text:
# Waldemar Łysiak
Waldemar Wojciech Konrad Łysiak (ur. 8 marca 1944 w Warszawie) – polski pisarz, publicysta, eseista, architekt.

## Życiorys
Waldemar Łysiak jest synem inżyniera Stanisława Łysiaka oraz Wiktorii z Kowalewskich. Dwie starsze siostry Łysiaka zginęły w powstaniu warszawskim. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Warszawie. W latach 1963–1968 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej i uzyskał tytuł inżyniera architekta ze specjalizacją w zakresie konserwacji zabytków. W latach 1968–1971 pracował w państwowym przedsiębiorstwie Pracownie Konserwacji Zabytków. Następnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Rzymskim w latach 1970–1972 oraz w Międzynarodowym Centrum Studiów nad Ochroną i Konserwacją Zabytków w Rzymie w latach 1970–1973. W 1977 obronił na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej pracę doktorską pt. Doktryna fortyfikacyjna Napoleona, pisaną pod kierunkiem profesora Andrzeja Gruszeckiego. Wykładał historię kultury i cywilizacji na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Łysiak ożenił się w 1965 roku z Zofią Poisel. Ma troje dzieci; jego syn Tomasz Łysiak został dziennikarzem radiowym i aktorem.
Łysiak jest bibliofilem, jego zbiór zawiera m.in. rękopisy wierszy Norwida oraz jedyny zachowany pierwodruk Trenów Kochanowskiego.

## Twórczość

### Pisarstwo
Pierwszą powieścią była Kolebka wydana w 1974, nagrodzona w konkursie z okazji 50-lecia ZLP i 25-lecia PRL. Po powrocie ze studiów na La Sapienzy napisał esej o Orvieto, który stał się później częścią wydanych w 1974 Wysp zaczarowanych.
Jego kolejne publikacje to książki o tematyce napoleońskiej. Szuańska ballada z 1976 to historia konfliktu pomiędzy Napoleonem Bonaparte i Georges’em Cadoudalem, przywódcą rojalistycznych szuanów. Wydany w 1980 Szachista opisuje fikcyjną próbę porwania Napoleona, którą zaplanowali torysi pod przywództwem Roberta Castlereagh. Uprowadzenia próbowano dokonać przy pomocy Mechanicznego Turka. Inne książki o podobnej tematyce z tego okresu to: Francuska ścieżka (1976), Empirowy pasjans (1977), Cesarski poker (1978).
W 1981 opublikował Flet z mandragory (ukończony w 1978). W 1984 wydał zbiór opowiadań „MW”, pod okiem PRL-owskiej cenzury przemycił opis zbrodni katyńskiej opisując fikcyjny „mord na szwoleżerach polskich w Bourreaugne” („bourreau” to po francusku kat).
Łysiak jest autorem trylogii „łotrzykowsko-heroicznej”, w skład której wchodzą następujące książki: tom 1 – Dobry (1990), tom 2 – Konkwista (1988, opublikowana pod pseudonimem „Valdemar Baldhead”) i tom 3 – Najlepszy (1992). W 2006 ukazał się Najgorszy, zmieniając cykl w czteroksiąg. Choć każda z książek cyklu jest osobnym dziełem, to łączą się ze sobą tematyką, postaciami i stylistyką okładek. Ze względu na okładkę i nawiązanie tytułem mogłoby się wydawać, że cykl ma 5 części, ale wydany w 1990 Lepszy jest pamiętnikiem zmagań autora z cenzurą.
Waldemar Łysiak jest także autorem ośmiotomowego ilustrowanego przewodnika po malarstwie Malarstwo białego człowieka, wydanego w latach 1997–2000 oraz monografii Franka Lloyd Wrighta.
Wydał też cztery publikacje o charakterze publicystycznym – Stulecie kłamców (2000), Rzeczpospolitą kłamców – Salon (2004), dwuczęściowy Alfabet szulerów – Salon 2 (2006) oraz Mitologię świata bez klamek (2008). W pierwszej z nich przedstawia swoją wizję kłamstw występujących jego zdaniem powszechnie w polityce, dotyczących wojny, pokoju, demokracji, ekonomii, dekolonizacji, komunizmu, libertynizmu i relatywizmu.
Rzeczpospolita kłamców – Salon jest z kolei kontynuacją treści poruszanych we wcześniejszych książkach, ale tym razem Łysiak zajmuje się tym, co uważa za kłamliwe w polskim życiu publicznym. Obiektem krytyki stał się w niej m.in. Adam Michnik, Jacek Kuroń, a także środowisko byłego KOR-u nazwane przez niego „różowym salonem”, które jego zdaniem kontroluje polskie media i politykę. Celami krytyki pisarza stali się również polscy laureaci nagrody Nobla: Wisława Szymborska i Czesław Miłosz, którym zarzucał antypolską postawę. W przypadku Miłosza zarzucono mu manipulację cytatami i sfałszowanie intencji autora. W 2005 książka została nominowana do nagrody im. Józefa Mackiewicza.
W Alfabecie szulerów – Salon 2 autor porusza i obszernie opisuje zakłamane jego zdaniem dziedziny polskiego życia publicznego (m.in. gospodarka, historia, lustracja), a także analizuje problemy dzisiejszej Europy i świata – dotyczące m.in. integracji europejskiej oraz demokracji.

### Publicystyka
We wrześniu 1969 roku na łamach „Myśli Społecznej” ukazał się artykuł Łysiaka o Irlandii za czasów napoleońskich. Debiut beletrystyczny nastąpił pod koniec 1972, gdy w miesięczniku „Morze” wydrukowano dwie nowele marynistyczne: Spowiedź galernika i Misja korsarza.
W latach 70. i 80. XX wieku był aktywnym felietonistą, w prasie ukazało się niemal 300 artykułów jego autorstwa. W latach 1976–1981 pisał dla warszawskiej „Stolicy” i „Perspektyw”. Artykuły opisywały między innymi życie codzienne w Polsce oraz jego podróże zagraniczne.
Jako publicysta zajmował się głównie ochroną zabytków. Jego Raport o stanie zabytków został uznany przez Wolną Europę „artykułem miesiąca na kraj”. W swoich felietonach krytykował niedbałość lokalnych władz partyjnych wobec substancji zabytkowej. Zarzucał im uprawianie antyrządowego sabotażu. Dla poparcia zarzutów używał słów pierwszego sekretarza partii Edwarda Gierka o obowiązku szanowania zabytków. Po 13 grudnia 1981 zaprzestał uprawiania publicystyki aż do 1989. Nadal jednak wydawano jego książki.
Łysiak publikował także artykuły publicystyczne na łamach takich pism jak: „Najwyższy CZAS!”, „Nasza Polska”, „Tygodnik Solidarność”, a także w prasie polonijnej. Artykuły te następnie ukazały się w zbiorze pt. Łysiak na łamach… oraz w pięciu kolejnych książkach: Łysiak na łamach 2 i czterech oznaczanych odrębnymi tytułami i podtytułem Łysiak na łamach oraz kolejny numer. Pisał również dla „Gazety Polskiej” i „Niezależnej Gazety Polskiej” jednak po konfliktach z obydwiema gazetami 18 lipca 2007 zerwał współpracę. Po czterech latach przerwy w pisaniu artykułów wrócił do publikowania w prasie. Jego pierwszy felieton po przerwie ukazał się w numerze 11/2011 „Uważam Rze” z 18 kwietnia 2011. Od stycznia 2013 roku jest publicystą tygodnika „Do Rzeczy”.

### Na ekranie
W 1984 roku, w cyklu Teatr Sensacji „Kobra”, Teatr Telewizji przygotował spektakl Selekcja na podstawie opowiadania pod tym samym tytułem z tomu Perfidia (1980). Reżyserem spektaklu był Tadeusz Kijański. W roku 1993 trwały zaawansowane przygotowania do adaptacji filmowej powieści Szachista (1980). Film miał powstać jako koprodukcja Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec i Polski, reżyserować miał Andrzej Kostenko. Do ekranizacji nie doszło. Scenariusz filmu pt. „Szach cesarzowi” znajduje się w zbiorach Filmoteki Narodowej. W lutym 2019 roku Telewizja Polska wyemitowała, adaptację Ceny (2000) w reżyserii Jerzego Zelnika, przygotowaną przez Teatr Telewizji.

## Poglądy
Waldemar Łysiak określa siebie jako człowieka związanego z polityczną prawicą, konserwatystę oraz wierzącego katolika. W swoich publikacjach wyraża pogardę wobec środowisk feministycznych, w kwestiach obyczajowych postuluje surowe wychowywanie dzieci, natomiast w kwestiach geopolityki – antyukraińską politykę rewizjonistyczną. Ukraińców Łysiak określa mianem „niereformowalnych wrogów” oraz „zezwierzęconej azjatyckej dziczy”, a organizatorów Euromajdanu w latach 2013–2014 nazywał „banderowskimi nazistami”.
Dosadność i wulgarność wypowiedzi Łysiaka w przestrzeni publicznej była krytykowana przez badaczy lingwistyki. Mirosław Karwat opisał język używany przez Łysiaka jako „demagogię prostacką”, rozumianą jako „paradoksalną symbiozę widocznej tendencyjności, złej woli […] oraz wspólnego przeżywania – przez nadawcę, jak i wdzięcznych odbiorców takiej krytyki – «prawdy subiektywnej»”. Iwona Benenowska, analizując pogardliwe wypowiedzi Łysiaka wobec Lecha Wałęsy, skonstatowała, że radykalnie różnią się od erudycyjnych pism eseisty o tematyce historycznej i stanowią przykład „chłostania słowem o niskich rejestrach”.

title: Waldemar Łysiak

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Waldemar Łysiak
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             = ''Valdemar Baldhead, Archibald, Mark W. Kingden, Rezerwowy Ł.''
 |grafika               = Waldemar Łysiak by Zbigniew Kresowaty.jpg
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = 8 marca 1944
 |miejsce urodzenia     = [[Warszawa]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            = polska
 |język                 =
 |Alma Mater            = [[Politechnika Warszawska]]
 |dziedzina sztuki      = [[powieść]], [[felieton]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
* ''Frank Lloyd Wright''
* ''[[Malarstwo białego człowieka]]''
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            = Waldemar Łysiak
 |www                   =
}}
'''Waldemar Wojciech Konrad Łysiak''' (ur. [[8 marca]] [[1944]] w [[Warszawa|Warszawie]]<ref>{{encyklopedia PWN|id=3935512|tytuł=Łysiak Waldemar|data dostępu=2023-06-29}}</ref>) – polski [[pisarz]], publicysta, eseista, architekt.

== Życiorys ==
Waldemar Łysiak jest synem inżyniera Stanisława Łysiaka oraz Wiktorii z Kowalewskich{{r|WPPiBL200}}. Dwie starsze siostry Łysiaka zginęły w [[Powstanie warszawskie|powstaniu warszawskim]]{{r|ŁnŁ353}}. Ukończył [[XXXV Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Bolesława Prusa w Warszawie|Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Warszawie]]{{r|WPPiBL200}}. W latach 1963–1968 studiował na [[Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej|Wydziale Architektury]] [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]] i uzyskał tytuł inżyniera architekta ze specjalizacją w zakresie konserwacji zabytków{{r|WPPiBL200}}. W latach 1968–1971 pracował w państwowym przedsiębiorstwie [[Polskie Pracownie Konserwacji Zabytków|Pracownie Konserwacji Zabytków]]{{r|WPPiBL200}}. Następnie studiował historię sztuki na [[Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”|Uniwersytecie Rzymskim]] w latach 1970–1972 oraz w Międzynarodowym Centrum Studiów nad Ochroną i Konserwacją Zabytków w [[Rzym]]ie w latach 1970–1973{{r|WPPiBL200}}. W 1977 obronił na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej pracę [[Doktor (stopień naukowy)|doktorską]] pt. ''Doktryna fortyfikacyjna Napoleona'', pisaną pod kierunkiem profesora [[Andrzej Gruszecki|Andrzeja Gruszeckiego]]{{r|ŁnŁ353}}. Wykładał historię kultury i cywilizacji na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej{{r|WPPiBL200}}.

Łysiak ożenił się w 1965 roku z Zofią Poisel{{r|WPPiBL200|ŁnŁ353}}. Ma troje dzieci; jego syn [[Tomasz Łysiak]] został [[dziennikarz]]em [[radio]]wym i [[aktor]]em.

Łysiak jest [[Bibliofilstwo|bibliofilem]], jego zbiór zawiera m.in. rękopisy wierszy [[Cyprian Kamil Norwid|Norwida]] oraz jedyny zachowany pierwodruk ''[[Treny|Trenów]]'' [[Jan Kochanowski|Kochanowskiego]]<ref>{{Cytuj stronę |url = https://polonia.dk/news/show/9633 |tytuł = Łysiak Trenów nie dał |opublikowany = polonia.dk |data = 2001-10-20 |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20170202054240/https://polonia.dk/news/show/9633 |zarchiwizowano = 2017-02-02 |data dostępu = 2017-01-29}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://wiadomosci.wp.pl/pierwodruk-trenow-dla-biblioteki-kornickiej-6109069668573825a |tytuł = Pierwodruk „Trenów” dla Biblioteki Kórnickiej |opublikowany = wiadomosci.wp.pl |data = 2002-06-22 |język = pl |data dostępu = 2017-01-29}}</ref>.

== Twórczość ==
{{Kategoria główna|Twórczość Waldemara Łysiaka}}
=== Pisarstwo ===
{{Osobny artykuł|Lista książek Waldemara Łysiaka}}
Pierwszą powieścią była ''Kolebka'' wydana w 1974, nagrodzona w konkursie z okazji 50-lecia [[Związek Literatów Polskich|ZLP]] i 25-lecia [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]. Po powrocie ze studiów na [[Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”|La Sapienzy]] napisał esej o [[Orvieto]], który stał się później częścią wydanych w 1974 ''Wysp zaczarowanych''.

Jego kolejne publikacje to książki o tematyce napoleońskiej. ''Szuańska ballada'' z 1976 to historia konfliktu pomiędzy Napoleonem Bonaparte i [[Georges Cadoudal|Georges’em Cadoudalem]], przywódcą rojalistycznych [[Szuanie|szuanów]]. Wydany w 1980 ''Szachista'' opisuje fikcyjną próbę porwania Napoleona, którą zaplanowali [[torysi]] pod przywództwem [[Robert Stewart (wicehrabia Castlereagh)|Roberta Castlereagh]]. Uprowadzenia próbowano dokonać przy pomocy [[Mechaniczny Turek|Mechanicznego Turka]]. Inne książki o podobnej tematyce z tego okresu to: ''Francuska ścieżka'' (1976), ''Empirowy pasjans'' (1977), ''Cesarski poker'' (1978).

W 1981 opublikował ''Flet z mandragory'' (ukończony w 1978). W 1984 wydał zbiór opowiadań ''„MW”'', {{fakt|pod okiem PRL-owskiej [[Cenzura|cenzury]] przemycił opis [[Zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]] opisując fikcyjny „mord na szwoleżerach polskich w Bourreaugne”|data=2017-10}} („bourreau” to po [[Język francuski|francusku]] kat).

Łysiak jest autorem trylogii „łotrzykowsko-heroicznej”, w skład której wchodzą następujące książki: tom 1 – ''Dobry'' (1990), tom 2 – ''Konkwista'' (1988, opublikowana pod pseudonimem „Valdemar Baldhead”) i tom 3 – ''Najlepszy'' (1992). W 2006 ukazał się ''Najgorszy'', zmieniając cykl w czteroksiąg. Choć każda z książek cyklu jest osobnym dziełem, to łączą się ze sobą tematyką, postaciami i stylistyką okładek. Ze względu na okładkę i nawiązanie tytułem mogłoby się wydawać, że cykl ma 5 części, ale wydany w 1990 ''Lepszy'' jest pamiętnikiem zmagań autora z cenzurą.

Waldemar Łysiak jest także autorem ośmiotomowego ilustrowanego przewodnika po malarstwie ''Malarstwo białego człowieka'', wydanego w latach 1997–2000 oraz monografii [[Frank Lloyd Wright|Franka Lloyd Wrighta]].

Wydał też cztery publikacje o charakterze publicystycznym – ''Stulecie kłamców'' (2000), ''Rzeczpospolitą kłamców – Salon'' (2004), dwuczęściowy ''Alfabet szulerów – Salon 2'' (2006) oraz ''Mitologię świata bez klamek'' (2008). W pierwszej z nich przedstawia swoją wizję kłamstw występujących jego zdaniem powszechnie w [[Polityka|polityce]], dotyczących [[Wojna|wojny]], [[Pokój (polityka)|pokoju]], [[Demokracja|demokracji]], [[Ekonomia|ekonomii]], [[Dekolonizacja|dekolonizacji]], [[komunizm]]u, [[libertynizm]]u i [[relatywizm]]u.

''Rzeczpospolita kłamców – Salon'' jest z kolei kontynuacją treści poruszanych we wcześniejszych książkach, ale tym razem Łysiak zajmuje się tym, co uważa za kłamliwe w polskim życiu publicznym. Obiektem krytyki stał się w niej m.in. [[Adam Michnik]], [[Jacek Kuroń]], a także środowisko byłego [[Komitet Obrony Robotników|KOR-u]] nazwane przez niego „różowym salonem”, które jego zdaniem kontroluje polskie media i politykę. Celami krytyki pisarza stali się również polscy laureaci [[Nagroda Nobla|nagrody Nobla]]: [[Wisława Szymborska]] i [[Czesław Miłosz]], którym zarzucał antypolską postawę. W przypadku Miłosza zarzucono mu manipulację cytatami i sfałszowanie intencji autora<ref>[http://www.us.szc.pl/teka_8_artykuly?xml=load_page&st=7051&ar=1&id=6757&gs=&pid=8610 Tomasz Czapiewski ''Błotne kąpiele''].</ref>. W 2005 książka została nominowana do [[Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza|nagrody im. Józefa Mackiewicza]].

W ''Alfabecie szulerów – Salon 2'' autor porusza i obszernie opisuje zakłamane jego zdaniem dziedziny polskiego życia publicznego (m.in. [[gospodarka]], [[historia]], [[lustracja]]), a także analizuje problemy dzisiejszej [[Europa|Europy]] i świata – dotyczące m.in. integracji europejskiej oraz demokracji.

=== Publicystyka ===
We wrześniu 1969 roku na łamach „Myśli Społecznej” ukazał się artykuł Łysiaka o [[Irlandia|Irlandii]] za czasów napoleońskich. Debiut beletrystyczny nastąpił pod koniec 1972, gdy w miesięczniku „Morze” wydrukowano dwie nowele marynistyczne: ''Spowiedź galernika'' i ''Misja korsarza''.

W latach 70. i 80. [[XX wiek]]u był aktywnym felietonistą, w prasie ukazało się niemal 300 artykułów jego autorstwa<ref name=GW>{{Cytuj stronę |url = http://www.gazetawyborcza.pl/1,76498,3811004.html |tytuł = ''Waldemar Łysiak, czyli baron Münchhausen IV RP'' |archiwum = https://web.archive.org/web/20080311235511/http://www.gazetawyborcza.pl/1,76498,3811004.html |zarchiwizowano = 2008-03-11 |data dostępu = 2006-12-24}}</ref>. W latach 1976–1981 pisał dla warszawskiej [[Stolica (czasopismo)|„Stolicy”]] i „Perspektyw”. Artykuły opisywały między innymi życie codzienne w Polsce oraz jego podróże zagraniczne.

Jako [[Publicystyka|publicysta]] zajmował się głównie ochroną zabytków. Jego ''Raport o stanie zabytków'' został uznany przez Wolną Europę „artykułem miesiąca na kraj”. W swoich felietonach krytykował niedbałość lokalnych władz partyjnych wobec substancji zabytkowej. Zarzucał im uprawianie antyrządowego sabotażu. Dla poparcia zarzutów używał słów pierwszego sekretarza partii [[Edward Gierek|Edwarda Gierka]] o obowiązku szanowania zabytków<ref name=GP>[https://wiadomosci.onet.pl/kiosk/odwet-salonu-czyli-reka-noga-mozg-na-scianie/endgl ''Odwet Salonu, czyli 'ręka, noga, mózg na ścianie'''].</ref>{{martwy link}}. Po 13 grudnia 1981 zaprzestał uprawiania publicystyki aż do 1989. Nadal jednak wydawano jego książki.

Łysiak publikował także artykuły publicystyczne na łamach takich pism jak: „[[Najwyższy Czas!|Najwyższy CZAS!]]”, „[[Nasza Polska]]”, „[[Tygodnik Solidarność]]”, a także w prasie polonijnej. Artykuły te następnie ukazały się w zbiorze pt. ''Łysiak na łamach…'' oraz w pięciu kolejnych książkach: ''Łysiak na łamach 2'' i czterech oznaczanych odrębnymi tytułami i podtytułem ''Łysiak na łamach'' oraz kolejny numer. Pisał również dla „[[Gazeta Polska (tygodnik)|Gazety Polskiej]]” i „[[Niezależna Gazeta Polska|Niezależnej Gazety Polskiej]]” jednak po konfliktach z obydwiema gazetami 18 lipca 2007 zerwał współpracę. Po czterech latach przerwy w pisaniu artykułów wrócił do publikowania w prasie. Jego pierwszy felieton po przerwie ukazał się w numerze 11/2011 „[[Uważam Rze]]” z 18 kwietnia 2011. Od stycznia 2013 roku jest publicystą tygodnika „[[Do Rzeczy]]”<ref>{{cytuj stronę |url = http://dorzeczy.pl/redakcja/ |tytuł = Redakcja |opublikowany = dorzeczy.pl |język = pl |data dostępu = 2013-02-04}}</ref>.

=== Na ekranie ===
W 1984 roku, w cyklu [[Teatr Sensacji|Teatr Sensacji „Kobra”]], [[Teatr Telewizji]] przygotował spektakl ''[[Selekcja (Teatr Telewizji)|Selekcja]]'' na podstawie opowiadania pod tym samym tytułem z tomu ''Perfidia'' (1980). Reżyserem spektaklu był [[Tadeusz Kijański]]. W roku 1993 trwały zaawansowane przygotowania do adaptacji filmowej powieści ''Szachista'' (1980)<ref>{{Cytuj |tytuł = Łysiak na ekranie, czyli nieudana misja „Szachisty” – ZNienacka |data dostępu = 2019-10-22 |url = https://znienacka.com.pl/index.php/2019/09/21/lysiak-na-ekranie-czyli-nieudana-misja-szachisty/ |język = pl}}</ref>. Film miał powstać jako koprodukcja Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec i Polski, reżyserować miał [[Andrzej Kostenko]]. Do ekranizacji nie doszło. Scenariusz filmu pt. „Szach cesarzowi” znajduje się w zbiorach [[Narodowy Instytut Audiowizualny|Filmoteki Narodowej]]. W lutym 2019 roku [[Telewizja Polska]] wyemitowała, adaptację ''Ceny'' (2000) w reżyserii [[Jerzy Zelnik|Jerzego Zelnika]], przygotowaną przez Teatr Telewizji.

== Poglądy ==
Waldemar Łysiak określa siebie jako człowieka związanego z polityczną prawicą, [[Konserwatyzm|konserwatystę]] oraz wierzącego [[Katolicyzm|katolika]]<ref>{{Cytuj |autor = Waldemar Łysiak |tytuł = Intelekt inaczej |czasopismo = Uważam Rze |data = 2012 |wolumin = 24 |numer = 7 |s = 99}}</ref>. W swoich publikacjach wyraża pogardę wobec środowisk [[Feminizm|feministycznych]]<ref>{{Cytuj |autor = [[Magdalena Środa]] |tytuł = Kobiety i władza |data = 2009 |miejsce = Warszawa |wydawca = Virtualo |url = https://books.google.pl/books?hl=pl&lr=&id=4fxuBgAAQBAJ&oi=fnd&pg=PT4&dq=Waldemar+%C5%81ysiak&ots=9Ndx-eAx6q&sig=XoHvZ_KCwE9g4hr5Tc09Q3h9xho&redir_esc=y#v=onepage&q=Waldemar%20%C5%81ysiak&f=false |cytat = Feministki mają mnóstwo nienawistników i wrogów, choć niekoniecznie tak pospolitych i żałosnych jak Waldemar Łysiak. […] W towarzystwie osoby, o której wieść niesie, że jest feministką, zachowuje się jak Don Kichot. Traci zmysły, tudzież rozum, i walczy z nią jak z armią wojsk, choć ma przed sobą użyteczny wiatrak. […] zabrał ongiś głos na temat wstydu i napisał swoim genialnym piórem: „Wszelacy bezwstydni obrońcy łajdactwa czy zboczeń, wszelkie obrończynie pesudotolerancji czy feminoterroryzmu, różne Kingi, Jarugi, Szczuki, Środy muszą uważać”.}}</ref>, w kwestiach obyczajowych postuluje surowe wychowywanie dzieci<ref>{{Cytuj |autor = Waldemar Łysiak |tytuł = Szkoła szkodzi |czasopismo = Gazeta Polska |data = 2006 |numer = 46 |url = https://opub.dsw.edu.pl/bitstream/11479/226/1/Przemiany_edukacyjne_po_1989_r_w_ocenie_polskich_konserwatystow.pdf |cytat = „kultura wysokiej samooceny ucznia”, czyli prawo ucznia do samodzielnego oceniania swoich szkolnych wyników i zachowań, co znaczy (upraszczając), że nawet debila, patentowanego lenia, żula i tumiwisielca nie wolno karcić bądź przymuszać do czegokolwiek […]}}</ref>, natomiast w kwestiach geopolityki – antyukraińską politykę rewizjonistyczną<ref>{{Cytuj |autor = Jarosław Ławski |tytuł = Obraz kultury polskiej na wschodzie Europy: Czas kryzysu 2013–2015 |czasopismo = Київські полоністичні студії |data = 2015 |wolumin = 26 |numer = 24 |s = 248 |cytat = Typ rewizjonistycznej mentalności, wstydliwie bądź jawnie marzącej o powrocie na kresy, rozliczeniu «polskich krzywd» itp. W pokoleniu moim i ludzi młodych stał się on marginesem, ale nie oznacza to, że nie może się pojawić jego renesans w «sprzyjających» warunkach niepokoju historycznego. Tak było w 2014 i 2015 roku, kiedy radykalnie antyukraińskimi głosami zdobywali sobie poparcie [niewielkie!] tacy «stratedzy», jak Waldemar Łysiak, Mariusz Max Kolonko lub ks. Isakiewicz-Zaleski. Trzeba podkreślić, że ich głos wywołał żywe oburzenie, sprzeciw kolegów nawet z tych samych redakcji pism, do których pisywali swe manifesty.}}</ref>. Ukraińców Łysiak określa mianem „niereformowalnych wrogów” oraz „zezwierzęconej azjatyckej dziczy”, a organizatorów [[Euromajdan]]u w latach 2013–2014 nazywał „banderowskimi nazistami”<ref>{{Cytuj |autor r = Michał Lubicz Miszewski |redaktor = Marek Bodziana |rozdział = Obraz rewolucji na Ukrainie przełomu 2013/2014 roku w polskich mediach (w prasie i Internecie) |tytuł = Społeczeństwo a wojna. Kryzysy społeczne – retrospekcja i współczesność |data = 2015 |miejsce = Wrocław |wydawca = Wydawnictwo Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki |s = 96–97}}</ref>.

Dosadność i wulgarność wypowiedzi Łysiaka w przestrzeni publicznej była krytykowana przez badaczy lingwistyki. [[Mirosław Karwat]] opisał język używany przez Łysiaka jako „demagogię prostacką”, rozumianą jako „paradoksalną symbiozę widocznej tendencyjności, złej woli […] oraz wspólnego przeżywania – przez nadawcę, jak i wdzięcznych odbiorców takiej krytyki – «prawdy subiektywnej»”<ref>{{Cytuj |autor = Mirosław Karwat |tytuł = Demagogiczne schematy krytyki przeciwników |czasopismo = Studia Pragmalingwistyczne |data = 2015 |wolumin = VII |s = 31, 34}}</ref>. Iwona Benenowska, analizując pogardliwe wypowiedzi Łysiaka wobec [[Lech Wałęsa|Lecha Wałęsy]], skonstatowała, że radykalnie różnią się od erudycyjnych pism eseisty o tematyce historycznej i stanowią przykład „chłostania słowem o niskich rejestrach”<ref>{{Cytuj |autor = Iwona Benenowska |tytuł = Dosadność, odwaga, bezkompromisowość…, czy agresja językowa? Waldemar Łysiak o Lechu Wałęsie w „Micie tytana Nikodema W.” |czasopismo = Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową |data = 2015 |s = 328}}</ref>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="WPPiBL200">{{Cytuj książkę |tytuł = Współcześni polscy pisarze i badacze literatury |inni = Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan (red.) |wydawca = [[Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne]] |tom = V |tytuł tomu = L–M |miejsce = Warszawa |rok = 1997 |strony = 200 |isbn =}}</ref>
<ref name="ŁnŁ353">{{Cytuj książkę |autor = Waldemar Łysiak |tytuł = Łysiak na łamach |wydawca = [[Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza]] |miejsce = Warszawa |rok = 1988 |strony = 353 |isbn = 83-205-3709-06}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.wyspywirtualne.krisand.pl/ Wyspy wirtualne – opis twórczości W. Łysiaka]
* {{ludzie nauki|52616|osoba=dr inż. Waldemar Łysiak|data dostępu=2011-09-05}}

{{Waldemar Łysiak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Łysiak, Waldemar}}
[[Kategoria:Absolwenci XXXV Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Bolesława Prusa w Warszawie]]
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Autorzy powieści kryminalnych i sensacyjnych]]
[[Kategoria:Polscy bibliofile]]
[[Kategoria:Polscy historycy sztuki]]
[[Kategoria:Polscy pisarze współcześni]]
[[Kategoria:Polscy publicyści]]
[[Kategoria:Polscy felietoniści]]
[[Kategoria:Polscy reportażyści]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie architekci]]
[[Kategoria:Polscy popularyzatorzy nauki]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1944]]

title: Waldemar ŁysiakValdemar Baldhead, Archibald, Mark W. Kingden, Rezerwowy Ł.

Data i miejsce urodzenia: 8 marca 1944 · Warszawa

Alma Mater: Politechnika Warszawska

Dziedzina sztuki: powieść, felieton


text:
# Dekanat Przemyśl III
Dekanat Przemyśl III – dekanat archidiecezji przemyskiej, w archiprezbiteracie przemyskim.

## Historia
W 1968 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka dekanat przemyski został podzielony na przemyski I (miejski) i przemyski II (zamiejski).
We wrześniu 1982 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka utworzono dekanat przemyski III.

## Parafie
- Hurko – pw. św. Jadwigi Śląskiej
  - Hureczko – kościół filialny pw. Matki Bożej Ostrobramskiej
- Jaksmanice – pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
- Kalników – pw. św. Andrzeja Apostoła
  - Hruszowice – kościół filialny pw. Matki Bożej Różańcowej
- Krówniki – pw. Matki Bożej Częstochowskiej
  - Łuczyce – kościół filialny pw. św. Kazimierza
- Leszno – pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
  - Nakło – kościół filialny pw. Wniebowstąpienia Pańskiego
- Medyka – pw. Świętych Apostolów Piotra i Pawła
- Przemyśl – pw. św. Jana z Dukli
- Przemyśl (Błonie) – pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy
- Przemyśl (Przekopana) – pw. św. Jana Apostoła
- Rożubowice – pw. Matki Bożej Różańcowej (rektorat)
- Stubno – pw. Matki Bożej Szkaplerznej
  - Barycz – kościół filialny pw. Miłosierdzia Bożego
  - Stubienko – kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
- Torki – pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

## Zgromadzenia zakonne
- Przemyśl (Błonie) – ss. Albertynki (1907)

wikiname: plwiki

title: Dekanat Przemyśl III

in_language: pl

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Dekanat Przemyśl III
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Dekanat
 |grafika                        =
 |opis grafiki                   =
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        =
 |miejscowość                    =
 |adres                          =
 |data powołania                 = 1982
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Archidiecezja]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Archidiecezja przemyska|przemyska]]
 |obiekt sakralny typ            =
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |administrator                  = ks. Janusz Paszek
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      =
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  =
 |liczba kapłanów zakonnych      =
 |liczba kapłanów                =
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 11
 |liczba klasztorów              = 1 (żeński)
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    =
 |commons                        =
 |www                            =
}}
'''Dekanat Przemyśl III''' – [[dekanat]] [[Archidiecezja przemyska|archidiecezji przemyskiej]], w [[Archiprezbiterat przemyski|archiprezbiteracie przemyskim]]<ref>[https://przemyska.pl/dekanaty/ Informacje o dekanatach na stronie archidiecezji]</ref>.

== Historia ==
W 1968 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka [[Dekanat Przemyśl I|dekanat przemyski]] został podzielony na przemyski I (miejski) i przemyski II (zamiejski).

We wrześniu 1982 roku dekretem bpa [[Ignacy Tokarczuk|Ignacego Tokarczuka]] utworzono dekanat przemyski III<ref>''Zmiany na stanowiskach i urzędach duchownych''. Kronika Diecezji Przemyskiej 68 (1982), z. 5-6, s. 142</ref>.

== Parafie ==
* [[Hurko]] – [[Parafia św. Jadwigi Śląskiej w Hurku|pw. św. Jadwigi Śląskiej]]
** [[Hureczko]] – ''kościół filialny pw. Matki Bożej Ostrobramskiej''
* [[Jaksmanice]] – [[Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Jaksmanicach|pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny]]
* [[Kalników]] – [[Parafia św. Andrzeja Apostoła w Kalnikowie|pw. św. Andrzeja Apostoła]]
** [[Hruszowice]] – ''kościół filialny pw. Matki Bożej Różańcowej''
* [[Krówniki]] – [[Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Krównikach|pw. Matki Bożej Częstochowskiej]]
** [[Łuczyce (województwo podkarpackie)|Łuczyce]] – ''kościół filialny pw. św. Kazimierza''
* [[Leszno (województwo podkarpackie)|Leszno]] – [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lesznie|pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny]]
** [[Nakło (województwo podkarpackie)|Nakło]] – ''kościół filialny pw. Wniebowstąpienia Pańskiego''
* [[Medyka]] – [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Medyce|pw. Świętych Apostolów Piotra i Pawła]]
* [[Przemyśl]] – [[Parafia św. Jana z Dukli w Przemyślu|pw. św. Jana z Dukli]]
* [[Przemyśl]] ([[Błonie (Przemyśl)|Błonie]]) – [[Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Przemyślu|pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy]]
* [[Przemyśl]] ([[Przekopana]]) – [[Parafia św. Jana Apostoła w Przemyślu|pw. św. Jana Apostoła]]
* [[Rożubowice]] – [[Rektorat Matki Bożej Różańcowej w Rożubowicach|pw. Matki Bożej Różańcowej]] (rektorat)
* [[Stubno]] – [[Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Stubnie|pw. Matki Bożej Szkaplerznej]]
** [[Barycz (powiat przemyski)|Barycz]] – ''kościół filialny pw. Miłosierdzia Bożego''
** [[Stubienko]] – ''kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego''
* [[Torki]] – [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Torkach|pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny]]

== Zgromadzenia zakonne ==
* [[Przemyśl]] ([[Błonie (Przemyśl)|Błonie]]) – ''ss. [[Albertynki]]'' (<small>1907</small>)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://przemyska.pl/zakony/ Informacje o zakonach na stronie archidiecezji przemyskiej]

{{Parafie dekanatu Przemyśl III}}
{{Dekanaty archidiecezji przemyskiej}}

[[Kategoria:Dekanaty archidiecezji przemyskiej|Przemyśl III]]
[[Kategoria:Dekanaty rzymskokatolickie Przemyśla]]
[[Kategoria:Religia w powiecie przemyskim|*]]

title: Dekanat Przemyśl III

Państwo: Polska

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: przemyska

Dziekan: ks. Janusz Paszek

Liczba klasztorów: 1 (żeński)


text:
# Nubia Technology
Nubia Technology Co., Ltd. (chiń. 努比亚技术有限公司) – chińskie przedsiębiorstwo elektroniczne, zajmujące się przede wszystkim produkcją urządzeń mobilnych, z siedzibą w Shenzhen (prowincja Guangdong).
Przedsiębiorstwo zostało założone w 2012 roku jako część ZTE; w 2015 roku Nubia stała się niezależną marką. Nubia tworzy w dużej mierze smartfony z wyższego segmentu cenowego, mające się wyróżniać innowacyjnością. Pod marką RedMagic są oferowane m.in. smartfony gamingowe.
Poza telefonami komórkowymi przedsiębiorstwo wprowadziło na rynek m.in. tablety, laptopy i monitory gamingowe, urządzenia ubieralne, urządzenia peryferyjne i akcesoria mobilne (mysze i klawiatury, słuchawki, powerbanki i ładowarki), a także routery.

title: Nubia Technology

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Nubia Technology Co., Ltd.
 |nazwa oryginalna  = {{k|zh|努比亚技术有限公司}}
 |logo              = Nubia logo.svg
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = Chińska Republika Ludowa
 |siedziba          = [[Shenzhen]], [[Guangdong]]
 |adres             =
 |data założenia    = 2015
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           =
 |wikinews          =
 |www               = https://www.nubia.com/index
}}
'''Nubia Technology Co., Ltd.''' ({{w języku|zh|努比亚技术有限公司}})<ref name="zhipin2025">{{Cytuj stronę | tytuł = Nubia | opublikowany = Boss Zhipin | url = https://www.zhipin.com/gongsi/b64aa9d02117969a1nJ90tq1.html | data dostępu = 2025-08-11 | archiwum = https://archive.today/20250811175324/https://www.zhipin.com/gongsi/b64aa9d02117969a1nJ90tq1.html | zarchiwizowano = 2025-08-11 | język = zh}}</ref> – [[Chińska Republika Ludowa|chińskie]] przedsiębiorstwo elektroniczne, zajmujące się przede wszystkim produkcją [[urządzenie mobilne|urządzeń mobilnych]], z siedzibą w [[Shenzhen]] (prowincja [[Guangdong]])<ref name="bloomberg2025">{{Cytuj stronę | tytuł = Nubia Technology Ltd | opublikowany = Bloomberg.com | url = https://www.bloomberg.com/profile/company/JLCCZZ:CH | data dostępu = 2025-08-11 | język = en}}</ref><ref name="linkedin2025">{{Cytuj stronę | tytuł = Nubia Technology Co., Ltd. | opublikowany = LinkedIn | url = https://www.linkedin.com/company/nubia-cn | data dostępu = 2025-08-11 | archiwum = https://archive.today/20250811183647/https://www.linkedin.com/company/nubia-cn | zarchiwizowano = 2025-08-11 | język = en}}</ref>.

Przedsiębiorstwo zostało założone w 2012 roku jako część [[ZTE Corporation|ZTE]]; w 2015 roku Nubia stała się niezależną marką. Nubia tworzy w dużej mierze [[smartfon]]y z wyższego segmentu cenowego, mające się wyróżniać innowacyjnością<ref name="scmp2015">{{Cytuj stronę | autor = Wu Nan | tytuł = China’s Nubia becomes independent from ZTE to gain traction in smartphone market | data = 2015-06-10 | opublikowany = South China Morning Post | url = https://www.scmp.com/tech/enterprises/article/1819590/chinas-nubia-becomes-independent-brand-gain-traction-red-hot | data dostępu = 2025-08-11 | archiwum = https://archive.today/20250811175234/https://www.scmp.com/tech/enterprises/article/1819590/chinas-nubia-becomes-independent-brand-gain-traction-red-hot | zarchiwizowano = 2025-08-11 | język = en}}</ref>. Pod marką RedMagic są oferowane m.in. smartfony [[gaming]]owe<ref name="notebookcheck2024">{{Cytuj stronę | autor = Sascha Mölck | tytuł = RedMagic Titan 16 Pro im Test: Gaming-Notebook vom Smartphone-Hersteller | data = 2024-08-22 | opublikowany = Notebookcheck | url = https://www.notebookcheck.com/RedMagic-Titan-16-Pro-im-Test-Gaming-Notebook-vom-Smartphone-Hersteller.874761.0.html | data dostępu = 2025-08-11 | archiwum = https://archive.today/20250811181455/https://www.notebookcheck.com/RedMagic-Titan-16-Pro-im-Test-Gaming-Notebook-vom-Smartphone-Hersteller.874761.0.html | zarchiwizowano = 2025-08-11 | język = de}}</ref>.

Poza telefonami komórkowymi przedsiębiorstwo wprowadziło na rynek m.in. [[Tablet (komputer)|tablety]]<ref>{{Cytuj stronę | tytuł = Tablet | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/en/products/tablet/ | data dostępu = 2025-08-11 | język = en}}</ref><ref name="mydrivers2025">{{Cytuj stronę | autor = Zhenting | tytuł = 努比亚平板Pro发布：努比亚最强平板 2379.15元起 | data = 2025-04-28 | opublikowany = 快科技 | url = https://news.mydrivers.com/1/1044/1044528.htm | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>, [[laptop]]y<ref name="notebookcheck2024" /> i [[Monitor komputera|monitory]] gamingowe<ref name="sina">{{Cytuj stronę | tytuł = 240Hz+HDR400，红魔电竞显示器 2K 版 1679 元新低 | data = 2024-10-14 | opublikowany = Sina Finance | url = https://finance.sina.com.cn/tech/digi/2024-10-14/doc-incspfht5276758.shtml | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>, [[urządzenia ubieralne]]<ref name="mobileindian2019">{{Cytuj stronę | tytuł = Is Nubia serious about its reentry in the Indian market? | data = 2019-04-29 | opublikowany = The Mobile Indian | url = https://www.themobileindian.com/news/will-nubias-re-entry-to-indian-market-be-a-successful-move-25933 | data dostępu = 2025-08-11 | język = en}}</ref>, [[Urządzenie peryferyjne|urządzenia peryferyjne]] i akcesoria mobilne ([[mysz komputerowa|mysze]] i [[Klawiatura|klawiatury]]<ref name="mk">{{Cytuj stronę | tytuł = 键鼠 | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/product/search?productName=%E9%94%AE%E9%BC%A0 | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>, [[słuchawki]]<ref name="sl">{{Cytuj stronę | tytuł = 耳机 | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/product/search?productName=%E8%80%B3%E6%9C%BA | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>, [[powerbank]]i<ref name="powerbank">{{Cytuj stronę | tytuł = 电宝 | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/product/search?productName=%E7%94%B5%E5%AE%9D | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref> i ładowarki<ref name="charger">{{Cytuj stronę | tytuł = 充电器 | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/product/search?productName=%E5%85%85%E7%94%B5%E5%99%A8 | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>), a także [[router]]y<ref name="router">{{Cytuj stronę | tytuł = 路由器 | opublikowany = Nubia | url = https://www.nubia.com/product/search?productName=%E8%B7%AF%E7%94%B1%E5%99%A8 | data dostępu = 2025-08-11 | język = zh}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.nubia.com/index Oficjalna strona przedsiębiorstwa] {{lang|zh}}
* [https://www.nubia.com/en/ Oficjalna strona przedsiębiorstwa] {{lang|en}}

{{Chiński przemysł elektroniczny}}

[[Kategoria:Chińskie przedsiębiorstwa elektroniczne]]
[[Kategoria:Producenci elektroniki użytkowej]]
[[Kategoria:Chińscy producenci telefonów komórkowych]]

title: Nubia Technology Co., Ltd.努比亚技术有限公司

Państwo: Chińska Republika Ludowa

Siedziba: Shenzhen, Guangdong

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Trego-Rohrersville Station
Trego-Rohrersville Station – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Maryland, w hrabstwie Washington.

title: Trego-Rohrersville Station

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Trego-Rohrersville Station
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = CDP
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Trego-Rohrersville Station
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Maryland}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Washington (Maryland)|Washington]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 24-78705
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 2583696
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 1,1
 |wysokość                     = 194
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 301
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-MD
 |współrzędne                  = 39°25′45″N 77°40′30″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Trego-Rohrersville Station''' – jednostka osadnicza w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Maryland]], w hrabstwie [[Hrabstwo Washington (Maryland)|Washington]].

[[Kategoria:CDP w stanie Maryland]]

title: Trego-Rohrersville Station

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Maryland

Hrabstwo: Washington

Powierzchnia: 1,1 km²

Populacja · • liczba ludności: · 160 · (1 kwietnia 2020)


text:
# Jerzy Grodyński
Jerzy Grodyński (ur. 20 kwietnia 1883 w Krakowie, zm. 28 grudnia 1918 we Lwowie) – instruktor skautowy, jeden z współtwórców skautingu i harcerstwa polskiego.

## Życiorys
Syn Józefa Kusionowicz i Anieli z domu Federowicz, brat Tadeusz i Jana Kantego, bratanek Władysława Kusionowicza Grodyńskiego (dyrektor Magistratu Miasta Krakowa) i Andrzeja Kusionowicza Grodyńskiego (sędzia Sądu Apelacyjnego), kuzyn Stanisława Grodyńskiego.
W latach 1911–1914 przebywał we Lwowie. Ukończył studia inżynierskie, ale pracował jako architekt i aktywnie działał w organizacjach studenckich i niepodległościowych m.in. w „Sokole”, „Eleusis”, potem w „Wyzwoleniu”, przez krótki czas w „Zarzewiu”. Jest autorem publikacji na temat wpływu alkoholu na zdrowie człowieka. W latach 1911–1912 wraz z Andrzejem Małkowskim w odczytach zapoznawał społeczeństwo polskie z ideami skautingu. W sierpniu 1912 w Poznaniu zaproszony przez „Sokoła” wraz z Tadeuszem Strumiłłą przeprowadził pierwszy kurs skautingu. 21 maja 1911 powstała przy Sokole we Lwowie Naczelna Komenda Skautowa, w skład której weszli: jako komendant naczelny – Naczelnik Sokoła dr Kazimierz Wyrzykowski oraz Andrzej Małkowski, Czesław Pieniążkiewicz, Franciszek Kapałka, Jerzy Grodyński, Alojzy Horak i Olga Drahonowska.
Działał również w Warszawie – delegowany z Naczelnej Komendy Skautowej ze Lwowa w celu nawiązania kontaktu z Kongresówką i służenia swym doświadczeniem młodszemu skautingowi warszawskiemu. Przy jego udziale powstała również warszawska Naczelna Komenda Skautowa (jako naczelnictwo drużyn na ziemiach zaboru rosyjskiego).
Następny okres jego życia związany był z Krakowem – był drużynowym 4 Krakowskiej Drużyny Harcerzy. W czerwcu 1917 został „komendantem miejscowym skautów” (co było odpowiednikiem dzisiejszego hufcowego). 17 lutego 1918 przemianował pluton Czarnych Wilków na 13 Krakowską Drużynę Harcerzy (z drużynowym Józefem Grzesiakiem). Przystąpił też do tworzenia organizacji o nazwie Milicja Obywatelska (potem Małopolska Straż Obywatelska) pierwowzór późniejszej Policji Państwowej.
W lutym 1918 opuścił Kraków powołany do wojska austriackiego, gdzie pełnił funkcję lekarza. Był porucznikiem. W listopadzie 1918 skauci Czarnej Trzynastki Krakowskiej wzięli udział w rozbrajaniu Austriaków, którzy we Lwowie prowokowali walki bratobójcze między Polakami i Ukraińcami o miasto. Podczas obrony Lwowa w trakcie trwającej wojny polsko-ukraińskiej w listopadzie 1918 był organizatorem „Sokoła” i skautingu. Został wówczas szefem Intendentury Naczelnej Komendy Wojska Polskiego. W grudniu 1918 został mianowany dowódcą kompanii. Poległ 28 grudnia 1918 w Persenkówce, jako kapitan 1 Pułk Strzelców Lwowskich. Kierownik mobilizacyjny Polskich Kadr Wojskowych we Lwowie w 1918, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918.
Został pochowany na cmentarzu Obrońców Lwowa. Powtórny pogrzeb kapitana Jerzego Grodyńskiego odbył się 10 kwietnia 1920 we Lwowie. Następnie uroczystości były kontynuowane w Krakowie 13 kwietnia 1920, po których jego szczątki spoczęły na tamtejszym cmentarzu Rakowickim (grobowiec Federowiczów, pas 28, zach.).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – pośmiertnie (dekoracja dokonana 17 kwietnia 1921 we Lwowie przez gen. broni Tadeusza Rozwadowskiego)[18]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie (4 listopada 1933, za pracę w dziele odzyskania niepodległości)[19]
- Krzyż Walecznych[20]

## Upamiętnienie
Nazwisko Jerzego Grodyńskiego zostało wymienione na tablicy umieszczonej na Pomniku Obrońców Lwowa na Persenkówce.
W ramach obchodów 20 rocznicy obrony Lwowa 20 listopada 1938 Rada Miasta Lwowa podjęła uchwałę nazwaniu jego imieniem jednej z ulic miasta. Został patronem IV Drużyny Harcerzy w Krakowie, 10 Łódzkiej Drużyny Harcerzy „Serviam”.

title: Jerzy Grodyński

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Jerzy Grodyński
 |grafika                   = Jerzy Grodyński (Semper Fidelis).jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1883]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = [[28 grudnia]] [[1918]]
 |miejsce śmierci           = [[Lwów]]
 |miejsce spoczynku         = [[Cmentarz Orląt Lwowskich]]
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |odznaczenia               = {{order|VM|KS}} {{order|KN|KN}} {{order|KW|1}}
 |commons                   = Category:Jerzy Grodyński
}}
'''Jerzy Grodyński''' (ur. [[20 kwietnia]] [[1883]] w [[Kraków|Krakowie]], zm. [[28 grudnia]] [[1918]] we [[Lwów|Lwowie]]) – [[instruktor harcerski|instruktor skautowy]], jeden z współtwórców [[skauting]]u i [[harcerstwo|harcerstwa polskiego]].

[[Plik:Jerzy Grodyński.jpg|thumb|240px|Jerzy Grodyński]]
[[Plik:GrobowiecRodzinnyFederowiczów-CmentarzRakowicki-POL, Kraków.jpg|thumb|240px|Grobowiec Jerzego Grodyńskiego]]
== Życiorys ==
Syn Józefa Kusionowicz i Anieli z domu Federowicz, brat Tadeusz i Jana Kantego<ref>Spis ludności miasta Krakowa z r. 1900, DzIV, T7 L384 (S69-70).</ref><ref>Dębno Church Registry 1849, Joseph Kusionowicz, syn Sylwester i Anna z Krężołek</ref>, bratanek Władysława Kusionowicza Grodyńskiego (dyrektor Magistratu Miasta Krakowa)<ref>Spis ludności miasta Krakowa z r. 1910, DzI, T7 L2529 (S483-484).</ref> i Andrzeja Kusionowicza Grodyńskiego (sędzia Sądu Apelacyjnego)<ref>[https://commons.wikimedia.org/wiki/File:A_Kusionowicz_Birth_Record_1.jpg Gdów Parish Church Birth Registry 1861]</ref><ref>[https://www.psb.pan.krakow.pl/lista-hasel-serii-uzupelniajacej-psb/ Polski Słownik Biograficzny]</ref>, kuzyn Stanisława Grodyńskiego<ref>[https://commons.wikimedia.org/wiki/File:S_SA_Kusionowicz_Birth_Record_1.jpg Jabłonków Parish Church Birth Registry 1898]</ref><ref>[https://commons.wikimedia.org/wiki/File:S_SA_Kusionowicz_Rename_Record_O1.jpg Jablunków Parish Church Birth Registry Addendum]</ref>.

W latach 1911–1914 przebywał we [[Lwów|Lwowie]]. Ukończył studia inżynierskie, ale pracował jako architekt i aktywnie działał w organizacjach studenckich i niepodległościowych m.in. w „[[Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”|Sokole]]”, „[[Eleusis (organizacja)|Eleusis]]”, potem w „Wyzwoleniu”, przez krótki czas w „[[Zarzewie|Zarzewiu]]”<ref>>{{Cytuj | tytuł = Wacław Błażejewski Z dziejów harcerstwa polskiego (1910-1939)| url = https://muzeumharcerstwa.pl/images/biblioteka/ksiazki/Blazejewski.pdf}}</ref><ref>>{{Cytuj | tytuł = Bojownikom Niepodległości Jerzy Grodyński (1883-1918)| url = https://fundacja100.pl/krzyz-i-medal-niepodleglosci/lista-odznaczonych/jerzy-grodynski }}</ref>. Jest autorem publikacji na temat wpływu [[Napój alkoholowy|alkoholu]] na zdrowie człowieka<ref>{{Cytuj | tytuł = Czy alkohol wzmaga siły i sprawność? | url = https://polona.pl/preview/c6930102-4460-4686-a466-da1f8273f258 | opublikowany = polona.pl | data dostępu = 2024-10-30}}</ref>. W latach 1911–1912 wraz z [[Andrzej Małkowski|Andrzejem Małkowskim]] w odczytach zapoznawał społeczeństwo polskie z ideami [[skauting]]u. W sierpniu 1912 w [[Poznań|Poznaniu]] zaproszony przez „Sokoła” wraz z [[Tadeusz Strumiłło (pedagog)|Tadeuszem Strumiłłą]] przeprowadził pierwszy kurs skautingu. 21 maja 1911 powstała przy Sokole we Lwowie Naczelna Komenda Skautowa, w skład której weszli: jako komendant naczelny – Naczelnik Sokoła dr [[Kazimierz Wyrzykowski]] oraz [[Andrzej Małkowski]], Czesław Pieniążkiewicz, Franciszek Kapałka, Jerzy Grodyński, Alojzy Horak i [[Olga Drahonowska-Małkowska|Olga Drahonowska]].

Działał również w [[Warszawa|Warszawie]] – delegowany z Naczelnej Komendy Skautowej ze Lwowa w celu nawiązania kontaktu z Kongresówką i służenia swym doświadczeniem młodszemu skautingowi warszawskiemu. Przy jego udziale powstała również warszawska Naczelna Komenda Skautowa (''jako naczelnictwo drużyn na ziemiach zaboru rosyjskiego'').

Następny okres jego życia związany był z [[Kraków|Krakowem]] – był [[drużynowy]]m 4 Krakowskiej Drużyny Harcerzy. W czerwcu 1917 został „komendantem miejscowym skautów” (co było odpowiednikiem dzisiejszego [[hufiec|hufcowego]]). 17 lutego 1918 przemianował pluton Czarnych Wilków na 13 Krakowską Drużynę Harcerzy (z drużynowym [[Józef Grzesiak (harcmistrz)|Józefem Grzesiakiem]]). Przystąpił też do tworzenia organizacji o nazwie Milicja Obywatelska (potem ''Małopolska Straż Obywatelska'') pierwowzór późniejszej [[Policja|Policji Państwowej]].

W lutym 1918 opuścił Kraków powołany do [[Armia Austro-Węgier|wojska austriackiego]], gdzie pełnił funkcję [[lekarz]]a. Był [[porucznik]]iem. W listopadzie 1918 skauci Czarnej Trzynastki Krakowskiej wzięli udział w rozbrajaniu Austriaków, którzy we [[Lwów|Lwowie]] prowokowali walki bratobójcze między Polakami i Ukraińcami o miasto. Podczas [[Bitwa o Lwów (1918–1919)|obrony Lwowa]] w trakcie trwającej [[Wojna polsko-ukraińska|wojny polsko-ukraińskiej]] w listopadzie 1918 był organizatorem „Sokoła” i skautingu<ref name="SF">{{Cytuj książkę | tytuł = Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych | wydawca = Straż Mogił Polskich Bohaterów / [[Oficyna Wydawnicza Volumen]] | miejsce = Lwów / Warszawa | data = 1930 / 1990 | strony = Tab. 173}}</ref>. Został wówczas szefem Intendentury Naczelnej Komendy Wojska Polskiego<ref name="SF" />. W grudniu 1918 został mianowany dowódcą kompanii<ref name="SF" />. Poległ 28 grudnia 1918 w [[Persenkówka|Persenkówce]], jako [[Kapitan (ranga)|kapitan]] [[38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich|1 Pułk Strzelców Lwowskich]]<ref name="SF" />. Kierownik mobilizacyjny [[Polskie Kadry Wojskowe|Polskich Kadr Wojskowych]] we [[Lwów|Lwowie]] w 1918<ref>[[Czesław Mączyński]], ''Boje lwowskie, część 1'', Warszawa 1921, s. 67.</ref>, członek [[Naczelna Komenda Obrony Lwowa|Naczelnej Komendy Obrony Lwowa]] w listopadzie 1918<ref>Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35.</ref>.

Został pochowany na [[Cmentarz Orląt Lwowskich|cmentarzu Obrońców Lwowa]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.ogrodywspomnien.pl/index/showd/64736 | tytuł = Jerzy Grodyński | opublikowany = ogrodywspomnien.pl | data dostępu = 2017-03-11}}</ref>. Powtórny pogrzeb kapitana Jerzego Grodyńskiego odbył się 10 kwietnia 1920 we Lwowie<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Wiadomości bieżące | czasopismo = [[Słowo Polskie (Lwów)|Słowo Polskie]] | strony = 3 | data = Nr 167 z 10 kwietnia 1920 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=99736}}</ref>. Następnie uroczystości były kontynuowane w Krakowie 13 kwietnia 1920, po których jego szczątki spoczęły na tamtejszym [[cmentarz Rakowicki|cmentarzu Rakowickim]] (grobowiec Federowiczów, pas 28, zach.)<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = S.p. kapitan Jerzy Grodyński | czasopismo = [[Nowości Ilustrowane|Nowości Illustrowane]] | wolumin = Nr 17 | strony = 9 | data = 24 kwietnia 1920 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/130540}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | autor = [[Karolina Grodziska|Karolina Grodziska–Ożóg]] | tytuł = Cmentarz Rakowicki w Krakowie | wydawca = [[Wydawnictwo Literackie]] | miejsce = Kraków | data = 1987 | strony = 110 | isbn = 83-08-01428-3 | rozdział = Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939)}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Srebrny [[Order Virtuti Militari|Orderu Virtuti Militari]] – pośmiertnie (dekoracja dokonana 17 kwietnia 1921 we Lwowie przez gen. broni [[Tadeusz Rozwadowski|Tadeusza Rozwadowskiego]])<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Dekoracja Orderem „Virtuti Militari” | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | wolumin = Nr 87 | strony = 4 | data = 17 kwietnia 1921 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/41322}}</ref>
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] – pośmiertnie (4 listopada 1933, ''za pracę w dziele odzyskania niepodległości'')<ref>{{Monitor Polski|1933|255|273}}.</ref>
* [[Krzyż Walecznych]]<ref>{{Cytuj książkę|nazwisko=Wojtycza|imię=Janusz|tytuł=Harcerski słownik biograficzny|rok=2006|isbn=978-83-60405-15-4|tom=1|wydawca=[[Muzeum Harcerstwa w Warszawie|Muzeum Harcerstwa]]|miejsce=Warszawa|strony=55}}</ref>

== Upamiętnienie ==
Nazwisko Jerzego Grodyńskiego zostało wymienione na tablicy umieszczonej na [[Pomnik Obrońców Lwowa na Persenkówce|Pomniku Obrońców Lwowa na Persenkówce]]<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Semper fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych | wydawca = Straż Mogił Polskich Bohaterów / [[Oficyna Wydawnicza Volumen]] | miejsce = Lwów / Warszawa | data = 1930 / 1990 | strony = Tab. 235 | url = https://www.sbc.org.pl/publication/20398}}</ref>.

W ramach obchodów 20 rocznicy obrony Lwowa 20 listopada 1938 [[Rada Miasta Lwowa (II Rzeczpospolita)|Rada Miasta Lwowa]] podjęła uchwałę nazwaniu jego imieniem jednej z ulic miasta<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Symboliczne nadania nazw związanych z Obroną Lwowa szeregowi ulic we Lwowie | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | strony = 2 | data = Nr 265 z 22 listopada 1938 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=94628}}</ref>. Został patronem IV Drużyny Harcerzy w Krakowie, 10 Łódzkiej Drużyny Harcerzy „Serviam”<ref>{{Cytuj stronę | url = https://serviam10.wordpress.com/o-patronie/ | tytuł = O patronie | opublikowany = serviam10.wordpress.com | data dostępu = 2018-01-02}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Ruch skautowy na ziemiach polskich]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Grodyński, Jerzy}}
[[Kategoria:Członkowie Naczelnej Komendy Obrony Lwowa]]
[[Kategoria:Członkowie Polskich Kadr Wojskowych]]
[[Kategoria:Członkowie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”]]
[[Kategoria:Eleusis]]
[[Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Obrońców Lwowa]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej]]
[[Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Polegli w wojnie polsko-ukraińskiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Polscy skauci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1883]]
[[Kategoria:Zmarli w 1918]]

title: Jerzy Grodyński

Data i miejsce śmierci: 28 grudnia 1918 · Lwów

Miejsce spoczynku: Cmentarz Orląt Lwowskich

Narodowość: polska


text:
# Domosław (województwo mazowieckie)
Domosław – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Winnica.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.
Przez miejscowość przepływa rzeka Pokrzywnica, dopływ Narwi.

title: Domosław (województwo mazowieckie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Domosław
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat pułtuski|pułtuski]]
 |gmina                  = [[Winnica (gmina)|Winnica]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 192{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 23
 |kod pocztowy           = 06-120{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WPU
 |SIMC                   = 0129194{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Winnica (gmina)
 |współrzędne            = 52°37'35"N 20°58'14"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|25877|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Domosław''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat pułtuski|powiecie pułtuskim]], w [[Winnica (gmina)|gminie Winnica]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo ciechanowskie|województwa ciechanowskiego]].

Przez miejscowość przepływa rzeka [[Pokrzywnica (dopływ Narwi)|Pokrzywnica]], dopływ [[Narew|Narwi]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Domoslaw|nazwa=Wieś Domosław w liczbach|data dostępu=2020-02-02}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=232|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|II|119|Domosław}}
* {{SgKP|XV_cz.1|429|Domosław}}

{{Gmina Winnica}}

[[Kategoria:Winnica (gmina)]]

title: Domosław

Województwo: mazowieckie

Powiat: pułtuski

Gmina: Winnica

Tablice rejestracyjne: WPU


text:
# Gabdrachman Kadyrow
Gabdrachman Fajzurachmanowicz Kadyrow, ros. Габдрахман Файзурахманович Кадыров (ur. 27 stycznia 1941 w  Szaturze, zm. 31 lipca 1993 w Soczi) – radziecki żużlowiec pochodzenia tatarskiego; związany z miastem Ufa w Baszkirii, podarował polskim żużlowcom Czapkę Kadyrowa.
Przez wiele lat należał do ścisłej czołówki radzieckich żużlowców. W 1967 r. zdobył w Malmö brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Świata. Wielokrotnie startował w eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Świata, sześciokrotnie awansując do półfinałów kontynentalnych (najlepszy wynik: Bydgoszcz 1970 – IX miejsce).
Największe sukcesy w karierze odniósł w wyścigach motocyklowych na lodzie. Ośmiokrotnie zdobył medale Indywidualnych Mistrzostw Świata: 6 złotych (1966, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973), srebrny (1970) oraz brązowy (1974).
Po śmierci został pochowany w Ufie.

title: Gabdrachman Kadyrow

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Gabdrachman Kadyrow
 |imię i nazwisko org       = Габдрахман Кадыров
 |dyscyplina                = żużel
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[27 stycznia]] [[1941]]
 |miejsce urodzenia         = [[Szatura]]
 |data śmierci              = [[31 lipca]] [[1993]]
 |miejsce śmierci           = [[Soczi]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SUN|1955}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Mistrzostwa świata}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1966|1966]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1968|1968]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1969|1969]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1971|1971]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1972|1972]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1973|1973]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1970|1970]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Drużynowe Mistrzostwa Świata na Żużlu 1967|1967]]|żużel, drużynowo}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1974|1974]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Mistrzostwa Europy}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Indywidualne Mistrzostwa Europy w Ice Speedwayu 1964|1964]]|ice speedway, indywidualnie}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Indywidualne Mistrzostwa Europy w Ice Speedwayu 1965|1965]]|ice speedway, indywidualnie}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Gabdrachman Fajzurachmanowicz Kadyrow''', [[język rosyjski|ros.]] Габдрахман Файзурахманович Кадыров (ur. 27 stycznia 1941 w  [[Szatura|Szaturze]], zm. 31 lipca 1993 w [[Soczi]]) – radziecki [[sport żużlowy|żużlowiec]] pochodzenia [[Tatarzy|tatarskiego]]; związany z miastem [[Ufa]] w [[Baszkortostan|Baszkirii]], podarował polskim żużlowcom [[Czapka Kadyrowa|Czapkę Kadyrowa]].

Przez wiele lat należał do ścisłej czołówki radzieckich żużlowców. W 1967 r. zdobył w [[Malmö]] brązowy medal [[Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu|Drużynowych Mistrzostw Świata]]. Wielokrotnie startował w eliminacjach [[Indywidualne mistrzostwa świata na żużlu|Indywidualnych Mistrzostw Świata]], sześciokrotnie awansując do półfinałów kontynentalnych (najlepszy wynik: [[Bydgoszcz]] [[indywidualne Mistrzostwa Świata na żużlu 1970|1970]] – IX miejsce).

Największe sukcesy w karierze odniósł w [[Wyścigi motocyklowe na lodzie|wyścigach motocyklowych na lodzie]]. Ośmiokrotnie zdobył medale Indywidualnych Mistrzostw Świata: 6 złotych (1966, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973), srebrny (1970) oraz brązowy (1974)<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20111105135314/http://sports123.com/mot/icesp.html|tytuł=Icespeedway World Championship|data dostępu=2009-09-30}}</ref>.

Po śmierci został pochowany w [[Ufa|Ufie]]<ref>{{Cytuj | url=http://m-necropol.narod.ru/kadyrov.html | tytuł=Могилы знаменитостей. Кадыров Габдрахман Файзурахманович (1941-1993)<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=m-necropol.narod.ru | data dostępu=2017-11-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Wiesław Dobruszek, "Żużlowe ABC" tom I, Leszno 2004, str. 274
* [http://www.speedweek.com/steckbrief/2979/Gabdrahman-Kadyrov.html SPEEDWEEK Steckbrief Gabdrahman Kadyrov] {{lang|de}}
* [http://vseosporte.org/item/188 vseosporte.org]

== Linki zewnętrzne ==
* [https://twojportalzuzlowy.pl/twarze-speedwaya-3-samorodowem-nie-byl-ale-mistrzem-zostal/ „Twarze Speedwaya”: Samorodowem nie był, ale mistrzem został]

{{Indywidualne mistrzostwa świata w ice speedwayu}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kadyrow, Gabdrachman}}
[[Kategoria:Radzieccy żużlowcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1941]]
[[Kategoria:Zmarli w 1993]]

title: · Gabdrachman KadyrowГабдрахман Кадыров

Data i miejsce urodzenia: 27 stycznia 1941 · Szatura

Data i miejsce śmierci: 31 lipca 1993 · Soczi

title: Dorobek medalowy

złoto:
1966 · ice speedway, indywidualnie
1968 · ice speedway, indywidualnie
1969 · ice speedway, indywidualnie
1971 · ice speedway, indywidualnie
1972 · ice speedway, indywidualnie
1973 · ice speedway, indywidualnie
1964 · ice speedway, indywidualnie

srebro:
1970 · ice speedway, indywidualnie
1965 · ice speedway, indywidualnie

brąz:
1967 · żużel, drużynowo
1974 · ice speedway, indywidualnie


text:
# Ryszard Pregiel
Ryszard Piotr Pregiel (ur. 14 marca 1935 w Wilnie) – działacz gospodarczy, przedsiębiorca, informatyk.

## Życiorys
W 1947 roku jego rodzina repatriowała się do Ostrzeszowa, gdzie w 1952 r. ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie. Studia kolejno techniczne, matematyczne i ekonomiczne odbył we Wrocławiu, gdzie następnie uzyskał na Politechnice Wrocławskiej stopnie naukowe doktora w zakresie telekomunikacji w roku 1969 oraz w 1979 doktora habilitowanego w zakresie automatyki i robotyki. W 1969 roku ukończył Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR. Odbył staże naukowe i zawodowe m.in. w Massachusetts Institute of Technology, Moskiewskim Państwowym Uniwersytecie Technicznym im. Baumana, Bell Telephone Laboratory i Control Data Corporation.
Po ukończeniu studiów podjął pracę w telekomunikacji, awansując z czasem na stanowisko dyrektora Okręgowego Urzędu Telekomunikacji Międzymiastowej najpierw w latach 1961–1965 we Wrocławiu, a następnie w Katowicach od 1965 do 1970 r. W latach 1970–1971 był dyrektorem Śląskiego Oddziału Instytutu Maszyn Matematycznych, a następnie do roku 1977 Instytutu Systemów Sterowania, w który Oddział się przekształcił. W 1977 r. został powołany przez Ministra Przemysłu Maszynowego na stanowisko dyrektora Centrum Naukowo-Produkcyjnego Systemów Sterowania Meraster w Katowicach, w którego skład wszedł ISS. Pod jego kierownictwem opracowano i wdrożono do produkcji wiele rozwiązań, w tym mikrokomputer profesjonalny MERA-60 eksportowany w latach osiemdziesiątych w wielkich seriach m.in. do krajów RWPG i Chin.
W 1983 r. objął funkcję prezesa Zrzeszenia Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej „Mera” w Warszawie. W latach 1985–1990 pracował na stanowisku Podsekretarza stanu w Urzędzie Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń. W okresie transformacji ustrojowej zorganizował kilka prywatnych przedsiębiorstw nowych technologii, pełniąc między innymi funkcję prezesa Śląskiego Ośrodka Techniki Telekomunikacyjnej, prezesa Investel Internatonal i wiceprezesa zarządu Radomskiej Wytwórni Telekomunikacyjnej. W latach 2001–2004 był szefem gabinetu politycznego Ministra Infrastruktury Marka Pola.
Naukowo zajmuje się modelowaniem systemów, sterowaniem procesami oraz zastosowaniem informatyki w zarządzaniu. Jest autorem dwóch monografii, czterech podręczników akademickich i ponad sześćdziesięciu artykułów. Pracował naukowo w Katedrze Komutacji Politechniki Wrocławskiej, w Uniwersytecie Śląskim oraz Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Pracował w Wyższej Szkole Biznesu w Dąbrowie Górniczej. 4 listopada 2013 roku został powołany w skład Rady Nadzorczej Wasko S.A.
Działał w komitetach i radach naukowych oraz stowarzyszeniach profesjonalnych. Był członkiem Komitetu do Spraw Nauki i Postępu Technicznego przy Radzie Ministrów, przez dwie kadencje w latach 1976–1982 członkiem Komitetu Informatyki PAN, członkiem Komitetu Badań Kosmicznych PAN, członkiem Sekcji Telekomunikacji Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Telekomunikacji, prezesem Śląskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego. Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Informatycznego. Od roku 2008 jest Prezesem Polskiej Izby Gospodarczej Zaawansowanych Technologii.
Za swą działalność został wyróżniony wieloma odznaczeniami, m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem „Wybitnemu Absolwentowi Politechniki Wrocławskiej”, Złotą Odznaką Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, medalami Politechniki Śląskiej i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, Złotą Odznaką „Zasłużonemu dla Województwa katowickiego”, nagrodą UNESCO, a także nagrodami Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

title: Ryszard Pregiel

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Ryszard Pregiel
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[14 marca]] [[1935]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wilno]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[przedsiębiorca]], [[informatyk]], działacz gospodarczy
 |tytuł naukowy             = dr hab. inż.<ref>{{ludzie nauki|11056|osoba=dr hab. inż. Ryszard Pregiel|data dostępu=2015-01-30}}</ref>
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{Order|OOP|KO}} {{order|KZ|Z}} {{Order|MPL30}}
 |commons                   =
}}
'''Ryszard Piotr Pregiel''' (ur. [[14 marca]] [[1935]] w [[Wilno|Wilnie]]) – działacz gospodarczy, [[przedsiębiorca]], [[informatyk]]<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.powiatostrzeszowski.pl/asp/?typ=13&sub=0&menu=8&artykul=2807&akcja=artykul|tytuł = Prof. dr hab. inż. Ryszard Pregiel w Galerii Zasłużonych|autor = Magdalena Kułak|data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = Powiat Ostrzeszowski|język = |archiwum = https://web.archive.org/web/20160304134913/http://www.powiatostrzeszowski.pl/asp/?typ=13&sub=0&menu=8&artykul=2807&akcja=artykul|zarchiwizowano = 2016-03-04}}</ref>.

== Życiorys ==
W 1947 roku jego rodzina repatriowała się do [[Ostrzeszów|Ostrzeszowa]], gdzie w 1952 r. ukończył [[I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Ostrzeszowie|I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie]]. Studia kolejno techniczne, matematyczne i ekonomiczne odbył we [[Wrocław]]iu, gdzie następnie uzyskał na [[Politechnika Wrocławska|Politechnice Wrocławskiej]] stopnie naukowe doktora w zakresie telekomunikacji w roku 1969 oraz w 1979 doktora habilitowanego w zakresie automatyki i robotyki. W 1969 roku ukończył Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|PZPR]]<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Kto jest kim w Polsce 1984 | wydanie = 1 | rok = 1984 | miejsce = Warszawa | wydawca = Wydawnictwo Interpress | isbn = 8322320736 | strony = 773}}</ref>. Odbył staże naukowe i zawodowe m.in. w [[Massachusetts Institute of Technology]], [[Moskiewski Państwowy Uniwersytet Techniczny im. Baumana|Moskiewskim Państwowym Uniwersytecie Technicznym im. Baumana]], [[Bell Labs|Bell Telephone Laboratory]] i [[Control Data Corporation]].

Po ukończeniu studiów podjął pracę w telekomunikacji, awansując z czasem na stanowisko dyrektora Okręgowego Urzędu Telekomunikacji Międzymiastowej najpierw w latach 1961–1965 we Wrocławiu, a następnie w Katowicach od 1965 do 1970 r. W latach 1970–1971 był dyrektorem Śląskiego Oddziału [[Instytut Maszyn Matematycznych|Instytutu Maszyn Matematycznych]], a następnie do roku 1977 [[Instytut Systemów Sterowania|Instytutu Systemów Sterowania]], w który Oddział się przekształcił. W 1977 r. został powołany przez Ministra Przemysłu Maszynowego na stanowisko dyrektora [[Centrum Naukowo-Produkcyjne Systemów Sterowania MERASTER|Centrum Naukowo-Produkcyjnego Systemów Sterowania Meraster]]<ref>{{Cytuj stronę|url = http://itpedia.pl/index.php/%C5%9Al%C4%85sk_komputerem_sterowany|tytuł = Śląsk komputerem sterowany|autor = Ignacy Rutkiewicz|data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = itpedia.pl/|język =}}</ref> w Katowicach, w którego skład wszedł ISS. Pod jego kierownictwem opracowano i wdrożono do produkcji wiele rozwiązań, w tym [[mikrokomputer]] profesjonalny [[MERA-60]]<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Seminarium Historyczne PTI:  Ryszard Pregiel, prezentacja prac środowiska śląskiego (ICT).|url=https://www.youtube.com/watch?v=GF4zafewxBI|autorzy=|data dostępu=2018-04-26|emisja=2009}}</ref> eksportowany w latach osiemdziesiątych w wielkich seriach m.in. do krajów [[Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej|RWPG]] i [[Chiny|Chin]]<ref>{{Cytuj pismo|nazwisko = Tomkiewicz|imię = Monika|url = http://www.computerworld.pl/artykuly/353664_2/Bylismy.wieksi.html |tytuł = Byliśmy więksi...|czasopismo = Computerworld Polska|wolumin = |wydanie = |strony = |data = 2009.12.15|wydawca = IDG Poland SA|miejsce = Warszawa|issn = 0867-2334}}</ref>.

W 1983 r. objął funkcję prezesa [[Zjednoczenie Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej „Mera”|Zrzeszenia Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej „Mera”]] w Warszawie. W latach 1985–1990 pracował na stanowisku [[Sekretarz stanu (Polska)|Podsekretarza stanu]] w [[Urząd Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń|Urzędzie Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń]]<ref>''Ustawa z dnia 3 grudnia 1984 r. o utworzeniu Komitetu do Spraw Nauki i Postępu Technicznego przy Radzie Ministrów oraz Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń. (uchylona)'' ({{Dziennik Ustaw|1984|55|280}})</ref>. W okresie transformacji ustrojowej zorganizował kilka prywatnych przedsiębiorstw nowych technologii, pełniąc między innymi funkcję prezesa Śląskiego Ośrodka Techniki Telekomunikacyjnej, prezesa Investel Internatonal i wiceprezesa zarządu [[Radomska Wytwórnia Telekomunikacyjna|Radomskiej Wytwórni Telekomunikacyjnej]]. W latach 2001–2004 był szefem gabinetu politycznego Ministra Infrastruktury [[Marek Pol|Marka Pola]]<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.rmf24.pl/fakty/polska/news-dyrektor-pregiel-podal-sie-do-dymisji,nId,211385|tytuł = Dyrektor Pregiel podał się do dymisji|autor = |data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = RMF 24|język = |data = 2004.02.26}}</ref>.

Naukowo zajmuje się modelowaniem systemów, sterowaniem procesami oraz zastosowaniem informatyki w zarządzaniu. Jest autorem dwóch monografii, czterech podręczników akademickich i ponad sześćdziesięciu artykułów. Pracował naukowo w Katedrze Komutacji Politechniki Wrocławskiej, w [[Uniwersytet Śląski w Katowicach|Uniwersytecie Śląskim]] oraz [[Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach|Akademii Ekonomicznej]] w Katowicach. Pracował w [[Wyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej|Wyższej Szkole Biznesu]] w [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowie Górniczej]]<ref>{{Cytuj |autor = Pregiel, Ryszard., Buchwald, Paweł., Wyższa Szkoła Biznesu (Dąbrowa Górnicza). |tytuł = Internet w społeczeństwie informacyjnym : nowoczesne systemy informatyczne i ich bezpieczeństwo |data = 2014 |isbn = 9788362897902 |miejsce = Dąbrowa Górnicza |wydawca = Wyższa Szkoła Biznesu |oclc = 894987200}}</ref>. 4 listopada 2013 roku został powołany w skład Rady Nadzorczej Wasko S.A.<ref>{{Cytuj stronę|url = https://www.wasko.pl/raporty-biezace/powolanie-pana-ryszarda-pregiela-do-rady-nadzorczej-wasko-s-a-212013/|tytuł = Powołanie Pana Ryszarda Pregiela do Rady Nadzorczej Wasko S.A.|autor = |data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = Wasko S.A.|język =}}</ref>

Działał w komitetach i radach naukowych oraz stowarzyszeniach profesjonalnych. Był członkiem [[Komitet do Spraw Nauki i Postępu Technicznego|Komitetu do Spraw Nauki i Postępu Technicznego]] przy [[Rada Ministrów w Polsce|Radzie Ministrów]], przez dwie kadencje w latach 1976–1982 członkiem [[Komitet Informatyki PAN|Komitetu Informatyki PAN]], członkiem Komitetu Badań Kosmicznych PAN, członkiem Sekcji Telekomunikacji Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Telekomunikacji, prezesem Śląskiego Oddziału [[Polskie Towarzystwo Cybernetyczne|Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego]]. Był członkiem założycielem [[Polskie Towarzystwo Informatyczne|Polskiego Towarzystwa Informatycznego]]<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.pti.org.pl/Inicjatywy/Kalendarium-historii-PTI/Czlonkowie-zalozyciele-PTI|tytuł = Członkowie-założyciele PTI|autor = |data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = Polskie Towarzystwo Informatyczne|język =}}</ref>. Od roku 2008 jest Prezesem Polskiej Izby Gospodarczej Zaawansowanych Technologii<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.iztech.pl/pl/o-izbie/zgromadzenie-zalozycieli/26-rozne/profile/144-ryszard-pregiel|tytuł = Ryszard Pregiel|autor = |data dostępu = 2015-01-30|opublikowany = Polska Izba Gospodarcza Zaawansowanych Technologii.|język =}}</ref>.

Za swą działalność został wyróżniony wieloma odznaczeniami, m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem „Wybitnemu Absolwentowi Politechniki Wrocławskiej”, Złotą Odznaką Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, medalami Politechniki Śląskiej i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, Złotą Odznaką „Zasłużonemu dla Województwa katowickiego”, nagrodą [[UNESCO]], a także nagrodami Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pregiel, Ryszard Piotr}}
[[Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Ostrzeszowie]]
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Informatycznego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Katowicami]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Polscy działacze gospodarczy]]
[[Kategoria:Polscy informatycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]

title: Ryszard Pregiel

Data i miejsce urodzenia: 14 marca 1935 · Wilno

Zawód, zajęcie: przedsiębiorca, informatyk, działacz gospodarczy

Tytuł naukowy: dr hab. inż.


text:
# Żaroodporność
Żaroodporność – zdolność materiału do przeciwstawienia się korozji gazowej w podwyższonych temperaturach. W celu zwiększenia żaroodporności stali stosuje się dodatki stopowe takie jak chrom, krzem i aluminium.
Żaroodporność stali uzyskuje się przez utworzenie na jej powierzchni zwartej i dobrze przylegającej warstwy tlenków Cr
2O
3, Al
2O
3, SiO
2 utrudniających dyfuzję tlenu do metalu i zabezpieczających przed dalszym niszczeniem.

title: Żaroodporność

wikitext:
'''Żaroodporność''' – zdolność materiału do przeciwstawienia się [[Korozja|korozji]] gazowej w podwyższonych temperaturach. W celu zwiększenia żaroodporności stali stosuje się [[Dodatek stopowy|dodatki stopowe]] takie jak [[chrom]], [[krzem]] i [[glin|aluminium]].

Żaroodporność stali uzyskuje się przez utworzenie na jej powierzchni zwartej i dobrze przylegającej warstwy tlenków {{chem2|[[Tlenek chromu(III)|Cr2O3]]}}, {{chem2|[[Tritlenek diglinu|Al2O3]]}}, {{chem2|[[Ditlenek krzemu|SiO2]]}} utrudniających dyfuzję tlenu do metalu i zabezpieczających przed dalszym niszczeniem<ref>{{Cytuj |autor = Woźnica, Henryk; |tytuł = Metaloznawstwo |data = 1979 |data dostępu = 2020-11-05 |isbn = 83-02-00382-4 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne |oclc = 749546010}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wytrzymałość materiałów]]


text:
# Słowienie
Słowienie (Słowianie Ilmeńscy) – plemię wschodniosłowiańskie, według kroniki Nestora, założyciele Nowogrodu Wielkiego. Być może stanowili północny odłam Krywiczów.
Słowienie przybyli z południa na tereny nad jeziorem Ilmień, gdzie współżyli z innymi plemionami słowiańskimi i plemionami ugrofińskimi. Wraz z nimi Słowienie zaprosili Rusów i szybko zintegrowali się z nimi, stąd wedle Nestora: Nowogrodzianie zaś – ci ludzie są wareskiego rodu, a przedtem byli Słowienie.

title: Słowienie

wikitext:
[[Plik:Plemiona wschodniosłowiańskie.png|thumb|250px|Rozmieszczenie plemion wschodniosłowiańskich (których nazwy zapisano czcionką [[szeryf (typografia)|szeryfową]]), oraz innych ludów zamieszkujących Europę Wschodnią w VIII–X wieku, w świetle informacji „Powieści dorocznej” (na podstawie opracowania prof. [[Wojciech Szymański (archeolog)|Wojciecha Szymańskiego]])]]
'''Słowienie''' ('''Słowianie Ilmeńscy''') – [[plemię]] [[Słowianie wschodni|wschodniosłowiańskie]], według [[Powieść minionych lat|kroniki]] [[Nestor (kronikarz)|Nestora]], założyciele [[Nowogród Wielki|Nowogrodu Wielkiego]]. Być może stanowili północny odłam [[Krywicze|Krywiczów]].

Słowienie przybyli z południa na tereny nad [[jezioro|jeziorem]] [[Ilmień]], gdzie współżyli z innymi plemionami słowiańskimi i plemionami [[Ludy ugrofińskie|ugrofińskimi]]. Wraz z nimi Słowienie zaprosili [[Rusowie|Rusów]] i szybko zintegrowali się z nimi, stąd wedle Nestora: ''[[Ruś Nowogrodzka|Nowogrodzianie]] zaś – ci ludzie są [[Waregowie|wareskiego]] rodu, a przedtem byli Słowienie''.

== Zobacz też ==
{{ISG|Słowienie}}

== Bibliografia ==
* ''Najstarsza Kronika Kijowska. Powieść Minionych Lat'', [[Nestor (kronikarz)|Nestor]], Ossolineum 2005, {{ISBN|83-04-04750-0}}
* {{Cytuj|autor = [[Stefan Bratkowski]] |tytuł = Pan Nowogród Wielki |data = 1999 |isbn = 83-88072-23-4 |miejsce = Warszawa |wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza |oclc = 830287801 }}

{{Plemiona słowiańskie}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Plemiona wschodniosłowiańskie]]
[[Kategoria:Ruś]]


text:
# Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima w Łodzi
Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima – centrum kulturalno-oświatowe w Łodzi powołane do istnienia w 1952 zarządzeniem ówczesnego Ministra Oświaty jako Młodzieżowy Dom Kultury. 1 września 1964 zmieniono nazwę placówki na Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima.

## Historia
Pierwotnie placówka znajdowała się w budynku YMCA Łódź przy ul. Moniuszki 4a. Obecnie mieści się na największym łódzkim osiedlu – Retkini, przy al. Wyszyńskiego 86. Za postmodernistyczny projekt budynku był odpowiedzialny architekt Zbigniew Palma we współpracy z Mirosławem Błaszczynskim, Piotrem Grobisem i Barbarą Kiliś.
W latach 2000–2019 na terenie Pałacu Młodzieży funkcjonowało Publiczne Gimnazjum Integracyjne nr 47 im. Janusza Korczaka, działające w pełnej autonomii względem dyrekcji tej placówki kulturalno-oświatowej. W związku z reformą edukacji Gimnazjum uległo likwidacji, a jego pomieszczenia przekazane na użytek Integracyjnej Szkoły Podstawowej nr 67, z którą PGI nr 47 do momentu swojej likwidacji współtworzyło Zespół Szkół Integracyjnych nr 1 w Łodzi.

## Zadania i pozycja placówki
Rocznie na zajęcia stałe uczęszcza tu około 1,2 tys. dzieci, młodzieży i dorosłych. Placówka prowadzi głównie zajęcia dydaktyczne mające na celu rozwijanie zdolności, umiejętności, twórczości, talentów i zainteresowań dzieci i młodzieży. Z biegiem czasu powstawały tam kolejne pracownie lekcyjne. W poszczególnych salach odbywają się zajęcia z plastyki, muzyki, tańca, nauki i sztuki. Prowadzone są także zajęcia sportowe. Centrum aktywnie uczestniczy w wielu wydarzeniach kulturalnych na terenie Łodzi, województwa łódzkiego oraz całej Polski. W placówce tej realizowane są także projekty edukacyjne, kulturalne i artystyczne, w tym międzynarodowe. Współpracuje ona także z innymi instytucjami publicznymi i niepublicznymi oraz organizacjami pozarządowymi poprzez czynne wykonywanie powyżej wymienionych działań.

wikitext:
{{Instytucja infobox
 |nazwa                     = Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   = Pałac Młodzieży w Łodzi (3).JPG
 |opis grafiki              = Część budynku Pałacu Młodzieży w 2015
 |państwo                   = POL
 |data założenia            = 1952
 |data likwidacji           =
 |dziedzina                 = edukacja
 |zarządzający              = Adam Kocher
 |stanowisko zarządzającego = Dyrektor
 |adres                     = al. Wyszyńskiego 86<br>94-050 Łódź
 |kod mapy                  = Łódź
 |wariant mapy              = osm
 |współrzędne               = 51° 44′ 30.08″ N	19° 23′ 24.4″ E
 |commons                   = Category:Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima w Łodzi
 |www                       = https://www.palacmlodziezy.lodz.pl/home
}}
'''Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima''' – centrum kulturalno-oświatowe w [[Łódź|Łodzi]] powołane do istnienia w 1952 zarządzeniem ówczesnego [[Ministerstwo Edukacji Narodowej|Ministra Oświaty]] jako Młodzieżowy [[dom kultury|Dom Kultury]]. 1 września 1964 zmieniono nazwę placówki na Pałac Młodzieży im. [[Julian Tuwim|Juliana Tuwima]]<ref>„[[Głos Robotniczy]]”, wyd. A, 17.08.1964, nr 194, s. 2.</ref>.

== Historia ==
Pierwotnie placówka znajdowała się w budynku [[YMCA Łódź]]<ref name=":1">{{Cytuj stronę |tytuł = Łódź – Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima. Atrakcje turystyczne Łodzi. Ciekawe miejsca Łodzi |url = http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/34558,lodz-palac-mlodziezy-im--juliana-tuwima.html |opublikowany = www.polskaniezwykla.pl |data dostępu = 2015-08-25}}</ref> przy [[Ulica Stanisława Moniuszki w Łodzi|ul. Moniuszki]] 4a<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Łódź – Gmach Związku Młodzieży Chrześcijańskiej w Polsce YMCA. Atrakcje turystyczne Łodzi. Ciekawe miejsca Łodzi |url = http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/33086,lodz-gmach-zwiazku-mlodziezy-chrzescijanskiej-w-polsce-ymca.html |opublikowany = www.polskaniezwykla.pl |data dostępu = 2015-08-25}}</ref>. Obecnie mieści się na największym łódzkim osiedlu – [[Retkinia|Retkini]], przy [[Aleja Stefana Wyszyńskiego w Łodzi|al. Wyszyńskiego]] 86<ref name=":1" />. Za [[Postmodernizm (architektura)|postmodernistyczny]] projekt budynku był odpowiedzialny architekt [[Zbigniew Palma]] we współpracy z Mirosławem Błaszczynskim, Piotrem Grobisem i Barbarą Kiliś<ref>{{Cytuj |tytuł = Pałac Młodzieży Łódź |data = 2020-11-28 |data dostępu = 2024-05-10 |opublikowany = palmaline.pl |url = https://web.archive.org/web/20201128190450/http://palmaline.pl/projekty/palac-mlodziezy-lodz |język = pl}}</ref>.

W latach 2000–2019 na terenie Pałacu Młodzieży funkcjonowało Publiczne Gimnazjum Integracyjne nr 47 im. Janusza Korczaka, działające w pełnej autonomii względem dyrekcji tej placówki kulturalno-oświatowej. W związku z reformą edukacji Gimnazjum uległo likwidacji, a jego pomieszczenia przekazane na użytek Integracyjnej Szkoły Podstawowej nr 67, z którą PGI nr 47 do momentu swojej likwidacji współtworzyło Zespół Szkół Integracyjnych nr 1 w Łodzi<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Zespół Szkół Integracyjnych nr 1 -strona |data =  |data dostępu = 2020-07-07 |opublikowany = www.zsi1.pl |url = http://www.zsi1.pl/}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Wikom wikom.pl |tytuł = O nas |data dostępu = 2023-05-21 |opublikowany = INTEGRACYJNA SZKOŁA PODSTAWOWA NR 67 IM. JANUSZA KORCZAKA W ŁODZI |url = https://isp67.pl/strona/o-nas |język = pl}}</ref>.

== Zadania i pozycja placówki ==
Rocznie na zajęcia stałe uczęszcza tu około 1,2 tys. dzieci, młodzieży i dorosłych. Placówka prowadzi głównie zajęcia [[dydaktyka|dydaktyczne]] mające na celu rozwijanie zdolności, umiejętności, twórczości, talentów i zainteresowań dzieci i młodzieży. Z biegiem czasu powstawały tam kolejne pracownie lekcyjne. W poszczególnych salach odbywają się zajęcia z [[Sztuki plastyczne|plastyki]], [[muzyka|muzyki]], [[taniec|tańca]], [[nauka|nauki]] i [[sztuka|sztuki]]. Prowadzone są także zajęcia sportowe. Centrum aktywnie uczestniczy w wielu wydarzeniach kulturalnych na terenie Łodzi, [[województwo łódzkie|województwa łódzkiego]] oraz całej [[Polska|Polski]]. W placówce tej realizowane są także projekty edukacyjne, kulturalne i artystyczne, w tym międzynarodowe. Współpracuje ona także z innymi instytucjami publicznymi i niepublicznymi oraz organizacjami pozarządowymi poprzez czynne wykonywanie powyżej wymienionych działań<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Pałac Młodzieży im. J. Tuwima w Łodzi :: O nas|url = http://www.palacmlodziezy.lodz.pl/o-nas |opublikowany = www.palacmlodziezy.lodz.pl |data dostępu = 2015-08-25}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.palacmlodziezy.lodz.pl/home Strona Pałac Młodzieży]  {{Lang|pl}}

[[Kategoria:Domy i centra kultury w Łodzi]]
[[Kategoria:Oświata w Łodzi]]
[[Kategoria:Dziecko]]
[[Kategoria:Młodzież]]
[[Kategoria:Retkinia]]

title: Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima

Dziedzina: edukacja

Dyrektor: Adam Kocher

Adres: al. Wyszyńskiego 86 · 94-050 Łódź


text:
# Mali Raven
Mali Raven – wieś w Chorwacji, w żupanii kopriwnicko-kriżewczyńskiej, w mieście Križevci. W 2011 roku liczyła 15 mieszkańców.

title: Mali Raven

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mali Raven
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = żupania kopriwnicko-kriżewczyńska
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Križevci|Križevci]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 15{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mali Raven''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania kopriwnicko-kriżewczyńska|żupanii kopriwnicko-kriżewczyńskiej]], w [[miasto Križevci|mieście Križevci]]. W 2011 roku liczyła 15 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=302}}</ref>
}}

{{miasto Križevci}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii kopriwnicko-kriżewczyńskiej]]

title: Mali Raven

Państwo: Chorwacja

Żupania: kopriwnicko-kriżewczyńska

Miasto: Križevci


text:
# Władysław Fierek
Władysław Fierek (ur. 28 sierpnia 1838 w Kępnie, zm. 24 lipca 1911 w Grodzisku Wielkopolskim) – polski kompozytor i pedagog.

## Życiorys
Był synem Antoniego i Joanny z Kucharskich. W latach 1855–1958 uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Paradyżu. U Nachbarda kształcił się w grze na organach i dyrygenturze chóralnej.
W 1858 przeprowadził się do Grodziska i tu objął posadę nauczyciela. Wówczas zwrócił na niego uwagę miejscowy proboszcz Aleksy Prusinowski i za sprawą jego poparcia Władysław Fierek otrzymał stypendium Towarzystwa Naukowej Pomocy im. Karola Marcinkowskiego na kontynuację studiów w instytucie muzyki kościelnej w Berlinie, równocześnie kształcąc się w grze na fortepianie.
Z powodu śmierci swego zastępcy na posadzie nauczycielskiej, przerwał po roku studia i wrócił do Grodziska gdzie poza pracą w szkole, udzielał także lekcji gry na fortepianie oraz urządzał koncerty na rzecz ubogich.
W 1886 był współzałożycielem grodziskiego "Tow. Śpiewu Polskiego"
Z żoną Aleksandrą (zm. w 1906) miał syna Szczęsnego.
Został pochowany w Grodzisku Wielkopolskim

## Twórczość
- śpiewy chóralne: "Echo", "Zakochana", Pieśń wiosenna", "Nadzieja", "Modlitwa dziewczyny", "Kalina" i "Tęsknota"
- utwory na fortepian i utwory religijne: msze, litanie, motety, hymny
- w 1914 r. ukazał się nakładem jego syna "Śpiewnik", zawierający 80 pieśni na chór męski i mieszany

title: Władysław Fierek

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Władysław Fierek
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 28 sierpnia 1838
 |miejsce urodzenia     = [[Kępno]]
 |pochodzenie           = [[Polacy|polskie]]
 |data śmierci          = 24 lipca 1911
 |miejsce śmierci       = [[Grodzisk Wielkopolski]]
 |instrument            = [[fortepian]], [[organy]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[kompozytor]], [[pedagog]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Władysław Fierek''' (ur. [[28 sierpnia]] [[1838]] w [[Kępno|Kępnie]], zm. [[24 lipca]] [[1911]] w [[Grodzisk Wielkopolski|Grodzisku Wielkopolskim]]) – [[Polska|polski]] [[kompozytor]] i [[pedagog]].

== Życiorys ==
Był synem Antoniego i Joanny z Kucharskich. W latach 1855–1958 uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w [[Gościkowo|Paradyżu]]. U Nachbarda kształcił się w grze na [[organy|organach]] i dyrygenturze chóralnej.

W 1858 przeprowadził się do [[Grodzisk Wielkopolski|Grodziska]] i tu objął posadę nauczyciela. Wówczas zwrócił na niego uwagę miejscowy proboszcz [[Aleksy Prusinowski]] i za sprawą jego poparcia Władysław Fierek otrzymał stypendium [[Towarzystwo Naukowej Pomocy dla Młodzieży Wielkiego Księstwa Poznańskiego|Towarzystwa Naukowej Pomocy im. Karola Marcinkowskiego]] na kontynuację studiów w instytucie muzyki kościelnej w [[Berlin]]ie, równocześnie kształcąc się w grze na [[fortepian]]ie.

Z powodu śmierci swego zastępcy na posadzie nauczycielskiej, przerwał po roku studia i wrócił do Grodziska gdzie poza pracą w szkole, udzielał także lekcji gry na fortepianie oraz urządzał koncerty na rzecz ubogich.

W 1886 był współzałożycielem grodziskiego "Tow. Śpiewu Polskiego"

Z żoną Aleksandrą (zm. w 1906) miał syna Szczęsnego.

Został pochowany w Grodzisku Wielkopolskim

== Twórczość ==
* śpiewy chóralne: "Echo", "Zakochana", Pieśń wiosenna", "Nadzieja", "Modlitwa dziewczyny", "Kalina" i "Tęsknota"
* utwory na fortepian i utwory religijne: msze, litanie, motety, hymny
* w 1914 r. ukazał się nakładem jego syna "Śpiewnik", zawierający 80 pieśni na chór męski i mieszany

== Bibliografia ==
* ''"Wielkopolski Słownik Biograficzny"'' PWN Warszawa-Poznań 1983 s.182

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/item/spiewnik-obejmujacy-utwory-na-chory-meskie-i-mieszane,MTExMDMzOTg2/6/#item Władysław Fierek „''Śpiewnik''”] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Fierek, Władysław}}
[[Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Grodziskiem Wielkopolskim]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1838]]
[[Kategoria:Zmarli w 1911]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kępnie]]

title: Władysław Fierek

Data i miejsce urodzenia: 28 sierpnia 1838 · Kępno

Pochodzenie: polskie

Data i miejsce śmierci: 24 lipca 1911 · Grodzisk Wielkopolski

Instrumenty: fortepian, organy

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: kompozytor, pedagog


text:
# Halasy
Halasy – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Międzyrzec Podlaski.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Wieś jest sołectwem w gminie Międzyrzec Podlaski. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 566 mieszkańców i była czwartą co do wielkości miejscowością gminy
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Międzyrzecu Podlaskim.

## Części miejscowości
| SIMC    | Nazwa     | Rodzaj  |
| ------- | --------- | ------- |
| 0015711 | Cegielnia | kolonia |

title: Halasy

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Halasy
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubelskie
 |powiat                 = [[Powiat bialski|bialski]]
 |gmina                  = [[Międzyrzec Podlaski (gmina wiejska)|Międzyrzec Podlaski]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 523{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 83
 |kod pocztowy           = 21-560{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = LBI
 |SIMC                   = 0015705{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Międzyrzec Podlaski (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 52°02'12"N 22°45'30"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|40620|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Halasy''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat bialski|powiecie bialskim]], w [[Międzyrzec Podlaski (gmina wiejska)|gminie Międzyrzec Podlaski]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo bialskopodlaskie|województwa bialskopodlaskiego]].

Wieś jest [[Sołectwo|sołectwem]] w gminie Międzyrzec Podlaski{{r|bip}}. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 566 mieszkańców i była czwartą co do wielkości miejscowością gminy{{r|GUS}}

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Międzyrzecu Podlaskim|św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Międzyrzecu Podlaskim]].

== Części miejscowości ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+ Integralne części wsi Halasy{{r|KSNG}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0015711 || Cegielnia || kolonia
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Halasy|nazwa=Wieś Halasy w liczbach|data dostępu=2023-01-05}}</ref>
* <ref name=nsp>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=data=2022-09-19 |data dostępu=2023-12-01|opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
<ref name=bip>[https://miedzyrzecgmina.pl/solectwa-i-soltysi/ Strona gminy, sołectwa i sołtysi] [dostęp 2023-12-01</ref>
* <ref name="Dz.U. 29/2013">{{cytuj pismo |tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw|wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 |data = 2013-02-15 |data dostępu = 2014-03-09}}</ref>
* <ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=2218&powiat=5025&gmina=4281&miejscowosc=12444&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=348|data dostępu=2014-03-09}}</ref>
* <ref name="KSNG">{{cytuj stronę|url=http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/urzedowy_wykaz_nazw_miejscowosci_2015.xlsx |tytuł = Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części| autor = [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej|KSNG]]| opublikowany = opublikowany, [w:] {{Dziennik Ustaw|2013|200}} ze zmianami w {{Dziennik Ustaw|2015|1636}} |język = pl| data dostępu = 2018-03-16}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|III|14}}

{{Gmina Międzyrzec Podlaski}}

[[Kategoria:Międzyrzec Podlaski (gmina wiejska)]]

title: Halasy

Województwo: lubelskie

Powiat: bialski

Gmina: Międzyrzec Podlaski

Tablice rejestracyjne: LBI