text:
# Skórnica czerwonawa
Skórnica czerwonawa, wnętrznik czerwonawy (Dermatocarpon miniatum (L.) W. Mann) – gatunek grzybów należący do rodziny brodawnicowatych (Verrucariaceae). Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do porostów.

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Verrucariaceae, Verrucariales, Chaetothyriomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1753 r. Karol Linneusz nadając mu nazwę Lichen miniatus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1825 r. Wenzeslaus Mann, przenosząc go do rodzaju Dermatocarpon.
Synonimy:

- Caloplaca saxicola subsp. miniata (Hoffm.) Clauzade & Cl. Roux 1985
- Capnia miniata (L.) A. St.-Hil. 1805
- Endocarpon miniatum (L.) P. Gaertn., G. Mey. & Scherb. 1801
- Entosthelia miniata (L.) Hue 1915
- Epistictum miniatum (L.) Trevis. 1869
- Lichen miniatus L 1753
- Lobaria miniata (L.) Hoffm. 1796
- Rhodocarpon miniatum (L.) Lönnr. 1858
- Umbilicaria miniata (L.) Baumg. 1790[3].

Nazwy polskie według Krytycznej listy porostów i grzybów naporostowych Polski.

## Morfologia
Plecha jedno lub kilku listkowa o średnicy 1–7 cm, sztywna i krucha, o brzegach zaokrąglonych, płatowato wcinanych lub karbowanych. Czasami składa się z wielu odcinków dachówkowato na siebie zachodzących. Do podłoża przyczepiona jest w jednym tylko miejscu. Zewnętrzna powierzchnia ma barwę od szarobrunatnej do czerwonobrunatnej i często jest obficie biało oprószona. Dolna powierzchnia ma barwę od cielistoróżowej do brunatnej. Reakcje barwne: hymenium I + niebieskie do fioletowego.
Dolna i górna kora plechy ma taką samą grubość 4–8,5 μm. W plesze występują liczne, zagłębione perytecja. Ich wystająca z plechy część (egzotecjum) ma średnicę około 0,2 mm. Ekscypulum ma średnicę ok. 200 μm, jest jasne i tylko przy samej ostioli brunatne. W hymenium występują dwutunikowe, maczużkowate worki oraz wstawki. W jednym worku powstaje po 8 jednokomórkowych, elipsoidalnych askospor o rozmiarach 6-16 × 5–8 μm.

## Występowanie i siedlisko
Gatunek szeroko rozprzestrzeniony, najliczniej występuje na półkuli północnej, ale notowany jest na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i Australii. W Polsce jest pospolity w górach i na wyżynach, gdzie występuje na różnego rodzaju skałach, częściej na wapiennych, rzadziej na krzemianowych. Ma jednak określone wymagania; rośnie na miejscach przynajmniej słonecznych lub nieco zacienionych, jeśli dość często zwilżane są one wodą. Na nizinach jest bardzo rzadki, występuje tylko czasami na głazach narzutowych.
W Polsce znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status VU – gatunek wysokiego ryzyka wymarcia w niektórych rejonach.

title: Skórnica czerwonawa

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa           = Skórnica czerwonawa
 |grafika         = Dermatocarpon miniatum T88.jpg
 |opis grafiki    =
 |alt grafiki     =
 |systematyka ref =
 |domena          = [[eukarionty]]
 |królestwo       = [[grzyby]]
 |typ             = [[workowce]]
 |klasa           = ''[[Eurotiomycetes]]''
 |rząd            = [[brodawnicowce]]
 |rodzina         = [[brodawnicowate]]
 |rodzaj          = [[Dermatocarpon|skórnica]]
 |gatunek         = skórnica czerwonawa
 |nazwa łacińska  = Dermatocarpon miniatum
 |autor           = (L.) W. Mann
 |cytat           = ''Lich. Bohem. Observ. Dispos.'': 66 (1825)
 |synonimy        =
 |wikispecies     =
 |commons         = Category:Dermatocarpon miniatum
}}
[[Plik:Dermatocarpon miniatum NT1.jpg|thumb|240px|Skórnica czerwonawa wśród innych porostów]]
[[Plik:Stippleback Lichen (perithecia) (4502463061).jpg|thumb|240px|Fragment plechy z egzotecjami]]
'''Skórnica czerwonawa''', wnętrznik czerwonawy (''Dermatocarpon miniatum'' (L.) W. Mann) – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] [[grzyby|grzybów]] należący do rodziny [[brodawnicowate|brodawnicowatych]] (''Verrucariaceae'')<ref name=if />. Ze względu na współżycie z [[glony|glonami]] zaliczany jest do [[Porosty|porostów]]<ref name=fal />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Verrucariaceae, Verrucariales, Chaetothyriomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi''<ref name=if />.

Po raz pierwszy [[takson]] ten zdiagnozował w 1753 r. [[Karol Linneusz]] nadając mu nazwę ''Lichen miniatus''. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1825 r. Wenzeslaus Mann, przenosząc go do rodzaju ''Dermatocarpon''<ref name=if />.

[[synonim (taksonomia)|Synonimy]]:
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=28em <!-- od 8 do 33 --> |liczba=2 |
* ''Caloplaca saxicola'' subsp. ''miniata'' (Hoffm.) Clauzade & Cl. Roux 1985
* ''Capnia miniata'' (L.) A. St.-Hil. 1805
* ''Endocarpon miniatum'' (L.) P. Gaertn., G. Mey. & Scherb. 1801
* ''Entosthelia miniata'' (L.) Hue 1915
* ''Epistictum miniatum'' (L.) Trevis. 1869
* ''Lichen miniatus'' L 1753
* ''Lobaria miniata'' (L.) Hoffm. 1796
* ''Rhodocarpon miniatum'' (L.) Lönnr. 1858
* ''Umbilicaria miniata'' (L.) Baumg. 1790<ref name=sf />.
}}
Nazwy polskie według ''Krytycznej listy porostów i grzybów naporostowych Polski''<ref name=woj />.

== Morfologia ==
[[Plecha]] jedno lub kilku listkowa o średnicy 1–7 cm, sztywna i krucha, o brzegach zaokrąglonych, płatowato wcinanych lub karbowanych. Czasami składa się z wielu odcinków dachówkowato na siebie zachodzących. Do podłoża przyczepiona jest w jednym tylko miejscu. Zewnętrzna powierzchnia ma barwę od szarobrunatnej do czerwonobrunatnej i często jest obficie biało oprószona. Dolna powierzchnia ma barwę od cielistoróżowej do brunatnej. [[Reakcje barwne porostów|Reakcje barwne]]: [[hymenium]] I + niebieskie do fioletowego<ref name=woj />.

Dolna i górna kora plechy ma taką samą grubość 4–8,5 μm<ref name=herb />. W plesze występują liczne, zagłębione [[Perytecjum|perytecja]]. Ich wystająca z plechy część (egzotecjum) ma średnicę około 0,2 mm. [[Ekscypulum]] ma średnicę ok. 200 μm, jest jasne i tylko przy samej [[ostiola|ostioli]] brunatne. W hymenium występują dwutunikowe, maczużkowate [[Worek grzyba|worki]] oraz [[wstawki]]. W jednym worku powstaje po 8 jednokomórkowych, elipsoidalnych [[Askospora|askospor]] o rozmiarach 6-16 × 5–8 μm<ref name=woj />.

== Występowanie i siedlisko ==
Gatunek szeroko rozprzestrzeniony, najliczniej występuje na półkuli północnej, ale notowany jest na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i Australii<ref name=disc />. W Polsce jest pospolity w górach i na wyżynach, gdzie występuje na różnego rodzaju skałach, częściej na wapiennych, rzadziej na krzemianowych. Ma jednak określone wymagania; rośnie na miejscach przynajmniej słonecznych lub nieco zacienionych, jeśli dość często zwilżane są one wodą. Na nizinach jest bardzo rzadki, występuje tylko czasami na [[Głaz narzutowy|głazach narzutowych]]<ref name=woj />.

W Polsce znajduje się na ''[[Czerwona lista roślin i grzybów Polski|Czerwonej liście roślin i grzybów Polski]]''. Ma status VU – gatunek wysokiego ryzyka wymarcia w niektórych rejonach<ref name=mirek />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=disc>{{Cytuj |url = http://www.discoverlife.org/20/q |tytuł = Występowanie skórnicy czerwonawej na świecie (mapa) |opublikowany = Discover Life |data dostępu = 2014-04-16}}</ref>
<ref name=fal>{{Cytuj |autor = [[Wiesław Fałtynowicz]] |tytuł = [[Krytyczna lista porostów i grzybów naporostowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN |data = 2003 |isbn = 83-89648-06-7}}</ref>
<ref name=herb>{{Cytuj |url = http://lichenportal.org/portal/taxa/index.php?taxon=56441 |tytuł = Dermatocarpon miniatum |opublikowany = Consortium of North American Lichen Herbaria |data dostępu = 2014-06-09}}</ref>
<ref name=if>{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=384229 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2019-12-17 |język = en}}</ref>
<ref name=mirek>{{Cytuj |autor = [[Zbigniew Mirek]]; [[Kazimierz Zarzycki (profesor)|Kazimierz Zarzycki]]; [[Władysław Wojewoda]]; Zbigniew Szeląg |tytuł = [[Czerwona lista roślin i grzybów Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, PAN |data = 2006 |isbn = 83-89648-38-5}}</ref>
<ref name=sf>{{Cytuj |url = http://www.speciesfungorum.org/Names/SynSpecies.asp?RecordID=417353 |tytuł = Species Fungorum |data dostępu = 2014-04-27 |język = en}}</ref>
<ref name=woj>{{Cytuj |autor = Hanna Wójciak |tytuł = Porosty, mszaki, paprotniki |miejsce = Warszawa |wydawca = Multico Oficyna Wydawnicza |data = 2010 |isbn = 978-83-7073-552-4}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Brodawnicowate]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]
[[Kategoria:Porosty]]

title: Skórnica czerwonawa

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: workowce

Klasa: Eurotiomycetes

Rząd: brodawnicowce

Rodzina: brodawnicowate

Rodzaj: skórnica

Gatunek: skórnica czerwonawa


text:
# Chau Hoi Wah
Chau Hoi Wah (chiń. 周凱華, ur. 5 czerwca 1986) – hongkońska badmintonistka, brązowa medalistka mistrzostw świata, mistrzyni Azji oraz srebrna i dwukrotnie brązowa medalistka, srebrna i wielokrotnie brązowa medalistka igrzysk Azji Wschodniej. Obecnie występuje w grze mieszanej z Lee Chun Hei. W 2016 roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro.

## Występy na igrzyskach olimpijskich
| Runda        | Partner      | Przeciwnik                   | Wynik               | Osiągnięcie  |              |
| Gra mieszana | Gra mieszana | Gra mieszana                 | Gra mieszana        | Gra mieszana | Gra mieszana |
| ------------ | ------------ | ---------------------------- | ------------------- | ------------ | ------------ |
| Faza grupowa | Lee Chun Hei | Praveen Jordan Debby Susanto | 12–21, 21–19, 15–21 | Faza grupowa |              |
| Faza grupowa | Lee Chun Hei | Zhang Nan Zhao Yunlei        | 16–21, 15–21        | Faza grupowa |              |
| Faza grupowa | Lee Chun Hei | Michael Fuchs Birgit Michels | 21–17, 21–14        | Faza grupowa |              |

wikiname: plwiki

title: Chau Hoi Wah

in_language: pl

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Chau}}
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Chau Hoi Wah
 |imię i nazwisko org       = 周凱華
 |dyscyplina                = badminton
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[5 czerwca]] [[1986]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              = [[Hongkong]]
 |wzrost                    = 165 cm
 |pozycja                   =
 |uchwyt                    = leworęczny
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |faksymile                 =
 |opis faksymile            =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|HKG}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|BA}}
{{Medalista infobox/MŚ|BA|Glasgow|2017|brąz|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Azji w badmintonie|Mistrzostwa Azji]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|Gimcheon 2014|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|Wuhan 2015|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|Wuhan 2017|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|Tajpej 2013|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska Azji Wschodniej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|Tiencin 2013|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|Tiencin 2013|drużynowo}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|Hongkong 2009|gra mieszana}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|Hongkong 2009|drużynowo}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Chau Hoi Wah
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Chau Hoi Wah''' ([[Język chiński|chiń.]] 周凱華, ur. [[5 czerwca]] [[1986]]) – [[Hongkong|hongkońska]] [[badminton]]istka, brązowa medalistka [[Mistrzostwa świata w badmintonie|mistrzostw świata]], mistrzyni [[Mistrzostwa Azji w badmintonie|Azji]] oraz srebrna i dwukrotnie brązowa medalistka, srebrna i wielokrotnie brązowa medalistka [[Igrzyska Azji Wschodniej|igrzysk Azji Wschodniej]]. Obecnie występuje w grze mieszanej z [[Lee Chun Hei]]. W 2016 roku wystąpiła na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016|igrzyskach olimpijskich]] w [[Rio de Janeiro]].

== Występy na igrzyskach olimpijskich ==
{| class="wikitable"
|+ [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016]]
|-
! Runda !! Partner !! Przeciwnik !! Wynik !! Osiągnięcie
|-
!colspan=6| [[Badminton na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – mikst|Gra mieszana]]
|-
|rowspan=3| Faza grupowa ||rowspan=3| {{flaga|HKG}} [[Lee Chun Hei]] || {{flaga|IDN}} [[Praveen Jordan]]
{{flaga|IDN}} [[Debby Susanto]] || 12–21, 21–19, 15–21 ||rowspan=3| '''Faza grupowa'''
|-
| {{flaga|CHN}} [[Zhang Nan (badmintonista)|Zhang Nan]]
{{flaga|CHN}} [[Zhao Yunlei]] || 16–21, 15–21
|-
| {{flaga|DEU}} [[Michael Fuchs]]
{{flaga|DEU}} [[Birgit Michels]] || 21–17, 21–14
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://bwfcontent.tournamentsoftware.com/profile/overview.aspx?id=EEE177C5-DFBE-4DDC-8069-86831DD8E289 Profil BWF]
* [http://bwfbadminton.com/player/55285/chau-hoi-wah Profil zawodniczki na stronie BWF]

[[Kategoria:Badmintoniści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Hongkońscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Hongkońskie badmintonistki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hongkongu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Chau Hoi Wah周凱華

Data i miejsce urodzenia: 5 czerwca 1986 · Brytyjski Hongkong↗

Obywatelstwo: Hongkong

Uchwyt: leworęczny

title: Dorobek medalowy

brąz:
Glasgow 2017 · gra mieszana
Wuhan 2017 · gra mieszana
Tajpej 2013 · gra mieszana
Tiencin 2013 · drużynowo
Hongkong 2009 · gra mieszana
Hongkong 2009 · drużynowo

złoto: Gimcheon 2014 · gra mieszana

srebro:
Wuhan 2015 · gra mieszana
Tiencin 2013 · gra mieszana


text:
# Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023 – sztafeta 4 × 400 m mężczyzn
Sztafeta 4 × 400 metrów mężczyzn – jedna z konkurencji biegowych rozgrywanych podczas lekkoatletycznych mistrzostw świata na Nemzeti Atlétikai Központ w Budapeszcie.
Tytuł mistrzowski z 2022 obroniła reprezentacja Stanów Zjednoczonych.

## Terminarz
Źródło: worldathletics.org.
| Data        | Godzina |            |
| ----------- | ------- | ---------- |
| 26 sierpnia | 19:30   | Eliminacje |
| 27 sierpnia | 21:37   | Finał      |

## Rekordy
Tabela prezentuje rekord świata, rekord mistrzostw świata, rekordy kontynentów oraz najlepszy wynik na listach światowych w sezonie 2023 przed rozpoczęciem mistrzostw.
|                            | Państwo                                                                                | Wynik   | Miejsce     | Data                  |
| -------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------ | ------- | ----------- | --------------------- |
| Rekord świata              | Stany Zjednoczone · (Andrew Valmon, Quincy Watts, Butch Reynolds, Michael Johnson)         | 2:54,29 | Stuttgart   | 22 sierpnia 1993(dts) |
| Rekord mistrzostw świata   | Stany Zjednoczone · (Andrew Valmon, Quincy Watts, Butch Reynolds, Michael Johnson)         | 2:54,29 | Stuttgart   | 22 sierpnia 1993(dts) |
| Rekord Afryki              | Botswana · (Isaac Makwala, Baboloki Thebe, Zibane Ngozi, Bayapo Ndori)                     | 2:57,27 | Tokio       | 7 sierpnia 2021(dts)  |
| Rekord Ameryki Południowej | Brazylia · (Eronilde de Araújo, Cleverson da Silva, Claudinei da Silva, Sanderlei Parrela) | 2:58,56 | Winnipeg    | 30 lipca 1999(dts)    |
| Rekord Ameryki Północnej   | Stany Zjednoczone · (Andrew Valmon, Quincy Watts, Butch Reynolds, Michael Johnson)         | 2:54,29 | Stuttgart   | 22 sierpnia 1993(dts) |
| Rekord Australii i Oceanii | Australia · (Bruce Frayne, Darren Clark, Gary Minihan, Rick Mitchell)                      | 2:59,70 | Los Angeles | 11 sierpnia 1984(dts) |
| Rekord Azji                | Japonia · (Fuga Sato, Kaito Kawabata, Julian Jrummi Walsh, Yuki Joseph Nakajima)           | 2:59,51 | Eugene      | 24 lipca 2022(dts)    |
| Rekord Europy              | Wielka Brytania · (Iwan Thomas, Jamie Baulch, Mark Richardson, Roger Black)                | 2:56,60 | Atlanta     | 3 sierpnia 1996(dts)  |
| Listy światowe             | Floryda ( Emmanuel Bamidele, Jacory Patterson, Jevaughn Powell, Ryan Willie)               | 2:57,74 | Austin      | 9 czerwca 2023(dts)   |

## Wyniki

### Eliminacje
Awans: Trzy najlepsze sztafety z każdego biegu (Q) oraz dwie z najlepszymi czasami wśród przegranych (q).
Źródło: worldathletics.org.
| Pozycja | Bieg | Tor | Państwo           | Zawodnicy                                                                      | Czas           | Uwagi |
| ------- | ---- | --- | ----------------- | ------------------------------------------------------------------------------ | -------------- | ----- |
| 1.      | 1    | 9   | Stany Zjednoczone | Trevor Bassitt, Matthew Boling, Christopher Bailey, Justin Robinson            | 2:58,47        | Q     |
| 2.      | 1    | 4   | Indie             | Muhammed Anas, Amoj Jacob, Muhammed Ajmal Variyathodi, Rajesh Ramesh           | 2:59,05        | Q,    |
| 3.      | 1    | 3   | Wielka Brytania   | Lewis Davey, Charlie Dobson, Rio Mitcham, Alex Haydock-Wilson                  | 2:59,42 (,412) | Q,    |
| 4.      | 1    | 1   | Botswana          | Zibane Ngozi, Baboloki Thebe, Laone Ditshetelo, Leungo Scotch                  | 2:59,42 (,420) | q,    |
| 5.      | 2    | 3   | Jamajka           | Rusheen McDonald, Jevaughn Powell, Zandrion Barnes, D’Andre Anderson           | 2:59,82        | Q,    |
| 6.      | 2    | 6   | Francja           | Ludvy Vaillant, Loïc Prévot, David Sombé, Téo Andant                           | 3:00,05        | Q,    |
| 7.      | 2    | 5   | Włochy            | Davide Re, Edoardo Scotti, Lorenzo Benati, Alessandro Sibilio                  | 3:00,14        | Q,    |
| 8.      | 2    | 2   | Holandia          | Liemarvin Bonevacia, Terrence Agard, Ramsey Angela, Isaya Klein Ikkink         | 3:00,23        | q,    |
| 9.      | 2    | 4   | Belgia            | Julien Watrin, Dylan Borlée, Robin Vanderbemden, Alexander Doom                | 3:00,33        | SB    |
| 10.     | 1    | 2   | Japonia           | Naohiro Jinushi, Fuga Sato, Kentaro Sato, Yuki Joseph Nakajima                 | 3:00,39        | SB    |
| 11.     | 2    | 9   | Niemcy            | Jean Paul Bredau, Marvin Schlegel, Marc Koch, Manuel Sanders                   | 3:00,67        | SB    |
| 12.     | 1    | 6   | Czechy            | Matěj Krsek, Pavel Maslák, Vít Müller, Patrik Šorm                             | 3:00,99        | NR    |
| 13.     | 2    | 8   | Kenia             | Kennedy Kimeu Muthoki, Zablon Ekhal Ekwam, Kelvin Sane Tauta, Wyclife Kinyamal | 3:01,41        | SB    |
| 14.     | 1    | 8   | Trynidad i Tobago | Renny Quow, Asa Guevara, Shakeem McKay, Jereem Richards                        | 3:01,54        | SB    |
| 15.     | 1    | 5   | Hiszpania         | Iñaki Cañal, Samuel García, Bernat Erta, Óscar Husillos                        | 3:02,64        | SB    |
| 16.     | 1    | 7   | Węgry             | Ernő Steigerwald, Zoltán Wahl, Árpád Kovács, Attila Molnár                     | 3:02,65        | NR    |
| 17.     | 2    | 7   | Sri Lanka         | Aruna Darshana, Rajitha Nernajan Rajakaruna, Pabasara Niku, Kalinga Kumarage   | 3:03,25        |       |

### Finał
Źródło: worldathletics.org.
| Pozycja | Tor | Państwo           | Zawodnicy                                                            | Czas    | Uwagi  |
| ------- | --- | ----------------- | -------------------------------------------------------------------- | ------- | ------ |
| 01 !    | 8   | Stany Zjednoczone | Quincy Hall, Vernon Norwood, Justin Robinson, Rai Benjamin           | 2:57,31 | WL     |
| 02 !    | 7   | Francja           | Ludvy Vaillant, Gilles Biron, David Sombé, Téo Andant                | 2:58,45 | NR     |
| 03 !    | 9   | Wielka Brytania   | Alex Haydock-Wilson, Charlie Dobson, Lewis Davey, Rio Mitcham        | 2:58,71 | SB     |
| 4.      | 6   | Jamajka           | Rusheen McDonald, Roshawn Clarke, Zandrion Barnes, Antonio Watson    | 2:59,34 | SB     |
| 5.      | 5   | Indie             | Muhammed Anas, Amoj Jacob, Muhammed Ajmal Variyathodi, Rajesh Ramesh | 2:59,92 |        |
| 6.      | 3   | Holandia          | Isayah Boers, Terrence Agard, Ramsey Angela, Isaya Klein Ikkink      | 3:00,40 |        |
| 7.      | 4   | Włochy            | Edoardo Scotti, Riccardo Meli, Lorenzo Benati, Davide Re             | 3:01,23 |        |
| 08 !    | 2   | Botswana          | Zibane Ngozi, Baboloki Thebe, Laone Ditshetelo, Leungo Scotch        | DQ      | TR24.8 |

wikitext:
{{Główny artykuł|Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023}}
{{Konkurencja infobox
 |nazwa              = Sztafeta 4 × 400 m mężczyzn
 |nazwa_oryginalna   =
 |zawody             = [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023]]
 |poprzednie         = [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2022 – sztafeta 4 × 400 m mężczyzn|2022]]
 |następne           = [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2025 – sztafeta 4 × 400 m mężczyzn|2025]]
 |grafika            =
 |podpis_grafiki     =
 |miasto             = [[Budapeszt]]
 |kraj               =
 |wariant flagi      =
 |termin             = 26–27 sierpnia 2023
 |liczba_ekip        = 17
 |liczba_sportowców  =
 |liczba_konkurencji =
 |miejsce_rozgrywek  = [[Narodowe Centrum Lekkoatletyczne w Budapeszcie|Nemzeti Atlétikai Központ]]
 |złoty_medal        = {{Skład sztafety|{{Państwo|USA}}|[[Quincy Hall]]|[[Vernon Norwood]]|[[Justin Robinson (lekkoatleta)|Justin Robinson]]|[[Trevor Bassitt]] (elim.)|[[Matthew Boling]] (elim.)|[[Christopher Bailey (lekkoatleta)|Christopher Bailey]] (elim.)}}
 |srebrny_medal      = {{Skład sztafety|{{Państwo|FRA}}|[[Ludvy Vaillant]]|[[Gilles Biron]]|[[David Sombé]]|[[Téo Andant]]|[[Loïc Prévot]] (elim.)}}
 |brązowy_medal      = {{Skład sztafety|{{Państwo|GBR}}|[[Alex Haydock-Wilson]]|[[Charlie Dobson]]|[[Lewis Davey]]|[[Rio Mitcham]]}}
}}
'''[[Sztafeta 4 × 400 metrów]] mężczyzn''' – jedna z konkurencji biegowych rozgrywanych podczas [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023|lekkoatletycznych mistrzostw świata]] na [[Narodowe Centrum Lekkoatletyczne w Budapeszcie|Nemzeti Atlétikai Központ]] w [[Budapeszt|Budapeszcie]].

Tytuł mistrzowski z [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2022 – sztafeta 4 × 400 m mężczyzn|2022]] obroniła reprezentacja Stanów Zjednoczonych.

== Terminarz ==
Źródło: ''worldathletics.org''<ref>{{Cytuj stronę|url = https://worldathletics.org/competitions/world-athletics-championships/budapest23/timetable/bydiscipline/men/4x400-metres-relay |tytuł = Men 4x400 Metres Relay TIMETABLE |opublikowany = worldathletics.org |data dostępu = 2023-12-26 |język = en}}</ref>.
{| class="wikitable"
! Data
! Godzina<ref group="uwaga">Czasu miejscowego.</ref>
!
|-
|26 sierpnia ||align=center| '''19:30''' || '''Eliminacje'''
|- style=background:lemonchiffon
|27 sierpnia ||align=center| '''21:37''' || '''Finał'''
|}

== Rekordy ==
Tabela prezentuje rekord świata<ref name="wc23_records">{{Cytuj stronę | url = https://worldathletics.org/records/by-discipline/relays/4x400-metres-relay/outdoor/men | tytuł = Records by Event 4x100 Metres Relay Men Senior Outdoor | język = en | data dostępu = 2023-12-26 | archiwum = http://web.archive.org/web/20231226160444/https://worldathletics.org/records/by-discipline/relays/4x400-metres-relay/outdoor/men | zarchiwizowano = 2023-12-26}}</ref>, rekord mistrzostw świata<ref name="wc23_records" />, rekordy kontynentów<ref name="wc23_records" /> oraz najlepszy wynik na listach światowych w [[2023 w lekkoatletyce|sezonie 2023]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.SL2.pdf | tytuł = Start List 4x400 Metres Relay Men - Round 1 | data dostępu = 2023-12-26 | archiwum = https://web.archive.org/web/20231226160652/https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.SL2.pdf | zarchiwizowano = 2023-12-26}}</ref> przed rozpoczęciem mistrzostw.

{| class="wikitable sortable"
!class="unsortable"|
!Państwo
!Wynik
!Miejsce
!Data
|-
|'''[[Rekordy świata w lekkoatletyce|Rekord świata]]'''
|rowspan=2|{{Państwo|USA}}
([[Andrew Valmon]], [[Quincy Watts]], [[Butch Reynolds]], [[Michael Johnson]])
|rowspan=2 align=center| 2:54,29
|rowspan=2|{{flaga|DEU}} [[Stuttgart]]
|rowspan=2|{{dts|22|08|1993}}
|-
|'''[[Rekordy mistrzostw świata w lekkoatletyce|Rekord mistrzostw świata]]'''
|-
|'''[[Rekordy Afryki w lekkoatletyce|Rekord Afryki]]'''
|{{Państwo|BWA}}
([[Isaac Makwala]], [[Baboloki Thebe]], [[Zibane Ngozi]], [[Bayapo Ndori]])
|align=center| 2:57,27
|{{flaga|JPN}} [[Tokio]]
|{{dts|07|08|2021}}
|-
|'''[[Rekordy Ameryki Południowej w lekkoatletyce|Rekord Ameryki Południowej]]'''
|{{Państwo|BRA}}
([[Eronilde de Araújo]], [[Cleverson da Silva]], [[Claudinei da Silva]], [[Sanderlei Parrela]])
|align=center| 2:58,56
|{{flaga|CAN}} [[Winnipeg]]
|{{dts|30|07|1999}}
|-
|'''[[Rekordy Ameryki Północnej w lekkoatletyce|Rekord Ameryki Północnej]]'''
|{{Państwo|USA}}
([[Andrew Valmon]], [[Quincy Watts]], [[Butch Reynolds]], [[Michael Johnson]])
|align=center| 2:54,29
|{{flaga|DEU}} [[Stuttgart]]
|{{dts|22|08|1993}}
|-
|'''[[Rekordy Australii i Oceanii w lekkoatletyce|Rekord Australii i Oceanii]]'''
|{{Państwo|AUS}}
([[Bruce Frayne]], [[Darren Clark]], [[Gary Minihan]], [[Rick Mitchell]])
|align=center| 2:59,70
|{{flaga|USA}} [[Los Angeles]]
|{{dts|11|08|1984}}
|-
|'''[[Rekordy Azji w lekkoatletyce|Rekord Azji]]'''
|{{Państwo|JPN}}
([[Fuga Sato]], [[Kaito Kawabata]], [[Julian Jrummi Walsh]], [[Yuki Joseph Nakajima]])
|align=center| 2:59,51
|{{flaga|USA}} [[Eugene]]
|{{dts|24|07|2022}}
|-
|'''[[Rekordy Europy w lekkoatletyce|Rekord Europy]]'''
|{{Państwo|GBR}}
([[Iwan Thomas]], [[Jamie Baulch]], [[Mark Richardson]], [[Roger Black]])
|align=center| 2:56,60
|{{flaga|USA}} [[Atlanta]]
|{{dts|03|08|1996}}
|-
|'''[[2023 w lekkoatletyce|Listy światowe]]'''
|Floryda
({{Flaga|NGA}} [[Emmanuel Bamidele]], {{Flaga|USA}} [[Jacory Patterson]], {{Flaga|JAM}} [[Jevaughn Powell]], {{Flaga|USA}} [[Ryan Willie]])
|align=center| 2:57,74
|{{Flaga|USA}} [[Austin]]
|{{dts|09|06|2023}}
|}

== Wyniki ==
=== Eliminacje ===
Awans: Trzy najlepsze sztafety z każdego biegu (Q) oraz dwie z najlepszymi czasami wśród przegranych (q).
Źródło: ''worldathletics.org''<ref>{{Cytuj|url=https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.RS6.pdf|tytuł=World Athletics Championships – Budapest (HUN), 19-27 August 2023, 4 x 400 Metres Relay Men - Round 1, Results|opublikowany=worldathletics.org|data=2023-08-26|język=en|archiwum=https://web.archive.org/web/20231116110452/https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.RS6.pdf|zarchiwizowano=2023-11-16}}</ref><ref>{{Cytuj|url=https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.RS4.pdf|tytuł=World Athletics Championships – Budapest (HUN), 19-27 August 2023, 4 x 400 Metres Relay Men - Round 1, Summary|opublikowany=worldathletics.org|data=2023-08-26|język=en|archiwum=https://web.archive.org/web/20230926003742/https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-h----.RS4.pdf|zarchiwizowano=2023-09-26}}</ref>.

{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Bieg !! Tor !! Państwo !!class=unsortable| Zawodnicy !! Czas !! Uwagi
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|01|1.}} || 1 || 9 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|USA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Trevor Bassitt]], [[Matthew Boling]], [[Christopher Bailey (lekkoatleta)|Christopher Bailey]], [[Justin Robinson (lekkoatleta)|Justin Robinson]] || 2:58,47 || Q
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|02|2.}} || 1 || 4 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|IND|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Muhammed Anas]], [[Amoj Jacob]], [[Muhammed Ajmal Variyathodi]], [[Rajesh Ramesh]] || 2:59,05 || Q, {{rekord|AR|link=Rekordy Azji w lekkoatletyce}}
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|03|3.}} || 1 || 3 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|GBR|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Lewis Davey]], [[Charlie Dobson]], [[Rio Mitcham]], [[Alex Haydock-Wilson]] || 2:59,42 {{small|(,412)}} || Q, {{rekord|SB}}
|- bgcolor=ddffdd
| {{sort|04|4.}} || 1 || 1 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|BWA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Zibane Ngozi]], [[Baboloki Thebe]], [[Laone Ditshetelo]], [[Leungo Scotch]] || 2:59,42 {{small|(,420)}} || q, {{rekord|SB}}
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|05|5.}} || 2 || 3 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|JAM|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Rusheen McDonald]], [[Jevaughn Powell]], [[Zandrion Barnes]], [[D’Andre Anderson]] || 2:59,82 || Q, {{rekord|SB}}
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|06|6.}} || 2 || 6 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|FRA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Ludvy Vaillant]], [[Loïc Prévot]], [[David Sombé]], [[Téo Andant]] || 3:00,05 || Q, {{rekord|SB}}
|- bgcolor=ccffcc
| {{sort|07|7.}} || 2 || 5 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|ITA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Davide Re]], [[Edoardo Scotti]], [[Lorenzo Benati]], [[Alessandro Sibilio]] || 3:00,14 || Q, {{rekord|SB}}
|- bgcolor=ddffdd
| {{sort|08|8.}} || 2 || 2 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|NLD|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Liemarvin Bonevacia]], [[Terrence Agard]], [[Ramsey Angela]], [[Isaya Klein Ikkink]] || 3:00,23 || q, {{rekord|SB}}
|-
| {{sort|09|9.}} || 2 || 4 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|BEL|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Julien Watrin]], [[Dylan Borlée]], [[Robin Vanderbemden]], [[Alexander Doom]] || 3:00,33 || {{rekord|SB}}
|-
| 10. || 1 || 2 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|JPN|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Naohiro Jinushi]], [[Fuga Sato]], [[Kentaro Sato (lekkoatleta)|Kentaro Sato]], [[Yuki Joseph Nakajima]] || 3:00,39 || {{rekord|SB}}
|-
| 11. || 2 || 9 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|DEU|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Jean Paul Bredau]], [[Marvin Schlegel]], [[Marc Koch]], [[Manuel Sanders]] || 3:00,67 || {{rekord|SB}}
|-
| 12. || 1 || 6 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|CZE|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Matěj Krsek]], [[Pavel Maslák]], [[Vít Müller]], [[Patrik Šorm]] || 3:00,99 || {{rekord|NR}}
|-
| 13. || 2 || 8 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|KEN|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Kennedy Kimeu Muthoki]], [[Zablon Ekhal Ekwam]], [[Kelvin Sane Tauta]], [[Wyclife Kinyamal]] || 3:01,41 || {{rekord|SB}}
|-
| 14. || 1 || 8 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|TTO|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Renny Quow]], [[Asa Guevara]], [[Shakeem McKay]], [[Jereem Richards]] || 3:01,54 || {{rekord|SB}}
|-
| 15. || 1 || 5 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|ESP|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Iñaki Cañal]], [[Samuel García (lekkoatleta)|Samuel García]], [[Bernat Erta]], [[Óscar Husillos]] || 3:02,64 || {{rekord|SB}}
|-
| 16. || 1 || 7 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|HUN|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Ernő Steigerwald]], [[Zoltán Wahl]], [[Árpád Kovács]], [[Attila Molnár (lekkoatleta)|Attila Molnár]] || 3:02,65 || {{rekord|NR}}
|-
| 17. || 2 || 7 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|LKA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Aruna Darshana]], [[Rajitha Nernajan Rajakaruna]], [[Pabasara Niku]], [[Kalinga Kumarage]] || 3:03,25 ||
|}

=== Finał ===
Źródło: ''worldathletics.org''<ref>{{Cytuj stronę|url=https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-f----.RS6.pdf|tytuł=Results 4 x 400 Metres Relay Men - Final|opublikowany=worldathletics.org|data=2023-08-27|język=en|archiwum=https://web.archive.org/web/20231226162202/https://media.aws.iaaf.org/competitiondocuments/pdf/7138987/AT-4X4-M-f----.RS6.pdf|zarchiwizowano=2023-12-26}}</ref>.

{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Pozycja !! Tor !! Państwo !!class=unsortable| Zawodnicy !! Czas !! Uwagi
|- bgcolor="F7F6A8"
| {{sort|01|{{trofeum|medal świat|złoty}}}} || 8 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|USA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Quincy Hall]], [[Vernon Norwood]], [[Justin Robinson (lekkoatleta)|Justin Robinson]], [[Rai Benjamin]] || 2:57,31 || {{rekord|WL}}
|- bgcolor="DCE5E5"
| {{sort|02|{{trofeum|medal świat|srebrny}}}} || 7 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|FRA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Ludvy Vaillant]], [[Gilles Biron]], [[David Sombé]], [[Téo Andant]] || 2:58,45 || {{rekord|NR}}
|- bgcolor="FFDAB9"
| {{sort|03|{{trofeum|medal świat|brązowy}}}} || 9 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|GBR|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Alex Haydock-Wilson]], [[Charlie Dobson]], [[Lewis Davey]], [[Rio Mitcham]] || 2:58,71 || {{rekord|SB}}
|-
| {{sort|04|4.}} || 6 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|JAM|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Rusheen McDonald]], [[Roshawn Clarke]], [[Zandrion Barnes]], [[Antonio Watson]] || 2:59,34 || {{rekord|SB}}
|-
| {{sort|05|5.}} || 5 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|IND|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Muhammed Anas]], [[Amoj Jacob]], [[Muhammed Ajmal Variyathodi]], [[Rajesh Ramesh]] || 2:59,92 ||
|-
| {{sort|06|6.}} || 3 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|NLD|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Isayah Boers]], [[Terrence Agard]], [[Ramsey Angela]], [[Isaya Klein Ikkink]] || 3:00,40 ||
|-
| {{sort|07|7.}} || 4 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|ITA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Edoardo Scotti]], [[Riccardo Meli]], [[Lorenzo Benati]], [[Davide Re]] || 3:01,23 ||
|-
| {{sort|08|}} || 2 ||align=left| {{Państwo mistrzostwa|BWA|LMŚ 2023}} ||align=left| [[Zibane Ngozi]], [[Baboloki Thebe]], [[Laone Ditshetelo]], [[Leungo Scotch]] || {{sort|99:99,98|{{tooltip|DQ|Dyskwalifikacja}}}} || TR24.8
|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023}}
{{Mistrzowie świata w sztafecie 4 × 400 m}}

[[Kategoria:Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2023|Sztafeta 4 × 400 m mężczyzn]]

title: Sztafeta 4 × 400 m mężczyzn

Miejsce: Budapeszt

Termin: 26–27 sierpnia 2023

Obiekt rozgrywek: Nemzeti Atlétikai Központ

Złoty medal: Stany Zjednoczone Quincy Hall · Vernon Norwood · Justin Robinson · Trevor Bassitt (elim.) · Matthew Boling (elim.) · Christopher Bailey (elim.)

Srebrny medal: Francja Ludvy Vaillant · Gilles Biron · David Sombé · Téo Andant · Loïc Prévot (elim.)

Brązowy medal: Wielka Brytania Alex Haydock-Wilson · Charlie Dobson · Lewis Davey · Rio Mitcham


text:
# Youssouf Saleh Abbas
Youssouf Saleh Abbas (ur. w 1953 w Abéché) – czadyjski polityk, premier Czadu od 16 kwietnia 2008 do 5 marca 2010.

## Życiorys
Youssouf Saleh Abbas urodził się w 1953 we wschodniej części Czadu, w regionie Ouaddaï. Studiował prawo międzynarodowe w ZSRR oraz we Francji. Po powrocie do Czadu, od 20 listopada 1979 do 30 stycznia 1981 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako szef Wydziału Współpracy Wielostronnej. Od 1 czerwca 1981 do 25 grudnia 1981 był doradcą szefa państwa Goukouniego Oueddei, a następnie od 6 grudnia 1981 do 7 czerwca 1982 szefem jego gabinetu.
Od 20 listopada 1992 do 15 grudnia 1996 Abbas był doradcą w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Konferencji Suwerenności Narodowej, który obradowała od stycznia do kwietnia 1993. Od 16 grudnia 1996 do 13 sierpnia 1997 zajmował stanowisko dyrektora generalnego w Ministerstwie Planowania i Współpracy.
Yousouf Saleh Abbas w drugiej połowie lat 90. XX w. był członkiem opozycji i grup rebelianckich, działających we wschodniej części kraju i dążących do obalenia władzy prezydenta Idrissa Déby. Z tego powodu przebywał przez pewien czas na uchodźstwie we Francji. W 1998 dołączył do Ruchu na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości w Czadzie (MDJT, Mouvement pour la democratie et la justice au Tchad), działającym w masywie górskim Tibesti. Był jego zewnętrznym koordynatorem, jednak w październiku 2001 porzucił szeregi ruchu z powodu konfliktu z jego przywódcą.
Po zawarciu porozumienia z prezydentem Debym przez część opozycji w 2003, Abbas znalazł się wśród tych którzy dołączyli do obozu prezydenckiego. 26 grudnia 2006 został mianowany doradcą prezydenta Deby'ego do spraw międzynarodowych. 17 listopada 2007 objął także funkcję specjalnego przedstawiciela przy misji wojskowej UE w Czadzie (EUFOR Tchad/RCA) oraz misji ONZ (United Nations Mission in the Central African Republic and Chad - MINURCAT).

## Premier
16 kwietnia 2008 prezydent Idriss Déby zdymisjonował premiera Delwę Kassiré Koumakoye i mianował na stanowisko szefa rządu Abbasa. W swoim przemówieniu radiowym nowy premier zapowiedział współpracę z innymi partiami politycznymi w celu stworzenia rządu.
19 kwietnia 2008, po spotkaniu z premierem, do rządu zgodził się przystąpić opozycyjny Sojusz Partii Politycznych na rzecz Obrony Konstytucji (CPDC). 23 kwietnia 2008 został powołany gabinet premiera Abbasa, w którym przedstawiciele opozycji objęli 4 z 25 resortów (obrony; sprawiedliwości; rolnictwa; planowania, rozwoju miejskiego i mieszkalnictwa). Głównym zadaniem rządu Abbasa miało być wprowadzenie w życie porozumienia z opozycją z sierpnia 2007 o przeprowadzeniu wyborów parlamentarnych planowanych początkowo na rok 2009.
5 marca 2010 premier Abbas złożył dymisję na ręce prezydenta Deby. Prezydent przyjął rezygnację, nie podając jej przyczyny i tego samego dnia nowym szefem rządu mianował Emmanuela Nadingara. Zdaniem komentatorów przyczyną dymisji był narastający konflikt między premierem a prezydentem. Rząd Abbasa nie odbywał posiedzeń od grudnia 2009. Dodatkowo, kilku z jego ministrów zostało oskarżonych o defraudację środków publicznych w wysokości 5 mln USD przeznaczonych na zakup notebooków dla uczniów.

title: Youssouf Saleh Abbas

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Youssouf Saleh Abbas
 |data urodzenia = [[1953]]
 |miejsce urodzenia = [[Abéché]]
 |grafika =
 |funkcja =  [[Premierzy Czadu|Premier Czadu]]
 |partia =
 |od = [[16 kwietnia]] [[2008]]
 |do = [[5 marca]] [[2010]]
 |poprzednik = [[Delwa Kassiré Koumakoye]]
 |następca = [[Emmanuel Nadingar]]
}}
'''Youssouf Saleh Abbas''' (ur. w [[1953]] w [[Abéché]]) – [[czad]]yjski polityk, [[premierzy Czadu|premier Czadu]] od 16 kwietnia 2008 do 5 marca 2010.

== Życiorys ==
Youssouf Saleh Abbas urodził się w 1953 we wschodniej części [[Czad]]u, w regionie Ouaddaï. Studiował prawo międzynarodowe w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] oraz we [[Francja|Francji]]. Po powrocie do Czadu, od 20 listopada 1979 do 30 stycznia 1981 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako szef Wydziału Współpracy Wielostronnej. Od 1 czerwca 1981 do 25 grudnia 1981 był doradcą szefa państwa [[Goukouni Oueddei|Goukouniego Oueddei]], a następnie od 6 grudnia 1981 do 7 czerwca 1982 szefem jego gabinetu.

Od 20 listopada 1992 do 15 grudnia 1996 Abbas był doradcą w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Konferencji Suwerenności Narodowej, który obradowała od stycznia do kwietnia 1993. Od 16 grudnia 1996 do 13 sierpnia 1997 zajmował stanowisko dyrektora generalnego w Ministerstwie Planowania i Współpracy.

Yousouf Saleh Abbas w drugiej połowie lat 90. XX w. był członkiem opozycji i grup rebelianckich, działających we wschodniej części kraju i dążących do obalenia władzy [[prezydenci Czadu|prezydenta]] [[Idriss Déby|Idrissa Déby]]. Z tego powodu przebywał przez pewien czas na uchodźstwie we [[Francja|Francji]]. W 1998 dołączył do Ruchu na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości w Czadzie (MDJT, ''Mouvement pour la democratie et la justice au Tchad''), działającym w masywie górskim [[Tibesti]]. Był jego zewnętrznym koordynatorem, jednak w październiku 2001 porzucił szeregi ruchu z powodu konfliktu z jego przywódcą.

Po zawarciu porozumienia z prezydentem Debym przez część opozycji w 2003, Abbas znalazł się wśród tych którzy dołączyli do obozu prezydenckiego. 26 grudnia 2006 został mianowany doradcą prezydenta Deby'ego do spraw międzynarodowych. 17 listopada 2007 objął także funkcję specjalnego przedstawiciela przy misji wojskowej [[Unia Europejska|UE]] w [[Czad]]zie ([[EUFOR Tchad/RCA]]) oraz misji [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] (United Nations Mission in the Central African Republic and Chad - [[MINURCAT]]).

== Premier ==
16 kwietnia 2008 [[prezydenci Czadu|prezydent]] [[Idriss Déby]] zdymisjonował premiera [[Delwa Kassiré Koumakoye|Delwę Kassiré Koumakoye]] i mianował na stanowisko szefa rządu Abbasa. W swoim przemówieniu radiowym nowy premier zapowiedział współpracę z innymi partiami politycznymi w celu stworzenia rządu<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idINL1691799020080416|tytuł=Chad president names new premier in dialogue move|data=16 kwietnia 2008|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2010-03-05}}</ref>.

19 kwietnia 2008, po spotkaniu z premierem, do rządu zgodził się przystąpić opozycyjny Sojusz Partii Politycznych na rzecz Obrony Konstytucji (CPDC). 23 kwietnia 2008 został powołany gabinet premiera Abbasa, w którym przedstawiciele opozycji objęli 4 z 25 resortów (obrony; sprawiedliwości; rolnictwa; planowania, rozwoju miejskiego i mieszkalnictwa). Głównym zadaniem rządu Abbasa miało być wprowadzenie w życie porozumienia z opozycją z sierpnia 2007 o przeprowadzeniu wyborów parlamentarnych planowanych początkowo na rok 2009<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.reuters.com/article/idUSL24763389|tytuł=Chad's Deby brings opposition members into cabinet|data=24 kwietnia 2008|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2010-03-05}}</ref>.

5 marca 2010 premier Abbas złożył dymisję na ręce prezydenta Deby. Prezydent przyjął rezygnację, nie podając jej przyczyny i tego samego dnia nowym szefem rządu mianował [[Emmanuel Nadingar|Emmanuela Nadingara]]. Zdaniem komentatorów przyczyną dymisji był narastający konflikt między premierem a prezydentem. Rząd Abbasa nie odbywał posiedzeń od grudnia 2009. Dodatkowo, kilku z jego ministrów zostało oskarżonych o defraudację środków publicznych w wysokości 5 mln [[Dolar amerykański|USD]] przeznaczonych na zakup notebooków dla uczniów<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.france24.com/en/20100305-chad-prime-minister-abbas-nadingar-saleh-oil-minister-africa|tytuł=Premier steps down to be replaced by former oil minister|data=5 marca 2010|opublikowany=France24|język=en|data dostępu=2010-03-05|archiwum=https://web.archive.org/web/20100307021648/http://www.france24.com/en/20100305-chad-prime-minister-abbas-nadingar-saleh-oil-minister-africa|zarchiwizowano=2010-03-07}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/idAFJOE62407V20100305|tytuł=Chad prime minister resigns: statement|data=5 marca 2010|opublikowany=Reuters|język=en|data dostępu=2010-03-05}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Premierzy Czadu}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Abbas, Youssouf Saleh}}

[[Kategoria:Premierzy Czadu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Abéché]]

title: Youssouf Saleh Abbas

Data i miejsce urodzenia: 1953 · Abéché

Okres: od 16 kwietnia 2008 · do 5 marca 2010

Poprzednik: Delwa Kassiré Koumakoye

Następca: Emmanuel Nadingar


text:
# Operacja Pandższir-82
Pandższir-82 – kryptonim radzieckiej operacji przeciwpartyzanckiej przeprowadzonej w Dolinie Pandższiru przeciwko mudżahedinom Szaha Masuda w 1982 roku. Jedna z dwóch większych (obok „Pandższir-84”) operacji radzieckich przeprowadzonych w tym regionie w czasie wojny w Afganistanie (w sumie było ich trzynaście). W rosyjskiej nomenklaturze nosi nazwę V operacja pandższirska.

## Cele
Celem operacji było zniszczenie baz oddziałów mudżahedinów w dolinie rzeki Pandższir. Zagrażali oni jedynej drodze zaopatrzeniowej łączącej przez tunel Salang północną część kraju (graniczącą z ZSRR) z jego głównymi miastami na południu i wschodzie. Dokonywały również ataków na główną bazę lotniczą strony radziecko-rządowej w Bagramie.

## Pierwsze starcia
Do pierwszych starć w Dolinie doszło już w połowie 1978 roku, kiedy to na czele 20 uzbrojonych członków partii Dżamiat-i Islami pojawił się w niej Ahmed Szah-Masud. W ciągu kolejnych czterech lat jego oddział rozrastał się (w lecie 1981 liczył już 5000 ludzi) i atakował konwoje z zaopatrzeniem z ZSRR oraz ostrzeliwał lotnisko w Bagram. Pomimo kilku ofensyw przeprowadzonych w latach 1980–1981 przeciwko jego oddziałom stawał się coraz większym problemem dla strony radziecko-rządowej. W 1982 roku Rosjanie postanowili rozprawić się z nim ostatecznie.

## Plan
Operacja jaką zamierzali przeprowadzić Rosjanie była klasycznym przykładem często stosowanych w Afganistanie działań typu „młot i kowadło”. Opracowany przez sztabowców 40. Armii plan przewidywał wykonanie głównego uderzenia z rubieży wyjściowej z rejonu Czarikaru w głąb Doliny, przy jednoczesnym uderzeniu pomocniczym od północnego wschodu. Oba ugrupowania miały spotkać się w górnej części Doliny, poniżej przełęczy Andżuman. Działaniom wojsk lądowych miały towarzyszyć ataki lotnicze oraz desanty taktyczne. Od wcześniejszych operacji radzieckich w Dolinie Pandższiru, ta miała różnić się skalą i swoim zasięgiem – uderzające siły dzieliło w linii prostej 300 km.

## Siły stron
ZSRR
- 108 i 201 dyw. piech. zmech.
- 103 gw. dyw. powietrznodesantowa

DRA
- 8 dyw. piech. zmech.
- 38 bryg. komandosów

W operacji wzięło udział 12 000 żołnierzy radzieckich i afgańskich, 320 pojazdów bojowych 155 dział i moździerzy 104 helikopterów i 26 samolotów.
Siły Masuda zgromadzone wiosną 1982 w Dolinie Pandższiru liczyły 3000 – 4000 ludzi podzielonych na 6 mobilnych grup uderzeniowych „motorak” po 90-100 ludzi każda. Praktycznie nie posiadał broni ciężkiej.

## Operacja
W nocy z 7 na 8 stycznia partyzanci ponownie ostrzelali Bagram i to bardzo skutecznie – zniszczyli i uszkodzili 20 samolotów i helikopterów. W odpowiedzi strona rosyjsko-rządowa przeprowadziła serię akcji pacyfikacyjnych w rejonie Czarikaru i Nidżrabu i w samej Dolinie Pandższiru. Ustąpienie śniegów pozwoliło Rosjanom na podjęcie w dniach 2–18 marca kolejnych działań w Dolinie, w trakcie których zabito prawie 1000 mudżahedinów, a 750 osób aresztowano. Wszystkie te operacje były wstępem do szeroko zakrojonej ofensywy. Otrzymała ona kryptonim „Pandższir-82”.
W nocy z 24 na 25 kwietnia, w ostatniej fazie przygotowań radzieckich, Masud ponownie zaatakował Bagram i zniszczył 20 maszyn. Ponieważ przygotowania do operacji były praktycznie zakończone, dowództwo 40 A. postanowiło odpowiedzieć natychmiastowym kontruderzeniem. Jednak względy polityczne – rozpoczęcie w Genewie afgańsko-pakistańskich rokowań pod auspicjami ONZ – sprawiły, że termin wyznaczony pierwotnie na 27 kwietnia przesunięto o trzy tygodnie. W dniach 6–16 maja dowództwo radzieckie przeprowadziło działania pozorujące w Dolinie Ghorbandu, a 10 maja rozpoczęło właściwą operację w Pandższirze. Tego dnia rządowe oddziały 8 dyw. piech. i 38 bryg. komandosów przeprawiły się przez rzekę Pandższir pod Gulbaharem i przy wsparciu radzieckiego lotnictwa rozpoczęło marsz w górę Doliny. Do połowy maja Rosjanie zakończyli koncentrację u wylotu Doliny i byli gotowi do podjęcia działań. Trzon ich sił stanowiły dwa pułki piechoty zmotoryzowanej ze 108 i 201 dywizji oraz pułk ze 103 dywizji powietrznodesantowej.
Do pierwszych działań radzieckich w Dolinie doszło w nocy z 15 na 16 maja, kiedy to jedenaście kompanii rozpoznawczych zajęło wzniesienia po obu stronach wejścia do Doliny. Następnej nocy jeden z batalionów 177 pułku piechoty zmotoryzowanej wkroczył do Doliny na głębokość 10 km., 17 maja trzy bataliony radzieckie rozpoczęły natarcie w górę Pandższiru. Podczas gdy jeden batalion posuwał się na transporterach drogą w stronę Rukhi i Bazaraku, dwa pozostałe ruszyły zboczami Doliny. W ciągu dnia, śmigłowce wysadziły w różnych miejscach Doliny w sumie siedem radzieckich i jeden afgański batalion w charakterze desantów wspierających natarcie. Ich głównym zadaniem było opanowanie przełęczy łączących Pandższir z sąsiednimi dolinami, przez które płynęły posiłki i zaopatrzenie dla mudżahedinów. W ich trakcie Rosjanie ponieśli dotkliwe straty, ponieważ lecące nisko w dolinach śmigłowce były łatwym celem dla partyzantów, posiadających stanowiska ogniowe nawet na wysokości 4000 – 5000 metrów. Wszystkie oddziały radziecko-afgańskie posiadały wsparcie taktycznego lotnictwa radzieckiego – samolotów i śmigłowców szturmowych. Podczas pierwszego dnia operacji, Rosjanie wyparli główne siły Masuda z Doliny na pobliskie wzgórza i zajęli Anowar oraz Rukhę, docierając do Bazaraku. Drugiego dnia operacji – 18 maja, atakujący napotkali pierwszy poważniejszy opór – ich kolumna posuwająca się w stronę Chindżu, została zaatakowana pod Duabu i dostała się w krzyżowy ogień mudżahedinów. Stracili 6 transporterów i kilka czołgów. Dopiero atak 6 wezwanych przez radio szturmowych Mi-24 zmusił partyzantów do wycofania się i pozwolił Rosjanom na połączenie się z desantem wysadzonym poprzedniego dnia w Chindżu. Kolejne dni i wchodzenie Rosjan coraz dalej w głąb Doliny zaowocowały eskalacją walk, w wyniku których Rosjanie stracili ok. 100 żołnierzy. Wykazały one również niskie morale afgańskich żołnierzy strony rządowej, którzy masowo dezerterowali, w wyniku czego jednostki te zostały wycofane na tyły. Trzeci dzień operacji (19 maja) przyniósł desant dwóch nowych batalionów w Dolinie i kolejne walki w rejonie Chindżu. 20 maja w górnej części Pandższiru i w rejonie Szachran zostały wysadzone dwa kolejne bataliony radzieckie, których celem było powstrzymanie odchodzenia mudżahedinów z Doliny i napływu posiłków z Pakistanu. Po zablokowaniu dróg zajęły one Koran-wa-Mudżan i Andżuman, zamykając w ten sposób północne wyjście do Doliny. Następnie zaczęły one schodzić w dół wąwozu, zajmując kontrolowany nieprzerwanie od 1979 roku przez mudżahedinów Daszt-i Riwat. 21 maja operacja weszła w ostatnią fazę. Po dostarczeniu drogą lotniczą posiłków, 29 maja oddziały posuwające się od strony Daszt-i Riwatu połączyły się ze zgrupowaniem idącym od strony Chindżu i w ten sposób cała północna część Doliny Pandższiru znalazła się pod kontrolą Rosjan.
Już 30 maja oddziały radzieckie zaczęły opuszczać Dolinę i do 4 czerwca większość sił biorących udział w operacji powróciła do baz w Kabulu i Bagramie. Pozostawiły w niej tylko jeden, wzmocniony artylerią batalion stacjonujący w Anowarze i brygadę komandosów afgańskich (kilka dni później na skutek dezercji została ona wycofana z Doliny).

## Ocena operacji
Według strony radzieckiej operacja „Panczszir-82” zakończyła się pełnym sukcesem – zabito ok. 6000 partyzantów, 200 wzięto do niewoli, rozbito 230 stanowisk ogniowych i zlikwidowano 30 składów z amunicją i żywnością. Zdaniem partyzantów afgańskich, w trakcie dwutygodniowych walk przeciwnik stracił 700 zabitych (w tym 300-400 Rosjan) i ok. 1000 rannych. Ponad 300 żołnierzy afgańskich i 18 radzieckich zdezerterowało. Mudżahedini zniszczyli 38 czołgów i transporterów, 8 samolotów i 13 śmigłowców. Straty własne oceniali na 100 zabitych. Nie są znane straty ludności cywilnej, jednak po zakończeniu operacji jej liczebność spadła w Dolinie blisko o połowę (ze 100 tys. do 40–50 tys.).
Druga połowa 1982 roku dowiodła, że oczekiwania dowódców radzieckich związane z majową operacją spełzły na niczym. Do końca lipca mudżahedini wyparli z północnej i środkowej części Doliny 38 brygadę komandosów, a ich naporu nie były w stanie powstrzymać kilkutysięczne rządowe posiłki (ok. 1300 żołnierzy po prostu zdezerterowało). Rosjanie postanowili przeprowadzić nową operację pacyfikacyjną („VI operacja pandższirska”), która trwała od 28 sierpnia do 30 września i podobnie jak „Pandższir-82” zakończyła się bez większych sukcesów. W połowie września, wykorzystując wycofywanie się sił przeciwnika, Masud przeszedł do ofensywy i zaczął atakować posterunki rządowe. Pomimo kontrakcji radzieckiego lotnictwa, w początkach października zaatakowali Rukhę (którą zdobyli 16 listopada) i Bazarak, zajmując do końca listopada praktycznie całą Dolinę Pandższiru. Nie mając możliwości powstrzymania natarcia przeciwnika, a także w obliczu partyzanckiej ofensywy we wschodnim Afganistanie, Rosjanie rozpoczęli pod koniec 1982 roku rozmowy pokojowe z Masudem, które zaowocowały podpisaniem rozejmu na blisko półtora roku (21 marca 1983 – 22 sierpnia 1984).

title: Operacja Pandższir-82

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Pandższir-82
 |epoka        = czasy najnowsze
 |konflikt     = [[Radziecka interwencja w Afganistanie]]
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |czas         = 10–29 maja 1982
 |miejsce      = [[Pandższir (prowincja)|prowincja Pandższir]]
 |terytorium   = [[Afganistan]]
 |przyczyna    = zagrożenie dla drogi zaopatrzeniowej ze strony mudżahedinów
 |wynik        = nierozstrzygnięty
* kontynuacja konfliktu
 |strona1      = {{Państwo|SUN}}
{{państwo|AFG|1980}}
 |strona2      = {{flaga grafika|Flag of Jihad.svg}} [[Mudżahedin|Mudżahedini afgańscy]]
 |dowódca1     = Norat Ter-Grigorjanc
 |dowódca2     = [[Ahmad Szah Masud]]
 |siły1        = {{flaga|SUN}} {{flaga|AFG|1980}} 12 000
 |siły2        = 4000+
 |straty1      = 700 zabitych
1 000 rannych
38 czołgów i transporterów
8 samolotów
13 śmigłowców
 |straty2      = 100 – 6000 zabitych<ref>Tak olbrzymia rozbieżność jest wypadkową danych podawanych przez obydwie strony konfliktu. Obydwie podawane wartości wydają się mało prawdopodobne.</ref>
 |kod mapy     =
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Pandższir-82''' – kryptonim radzieckiej operacji przeciwpartyzanckiej przeprowadzonej w [[Dolina Pandższeru|Dolinie Pandższiru]] przeciwko [[mudżahedini|mudżahedinom]] [[Ahmad Szah Masud|Szaha Masuda]] w 1982 roku. Jedna z dwóch większych (obok ''„[[Operacja Pandższir-84|Pandższir-84]]”'') operacji radzieckich przeprowadzonych w tym regionie w czasie [[radziecka interwencja w Afganistanie|wojny w Afganistanie]] (w sumie było ich [[Radzieckie operacje w Dolinie Pandższiru|trzynaście]]). W rosyjskiej [[nazewnictwo|nomenklaturze]] nosi nazwę '''V operacja pandższirska'''.
[[Plik:Vallée du Pandjchir - Mai 2006.jpg|thumb|Wejście do Doliny Pandższiru]]

== Cele ==
Celem operacji było zniszczenie baz oddziałów mudżahedinów w dolinie rzeki Pandższir. Zagrażali oni jedynej drodze zaopatrzeniowej łączącej przez [[Salang (tunel)|tunel Salang]] północną część kraju (graniczącą z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]) z jego głównymi miastami na południu i wschodzie. Dokonywały również ataków na główną bazę lotniczą strony radziecko-rządowej w [[Bagram]]ie.

== Pierwsze starcia ==
Do pierwszych starć w Dolinie doszło już w połowie 1978 roku, kiedy to na czele 20 uzbrojonych członków partii ''Dżamiat-i Islami'' pojawił się w niej Ahmed Szah-Masud. W ciągu kolejnych czterech lat jego oddział rozrastał się (w lecie 1981 liczył już 5000 ludzi) i atakował konwoje z zaopatrzeniem z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] oraz ostrzeliwał lotnisko w Bagram. Pomimo kilku ofensyw przeprowadzonych w latach 1980–1981 przeciwko jego oddziałom stawał się coraz większym problemem dla strony radziecko-rządowej. W 1982 roku Rosjanie postanowili rozprawić się z nim ostatecznie.

== Plan ==
Operacja jaką zamierzali przeprowadzić Rosjanie była klasycznym przykładem często stosowanych w Afganistanie działań typu „młot i kowadło”. Opracowany przez sztabowców [[40 Armia (ZSRR)|40. Armii]] plan przewidywał wykonanie głównego uderzenia z rubieży wyjściowej z rejonu [[Czarikar]]u w głąb Doliny, przy jednoczesnym uderzeniu pomocniczym od północnego wschodu. Oba ugrupowania miały spotkać się w górnej części Doliny, poniżej przełęczy Andżuman. Działaniom wojsk lądowych miały towarzyszyć ataki lotnicze oraz desanty taktyczne. Od wcześniejszych operacji radzieckich w Dolinie Pandższiru, ta miała różnić się skalą i swoim zasięgiem – uderzające siły dzieliło w linii prostej 300 km.

== Siły stron ==
; [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]

* 108 i 201 dyw. piech. zmech.
* 103 gw. dyw. powietrznodesantowa

; [[Demokratyczna Republika Afganistanu|DRA]]

* 8 dyw. piech. zmech.
* 38 bryg. komandosów

W operacji wzięło udział 12 000 żołnierzy radzieckich i afgańskich, 320 pojazdów bojowych 155 dział i moździerzy 104 helikopterów i 26 samolotów.

Siły Masuda zgromadzone wiosną 1982 w Dolinie Pandższiru liczyły 3000 – 4000 ludzi podzielonych na 6 mobilnych grup uderzeniowych „motorak” po 90-100 ludzi każda. Praktycznie nie posiadał broni ciężkiej.

== Operacja ==
[[Plik:Jamiat e-Islami in Shultan Valley 1987 with Dashaka.jpg|thumb|Mudżahedini Ahmad Szah Masuda]]

W nocy z 7 na 8 stycznia partyzanci ponownie ostrzelali Bagram i to bardzo skutecznie – zniszczyli i uszkodzili 20 samolotów i helikopterów. W odpowiedzi strona rosyjsko-rządowa przeprowadziła serię akcji pacyfikacyjnych w rejonie Czarikaru i Nidżrabu i w samej Dolinie Pandższiru. Ustąpienie śniegów pozwoliło Rosjanom na podjęcie w dniach 2–18 marca kolejnych działań w Dolinie, w trakcie których zabito prawie 1000 mudżahedinów, a 750 osób aresztowano. Wszystkie te operacje były wstępem do szeroko zakrojonej ofensywy. Otrzymała ona kryptonim ''„Pandższir-82”''.

W nocy z 24 na 25 kwietnia, w ostatniej fazie przygotowań radzieckich, Masud ponownie zaatakował Bagram i zniszczył 20 maszyn. Ponieważ przygotowania do operacji były praktycznie zakończone, dowództwo 40 A. postanowiło odpowiedzieć natychmiastowym kontruderzeniem. Jednak względy polityczne – rozpoczęcie w [[Genewa|Genewie]] afgańsko-pakistańskich rokowań pod auspicjami [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] – sprawiły, że termin wyznaczony pierwotnie na 27 kwietnia przesunięto o trzy tygodnie. W dniach 6–16 maja dowództwo radzieckie przeprowadziło działania pozorujące w Dolinie Ghorbandu, a 10 maja rozpoczęło właściwą operację w Pandższirze. Tego dnia rządowe oddziały 8 dyw. piech. i 38 bryg. komandosów przeprawiły się przez [[Pandższir (rzeka)|rzekę Pandższir]] pod Gulbaharem i przy wsparciu radzieckiego lotnictwa rozpoczęło marsz w górę Doliny. Do połowy maja Rosjanie zakończyli koncentrację u wylotu Doliny i byli gotowi do podjęcia działań. Trzon ich sił stanowiły dwa pułki piechoty zmotoryzowanej ze 108 i 201 dywizji oraz pułk ze 103 dywizji powietrznodesantowej.

Do pierwszych działań radzieckich w Dolinie doszło w nocy z 15 na 16 maja, kiedy to jedenaście kompanii rozpoznawczych zajęło wzniesienia po obu stronach wejścia do Doliny. Następnej nocy jeden z batalionów 177 pułku piechoty zmotoryzowanej wkroczył do Doliny na głębokość 10 km., 17 maja trzy bataliony radzieckie rozpoczęły natarcie w górę Pandższiru. Podczas gdy jeden batalion posuwał się na transporterach drogą w stronę Rukhi i [[Bazarak]]u, dwa pozostałe ruszyły zboczami Doliny. W ciągu dnia, śmigłowce wysadziły w różnych miejscach Doliny w sumie siedem radzieckich i jeden afgański batalion w charakterze desantów wspierających natarcie. Ich głównym zadaniem było opanowanie przełęczy łączących Pandższir z sąsiednimi dolinami, przez które płynęły posiłki i zaopatrzenie dla mudżahedinów. W ich trakcie Rosjanie ponieśli dotkliwe straty, ponieważ lecące nisko w dolinach śmigłowce były łatwym celem dla partyzantów, posiadających stanowiska ogniowe nawet na wysokości 4000 – 5000 metrów. Wszystkie oddziały radziecko-afgańskie posiadały wsparcie taktycznego lotnictwa radzieckiego – samolotów i śmigłowców szturmowych. Podczas pierwszego dnia operacji, Rosjanie wyparli główne siły Masuda z Doliny na pobliskie wzgórza i zajęli Anowar oraz Rukhę, docierając do Bazaraku. Drugiego dnia operacji – 18 maja, atakujący napotkali pierwszy poważniejszy opór – ich kolumna posuwająca się w stronę Chindżu, została zaatakowana pod Duabu i dostała się w krzyżowy ogień mudżahedinów. Stracili 6 transporterów i kilka czołgów. Dopiero atak 6 wezwanych przez radio szturmowych [[Mi-24]] zmusił partyzantów do wycofania się i pozwolił Rosjanom na połączenie się z desantem wysadzonym poprzedniego dnia w Chindżu. Kolejne dni i wchodzenie Rosjan coraz dalej w głąb Doliny zaowocowały eskalacją walk, w wyniku których Rosjanie stracili ok. 100 żołnierzy. Wykazały one również niskie morale afgańskich żołnierzy strony rządowej, którzy masowo dezerterowali, w wyniku czego jednostki te zostały wycofane na tyły. Trzeci dzień operacji (19 maja) przyniósł desant dwóch nowych batalionów w Dolinie i kolejne walki w rejonie Chindżu. 20 maja w górnej części Pandższiru i w rejonie Szachran zostały wysadzone dwa kolejne bataliony radzieckie, których celem było powstrzymanie odchodzenia mudżahedinów z Doliny i napływu posiłków z [[Pakistan]]u. Po zablokowaniu dróg zajęły one Koran-wa-Mudżan i Andżuman, zamykając w ten sposób północne wyjście do Doliny. Następnie zaczęły one schodzić w dół wąwozu, zajmując kontrolowany nieprzerwanie od 1979 roku przez mudżahedinów Daszt-i Riwat. 21 maja operacja weszła w ostatnią fazę. Po dostarczeniu drogą lotniczą posiłków, 29 maja oddziały posuwające się od strony Daszt-i Riwatu połączyły się ze zgrupowaniem idącym od strony Chindżu i w ten sposób cała północna część Doliny Pandższiru znalazła się pod kontrolą Rosjan.

Już 30 maja oddziały radzieckie zaczęły opuszczać Dolinę i do 4 czerwca większość sił biorących udział w operacji powróciła do baz w Kabulu i Bagramie. Pozostawiły w niej tylko jeden, wzmocniony artylerią batalion stacjonujący w Anowarze i brygadę komandosów afgańskich (kilka dni później na skutek dezercji została ona wycofana z Doliny).

== Ocena operacji ==
Według strony radzieckiej operacja ''„Panczszir-82”'' zakończyła się pełnym sukcesem – zabito ok. 6000 partyzantów, 200 wzięto do niewoli, rozbito 230 stanowisk ogniowych i zlikwidowano 30 składów z amunicją i żywnością. Zdaniem partyzantów afgańskich, w trakcie dwutygodniowych walk przeciwnik stracił 700 zabitych (w tym 300-400 Rosjan) i ok. 1000 rannych. Ponad 300 żołnierzy afgańskich i 18 radzieckich zdezerterowało. Mudżahedini zniszczyli 38 czołgów i transporterów, 8 samolotów i 13 śmigłowców. Straty własne oceniali na 100 zabitych. Nie są znane straty ludności cywilnej, jednak po zakończeniu operacji jej liczebność spadła w Dolinie blisko o połowę (ze 100 tys. do 40–50 tys.).

Druga połowa 1982 roku dowiodła, że oczekiwania dowódców radzieckich związane z majową operacją spełzły na niczym. Do końca lipca mudżahedini wyparli z północnej i środkowej części Doliny 38 brygadę komandosów, a ich naporu nie były w stanie powstrzymać kilkutysięczne rządowe posiłki (ok. 1300 żołnierzy po prostu zdezerterowało). Rosjanie postanowili przeprowadzić nową operację pacyfikacyjną („VI operacja pandższirska”), która trwała od 28 sierpnia do 30 września i podobnie jak ''„Pandższir-82”'' zakończyła się bez większych sukcesów. W połowie września, wykorzystując wycofywanie się sił przeciwnika, Masud przeszedł do ofensywy i zaczął atakować posterunki rządowe. Pomimo kontrakcji radzieckiego lotnictwa, w początkach października zaatakowali Rukhę (którą zdobyli 16 listopada) i Bazarak, zajmując do końca listopada praktycznie całą Dolinę Pandższiru. Nie mając możliwości powstrzymania natarcia przeciwnika, a także w obliczu partyzanckiej ofensywy we wschodnim Afganistanie, Rosjanie rozpoczęli pod koniec 1982 roku rozmowy pokojowe z Masudem, które zaowocowały podpisaniem rozejmu na blisko półtora roku (21 marca 1983 – 22 sierpnia 1984).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Andrzej Kowalczyk, ''Afganistan 79-89'', Warszawa 1994.

{{Radziecka interwencja w Afganistanie}}

[[Kategoria:1982 w Azji]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Afganistanu]]
[[Kategoria:Bitwy podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie|Pandższir]]
[[Kategoria:Bitwy w 1982|Pandższir]]

title: Pandższir-82

Miejsce: prowincja Pandższir

Terytorium: Afganistan

Wynik: nierozstrzygnięty - kontynuacja konfliktu

title: Strony konfliktu

ZSRR · Afganistan: Mudżahedini afgańscy

title: Dowódcy

Norat Ter-Grigorjanc: Ahmad Szah Masud

title: Siły

title: Straty

100 – 6000 zabitych


text:
# Lebogang Moeng
Lebogang Moeng (ur. 10 października 1989) – południowoafrykański lekkoatleta, sprinter.

## Osiągnięcia
- złoty medalista mistrzostw RPA w biegu na 400 metrów (2011 & 2012)

## Rekordy życiowe
- Bieg na 200 metrów – 20,51 (2012)
- Bieg na 400 metrów – 45,47 (2011)

title: Lebogang Moeng

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Lebogang Moeng
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[10 października]] [[1989]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|RSA}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Lebogang Moeng''' (ur. 10 października 1989) – [[Południowa Afryka|południowoafrykański]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], sprinter.

== Osiągnięcia ==
* złoty medalista mistrzostw RPA w biegu na 400 metrów ([[Mistrzostwa Południowej Afryki w Lekkoatletyce 2011|2011]] & [[Mistrzostwa Republiki Południowej Afryki w Lekkoatletyce 2012|2012]])

== Rekordy życiowe ==
* [[Bieg na 200 metrów]] – 20,51 (2012)
* [[Bieg na 400 metrów]] – 45,47 (2011)

== Bibliografia ==
* {{tilastopaja |id=128662 |nazwa=Lebogang Moeng |data dostępu=2020-03-26}}

{{SORTUJ:Moeng, Lebogang}}
[[Kategoria:Południowoafrykańscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]

title: · Lebogang Moeng

Data urodzenia: 10 października 1989


text:
# Knäck
Knäck – szwedzka odmiana cukierków typu toffi, przygotowywanych najczęściej metodami domowymi na święta Bożego Narodzenia.

## Charakterystyka
Najważniejszymi składnikami masy tworzącej knäck są cukier, masło i śmietana (36%) oraz posiekane migdały. Składniki miesza się, doprowadza do wrzenia i gotuje kilkanaście-kilkadziesiąt minut. Gorącą masę przekłada się do pergaminowych foremek na babeczki (w przeszłości papierowych, wycinanych samodzielnie) i pozostawia do zastygnięcia.

## Historia
Najstarszy przepis na słodycze pochodzi z 1858 (książka kucharska dla dzieci). W 1900 recepturę zbliżoną do obecnej opublikowano w książce kucharskiej Iduns hjälpreda pod redakcją Mathildy Langlet. W pierwszej połowie XX wieku zamiast migdałów stosowano miażdżone suchary dające bardziej porowatą teksturę i więcej przestrzeni na masę.

title: Knäck

wikitext:
{{Żywność infobox
 | nazwa = Knäck
 | nazwa oryginalna =
 | danie = cukierek
 | grafika = Knäck (26pcs).jpg
 | opis grafiki =
 | inne nazwy =
 | rodzaj =
 | data wprowadzenia = przed 1858
 | miejsce wprowadzenia = [[Szwecja]]
 | data wycofania =
 | producent =
 | dystrybutor =
 | pochodzenie = ludowe
 | autor =
 | kuchnia = [[kuchnia szwedzka]]
 | obróbka = [[gotowanie]]
 | składniki = [[masło]], [[cukier spożywczy|cukier]], [[śmietana]], [[migdały]]
 | odmiany =
 | uwagi =
 | wikiźródła =
 | wikibooks =
 | wikicytaty =
 | wikisłownik =
 | commons = Category:Knäck
 | www =
}}
'''Knäck''' – [[Szwecja|szwedzka]] odmiana [[Cukierek|cukierków]]<ref>{{Cytuj |autor = Angela Hoffman, Merja Kytö |tytuł = The Linguistic Landscapes of Swedish Heritage Cookbooks in the American Midwest, 1895–2005 |czasopismo = Studia Neophilologica |data = 2017-07-03 |data dostępu = 2022-01-11 |issn = 0039-3274 |wolumin = 89 |numer = 2 |s = 261–286 |doi = 10.1080/00393274.2017.1301783}}</ref> typu [[toffi]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Isabelle Fredborg |tytuł = Swedish Christmas toffees—knäck |data = 2019-12-11 |data dostępu = 2022-01-11 |opublikowany = Swedish Spoon |url = http://swedishspoon.com/knack/ |język = en}}</ref>, przygotowywanych najczęściej metodami domowymi na święta [[Boże Narodzenie|Bożego Narodzenia]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Isabelle Fredborg |tytuł = Swedish Christmas toffees—knäck |data = 2019-12-11 |data dostępu = 2022-01-11 |opublikowany = Swedish Spoon |url = http://swedishspoon.com/knack/ |język = en}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Knäck, czyli szwedzkie karmelki o smaku toffi. Zakochacie się w nich |data = 2021-12-21 |data dostępu = 2022-01-11 |opublikowany = OnetGotowanie |url = https://gotowanie.onet.pl/przepisy/knack-czyli-szwedzkie-karmelki-o-smaku-toffi-zakochacie-sie-w-nich/zqqvnw5 |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Amanda Maier: Her Life and Career as a Nineteenth-Century Woman Violinist - ProQuest |data dostępu = 2022-01-11 |s = 6 |opublikowany = www.proquest.com |url = https://www.proquest.com/openview/cb8c6a20833fd141b738f8f25e98f79b/1?pq-origsite=gscholar&cbl=18750 |język = pl}}</ref>.

== Charakterystyka ==
Najważniejszymi składnikami masy tworzącej knäck są [[cukier]], [[masło]] i [[śmietana]] (36%)<ref name=":1" /><ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Knäck med Västerbottensost® |data dostępu = 2022-01-11 |opublikowany = {{!}} Västerbottensost® |url = https://vasterbottensost.com/recept/knack-med-vasterbottensost/ |język = sv}}</ref> oraz [[Siekanie (sztuka kulinarna)|posiekane]] [[migdały]]<ref name=":1" />. Składniki miesza się, doprowadza do [[Wrzenie (fizyka)|wrzenia]] i [[Gotowanie|gotuje]] kilkanaście-kilkadziesiąt minut<ref name=":1" /><ref name=":2" />. Gorącą masę przekłada się do pergaminowych foremek na babeczki (w przeszłości papierowych, wycinanych samodzielnie<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Isabelle Fredborg |tytuł = Swedish Christmas toffees—knäck |data = 2019-12-11 |data dostępu = 2022-01-11 |opublikowany = Swedish Spoon |url = http://swedishspoon.com/knack/ |język = en}}</ref>) i pozostawia do zastygnięcia<ref name=":1" />.

== Historia ==
Najstarszy przepis na słodycze pochodzi z 1858 ([[książka kucharska]] dla dzieci). W 1900 recepturę zbliżoną do obecnej opublikowano w książce kucharskiej ''Iduns hjälpreda'' pod redakcją [[Mathilda Langlet|Mathildy Langlet]]. W pierwszej połowie XX wieku zamiast migdałów stosowano miażdżone [[Suchary (pieczywo)|suchary]] dające bardziej porowatą [[Tekstura (żywność)|teksturę]] i więcej przestrzeni na masę<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Boże Narodzenie}}
[[Kategoria:Kuchnia szwedzka]]
[[Kategoria:Boże Narodzenie w Szwecji]]
[[Kategoria:Cukierki]]
[[Kategoria:Kuchnia bożonarodzeniowa]]

title: Knäck

Kuchnia: kuchnia szwedzka

Data i miejsce powstania: przed 1858 · Szwecja

Obróbka żywności: gotowanie

title: Składniki

Składniki: masło, cukier, śmietana, migdały


text:
# Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie
Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie (315.1) znajduje się w północnej części Polski, charakteryzuje się monotonnym krajobrazem. Krajobraz tego pojezierza jest równinny, urozmaicają go małe jeziora i malownicza dolina rzeki Drwęcy, a na wschodzie – Garb Lubawski. Charakterystyczne jeziora dla tego pojezierza to: Jezioro Chełmżyńskie i Bachotek. Najwyższym szczytem na terenie pojezierzy Chełmińsko-Dobrzyńskich jest Dylewska Góra 312 m n.p.m. Występuje tam łagodny klimat przejściowy pomiędzy morskim a kontynentalnym. Opady tam są zazwyczaj mniejsze niż średnia opadów w Polsce. W tym regionie bardzo dobrze rozwinięte jest rolnictwo. Na żyznych glebach: czarnych ziemiach, madach i glebach brunatnych uprawia się pszenicę, buraki cukrowe i żyto. Największe miasto w tej okolicy to Toruń.

title: Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie

wikitext:
{{Region infobox
 |nazwa=Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie
 |obrazek=
 |opis_obrazka=
 |mapa=Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie.png
 |megaregion=[[Pozaalpejska Europa Środkowa]]
 |prowincja=[[Niż Środkowoeuropejski]]
 |podprowincja=[[Pojezierza Południowobałtyckie]]
 |makroregion=Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie
 |mezoregion=
 |mikroregion=
 |jednostki=[[Polska]]:
  [[województwo kujawsko-pomorskie|woj. kujawsko-pomorskie]] [[województwo warmińsko-mazurskie|woj. warmińsko-mazurskie]]
 [[województwo mazowieckie|woj. mazowieckie]]
}}
'''Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie''' ([[Regionalizacja fizycznogeograficzna Polski|315.1]]) znajduje się w północnej części [[Polska|Polski]], charakteryzuje się monotonnym [[krajobraz]]em. Krajobraz tego pojezierza jest równinny, urozmaicają go małe jeziora i malownicza dolina rzeki Drwęcy, a na wschodzie – [[Garb Lubawski]]. Charakterystyczne [[jezioro|jeziora]] dla tego pojezierza to: [[Jezioro Chełmżyńskie]] i [[Bachotek (jezioro)|Bachotek]]. Najwyższym szczytem na terenie pojezierzy Chełmińsko-Dobrzyńskich jest [[Dylewska Góra]] 312 m n.p.m. Występuje tam łagodny [[klimat]] przejściowy pomiędzy morskim a kontynentalnym. [[opad atmosferyczny|Opady]] tam są zazwyczaj mniejsze niż średnia opadów w Polsce. W tym regionie bardzo dobrze rozwinięte jest [[rolnictwo]]. Na żyznych glebach: czarnych ziemiach, madach i glebach brunatnych uprawia się pszenicę, buraki cukrowe i żyto. Największe miasto w tej okolicy to [[Toruń]].

{{Pojezierza Południowobałtyckie}}
{{Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie}}

[[Kategoria:Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie| ]]

title: Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie

Megaregion: Pozaalpejska Europa Środkowa

Prowincja: Niż Środkowoeuropejski

Podprowincja: Pojezierza Południowobałtyckie

Makroregion: Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie

Zajmowane · jednostki · administracyjne: Polska: · woj. kujawsko-pomorskie woj. warmińsko-mazurskie · woj. mazowieckie


text:
# Miyavizm
Miyavizm (雅-miyavizm-主義) – trzeci album Miyaviego, wydany 1 czerwca 2005 roku. W wersji limitowanej zawiera piosenkę "Shakespeare ni Sasagu" (シェイクスピアに捧ぐ) zamiast utworów 11 i 12.

## Lista utworów
1. Sukkyanen Myv ~Myv Man Koshiki Oenka~ (Zenpen) – 2:25
(好っきゃねんMYV～MYVマン公式応援歌～(前編))
2. Koi wa Push Phone – 3:59
(恋はプッシュホン♪)
3. VIVA VIVA VIVAP -jinsei, naki warai- – 4:13
(ビバ★ビバ★ビバップ～,泣き笑い～)
4. Pop'n'roll koshien (baseball) – 4:17
(ポップンロール甲子園(ベースボール))
5. Aho Matsuri – 3:56
(阿呆祭-アホまつり)
6. Sai sai sainara Bye bye bye/featuring: PSY – 3:07
(さいさいさいならByebyebye, featuring: PSY)
7. Ame ni Utaeba ~Pichi Pichi Chapu Chapu Ran Ran Blues~ – 3:39
(雨に唄えば～ピチピチチャプチャプランランブルース～)
8. Rock'N'Roll Is "not" Dead – 3:31
(ロックンロールは眠らない)
9. Papa Mama ~Nozomarenu Baby~ – 4:03
(♂パパママ♀～望まれヌBaby～)
10. Sukkyanen Myv ~Myv Man Koshiki Oenka~ (Kohen) – 1:58
(好っきゃねんMYV～MYVマン公式応援歌～(後編))
11. Rock no Gyakushuu -Super Star no Jouken- – 3:36 (bonus track)
(ロックの逆襲–スーパースターの条件–)
12. Freedom Fighters -Ice Cream Motta Hadashi no Megami to, Kikan Juu Motta Hadaka no Ousama- – 4:53 (bonus track)
(Freedom Fighters–アイスクリーム持った裸足の女神と、機関銃持った裸の王様–)

title: Miyavizm

wikitext:
{{dopracować|dodać źródła=2021-04}}{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = 雅-miyavizm-主義
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Miyavi]]
 |wydany                    = [[1 czerwca]] [[2005]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[J-rock]]
 |długość                   = 40:40
 |wytwórnia                 = PS Company/Universal Records
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2005
 |poprzedni album           = [[Galyuu]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2003
 |następny album            = [[Myv Pops]]
 |rok następnego albumu     = 2006
}}
'''Miyavizm''' (雅-miyavizm-主義) – trzeci album [[Miyavi]]ego, wydany 1 czerwca 2005 roku. W wersji limitowanej zawiera piosenkę "Shakespeare ni Sasagu" (シェイクスピアに捧ぐ) zamiast utworów 11 i 12.

== Lista utworów ==
# Sukkyanen Myv ~Myv Man Koshiki Oenka~ (Zenpen) – 2:25
(好っきゃねんMYV～MYVマン公式応援歌～(前編))
# Koi wa Push Phone – 3:59
(恋はプッシュホン♪)
# VIVA VIVA VIVAP -jinsei, naki warai- – 4:13
(ビバ★ビバ★ビバップ～,泣き笑い～)
# Pop'n'roll koshien (baseball) – 4:17
(ポップンロール甲子園(ベースボール))
# Aho Matsuri – 3:56
(阿呆祭-アホまつり)
# Sai sai sainara Bye bye bye/featuring: PSY – 3:07
(さいさいさいならByebyebye, featuring: PSY)
# Ame ni Utaeba ~Pichi Pichi Chapu Chapu Ran Ran Blues~ – 3:39
(雨に唄えば～ピチピチチャプチャプランランブルース～)
# Rock'N'Roll Is "not" Dead – 3:31
(ロックンロールは眠らない)
# Papa Mama ~Nozomarenu Baby~ – 4:03
(♂パパママ♀～望まれヌBaby～)
# Sukkyanen Myv ~Myv Man Koshiki Oenka~ (Kohen) – 1:58
(好っきゃねんMYV～MYVマン公式応援歌～(後編))
# Rock no Gyakushuu -Super Star no Jouken- – 3:36 (bonus track)
(ロックの逆襲–スーパースターの条件–)
# Freedom Fighters -Ice Cream Motta Hadashi no Megami to, Kikan Juu Motta Hadaka no Ousama- – 4:53 (bonus track)
(Freedom Fighters–アイスクリーム持った裸足の女神と、機関銃持った裸の王様–)

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2005]]

[[sv:Miyavizm]]

title: 雅-miyavizm-主義

Wydany: 1 czerwca 2005

Gatunek: J-rock

Wydawnictwo: PS Company/Universal Records

Galyuu · (2003): 雅-miyavizm-主義 · (2005) · Myv Pops · (2006)


text:
# Bitwa pod Bladensburgiem
Bitwa pod Bladensburgiem miała miejsce 24 sierpnia 1814 roku podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej.
Co niezwykłe, na polu bitwy znalazł się prezydent Stanów Zjednoczonych James Madison a także sekretarz stanu James Monroe.
Bitwa zakończyła się zwycięstwem oddziałów brytyjskich, co pozwoliło im na zdobycie Waszyngtonu i spalenie Białego Domu, Kapitolu i innych budynków rządowych w mieście.

title: Bitwa pod Bladensburgiem

wikitext:
[[Plik:Burning of Washington 1814.jpg|right|thumb|200px|Rycina przedstawiająca bitwę]]
'''Bitwa pod Bladensburgiem''' miała miejsce [[24 sierpnia]] [[1814]] roku podczas [[wojna brytyjsko-amerykańska|wojny brytyjsko-amerykańskiej]].

Co niezwykłe, na polu bitwy znalazł się [[prezydenci Stanów Zjednoczonych|prezydent Stanów Zjednoczonych]] [[James Madison]] a także [[Sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych|sekretarz stanu]] [[James Monroe]]<ref>[http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=3862200 Retracing the 'Bladensburg Races'] [[National Public Radio]] {{lang|en}}</ref>.

Bitwa zakończyła się zwycięstwem oddziałów brytyjskich, co pozwoliło im na zdobycie [[Waszyngton]]u i spalenie [[Biały Dom|Białego Domu]], [[Kapitol Stanów Zjednoczonych|Kapitolu]] i innych budynków rządowych w mieście.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bitwy wojny brytyjsko-amerykańskiej|Bladensburg]]
[[Kategoria:Bitwy w 1814|Bladensburgiem]]


text:
# Parafia św. Bernardyna w Browns Plains
Parafia św. Bernardyna w Browns Plains – parafia rzymskokatolicka, należąca do archidiecezji Brisbane.
Przy parafii funkcjonują dwie szkoły katolickie: Szkoła Podstawowa św. Bernardyna, oraz Emmaus College.

title: Parafia św. Bernardyna w Browns Plains

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. św. Bernardyna
w Browns Plains
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Queensland
 |siedziba                = [[Browns Plains]]
 |adres                   = 25 Vergulde Road, Regents Park 4118
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = [[Archidiecezja]]
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja Brisbane|Brisbane]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Bernardyna w Browns Plains]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           = ks. Anthony Girvan PP
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Bernardyn ze Sieny|św. Bernardyna ze Sieny]]
 |dzień wspomnienia       = wspomnienie św. Bernardyna ze Sieny
20 maja
 |współrzędne             = 27°40′14,4″S 153°02′03,6″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia św. Bernardyna w [[Browns Plains]]''' – [[parafia]] [[Kościół katolicki|rzymskokatolicka]], należąca do [[Archidiecezja Brisbane|archidiecezji Brisbane]]<ref name=parafia>{{Cytuj stronę | url = http://www.bne.catholic.net.au/asp/index.asp?pgid=11521 | tytuł = Browns Plains - St Bernardine | język = en | data dostępu = 2014-09-08 | archiwum = https://web.archive.org/web/20140909031441/http://www.bne.catholic.net.au/asp/index.asp?pgid=11521 | zarchiwizowano = 2014-09-09 }}</ref>.

Przy parafii funkcjonują dwie szkoły katolickie: Szkoła Podstawowa św. Bernardyna, oraz Emmaus College<ref name=parafia />.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.stbernardines.qld.edu.au/Pages/default.aspx strona internetowa Szkoły Podstawowej św. Bernardyna]
* [http://www.emmausjimboomba.qld.edu.au/ strona internetowa Emmaus College]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{DEFAULTSORT:Browns Plains}}
[[Kategoria:Parafie archidiecezji Brisbane]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Bernardyna]]

title: Parafia · pw. św. Bernardyna · w Browns Plains

Państwo: Australia

Stan: Queensland

Siedziba: Browns Plains

Adres: 25 Vergulde Road, Regents Park 4118

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: Brisbane

Kościół parafialny: Kościół św. Bernardyna w Browns Plains

Administrator: ks. Anthony Girvan PP

Wezwanie: św. Bernardyna ze Sieny

Wspomnienie liturgiczne: wspomnienie św. Bernardyna ze Sieny · 20 maja


text:
# Guy de Valle Flor
Guy Chaves de Valle Flor (ur. 19 maja 1920 w Pau we Francji) – portugalski strzelec, olimpijczyk i medalista mistrzostw Europy.

## Kariera
Dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich (IO 1960, IO 1964). Startował wyłącznie w trapie, w którym zajął 15. pozycję w Rzymie i 28. lokatę w Tokio (w zawodach wystąpiło odpowiednio 66 i 51 strzelców).
W 1956 roku zdobył brązowy medal mistrzostw Europy w skeecie. Wielokrotny zwycięzca Pucharu Portugalii w trapie (1958, 1959, 1960, 1963, 1965, 1968).

## Wyniki

### Igrzyska olimpijskie
| Igrzyska   | Konkurencja | Wynik    | Miejsce | Źródło |
| ---------- | ----------- | -------- | ------- | ------ |
| Rzym 1960  | Trap        | 180 pkt. | 15      | [ 2 ]  |
| Tokio 1964 | Trap        | 186 pkt. | 28      | [ 3 ]  |

title: Guy de Valle Flor

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Guy de Valle Flor
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = strzelectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 19 maja 1920
 |miejsce urodzenia         = [[Pau (Pireneje Atlantyckie)|Pau]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 170 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      = Sociedade de Tiro a Chumbo da Abrigada<ref name="sociedade" />
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|POR|1933}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|ST|}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Europy w Strzelaniu do Rzutków 1956|San Sebastián 1956]]|skeet}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Guy Chaves de Valle Flor''' (ur. [[19 maja]] [[1920]] w [[Pau (Pireneje Atlantyckie)|Pau]] we [[Francja|Francji]]) – [[Portugalia|portugalski]] [[Strzelectwo|strzelec]], olimpijczyk i medalista mistrzostw Europy.

== Kariera ==
Dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich ([[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1960|IO 1960]], [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1964|IO 1964]]). Startował wyłącznie w [[trap (sport)|trapie]], w którym zajął 15. pozycję w [[Rzym]]ie i 28. lokatę w [[Tokio]] (w zawodach wystąpiło odpowiednio 66 i 51 strzelców)<ref name="trap60" /><ref name="trap64" />.

W 1956 roku zdobył brązowy medal [[Mistrzostwa Europy w Strzelaniu do Rzutków 1956|mistrzostw Europy]] w [[skeet|skeecie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.issf-sports.org/competitions/results.ashx | tytuł = Championship | opublikowany = issf-sports.org | język = en | data dostępu = 2021-10-30}}</ref>. Wielokrotny zwycięzca Pucharu Portugalii w trapie (1958, 1959, 1960, 1963, 1965, 1968)<ref name="sociedade">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20180831160239/http://fptac.pt/HISTORICO/HISTORICO_TACA_PORTUGAL_TRAP.pdf | tytuł = TAÇA DE PORTUGAL DE TRAP | opublikowany = fptac.pt | język = pt | data dostępu = 2021-10-30}}</ref>.

== Wyniki ==
=== Igrzyska olimpijskie ===
{|class="wikitable" border="1" width=40% style="font-size:90%"
|-
! Igrzyska
! Konkurencja
! Wynik
! Miejsce
! Źródło
|-
|[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1960|Rzym 1960]]
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960 – trap|Trap]]
|align=center|180 pkt.
|align=center|15
|align=center|<ref name="trap60">{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51692 | tytuł = Trap, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-10-30}}</ref>
|-
|[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1964|Tokio 1964]]
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1964 – trap|Trap]]
|align=center|186 pkt.
|align=center|28
|align=center|<ref name="trap64">{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51707 | tytuł = Trap, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-10-30}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/athletes/43766 | tytuł = Guy de Valle Flor | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-10-30}}
* {{Cytuj stronę | url = https://www.issf-sports.org/athletes/athlete.ashx?personissfid=SHPORM0000000015 | tytuł = Guy DE VALLE-FLOR Portugal (POR) | opublikowany = issf-sports.org | język = en | data dostępu = 2021-10-30}}

{{SORTUJ:de Valle Flor, Guy}}
[[Kategoria:Portugalscy strzelcy]]
[[Kategoria:Portugalscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1964]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1920]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pau]]

title: · Guy de Valle Flor

Data i miejsce urodzenia: 19 maja 1920 · Pau

Klub: Sociedade de Tiro a Chumbo da Abrigada

title: Dorobek medalowy

brąz: San Sebastián 1956 · skeet


text:
# Kara śmierci na Cyprze
Kara śmierci na Cyprze – została zniesiona za zabójstwo 15 grudnia 1983 roku. Formalne zniesienie kary głównej nastąpiło 19 kwietnia 2002 roku.
Ostatnia egzekucja miała miejsce 13 czerwca 1962 roku w więzieniu w Nikozji, gdzie powieszono trzy osoby skazane za morderstwo: Hambisa Zacharię, Michaela Hiletikosa i Lazarisa Demetriou. Wcześniej w latach 1956–1957 Brytyjczycy wykonali dziewięć wyroków śmierci za działalność w organizacji EOKA.

title: Kara śmierci na Cyprze

wikitext:
'''[[Kara śmierci]] na [[Cypr]]ze''' – została zniesiona za [[zabójstwo]] [[15 grudnia]] [[1983]] roku. Formalne zniesienie kary głównej nastąpiło [[19 kwietnia]] [[2002]] roku.

Ostatnia egzekucja miała miejsce [[13 czerwca]] [[1962]] roku w [[Centralne Więzienia Nikozji|więzieniu w Nikozji]], gdzie powieszono trzy osoby skazane za morderstwo: Hambisa Zacharię, Michaela Hiletikosa i Lazarisa Demetriou. Wcześniej w latach [[1956]]–[[1957]] Brytyjczycy wykonali dziewięć wyroków śmierci za działalność w organizacji [[Narodowa Organizacja Cypryjskich Bojowników|EOKA]].

[[Kategoria:Prawo na Cyprze]]
[[Kategoria:Kara śmierci według państw|Cypr]]