text:
# Catenulida
Catenulida, katenulidy – bazalna grupa płazińców klasyfikowana w zależności od systemu jako podtyp, gromada lub rząd. Liczy około 120 opisanych gatunków mikroskopijnych zwierząt, z czego 14 występuje w morzu, a reszta w wodach słodkich.

## Systematyka
W obrębie grupy wyróżnia się pięć rodzin:
- Catenulidae Graff, 1905
- Paracatenulidae Van Steenkiste & Leander, 2023[3]
- Chordariidae Marcus, 1945
- Retronectidae Sterrer & Rieger, 1974
- Stenostomidae Vejdovsky, 1880
- Tyrrheniellidae Riedl, 1959

## Budowa
Robakowate zwierzęta o długości do kilkunastu milimetrów, pokryte urzęsionym nabłonkiem, w którym nie występują rabdity. Otwór gębowy położony subterminalnie po brzusznej stronie ciała, wyznacza granice pomiędzy położonym z przodu rostrum a tułowiem i prowadzi do gardzieli, która następnie przechodzi w pozbawione odbytu jelito. Układ nerwowy składa się z mózgu, dwóch głównych podłużnych pni nerwowych położonych lateralnie, krótkich nerwów prowadzących z mózgu do gardzieli i przodu ciała oraz subepitelialnej rozproszonej sieci nerwowej. Mózg położony jest w rostrum i można w nim wyróżnić położony centralnie neuropil oraz otaczające go perikarya. Pnie nerwowe typu medularnego. U przedstawicieli rodzin Catenulidae, Retronectidae i Paracatenulidae obecna jest w mózgu statocysta, natomiast przedstawiciele rodziny Stenostomidae posiadają wyspecjalizowane dołki czuciowe, które prawdopodobnie są homologiczne oczom pozostałych płazińców.

## Ekologia
Słodkowodne i morskie zwierzęta interstycjalne, często występują w środowiskach ubogich w tlen. Odżywiają się bakteriami, jednokomórkowymi eukariontami a nawet mogą polować na drobne bezkręgowce. Jeden rodzaj, Paracatenula, posiada jelito przekształcone w trofosom, w którym występują symbiotyczne siarkowe alfaproteobakterie z rzędu Rhodospirillales. Jako jedne z nielicznych zwierząt, obok niektórych szczękogębych, wykazują zdolność do pływania do tyłu przy pomocy odwróconych ruchów rzęsek. Niektóre gatunki występują w łańcuchach połączonych zooidów.

## Rozmnażanie i rozwój
Obojnacze, posiadają niesparowane gonady. Męski gonopor otwiera się po grzbietowe stronie ciała, żeński układ płciowy skrajnie uproszczony. Jaja entolecytalne (zawierają materiał zapasowy w postaci żółtka) przechodzą bruzdkowanie spiralne. Większość gatunków charakteryzuje się rozwojem prostym, jednak u gatunku Rhynchoscolex simplex występuje tzw. larwa Luthera.
Catenulida są również zdolne do rozmnażania bezpłciowego na drodze paratomii, w wyniku którego niektóre gatunki formują łańcuchy połączonych, identycznych genetycznie zooidów.

## Pokrewieństwa w obrębie zwierząt
Catenulida stanowią najbardziej bazalną linię w obrębie płazińców. Oddzieliły się od reszty przedstawicieli tego typu (łączonych w grupę Rhabditophora) jeszcze przed pojawieniem się rabditów. Prawdopodobnie prezentują wiele plezjomorficznych cech, takich jak lateralne pnie nerwowe, obecność statocysty, czy bruzdkowanie spiralne.

## Etymologia
Od łacińskiego słowa catenula oznaczającego łańcuszek. Nazwa odnosi się do występowania form budujących łańcuchy zooidów.

title: Catenulida

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       =
 |nazwa łacińska         = Catenulida
 |TSN                    = 914167
 |zoolog                 = Meixner, 1924{{r|WoRMS}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Stenostomum simplex "B".jpg
 |opis grafiki           = ''Stenostomum simplex''
 |alt grafiki            =
 |podkrólestwo           = [[tkankowce właściwe]]
{{wstaw takson|[[pierwouste]]}}
{{wstaw takson|[[Spiralia]]}}
{{wstaw takson|[[Rouphozoa]]}}
 |typ                    = [[płazińce]]
 |podtyp                 = Catenulida
 |gromada                = Catenulida
 |rząd                   = Catenulida
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Catenulida
 |commons                = Category:Catenulida
}}
'''Catenulida''', '''katenulidy''' – [[klad bazalny|bazalna grupa]] [[płazińce|płazińców]] klasyfikowana w zależności od systemu jako [[Typ (biologia)#Pozycja taksonomiczna|podtyp]], [[gromada (biologia)|gromada]] lub [[rząd (biologia)|rząd]]. Liczy około 120 opisanych gatunków mikroskopijnych zwierząt, z czego 14 występuje w morzu{{r|WoRMS}}, a reszta w wodach słodkich.

== Systematyka ==
W obrębie grupy wyróżnia się pięć rodzin{{r|WoRMS}}:

* [[Catenulidae]] Graff, 1905
* [[Paracatenulidae]] Van Steenkiste & Leander, 2023{{r|Steenkiste}}
* [[Chordariidae]] Marcus, 1945
* [[Retronectidae]] Sterrer & [[Reinhard Rieger|Rieger]], 1974
* [[Stenostomidae]] Vejdovsky, 1880
* [[Tyrrheniellidae]] Riedl, 1959

== Budowa ==
[[Plik:Paracatenula sediment OJ 2015.tif|thumb|200px|left|Przedstawiciel rodzaju ''Paracatenula'' (Catenulida: Retronectidae) między ziarnami piasku. Widoczne przezroczyste rostrum i tułów wypełniony białym trofosomem.]]
Robakowate zwierzęta o długości do kilkunastu milimetrów, pokryte urzęsionym nabłonkiem, w którym nie występują [[rabdit]]y. Otwór gębowy położony subterminalnie po brzusznej stronie ciała, wyznacza granice pomiędzy położonym z przodu rostrum a tułowiem i prowadzi do gardzieli, która następnie przechodzi w pozbawione odbytu jelito. Układ nerwowy składa się z mózgu, dwóch głównych podłużnych pni nerwowych położonych lateralnie, krótkich nerwów prowadzących z mózgu do gardzieli i przodu ciała oraz subepitelialnej rozproszonej sieci nerwowej{{r|Moraczewski}}. Mózg położony jest w rostrum i można w nim wyróżnić położony centralnie [[neuropil]] oraz otaczające go [[Perikarion|perikarya]]. Pnie nerwowe [[medularny pień nerwowy|typu medularnego]]. U przedstawicieli rodzin Catenulidae, Retronectidae i Paracatenulidae obecna jest w mózgu [[statocysta]]{{r|Brusa}}, natomiast przedstawiciele rodziny Stenostomidae posiadają wyspecjalizowane dołki czuciowe, które prawdopodobnie są [[Homologia (biologia)|homologiczne]] oczom pozostałych płazińców{{r|Gasiorowski23}}.

== Ekologia ==
Słodkowodne i morskie zwierzęta [[interstycjal]]ne, często występują w środowiskach ubogich w tlen. Odżywiają się bakteriami, jednokomórkowymi eukariontami a nawet mogą polować na drobne bezkręgowce{{r|Buonanno}}{{r|nunez-ortis_2016}}. Jeden rodzaj, ''[[Paracatenula]]'', posiada jelito przekształcone w [[trofosom]], w którym występują symbiotyczne siarkowe [[proteobakterie|alfaproteobakterie]] z rzędu [[Rhodospirillales]]{{r|Gruber-Vodicka}}. Jako jedne z nielicznych zwierząt, obok niektórych [[szczękogębe|szczękogębych]], wykazują zdolność do pływania do tyłu przy pomocy odwróconych ruchów rzęsek{{r|Sterrer1972}}. Niektóre gatunki występują w łańcuchach połączonych [[zooid]]ów.
[[Plik:Catenula lemnae.jpg|thumb|250px|right|Łańcuch zooidów wirka z gatunku ''Catenula lemnae'' (Catenulida: Catenulidae).]]

== Rozmnażanie i rozwój ==
Obojnacze, posiadają niesparowane gonady. Męski gonopor otwiera się po grzbietowe stronie ciała, żeński układ płciowy skrajnie uproszczony. Jaja entolecytalne (zawierają materiał zapasowy w postaci [[żółtko|żółtka]]) przechodzą [[bruzdkowanie|bruzdkowanie spiralne]]{{r|Wanninger}}. Większość gatunków charakteryzuje się [[rozwój prosty|rozwojem prostym]], jednak u gatunku ''Rhynchoscolex simplex'' występuje tzw. larwa Luthera{{r|Reisinger1924}}.

Catenulida są również zdolne do rozmnażania bezpłciowego na drodze [[paratomia|paratomii]], w wyniku którego niektóre gatunki formują łańcuchy połączonych, identycznych genetycznie zooidów.

== Pokrewieństwa w obrębie zwierząt ==
Catenulida stanowią najbardziej bazalną linię w obrębie płazińców. Oddzieliły się od reszty przedstawicieli tego typu (łączonych w grupę [[Rhabditophora]]) jeszcze przed pojawieniem się rabditów. Prawdopodobnie prezentują wiele [[Plezjomorfia|plezjomorficznych]] cech, takich jak lateralne pnie nerwowe, obecność statocysty{{r|Moraczewski}}, czy bruzdkowanie spiralne{{r|Wanninger}}.

== Etymologia ==
Od [[łacina|łacińskiego]] słowa ''catenula'' oznaczającego łańcuszek. Nazwa odnosi się do występowania form budujących łańcuchy zooidów.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=WoRMS>{{Cytuj stronę|url = http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=2849|tytuł = World Register of Marine Species|autor = |data dostępu = 2014-04-26|opublikowany = |język = en}}</ref>
<ref name=Moraczewski>{{Cytuj pismo |autor=Jerzy Moraczewski, Andrzej Czubaj, Julita Bąkowska|tytuł=Organization and Ultrastructure of the Nervous System in Catenulida (Turbellaria)|czasopismo=Zoomorphologie |wolumin=87 |strony= 87-95 |rok=1977 |doi=10.1007/BF02568744 |język=en}}</ref>
<ref name=Gruber-Vodicka>{{cytuj pismo|autor=Gruber-Vodicka H. R., Dirks U., Leisch N., Baranyi C., Stoecker K., Bulgheresi S., et al.|tytuł=''Paracatenula'', an ancient symbiosis between thiotrophic Alphaproteobacteria and catenulid flatworms|czasopismo=Proceedings of the National Academy of Sciences|wolumin=108|wydanie=29|strony=12078–12083|rok=2011|doi=10.1073/pnas.1105347108|język=en}}</ref>
<ref name=Sterrer1972>{{Cytuj pismo |autor=Sterrer, W. |tytuł=Systematics and evolution within the Gnathostomulida |czasopismo=Systematic Zoology |wolumin=21 |wydanie=2 |strony= 151-173 |rok=1972 |doi=10.1093/sysbio/21.2.151 |język=en}}</ref>
<ref name=Wanninger>{{cytuj książkę|tytuł=Evolutionary Developmental Biology of InvertebratesAndreas Wanninger EditorVol. 2 Lophotrochozoa (Spiralia)|autor=Wanninger (ed.)|wydawca=Springer|miejsce=Wiedeń|rok=2015|isbn=978-3-7091-1871-9|doi=10.1007/978-3-7091-1871-9}}</ref>
<ref name=Reisinger1924>{{cytuj pismo|autor=Reisinger E|rok=1924|tytuł=Die Gattung Rhynchoscolex|czasopismo=Zeitschrift für Morphologie und Ökologie der Tiere|wolumin=1|strony=1–37}}</ref>
<ref name= Steenkiste >{{cytuj pismo|autor=Niels W. L. Van Steenkiste, Alana Closs, Tyrel Froese & Brian S. Leander|rok=2023|tytuł=Molecular phylogenetic position of a rare and enigmatic meiofaunal flatworm from the Pacific Ocean: Retronectes hyacinthe sp. nov. (Platyhelminthes: Catenulida)|czasopismo=Systematics and Biodiversity|wolumin=21:1|doi=10.1080/14772000.2023.2221236}}</ref>
<ref name=Brusa>{{Cytuj książkę | nazwisko = Rogers | imię = D. Christopher | tytuł = Thorp and Covich's Freshwater Invertebrates, Volume 5: Keys to Neotropical and Antarctic Fauna | wydanie = czwarte | wydawca = Academic Press. | data = 2020 | nazwisko2 = Damborenea | imię2 = Cristina | nazwisko3 = Thorp | imię3 = James | rozdział = Phylum Platyhelminthes | doi = 10.1016/B978-0-12-804225-0.00005-8 | imię r = Francisco | nazwisko r = Brusa | imię2 r = Ana Maria | nazwisko2 r = Leal-Zanchet | imię3 r = Carolina | nazwisko3 r = Noreña | imię4 r = Cristina | nazwisko4 r = Damborenea | strony = 101 - 120 }}</ref>
<ref name=Gasiorowski23>{{Cytuj pismo |autor=Ludwik Gąsiorowski, Isabel Lucia Dittmann, Jeremias N. Brand, Torben Ruhwedel, Wiebke Möbius, Bernhard Egger and Jochen C. Rink|tytuł=Convergent evolution of the sensory pits in and within flatworms|czasopismo=BMC Biology |wolumin=21:266 | rok=2023 |doi=10.1186/s12915-023-01768-y |język=en}}</ref>
<ref name=nunez-ortis_2016>{{Cytuj pismo |autor=Alma R. Núñez-Ortiz, Sarma Nandini, S.S.S. Sarma |tytuł=Demography and feeding behavior of Stenostomum leucops (Dugés, 1828)|czasopismo=J. Limnol. |wolumin=75(s1) | strony=48-55 | rok=2016 |doi=10.4081/jlimnol.2016.1369 |język=en}}</ref>
<ref name= Buonanno >{{Cytuj pismo |autor=Federico Buonanno |tytuł=Variations in the efficiency of ciliate extrusomal toxins against a common ciliate predator, the catenulid Stenostomum Sphagnetorum|czasopismo=Italian Journal of Zoology|wolumin=72 | strony=293-295 | rok=2005 |doi=10.1080/11250000509356688|język=en}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | tytuł = Zoologia : bezkręgowce. T. 1 | inni = Red. nauk. Czesław Błaszak | data = 2009 | wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN]] | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-01-16108-8}}

{{Płazińce}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Płazińce]]
[[Kategoria:Wirki]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Podkrólestwo: tkankowce właściwe

(bez rangi): pierwouste Spiralia Rouphozoa

Typ: płazińce

Podtyp: Catenulida

Gromada: Catenulida

Rząd: Catenulida


text:
# Radoviči
Radoviči – wieś w Słowenii, w gminie Metlika. W 2018 roku liczyła 96 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Radoviči

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Radoviči
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Metlika|Metlika]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 96{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Radoviči''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Metlika|gminie Metlika]]. W 2018 roku liczyła 96 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-27}}</ref>
}}

{{Gmina Metlika}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Metlika]]

title: Radoviči

Państwo: Słowenia

Gmina: Metlika


text:
# Odwrotka (rolnictwo)
Odwrotka – rodzaj orki uzupełniającej służącej zwykle do przykrycia obornika lub nawozów potasowo-fosforowych stosowana między podorywką a zięblą (orką przedzimową). Wykonywana na średnią głębokość, głębiej niż podorywka, lecz płycej niż orka siewna, na glebach lekkich głębiej, na ciężkich płycej (zwykle 15 - 20 cm).

title: Odwrotka (rolnictwo)

wikitext:
'''Odwrotka''' – rodzaj [[Orka (rolnictwo)|orki]] uzupełniającej służącej zwykle do przykrycia [[obornik]]a lub nawozów potasowo-fosforowych<ref>{{cytuj stronę|url=http://karnet.up.wroc.pl/~zimny/modyfik.html|tytuł=Lesław Zimny - Modyfikacje uprawy roli pod burak cukrowy|data dostępu=2010-09-27}}</ref> stosowana między [[podorywka|podorywką]] a zięblą ([[orka przedzimowa|orką przedzimową]]). Wykonywana na średnią głębokość, głębiej niż podorywka, lecz płycej niż [[orka siewna]], na glebach lekkich głębiej, na ciężkich płycej (zwykle 15 - 20 cm).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Bolesław Świętochowski]], Bronisław Jabłoński, Roman Krężel, [[Maria Radomska]]. ''Ogólna uprawa roli i roślin''. Wyd. 4, popraw. PWRiL, Warszawa 1996, 405 stron.
* Roman Krężel, Danuta Parylak, [[Lesław Zimny]]. ''Zagadnienia uprawy roli i roślin''. AR Wrocław. 1999, 257 stron.

{{Orka}}

[[Kategoria:Orka]]


text:
# Krystyna Depczyńska
Krystyna Depczyńska (ur. 29 kwietnia 1922 w Stanisławowie, zm. 13 kwietnia 2003) – polska projektantka mody, założycielka Domu Mody „Telimena” (1957) – jednego z pierwszych polskich domów mody.

## Życiorys
W 1946 pracowała jako rysowniczka w Atelier Filmu Rysunkowego w Łodzi. W 1946 była projektantką w łódzkim Biurze Wzorów i Mody. W 1948 pracowała jako inspektor wzornictwa Centralnego Zarządu Przemysłu Odzieżowego. W latach 1952–1956 była kierownikiem artystycznym Centralnego Laboratorium Przemysłu Odzieżowego w Łodzi. Ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (1951–1957). W 1957 założyła jeden z pierwszych domów mody w Polsce – Dom Mody „Telimena”, którego była kierownikiem artystycznym w latach 1957–1961 i 1966–1968. W 1961 była kierownikiem artystycznym Domu Mody „Leda” w Warszawie, a następnie także kierownikiem komórki wzornictwa (1962–1966) oraz projektantką w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Damina” w Brzezinach. Od 1970 była projektantką i doradczynią artystyczną w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Modena” w Poznaniu.
Była autorką m.in.: samodzielnej kolekcji wycinkowej na Festiwal Mody w Moskwie (1957), opracowała kolekcję odzieży damskiej dla Japonii, inspirując się folklorem góralskim (1969). Projektowała także kolekcje ubrań przeznaczonych na rynek moskiewski i paryski. Wykonywała również projekty dla ZPO „Palla” w Pabianicach.
Depczyńska była wyróżniana na dorocznych konkursach mody polskiej, zdobywając I (1964, 1970), II (1970) oraz III nagrodę (1969).
Została pochowana na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kwatera: X, rząd: 14, grób: 11).

title: Krystyna Depczyńska

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko           = Krystyna Depczyńska
 |imię i nazwisko org       =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |pełne imię i nazwisko org =
 |pseudonim                 =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 29 kwietnia 1922
 |miejsce urodzenia         = [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławów]]
 |data śmierci              = 13 kwietnia 2003
 |miejsce śmierci           =
 |narodowość                =
 |język                     =
 |Alma Mater                = [[Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi|PWSSP w Łodzi]]
 |dziedzina sztuki          = projektowanie mody
 |epoka                     =
 |muzeum artysty            =
 |ważne dzieła              =
 |faksymile                 =
 |opis faksymile            =
 |odznaczenia               =
 |nagrody                   =
 |commons                   =
 |wikiźródła                =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Krystyna Depczyńska''' (ur. [[29 kwietnia]] [[1922]] w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Maria Serafińska |tytuł = Słownik artystów plastyków: artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP, 1945–1970. Słownik biograficzny. [Kierownik red.: Maria Serafińska] |data = 1972 |data dostępu = 2024-07-16 |wydawca = Okręg Warszawski ZPAP |url = https://books.google.pl/books?id=sqtPAAAAMAAJ&q=krystyna+depczy%C5%84ska&dq=krystyna+depczy%C5%84ska&hl=pl&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwiCuOy64quHAxUW2SoKHdICADoQ6AF6BAgKEAI |język = pl}}</ref>, zm. [[13 kwietnia]] [[2003]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Krystyna Depczyńska |data dostępu = 2024-07-16 |opublikowany = cmentarzekomunalne.lodz.systkom.pl |url = http://cmentarzekomunalne.lodz.systkom.pl/mapa.html?gv=27092&cm=CDOLY}}</ref>) – polska [[Projektant mody|projektantka mody]], założycielka [[Dom Mody Telimena|Domu Mody „Telimena”]] (1957) – jednego z pierwszych polskich [[Dom mody|domów mody]].

== Życiorys ==
W 1946 pracowała jako rysowniczka w Atelier Filmu Rysunkowego w Łodzi. W 1946 była projektantką w łódzkim Biurze Wzorów i Mody. W 1948 pracowała jako inspektor wzornictwa [[Centralny Zarząd Przemysłu Odzieżowego|Centralnego Zarządu Przemysłu Odzieżowego]]. W latach 1952–1956 była kierownikiem artystycznym [[Centralne Laboratorium Przemysłu Odzieżowego|Centralnego Laboratorium Przemysłu Odzieżowego]] w Łodzi. Ukończyła studia w [[Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi|Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi]] (1951–1957)<ref name=":0" />. W 1957 założyła jeden z pierwszych domów mody w Polsce – [[Dom Mody Telimena|Dom Mody „Telimena”]]<ref>{{Cytuj |autor = Anna Gronczewska |tytuł = Historia łódzkiej Telimeny, czyli od sukni balowych do mundurów |data = 2017-05-24 |url = https://plus.dzienniklodzki.pl/historia-lodzkiej-telimeny-czyli-od-sukni-balowych-do-mundurow/ar/12101418}}</ref>, którego była kierownikiem artystycznym w latach 1957–1961 i 1966–1968. W 1961 była kierownikiem artystycznym [[Dom Mody Leda|Domu Mody „Leda”]] w Warszawie, a następnie także kierownikiem komórki wzornictwa (1962–1966) oraz projektantką w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Damina” w [[Brzeziny|Brzezinach]]. Od 1970 była projektantką i doradczynią artystyczną w Zakładach Przemysłu Odzieżowego „Modena” w [[Poznań|Poznaniu]]<ref name=":0" />.

Była autorką m.in.: samodzielnej kolekcji wycinkowej na Festiwal Mody w Moskwie (1957), opracowała kolekcję odzieży damskiej dla Japonii, inspirując się [[folklor|folklorem]] góralskim (1969). Projektowała także kolekcje ubrań przeznaczonych na rynek moskiewski<ref>{{Cytuj |tytuł = Kilka pytań „Dziennika”. Odpowiada Krystyna Depczyńska – kierownik artystyczny Domu Mody „Telimena” |czasopismo = Dziennik Łódzki |data dostępu = 2024-07-16 |numer = 165 |opublikowany = bc.wbp.lodz.pl |url = https://bc.wbp.lodz.pl/dlibra/publication/64099/edition/61260/content}}</ref> i paryski<ref>{{Cytuj |tytuł = Polski folklor na modłę japońskich gustów |czasopismo = Dziennik Łódzki |data = 1969-09-30 |data dostępu = 2024-07-16 |numer = 232 |opublikowany = bc.wbp.lodz.pl |url = https://bc.wbp.lodz.pl/dlibra/publication/65186/edition/62306/content}}</ref>. Wykonywała również projekty dla ZPO „Palla” w [[Pabianice|Pabianicach]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Pabianicka „Palla” ubiera dziewczęta. Dobry start nie jest zły |czasopismo = Dziennik Łódzki. |data = 1971-09-16 |data dostępu = 2024-07-16 |numer = 220 |opublikowany = bc.wbp.lodz.pl |url = https://bc.wbp.lodz.pl/dlibra/publication/65816/edition/62910/content}}</ref>.

Depczyńska była wyróżniana na dorocznych konkursach mody polskiej, zdobywając I (1964, 1970), II (1970) oraz III nagrodę (1969)<ref name=":0" />.

Została pochowana na [[Cmentarz Doły w Łodzi|cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi]] (kwatera: X, rząd: 14, grób: 11)<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Depczyńska, Krystyna}}
[[Kategoria:Polscy projektanci mody]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie]]
[[Kategoria:Zmarli w 2003]]
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi]]
[[Kategoria:Artyści związani z Warszawą]]
[[Kategoria:Artyści związani z Poznaniem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Brzezinami]]

title: Krystyna Depczyńska

Data i miejsce urodzenia: 29 kwietnia 1922 · Stanisławów

Data śmierci: 13 kwietnia 2003

Alma Mater: PWSSP w Łodzi

Dziedzina sztuki: projektowanie mody


text:
# 13 (album Waldemara Kasty)
13 – pierwszy solowy album polskiego rapera Waldemara Kasty. Ukazał się 13 listopada 2009 nakładem wytwórni Szpadyzor Records w dystrybucji Fonografiki. Za warstwę muzyczną w całości odpowiada polski producent Matheo. Płyta zadebiutowała na 50. miejscu listy OLiS w Polsce.

## Lista utworów
1. „13”
2. „Atom”
3. „Wizja”
4. „TMWP”
5. „Paradoks”
6. „Musisz” (gościnnie DonGURALesko, Verte)
7. „Ktoś”
8. „Popularność”
9. „Wall-E”
10. „Nowa Era”
11. „Cywilizacja”
12. „Gra”
13. „Polityka”

title: 13 (album Waldemara Kasty)

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu           = studyjny
 |tytuł                   = 13
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Waldemar Kasta]]
 |wydany                  = [[13 listopada]] [[2009]]
 |nagrywany               = 2009
 |gatunek                 = [[hip-hop]]
 |długość                 =
 |wytwórnia               = [[Szpadyzor Records]]/[[Fonografika]]
 |producent               = [[Matheo]]
 |oceny                   =
 |rok wydania             = 2009
 |poprzedni album         =
 |rok poprzedniego albumu =
 |następny album          = [[Prawda naga]]
 |rok następnego albumu   = 2010
}}
'''13''' – pierwszy solowy album [[Polska|polskiego]] [[raper]]a [[Waldemar Kasta|Waldemara Kasty]]. Ukazał się [[13 listopada]] [[2009]] nakładem wytwórni Szpadyzor Records w dystrybucji Fonografiki. Za warstwę muzyczną w całości odpowiada [[Polska|polski]] [[producent muzyczny|producent]] [[Matheo]]. Płyta zadebiutowała na 50. miejscu listy [[OLiS]] w Polsce<ref>{{cytuj stronę |url = http://olis.onyx.pl/listy/index.asp?idlisty=549&lang=pl |tytuł = Oficjalna Lista Sprzedaży Związku Producentów Audio Video |opublikowany = olis.onyx.pl |język = pl |data dostępu = 2009-12-01}}</ref>.

== Lista utworów ==
# „13”
# „Atom”
# „Wizja”
# „TMWP”
# „Paradoks”
# „Musisz” <small>(gościnnie [[DonGURALesko]], Verte)</small>
# „Ktoś”
# „Popularność”
# „Wall-E”
# „Nowa Era”
# „Cywilizacja”
# „Gra”
# „Polityka”

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy polskiego hip-hopu]]
[[Kategoria:Albumy Szpadyzor Records]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Matheo]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2009]]

title: 13

Wydany: 13 listopada 2009

Gatunek: hip-hop

Wydawnictwo: Szpadyzor Records/Fonografika

Producent: Matheo


text:
# Field Ration Eating Device
Field Ration Eating Device (w luźnym tłumaczeniu „polowe narzędzie do jedzenia”) – narzędzie Armii Australii będące połączeniem łyżki, otwieracza do butelek i otwieracza do konserw.  Do 2005, kiedy narzędzie zostało wycofane, stanowiło wyposażenie racji żywnościowej Combat Ration One Man.  Powszechnie znane było jako "Fucking Ridiculous Eating Device".

title: Field Ration Eating Device

wikitext:
[[Plik:FRED-US Dollar.jpg|thumb|right|Austalijski "Field Ration Eating Device"]]
'''Field Ration Eating Device''' (w luźnym tłumaczeniu „polowe narzędzie do jedzenia”) – narzędzie Armii Australii będące połączeniem [[Łyżka (sztućce)|łyżki]], [[otwieracz do butelek|otwieracza do butelek]] i [[otwieracz do konserw|otwieracza do konserw]].  Do 2005, kiedy narzędzie zostało wycofane, stanowiło wyposażenie racji żywnościowej ''[[Combat Ration One Man]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20120730052509/http://www.defence.gov.au/news/armynews/editions/1130/letters.htm|tytuł=Farewell, old Fred|data dostępu=2008-11-14}}</ref>.  Powszechnie znane było jako "Fucking Ridiculous Eating Device"<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.metafilter.com/45321/A-history-of-modern-military-rations|tytuł=A history of modern military rations|data dostępu=2008-11-14}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[łyżkowidelec]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Australian Army]]
[[Kategoria:Sztućce]]


text:
# Kopiec Salve Regina
Kopiec Salve Regina – wzgórze (według tradycji kopiec) położone w Sandomierzu oddalone o 1,5 km od rynku miasta. Jego średnica u podstawy wynosi około 40 m, przy wysokości ponad 11 m. Na szczycie kopca znajduje się figura z płaskorzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem.

## Historia
Przeznaczenie "kopca" nie zostało jednoznacznie ustalone, jednak istnieją na ten temat różne teorie.
Jedna z teorii mówiła, że jest to kurhan z kultury trzcinieckiej. Według innej kopiec jest identyczny genetycznie do kopców małopolskich szczególnie do kopca Krakusa i Wandy. Możliwe też jest, że wzgórze jest związane z okresem przedpiastowskim i stanowi grób wodza czy założyciela wczesnośredniowiecznej osady, którym był Sandomierz.
Badania archeologiczno-geologiczne prowadzone w latach 1971-1982 wykluczyły teorie mówiące o powstaniu całości kopca jako usypiska. Przeprowadzone odwierty wykazały, że większość wzgórza powstała w wyniku naturalnych procesów geologicznych - na niewielkiej głębości rozpoczynają się warstwy gleb odpowiadające ułożeniem pobliskim terenom oraz niekompatybilne z działalnością człowieka.
Przeprowadzone badania nie wykluczają jednak wszystkich teorii o wpływie człowieka na kształt wzgórza. W pobliżu szczytu wzgórza odkryto pochówek identyfikowany z kulturą złocką i nie wykluczono istnienia innych. Forma ostrosłupa foremnego, miejscowe nazewnictwo oraz położenie względem dawnego osadnictwa spełnia warunki dla pogańskich miejsc kultu.
Powstanie figury oraz napisu na wzgórzu wiązane jest z wydarzeniami konfederacji barskiej.

### Legendy
Z powstaniem kopca wiąże się legenda o tatarskim najeździe na miasto, których społeczność Sandomierza doznawała często w okresie rozwoju miasta. Legenda podaje, że w trakcie napadu Tatarzy zabili 49 dominikanów, a wół klasztorny postanowił się zemścić za tą zbrodnie. Uciekł więc z obory i pobiegł za najeźdźcami. Nie mógł ich jednak dogonić, więc zatrzymując się nad Wisłą i grzebiąc we wściekłości nogami w ziemi, wyrył spory pagórek, na którym kopytem wypisał słowa „Salve Regina”, które widać do dziś.

title: Kopiec Salve Regina

wikitext:
{{Pomnik infobox
 |nazwa                 = Kopiec Salve Regina
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |państwo               = PL-SK
 |miejscowość           = [[Sandomierz]]
 |miejsce               = ul. Salve Regina
 |typ pomnika           = [[kopiec (architektura)|kopiec]]
 |styl architektoniczny =
 |projektant            =
 |fundator              =
 |materiał              =
 |całkowita wysokość    = 11
 |data budowy           = ok. [[VII wiek]]
 |data likwidacji       =
 |data odsłonięcia      =
 |ważniejsze przebudowy =
 |kod mapy              = Sandomierz
 |współrzędne           = 50°40′32″N 21°43′41″E
 |commons               = Category: Kopiec Salve Regina
}}
'''Kopiec Salve Regina''' – wzgórze (według tradycji [[Kopiec (architektura)|kopiec)]] położone w [[Sandomierz]]u oddalone o 1,5 km od rynku miasta. Jego średnica u podstawy wynosi około 40 m, przy wysokości ponad 11 m. Na szczycie kopca znajduje się figura z płaskorzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem<ref>{{Cytuj |tytuł = Wzgórze Salve Regina w Sandomierzu – Odkrywcza Turystyka |data dostępu = 2022-07-09 |opublikowany = odtur.pl |url = https://odtur.pl/atrakcje/sandomierz-wzgorze-salve-regina-w-sandomierzu-2258.html |język = pl}}</ref>.

== Historia ==
Przeznaczenie "kopca" nie zostało jednoznacznie ustalone, jednak istnieją na ten temat różne teorie<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Andrzej Buko |rozdział = Sandomierski „kopiec” Salve Regina w świetle wyników ostatnich badań |tytuł = Archeologia Polski |data = 1983 |issn = 0003-8180 |wolumin = XXVIII |język = pl}}</ref>.

Jedna z teorii mówiła, że jest to [[kurhan]] z [[Kultura trzciniecka|kultury trzcinieckiej]]<ref>{{Cytuj |autor = Aleksander Gardawski |rozdział = Z badań powierzchniowych na terenie miasta Sandomierza |tytuł = Wiadomości Archeologiczne |data = 1955 |data dostępu = 2024-03-10 |wolumin = XXII |s = 92-96 |url = http://archive.wiadomosci-archeologiczne.pl/spis-tresci-tom-22 |język = pl |kropka = (u A. Buko cytowane błędnie jako tom XXIII)}}</ref>. Według innej kopiec jest identyczny genetycznie do kopców małopolskich szczególnie do [[Kopiec Krakusa|kopca Krakusa]] i [[Kopiec Wandy|Wandy]]. Możliwe też jest, że wzgórze jest związane z okresem przedpiastowskim i stanowi grób wodza czy założyciela wczesnośredniowiecznej osady, którym był Sandomierz<ref name=":0" />.

Badania archeologiczno-geologiczne prowadzone w latach 1971-1982 wykluczyły teorie mówiące o powstaniu całości kopca jako usypiska. Przeprowadzone odwierty wykazały, że większość wzgórza powstała w wyniku naturalnych procesów geologicznych - na niewielkiej głębości rozpoczynają się warstwy gleb odpowiadające ułożeniem pobliskim terenom oraz niekompatybilne z działalnością człowieka<ref name=":0" />.

Przeprowadzone badania nie wykluczają jednak wszystkich teorii o wpływie człowieka na kształt wzgórza. W pobliżu szczytu wzgórza odkryto pochówek identyfikowany z [[Kultura złocka|kulturą złocką]] i nie wykluczono istnienia innych. Forma ostrosłupa foremnego, miejscowe nazewnictwo oraz położenie względem dawnego osadnictwa spełnia warunki dla pogańskich miejsc kultu<ref name=":0" />.

Powstanie figury oraz napisu na wzgórzu wiązane jest z wydarzeniami [[Konfederacja barska|konfederacji barskiej]]<ref name=":0" />.

=== Legendy ===
Z powstaniem kopca wiąże się [[legenda]] o tatarskim najeździe na miasto, których społeczność Sandomierza doznawała często w okresie rozwoju miasta. Legenda podaje, że w trakcie napadu Tatarzy zabili 49 [[Dominikanie|dominikanów]], a wół klasztorny postanowił się zemścić za tą zbrodnie. Uciekł więc z obory i pobiegł za najeźdźcami. Nie mógł ich jednak dogonić, więc zatrzymując się nad [[Wisła|Wisłą]] i grzebiąc we wściekłości nogami w ziemi, wyrył spory pagórek, na którym kopytem wypisał słowa „[[Salve Regina]]”, które widać do dziś<ref>{{Cytuj |tytuł = Wzgórze Salve Regina – Powiat Sandomierski |data dostępu = 2022-07-09 |opublikowany = www.powiat.sandomierz.pl |url = http://www.powiat.sandomierz.pl/wzgorze-salve-regina.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie świętokrzyskim]]
[[Kategoria:Cenotafy]]
[[Kategoria:Kultura w Sandomierzu]]
[[Kategoria:Architektura w Sandomierzu]]

title: Kopiec Salve Regina

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Miejscowość: Sandomierz

Miejsce: ul. Salve Regina

Typ obiektu: kopiec

Data budowy: ok. VII wiek


text:
# FSO Polonez Truck
FSO Polonez Truck – odmiana pick-up modelu Polonez, produkowana w latach 1988–2003 w trzech generacjach przez FSO-ZSD a następnie Nysa Motor. Lakierowanie i montaż ostateczny modeli kierowanych na eksport odbywał się w Warszawie.

## Początki
W 1981 roku zaprezentowano pierwszą dostawczą wersję FSO Poloneza. Auto było połączeniem kabiny 3-drzwiowego Poloneza z częścią bagażową Polskiego Fiata 125p pick-up. Ładowność auta wynosiła 550 kg + 2 osoby.

## Polonez Truck
W roku 1986 w FSO oraz w PIMot na zlecenie FSO, rozpoczęto prace konstrukcyjne nad nowym polskim samochodem dostawczym na bazie Poloneza. Prace zakończyły się w 1987 roku wybraniem wersji stworzonej przez FSO. Zastosowano w niej kabinę z wersji 3-drzwiowej do której zamocowana została pomocnicza pół rama, na której znajdowała się przestrzeń ładunkowa. Produkcję oficjalną nowego modelu rozpoczęto 1 stycznia 1988 roku w mieście Nysa.
Auto to sporadycznie sprzedawano z noskiem znanym z modeli Coupé czy też MR'89. Od początku do końca produkcji w 1992 roku montowano także przód tzw. klasyczny, znany z pierwszego modelu Poloneza z lampami okrągłymi (głównie eksport) lub lampami prostokątnymi.
W 1992 roku do gamy produkcyjnej dołączyła wersja DC z przedłużoną kabiną umożliwiającą przewóz 5 osób.
Na bazie Trucka powstał także prototyp Camping, który mógł pomieścić 4 osoby lub 2 + 745 kg.

### Silniki
| Wersja                | Silnik:                   | Układ zasilania:        | Średnica × skok tłoka: | St. sprężania:     | Moc maksymalna:                    | Maks. moment obrotowy        | 0-100 km/h:        | V-max:             |
| Silniki benzynowe:    | Silniki benzynowe:        | Silniki benzynowe:      | Silniki benzynowe:     | Silniki benzynowe: | Silniki benzynowe:                 | Silniki benzynowe:           | Silniki benzynowe: | Silniki benzynowe: |
| --------------------- | ------------------------- | ----------------------- | ---------------------- | ------------------ | ---------------------------------- | ---------------------------- | ------------------ | ------------------ |
| 1500                  | R4 1,5 l (1481 cm³), OHV  | gaźnik Weber typ 34DCMP | 77 mm x 79,5 mm        | 9,2:1              | 82 KM (60,4 kW) przy 5200 obr./min | 113,8 N•m przy 3400 obr./min | b/d                | 130 km/h           |
| 1600                  | R4 1,6 l (1598 cm³), OHV  | gaźnik Weber typ 34DCMP | 80 mm x 79,5 mm        | 9,5:1              | 87 KM (65 kW) przy 5400 obr./min   | 130 N•m przy 4000 obr./min   | b/d                | 135 km/h           |
| Silniki wysokoprężne: |                           |                         |                        |                    |                                    |                              |                    |                    |
| 1900                  | R4 1,9 l (1905 cm³), SOHC | pompa wtryskowa Bosch   | 83 mm x 88 mm          | 23:1               | 70 KM (51 kW) przy 4600 obr./min   | 120 N•m przy 2000 obr./min   | b/d                | 130 km/h           |

### Eksport
Polonez Truck eksportowany był do takich krajów jak:
- Węgry
- Holandia
- Wielka Brytania
- Francja
- Belgia

oraz także do innych krajów.
Na rynkach zagranicznych oferowany był pod nazwą „FSO Truck”.

### Wersje nadwozia
| Wersja | Szczegółowy opis | Długość | Szerokość | Wysokość |
| ------ | ---------------- | ------- | --------- | -------- |
| ST     | Standard         | 4616 mm | 1650 mm   | 1468 mm  |
| LB     | Long Bed         | 5130 mm | 1650 mm   | 1468 mm  |
| DC     | Double Cab       | 5170 mm | 1650 mm   | 1505 mm  |

## FSO Polonez Truck z lat 1992-1997
FSO Polonez Truck z lat 1992–1997 – druga generacja Poloneza Trucka produkowana w latach 1992–1997 przez Zakład Samochodów Dostawczych FSO w Nysie.

### Historia
Produkcję zmodernizowanego z wykorzystaniem rozwiązań zastosowanych w Caro MR'91, polskiego auta dostawczego rozpoczęto w 1992 r. w Nysie. W sprzedaży dostępne były wersje ST (standardowej długości), LB (przedłużona) oraz DC (kabina przedłużona 5 osobowa, część ładunkowa z modelu ST) oraz 3 wersje silnikowe 1.6 gaźnikowy lub z jednopunktowym wtryskiem paliwa oraz silnik Diesla 1.9.
W 1994 r. dokonano kolejnej modernizacji tym razem z wykorzystaniem elementów Poloneza Caro MR'93, pojawił się nowy zestaw wskaźników, dodatkowe nawiewy powietrza w środkowej części deski rozdzielczej (wszystkie o nowym kształcie), przemieszczono przyciski z konsoli środkowej pod zestaw wskaźników, zmieniono materiały tapicerskie wnętrza oraz ich kolorystykę, a także korbki szyb i klamki wewnętrzne zamieniono z metalowych i chromowanych na plastikowe o odcieniu czarnym. Z maski silnika zniknął plastikowy chwyt powietrza, którego rolę przejął nowy plastikowy pas podszybia w miejsce metalowego, dodatkowo środek maski uzyskał estetyczne przetłoczenie. Najważniejszą zmianą było zwiększenie o 60 mm rozstawu kół. W 1995 r. tak jak w Caro wycofano z produkcji silniki gaźnikowe. Produkcję zakończono w 1997 roku. Na bazie Trucka powstał także prototyp Kemping.

### Silniki
| Wersja                | Silnik:                   | Układ zasilania:              | Średnica × skok tłoka: | St. sprężania: | Moc maksymalna:                  | Maks. moment obrotowy      | 0-100 km/h: | V-max:   |
| --------------------- | ------------------------- | ----------------------------- | ---------------------- | -------------- | -------------------------------- | -------------------------- | ----------- | -------- |
| 1600 CB               | R4 1,6 l (1598 cm³), OHV  | gaźnik Weber typ 34S2C 16/100 | 80 mm x 79,5 mm        | 9,5:1          | 87 KM (64 kW) przy 5200 obr./min | 132 N•m przy 3800 obr./min | 19,0 s      | 130 km/h |
| 1600 CE               | R4 1,6 l (1598 cm³), OHV  | wtrysk Multec TBI 700         | 80 mm x 79,5 mm        | 9,5:1          | 80 KM (59 kW) przy 5000 obr./min | 125 N•m przy 3200 obr./min | 18,0 s      | 135 km/h |
| Silniki wysokoprężne: |                           |                               |                        |                |                                  |                            |             |          |
| 1900 EJ               | R4 1,9 l (1905 cm³), SOHC | pompa wtryskowa Bosch         | 83 mm x 88 mm          | 23:1           | 70 KM (51 kW) przy 4600 obr./min | 120 N•m przy 2000 obr./min | 19,0 s      | 130 km/h |

### Eksport
Polonez Truck eksportowany był do takich krajów jak:
- Wielka Brytania
- Francja
- Holandia
- Czechy
- Słowacja
- Urugwaj
- Węgry

oraz także do innych krajów.
Nazwy eksportowe:
- FSO Caro Truck (Francja)
- FSO Caro Pick-up (Wielka Brytania)
- FSO Cargo (Holandia)
- FSO Truck

Na rynkach zagranicznych FSO Polonez Truck oferowany był wyłącznie z silnikiem 1.9 GLD.

### Wersje nadwozia
| Wersja | Szczegółowy opis | Długość | Szerokość | Wysokość |
| ------ | ---------------- | ------- | --------- | -------- |
| ST     | Standard         | 4770 mm | 1650 mm   | 1465 mm  |
| LB     | Long Bed         | 5280 mm | 1650 mm   | 1468 mm  |
| DC     | Double Cab       | 5330 mm | 1650 mm   | 1505 mm  |

Wersje zabudowy
- AGA 1 drzwiowa
- AGA 2 drzwiowa
- AGA oszklona
- Atarex 3 drzwiowa
- Centrum
- EMS 10
- Izoterma
- Wersja do zabudowy

## Daewoo-FSO Polonez Truck Plus
Daewoo-FSO Polonez Truck Plus – trzecia generacja Poloneza Trucka produkowana w latach 1997–2003 przez zakład Nysa Motor w Nysie.

### Historia modelu
Produkcję zmodernizowanego na wzór Caro Plus, Trucka rozpoczęto w 1997 roku. W stosunku do poprzednika zmieniono wygląd zewnętrzny auta (zgodny z linią Plus), deskę rozdzielczą, oraz wnętrze. W silniku benzynowym nastąpiły te same zmiany co w modelach osobowych, wprowadzono wtrysk jednopunktowy firmy Bosch oraz hydrauliczną regulację zaworów. Auto dostępne było w odmianach ST, LB, DC oraz nowej wersji ROY (z długą 4-drzwiową kabiną, która pochodziła z modelu osobowego (krótkie drzwi przednie)).
Pod koniec 1998 roku Truck Plus doczekał się kolejnej modernizacji, podczas której zmodernizowano tylną cześć pojazdu. Wprowadzono nowe estetyczniejsze, lakierowane pod kolor nadwozia dolne burty, duży plastikowy zderzak tylny (czarny) z zespolonymi lampami, bezpieczniejszy i estetyczniejszy pałąk ochronny kabiny. Zastosowano również nowe klamki z wersji osobowej z jednym kluczykiem. Tak zmodernizowany Polonez Truck Plus otrzymał dodatkowe fabryczne (niehandlowe) oznaczenie P105.
Kolejna już mniej widoczna modernizacja nastąpiła w 2000 roku. Modernizacja ta miała na celu podniesienie jakości, wytrzymałości oraz komfortu podróżowania. Auto otrzymało wzmocniony tylny most, wzmocnione tylne zawieszenie (pogrubione 4 spośród 6 piór resoru), pogrubiono progi, zastosowano lepsze wyciszenie kabiny oraz kierownicę znaną z Poloneza Kombi.
W czerwcu 2002 roku zawieszono produkcję tego modelu, lecz ponownie ją uruchomiono w listopadzie 2002 roku, dzięki zamówieniom i sfinansowaniu produkcji przez dealerów Daewoo wyprodukowano partię 166 egzemplarzy w wersji ROY z silnikiem 1.9D z części pozostających w magazynach producenta. Po raz kolejny produkcja została wznowiona w marcu 2003 roku, również dzięki sfinansowaniu produkcji przez sprzedawców, polegającej na zapłacie za auta jeszcze przed wznowieniem procesu produkcyjnego. W ten sposób powstała ostatnia partia 288 Polonezów Truck Plus.
W Nysie Motor wyprodukowano łącznie 38 133 Trucków Plus.

### Silniki
| Wersja                | Silnik:                   | Układ zasilania:            | Średnica × skok tłoka: | St. sprężania: | Moc maksymalna:                  | Maks. moment obrotowy      | 0-100 km/h: | V-max:   |
| --------------------- | ------------------------- | --------------------------- | ---------------------- | -------------- | -------------------------------- | -------------------------- | ----------- | -------- |
| 1.6 i                 | R4 1,6 l (1598 cm³), OHV  | jednopunktowy wtrysk paliwa | 80 mm x 79,5 mm        | 9,5:1          | 84 KM (62 kW) przy 5000 obr./min | 130 N•m przy 3800 obr./min | b/d         | 135 km/h |
| Silniki wysokoprężne: |                           |                             |                        |                |                                  |                            |             |          |
| 1.9 D                 | R4 1,9 l (1905 cm³), SOHC | pompa wtryskowa             | 83 mm x 88 mm          | 23:1           | 70 KM (51 kW) przy 4600 obr./min | 120 N•m przy 2000 obr./min | b/d         | 130 km/h |

### Eksport
Kraje do których eksportowany był Truck Plus to:
- Algieria
- Angola
- Arabia Saudyjska
- Austria
- Czechy
- Egipt
- Grecja
- Jordania
- Macedonia Północna
- Maroko
- Niemcy
- Słowacja
- Sudan
- Syria
- Węgry
- Włochy

Truck Plus na rynkach zagranicznych sprzedawany był jako Daewoo Truck Plus, na przedniej atrapie miał logo Daewoo, natomiast na tylnej burcie logo Daewoo-FSO. Oferowano wersje wyposażone jedynie w silnik 1.9D.

### Wersje nadwozia
| Wersja | Szczegółowy opis | Długość | Szerokość | Wysokość |
| ------ | ---------------- | ------- | --------- | -------- |
| ST     | Standard         | 4770 mm | 1650 mm   | 1465 mm  |
| LB     | Long Bed         | 5280 mm | 1650 mm   | 1468 mm  |
| DC     | Double Cab       | 5330 mm | 1650 mm   | 1505 mm  |
| ROY    | 4 drzwiowy       | 5330 mm | 1650 mm   | 1505 mm  |

Wersje zabudowy
- AGA 1 drzwiowa
- AGA 2 drzwiowa
- Atarex 3 drzwiowa
- Centrum
- EMS 10
- Izoterma
- Wersja do zabudowy

## Polonez Truck w kulturze masowej
Werbus (Jacek Król), jeden z bohaterów filmów Vinci jeździ Polonezem Truckiem Plus ROY.

title: FSO Polonez Truck

wikitext:
{{Auto infobox
 |nazwa                 = FSO Polonez Truck
 |zdjęcie               = FSO Polonez Truck I.jpg
 |opis zdjęcia          = FSO Polonez Truck LB wyprodukowany w 1992 roku.
 |inne nazwy            = FSO Truck
 |producent             = [[Fabryka Samochodów Osobowych|FSO]]
[[Zakład Samochodów Dostawczych|FSO-ZSD]]
 |projektant            =
 |premiera              = 1986<ref name="Ocalić od Zapomnienia">[http://www.polskie-auta.pl/polonez/truck.html Ocalić od Zapomnienia- FSO Polonez Truck]{{martwy link}}</ref>
 |okres produkcji       = 1 stycznia 1988–1992<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Boniecki | imię= Zbigniew | tytuł= ...Jest u nas fabryka w Warszawie. Opowieść o FSO (1948) 1951–1996 | wydawca= Daewoo-FSO Motor sp. z o.o. | miejsce= Warszawa | rok= 1999 |strony= 118| isbn= 83-909310-0-1}}</ref>
 |miejsce produkcji     = {{flaga|POL}} [[Nysa]]<ref name="Ocalić od Zapomnienia" />
{{flaga|POL}} [[Warszawa]]<ref name="Ocalić od Zapomnienia" />
 |poprzednik            = [[Polski Fiat 125p|FSO 125p Pick-up]]
 |następca              = FSO Polonez Truck
 |segment               = [[Samochód dostawczy|kompaktowy samochód dostawczy]]
 |typy nadwozia         = 2–drzwiowy [[pick-up]]
2-drzwiowy pick-up podwójna kabina
 |silniki               = R4 ''OHV'' 1,5 l
R4 ''OHV'' 1,6 l
R4 ''[[PSA XUD|XUD9A]]'' 1,9 l diesel
 |skrzynia biegów       = 5–biegowa [[ręczna skrzynia biegów|manualna]]
 |rodzaj napędu         = [[napęd tylny|tylny]]
 |długość               = 4616–5170 mm
 |szerokość             = 1650 mm
 |wysokość              = 1468–1505 mm
 |rozstaw osi           = 2816–3116 mm
 |masa własna           =
 |zbiornik paliwa       = 57 l
 |liczba miejsc         = 2–5
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             = do 1000 kg
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              = [[FSO Polonez]]
 |konkurencja           = [[Dacia Pick-Up]]
[[Ford Escort|Ford Escort Express]]
[[Opel Kadett|Opel Kadett Combo]]
[[Škoda Pick-up]]
[[Wartburg (samochód)|Wartburg 353/1.3 Trans]]
[[Volkswagen Caddy|Volkswagen Caddy I]]
[[Zastava 101|Yugo Skala Poly]]
 |commons               = Category:FSO Polonez Truck (1988-1992)
}}
'''FSO Polonez Truck''' – odmiana [[pick-up]] modelu [[FSO Polonez|Polonez]], produkowana w latach 1988–2003 w trzech generacjach przez [[Zakład Samochodów Dostawczych|FSO-ZSD]] a następnie [[Zakład Samochodów Dostawczych|Nysa Motor]]. Lakierowanie i montaż ostateczny modeli kierowanych na eksport odbywał się w [[Warszawa|Warszawie]].

== Początki ==
W 1981 roku zaprezentowano pierwszą dostawczą wersję [[FSO Polonez]]a. Auto było połączeniem kabiny 3-drzwiowego Poloneza z częścią bagażową Polskiego Fiata 125p pick-up. Ładowność auta wynosiła 550 kg + 2 osoby.

== Polonez Truck ==
W roku 1986 w [[Fabryka Samochodów Osobowych|FSO]] oraz w PIMot na zlecenie FSO, rozpoczęto prace konstrukcyjne nad nowym polskim samochodem dostawczym na bazie Poloneza. Prace zakończyły się w 1987 roku wybraniem wersji stworzonej przez FSO. Zastosowano w niej kabinę z wersji 3-drzwiowej do której zamocowana została pomocnicza pół rama, na której znajdowała się przestrzeń ładunkowa. Produkcję oficjalną nowego modelu rozpoczęto 1 stycznia 1988 roku w mieście [[Nysa]].

[[Plik:FSO Polonez Truck DC - Muzeum Nauki i Techniki Warszawa.jpg|thumb|FSO Polonez Truck DC z przednimi okrągłymi światłami.]]
[[Plik:Polonez Truck mr.89.JPG|thumb|FSO Polonez Truck MR'89]]
Auto to sporadycznie sprzedawano z noskiem znanym z modeli [[FSO Polonez Coupé|Coupé]] czy też MR'89. Od początku do końca produkcji w 1992 roku montowano także przód tzw. klasyczny, znany z pierwszego modelu Poloneza z lampami okrągłymi (głównie eksport) lub lampami prostokątnymi.

W 1992 roku do gamy produkcyjnej dołączyła wersja DC z przedłużoną kabiną umożliwiającą przewóz 5 osób.

Na bazie Trucka powstał także prototyp Camping, który mógł pomieścić 4 osoby lub 2 + 745 kg.

=== Silniki ===
{| class=wikitable style="font-size:90%"
|+
! Wersja
! Silnik:
! Układ zasilania:
! Średnica × skok tłoka:
! St. sprężania:
! Moc maksymalna:
! Maks. [[moment siły|moment obrotowy]]
! 0-100 km/h:
! V-max:
|-
!colspan="9" align=center|'''Silniki benzynowe:'''
|-
! '''1500'''<ref name="Borewicz">{{cytuj książkę |nazwisko= Morawski|imię= Edward |tytuł= POLONEZ Budowa Eksploatacja Naprawa|wydawca=Wydawnictwa Komunikacji i Łączności|miejsce=Warszawa |rok= 1987 |id= |isbn= 83-206-0422-2 |strony = 31-34}}</ref>
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,5 l (1481 cm³), [[OHV]]
| gaźnik ''Weber typ 34DCMP''
| 77 mm x 79,5 mm
| 9,2:1
| 82 [[koń mechaniczny|KM]] (60,4 [[wat|kW]]) przy 5200 obr./min
| 113,8 [[niutonometr|N•m]] przy 3400 obr./min
| b/d
| 130 km/h
|-
! '''1600'''<ref name="Borewicz" />
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,6 l (1598 cm³), [[OHV]]
| gaźnik ''Weber typ 34DCMP''
| 80 mm x 79,5 mm
| 9,5:1
| 87 [[koń mechaniczny|KM]] (65 [[wat|kW]]) przy 5400 obr./min
| 130 [[niutonometr|N•m]] przy 4000 obr./min
| b/d
| 135 km/h
|-
!colspan="9" align=center|'''Silniki wysokoprężne:'''
|-
! '''1900'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,9 l (1905 cm³), [[OHC|SOHC]]
| pompa wtryskowa [[Robert Bosch (przedsiębiorstwo)|Bosch]]
| 83 mm x 88 mm
| 23:1
| 70 [[koń mechaniczny|KM]] (51 [[wat|kW]]) przy 4600 obr./min
| 120 [[niutonometr|N•m]] przy 2000 obr./min
| b/d
| 130 km/h<ref name="ReferenceA">{{cytuj książkę |nazwisko= Morawski|imię= Edward |tytuł= POLONEZ Budowa Naprawa Eksploatacja |wydawca=Wydawnictwa Komunikacji i Łączności sp. z o.o. |miejsce=Warszawa |rok= 1999 |id= |isbn= 83-206-1297-7|strony=334}}</ref>
|}

=== Eksport ===
Polonez Truck eksportowany był do takich krajów jak:
* {{państwo|HUN}}
* {{państwo|NLD}}
* {{państwo|GBR}}
* {{państwo|FRA}}
* {{państwo|BEL}}
oraz także do innych krajów.

Na rynkach zagranicznych oferowany był pod nazwą „FSO Truck”.

=== Wersje nadwozia ===
{| class=wikitable
!Wersja!!Szczegółowy opis!!Długość!!Szerokość!!Wysokość
|-
|'''ST'''<ref name="autonazwa1">{{Cytuj stronę |url=http://nysamotor.w.interia.pl/truck/modeleT.html |tytuł=Modele i wymiary Poloneza Truck |data dostępu=2009-07-26 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100720200336/http://nysamotor.w.interia.pl/truck/modeleT.html |zarchiwizowano=2010-07-20}}</ref> ||''Standard''||4616 mm||1650 mm||1468 mm
|-
|'''LB''' ||''Long Bed''||5130 mm||1650 mm||1468 mm
|-
|'''DC''' ||''Double Cab'' ||5170 mm||1650 mm||1505 mm
|}
{{Clear}}

== FSO Polonez Truck z lat 1992-1997 ==
{{Auto infobox
 |nazwa                 = FSO Polonez Truck
 |zdjęcie               = Polonez Truck słubice.JPG
 |opis zdjęcia          = FSO Polonez Truck LB z lat 1994-1997
 |inne nazwy            = FSO Caro Truck
FSO Caro Pick-up
FSO Cargo
FSO Truck
 |producent             = FSO
[[Zakład Samochodów Dostawczych|FSO-ZSD]]
 |projektant            =
 |premiera              = 1992
 |okres produkcji       = 1992–1997
 |miejsce produkcji     = {{flaga|POL}} [[Nysa]]
{{flaga|POL}} [[Warszawa]]
 |poprzednik            = FSO Polonez Truck
 |następca              = Daewoo-FSO Polonez Truck Plus
 |segment               = [[Samochód dostawczy|kompaktowy samochód dostawczy]]
 |typy nadwozia         = 2–drzwiowy [[pick-up]]
2-drzwiowy pick-up podwójna kabina
 |silniki               = R4 ''OHV'' 1,6 l
R4 ''[[PSA XUD|XUD9A]]'' 1,9 l diesel
 |skrzynia biegów       = 5–biegowa [[ręczna skrzynia biegów|manualna]]
 |rodzaj napędu         = [[napęd tylny|tylny]]
 |długość               = 4770–5330 mm
 |szerokość             = 1650 mm
 |wysokość              = 1465–1505 mm
 |rozstaw osi           = 2816–3116 mm
 |masa własna           =
 |zbiornik paliwa       = 57 l
 |liczba miejsc         = 2–5
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             = do 1000 kg
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              = [[FSO Polonez|FSO Polonez Caro]]
 |konkurencja           = [[Dacia Pick-Up]]
[[Ford Escort|Ford Escort Express]]
[[Moskwicz 2141|Moskwicz 2335 Aleko]]
[[Škoda Pick-up]]
[[Zastava 101|Yugo Skala Poly]]
 |commons               = Category:FSO Polonez Truck (1992-1997)
}}
'''FSO Polonez Truck z lat 1992–1997''' – druga generacja Poloneza Trucka produkowana w latach 1992–1997 przez Zakład Samochodów Dostawczych FSO w Nysie.

=== Historia ===
[[Plik:Truck polonezDC.jpg|thumb|left|FSO Polonez Truck DC – tył pojazdu]]
Produkcję zmodernizowanego z wykorzystaniem rozwiązań zastosowanych w Caro MR'91, polskiego auta dostawczego rozpoczęto w 1992 r. w [[Nysa|Nysie]]. W sprzedaży dostępne były wersje ST (standardowej długości), LB (przedłużona) oraz DC (kabina przedłużona 5 osobowa, część ładunkowa z modelu ST) oraz 3 wersje silnikowe 1.6 gaźnikowy lub z jednopunktowym [[wtrysk paliwa|wtryskiem paliwa]] oraz silnik [[Silnik o zapłonie samoczynnym|Diesla]] 1.9.

W 1994 r. dokonano kolejnej modernizacji tym razem z wykorzystaniem elementów [[FSO Polonez|Poloneza Caro MR'93]], pojawił się nowy zestaw wskaźników, dodatkowe nawiewy powietrza w środkowej części deski rozdzielczej (wszystkie o nowym kształcie), przemieszczono przyciski z konsoli środkowej pod zestaw wskaźników, zmieniono materiały tapicerskie wnętrza oraz ich kolorystykę, a także korbki szyb i klamki wewnętrzne zamieniono z metalowych i chromowanych na plastikowe o odcieniu czarnym. Z maski [[silnik]]a zniknął plastikowy chwyt powietrza, którego rolę przejął nowy plastikowy pas podszybia w miejsce metalowego, dodatkowo środek maski uzyskał estetyczne przetłoczenie. Najważniejszą zmianą było zwiększenie o 60 mm rozstawu kół. W 1995 r. tak jak w Caro wycofano z produkcji silniki gaźnikowe. Produkcję zakończono w 1997 roku. Na bazie Trucka powstał także prototyp Kemping.

=== Silniki ===
{| class=wikitable style="font-size:90%"
|+
! Wersja
! Silnik:
! Układ zasilania:
! Średnica × skok tłoka:
! St. sprężania:
! Moc maksymalna:
! Maks. [[moment siły|moment obrotowy]]
! 0-100 km/h:
! V-max:<ref>{{cytuj książkę |nazwisko= Morawski|imię= Edward |tytuł= POLONEZ Budowa Naprawa Eksploatacja|wydawca=Wydawnictwa Komunikacji i Łączności sp. z o.o. |miejsce=Warszawa |rok= 1999 |id= |isbn= 83-206-1297-7|strony=13}}</ref>
|-
! '''1600 CB'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,6 l (1598 cm³), [[OHV]]
| gaźnik ''Weber typ 34S2C 16/100''
| 80 mm x 79,5 mm
| 9,5:1
| 87 [[koń mechaniczny|KM]] (64 [[wat|kW]]) przy 5200 obr./min
| 132 [[niutonometr|N•m]] przy 3800 obr./min
| 19,0 s
| 130 km/h
|-
! '''1600 CE'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,6 l (1598 cm³), [[OHV]]
| wtrysk ''Multec TBI 700''
| 80 mm x 79,5 mm
| 9,5:1
| 80 [[koń mechaniczny|KM]] (59 [[wat|kW]]) przy 5000 obr./min
| 125 [[niutonometr|N•m]] przy 3200 obr./min
| 18,0 s
| 135 km/h
|-
!colspan="10" align=center|'''Silniki wysokoprężne:'''
|-
! '''1900 EJ'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,9 l (1905 cm³), SOHC
| pompa wtryskowa [[Robert Bosch (przedsiębiorstwo)|Bosch]]
| 83 mm x 88 mm
| 23:1
| 70 [[koń mechaniczny|KM]] (51 [[wat|kW]]) przy 4600 obr./min
| 120 [[niutonometr|N•m]] przy 2000 obr./min
| 19,0 s
| 130 km/h<ref name="ReferenceA" />
|}

=== Eksport ===
[[Plik:FSO Caro Pick-up ST.jpg|thumb|FSO Caro Pick-up ST, [[Hebrydy Zewnętrzne]], [[Szkocja]].]]
[[Plik:Polonez szklarz.jpg|thumb|Z zabudową do przewozu tafli szkła w Macedonii]]
Polonez Truck eksportowany był do takich krajów jak:
* {{państwo|GBR}}
* {{państwo|FRA}}
* {{państwo|NLD}}
* {{państwo|CZE}}
* {{państwo|SVK}}
* {{państwo|URY}}
* {{państwo|HUN}}
oraz także do innych krajów.

Nazwy eksportowe:

* FSO Caro Truck ([[Francja]])
* FSO Caro Pick-up ([[Wielka Brytania]])
* FSO Cargo ([[Holandia]])
* FSO Truck

Na rynkach zagranicznych FSO Polonez Truck oferowany był wyłącznie z silnikiem 1.9 GLD.

=== Wersje nadwozia ===
{| class=wikitable
!Wersja!!Szczegółowy opis!!Długość!!Szerokość!!Wysokość
|-
|'''ST'''<ref name="autonazwa1" /> ||''Standard''||4770 mm||1650 mm||1465 mm
|-
|'''LB''' ||''Long Bed''||5280 mm||1650 mm||1468 mm
|-
|'''DC''' ||''Double Cab'' ||5330 mm||1650 mm||1505 mm
|}
{{clear}}
[[Plik:FSO Polonez Karawan.jpg|thumb|Polonez po konwersji na [[karawan pogrzebowy|karawan]] - jeden z wariantów zabudowy firmy Bella.]]
'''Wersje zabudowy<ref name="mokopol">{{cytuj | url = https://web.archive.org/web/19991009232705/http://www.mokopol.com.pl/truck.htm | tytuł = Zabudowy Poloneza Truck | opublikowany = www.mokopol.com.pl}}</ref> '''
* AGA 1 drzwiowa
* AGA 2 drzwiowa
* AGA oszklona
* Atarex 3 drzwiowa
* Centrum
* EMS 10
* Izoterma
* Wersja do zabudowy
{{Clear}}

== Daewoo-FSO Polonez Truck Plus ==
{{Auto infobox
 |nazwa                 = Daewoo-FSO Polonez Truck Plus
 |zdjęcie               = 1 truck plus rzeszow.jpg
 |opis zdjęcia          = Daewoo-FSO Polonez Truck Plus w wersji DC
 |inne nazwy            = Daewoo Truck Plus
 |producent             = [[Zakład Samochodów Dostawczych|FSO-ZSD/Nysa Motor]]
 |projektant            =
 |premiera              = 1997
 |okres produkcji       = 1997–marzec 2003
 |miejsce produkcji     = {{flaga|POL}} [[Nysa]]
 |poprzednik            = FSO Polonez Truck
 |następca              =
 |segment               = [[Samochód dostawczy|kompaktowy samochód dostawczy]]
 |typy nadwozia         = 2–drzwiowy [[pick-up]]
2-drzwiowy pick-up podwójna kabina
 4–drzwiowy [[pick-up]]
 |silniki               = R4 OHV 1,6 l
R4 OHC [[PSA XUD|XUD9A]] 1,9 l diesel
 |skrzynia biegów       = 5–biegowa [[ręczna skrzynia biegów|manualna]]
 |rodzaj napędu         = [[napęd tylny|tylny]]
 |długość               = 4770 mm (ST)
5280 mm (LB)
5330 mm (DC, ROY)
 |szerokość             = 1650 mm
 |wysokość              = 1465 mm (ST)
1468 mm (LB)
1505 mm (DC, ROY)
 |rozstaw osi           = 2816–3116 mm
 |masa własna           =
 |zbiornik paliwa       = 57 l
 |liczba miejsc         = 2–5
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             = do 1000 kg
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              = [[FSO Polonez|Daewoo-FSO Polonez Caro Plus]]
 |konkurencja           = [[Dacia Pick-Up]]
[[Ford Escort|Ford Escort Express]]
[[Moskwicz 2141|Moskwicz 2335 Swiatogor]]
[[Škoda Pick-up|Škoda Pickup]]
[[Zastava Yugo Florida|Zastava Florida Poly]]
 |commons               = Category:Daewoo-FSO Polonez Truck Plus
}}
'''Daewoo-FSO Polonez Truck Plus''' – trzecia generacja Poloneza Trucka produkowana w latach 1997–2003 przez zakład [[Zakład Samochodów Dostawczych|Nysa Motor]] w [[Nysa|Nysie]].

=== Historia modelu ===
[[Plik:2 truck plus rzeszow.jpg|thumb|left|Daewoo-FSO Polonez Truck Plus – tył nadwozia]]
Produkcję zmodernizowanego na wzór [[FSO Polonez|Caro Plus]], Trucka rozpoczęto w 1997 roku. W stosunku do poprzednika zmieniono wygląd zewnętrzny auta (zgodny z linią Plus), deskę rozdzielczą, oraz wnętrze. W silniku benzynowym nastąpiły te same zmiany co w modelach osobowych, wprowadzono wtrysk jednopunktowy firmy [[Robert Bosch (przedsiębiorstwo)|Bosch]] oraz hydrauliczną regulację zaworów. Auto dostępne było w odmianach ST, LB, DC oraz nowej wersji ROY (z długą 4-drzwiową kabiną, która pochodziła z modelu osobowego (krótkie drzwi przednie)).

Pod koniec 1998 roku Truck Plus doczekał się kolejnej modernizacji, podczas której zmodernizowano tylną cześć pojazdu. Wprowadzono nowe estetyczniejsze, lakierowane pod kolor nadwozia dolne burty, duży plastikowy zderzak tylny (czarny) z zespolonymi lampami, bezpieczniejszy i estetyczniejszy pałąk ochronny kabiny. Zastosowano również nowe klamki z wersji osobowej z jednym kluczykiem. Tak zmodernizowany Polonez Truck Plus otrzymał dodatkowe fabryczne (niehandlowe) oznaczenie P105.

Kolejna już mniej widoczna modernizacja nastąpiła w 2000 roku. Modernizacja ta miała na celu podniesienie jakości, wytrzymałości oraz komfortu podróżowania. Auto otrzymało wzmocniony tylny most, wzmocnione tylne zawieszenie (pogrubione 4 spośród 6 piór resoru), pogrubiono progi, zastosowano lepsze wyciszenie kabiny oraz kierownicę znaną z [[Daewoo-FSO Polonez Kombi|Poloneza Kombi]].

W czerwcu 2002 roku zawieszono produkcję tego modelu, lecz ponownie ją uruchomiono w listopadzie 2002 roku, dzięki zamówieniom i sfinansowaniu produkcji przez dealerów Daewoo wyprodukowano partię 166 egzemplarzy w wersji ROY z silnikiem 1.9D z części pozostających w magazynach producenta<ref>{{Cytuj stronę |autor =Grzegorz Hilarecki |url =http://admoto.pl/pub/art.asp?g=GS&n=0752&f=gh_1112.xml |tytuł =Poloneza czas zacząć |opublikowany =Admoto |data =10 grudnia 2002 |data dostępu =2009-06-12 |archiwum =https://web.archive.org/web/20140419015754/http://admoto.pl/pub/art.asp?g=GS&n=0752&f=gh_1112.xml |zarchiwizowano =19 kwietnia 2014}}</ref>. Po raz kolejny produkcja została wznowiona w marcu 2003 roku<ref>{{Cytuj |autor =Grzegorz Hilarecki |url =https://web.archive.org/web/20150416035053/http://www.truck.pl/pl/article/428/polonez-truck-od-nowa-rynek%2cgh_1334 |tytuł =Polonez Truck od nowa? |opublikowany =Admoto |data =16 marca 2003}}</ref>, również dzięki sfinansowaniu produkcji przez sprzedawców, polegającej na zapłacie za auta jeszcze przed wznowieniem procesu produkcyjnego. W ten sposób powstała ostatnia partia 288 Polonezów Truck Plus.

W Nysie Motor wyprodukowano łącznie 38 133 Trucków Plus<ref>{{Cytuj stronę |autor = |url =http://motoryzacja.interia.pl/wiadomosci/producenci/news-polonez-reaktywacja,nId,1371787|tytuł =Polonez reaktywacja? |opublikowany =Interia|data =20 listopada 2004 |data dostępu =2018-05-06}}</ref>.
=== Silniki ===
[[Plik:Daewoo-FSO Polonez Truck Plus.JPG|thumb|Daewoo Truck Plus DC we Włoszech]]
[[Plik:Daewoo-FSO Polonez Truck Plus ROY 1.6 i in Kraków 2 (3).jpg|thumb|Daewoo-FSO Polonez Truck Plus ROY - tył pojazdu]]
[[Plik:Polonez Truck Plus.JPG|thumb|Daewoo-FSO Polonez Truck Plus LB z lat 1997-1999]]
[[Plik:POLONEZ TRUCK PLUStylSienkiewicza.JPG|thumb|Daewoo-FSO Polonez Truck Plus DC 1.6 z lat 1997-1999]]

{| class=wikitable style="font-size:90%"
|+
! Wersja
! Silnik:
! Układ zasilania:
! Średnica × skok tłoka:
! St. sprężania:
! Moc maksymalna:
! Maks. [[moment siły|moment obrotowy]]
! 0-100 km/h:
! V-max:
|-
! '''1.6 i<ref name="POL">{{cytuj stronę|url=http://nysamotor.w.interia.pl/truck/dane_techTst.html|tytuł=Dane techniczne|autor=Nysa Motor|język=pl|data dostępu=2012-01-25|archiwum=https://web.archive.org/web/20100822131505/http://nysamotor.w.interia.pl/truck/dane_techTst.html|zarchiwizowano=2010-08-22}}</ref>'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,6 l (1598 cm³), [[OHV]]
| jednopunktowy [[wtrysk paliwa]]
| 80 mm x 79,5 mm
| 9,5:1
| 84 [[koń mechaniczny|KM]] (62 [[wat|kW]]) przy 5000 obr./min
| 130 [[niutonometr|N•m]] przy 3800 obr./min
| b/d
| 135 km/h
|-
!colspan="10" align=center|'''Silniki wysokoprężne:'''
|-
! '''1.9 D<ref name="POL" />'''
| [[R4 (silnik)|R4]] 1,9 l (1905 cm³), [[SOHC]]
| pompa wtryskowa
| 83 mm x 88 mm
| 23:1
| 70 [[koń mechaniczny|KM]] (51 [[wat|kW]]) przy 4600 obr./min
| 120 [[niutonometr|N•m]] przy 2000 obr./min
| b/d
| 130 km/h
|}

=== Eksport ===
Kraje do których eksportowany był Truck Plus to<ref>{{Cytuj stronę |url=http://nysamotor.w.interia.pl/serwis/zagranica.html#WL |tytuł=Eksport Poloneza Truck Plus |data dostępu=2010-09-14 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150510031332/http://nysamotor.w.interia.pl/serwis/zagranica.html#WL |zarchiwizowano=2015-05-10}}</ref>:

* {{państwo|DZA}}
* {{państwo|AGO}}
* {{państwo|SAU}}
* {{państwo|AUT}}
* {{państwo|CZE}}
* {{państwo|EGY}}
* {{państwo|GRC}}
* {{państwo|JOR}}
* {{państwo|MKD}}
* {{państwo|MAR}}
* {{państwo|DEU}}
* {{państwo|SVK}}
* {{państwo|SDN}}
* {{państwo|SYR|1980}}
* {{państwo|HUN}}
* {{państwo|ITA}}

Truck Plus na rynkach zagranicznych sprzedawany był jako Daewoo Truck Plus, na przedniej atrapie miał logo [[Daewoo]], natomiast na tylnej burcie logo [[Fabryka Samochodów Osobowych|Daewoo-FSO]]. Oferowano wersje wyposażone jedynie w silnik 1.9D.

=== Wersje nadwozia ===
{| class=wikitable
!Wersja!!Szczegółowy opis!!Długość!!Szerokość!!Wysokość
|-
|'''ST'''<ref>{{Cytuj stronę |url=http://nysamotor.w.interia.pl/truck/modeleT.html |tytuł=Modele i wymiary Poloneza Truck Plus |data dostępu=2009-07-26 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100720200336/http://nysamotor.w.interia.pl/truck/modeleT.html |zarchiwizowano=2010-07-20}}</ref> ||''Standard''||4770 mm||1650 mm||1465 mm
|-
|'''LB''' ||''Long Bed''||5280 mm||1650 mm||1468 mm
|-
|'''DC''' ||''Double Cab'' ||5330 mm||1650 mm||1505 mm
|-
|'''ROY''' ||''4 drzwiowy'' ||5330 mm||1650 mm||1505 mm
|}

'''Wersje zabudowy<ref name="mokopol" />'''
* AGA 1 drzwiowa
* AGA 2 drzwiowa
* Atarex 3 drzwiowa
* Centrum
* EMS 10
* Izoterma
* Wersja do zabudowy

== Polonez Truck w kulturze masowej ==
Werbus ([[Jacek Król]]), jeden z bohaterów filmów [[Vinci (film)|Vinci]] jeździ Polonezem Truckiem Plus ROY.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://nysamotor.w.interia.pl/truck/truck.html | tytuł = Opis samochodu na stronie oficjalnej producenta | opublikowany = nysamotor.w.interia.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20100824030651/http://nysamotor.w.interia.pl/truck/truck.html | zarchiwizowano = 2010-08-24}}

{{Chronologia samochodów FSO}}
{{Samochody FSO}}
{{Polskie samochody}}

[[Kategoria:Pickupy]]
[[Kategoria:Polskie samochody dostawcze]]
[[Kategoria:Samochody FSO|Polonez]]
[[Kategoria:Samochody tylnonapędowe]]
[[Kategoria:Samochody z lat 2000–2009]]
[[Kategoria:Samochody z lat 90.]]
[[Kategoria:Samochody z lat 80.]]

title: FSO Polonez Truck

Inne nazwy: FSO Truck

Producent: FSO · FSO-ZSD

Okres produkcji: 1 stycznia 1988–1992

Miejsce produkcji: Nysa · Warszawa

Poprzednik: FSO 125p Pick-up

Następca: FSO Polonez Truck

Segment: kompaktowy samochód dostawczy

Silniki: R4 OHV 1,5 l · R4 OHV 1,6 l · R4 XUD9A 1,9 l diesel

Skrzynia biegów: 5–biegowa manualna

Napęd: tylny

Ładowność: do 1000 kg

Pokrewne: FSO Polonez

Konkurencja: Dacia Pick-Up · Ford Escort Express · Opel Kadett Combo · Škoda Pick-up · Wartburg 353/1.3 Trans · Volkswagen Caddy I · Yugo Skala Poly

title: FSO Polonez Truck

Inne nazwy: FSO Caro Truck · FSO Caro Pick-up · FSO Cargo · FSO Truck

Poprzednik: FSO Polonez Truck

Następca: Daewoo-FSO Polonez Truck Plus

Silniki: R4 OHV 1,6 l · R4 XUD9A 1,9 l diesel

Pokrewne: FSO Polonez Caro

Konkurencja: Dacia Pick-Up · Ford Escort Express · Moskwicz 2335 Aleko · Škoda Pick-up · Yugo Skala Poly

title: Daewoo-FSO Polonez Truck Plus

Inne nazwy: Daewoo Truck Plus

Producent: FSO-ZSD/Nysa Motor

Miejsce produkcji: Nysa

Typy nadwozia: 2–drzwiowy pick-up · 2-drzwiowy pick-up podwójna kabina · 4–drzwiowy pick-up

Silniki: R4 OHV 1,6 l · R4 OHC XUD9A 1,9 l diesel

Pokrewne: Daewoo-FSO Polonez Caro Plus

Konkurencja: Dacia Pick-Up · Ford Escort Express · Moskwicz 2335 Swiatogor · Škoda Pickup · Zastava Florida Poly


text:
# Łowczyk polinezyjski
Łowczyk polinezyjski, łowiec polinezyjski (Todiramphus veneratus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae). Jest endemitem dwóch wysp – Tahiti i Moorea w archipelagu Wysp Towarzystwa stanowiącym część Polinezji Francuskiej. Dwa podgatunki łowczyka polinezyjskiego w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowane są jako osobne gatunki – jeden jako gatunek bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened), a drugi jako gatunek narażony (VU, ang. Vulnerable).

## Systematyka
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1788 roku Johann Friedrich Gmelin w 13. edycji linneuszowskiego Systema Naturae. Autor nadał mu nazwę  Alcedo venerata, a jako miejsce typowe wskazał Tahiti. Obecnie gatunek zaliczany jest do rodzaju Todiramphus.
Na podstawie badań molekularnych Andersen et al. (2015, 2018) wykazano, że łowczyk polinezyjski jest blisko spokrewniony z łowczykiem rdzawoszyim (T. ruficollaris), łowczykiem rudobrewym (T. gambieri), łowczykiem maskowym (T. godeffroyi) i łowczykiem białobrewym (T. tutus).
Zwykle wyróżnia się dwa podgatunki:
- T. v. veneratus (J.F. Gmelin, 1788) – łowczyk polinezyjski[4],
- T. v. youngi Sharpe, 1892 – łowczyk brązowy[4]. Część autorów uznaje go za osobny gatunek[3][13].

### Etymologia
- Todiramphus: rodzaj Todus Brisson, 1760 (płaskodziobek); gr. ῥαμφος rhamphos „dziób”[14].
- venaratus: łac. veneratus – „wielbiony, czczony”[15].

## Morfologia
- T. v. veneratus: Średniej wielkości ptak o dużym, szerokim u nasady, czarnym dziobie, którego górna część jest nieco jaśniejsza, na żuchwie, od spodu dzioba wyraźne przebarwienie w kolorze bladorogowym. Nogi i stopy czarne. Tęczówki ciemnobrązowe. Występuje dymorfizm płciowy. Dorosłe samce mają niebieskozielone górne części ciała. Góra głowy niebieskozielona z brązowymi odcieniami na czole i szczytowej części głowy, niebieskim paskiem brwiowym oraz niebieskobrązową, dosyć szeroką maską rozciągającą się na kark. Dolne części ciała: podgardle, gardło, piersi, brzuch i pokrywy podogonowe białe z niewielkimi kremowymi przebarwieniami u nasady skrzydeł, czasami rozciągającymi się na piersi. Samice mają ciemniejsze brązowawe, bardziej matowe górne części ciała i ciemny, dosyć szeroki, czarniawy napierśnik. Osobniki młodociane mają bardziej brązowy wierzch ciała od dorosłych, czarniawe smugi na dolnej części gardła i piersi oraz płowożółte boki i brzuch. Długość ciała 21 cm[7].
- T. v. youngi: Średniej wielkości ptak o dużym, szerokim u nasady, czarnym dziobie, którego górna część jest nieco jaśniejsza, na dolnej szczęce, od spodu dzioba wyraźne przebarwienie w kolorze bladobrązowym. Nogi i stopy czarniawe. Tęczówki ciemnobrązowe. Występuje dymorfizm płciowy. Dorosłe samce mają brązowe górne części ciała. Dolne części ciała są białe z niewielkimi brązowawymi lub płowymi przebarwieniami. Ogon brunatny z matowozielonymi odcieniami. Samice są bardziej matowe i mają wyraźny czarno-brązowy napierśnik. Młode osobniki mają wyraźne ciemnobrązowe smugi na podbródku, gardle i piersi. Długość ciała 21 cm[7].

## Zasięg występowania
- T. v. veneratus – Tahiti, zasięg występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje 1320 km²[16],
- T. v. youngi – Moorea, zasięg występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje tylko 204 km²[13].

## Ekologia
- T. v. veneratus – głównym habitatem łowczyka polinezyjskiego są wilgotne tropikalne lasy równikowe, zarówno pierwotne jak i wtórne, lasy górskie do 1700 m n.p.m., plantacje i ogrody. Długość pokolenia jest określana na 3,8 roku[16]. Dieta tego gatunku jest zróżnicowana, składa się głównie z owadów, ich larw, ryb, skorupiaków i małych jaszczurek. Poluje, obserwując ofiarę z odosobnionych gałęzi w środkowych i górnych piętrach lasu. Ofiary podejmuje bezpośrednio z ziemi, w czasie ich lotu, w listowiu lub nurkując w płytkich przybrzeżnych wodach[3][7].
- T. v. youngi – habitatem są pierwotne i wtórne lasy równikowe do wysokości około 300 m n.p.m. Spotykany jest czasami na znajdujących się w pobliżu lasu terenach rolniczych z pojedynczymi drzewami[7][17]. Długość pokolenia jest określana na 3,5 roku[13]. Jego diety nie zbadano, ale uważa się, że jest bardzo podobna do diety T. v. veneratus[7].

### Rozmnażanie
Nie ma wielu informacji o gniazdowaniu i rozmnażaniu tego gatunku.
- T. v. veneratus – składanie jaj ma miejsce od października do grudnia. Gniazdo wykuwane jest w spróchniałym pniu lub grubej gałęzi, na wysokości do 11 m nad poziomem ziemi. W lęgu trzy białe jaja.
- T. v. youngi – gniazda wykuwa w drzewach (np. z rodzaju Neonauclea) w listopadzie. Okres lęgowy od grudnia do lutego. Rozmnaża się w parach lub w trójkątach, gdzie jedna samica kopuluje z dwoma samcami (poliandria) – badania pokazują, że jest to najbardziej powszechna forma współżycia[7].

## Status
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN T. v. veneratus od 2022 roku jest uznawany za gatunek bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened), a jego liczebność jest obecnie szacowana na więcej niż 100 tys., a mniej niż 200 tys. dorosłych osobników. Trend populacji szacowany jest na lekko spadkowy. Natomiast T. v. youngi od 2022 roku uznawany jest za gatunek narażony (VU, ang. Vulnerable), a jego liczebność jest obecnie szacowana na więcej niż 7,5 tys., a mniej niż 15 tys. dorosłych osobników.

title: Łowczyk polinezyjski

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Łowczyk polinezyjski
 |nazwa łacińska         = ''Todiramphus veneratus''
 |TSN                    =  692708
 |zoolog                 = ([[Johann Friedrich Gmelin|J.F. Gmelin]], 1788)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Todiramphus veneratus by John Gerrard Keulemans (cropped).jpg
 |opis grafiki           = Rycina autorstwa [[John Gerrard Keulemans|Johna G. Keulemansa]] z ''A Monograph of the Alcedinidae, or Family of Kingfishers''; na pierwszym planie samica, po prawej samiec
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |nadrząd                = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[kraskowe]]
 |rodzina                = [[zimorodkowate]]
 |podrodzina             = [[łowce (podrodzina)|łowce]]
 |rodzaj                 = ''[[Todiramphus]]''
 |gatunek                = łowczyk polinezyjski
 |synonimy               =
* ''Todirhamphus veneratus'' (J.F. Gmelin, 1788)
* ''Halcyon veneratus'' (J.F. Gmelin, 1788)
* ''Alcedo venerata'' J.F. Gmelin, 1788{{r|AviBase}}
 |ranga podtaksonu       = [[Podgatunek|Podgatunki]]
 |podtaksony             =
* ''T. v. veneratus'' (J.F. Gmelin, 1788)
* ''T. v. youngi'' Sharpe, 1892
 |status IUCN            = NT
 |IUCN id                = 22726919
 |wikispecies            = Todiramphus veneratus
 |commons                = Category:Todiramphus veneratus
}}
'''Łowczyk polinezyjski'''{{r|Mielczarek&Kuziemko}}, łowiec polinezyjski{{r|mc}} (''Todiramphus veneratus'') – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] średniej wielkości [[ptaki|ptaka]] z rodziny [[zimorodkowate|zimorodkowatych]] (Alcedinidae). Jest [[endemit]]em dwóch wysp – [[Tahiti]] i [[Moorea]] w archipelagu [[Wyspy Towarzystwa|Wysp Towarzystwa]] stanowiącym część [[Polinezja Francuska|Polinezji Francuskiej]]. Dwa podgatunki łowczyka polinezyjskiego w [[Czerwona księga gatunków zagrożonych|Czerwonej księdze gatunków zagrożonych]] [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] klasyfikowane są jako osobne gatunki – jeden jako [[gatunek bliski zagrożenia]] (NT, {{ang.|Near Threatened}}), a drugi jako [[gatunek narażony]] (VU, {{ang.|Vulnerable}}){{r|iucn}}.

== Systematyka ==
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami [[Binominalne nazewnictwo gatunków|nazewnictwa binominalnego]] opisał w 1788 roku [[Johann Friedrich Gmelin]] w 13. edycji [[Karol Linneusz|linneuszowskiego]] ''[[Systema Naturae]]''. Autor nadał mu nazwę '' Alcedo venerata'', a jako [[miejsce typowe]] wskazał [[Tahiti]]{{r|AviBase|Pierwszy|botw}}. Obecnie gatunek zaliczany jest do rodzaju ''[[Todiramphus]]''{{r|Mielczarek&Kuziemko|botw|ioc|Zoon|HBW_06}}.
Na podstawie badań [[Filogenetyka molekularna|molekularnych]] Andersen ''et al''. (2015, 2018) wykazano, że łowczyk polinezyjski jest blisko spokrewniony z [[Łowczyk rdzawoszyi|łowczykiem rdzawoszyim]] (''T. ruficollaris''), [[łowczyk rudobrewy|łowczykiem rudobrewym]] (''T. gambieri''), [[łowczyk maskowy|łowczykiem maskowym]] (''T. godeffroyi'') i [[łowczyk białobrewy|łowczykiem białobrewym]] (''T. tutus''){{r|Andersen|Andersen2}}.
Zwykle wyróżnia się dwa [[Podgatunek|podgatunki]]{{r|botw|ioc|Zoon}}:
* ''T. v. veneratus'' (J.F. Gmelin, 1788) – '''łowczyk polinezyjski'''{{r|Mielczarek&Kuziemko}},
* ''T. v. youngi'' Sharpe, 1892 – '''łowczyk brązowy'''{{r|Mielczarek&Kuziemko}}. Część autorów uznaje go za osobny gatunek{{r|iucn|birdlife1}}.

=== Etymologia ===
* ''Todiramphus'': rodzaj ''[[Todus]]'' Brisson, 1760 (płaskodziobek); {{gr.|ῥαμφος}} ''rhamphos'' „dziób”<ref>{{The Key to Scientific Names|nazwa=Todiramphus|data dostępu=2023-04-29}}</ref>.
* ''venaratus'': {{łac.|veneratus}} – „wielbiony, czczony”<ref>{{The Key to Scientific Names|nazwa=veneratus|data dostępu=2023-06-10}}</ref>.

== Morfologia ==
* ''T. v. veneratus'': Średniej wielkości ptak o dużym, szerokim u nasady, czarnym dziobie, którego górna część jest nieco jaśniejsza, na żuchwie, od spodu dzioba wyraźne przebarwienie w kolorze bladorogowym. Nogi i stopy czarne. [[tęczówka|Tęczówki]] ciemnobrązowe. Występuje [[dymorfizm płciowy]]. Dorosłe samce mają niebieskozielone górne części ciała. Góra głowy niebieskozielona z brązowymi odcieniami na czole i szczytowej części głowy, niebieskim paskiem brwiowym oraz niebieskobrązową, dosyć szeroką maską rozciągającą się na kark. Dolne części ciała: podgardle, gardło, piersi, brzuch i [[Pokrywy (ornitologia)|pokrywy]] podogonowe białe z niewielkimi kremowymi przebarwieniami u nasady skrzydeł, czasami rozciągającymi się na piersi. Samice mają ciemniejsze brązowawe, bardziej matowe górne części ciała i ciemny, dosyć szeroki, czarniawy napierśnik. Osobniki młodociane mają bardziej brązowy wierzch ciała od dorosłych, czarniawe smugi na dolnej części gardła i piersi oraz płowożółte boki i brzuch. Długość ciała 21 cm{{r|botw}}.
* ''T. v. youngi'': Średniej wielkości ptak o dużym, szerokim u nasady, czarnym dziobie, którego górna część jest nieco jaśniejsza, na dolnej szczęce, od spodu dzioba wyraźne przebarwienie w kolorze bladobrązowym. Nogi i stopy czarniawe. Tęczówki ciemnobrązowe. Występuje dymorfizm płciowy. Dorosłe samce mają brązowe górne części ciała. Dolne części ciała są białe z niewielkimi brązowawymi lub płowymi przebarwieniami. Ogon brunatny z matowozielonymi odcieniami. Samice są bardziej matowe i mają wyraźny czarno-brązowy napierśnik. Młode osobniki mają wyraźne ciemnobrązowe smugi na podbródku, gardle i piersi. Długość ciała 21 cm{{r|botw}}.

== Zasięg występowania ==
* ''T. v. veneratus'' – [[Tahiti]], zasięg występowania według szacunków organizacji [[BirdLife International]] obejmuje 1320 km²{{r|birdlife}},
* ''T. v. youngi'' – [[Moorea]], zasięg występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje tylko 204 km²{{r|birdlife1}}.

== Ekologia ==
* ''T. v. veneratus'' – głównym [[siedlisko (biologia)|habitatem]] łowczyka polinezyjskiego są [[Wilgotny las równikowy|wilgotne tropikalne lasy równikowe]], zarówno pierwotne jak i wtórne, [[Tropikalne wilgotne lasy górskie|lasy górskie]] do 1700 m n.p.m., plantacje i ogrody. Długość pokolenia jest określana na 3,8 roku{{r|birdlife}}. Dieta tego gatunku jest zróżnicowana, składa się głównie z [[owady|owadów]], ich [[larwa|larw]], ryb, [[Skorupiaki|skorupiaków]] i małych [[jaszczurki|jaszczurek]]. Poluje, obserwując ofiarę z odosobnionych gałęzi w środkowych i górnych piętrach lasu. Ofiary podejmuje bezpośrednio z ziemi, w czasie ich lotu, w listowiu lub nurkując w płytkich przybrzeżnych wodach{{r|iucn|botw}}.
* ''T. v. youngi'' – habitatem są pierwotne i wtórne lasy równikowe do wysokości około 300 m n.p.m. Spotykany jest czasami na znajdujących się w pobliżu lasu terenach rolniczych z pojedynczymi drzewami{{r|botw|iucn1}}. Długość pokolenia jest określana na 3,5 roku{{r|birdlife1}}. Jego diety nie zbadano, ale uważa się, że jest bardzo podobna do diety ''T. v. veneratus''{{r|botw}}.

=== Rozmnażanie ===
Nie ma wielu informacji o gniazdowaniu i rozmnażaniu tego gatunku.
* ''T. v. veneratus'' – składanie [[jajo (biologia)|jaj]] ma miejsce od października do grudnia. Gniazdo wykuwane jest w spróchniałym pniu lub grubej gałęzi, na wysokości do 11 m nad poziomem ziemi. W lęgu trzy białe jaja.
* ''T. v. youngi'' – gniazda wykuwa w drzewach (np. z rodzaju ''[[Neonauclea]]'') w listopadzie. Okres lęgowy od grudnia do lutego. Rozmnaża się w parach lub w trójkątach, gdzie jedna samica [[kopulacja|kopuluje]] z dwoma samcami ([[poliandria]]) – badania pokazują, że jest to najbardziej powszechna forma współżycia{{r|botw}}.

== Status ==
W [[Czerwona księga gatunków zagrożonych|Czerwonej księdze gatunków zagrożonych]] [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] ''T. v. veneratus'' od 2022 roku jest uznawany za [[gatunek bliski zagrożenia]] (NT, {{ang.|Near Threatened}}), a jego liczebność jest obecnie szacowana na więcej niż 100 tys., a mniej niż 200 tys. dorosłych osobników. Trend populacji szacowany jest na lekko spadkowy{{r|iucn|birdlife}}. Natomiast ''T. v. youngi'' od 2022 roku uznawany jest za [[gatunek narażony]] (VU, {{ang.|Vulnerable}}), a jego liczebność jest obecnie szacowana na więcej niż 7,5 tys., a mniej niż 15 tys. dorosłych osobników{{r|iucn1|birdlife1}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Pierwszy">{{Cytuj | autor = J.F. Gmelin | tytuł = Caroli a Linné, Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis | url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/2897053#page/465/mode/1up | wolumin = 1 cz. 1 | wydanie = 13 | miejsce = [[Lipsk|Lipsiae]] | data = 1788 | s = 453}}</ref>
<ref name="AviBase">{{cytuj stronę| url = https://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=EN&avibaseid=D42C7863B3315597&sec=synonyms | tytuł = Tahiti Kingfisher ''Todiramphus veneratus'' (Gmelin, JF 1788) | autor = Denis Lepage |opublikowany = Avibase |język =en |data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
<ref name="Andersen">{{Cytuj pismo | autor = Michael J. Andersen, Jenna M. McCullough, William M. Mauck III, Brian Tilston Smith & Robert G. Moyle | tytuł = Rapid diversification and secondary sympatry in Australo-Pacific kingfishers (Aves: Alcedinidae: Todiramphus) | czasopismo =Royal Society Open Science |wolumin = 2 | numer = 2|  strony = 140375 |język = en | data = 2015 | doi = 10.1098/rsos.140375}}</ref>
<ref name="Andersen2">{{Cytuj pismo | autor = Michael J. Andersen, Hannah T. Shult, Alice Cibois, Jean-Claude Thibault, Christopher E. Filardi & Robert G. Moyle | tytuł = A phylogeny of kingfishers reveals an Indomalayan origin and elevated rates of diversification on oceanic islands | czasopismo = Journal of Biogeography |wolumin = 45| strony = 269–281 | język = en | data = 2018 | url =https://www.researchgate.net/publication/321377864_A_phylogeny_of_kingfishers_reveals_an_Indomalayan_origin_and_elevated_rates_of_diversification_on_oceanic_islands | doi = 10.1111/jbi.13139}}</ref>
<ref name="botw">{{Cytuj stronę | url = https://birdsoftheworld.org/bow/species/tahkin1/cur/introduction | tytuł = Society Kingfisher ''Todiramphus veneratus'', version 1.0 | autor =  Josep del Hoyo, P. F. Woodall, Guy M. Kirwan & Nigel Collar | data = 2020 | praca = Birds of the World (red. S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg) | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA | język = en | data dostępu = 2023-06-10}} {{paywall}}</ref>
<ref name="HBW_06">{{cytuj książkę| autor = Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal (red.) | tytuł =Handbook of the Birds of the World | tom = 6 | tytuł tomu = Mousebirds to Hornbills| rok = 2001| wydawca = Lynx Edicions | miejsce = Barcelona | strony = 225| język = en| isbn = 978-84-96553-78-1 |url = https://archive.org/details/handbookofbirdso0006unse/page/225/mode/2up}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/rollers/ | tytuł = Rollers, ground rollers, kingfishers | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | opublikowany = IOC World Bird List (v13.1) | język = en | data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
<ref name="mc">{{Cytuj pismo |autor=P. Mielczarek & W. Cichocki |tytuł=Polskie nazewnictwo ptaków świata |czasopismo=Notatki Ornitologiczne |oznaczenie=Tom 40. Zeszyt specjalny |rok=1999 |strony = 163 | url = http://www.mto-kr.pl/dmdocuments/polskienazewnictwoptakowswiata.pdf}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines3.html#Alcedinidae |tytuł = Rodzina: ALCEDINIDAE Rafinesque, 1815 – ZIMORODKOWATE – KINGFISHERS (wersja: 2023-04-08)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
<ref name="birdlife">{{Cytuj stronę | url = http://www.datazone.birdlife.org/species/factsheet/tahiti-kingfisher-todiramphus-veneratus/details | tytuł = Tahiti Kingfisher  Todiramphus veneratus | data = 2023 | opublikowany = BirdLife International | język = en | data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
<ref name="birdlife1">{{Cytuj stronę | url = http://www.datazone.birdlife.org/species/factsheet/moorea-kingfisher-todiramphus-youngi/details | tytuł = Moorea Kingfisher Todiramphus youngi | data = 2023 | opublikowany = BirdLife International | język = en | data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
<ref name="Zoon">{{Cytuj |url = https://www.zoonomen.net/avtax/cora.html |tytuł = CORACIIFORMES, Wersja 4.013 (2021-11-24) |opublikowany = Zoonomen Nomenclatural data |autor = Alan P. Peterson |język = en |data dostępu = 2023-06-08}}</ref>
<ref name="iucn1">{{IUCN|id = 22726929 |nazwa = Todiramphus youngi |data dostępu = 2023-06-10}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/tahkin1/ | tytuł = Zdjęcia i nagrania audiowizualne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = https://xeno-canto.org/species/Todiramphus-veneratus | tytuł = Nagrania głosów | praca = xeno-canto}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zimorodkowate]]
[[Kategoria:Ptaki Oceanii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku]]
[[Kategoria:Fauna Polinezji]]

title: Łowczyk polinezyjski

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Nadrząd: ptaki neognatyczne

Rząd: kraskowe

Rodzina: zimorodkowate

Podrodzina: łowce

Rodzaj: Todiramphus

Gatunek: łowczyk polinezyjski

title: Podgatunki

Podgatunki:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· bliski zagrożenia


text:
# Recz Pomorski
Recz Pomorski - przystanek kolejowy, a dawniej stacja kolejowa w Reczu, w województwie zachodniopomorskim, w Polsce.

## Ruch pasażerski
| Rok  | Wymiana pasażerska na dobę |
| ---- | -------------------------- |
| 2017 | 50-99                      |
| 2022 | 20-49                      |

title: Recz Pomorski

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Recz Pomorski
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Recz Pomorski przystanek kolejowy (1).jpg
 |opis zdjęcia               = Przystanek w Reczu po modernizacji (2012 r.)
 |państwo                    = POL
 |miejscowość                = [[Recz]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1895
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Reetz
 |rodzaj                     = [[przystanek osobowy]]
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 403|403 Piła Północ – Ulikowo]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Recz
 |współrzędne                = 53°16′13″N 15°33′41″E
 |commons                    = Category:Recz train station
 |www                        =
}}
'''Recz Pomorski''' - przystanek kolejowy, a dawniej stacja kolejowa w [[Recz]]u, w [[Województwo zachodniopomorskie|województwie zachodniopomorskim]], w [[Polska|Polsce]].

== Ruch pasażerski ==
{| class="wikitable"
! Rok
! Wymiana pasażerska na dobę
|-
| 2017<ref name="roz">{{cytuj stronę|url=https://utk.gov.pl/pl/aktualnosci/14537,Najwieksze-i-najmniejsze-stacje-w-Polsce.html|tytuł=Największe i najmniejsze stacje w Polsce|nazwisko=|imię=|praca=utk.gov.pl|data dostępu=2019-12-18}}</ref>
| 50-99
|-
| 2022<ref name="utk23">{{Cytuj stronę | url =https://dane.utk.gov.pl/download/7/85303/Wymianapasazerskawrazzrankingiemnastrone2022.xlsx | tytuł =Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2022 | autor =Urząd Transportu Kolejowego | opublikowany = | data = | język = | data dostępu = 2023-09-17}}</ref>
| 20-49
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Bazakolejowa.pl|stacja|3813|Recz Pomorski}}
* {{Atlaskolejowy.pl|stacja|5470|Recz Pomorski|zachodniopomorskie}}

[[Plik:Recz Pomorski.JPG|thumb|left|Przystanek w Reczu przed modernizacją]]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Recz Pomorski
|linia         = [[Linia kolejowa nr 403|403 Piła Północ - Ulikowo]]
|kilometr      = 91,381
|poprzedni     = [[Słutowo (przystanek kolejowy)|Słutowo]]
|poprzedni_km  = 4,995
|następny      = [[Sokoliniec (przystanek kolejowy)|Sokoliniec]]
|następny_km   = 4,901
}}

{{Transport kolejowy w powiecie choszczeńskim}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w gminie Recz]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Reczu]]
[[Kategoria:Historia Recza]]

title: Recz Pomorski

Miejscowość: Recz

Poprzednie nazwy: Reetz

Rodzaj: przystanek osobowy

Kasy: N


text:
# Lasy (Kraśnik)
Lasy – część miasta Kraśnika, leżąca w rejonie ulicy Lubelskiej na wschodzie miasta.
Od XIX wieku część Zarzecza Pierwszego, przedmieścia w granicach Kraśnika. 1 stycznia 1973 północną część Lasów odłączono od Kraśnika (i Zarzecza Pierwszego), tworząc w niej sołectwo Lasy w nowo uworzonej gminie Kraśnik. Południowa część Lasów pozostała w granicach Kraśnika w granicach obrębu ewidencyjnego Zarzecze I.

title: Lasy (Kraśnik)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Kraśnik COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Kraśnika
 |nazwa                        = Lasy
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Lasów
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|lubelskie}}
 |2. jednostka administracyjna = [[powiat kraśnicki|kraśnicki]]
 |miasto                       = [[Kraśnik]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           = XIX w.
 |SIMC                         = 0956224
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 81
 |kod pocztowy                 = 23-200<ref name=poczta/>
 |tablice rejestracyjne        = LKR
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Kraśnik
 |współrzędne                  = 50°55'47.066"N, 22°15'10.224"E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Lasy''' – część miasta [[Kraśnik]]a{{r|teryt|roz}}, leżąca w rejonie ulicy Lubelskiej na wschodzie miasta.

Od XIX wieku część [[Zarzecze Pierwsze|Zarzecza Pierwszego]], przedmieścia w granicach [[Kraśnik]]a<ref>{{SgKP|XIV|430|Zarzecze (10)}}</ref>. 1 stycznia 1973 [[Lasy (województwo lubelskie)|północną część Lasów]] odłączono od Kraśnika (i Zarzecza Pierwszego)<ref>{{Cytuj |tytuł = Działki dla obrębu 0020 ZARZECZE I gm. Kraśnik {{!}} Geoportal360.pl |data dostępu = 2024-08-01 |opublikowany = geoportal360.pl |url = https://geoportal360.pl/06/krasnicki/krasnik-060705/2/0020-zarzecze-i}}</ref>, tworząc w niej [[sołectwo]] ''Lasy'' w nowo uworzonej [[Kraśnik (gmina wiejska)|gminie Kraśnik]]<ref name="start-1973-LB">Uchwała Nr XXI/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 5 grudnia 1972 w sprawie utworzenia gmin w województwie lubelskim ([https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/561115/edition/533989/content Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 20 grudnia 1972, Nr 12, Poz. 239]).</ref>. Południowa część Lasów pozostała w granicach Kraśnika w granicach obrębu ewidencyjnego ''Zarzecze I''<ref>{{Cytuj |tytuł = Działki dla obrębu 0007 ZARZECZE I gm. Kraśnik {{!}} Geoportal360.pl |data dostępu = 2024-08-01 |opublikowany = geoportal360.pl |url = https://geoportal360.pl/06/krasnicki/krasnik-060701/1/0007-zarzecze-i}}</ref>.

== Przypisy ==
<references responsive>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=137|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT].</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}}).</ref>
</references>

{{Kraśnik}}

[[Kategoria:Dzielnice i osiedla Kraśnika]]

title: · Lasy

Województwo: lubelskie

Powiat: kraśnicki

Miasto: Kraśnik

W granicach Kraśnika: XIX w.

Tablice rejestracyjne: LKR