text:
# Pierre Salinger
Pierre Emil George Salinger (ur. 14 czerwca 1925 w San Francisco, zm. 16 października 2004 w Cavaillon) – amerykański dziennikarz, sekretarz prasowy prezydentów USA, senator z Kalifornii.

## Życiorys
Studiował na Uniwersytecie w San Francisco. Pracował jako dziennikarz w programie informacyjnym stacji ABC, ABC News. W administracji prezydentów USA Kennedy’ego i Johnsona był rzecznikiem prasowym Białego Domu.
W lipcu 1964 został mianowany senatorem ze stanu Kalifornia z ramienia Partii Demokratycznej, na dokończenie kadencji zmarłego senatora Claira Engle. Na jesieni 1964 kandydował samodzielnie do Senatu, ale nie został wybrany; zaledwie kilka dni przed upływem kadencji zrezygnował z mandatu (31 grudnia 1964) i został zastąpiony przez wybranego już następcę, George’a L. Murphy’ego.
Zasiadał w jury konkursu głównego na 28. MFF w Cannes (1975).
W listopadzie 1996 nagłośnił teorię, że katastrofa samolotu z Nowego Jorku do Paryża 17 lipca 1996 została spowodowana omyłkowym zestrzeleniem przez marynarkę wojenną USA; wersja ta, zaczerpnięta z Usenetu, okazała się fałszywa, a łatwowierność w odniesieniu do informacji z Internetu otrzymała nazwę syndromu Pierre'a Salingera.
Zmarł w 2004 w szpitalu w Cavaillon we Francji. Po śmierci jego ciało zostało pochowane na Narodowym Cmentarzu w Arlington w Wirginii.

title: Pierre Salinger

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Pierre Salinger
 |grafika           = PierreSalinger.jpg
 |opis grafiki      =
 |pełne imię i nazwisko = Pierre Emil George Salinger
 |data urodzenia    = [[14 czerwca]] [[1925]]
 |miejsce urodzenia = [[San Francisco]]
 |data śmierci      = [[16 października]] [[2004]]
 |miejsce śmierci   = [[Cavaillon]], [[Francja]]
 |funkcja           = [[Senat Stanów Zjednoczonych|Senator Stanów Zjednoczonych]] z [[Kalifornia|Kalifornii]] (1. Klasa)
 |partia            = [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|Partia Demokratyczna]]
 |od                = [[4 sierpnia]] [[1964]]
 |do                = [[31 grudnia]] [[1964]]
 |poprzednik        = [[Clair Engle]]
 |następca          = [[George Murphy|George Lloyd Murphy]]
 |odznaczenia       =
 |www               =
 |commons           = Category:Pierre Salinger
 |quote             =
}}
'''Pierre Emil George Salinger''' (ur. [[14 czerwca]] [[1925]] w [[San Francisco]], zm. [[16 października]] [[2004]] w [[Cavaillon]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[dziennikarz]], sekretarz prasowy prezydentów USA, [[Senat Stanów Zjednoczonych|senator]] z [[Kalifornia|Kalifornii]].

== Życiorys ==
Studiował na Uniwersytecie w [[San Francisco]]. Pracował jako dziennikarz w programie informacyjnym stacji ABC, ''ABC News''. W administracji prezydentów USA [[John F. Kennedy|Kennedy’ego]] i [[Lyndon B. Johnson|Johnsona]] był rzecznikiem prasowym Białego Domu.

W lipcu 1964 został mianowany senatorem ze stanu [[Kalifornia]] z ramienia [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|Partii Demokratycznej]], na dokończenie kadencji zmarłego senatora [[Clair Engle|Claira Engle]]. Na jesieni 1964 kandydował samodzielnie do Senatu, ale nie został wybrany; zaledwie kilka dni przed upływem kadencji zrezygnował z mandatu (31 grudnia 1964) i został zastąpiony przez wybranego już następcę, [[George Murphy|George’a L. Murphy’ego]].

Zasiadał w jury konkursu głównego na [[28. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes|28. MFF w Cannes]] (1975).

W listopadzie 1996 nagłośnił teorię, że katastrofa samolotu z Nowego Jorku do Paryża 17 lipca 1996 została spowodowana omyłkowym zestrzeleniem przez marynarkę wojenną USA; wersja ta, zaczerpnięta z Usenetu, okazała się fałszywa, a łatwowierność w odniesieniu do informacji z Internetu otrzymała nazwę ''syndromu Pierre'a Salingera''.

Zmarł w 2004 w szpitalu w [[Cavaillon]] we [[Francja|Francji]]. Po śmierci jego ciało zostało pochowane na [[Cmentarz Narodowy w Arlington|Narodowym Cmentarzu w Arlington]] w [[Wirginia|Wirginii]].

== Linki zewnętrzne ==
{{congbio|S000016}}

{{Senatorowie z Kalifornii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Salinger, Pierre Emil George}}
[[Kategoria:Amerykańscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Senatorzy z Kalifornii]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1925]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w San Francisco]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]
[[Kategoria:Demokraci z Kalifornii]]

title: Pierre Salinger

Pełne imię i nazwisko: Pierre Emil George Salinger

Data i miejsce urodzenia: 14 czerwca 1925 · San Francisco

Data i miejsce śmierci: 16 października 2004 · Cavaillon, Francja

Okres: od 4 sierpnia 1964 · do 31 grudnia 1964

Przynależność polityczna: Partia Demokratyczna

Poprzednik: Clair Engle

Następca: George Lloyd Murphy


text:
# Wuxia
Wuxia (chiń. 武侠; pinyin Wǔxiá, wym. /ù.ɕjǎ/, /ućja/) – termin oznaczający bohaterów chińskiej literatury popularnej (武侠文学), a od XX w. – także wywodzącego się z tej literatury: kina, komiksu i gier komputerowych.
Termin wuxia używany bywa jako skrótowa nazwa gatunku filmowego (wuxia pian) czy powieściowego (wuxia xiaoshuo). Wuxia to zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Perfekcyjnie znają wushu, na ogół dzięki treningowi pod okiem mistrzów, np. w słynnym klasztorze Shaolin. Niektórzy bohaterowie wymyślają własne style albo uczą się specjalnych, zapomnianych technik ze starych ksiąg.
Nie należy mylić kina wuxia z kinem kung fu. W filmach kung fu bohaterami są zazwyczaj przedstawiciele klas robotniczych, walki są zwykle na gołe pięści i nie ma w owych filmach elementów fantasy. Przykłady: Wejście smoka, Pijany mistrz. W filmach wuxia akcja toczy się najczęściej wśród klas wyższych, dominuje walka na broń białą i jest sporo elementów fantasy (latanie, nadludzkie zdolności wojowników itp.). Przykłady: Przyczajony tygrys, ukryty smok, Hero.

wikiname: plwiki

title: Wuxia

in_language: pl

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2020-04}}[[Plik:Shaolinsi.JPG|thumb|250px|[[Klasztor Szaolin]]]]

'''Wuxia''' ({{chińskie|c=武侠|hp=Wǔxiá}}, wym. {{IPA|/ù.ɕjǎ/}}, /ućja/) – termin oznaczający bohaterów [[literatura chińska|chińskiej literatury]] popularnej (武侠文学), a od XX w. – także wywodzącego się z tej literatury: kina, [[Manhua|komiksu]] i gier komputerowych.

Termin wuxia używany bywa jako skrótowa nazwa gatunku filmowego ([[wuxia pian]]) czy powieściowego ([[wuxia xiaoshuo]]). Wuxia to zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Perfekcyjnie znają [[wushu]], na ogół dzięki treningowi pod okiem mistrzów, np. w słynnym [[Klasztor Szaolin|klasztorze Shaolin]]. Niektórzy bohaterowie wymyślają własne style albo uczą się specjalnych, zapomnianych technik ze starych ksiąg.

Nie należy mylić kina wuxia z kinem kung fu. W filmach kung fu bohaterami są zazwyczaj przedstawiciele klas robotniczych, walki są zwykle na gołe pięści i nie ma w owych filmach elementów fantasy. Przykłady: ''[[Wejście smoka]]'', ''[[Pijany mistrz]]''. W filmach wuxia akcja toczy się najczęściej wśród klas wyższych, dominuje walka na broń białą i jest sporo elementów fantasy (latanie, nadludzkie zdolności wojowników itp.). Przykłady: ''[[Przyczajony tygrys, ukryty smok]]'', ''[[Hero (film 2002)|Hero]]''.

== Zobacz też ==
* [[Xianxia]]

{{Fantasy}}

[[Kategoria:Postacie fikcyjne]]
[[Kategoria:Fantasy według podgatunku]]


text:
# Tlenek etylenu
Tlenek etylenu, oksiran – organiczny związek chemiczny z grupy cyklicznych eterów, najprostszy możliwy epoksyd.
W warunkach standardowych jest gazem o zapachu eterowym. W warunkach normalnych jest bezbarwną cieczą. Pod ciśnieniem atmosferycznym wrze w temperaturze 10,7 °C. Będąc związkiem polarnym, dobrze rozpuszcza się w wodzie. Wykazuje działanie narkotyczne.

## Otrzymywanie
Po raz pierwszy otrzymany został w 1859 przez francuskiego chemika Wurtza poprzez eliminację wodorotlenkiem potasu chlorowodoru z etylenochlorohydryny:
Cl–CH2CH2–OH + KOH → (CH2CH2)O + KCl + H2O
Inną metodą otrzymywania jest katalityczne utlenianie etylenu w temperaturze 220–280 °C, zgodnie z reakcją:
2 H2C=CH2 + O2 → 2 C2H4O

## Zastosowanie
Stosowany jest do gazowej sterylizacji sprzętu medycznego (zwłaszcza jednorazowego użytku), przypraw spożywczych (nie zmienia smaku, wyglądu i wilgotności produktu), środków farmaceutycznych, a także jako środek bakterio- i grzybobójczy przy konserwacji książek i podobnych przedmiotów.
Używa się go do produkcji glikolu etylenowego, trójetanoloaminy, jako podstawowy monomer do syntezy poli(tlenku etylenu), a także jego kopolimerów. Polimery na bazie poli(tlenku etylenu) są stosowane jako emulgatory, plastyfikatory, dodatki do środków piorących.

## Zagrożenia
Główne drogi potencjalnego narażenia na działanie tlenku etylenu obejmują wdychanie i połykanie. Może powodować spontaniczne poronienia, uszkodzenia genetyczne, uszkodzenia nerwów, paraliż obwodowy, osłabienie mięśni, a także zaburzenia myślenia i pamięci. Ostre skutki i wczesne objawy narażenia na tlenek etylenu obejmują: ból oczu, ból gardła, trudności w oddychaniu, nieostre widzenie, zawroty głowy, nudności, bóle głowy, drgawki, pęcherze na skórze, wymioty, kaszel, większą częstotliwość poronień u kobiet, zwyrodnienie jąder i zmniejszenie liczebności plemników w nasieniu. Długotrwałe narażenie może powodować białaczkę, nowotwory tkanek limfatycznych lub piersi. Okres utajenia – czas pomiędzy narażeniem na działanie a wystąpieniem związanych z tym nowotworów – wynosi od 9 do 20 lat.

title: Tlenek etylenu

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Tlenek etylenu
 |1. grafika                 = Ethylen Oxide Structural Formula V2.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |2. grafika                 = Ethylene-oxide-from-xtal-3D-balls.png
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        = oksiran
 |inne nazwy                 =
 |wzór sumaryczny            = C2H4O
 |inne wzory                 = (CH2CH2)O
 |masa molowa                = 44,05
 |wygląd                     = bezbarwny, łatwopalny gaz<ref name="FPX">{{FPX|s=4276}}</ref>
 |SMILES                     = C1CO1
 |numer CAS                  = 75-21-8
 |PubChem                    = 6354
 |DrugBank                   =
 |gęstość                    = 0,8821
 |gęstość źródło             = {{odn|Lide|2009|s=15-20}}
 |stan skupienia w podanej g = gaz
 |g warunki niestandardowe   = 10 °C
 |rozpuszczalność w wodzie   = bardzo łatwo
 |rww źródło                 = {{r|FPX}}
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       = [[etanol]], [[Eter dietylowy|eter]], [[aceton]], [[benzen]]{{odn|Lide|2009|s=3-408}}
 |temperatura topnienia      = −112,5
 |tt źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=3-408}}
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        = 10,6
 |tw źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=3-408}}
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      = 196
 |tk źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=6-69}}
 |ciśnienie krytyczne        = 7,2
 |ck źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=6-69}}
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            = 1,89 ± 0,01
 |moment dipolowy źródło     = {{odn|Lide|2009|s=9-57}}
 |karta charakterystyki      = {{Sigma-Aldrich|link=tak|03901|Fluka|data dostępu=2015-03-27}}
 |zagrożenia GHS źródło      = {{CLI|26125|CLP=tak|data dostępu=2015-03-27}}
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|02|06|08|04}}
 |hasło GHS                  = Niebezpieczeństwo
 |zwroty H                   = {{Zwroty H|220|315|319|331|335|340|350}}
 |zwroty EUH                 = {{Zwroty EUH|brak}}
 |zwroty P                   = {{Zwroty P|201|210|261|305+351+338|311|410+403}}
 |zagrożenia UE źródło       = {{CLI|26125|CLP=tak|data dostępu=2015-03-27}}
 |piktogram UE               = {{Piktogram ostrzegawczy|F+|T}}
 |zwroty R                   = {{Zwroty R|45|46|6|12|23|36/37/38}}
 |zwroty S                   = {{Zwroty S|53|45}}
 |NFPA 704                   = {{NFPA 704|3|4|0}}
 |NFPA 704 źródło            = {{r|SA-US}}
 |temperatura zapłonu        = −20
 |tz źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=15-20}}
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    = 429
 |ts źródło                  = {{odn|Lide|2009|s=15-20}}
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                = KX2450000
 |dawka śmiertelna           =
 |pochodne                   = [[epichlorohydryna]]
 |podobne związki            = [[azyrydyna]], [[cyklopropan]], [[Eten|etylen]], [[spiropentan]], [[tiiran]], [[1,3-Dioksetan|1,3-dioksetan]]
 |commons                    = Category:Ethylene oxide
 |wikisłownik                = tlenek etylenu
}}
'''Tlenek etylenu''', '''oksiran''' – [[Związki organiczne|organiczny związek chemiczny]] z grupy cyklicznych [[Etery|eterów]], najprostszy możliwy [[Epitlenki|epoksyd]].

W [[Warunki standardowe|warunkach standardowych]] jest gazem o zapachu [[Eter dietylowy|eterowym]]. W [[Warunki normalne|warunkach normalnych]] jest bezbarwną cieczą. Pod ciśnieniem atmosferycznym wrze w temperaturze 10,7 °C. Będąc związkiem [[Polarność|polarnym]], dobrze rozpuszcza się w wodzie. Wykazuje działanie narkotyczne.

== Otrzymywanie ==
Po raz pierwszy otrzymany został w 1859 przez francuskiego chemika [[Charles Adolphe Wurtz|Wurtza]]<ref>{{Cytuj pismo|autor=Wurtz, A.|czasopismo= Compt. Rend.|wolumin= 48|strony= 101–104 |rok=1859| tytuł=}}</ref> poprzez eliminację [[Wodorotlenek potasu|wodorotlenkiem potasu]] chlorowodoru z [[Etylenochlorohydryna|etylenochlorohydryny]]:

: Cl–CH2CH2–OH + KOH → (CH2CH2)O + KCl + H2O
Inną metodą otrzymywania jest [[Kataliza|katalityczne]] utlenianie [[Eten|etylenu]] w temperaturze 220–280 °C, zgodnie z reakcją:
: 2 H2C=CH2 + O2 → 2 C2H4O

== Zastosowanie ==
Stosowany jest do gazowej [[Sterylizacja (mikrobiologia)|sterylizacji]] sprzętu medycznego (zwłaszcza jednorazowego użytku), przypraw spożywczych (nie zmienia smaku, wyglądu i wilgotności produktu<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kierunekspozywczy.pl/artykul,85744,bezpieczenstwo-zywnosci-i-zarzadzanie-ryzykiem-w-odniesieniu-do-skazenia-tlenkiem-etylenu-nowa-analiza-oparta-na-metodzie-quechersi.html | tytuł = Bezpieczeństwo żywności i zarządzanie ryzykiem w odniesieniu do skażenia tlenkiem etylenu. Nowa analiza oparta na metodzie quechersi. | opublikowany = KierunekSpożywczy.pl | data = 2021-07-01 | język = pl | data dostępu = 2021-07-29}}</ref>), środków farmaceutycznych, a także jako [[Środek bakteriobójczy|środek bakterio-]] i [[Fungicydy|grzybobójczy]] przy konserwacji książek i podobnych przedmiotów.

Używa się go do produkcji [[Glikol etylenowy|glikolu etylenowego]], [[Trietanoloamina|trójetanoloaminy]], jako podstawowy [[Monomery|monomer]] do syntezy [[Poli(tlenek etylenu)|poli(tlenku etylenu)]], a także jego [[Kopolimery|kopolimerów]]. Polimery na bazie poli(tlenku etylenu) są stosowane jako [[emulgator]]y, [[plastyfikator]]y, dodatki do środków piorących.

== Zagrożenia ==

Główne drogi potencjalnego narażenia na działanie tlenku etylenu obejmują [[Oddychanie zewnętrzne|wdychanie]] i [[połykanie]]. Może powodować spontaniczne [[Poronienie|poronienia]], [[Mutacja|uszkodzenia genetyczne]], uszkodzenia [[nerw]]ów, paraliż [[Obwodowy układ nerwowy|obwodowy]], osłabienie [[Mięsień|mięśni]], a także zaburzenia [[Myślenie|myślenia]] i [[Pamięć człowieka|pamięci]]. Ostre skutki i wczesne objawy narażenia na tlenek etylenu obejmują: ból [[Oko|oczu]], ból [[Gardło|gardła]], trudności w oddychaniu, nieostre widzenie, [[zawroty głowy]], [[nudności]], bóle głowy, drgawki, pęcherze na skórze, [[wymioty]], kaszel, większą częstotliwość poronień u kobiet, zwyrodnienie [[Jądro (anatomia)|jąder]] i zmniejszenie liczebności [[plemnik]]ów w nasieniu. Długotrwałe narażenie może powodować [[Białaczka|białaczkę]], [[Nowotwór|nowotwory]] tkanek limfatycznych lub piersi. [[Okres utajenia]] – czas pomiędzy narażeniem na działanie a wystąpieniem związanych z tym nowotworów – wynosi od 9 do 20 lat.<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.ciop.pl/CIOPPortalWAR/file/89150/2019121311453&Tlenek-etylenu.pdf | tytuł = Fakty: tlenek etylenu | opublikowany = Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy| data = 2019-12-05 | język = pl | data dostępu = 2021-07-29}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="SA-US">{{Sigma-Aldrich|MSDS=tak|03901|Fluka|język=en|data dostępu=2015-03-27}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Epoksydy]]
[[Kategoria:Monomery]]

title: Tlenek etylenu

Wygląd: bezbarwny, łatwopalny gaz

Temperatura zapłonu: −20 °C

Podobne związki: azyrydyna, cyklopropan, etylen, spiropentan, tiiran, 1,3-dioksetan

Pochodne: epichlorohydryna

title: Niebezpieczeństwa

Płomień: Czaszka i skrzyżowane piszczele · Zagrożenie dla zdrowia · Butla gazowa

title: Zwroty P

Skrajnie łatwopalny: Toksyczny

Skrajnie · łatwopalny · (F+): Toksyczny · (T)

title: Zwroty S


text:
# NGC 7593
NGC 7593 (również PGC 70981 lub UGC 12483) – galaktyka spiralna (Sbc), znajdująca się w gwiazdozbiorze Pegaza. Odkrył ją Albert Marth 5 października 1864 roku.

title: NGC 7593

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|23|17|56|9|+11|20|56|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 7593
 |      zdjęcie = NGC7593 - SDSS DR14.jpg
 |         opis = NGC 7593 ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = [[Albert Marth]]
 |        dzień = 5 października
 |          rok = 1864
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Pegaza|Pegaz]]
 |          typ = [[galaktyka spiralna|spiralna]] (Sbc)
 | rektascensja = {{RA|23|17|56,9}}
 |   deklinacja = {{DEC|+11|20|56}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,013649{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 13,5
 |     rozm_kąt = 1,0' × 0,6'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = UGC 12483, MCG 2-59-20, ZWG 431.35, KUG 2315+110, IRAS23154+1104, PGC 70981
 |      commons = Category:NGC 7593
}}
'''NGC 7593''' (również '''PGC 70981''' lub '''UGC 12483''') – [[galaktyka spiralna]] (Sbc), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Pegaza|gwiazdozbiorze Pegaza]]. Odkrył ją [[Albert Marth]] 5 października 1864 roku{{r|cseligman}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc75a.htm#7593 | tytuł = NGC 7593 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-12-09}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 7593}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 7593}}
* {{simbad|NGC 7593}}
* {{NED|NGC 7593}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|7593]]
[[Kategoria:Galaktyki spiralne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Pegaza]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1864]]

title: NGC 7593

Odkrywca: Albert Marth

Data odkrycia: 5 października 1864

Gwiazdozbiór: Pegaz

Typ: spiralna (Sbc)


text:
# Podjazownia
Podjazownia (ukr. Під'язівні) – wieś na Ukrainie w rejonie kowelskim, w obwodzie wołyńskim. W II Rzeczypospolitej miejscowość wchodziła w skład gminy wiejskiej Lelików w powiecie kobryńskim województwa poleskiego. W pobliżu wsi znajduje się jezioro Łuka.
Do 2020 w rejonie ratnieńskim.

title: Podjazownia

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Podjazownia
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Podjazowni
 |państwo                      = UA-07
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon kowelski|kowelski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 27 ([[2001]])
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +380 3366
 |kod pocztowy                 = 44113
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód wołyński
 |współrzędne                  = 51°50′39″N 24°37′15″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Podjazownia''' ([[język ukraiński|ukr.]] Під'язівні) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[Rejon kowelski|rejonie kowelskim]], w [[obwód wołyński|obwodzie wołyńskim]]. W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] miejscowość wchodziła w skład [[Gmina wiejska|gminy wiejskiej]] [[Lelików (gmina)|Lelików]] w [[Powiat kobryński|powiecie kobryńskim]] [[województwo poleskie|województwa poleskiego]]. W pobliżu wsi znajduje się jezioro [[jezioro Łuka|Łuka]].

Do 2020 w [[Rejon ratnieński|rejonie ratnieńskim]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Постанова Верховної Ради України від 17 липня 2020 року № 807-IX "Про утворення та ліквідацію районів" |data dostępu = 2023-03-12 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/go/807-20 |język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7502/A005?rdat1=25.05.2009&rf7571=4497 Podjazownia na stronie Rady Najwyższej Ukrainy]

[[Kategoria:Wsie w obwodzie wołyńskim]]
[[Kategoria:Rejon ratnowski]]
[[Kategoria:Rejon kowelski| ]]

title: Podjazownia

Państwo: Ukraina

Obwód: wołyński

Rejon: kowelski


text:
# Kostadinovac (Serbia)
Kostadinovac (cyr. Костадиновац) – wieś w Serbii, w okręgu niszawskim, w gminie Merošina. W 2011 roku liczyła 254 mieszkańców.

title: Kostadinovac (Serbia)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kostadinovac
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Костадиновац}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg niszawski|niszawski]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Merošina|Merošina]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 254{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kostadinovac''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Костадиновац) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg niszawski|okręgu niszawskim]], w [[Gmina Merošina|gminie Merošina]]. W 2011 roku liczyła 254 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-08-29}}</ref>
}}

{{Gmina Merošina}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu niszawskim]]

title: KostadinovacКостадиновац

Państwo: Serbia

Okręg: niszawski

Gmina: Merošina


text:
# Bridport
Bridport – miasteczko w południowej Anglii, położone w hrabstwie Dorset. Ok. 13 tysięcy mieszkańców.

title: Bridport

wikitext:
{{inne znaczenia}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bridport
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = East Street, Bridport. View towards Town Hall - geograph.org.uk - 1146011.jpg
 |opis zdjęcia                 = East Street
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Bridport
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South West England|South West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Dorset]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Dorset (dystrykt)|Dorset]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 7 270
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 01308
 |kod pocztowy                 = DT6
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Dorset
 |współrzędne                  = 50°43′N 2°45′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bridport''' – miasteczko w południowej [[Anglia|Anglii]], położone w hrabstwie [[Dorset]]. Ok. 13 tysięcy mieszkańców.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w hrabstwie Dorset]]

title: Bridport

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South West

Hrabstwo ceremonialne: Dorset

Unitary authority: Dorset


text:
# Tolgay Arslan
Tolgay Arslan (ur. 16 sierpnia 1990 w Paderborn) – niemiecki piłkarz tureckiego pochodzenia, grający na pozycji ofensywnego pomocnika. Od 2019 roku zawodnik Fenerbahçe SK.

## Kariera
Arslan jest wychowankiem klubu ze swojego rodzinnego miasta, SC Grün-Weiß. W 2003 roku został piłkarzem juniorskiej drużyny Borussii Dortmund. W 2009 roku odszedł do Hamburger SV. W rozgrywkach Bundesligi zadebiutował 17 października 2009 w spotkaniu przeciwko Bayerowi 04 Leverkusen (0:0). W 39. minucie tego meczu zmuszony był opuścić boisko z powodu kontuzji. Zastąpił go Tunay Torun.
W sezonie 2010/2011 przebywał na wypożyczeniu w drugoligowej Alemannii Akwizgran. W 31 meczach zdobył 6 goli.
W 2015 roku przeszedł do tureckiego Beşiktaşu JK. W sezonie 2015/2016 zdobył z nim mistrzostwo Turcji.

title: Tolgay Arslan

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Tolgay Arslan
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Tolgay Arslan.jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Tolgay Ali Arslan
 |data urodzenia          = 16 sierpnia 1990
 |miejsce urodzenia       = [[Paderborn]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]]
 |numer w klubie          = 18
 |kariera juniorska       =
! 1996–2003 ! SC Grün-Weiß Paderborn
! 2003–2009 ! [[Borussia Dortmund]]
 |kariera seniorska       =
! 2009–2015 ! [[Hamburger SV]]                          ! 83 ! 2
! 2010–2011 ! → [[Alemannia Aachen]] (wyp.)             ! 31 ! 6
! 2015–2019     ! [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaş JK]] ! 89 ! 0
! 2019– ! [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]] ! 11 ! 0
 |data seniorzy           = 13 czerwca 2019
 |kariera reprezentacyjna =
! 2009      ! {{reprezentacja|TUR|rodzaj=U-19|pn}} ! 2 ! 1
! 2010      ! {{reprezentacja|TUR|rodzaj=U-21|pn}} ! 1 ! 0
! 2011      ! {{reprezentacja|DEU|rodzaj=U-20|pn}} ! 1 ! 0
! 2012–2013 ! {{reprezentacja|DEU|rodzaj=U-21|pn}} ! 3 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Tolgay Arslan''' (ur. [[16 sierpnia]] [[1990]] w [[Paderborn]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[piłka nożna|piłkarz]] [[Turcja|tureckiego]] pochodzenia, grający na pozycji ofensywnego [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. Od 2019 roku zawodnik [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]].

== Kariera ==
Arslan jest wychowankiem klubu ze swojego rodzinnego miasta, SC Grün-Weiß. W 2003 roku został piłkarzem juniorskiej drużyny [[Borussia Dortmund|Borussii Dortmund]]. W 2009 roku odszedł do [[Hamburger SV]]. W rozgrywkach [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundesligi]] zadebiutował 17 października 2009 w spotkaniu przeciwko [[Bayer 04 Leverkusen|Bayerowi 04 Leverkusen]] (0:0)<ref name=hsv>{{transfermarkt|m|id=959073|nazwa=Hamburger SV - Bayer 04 Leverkusen, 17 paź 2009 - 1. Bundesliga|data dostępu=2020-11-29}}</ref>. W 39. minucie tego meczu zmuszony był opuścić boisko z powodu kontuzji<ref name=hsv />. Zastąpił go [[Tunay Torun]]<ref name=hsv />.

W sezonie 2010/2011 przebywał na wypożyczeniu w [[2. Fußball-Bundesliga|drugoligowej]] [[Alemannia Aachen|Alemannii Akwizgran]]. W 31 meczach zdobył 6 goli.

W 2015 roku przeszedł do tureckiego [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaşu JK]]. W sezonie 2015/2016 zdobył z nim mistrzostwo Turcji.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=53536|nazwa=Tolgay Arslan|data dostępu=2020-11-26}}
* {{soccerway|p|id=86485|nazwa=T. Arslan|data dostępu=2021-01-02}}

{{Fenerbahçe SK skład}}

{{SORTUJ:Arslan, Tolgay}}
[[Kategoria:Tureccy piłkarze]]
[[Kategoria:Niemcy pochodzenia tureckiego]]
[[Kategoria:Piłkarze Hamburger SV]]
[[Kategoria:Piłkarze Alemannii Aachen]]
[[Kategoria:Piłkarze Beşiktaşu JK]]
[[Kategoria:Piłkarze Fenerbahçe SK]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Paderborn]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]
[[Kategoria:Reprezentanci Niemiec U-20 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Reprezentanci Niemiec U-21 w piłce nożnej]]

title: · Tolgay Arslan

Pełne imię i nazwisko: Tolgay Ali Arslan

Data i miejsce urodzenia: 16 sierpnia 1990 · Paderborn

Pozycja: pomocnik

Klub: Fenerbahçe SK

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

SC Grün-Weiß Paderborn

Borussia Dortmund

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Hamburger SV · 83 · (2)

→ Alemannia Aachen (wyp.) · 31 · (6)

Beşiktaş JK · 89 · (0)

Fenerbahçe SK · 11 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Turcja U-19 · 2 · (1)

Turcja U-21 · 1 · (0)

Niemcy U-20 · 1 · (0)

Niemcy U-21 · 3 · (0)


text:
# Gaj (żupania pożedzko-slawońska)
Gaj – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Lipik. W 2011 roku liczyła 324 mieszkańców.

title: Gaj (żupania pożedzko-slawońska)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Gaj
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = żupania pożedzko-slawońska
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Lipik|Lipik]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 324{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Gaj''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania pożedzko-slawońska|żupanii pożedzko-slawońskiej]], w [[miasto Lipik|mieście Lipik]]. W 2011 roku liczyła 324 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=432}}</ref>
}}

{{miasto Lipik}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii pożedzko-slawońskiej]]

title: Gaj

Państwo: Chorwacja

Żupania: pożedzko-slawońska

Miasto: Lipik


text:
# Jadwiga Prendowska
Jadwiga Prendowska (ur. 1832 – zm. 1915) – kurierka oddziału Mariana Langiewicza, organizatorka Stowarzyszenia Niewiast w powiecie iłżeckim. Więziona w X. Pawilonie Cytadeli Warszawskiej od września 1863 do grudnia 1864. Zesłana do Kunguru.

title: Jadwiga Prendowska

wikitext:
'''Jadwiga Prendowska''' (ur. [[1832]] – zm. [[1915]]) – kurierka oddziału [[Marian Langiewicz|Mariana Langiewicza]], organizatorka Stowarzyszenia Niewiast w powiecie [[Iłża|iłżeckim]]. Więziona w [[X Pawilon Cytadeli Warszawskiej|X. Pawilonie Cytadeli Warszawskiej]] od września [[1863]] do grudnia [[1864]]. Zesłana do [[Kungur]]u<ref>Stefan Król, Cytadela Warszawska, [[Warszawa]] [[1978]]</ref>.

== Zobacz też ==

* [[dwór w Mircu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Prendowska, Jadwiga}}
[[Kategoria:Kobiety – powstańcy styczniowi]]
[[Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim (powstanie styczniowe)]]
[[Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1832]]
[[Kategoria:Zmarli w 1915]]


text:
# Wiktorówko
Wiktorówko – wieś krajeńska w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Łobżenica.
Czas II wojny światowej 1939 - 1945
W pierwszym dniu wojny, w godzinach porannych, polscy saperzy wysadzili most. Wieś została zajęta bez walki 1 września 1939 roku przez żołnierzy niemieckich ze 123 pułku piechoty z 50 Dywizji Piechoty.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Na terenie Wiktorówka działa OSP Wiktorówko z ponad 85-letnią tradycją oraz Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika. Znajduje się tu także nieczynny cmentarz ewangelicki z XIX/XX w.

title: Wiktorówko

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Wiktorówko
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = MOs810 WG 2017 6 Krajna i Ziemia Zlotowska (Wiktorówko).jpg
 |opis zdjęcia           = Centrum wsi
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat pilski|pilski]]
 |gmina                  = [[Łobżenica (gmina)|Łobżenica]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 482<ref>{{Cytuj | url=http://lobzenica.pl/asp/pl_start.asp?typ=14&menu=10&strona=1&sub=139&subsub=141&subsubsub=142 | tytuł=Miejscowości - Opis gminy - Prezentacja gminy - Dla turysty - Urząd Gminy Łobżenica | opublikowany=lobzenica.pl | język=pl | data dostępu=2017-11-27}}</ref>
 |rok                    = 2012
 |strefa numeracyjna     = 67
 |kod pocztowy           = 89-310<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1468}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PP
 |SIMC                   = 0527701
 |kod mapy               = Łobżenica (gmina)
 |współrzędne            = 53°16'05"N 17°12'01"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|147515|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Wiktorówko''' – [[wieś]] [[Krajna|krajeńska]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat pilski|powiecie pilskim]], w [[Łobżenica (gmina)|gminie Łobżenica]].

'''Czas II wojny światowej 1939 - 1945'''

W pierwszym dniu wojny, w godzinach porannych, polscy saperzy wysadzili most. Wieś została zajęta bez walki 1 września 1939 roku przez żołnierzy niemieckich ze 123 pułku piechoty z 50 Dywizji Piechoty.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo pilskie|województwa pilskiego]].

Na terenie Wiktorówka działa OSP Wiktorówko<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.lobzenica.pl/prezentacja/swietlice.html |tytuł=Miasto i Gmina Łobżenica<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |data dostępu=2010-05-17 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100612011523/http://lobzenica.pl/prezentacja/swietlice.html |zarchiwizowano=2010-06-12 }}</ref> z ponad 85-letnią tradycją<ref>[http://powiat-pilski.intrux.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=699&Itemid=77 Powiat Pilski - oficjalny serwis informacyjny Starostwa Powiatowego w Pile<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref> oraz Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.lobzenica.pl/oswiata/placowkiOsw.html |tytuł=Miasto i Gmina Łobżenica<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |data dostępu=2010-05-17 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100206210922/http://www.lobzenica.pl/oswiata/placowkiOsw.html |zarchiwizowano=2010-02-06 }}</ref>. Znajduje się tu także nieczynny cmentarz ewangelicki z XIX/XX w.<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.lobzenica.pl/turystyka/atrakcje.html |tytuł=Miasto i Gmina Łobżenica<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |data dostępu=2010-05-17 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100429232415/http://www.lobzenica.pl/turystyka/atrakcje.html |zarchiwizowano=2010-04-29 }}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Łobżenica}}

[[Kategoria:Wiktorówko]]

title: Wiktorówko

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Powiat: pilski

Gmina: Łobżenica

Tablice rejestracyjne: PP


text:
# Aire-sur-l’Adour
Aire-sur-l’Adour – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Landy.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 6205 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 107 osób/km² (wśród 2290 gmin Akwitanii Aire-sur-l’Adour plasuje się na 61. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 98.).

## Współpraca
- Castro Urdiales, Hiszpania

title: Aire-sur-l’Adour

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Aire-sur-l’Adour
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Aire-sur-l’Adour
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Aire-sur-l Adour.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Landy (departament)|Landy]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Mont-de-Marsan|Mont-de-Marsan]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 40001
 |powierzchnia                    = 57,99 km²
 |rok                             = 2007
 |liczba ludności                 = 6070
 |gęstość zaludnienia             = 107 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 40800
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Landy
 |współrzędne                     = 43°42′N 0°16′W
 |commons                         = Category:Aire-sur-l’Adour
 |www                             =
}}
[[Plik:Aire sur l Adour - Halle aux Grains.jpg|right|thumb|240px|Aire-sur-l’Adour<br />Hala Targowa]]
'''Aire-sur-l’Adour''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Landy (departament)|Landy]].

Według danych na rok [[1990]] gminę zamieszkiwało 6205 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 107 osób/km² (wśród 2290 gmin [[Akwitania|Akwitanii]] Aire-sur-l’Adour plasuje się na 61. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 98.).

== Współpraca ==
* {{Flaga|ESP}} [[Castro Urdiales]], [[Hiszpania]]

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Mont-de-Marsan}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Landy]]

title: Aire-sur-l’Adour

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Landy

Okręg: Mont-de-Marsan

• gęstość: 107 os./km²


text:
# Tous
Tous – gmina w Hiszpanii, w prowincji Walencja, we wspólnocie autonomicznej Walencja, o powierzchni 127,52 km². W 2011 roku liczyła 1301 mieszkańców.

title: Tous

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tous
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Escut de Tous.svg
 |flaga                        = Bandera de Tous.svg
 |dopełniacz nazwy             = Tous
 |państwo                      = ES-VC
 |2. jednostka administracyjna = [[Walencja (prowincja)|Walencja]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Ribera Alta (Walencja)|Ribera Alta]]
 |stanowisko zarządzającego    = Alkad
 |zarządzający                 = Cristobal Garcia Santafilomena
 |powierzchnia                 = 127,52{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 1301{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 10,20
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Walencja
 |współrzędne                  = 39°8′21″N 0°35′14″W
 |commons                      = Category:Tous
 |www                          = https://ayuntamientotous.es/
}}
'''Tous''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Walencja (prowincja)|Walencja]], we wspólnocie autonomicznej [[Walencja (wspólnota autonomiczna)|Walencja]], o powierzchni 127,52{{r|ssweb}} km². W 2011 roku liczyła 1301{{r|ssweb}} mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/6450 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es}}</ref>
}}

{{Ribera Alta}}
{{Walencja (prowincja)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w prowincji Walencja]]
[[Kategoria:Walencja (prowincja)]]

title: Tous

Herb: Flaga

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Walencja

Prowincja: Walencja

Comarca: Ribera Alta

Alkad: Cristobal Garcia Santafilomena

Tablice rejestracyjne: V


text:
# Ride on Tears
Ride on Tears – czwarty singel fińskiej heavymetalowej grupy Charon. Singel promował piąty studyjny album zespołu, Songs for the Sinners. Na singlu znalazły się dwa utwory - Divine i Frail I Stand - które nie zostały umieszczone na albumie. Okładkę zaprojektował i wykonał były perkusista fińskiej grupy Sentenced Vesa Ranta.

## Lista utworów
1. "Ride on Tears"
2. "Divine"
3. "Frail I Stand"

## Skład
- Juha-Pekka Leppäluoto – wokal
- Pasi Sipilä – gitara elektryczna
- Lauri Tuohimaa – gitara elektryczna
- Teemu Hautamäki – gitara basowa
- Antti Karihtala – perkusja

- Jenny Heinonen – wokal

title: Ride on Tears

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Ride on Tears
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Charon (zespół muzyczny)|Charon]]
 |album                     = [[Songs for the Sinners]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 2005
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[heavy metal]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[Spinefarm Records]]
 |producent                 = [[Charon (zespół muzyczny)|Charon]], [[Mikko Karmila]]
 |format                    = [[płyta kompaktowa|CD]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Religious/Delicious]]
 |następny singel           = [[Colder]]
 |rok poprzedniego singla   = 2003
 |rok 1. wydania            = 2005
 |rok następnego singla     = 2005
}}
'''Ride on Tears''' – czwarty [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|singel]] [[Finlandia|fińskiej]] [[heavy metal|heavymetalowej]] grupy [[Charon (zespół muzyczny)|Charon]]. Singel promował piąty studyjny album zespołu, ''[[Songs for the Sinners]]''. Na singlu znalazły się dwa utwory - ''Divine'' i ''Frail I Stand'' - które nie zostały umieszczone na albumie. Okładkę zaprojektował i wykonał były [[Perkusja|perkusista]] fińskiej grupy [[Sentenced]] [[Vesa Ranta]].

== Lista utworów ==
# "Ride on Tears"
# "Divine"
# "Frail I Stand"

== Skład ==
* [[Juha-Pekka Leppäluoto]] – [[śpiew|wokal]]
* [[Pasi Sipilä]] – [[gitara elektryczna]]
* [[Lauri Tuohimaa]] – [[gitara elektryczna]]
* [[Teemu Hautamäki]] – [[gitara basowa]]
* [[Antti Karihtala]] – [[perkusja]]

* [[Jenny Heinonen]] – [[śpiew|wokal]]

[[Kategoria:Single Charon]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2005]]

title: Ride on Tears

Gatunek: heavy metal

Wydawnictwo: Spinefarm Records

Producent: Charon, Mikko Karmila

Format: CD

„Religious/Delicious” · (2003): „Ride on Tears” · (2005) · „Colder” · (2005)


text:
# Cessna 340
Cessna 340 – samolot biznesowy o dwóch silnikach tłokowych. Samolot został oblatany w 1970 roku. Maksymalna prędkość wynosiła jedynie 460 km/h. Samolot mógł razem z pilotem zabrać 6 pasażerów. Cessna 340 to większa wersja Cessny 310. Doskonała konstrukcja dolnopłatu oraz dwa silniki tłokowe przyniosły temu samolotowi dużą popularność.

title: Cessna 340

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Cessna 340
 |grafika                             = Cessna 340A, Aerodata AN1544036.jpg
 |podpis grafiki                      = Cessna 340
 |państwo                             = {{Państwo|USA}}
 |producent                           =
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = samolot biznesowy
 |konstrukcja                         =
 |załoga                              =
 |data oblotu                         = [[1970]]
 |lata produkcji                      = [[1971]]–[[1984]]
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         =
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               =
 |moc silnika                         =
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 11,62 m
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             =
 |długość kadłuba                     = 10,46 m
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            =
 |powierzchnia nośna                  =
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         =
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       =
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 =
 |prędkość przelotowa                 =
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               =
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              =
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
 |liczba miejsc                       = 6
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         =
 |rzuty                               =
 |commons                             = Category:Cessna 340
}}
'''Cessna 340''' – [[samolot]] biznesowy o dwóch [[Silnik lotniczy tłokowy|silnikach tłokowych]]. Samolot został oblatany w [[1970]] roku. Maksymalna [[prędkość]] wynosiła jedynie 460 km/h. Samolot mógł razem z pilotem zabrać 6 pasażerów. Cessna 340 to większa wersja Cessny 310. Doskonała konstrukcja dolnopłatu oraz dwa silniki tłokowe przyniosły temu samolotowi dużą popularność.

{{Samoloty marki Cessna}}

[[Kategoria:Samoloty Cessna|340]]
[[Kategoria:Samoloty dyspozycyjne z napędem śmigłowym]]

title: Cessna 340

Państwo: Stany Zjednoczone

Typ: samolot biznesowy


text:
# Wystawa Przemysłu Hotelowego, Restauracyjnego i Cukierniczego 1927 w Poznaniu
Wystawa Przemysłu Hotelowego, Restauracyjnego i Cukierniczego 1927 w Poznaniu – wystawa odbywająca się w okresie od 24 września do 9 października 1927 roku w Poznaniu, na terenie obecnych Międzynarodowych Targów Poznańskich. Była pierwszą zorganizowaną tego typu wystawą i miała m.in. za zadanie stworzenie odpowiednich struktur organizacyjnych przemysłu hotelowego i restauracyjnego w Polsce, a także zobrazowanie dotychczasowego rozwoju obu branż.

## Opis
Organizacją wystawy zajął się Miejski Urząd Targu Poznańskiego. Wystawę otworzył, reprezentujący rząd, naczelnik wydziału handlu wewnętrznego Ministerstwa Przemysłu i Handlu Alfred Siebeneichen. Podczas otwarcia obecni byli m.in.: wicewojewoda poznański Józef Nikodemowicz, wiceprezydent Poznania Mikołaj Kiedacz, dyrektor Targu Poznańskiego Mieczysław Krzyżankiewicz, prezydent Wielkopolskiej Izby Rolniczej Wiktor Szulczewski i prezes Izby Handlowo-Przemysłowej Stanisław Pernaczyński.
Ekspozycja prezentowana była w Pałacu Wystawowym, gdzie umieszczono wystawę przemysłu hotelowego i cukierniczego i w Hali Maszyn, gdzie ulokowano wystawców związanych z przemysłem restauracyjnym. Wystawie towarzyszyły codziennie, stałe konkursy gotowania i przyrządzania potraw.
W czasie trwania wystawy, 28 września 1927 roku zorganizowano ogólnopolski zjazd restauratorów, w którym wzięli udział także przedstawiciele władz i sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz organizacji społecznych.
Rozpoczęcie zjazdu odbyło się w sali mieszczącej się na terenie Ogrodu Zoologicznego. Zjazd otworzył Roman Antoniewicz, prezes Polsko-Chrześcijańskiego Związku Towarzystw Restauratorów na Polskę zachodnią, zrzeszającego także właścicieli hoteli i kawiarń.

wikitext:
{{Wydarzenie infobox
 |nazwa            = Wystawa Przemysłu Hotelowego, Restauracyjnego i Cukierniczego 1927 w Poznaniu
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Tereny targowe w Poznaniu.jpg
 |opis grafiki     = Tereny targowe w 1927 roku
 |motto            =
 |państwo          = Polska
 |miejscowość      = [[Poznań]]
 |data             = 24 września–<br />9 października 1927
 |uczestnicy       =
 |poprzednie       =
 |następne         =
 |rok poprzedniego =
 |rok następnego   =
 |kod mapy         = Poznań
 |współrzędne      = 52°24′13.4″N 16°54′32.0″E
 |commons          =
 |www              =
}}
'''Wystawa Przemysłu Hotelowego, Restauracyjnego i Cukierniczego 1927 w Poznaniu''' – wystawa odbywająca się w okresie od 24 września do 9 października 1927 roku w [[Poznań|Poznaniu]], na terenie obecnych [[Międzynarodowe Targi Poznańskie|Międzynarodowych Targów Poznańskich]]. Była pierwszą zorganizowaną tego typu wystawą<ref>https://kpbc.umk.pl/Content/185781/publikacja27220.pdf, s. 11.</ref> i miała m.in. za zadanie stworzenie odpowiednich struktur organizacyjnych przemysłu hotelowego i restauracyjnego w Polsce<ref name=":0" />, a także zobrazowanie dotychczasowego rozwoju obu branż<ref name=":2">http://bc.wimbp.lodz.pl/Content/73600/GlosKupiectwa1927nr18a.pdf, s. 9–10.</ref>.

== Opis ==
Organizacją wystawy zajął się Miejski Urząd Targu Poznańskiego<ref name=":2" />. Wystawę otworzył, reprezentujący rząd, naczelnik wydziału handlu wewnętrznego [[Ministerstwo Przemysłu i Handlu II RP|Ministerstwa Przemysłu i Handlu]] [[Alfred Siebeneichen]]. Podczas otwarcia obecni byli m.in.: [[Wojewodowie poznańscy i wielkopolscy|wicewojewoda]] poznański Józef Nikodemowicz, [[Prezydenci Poznania|wiceprezydent]] Poznania [[Mikołaj Kiedacz]], dyrektor Targu Poznańskiego [[Mieczysław Krzyżankiewicz]], prezydent Wielkopolskiej Izby Rolniczej [[Wiktor Szulczewski]] i prezes Izby Handlowo-Przemysłowej [[Stanisław Pernaczyński]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Dziennik Poznański 1927.09.25 R.69 nr220, s. 4, s. 11 - Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa |data dostępu = 2020-05-04 |opublikowany = www.wbc.poznan.pl |url = https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/6800/edition/12232/content}}</ref>.

Ekspozycja prezentowana była w [[Pałac Targowy w Poznaniu|Pałacu Wystawowym]], gdzie umieszczono wystawę przemysłu hotelowego i cukierniczego i w [[Hala Przemysłu Ciężkiego MTP|Hali Maszyn]], gdzie ulokowano wystawców związanych z przemysłem restauracyjnym<ref name=":0" />. Wystawie towarzyszyły codziennie, stałe konkursy gotowania i przyrządzania potraw<ref name=":1" />.

W czasie trwania wystawy, 28 września 1927 roku zorganizowano ogólnopolski zjazd restauratorów<ref name=":0" /><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Dziennik Poznański 1927.09.27 R.69 nr221, s. 3 - Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa |data dostępu = 2020-05-04 |opublikowany = www.wbc.poznan.pl |url = https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/6801/edition/12234/content}}</ref>, w którym wzięli udział także przedstawiciele władz i sejmu [[II Rzeczpospolita|Rzeczypospolitej Polskiej]] oraz organizacji społecznych<ref name=":0" />.

Rozpoczęcie zjazdu odbyło się w sali mieszczącej się na terenie [[Stare Zoo w Poznaniu|Ogrodu Zoologicznego]]<ref name=":0" />. Zjazd otworzył Roman Antoniewicz, prezes Polsko-Chrześcijańskiego Związku Towarzystw Restauratorów na Polskę zachodnią, zrzeszającego także właścicieli hoteli i kawiarń<ref name=":0" />.

== Zobacz też ==
* [[Wystawa Związku Miast Polskich 1925 w Poznaniu]]
* [[Jubileuszowa Wystawa Ogrodnicza 1926 w Poznaniu]]
* [[Powszechna Wystawa Krajowa]]
* [[Międzynarodowa Wystawa Komunikacji i Turystyki 1930 w Poznaniu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.numisbids.com/n.php?p=lot&sid=410&lot=1277 Medal nagrodowy wybity z okazji wystawy]

[[Kategoria:Historia Poznania 1918–1939]]
[[Kategoria:Imprezy targowe w II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Międzynarodowe Targi Poznańskie]]
[[Kategoria:Stare Zoo w Poznaniu]]
[[Kategoria:1927 w Polsce]]

Miejscowość: Poznań

Data: 24 września– · 9 października 1927


text:
# Joanna Patyra
Joanna Bożena Patyra z domu Biedul (ur. 30 października 1930 w Warszawie, zm. 8 października 2013 w Bartoszycach) – polska krawcowa i rolniczka, poseł na Sejm PRL V kadencji.

## Życiorys
Córka Mariana i Władysławy z domu Muszyńskiej. Uzyskała wykształcenie zasadnicze zawodowe, z zawodu krawcowa. Prowadziła własne gospodarstwo rolne. W 1969 uzyskała mandat posła na Sejm PRL w okręgu Bartoszyce z ramienia Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, zasiadała w Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa.

title: Joanna Patyra

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Joanna Patyra
 | grafika =
 | data urodzenia = 30 października 1930
 | miejsce urodzenia = [[Warszawa]]
 | data śmierci = 8 października 2013
 | miejsce śmierci = [[Bartoszyce]]
 | funkcja = [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej V kadencji|Posłanka V kadencji Sejmu]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]
 | partia = [[Zjednoczone Stronnictwo Ludowe]]
 | od = 1 czerwca 1969
 | do = 15 lutego 1972
}}
'''Joanna Bożena Patyra''' z domu Biedul (ur. [[30 października]] [[1930]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[8 października]] [[2013]] w [[Bartoszyce|Bartoszycach]]) – polska krawcowa i rolniczka, poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej V kadencji|V kadencji]].

== Życiorys ==
Córka Mariana i Władysławy z domu Muszyńskiej. Uzyskała wykształcenie zasadnicze zawodowe, z zawodu krawcowa. Prowadziła własne [[gospodarstwo rolne]]. W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1969 roku|1969]] uzyskała mandat posła na [[Sejm PRL]] w okręgu [[Bartoszyce]] z ramienia [[Zjednoczone Stronnictwo Ludowe|Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego]], zasiadała w Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa.

== Bibliografia ==
* [https://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000005415&find_code=SYS&local_base=ARS10 Profil na stronie Biblioteki Sejmowej]

{{SORTUJ:Patyra, Joanna}}
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Bartoszyce (PRL)]]
[[Kategoria:Działacze Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego]]
[[Kategoria:Polscy krawcy]]
[[Kategoria:Polscy rolnicy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 2013]]

title: Joanna Patyra

Data i miejsce urodzenia: 30 października 1930 · Warszawa

Data i miejsce śmierci: 8 października 2013 · Bartoszyce

Okres: od 1 czerwca 1969 · do 15 lutego 1972

Przynależność polityczna: Zjednoczone Stronnictwo Ludowe


text:
# Nissaka-shuku
Nissaka-shuku (jap. 日坂宿 Nissaka-shuku) – dwudziesta piąta z 53 stacji szlaku Tōkaidō, położona obecnie w mieście Kakegawa, w prefekturze Shizuoka w Japonii.

## Historia
Stacja pocztowa Nissaka-shuku znajdowała się przy zachodnim wejściu na przełęcz Sayo no Nakayama, jednym z trzech najtrudniejszych przejść górskich na Tōkaidō.
Nissaka była początkowo małym miasteczkiem położonym pomiędzy Kanaya-juku, nad brzegiem rzeki Ōi, a Kakegawa-juku, miastem zamkowym, leżącym na starym, solnym szlaku handlowym.
Klasyczny drzeworyt ukiyo-e przedstawiający Nissakę z lat trzydziestych XIX wieku, stworzony przez Hiroshige Andō, ukazuje podróżnych na stromej drodze w górach, którym staje na drodze duży, ciemny głaz. Kamień ten był znanym punktem na Tōkaidō o nazwie "Kamień nocnego płaczu". Według legendy, bandyci zaatakowali i zamordowali kobietę w ciąży w tym miejscu. Po jej śmierci, przechodzący kapłan usłyszał kamień wołający o ratunek dla dziecka.
Linia kolejowa na Tōkaidō, zbudowana w okresie Meiji, wyeliminowała konieczność pokonywania przełęczy i sytuacja Nissaka-shuku zaczęła się pogarszać. Miasto zaczęło rozwijać się ponownie, gdy droga krajowa nr 1 została odbudowana po II wojnie światowej, na nowej trasie przebiegającej przez Nissakę.
W 1955 r. wieś Nissaka została połączona administracyjnie z pobliską Kakegawą.

title: Nissaka-shuku

wikitext:
[[Plik:Hiroshige26_nissaka.jpg|thumb|Stacja w latach 30. XIX wieku, [[Hiroshige Andō]]]]
{{nihongo|'''Nissaka-shuku'''|日坂宿|Nissaka-shuku}} – dwudziesta piąta z [[53 stacje szlaku Tōkaidō|53 stacji szlaku Tōkaidō]], położona obecnie w mieście [[Kakegawa]], w [[Prefektura Shizuoka|prefekturze Shizuoka]] w [[Japonia|Japonii]].

== Historia ==
Stacja pocztowa Nissaka-shuku znajdowała się przy zachodnim wejściu na przełęcz Sayo no Nakayama, jednym z trzech najtrudniejszych przejść górskich na Tōkaidō.

Nissaka była początkowo małym miasteczkiem położonym pomiędzy [[Kanaya-juku]], nad brzegiem rzeki Ōi, a [[Kakegawa-juku]], miastem zamkowym, leżącym na starym, solnym szlaku handlowym.

Klasyczny drzeworyt [[ukiyo-e]] przedstawiający Nissakę z lat trzydziestych XIX wieku, stworzony przez [[Hiroshige Andō]], ukazuje podróżnych na stromej drodze w górach, którym staje na drodze duży, ciemny głaz. Kamień ten był znanym punktem na Tōkaidō o nazwie "Kamień nocnego płaczu". Według legendy, bandyci zaatakowali i zamordowali kobietę w ciąży w tym miejscu. Po jej śmierci, przechodzący kapłan usłyszał kamień wołający o ratunek dla dziecka.

Linia kolejowa na Tōkaidō, zbudowana w okresie [[Meiji (okres)|Meiji]], wyeliminowała konieczność pokonywania przełęczy i sytuacja Nissaka-shuku zaczęła się pogarszać. Miasto zaczęło rozwijać się ponownie, gdy [[Droga krajowa nr 1 (Japonia)|droga krajowa nr 1]] została odbudowana po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]], na nowej trasie przebiegającej przez Nissakę.

W 1955 r. wieś Nissaka została połączona administracyjnie z pobliską Kakegawą.

== Bibliografia ==
* Carey, Patrick. ''Rediscovering the Old Tokaido:In the Footsteps of Hiroshige.'' Global Books UK (2000). {{ISBN|1901903109}}
* Chiba, Reiko. ''Hiroshige's Tokaido in Prints and Poetry.'' Tuttle. (1982) {{ISBN|0804802467}}
* Taganau, Jilly. ''The Tokaido Road: Travelling and Representation in Edo and Meiji Japan.'' RoutledgeCurzon (2004). {{ISBN|0415310911}}

{{Tōkaidō}}

[[Kategoria:53 stacje szlaku Tōkaidō]]
[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Kakegawie]]


text:
# Ulica Telefoniczna w Łodzi
Ulica Telefoniczna w Łodzi – łódzka ulica o długości 3,39 km, licząca 80 numerów, krzyżująca się z 20 ulicami, położona na terenie osiedli administracyjnych Śródmieście-Wschód i Stoki-Sikawa-Podgórze. Rozpoczyna się od alei Grzegorza Palki i kończy dość specyficznym skrzyżowaniem z ul. Giewont (z którą to krzyżuje się z dwóch kierunków – północnego i wschodniego).
Przy ul. Telefonicznej znajdują się: cmentarz Doły, Spółdzielcze Zakłady Chemiczne „Mors” (zakład pracy chronionej), kilka kompleksów ogrodów działkowych, pętla tramwajowa, największa w Łodzi zajezdnia tramwajowa (o powierzchni prawie 15 ha) oraz tereny Zakładu Wodociągów i Kanalizacji.
Nawierzchnię ul. Telefonicznej w większości stanowi pokrywa asfaltowa. Jednak na odcinku ok. 300 m na wschód od ul. Drwęckiej występuje trylinka, częściowo pomiędzy ul. Weselną i Sądecką – płyty betonowe (ułożone pomiędzy torami tramwajowymi) oraz kocie łby (znajdujące się pomiędzy ul. Weselną a ul. Janosika oraz na długości ponad 200 m – między ul. Pieniny a ul. Giewont).
Niebezpiecznym dla ruchu drogowego jest wiadukt (gdzie ulica przebiega pod linią nr 16 łódzkiej kolei obwodowej), którego niewielka szerokość (jezdnia ma tylko ok. 4 m) nie pozwala na ruch dwukierunkowy.

## Galeria
- Wiadukt z torami kolejowymi
- Ogrody działkowe przy ul. Telefonicznej (widok od południa, patrząc w stronę ulicy)
- Widok ulicy od wiaduktu w kierunku wschodnim
- Kapliczka zawieszona na drzewie, przy pętli tramwajowej
- Widok na zajezdnię tramwajową (w tle, na szczycie wzgórza, wieża kościoła parafialnego na Stokach)

title: Ulica Telefoniczna w Łodzi

wikitext:
{{Ulica infobox
 |nazwa            = ulica Telefoniczna
 |nazwa oryginalna =
 |jednostki        = [[Radiostacja (osiedle)|Radiostacja]], [[Sikawa]], [[Stoki (Łódź)|Stoki]]
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |państwo          = Polska
 |miejscowość      = [[Łódź]]
 |długość          = ok. 3,4 km
 |poprzednie nazwy =
 |plan             =
 |przebieg         =
 |kod mapy         = Łódź
 |wariant mapy     = osm
 |współrzędne      = 51°46′57.5″N 19°30′20.5″E
 |commons          = Category:Telefoniczna Street in Łódź
}}
'''Ulica Telefoniczna w [[Łódź|Łodzi]]''' – łódzka ulica o długości 3,39 km, licząca 80 numerów, krzyżująca się z 20 ulicami, położona na terenie [[Jednostka pomocnicza gminy|osiedli administracyjnych]] [[Śródmieście-Wschód]] i [[Stoki-Sikawa-Podgórze]]. Rozpoczyna się od [[Aleja Grzegorza Palki w Łodzi|alei Grzegorza Palki]] i kończy dość specyficznym skrzyżowaniem z ul. Giewont (z którą to krzyżuje się z dwóch kierunków – północnego i wschodniego)<ref>Skrzyżowanie ul. Telefonicznej i Giewont obrazuje [http://kristoforos.republika.pl/telefon.htm '''ilustracja'''] zaczerpnięta z [http://www.mapa.lodz.pl Internetowej Mapy Łodzi] Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Łodzi.</ref>.

Przy ul. Telefonicznej znajdują się: [[Cmentarz Doły w Łodzi|cmentarz Doły]], Spółdzielcze Zakłady Chemiczne „Mors” (zakład pracy chronionej), kilka kompleksów ogrodów działkowych, pętla tramwajowa, największa w Łodzi [[Telefoniczna (zajezdnia tramwajowa)|zajezdnia tramwajowa]] (o powierzchni prawie 15 ha) oraz tereny Zakładu Wodociągów i Kanalizacji.

Nawierzchnię ul. Telefonicznej w większości stanowi pokrywa [[Asfaltobeton|asfaltowa]]. Jednak na odcinku ok. 300 m na wschód od ul. Drwęckiej występuje [[trylinka]], częściowo pomiędzy ul. Weselną i Sądecką – płyty betonowe (ułożone pomiędzy torami tramwajowymi) oraz ''[[Bruk#Bruk z kamienia polnego|kocie łby]]'' (znajdujące się pomiędzy ul. Weselną a ul. Janosika oraz na długości ponad 200 m – między ul. Pieniny a ul. Giewont).

Niebezpiecznym dla [[Ruch drogowy|ruchu drogowego]] jest [[wiadukt]] (gdzie ulica przebiega pod [[Linia kolejowa nr 16|linią nr 16]] łódzkiej kolei obwodowej), którego niewielka szerokość (jezdnia ma tylko ok. 4 m) nie pozwala na ruch dwukierunkowy.

==Galeria==
<gallery>
Grafika:Wiadukt Lodz Telefoniczna.JPG|Wiadukt z torami kolejowymi
Grafika:Lodz Stoki Telefoniczna ogrodki dzialkowe.jpg|Ogrody działkowe przy ul. Telefonicznej (widok od południa, patrząc w stronę ulicy)
Grafika:Lodz Stoki TelefonicznaStr(panorama).jpg|Widok ulicy od wiaduktu w kierunku wschodnim
Grafika:Kapliczka lodz stoki telefoniczna dal.jpg|Kapliczka zawieszona na drzewie, przy pętli tramwajowej
Grafika:Lodz Stoki Panorama24.jpg|Widok na zajezdnię tramwajową (w tle, na szczycie wzgórza, wieża [[Parafia Matki Boskiej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Łodzi|kościoła parafialnego]] na Stokach)
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Ulice w Łodzi|Telefoniczna]]
[[Kategoria:Śródmieście (Łódź)]]
[[Kategoria:Widzew]]

title: ulica Telefoniczna

Miejscowość: Łódź

Długość: ok. 3,4 km


text:
# Budowa okrętu
Każdy okręt (statek) stanowi zamkniętą bryłę o kształtach nieregularnych, której wyporność jest większa od jej ciężaru. Okręt zbudowany jest z następujących części: kadłuba, pokładu i nadbudówki (pokładówek).
Kadłub – w zależności od użytych materiałów do jego budowy może być stalowy, drewniany, lub z tworzyw sztucznych.
Pokład – układa się i zamocowuje na pokładnikach. Pokłady mogą być stalowe, drewniane lub stalowe z drewnianym lub innym pokryciem.
Na otwartych pokładach wzdłuż obu burt zamontowane są ochrony w postaci: nadburcia (falszburty) – to jest części burty wystającej ponad pokład oraz relingów. W poszyciu pokładu znajdują się otwory niezbędne do zapewnienia właściwej eksploatacji okrętu. Są to: luki, zejściówki, świetliki, otwory do pomierzania zbiorników, nawiewniki i wywiewniki.
- Nadbudówki (pokładówki)– są to wszystkie pomieszczenia zamknięte umieszczone na pokładzie głównym. W zależności od swoich wymiarów, okręt może mieć jedną lub więcej nadbudówek. W nadbudówkach oprócz pomieszczeń bojowych znajdują się pomieszczenia o charakterze socjalno – bytowym, gospodarczym i inne.

- Maszt – to metalowa konstrukcja ściśle związana z kadłubem okrętu. Przeznaczony jest do rozmieszczania na nim niektórych stanowisk bojowych, urządzeń antenowych, reflektorów i świateł. Najczęściej spotykanymi masztami są maszty zwykłe i trójnożne. Jednym z głównych elementów masztu jest reja, czyli pozioma belka zamocowana w górnej części masztu, prostopadle do osi masztu i osi symetrii statku. Mocowane do niej bloczki z linkami pozwalają na podnoszenie znaków okrętowych i flag sygnałowych.

## Główne parametry okrętu
Główne wymiary i wielkości każdej jednostki pływającej to:
- Długość całkowita – mierzona między skrajnymi punktami dziobu i rufy.
- Długość pomiędzy pionami - długość mierzona w płaszczyźnie symetrii statku, od pionu dziobowego do pionu rufowego.
- Szerokość – mierzona w najszerszym miejscu z pominięciem odbojnic.
- Zanurzenie – odległość mierzona pionowo od stępki do powierzchni wody. Wyróżnia się zanurzenie dziobowe, rufowe, maksymalne. Cyfry skali oznaczające zanurzenie, są wypunktowane i wymalowane na dziobie i na rufie po obu burtach.
- Wyporność  – objętość bryły wody którą okręt wypiera. Wyróżnia się wyporność standardową, normalną, pełną i maksymalną. Waha się ona od kilkudziesięciu ton (motorówki) do kilku tysięcy ton (niszczyciele) lub nawet kilkunastu tysięcy ton i więcej (lotniskowce).
  - standardowa – okręt w pełni wyposażony z załogą, amunicją i żywnością ale bez zapasów paliwa, smarów i wody kotłowej.
  - normalna – to wyporność standardowa plus 50% zapasów[potrzebny przypis].
  - pełna – to wyporność okrętu gotowego do wykonania zadania posiadającego pełne zapasy
  - maksymalna – to wyporność pełna plus dodatkowy ciężar jaki może przyjąć okręt zachowując określony zapas pływalności.
- Prędkość – wyróżnia się prędkość:
  - maksymalną - to  jest prędkość, jaką okręt może osiągnąć i utrzymać przez dłuższy czas przy pełnej wyporności;
  - ekonomiczną – to jest prędkość przy której okręt zużywa minimalną ilość paliwa i może przejść największą ilość mil morskich;
  - minimalną – to jest prędkość przy której okręt słucha jeszcze steru.

## Budowa kadłuba okrętu
Do zasadniczych części składowych kadłuba należą:
- szkielet
- wodoszczelne poszycie.

Szkielet służy do nadania kadłubowi sztywności. Cała konstrukcja kadłuba opiera się na szkielecie, do którego przymocowane jest wodoszczelne poszycie
Głównymi elementami szkieletu są:
- Stępka – stanowi jak gdyby kręgosłup okrętu. Znajduje się ona na samym spodzie okrętu i biegnie przez całą jego długość.
- Dziobnica – stanowi zakończenie dziobu kadłuba. Wykonuje się ją z odpowiednio wygiętej i wzmocnionej blachy.

Tylnica – stanowi zakończenie rufowej, podwodnej części kadłuba gdzie łączy się poszycie obu burt, a ponadto służy do zamocowania wylotu wału śrubowego oraz łożysk nośnych steru.
- Wręgi – są ułożone poprzecznie i stanowią jak gdyby żebra szkieletu kadłuba. Służą one do nadania kadłubowi poprzecznej wytrzymałości, odpowiedniego kształtu oraz do przymocowania blach poszycia. Wręgi ustawia się w regularnych odstępach (50 – 95 cm) dla poszczególnych rejonów okrętu i liczy się kolejno od rufy do dziobu.
- Dennik – poprzeczna blacha na dnie okrętu, rozciągająca się od burty do burty w płaszczyźnie wręgu.
- Wzdłużniki – na dużych okrętach, w celu zwiększenia wzdłużnej wytrzymałości, łączy się denniki i wręgi wzdłużnymi wiązaniami: denniki – wzdłużnikami dennymi a wręgi – wzdłużnikami burtowymi. Pokładniki łączy się od dołu wiązaniami zwanymi – wzdłużnikami pokładowymi.

- Pokładniki – elementy łączące wręgi obu burt, nadające okrętowi sztywność poprzeczną. Pokładniki służą również do układania na nich pokładów. Pokładniki z wręgami łączy się za pomocą trójkątnych blach zwanych węzłówkami.
- Zrębnice lukowe – stosuje się jeżeli zachodzi konieczność wycięcia otworów w pokładach. Poprzecinane wówczas pokładniki zamocowuje się za pomocą zrębnic lukowych.

- Poszycie kadłuba okrętu składa się z blach, których grubość zależnie od wielkości i przeznaczenia okrętu – wynosi od kilku do kilkunastu i więcej milimetrów.

## Grodzie i przedziały wodoszczelne
W celu zwiększenia niezatapialności, wnętrze okrętu musi być podzielone grodziami wodoszczelnymi. Grodzie wodoszczelne są to płaskie pionowe ściany z blachy wzmocnione usztywnieniami z różnych kształtowników. Dzielą się w zależności od przeznaczenia na wodoszczelne i lekkie (tzw. przegrody), w zależności od ich położenia – na wzdłużne i poprzeczne. Grodzie dzielą okręt na przedziały wodoszczelne, które w przypadku przebicia podwodnej części kadłuba uniemożliwiają rozprzestrzenianie się wody zaburtowej po całym okręcie, a w przypadku pożaru nie pozwalają na jego rozszerzanie się. W razie uszkodzenia poszycia podwodnej części kadłuba woda zapełni tylko jeden przedział, tak że okręt nie zatonie a jedynie zwiększy swoje zanurzenie. Liczba grodzi wodoszczelnych zależy od długości okrętu. Grodzie znajdujące się na dziobie i na rufie nazywają się grodziami zderzeniowymi. Pozostałe grodzie ograniczają przestrzeń poszczególnych przedziałów np. maszynowego. Wszystkim przedziałom wodoszczelnym nadaje się numery, cyfry rzymskie, licząc kolejno od dziobu do rufy i z dołu do góry, np. I; II, III, IV,...itd.

## Włazy okrętowe
Do komunikacji między poszczególnymi  przedziałami służą drzwi wodoszczelne (włazy) i przełazy (włazy wychodzące na pokład), które są hermetycznie zamykane. Włazy wykonane są z płyty stalowej o zagiętych krawędziach wzdłuż których umocowana jest gumowa uszczelka. Otwory włazów mają klinowe występy, na które przy zamykaniu zachodzą rygle, mające rękojeści po obu stronach włazu. Pozwala to na otwieranie i zamykanie włazów z zewnątrz i od wewnątrz przedziału. Otwory włazów mogą być zaopatrzone w motylkowe nakrętki służące do silnego przyciśnięcia pokrywy włazu do krawędzi otworu.
Wszystkie włazy okrętowe dzieli się na trzy kategorie i oznacza literami: Z, R, A od wyrazów – „zamknięte”, „rozkaz”, „alarm”
- „Z”- Są to włazy do komór amunicyjnych i pomieszczeń z materiałami łatwopalnymi, do studzienek zaworów dennych. Powinny być zawsze zamknięte i zaplombowane. Mogą je otwierać tylko osoby zawiadujące ww. pomieszczeniami – na rozkaz dowódcy działu lub polecenie oficera dyżurnego okrętu. Zamyka się je natychmiast po ustaniu przyczyny otwarcia. Fakt otwarcia i zamknięcia odnotowuje się w dzienniku zdarzeń.
- „R”- Są to włazy rozmieszczone na międzypokładach, pokładzie głównym i w nadbudówkach nie oznaczone literą „Z”. Rygluje się je na rozkaz oficera wachtowego. Po wykonaniu rondy wieczornej oraz podczas przygotowania okrętu do wyjścia w morze i pływania w sytuacjach utrudnionych. Jeżeli nie ma konieczności uszczelniania przedziałów otwiera się je na rozkaz – otworzyć włazy wodoszczelne.
- „A” - Są to włazy położone powyżej linii wodnej, na pokładzie głównym i kondygnacjach nadbudówek. Włazy te rygluje się po ogłoszeniu wszelkiego rodzaju alarmów.

title: Budowa okrętu

wikitext:
Każdy '''[[okręt]]''' ([[Statek wodny|statek]]) stanowi zamkniętą bryłę o kształtach nieregularnych, której [[wyporność]] jest większa od jej ciężaru. Okręt zbudowany jest z następujących części: kadłuba, pokładu i nadbudówki (pokładówek).

[[Kadłub statku wodnego|Kadłub]] – w zależności od użytych materiałów do jego budowy może być stalowy, drewniany, lub z tworzyw sztucznych.

[[Pokład statku|Pokład]] – układa się i zamocowuje na [[pokładnik]]ach. Pokłady mogą być stalowe, drewniane lub stalowe z drewnianym lub innym pokryciem.

Na otwartych pokładach wzdłuż obu burt zamontowane są ochrony w postaci: [[Nadburcie|nadburcia]] (falszburty) – to jest części burty wystającej ponad pokład oraz [[reling]]ów. W poszyciu pokładu znajdują się otwory niezbędne do zapewnienia właściwej eksploatacji okrętu. Są to: luki, [[Zejściówka|zejściówki]], [[Świetlik (żeglarstwo)|świetliki]], otwory do pomierzania zbiorników, nawiewniki i wywiewniki.

* [[Nadbudówka|Nadbudówki]] ([[Pokładówka|pokładówki]])– są to wszystkie pomieszczenia zamknięte umieszczone na pokładzie głównym. W zależności od swoich wymiarów, okręt może mieć jedną lub więcej nadbudówek. W nadbudówkach oprócz pomieszczeń bojowych znajdują się pomieszczenia o charakterze socjalno – bytowym, gospodarczym i inne.

* [[Maszt]] – to metalowa konstrukcja ściśle związana z kadłubem okrętu. Przeznaczony jest do rozmieszczania na nim niektórych stanowisk bojowych, urządzeń antenowych, reflektorów i świateł. Najczęściej spotykanymi masztami są maszty zwykłe i trójnożne. Jednym z głównych elementów masztu jest [[reja]], czyli pozioma belka zamocowana w górnej części masztu, prostopadle do osi masztu i osi symetrii statku. Mocowane do niej bloczki z linkami pozwalają na podnoszenie znaków okrętowych i [[Międzynarodowy kod sygnałowy#Kod flagowy MKS|flag sygnałowych]].

== Główne parametry okrętu ==
Główne wymiary i wielkości każdej jednostki pływającej to:
* [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] – mierzona między skrajnymi punktami dziobu i rufy.
* [[Długość między pionami|Długość pomiędzy pionami]] - długość mierzona w płaszczyźnie symetrii statku, od [[Pion dziobowy|pionu dziobowego]] do [[Pion rufowy|pionu rufowego]].
* Szerokość – mierzona w najszerszym miejscu z pominięciem odbojnic.
* [[Zanurzenie]] – odległość mierzona pionowo od [[Stępka|stępki]] do powierzchni wody. Wyróżnia się zanurzenie dziobowe, rufowe, maksymalne. Cyfry skali oznaczające zanurzenie, są wypunktowane i wymalowane na dziobie i na rufie po obu burtach.
* [[Wyporność]]  – objętość bryły wody którą okręt wypiera. Wyróżnia się wyporność standardową, normalną, pełną i maksymalną. Waha się ona od kilkudziesięciu ton (motorówki) do kilku tysięcy ton (niszczyciele) lub nawet kilkunastu tysięcy ton i więcej (lotniskowce).
** [[Wyporność standardowa|standardowa]] – okręt w pełni wyposażony z załogą, amunicją i żywnością ale bez zapasów paliwa, smarów i wody kotłowej.
** normalna – to wyporność standardowa plus 50% zapasów{{fakt|data=2024-04}}.
** pełna – to wyporność okrętu gotowego do wykonania zadania posiadającego pełne zapasy
** maksymalna – to wyporność pełna plus dodatkowy ciężar jaki może przyjąć okręt zachowując określony [[zapas pływalności]].
* Prędkość – wyróżnia się prędkość:
** maksymalną - to  jest prędkość, jaką okręt może osiągnąć i utrzymać przez dłuższy czas przy pełnej wyporności;
** ekonomiczną – to jest prędkość przy której okręt zużywa minimalną ilość paliwa i może przejść największą ilość mil morskich;
** minimalną – to jest prędkość przy której okręt słucha jeszcze steru.

== Budowa kadłuba okrętu ==
Do zasadniczych części składowych kadłuba należą:
* [[Szkielet kadłuba jednostki pływającej|szkielet]]
* [[Poszycie statku wodnego|wodoszczelne poszycie]].

Szkielet służy do nadania kadłubowi sztywności. Cała konstrukcja kadłuba opiera się na szkielecie, do którego przymocowane jest wodoszczelne poszycie

Głównymi elementami szkieletu są:
* [[Stępka]] – stanowi jak gdyby kręgosłup okrętu. Znajduje się ona na samym spodzie okrętu i biegnie przez całą jego długość.
* [[Stewa|Dziobnica]] – stanowi zakończenie dziobu kadłuba. Wykonuje się ją z odpowiednio wygiętej i wzmocnionej blachy.
[[Stewa|Tylnica]] – stanowi zakończenie rufowej, podwodnej części kadłuba gdzie łączy się poszycie obu [[Burta (statek wodny)|burt]], a ponadto służy do zamocowania wylotu [[Okrętowy wał napędowy|wału śrubowego]] oraz łożysk nośnych [[ster]]u.
* [[Wręg]]i – są ułożone poprzecznie i stanowią jak gdyby żebra szkieletu kadłuba. Służą one do nadania kadłubowi poprzecznej wytrzymałości, odpowiedniego kształtu oraz do przymocowania blach poszycia. Wręgi ustawia się w regularnych odstępach (50 – 95 cm) dla poszczególnych rejonów okrętu i liczy się kolejno od rufy do dziobu.
* [[Dennik (kadłub)|Dennik]] – poprzeczna blacha na dnie okrętu, rozciągająca się od burty do burty w płaszczyźnie wręgu.
* [[Wzdłużnik]]i – na dużych okrętach, w celu zwiększenia wzdłużnej wytrzymałości, łączy się denniki i wręgi wzdłużnymi wiązaniami: denniki – wzdłużnikami dennymi a wręgi – wzdłużnikami burtowymi. Pokładniki łączy się od dołu wiązaniami zwanymi – wzdłużnikami pokładowymi.

* [[Pokładnik]]i – elementy łączące wręgi obu burt, nadające okrętowi sztywność poprzeczną. Pokładniki służą również do układania na nich pokładów. Pokładniki z wręgami łączy się za pomocą trójkątnych blach zwanych węzłówkami.
* [[Zrębnica|Zrębnice lukowe]] – stosuje się jeżeli zachodzi konieczność wycięcia otworów w pokładach. Poprzecinane wówczas pokładniki zamocowuje się za pomocą zrębnic lukowych.

* Poszycie kadłuba okrętu składa się z blach, których grubość zależnie od wielkości i przeznaczenia okrętu – wynosi od kilku do kilkunastu i więcej milimetrów.

== Grodzie i przedziały wodoszczelne ==
W celu zwiększenia [[Niezatapialność|niezatapialności]], wnętrze okrętu musi być podzielone [[Gródź wodoszczelna|grodziami wodoszczelnymi]]. [[Gródź|Grodzie]] wodoszczelne są to płaskie pionowe ściany z blachy wzmocnione usztywnieniami z różnych kształtowników. Dzielą się w zależności od przeznaczenia na wodoszczelne i lekkie (tzw. przegrody), w zależności od ich położenia – na wzdłużne i poprzeczne. Grodzie dzielą okręt na [[Przedział wodoszczelny|przedziały wodoszczelne]], które w przypadku przebicia podwodnej części kadłuba uniemożliwiają rozprzestrzenianie się wody zaburtowej po całym okręcie, a w przypadku pożaru nie pozwalają na jego rozszerzanie się. W razie uszkodzenia poszycia podwodnej części kadłuba woda zapełni tylko jeden przedział, tak że okręt nie zatonie a jedynie zwiększy swoje zanurzenie. Liczba grodzi wodoszczelnych zależy od długości okrętu. Grodzie znajdujące się na dziobie i na rufie nazywają się grodziami zderzeniowymi. Pozostałe grodzie ograniczają przestrzeń poszczególnych przedziałów np. maszynowego. Wszystkim przedziałom wodoszczelnym nadaje się numery, cyfry rzymskie, licząc kolejno od dziobu do rufy i z dołu do góry, np. I; II, III, IV,...itd.

== Włazy okrętowe ==
Do komunikacji między poszczególnymi  przedziałami służą [[drzwi wodoszczelne]] (włazy) i przełazy (włazy wychodzące na pokład), które są hermetycznie zamykane. Włazy wykonane są z płyty stalowej o zagiętych krawędziach wzdłuż których umocowana jest gumowa uszczelka. Otwory włazów mają klinowe występy, na które przy zamykaniu zachodzą rygle, mające rękojeści po obu stronach włazu. Pozwala to na otwieranie i zamykanie włazów z zewnątrz i od wewnątrz przedziału. Otwory włazów mogą być zaopatrzone w motylkowe nakrętki służące do silnego przyciśnięcia pokrywy włazu do krawędzi otworu.

Wszystkie włazy okrętowe dzieli się na trzy kategorie i oznacza literami: Z, R, A od wyrazów – „zamknięte”, „rozkaz”, „alarm”
* „Z”- Są to włazy do komór amunicyjnych i pomieszczeń z materiałami łatwopalnymi, do studzienek zaworów dennych. Powinny być zawsze zamknięte i zaplombowane. Mogą je otwierać tylko osoby zawiadujące ww. pomieszczeniami – na rozkaz dowódcy działu lub polecenie oficera dyżurnego okrętu. Zamyka się je natychmiast po ustaniu przyczyny otwarcia. Fakt otwarcia i zamknięcia odnotowuje się w dzienniku zdarzeń.
* „R”- Są to włazy rozmieszczone na międzypokładach, pokładzie głównym i w nadbudówkach nie oznaczone literą „Z”. Rygluje się je na rozkaz oficera wachtowego. Po wykonaniu rondy wieczornej oraz podczas przygotowania okrętu do wyjścia w morze i pływania w sytuacjach utrudnionych. Jeżeli nie ma konieczności uszczelniania przedziałów otwiera się je na rozkaz – otworzyć włazy wodoszczelne.
* „A” - Są to włazy położone powyżej [[Konstrukcyjna linia wodna|linii wodnej]], na pokładzie głównym i kondygnacjach nadbudówek. Włazy te rygluje się po ogłoszeniu wszelkiego rodzaju [[Alarm okrętowy|alarmów]].

== Bibliografia ==
* M. Drogosiewicz ''Wiedza okrętowa'', AMW Wewn. 935/97, Gdynia 1997
* B. Gładysz, ''Poradnik marynarza'', Wyd. Morskie, Gdańsk 1979
* ''Wiedza okrętowa część I'', podręcznik Wyd. Mar. Woj. 87/54

[[Kategoria:Konstrukcja jednostek pływających]]


text:
# Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu Jagiellońskiego
Centrum Transferu Technologii CITTRU powstało w 2003 roku. Jest jednostką Uniwersytetu Jagiellońskiego odpowiadającą za kompleksową współpracę nauki z otoczeniem gospodarczym. Do zadań CITTRU należy:
- identyfikacja innowacyjnych rozwiązań powstających na UJ,
- kompleksowa ochrona prawna wyników badań,
- analiza potencjału rynkowego wyników badań,
- dobór optymalnego sposobu komercjalizacji osiągnięć naukowych, poprzez udzielanie licencji, sprzedaż lub tworzenie spółek spin-off, we współpracy z twórcami i zainteresowanymi przedsiębiorcami,
- opracowanie oferty technologicznej UJ obejmującej innowacyjne rozwiązania dla przemysłu oraz oferty usług badawczych UJ realizowanych na zamówienie zewnętrznych instytucji
- promowanie oferty technologicznej podczas targów, konferencji biznesowych oraz bezpośrednich spotkań z potencjalnymi odbiorcami technologii,
- identyfikacja potencjalnych partnerów biznesowych zainteresowanych współpracą przy komercjalizacji lub też zakupem technologii opracowanych przez naukowców UJ i budowanie sieci kontaktów z przemysłem
- negocjowanie, przygotowanie i nadzór nad wykonaniem umów związanych z komercjalizacją,
- koordynacja realizacji usług badawczych na UJ, w tym tworzenie oferty usług badawczych i jej promocja wśród potencjalnych odbiorców oraz negocjowanie stosownych umów,
- współpraca z podmiotami zewnętrznymi, w tym partnerami zagranicznymi w zakresie innowacyjności oraz kreowania i realizacji działań proinnowacyjnych.

Działalność CITTRU to między innymi zacieśnienie współpracy pomiędzy nauką a biznesem, ochrona i zarządzanie własnością intelektualną, promocja osiągnięć naukowych UJ, edukacja wspierająca popularyzację wiedzy oraz przedsiębiorczość. Najważniejsze projekty CITTRU: tworzenie portfolio innowacji UJ - "ScienceMarket" i ich ochrona prawna (patenty).
CITTRU realizowało autorski program promocji nauki i popularyzacji wiedzy, realizowany pod hasłem „Odkryj Przestrzenie Nowej Nauki” (czasopismo NIMB, Szkoła Promocji Nauki).

wikitext:
'''Centrum Transferu Technologii CITTRU''' powstało w 2003 roku. Jest jednostką [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytetu Jagiellońskiego]] odpowiadającą za kompleksową współpracę nauki z otoczeniem gospodarczym. Do zadań CITTRU należy:

* identyfikacja innowacyjnych rozwiązań powstających na UJ,
* kompleksowa ochrona prawna wyników badań,
* analiza potencjału rynkowego wyników badań,
* dobór optymalnego sposobu komercjalizacji osiągnięć naukowych, poprzez udzielanie licencji, sprzedaż lub tworzenie spółek spin-off, we współpracy z twórcami i zainteresowanymi przedsiębiorcami,
* opracowanie oferty technologicznej UJ obejmującej innowacyjne rozwiązania dla przemysłu oraz oferty usług badawczych UJ realizowanych na zamówienie zewnętrznych instytucji
* promowanie oferty technologicznej podczas targów, konferencji biznesowych oraz bezpośrednich spotkań z potencjalnymi odbiorcami technologii,
* identyfikacja potencjalnych partnerów biznesowych zainteresowanych współpracą przy komercjalizacji lub też zakupem technologii opracowanych przez naukowców UJ i budowanie sieci kontaktów z przemysłem
* negocjowanie, przygotowanie i nadzór nad wykonaniem umów związanych z komercjalizacją,
* koordynacja realizacji usług badawczych na UJ, w tym tworzenie oferty usług badawczych i jej promocja wśród potencjalnych odbiorców oraz negocjowanie stosownych umów,
* współpraca z podmiotami zewnętrznymi, w tym partnerami zagranicznymi w zakresie innowacyjności oraz kreowania i realizacji działań proinnowacyjnych.

Działalność CITTRU to między innymi zacieśnienie współpracy pomiędzy nauką a biznesem, ochrona i zarządzanie [[Własność intelektualna|własnością intelektualną]], promocja osiągnięć naukowych UJ, edukacja wspierająca popularyzację wiedzy oraz przedsiębiorczość. Najważniejsze projekty CITTRU: tworzenie portfolio innowacji UJ - "ScienceMarket" i ich ochrona prawna ([[patent]]y).

CITTRU realizowało autorski program promocji nauki i popularyzacji wiedzy, realizowany pod hasłem „Odkryj Przestrzenie Nowej Nauki” (czasopismo [http://www.cittru.uj.edu.pl/nauka-promocja/nimb NIMB], Szkoła Promocji Nauki).

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cittru.uj.edu.pl Strona internetowa CITTRU]
*[http://www.sciencemarket.pl/ ScienceMarket]

[[Kategoria:Jednostki organizacyjne Uniwersytetu Jagiellońskiego]]


text:
# Osiedle Staromieście
Osiedle Staromieście – osiedle nr X miasta Rzeszowa. Dnia 1 stycznia 2010 r. liczyło 3109 mieszkańców, a według stanu na dzień 10 maja 2019 r. osiedle zamieszkiwało 4996 osób. Według stanu na 31 października 2019 r. osiedle liczyło 5146 mieszkańców, natomiast dnia 18 lutego 2021 r. osiedle liczyło 5425 mieszkańców. W znacznej mierze pokrywa się z dzielnicą Staromieście.

title: Osiedle Staromieście

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Rzeszów COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Rzeszowa
 |nazwa                        = Staromieście
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = Osiedle
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = podkarpackie
 |miasto                       = Rzeszów
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 = 5,616{{r|osm}}
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              = 5425{{r|m21}}
 |rok                          = 2021
 |gęstość zaludnienia          = 967
 |numer kierunkowy             = 17
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        = RZ
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Rzeszów
 |współrzędne                  = 50.0661 22.003
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Osiedle Staromieście''' – osiedle nr X miasta [[Rzeszów|Rzeszowa]]{{r|rm13}}. Dnia [[1 stycznia]] [[2010]] r. liczyło 3109 mieszkańców, a według stanu na dzień [[10 maja]] [[2019]] r. osiedle zamieszkiwało 4996 osób. Według stanu na [[31 października]] [[2019]] r. osiedle liczyło 5146 mieszkańców, natomiast dnia [[18 lutego]] [[2021]] r. osiedle liczyło 5425 mieszkańców{{r|m21}}. W znacznej mierze pokrywa się z dzielnicą [[Staromieście (Rzeszów)|Staromieście]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="osm">{{Cytuj stronę|url=https://www.openstreetmap.org/relation/7079517|tytuł=Relacja: Staromieście|opublikowany=[[OpenStreetMap]]|data dostępu=2019-04-29}}</ref>
<ref name="rm13">{{Cytuj stronę| url=http://bip.erzeszow.pl/wladze-miasta/prawo-lokalne/uchwaly-rady-miasta-vi-kadencji/uchwaly-podjete-w-2013-roku/14278,uchwala-nrxlvi8972013.html | tytuł=Uchwała Nr XLVI/897/2013 w sprawie granic osiedli miasta Rzeszowa | opublikowany = Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Rzeszowa | data = 2013-05-17| data dostępu = 2019-04-29}}</ref>
<ref name="m21">{{cytuj stronę| url = https://www.erzeszow.pl/41-miasto-rzeszow/1757-dane-statystyczne/5028-ilosc-mieszkancow-na-poszczegolnych-osiedlach.html#ak5028 | tytuł = Ilość mieszkańców na poszczególnych osiedlach | opublikowany = Serwis informacyjny UM Rzeszów | data = | data dostępu = 2021-04-27}}</ref>
}}

{{Osiedla Rzeszowa}}

[[Kategoria:Dzielnice i osiedla Rzeszowa]]

title: · Staromieście

Województwo: podkarpackie

Miasto: Rzeszów

• gęstość: 967 os./km²

Tablice rejestracyjne: RZ


text:
# Eddie Deezen
Edward Harold „Eddie” Deezen (ur. 6 marca 1957) – amerykański aktor.

## Filmografia
- 1978: Grease jako Eugene
- 1982: Grease 2 jako Eugene
- 1991: Powrót króla rock and „rulla” jako Snipes
- 1994: Teenage Exorcist jako Kaliph
- 1994: Scooby Doo i baśnie z tysiąca i jednej nocy jako Chłopak od pizzy
- 1995: Komputer w trampkach jako Agent Tucker
- 1996: Laboratorium Dextera jako Mandark
- 1999: Laboratorium Dextera – Wyprawa w przyszłość jako Mandark
- 1999: Dzielny Mały Toster ratuje przyjaciół jako Charlie
- 2004: Ekspres polarny jako Wszystko wiedzący

title: Eddie Deezen

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Eddie Deezen
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = EddieDeezen2012.JPG
 |opis grafiki              = Eddie Deezen (2012)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Edward Harold Deezen
 |data urodzenia            = 6 marca 1957
 |miejsce urodzenia         = [[Cumberland (Maryland)|Cumberland]], [[Maryland]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Eddie Deezen
 |www                       = http://www.eddiedeezen.com/
}}
'''Edward Harold „Eddie” Deezen''' (ur. [[6 marca]] [[1957]]) – amerykański aktor.

== Filmografia ==
* [[1978]]: ''[[Grease (film)|Grease]]'' jako Eugene
* [[1982]]: ''[[Grease 2]]'' jako Eugene
* [[1991]]: ''[[Powrót króla rock and „rulla”]]'' jako Snipes
* [[1994]]: ''[[Teenage Exorcist]]'' jako Kaliph
* 1994: ''[[Scooby Doo i baśnie z tysiąca i jednej nocy]]'' jako Chłopak od pizzy
* [[1995]]: ''[[Komputer w trampkach]]'' jako Agent Tucker
* [[1996]]: ''[[Laboratorium Dextera]]'' jako Mandark
* [[1999]]: ''[[Laboratorium Dextera – Wyprawa w przyszłość]]'' jako Mandark
* 1999: ''[[Dzielny Mały Toster ratuje przyjaciół]]'' jako Charlie
* [[2004]]: ''[[Ekspres polarny (film)|Ekspres polarny]]'' jako Wszystko wiedzący

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0214430|Eddie Deezen}}
* {{filmweb|osoba|60911|Eddie Deezen}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Deezen, Eddie}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1957]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]

title: Eddie Deezen

Imię i nazwisko: Edward Harold Deezen

Data i miejsce urodzenia: 6 marca 1957 · Cumberland, Maryland