stöve                   | Julie Anthony Mona Schallau           | 7:6(4), 6:2                |
| 1974              | Isabel Fernández de Soto Martina Navrátilová | Karen Krantzcke Virginia Wade         | 6:3, 3:6, 6:3              |
| 1973              | Evonne Goolagong Janet Young                 | Gail Sherriff Chanfreau Virginia Wade | 6:3, 6:2                   |
| 1972              | Rosie Casals Billie Jean King                | Judy Tegart Dalton Françoise Durr     | 6:3, 4:6, 7:5              |
| 1971              | Turniej nie był rozgrywany                   | Turniej nie był rozgrywany            | Turniej nie był rozgrywany |
| 1970              | Rosie Casals Billie Jean King                | Mary-Ann Eisel Patti Hogan            | 10:8, 6:3                  |
| 1969              | Turniej nie był rozgrywany                   | Turniej nie był rozgrywany            | Turniej nie był rozgrywany |
| Początek Ery Open |                                              |                                       |                            |
| 1966– 1968        | Turniej nie był rozgrywany                   | Turniej nie był rozgrywany            | Turniej nie był rozgrywany |
| 1965              | Margaret Smith Lesley Turner                 | Carole Caldwell Nancy Richey          | 6:4, 6:4                   |
| 1964              | Brak danych                                  | Brak danych                           | Brak danych                |

title: Virginia Slims of Dallas

wikitext:
{{Turniej tenisowy infobox
 |nazwa                   = Virginia Slims of Dallas
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |kraj                    = USA
 |miasto                  = [[Dallas]]
 |obiekt                  = Moody Coliseum
 |nawierzchnia            = Dywanowa (hala)
 |data                    =
 |pierwsza edycja         = 1970
 |ostatnia edycja         = 1989
 |ATP kategoria           =
 |ATP pula nagród         =
 |ATP drabinka            =
 |ATP dyrektor            =
 |WTA kategoria           = Virginia Slims (1972–1987)
Kategoria III (1988–1989)
 |WTA pula nagród         = 250 000 $
 |WTA drabinka            = 28S/16D
 |WTA dyrektor            =
 |gra pojedyncza mężczyzn =
 |gra podwójna mężczyzn   =
 |gra pojedyncza kobiet   = {{Flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]
 |gra podwójna kobiet     = {{Flaga|USA}} [[Mary Joe Fernández]]
{{Flaga|USA}} [[Betsy Nagelsen]]
 |mixt                    =
 |poprzedni               =
 |następny                =
 |www                     =
 |commons                 =
}}
'''Virginia Slims of Dallas''' – nierozgrywany kobiecy turniej tenisowy organizowany w latach 1970–1989 w [[Dallas]] w Teksasie w Stanach Zjednoczonych. Największą gwiazdą turnieju była [[Martina Navrátilová]], która siedemnaście razy triumfowała w turnieju: dziewięciokrotnie w singlu i ośmiokrotnie w deblu. Aż pięć razy wygrała w grze pojedynczej i podwójnej podczas jednych zawodów (1979–1983).

W latach 1964–1965 odbywał się w Dallas pokazowy turniej. Obie edycje w grze pojedynczej wygrała [[Nancy Richey]].

== Historia nazw turnieju ==
{|
 |- bgcolor="#FFB6C1"
| '''Rok'''
| '''Nazwa'''
|- bgcolor="#FFEFD5"
| 1964–1965
|  Dallas Invitation
|- bgcolor="#FFEFD5"
| 1970–1975
| Maureen Connolly Memorial
|- bgcolor="#FFEFD5"
| 1976–1978
| Virginia Slims of Dallas
|- bgcolor="#FFEFD5"
| 1979–1982
| Avon Championships of Dallas
|- bgcolor="#FFEFD5"
| 1983–1989
| Virginia Slims of Dallas
|}

== Mecze finałowe ==
=== Gra pojedyncza kobiet ===
{| class="wikitable"
|- bgcolor="40E0D0"
|'''Rok'''
|'''Mistrzyni'''
|'''Finalistka'''
|'''Wynik'''
|-
| 1989 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|YUG|SFR}} [[Monica Seles]] || 7:6, 6:3
|-
| 1988 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]] || 6:0, 6:3
|-
| 1987 || '''{{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]]''' || {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]] || 6:1, 6:3
|-
| 1986 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]] || 6:2, 6:1
|-
| 1985 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]] || 6:3, 6:4
|-
| 1984 || '''{{flaga|CSK}} [[Hana Mandlíková]]''' || {{flaga|USA}} [[Kathy Jordan]] || 7:6, 3:6, 6:1
|-
| 1983  || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]] || 6:4, 6:0
|-
| 1982 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|YUG|SFR}} [[Mima Jaušovec]] || 6:3, 6:2
|-
| 1981 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]] || 6:2, 6:4
|-
| 1980 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong|Evonne Goolagong Cawley]] || 6:3, 6:2
|-
| 1979 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]] || 6:4, 6:4
|-
| 1978 || '''{{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong|Evonne Goolagong Cawley]]''' || {{flaga|USA}} [[Tracy Austin]] || 4:6, 6:0, 6:2
|-
| 1977 || '''{{flaga|GBR}} [[Sue Barker]]''' || {{flaga|USA}} [[Terry Holladay]] || 6:1, 7:6
|-
| 1976 || '''{{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong|Evonne Goolagong Cawley]]''' || {{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]] || 6:1, 6:1
|-
| 1975 || '''{{flaga|GBR}} [[Virginia Wade]] '''|| {{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]] || 2:6, 7:6(3), 4:3 krecz
|-
| 1974 || '''{{flaga|USA}} [[Chris Evert]]''' || {{flaga|GBR}} [[Virginia Wade]] || 7:5, 6:2
|-
| 1973 || {{flaga|GBR}} [[Virginia Wade]] || {{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong]] || 6:4, 6:1
|-
| 1972 || '''{{flaga|USA}} [[Nancy Richey|Nancy Richey-Gunter]] '''|| {{flaga|USA}} [[Billie Jean King]] || 7:6(5–2), 6:1
|-
| 1971 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
| 1970 || '''{{flaga|AUS}} [[Margaret Smith Court]] '''|| {{flaga|USA}} [[Billie Jean King]] || 1:6, 6:3, 11:9
|-
| 1969 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
|colspan=4 bgcolor=DarkSeaGreen align=center| Początek Ery Open
|-
| 1966–
1968 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
| 1965 || '''{{flaga|USA}} [[Nancy Richey]]''' || {{flaga|AUS}} [[Margaret Smith Court|Margaret Smith]] || 6:1, 6:4
|-
| 1964 || '''{{flaga|USA}} [[Nancy Richey]]''' || {{flaga|USA}} [[Billie Jean King|Billie Jean Moffitt]] || 6:2, 7:5
|}

=== Gra podwójna kobiet ===
{| class="wikitable"
|- bgcolor="40E0D0"
|'''Rok'''
|'''Mistrzynie'''
|'''Finalistki'''
|'''Wynik'''
|-
| 1989 || '''{{flaga|USA}} [[Mary Joe Fernández]]
{{flaga|USA}} [[Betsy Nagelsen]]'''|| {{flaga|USA}} [[Elise Burgin]]
 {{flaga|ZAF|1928}} [[Rosalyn Fairbank]] || 7:6, 6:3
|-
| 1988 || '''{{flaga|USA}} [[Lori McNeil]]
 {{flaga|FRG}} [[Eva Pfaff]]''' || {{flaga|USA}} [[Gigi Fernández]]
 {{flaga|USA}} [[Zina Garrison]] || 2:6, 6:4, 7:5
|-
| 1987 || '''{{flaga|USA}} [[Mary Lou Piatek]]
 {{flaga|USA}} [[Anne White]] '''|| {{flaga|USA}} [[Elise Burgin]]
 {{flaga|USA}} [[Robin White]] || 7:5, 6:3
|-
| 1986 || '''{{flaga|FRG}} [[Claudia Kohde-Kilsch]]
 {{flaga|CSK}} [[Helena Suková]]''' || {{flaga|CSK}} [[Hana Mandlíková]]
 {{flaga|AUS}} [[Wendy Turnbull]] || 4:6, 7:5, 6:4
|-
| 1985 || '''{{flaga|USA}} [[Barbara Potter]]
 {{flaga|USA}} [[Sharon Walsh]]''' || {{flaga|NLD}} [[Marcella Mesker]]
 {{flaga|FRA}} [[Pascale Paradis]] || 5:7, 6:4, 7:6
|-
| 1984 || '''{{flaga|USA}} [[Leslie Allen (tenisistka)|Leslie Allen]]
 {{flaga|USA}} [[Anne White]]''' || {{flaga|USA}} [[Sandy Collins]]
 {{flaga|AUS}} [[Elizabeth Smylie|Elizabeth Sayers]] || 6:4, 5:7, 6:2
|-
| 1983 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]]''' || {{flaga|USA}} [[Rosie Casals]]
 {{flaga|AUS}} [[Wendy Turnbull]] || 6:3, 6:2
|-
| 1982 || '''{{flaga|USA}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]]''' || {{flaga|USA}} [[Billie Jean King]]
 {{flaga|ZAF|1928}} [[Ilana Kloss]] || 6:4, 6:4
|-
| 1981 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|USA}} [[Pam Shriver]]''' || {{flaga|USA}} [[Kathy Jordan]]
 {{flaga|USA}} [[Anne Smith]] || 7:5, 6:4
|-
| 1980 || '''{{flaga|USA}} [[Billie Jean King]]
 {{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|USA}} [[Rosie Casals]]
 {{flaga|AUS}} [[Wendy Turnbull]] || 4:6, 6:3, 6:3
|-
| 1979 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|USA}} [[Anne Smith]]''' || {{flaga|USA}} [[Chris Evert|Chris Evert-Lloyd]]
 {{flaga|USA}} [[Rosie Casals]] || 7:6, 6:2
|-
| 1978 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|USA}} [[Anne Smith]]''' || {{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong|Evonne Goolagong Cawley]]
 {{flaga|NLD}} [[Betty Stöve]] || 6:3, 7:6(2)
|-
| 1977 || '''{{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]
 {{flaga|NLD}} [[Betty Stöve]]''' || {{flaga|AUS}} [[Kerry Reid]]
 {{flaga|ZAF|1928}} [[Greer Stevens]] || 6:2, 6:4
|-
| 1976 || '''{{flaga|USA}} [[Mona Schallau]]
 {{flaga|USA}} [[Ann Kiyomura]]''' || {{flaga|USA}} [[Marita Redondo]]
 {{flaga|ZAF|1928}} [[Greer Stevens]] || 6:3, 4:6, 6:4
|-
| 1975 || '''{{flaga|FRA}} [[Françoise Durr]]
 {{flaga|NLD}} [[Betty Stöve]]''' || {{flaga|USA}} [[Julie Anthony]]
 {{flaga|USA}} [[Mona Schallau]] || 7:6(4), 6:2
|-
| 1974 || '''{{flaga|COL}} [[Isabel Fernández de Soto]]
 {{flaga|CSK}} [[Martina Navrátilová]]''' || {{flaga|AUS}} [[Karen Krantzcke]]
 {{flaga|GBR}} [[Virginia Wade]] || 6:3, 3:6, 6:3
|-
| 1973 || '''{{flaga|AUS}} [[Evonne Goolagong]]
 {{flaga|AUS}} [[Janet Young (tenisistka)|Janet Young]]''' || {{flaga|FRA}} [[Gail Sherriff Chanfreau]]
 {{flaga|GBR}} [[Virginia Wade]] || 6:3, 6:2
|-
| 1972 || '''{{flaga|USA}} [[Rosie Casals]]
 {{flaga|USA}} [[Billie Jean King]]''' || {{flaga|AUS}} [[Judy Tegart Dalton]]
 {{flaga|FRA}} [[Françoise Durr]] || 6:3, 4:6, 7:5
|-
| 1971 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
| 1970 || '''{{flaga|USA}} [[Rosie Casals]]
 {{flaga|USA}} [[Billie Jean King]]''' || {{flaga|USA}} [[Mary-Ann Eisel]]
 {{flaga|USA}} [[Patti Hogan]] || 10:8, 6:3
|-
| 1969 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
|colspan=4 bgcolor=DarkSeaGreen align=center| Początek Ery Open
|-
| 1966–
1968 ||colspan=3 align=center| ''Turniej nie był rozgrywany''
|-
| 1965 || '''{{flaga|AUS}} [[Margaret Smith Court|Margaret Smith]]
 {{flaga|AUS}} [[Lesley Turner Bowrey|Lesley Turner]]''' || {{flaga|USA}} [[Carole Caldwell Graebner|Carole Caldwell]]
 {{flaga|USA}} [[Nancy Richey]] || 6:4, 6:4
|-
| 1964 || Brak danych || Brak danych || Brak danych
|}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20140103031534/http://www.wtatennis.com/tournaments/tournamentId/736/title/dallas |tytuł = Zarchiwizowany profil turnieju z oficjalnej strony WTA Tour |język = en |data dostępu = 2018-05-19}}

{{WTA Virginia Slims}}
{{WTA 3}}

[[Kategoria:WTA Tour]]
[[Kategoria:Turnieje tenisowe WTA Tier III]]
[[Kategoria:Turnieje tenisowe w Stanach Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Nierozgrywane turnieje tenisowe]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Dallas]]

title: Virginia Slims of Dallas

Miejsce: Stany Zjednoczone · Dallas

Obiekt: Moody Coliseum

Nawierzchnia: Dywanowa (hala)

Kategoria: Virginia Slims (1972–1987) · Kategoria III (1988–1989)


text:
# Janusz Szopa
Janusz Antoni Szopa (ur. 6 stycznia 1948 w Katowicach) – polski matematyk, doktor habilitowany, profesor nadzwyczajny
Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, specjalista w zakresie stosowania metod matematycznych w naukach technicznych i zarządzaniu, a także w nauce o kulturze fizycznej.
W latach 1996–2002 był rektorem Politechniki Częstochowskiej, jest doktorem honoris causa i profesorem wizytującym tej uczelni.

Janusz Szopa jest także działaczem społecznym i współtwórcą jogi akademickiej.

## Dorobek naukowy
Na dorobek naukowy Janusza Szopy składają się:
- 3 książki
  - Asany jogi dla współczesnego człowieka, Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki, Katowice 2011, ISBN 978-83-60841-67-9 (współautorka: Małgorzata Grabara)
  - Joga dla zdrowia, Sekcja Wydawnictwa Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa 2004, ISBN 978-83-88469-72-5
  - Metody matematyczne, statystyczne i informatyczne w finansach i ubezpieczeniach, Wydawnictwo Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa, 2003 ISBN 978-83-88469-26-8
- skrypt monograficzny
  - Układy chaotyczne: zarys teorii, Wydawnictwo Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa 1996, ISBN 978-83-85031-60-4
- ponad 190 publikacji naukowych w czasopismach naukowych zagranicznych i polskich, m.in.:
Journal of the Engineering Mechanics (Division ASCE), ZAMM, Journal of Sound and Vibration, Journal of Technical Physics, Ingenieur - Archiv, Archiwum Automatyki i Telemechaniki, Mechanika Teoretyczna i Stosowana, Mechanika i Komputer, Medycyna Sportowa, Human Movement, Biology of Sport, Journal of Physical Therapy Science.

W pracy naukowej Janusz Szopa zajmował się:
- metodami badania charakterystyk zjawisk losowych przy wykorzystaniu stochastycznych równań całkowych,
- metodami badania wrażliwości stochastycznych układów dynamicznych
- badaniami
  - miary wrażliwości dla układów chaotycznych
  - zachowania chaotycznych układów drgających o wielu stopniach swobody
  - wpływu losowości na drgania chaotyczne
  - zastosowaniem teorii procesów stochastycznych i teorii chaosu do badania wartości pieniądza oraz zachowań giełdy papierów wartościowych
  - oddziaływania ćwiczeń relaksacyjnych i ćwiczeń fizycznych jogi na organizm człowieka

## Wykształcenie i funkcje akademickie
W roku 1970 ukończył matematykę na Uniwersytecie Śląskim. Doktorat obronił w 1976 roku na Politechnice Śląskiej, a habilitował się w roku 1987 w Akademii Górniczo-Hutniczej.
- w latach 1990-1996 prorektor ds. nauki Politechniki Częstochowskiej
- w latach 1996-2002 rektor Politechniki Częstochowskiej
- w latach 2002-2005 dziekan Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej
- w latach 2012-2013 dziekan Wydziału Zarządzania Sportem i Turystyką AWF w Katowicach

Dziekan Wydziału Zarządzania Sportem i Turystyką, kierownik Zespołu Dydaktycznego Technik Relaksacyjnych i Jogi w AWF w Katowicach.
Rektor, prorektor, dziekan, dyrektor Instytutu Matematyki i Informatyki,  kierownik Zakładu Technik Relaksacyjnych i Jogi w Politechnice Częstochowskiej.

## Działalność samorządowa i społeczna
W latach 1994–1998 był członkiem Rady Miasta Częstochowy i uczestniczył w pracach Komisji Gospodarki oraz Komisji Rewizyjnej.
Jest promotorem zdrowego stylu życia, twórcą i kierownikiem kursów instruktora
rekreacji ruchowej w oparciu o system ćwiczeń hatha jogi. Kursy te ukończyło
przeszło 700 osób.  Kieruje studiami podyplomowymi „Relaksacja i joga” w
Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Współtworzył program kształcenia
terapeutów uzdrowiskowych.

## Nagrody i wyróżnienia
Za swą działalność został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu
Odrodzenia Polski (2001) oraz Złotą Odznakę Ministra Sportu „Za Zasługi dla
Sportu” (2005).
W latach 2013 i 2014 uzyskał dyplom Najlepszego Profesora Akademii Wychowania
Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach.
W 2014 roku został nominowany w Plebiscycie 25-lecia organizowanym przez
„Gazetę Wyborczą” do grona 25 osób najbardziej zasłużonych dla Częstochowy i
regionu w ostatnim ćwierćwieczu.
W 2015 roku za swą działalność jako wolontariusz w Stowarzyszeniu Hospicjum
„Dar Serca” oraz w Stowarzyszeniu Pomocy Dzieciom „Skrawek Nieba” otrzymał
tytuł „Mecenas Pomocy Społecznej” miasta Częstochowy.

## Działalność profilaktyki prozdrowotnej
Janusz Szopa posiada międzynarodowe dyplomy nauczyciela jogi według metody Iyengara i Shivanandy i jest instruktorem relaksacji, jogi i kinezypsychoprofilaktyki.
Twórca programów nauczania oraz wykładowca technik relaksacyjnych, kinezypsychoprofilaktyki, jogi, psychosomatyki i zarządzania stresem w polskich i zagranicznych uczelniach wyższych oraz programu kształcenia terapeutów uzdrowiskowych.
Współorganizator i wykładowca programów europejskich, rządowych i samorządowych z zakresu rekreacji ruchowej dla osób w wieku dojrzałym. Od lat współpracuje z instytutami jogi oraz uczelniami indyjskimi.
Organizator i wykładowca kursów instruktorskich z zakresu rekreacji ruchowej w oparciu o system fizycznych ćwiczeń jogi. Wypromował około 1000 instruktorów rekreacji ruchowej (jest to tytuł zawodowy w dziedzinie kultury fizycznej) w specjalności hatha joga, kinezypsychoprofilaktyka lub fitness – ćwiczenia psychofizyczne.
Współtwórca naukowo-badawczo-szkoleniowego częstochowsko-katowickiego centrum jogi oraz naukowych konferencji o jodze.
Kierownik studiów podyplomowych „Relaksacja i joga” na Wydziale Rehabilitacji AWF Warszawa, które ukończyło około 300 słuchaczy.
Autor i współautor 3 książek oraz około 75 publikacji naukowych i kilkunastu artykułów popularyzatorskich z zakresu jogi i jej zastosowań w profilaktyce zdrowia, a także około 120 artykułów z zakresu nauk technicznych i nauk o zarządzaniu.
Twórca sekcji jogi w Klubie Uczelnianym AZS Politechniki Częstochowskiej, Koła Naukowego Joga w AWF Katowice, współtwórca Stowarzyszenia Jogi Akademickiej (wiceprezes), Polskiego Stowarzyszenia Jogi Iyengara (wiceprezes 2003-2008) oraz innych organizacji zajmujących się promocją jogi.

title: Janusz Szopa

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Janusz Szopa
 |grafika                   = Image manquante 2.svg
 |opis grafiki              = Janusz Szopa
 |państwo                   = Polska
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 6 stycznia 1948
 |miejsce urodzenia         = [[Katowice]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = dr hab.
 |specjalność               = matematyka
 |almamater                 =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = AWF Katowice
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Janusz Antoni Szopa''' (ur. 6 stycznia 1948 w Katowicach<ref name="życiorys">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Politechnika Częstochowska |czasopismo = Politechnika Częstochowska |data = wrzesień 1999 |data dostępu = 2020-12-03 |wolumin = 3 |numer = 9 |miejsce = Częstochowa |wydawca = Politechnika Częstochowska |typ nośnika = PDF |url = https://www.pcz.pl/pl/file/7856/download?token=mQ9pSSWu}}</ref>) – polski matematyk, [[doktor habilitowany]]{{r|naukapl}}, profesor nadzwyczajny
[[Akademia Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach|Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach]]{{r|naukapl}}, specjalista w zakresie stosowania metod matematycznych w naukach technicznych i zarządzaniu, a także w nauce o kulturze fizycznej.

W latach 1996–2002 był rektorem [[Politechnika Częstochowska|Politechniki Częstochowskiej]]{{r|rektor}}, jest [[Doktor honoris causa|doktorem honoris causa]] i profesorem wizytującym tej uczelni.

Janusz Szopa jest także działaczem społecznym i współtwórcą jogi akademickiej.

== Dorobek naukowy ==
Na dorobek naukowy Janusza Szopy składają się:
* 3 książki
** ''Asany jogi dla współczesnego człowieka'', Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki, Katowice 2011, {{ISBN|9788360841679}} (współautorka: Małgorzata Grabara)
** ''Joga dla zdrowia'', Sekcja Wydawnictwa Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa 2004, {{ISBN|9788388469725}}
** ''Metody matematyczne, statystyczne i informatyczne w finansach i ubezpieczeniach'', Wydawnictwo Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa, 2003 {{ISBN|9788388469268}}
* skrypt monograficzny
** ''Układy chaotyczne: zarys teorii'', Wydawnictwo Politechniki Częstochowskiej, Częstochowa 1996, {{ISBN|9788385031604}}
* ponad 190 publikacji naukowych w czasopismach naukowych zagranicznych i polskich, m.in.:
''[[Journal of the Engineering Mechanics]] (Division ASCE)'', ''ZAMM'', ''Journal of Sound and Vibration'', ''Journal of Technical Physics'', ''Ingenieur - Archiv'', ''Archiwum Automatyki i Telemechaniki'', ''Mechanika Teoretyczna i Stosowana'', ''Mechanika i Komputer'', ''Medycyna Sportowa'', ''Human Movement'', ''Biology of Sport'', ''Journal of Physical Therapy Science''.

W pracy naukowej Janusz Szopa zajmował się:
* metodami badania charakterystyk zjawisk losowych przy wykorzystaniu stochastycznych równań całkowych,
* metodami badania wrażliwości stochastycznych układów dynamicznych
* badaniami
** miary wrażliwości dla układów chaotycznych
** zachowania chaotycznych układów drgających o wielu stopniach swobody
** wpływu losowości na drgania chaotyczne
** zastosowaniem teorii procesów stochastycznych i teorii chaosu do badania wartości pieniądza oraz zachowań giełdy papierów wartościowych
** oddziaływania ćwiczeń relaksacyjnych i ćwiczeń fizycznych jogi na organizm człowieka

== Wykształcenie i funkcje akademickie ==
W roku 1970 ukończył matematykę na [[Uniwersytet Śląski w Katowicach|Uniwersytecie Śląskim]]. Doktorat obronił w 1976 roku na [[Politechnika Śląska|Politechnice Śląskiej]], a habilitował się w roku 1987 w [[Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie|Akademii Górniczo-Hutniczej]]<ref name="życiorys" />.

* w latach 1990-1996 prorektor ds. nauki [[Politechnika Częstochowska|Politechniki Częstochowskiej]]
* w latach 1996-2002 rektor Politechniki Częstochowskiej
* w latach 2002-2005 dziekan Wydziału Zarządzania Politechniki Częstochowskiej
* w latach 2012-2013 dziekan Wydziału Zarządzania Sportem i Turystyką AWF w Katowicach

Dziekan Wydziału Zarządzania Sportem i Turystyką, kierownik Zespołu Dydaktycznego Technik Relaksacyjnych i Jogi w AWF w Katowicach.
Rektor, prorektor, dziekan, dyrektor Instytutu Matematyki i Informatyki,  kierownik Zakładu Technik Relaksacyjnych i Jogi w Politechnice Częstochowskiej.

== Działalność samorządowa i społeczna ==
W latach 1994–1998 był członkiem Rady Miasta Częstochowy i uczestniczył w pracach Komisji Gospodarki oraz Komisji Rewizyjnej.

Jest promotorem zdrowego stylu życia, twórcą i kierownikiem kursów instruktora
rekreacji ruchowej w oparciu o system ćwiczeń hatha jogi. Kursy te ukończyło
przeszło 700 osób.  Kieruje studiami podyplomowymi „Relaksacja i joga” w
Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Współtworzył program kształcenia
terapeutów uzdrowiskowych.

== Nagrody i wyróżnienia ==
Za swą działalność został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu
Odrodzenia Polski (2001){{r|krzyżkawalerski}} oraz Złotą Odznakę Ministra Sportu „Za Zasługi dla
Sportu” (2005).

W latach 2013 i 2014 uzyskał dyplom Najlepszego Profesora Akademii Wychowania
Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach.

W 2014 roku został nominowany w Plebiscycie 25-lecia organizowanym przez
„Gazetę Wyborczą” do grona 25 osób najbardziej zasłużonych dla Częstochowy i
regionu w ostatnim ćwierćwieczu{{r|25lecie}}.

W 2015 roku za swą działalność jako wolontariusz w Stowarzyszeniu Hospicjum
„Dar Serca” oraz w Stowarzyszeniu Pomocy Dzieciom „Skrawek Nieba” otrzymał
tytuł „Mecenas Pomocy Społecznej” miasta Częstochowy{{r|mecenas}}.

== Działalność profilaktyki prozdrowotnej ==
Janusz Szopa posiada międzynarodowe dyplomy nauczyciela jogi według metody Iyengara i Shivanandy i jest instruktorem relaksacji, [[Joga|jogi]] i kinezypsychoprofilaktyki.

Twórca programów nauczania oraz wykładowca technik relaksacyjnych, kinezypsychoprofilaktyki, jogi, psychosomatyki i zarządzania stresem w polskich i zagranicznych uczelniach wyższych oraz programu kształcenia terapeutów uzdrowiskowych.

Współorganizator i wykładowca programów europejskich, rządowych i samorządowych z zakresu rekreacji ruchowej dla osób w wieku dojrzałym. Od lat współpracuje z instytutami jogi oraz uczelniami indyjskimi.

Organizator i wykładowca kursów instruktorskich z zakresu rekreacji ruchowej w oparciu o system fizycznych ćwiczeń jogi. Wypromował około 1000 instruktorów rekreacji ruchowej (jest to tytuł zawodowy w dziedzinie kultury fizycznej) w specjalności hatha joga, kinezypsychoprofilaktyka lub fitness – ćwiczenia psychofizyczne.
Współtwórca naukowo-badawczo-szkoleniowego częstochowsko-katowickiego centrum jogi oraz naukowych konferencji o jodze.

Kierownik studiów podyplomowych „Relaksacja i joga” na Wydziale Rehabilitacji AWF Warszawa, które ukończyło około 300 słuchaczy{{r|relaksacja-i-joga}}.

Autor i współautor 3 książek oraz około 75 publikacji naukowych i kilkunastu artykułów popularyzatorskich z zakresu jogi i jej zastosowań w profilaktyce zdrowia, a także około 120 artykułów z zakresu nauk technicznych i nauk o zarządzaniu.

Twórca sekcji jogi w Klubie Uczelnianym AZS Politechniki Częstochowskiej, Koła Naukowego Joga w AWF Katowice, współtwórca Stowarzyszenia Jogi Akademickiej (wiceprezes), Polskiego Stowarzyszenia Jogi Iyengara (wiceprezes 2003-2008) oraz innych organizacji zajmujących się promocją jogi.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="naukapl">{{Ludzie nauki|38238|osoba=Janusz Szopa|data dostępu=2020-09-30}}</ref>
<ref name="mecenas">{{Cytuj |tytuł = Portal Polityki Społecznej Miasta Częstochowy |data dostępu = 2020-09-30 |opublikowany = pps.czestochowa.pl |url = http://pps.czestochowa.pl/page/mecenas-pomocy-spolecznej,139/}}</ref>
<ref name="relaksacja-i-joga">{{Cytuj |autor = AWF |tytuł = Relaksacja i joga |data dostępu = 2020-09-30 |opublikowany = www.awf.edu.pl |url = https://www.awf.edu.pl/uczelnia/oferta-edukacyjna/studia-podyplomowe-i-kursy/aktualnosci/Relaksacja-i-joga |język = pl}}</ref>
<ref name="25lecie">{{Cytuj |tytuł = Plebiscyt 25-lecia organizowany przez "Gazetę Wyborczą" {{!}} Politechnika Częstochowska |data dostępu = 2020-09-30 |opublikowany = www.pcz.pl |url = http://www.pcz.pl/pl/ogloszenie/plebiscyt-25-lecia-organizowany-przez-gazete-wyborcza}}</ref>
<ref name="krzyżkawalerski">{{Cytuj |tytuł = POSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 23 listopada 2000 r. o nadaniu orderów - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych |data dostępu = 2020-09-30 |opublikowany = www.infor.pl |url = https://www.infor.pl/akt-prawny/MPO.2001.003.0000070,postanowienie-prezydenta-rzeczypospolitej-polskiej-o-nadaniu-orderow.html |język = en}}</ref>
<ref name="rektor">{{Cytuj |tytuł = dr hab. Janusz Szopa, prof. PCz |url = https://archiwum.pcz.pl/pl/content/dr-hab-janusz-szopa-prof-pcz}}</ref>
}}

{{Rektorzy Politechniki Częstochowskiej}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Szopa, Janusz}}
[[Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach]]
[[Kategoria:Polscy matematycy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy matematycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Rektorzy Politechniki Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]

title: Janusz Szopa

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 6 stycznia 1948 · Katowice

Uczelnia: AWF Katowice


text:
# Meniscotherium
Meniscotherium – wymarły ssak wielkości psa. Był posiadającym kopyta roślinożercą. Posiadał zęby policzkowe selenodontyczne.

## Występowanie
Żył  54-38 milionów lat temu (eocen). Skamieniałości odnaleziono w Utah, Nowym Meksyku i Kolorado. Wiele osobników znalezionych w jednym miejscu wskazuje na stadny tryb życia.

## Ewolucja
Jedna z teorii mówi, że opisywany tu północnoamerykański rodzaj wywodzi się z europejskiego Pleuraspidotherium lub jego bliskiego krewnego. Optuje za nią większość specjalistów. Niektórzy jednak wysuwają własne hipotezy, podając jako przodka Protoselene, środkowopaleoceńskie zwierzę z Ameryki Północnej. Pogląd ten pochodzi od Gazina, który opublikował go w 1965. Z kolei 13 lat później Van Valen stwierdził, że rzeczonym przodkiem byłby Ectocion zamieszkujący ten sam kontynent.

title: Meniscotherium

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Meniscotherium''
 |TSN                    =
 |zoolog                 =
 |okres istnienia        = {{okres istnienia grupy organizmów 2|54|38}}
 |grafika                = Meniscotherium Osborn mount.jpg
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ssaki]]
 |rząd                   = [[prakopytne]]
 |rodzina                = ''[[Meniscotheriidae]]''
 |rodzaj                 = '''''Meniscotherium'''''
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             =
* ''M. chamense''
* ''M. semicingulatum''
* ''M. tapiacitum''
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Meniscotherium
}}
'''Meniscotherium''' – wymarły [[ssaki|ssak]] wielkości [[pies domowy|psa]]. Był posiadającym [[Kopyto (zoologia)|kopyta]] [[Roślinożerność|roślinożercą]]. Posiadał zęby policzkowe selenodontyczne<ref name="JMam">{{cytuj pismo|nazwisko=Gingerich|imię=Philip D.|czasopismo=Journal of Mammalogy|wydanie=3|wolumin=68|strony=488-491|język=en|data=1982|url=https://www.jstor.org/stable/1380448}}</ref>.

== Występowanie ==
Żył  54-38 [[milion]]ów lat temu ([[eocen]]). Skamieniałości odnaleziono w [[Utah]], [[Nowy Meksyk|Nowym Meksyku]] i [[Kolorado (stan)|Kolorado]]. Wiele osobników znalezionych w jednym miejscu wskazuje na stadny tryb życia<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Kues|imię=Barry S.|tytuł=The Paleontology of New Mexico|wydawca=University of New Mexico Press|miejsce=Albuquerque|rok=2008|strony=342}}</ref>.

== Ewolucja ==
Jedna z teorii mówi, że opisywany tu północnoamerykański rodzaj wywodzi się z [[Europa|europejskiego]] ''[[Pleuraspidotherium]]'' lub jego bliskiego krewnego<ref name="JMam" />. Optuje za nią większość specjalistów<ref name="JMam" />. Niektórzy jednak wysuwają własne hipotezy, podając jako przodka ''[[Protoselene]]'', środkowopaleoceńskie zwierzę z Ameryki Północnej<ref name="JMam" />. Pogląd ten pochodzi od Gazina, który opublikował go w 1965. Z kolei 13 lat później Van Valen stwierdził, że rzeczonym przodkiem byłby ''[[Ectocion]]'' zamieszkujący ten sam kontynent<ref name="JMam" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{prakopytne}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Prakopytne]]
[[Kategoria:Ssaki eocenu]]
[[Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ssaki

Rząd: prakopytne

Rodzina: Meniscotheriidae

Rodzaj: Meniscotherium


text:
# Grand dessein
Grand dessein (pol. „Wielki plan”) – projekt utworzenia konfederacji państw Europy, w celu zachowania między nimi pokoju oraz zagwarantowania ich współpracy, której powołanie do życia postulował książę Maximilien de Béthune de Sully w swych Pamiętnikach, spisanych trzy lata przed śmiercią.
Projekt ten uważa się za najbardziej kompleksową spośród wszystkich propozycji powołania związków państw w okresie przed rewolucją francuską.
Organizacja miała obejmować 15 państw europejskich, którymi były: 6 monarchii dziedzicznych: Anglia, Francja, Hiszpania, Lombardia, Dania i Szwecja; 5 elekcyjnych: Czechy, Węgry, Rzesza Niemiecka, Rzeczpospolita Obojga Narodów oraz Państwo Kościelne: 4 republiki: Szwajcaria, Holandia, Wenecja i Federacja Miast i Republik Włoskich. Autor nie dopuszczał natomiast udziału Rosji i Turcji, uznając je za nieeuropejskie.
Podstawowym celem powstania organizacji miało być skłonienie Francji do większego zaangażowania w wojnę trzydziestoletnią. Członkostwo było dobrowolne i wymagało rzeczywistego zaangażowania, zaś warunkiem wstępnym było odpowiednie położenie geograficzne i zainteresowanie utrwalaniem pokoju.
Struktura organizacji opierała się na trzech organach:
- Rada Generalna (Grand Conseil), w której skład wchodzili przedstawiciele 8 mocarstw, reprezentowanych także w Radach Regionalnych
- Rady Regionalne (każda z sześciu rad miała obejmować inny subregion)
- Międzynarodowe Siły Zbrojne (Armia Europejska) złożone z kontyngentów wystawianych przez państwa członkowskie

Do zadań RG należało ogłaszanie wojny z wrogiem spoza Organizacji, stanowienie pokoju po wojnie i podejmowanie decyzji o użyciu Armii Europejskiej. RR miały prowadzić bieżący monitoring sytuacji w regionach i w razie potrzeby informować RG o zagrożeniach. Ze względu na członkostwo w obu rodzajach rad, 8 głównych mocarstw posiadało największe możliwości wpływania na działania Organizacji.
Projekt zawierał również dokładny scenariusz działania organizacji na wypadek wystąpienia kryzysu międzynarodowego. Jako główną zbrodnię międzynarodową wymieniał próbę narzucenia innemu państwu wyznania panującego, co stanowiło naruszenie zasady „czyja władza, tego religia”.

title: Grand dessein

wikitext:
{{dopracować|więcej przypisów=2015-06}}
'''Grand dessein''' (pol. „Wielki plan”) – projekt utworzenia konfederacji państw Europy, w celu zachowania między nimi pokoju oraz zagwarantowania ich współpracy<ref>Uruszczak, Wacław, Szczepaniak, Damian. [https://www.ejournals.eu/pliki/art/14332/pl „Wybrane projekty pokoju powszechnego w Europie od XV do XVII wieku jako remedium na problem wojen religijnych”]. Krakowskie Studia z Historii Państwa i Prawa [Online], Zeszyt 2 (2019): 175-178. 28 czerwca 2019.</ref>, której powołanie do życia postulował książę [[Maximilien de Béthune de Sully]] w swych Pamiętnikach, spisanych trzy lata przed śmiercią<ref>Kubiak, Hieronim. [https://repozytorium.ka.edu.pl/bitstream/handle/11315/23145/KUBIAK_Europejskie_transformacje_i_ich_wplyw_2012.pdf?sequence=1&isAllowed=y „Europejskie transformacje i ich wpływ na zmiany cywilizacyjne współczesnego świata”]. Krakowskie Studia Międzynarodowe 9.1 (2012), s. 33.</ref>.

Projekt ten uważa się{{kto|data=2015-06}} za najbardziej kompleksową spośród wszystkich propozycji powołania związków państw w okresie przed [[rewolucja francuska|rewolucją francuską]].

Organizacja miała obejmować 15 państw [[Europa|europejskich]], którymi były: 6 monarchii dziedzicznych: [[Anglia]], [[Francja]], [[Hiszpania]], [[Lombardia]], [[Dania]] i [[Szwecja]]; 5 elekcyjnych: [[Czechy]], [[Węgry]], [[Rzesza Niemiecka]], [[Rzeczpospolita Obojga Narodów]] oraz [[Państwo Kościelne]]: 4 republiki: [[Szwajcaria]], [[Holandia]], [[Wenecja]] i Federacja Miast i Republik [[Włochy|Włoskich]]. Autor nie dopuszczał natomiast udziału [[Rosja|Rosji]] i [[Turcja|Turcji]], uznając je za nieeuropejskie.

Podstawowym celem powstania organizacji miało być skłonienie Francji do większego zaangażowania w [[wojna trzydziestoletnia|wojnę trzydziestoletnią]]. Członkostwo było dobrowolne i wymagało rzeczywistego zaangażowania, zaś warunkiem wstępnym było odpowiednie położenie geograficzne i zainteresowanie utrwalaniem pokoju.

Struktura organizacji opierała się na trzech organach:
* Rada Generalna (''Grand Conseil''), w której skład wchodzili przedstawiciele 8 mocarstw, reprezentowanych także w Radach Regionalnych
* Rady Regionalne (każda z sześciu rad miała obejmować inny subregion)
* Międzynarodowe Siły Zbrojne (Armia Europejska) złożone z kontyngentów wystawianych przez państwa członkowskie

Do zadań RG należało ogłaszanie wojny z wrogiem spoza Organizacji, stanowienie pokoju po wojnie i podejmowanie decyzji o użyciu Armii Europejskiej. RR miały prowadzić bieżący monitoring sytuacji w regionach i w razie potrzeby informować RG o zagrożeniach. Ze względu na członkostwo w obu rodzajach rad, 8 głównych mocarstw posiadało największe możliwości wpływania na działania Organizacji.

Projekt zawierał również dokładny scenariusz działania organizacji na wypadek wystąpienia kryzysu międzynarodowego. Jako główną zbrodnię międzynarodową wymieniał próbę narzucenia innemu państwu wyznania panującego, co stanowiło naruszenie zasady „[[Cuius regio, eius religio|czyja władza, tego religia]]”.

== Zobacz też ==
* [[Organizacja Republik Europejskich]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [[Wacław Sobieski]], [http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=11366 ''Henryk IV wobec Polski i Szwecyi 1602-1610''], Kraków 1907
* [[Andrzej Jaeschke]], [https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Annales_Universitatis_Paedagogicae_Cracoviensis_Studia_Politologica/Annales_Universitatis_Paedagogicae_Cracoviensis_Studia_Politologica-r2012-t7/Annales_Universitatis_Paedagogicae_Cracoviensis_Studia_Politologica-r2012-t7-s3-18/Annales_Universitatis_Paedagogicae_Cracoviensis_Studia_Politologica-r2012-t7-s3-18.pdf ''Od panhellenizmu do Paneuropy: idee integracji europejskiej w myśli politycznej do 1939 roku.''], Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia Politologica 7/2012, s. 3–18

[[Kategoria:Projekty organizacji międzynarodowych]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1638]]


text:
# Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu, dawniej znany jako kościół dworski – kościół ewangelicki należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej Opatrzności Bożej we Wrocławiu. Położony jest przy ul. Kazimierza Wielkiego, w obrębie Dzielnicy Czterech Wyznań.

## Historia
Nabożeństwa ewangelicko reformowane we Wrocławiu zostały zalegalizowane dopiero w 1742 roku. Nieliczna, ale zamożna grupa kupców (także z polskiego kalwińskiego Leszna) szybko przystąpiła do zbiórki pieniędzy na budowę własnego kościoła. Prawie ukończony budynek został zniszczony w czerwcu 1749 w efekcie eksplozji prochu przechowywanego w pobliskiej baszcie. Odbudowano go dzięki kolejnym zbiórkom. Późnobarokowy kościół został ukończony w 1750, poświęcono go 27 października. Architekt nie jest znany, przypuszcza się, że świątynia powstała według planów Friedricha Arnolda i Johanna Boumanna. Jako przeznaczony dla wrocławskich ewangelików reformowanych (kalwinistów) był wybudowany przy zamku, gdyż Hohenzollernowie byli wyznania kalwińskiego. Skromna i pozbawiona ozdób architektura wnętrza była odzwierciedleniem teologii kalwińskiej.
Od 1817 roku parafia weszła w skład Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej, zachowała jednak swój charakter kalwiński do końca swego istnienia w 1945. Nazwę dworski (Hofkirche) uzyskał w 1830 roku z okazji 300-lecia Konfesji Augsburskiej. Wiąże się to z faktem, że obok kościoła znajduje się pałac królewski, od 1750 roku wrocławska rezydencja króla Prus, Fryderyka II Wielkiego.

## Po 1945 roku
Do roku 1945 należał do kościoła ewangelicko-reformowanego, natomiast głównymi wrocławskimi kościołami ewangelickimi były wówczas kościół św. Elżbiety, kościół św. Marii Magdaleny i kościół św. Bernardyna.

## Architektura
Kościół ma około 30 m długości, 17,5 m szerokości, położony w osi północ-południe. Zbudowany na planie owalu, posiada dwa piętra empor i ambonę nadołtarzową. Wnętrze jest utrzymane w barwie kremowobiałej ze złoceniami.
W kościele znajdują się dwie tablice poświęcone żołnierzom niemieckim poległym w latach 1914–1917 oraz tablica upamiętniająca poległych w wojnach napoleońskich (za ołtarzem).

## Pastorzy ewangelicko-reformowani służący w parafii
Pierwszego pastora powołano w 1742 roku. Przed 1817 pełnił on zazwyczaj funkcję superintendenta zborów ewangelicko-reformowanych na pruskim Śląsku.
W latach 1751–1935 przy proboszczu urzędował także II proboszcz (zazwyczaj awansował na I proboszcza), w l. 1776–1872 III proboszcz. Przed 1817 rokiem przy kościele mieszkał też wojskowy kapelan ewangelicko-reformowany dla Śląska, którym był ojciec teologa Friedrich Schleiermacher. Do połowy XIX wieku wymagano od duchownych znajomości języka polskiego, choć nabożeństwa odprawiano po niemiecku i (do pocz. XIX wieku) po francusku.
Pierwszy Proboszcz
- 1742–1743 Johann Ernest Vigilantius (1712–1743), duchowny Braci Czeskich z Lasocic
- 1743–1782 Jacob Loos (1712–1782)
- 1785–1802 Daniel Heinrich Hering (1722–1807)
- 1807–1830 Johann Beniamin Wunster (1751–1830)
- 1831–1837 August Erdmann Wunster (1764–1837), brat poprzedniego
- 1837–1855 Ludwig Falk (1801–1872)
- 1855–1866 Johann Gillet (1804–1879)
- 1866–1884 Julius Teodor Faber (1814–1890)
- 1884–1892 Louis Elsner (1829–1893)
- 1893–1899 Hugo Albertz (1845–1923), przeniósł się do parafii ewangelicko-reformowanej w Poznaniu
- 1899–1906 Carl Gladischefski (1862–1938)
- 1907–1911 Gerhardt Haenisch, przeniósł się do parafii ewangelicko-reformowanej w Poznaniu
- 1912–1934 Maximilian Renner (1861–1934)
- 1935–1945 Richard Bender (1880–1945), poprzednio pastor w Waszkowie

title: Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu

wikitext:
{{nie mylić z|katolicką [[Parafia Opatrzności Bożej we Wrocławiu|Parafią Opatrzności Bożej we Wrocławiu]] na [[Nowy Dwór (Wrocław)|Nowym Dworze]]}}
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół Opatrzności<br />Bożej we Wrocławiu
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = 43 z dnia 29.03.1949 oraz 59 z 25.01.1962<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf |tytuł = Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego |data dostępu = 2010-01-29|archiwum = https://web.archive.org/web/20211031184654/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf |zarchiwizowano = 2021-10-31 }}</ref>
 |funkcja świątyni          =
 |grafika                   = Kosciol dworski we Wroclawiu.jpg
 |opis grafiki              = Widok od ul. Kazimierza Wielkiego
 |państwo                   = PL-DS
 |miejscowość               = [[Wrocław]]
 |adres                     = ul. Kazimierza Wielkiego 29
 |wyznanie                  = [[Luteranizm|luterańskie]]
 |kościół                   = [[Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej|ewangelicko-augsburski]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia Ewangelicko-Augsburska Opatrzności Bożej we Wrocławiu|Ewangelicko-Augsburska we Wrocławiu]]
 |administratura typ        = parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Opatrzność|Opatrzności Bożej]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = 1750
 |data konsekracji          = 27 października 1750
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       = [[Kalwinizm|reformowany]] (do 1947 r.)
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = barok
 |architekt                 = Friedrich Arnold, [[Johann Bouman]]n
 |materiał budowlany        = cegła
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Wrocław
 |współrzędne               = 51°06′28.5″N 17°01′41″E
 |commons                   = Category:Courtly church in Wrocław
 |www                       = http://naszaparafia.pl
}}
{{Galeria
|Nazwa=Galeria:wnętrze
|wielkość=240
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu1.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu2.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu22.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu3.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu4.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu6.jpg|Kościół Opatrzności Bożej we Wrocławiu
|Plik:Kościół Opatrzności Bożej wnętrze.JPG|
}}
'''Kościół Opatrzności Bożej''' we [[Wrocław]]iu, dawniej znany jako '''kościół dworski''' – [[kościół (budynek)|kościół]] [[Kościoły ewangelickie|ewangelicki]] należący do [[Parafia Ewangelicko-Augsburska Opatrzności Bożej we Wrocławiu|parafii Ewangelicko-Augsburskiej Opatrzności Bożej we Wrocławiu]]. Położony jest przy [[Trasa W-Z (Wrocław)|ul. Kazimierza Wielkiego]], w obrębie Dzielnicy Czterech Wyznań<ref>{{Cytuj |tytuł = Kościół ewangelicki Opatrzności Bożej |data dostępu = 2023-07-27 |opublikowany = VisitWroclaw.eu |url = https://visitwroclaw.eu/miejsce/kosciol-ewangelicko-augsburski-opatrznosci-bozej |język = pl}}</ref>.

== Historia ==
Nabożeństwa [[Kalwinizm kontynentalny|ewangelicko reformowane]] we Wrocławiu zostały zalegalizowane dopiero w 1742 roku. Nieliczna, ale zamożna grupa kupców (także z polskiego kalwińskiego [[Leszno|Leszna]]) szybko przystąpiła do zbiórki pieniędzy na budowę własnego kościoła. Prawie ukończony budynek<ref name="naszaparafia">Strona parafii, podstrona nt. kościoła[https://www.naszaparafia.pl/kosciol-opatrznosci-bozej/].</ref> został zniszczony w czerwcu 1749 w efekcie [[Wybuch baszty prochowej we Wrocławiu (1749)|eksplozji prochu przechowywanego w pobliskiej baszcie]]. Odbudowano go dzięki kolejnym zbiórkom<ref>Maciejewska B., 2014: Archeolodzy znaleźli ślady jednej z najsłynniejszych katastrof w dziejach Wrocławia. Gazeta Wyborcza (wrocławska), 22 V 2014.</ref>. [[Barok|Późnobarokowy]] [[kościół (budynek)|kościół]] został ukończony w 1750, poświęcono go 27 października. Architekt nie jest znany, przypuszcza się, że świątynia powstała według planów Friedricha Arnolda i [[Johann Bouman|Johanna Boumanna]]<ref name=naszaparafia />. Jako przeznaczony dla wrocławskich ewangelików reformowanych (kalwinistów) był wybudowany przy zamku, gdyż Hohenzollernowie byli wyznania kalwińskiego. Skromna i pozbawiona ozdób architektura wnętrza była odzwierciedleniem teologii kalwińskiej.

Od 1817 roku parafia weszła w skład [[Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej|Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej]], zachowała jednak swój charakter kalwiński do końca swego istnienia w 1945. Nazwę '''dworski (Hofkirche)''' uzyskał w 1830 roku z okazji 300-lecia [[Wyznanie augsburskie|Konfesji Augsburskiej]]. Wiąże się to z faktem, że obok kościoła znajduje się [[pałac królewski we Wrocławiu|pałac królewski]], od 1750 roku wrocławska rezydencja [[władcy Prus|króla Prus]], [[Fryderyk II Wielki|Fryderyka II Wielkiego]].

== Po 1945 roku ==
Do roku 1945 należał do kościoła ewangelicko-reformowanego, natomiast głównymi wrocławskimi kościołami ewangelickimi były wówczas [[Bazylika św. Elżbiety we Wrocławiu|kościół św. Elżbiety]], [[Katedra św. Marii Magdaleny we Wrocławiu|kościół św. Marii Magdaleny]] i [[Zespół pobernardyński we Wrocławiu|kościół św. Bernardyna]].

== Architektura ==
Kościół ma około 30 m długości, 17,5 m szerokości, położony w osi północ-południe. Zbudowany na planie owalu, posiada dwa piętra empor i ambonę nadołtarzową. Wnętrze jest utrzymane w barwie kremowobiałej ze złoceniami.

W kościele znajdują się dwie tablice poświęcone żołnierzom niemieckim poległym w latach 1914–1917 oraz tablica upamiętniająca poległych w [[Wojny napoleońskie|wojnach napoleońskich]] (za ołtarzem).

== Pastorzy ewangelicko-reformowani służący w parafii ==
Pierwszego pastora powołano w 1742 roku. Przed 1817 pełnił on zazwyczaj funkcję superintendenta zborów ewangelicko-reformowanych na pruskim Śląsku.

W latach 1751–1935 przy proboszczu urzędował także II proboszcz (zazwyczaj awansował na I proboszcza), w l. 1776–1872 III proboszcz. Przed 1817 rokiem przy kościele mieszkał też wojskowy kapelan ewangelicko-reformowany dla Śląska, którym był ojciec teologa [[Friedrich Schleiermacher]]. Do połowy XIX wieku wymagano od duchownych znajomości języka polskiego, choć nabożeństwa odprawiano po niemiecku i (do pocz. XIX wieku) po francusku.

'''Pierwszy Proboszcz'''

* 1742–1743 Johann Ernest Vigilantius (1712–1743), duchowny [[Bracia czescy|Braci Czeskich]] z [[Lasocice (województwo wielkopolskie)|Lasocic]]
* 1743–1782 Jacob Loos (1712–1782)
* 1785–1802 Daniel Heinrich Hering (1722–1807)
* 1807–1830 Johann Beniamin Wunster (1751–1830)
* 1831–1837 August Erdmann Wunster (1764–1837), brat poprzedniego
* 1837–1855 Ludwig Falk (1801–1872)
* 1855–1866 Johann Gillet (1804–1879)
* 1866–1884 Julius Teodor Faber (1814–1890)
* 1884–1892 Louis Elsner (1829–1893)
* 1893–1899 Hugo Albertz (1845–1923), przeniósł się do [[Kościół św. Piotra w Poznaniu|parafii ewangelicko-reformowanej w Poznaniu]]
* 1899–1906 Carl Gladischefski (1862–1938)
* 1907–1911 Gerhardt Haenisch, przeniósł się do parafii ewangelicko-reformowanej w Poznaniu
* 1912–1934 Maximilian Renner (1861–1934)
* 1935–1945 Richard Bender (1880–1945), poprzednio pastor w [[Waszkowo|Waszkowie]]

== Zobacz też ==
* [[Dzielnica Czterech Świątyń]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.naszaparafia.pl Strona parafii]
* [http://www.luteranie.wroc.pl/parafia-wroclaw-opatrznosci-bozej/ Informacje o parafii na stronie diecezji wrocławskiej]
* [http://dolny-slask.org.pl/508957,Wroclaw,Kosciol_Opatrznosci_Bozej.html Kościół Opatrzności Bożej na starych i współczesnych fotografiach]

{{SORTUJ:Wrocław}}
[[Kategoria:Świątynie luterańskie w województwie dolnośląskim]]
[[Kategoria:Protestantyzm na Dolnym Śląsku]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły we Wrocławiu|Opatrzności Bożej]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Opatrzności Bożej]]
[[Kategoria:Architektura barokowa we Wrocławiu|Kościół]]
[[Kategoria:Kościoły w diecezji wrocławskiej]]
[[Kategoria:Świątynie kalwińskie w Polsce]]
[[Kategoria:Stare Miasto (Wrocław)|K]]
[[Kategoria:Zabytkowe budynki przy ulicy Kazimierza Wielkiego we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w XVIII wieku]]

title: Kościół Opatrzności · Bożej we Wrocławiu

Województwo: dolnośląskie

Miejscowość: Wrocław

Adres: ul. Kazimierza Wielkiego 29

Wyznanie: luterańskie

Kościół: ewangelicko-augsburski

parafia: Ewangelicko-Augsburska we Wrocławiu

Wezwanie: Opatrzności Bożej

Data poświęcenia: 27 października 1750

Poprzednie wyznanie: reformowany (do 1947 r.)

Styl: barok

Architekt: Friedrich Arnold, Johann Boumann

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła


text:
# Zaułek kochanków
Zaułek kochanków (ang. Lovers Lane) – amerykański horror filmowy z 1999 roku. Światowa premiera filmu miała miejsce 25 października 2000 roku.

## Fabuła
Podczas walentynkowego święta w ustronnym zakątku, zwanym Zaułkiem Kochanków, w bestialski sposób zostają zamordowani żona miejscowego szeryfa Harriet i Ward, mąż dyrektorki szkoły. Wszystko wskazuje na to, że ich spotkanie było miłosną schadzką. W pobliżu miejsca zbrodni zostaje schwytany psychopata Ray Hennessey, który oskarżony o podwójne zabójstwo trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego. Po trzynastu latach Ray ucieka z zakładu.

## Obsada
- Anna Faris jako Janelle Bay
- Ed Bailey jako Ray Hennessey
- Diedre Kilgore jako Dee-Dee
- Ben Indra jako Bradley
- Sarah Lancaster jako Chloe Grefe

title: Zaułek kochanków

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Zaułek kochanków
 |oryginalny tytuł = Lovers Lane
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[horror]]
 |rok produkcji    = [[1999 w filmie|1999]]
 |data premiery    =
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = [[język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 90 min
 |reżyseria        = [[Jon Steven Ward]]
 |scenariusz       = [[Geof Miller]],<br />[[Rory Veal]]
 |główne role      =
 |muzyka           = [[BC Smith]]
 |zdjęcia          = [[Lon Magdich]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Zaułek kochanków''' ({{w języku|en|Lovers Lane}}) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[horror]] [[film]]owy z [[1999 w filmie|1999]] roku. Światowa premiera filmu miała miejsce 25 października 2000 roku.

== Fabuła ==
Podczas walentynkowego święta w ustronnym zakątku, zwanym Zaułkiem Kochanków, w bestialski sposób zostają zamordowani żona miejscowego szeryfa Harriet i Ward, mąż dyrektorki szkoły. Wszystko wskazuje na to, że ich spotkanie było miłosną schadzką. W pobliżu miejsca zbrodni zostaje schwytany psychopata Ray Hennessey, który oskarżony o podwójne zabójstwo trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego. Po trzynastu latach Ray ucieka z zakładu.

== Obsada ==
* [[Anna Faris]] jako Janelle Bay
* [[Ed Bailey]] jako Ray Hennessey
* [[Diedre Kilgore]] jako Dee-Dee
* [[Ben Indra]] jako Bradley
* [[Sarah Lancaster]] jako Chloe Grefe

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0187251|Zaułek kochanków}}
* {{Filmweb|tytuł|7446|Zaułek kochanków}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy z gatunku horror]]
[[Kategoria:Amerykańskie slashery]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1999 roku]]

title: Zaułek kochankówLovers Lane

Gatunek: horror

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 90 min

Reżyseria: Jon Steven Ward

Scenariusz: Geof Miller, · Rory Veal

Muzyka: BC Smith

Zdjęcia: Lon Magdich


text:
# O le Ao o le Malo
O le Ao o le Malo – tytuł głowy państwa Samoa. Tłumaczenie w przybliżeniu brzmi: „szef rządu”.
Pełni on głównie funkcję ceremonialną. Gdy Samoa ogłosiło niepodległość w 1962 roku, dwaj o le Ao o le Malo zostali powołałani na urząd dożywotnio – Malietoa Tanumafili II i Tupua Tamasese Meaʻole. Po śmierci Tupua Tamasese Meaʻole w 1963 roku Malietoa Tanumafili II pozostał jedynym o le Ao o le Malo. Funkcję tę pełnił do śmierci w 2007 roku. Jego następca został wybrany spośród czterech wielkich wodzów (tama aiga) na pięcioletnią kadencję przez Zgromadzenie Legislacyjne (Fono).
Konstytucja Samoa nie wyjaśnia, czy o le Ao o le Malo powinien być uznawany za prezydenta, a kraj za republikę, czy za monarchię. O republikańskim charakterze rządów świadczy pięcioletnia kadencja oraz wybór głowy państwa przez parlament. Jednak dożywotnie sprawowanie urzędu przez dwóch pierwszych o le Ao o le Malo oraz tytułowanie głowy państwa Jego Wysokość są cechami charakterystycznymi dla monarchii.

## Listao le Ao o le Malo
| Osoba | Osoba                                                     | Kadencja        | Kadencja        |
| #     | Imię i Nazwisko                                           | Od              | Do              |
| ----- | --------------------------------------------------------- | --------------- | --------------- |
| 1     | Malietoa Tanumafili II (1913–2007)                        | 1 stycznia 1962 | 11 maja 2007    |
| 1     | Tupua Tamasese Meaʻole (1905–1963)                        | 1 stycznia 1962 | 5 kwietnia 1963 |
| –     | Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi (1938–) tymczasowo      | 11 maja 2007    | 20 czerwca 2007 |
| –     | Tuimalealiʻifano Vaʻaletoa Sualauvi II (1947–) tymczasowo | 11 maja 2007    | 20 czerwca 2007 |
| 2     | Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi (1938–)                 | 20 czerwca 2007 | 21 lipca 2017   |
| 3     | Tuimalealiʻifano Vaʻaletoa Sualauvi II (1947–)            | 21 lipca 2017   | nadal           |

title: O le Ao o le Malo

wikitext:
'''O le Ao o le Malo''' – tytuł [[głowa państwa|głowy państwa]] [[Samoa]]. Tłumaczenie w przybliżeniu brzmi: „szef rządu”.

Pełni on głównie funkcję ceremonialną. Gdy Samoa ogłosiło [[niepodległość]] w 1962 roku, dwaj ''o le Ao o le Malo'' zostali powołałani na urząd dożywotnio – [[Malietoa Tanumafili II]] i [[Tupua Tamasese Meaʻole]]. Po śmierci Tupua Tamasese Meaʻole w 1963 roku Malietoa Tanumafili II pozostał jedynym ''o le Ao o le Malo''. Funkcję tę pełnił do śmierci w 2007 roku. Jego następca został wybrany spośród czterech wielkich wodzów (''tama aiga'') na pięcioletnią [[kadencja (politologia)|kadencję]] przez [[Zgromadzenie Legislacyjne (Samoa)|Zgromadzenie Legislacyjne]] (''Fono'').

[[Konstytucja]] [[Samoa]] nie wyjaśnia, czy ''o le Ao o le Malo'' powinien być uznawany za [[prezydent]]a, a kraj za [[republika|republikę]], czy za [[monarchia|monarchię]]. O republikańskim charakterze rządów świadczy pięcioletnia kadencja oraz wybór głowy państwa przez [[parlament]]. Jednak dożywotnie sprawowanie urzędu przez dwóch pierwszych ''o le Ao o le Malo'' oraz tytułowanie głowy państwa ''Jego Wysokość'' są cechami charakterystycznymi dla [[monarchia|monarchii]].

== Lista ''o le Ao o le Malo'' ==
{|class="wikitable" width=70%
|-
! colspan=2 width=40%| Osoba
! colspan=2 width=40%| Kadencja
|-
! width=2%| #
! width=20%| Imię i Nazwisko
! width=15%| Od
! width=15%| Do
|- bgcolor="white"
!rowspan="2"| 1
| [[Malietoa Tanumafili II]]
{{small|(1913–2007)}}
|rowspan="2"| 1 stycznia 1962
| 11 maja 2007
|- bgcolor="white"
| [[Tupua Tamasese Meaʻole]]
{{small|(1905–1963)}}
| 5 kwietnia 1963
|- bgcolor="white"
!rowspan="2"| –
| [[Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi]]
{{small|(1938–)}}
{{small|''tymczasowo''}}
|rowspan="2"| 11 maja 2007
|rowspan="2"| 20 czerwca 2007
|- bgcolor="white"
|[[Tuimalealiʻifano Vaʻaletoa Sualauvi II]]
{{small|(1947–)}}
{{small|''tymczasowo''}}
|- bgcolor="white"
! 2
| [[Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi]]
{{small|(1938–)}}
| 20 czerwca 2007
|21 lipca 2017
|- bgcolor="white"
! 3
| [[Tuimalealiʻifano Vaʻaletoa Sualauvi II]]
{{small|(1947–)}}
|21 lipca 2017
|nadal
|}

== Bibliografia ==
* [http://www.worldstatesmen.org/Samoa.html http://www.worldstatesmen.org/Samoa.html]

{{O le Ao o le Malo Samoa}}
{{Polityka Samoa}}

[[Kategoria:Władcy Samoa| ]]
[[Kategoria:Tytuły]]


text:
# Hugo Gjanković
Hugo Gjanković (ur. 18 września 1893 w Buzecie, zm. 14 maja 1981 w Dubrowniku) – chorwacki lekarz, chirurg.
Studiował medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim, tytuł doktora medycyny uzyskał w 1920 roku. Początkowo pracował w klinice ginekologicznej w Wiedniu, od 1922 roku był asystentem w nowo utworzonej klinice chirurgii przy Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Był członkiem Chorwackiego Towarzystwa Medycznego. Podczas II wojny światowej został z powodów politycznych przeniesiony do kliniki chirurgicznej w Sarajewie. W 1953 roku opuścił Zagrzeb i przyjął propozycję objęcia kliniki w Dubrowniku.

## Wybrane prace
- Nauka o zavojima: priručnik sa 363 originalne ilustracije. Zagreb, Medicinska knjiga, 1976
- Hugo Gjanković, Sreten Bošković: Dijagnoza u opštoj hirurgiji. Svjetlost, Sarajevo 1988 ISBN 86-01-02246-4.

title: Hugo Gjanković

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Hugo Gjanković
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[18 września]] [[1893]]
 |miejsce urodzenia         = [[Buzet]]
 |data śmierci              = [[14 maja]] [[1981]]
 |miejsce śmierci           = [[Dubrownik]]
 |zawód                     = chirurg
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Wiedeński]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Hugo Gjanković''' (ur. 18 września 1893 w [[Buzet|Buzecie]], zm. 14 maja 1981 w [[Dubrownik]]u) – chorwacki lekarz, chirurg.

Studiował medycynę na [[Uniwersytet Wiedeński|Uniwersytecie Wiedeńskim]], tytuł doktora medycyny uzyskał w 1920 roku. Początkowo pracował w klinice ginekologicznej w Wiedniu, od 1922 roku był asystentem w nowo utworzonej klinice chirurgii przy Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Był członkiem Chorwackiego Towarzystwa Medycznego. Podczas II wojny światowej został z powodów politycznych przeniesiony do kliniki chirurgicznej w [[Sarajewo|Sarajewie]]. W 1953 roku opuścił Zagrzeb i przyjął propozycję objęcia kliniki w Dubrowniku.

== Wybrane prace ==
* ''Nauka o zavojima: priručnik sa 363 originalne ilustracije''. Zagreb, Medicinska knjiga, 1976
* Hugo Gjanković, Sreten Bošković: ''Dijagnoza u opštoj hirurgiji''. Svjetlost, Sarajevo 1988 {{ISBN|8601022464}}.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj pismo|autor=Vučak I|tytuł=Dr. Hugo Gjankovic (Buzet, 18 September 1893--Dubrovnik, 14 May 1981)|czasopismo=Liječnički vjesnik|wolumin=123|numer=11–12|strony=327–333|rok=2001|pmid=11930761}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gjanković, Hugo}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy chirurdzy]]
[[Kategoria:Chorwaccy chirurdzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1893]]
[[Kategoria:Zmarli w 1981]]

title: Hugo Gjanković

Data i miejsce urodzenia: 18 września 1893 · Buzet

Data i miejsce śmierci: 14 maja 1981 · Dubrownik

Zawód, zajęcie: chirurg

Alma Mater: Uniwersytet Wiedeński


text:
# Könnern (stacja kolejowa)
Könnern (niem. Bahnhof Könnern) – stacja kolejowa w Könnern, w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, w Niemczech. Stacja została otwarta w 1871. Według DB Station&Service ma kategorię 5.

## Położenie
Stacja kolejowa Könnern znajduje się na 28,5 km trasy Halle – Vienenburg. Jest także punktem wyjścia linii do Baalberge i do Rothenburga.
Znajduje się na północno-wschodnim skraju miasta, a więc około 750 metrów od centrum. Bezpośrednio do dworca przylegają ulice Am Güterbahnhof i Am Bahnhof.
W kierunku Halle następnym przystankiem jest Domnitz, który znajduje się w odległości około sześciu kilometrów. W kierunku Vienenburga jest to przystanek Belleben (odległość 10 km) i w kierunku Baalberge przystanek Trebitz (odległość 4 km).

## Linie kolejowe
- Linia Halle – Vienenburg
- Linia Könnern – Baalberge
- Linia Könnern  – Rothenburg

## Połączenia
| Linia  | Trasa                                                               | Takt    | Przewoźnik kolejowy |
| ------ | ------------------------------------------------------------------- | ------- | ------------------- |
| HEX 4  | Halle – Könnern – Aschersleben – Halberstadt – Wernigerode – Goslar | 120 min | Transdev            |
| HEX 24 | Halle – Könnern – Aschersleben – Halberstadt                        | 120 min | Transdev            |
| HEX 47 | Halle – Halle-Trotha – Könnern – Baalberge – Bernburg               | 120 min | Transdev            |

title: Könnern (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Könnern
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Bahnhof Koennern01.jpg
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = DE-ST
 |miejscowość                = [[Könnern]]
 |lokalizacja                = Am Bahnhof 1{{r|bahnhof}}
 |zarządca                   = [[Deutsche Bahn#DB Netze|DB Station&Service]]
 |data otwarcia              = 1871
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa Halle – Vienenburg|Halle – Vienenburg]]
* Linia [[Linia kolejowa Könnern – Baalberge|Könnern – Baalberge]]
* Linia [[Linia kolejowa Könnern  – Rothenburg|Könnern  – Rothenburg]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 51°40′26″N 11°46′47″E
 |commons                    = Category:Bahnhof Könnern
 |www                        = https://www.bahnhof.de/bahnhof-de/bahnhof/Koennern-1032916
}}
'''Könnern''' ({{W języku|de|Bahnhof Könnern}}) – [[stacja kolejowa]] w [[Könnern]], w kraju związkowym [[Saksonia-Anhalt]], w [[Niemcy|Niemczech]]. Stacja została otwarta w 1871. Według [[Deutsche Bahn#DB Netze|DB Station&Service]] ma kategorię 5{{r|kategorie}}.

== Położenie ==
Stacja kolejowa Könnern znajduje się na 28,5 km trasy [[Linia kolejowa Halle – Vienenburg|Halle – Vienenburg]]. Jest także punktem wyjścia linii do [[Linia kolejowa Könnern – Baalberge|Baalberge]] i do [[Linia kolejowa Könnern  – Rothenburg|Rothenburga]].

Znajduje się na północno-wschodnim skraju miasta, a więc około 750 metrów od centrum. Bezpośrednio do dworca przylegają ulice Am Güterbahnhof i Am Bahnhof.

W kierunku Halle następnym przystankiem jest Domnitz, który znajduje się w odległości około sześciu kilometrów. W kierunku Vienenburga jest to przystanek Belleben (odległość 10 km) i w kierunku Baalberge przystanek Trebitz (odległość 4 km).

== Linie kolejowe ==
* Linia [[Linia kolejowa Halle – Vienenburg|Halle – Vienenburg]]
* Linia [[Linia kolejowa Könnern – Baalberge|Könnern – Baalberge]]
* Linia [[Linia kolejowa Könnern  – Rothenburg|Könnern  – Rothenburg]]

== Połączenia ==
{| class="wikitable"
|-
! Linia !! Trasa !! Takt !! [[Przewoźnik kolejowy]]
|-
| HEX 4 || [[Halle (Saale) Hauptbahnhof|Halle]] – '''Könnern''' – [[Aschersleben (stacja kolejowa)|Aschersleben]] – [[Halberstadt (stacja kolejowa)|Halberstadt]] – [[Wernigerode (stacja kolejowa)|Wernigerode]] – [[Goslar (stacja kolejowa)|Goslar]] || 120 min || [[Transdev Sachsen-Anhalt|Transdev]]
|-
| HEX 24 || [[Halle (Saale) Hauptbahnhof|Halle]] – '''Könnern''' – [[Aschersleben (stacja kolejowa)|Aschersleben]] – [[Halberstadt (stacja kolejowa)|Halberstadt]] || 120 min || Transdev
|-
| HEX 47 || [[Halle (Saale) Hauptbahnhof|Halle]] – [[Halle-Trotha]] – '''Könnern''' – [[Baalberge (stacja kolejowa)|Baalberge]] – [[Bernburg (stacja kolejowa)|Bernburg]]  || 120 min || Transdev
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="bahnhof">{{Cytuj stronę | url =https://www.bahnhof.de/bahnhof-de/bahnhof/Koennern-1032916 | tytuł = Könnern | data dostępu = 2018-01-31| opublikowany =Bahnhofe.de| język =de}}</ref>
<ref name="kategorie">{{Cytuj stronę | url =http://web.archive.org/web/20150923230957/http://www.deutschebahn.com/file/de/2201914/NrI-UHqK9fKym_RWugjkm5znKvg/8136558/data/bahnhofskategorieliste_2015.pdf | tytuł = Bahnhofskategorie | data dostępu = 2018-01-31| opublikowany =Deutsche Bahn| język =de}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.bahnhof.de/bahnhof-de/bahnhof/Koennern-1032916 Strona stacji na DB]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Könnern
|linia         = {{LK-linia|6344|Linia kolejowa Halle – Vienenburg}} Halle – Vienenburg
|kilometr      = 28,500
|typ           =
|poprzedni     = [[Domnitz (Saalkr)]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Belleben (przystanek kolejowy)|Belleben]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =

{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia         = {{LK-linia|6851|Linia kolejowa Könnern – Baalberge}} Könnern – Baalberge
|kilometr      = 0,000
|typ           =
|poprzedni     =
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Trebitz (b Könnern)]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia         = {{LK-linia|6909|Linia kolejowa Könnern  – Rothenburg}} Könnern  – Rothenburg
|kilometr      = 0,000
|typ           =
|poprzedni     =
|poprzedni_km  =
|następny      = ''Wietschke''
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Saksonii-Anhalt]]

title: Könnern

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Saksonia-Anhalt

Miejscowość: Könnern

Lokalizacja: Am Bahnhof 1

Zarządca: DB Station&Service

Kasy: N


text:
# Bilet do nieba
Bilet do nieba – szósty album zespołu Classic. Płyta zawiera 17 utworów, z czego 14 to zupełne premiery a 3 to remiksy. Do piosenek Nie zapominaj o mnie, W taką ciszę i Zostań ze mną zostały nakręcone teledyski.

## Skład zespołu
- Robert Klatt - keyboard, vocal
- Mariusz Winnicki - gitara akustyczna, vocal
- Wiesław Uczciwek - instrumenty klawiszowe
- Tomasz Orłowski - gitara
- Sebastian Dorosiewicz - perkusja

Gościnnie:
- Waldemar Orłowski - gitary
- Michał Kacperczyk - instrumenty perkusyjne

## Lista utworów
| Nr  | Tytuł utworu                   | Słowa         | Muzyka                | Długość |
| --- | ------------------------------ | ------------- | --------------------- | ------- |
| 1.  | „Nie zapominaj o mnie”         | R. Klatt      | R. Klatt              | 3:26    |
| 2.  | „W taką ciszę”                 | twórcy ludowi | twórcy ludowi         | 4:09    |
| 3.  | „Zakochaj się”                 | M. Winnicki   | R. Klatt              | 3:44    |
| 4.  | „Nieśmiertelny czas”           | M. Winnicki   | R. Klatt              | 4:00    |
| 5.  | „Nie ma sprawy”                | M. Winnicki   | R. Klatt              | 3:35    |
| 6.  | „Poza jedną małą zmianą”       | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 3:34    |
| 7.  | „Powiedz że”                   | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 3:14    |
| 8.  | „Gdzie są chwile?”             | M. Winnicki   | R. Klatt              | 3:44    |
| 9.  | „Nie zawsze bywa...”           | M. Winnicki   | R. Klatt              | 4:00    |
| 10. | „Jutro znów”                   | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 4:06    |
| 11. | „Zostań ze mną”                | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 4:02    |
| 12. | „Bilet do nieba”               | M. Winnicki   | R. Klatt              | 3:15    |
| 13. | „Jak oczarować ją”             | M. Winnicki   | R. Klatt              | 3:04    |
| 14. | „Dlaczego Ty”                  | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 3:32    |
| 15. | „W taką ciszę - Twins Version” | twórcy ludowi | twórcy ludowi         | 4:15    |
| 16. | „Zostań ze mną - TS Version”   | M. Winnicki   | M. Winnicki           | 3:26    |
| 17. | „Masz w sobie coś”             | M. Winnicki   | M. Winnicki, R. Klatt | 3:28    |
|     |                                |               |                       | 1:02:34 |

## Informacje dodatkowe
- Aranżacje utworów: Robert Klatt
- Realizacja utworów: Tomasz Sidoruk, Ernest Sienkiewicz, Marek Zrajkowski i Robert Klatt
- Realizacja i zgranie vocali: Dariusz Trzewik (Studio PLAY & MIX)
- Mastering: Dariusz Trzewik
- Projekt graficzny: Krzysztof Walczak

title: Bilet do nieba

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Bilet do nieba
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Classic]]
 |wydany                    = [[8 lipca]] [[2002]]
 |nagrywany                 = maj 2001-maj 2002
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]], [[dance]]
 |długość                   = 62:34
 |wytwórnia                 = [[Green Star (wytwórnia płytowa)|Green Star]], [[Pomaton EMI]]
 |producent                 = [[Classic]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2002
 |poprzedni album           = [[Millenium Mix]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2000
 |następny album            = [[Wszystko się zmienia]]
 |rok następnego albumu     = 2010
}}
'''Bilet do nieba''' – szósty album zespołu [[Classic]]. Płyta zawiera 17 utworów, z czego 14 to zupełne premiery a 3 to remiksy. Do piosenek ''Nie zapominaj o mnie'', ''W taką ciszę'' i ''Zostań ze mną'' zostały nakręcone teledyski.

== Skład zespołu ==
* Robert Klatt - keyboard, vocal
* Mariusz Winnicki - gitara akustyczna, vocal
* Wiesław Uczciwek - instrumenty klawiszowe
* Tomasz Orłowski - gitara
* Sebastian Dorosiewicz - perkusja

Gościnnie:
* Waldemar Orłowski - gitary
* Michał Kacperczyk - instrumenty perkusyjne

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        =
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 100
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 150
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 150
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    = 70%
||Nie zapominaj o mnie||R. Klatt||R. Klatt||3:26
||W taką ciszę||twórcy ludowi||twórcy ludowi||4:09
||Zakochaj się||M. Winnicki||R. Klatt||3:44
||Nieśmiertelny czas||M. Winnicki||R. Klatt||4:00
||Nie ma sprawy||M. Winnicki||R. Klatt||3:35
||Poza jedną małą zmianą||M. Winnicki||M. Winnicki||3:34
||Powiedz że||M. Winnicki||M. Winnicki||3:14
||Gdzie są chwile?||M. Winnicki||R. Klatt||3:44
||Nie zawsze bywa...||M. Winnicki||R. Klatt||4:00
||Jutro znów||M. Winnicki||M. Winnicki||4:06
||Zostań ze mną||M. Winnicki||M. Winnicki||4:02
||Bilet do nieba||M. Winnicki||R. Klatt||3:15
||Jak oczarować ją||M. Winnicki||R. Klatt||3:04
||Dlaczego Ty||M. Winnicki||M. Winnicki||3:32
||W taką ciszę - Twins Version||twórcy ludowi||twórcy ludowi||4:15
||Zostań ze mną - TS Version||M. Winnicki||M. Winnicki||3:26
||Masz w sobie coś||M. Winnicki||M. Winnicki, R. Klatt||3:28
|}}

== Informacje dodatkowe ==
* Aranżacje utworów: Robert Klatt
* Realizacja utworów: Tomasz Sidoruk, Ernest Sienkiewicz, Marek Zrajkowski i Robert Klatt
* Realizacja i zgranie vocali: Dariusz Trzewik (Studio PLAY & MIX)
* Mastering: Dariusz Trzewik
* Projekt graficzny: Krzysztof Walczak

== Bibliografia ==
* [http://www.classic.org.pl/ Oficjalna strona zespołu]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2002]]
[[Kategoria:Albumy popowe]]

title: Bilet do nieba

Wydany: 8 lipca 2002

Gatunek: pop, dance

Wydawnictwo: Green Star, Pomaton EMI

Producent: Classic

Millenium Mix · (2000): Bilet do nieba · (2002) · Wszystko się zmienia · (2010)


text:
# Pniak
Pniak – dolna część pnia pozostająca przy karpie po ścięciu drzewa.

title: Pniak

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-05}}
{{inne znaczenia|leśnictwa|[[Pniak (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}

{{Galeria
|Nazwa          =
|wielkość       = 250
|margines lewy  = 1em
|Plik:Baumstumpf.JPG|Pniak
|File:Park Południowy we Wrocławiu DSCF4213.jpg|Pniak
}}

{{Siostrzane projekty
 |commons = Category:Tree stumps
 |słownik = pniak
}}
'''Pniak''' – dolna część [[pień|pnia]] pozostająca przy [[karpa (leśnictwo)|karpie]] po ścięciu [[drzewo|drzewa]].

[[Kategoria:Martwe drewno]]