text:
# Katharine Tynan
Katharine Hinkson z d. Tynan (ur. 23 stycznia 1859 w Dublinie, zm. 2 kwietnia 1931 w Wimbledon) – irlandzka poetka, pisarka i dziennikarka, przywódczyni odrodzenia irlandzkiego, względnie ruchu neoceltyckiego.

## Życiorys
Katharine Tynan urodziła się na South Richmond Street w Dublinie, jako piąta z dwunastu dzieci Andrew Cullen Tynana, zamożnego rolnika, i Elizabeth Tynan (z d. Reilly). Od 1868 r. wychowywała się w rodzinnym domu w Clondalkin. Po edukacji w prywatnej szkole  dziennej w Dublinie (1872–76) została wysłana do klasztoru dominikanek św. Katarzyny ze Sieny w Drogheda. Przez krótki czas rozważała wstąpienie do zakonu. W tym czasie cierpiała na owrzodzenie oka, które spowodowało, że straciła wzrok na prawie rok. Po powrocie do domu spędzała większość czasu z ojcem, uczęszczając z nim na spotkania polityczne. Podobnie jak ojciec była zagorzałą nacjonalistką. Przez krótki czas pracowała dla Ladies' Land League.
Katharine Tynan zaczęła pisać wiersze jako nastolatka, swój pierwszy utwór Dreamland opublikowała w Young Ireland w 1875 r. Zachęcona przez ojca, publikowała dalej w czasopismach takich jak The Graphic, United Ireland, Irish Fireside i Irish Monthly. W Irish Monthly poznała jezuitę, poetę i pisarza, Matthew Russella, który stał się dla Kathariny wsparciem na wczesnych etapach jej kariery. Ojciec Russell przedstawił ją Wilfridowi Meynell, który zapewnił publikację jej pierwszego tomu wierszy, Louise de la Vallière and other poems (1885). Tomik został dobrze przyjęty i szybko doczekał się drugiego wydania. Choć jej kolejna publikacja, Shamrocks (1887), nie odniosła podobnego sukcesu, Katherine stała się postacią dobrze znaną wśród dublińskich literatów. Do jej bliskich przyjaciół należeli Alice Furlong, Rosa Mulholland, Dora Sigerson Shorter oraz Ellen i John O’Leary.
Jednym z najczęstszych gości salonu literackiego w domu poetki był William Butler Yeats, któremu została przedstawiona w czerwcu 1885 roku. Poeta podziwiał jej twórczość i uważał jej poezję za znaczący czynnik rozwoju irlandzkiej literatury. Oboje byli mocno zaangażowani w prace nad Poems and ballads of Young Ireland (1888). Yeats rozważał także oświadczyny. Później, zwłaszcza po ślubie Kathariny, ich przyjaźń osłabła. Yeats stawał się coraz bardziej krytyczny wobec jej twórczości, a ostatecznie w 1920 roku, po jej decyzji o sprzedaży ich korespondencji za 100 funtów, ich drogi rozeszły się.
We wrześniu 1888 Tynan poznała Henry’ego Hinksona, urodzonego w Dublinie prawnika i pisarza. Po długim narzeczeństwie, podczas których nawróciła go na katolicyzm, pobrali się w Londynie 4 maja 1893 i przeprowadzili do Anglii. Było to trudne dla Kathariny z powodu rozłąki z ojcem. Pierwsze lata jej małżeństwa były też ciężkie z powodu urodzenia martwego dziecka w maju 1894 r. i śmierci syna Godfreya 30 września 1895 r. (urodził się 17 sierpnia). Katharine została niezależną dziennikarką, publikowała wiersze, opowiadania, artykuły i recenzje m.in. w British National Observer, Pall Mall Gazette, Merry England, Sketch, Illustrated London News, American Catholic World i Boston Pilot. Wiele jej artykułów poruszało tematy społeczne, jak traktowanie sprzedawczyń czy niezamężnych matek, dzieciobójstwo, kara śmierci i edukacja biednych.
W 1911 r. wróciła do Irlandii wraz z mężem, dwoma synami, Theobaldem Henry (ur. 12 sierpnia 1897, zm. 1966) i Giles Aylmer (ur. 7 lutego 1899, zm. 19 września 1957), oraz córką Pamelą Mary (1900–1982). Rodzina zamieszkała w Shankill, a później przeniosła się do Claremorris. Podczas pobytu w Anglii interesowała się żywo wydarzeniami kulturalnymi, ale była coraz bardziej zdystansowana do radykalizmu irlandzkiego. Uważała, że „uczucie do Anglii i miłość do Irlandii mogą całkiem dobrze iść w parze”. Powstanie wielkanocne określiła mianem „buntu”. Po śmierci męża w 1919 roku wyjechała do Anglii, stamtąd dużo podróżowała po Europie.
Katharine Hinkson zmarła 2 kwietnia 1931 w Wimbledon w Londynie. Została pochowana na cmentarzu w Kensal Green. Jej autobiografia ukazała się w pięciu tomach (1913–24). Młodsza siostra Kathariny, Nora O’Mahony (1866–1954) była także poetką, a córka Pamela Hinkson (1900–1982) powieściopisarką.

## Dzieła
- Louise de la Vallière (1885) poezje
- Shamrocks (1887)
- Ballads & Lyrics (1891)
- Irish Love-Songs (1892)
- A Cluster of Nuts, Being Sketches Among My Own People (1894)
- Cuckoo Songs (1894)
- Miracle Plays (1895)
- The Land of Mist and Mountain (1895)
- The Way of a Maid (1895)
- Three Fair Maids, or the Burkes of Derrymore (c.1895)
- An Isle in the Water (1896)
- The Golden Lily (1899)
- The Dear Irish Girl (1899)
- Oh, What a plague is Love! (1900)
- Her Father's Daughter (1900)
- Poems (1901)
- A Daughter Of The Fields (1901)
- A King’s Woman (1902)
- Love of Sisters (1902)
- The Great Captain: A Story of the Days of Sir Walter Raleigh (1902)
- The Handsome Quaker, and other Stories (1902)
- The Adventures of Carlo (1903) ilustrował E. A. Cubitt
- The Luck of the Fairfaxes (1904)
- A Daughter of Kings (1905)
- Innocencies (1905) poems
- For the White Rose (1905)
- A Little Book for Mary Gill's Friends (1905)
- The Story of Bawn (1906)
- The Yellow Domino (1906)
- Book of Memory (1906)
- Dick Pentreath (1906)
- The Cabinet of Irish Literature. (4 volumes) (1906)
- The Rhymed Life of St Patrick (1907) Illustrated by Lyndsay Symington
- Twenty-One Poems By Katherine Tynan Selected By W.B. Yeats (1907)
- A Little Book of XXIV Carols (1907)
- Father Mathew (1908) biografia Theobalda Mathew
- Experiences (1908)
- A Union of Hearts (1908)
- The House of the Crickets (1908)
- Ireland (1909)
- A Little Book for John O’Mahony’s Friends (1909)
- The Book Of Flowers (1909) wraz z Frances Maitland
- Mary Gray(1909)
- A Girl of Galway
- The Rich Man
- A Red, Red Rose (c.1910)
- Heart O' Gold or the Little Princess
- The Story of Cecelia (1911)
- New Poems (1911)
- Princess Katharine (1911)
- Twenty-five Years: Reminiscences (1913)
- Irish Poems (1913)
- The Wild Harp (1913)
- A Mesalliance (1913)
- The Daughter of the Manor (1914) ilustrował John Campbell
- A Shameful Inheritance (1914)
- Joining the colours (1914)
- The Flower of Peace (1914) poezje
- Mary Beaudesert, V. S. (1915)
- Flower of Youth (1915) poems
- The Curse of Castle Eagle (1915)
- The House of the Foxes (1915) powieść
- Lord Edward: A Study in Romance (1916)
- The Middle Years (1916)
- Margery Dawe (1916) ilustrował Frank E. Wiles
- Late Songs (1917)
- Herb O'Grace (1918) poezje
- The sad years (1918)
- The Years of the Shadow (1919)
- The Honourable Molly (1919)
- Denys the Dreamer (1920)
- The Handsome Brandons (1921) Ilustrował G. D. Hammond
- The Wandering Years (1922)
- Evensong (1922)
- White Ladies (1922)
- A Mad Marriage (1922) novel
- Memories (1924)
- The Man from Australia (1925)
- The Wild Adventure (1927)
- Twilight Songs (1927)
- The Face in the Picture (1927)
- Haroun of London (1927)
- Pat, the Adventurer (1928)
- Bitha's Wonderful Year (1928)
- The Respectable Lady (1928)
- The River (1929)
- Castle Perilous (1929)
- The Squire’s Sweetheart (1930)
- Denise the Daughter (1930)
- Collected Poems (1930)
- The Admirable Simmons (1930)
- The Forbidden Way (1931)
- Philippa's Lover (1931)
- A Lonely Maid (1931)
- The Story of Our Lord (1932)
- The Other Man (1932)
- An International Marriage (1933)
- Londonderry Air (1935)
- The Briar Bush Maid
- A little radiant girl, ilustrowane przez Johna Campbella
- A Passionate Pilgrim
- Maxims
- The Poems of Katharine Tynan (1963) redakcja: Monk Gibbon
- A Girls Song

title: Katharine Tynan

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Katharine Hinkson
 |imię i nazwisko org   = Katharine Tynan
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki		=
 |data urodzenia        = [[23 stycznia]] [[1859]]
 |miejsce urodzenia     = [[Dublin]]
 |data śmierci          = [[2 kwietnia]] [[1931]]
 |miejsce śmierci       = [[Wimbledon (dzielnica)|Wimbledon]]
 |narodowość            = [[Irlandia|irlandzka]]
 |język                 = [[język angielski|angielski]]
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 =
 |gatunek               =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Katharine Hinkson''' z d. '''Tynan''' (ur. [[23 stycznia]] [[1859]] w [[Dublin]]ie, zm. [[2 kwietnia]] [[1931]] w [[Wimbledon (dzielnica)|Wimbledon]]) – irlandzka poetka, pisarka i dziennikarka, przywódczyni odrodzenia irlandzkiego, względnie ruchu neoceltyckiego.

== Życiorys ==
Katharine Tynan urodziła się na South Richmond Street w Dublinie, jako piąta z dwunastu dzieci Andrew Cullen Tynana, zamożnego rolnika, i Elizabeth Tynan (z d. Reilly). Od 1868 r. wychowywała się w rodzinnym domu w [[Clondalkin]]. Po edukacji w prywatnej szkole  dziennej w Dublinie (1872–76) została wysłana do klasztoru dominikanek św. Katarzyny ze Sieny w [[Drogheda]]. Przez krótki czas rozważała wstąpienie do zakonu. W tym czasie cierpiała na owrzodzenie oka, które spowodowało, że straciła wzrok na prawie rok. Po powrocie do domu spędzała większość czasu z ojcem, uczęszczając z nim na spotkania polityczne. Podobnie jak ojciec była zagorzałą nacjonalistką. Przez krótki czas pracowała dla [[Ladies' Land League]].

Katharine Tynan zaczęła pisać wiersze jako nastolatka, swój pierwszy utwór ''Dreamland'' opublikowała w ''Young Ireland'' w 1875 r. Zachęcona przez ojca, publikowała dalej w czasopismach takich jak ''The Graphic'', ''United Ireland'', ''Irish Fireside'' i ''Irish Monthly''. W ''Irish Monthly'' poznała jezuitę, poetę i pisarza, [[Matthew Russell|Matthew Russella]], który stał się dla Kathariny wsparciem na wczesnych etapach jej kariery. Ojciec Russell przedstawił ją [[Wilfrid Meynell|Wilfridowi Meynell]], który zapewnił publikację jej pierwszego tomu wierszy, ''Louise de la Vallière and other poems'' (1885). Tomik został dobrze przyjęty i szybko doczekał się drugiego wydania. Choć jej kolejna publikacja, ''Shamrocks'' (1887), nie odniosła podobnego sukcesu, Katherine stała się postacią dobrze znaną wśród dublińskich literatów. Do jej bliskich przyjaciół należeli [[Alice Furlong]], [[Rosa Mulholland]], [[Dora Sigerson Shorter]] oraz [[Ellen O’Leary|Ellen]] i [[John O’Leary]].

Jednym z najczęstszych gości salonu literackiego w domu poetki był [[William Butler Yeats]], któremu została przedstawiona w czerwcu 1885 roku. Poeta podziwiał jej twórczość i uważał jej poezję za znaczący czynnik rozwoju irlandzkiej literatury<ref>{{Cytuj stronę | url = https://localstudies.wordpress.com/2015/06/23/w-b-yeats-the-tallaght-letters/| tytuł = W. B. Yeats – The Tallaght letters| autor = | opublikowany = South Dublin Libraries Local Studies| data = 2015-06-23| język = en| data dostępu = 2023-12-11}}</ref>. Oboje byli mocno zaangażowani w prace nad ''Poems and ballads of Young Ireland'' (1888). Yeats rozważał także oświadczyny. Później, zwłaszcza po ślubie Kathariny, ich przyjaźń osłabła. Yeats stawał się coraz bardziej krytyczny wobec jej twórczości, a ostatecznie w 1920 roku, po jej decyzji o sprzedaży ich korespondencji za 100 funtów, ich drogi rozeszły się.

We wrześniu 1888 Tynan poznała [[Henry Hinkson|Henry’ego Hinksona]], urodzonego w Dublinie prawnika i pisarza. Po długim narzeczeństwie, podczas których nawróciła go na katolicyzm, pobrali się w [[Londyn]]ie 4 maja 1893 i przeprowadzili do Anglii. Było to trudne dla Kathariny z powodu rozłąki z ojcem. Pierwsze lata jej małżeństwa były też ciężkie z powodu urodzenia martwego dziecka w maju 1894 r. i śmierci syna Godfreya 30 września 1895 r. (urodził się 17 sierpnia).<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = The Selected Letters of Katharine Tynan: Poet and Novelist | wydawca = Cambridge Scholars Publishing | data = 2016 | strony = 5-6 | isbn = 978-1-4438-8695-6 | inni = Damian Atkinson (red.)}}</ref><ref name="ah">{{Cytuj stronę | url = https://archiveshub.jisc.ac.uk/search/archives/ba74757f-9fbb-372d-ac62-7226e55a95f6 | tytuł = Papers of Katharine Tynan and Pamela Hinkson | język = en | data dostępu = 2023-12-12}}</ref> Katharine została niezależną dziennikarką, publikowała wiersze, opowiadania, artykuły i recenzje m.in. w ''British National Observer'', ''Pall Mall Gazette'', ''Merry England'', ''Sketch'', ''Illustrated London News'', ''American Catholic World'' i ''Boston Pilot''. Wiele jej artykułów poruszało tematy społeczne, jak traktowanie sprzedawczyń czy niezamężnych matek, dzieciobójstwo, kara śmierci i edukacja biednych.

W 1911 r. wróciła do Irlandii wraz z mężem, dwoma synami, Theobaldem Henry (ur. 12 sierpnia 1897<ref name="lett">{{Cytuj książkę | tytuł = The Selected Letters of Katharine Tynan: Poet and Novelist | wydawca = Cambridge Scholars Publishing | data = 2016 | strony = 6 | isbn = 978-1-4438-8695-6 | inni = Damian Atkinson (red.)}}</ref>, zm. 1966<ref>{{Cytuj książkę | autor = Damian Atkinson | tytuł = The Selected Letters of Alice Meynell Poet and Essayist | wydawca = Cambridge Scholars Publishing | data = 2014 | strony = 118 | isbn = 9781443863568 | data dostępu = 2023-12-14 | url = https://www.google.pl/books/edition/The_Selected_Letters_of_Alice_Meynell/Yl5JDAAAQBAJ?hl=pl}}</ref>) i Giles Aylmer (ur. 7 lutego 1899<ref name="lett"></ref>, zm. 19 września 1957)<ref name="HP">{{Cytuj stronę | url = https://www.dib.ie/biography/hinkson-pamela-a4026| tytuł = Hinkson, Pamela| autor = Jessica March| opublikowany = The Dictionary of Irish Biography| data = 2013-03| język = en| data dostępu = 2023-12-12}}</ref>, oraz córką Pamelą Mary (1900–1982)<ref name="ah"></ref><ref name="HP"></ref>. Rodzina zamieszkała w [[Shankill]], a później przeniosła się do [[Claremorris]]. Podczas pobytu w Anglii interesowała się żywo wydarzeniami kulturalnymi, ale była coraz bardziej zdystansowana do radykalizmu irlandzkiego. Uważała, że „uczucie do Anglii i miłość do Irlandii mogą całkiem dobrze iść w parze”. [[Powstanie wielkanocne]] określiła mianem „buntu”. Po śmierci męża w 1919 roku wyjechała do Anglii, stamtąd dużo podróżowała po Europie.

Katharine Hinkson zmarła 2 kwietnia 1931 w [[Wimbledon (dzielnica)|Wimbledon]] w Londynie. Została pochowana na cmentarzu w [[Kensal Green]]. Jej autobiografia ukazała się w pięciu tomach (1913–24). Młodsza siostra Kathariny, [[Nora O’Mahony]] (1866–1954) była także poetką, a córka [[Pamela Hinkson]] (1900–1982) powieściopisarką.

== Dzieła ==
* ''Louise de la Vallière'' (1885) poezje
* ''Shamrocks'' (1887)
* ''Ballads & Lyrics'' (1891)
* ''Irish Love-Songs'' (1892)
* ''A Cluster of Nuts, Being Sketches Among My Own People'' (1894)
* ''Cuckoo Songs'' (1894)
* ''Miracle Plays'' (1895)
* ''The Land of Mist and Mountain'' (1895)
* ''The Way of a Maid'' (1895)
* ''Three Fair Maids, or the Burkes of Derrymore'' (c.1895)
* ''An Isle in the Water'' (1896)
* ''The Golden Lily'' (1899)
* ''The Dear Irish Girl'' (1899)
* ''Oh, What a plague is Love!'' (1900)
* ''Her Father's Daughter'' (1900)
* ''Poems'' (1901)
* ''A Daughter Of The Fields'' (1901)
* ''A King’s Woman'' (1902)
* ''Love of Sisters'' (1902)
* ''The Great Captain: A Story of the Days of Sir Walter Raleigh'' (1902)
* ''The Handsome Quaker, and other Stories'' (1902)
* ''The Adventures of Carlo'' (1903) ilustrował E. A. Cubitt
* ''The Luck of the Fairfaxes'' (1904)
* ''A Daughter of Kings'' (1905)
* ''Innocencies'' (1905) poems
* ''For the White Rose'' (1905)
* ''A Little Book for Mary Gill's Friends'' (1905)
* ''The Story of Bawn'' (1906)
* ''The Yellow Domino'' (1906)
* ''Book of Memory'' (1906)
* ''Dick Pentreath'' (1906)
* ''The Cabinet of Irish Literature.'' (4 volumes) (1906)
* ''The Rhymed Life of St Patrick'' (1907) Illustrated by Lyndsay Symington
* ''Twenty-One Poems By Katherine Tynan Selected By W.B. Yeats'' (1907)
* ''A Little Book of XXIV Carols'' (1907)
* ''Father Mathew'' (1908) biografia [[Theobald Mathew|Theobalda Mathew]]
* ''Experiences'' (1908)
* ''A Union of Hearts'' (1908)
* ''The House of the Crickets'' (1908)
* ''Ireland'' (1909)
* ''A Little Book for John O’Mahony’s Friends'' (1909)
* ''The Book Of Flowers'' (1909) wraz z Frances Maitland
* ''Mary Gray''(1909)
* ''A Girl of Galway''
* ''The Rich Man''
* ''A Red, Red Rose'' (c.1910)
* ''Heart O' Gold or the Little Princess''
* ''The Story of Cecelia'' (1911)
* ''New Poems'' (1911)
* ''Princess Katharine'' (1911)
* ''Twenty-five Years: Reminiscences'' (1913)
* ''Irish Poems'' (1913)
* ''The Wild Harp'' (1913)
* ''A Mesalliance'' (1913)
* ''The Daughter of the Manor'' (1914) ilustrował John Campbell
* ''A Shameful Inheritance'' (1914)
* ''Joining the colours'' (1914)
* ''The Flower of Peace'' (1914) poezje
* ''Mary Beaudesert, V. S.'' (1915)
* ''Flower of Youth'' (1915) poems
* ''The Curse of Castle Eagle'' (1915)
* ''The House of the Foxes'' (1915) powieść
* ''Lord Edward: A Study in Romance'' (1916)
* ''The Middle Years'' (1916)
* ''Margery Dawe'' (1916) ilustrował Frank E. Wiles
* ''Late Songs'' (1917)
* ''Herb O'Grace'' (1918) poezje
* ''The sad years'' (1918)
* ''The Years of the Shadow'' (1919)
* ''The Honourable Molly'' (1919)
* ''Denys the Dreamer'' (1920)
* ''The Handsome Brandons'' (1921) Ilustrował G. D. Hammond
* ''The Wandering Years'' (1922)
* ''Evensong'' (1922)
* ''White Ladies'' (1922)
* ''A Mad Marriage'' (1922) novel
* ''Memories'' (1924)
* ''The Man from Australia'' (1925)
* ''The Wild Adventure'' (1927)
* ''Twilight Songs'' (1927)
* ''The Face in the Picture'' (1927)
* ''Haroun of London'' (1927)
* ''Pat, the Adventurer'' (1928)
* ''Bitha's Wonderful Year'' (1928)
* ''The Respectable Lady'' (1928)
* ''The River'' (1929)
* ''Castle Perilous'' (1929)
* ''The Squire’s Sweetheart'' (1930)
* ''Denise the Daughter'' (1930)
* ''Collected Poems'' (1930)
* ''The Admirable Simmons'' (1930)
* ''The Forbidden Way'' (1931)
* ''Philippa's Lover'' (1931)
* ''A Lonely Maid'' (1931)
* ''The Story of Our Lord'' (1932)
* ''The Other Man'' (1932)
* ''An International Marriage'' (1933)
* ''Londonderry Air'' (1935)
* ''The Briar Bush Maid''
* ''A little radiant girl'', ilustrowane przez Johna Campbella
* ''A Passionate Pilgrim''
* ''Maxims''
* ''The Poems of Katharine Tynan'' (1963) redakcja: Monk Gibbon
* ''A Girls Song''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna'', tom XVII, Wydawnictwo "Gutenberg", Kraków 1928-1934.
* {{Cytuj stronę | url = https://www.dib.ie/biography/hinkson-nee-tynan-katharine-a8692| tytuł = Hinkson, Katharine (née Tynan)| autor = Frances Clarke| opublikowany = The Dictionary of Irish Biography| data = 2013-03| język = en| data dostępu = 2023-12-11}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Tynan, Katharine}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1859]]
[[Kategoria:Zmarli w 1931]]
[[Kategoria:Irlandzcy poeci]]
[[Kategoria:Irlandzcy pisarze]]
[[Kategoria:Irlandzcy publicyści]]

title: Katharine HinksonKatharine Tynan

Data i miejsce urodzenia: 23 stycznia 1859 · Dublin

Data i miejsce śmierci: 2 kwietnia 1931 · Wimbledon

Narodowość: irlandzka

Język: angielski

Dziedzina sztuki: literatura


text:
# Dzwon Świętego Piotra
Dzwon Św. Piotra niem. Petersglocke, potocznie Decke Pitter (Gruby Piotrek) – dzwon wiszący w trzeciej kondygnacji wieży południowej katedry w Kolonii. Jest jednym z największych i najcięższych bijących dzwonów na świecie. Odlany został w 1923 roku w pracowni ludwisarskiej Richarda Heinricha Ulricha w Apoldzie w niemieckiej Turyngii.

## Dzieje
Poprzednikiem Dzwonu Świętego Piotra był Dzwon Cesarski (Kaiserglocke) o masie 26,25 tony, odlany w 1875 z okazji zwycięstwa Niemców nad Francją w 1871 r. i zjednoczenia Niemiec. Podczas I wojny światowej został przetopiony na armaty. Do dziś zachowało się serce dzwonu, ulokowane na zewnątrz przy katedrze przy narożu nawy południowej i transeptu.
Inicjatorami odlania nowego wielkiego dzwonu byli ówczesny burmistrz Kolonii Konrad Adenauer i arcybiskup Karl Joseph Schulte. 31 marca 1922 r. Kapituła Metropolitarna Kolonii zatwierdziła odlanie. Odlewnikiem dzwonu został Richard Heinrich Ulrich, przedstawiciel rodu Ulrichów, którego przodkowie założyli w XVIII w. ludwisarnię, jedną z największych w Europie, związaną z rodzinami Rose, Ulrich i Schilling. Po przewiezieniu specjalnym pociągiem (prowadzonym przez trzy lokomotywy) do Kolonii został uroczyście poświęcony, a następnie zawieszony. Planowane pierwsze uderzenie w Wigilię Bożego Narodzenia z przyczyn technicznych zostało odwołane, ostatecznie pierwszy raz zadzwonił 28 października 1925 r.
W 1951 dzwon uległ pęknięciu na długości 110 cm. Dopiero w 1956 został pospawany, lecz podjęto też dodatkowe kroki: serce dzwonu wymieniono na mniejsze (800 kg), poza tym o 20° zmieniono kierunek uderzenia, aby serce nie uderzało w miejsce spawu.
Dnia 6 stycznia 2011, podczas oznajmiania głównej liturgii święta Trzech Króli urwało się serce dzwonu. Nowe serce, ważące 600 kg zostało wykonane w październiku, a do katedry przybyło 2 grudnia 2011 r. Dzwon z nowym sercem pierwszy raz zadzwonił 7 grudnia 2011 r.
Od kwietnia 2017 do listopada 2018 dzwon nie dzwonił z powodu naprawy wady zawieszenia serca (zbyt mocne uderzenie w jedną stronę dzwonu groziło pęknięciem serca).
Do roku 1998 (kiedy odlano i zawieszono Josephglocke) Dzwon Świętego Piotra był najmłodszym dzwonem katedry kolońskiej. Nieco starsze są dwa dzwony odlane jeszcze przed I wojną światową: Aveglocke oraz Kapitelsglocke. Oba pochodzą z 1911 roku.

## Terminarz bicia dzwonu
Dzwon Świętego Piotra bije z okazji głównych świąt w roku liturgicznym, a ponadto w święta patronów katedry; główne święta maryjne i Dzień Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Bije także z okazji wyboru i śmierci papieża i arcybiskupa Kolonii. Dzwonił także z okazji najważniejszych wydarzeń państwowych, zarówno dla Niemiec, jak i dla świata (m.in. zakończenie II wojny światowej, zjednoczenie Niemiec). Kiedy biją wszystkie dzwony katedry, w większości przypadków Dzwon Świętego Piotra bije jako pierwszy 5 minut wcześniej od pozostałych, zaś po dołączeniu pozostałych dzwonów dzwon św. Piotra kończy bić (jedynie z okazji Wielkanocy bije przez cały czas wraz z pozostałymi dzwonami).
| Data (według porządku roku liturgicznego)                  | Godzina                            | Święto lub inne okoliczności                                                     |
| ---------------------------------------------------------- | ---------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- |
| 7 grudnia                                                  | 20:00                              | Wigilia Niepokalanego Poczęcia NMP                                               |
| 8 grudnia(9 grudnia jeśli 8 grudnia wypada w niedzielę)    | 18:10                              | Uroczystość liturgiczna Niepokalane poczęcie Marii                               |
| 24 grudnia                                                 | 19:20                              | Wigilia Bożego Narodzenia                                                        |
| 24 grudnia                                                 | 23:10                              | Pasterka                                                                         |
| 5 stycznia                                                 | 20:00                              | Wigilia Święta Trzech Króli                                                      |
| 6 stycznia                                                 | 09:40                              | Uroczystość liturgiczna z okazji Święta Trzech Króli                             |
| Wielka Sobota                                              | ~22:15                             | Zmartwychwstanie Pańskie (wraz ze wszystkimi dzwonami)                           |
| Wielkanoc                                                  | 09:40                              | Uroczystość liturgiczna Zmartwychwstania Chrystusa (wraz ze wszystkimi dzwonami) |
| Środa przed Wniebowstąpieniem Pańskim                      | 20:00                              | Wigilia Uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego                                  |
| Wniebowstąpienie Pańskie                                   | 09:40                              | Uroczystość Liturgiczna                                                          |
| Sobota Pięćdziesiątnicy                                    | 20:00                              | Wigilia Zesłania Ducha Świętego                                                  |
| Niedziela Pięćdziesiątnicy                                 | 09:40                              | Uroczystość liturgiczna                                                          |
| Boże Ciało                                                 |                                    | Podczas procesji z Najświętszym Sakramentem(Solo)                                |
| 28 czerwca                                                 | 20:00                              | Wigilia Dnia Świętych Apostołów Piotra (patrona katedry) i Pawła                 |
| 29 czerwca                                                 | 18:10 w tygodniu/09:40 w niedzielę | Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła                                    |
| 26 września                                                | 20:00                              | Wigilia Dnia Poświęcenia Katedry Kolońskiej                                      |
| 27 września                                                | 18:10 w tygodniu/09:40 w niedzielę | Uroczystość liturgiczna Poświęcenia Katedry Kolońskiej                           |
| Z powodu śmierci papieża/arcybiskupa Kolonii               | bije solo przez 30 minut           |                                                                                |
| Codziennie aż do dnia pogrzebu papieża/arcybiskupa Kolonii | bije od 12:00 do 12:15             |                                                                                |

## Dane techniczne
- dźwięk: c°-5
- masa całkowita: 24 000 kg
- waga serca ~600 kg
- średnica: 3220 mm
- wysokość: 4,5 m
- ludwisarz: Richard Heinrich Ulrich der Guss (Apolda)

wikiname: plwiki

title: Dzwon Świętego Piotra

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Kölner Dom - Dicker Pitter - Probeläuten-9111.jpg|mały|Dzwon Św. Piotra]]
'''Dzwon Św. Piotra''' [[język niemiecki|niem.]] ''Petersglocke'', potocznie '''Decke Pitter''' (Gruby Piotrek) – [[dzwon (instrument)|dzwon]] wiszący w trzeciej kondygnacji wieży południowej [[Katedra Kolońska|katedry w Kolonii]]. Jest jednym z największych i najcięższych bijących dzwonów na świecie. Odlany został w 1923 roku w pracowni [[Ludwisarz|ludwisarskiej]] Richarda Heinricha Ulricha w [[Apolda|Apoldzie]] w niemieckiej [[Turyngia|Turyngii]].

== Dzieje ==
Poprzednikiem Dzwonu Świętego Piotra był Dzwon Cesarski (Kaiserglocke) o masie 26,25 tony, odlany w 1875 z okazji zwycięstwa Niemców nad Francją w 1871 r. i zjednoczenia Niemiec. Podczas I wojny światowej został przetopiony na armaty. Do dziś zachowało się serce dzwonu, ulokowane na zewnątrz przy katedrze przy narożu nawy południowej i transeptu.

Inicjatorami odlania nowego wielkiego dzwonu byli ówczesny burmistrz Kolonii [[Konrad Adenauer]] i arcybiskup [[Karl Joseph Schulte]]. 31 marca 1922 r. Kapituła Metropolitarna Kolonii zatwierdziła odlanie. Odlewnikiem dzwonu został Richard Heinrich Ulrich, przedstawiciel rodu Ulrichów, którego przodkowie założyli w XVIII w. ludwisarnię, jedną z największych w Europie, związaną z rodzinami Rose, Ulrich i Schilling. Po przewiezieniu specjalnym pociągiem (prowadzonym przez trzy lokomotywy) do [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]] został uroczyście poświęcony, a następnie zawieszony. Planowane pierwsze uderzenie w Wigilię Bożego Narodzenia z przyczyn technicznych zostało odwołane, ostatecznie pierwszy raz zadzwonił 28 października 1925 r.

W 1951 dzwon uległ pęknięciu na długości 110 cm. Dopiero w 1956 został [[Połączenie spawane|pospawany]], lecz podjęto też dodatkowe kroki: serce dzwonu wymieniono na mniejsze (800 kg), poza tym o 20° zmieniono kierunek uderzenia, aby serce nie uderzało w miejsce spawu.

Dnia 6 stycznia 2011, podczas oznajmiania głównej liturgii święta Trzech Króli urwało się serce dzwonu{{r|Home}}. Nowe serce, ważące 600 kg{{r|Kölner Petersglocke erhält}} zostało wykonane w październiku, a do katedry przybyło 2 grudnia 2011 r{{r|Petersglocke erhält neuen}}. Dzwon z nowym sercem pierwszy raz zadzwonił 7 grudnia 2011 r.

Od kwietnia 2017 do listopada 2018 dzwon nie dzwonił z powodu naprawy wady zawieszenia serca (zbyt mocne uderzenie w jedną stronę dzwonu groziło pęknięciem serca).

Do roku 1998 (kiedy odlano i zawieszono ''Josephglocke'') Dzwon Świętego Piotra był najmłodszym dzwonem katedry kolońskiej. Nieco starsze są dwa dzwony odlane jeszcze przed I wojną światową: {{link-interwiki |Aveglocke |Q=Q790336}} oraz {{link-interwiki |Kapitelsglocke |Q=Q1728603}}. Oba pochodzą z 1911 roku.

== Terminarz bicia dzwonu ==
Dzwon Świętego Piotra bije z okazji głównych świąt w roku liturgicznym, a ponadto w święta patronów katedry; główne święta maryjne i [[Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła|Dzień Świętych Apostołów Piotra i Pawła]]. Bije także z okazji wyboru i śmierci papieża i [[Biskupi i arcybiskupi Kolonii|arcybiskupa Kolonii]]. Dzwonił także z okazji najważniejszych wydarzeń państwowych, zarówno dla Niemiec, jak i dla świata (m.in. zakończenie II wojny światowej, zjednoczenie Niemiec). Kiedy biją wszystkie dzwony katedry, w większości przypadków Dzwon Świętego Piotra bije jako pierwszy 5 minut wcześniej od pozostałych, zaś po dołączeniu pozostałych dzwonów dzwon św. Piotra kończy bić (jedynie z okazji Wielkanocy bije przez cały czas wraz z pozostałymi dzwonami)<ref>{{Cytuj |autor = Kamil Gadomski |tytuł = Harmonogram bicia dzwonu św. Piotra |data dostępu = 2022-12-23 |opublikowany = www.koelner-dom.de |url = https://www.koelner-dom.de/erleben/domgelaeut}}</ref>.

{| class="wikitable"
!style="background:#dddddd;"| Data (według porządku [[Rok liturgiczny|roku liturgicznego]])
!style="background:#dddddd;"| Godzina
!style="background:#dddddd;"| Święto lub inne okoliczności
|-
| 7 grudnia || 20:00 || Wigilia [[Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny|Niepokalanego Poczęcia]] [[Dziewictwo Marii z Nazaretu|NMP]]{{r|--------watch-HWSaCvS5HmE}}
|-
| 8 grudnia(9 grudnia jeśli 8 grudnia wypada w niedzielę) || 18:10 || [[Uroczystość liturgiczna]] [[Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny|Niepokalane poczęcie]] [[Maria z Nazaretu|Marii]]
|-
|rowspan=2| 24 grudnia || 19:20 || [[Wigilia Bożego Narodzenia|Wigilia]] [[Boże Narodzenie|Bożego Narodzenia]]
|-
| 23:10 || [[Pasterka]]
|-
| 5 stycznia || 20:00 || Wigilia Święta Trzech Króli
|-
| 6 stycznia || 09:40 || Uroczystość liturgiczna z okazji Święta Trzech Króli
|-
| [[Wielka Sobota]] || ~22:15 || Zmartwychwstanie Pańskie (wraz ze wszystkimi dzwonami)
|-
| [[Wielkanoc]] || 09:40 || Uroczystość liturgiczna Zmartwychwstania Chrystusa (wraz ze wszystkimi dzwonami)
|-
|Środa przed Wniebowstąpieniem Pańskim
|20:00
|Wigilia Uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego
|-
|Wniebowstąpienie Pańskie
|09:40
|Uroczystość Liturgiczna
|-
| Sobota Pięćdziesiątnicy || 20:00 || Wigilia [[Zesłanie Ducha Świętego|Zesłania Ducha Świętego]]
|-
| [[Zesłanie Ducha Świętego|Niedziela Pięćdziesiątnicy]] || 09:40 || Uroczystość liturgiczna
|-
| Boże Ciało || || Podczas procesji z Najświętszym Sakramentem(Solo)
|-
| 28 czerwca || 20:00 || Wigilia Dnia Świętych Apostołów [[Piotr Apostoł|Piotra]] (patrona katedry) i [[Paweł z Tarsu|Pawła]]
|-
| 29 czerwca || 18:10 w tygodniu/09:40 w niedzielę || [[Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła]]
|-
| 26 września || 20:00 || Wigilia Dnia Poświęcenia Katedry Kolońskiej
|-
| 27 września || 18:10 w tygodniu/09:40 w niedzielę || Uroczystość liturgiczna Poświęcenia Katedry Kolońskiej
|-
|Z powodu śmierci papieża/arcybiskupa Kolonii
|bije solo przez 30 minut
|-
|Codziennie aż do dnia pogrzebu papieża/arcybiskupa Kolonii
|bije od 12:00 do 12:15
|}

== Dane techniczne ==
* dźwięk: c°-5
* masa całkowita: 24 000 kg
* waga serca ~600 kg
* średnica: 3220 mm
* wysokość: 4,5 m
* ludwisarz: Richard Heinrich Ulrich der Guss (Apolda)

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Home">{{cytuj |url = http://www.koelner-dom.de/19036.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=165&cHash=9951bfddc0bb85a738837c560e0718a1 |tytuł = Home |opublikowany = www.koelner-dom.de |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20160304203538/http://www.koelner-dom.de/19036.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=165&cHash=9951bfddc0bb85a738837c560e0718a1 |zarchiwizowano = 2016-03-04 |data dostępu = 2018-08-17}}</ref>
<ref name="Kölner Petersglocke erhält">{{cytuj stronę |url = http://www.citynews-koeln.de/koelner-petersglocke-kloeppel-decke-pitter-_id4358.html |tytuł = Kölner Petersglocke erhält wieder einen Klöppel |język = de |data dostępu = 2011-12-04}}</ref>
<ref name="Petersglocke erhält neuen">{{cytuj stronę |url = http://www.koelner-dom.de/19036.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=165&cHash=9951bfddc0bb85a738837c560e0718a1 |tytuł = Petersglocke erhält neuen Klöppel |język = de |archiwum = https://web.archive.org/web/20160304203538/http://www.koelner-dom.de/19036.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=165&cHash=9951bfddc0bb85a738837c560e0718a1 |zarchiwizowano = 2016-03-04 |data dostępu = 2011-12-04}}</ref>
<ref name="--------watch-HWSaCvS5HmE">[http://www.youtube.com/watch?v=HWSaCvS5HmE Bicie Dzwonów w wigilię Niepokalanego Poczęcia NMP (7 grudnia 2006), cz. 1]; [http://www.youtube.com/watch?v=LRX9XmQ1P48 cz. 2].</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.koelner-dom.de/index.php?id=60 Oficjalna strona katedry w Kolonii]
* [http://www.youtube.com/watch?v=NWCjcioe5dI&feature=related Nagranie dzwonu Św. Piotra]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dzwony]]
[[Kategoria:Katedra w Kolonii]]


text:
# Milczące ślady
Milczące ślady – polski film sensacyjny z 1961 roku w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego, zrealizowany na podstawie powieści Mariana Kozłowskiego Droga przez front.
Zdjęcia do filmu powstały w Krakowie oraz w Pieninach (Jaworki w gminie Szczawnica).

## Opis fabuły
Rok 1946. Mimo że II wojna światowa dobiegła końca, w górach trwają walki. Oddział NSZ pod wodzą „Pioruna” nie podporządkował się nowej władzy i podjął z nią walkę. Zadanie likwidacji grupy „Pioruna” otrzymuje kapitan Morwa z UB. Nie jest to łatwe, ponieważ w grupie Morwy działa informator „Pioruna”. Nosi pseudonim „Student”. Rozwiązanie zagadki grupy znajduje się w Krakowie, ale to w górach dojdzie do konfrontacji.

## Obsada
- Józef Nowak – Stefan Morwa, kapitan UB
- Józef Nalberczak – Wiśniewski, członek oddziału Morwy
- Lech Wojciechowski – Kołacz, członek oddziału Morwy
- Witold Skaruch – „Profesor”, członek oddziału Morwy
- Ryszard Kotys – Stusina, członek oddziału Morwy
- Włodzimierz Skoczylas – Szelongiewicz, kierowca oddziału Morwy
- Irena Laskowska – żona aptekarza Walczaka
- Janina Traczykówna – pielęgniarka Anna, narzeczona Morwy
- Henryk Bąk – major Zimny
- Zbigniew Dobrzyński – chorąży Kłos
- Kazimierz Fabisiak – aptekarz Stanisław Walczak
- August Kowalczyk – „Piorun”, dowódca oddziału
- Adam Mularczyk – Wacław Szyndzielorz, członek oddziału „Pioruna”

i inni

title: Milczące ślady

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Milczące ślady
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = sensacyjny
 |rok produkcji    = 1961
 |data premiery    = 19 września 1961
 |kraj produkcji   = [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polska]]
 |język            = polski
 |czas trwania     = 83 minut
 |reżyseria        = [[Zbigniew Kuźmiński]]
 |scenariusz       = [[Marian Kozłowski (działacz sportowy)|Marian Kozłowski]]
dialogi:
[[Bohdan Czeszko]]
 |główne role      = [[Józef Nowak (aktor)|Józef Nowak]]
[[Józef Nalberczak]]
 |muzyka           = [[Wojciech Kilar]]
 |zdjęcia          = [[Karol Chodura]]
[[Kazimierz Wawrzyniak]]
 |scenografia      = [[Jarosław Świtoniak]]
 |kostiumy         = [[Barbara Ptak]]
[[Jan Banucha]]
 |montaż           = [[Alina Faflik]]
 |produkcja        = [[Zespół Filmowy Studio]]
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Milczące ślady''' – polski [[film sensacyjny]] z [[1961 w filmie|1961]] roku w reżyserii [[Zbigniew Kuźmiński|Zbigniewa Kuźmińskiego]], zrealizowany na podstawie powieści [[Marian Kozłowski (działacz sportowy)|Mariana Kozłowskiego]] ''Droga przez front''.

Zdjęcia do filmu powstały w [[Kraków|Krakowie]] oraz w [[Pieniny|Pieninach]] ([[Jaworki (województwo małopolskie)|Jaworki]] w [[Szczawnica (gmina)|gminie Szczawnica]])<ref>{{Cytuj stronę |url = https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=122163 |tytuł = Milczące ślady |opublikowany = FilmPolski.pl |język = pl |data dostępu = 2022-11-22}}</ref>.

== Opis fabuły ==
Rok 1946. Mimo że [[II wojna światowa]] dobiegła końca, w górach trwają walki. Oddział [[Narodowe Siły Zbrojne|NSZ]] pod wodzą „Pioruna” nie podporządkował się nowej władzy i podjął z nią walkę. Zadanie likwidacji grupy „Pioruna” otrzymuje kapitan Morwa z [[Urząd Bezpieczeństwa|UB]]. Nie jest to łatwe, ponieważ w grupie Morwy działa informator „Pioruna”. Nosi pseudonim „Student”. Rozwiązanie zagadki grupy znajduje się w [[Kraków|Krakowie]], ale to w górach dojdzie do konfrontacji.

== Obsada ==
* [[Józef Nowak (aktor)|Józef Nowak]] – Stefan Morwa, kapitan UB
* [[Józef Nalberczak]] – Wiśniewski, członek oddziału Morwy
* [[Lech Wojciechowski]] – Kołacz, członek oddziału Morwy
* [[Witold Skaruch]] – „Profesor”, członek oddziału Morwy
* [[Ryszard Kotys]] – Stusina, członek oddziału Morwy
* [[Włodzimierz Skoczylas]] – Szelongiewicz, kierowca oddziału Morwy
* [[Irena Laskowska]] – żona aptekarza Walczaka
* [[Janina Traczykówna]] – pielęgniarka Anna, narzeczona Morwy
* [[Henryk Bąk (aktor)|Henryk Bąk]] – major Zimny
* [[Zbigniew Dobrzyński]] – chorąży Kłos
* [[Kazimierz Fabisiak]] – aptekarz Stanisław Walczak
* [[August Kowalczyk]] – „Piorun”, dowódca oddziału
* [[Adam Mularczyk]] – Wacław Szyndzielorz, członek oddziału „Pioruna”
i inni

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|7731|Milczące ślady}}
* {{Filmpolski|tytuł|122163|Milczące ślady}}
* {{Fototeka|film zdjęcia|Milcz%C4%85ce%20%C5%9Blady|Milczące ślady}}

{{Zbigniew Kuźmiński}}

[[Kategoria:Filmy kręcone w Jaworkach]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Krakowie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Pieninach]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego]]
[[Kategoria:Polskie adaptacje filmowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Polskie filmy polityczne]]
[[Kategoria:Polskie filmy sensacyjne]]
[[Kategoria:Polskie filmy wojenne]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1961 roku]]

title: Milczące ślady

Gatunek: sensacyjny

Data premiery: 19 września 1961

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Czas trwania: 83 minut

Reżyseria: Zbigniew Kuźmiński

Scenariusz: Marian Kozłowski · dialogi: · Bohdan Czeszko

Główne role: Józef Nowak · Józef Nalberczak

Muzyka: Wojciech Kilar

Zdjęcia: Karol Chodura · Kazimierz Wawrzyniak

Scenografia: Jarosław Świtoniak

Kostiumy: Barbara Ptak · Jan Banucha

Montaż: Alina Faflik

Produkcja: Zespół Filmowy Studio


text:
# Frederico Heimler
Frederico Heimler SDB (ur. 17 lutego 1942 w Unterlammerthal, zm. 7 listopada 2018 w Campo Grande) – niemiecki duchowny katolicki posługujący w Brazylii, biskup Cruz Alta w latach 2002-2014.

## Życiorys
Urodził się w niemieckim Unterlammerthal. Pod koniec lat 50. wyjechał do Brazylii i tam rozpoczął nowicjat w zgromadzeniu salezjanów. Profesję wieczystą złożył 15 sierpnia 1960, zaś święcenia kapłańskie przyjął 12 lipca 1970. Pracował w kolegiach salezjańskich w Campo Grande i w Corumbá. W latach 1983–1984 pełnił funkcję ekonoma prowincji zakonnej.

### Episkopat
9 grudnia 1998 papież Jan Paweł II mianował go biskupem koadiutorem diecezji Corumbá. Sakry biskupiej udzielił mu 31 stycznia 1999 ówczesny arcybiskup Campo Grande, Vitório Pavanello.
8 maja 2002 został prekonizowany biskupem Cruz Alta.
W 2014 z powodu złego stanu zdrowia złożył rezygnację z urzędu, którą 11 czerwca 2014 przyjął papież Franciszek. Po odejściu na emeryturę zamieszkał w kolegium salezjańskim w Campo Grande, gdzie zmarł 7 listopada 2018.

title: Frederico Heimler

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Frederico Heimler
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  = O Espírito do Senhor está sobre mim, porque me ungiu para evangelizar os pobres
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Brazylia]]
 |data urodzenia          = [[17 lutego]] [[1942]]
 |miejsce urodzenia       = [[Unterlammerthal]]
 |data śmierci            = [[7 listopada]] [[2018]]
 |miejsce śmierci         = [[Campo Grande]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Biskup Cruz Alta
 |1. funkcja - okres      = 2002-2014
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[salezjanie]]
 |data ślubów zakonnych   = 15 sierpnia 1960
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 12 lipca 1970
 |data nominacji          = 9 grudnia 1998
 |data sakry              = 31 stycznia 1999
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
|tytuł                     = biskup
|data konsekracji          = 31 stycznia 1999
|miejscowość konsekracji   = [[Corumbá]]
|miejsce konsekracji       =
|konsekrator               = [[Vitório Pavanello]]
|współkonsekratorzy        = [[Giovanni Zerbini]]<br />[[José Alves da Costa]]
|biskupi konsekrowani      =
|biskupi współkonsekrowani = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Segismundo Martínez Álvarez]]|30 stycznia 2005}}
}}
'''Frederico Heimler [[Salezjanie|SDB]]''' (ur. [[17 lutego]] [[1942]] w [[Unterlammerthal]], zm. [[7 listopada]] [[2018]] w [[Campo Grande]]) – [[Niemcy|niemiecki]] duchowny [[katolicyzm|katolicki]] posługujący w [[Brazylia|Brazylii]], biskup [[Diecezja Cruz Alta|Cruz Alta]] w latach 2002-2014.

== Życiorys ==
Urodził się w niemieckim [[Unterlammerthal]]. Pod koniec lat 50. wyjechał do [[Brazylia|Brazylii]] i tam rozpoczął [[nowicjat]] w zgromadzeniu [[Salezjanie|salezjanów]]. [[Śluby zakonne|Profesję wieczystą]] złożył 15 sierpnia 1960, zaś [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]] przyjął 12 lipca 1970. Pracował w kolegiach salezjańskich w [[Campo Grande]] i w [[Corumbá]]. W latach 1983–1984 pełnił funkcję ekonoma prowincji zakonnej<ref name="sala">{{Cytuj stronę| url= http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2002/05/08/0242/00757.html | tytuł= RINUNCIA DEL VESCOVO DI CRUZ ALTA (BRASILE) E NOMINA DEL SUCCESSORE | opublikowany= vatican.va | data= 2002-05-08 | język=it | data dostępu= 2019-01-03}}</ref>.

=== Episkopat ===
9 grudnia 1998 papież [[Jan Paweł II]] mianował go [[Biskup koadiutor|biskupem koadiutorem]] diecezji [[Diecezja Corumbá|Corumbá]]{{r|sala}}. [[Sakra|Sakry biskupiej]] udzielił mu 31 stycznia 1999 ówczesny arcybiskup [[Archidiecezja Campo Grande|Campo Grande]], [[Vitório Pavanello]].

8 maja 2002 został prekonizowany biskupem [[Diecezja Cruz Alta|Cruz Alta]]{{r|sala}}.

W 2014 z powodu złego stanu zdrowia złożył rezygnację z urzędu<ref name="salesiana">{{Cytuj stronę| url= http://www.missaosalesiana.org.br/nota-de-falecimento-dom-frederico-heimler/ | tytuł= Nota de falecimento – Dom Frederico Heimler | opublikowany= missaosalesiana.org | data= 2018-11-07 | język=pt | data dostępu= 2019-01-03}}</ref>, którą 11 czerwca 2014 przyjął [[Franciszek (papież)|papież Franciszek]]<ref>{{Cytuj stronę| url= http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2014/06/11/0430/00977.html | tytuł= Rinuncia del Vescovo di Cruz Alta (Brasile) | opublikowany= vatican.va | data= 2014-06-11 | język=it | data dostępu= 2019-01-03}}</ref>. Po odejściu na emeryturę zamieszkał w kolegium salezjańskim w [[Campo Grande]], gdzie zmarł 7 listopada 2018{{r|salesiana}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bheimler |tytuł = Frederico Heimler |data dostępu = 2019-01-03}}

{{SORTUJ:Heimler, Frederico}}
[[Kategoria:Brazylijscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Niemieccy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Niemieccy salezjanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Campo Grande]]

title: Frederico Heimler

Kraj działania: Brazylia

Data i miejsce urodzenia: 17 lutego 1942 · Unterlammerthal

Data i miejsce śmierci: 7 listopada 2018 · Campo Grande

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: salezjanie

Śluby zakonne: 15 sierpnia 1960

Nominacja biskupia: 9 grudnia 1998

Sakra biskupia: 31 stycznia 1999

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 31 stycznia 1999

Miejscowość: Corumbá

Konsekrator: Vitório Pavanello

Współkonsekratorzy: Giovanni Zerbini · José Alves da Costa

Segismundo Martínez Álvarez: 30 stycznia 2005


text:
# SN 2012U
SN 2012U – supernowa typu Ia, odkryta 20 stycznia 2012 roku w galaktyce E153-G20. W momencie odkrycia, miała maksymalną jasność 14,9m.

title: SN 2012U

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|2|6|4|33|-55|11|37|50}}
{{Supernowa infobox
 |        nazwa = SN 2012U
 |      zdjęcie =
 |         opis =
 |     odkrywca = Marples{{r|vizier}}
 |        dzień = 20 stycznia
 |          rok = 2012{{r|vizier}}
 |          typ = Ia{{r|vizier}}
 |       SNRtyp =
 |    galaktyka = E153-G20{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|2|6|4,33}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 |   deklinacja = {{DEC|-55|11|37,50}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |      jas_max = 14,9
 |      przodek =
 |  typ_przodka =
 | masa_przodka =
 |        uwagi =
}}
'''SN 2012U''' – [[supernowa]] typu Ia, odkryta 20 stycznia 2012 roku w galaktyce [[E153-G20]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia, miała maksymalną jasność 14,9{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2012-05-27}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5914 rows)|data=2012-05-13|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2012-05-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 2012 roku]]

title: SN 2012U

Odkrywca: Marples

Data odkrycia: 20 stycznia 2012

Typ supernowej: Ia


text:
# Casteldelci
Casteldelci – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Rimini.

## Demografia
Według danych na styczeń roku 2012 gminę zamieszkiwały 444 osoby a gęstość zaludnienia wynosiła 9,0 os./km²

title: Casteldelci

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Casteldelci
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Emilia-Romania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja Rimini|Rimini]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 041011
 |stanowisko zarządzającego       = Burmistrz
 |zarządzający                    = Mario Fortini
 |powierzchnia                    = 49,21 km²
 |wysokość                        = 436–1355 m n.p.m.
 |rok                             = I 2012
 |liczba ludności                 = 444
 |gęstość zaludnienia             = 9,02 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0541
 |kod pocztowy                    = 61010
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Emilia-Romania
 |współrzędne                     = 43°47′N 12°9′E
 |commons                         = category: Casteldelci
 |www                             = http://www.comune.casteldelci.rn.it/
}}
'''Casteldelci''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Emilia-Romania]], w prowincji [[Prowincja Rimini|Rimini]].

== Demografia ==
Według danych na styczeń roku 2012 gminę zamieszkiwały 444 osoby a gęstość zaludnienia wynosiła 9,0 os./km²

== Bibliografia ==
* [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.provincia.rimini.it/informa/statistiche/demografia/2012_popolazione/presentazione.pdf | tytuł = Demografia prowincji Rimini | opublikowany = provincia.rimini.it | archiwum = https://web.archive.org/web/20131029212916/http://www.provincia.rimini.it/informa/statistiche/demografia/2012_popolazione/presentazione.pdf | zarchiwizowano = 2013-10-29}}

{{Prowincja Rimini}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Rimini]]

title: Casteldelci

Państwo: Włochy

Region: Emilia-Romania

Prowincja: Rimini

Burmistrz: Mario Fortini


text:
# 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy
33 Nowodębski Wojskowy Oddział Gospodarczy im. Hetmana Wielkiego Koronnego Jana Amora Tarnowskiego (33 WOG) – jednostka logistyczna Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Realizuje zadania zabezpieczenia finansowego i logistycznego jednostek i instytucji wojskowych na swoim terenie odpowiedzialności.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Z-105/Org./P1 z 9 grudnia 2010 oraz rozkazu wykonawczego szefa Inspektoratu Wsparcia SZ nr PF-19/Org. z 9 marca 2011 rozpoczęto formowanie Oddziału. Z dniem 1 stycznia 2012 jednostka rozpoczęła statutową działalność .

21 czerwca 2011 jednostka budżetowa „3 WOG w Nowej Dębie” połączona została z jednostkami budżetowymi :
- 3 batalionem radiotechnicznym w Sandomierzu;
- Centrum Szkolenia na Potrzeby Sił Pokojowych w Kielcach;
- Ośrodkiem Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Dęba w Nowej Dębie
- Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Kielcach.

## Symbole oddziału
Odznaka pamiątkowa
Odznakę  pamiątkową stanowi okrągła srebrzysta tarcza o średnicy 40 mm. W tarczę wpisany został: w górnej części półwieniec koła zębatego, a w dolnej  półwieniec z liści laurowych przeplatany wstążką. W środku odznaki widnieją skrzyżowane miecz i kłos. W środkowej części, w górnym polu wpisano liczbę „33”, a w pozostałych trzech polach duże litery „WOG”. W centrum odznaki umieszczony jest herb miasta i gminy Nowa Dęba .
Oznaki rozpoznawcze
- Oznaka rozpoznawcza

## Żołnierze WOG
| Komendanci WOG              | Komendanci WOG         |
| Stopień, imię i nazwisko    | Okres pełnienia służby |
| --------------------------- | ---------------------- |
| ppłk Dymitr Jakoniuk        | 1 IV 2011 – 31 I 2012  |
| ppłk Marek Rzymski          | 29 II 2012 – ?         |
| ppłk Dariusz Kozub          | ? – 2017               |
| płk mgr inż. Piotr Stępniak | 2 X 2017 – obecnie     |

title: 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = 33 WOG - odznaka pamiątkowa.png
 |opis grafiki         = Odznaka pamiątkowa 33 WOG
 |państwo              = POL
 |sformowanie          = 2012
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   = Nowodębski
 |patron               = hetman [[Jan Amor Tarnowski|Jan Tarnowski]]
 |święto               = 29 czerwca
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = ppłk Dymitr Jakoniuk
 |dowódca obecny       = płk mgr inż. Piotr Stępniak
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           = [[Nowa Dęba]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Logistyka wojskowa|Logistyka]]
 |podległość           = [[3 Regionalna Baza Logistyczna|3 RBLog.]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  = https://33wog.wp.mil.pl/pl/
}}
'''33 Nowodębski Wojskowy Oddział Gospodarczy im. Hetmana Wielkiego Koronnego Jana Amora Tarnowskiego''' (33 WOG) – [[jednostka wojskowa|jednostka]] [[Logistyka wojskowa|logistyczna]] [[Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej |Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej]]. Realizuje zadania [[Finanse|zabezpieczenia finansowego]] i [[Logistyka wojskowa|logistycznego]] jednostek i instytucji wojskowych na swoim terenie odpowiedzialności.

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
{{osobny artykuł|Wojskowe oddziały gospodarcze}}

Na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr Z-105/Org./P1 z 9 grudnia 2010 oraz rozkazu wykonawczego szefa Inspektoratu Wsparcia SZ nr PF-19/Org. z 9 marca 2011 rozpoczęto formowanie Oddziału. Z dniem 1 stycznia 2012 jednostka rozpoczęła statutową działalność{{odn|Jednostki wojskowe.pl – 33 WOG}}.

21 czerwca 2011 jednostka budżetowa „3 WOG w Nowej Dębie” połączona{{refn|grupa=uwaga|„Połączenie” w myśl ustawy oznaczało połączenie gospodarki finansowej prowadzonej przez jednostki budżetowe i nie stanowiło przeformowania ani rozformowania jednostek organizacyjnych.}} została z jednostkami budżetowymi{{odn|Decyzja nr 244/MON}}:
* [[3 Sandomierski Batalion Radiotechniczny|3 batalionem radiotechnicznym]] w Sandomierzu;
* [[Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych|Centrum Szkolenia na Potrzeby Sił Pokojowych]] w Kielcach;
* [[Ośrodek Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych – Nowa Dęba|Ośrodkiem Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Dęba]] w Nowej Dębie
* Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Kielcach.

== Symbole oddziału ==
; Odznaka pamiątkowa
{{Osobny artykuł|Odznaka pamiątkowa jednostki wojskowej}}
Odznakę  pamiątkową stanowi okrągła srebrzysta tarcza o średnicy 40 mm. W tarczę wpisany został: w górnej części półwieniec koła zębatego, a w dolnej  półwieniec z liści laurowych przeplatany wstążką. W środku odznaki widnieją skrzyżowane miecz i kłos. W środkowej części, w górnym polu wpisano liczbę „33”, a w pozostałych trzech polach duże litery „WOG”. W centrum odznaki umieszczony jest herb miasta i gminy Nowa Dęba{{odn|Decyzja nr 19/MON}}.

; Oznaki rozpoznawcze{{odn|Decyzja nr 19/MON}}
<gallery>
33 WOG - odznaka rozpoznawcza.png|Oznaka rozpoznawcza
</gallery>

== Żołnierze WOG ==
{| class="wikitable"
! colspan="2" |Komendanci WOG{{odn|Jednostki wojskowe.pl – 33 WOG}}
|-
!Stopień, imię i nazwisko
!Okres pełnienia służby
|-
|ppłk Dymitr Jakoniuk
|1 IV 2011 – 31 I 2012
|-
|ppłk Marek Rzymski
|29 II 2012 – ?
|-
|ppłk Dariusz Kozub
|? – 2017
|-
|płk mgr inż. Piotr Stępniak
|2 X 2017 – obecnie{{odn|33 WOG|loc=kierownictwo}}
|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia  ==
* {{Cytuj stronę |tytuł = 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy |url = https://33wog.wp.mil.pl/pl/ |data dostępu = 2022-08-22 |odn = {{odn/id|33 WOG|loc=}}}}
* {{Cytuj stronę |tytuł = Jednostki wojskowe.pl – 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy | url = https://www.jednostki-wojskowe.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=694&Itemid=57 |data dostępu = 2022-08-22 |odn = {{odn/id|Jednostki wojskowe.pl – 33 WOG}}}}
* {{Cytuj pismo |tytuł = Decyzja nr 244/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie połączenia jednostek budżetowych |url = https://www.infor.pl/akt-prawny/U23.2011.013.0000192,decyzja-nr-244mon-ministra-obrony-narodowej-w-sprawie-polaczenia-jednostek-budzetowych.html |czasopismo = Dziennik Urzędowy Ministra Obrony Narodowej |data = 2011-07-15 |wydawca = [[Ministerstwo Obrony Narodowej|Minister Obrony Narodowej]] |miejsce = Warszawa |issn = 1641-7488 | odn = {{odn/id|Decyzja nr 244/MON}}}}
* {{cytuj pismo |tytuł = Decyzja nr 19/MON z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie wprowadzenia odznaki pamiątkowej oraz oznaki rozpoznawczej 33.Wojskowego Oddziału Gospodarczego |url = https://www.dz.urz.mon.gov.pl/zasoby/dziennik/pozycje/tresc-aktow/pdf/2013/02/Poz._29__dec._Nr_19.pdf |czasopismo = Dziennik Urzędowy Ministra Obrony Narodowej |wydawca = Minister Obrony Narodowej |data = 2013-02-14 | data dostępu = 2022-08-22 | odn = {{odn/id|Decyzja nr 19/MON}}}}

{{Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych}}

[[Kategoria:Nowa Dęba]]
[[Kategoria:Wojskowe oddziały gospodarcze]]
[[Kategoria:Współczesne jednostki wsparcia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej]]

title: 33 Wojskowy Oddział Gospodarczy

Państwo: Polska

Nazwa wyróżniająca: Nowodębski

Patron: hetman Jan Tarnowski

Święto: 29 czerwca

Pierwszy: ppłk Dymitr Jakoniuk

Obecny: płk mgr inż. Piotr Stępniak

Dyslokacja: Nowa Dęba

Rodzaj wojsk: Logistyka

Podległość: 3 RBLog.


text:
# Kongo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984
Kongo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984 reprezentowało 9 zawodników (8. mężczyzn i 1. kobieta), którzy nie zdobyli medalu. Był to 4. start reprezentacji Kongo na letnich igrzyskach olimpijskich.

## Judo
Mężczyźni
- Bienvenu Mbida - waga półlekka - 14. miejsce
- Séraphin Okuaka - waga średnia - 18. miejsce
- Christophe Wogo - waga półśrednia - 20. miejsce

## Lekkoatletyka
Mężczyźni
- Emmanuel M'Pioh - 3000 metrów z przeszkodami - odpadł w ćwierćfinałach
- Henri Ndinga - 100 metrów - odpadł w eliminacjach
- Antoine Kiakouama - 200 metrów - odpadł w eliminacjach
- Jean-Didiace Bémou - 400 metrów - odpadł w eliminacjach
- Théophile Nkounkou, Henri Ndinga, Antoine Kiakouama, Jean-Didiace Bémou - 4 x 100 metrów - odpadli w ćwierćfinałach

Kobiety
- Françoise M'Pika - 100 m, 200 m - odpadła w ćwierćfinałach

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 | nazwa                  = Kongo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984
 | państwo                = COG
 | wariant flagi          = 1970
 | kod MKOl               = CGO
 | kod organizacja        =
 | organizacja            =
 | impreza z linkiem      = [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1984]]
 | miejscowość            = [[Los Angeles]]
 | chorąży                = [[Simone Nkabou]]
 | liczba zawodników      = 9
 | liczba konkurencji     = 8
 | liczba dyscyplin       = 2
 | pozycja w klasyfikacji =
 | złote                  = 0
 | srebrne                = 0
 | brązowe                = 0
 | suma                   = 0
}}
'''[[Kongo]]''' na '''[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1984|Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984]]''' reprezentowało 9 zawodników (8. mężczyzn i 1. kobieta), którzy nie zdobyli medalu. Był to 4. start reprezentacji Kongo na [[Letnie igrzyska olimpijskie|letnich igrzyskach olimpijskich]].

== [[Plik:Judo pictogram.svg|30px]] [[Judo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984|Judo]] ==
'''Mężczyźni'''
* [[Bienvenu Mbida]] - waga półlekka - 14. miejsce
* [[Séraphin Okuaka]] - waga średnia - 18. miejsce
* [[Christophe Wogo]] - waga półśrednia - 20. miejsce

== [[Plik:Athletics pictogram.svg|30px]] [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984|Lekkoatletyka]] ==
;Mężczyźni
* [[Emmanuel M'Pioh]] - 3000 metrów z przeszkodami - odpadł w ćwierćfinałach
* [[Henri Ndinga]] - 100 metrów - odpadł w eliminacjach
* [[Antoine Kiakouama]] - 200 metrów - odpadł w eliminacjach
* [[Jean-Didiace Bémou]] - 400 metrów - odpadł w eliminacjach
* [[Théophile Nkounkou]], [[Henri Ndinga]], [[Antoine Kiakouama]], [[Jean-Didiace Bémou]] - 4 x 100 metrów - odpadli w ćwierćfinałach

;Kobiety
* [[Françoise M'Pika]] - 100 m, 200 m - odpadła w ćwierćfinałach

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = http://www.sports-reference.com/olympics/countries/CGO/summer/1984/ | tytuł = Congo (Brazzaville) at the 1984 Los Angeles Summer Games | opublikowany = Sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2013-08-21 | archiwum = https://web.archive.org/web/20121215073124/http://www.sports-reference.com/olympics/countries/CGO/summer/1984/ | zarchiwizowano = 2012-12-15 }}

{{IO Kongo}}
{{LIO 1984}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984]]
[[Kategoria:Kongo na igrzyskach olimpijskich]]

Kod MKOl: CGO

Chorąży: Simone Nkabou

Liczba zawodników: 9 w 8 konkurencjach w 2 dyscyplinach

Medale: Złoto · 0 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 0


text:
# Ramelteon
Ramelteon – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek nasenny.

## Mechanizm działania
Ramelteon jest selektywnym agonistą receptorów melatoninergicznych MT1 i MT2 w jądrach nadskrzyżowaniowych.
Ma działanie podobne do melatoniny, lecz silniejsze. Wspólnie odpowiadają za prawidłowy cykl snu i czuwania. Ze względu na brak istotnego powinowactwa ramelteonu do receptorów dla neuropeptydów, cytokin, serotoniny, dopaminy, noradrenaliny, acetylocholiny, a także receptorów opioidowych, lek ten nie wywołuje uzależnienia fizycznego i psychicznego.

## Wskazania
Lek został zarejestrowany przez Agencję Żywności i Leków (FDA) do leczenia bezsenności. Nie jest dostępny w Polsce.
Zazwyczaj stosuje się 8 mg ramelteonu raz dziennie, około 30 minut przed snem.

## Farmakokinetyka
Lek jest metabolizowany w wątrobie przy udziale izoenzymów cytochromu CYP450: 1A2, 3A4 i 2C. Okres połowicznej eliminacji leku wynosi 1–2,6 godziny, głównego metabolitu (M-II) 2–5 godzin.

## Działania niepożądane
Najczęstszymi działaniami niepożądanymi leku są nadmierna sedacja, zawroty głowy, zmęczenie, bóle głowy.

## Przeciwwskazania
Lek nie powinien być przyjmowany przez pacjentów z niewydolnością wątroby.

## Preparaty
- Rozerem – tabletki 8 mg

title: Ramelteon

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Ramelteon
 |1. grafika                 = Ramelteon skeletal formula.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        =
 |inne nazwy                 =
 |wzór sumaryczny            = C16H21NO2
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 259,34
 |wygląd                     =
 |SMILES                     = CCC(NCC[C@@H]1CCC2=CC=C3OCCC3=C12)=O
 |numer CAS                  = 196597-26-9
 |PubChem                    = 208902
 |DrugBank                   = DB00980
 |gęstość                    =
 |gęstość źródło             =
 |stan skupienia w podanej g =
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   =
 |rww źródło                 =
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       =
 |temperatura topnienia      =
 |tt źródło                  =
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        =
 |tw źródło                  =
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      =
 |zagrożenia GHS źródło      =
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|?}}
 |hasło GHS                  =
 |zwroty H                   =
 |zwroty EUH                 =
 |zwroty P                   =
 |zagrożenia UE źródło       =
 |piktogram UE               =
 |zwroty R                   =
 |zwroty S                   =
 |NFPA 704                   =
 |NFPA 704 źródło            =
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                =
 |dawka śmiertelna           =
 |pochodne                   =
 |podobne związki            =
 |ATC                        = [[ATC (N05)|N05CH02]]
 |legalność w Polsce         =
 |stosowanie w ciąży         =
 |działanie                  =
 |procent wchłaniania        =
 |biodostępność              =
 |okres półtrwania           =
 |wiązanie z białkami osocza =
 |metabolizm                 =
 |wydalanie                  =
 |drogi podawania            = doustnie
 |objętość dystrybucji       =
 |commons                    = Category:Ramelteon
}}
'''Ramelteon''' – [[Związki organiczne|organiczny związek chemiczny]] stosowany jako [[leki nasenne|lek nasenny]].

== Mechanizm działania ==
Ramelteon jest selektywnym [[Agonista|agonistą]] receptorów melatoninergicznych MT1 i MT2 w [[jądra nadskrzyżowaniowe|jądrach nadskrzyżowaniowych]]<ref name="Owen">{{cytuj | autor = R.T. Owen | tytuł = Ramelteon: Profile of a new sleep-promoting medication | czasopismo = Drugs of Today | data = 2006 | data dostępu = 2023-11-07 | wolumin = 42 | numer = 4 | s = 255 | doi = 10.1358/dot.2006.42.4.970842| pmid = 16703122| język = en | dostęp = z}}</ref>.

Ma działanie podobne do [[Melatonina|melatoniny]], lecz silniejsze. Wspólnie odpowiadają za prawidłowy cykl [[Sen|snu]] i [[Czuwanie|czuwania]]. Ze względu na brak istotnego powinowactwa ramelteonu do [[receptor]]ów dla neuropeptydów, [[Cytokiny|cytokin]], [[Serotonina|serotoniny]], [[Dopamina|dopaminy]], [[Noradrenalina|noradrenaliny]], [[Acetylocholina|acetylocholiny]], a także [[Receptory opioidowe|receptorów opioidowych]], lek ten nie wywołuje [[Uzależnienie|uzależnienia fizycznego]] i psychicznego<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Rozerem (Ramelteon): Uses, Dosage, Side Effects, Interactions, Warning |data dostępu = 2023-11-06 |opublikowany = RxList |url = https://www.rxlist.com/rozerem-drug.htm |język = en}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Jakie są najnowsze leki nasenne? |data dostępu = 2023-11-06 |opublikowany = Leki.pl |url = https://leki.pl/poradnik/jakie-sa-najnowsze-leki-nasenne/}}</ref>.

== Wskazania ==
Lek został zarejestrowany przez [[Agencja Żywności i Leków|Agencję Żywności i Leków]] (FDA) do leczenia bezsenności. Nie jest dostępny w Polsce<ref name=":1" />.

Zazwyczaj stosuje się 8 mg ramelteonu raz dziennie, około 30 minut przed snem<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

== Farmakokinetyka ==
Lek jest metabolizowany w wątrobie przy udziale izoenzymów cytochromu CYP450: 1A2, 3A4 i 2C. Okres połowicznej eliminacji leku wynosi 1–2,6 godziny, głównego metabolitu (M-II) 2–5 godzin<ref name="stahl2011" />.

== Działania niepożądane ==
Najczęstszymi działaniami niepożądanymi leku są nadmierna sedacja, [[zawroty głowy]], [[zmęczenie]], bóle głowy<ref name="stahl2011" />.

== Przeciwwskazania ==
Lek nie powinien być przyjmowany przez pacjentów z niewydolnością wątroby<ref name="stahl2011">{{cytuj książkę|nazwisko=Stahl |imię=S.M. |tytuł=The Prescriber’s Guide. Stahl’s Essential Psychopharmacology |wydanie=4 |wydawca=Cambridge University Press |rok=2011 |strony=509–511}}</ref>.

== Preparaty ==
* ''Rozerem'' – tabletki 8 mg

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{Klasyfikacja ATC|N05}}

[[Kategoria:ATC-N05]]
[[Kategoria:Amidy]]
[[Kategoria:Kumarany]]

title: Ramelteon

Drogi podawania: doustnie


text:
# Michaël D’Almeida
Michaël D’Almeida (ur. 3 września 1987 w Évry) – francuski kolarz torowy, wicemistrz olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny wicemistrz Europy.

## Kariera
Pierwsze sukcesy w karierze Michaël D’Almeida osiągał w 2005 roku, kiedy wspólnie z kolegami z reprezentacji zdobył złoty medal mistrzostw Europy juniorów w sprincie drużynowym i srebrny w tej samej konkurencji na mistrzostwach świata juniorów. Na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Manchesterze zdobył srebrny medal w wyścigu na 1 km, przegrywając tylko z Teunem Mulderem z Holandii. Kolejne dwa medale zdobył podczas mistrzostw świata w Kopenhadze w 2010 roku. Francuzi w składzie: Grégory Baugé, Michaël D’Almeida i Kevin Sireau zajęli drugie miejsce w sprincie drużynowym, a indywidualnie D’Almeida ponownie został wicemistrzem świata na 1 km. Wyniki z 2010 roku Francuz powtórzył na rozgrywanych w 2012 roku mistrzostwach świata w Melbourne. Parę miesięcy później wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie razem z Baugé i Sireau ponownie był drugi w sprincie drużynowym. Wspólnie z Julienem Palmą i François Pervisem zdobył również brązowy medal w tej konkurencji podczas mistrzostw świata w Mińsku w 2013 roku. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych w 2014 roku mistrzostwach świata w Cali. Ponadto na mistrzostwach Europy w Pruszkowie w 2010 roku i mistrzostwach Europy w Apeldoorn w 2013 roku drużyna francuska z D'Almeidą w składzie zdobyła srebrny medal.

title: Michaël D’Almeida

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko         = Michaël D’Almeida
 |imię i nazwisko org     =
 |dyscyplina              = kolarstwo torowe
 |grafika                 = UCI Track World Championships 2020 121.jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[3 września]] [[1987]]
 |miejsce urodzenia       = [[Évry (Essonne)|Évry]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 =
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/reprezentacja|FRA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Londyn|2012|kolarstwo|srebro|([[Kolarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012 – sprint drużynowy mężczyzn|sprint druż.]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Rio de Janeiro|2016|kolarstwo|brąz|([[Kolarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – sprint drużynowy mężczyzn|sprint druż.]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|KT}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Paryż|2015|złoto|sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Manchester|2008|srebro|1 km}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Kopenhaga|2010|srebro|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Kopenhaga|2010|srebro|1 km}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Melbourne|2012|srebro|1 km}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Melbourne|2012|srebro|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Pruszków|2019|srebro|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Mińsk|2013|brąz|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Cali|2014|brąz|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Apeldoorn|2018|brąz|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Pruszków|2019|brąz|1 km}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Berlin|2020|brąz|1 km}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Europy w kolarstwie torowym|Mistrzostwa Europy]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2010|Pruszków 2010]]|Sprint druż.}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2013|Apeldoorn 2013]]|Sprint druż.}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Michaël D’Almeida''' (ur. [[3 września]] [[1987]] w [[Évry (Essonne)|Évry]]) – [[Francja|francuski]] [[kolarstwo torowe|kolarz torowy]], wicemistrz olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny wicemistrz Europy.

== Kariera ==
Pierwsze sukcesy w karierze Michaël D’Almeida osiągał w 2005 roku, kiedy wspólnie z kolegami z reprezentacji zdobył złoty medal mistrzostw Europy juniorów w sprincie drużynowym i srebrny w tej samej konkurencji na mistrzostwach świata juniorów. Na rozgrywanych trzy lata później [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2008|mistrzostwach świata w Manchesterze]] zdobył srebrny medal w wyścigu na 1 km, przegrywając tylko z [[Teun Mulder|Teunem Mulderem]] z [[Holandia|Holandii]]. Kolejne dwa medale zdobył podczas [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2010|mistrzostw świata w Kopenhadze]] w 2010 roku. Francuzi w składzie: [[Grégory Baugé]], Michaël D’Almeida i [[Kévin Sireau|Kevin Sireau]] zajęli drugie miejsce w sprincie drużynowym, a indywidualnie D’Almeida ponownie został wicemistrzem świata na 1 km. Wyniki z 2010 roku Francuz powtórzył na rozgrywanych w 2012 roku [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2012|mistrzostwach świata w Melbourne]]. Parę miesięcy później wystąpił na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2012|igrzyskach olimpijskich w Londynie]], gdzie razem z Baugé i Sireau ponownie był drugi w sprincie drużynowym. Wspólnie z [[Julien Palma|Julienem Palmą]] i [[François Pervis]]em zdobył również brązowy medal w tej konkurencji podczas [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2013|mistrzostw świata w Mińsku]] w 2013 roku. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych w 2014 roku [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2014|mistrzostwach świata w Cali]]. Ponadto na [[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2010|mistrzostwach Europy w Pruszkowie]] w 2010 roku i [[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2013|mistrzostwach Europy w Apeldoorn]] w 2013 roku drużyna francuska z D'Almeidą w składzie zdobyła srebrny medal.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cyclingarchives.com/coureurfiche.php?coureurid=20950 Profil na cyclingarchives.com] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/da/michael-dalmeida-1.html | tytuł = Profil na sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20121218145015/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/da/michael-dalmeida-1.html | zarchiwizowano = 2012-12-18}} {{lang|en}}

{{Mistrzowie świata KT-Sprint drużynowy zawodowców}}

{{SORTUJ:D’Almeida, Michaël}}
[[Kategoria:Francuscy kolarze torowi]]
[[Kategoria:Francuscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Évry (Essonne)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1987]]
[[Kategoria:Kolarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016]]

title: · Michaël D’Almeida

Data i miejsce urodzenia: 3 września 1987 · Évry

title: Dorobek medalowy

srebro: Londyn 2012 · kolarstwo · (sprint druż.)

brąz: Rio de Janeiro 2016 · kolarstwo · (sprint druż.)

złoto: Paryż 2015 · sprint druż.


text:
# Dennis Gassner
Dennis Gassner (ur. 22 października 1948 w Vancouver) – kanadyjski scenograf filmowy.
Laureat Oscara za najlepszą scenografię do filmu Bugsy (1991) Barry'ego Levinsona. Był także nominowany do tej nagrody za scenografię do filmów: Barton Fink (1991) braci Coen, Droga do zatracenia (2002) Sama Mendesa, Złoty kompas (2007) Chrisa Weitza, Tajemnice lasu (2014) Roba Marshalla i Blade Runner 2049 (2017) Denisa Villeneuve'a. Autor scenografii do trzech filmów z serii o agencie Jamesie Bondzie: 007 Quantum of Solace (2008) Marca Forstera, Skyfall (2012) i Spectre (2015), dwa ostatnie w reżyserii Sama Mendesa.

title: Dennis Gassner

wikitext:
{{Filmowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Dennis Gassner
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |imię i nazwisko urodzenia =
 |data urodzenia            = [[22 października]] [[1948]]
 |miejsce urodzenia         = [[Vancouver]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[scenograf]]
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           = od 1979
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Dennis Gassner''' (ur. [[22 października]] [[1948]] w [[Vancouver]]) – kanadyjski [[scenograf]] filmowy.

Laureat [[Oscar za najlepszą scenografię|Oscara za najlepszą scenografię]] do filmu ''[[Bugsy]]'' (1991) [[Barry Levinson|Barry'ego Levinsona]]. Był także nominowany do tej nagrody za scenografię do filmów: ''[[Barton Fink]]'' (1991) [[Joel i Ethan Coenowie|braci Coen]], ''[[Droga do zatracenia]]'' (2002) [[Sam Mendes|Sama Mendesa]], ''[[Złoty kompas]]'' (2007) [[Chris Weitz|Chrisa Weitza]], ''[[Tajemnice lasu]]'' (2014) [[Rob Marshall|Roba Marshalla]] i ''[[Blade Runner 2049]]'' (2017) [[Denis Villeneuve|Denisa Villeneuve'a]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.imdb.com/name/nm0309357/awards?ref_=nm_awd|tytuł=Dennis Gassner: Awards|opublikowany=IMDb|język=en|data dostępu=2018-12-23}}</ref>. Autor scenografii do trzech filmów z [[James Bond (seria filmów)|serii o agencie Jamesie Bondzie]]: ''[[007 Quantum of Solace]]'' (2008) [[Marc Forster|Marca Forstera]], ''[[Skyfall (film)|Skyfall]]'' (2012) i ''[[Spectre (film)|Spectre]]'' (2015), dwa ostatnie w reżyserii [[Sam Mendes|Sama Mendesa]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0309357|Dennis Gassner}}

{{Nagroda Akademii Filmowej (Scenografia)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gassner, Dennis}}
[[Kategoria:Kanadyjscy scenografowie filmowi]]
[[Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszą scenografię]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Vancouver]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]

title: Dennis Gassner

Data i miejsce urodzenia: 22 października 1948 · Vancouver

Zawód: scenograf


text:
# Pierre Chibert
Pierre Clément Joseph Chibert (ur. 16 listopada 1879 w Saint-Gilles, zm. 27 stycznia 1953 w Uccle) – belgijski hokeista na trawie na igrzyskach olimpijskich w Antwerpii 1920. Wraz z drużyną zdobył brązowy medal.

title: Pierre Chibert

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Pierre Chibert
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = hokej na trawie
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 16 listopada 1879
 |miejsce urodzenia         = [[Saint-Gilles (Belgia)|Saint-Gilles]]
 |data śmierci              = 27 stycznia 1953
 |miejsce śmierci           = [[Uccle]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BEL}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Anterpia|1920|hokej na trawie|brąz|(drużynowo)}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Pierre Clément Joseph Chibert''' (ur. [[16 listopada]] [[1879]] w [[Saint-Gilles (Belgia)|Saint-Gilles]], zm. [[27 stycznia]] [[1953]] w [[Uccle]]<ref>{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/17652 | tytuł = Pierre Chibert | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2023-05-06}}</ref>) – belgijski [[hokej na trawie|hokeista na trawie]] na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1920|igrzyskach olimpijskich]] w [[Antwerpia|Antwerpii]] 1920. Wraz z drużyną zdobył brązowy medal.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
*{{Cytuj stronę | url = https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ch/pierre-chibert-1.html | tytuł = Profil zawodnika na stronie sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20200418064953/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ch/pierre-chibert-1.html | zarchiwizowano = 2020-04-18}}

{{SORTUJ:Chibert, Pierre}}
[[Kategoria:Belgijscy hokeiści na trawie]]
[[Kategoria:Belgijscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Belgijscy olimpijczycy (Antwerpia 1920)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1920]]
[[Kategoria:Hokeiści na trawie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Saint-Gilles (Belgia)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1879]]
[[Kategoria:Zmarli w 1953]]

title: · Pierre Chibert

Data i miejsce urodzenia: 16 listopada 1879 · Saint-Gilles

Data i miejsce śmierci: 27 stycznia 1953 · Uccle

title: Dorobek medalowy

brąz: Anterpia 1920 · hokej na trawie · (drużynowo)


text:
# Poljanice (kanton środkowobośniacki)
Poljanice – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Federacji Bośni i Hercegowiny, w kantonie środkowobośniackim, w gminie Travnik. W 2013 roku liczyła 250 mieszkańców, z czego większość stanowili Boszniacy.

title: Poljanice (kanton środkowobośniacki)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Poljanice
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BA-BIH
 |1. jednostka administracyjna = [[Kanton środkowobośniacki|środkowobośniacki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Gmina Travnik|Travnik]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 250{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Poljanice''' – [[wieś]] w [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], w [[Federacja Bośni i Hercegowiny|Federacji Bośni i Hercegowiny]], w [[Kanton środkowobośniacki|kantonie środkowobośniackim]], w [[gmina Travnik|gminie Travnik]]. W 2013 roku liczyła 250 mieszkańców, z czego większość stanowili [[Boszniacy]]{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://www.popis.gov.ba/popis2013/doc/Knjiga1/K1_B_E.pdf|tytuł=Popis 2013 u BiH|opublikowany=Federalni zavod za statistiku|język=bs|data dostępu=2020-04-17}}</ref>
}}

{{gmina Travnik}}
{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Travnik]]

title: Poljanice

Państwo: Bośnia i Hercegowina

Część składowa: Federacja Bośni i Hercegowiny

Kanton: środkowobośniacki

Gmina: Travnik


text:
# Emanuel de Witte
Emanuel de Witte (ur. ok. 1617 w Alkmaarze, zm. 1692 w Amsterdamie) – holenderski malarz barokowy.
Znany głównie z przedstawień wnętrz kościołów, które ukazywał w odmiennym aspekcie w porównaniu z innymi przedstawicielami tego samego nurtu – w precyzyjnie namalowanych wnętrzach umieszczał oświetlone światłem słonecznym postacie ludzkie, którym często towarzyszył pies. Jego prace są często porównywane z obrazami Pietera Saenredama, który również przedstawiał wnętrza kościołów.

## Życiorys
W 1636 został członkiem gildii św. Łukasza w rodzinnym Alkmaar. Później mieszkał w Rotterdamie i Delfcie, gdzie był uczniem Everta van Aelsta, w 1651 osiadł na stałe w Amsterdamie.
Emanuel de Witte malował początkowo sceny rodzajowe i historyczne oraz portrety. Po osiedleniu się w Amsterdamie skoncentrował się przede wszystkim na wnętrzach świątyń istniejących w rzeczywistości, jak i wyimaginowanych, łączył elementy z różnych kościołów w nową całość. Głównie uwiecznił na płótnach wnętrza amsterdamskiego Oude Kerk. W kościele wykonywał szkice, zaś malował w domu. Na żadnym ze swoich obrazów nie przedstawił widoku organów z przodu, najprawdopodobniej nie chciało mu się malować poszczególnych elementów. Jego obrazy świadczą o perfekcyjnej znajomości perspektywy, malarz przedstawiał kościoły pełne ludzi, akcentując przestrzenność kompozycji i stosując efekty światłocieniowe.
Był znany z wybuchowego charakteru, który sprawiał, że potencjalni klienci opuszczali obrażeni jego pracownię.
Namalował trzy wersje obrazu pt. Wnętrze synagogi Portugalskiej w Amsterdamie (na zdjęciu obok po prawej stronie). Pierwsza wersja znajduje się w Żydowskim Muzeum Historii (Joods Historisch Museum) w Amsterdamie, druga wersja w Muzeum Izraela w Jerozolimie, natomiast trzecia wersja zaginęła po 1945. Do 1935 znajdowała się w berlińskiej galerii Van Diemen, której właścicielami byli Jacob i Rosa Oppenheimer. Oppenheimerzy zostali zmuszeni przez nazistów do sprzedaży kolekcji obrazów na aukcji, najprawdopodobniej także tego obrazu. Do 1945 trzecia wersja była w Gemäldegalerie w Berlinie. Wkrótce po zakończeniu wojny została przypuszczalnie wypożyczona do Królewca, po czym wszelki ślad po niej zaginął.
Artysta zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach, jego ciało znaleziono w jednym z amsterdamskich kanałów, prawdopodobnie przyczyną były kłopoty finansowe. Malarz przez całe swoje życie miał długi. Według historiografa sztuki Arnolda Houbrakena popełnił samobójstwo po tym, jak właściciel kamienicy zażądał zapłaty za wynajęcie mieszkania. Malarz planował powiesić się na balustradzie mostu Korsjespoortbrug, ale lina przerwała się i wpadł do amsterdamskiego kanału Het Singel, a ponieważ tego samego wieczoru nadciągnął silny mróz, więc jego zwłoki znaleziono dopiero po 11 tygodniach w pobliżu śluzy Haarlemmersluis, gdy zaczęła się odwilż.
Liczne prace artysty znajdują się m.in. w Rijksmuseum w Amsterdamie, National Gallery w Londynie, Museum Boijmans Van Beuningen w Roterdamie, w Ermitażu w Sankt Petersburgu. W Polsce znajduje się jeden obraz tego artysty, we wrocławskim Muzeum Narodowym zatytułowany Motywy ze Starego Kościoła w Delft.
W 1996 w domu aukcyjnym Christie’s w Nowym Jorku został wystawiony na sprzedaż obraz Emanuela de Witte, który przedstawiał realistyczną scenę z kościoła Oude Kerk w Amsterdamie: kobietę karmiącą dziecko, psa stojącego przy pilarze i unoszącego nogę do góry  oraz grabarza, który przerwał pracę, aby porozmawiać z odwiedzającym, co świadczy o tym, że w XVII wieku kościół był nie tylko miejscem modlitwy, ale także miejscem spotkań. Wartość obrazu oszacowano na 700 tysięcy do miliona dolarów.

title: Emanuel de Witte

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Emanuel de Witte
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = ok. 1617
 |miejsce urodzenia     = [[Alkmaar]]
 |data śmierci          = 1692
 |miejsce śmierci       = [[Amsterdam]]
 |narodowość            = [[Holendrzy|holenderska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[malarstwo]]
 |epoka                 = [[barok]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Emanuel de Witte
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
[[Plik:Interior of a Calvinist church.PNG|thumb|''Wnętrze kościoła'', 1660]]
[[Plik:Emanuel de Witte - Interieur van de Portugese synagoge te Amsterdam.jpg|thumb|''Wnętrze [[synagoga|synagogi]] Portugalskiej w Amsterdamie'', 1680]]
'''Emanuel de Witte''' (ur. ok. [[1617]] w [[Alkmaar]]ze, zm. [[1692]] w [[Amsterdam]]ie) – [[Republika Zjednoczonych Prowincji|holenderski]] [[malarz]] [[barok]]owy.

Znany głównie z przedstawień wnętrz [[kościół (budynek)|kościołów]], które ukazywał w odmiennym aspekcie w porównaniu z innymi przedstawicielami tego samego nurtu – w precyzyjnie namalowanych wnętrzach umieszczał oświetlone światłem słonecznym postacie ludzkie, którym często towarzyszył [[pies domowy|pies]]<ref name="Capelleveen">{{cytuj |url = http://www.cultuurarchief.nl/kunstenaars/witteemanuelde1617.htm |autor = Ruud van Capelleveen |tytuł = Emanuel de Witte (1617-1692) Nederlandse kunstenaar |data dostępu = 2009-06-08 |opublikowany = CulturArchef.nl |data = |język = nl}}</ref>. Jego prace są często porównywane z obrazami [[Pieter Jansz Saenredam|Pietera Saenredama]]<ref name="Volkskrant" /><ref>[http://www.dhmtoday.com/?p=artist_biografie&id=00090 Dutch Historical Museum ''Collectie Pieter Saenredam''] {{lang|nl}}.</ref><ref>[http://www.dbnl.org/tekst/_tir001200001_01/_tir001200001_01_0056.htm Tirade: Carel Peeters ''Te veel is precies genoeg''] {{lang|nl}}.</ref>, który również przedstawiał wnętrza kościołów.

== Życiorys ==
W 1636 został członkiem [[Gildia św. Łukasza|gildii św. Łukasza]] w rodzinnym Alkmaar. Później mieszkał w [[Rotterdam]]ie i [[Delft|Delfcie]], gdzie był uczniem [[Evert van Aelst|Everta van Aelsta]], w 1651 osiadł na stałe w Amsterdamie<ref>{{Encyklopedia Britannica |id = biography/Emanuel-de-Witte |tytuł = Emanuel de Witte |data dostępu = 2009-06-04}}</ref>.

Emanuel de Witte malował początkowo [[malarstwo rodzajowe|sceny rodzajowe]] i [[historia|historyczne]] oraz portrety. Po osiedleniu się w Amsterdamie skoncentrował się przede wszystkim na wnętrzach świątyń istniejących w rzeczywistości, jak i wyimaginowanych<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.rijksmuseum.nl/aria/aria_artists/00017249?lang=nl |tytuł = Meesterwerken van Emanuel de Witte, Rijksmuseum |autor = |opublikowany = |data = |język = nl |archiwum = https://web.archive.org/web/20060224153329/http://www.rijksmuseum.nl/aria/aria_artists/00017249?lang=nl |zarchiwizowano = 24 lutego 2006 |data dostępu = 2009-06-08}}</ref>, łączył elementy z różnych kościołów w nową całość<ref name="Capelleveen" />. Głównie uwiecznił na płótnach wnętrza amsterdamskiego [[Oude Kerk (Amsterdam)|Oude Kerk]]. W kościele wykonywał [[szkic]]e, zaś malował w domu. Na żadnym ze swoich obrazów nie przedstawił widoku [[organy|organów]] z przodu, najprawdopodobniej nie chciało mu się malować poszczególnych elementów<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Bijtelaar |imię = M. |tytuł = De kerkmeesters van de Oude Kerk |wydawca = Jaarboek Amstelodamum |miejsce = |rok = |strony = 37 |isbn = |język = nl}}</ref>. Jego obrazy świadczą o perfekcyjnej znajomości perspektywy, malarz przedstawiał kościoły pełne ludzi, akcentując przestrzenność kompozycji i stosując efekty [[Chiaroscuro|światłocieniowe]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.essentialvermeer.com/dutch-painters/witte.html |tytuł = Emanuel de Witte w Essentialvermeer.com |język = en |data dostępu = 2009-06-04}}</ref>.

Był znany z wybuchowego charakteru, który sprawiał, że potencjalni klienci opuszczali obrażeni jego pracownię<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.ahm.nl/nl/Amsterdams-Historisch-Museum/collectie-onderzoek/collectie/1650-1700 |tytuł = Amsterdams Historisch Museum ''Collectie en onderzoek'' |opublikowany = ahm.nl |archiwum = https://web.archive.org/web/20090805125137/http://www.ahm.nl/nl/Amsterdams-Historisch-Museum/collectie-onderzoek/collectie/1650-1700 |zarchiwizowano = 2009-08-05 |język = nl}}</ref>.

Namalował trzy wersje obrazu pt. ''Wnętrze [[synagoga Portugalska w Amsterdamie|synagogi Portugalskiej w Amsterdamie]]'' (na zdjęciu obok po prawej stronie). Pierwsza wersja znajduje się w Żydowskim Muzeum Historii (''Joods Historisch Museum'') w Amsterdamie, druga wersja w [[Muzeum Izraela]] w [[Jerozolima|Jerozolimie]], natomiast trzecia wersja zaginęła po 1945. Do 1935 znajdowała się w [[Berlin|berlińskiej]] galerii ''Van Diemen'', której właścicielami byli Jacob i Rosa Oppenheimer. Oppenheimerzy zostali zmuszeni przez [[narodowy socjalizm|nazistów]] do sprzedaży kolekcji obrazów na aukcji, najprawdopodobniej także tego obrazu. Do 1945 trzecia wersja była w ''Gemäldegalerie'' w Berlinie. Wkrótce po zakończeniu wojny została przypuszczalnie wypożyczona do [[Królewiec|Królewca]], po czym wszelki ślad po niej zaginął<ref>[http://www.jhm.nl/nieuws.aspx?ID=68 Schilderij Emanuel de Witte nu te zien in de Grote Synagoge] bericht 25.04.2006 {{lang|nl}}.</ref>.

Artysta zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach, jego ciało znaleziono w jednym z amsterdamskich kanałów, prawdopodobnie przyczyną były kłopoty finansowe. Malarz przez całe swoje życie miał [[dług (ekonomia)|długi]]<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Ekkart |imię = R. |nazwisko2 = Buvelot |imię2 = Q. |tytuł = Hollanders in beeld. Portretten uit de Gouden Eeuw |wydawca = |miejsce = |rok = 224 |strony = |isbn = |język = nl}}</ref>. Według historiografa sztuki [[Arnold Houbraken|Arnolda Houbrakena]] popełnił [[samobójstwo]] po tym, jak właściciel kamienicy zażądał zapłaty za wynajęcie mieszkania<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Houbraken |imię = A. |tytuł = De Grote Schouwburg. Schildersbiografieën |inni = J. Konst, M. Selling |wydawca = |miejsce = |rok = 1995 |strony = |isbn = |język = nl}}</ref>. Malarz planował powiesić się na balustradzie [[most]]u ''Korsjespoortbrug'', ale lina przerwała się i wpadł do amsterdamskiego kanału ''Het Singel'', a ponieważ tego samego wieczoru nadciągnął silny [[mróz]], więc jego [[zwłoki]] znaleziono dopiero po 11 tygodniach w pobliżu [[śluza wodna|śluzy]] ''Haarlemmersluis'', gdy zaczęła się [[odwilż]]<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Buisman |imię = J. |tytuł = Duizend jaar weer, wind en water in de Lage Landen. Deel 5 |wydawca = |miejsce = |rok = 2006 |strony = 178–179 |isbn = |język = nl}}</ref>.

Liczne prace artysty znajdują się m.in. w [[Rijksmuseum]] w Amsterdamie, National Gallery w [[Londyn]]ie, Museum Boijmans Van Beuningen w Roterdamie, w [[Ermitaż]]u w [[Petersburg|Sankt Petersburgu]]. W Polsce znajduje się jeden obraz tego artysty, we [[wrocław]]skim [[Muzeum Narodowe we Wrocławiu|Muzeum Narodowym]] zatytułowany ''[[Motywy ze Starego Kościoła w Delfcie|Motywy ze Starego Kościoła w Delft]]''.

W 1996 w [[dom aukcyjny|domu aukcyjnym]] [[Christie’s]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]] został wystawiony na sprzedaż obraz Emanuela de Witte, który przedstawiał [[realizm (malarstwo)|realistyczną]] scenę z kościoła ''Oude Kerk'' w Amsterdamie: kobietę karmiącą dziecko, psa stojącego przy pilarze i unoszącego nogę do góry <!--żeby oddać mocz--> oraz [[grabarz]]a, który przerwał pracę, aby porozmawiać z odwiedzającym, co świadczy o tym, że w [[XVII wiek]]u kościół był nie tylko miejscem [[modlitwa|modlitwy]], ale także miejscem spotkań. Wartość obrazu oszacowano na 700 tysięcy do miliona dolarów<ref name="Volkskrant">[http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article665728.ece/Oude_Kerk_van_Amsterdam_geveild_in_New_York „De Volkskrant”, ''Oude Kerk van Amsterdam geveild in New York'', bericht van 11.01.1996] {{lang|nl}}.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |redaktor = Robert Genaille |tytuł = Słownik malarstwa holenderskiego i flamandzkiego |data = 1975 |wydawca = Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe |miejsce = Warszawa |s = 224}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę |url = http://www.artcyclopedia.com/artists/witte_emanuel_de.html |tytuł = Emanuel de Witte w Artcyclopedia.com |język = en |data dostępu = 2009-06-04}}
* {{cytuj stronę |url = http://www.wga.hu/frames-e.html?/html/w/witte/index.html |tytuł = Web Gallery of Art – galeria |język = en |data dostępu = 2009-06-04}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Witte, Emanuel de}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1617]]
[[Kategoria:Zmarli w 1692]]
[[Kategoria:Holenderscy samobójcy]]
[[Kategoria:Holenderscy malarze barokowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Alkmaarze]]

title: Emanuel de Witte

Data i miejsce urodzenia: ok. 1617 · Alkmaar

Data i miejsce śmierci: 1692 · Amsterdam

Narodowość: holenderska

Dziedzina sztuki: malarstwo

Epoka: barok


text:
# Berliner Ärzte-Orchester
Berliner Ärzte-Orchester – orkiestra symfoniczna lekarzy berlińskich. Trzecia najstarsza w Europie orkiestra lekarska.
Została założona w 1911 roku m.in. przez Bernharda Pollacka, berlińskiego okulistę i jej pierwszego dyrygenta. Obecnie (2010) liczy około 65 członków.

title: Berliner Ärzte-Orchester

wikitext:
'''Berliner Ärzte-Orchester''' – [[orkiestra symfoniczna]] lekarzy berlińskich. Trzecia najstarsza w Europie orkiestra lekarska.

Została założona w 1911 roku m.in. przez [[Bernhard Pollack|Bernharda Pollacka]], berlińskiego okulistę i jej pierwszego dyrygenta<ref>British Medical Journal, 1911, 7-9</ref><ref>{{Cytuj|autor=[[Lazaros C. Triarhou]]|tytuł=Bernhard Pollack (1865–1928)|czasopismo=Journal of Neurology|data=2010-09-01|issn=0340-5354|wolumin=257|numer=9|s=1585–1586|doi=10.1007/s00415-010-5564-x|język=en}}</ref>. Obecnie (2010) liczy około 65 członków.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://aerzteorchester.berlin/ Strona internetowa Orkiestry] {{lang|de}}

[[Kategoria:Niemieckie orkiestry]]
[[Kategoria:Kultura w Berlinie]]