text:
# Patricia Kirkwood
Patricia Kirkwood (ur. 24 lutego 1921 w Pendleton, zm. 25 grudnia 2007 w Ilkley) – brytyjska aktorka teatralna i filmowa.
Grała w sztukach Noela Cowarda, Cole’a Portera i Leonarda Bernsteina. Była kochanką Księcia Filipa. Przyczyną śmierci aktorki była choroba Alzheimera.

wikiname: plwiki

title: Patricia Kirkwood

in_language: pl

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Patricia Kirkwood
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[24 lutego]] [[1921]]
 |miejsce urodzenia         = [[Pendleton]], [[Anglia]]
 |data śmierci              = [[25 grudnia]] [[2007]]
 |miejsce śmierci           = [[Ilkley]], [[Anglia]]
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Patricia Kirkwood''' (ur. [[24 lutego]] [[1921]] w [[Pendleton]], zm. [[25 grudnia]] [[2007]] w [[Ilkley]]) – [[Wielka Brytania|brytyjska]] [[aktor]]ka [[teatr]]alna i [[film]]owa.

Grała w sztukach [[Noël Coward|Noela Cowarda]], [[Cole Porter|Cole’a Portera]] i [[Leonard Bernstein|Leonarda Bernsteina]]. Była kochanką [[Filip (książę Edynburga)|Księcia Filipa]]. Przyczyną [[śmierć|śmierci]] aktorki była [[choroba Alzheimera]].

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0456815|Patricia Kirkwood}}
* {{Filmweb|osoba|292399|Patricia Kirkwood}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kirkwood, Patricia}}
[[Kategoria:Brytyjskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1921]]
[[Kategoria:Zmarli w 2007]]
[[Kategoria:Brytyjskie aktorki teatralne]]

title: Patricia Kirkwood

Data i miejsce urodzenia: 24 lutego 1921 · Pendleton, Anglia

Data i miejsce śmierci: 25 grudnia 2007 · Ilkley, Anglia

Zawód: aktorka


text:
# Okręg wyborczy nr 55 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)
Okręg wyborczy nr 55 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991) obejmował Lublin oraz gminy Fajsławice, Głusk, Jabłonna, Jastków, Konopnica, Krzczonów, Mełgiew, Piaski, Rybczewice, Świdnik i Wólka (województwo lubelskie). W ówczesnym kształcie został utworzony w 1989. Wybieranych było w nim 5 posłów w systemie większościowym.
Siedzibą okręgowej komisji wyborczej był Lublin.

## Wybory parlamentarne 1989

### Mandat nr 216 –Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Izabella Sierakowska                                                                                | 39 381 | 21,26  | 34 382  | 44,59   |
| Witold Chemperek                                                                                | 20 923 | 11,30  | 21 216  | 27,51   |
| Władysław Główczyk                                                                                | 12 158 | 6,56   | —       | —       |
| Ryszard Bączek                                                                                | 10 007 | 5,40   | —       | —       |
| Albert Czajka                                                                                | 5672   | 3,06   | —       | —       |
| Liczba głosów ważnych: 185 226 (I tura) • 77 114 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 217 –Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
| Kandydat                                                          | Głosów  | %     |
| ----------------------------------------------------------------- | ------- | ----- |
| Teresa Liszcz                                                     | 110 433 | 58,95 |
| Józef Ziemba                                                      | 12 362  | 6,60  |
| Jan Jachymek                                                      | 12 093  | 6,46  |
| Zdzisław Podkański                                                | 9549    | 5,10  |
| Ignacy Jędryczek                                                  | 3961    | 2,11  |
| Liczba głosów ważnych: 187 335 Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza |         |       |

### Mandat nr 218 –Stronnictwo Demokratyczne
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Kazimierz Czerwiński                                                                                | 75 083 | 39,71  | 49 620  | 64,27   |
| Kazimierz Pietroń                                                                                | 30 668 | 16,22  | 21 167  | 27,42   |
| Józef Juszczyński                                                                                | 24 480 | 12,95  | —       | —       |
| Liczba głosów ważnych: 189 063 (I tura) • 77 208 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 219 –Stowarzyszenie „Pax”
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Czesław Dąbrowski                                                                                | 39 469 | 20,88  | 26 409  | 34,18   |
| Bonawentura Ziemba                                                                                | 34 960 | 18,49  | 28 124  | 36,40   |
| Liczba głosów ważnych: 189 043 (I tura) • 77 254 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 220 – bezpartyjny
| Kandydat                                                          | Głosów  | %     |
| ----------------------------------------------------------------- | ------- | ----- |
| Tadeusz Mańka                                                     | 114 871 | 65,03 |
| Ryszard Bender                                                    | 27 179  | 15,39 |
| Dariusz Wójcik                                                    | 8956    | 5,07  |
| Zofia Opalińska                                                   | 5640    | 3,19  |
| Zbigniew Żurawski                                                 | 5466    | 3,10  |
| Józef Szymański                                                   | 3038    | 1,72  |
| Piotr Gąsławski                                                   | 2535    | 1,44  |
| Adam Wierzbicki                                                   | 1141    | 0,65  |
| Henryk Pająk                                                      | 1089    | 0,62  |
| Liczba głosów ważnych: 176 634 Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza |         |       |

wikitext:
{{Okręg wyborczy infobox
 |nazwa                      = Okręg wyborczy nr 55 do Sejmu PRL (1989–1991)
 |mapa                       = Sejm PRL 55 (1989).svg
 |opis mapy                  =
 |instytucja                 = [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm PRL]]
 |pochodzenie nazwy          =
 |państwo                    = Polska
 |wariant flagi              =
 |jednostka administracyjna  = lubelskie
 |siedziba okręgowej komisji = Lublin
 |data pierwszych wyborów    =
 |data ostatnich wyborów     =
 |liczba komisji wyborczych  =
 |liczba mieszkańców         =
 |liczba uprawnionych        =
 |liczba mandatów            = 5
 |obecni przedstawiciele     =
 |1. instytucja              = [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu PRL]]
 |1. okręg                   = [[Okręg wyborczy województwo lubelskie do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1989–2001)|woj. lubelskie]]
 |2. instytucja              =
 |2. okręg                   =
 |3. instytucja              =
 |3. okręg                   =
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Okręg wyborczy nr 55 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)''' obejmował [[Lublin]] oraz gminy [[Fajsławice (gmina)|Fajsławice]], [[Głusk (gmina)|Głusk]], [[Jabłonna (gmina w województwie lubelskim)|Jabłonna]], [[Jastków (gmina)|Jastków]], [[Konopnica (gmina w województwie lubelskim)|Konopnica]], [[Krzczonów (gmina)|Krzczonów]], [[Mełgiew (gmina)|Mełgiew]], [[Piaski (gmina w województwie lubelskim)|Piaski]], [[Rybczewice (gmina)|Rybczewice]], [[Świdnik]] i [[Wólka (gmina)|Wólka]] ([[Województwo lubelskie (1975–1998)|województwo lubelskie]])<ref name="ordynacja1989">''Uchwała Rady Państwa z dnia 13 kwietnia 1989 r. w sprawie okręgów wyborczych dla wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz liczby, numerów i przeznaczenia mandatów w tych okręgach.'' ({{Dziennik Ustaw|1989|21|111}} z późn. zm. i ''Uchwała Rady Państwa z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie ponownego głosowania do mandatów nie obsadzonych z krajowej listy wyborczej.'' ({{Dziennik Ustaw|1989|36|199}} z późn. zm.)</ref>. W ówczesnym kształcie został utworzony w 1989. Wybieranych było w nim 5 posłów w [[Ordynacja większościowa|systemie większościowym]].

Siedzibą okręgowej komisji wyborczej był Lublin<ref name="ordynacja1989"/>.

== [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1989 roku|Wybory parlamentarne 1989]] ==
=== Mandat nr 216 – [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Izabella Sierakowska]]'''
| 39 381
| 21,26
| '''34 382'''
| '''44,59'''
|-
| style="text-align:left;"| Witold Chemperek
| 20 923
| 11,30
| 21 216
| 27,51
|-
| style="text-align:left;"| Władysław Główczyk
| 12 158
| 6,56
| style="text-align:center;" rowspan=3 colspan=2| —
|-
| style="text-align:left;"| Ryszard Bączek
| 10 007
| 5,40
|-
| style="text-align:left;"| Albert Czajka
| 5672
| 3,06
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 185 226 (I tura) • 77 114 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 217 – [[Zjednoczone Stronnictwo Ludowe]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Teresa Liszcz]]'''
| '''110 433'''
| '''58,95'''
|-
| style="text-align:left;"| Józef Ziemba
| 12 362
| 6,60
|-
| style="text-align:left;"| [[Jan Jachymek]]
| 12 093
| 6,46
|-
| style="text-align:left;"| [[Zdzisław Podkański]]
| 9549
| 5,10
|-
| style="text-align:left;"| Ignacy Jędryczek
| 3961
| 2,11
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=3| '''Liczba głosów ważnych''': 187 335
Źródło: [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 Państwowa Komisja Wyborcza]
|}

=== Mandat nr 218 – [[Stronnictwo Demokratyczne]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Kazimierz Czerwiński (polityk)|Kazimierz Czerwiński]]'''
| 75 083
| 39,71
| '''49 620'''
| '''64,27'''
|-
| style="text-align:left;"| [[Kazimierz Pietroń]]
| 30 668
| 16,22
| 21 167
| 27,42
|-
| style="text-align:left;"| Józef Juszczyński
| 24 480
| 12,95
| style="text-align:center;" colspan=2| —
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 189 063 (I tura) • 77 208 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 219 – [[Stowarzyszenie „Pax”]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| [[Czesław Dąbrowski (ur. 1932)|Czesław Dąbrowski]]
| 39 469
| 20,88
| 26 409
| 34,18
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Bonawentura Ziemba]]'''
| 34 960
| 18,49
| '''28 124'''
| '''36,40'''
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 189 043 (I tura) • 77 254 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 220 – bezpartyjny ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Tadeusz Mańka]]'''
| '''114 871'''
| '''65,03'''
|-
| style="text-align:left;"| [[Ryszard Bender]]
| 27 179
| 15,39
|-
| style="text-align:left;"| [[Dariusz Wójcik (polityk)|Dariusz Wójcik]]
| 8956
| 5,07
|-
| style="text-align:left;"| Zofia Opalińska
| 5640
| 3,19
|-
| style="text-align:left;"| Zbigniew Żurawski
| 5466
| 3,10
|-
| style="text-align:left;"| [[Józef Szymański (historyk)|Józef Szymański]]
| 3038
| 1,72
|-
| style="text-align:left;"| Piotr Gąsławski
| 2535
| 1,44
|-
| style="text-align:left;"| Adam Wierzbicki
| 1141
| 0,65
|-
| style="text-align:left;"| [[Henryk Pająk]]
| 1089
| 0,62
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=3| '''Liczba głosów ważnych''': 176 634
Źródło: [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 Państwowa Komisja Wyborcza]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Okręgi wyborcze do Sejmu PRL (1989–1991)}}
[[Kategoria:Okręgi wyborcze do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)]]
[[Kategoria:Historia Lublina w PRL]]

Instytucja: Sejm PRL

Państwo: Polska

Województwo: lubelskie

Siedziba: Lublin

Wybory do Senatu PRL: woj. lubelskie


text:
# Nebbio
Nebbio (łac. Bebiensis) – stolica historycznej diecezji we Francji erygowanej w V wieku, a włączonej w 1801 w skład diecezja Ajaccio.
Współcześnie w pobliżu miasta Saint-Florent znajduje się w regionie Korsyka we Francji. Obecnie katolickie biskupstwo tytularne ustanowione w 2002 przez papieża Jana Pawła II.

## Biskupi tytularni
| Lp. | Biskup            | Funkcja             | Od              | Do |
| --- | ----------------- | ------------------- | --------------- | -- |
| 1   | Francisco Padilla | nuncjusz apostolski | 1 kwietnia 2006 |    |

title: Nebbio

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Nebbio
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        =
 |opis grafiki                   =
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = Korsyka
 |miejscowość                    =
 |adres                          =
 |data powołania                 =
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |nadrzędna administratura typ   = Metropolia
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Genua]]
 |obiekt sakralny typ            =
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |współczesne państwo            = FRA
 |współczesna miejscowość        =
 |data ustanowienia tytularnej   = 2002
 |rzeczywista funkcja biskupa    = [[nuncjusz apostolski]]
 |administrator                  = [[Francisco Padilla]]
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      =
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  =
 |liczba kapłanów zakonnych      =
 |liczba kapłanów                =
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 =
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |kod mapy                       = żadna
 |współrzędne                    =
 |commons                        =
 |www                            =
}}
[[Plik:St-Florent-cathedrale-fronton.jpg|thumb|240px|Dawna katedra diecezjalna]]
'''Nebbio''' ([[język łaciński|łac.]] ''Bebiensis'') – stolica historycznej [[diecezja|diecezji]] we [[Francja|Francji]] erygowanej w V wieku, a włączonej w 1801 w skład [[diecezja Ajaccio]].

Współcześnie w pobliżu miasta [[Saint-Florent (Górna Korsyka)|Saint-Florent]] znajduje się w regionie [[Korsyka]] we Francji. Obecnie [[Kościół katolicki|katolickie]] [[biskup tytularny|biskupstwo tytularne]] ustanowione w 2002 przez papieża [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]].

== Biskupi tytularni ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! width="50" | Lp. || width="480" | Biskup || width="720" | Funkcja || width="300" | Od || width="300" | Do
|-
| 1 ||style="text-align:left"| [[Francisco Padilla]] || [[nuncjusz apostolski]] || 1 kwietnia 2006 ||
|}

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = d2n29 |tytuł = Biskupia stolica tytularna Nebbio |data dostępu = 2012-12-17}}
* {{Gcatholic|http://www.gcatholic.org/dioceses/former/t2061.htm|Biskupia stolica tytularna Nebbio|2012-12-17}}

[[Kategoria:Tytularne stolice biskupie Kościoła katolickiego w dzisiejszej Francji]]

title: Nebbio

Państwo: Francja

Region: Korsyka

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Metropolia: Genua

Obecny biskup: Francisco Padilla

Rzeczywista funkcja · biskupa: nuncjusz apostolski


text:
# Ignacy Woronicz
Ignacy Woronicz herbu Pawęża (zm. 10 lipca 1780 w  Dubnie) – stolnik żytomierski w latach 1763–1770, miecznik owrucki w latach 1744–1763, skarbnik kijowski w latach 1735–1736, sędzia grodzki żytomierski, rotmistrz królewski, regimentarz Partii Ukraińskiej w 1765 roku, porucznik chorągwi pancernej wojewody kijowskiego Woronicza w Pułku Najjaśniejszego Królewicza Fryderyka w 1760 roku.

title: Ignacy Woronicz

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Ignacy Woronicz
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Herburt.svg
 |opis herbu        = [[Herburt (herb szlachecki)|Pawęża]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Woroniczowie herbu Pawęża]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[10 lipca]] [[1780]]
 |miejsce śmierci   = [[Dubno (miasto)|Dubno]]
 |ojciec            = [[Józef Woronicz]]
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              = Cecylia Rozwadowska
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Ignacy Woronicz''' herbu [[Herburt (herb szlachecki)|Pawęża]] (zm. [[10 lipca]] [[1780]] w  [[Dubno (miasto)|Dubnie]]) – [[stolnik]] [[Żytomierz|żytomierski]] w latach 1763–1770, [[Miecznik (urząd)|miecznik]] [[Owrucz|owrucki]] w latach 1744–1763, [[Skarbnik (samorząd)|skarbnik]] kijowski w latach 1735–1736, [[sędzia grodzki]] żytomierski, [[rotmistrz]] królewski, [[regimentarz]] [[Partia Ukraińska|Partii Ukraińskiej]] w 1765 roku, [[porucznik]] [[Chorągiew (wojsko)|chorągwi]] [[Pancerni (I Rzeczpospolita)|pancernej]] [[Wojewodowie kijowscy|wojewody kijowskiego]] Woronicza w [[Pułk Najjaśniejszego Królewicza Fryderyka|Pułku Najjaśniejszego Królewicza Fryderyka]] w 1760 roku<ref>Kolęda Warszawska na rok 1760, Warszawa 1760, s. [b.n.s].</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Konstanty Górski, Historya jazdy polskiej, Kraków 1894, s. 139.
* ''Urzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego''. Oprac. Eugeniusz Janas, Witold Kłaczewski. Kórnik 2002, s. 336.

{{SORTUJ:Woronicz, Ignacy}}
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Miecznicy owruccy]]
[[Kategoria:Porucznicy pancernych]]
[[Kategoria:Rotmistrzowie królewscy]]
[[Kategoria:Sędziowie grodzcy (województwo kijowskie)]]
[[Kategoria:Skarbnicy kijowscy]]
[[Kategoria:Stolnicy żytomierscy]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1780]]
[[Kategoria:Woroniczowie herbu Pawęża|Ignacy Woronicz]]

title: Ignacy Woronicz

Rodzina: Woroniczowie herbu Pawęża

Data i miejsce śmierci: 10 lipca 1780 · Dubno

Ojciec: Józef Woronicz

Żona: Cecylia Rozwadowska


text:
# Les Combarelles
Les Combarelles – jaskinia z prehistorycznymi malowidłami naskalnymi, znajdująca się na terenie gminy Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil w departamencie Dordogne w południowo-zachodniej Francji. Od 1902 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym).
Długa, wąska jaskinia mierzy ponad 240 m długości. Składa się z dwóch korytarzy połączonych wspólnym wejściem i przedsionkiem, który w przeszłości był używany przez okoliczną ludność jako stajnia. Wnętrze jaskini zaczęto badać dopiero w latach 90. XIX wieku, odnajdując prehistoryczne narzędzia kamienne. Malowidła na ścianach lewego korytarza odkrył w 1901 roku Jean Pommarel.
Malowidła pochodzą ze środkowego okresu kultury magdaleńskiej (ok. 14000–12000 p.n.e.). Przedstawiają postaci antropomorficzne oraz zwierzęta, wśród których dominuje motyw konia, żubra, mamuta, niedźwiedzia jaskiniowego i renifera. Pojedyncze malowidła przedstawiają nietypowe dla sztuki prehistorycznej wizerunki lisa, ryby i węża.

title: Les Combarelles

wikitext:
{{Jaskinia infobox
 |nazwa                = Les Combarelles
 |grafika              = Entrance to Les Combarelles.jpg
 |opis grafiki         = Wejście do jaskini Les Combarelles
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |państwo              = Francja
 |położenie            = [[Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil]], departament [[Dordogne (departament)|Dordogne]]
 |właściciel           =
 |właściciel szczegóły =
 |długość jaskini      =
 |rozciągłość pozioma  =
 |głębokość            =
 |deniwelacja          =
 |wysokość otworów     =
 |wysokość otworów ndd =
 |ekspozycja otworów   =
 |data odkrycia        =
 |odkrywca             =
 |udostępnianie        =
 |kod                  =
 |współrzędne          =
 |commons              = Category:Les Combarelles
 |www                  =
}}
'''Les Combarelles''' – jaskinia z prehistorycznymi malowidłami naskalnymi, znajdująca się na terenie gminy [[Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil]] w departamencie [[Dordogne (departament)|Dordogne]] w południowo-zachodniej [[Francja|Francji]]. Od 1902 roku posiada status [[monument historique]], w kategorii ''classé'' (zabytek o znaczeniu krajowym){{r|merimee}}.
[[Plik:De nyeste Kunstretninger og smitsomme Sindslidelser-Vægtegning i Combarelles.png|thumb|lewo|Przykładowe malowidła z jaskini: koń, niedźwiedź jaskiniowy, mamut, lew jaskiniowy]]
Długa, wąska jaskinia mierzy ponad 240 m długości{{r|dictionary}}. Składa się z dwóch korytarzy połączonych wspólnym wejściem i przedsionkiem, który w przeszłości był używany przez okoliczną ludność jako stajnia. Wnętrze jaskini zaczęto badać dopiero w latach 90. [[XIX wiek]]u, odnajdując prehistoryczne narzędzia kamienne. Malowidła na ścianach lewego korytarza odkrył w 1901 roku Jean Pommarel{{r|painted}}.

Malowidła pochodzą ze środkowego okresu [[kultura magdaleńska|kultury magdaleńskiej]] (ok. 14000–12000 p.n.e.). Przedstawiają postaci antropomorficzne oraz zwierzęta, wśród których dominuje motyw konia, żubra, mamuta, niedźwiedzia jaskiniowego i renifera{{r|kipfer}}. Pojedyncze malowidła przedstawiają nietypowe dla sztuki prehistorycznej wizerunki lisa, ryby i węża{{r|dictionary}}.
{{clear|left}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = dictionary>{{Cytuj książkę| tytuł = A Dictionary of Archaeology| inni = edited by Ian Shaw and Robert Jameson| wydawca = Blackwell Publishing| miejsce = Malden| rok = 1999| isbn = 0-631-17423-0| strony = 356-357}}</ref>
<ref name = kipfer>{{Cytuj książkę| autor = Barbara Ann Kipfer| tytuł = Encyclopedic Dictionary of Archaeology| wydawca = Kluwer Academic/Plenum Publishers| miejsce = New York| rok = 2000| isbn = 0-306-46158-7| strony = 308}}</ref>
<ref name = painted>{{Cytuj książkę| autor = Andrew J. Lawson| tytuł = Painted Caves. Palaeolithic Rock Art in Western Europe| wydawca = Oxford University Press| miejsce = Oxford| rok = 2012| isbn = 978-0-19-969822-6| strony = 61}}</ref>
<ref name = merimee>{{cytuj stronę | url = https://www.pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00082546 | tytuł = Grotte des Combarelles I | data = | autor = | praca = base Mérimée | opublikowany = ministère français de la Culture | język = fr | data dostępu = 2020-05-11}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Stanowiska sztuki prehistorycznej w Europie]]
[[Kategoria:Jaskinie we Francji]]
[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne we Francji]]
[[Kategoria:Departament Dordogne]]

title: Les Combarelles

Położenie: Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil, departament Dordogne


text:
# Charlie marynarzem
Charlie marynarzem (ang. Shanghaied) − amerykański film niemy z 1915 roku, w reżyserii Charliego Chaplina.

## Treść
Właściciel statku pragnie zatopić swoją jednostkę podczas ostatniego rejsu, aby wyłudzić odszkodowanie. Zabiera na statek włóczęgę (Charlie Chaplin), zakochanego w jego córce, by pomógł w uśpieniu członków załogi i zrealizowaniu planu.

## Obsada
- Charlie Chaplin – włóczęga
- Wesley Ruggles – Właściciel statku
- Edna Purviance – Córka właściciela statku
- Leo White – Trzeci oficer
- Lee Hill – Żeglarz
- Fred Goodwins – Chłopak w kombinezonie
- John Rand – Kucharz
- Paddy McGuire – Marynarz
- Billy Armstrong – Marynarz
- Bud Jamison – Drugi oficer pokładowy

title: Charlie marynarzem

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Charlie marynarzem
 |oryginalny tytuł = Shanghaied
 |grafika          = Shanghaied (1915 film SW poster).jpg
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[film niemy]],
[[film komediowy|komedia]],
krótkometrażowy
 |rok produkcji    = [[1915 w filmie|1915]]
 |data premiery    = [[12 lipca]] [[1915]]
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
 |czas trwania     = 27 minut
 |reżyseria        = [[Charlie Chaplin]]
 |scenariusz       = Charlie Chaplin
 |główne role      =
 |muzyka           =
 |zdjęcia          = Harry Ensign
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
[[File:Shangaied (1915).webm|thumb|thumbtime=2|upright=1.5|''Charlie marynarzem'']]
'''Charlie marynarzem''' ([[język angielski|ang.]] ''Shanghaied'') − amerykański [[film niemy]] z [[1915 w filmie|1915]] roku, w reżyserii [[Charlie Chaplin|Charliego Chaplina]].

== Treść ==
Właściciel statku pragnie zatopić swoją jednostkę podczas ostatniego rejsu, aby wyłudzić odszkodowanie. Zabiera na statek włóczęgę (Charlie Chaplin), zakochanego w jego córce, by pomógł w uśpieniu członków załogi i zrealizowaniu planu.

== Obsada ==
* [[Charlie Chaplin]] – włóczęga
* [[Wesley Ruggles]] – Właściciel statku
* [[Edna Purviance]] – Córka właściciela statku
* [[Leo White]] – Trzeci oficer
* [[Lee Hill]] – Żeglarz
* [[Fred Goodwins]] – Chłopak w kombinezonie
* [[John Rand]] – Kucharz
* [[Paddy McGuire]] – Marynarz
* [[Billy Armstrong]] – Marynarz
* [[Bud Jamison]] – Drugi oficer pokładowy

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|118022|Charlie marynarzem}}
* {{Internet Archive film|id=CC_1915_10_04_CharlieShanghaied|tytuł=Charlie marynarzem}} {{lang|en}}

{{Charles Chaplin}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy komediowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy krótkometrażowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy nieme]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1915 roku]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Charlesa Chaplina]]

title: Charlie marynarzemShanghaied

Gatunek: film niemy, · komedia, · krótkometrażowy

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 27 minut

Reżyseria: Charlie Chaplin

Scenariusz: Charlie Chaplin

Zdjęcia: Harry Ensign


text:
# Bitwa pod Durben
Bitwa pod Durben, pod Durbe (obecne Durbe na Łotwie) – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lipca 1260 pomiędzy połączonymi siłami inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego pod dowództwem mistrza krajowego Burcharda von Hornhausena i Krzyżaków pod dowództwem marszałka pruskiego Henryka Botela z dowodzonymi przez księcia Treniotę (siostrzeńca Mendoga) Żmudzinami i Litwinami.
Żmudzini nie chcieli się pogodzić z narzucaną im chrystianizacją i uprzednią decyzją Mendoga o podarowaniu Żmudzi zakonowi inflanckiemu.
Obaj mistrzowie prowadzili przeciw zbuntowanym Żmudzinom oddziały rycerzy zakonnych oraz zmobilizowanej ludności kurońskiej, liwońskiej i pruskiej. Wojska krzyżackie uzupełniali liczni krzyżowcy. Wśród nich były sprzymierzone z zakonem krzyżackim siły księcia mazowieckiego, Siemowita. W bitwie nad jeziorem Durben (w pobliżu miejscowości Durbe, niem. Durben) wojska zakonne zostały pokonane, a w krwawej walce zginęli obaj dowódcy wraz z około 150 rycerzami. Klęska ta stała się hasłem do wybuchu wielkiego powstania antykrzyżackiego w Prusach, a także spowodowała zerwanie sojuszu Mendoga z Krzyżakami i jego powrót do pogaństwa.
Bitwa ta miała też przykre następstwa dla księcia mazowieckiego Siemowita. W 1262 roku Mendog poprowadził odwetową wyprawę, karząc Siemowita za udział oddziałów mazowieckich w wyprawach krzyżowych na Żmudź. Mendog spustoszył Mazowsze, a książę stracił życie podczas walk o Jazdów.

title: Bitwa pod Durben

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Durben
 |epoka        = średniowiecze
 |konflikt     = [[II powstanie pruskie]]
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |czas         = 13 lipca 1260
 |miejsce      = [[Durbe]]
 |terytorium   = [[Żmudź]]
 |przyczyna    = [[rejza|chrześcijańska wyprawa]] przeciw [[Żmudzini|Żmudzinom]] i [[Litwini|Litwinom]]
 |wynik        = zdecydowane zwycięstwo żmudzko-litewskie
 |strona1      = powstańcy żmudzcy i litewscy
 |strona2      = [[Zakon krzyżacki]]
[[Księstwo Mazowieckie]]
 |dowódca1     = [[Treniota]]
 |dowódca2     = [[Henryk Botel]] †
[[Burchard von Hornhausen]] †
[[Siemowit I]]
 |siły1        = ok. 4 000
 |siły2        = 190 rycerzy zakonnych i mazowieckich
8 000 piechoty
 |straty1      = nieznane
 |straty2      = ok. 150 rycerzy
nieznana liczba piechoty
 |kod mapy     = LVA
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Durben, pod Durbe''' (obecne [[Durbe]] na [[Łotwa|Łotwie]]) – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lipca 1260 pomiędzy połączonymi siłami [[Zakon inflancki|inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego]] pod dowództwem mistrza krajowego [[Burchard von Hornhausen|Burcharda von Hornhausena]] i [[Zakon krzyżacki|Krzyżaków]] pod dowództwem [[Marszałkowie pruscy|marszałka pruskiego]] [[Henryk Botel|Henryka Botela]] z dowodzonymi przez księcia [[Treniota|Treniotę]] (siostrzeńca [[Mendog]]a) [[Żmudzini|Żmudzinami]] i [[Litwini|Litwinami]]<ref>[[Jan Tyszkiewicz (historyk)|Jan Tyszkiewicz]], [[Karol Mórawski]], ''Krzyżacy'' [[Książka i Wiedza]] Warszawa 1973, s. 280.</ref>.

Żmudzini nie chcieli się pogodzić z narzucaną im [[chrystianizacja|chrystianizacją]] i uprzednią decyzją [[Mendog]]a o podarowaniu [[Żmudź|Żmudzi]] zakonowi inflanckiemu.
Obaj mistrzowie prowadzili przeciw zbuntowanym Żmudzinom oddziały rycerzy zakonnych oraz zmobilizowanej ludności kurońskiej, liwońskiej i pruskiej. Wojska krzyżackie uzupełniali liczni krzyżowcy. Wśród nich były sprzymierzone z zakonem krzyżackim siły [[Władcy Mazowsza|księcia mazowieckiego]], [[Siemowit I|Siemowita]]. W bitwie nad jeziorem Durben (w pobliżu miejscowości [[Durbe]], {{niem.|Durben}}) wojska zakonne zostały pokonane, a w krwawej walce zginęli obaj dowódcy wraz z około 150 rycerzami. Klęska ta stała się hasłem do wybuchu [[II powstanie pruskie|wielkiego powstania antykrzyżackiego]] w Prusach, a także spowodowała zerwanie sojuszu Mendoga z Krzyżakami i jego powrót do pogaństwa.

Bitwa ta miała też przykre następstwa dla księcia mazowieckiego Siemowita. W 1262 roku Mendog poprowadził odwetową wyprawę, karząc Siemowita za udział oddziałów mazowieckich w wyprawach krzyżowych na Żmudź. Mendog spustoszył [[Mazowsze]], a książę stracił życie podczas [[Oblężenie Jazdowa|walk o Jazdów]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Strzelczyk | imię = Jerzy | autor link = Jerzy Strzelczyk| tytuł = Zapomniane narody Europy | wydawca = Wydawnictwo Ossolineum | miejsce = Wrocław | data = 2006 | seria = Zrozumieć Europę | isbn = 978-83-04-04769-3 | strony = 290}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Baranauskienė Inga, ''Durbės mūšis: istorija, priežastys, pasekmės'', Telšiai 2010, s. 36;
* Ivinskis Zenonas, ''Durbės kautynės'' [w:] ''Lietuviškoji enciklopedija'' t. VII pod red. Vaclovas Biržiška, Kaunas 1939, s. 226–229.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Durbe}}
[[Kategoria:Bitwy w historii Litwy]]
[[Kategoria:Bitwy w historii zakonu krzyżackiego]]
[[Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego|Durbe]]
[[Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski]]
[[Kategoria:Bitwy w 1260]]
[[Kategoria:Zakon krzyżacki w Inflantach]]

title: Bitwa pod Durben

Miejsce: Durbe

Terytorium: Żmudź

Przyczyna: chrześcijańska wyprawa przeciw Żmudzinom i Litwinom

title: Strony konfliktu

powstańcy żmudzcy i litewscy: Zakon krzyżacki · Księstwo Mazowieckie

title: Dowódcy

Treniota: Henryk Botel † · Burchard von Hornhausen † · Siemowit I

title: Siły

ok. 4 000: 190 rycerzy zakonnych i mazowieckich · 8 000 piechoty

title: Straty

nieznane: ok. 150 rycerzy · nieznana liczba piechoty


text:
# Hrabstwo Suffolk (Massachusetts)
Hrabstwo Suffolk (ang. Suffolk County) – hrabstwo w stanie Massachusetts w Stanach Zjednoczonych. Obszar całkowity hrabstwa obejmuje powierzchnię 120,19 mil² (311,29 km²). Według szacunków United States Census Bureau w roku 2009 miało 753 580 mieszkańców.
Hrabstwo powstało w 1643 roku.

## Miasta
- Boston
- Chelsea
- Revere
- Winthrop[4].

| Populacja hrabstwa w poprzednich latach | Populacja hrabstwa w poprzednich latach |
| Rok                                     | Liczba ludności                         |
| --------------------------------------- | --------------------------------------- |
| 1980                                    | 649 651                                 |
| 1990                                    | 663 906                                 |
| 2000                                    | 689 807                                 |
| 2005                                    | 654 428                                 |

title: Hrabstwo Suffolk (Massachusetts)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Hrabstwo Suffolk
 |nazwa oryginalna                = Suffolk County
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[hrabstwo]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Massachusetts
 |siedziba                        = [[Boston]]
 |kod statystyczny                = [[Federal Information Processing Standard|FIPS 6-4]]: 25025
 |powierzchnia                    = 311,29 km²{{r|area}}
 |rok                             = 2009
 |liczba ludności                 = 753 580{{r|q}}
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of Massachusetts highlighting Suffolk County.svg
 |nazwa mapy                      = Massachusetts
 |współrzędne                     = 42°21′32.11″N 71°3′28.11″W
 |commons                         = Category:Suffolk County, Massachusetts
 |www                             =
}}
'''Hrabstwo Suffolk''' ([[język angielski|ang.]] ''Suffolk County'') – [[hrabstwo]] w [[Stan (podział administracyjny)|stanie]] [[Massachusetts]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]. Obszar całkowity hrabstwa obejmuje powierzchnię 120,19 mil² (311,29 km²). Według szacunków [[United States Census Bureau]] w roku 2009 miało 753 580 mieszkańców{{r|q}}.

Hrabstwo powstało w 1643 roku{{r|naco1}}.

== Miasta ==
* [[Boston]]
* [[Chelsea (Massachusetts)|Chelsea]]
* [[Revere (Massachusetts)|Revere]]
* [[Winthrop (Massachusetts)|Winthrop]]{{r|naco2}}.

{|class="wikitable" style="text-align:center"
! colspan=2 | Populacja hrabstwa w poprzednich latach{{r|naco1}}
|-
! Rok
! Liczba ludności
|-
| 1980
| 649 651
|-
| 1990
| 663 906
|-
| 2000
| 689 807
|-
| 2005
| 654 428
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="area">{{cytuj stronę| url = https://archive.is/20200216030617/http://factfinder.census.gov/servlet/GCTTable?_bm=y&-context=gct&-ds_name=DEC_2000_SF1_U&-CONTEXT=gct&-mt_name=DEC_2000_SF1_U_GCTPH1_ST2&-tree_id=4001&-redoLog=true&-_caller=geoselect&-geo_id=04000US25&-format=ST-2|ST-2S&-_lang=en | tytuł = Massachusetts County. Population, Housing Units, Area, and Density: 2000 | data dostępu = 2011-05-08 | autor = US Census Bureau | język = en}}</ref>
* <ref name="q">{{cytuj stronę| url = https://www.census.gov/quickfacts/qfd/states/25/25025.html | tytuł = Suffolk County | data dostępu = 2011-05-08 | autor = US Census Bureau | opublikowany = Quickfacts | język = en}}</ref>
* <ref name="naco1">{{cytuj stronę| url = http://explorer.naco.org/ciccfm/county.cfm?id=25025 | tytuł = Suffolk County, MA | data dostępu = 2011-05-08 | autor = National Association of Counties | język = en}}</ref>
* <ref name="naco2">{{cytuj stronę| url = http://explorer.naco.org/ | tytuł = Places in Suffolk County, MA | data dostępu = 2011-05-08 | autor = National Association of Counties | język = en}}</ref>
}}

{{Hrabstwa Massachusetts USA}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Suffolk}}
[[Kategoria:Hrabstwa w stanie Massachusetts]]
[[Kategoria:Hrabstwa Stanów Zjednoczonych powstałe w 1643]]
[[Kategoria:Hrabstwo Suffolk (Massachusetts)| ]]

title: Hrabstwo SuffolkSuffolk County

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Massachusetts

Siedziba: Boston


text:
# Tshidilamolomo
Tshidilamolomo – wieś w Botswanie w dystrykcie Southern. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 723 mieszkańców.

title: Tshidilamolomo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tshidilamolomo
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BWA
 |1. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Southern|Southern]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 723
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 24°40′12.486″S 25°32′23.112″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Tshidilamolomo''' – [[wieś]] w [[Botswana|Botswanie]] w dystrykcie [[Dystrykt Southern|Southern]]. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 723 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę| url = https://web.archive.org/web/20161113181931/http://www.statsbots.org.bw/sites/default/files/2011%20Population%20and%20housing%20Census.pdf | tytuł =2011 Botswana Population and Housing Census. Population of towns villages and associated localities. | opublikowany = The Central Statistics Office, Botswana |data dostępu = 2016-01-01|język =en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w dystrykcie Southern]]

title: Tshidilamolomo

Państwo: Botswana

Dystrykt: Southern


text:
# Vital Voices Global Partnership
Vital Voices – międzynarodowa organizacja pozarządowa o globalnym zasięgu znana również pod pełną nazwą Vital Voices Global Partnership. Została założona w 2000 roku w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych, by współpracować z liderkami politycznymi w zakresie ekonomicznego i politycznego równouprawnienia kobiet oraz przestrzegania praw człowieka. Fundatorkami Vital Voices są: Madeleine Albright, Hillary Rodham Clinton, Melanne Verveer, Theresa Loar, Donna McLarty, Alyse Nelson, Mary Daley Yerrick. Motto organizacji to: Inwestuj w kobiety. Uczyń świat lepszym miejscem.

## Misja
Misją Vital Voices jest "identyfikowanie, inwestowanie i zapewnianie widoczności niezwykłym kobietom na całym świecie, poprzez uwalnianie ich potencjału przywódczego, zdolnego do poprawy warunków życiowych oraz zapewnienia pokoju i dobrobytu w ich społecznościach". Vital Voices regularnie organizuje międzynarodowe konferencje, seminaria i warsztaty dla kobiet.

## Nagrody Globalnego Przywództwa
Od 2002 roku Vital Voices corocznie przyznaje Nagrody Globalnego Przywództwa (Global Leadership Awards), by wyróżnić liderki zajmujące się prawami człowieka oraz równouprawnieniem ekonomicznym i politycznym. Nagrody wręczane są wczesną wiosną w John F. Kennedy Center for the Performing Arts.

## Vital Voices w Polsce
Działalność Vital Voices w Polsce prowadzona jest za pośrednictwem Vital Voices Chapter Poland. Założycielkami polskiego oddziału Vital Voices są Daria Gołębiowska-Tataj i Agnieszka Bilińska. Inkubatorem działalności polskiego oddziału organizacji jest Fundacja Głosy Kobiet.

title: Vital Voices Global Partnership

wikitext:
{{Organizacja międzynarodowa infobox
 |nazwa_polska     =
 |nazwa_oryginalna = Vital Voices Global Partnership
 |grafika          =
 |podpis grafiki   =
 |flaga_obraz      =
 |mapa_obraz       =
 |opis_mapy        =
 |język_roboczy    =
 |siedziba         = Waszyngton, USA
 |siedziba_tekst   =
 |członkowie       =
 |przywódca        = [[Alyse Nelson]]
 |przywódca_opis   = Przewodnicząca
 |przywódca2       = [[Susan Ann Davies]]
 |przywódca_opis2  = Prezeska Zarządu
 |utworzenie       = 2000
 |rozwiązanie      =
 |commons          =
 |www              = http://www.vitalvoices.org
}}
'''Vital Voices''' – międzynarodowa organizacja pozarządowa o globalnym zasięgu znana również pod pełną nazwą '''Vital Voices Global Partnership'''. Została założona w 2000 roku w [[Waszyngton]]ie w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], by współpracować z liderkami politycznymi w zakresie ekonomicznego i politycznego równouprawnienia kobiet oraz przestrzegania [[prawa człowieka|praw człowieka]]. Fundatorkami Vital Voices są: [[Madeleine Albright]], [[Hillary Clinton|Hillary Rodham Clinton]], [[Melanne Verveer]], [[Theresa Loar]], [[Donna McLarty]], [[Alyse Nelson]], [[Mary Daley Yerrick]]. Motto organizacji to: ''Inwestuj w kobiety. Uczyń świat lepszym miejscem''.

== Misja ==
Misją Vital Voices jest "identyfikowanie, inwestowanie i zapewnianie widoczności niezwykłym kobietom na całym świecie, poprzez uwalnianie ich potencjału przywódczego, zdolnego do poprawy warunków życiowych oraz zapewnienia pokoju i dobrobytu w ich społecznościach"<ref>[http://www.vitalvoices.org/what-we-do Strona internetowa Vital Voices - dział ''What We Do'']</ref>. Vital Voices regularnie organizuje międzynarodowe konferencje, seminaria i warsztaty dla kobiet.

== Nagrody Globalnego Przywództwa ==
Od 2002 roku Vital Voices corocznie przyznaje [[Nagroda Globalnego Przywództwa|Nagrody Globalnego Przywództwa]] (''Global Leadership Awards''), by wyróżnić liderki zajmujące się prawami człowieka oraz równouprawnieniem ekonomicznym i politycznym. Nagrody wręczane są wczesną wiosną w [[John F. Kennedy Center for the Performing Arts]].

== Vital Voices w Polsce ==
Działalność Vital Voices w Polsce prowadzona jest za pośrednictwem [[Vital Voices Chapter Poland]]. Założycielkami polskiego oddziału Vital Voices są [[Daria Gołębiowska-Tataj]] i [[Agnieszka Bilińska]]<ref>[http://www.vitalvoices.pl Vital Voices<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>. Inkubatorem działalności polskiego oddziału organizacji jest [[Fundacja Głosy Kobiet]].

== Bibliografia ==
* [http://www.vitalvoices.org/ Oficjalna strona internetowa Vital Voices Global Partnership] - dostęp 03.10.2011
* {{Cytuj stronę | url = http://www.vitalvoices.pl/pl | tytuł = Oficjalna strona internetowa Vital Voices Chapter Poland | opublikowany = vitalvoices.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20111225065844/http://www.vitalvoices.pl/pl | zarchiwizowano = 2011-12-25}} - dostęp 03.10.2011

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Feminizm]]
[[Kategoria:Organizacje feministyczne]]
[[Kategoria:Waszyngton]]

title: · Vital Voices Global Partnership

Siedziba: Waszyngton, USA

Przewodnicząca: Alyse Nelson

Prezeska Zarządu: Susan Ann Davies


text:
# Documenta Occupationis Teutonicae
Documenta Occupationis Teutonicae – seria wydawnicza Instytutu Zachodniego w Poznaniu wydawana od 1945.

## Geneza i historia
Seria stanowi istotne źródło wiedzy o historii okupacji niemieckiej w Polsce. Pomysłodawcą serii był prof. Karol Marian Pospieszalski, który jesienią 1945 otrzymał od Kiryła Sosnowskiego, ówczesnego kierownika działu wydawniczego Instytutu Zachodniego, propozycję wydawania niewielkich zbiorów dokumentów niemieckich, jako aneksów do Przeglądu Zachodniego. Sosnowski był wtedy kierownikiem sekcji dokumentacyjnej Instytutu. W zbliżonym czasie dr Zbigniew Jaroszewski odnalazł na Górnym Śląsku egzemplarz memoriału niemieckiego Die Bedeutung des Polen-Problems für die Rüstungswirtschaft Oberschlesiens. Przekazał go prof. Zygmuntowi Wojciechowskiemu, a ten z kolei Kiryłowi Sosnowskiemu. Dokument ten wydano w 1945 jako pierwszy w serii.
Dotychczas wydano 17 tomów w serii. Dzięki otrzymanym środkom finansowym z Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki przygotowano w latach 2014-2019 anglojęzyczny reprint tomów I-VIII.

## Tytuł
W celu ustalenia tytułu Pospieszalski skontaktował się z prof. Janem Sajdakiem, proponując Documenta Occupationis Germanicae, jednak słowo Teutonice bardziej odpowiadało prof. Sajdakowi.

## Tomy
Kolejne tomy:
1. Die Bedeutung des Polen-Problems für die Rüstungswirtschaft Oberschlesiens (1945).
2. Zbrodnia niemiecka w Warszawie 1944 r.: zeznania – zdjęcia (1946, pokłosie akcji Iskra–Dog).
3. Wspomnienia młodzieży wielkopolskiej z lat okupacji niemieckiej: 1939 – 1945 (1946).
4. Niemiecka lista narodowa w „Kraju Warty”: wybór dokumentów z objaśnieniami w języku polskim i francuskim (1949).
5. Hitlerowskie „prawo” okupacyjne w Polsce: wybór dokumentów. Cz. 1. Ziemie „wcielone” (1952).
6. Hitlerowskie „prawo” okupacyjne w Polsce: wybór dokumentów. Cz. 2. Generalna Gubernia: wybór dokumentów i próba syntezy (1958).
7. Sprawa 58 000 „Volksdeutschów”: sprostowanie hitlerowskich oszczerstw w sprawie strat niemieckiej mniejszości w Polsce w ostatnich miesiącach przed wybuchem wojny i w toku kampanii wrześniowej (1959, sprawa tzw. Centrali do Spraw Grobów Niemieckich w Polsce).
8. Wysiedlenia ludności polskiej na tzw. Ziemiach wcielonych do Rzeszy: 1939 – 1945 Wybór źródeł i prac (1969).
9. Położenie polskich robotników przymusowych w Rzeszy 1939 – 1945 (1975).
10. Praca przymusowa Polaków pod panowaniem hitlerowskim 1939 – 1945 (1976).
11. Położenie ludności w rejencji katowickiej w latach 1939 – 1945 (1983).
12. Eksploatacja siły roboczej i grabież ziem polskich przez Wehrmacht w końcowym okresie II wojny światowej (1986).
13. Położenie ludności polskiej w tzw. Kraju Warty w okresie hitlerowskiej okupacji (1990).
14. Administracja, ludność, gospodarka, kultura i oświata na polskich ziemiach wcielonych do Trzeciej Rzeszy w świetle niemieckich dokumentów z 1944 r. (1999).
15. Okupowany Poznań i Wielkopolska w niemieckich fotografiach i dokumentach (1939 – 1941). Ze zbiorów Instytutu Zachodniego w Poznaniu (2005).
16. Lager Glowna. Niemiecki obóz przesiedleńczy na Głównej w Poznaniu dla ludności polskiej (1939 – 1945) (2008).
17. Specjalna księga gończa dla Polski. Sonderfahndungsbuch Polen (2019)[2].

title: Documenta Occupationis Teutonicae

wikitext:
'''Documenta Occupationis Teutonicae''' – seria wydawnicza [[Instytut Zachodni im. Zygmunta Wojciechowskiego|Instytutu Zachodniego]] w [[Poznań|Poznaniu]] wydawana od 1945<ref>{{Cytuj |tytuł = Instytut Zachodni wznowił książkę „Zbrodnia niemiecka w Warszawie 1944 r.” |data dostępu = 2021-11-03 |opublikowany = dzieje.pl |url = https://dzieje.pl/ksiazki/iz-wznowil-ksiazke-zbrodnia-niemiecka-w-warszawie-1944-r |język = pl}}</ref>.

== Geneza i historia ==
Seria stanowi istotne [[Źródła historyczne|źródło]] wiedzy o historii [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji niemieckiej]] w Polsce. Pomysłodawcą serii był prof. [[Karol Marian Pospieszalski]], który jesienią 1945 otrzymał od [[Kirył Sosnowski|Kiryła Sosnowskiego]], ówczesnego kierownika działu wydawniczego Instytutu Zachodniego, propozycję wydawania niewielkich zbiorów dokumentów niemieckich, jako aneksów do ''[[Przegląd Zachodni|Przeglądu Zachodniego]]''. Sosnowski był wtedy kierownikiem sekcji dokumentacyjnej Instytutu. W zbliżonym czasie dr [[Zbigniew Jaroszewski]] odnalazł na [[Górny Śląsk|Górnym Śląsku]] egzemplarz memoriału niemieckiego ''Die Bedeutung des Polen-Problems für die Rüstungswirtschaft Oberschlesiens''. Przekazał go prof. [[Zygmunt Wojciechowski (historyk)|Zygmuntowi Wojciechowskiemu]], a ten z kolei Kiryłowi Sosnowskiemu. Dokument ten wydano w 1945 jako pierwszy w serii<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Documenta Occupationis – Archiwum II Wojny Światowej |data dostępu = 2021-11-03 |url = https://www.iz.poznan.pl/archiwum/documenta-occupationis/ |język = pl-PL}}</ref>.

Dotychczas wydano 17 tomów w serii. Dzięki otrzymanym środkom finansowym z [[Narodowy Program Rozwoju Humanistyki|Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki]] przygotowano w latach 2014-2019 anglojęzyczny [[Przedruk|reprint]] tomów I-VIII<ref name=":0" />.

== Tytuł ==
W celu ustalenia tytułu Pospieszalski skontaktował się z prof. [[Jan Sajdak|Janem Sajdakiem]], proponując ''Documenta Occupationis Germanicae'', jednak słowo ''Teutonice'' bardziej odpowiadało prof. Sajdakowi<ref name=":0" />.

== Tomy ==
Kolejne tomy:

# ''Die Bedeutung des Polen-Problems für die Rüstungswirtschaft Oberschlesiens'' (1945).
# ''Zbrodnia niemiecka w Warszawie 1944 r.: zeznania – zdjęcia'' (1946, pokłosie akcji [[Iskra–Dog]]).
# ''Wspomnienia młodzieży wielkopolskiej z lat okupacji niemieckiej: 1939 – 1945'' (1946).
# ''Niemiecka lista narodowa w „[[Kraj Warty|Kraju Warty]]”: wybór dokumentów z objaśnieniami w języku polskim i francuskim'' (1949).
# ''Hitlerowskie „prawo” okupacyjne w Polsce: wybór dokumentów. Cz. 1. Ziemie „wcielone”'' (1952).
# ''Hitlerowskie „prawo” okupacyjne w Polsce: wybór dokumentów. Cz. 2. [[Generalne Gubernatorstwo|Generalna Gubernia]]: wybór dokumentów i próba syntezy'' (1958).
# ''Sprawa 58 000 „[[Volksdeutsche|Volksdeutschów]]”: sprostowanie hitlerowskich oszczerstw w sprawie strat niemieckiej mniejszości w Polsce w ostatnich miesiącach przed wybuchem wojny i w toku kampanii wrześniowej'' (1959, sprawa tzw. [[Centrala do Spraw Grobów Niemieckich w Polsce|Centrali do Spraw Grobów Niemieckich w Polsce]]).
# ''Wysiedlenia ludności polskiej na tzw. Ziemiach wcielonych do Rzeszy: 1939 – 1945 Wybór źródeł i prac'' (1969).
# ''Położenie polskich robotników przymusowych w Rzeszy 1939 – 1945'' (1975).
# ''Praca przymusowa Polaków pod panowaniem hitlerowskim 1939 – 1945'' (1976).
# ''Położenie ludności w rejencji katowickiej w latach 1939 – 1945'' (1983).
# ''Eksploatacja siły roboczej i grabież ziem polskich przez Wehrmacht w końcowym okresie II wojny światowej'' (1986).
# ''Położenie ludności polskiej w tzw. Kraju Warty w okresie hitlerowskiej okupacji'' (1990).
# ''Administracja, ludność, gospodarka, kultura i oświata na polskich ziemiach wcielonych do Trzeciej Rzeszy w świetle niemieckich dokumentów z 1944 r.'' (1999).
# ''Okupowany Poznań i Wielkopolska w niemieckich fotografiach i dokumentach (1939 – 1941). Ze zbiorów Instytutu Zachodniego w Poznaniu'' (2005).
# ''[[Obóz przesiedleńczy na Głównej|Lager Glowna]]. Niemiecki obóz przesiedleńczy na Głównej w Poznaniu dla ludności polskiej (1939 – 1945)'' (2008).
# ''Specjalna księga gończa dla Polski. [[Sonderfahndungsbuch Polen]]'' (2019)<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czasopisma w języku polskim]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1945]]
[[Kategoria:Polskie czasopisma historyczne]]
[[Kategoria:Prasa w Poznaniu]]


text:
# Tokary (gromada w powiecie tureckim)
Tokary – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Tokary siedzibą GRN w Tokarach (obecnie są to dwie wsie – Tokary Pierwsze i Tokary Drugie) utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie tureckim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 39/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Milejów, Tokary I, Tokary II i Żdżary ze zniesionej gminy Kowale Pańskie oraz obszary dotychczasowych gromad Głuchów i Okręglica ze zniesionej gminy Goszczanów w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 18 członków gromadzkiej rady narodowej.
1 stycznia 1960 do gromady Tokary włączono miejscowości Będziechów A i C, Będziechów Nr 1, Byk, Luby-Górka, Luby Górka Nr 1–11 i Stanisława ze zniesionej gromady Skarżyn w tymże powiecie.
31 grudnia 1971 do gromady Tokary włączono miejscowość Chocim ze zniesionej gromady Ziemięcin w tymże powiecie.
1 stycznia 1972 do gromady Tokary włączono część wsi Lipicze Olendry (125 ha) z gromady Goszczanów w tymże powiecie.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Tokary (gromada w powiecie tureckim)

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Tokary (gmina)]]}}
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Tokary
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[województwo poznańskie (1945–1975)|poznańskie]]
 |powiat                    = [[powiat turecki|turecki]]
 |data powstania            = 5 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = Tokary <small>(obecnie [[Tokary Pierwsze]] i [[Tokary Drugie]])</small>
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              = 1960<ref>Spis powszechny z dnia 6 grudnia 1960 r. • Wyniki wstępne (do użytku służbowego) • Ludność, mieszkania, budynki oraz gospodarstwa rolne • Województwo poznańskie / miasto Poznań, [[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisowe, Warszawa, 1961</ref>
 |liczba ludności           = 2245
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 6
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 18
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Tokary''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Tokary siedzibą GRN w Tokarach (obecnie są to dwie wsie – [[Tokary Pierwsze]] i [[Tokary Drugie]]) utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat turecki|powiecie tureckim]] w [[Województwo poznańskie (1945–1975)|woj. poznańskim]], na mocy uchwały nr 39/54 WRN w [[Poznań|Poznaniu]] z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Milejów, Tokary I, Tokary II i Żdżary ze zniesionej [[Kowale Pańskie (gmina)|gminy Kowale Pańskie]] oraz obszary dotychczasowych gromad Głuchów i Okręglica ze zniesionej [[gmina Goszczanów|gminy Goszczanów]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 39/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu tureckiego; w ramach Zarządzenia Nr Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 26 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 4 grudnia 1954 r., Nr. 20, Poz. 100)</ref>. Dla gromady ustalono 18 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Turku z dnia 6 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 8 października 1954 r., Nr. 16, Poz. 87)</ref>.

1 stycznia 1960 do gromady Tokary włączono miejscowości Będziechów A i C, Będziechów Nr 1, Byk, Luby-Górka, Luby Górka Nr 1–11 i Stanisława ze zniesionej [[Skarżyn (gromada)|gromady Skarżyn]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr 14/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 18 września 1959 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie poznańskim w brzmieniu zatwierdzonym uchwałą Nr 458/59 Rady Ministrów z dnia 27 listopada 1959 r. w sprawie zatwierdzenia uchwał Wojewódzkich Rad Narodowych w Białymstoku, Koszalinie, Poznaniu i Wrocławiu w przedmiocie połączenia, zniesienia i utworzenia niektórych gromad (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z 18 grudnia 1959 r., Nr. 10, Poz. 116)</ref>.

31 grudnia 1971 do gromady Tokary włączono miejscowość Chocim ze zniesionej [[Ziemięcin (gromada)|gromady Ziemięcin]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr XI/58/71 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 28 września 1971 r. w sprawie zniesienia, połączenia i utworzenia niektórych gromad w województwie poznańskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z 17 grudnia 1971 r., Nr. 15, Poz. 234). Wg Dziennika (§3), "''uchwała wchodzi w życie po zatwierdzeniu jej przez Radę Ministrów z upływem dni 14 od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu''"; uchwała została ogłoszona 17 czerwca 1971, co oznacza że weszła w życie 31 grudnia 1971 (14 dni później).</ref>.

1 stycznia 1972 do gromady Tokary włączono część wsi Lipicze Olendry (125 ha) z [[Goszczanów (gromada)|gromady Goszczanów]] w tymże powiecie<ref>Uchwała Nr XI/58/71 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 28 września 1971 r. w sprawie zmiany granic niektórych gromad w województwie poznańskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z 17 grudnia 1971 r., Nr. 15, Poz. 235)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat turecki (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie poznańskim|Tokary (powiat turecki)]]

title: Tokary

Województwo: poznańskie

Powiat: turecki

Data powstania: 5 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Tokary (obecnie Tokary Pierwsze i Tokary Drugie)

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Scutiger (grzyby)
Scutiger Paulet (przyziemek) – rodzaj grzybów z rodziny naziemkowatych (Albatrellaceae). W Polsce występuje jeden gatunek.

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Albatrellaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Gatunki:
- Scutiger decurrens (Underw.) Murrill 1903
- Scutiger holocyaneus (G.F. Atk.) Murrill 1903
- Scutiger pes-caprae (Pers.) Bondartsev & Singer 1941 – przyziemek kozionogi
- Scutiger tuberosus Paulet 1793

Wykaz gatunków i nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum. Nazwa polska na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym..

title: Scutiger (grzyby)

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Przyziemek
 |grafika              = 2008-09-11 Albatrellus pes-caprae Pouzar 37540.jpg
 |opis grafiki         = [[Naziemek kozionogi]]
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[gołąbkowce]]
 |rodzina              = [[naziemkowate]]
 |rodzaj               = przyziemek
 |nazwa łacińska       = Scutiger
 |autor                = Paulet
 |cytat                = Prosp. Traité Champ.: 49 (1808)
 |typ nomenklatoryczny = ''[[Scutiger tuberosus]]'' Paulet 1809
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category: Scutiger
}}
'''''Scutiger''''' Paulet ('''przyziemek''') – [[Rodzaj (biologia)|rodzaj]] grzybów z rodziny [[Naziemkowate|naziemkowatych]] (''Albatrellaceae'')<ref name="if" />. W Polsce występuje jeden gatunek<ref name="check" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Albatrellaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi''<ref name="if" />.

Gatunki:
* ''[[Scutiger decurrens]]'' (Underw.) Murrill 1903
* ''[[Scutiger holocyaneus]]'' (G.F. Atk.) Murrill 1903
* ''[[Scutiger pes-caprae]]'' (Pers.) Bondartsev & Singer 1941 – [[przyziemek kozionogi]]
* ''[[Scutiger tuberosus]]'' Paulet 1793
<small>Wykaz gatunków i nazwy naukowe na podstawie ''[[Index Fungorum]]''<ref name="if2" />. Nazwa polska na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy [[Polskie Towarzystwo Mykologiczne|Polskim Towarzystwie Mykologicznym]]<ref name="kom" />.</small>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="check">{{Cytuj |autor = [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = [[Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2003 |isbn = 83-89648-09-1}}</ref>
<ref name="if">{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=1852 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2014-02-15 |język = en}}</ref>
<ref name="if2">{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/Names.asp |tytuł = Index Fungorum (gatunki) |data dostępu = 2013-03-05 |język = en}}</ref>
<ref name="kom">{{Cytuj |tytuł = Rekomendacja nr 3/2024 Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego |url = http://www.ptmyk.pl/wp-content/uploads/2024/03/Rekomendacja-3_2024_final_2.pdf |data dostępu = 2024-04-26}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Naziemkowate]]

title: Przyziemek

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: podstawczaki

Klasa: pieczarniaki

Rząd: gołąbkowce

Rodzina: naziemkowate

Rodzaj: przyziemek


text:
# Laurentius Heister
Laurentius Heister lub Lorenz Heister (ur. 19 września 1683 we Frankfurcie nad Menem, zm. 18 kwietnia 1758 w Bornum am Elm) – niemiecki anatom, chirurg i botanik.

## Życiorys
Był synem Johanna Heinricha Heistera, oberżysty w Sachsenhausen. Ukończył gimnazjum we Frankfurcie. W latach 1702 do 1706 studiował matematykę, optykę i mechanikę na uniwersytetach w Gießen i Wetzlar, a następnie wyjechał do Amsterdamu. Tam studiował anatomię u Ruyscha (1638–1731). W lecie 1707, podczas wojny sukcesyjnej był drugim (pomocniczym) lekarzem w szpitalach polowych w Brukseli i Gandawie. Po wojnie przeniósł się do Lejdy, gdzie kontynuował studia anatomiczne u Albinusa (1653–1721) oraz u Bidloo (1649–1713). Uczęszczał również na wykłady o chorobach oczu oraz z chemii prowadzonych przez Boerhaavego (1668–1738). W 1708 doktoryzował się na Uniwersytecie w Harderwijk. W następnym roku, ponownie jako lekarz polowy Armii Holenderskiej, brał udział w bitwach pod Oudenaarde i Malplaquet. 11 listopada 1710 odwiedził on angielskie uczelnie w Oksfordzie i Cambridge. Podczas podróży poznał Newtona. W 1712 ożenił się z Ewą Marią Hildebrandt, córką norymberskiego prawnika.
Od 1711 do 1720 był profesorem anatomii i chirurgii na uniwersytecie Altdorf w Norymberdze. Chociaż proponowano mu posadę osobistego lekarza Piotra Wielkiego i wyjazd do Petersburga, nie skorzystał. Przeniósł się do Helmstedt i już do końca życia pozostawał profesorem wydziału lekarskiego i botanicznego miejscowego uniwersytetu. Zmarł na „piersiową gorączkę”, w drodze do pacjenta.

## Dzieła
W 1712 r. Heister opublikował krótką pracę na temat katarakty oraz jej skutków. W 1717 r. ukazało się jego Compendium Anatomicum. Jego najbardziej poczytną publikacją była wydana w 1719 r. po łacinie, a następnie przetłumaczona na wiele języków Chirurgia (Chirurgie). Książka zdobyła dużą popularność nawet w Japonii (została przetłumaczona), a na uczelni wiedeńskiej używana była do 1838 r.
Heister napisał też kilka prac botanicznych, między innymi:
- Laurentii Heisteri Systema plantarum …, 1748;
- Descriptio novi generis plantae rarissimae …, 1753.

Heister do wielu swych publikacji własnoręcznie przygotowywał ilustracje miedziorytnicze.

## Znaczenie
W 1718 Heister po raz pierwszy użył określenia tracheotomia, również jako pierwszy miał zajmować się patologią wyrostka robaczkowego. Fałd spiralny przewodu żółciowego nazywano zastawką Heistera (ang. Spiral valves of Heister) na jego cześć.
Opracowane przez niego gatunki roślin mają po nazwie łacińskiej skrót Heist. Karol Linneusz na jego cześć utworzył rodzaj Heisteria wśród roślin z rodziny krzyżownicowate (Polygalaceae), obecnie gatunki te są przemianowane i należą do rodziny Erythropalaceae. Ogród botaniczny Heistera w Helmstedt przez długi czas był uważany za najpiękniejszy w całych Niemczech.

title: Laurentius Heister

wikitext:
[[Plik:Lorenz Heister Portrait.jpg|thumb|Laurentius Heister]]
[[Plik:Chirurgisches Gerät 1749.jpg|thumb|Narzędzia chirurgiczne z ''Institutiones chirurgicae, in quibus quicquid ad rem chirurgicam pertinet optima et novissima ratione pertractatur''. Antonio Cervone, Neapol 1749]]
[[Plik:Lorenz Heister.jpg|thumb|Laurentius Heister]]
'''Laurentius Heister''' lub '''Lorenz Heister''' (ur. [[19 września]] [[1683]] we [[Frankfurt nad Menem|Frankfurcie nad Menem]], zm. [[18 kwietnia]] [[1758]] w [[Bornum am Elm]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[anatomia|anatom]], [[chirurgia|chirurg]] i [[botanika|botanik]].

== Życiorys ==
Był synem Johanna Heinricha Heistera, oberżysty w [[Frankfurt-Sachsenhausen|Sachsenhausen]]. Ukończył [[Lessing-Gymnasium (Frankfurt)|gimnazjum]] we Frankfurcie. W latach 1702 do 1706 studiował [[matematyka|matematykę]], [[optyka|optykę]] i [[mechanika|mechanikę]] na uniwersytetach w [[Uniwersytet w Gießen|Gießen]] i [[Wetzlar]], a następnie wyjechał do [[Amsterdam]]u. Tam studiował anatomię u [[Frederik Ruysch|Ruyscha]] (1638–1731). W lecie 1707, podczas [[wojna o sukcesję hiszpańską|wojny sukcesyjnej]] był drugim (pomocniczym) lekarzem w szpitalach polowych w [[Bruksela|Brukseli]] i [[Gandawa|Gandawie]]. Po wojnie przeniósł się do [[Lejda|Lejdy]], gdzie kontynuował studia anatomiczne u [[Siegfried Bernhard Albinus|Albinusa]] (1653–1721) oraz u [[Govert Bidloo|Bidloo]] (1649–1713). Uczęszczał również na wykłady o chorobach oczu oraz z chemii prowadzonych przez [[Hermann Boerhaave|Boerhaavego]] (1668–1738). W 1708 doktoryzował się na Uniwersytecie w [[Harderwijk]]. W następnym roku, ponownie jako lekarz polowy Armii Holenderskiej, brał udział w bitwach pod [[bitwa pod Oudenaarde|Oudenaarde]] i [[bitwa pod Malplaquet|Malplaquet]]. 11 listopada 1710 odwiedził on angielskie uczelnie w [[Oksford]]zie i [[Cambridge]]. Podczas podróży poznał [[Isaac Newton|Newtona]]. W 1712 ożenił się z Ewą Marią Hildebrandt, córką norymberskiego prawnika.

Od 1711 do 1720 był profesorem anatomii i chirurgii na uniwersytecie [[Altdorf bei Nürnberg|Altdorf]] w [[Norymberga|Norymberdze]]. Chociaż proponowano mu posadę osobistego lekarza [[Piotr I Wielki|Piotra Wielkiego]] i wyjazd do [[Petersburg (Rosja)|Petersburga]], nie skorzystał. Przeniósł się do [[Helmstedt]] i już do końca życia pozostawał profesorem wydziału lekarskiego i botanicznego miejscowego uniwersytetu. Zmarł na „piersiową gorączkę”, w drodze do pacjenta.

== Dzieła ==
W 1712 r. Heister opublikował krótką pracę na temat [[zaćma|katarakty]] oraz jej skutków. W 1717 r. ukazało się jego ''Compendium Anatomicum''. Jego najbardziej poczytną publikacją była wydana w 1719 r. po [[łacina|łacinie]], a następnie przetłumaczona na wiele języków ''Chirurgia'' (''Chirurgie''). Książka zdobyła dużą popularność nawet w [[Japonia|Japonii]] (została przetłumaczona), a na uczelni wiedeńskiej używana była do 1838 r.

Heister napisał też kilka prac botanicznych, między innymi:
* ''Laurentii Heisteri Systema plantarum …'', 1748;
* ''Descriptio novi generis plantae rarissimae …'', 1753.

Heister do wielu swych publikacji własnoręcznie przygotowywał ilustracje [[miedzioryt]]nicze.

== Znaczenie ==
W 1718 Heister po raz pierwszy użył określenia [[tracheotomia]], również jako pierwszy miał zajmować się [[Fizjologia patologiczna|patologią]] [[wyrostek robaczkowy|wyrostka robaczkowego]]. [[drogi żółciowe|Fałd spiralny przewodu żółciowego]] nazywano zastawką Heistera (ang. ''Spiral valves of Heister'') na jego cześć.

Opracowane przez niego gatunki roślin mają po nazwie łacińskiej skrót Heist<ref name="Authors of Plant Names">{{Cytuj książkę | autor link=  | inni= | tytuł=Authors of Plant Names | data= | wydawca=Royal Botanic Gardens Kew | miejsce= | isbn=1-84246-085-4 | strony=| język = en}}</ref>. [[Karol Linneusz]] na jego cześć utworzył rodzaj Heisteria wśród roślin z rodziny [[krzyżownicowate]] (Polygalaceae)<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = von Linné| imię = Carl| autor link = | tytuł =Critica Botanica | wydawca = | miejsce =Leiden | rok = 1737| strony = 93| isbn = | język =la}}</ref><ref>{{cytuj książkę |nazwisko = von Linné| imię =Carl | autor link = | tytuł = Genera Plantarum| wydawca = | miejsce =Leiden | rok = 1742| strony =341 | isbn = | język =la}}</ref>, obecnie gatunki te są przemianowane i należą do rodziny Erythropalaceae<ref>{{cytuj stronę| url = https://npgsweb.ars-grin.gov/gringlobal/taxonomygenus.aspx?id=5464| tytuł = GRIN genera sometimes placed in Olacaceae| data dostępu = 2009-07-08| autor = USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network – (GRIN) [Online Database] National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland | opublikowany = | data = | język = en}}</ref>. Ogród botaniczny Heistera w Helmstedt przez długi czas był uważany za najpiękniejszy w całych Niemczech.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
{{commonscat|Lorenz Heister|Lorenz Heister}}
* {{WhoNamedIt|doctor|3126|Laurentius Heister}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = | imię = | url = https://www.deutsche-biographie.de/sfz29422.html#ndbcontent| tytuł = Neue Deutsche Biographie| rozdział = Heister, Lorenz| autor r = Georg B. Gruber|wydawca = | tom = 8| miejsce = Berlin| rok = 1969| strony = 458–59| isbn = | język = de| data dostępu = 2009-07-08}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Heister, Laurentius}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1683]]
[[Kategoria:Zmarli w 1758]]
[[Kategoria:Niemieccy botanicy]]
[[Kategoria:Niemieccy anatomowie]]
[[Kategoria:Niemieccy chirurdzy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Frankfurcie nad Menem]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu w Helmstedt]]


text:
# Bitwa pod Drumclog
Bitwa pod Drumclog – starcie zbrojne, które miało miejsce 1 czerwca 1679 roku pomiędzy zgromadzonymi na konwentyklu prezbiterianami, a oddziałem dragonów pod wodzą John Graham of Claverhouse koło wioski Drumclog, w South Lanarkshire, Szkocja.

## Prezbiterianie i rebelianci
Wkrótce po restauracji monarchii i powrocie w roku 1660 Stuartów na tron Anglii i Szkocji zapadła decyzja o odtworzeniu episkopalnego Kościoła anglikańskiego, co nastąpić miało po ponad dwudziestu latach panowania prezbiteriańskiego Kościoła Szkocji. Opór przeciw takiej zmianie był szczególnie silny w hrabstwach południowo-zachodniej Szkocji: Ayrshire, Galloway i Lanarkshire, które były ośrodkiem szkockiego prezbiterianizmu, a także jego odmiany, w postaci skrajnie antyrojalistycznej partii wigów.
Na przestrzeni lat coraz więcej i więcej mieszkańców tych terenów odchodziło od oficjalnego Kościoła i uczestniczyło w nielegalnych nabożeństwach, prowadzonych przez samozwańczych kaznodziejów, znanych jako konwentykle. Starając się zapobiegać temu, co władze uznawały za naruszanie porządku publicznego, zaczęto używać wojska. W roku 1666 mało znaczący incydent w Galloway doprowadził do wybuchu zbrojnego powstania, powstrzymanego u samych bram Edynburga w bitwie pod Rullion Green.  W dziesięć lat później podobne starcie pomiędzy żołnierzami a uczestnikami konwentyklu doprowadziło do największego zbrojnego powstania w całym okresie Restauracji.

## Drumclog
1 czerwca 1679 oddział dragonów pod dowództwem Johna Grahama of Claverhouse otrzymał doniesienie, że w pobliżu wzgórza Loudoun na wschód od Kilmarnock w Ayrshire zbierają się liczni prezbiterianie. rozpędzanie konwentykli należało do rutynowych działań oddziału; żołnierze nie spodziewali się większych kłopotów, gdy zbliżali się do szczytu wzgórza i niewielkiej wioski Drumclog. Tam, około 800 metrów na północ, znajdowali się wigowie Whigs, ustawieni raczej jak do bitwy niż zebrani na nabożeństwo. Terenem zbliżającego się starcia było błotniste torfowisko w cieniu wzgórza - miejsce, gdzie Robert I Bruce odniósł swe pierwsze poważne zwycięstwo nad Anglikami w roku 1307.
Gdy dostrzeżono dragonów kobiety i dzieci zostały odesłane do tyłu, a zbrojni ruszyli na spotkanie. Pod dowództwem Sir Roberta Hamiltona było około 50 konnych i 200 pieszych wigów. Zaledwie kilku miało broń palną i białą; reszta uzbrojona była w domowej roboty piki, halabardy i widły.  John Balfour of Burleigh i David Hackston of Rathilet, którzy niedawno brali udział w zabójstwie Jamesa Sharpa, arcybiskupa St. Andrews, znajdowali się - jako oficerowie - wśród konnych, a piechotą dowodził William Cleland. Pozycja jaką zajęli była doskonała do obrony, chociaż raczej przez przypadek niż ze świadomego wyboru.  Pomiędzy nimi a dragonami znajdował się niewielki, na kilka metrów szeroki, płat trzęsawiska, teraz - w czerwcu - pokryty zieloną murawą. Wigowie wiedzieli o tym, że grzęzawisko nie jest w stanie utrzymać ciężaru konia, ale Claverhouse najwyraźniej nie miał o jego istnieniu pojęcia. Była to główna przyczyna jego przegranej.
Nie czekając na posiłki z Glasgow Claverhouse zdecydował się na atak. Przekonanie, że jego ludzie mają do czynienia z bandą źle wyszkolonych i mizernie uzbrojonych purytanów, zaważyło na jego decyzji. Wysłał w stronę grzęzawiska kilkudziesięciu strzelców, na co – z drugiej strony – wysunęła się podobna ilościowo grupa wigów pod Clelandem. Ci zbliżyli się na strzał z pistoletu do dragonów i – widząc, że żołnierze podnoszą muszkiety do ramienia - padli na ziemię, tracąc jednego tylko człowieka, po czym, nie chcąc ryzykować kolejnej salwy, cofnęli się w tył. Widząc to Claverhouse dał rozkaz do szarży.
W każdej innej sytuacji szarża kawalerii powinna doprowadzić do rozbicia formacji wigów, ale konni Claverhouse'a trafili na trzęsawisko. Konie pozapadały się po brzuchy strącając jeźdźców. Ten moment wykorzystali powstańcy, którzy z krzykiem rzucili się naprzód, wykorzystując przewagę swych pik i wideł nad rapierami zmieszanych dragonów, którzy – nie mogąc sformować szyku, zaczęli się cofać, a w końcu uciekać. Kilkudziesięciu zostało zabitych, a reszta – z Claverhouse'em na czele – spiesznie zawróciła do Glasgow.
Było to największe i jedyne zwycięstwo wigów w powstaniu, które zostało zdławione w trzy tygodnie później.

title: Bitwa pod Drumclog

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Drumclog
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = Powstanie prezbiteriańskie w Szkocji
 |grafika      = DrumclogMonument.JPG
 |opis grafiki = Pomnik na polu bitwy pod Drumclog
 |czas         = [[1 czerwca]] [[1679]]
 |miejsce      = wioska Drumclog
25 km na pd. od [[Glasgow]]
 |terytorium   = [[Szkocja|Szkocji]]
 |przyczyna    = pościg wojsk rządowych
 |wynik        = zwycięstwo powstańców
 |strona1      = brytyjskie wojska rządowe
 |strona2      = Prezbiterianie
 |dowódca1     = John Graham
of Claverhouse
 |dowódca2     = Robert Hamilton
 |siły1        = 150 kawalerii
 |siły2        = 250 powstańców
 |straty1      = 40 zabitych, 82 rannych
 |straty2      = nieznaczne
 |kod mapy     = Szkocja
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Drumclog''' – starcie zbrojne, które miało miejsce 1 czerwca 1679 roku pomiędzy zgromadzonymi na konwentyklu [[Kościół Szkocji|prezbiterianami]], a oddziałem [[Dragoni|dragonów]] pod wodzą [[John Graham of Claverhouse]] koło wioski Drumclog, w [[South Lanarkshire]], [[Szkocja]].

== Prezbiterianie i rebelianci ==
Wkrótce po [[Restauracja (historia)|restauracji]] monarchii i powrocie w roku 1660 [[Stuartowie|Stuartów]] na tron Anglii i Szkocji zapadła decyzja o odtworzeniu episkopalnego [[Anglikanizm|Kościoła anglikańskiego]], co nastąpić miało po ponad dwudziestu latach panowania prezbiteriańskiego Kościoła Szkocji. Opór przeciw takiej zmianie był szczególnie silny w hrabstwach południowo-zachodniej Szkocji: [[Ayrshire]], [[Galloway]] i [[Lanark]]shire, które były ośrodkiem szkockiego prezbiterianizmu, a także jego odmiany, w postaci skrajnie antyrojalistycznej partii [[Brytyjska Partia Wigów|wigów]].

Na przestrzeni lat coraz więcej i więcej mieszkańców tych terenów odchodziło od oficjalnego Kościoła i uczestniczyło w nielegalnych nabożeństwach, prowadzonych przez samozwańczych kaznodziejów, znanych jako [[konwentykiek|konwentykle]]. Starając się zapobiegać temu, co władze uznawały za naruszanie porządku publicznego, zaczęto używać wojska. W roku 1666 mało znaczący incydent w Galloway doprowadził do wybuchu zbrojnego powstania, powstrzymanego u samych bram [[Edynburg]]a w bitwie pod [[Bitwa pod Rullion Green|Rullion Green]].  W dziesięć lat później podobne starcie pomiędzy żołnierzami a uczestnikami konwentyklu doprowadziło do największego zbrojnego powstania w całym okresie Restauracji.

== Drumclog ==
1 czerwca 1679 oddział dragonów pod dowództwem [[John Graham of Claverhouse|Johna Grahama of Claverhouse]] otrzymał doniesienie, że w pobliżu wzgórza Loudoun na wschód od [[Kilmarnock]] w Ayrshire zbierają się liczni prezbiterianie. rozpędzanie konwentykli należało do rutynowych działań oddziału; żołnierze nie spodziewali się większych kłopotów, gdy zbliżali się do szczytu wzgórza i niewielkiej wioski Drumclog. Tam, około 800 metrów na północ, znajdowali się wigowie Whigs, ustawieni raczej jak do bitwy niż zebrani na nabożeństwo. Terenem zbliżającego się starcia było błotniste torfowisko w cieniu wzgórza - miejsce, gdzie [[Robert I Bruce]] odniósł swe pierwsze poważne zwycięstwo nad Anglikami w roku 1307.

Gdy dostrzeżono dragonów kobiety i dzieci zostały odesłane do tyłu, a zbrojni ruszyli na spotkanie. Pod dowództwem Sir Roberta Hamiltona było około 50 konnych i 200 pieszych wigów. Zaledwie kilku miało broń palną i białą; reszta uzbrojona była w domowej roboty piki, halabardy i widły.  John Balfour of Burleigh i David Hackston of Rathilet, którzy niedawno brali udział w zabójstwie [[James Sharp|Jamesa Sharpa]], arcybiskupa St. Andrews, znajdowali się - jako oficerowie - wśród konnych, a piechotą dowodził [[William Cleland]]. Pozycja jaką zajęli była doskonała do obrony, chociaż raczej przez przypadek niż ze świadomego wyboru.  Pomiędzy nimi a dragonami znajdował się niewielki, na kilka metrów szeroki, płat trzęsawiska, teraz - w czerwcu - pokryty zieloną murawą. Wigowie wiedzieli o tym, że grzęzawisko nie jest w stanie utrzymać ciężaru konia, ale Claverhouse najwyraźniej nie miał o jego istnieniu pojęcia. Była to główna przyczyna jego przegranej.

Nie czekając na posiłki z Glasgow Claverhouse zdecydował się na atak. Przekonanie, że jego ludzie mają do czynienia z bandą źle wyszkolonych i mizernie uzbrojonych purytanów, zaważyło na jego decyzji. Wysłał w stronę grzęzawiska kilkudziesięciu strzelców, na co – z drugiej strony – wysunęła się podobna ilościowo grupa wigów pod Clelandem. Ci zbliżyli się na strzał z pistoletu do dragonów i – widząc, że żołnierze podnoszą muszkiety do ramienia - padli na ziemię, tracąc jednego tylko człowieka, po czym, nie chcąc ryzykować kolejnej salwy, cofnęli się w tył. Widząc to Claverhouse dał rozkaz do szarży.

W każdej innej sytuacji szarża kawalerii powinna doprowadzić do rozbicia formacji wigów, ale konni Claverhouse'a trafili na trzęsawisko. Konie pozapadały się po brzuchy strącając jeźdźców. Ten moment wykorzystali powstańcy, którzy z krzykiem rzucili się naprzód, wykorzystując przewagę swych pik i wideł nad rapierami zmieszanych dragonów, którzy – nie mogąc sformować szyku, zaczęli się cofać, a w końcu uciekać. Kilkudziesięciu zostało zabitych, a reszta – z Claverhouse'em na czele – spiesznie zawróciła do Glasgow.

Było to największe i jedyne zwycięstwo wigów w powstaniu, które zostało zdławione w trzy tygodnie później.

== Bibliografia ==
* Bryan Perrett: ''The Battle Book'', Arms and Armour Press, London 1993, {{ISBN|1-85409-125-5}}

{{SORTUJ:Drumclog, Bitwa pod}}
[[Kategoria:Bitwy w historii Anglii]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Szkocji]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1679|Bitwa pod Drumclog]]
[[Kategoria:South Lanarkshire]]
[[Kategoria:Bitwy w XVII wieku]]

title: Bitwa pod Drumclog

Czas: 1 czerwca 1679

Miejsce: wioska Drumclog · 25 km na pd. od Glasgow

Terytorium: Szkocji

Przyczyna: pościg wojsk rządowych

Wynik: zwycięstwo powstańców

title: Strony konfliktu

brytyjskie wojska rządowe: Prezbiterianie

title: Dowódcy

John Graham · of Claverhouse: Robert Hamilton

title: Siły

150 kawalerii: 250 powstańców

title: Straty

40 zabitych, 82 rannych: nieznaczne

Straty: Położenie na mapie Wielkiej Brytaniimiejsce bitwy


text:
# Moskuliki
Moskuliki – od 1946 roku część Łodzi, w dzielnicy Widzew. Administracyjnie wchodzi w skład osiedla Dolina Łódki. Jest to niewielkie osiedle o peryferyjnym położeniu w północno-wschodniej części miasta. Rozpościera się wzdłuż ulicy Moskuliki, blisko granicy miasta.
Dawniej do Moskulików należały także tereny na północnym wschodzie, obecnie poza granicami Łodzi, a należące do wsi Wódka w gminie Nowosolna (ulice: Żytnia, Pszeniczna, Jęczmienna, Słoneczna, Księżycowa).

## Historia
Dawniej samodzielna wieś; od 1867 w gminie Dobra w powiecie brzezińskim. W okresie międzywojennym należały do powiatu brzezińskiego w woj. łódzkim. W 1921 roku liczba mieszkańców wynosiła 113. 1 września 1933 utworzono gromadę (sołectwo) Łukaszew w granicach gminy Dobra, obejmującą wsie Łukaszew, Moskule Stare i Moskuliki. Podczas II wojny światowej włączone do III Rzeszy.
Po wojnie Moskuliki powróciły na krótko do powiatu łódzkiego woj. łódzkim, lecz już 13 lutego 1946 włączono go do Łodzi, z wyjątkiem gruntów położonych na północ od drogi prowadzącej od wsi Wilanów w kierunku południowo-wschodnim i będącej dalej północną granicą wsi Moskule Stare (jest to obecna ulica Nad Niemnem, a chodzi o wyżej wymienione tereny, należące obecnie do wsi Wódka).

title: Moskuliki

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Łódź COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Łodzi
 |nazwa                        = Moskuliki
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Moskulików
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|łódzkie}}
 |miasto                       = [[Łódź]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           = 13 lutego 1946<ref>Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1945 r. o zmianie granic miasta Łodzi ({{Dziennik Ustaw|1946|4|35}}).</ref>
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              = 113
 |rok                          = 1921
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy         = Łódź
 |wariant mapy     = osm
 |współrzędne                  = 51°48'52.849"N, 19°32'0.898"E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Moskuliki''' – od 1946 roku część [[Łódź|Łodzi]], w [[Podział administracyjny Łodzi|dzielnicy]] [[Widzew]]. Administracyjnie wchodzi w skład [[Jednostka pomocnicza gminy|osiedla]] [[Dolina Łódki (osiedle administracyjne w Łodzi)|Dolina Łódki]]. Jest to niewielkie osiedle o peryferyjnym położeniu w północno-wschodniej części miasta. Rozpościera się wzdłuż ulicy Moskuliki, blisko granicy miasta.

Dawniej do Moskulików należały także tereny na północnym wschodzie, obecnie poza granicami Łodzi, a należące do wsi [[Wódka (województwo łódzkie)|Wódka]] w [[Nowosolna (gmina)|gminie Nowosolna]] (ulice: Żytnia, Pszeniczna, Jęczmienna, Słoneczna, Księżycowa)<ref>[https://geoportal360.pl/map/#l:51.81987,19.55401,15 Moskulik (Wódka)] w serwisie [[Geoportal]]</ref>.

== Historia ==

Dawniej samodzielna wieś; od 1867 w [[Dobra (gmina w województwie łódzkim)|gminie Dobra]] w [[Powiat brzeziński|powiecie brzezińskim]]. W okresie międzywojennym należały do powiatu brzezińskiego w [[województwo łódzkie (II Rzeczpospolita)|woj. łódzkim]]. W 1921 roku liczba mieszkańców wynosiła 113<ref>[http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/docmetadata?id=14616&from=publication Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej]</ref>. 1 września 1933 utworzono gromadę (sołectwo) ''Łukaszew'' w granicach gminy Dobra, obejmującą wsie [[Łukaszew (Łódź)|Łukaszew]], [[Stare Moskule|Moskule Stare]] i Moskuliki<ref>Łódzki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 19, poz. 243.</ref>. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] włączone do [[III Rzesza|III Rzeszy]].

Po wojnie Moskuliki powróciły na krótko do powiatu łódzkiego [[Województwo łódzkie (1945–1975)|woj. łódzkim]], lecz już 13 lutego 1946 włączono go do Łodzi, z wyjątkiem gruntów położonych na północ od drogi prowadzącej od wsi [[Wilanów (Łódź)|Wilanów]] w kierunku południowo-wschodnim i będącej dalej północną granicą wsi [[Stare Moskule|Moskule Stare]] (jest to obecna ulica Nad Niemnem, a chodzi o wyżej wymienione tereny, należące obecnie do wsi [[Wódka (województwo łódzkie)|Wódka]])<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1946|numer=4|pozycja=35}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Nowe Moskule]]
* [[Stare Moskule]]
* [[Moskule]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Łódź}}

[[Kategoria:Widzew]]

title: · Moskuliki

Województwo: łódzkie

Miasto: Łódź

W granicach Łodzi: 13 lutego 1946


text:
# Parafia św. Jakuba Apostoła w Żmijewie
Parafia Świętego Jakuba Apostoła w Żmijewie – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Brodnica, z siedzibą w Żmijewie.

## Historia
- Parafia powstała w XIV wieku.

## Grupy parafialne
- Akcja Katolicka, „Caritas”, Żywy Różaniec, Papieskie Dzieło Dziecięctwa Misyjnego

## Miejscowości należące do parafii
- Anielewo, Brzezinki, Karbowo, Żmijewko, Żmijewo, Zbiczno, Zarośle

title: Parafia św. Jakuba Apostoła w Żmijewie

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia św. Jakuba Apostoła
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Zmijewo church.jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Żmijewo]]
 |adres                   = Żmijewo 2<br />87-305 Zbiczno
 |data powołania          = [[XIV wiek]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = [[Diecezja]]
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja toruńska|toruńska]]
 |2. jednostka typ        = Region
 |2. jednostka nazwa      = brodnicki
 |3. jednostka typ        = [[Dekanat]]
 |3. jednostka nazwa      = [[Dekanat Brodnica|Brodnica]]
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół (budynek)|Kościół]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Jakuba Apostoła w Żmijewie|św. Jakuba Apostoła w Żmijewie]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. dr Paweł Rochman
 |wezwanie                = Świętego Jakuba Apostoła
 |dzień wspomnienia       = Narodzenia Najświętszej Maryi Panny - niedziela przed 8 września
Świętego Jakuba Apostoła - ipsa die (25 lipca)
 |kod mapy                = Zbiczno (gmina)
 |współrzędne             = 53°18′16″N 19°23′42″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 = Category:Saint James church in Żmijewo
 |www                     =
}}
'''Parafia Świętego Jakuba Apostoła w Żmijewie''' – [[parafia]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] w [[diecezja toruńska|diecezji toruńskiej]], w [[Dekanat Brodnica|dekanacie Brodnica]], z siedzibą w [[Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Żmijewie]].

== Historia ==
* Parafia powstała w [[XIV wiek]]u.

== Grupy parafialne ==
* Akcja Katolicka, „Caritas”, Żywy Różaniec, Papieskie Dzieło Dziecięctwa Misyjnego

== Miejscowości należące do parafii ==
* [[Anielewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Anielewo]], [[Brzezinki (województwo kujawsko-pomorskie)|Brzezinki]], [[Karbowo (województwo kujawsko-pomorskie)|Karbowo]], [[Żmijewko]], [[Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Żmijewo]], [[Zbiczno]], [[Zarośle (gmina Zbiczno)|Zarośle]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://diecezja-torun.pl/diecezja/parafia/19/parafia-pw-swietego-jakuba-apostola-w-zmijewie Serwis diecezji toruńskiej]
{{Parafie dekanatu Brodnica}}
{{SORTUJ:Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)}}
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Jakuba Większego Apostoła]]
[[Kategoria:Parafie diecezji toruńskiej]]
[[Kategoria:Religia w gminie Zbiczno]]
[[Kategoria:Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)]]

title: Parafia św. Jakuba Apostoła

Siedziba: Żmijewo

Adres: Żmijewo 2 · 87-305 Zbiczno

Data powołania: XIV wiek

Kościół:
rzymskokatolicki
św. Jakuba Apostoła w Żmijewie

Diecezja: toruńska

Region: brodnicki

Dekanat: Brodnica

Proboszcz: ks. dr Paweł Rochman

Wezwanie: Świętego Jakuba Apostoła