text:
# Saša Peršon
Saša Peršon (ur. 28 lutego 1965 w Rijece) – chorwacki piłkarz grający na pozycji obrońcy. W swojej karierze rozegrał 3 mecze w reprezentacji Chorwacji.

## Kariera klubowa
Swoją karierę piłkarską Peršon rozpoczął w klubie NK Orijent Rijeka. W 1983 roku awansował do pierwszego zespołu i w sezonie 1983/1984 zadebiutował w jego barwach w trzeciej lidze jugosłowiańskiej. W zespole Orijentu występował do końca sezonu 1986/1987. Latem 1987 przeszedł do innego klubu z Rijeki, NK Rijeka, występującego w pierwszej lidze. Grał w nim przez trzy sezony.
W 1990 roku Peršon przeszedł do Dinama Zagrzeb. W sezonie 1990/1991 wywalczył z nim wicemistrzostwo Chorwacji. W klubie tym grał również w sezonie 1991/1992 w rozgrywkach nowo powstałej chorwackiej ligi. Dinamo grało wówczas pod nazwą HAŠK Građanski Zagrzeb.
W 1992 roku Peršon został piłkarzem Hajduka Split. W sezonie 1992/1993 zdobył Puchar Chorwacji, a w sezonie 1993/1994 wywalczył mistrzostwo tego kraju. W sezonie 1994/1995 sięgnął z Hajdukiem po dublet - mistrzostwo oraz Puchar Chorwacji.
W 1995 roku Peršon wyjechał do Francji i został zawodnikiem AS Cannes. W Ligue 1 zadebiutował 18 lipca 1995 w wygranym 3:0 domowym spotkaniu z Olympique Lyon. W zespole Cannes grał przez dwa lata.
W 1997 roku Peršon wrócił do NK Rijeka. Po sezonie 1997/1998 zakończył w nim swoją karierę.
| Sezon   | Klub                   | Kraj       | Rozgrywki  | Mecze | Gole |
| ------- | ---------------------- | ---------- | ---------- | ----- | ---- |
| 1983/84 | NK Orijent Rijeka      | Jugosławia | Treća liga | ?     | ?    |
| 1984/85 | NK Orijent Rijeka      | Jugosławia | Treća liga | ?     | ?    |
| 1985/86 | NK Orijent Rijeka      | Jugosławia | Treća liga | ?     | ?    |
| 1986/87 | NK Orijent Rijeka      | Jugosławia | Treća liga | ?     | ?    |
| 1987/88 | NK Rijeka              | Jugosławia | Prva liga  | 28    | 0    |
| 1988/89 | NK Rijeka              | Jugosławia | Prva liga  | 32    | 0    |
| 1989/90 | NK Rijeka              | Jugosławia | Prva liga  | 29    | 0    |
| 1990/91 | Dinamo Zagrzeb         | Jugosławia | Prva liga  | 28    | 0    |
| 1991/92 | HAŠK Građanski Zagrzeb | Chorwacja  | Prva HNL   | 18    | 0    |
| 1992/93 | Hajduk Split           | Chorwacja  | Prva HNL   | 18    | 0    |
| 1993/94 | Hajduk Split           | Chorwacja  | Prva HNL   | 20    | 0    |
| 1994/95 | Hajduk Split           | Chorwacja  | Prva HNL   | 22    | 0    |
| 1995/96 | AS Cannes              | Francja    | Ligue 1    | 18    | 0    |
| 1996/97 | AS Cannes              | Francja    | Ligue 1    | 1     | 0    |
| 1997/98 | NK Rijeka              | Chorwacja  | Prva HNL   | 20    | 1    |

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Chorwacji Peršon zadebiutował 17 października 1990 roku w wygranym 2:1 towarzyskim meczu ze Stanami Zjednoczonymi, rozegranym w Zagrzebiu. W kadrze narodowej od 1990 do 1993 roku rozegrał 3 mecze.

title: Saša Peršon

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Saša Peršon
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 28 lutego 1965
 |miejsce urodzenia       = [[Rijeka]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 177 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1983–1987 ! [[NK Orijent Rijeka]]    !    !
! 1987–1990 ! [[HNK Rijeka|NK Rijeka]] ! 89 ! 0
! 1990–1992 ! [[Dinamo Zagrzeb]]       ! 46 ! 0
! 1992–1995 ! [[Hajduk Split]]         ! 60 ! 0
! 1995–1997 ! [[AS Cannes]]            ! 19 ! 0
! 1997–1998 ! [[HNK Rijeka|NK Rijeka]] ! 20 ! 1
 |kariera reprezentacyjna = ! 1990–1993 ! {{Reprezentacja|HRV|pn}} ! 3 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Saša Peršon''' (ur. [[28 lutego]] [[1965]] w [[Rijeka|Rijece]]) – [[Chorwacja|chorwacki]] [[piłkarz]] grający na pozycji [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]]. W swojej karierze rozegrał 3 mecze w [[Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Chorwacji]].

== Kariera klubowa ==
Swoją karierę piłkarską Peršon rozpoczął w klubie [[NK Orijent Rijeka]]. W 1983 roku awansował do pierwszego zespołu i w sezonie 1983/1984 zadebiutował w jego barwach w [[Treća Savezna liga Jugoslavije|trzeciej lidze jugosłowiańskiej]]. W zespole Orijentu występował do końca sezonu 1986/1987. Latem 1987 przeszedł do innego klubu z [[Rijeka|Rijeki]], [[HNK Rijeka|NK Rijeka]], występującego w [[Prva liga Jugoslavije|pierwszej lidze]]. Grał w nim przez trzy sezony.

W 1990 roku Peršon przeszedł do [[Dinamo Zagrzeb|Dinama Zagrzeb]]. W sezonie 1990/1991 wywalczył z nim wicemistrzostwo Chorwacji. W klubie tym grał również w sezonie 1991/1992 w rozgrywkach nowo powstałej [[Prva hrvatska nogometna liga|chorwackiej ligi]]. Dinamo grało wówczas pod nazwą HAŠK Građanski Zagrzeb.

W 1992 roku Peršon został piłkarzem [[Hajduk Split|Hajduka Split]]. W sezonie 1992/1993 zdobył [[Puchar Chorwacji w piłce nożnej|Puchar Chorwacji]], a w sezonie 1993/1994 wywalczył mistrzostwo tego kraju. W sezonie 1994/1995 sięgnął z Hajdukiem po dublet - mistrzostwo oraz Puchar Chorwacji.

W 1995 roku Peršon wyjechał do Francji i został zawodnikiem [[AS Cannes]]. W [[Ligue 1]] zadebiutował 18 lipca 1995 w wygranym 3:0 domowym spotkaniu z [[Olympique Lyon]]. W zespole Cannes grał przez dwa lata.

W 1997 roku Peršon wrócił do NK Rijeka. Po sezonie 1997/1998 zakończył w nim swoją karierę.

{| class="wikitable" style=font-size:90%
! Sezon
! Klub
! Kraj
! Rozgrywki
! Mecze
! Gole
|-
| 1983/84
| [[NK Orijent Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Treća Savezna liga Jugoslavije|Treća liga]]
| ?
| ?
|-
| 1984/85
| [[NK Orijent Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Treća Savezna liga Jugoslavije|Treća liga]]
| ?
| ?
|-
| 1985/86
| [[NK Orijent Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Treća Savezna liga Jugoslavije|Treća liga]]
| ?
| ?
|-
| 1986/87
| [[NK Orijent Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Treća Savezna liga Jugoslavije|Treća liga]]
| ?
| ?
|-
| 1987/88
| [[HNK Rijeka|NK Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Prva liga Jugoslavije|Prva liga]]
| 28
| 0
|-
| 1988/89
| [[HNK Rijeka|NK Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Prva liga Jugoslavije|Prva liga]]
| 32
| 0
|-
| 1989/90
| [[HNK Rijeka|NK Rijeka]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Prva liga Jugoslavije|Prva liga]]
| 29
| 0
|-
| 1990/91
| [[Dinamo Zagrzeb]]
| {{państwoL|YUG|wariant=SFR}}
| [[Prva liga Jugoslavije|Prva liga]]
| 28
| 0
|-
| 1991/92
| [[Dinamo Zagrzeb|HAŠK Građanski Zagrzeb]]
| {{państwoL|HRV}}
| [[Prva hrvatska nogometna liga|Prva HNL]]
| 18
| 0
|-
| 1992/93
| [[Hajduk Split]]
| {{państwoL|HRV}}
| [[Prva hrvatska nogometna liga|Prva HNL]]
| 18
| 0
|-
| 1993/94
| [[Hajduk Split]]
| {{państwoL|HRV}}
| [[Prva hrvatska nogometna liga|Prva HNL]]
| 20
| 0
|-
| 1994/95
| [[Hajduk Split]]
| {{państwoL|HRV}}
| [[Prva hrvatska nogometna liga|Prva HNL]]
| 22
| 0
|-
| 1995/96
| [[AS Cannes]]
| {{państwoL|FRA}}
| [[Ligue 1]]
| 18
| 0
|-
| 1996/97
| [[AS Cannes]]
| {{państwoL|FRA}}
| [[Ligue 1]]
| 1
| 0
|-
| 1997/98
| [[HNK Rijeka|NK Rijeka]]
| {{państwoL|HRV}}
| [[Prva hrvatska nogometna liga|Prva HNL]]
| 20
| 1
|-
|}

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Chorwacji]] Peršon zadebiutował 17 października 1990 roku w wygranym 2:1 towarzyskim meczu ze [[Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej mężczyzn|Stanami Zjednoczonymi]], rozegranym w [[Zagrzeb]]iu. W kadrze narodowej od 1990 do 1993 roku rozegrał 3 mecze.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|21023}}
* [https://eu-football.info/_player.php?id=16385 Saša Peršon] w bazie EU.FOOTBALL {{lang|en}}

{{SORTUJ:Person, Sasa}}
[[Kategoria:Reprezentanci Chorwacji w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze NK Orijent Rijeka]]
[[Kategoria:Piłkarze HNK Rijeka]]
[[Kategoria:Piłkarze Dinama Zagrzeb]]
[[Kategoria:Piłkarze Hajduka Split]]
[[Kategoria:Piłkarze AS Cannes]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rijece]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1965]]

title: · Saša Peršon

Data i miejsce urodzenia: 28 lutego 1965 · Rijeka

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

NK Orijent Rijeka

NK Rijeka · 89 · (0)

Dinamo Zagrzeb · 46 · (0)

Hajduk Split · 60 · (0)

AS Cannes · 19 · (0)

NK Rijeka · 20 · (1)

title: Kariera reprezentacyjna

Chorwacja · 3 · (0)


text:
# Hasan Tahsin Pasza
Hasan Tahsin Pasza (ur. 1845 w Mesarë, zm. 1918 w Lozannie) – osmański generał i urzędnik pochodzenia albańskiego.

## Życiorys
Absolwent szkoły Zosimaia. Pełnił funkcję dowódcy Żandarmerii w Janinie, a podczas wojny z Grecją dowodził jedną z brygad. Następnie jako generał dywizji dowodził garnizonem stacjonującym w Salonikach.
Podczas I wojny bałkańskiej pełnił funkcję walego wilajetu Janina,a okres I wojny światowej spędził w Lozannie, gdzie zmarł w 1918 roku. Jego ciało pochowano w tymże mieście, jednak zostało przetransportowane do Grecji, gdzie od 1937 do 2006 pochowano je trzykrotnie.

## Życie prywatne
Żonaty z Greczynką, z którą miał siedmioro dzieci, w tym Qemala Mesareę – ambasadora Albanii w Atenach w latach 1933–1934.

wikiname: plwiki

title: Hasan Tahsin Pasza

in_language: pl

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Hasan Tahsin Pasza
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              = Hasan tahsin.jpg
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      =
 |stopień              = [[generał dywizji]]
 |data urodzenia       = [[1845]]
 |miejsce urodzenia    = [[Mesarë]]
 |data śmierci         = [[1918]]
 |miejsce śmierci      = [[Lozanna]]
 |lata służby          =
 |siły zbrojne         = [[Plik:Osmanli-nisani.svg|20px]] [[Armia Osmańska]]
 |formacja             =
 |jednostki            =
 |stanowiska           = * dowódca żandarmerii w [[Janina (Grecja)|Janinie]]

* dowódca garnizonu w [[Saloniki|Salonikach]]
 |wojny i bitwy        = * [[wojna grecko-turecka (1897)]]
 |późniejsza praca     = [[Wali (tytuł)|wali]] [[Wilajet Janina|wilajetu Janina]]
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}

'''Hasan Tahsin Pasza''' (ur. [[1845]] w [[Mesarë]], zm. [[1918]] w [[Lozanna|Lozannie]]) – [[Imperium Osmańskie|osmański]] generał i urzędnik pochodzenia albańskiego<ref name="gazeta">{{Cytuj stronę|url=https://gazetadielli.com/shqiptari-hasan-tahsin-mesarea-gjenerali-qe-u-dhuroj-grekeve-selanikun/|tytuł=Shqiptari Hasan Tahsin Mesarea, gjenerali që u dhuroj grekëve Selanikun|autor=Arben Llalla|opublikowany=gazetadielli.com|data=2015-07-19|język=sq|data dostępu=}}</ref>.

==Życiorys==
Absolwent [[Szkoła Zosimaia|szkoły Zosimaia]]{{r|gazeta}}. Pełnił funkcję dowódcy [[Żandarmeria (Imperium Osmańskie)|Żandarmerii]] w [[Janina (Grecja)|Janinie]], a podczas [[Wojna grecko-turecka (1897)|wojny z Grecją]] dowodził jedną z brygad<ref name="zani">{{Cytuj stronę|url=https://www.zaninalte.al/2019/02/historia-e-personaliteteve-shqiptare-te-vilajetit-te-janines-1859-1909-i/|tytuł=Historia e personaliteteve shqiptare të Vilajetit të Janinës (1859-1909)|autor=|opublikowany=zaninalte.al|data=2019-02-19|język=sq|data dostępu=}}</ref>{{r|express}}. Następnie jako [[generał dywizji]] dowodził [[garnizon]]em stacjonującym w [[Saloniki|Salonikach]]{{r|zani}}.

Podczas [[I wojna bałkańska|I wojny bałkańskiej]] pełnił funkcję [[Wali (tytuł)|walego]] [[Wilajet Janina|wilajetu Janina]],a okres [[I wojna światowa|I wojny światowej]] spędził w [[Lozanna|Lozannie]], gdzie zmarł w 1918 roku{{r|zani}}. Jego ciało pochowano w tymże mieście, jednak zostało przetransportowane do Grecji, gdzie od 1937 do 2006 pochowano je trzykrotnie{{r|gazeta}}.

==Życie prywatne==
Żonaty z Greczynką<ref name="express">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20121028172537/http://www.express.gr/news/ellada/652772oz_20121025652772.php3|tytuł=Ο άγνωστος Χασάν Ταχσίν Πασάς|autor=|opublikowany=express.gr|data=2012-10-25|język=el|data dostępu=2012-10-28}}</ref>, z którą miał siedmioro dzieci, w tym [[Qemal Mesarea|Qemala Mesareę]] – ambasadora Albanii w Atenach w latach 1933–1934{{r|gazeta}}.

==Przypisy==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1845]]
[[Kategoria:Zmarli w 1918]]
[[Kategoria:Generałowie Imperium Osmańskiego]]
[[Kategoria:Paszowie]]
[[Kategoria:Turcy pochodzenia albańskiego]]
[[Kategoria:Absolwenci Szkoły Zosimaia]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Salonikami]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Lozanną]]
[[Kategoria:Pochówki w Szwajcarii]]
[[Kategoria:Pochówki w Grecji]]

title: Hasan Tahsin Pasza

Data i miejsce urodzenia: 1845 · Mesarë

Data i miejsce śmierci: 1918 · Lozanna

Siły zbrojne: Armia Osmańska

Stanowiska: - dowódca żandarmerii w Janinie - dowódca garnizonu w Salonikach

Główne wojny i bitwy: - wojna grecko-turecka (1897)

Późniejsza praca: wali wilajetu Janina


text:
# Torbiel moczownika
Torbiel moczownika (łac. cystis urachalis) – wada rozwojowa, wypełniona płynem pozostałość pierwotnej omoczni. Niekiedy jest wyczuwalna u noworodka jako guz w połowie odległości między pępkiem a spojeniem łonowym. Jest to rzadka anomalia, podobnie jak pozostałe wady związane z przetrwałymi pozostałościami moczownika (przetrwały moczownik, przetoka moczownika, szczelina pępkowa). Torbiel moczownika tworzy się w wyniku niezarośnięcia jego środkowej części; z reguły jest bezobjawowa i przez to niezdiagnozowana. W badaniach autopsyjnych częstość tej wady oceniono na 1:5000 urodzeń, przy dwukrotnie częstszym występowaniu u chłopców. Przetrwałe połączenie z pęcherzem moczowym może doprowadzić do infekcji i ujawnienia się wady pod postacią zakażonej torbieli moczownika.

title: Torbiel moczownika

wikitext:
{{Choroba infobox
 |nazwa           = Wady rozwojowe przewodu omoczniowego
 |nazwa naukowa   =
 |grafika         =
 |opis grafiki    =
 |alt grafiki     =
 |synonimy        =
 |specjalizacja   =
 |objawy          =
 |powikłania      =
 |początek        =
 |czas trwania    =
 |typy            =
 |przyczyny       =
 |czynniki ryzyka =
 |rozpoznanie     =
 |różnicowanie    =
 |zapobieganie    =
 |leczenie        =
 |leki            =
 |rokowanie       =
 |zapadalność     =
 |śmiertelność    =
 |ICD11           =
 |ICD11 nazwa     =
 |ICD10           = Q64.4
 |ICD10 nazwa     =
 |DSM-5           =
 |DSM-5 nazwa     =
 |DSM-IV          =
 |DSM-IV nazwa    =
 |ICDO            =
 |DiseasesDB      = 32765
 |OMIM            =
 |MedlinePlus     =
 |MeshID          = D014496
 |commons         =
}}
'''Torbiel moczownika''' ([[Łacina|łac.]] ''cystis urachalis'') – [[Wady wrodzone|wada rozwojowa]], wypełniona płynem pozostałość pierwotnej [[omocznia|omoczni]]. Niekiedy jest wyczuwalna u noworodka jako guz w połowie odległości między [[pępek|pępkiem]] a [[spojenie łonowe|spojeniem łonowym]]. Jest to rzadka anomalia, podobnie jak pozostałe wady związane z przetrwałymi pozostałościami [[moczownik]]a (przetrwały moczownik, przetoka moczownika, szczelina pępkowa). Torbiel moczownika tworzy się w wyniku niezarośnięcia jego środkowej części; z reguły jest bezobjawowa i przez to niezdiagnozowana. W badaniach autopsyjnych częstość tej wady oceniono na 1:5000 urodzeń, przy dwukrotnie częstszym występowaniu u chłopców<ref>I.L.Goldman et al.: ''Infected urachal cyst: a review of 10 cases.'' J. Urol. 140, 375-378 (1988).</ref>. Przetrwałe połączenie z [[pęcherz moczowy|pęcherzem moczowym]] może doprowadzić do infekcji i ujawnienia się wady pod postacią zakażonej torbieli moczownika<ref>M.Klim, J.Kordasz, J.Ołubiec: ''[http://www.urologiapolska.pl/artykul.php?2199 Przypadek zakażonej torbieli moczownika]''. Urologia Polska 59, 1 (2006)</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
==Bibliografia==
* Lech Korniszewski ''Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Diagnostyka dysmorfologiczna.'' Wyd. II, PZWL 2005 {{ISBN|83-200-3042-0}}.
{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

[[Kategoria:Urologia dziecięca]]
[[Kategoria:Zaburzenia rozwoju]]

title: Wady rozwojowe przewodu omoczniowego


text:
# Order Cesarski Zjednoczenia
Order Cesarski Zjednoczenia, skr. Order Zjednoczenia, dawniej również Order Powtórnego Połączenia (fr. Ordre impérial de la Réunion) – efemeryczne odznaczenie I Cesarstwa Francuskiego, nadawane od 1812 do 1814 i w 1815, jako nagroda za osiągnięcia w służbie dla cesarza w wojsku, sądownictwie i administracji.

## Historia
Order został ustanowiony 18 października 1811 przez cesarza Napoleona I w czasie jego pobytu w Amsterdamie po przymusowej abdykacji cesarskiego brata Ludwika I Holenderskiego jako króla "niepodległej" Holandii i połączeniu tego kraju z imperium napoleońskim, jako zastępcze odznaczenie po zniesieniu przez cesarza istniejącego od 1806 Orderu Holandii (Unii). Był nadawany zarówno za zasługi wojenne jak cywilne. Order miał trzy klasy – Krzyż Wielki, Komandorię i Krzyż Kawalerski – przy czym liczba odznaczonych w każdej klasie została w pierwszych statutach ograniczona do 200 posiadaczy I, 1000 II i 10 000 III klasy. 1/3 nadań każdej klasy była zarezerwowana dla obywateli holenderskich prowincji Cesarstwa, stąd order Zjednoczenia można w pewnej mierze uważać za odznaczenie holenderskie.
Pierwsze nadania miały miejsce 22 lutego 1812: I klasę otrzymały 64 osoby, a II – 74, głównie Holendrzy. 12 marca 1814 Napoleon nadał odznaczonym prawo do dziedzicznego tytułu Kawaler Cesarstwa oraz do pobierania 3000 franków rocznej renty.
Niedługo przed upadkiem imperium napoleońskiego order posiadało 1622 kawalerów (wśród nich 614 nie-Francuzów): 1364 odznaczonych III, 127 – II i 131 – I klasą. Po restauracji monarchii burbońskiej order zniesiono, ale dozwolono nadal go nosić.
Został restytuowany w czasie 100 dni Napoleona i ostatecznie zniesiony po powrocie Burbonów rozkazem króla Ludwika XVIII z 15 lipca 1815. Zarządzono zwrot insygniów i dyplomów nadania do kancelarii Legii Honorowej, w związku z czym order jest dziś unikatem falerystycznym.

## Insygnia
Insygnia orderu Zjednoczenia to oznaka i gwiazda I klasy. Oznaka przypominała w pewnym stopniu insygnium Orderu Holandii: była to gwiazda z dwunastoma emaliowanymi na biało promieniami, między którymi znajdowało się 30 złotych strzał, a na nich złota wstęga z napisem: "A jamais" ("Na zawsze" /zjednoczone/). Złoty medalion środkowy awersu ukazywał tron cesarski niesiony przez orła napoleońskiego i otoczony herbami anektowanych w latach powstania orderu prowincji cesarstwa Piemont, Toskania, Holandia, Hamburg i Genewa. Medalion otoczony był napisem: "Tout pour l'Empire" ("Wszystko dla Cesarstwa"). Medalion środkowy rewersu ukazywał monogram założyciela "N" otoczony wieńcem laurowym i napisem: "A jamais". Oznaka była zawieszona na napoleońskiej koronie cesarskiej, z której wychodziły niebieskie wstęgi z napisem na awersie: "Napoléon", a na rewersie: "Fondateur".
Gwiazda I klasy, początkowo haftowana, później srebrna, miała 11 promieni, między którymi umieszczone były pęki strzał. W medalionie środkowym widniał tron cesarski awersu oznaki, ukoronowany napoleońską koroną,
Order noszony był na przejętej z Orderu Holandii błękitnej wstążce, przy I klasie z prawego ramienia na lewy bok.

## Odznaczeni
Spośród Polaków order otrzymali: ppor. Feliks Białkowski, ppłk Ludwik Bukowski, płk Józef Dwernicki, kpt. Seweryn Fredro (1813), kpt. Florian Gotartowski, Ludwik Gużkowski, kpt. Antoni Jankowski (1814), por. Józef Kęstowicz (1814), kpt. Dominik Kiełkiewicz (1814), płk Michał Kossecki, szef szw. Jan Leon Kozietulski (1813), gen. Zygmunt Kurnatowski (1814), por. Wiktor Lubański (1813), ppor. Stanisław Łącki (1814), ppor. Jan Kacper Krassowski (1814), płk Karol Madaliński, szwol. Józef Malinowski (1814), szef bat. Paweł Muchowski, szef szw. Kazimierz Oborski, ppor. Ignacy Ołtarzewski (1813), ppor. Aleksander Radziwiłł, kpt. Wiktor Roman (1814), kpt. Stanisław Rostworowski, szwol. Roch Rzuchowski (1813), kpt. Ambroży Mikołaj Skarżyński, ppor. Feliks Skarżyński (1814), ppor. Wincenty Smulski (1814), płk Zygmunt Karol Stryjeński (1814), szef szw. Wincenty Szeptycki (1811), płk Jan Tomicki, por. Piotr Wasilewski (1814), por. Michał Wilczek, kpt. Wolski, kpt. Tadeusz Wyleżyński-Trzaska (1814), por. Michał Zamoyski (1813), Wojciech Żukowski (1813), ks. Józef Poniatowski,  por. Bogusław Brykczyński,  ppor. Florian Niski, kpt. Tomasz Rudnicki, mjr Piotr Valentin d'Hauterive, Józef Poniński, gen. Wincenty Krasiński (1814), ppłk Józef Bonawentura Załuski (1813), ppłk Piotr Krasiński, mjr Jan Paweł Jerzmanowski (1813).

title: Order Cesarski Zjednoczenia

wikitext:
{{Odznaczenie infobox
 |nazwa          = Order Cesarski Zjednoczenia
''Ordre imperial de la Réunion''
 |awers          = Ordre de la Réunion.JPG
 |awers opis     = odznaki orderu
 |awers 2        =
 |awers 2 opis   =
 |rewers         =
 |rewers opis    =
 |rewers 2       =
 |rewers 2 opis  =
 |baretka        = Ordre Imperial de la Reunion Chevalier ribbon.svg
 |baretka opis   =
 |baretka 2      =
 |baretka 2 opis =
 |ustanowiono    = [[18 października]] [[1811]]
 |wycofano       = [[15 lipca]] [[1815]]
 |wielkość       =
 |kruszec        =
 |wydano         =
 |powiązane      = inne ordery ery napoleońskiej:
[[Legia Honorowa|Order Legii Honorowej]], [[Order Korony Żelaznej]], [[Order Unii]], [[Order Królewski Hiszpanii]], [[Order Korony Westfalii]], [[Order Obojga Sycylii]], [[Order Trzech Złotych Run]]
 |commons        = Category:Order of the Reunion
}}
'''Order Cesarski Zjednoczenia''', skr. '''Order Zjednoczenia'''{{r|tj}}, dawniej również '''Order Powtórnego Połączenia'''{{r|sł1|sł}} ([[język francuski|fr.]] ''Ordre impérial de la Réunion''){{r|tj}} – efemeryczne [[odznaczenie]] [[I Cesarstwo Francuskie|I Cesarstwa Francuskiego]], nadawane od 1812 do 1814 i w 1815<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.france-phaleristique.com/ordre_reunion.htm | tytuł = Ordre Imperial de la Réunion | opublikowany = france-phaleristique.com | język = fr | data dostępu = 2018-11-16}}</ref>, jako nagroda za osiągnięcia w służbie dla cesarza w wojsku, sądownictwie i administracji<ref name=tj>[[Tadeusz Romuald Jeziorowski|Tadeusz Jeziorowski]]: ''The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie''. Warszawa 2018, s. 55-59</ref>.

== Historia ==
Order został ustanowiony [[18 października]] [[1811]] przez [[cesarz]]a [[Napoleon Bonaparte|Napoleona I]] w czasie jego pobytu w [[Amsterdam]]ie po przymusowej [[abdykacja|abdykacji]] cesarskiego brata [[Ludwik Bonaparte|Ludwika I Holenderskiego]] jako króla "niepodległej" Holandii i połączeniu tego kraju z [[imperium]] napoleońskim, jako zastępcze odznaczenie po zniesieniu przez cesarza istniejącego od 1806 [[Order Unii|Orderu Holandii (Unii)]]. Był nadawany zarówno za zasługi wojenne jak cywilne. Order miał trzy klasy – Krzyż Wielki, Komandorię i Krzyż Kawalerski – przy czym liczba odznaczonych w każdej klasie została w pierwszych statutach ograniczona do 200 posiadaczy I, 1000 II i 10 000 III klasy<ref>[[Gustav Adolph Ackermann]], ''[https://reader.digitale-sammlungen.de/de/fs1/object/display/bsb10455010_00249.html Ordensbuch sämmtlicher in Europa blühender und erloschener Orden und Ehrenzeichen]'', Annaberg 1855, s. 213</ref>. 1/3 nadań każdej klasy była zarezerwowana dla [[obywatelstwo|obywateli]] holenderskich prowincji Cesarstwa, stąd order Zjednoczenia można w pewnej mierze uważać za odznaczenie holenderskie.

Pierwsze nadania miały miejsce 22 lutego 1812: I klasę otrzymały 64 osoby, a II – 74, głównie Holendrzy. 12 marca 1814 Napoleon nadał odznaczonym prawo do dziedzicznego tytułu [[Kawaler Cesarstwa]] oraz do pobierania 3000 [[frank francuski|franków]] rocznej [[renta|renty]].

Niedługo przed upadkiem imperium napoleońskiego order posiadało 1622 kawalerów (wśród nich 614 nie-Francuzów): 1364 odznaczonych III, 127 – II i 131 – I klasą. Po restauracji monarchii [[Burbonowie|burbońskiej]] order zniesiono, ale dozwolono nadal go nosić.

Został restytuowany w czasie [[100 dni Napoleona]] i ostatecznie zniesiony po powrocie Burbonów rozkazem króla [[Ludwik XVIII|Ludwika XVIII]] z 15 lipca 1815. Zarządzono zwrot insygniów i dyplomów nadania do kancelarii [[Legia Honorowa|Legii Honorowej]]<ref>{{Cytuj książkę | autor = [[Nicolas Charles Oudinot]] | tytuł = Considérations sur les ordres de Saint-Louis et du mérite militaire | miejsce = Paryż | data = 1833 | strony = 11-12 | język = fr | url = https://books.google.dk/books?id=-2xPJ8AGjVMC}}</ref>, w związku z czym order jest dziś unikatem falerystycznym.

== Insygnia ==
Insygnia orderu Zjednoczenia to oznaka i gwiazda I klasy. Oznaka przypominała w pewnym stopniu insygnium Orderu Holandii: była to gwiazda z dwunastoma [[emalia|emaliowanymi]] na biało promieniami, między którymi znajdowało się 30 złotych [[strzała|strzał]], a na nich złota wstęga z napisem: "A jamais" ("Na zawsze" /zjednoczone/). Złoty [[medalion (jubilerstwo)|medalion]] środkowy [[awers i rewers|awersu]] ukazywał [[tron]] cesarski niesiony przez orła napoleońskiego i otoczony [[herb]]ami [[aneksja|anektowanych]] w latach powstania orderu prowincji cesarstwa [[Piemont]], [[Toskania]], [[Holandia]], [[Hamburg]] i [[Genewa]]. Medalion otoczony był napisem: "Tout pour l'Empire" ("Wszystko dla Cesarstwa"). Medalion środkowy rewersu ukazywał [[monogram]] założyciela "N" otoczony [[wieniec laurowy|wieńcem laurowym]] i napisem: "A jamais". Oznaka była zawieszona na napoleońskiej koronie cesarskiej, z której wychodziły niebieskie wstęgi z napisem na awersie: "Napoléon", a na rewersie: "Fondateur".

Gwiazda I klasy, początkowo [[haft]]owana, później srebrna, miała 11 promieni, między którymi umieszczone były pęki strzał. W medalionie środkowym widniał tron cesarski awersu oznaki, ukoronowany napoleońską koroną,

Order noszony był na przejętej z Orderu Holandii błękitnej wstążce, przy I klasie z prawego ramienia na lewy bok.

== Odznaczeni ==
{{Kategoria główna|Odznaczeni Orderem Zjednoczenia}}
{{Kategoria główna|Polacy odznaczeni Orderem Zjednoczenia}}
Spośród Polaków order otrzymali: ppor. [[Feliks Białkowski]], ppłk [[Ludwik Bukowski]], płk [[Józef Dwernicki]], kpt. [[Seweryn Fredro]] (1813), kpt. [[Florian Gotartowski]], [[Ludwik Gużkowski]], kpt. [[Antoni Jankowski (szwoleżer)|Antoni Jankowski]] (1814), por. [[Józef Kęstowicz]] (1814), kpt. [[Dominik Kiełkiewicz]] (1814), płk [[Michał Kossecki]], szef szw. [[Jan Leon Kozietulski]] (1813), gen. [[Zygmunt Kurnatowski]] (1814), por. [[Wiktor Lubański]] (1813), ppor. [[Stanisław Łącki]] (1814), ppor. [[Jan Kacper Krassowski]] (1814), płk [[Karol Madaliński]], szwol. [[Józef Malinowski (żołnierz)|Józef Malinowski]] (1814), szef bat. [[Paweł Muchowski]], szef szw. [[Kazimierz Oborski (pułkownik)|Kazimierz Oborski]], ppor. [[Ignacy Ołtarzewski]] (1813), ppor. [[Aleksander Radziwiłł]], kpt. [[Wiktor Roman]] (1814), kpt. [[Stanisław Rostworowski]], szwol. [[Roch Rzuchowski]] (1813), kpt. [[Ambroży Mikołaj Skarżyński]], ppor. [[Feliks Skarżyński]] (1814), ppor. [[Wincenty Smulski]] (1814), płk [[Zygmunt Karol Stryjeński]] (1814), szef szw. [[Wincenty Szeptycki]] (1811), płk [[Jan Tomicki (1786–1847)|Jan Tomicki]], por. [[Piotr Wasilewski (oficer)|Piotr Wasilewski]] (1814), por. [[Michał Wilczek]], kpt. Wolski, kpt. [[Tadeusz Wyleżyński-Trzaska]] (1814), por. [[Michał Józef Zamoyski|Michał Zamoyski]] (1813), [[Wojciech Żukowski (oficer)|Wojciech Żukowski]] (1813)<ref name="sł1">{{Cytuj pismo | autor = [[Stanisław Łoza]] | tytuł = Dwa ordery | czasopismo = [[Żołnierz Polski]] | wolumin = Nr 13-14 (345-6). Rok V. 1923 | strony = 20-21 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/applet?mimetype=image%2Fx.djvu&sec=false&handler=djvu_html5&content_url=%2FContent%2F328287%2Findex.djvu&p=19}}</ref>, ks. [[Józef Poniatowski]],  por. [[Bogusław Brykczyński]],  ppor. [[Florian Niski]], kpt. [[Tomasz Rudnicki]], mjr [[Piotr Valentin d'Hauterive]], [[Józef Poniński]]<ref name="sł">{{Cytuj pismo | autor = [[Stanisław Łoza]] | tytuł = Order Obojga Sycylii zwany Neapolitańskim | czasopismo = [[Żołnierz Polski]] | wolumin = Nr 18 (350). Rok V. 1923 | strony = 17 | url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/applet?mimetype=image%2Fx.djvu&sec=false&handler=djvu_html5&content_url=%2FContent%2F404503%2Findex.djvu&p=16}}</ref>, gen. [[Wincenty Krasiński]] (1814), ppłk [[Józef Bonawentura Załuski]] (1813), ppłk [[Piotr Krasiński]]{{r|tj}}, mjr [[Jan Paweł Jerzmanowski]] (1813).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Arnhard Graf Klenau, ''Europäische Orden ab 1700'', München 1978

{{Francuskie odznaczenia}}
{{Falerystyka}}

[[Kategoria:Francuskie odznaczenia]]
[[Kategoria:Zniesione odznaczenia]]

title: Order Cesarski Zjednoczenia · Ordre imperial de la Réunion

Ustanowiono: 18 października 1811

Powiązane: inne ordery ery napoleońskiej: · Order Legii Honorowej, Order Korony Żelaznej, Order Unii, Order Królewski Hiszpanii, Order Korony Westfalii, Order Obojga Sycylii, Order Trzech Złotych Run


text:
# Mario Tronti
Mario Tronti (ur. 24 lipca 1931 w Rzymie, zm. 7 sierpnia 2023 w Ferentillo) – włoski filozof i polityk, jeden ze współtwórców operaizmu. Nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Rzymskim (Sapienzie).
Senator XI i XVII kadencji Senatu Republiki Włoskiej. W senacie XI kadencji (1992-1994) reprezentował Demokratyczną Partię Lewicy, a w senacie XVII kadencji (2013-2018) Partię Demokratyczną.

## Życiorys
Swoją działalność polityczną rozpoczął w latach 50, jako członek filli Włoskiej Partii Komunistycznej w Ostii, gdzie dał o sobie znać jako krytyk interpretacji myśli Gramsciego prezentowanej przez ówczesnego przewodniczącego partii, Palmiro Togliattiego. W 1961 r. uczestniczył, razem z Raniero Panzierim, w założeniu czasopisma „Quaderni rossi”. W 1963 r. przewodził większościowej grupie rozłamowców wewnątrz operaizmu, która opuściła redakcję „Quaderni rossi”, ze względu na spór wokół antymaterialistycznego zwrotu, który w myśli Trontiego objawił się poprzez zerwanie z teorią wartości opartej na pracy. W 1964 r. założył, razem z Antonio Negrim, czasopismo „Classe operaia”. Krajową, a następnie międzynarodową sławę przyniosła mu, wydana w 1966 r., książka Operai e capitale (Robotnicy i Kapitał), będąca zbiorem jego tekstów z lat 1962–1966, rozszerzoną w drugim wydaniu o teksty napisane do 1971 r. Praca ta stała się podstawowym źródłem twierdzeń charakteryzujących operaizm, takich jak strategia odmowy pracy najemnej czy teza o rozwoju kapitalizmu jako efektu samoorganizacji klasy robotniczej.

title: Mario Tronti

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko   = Mario Tronti
 |grafika           = Mario Tronti datisenato 2013.jpg
 |opis grafiki      = Oficjalne zdjęcie z 2013 r.
 |data urodzenia    = 24 lipca 1931
 |miejsce urodzenia = [[Rzym]]
 |data śmierci      = 7 sierpnia 2023
 |miejsce śmierci   = [[Ferentillo]]
 |funkcja           = Senator XI kadencji [[Senat (Włochy)|Senatu Republiki Włoskiej]]
 |partia            = [[Demokratyczna Partia Lewicy (Włochy)|Demokratyczna Partia Lewicy]]
 |od                = 15 kwietnia 1992
 |do                = 14 kwietnia 1994
 |poprzednik        =
 |następca          =
 |commons           =
 |quote             =
 |news              =
 |2 funkcja         = Senator XVII kadencji [[Senat (Włochy)|Senatu Republiki Włoskiej]]
 |2 partia          = [[Partia Demokratyczna (Włochy)|Partia Demokratyczna]]
 |2 od              = 5 marca 2013
 |2 do              = 22 marca 2018
}}
'''Mario Tronti''' (ur. [[24 lipca]] [[1931]] w [[Rzym]]ie, zm. [[7 sierpnia]] [[2023]] w [[Ferentillo]]<ref>[https://www.repubblica.it/politica/2023/08/07/news/mario_tronti_morto_politico_92_anni-410335343/ È morto a 92 anni Mario Tronti, politico e filosofo] {{lang|it}}</ref>) – włoski filozof i polityk, jeden ze współtwórców [[Autonomizm|operaizmu]]. Nauczyciel akademicki na [[Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”|Uniwersytecie Rzymskim (Sapienzie)]].

Senator XI i XVII kadencji [[Senat (Włochy)|Senatu Republiki Włoskiej]]. W senacie XI kadencji (1992-1994) reprezentował [[Demokratyczna Partia Lewicy (Włochy)|Demokratyczną Partię Lewicy]], a w senacie XVII kadencji (2013-2018) [[Partia Demokratyczna (Włochy)|Partię Demokratyczną]]<ref>{{Cytuj |tytuł = senato.it – Scheda di attività di Mario TRONTI – XI Legislatura |data dostępu = 2023-07-15 |opublikowany = www.senato.it |url = https://www.senato.it/leg/11/BGT/Schede/Attsen/00002430.htm}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = senato.it – Scheda di attività di Mario TRONTI – XVII Legislatura |data dostępu = 2023-07-15 |opublikowany = www.senato.it |url = https://www.senato.it/leg/17/BGT/Schede/Attsen/00002430.htm}}</ref>.

== Życiorys ==
Swoją działalność polityczną rozpoczął w latach 50, jako członek filli [[Włoska Partia Komunistyczna|Włoskiej Partii Komunistycznej]] w Ostii, gdzie dał o sobie znać jako krytyk interpretacji myśli Gramsciego prezentowanej przez ówczesnego przewodniczącego partii, [[Palmiro Togliatti]]ego<ref>{{Cytuj |autor = Davide Gallo Lassere |tytuł = Mario Tronti (1931–) |data = 2020 |data dostępu = 2023-07-15 |isbn = 978-1-315-14960-8 |wydawca = Routledge |s = 269 |doi = 10.4324/9781315149608-31/mario-tronti-1931–-davide-gallo-lassere |url = https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.4324/9781315149608-31/mario-tronti-1931%E2%80%93-davide-gallo-lassere}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Mario Tronti |tytuł = Some Questions around Gramsci’s Marxism (1958) |data = 2016-10-03 |data dostępu = 2023-07-15 |opublikowany = Viewpoint Magazine |url = https://viewpointmag.com/2016/10/03/some-questions-around-gramscis-marxism-1958/ |język = en}}</ref>. W 1961 r. uczestniczył, razem z Raniero Panzierim, w założeniu czasopisma „Quaderni rossi”<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Michele Filippini; Emilio Macchia |tytuł = Leaping Forward: Mario Tronti and the History of Political Workerism |data = 2012 |data dostępu = 2023-07-15 |isbn = 9789072076687 |wydawca = Jan van Eyck Academie |s = 8 |język = en}}</ref>. W 1963 r. przewodził większościowej grupie rozłamowców wewnątrz operaizmu, która opuściła redakcję „Quaderni rossi”, ze względu na spór wokół antymaterialistycznego zwrotu, który w myśli Trontiego objawił się poprzez zerwanie z [[Laborystyczna teoria wartości|teorią wartości opartej na pracy]]<ref>{{Cytuj |autor = Zbigniew Marcin Kowalewski |tytuł = Rozłam w operaizmie w świetle dynamiki włoskiego ruchu robotniczego w „czerwonym dziesięcioleciu” (1969–1980) |czasopismo = Praktyka Teoretyczna |data = 2015-12-15 |data dostępu = 2023-07-15 |issn = 2081-8130 |wolumin = 15 |numer = 1 |s = 177 |doi = 10.14746/prt.2015.1.5 |url = https://pressto.amu.edu.pl/index.php/prt/article/view/4681 |język = pl}}</ref>. W 1964 r. założył, razem z [[Antonio Negri]]m, czasopismo „Classe operaia”<ref name=":0" />. Krajową, a następnie międzynarodową sławę przyniosła mu, wydana w 1966 r., książka ''Operai e capitale'' (''Robotnicy i Kapitał''), będąca zbiorem jego tekstów z lat 1962–1966, rozszerzoną w drugim wydaniu o teksty napisane do 1971 r.<ref>{{Cytuj |autor = Matteo Mandarini |tytuł = Mario Tronti. Workers and Capital. Transl. [from Italian] by David Broder. Verso Books, London [etc.] 2019 (1971). xxxv, 364 pp. £70.00. (Paper: £19.99; E-book: £16.99). |czasopismo = International Review of Social History |data = 2020-12 |data dostępu = 2023-07-15 |issn = 0020-8590 |wolumin = 65 |numer = 3 |s = 547–550 |doi = 10.1017/S0020859020000681 |url = https://www.cambridge.org/core/journals/international-review-of-social-history/article/mario-tronti-workers-and-capital-transl-from-italian-by-david-broder-verso-books-london-etc-2019-1971-xxxv-364-pp-7000-paper-1999-ebook-1699/E615B342B4DD45C805E9A6E4EFE4C166 |język = en}}</ref> Praca ta stała się podstawowym źródłem twierdzeń charakteryzujących [[Autonomizm|operaizm]], takich jak strategia odmowy pracy najemnej czy teza o rozwoju kapitalizmu jako efektu samoorganizacji klasy robotniczej<ref>{{Cytuj |autor = Raffaele Sbardella |tytuł = The NEP of Classe Operaia (1980) |data = 2016-01-28 |data dostępu = 2023-07-15 |opublikowany = Viewpoint Magazine |url = https://viewpointmag.com/2016/01/28/the-nep-of-classe-operaia/ |język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Tronti, Mario}}
[[Kategoria:Włoscy senatorowie]]
[[Kategoria:Włoscy filozofowie XX wieku]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 2023]]

title: Mario Tronti

Data i miejsce urodzenia: 24 lipca 1931 · Rzym

Data i miejsce śmierci: 7 sierpnia 2023 · Ferentillo

Okres: od 15 kwietnia 1992 · do 14 kwietnia 1994

Przynależność polityczna:
Demokratyczna Partia Lewicy
Partia Demokratyczna


text:
# Romilly-sur-Aigre
Romilly-sur-Aigre – miejscowość i dawna gmina we Francji, w Regionie Centralnym, w departamencie Eure-et-Loir. W 2013 roku populacja gminy wynosiła 493 mieszkańców.
1 stycznia 2017 roku z połączenia dziewięciu ówczesnych gmin – Autheuil, Charray, Cloyes-sur-le-Loir, Douy, La Ferté-Villeneuil, Le Mée, Montigny-le-Gannelon, Romilly-sur-Aigre oraz Saint-Hilaire-sur-Yerre – utworzono nową gminę Cloyes-les-Trois-Rivières. Siedzibą gminy została miejscowość Cloyes-sur-le-Loir.
Wieś posłużyła E. Zoli za pierwowzór wsi Rognes, gdzie umieścił akcję swej niezwykle brutalnej powieści naturalistycznej pt. Ziemia – 15. części cyklu „Rougon-Macquartowie”.

title: Romilly-sur-Aigre

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Romilly-sur-Aigre
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Romilly-sur-Aigre
 |jednostka                       = miejscowość
 |zdjęcie                         = nie
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Region Centralny-Dolina Loary
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Eure-et-Loir]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Châteaudun|Châteaudun]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 28318
 |powierzchnia                    = 12,27 km²
 |rok                             = 2013
 |liczba ludności                 = 493
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 28220
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Eure-et-Loir
 |współrzędne                     = 47°59′N 01°17′E
 |commons                         = Category:Romilly-sur-Aigre
 |www                             =
}}
'''Romilly-sur-Aigre''' – miejscowość i dawna gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region Centralny-Dolina Loary|Regionie Centralnym]], w departamencie [[Eure-et-Loir]]. W 2013 roku populacja gminy wynosiła 493 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.insee.fr/fr/statistiques/2021173?geo=COM-28318 | tytuł = Populations légales 2013 | autor = | data = | opublikowany = INSEE | język = fr | data dostępu = 2017-01-31}}</ref>.

1 stycznia 2017 roku z połączenia dziewięciu ówczesnych gmin – [[Autheuil (Eure-et-Loir)|Autheuil]], [[Charray]], [[Cloyes-sur-le-Loir]], [[Douy]], [[La Ferté-Villeneuil]], [[Le Mée]], [[Montigny-le-Gannelon]], Romilly-sur-Aigre oraz [[Saint-Hilaire-sur-Yerre]] – utworzono nową gminę [[Cloyes-les-Trois-Rivières]]. Siedzibą gminy została miejscowość Cloyes-sur-le-Loir<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.eure-et-loir.gouv.fr/content/download/16844/120392/file/AP%20cr%C3%A9ation%20commune%20nouvelle%20de%20Cloyes%20les%20Trois%20Rivi%C3%A8res.pdf | tytuł = AP création commune nouvelle de Cloyes les Trois Rivières | autor = | data = | opublikowany = eure-et-loir.gouv.fr | język = fr | data dostępu = 2017-01-31}}</ref>.

Wieś posłużyła [[Émile Zola|E. Zoli]] za pierwowzór wsi Rognes, gdzie umieścił akcję swej niezwykle brutalnej powieści naturalistycznej pt. ''[[Ziemia (powieść)|Ziemia]]'' – 15. części cyklu „[[Rougon-Macquartowie]]”{{fakt|data=2017-01}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Châteaudun}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Eure-et-Loir]]

title: Romilly-sur-Aigre

Państwo: Francja

Region: Region Centralny-Dolina Loary

Departament: Eure-et-Loir

Okręg: Châteaudun


text:
# Obwód kirowohradzki
Obwód kirowohradzki (ukr. Кіровоградська область) – jeden z 24 obwodów Ukrainy. Leży w środkowej części Ukrainy, nad Dnieprem. Stolicą obwodu jest Kropywnycki.
Obwód na północy graniczy z obwodem połtawskim, na wschodzie i południowym wschodzie z dniepropietrowskim, na południu z mikołajowskim i odeskim, na zachodzie z winnickim.
Obwód w większości leży na terenie historycznej Ukrainy Prawobrzeżnej i Zaporoża. Zachodnie krańce leżą w granicach Podola.

## Podział administracyjny
Obwód dzieli się na 4 rejony:
1. aleksandryjski
2. hołowaniwski
3. kropywnycki
4. nowoukraiński

Do 19 lipca 2020 roku obwód dzielił się na 21 rejonów:
- aleksandryjski
- błahowiszczenski
- bobryniecki
- dobrowełyczkiwski
- dołyński
- hajworoński
- hołowaniwski
- kropywnycki
- kompanijiwski
- małowyskiwski
- nowhorodkiwski
- nowoarchanhelski
- nowomyrhorodzki
- nowoukraiński
- ołeksandriwski
- onufrijiwski
- petrowski
- switłowodski
- ustyniwski
- wilszański
- znamiański

oraz 4 miasta wydzielone: Kropywnycki, Aleksandria, Switłowodśk i Znamjanka.

## Demografia
Skład narodowościowy obwodu w 2001 roku:

1. Ukraińcy: 1014,6 tys. (90,1%)
2. Rosjanie: 83,9 tys. (7,5%)
3. Mołdawianie: 8,2 tys. (0,7%)
4. Białorusini: 5,5 tys. (0,5%)
5. Węgrzy: 2,9 tys. (0,3%)
6. Bułgarzy: 2,2 tys. (0,2%)
7. Żydzi: 1,1 tys. (0,1%)

## Historia
Historyczna przynależność administracyjna obszaru:
- 1566–1569:  Wielkie Księstwo Litewskie: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1569–1667:  Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1667–1672:  Carstwo Rosyjskie/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1672–1699:  Carstwo Rosyjskie/ Imperium Osmańskie/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie
- 1699–1721:  Carstwo Rosyjskie/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1721–1754:  Imperium Rosyjskie/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1754–1764:  Imperium Rosyjskie: Nowa Serbia, Nowosłobodzki Pułk Kozacki/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1764–1783:  Imperium Rosyjskie: gubernia noworosyjska/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1783–1793:  Imperium Rosyjskie/ Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
- 1793–1796:  Imperium Rosyjskie
- 1796–1803:  Imperium Rosyjskie: gubernia noworosyjska, gubernia kijowska, gubernia podolska
- 1803–1917:  Imperium Rosyjskie: gubernia chersońska, gubernia kijowska, gubernia podolska
- 1920–1922:  Ukraińska SRR
- 1922–1991:  ZSRR: Ukraińska SRR
- od 1991:  Ukraina: obwód kirowohradzki

## Największe miasta
1. Kropywnycki
2. Aleksandria
3. Switłowodsk
4. Znamianka
5. Dołyńska
6. Nowoukrainka
7. Hajworon
8. Nowomyrhorod
9. Mała Wyska
10. Bobryniec
11. Pomiczna
12. Błahowiszczenśke

title: Obwód kirowohradzki

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Obwód kirowohradzki
 |nazwa oryginalna                = {{k|uk|Кіровоградська область}}
 |dopełniacz nazwy                = obwodu kirowogradzkiego
 |jednostka                       = Obwód
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Coat of Arms of Kirovohrad Oblast.svg
 |flaga                           = Flag of Kirovohrad Oblast.svg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = UKR
 |siedziba                        = [[Kropywnycki]]
 |ISO 3166-2                      = UA-35
 |stanowisko zarządzającego       = przewodniczący-oda
 |zarządzający                    = Andrij Nazarenko
 |powierzchnia                    = 24 588 km²
 |rok                             = 2021
 |liczba ludności                 = 920 128<ref>{{Cytuj |url = https://web.archive.org/web/20210526125741/http://database.ukrcensus.gov.ua/PXWEB2007/ukr/publ_new1/2021/zb_chuselnist%202021.pdf |data dostępu = 2021-07-31 |język = uk |tytuł = Чисельність наявного населення України на 1 січня 2021 року}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           = BA; NA
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = [[rejon]]ów
 |1. podział                      = 4
 |mapa                            = Map of Ukraine political simple Oblast Kirowohrad.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Kirovohrad Oblast
 |www                             =
}}
'''Obwód kirowohradzki''' ({{w języku|uk|Кіровоградська область}}) – jeden z 24 obwodów [[Ukraina|Ukrainy]]. Leży w środkowej części Ukrainy, nad [[Dniepr]]em. Stolicą obwodu jest [[Kropywnycki]].

Obwód na północy graniczy z [[obwód połtawski|obwodem połtawskim]], na wschodzie i południowym wschodzie z [[Obwód dniepropetrowski|dniepropietrowskim]], na południu z [[obwód mikołajowski|mikołajowskim]] i [[obwód odeski|odeskim]], na zachodzie z [[obwód winnicki|winnickim]].

Obwód w większości leży na terenie historycznej [[Ukraina Prawobrzeżna|Ukrainy Prawobrzeżnej]] i [[Zaporoże (kraina)|Zaporoża]]. Zachodnie krańce leżą w granicach [[Podole|Podola]].

== Podział administracyjny ==
[[Plik:Kirovohrad Oblast 2020 subdivisions.jpg|mały|Rejony od 2020 roku]]
[[Plik:Kirovograd regions.svg|mały|Rejony do 2020 roku]]
Obwód dzieli się na 4 [[Rejon (Ukraina)|rejony]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Прийнято Постанову |data dostępu = 2025-06-11 |opublikowany = www.rada.gov.ua |url = https://www.rada.gov.ua/news/Novyny/196122.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Кіровоградська область – Децентралізація |url = https://decentralization.gov.ua/areas/0522}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Довідник КАТОТТГ |data dostępu = 2025-06-11 |opublikowany = directory.org.ua |url = https://directory.org.ua/territories/UA35000000000016081}}</ref>:

# [[Rejon aleksandryjski|aleksandryjski]]
# [[Rejon hołowaniwski|hołowaniwski]]
# [[Rejon kropywnycki|kropywnycki]]
# [[Rejon nowoukraiński|nowoukraiński]]

Do 19 lipca 2020 roku obwód dzielił się na 21 rejonów<ref>{{Cytuj |tytuł = Про утворення та ліквідацію районів |data dostępu = 2025-06-11 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/go/807-20 |język = uk}}</ref>:

* [[rejon aleksandryjski (1923–2020)|aleksandryjski]]
* [[rejon błahowiszczenski|błahowiszczenski]]
* [[rejon bobryniecki|bobryniecki]]
* [[rejon dobrowełyczkiwski|dobrowełyczkiwski]]
* [[rejon dołyński (obwód kirowohradzki)|dołyński]]
* [[rejon hajworoński|hajworoński]]
* [[rejon hołowaniwski (1923–2020)|hołowaniwski]]
* [[rejon kropywnycki (1923–2020)|kropywnycki]]
* [[rejon kompanijiwski|kompanijiwski]]
* [[rejon małowyskiwski|małowyskiwski]]
* [[Rejon nowhorodkiwski|nowhorodkiwski]]
* [[rejon nowoarchanhelski|nowoarchanhelski]]
* [[rejon nowomyrhorodzki|nowomyrhorodzki]]
* [[rejon nowoukraiński (1923–2020)|nowoukraiński]]
* [[rejon ołeksandriwski|ołeksandriwski]]
* [[rejon onufrijiwski|onufrijiwski]]
* [[rejon petrowski|petrowski]]
* [[rejon switłowodski|switłowodski]]
* [[rejon ustyniwski|ustyniwski]]
* [[rejon wilszański|wilszański]]
* [[rejon znamiański|znamiański]]

oraz 4 miasta wydzielone: [[Kropywnycki]], [[Aleksandria (obwód kirowohradzki)|Aleksandria]], [[Switłowodśk]] i [[Znamjanka]].

== Demografia ==
Skład narodowościowy obwodu w [[2001]] roku<ref>{{Cytuj | url=http://2001.ukrcensus.gov.ua/eng/results/general/nationality/Kirovohrad/ | tytuł=Всеукраїнський перепис населення 2001 | English version | Results | General results of the census | National composition of population | Kirovohrad re... | opublikowany=2001.ukrcensus.gov.ua | data dostępu=2017-11-25}}</ref>:
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=17em  |liczba=2 |
# [[Ukraińcy]]: 1014,6 tys. (90,1%)
# [[Rosjanie]]: 83,9 tys. (7,5%)
# [[Mołdawianie]]: 8,2 tys. (0,7%)
# [[Białorusini]]: 5,5 tys. (0,5%)
# [[Węgrzy]]: 2,9 tys. (0,3%)
# [[Bułgarzy]]: 2,2 tys. (0,2%)
# [[Żydzi]]: 1,1 tys. (0,1%)
}}

== Historia ==
Historyczna przynależność administracyjna obszaru:
* 1566–1569: [[Plik:Alex K Grundwald flags 1410-03.svg|tło|22px]] [[Wielkie Księstwo Litewskie]]: [[województwo kijowskie]], [[województwo bracławskie]]
* 1569–1667: [[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] [[Korona Królestwa Polskiego]], [[prowincja małopolska]]: [[województwo kijowskie]], [[województwo bracławskie]]
* 1667–1672: [[Plik:Flag of Oryol (variant).svg|tło|22px]] [[Carstwo Rosyjskie]]/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1672–1699: [[Plik:Flag of Oryol (variant).svg|tło|22px]] Carstwo Rosyjskie/[[Plik:Flag of the Ottoman Empire (1517-1844).svg|tło|22px]] [[Imperium Osmańskie]]/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie
* 1699–1721: [[Plik:Flag of Oryol (variant).svg|tło|22px]] Carstwo Rosyjskie/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1721–1754: {{Flaga|Rosja}} [[Imperium Rosyjskie]]/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1754–1764: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie: [[Nowa Serbia]], [[Nowosłobodzki Pułk Kozacki]]/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1764–1783: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie: [[gubernia noworosyjska]]/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1783–1793: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie/[[Plik:Alex K Kingdom of Poland-flag.svg|tło|22px]] Korona Królestwa Polskiego, prowincja małopolska: województwo kijowskie, województwo bracławskie
* 1793–1796: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie
* 1796–1803: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie: gubernia noworosyjska, [[gubernia kijowska]], [[gubernia podolska]]
* 1803–1917: {{Flaga|Rosja}} Imperium Rosyjskie: [[gubernia chersońska]], gubernia kijowska, gubernia podolska
* 1920–1922: {{Flaga|Ukraina|1919}} [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińska SRR]]
* 1922–1991: {{Państwo|ZSRR}}: Ukraińska SRR
* od 1991: {{Państwo|Ukraina}}: obwód kirowohradzki

== Największe miasta ==
[[Plik:Kirovograd Dvortsova 15 6 Osobnyak Maruschaka 01 (YDS 3016).jpg|mały|[[Kropywnycki]]]]
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=12em  |liczba=2 |
# [[Kropywnycki]]
# [[Aleksandria (Ukraina)|Aleksandria]]
# [[Switłowodśk|Switłowodsk]]
# [[Znamjanka|Znamianka]]
# [[Dołynśka|Dołyńska]]
# [[Nowoukrajinka|Nowoukrainka]]
# [[Hajworon]]
# [[Nowomyrhorod]]
# [[Mała Wyska]]
# [[Bobryniec]]
# [[Pomiczna]]
# [[Błahowiszczenśke]]
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.rks.kr.ua/ Portal obwodu kirowohradzkiego. Aktualności, informacje, katalog.]
* [http://www.kr-admin.gov.ua/ www.kr-admin.gov.ua]
* [https://sky.kr.ua/category/novyny-kirobl/ Informacje i aktualności obwodu kirowohradzki]

{{Ukraina|Kirowogradzki}}
{{Obwód kirowohradzki}}
{{Miasta obwodu kirowohradzkiego}}
{{Osiedla typu miejskiego obwodu kirowohradzkiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Obwód kirowogradzki| ]]

title: Obwód kirowohradzkiКіровоградська область

Herb: Flaga

Państwo: Ukraina

Siedziba: Kropywnycki

Przewodniczący ODA: Andrij Nazarenko

Tablice rejestracyjne: BA; NA


text:
# Monaster św. Mikołaja w Gródku
Monaster św. Mikołaja – żeński klasztor prawosławny w Gródku, podlegający jurysdykcji eparchii rówieńskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Jego przełożoną jest ihumenia Michalina (Zajeć).

## Historia
Klasztor został najprawdopodobniej założony w końcu XV wieku, jednak pierwsza pisemna wzmianka o jego funkcjonowaniu pochodzi z 1516, gdy Konstanty Ostrogski pisemnie potwierdził testament swojej teściowej Anastazji Holszańskiej (matki pierwszej żony, Tatiany), w którym ta przekazywała monasterowi wsie Wolnica i Gródek. Był to wówczas klasztor męski, prawdopodobnie założony – podobnie jak wiele innych monasterów w zachodniej części dzisiejszego państwa ukraińskiego – przez mnichów Monasteru Kijowsko-Pieczerskiego. W 1593 wieś Gródek wymieniono wśród majątków tegoż monasteru. Z kolei z 1650 pochodzi dokument króla Jana Kazimierza, wymieniający skit św. Eliasza w Gródku wśród świątyń legalnie należących do prawosławnych. Do klasztoru wielokrotnie przybywał Piotr Mohyła, spędzając w nim letnie miesiące. W 1651 rotmistrz Janicki napadł na monaster i obrabował go. W 1730 prawosławny skit św. Eliasza został definitywnie zamknięty, a jego główna cerkiew zamieniona w unicką świątynię św. Mikołaja.  Po III rozbiorze Polski, gdy Gródek razem z Wołyniem znalazł się pod panowaniem rosyjskim, cerkiew ponownie przejęli prawosławni. W zabudowaniach dawnego monasteru mieściło się muzeum, a następnie sanatorium.
W 1991 eparchia rówieńska Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego otrzymała budynki dawnego sanatorium i cerkwi z przeznaczeniem na ponowną organizację monasteru. W 1993 monaster otworzył biskup rówieński Ireneusz; doszło do poświęcenia domowej cerkwi św. Eliasza, zaś w obiektach klasztornych zamieszkało 13 riasofornych posłusznic, które miały stworzyć żeńską wspólnotę mniszą. Jej tymczasową przełożoną była siostra Nina, która 7 lipca tego samego roku złożyła wieczyste śluby mnisze z imieniem Michalina. 22 października 1993 otrzymała ona godność ihumeni.

title: Monaster św. Mikołaja w Gródku

wikitext:
{{Klasztor infobox
 |nazwa                    = Monaster św. Mikołaja
 |nazwa oryginalna         = Миколаївський Городоцький жіночий монастир
 |zabytek                  =
 |grafika                  = Horodok monastyr1.JPG
 |opis grafiki             = Widok ogólny
 |alt grafiki              =
 |państwo                  = UA-56
 |miejscowość              = [[Gródek (rejon rówieński)|Gródek]]
 |kościół                  = [[Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego]]
 |rodzaj klasztoru         = [[monaster]]
 |typ zakonu               = żeński
 |zakon                    =
 |prowincja                =
 |eparchia                 = [[Eparchia rówieńska (Patriarchat Moskiewski)|rówieńska]]
 |funkcja przełożonego     = [[Igumen|Ihumen]]ia
 |przełożony klasztoru     = Michalina (Zajeć)
 |klauzura                 = nie
 |liczba zakonników        =
 |rok liczby zakonników    =
 |liczba eremów            =
 |1. obiekt sakralny typ   = [[Cerkiew (budynek)|Cerkiew]]
 |1. obiekt sakralny nazwa = św. Mikołaja
 |2. obiekt sakralny typ   = Cerkiew
 |2. obiekt sakralny nazwa = św. Eliasza
 |3. obiekt sakralny typ   =
 |3. obiekt sakralny nazwa =
 |założyciel klasztoru     =
 |fundator                 =
 |styl                     =
 |materiał budowlany       =
 |data budowy              =
 |data zamknięcia          = XV w.
 |data zburzenia           =
 |data reaktywacji         = 1993
 |współrzędne              = 50°41′08″N 26°10′27″E
 |commons                  = Category:Monastery of Saint Nicholas, Horodok
 |www                      =
}}
'''Monaster św. Mikołaja''' – żeński [[klasztor]] [[Prawosławie|prawosławny]] w [[Gródek (rejon rówieński)|Gródku]], podlegający jurysdykcji [[Eparchia rówieńska (Patriarchat Moskiewski)|eparchii rówieńskiej]] [[Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego|Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego]]<ref name="ortho">[http://orthodox.org.ua/article/r%D1%96vnenska-%D1%94parkh%D1%96ya-1 РІВНЕНСЬКА єпархія]</ref>. Jego przełożoną jest ihumenia Michalina (Zajeć)<ref name="ortho"/>.

== Historia ==
Klasztor został najprawdopodobniej założony w końcu XV wieku<ref name="mon11">{{cytuj książkę |tytuł = Istoriko-krajewiedczeskij oczerk gorodokskogo Swiato-Nikołajewskogo żenskogo monastyria. Rowno-Gorodok| wydawca = Duchownaja linija| miejsce = Moskwa| rok = 2003| strony = 11–15| isbn = 5877850296}}</ref>, jednak pierwsza pisemna wzmianka o jego funkcjonowaniu pochodzi z 1516, gdy [[Konstanty Ostrogski (hetman)|Konstanty Ostrogski]] pisemnie potwierdził testament swojej teściowej Anastazji Holszańskiej (matki pierwszej żony, [[Tatiana Anna Holszańska|Tatiany]]), w którym ta przekazywała monasterowi wsie Wolnica i [[Gródek (rejon rówieński)|Gródek]]<ref name="mon11"/>. Był to wówczas klasztor męski, prawdopodobnie założony – podobnie jak wiele innych monasterów w zachodniej części dzisiejszego państwa ukraińskiego – przez mnichów [[Ławra Peczerska|Monasteru Kijowsko-Pieczerskiego]]. W 1593 wieś Gródek wymieniono wśród majątków tegoż monasteru. Z kolei z 1650 pochodzi dokument króla [[Jan II Kazimierz Waza|Jana Kazimierza]], wymieniający [[Skit (budowla)|skit]] św. Eliasza w Gródku wśród świątyń legalnie należących do prawosławnych<ref name="mon11"/>. Do klasztoru wielokrotnie przybywał [[Piotr Mohyła]], spędzając w nim letnie miesiące<ref>{{cytuj książkę |tytuł = Istoriko-krajewiedczeskij oczerk gorodokskogo Swiato-Nikołajewskogo żenskogo monastyria. Rowno-Gorodok| wydawca = Duchownaja linija| miejsce = Moskwa| rok = 2003| strony = 16| isbn = 5877850296}}</ref>. W 1651 rotmistrz Janicki napadł na monaster i obrabował go<ref name="mon17">{{cytuj książkę |tytuł = Istoriko-krajewiedczeskij oczerk gorodokskogo Swiato-Nikołajewskogo żenskogo monastyria. Rowno-Gorodok| wydawca = Duchownaja linija| miejsce = Moskwa| rok = 2003| strony = 17–22| isbn = 5877850296}}</ref>. W 1730 prawosławny skit św. Eliasza został definitywnie zamknięty, a jego główna cerkiew zamieniona w [[Unia brzeska|unicką]] świątynię św. Mikołaja<ref name="mon17"/>.  Po III rozbiorze Polski, gdy Gródek razem z [[Wołyń|Wołyniem]] znalazł się pod panowaniem rosyjskim, cerkiew ponownie przejęli prawosławni. W zabudowaniach dawnego monasteru mieściło się muzeum, a następnie sanatorium<ref name="mon17"/>.

W 1991 eparchia rówieńska Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego otrzymała budynki dawnego sanatorium i cerkwi z przeznaczeniem na ponowną organizację monasteru<ref name="mon17"/>. W 1993 monaster otworzył biskup rówieński [[Ireneusz (Seredni)|Ireneusz]]<ref>{{cytuj książkę |tytuł = Istoriko-krajewiedczeskij oczerk gorodokskogo Swiato-Nikołajewskogo żenskogo monastyria. Rowno-Gorodok| wydawca = Duchownaja linija| miejsce = Moskwa| rok = 2003| strony = 26| isbn = 5877850296}}</ref>; doszło do [[Poświęcenie kościoła|poświęcenia]] domowej cerkwi św. Eliasza, zaś w obiektach klasztornych zamieszkało 13 [[Posłusznik|riasofornych posłusznic]], które miały stworzyć żeńską wspólnotę mniszą. Jej tymczasową przełożoną była siostra Nina, która 7 lipca tego samego roku złożyła [[Postrzyżyny mnisze|wieczyste śluby mnisze]] z imieniem Michalina<ref name="mon23">{{cytuj książkę |tytuł = Istoriko-krajewiedczeskij oczerk gorodokskogo Swiato-Nikołajewskogo żenskogo monastyria. Rowno-Gorodok| wydawca = Duchownaja linija| miejsce = Moskwa| rok = 2003| strony = 23| isbn = 5877850296}}</ref>. 22 października 1993 otrzymała ona godność [[Igumen|ihumeni]]<ref name="mon23"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Gródek, Mikołaja}}
[[Kategoria:Klasztory prawosławne w obwodzie rówieńskim]]
[[Kategoria:Monastery w eparchii rówieńskiej Patriarchatu Moskiewskiego]]

title: Monaster św. MikołajaМиколаївський Городоцький жіночий монастир

Obwód: rówieński

Miejscowość: Gródek

Rodzaj klasztoru: monaster

Eparchia: rówieńska

Ihumenia: Michalina (Zajeć)

Klauzura: nie

Typ monasteru: żeński

Cerkiew:
św. Mikołaja
św. Eliasza

Data zamknięcia: XV w.


text:
# The Cry of the Children
The Cry of the Children – amerykański film z 1912 roku w reżyserii George'a Nicholsa.

## Wyróżnienia
| Rok wpisania | National Film Registry                                                                                |
| ------------ | -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| 2011         | Lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA utworzona przez National Film Preservation Board i przechowywana w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych |

title: The Cry of the Children

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = The Cry of the Children
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = dramatyczny
krótkometrażowy
film niemy
 |rok produkcji    = [[1912]]
 |data premiery    = 30 kwietnia 1912
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
 |czas trwania     = 29 min
 |reżyseria        = [[George Nichols]]
 |scenariusz       = [[Elizabeth Barrett Browning]] (pierwowzór literacki)
 |główne role      =
 |muzyka           =
 |zdjęcia          =
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''The Cry of the Children''' – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[film]] z [[1912 w filmie|1912]] roku w [[reżyser]]ii [[George Nichols|George'a Nicholsa]].

== Wyróżnienia ==
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!width=15|Rok wpisania
!width=500| [[National Film Registry]]
|-bgcolor=#FFFFFF
|align=center|'''2011'''
|'''Lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA utworzona przez [[National Film Preservation Board]]<ref>[https://www.loc.gov/programs/national-film-preservation-board/about-this-program oficjalna strona National Film Preservation Board]</ref> i  przechowywana w [[Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych|Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych]]'''<ref>{{Cytuj | url=https://www.loc.gov/programs/national-film-preservation-board/film-registry/complete-national-film-registry-listing/ | tytuł=Complete National Film Registry Listing - National Film Preservation Board | Programs | Library of Congress | opublikowany=www.loc.gov | język=en | data dostępu=2017-11-20}}</ref><ref>{{IMDb|tytuł nagrody|0002122|The Cry of the Childrenna imdb - zakładka nagrody}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|tytuł|0002122|The Cry of the Children}}
* {{Filmweb|tytuł|338807|The Cry of the Children}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1912 roku]]
[[Kategoria:Amerykańskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy krótkometrażowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy nieme]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Filmy w National Film Registry]]

title: The Cry of the Children

Gatunek: dramatyczny · krótkometrażowy · film niemy

Data premiery: 30 kwietnia 1912

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 29 min

Reżyseria: George Nichols

Scenariusz: Elizabeth Barrett Browning (pierwowzór literacki)


text:
# Lída Baarová
Lída Baarová, właśc. Ludmila Babková (ur. 7 września 1914 w Pradze, zm. 27 października 2000 w Salzburgu) – czeska aktorka, znana z romansu z Josephem Goebbelsem.

## Życiorys
Urodziła się 7 września 1914 w Pradze, wówczas części Austro-Węgier.
Studiowała aktorstwo w praskim konserwatorium i już w wieku 17 lat dostała swoją pierwszą rolę w filmie. Nagrała też kilka płyt.
Po odkryciu jej talentu przez niemieckie studia filmowe opuściła Pragę i udała się do Berlina. W 1934 została zaangażowana przez studio UFA. W Berlinie poznała niemieckiego aktora Gustava Fröhlicha, z którym zagrała w kilku filmach, m.in. w „Barcarole” (1935). Po sukcesie tego filmu Baarová dostała kilka ofert z Hollywood, ale nie przyjęła ich. Po zaręczynach z Fröhlichem oboje zamieszkali w domu na wyspie Schwanenwerder w Berlinie. W tym czasie poznała Josepha Goebbelsa i wdała się z nim w trwający ponad rok romans. Goebbels zamierzał rozwieść się dla niej z żoną Magdą, zrezygnować ze stanowiska w administracji hitlerowskiej i opuścić Niemcy. Adolf Hitler nie przyjął rezygnacji, a wkrótce potem Baarovej dano do zrozumienia, że jest w Niemczech osobą niepożądaną i zasugerowano jej opuszczenie terytorium Rzeszy.
Aktorka wyjechała do Pragi, a następnie, w 1941, do Włoch, gdzie zagrała w kilku filmach. Po zajęciu Włoch przez wojska amerykańskie wróciła do Pragi. W kwietniu 1945 pojechała do Niemiec, aby spotkać się ze swoim dawnym przyjacielem, sławnym aktorem niemieckim Hansem Albersem. W trakcie podróży została aresztowana przez żandarmerię amerykańską, osadzona w więzieniu w Monachium, a następnie ekstradowana do Czechosłowacji.
Tam za kolaborację z Niemcami podczas wojny została skazana na karę śmierci, zamienioną później na karę więzienia. W więzieniu odwiedzał ją często Jan Kopecký, bliski krewny jednego z prominentnych członków powojennego rządu Czechosłowacji, który załatwił zwolnienie aktorki z więzienia. Lída Baarová wyszła za Kopeckiego w 1949, w 1956 rozwiodła się z nim. Drugim jej mężem był austriacki profesor Kurt Lundwall, którego poślubiła w Salzburgu. Po jego śmierci w 1980 Baarová spędziła ostatnie 20 lat swojego życia samotnie. Pod koniec życia cierpiała na chorobę Parkinsona.

## Filmografia
- Sladké hořkosti Lídy Baarové (1995)
- The Bitter Tears of Petra von Kant (1970)
- Il Cielo brucia (1957)
- Retorno a la verdad (1957)
- El Batallón de las sombras (1957)
- Rapsodia de sangre (1957)
- Todos somos necesarios (1956)
- Viaje de novios (1956)
- La Mestiza (1956)
- Miedo (1956)
- Gli innocenti pagano (1953)
- Pietà per chi cade (1953)
- I Vitelloni (1953)
- La vendetta di una pazza (1952)
- Carne inquieta (1952)
- Gli amanti di Ravello (1950)
- La Bisarca (1944)
- L’ Ippocampo (1944)
- Il Cappello da prete (1944)
- Ti conosco, mascherina! (1943)
- Grazia (1943)
- Turbína (1941)
- Paličova dcera (1941)
- Za tichých nocí (1941)
- Dziewczyna w niebieskim (1940)
- Życie jest piękne (1940)
- Artur a Leontýna (1940)
- Ohnivé léto (1939)
- Die Geliebte (1939)
- Männer müssen so sein (1939)
- Maskovaná milenka (1939)
- Legenda miłosna (1938)

- Der Spieler – Roman eines Schwindlers (1938)
- Die Fledermaus (1937)
- Die Kronzeugin (1937)
- Panenství (1937)
- Lidé na kře (1937)
- Patrioten (1937)
- Unter Ausschluss der Öffentlichkeit (1937)
- Komediantská princezna (1936)
- Švadlenka (1936)
- Die Stunde der Versuchung (1936)
- Verräter (1936)
- Barcarole (1935)
- Leutnant Bobby, der Teufelskerl (1935)
- Einer zuviel an Bord (1935)
- Grandhotel Nevada (1934)
- Dokud máš maminku (1934)
- Zlatá Kateřina (1934)
- Na růžích ustláno (1934)
- Pán na roztrhání (1934)
- Pokušení paní Antonie (1934)
- Její lékař (1933)
- Sedmá velmoc (1933)
- Okénko (1933)
- Madla z cihelny (1933)
- Jsem děvče s čertem v těle (1933)
- Funebrák (1932)
- Malostranští mušketýři (1932)
- Růžové kombiné (1932)
- Šenkýřka u divoké krásky (1932)
- Na służbie u Sherlocka Holmesa (1932)
- Zapadlí vlastenci (1932)
- Kariéra Pavla Čamrdy (1931)
- Obraceni Ferdyše Pištory (1931)

title: Lída Baarová

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Lída Baarová
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Lída Baarová (1914-2000).jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Ludmila Babková
 |data urodzenia            = 7 września 1914
 |miejsce urodzenia         = [[Praga]]
 |data śmierci              = 27 października 2000
 |miejsce śmierci           = [[Salzburg]]
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |współmałżonek             = Jan Kopecký<br />[[Kurt Lundwall]]
 |lata aktywności           = 1931-1982
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Lída Baarová
 |www                       =
}}
'''Lída Baarová''', właśc. '''Ludmila Babková''' (ur. [[7 września]] [[1914]] w [[Praga|Pradze]], zm. [[27 października]] [[2000]] w [[Salzburg]]u) – [[Czechy|czeska]] aktorka, znana z romansu z [[Joseph Goebbels|Josephem Goebbelsem]].

== Życiorys ==
Urodziła się 7 września 1914 w Pradze, wówczas części [[Austro-Węgry|Austro-Węgier]].

Studiowała aktorstwo w [[Praga|praskim]] konserwatorium i już w wieku 17 lat dostała swoją pierwszą rolę w filmie. Nagrała też kilka płyt.

Po odkryciu jej talentu przez niemieckie studia filmowe opuściła Pragę i udała się do [[Berlin]]a. W 1934 została zaangażowana przez studio [[UFA]]. W Berlinie poznała niemieckiego aktora Gustava Fröhlicha, z którym zagrała w kilku filmach, m.in. w „Barcarole” (1935). Po sukcesie tego filmu Baarová dostała kilka ofert z [[Hollywood]], ale nie przyjęła ich. Po zaręczynach z Fröhlichem oboje zamieszkali w domu na wyspie Schwanenwerder w Berlinie. W tym czasie poznała [[Joseph Goebbels|Josepha Goebbelsa]] i wdała się z nim w trwający ponad rok romans. Goebbels zamierzał rozwieść się dla niej z żoną Magdą, zrezygnować ze stanowiska w administracji hitlerowskiej i opuścić [[Niemcy]]. [[Adolf Hitler]] nie przyjął rezygnacji, a wkrótce potem Baarovej dano do zrozumienia, że jest w Niemczech osobą niepożądaną i zasugerowano jej opuszczenie terytorium Rzeszy.

Aktorka wyjechała do Pragi, a następnie, w 1941, do [[Włochy|Włoch]], gdzie zagrała w kilku filmach. Po zajęciu Włoch przez wojska amerykańskie wróciła do Pragi. W kwietniu 1945 pojechała do Niemiec, aby spotkać się ze swoim dawnym przyjacielem, sławnym aktorem niemieckim [[Hans Albers|Hansem Albersem]]. W trakcie podróży została aresztowana przez żandarmerię amerykańską, osadzona w więzieniu w [[Monachium]], a następnie ekstradowana do [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]].

Tam za kolaborację z Niemcami podczas wojny została skazana na karę śmierci, zamienioną później na karę więzienia. W więzieniu odwiedzał ją często Jan Kopecký, bliski krewny jednego z prominentnych członków powojennego rządu Czechosłowacji, który załatwił zwolnienie aktorki z więzienia. Lída Baarová wyszła za Kopeckiego w 1949, w 1956 rozwiodła się z nim. Drugim jej mężem był austriacki profesor Kurt Lundwall, którego poślubiła w Salzburgu. Po jego śmierci w 1980 Baarová spędziła ostatnie 20 lat swojego życia samotnie. Pod koniec życia cierpiała na [[Choroba Parkinsona|chorobę Parkinsona]].

== Filmografia ==
{{kolumny
|col1=
* Sladké hořkosti Lídy Baarové (1995)
* The Bitter Tears of Petra von Kant (1970)
* Il Cielo brucia (1957)
* Retorno a la verdad (1957)
* El Batallón de las sombras (1957)
* Rapsodia de sangre (1957)
* Todos somos necesarios (1956)
* Viaje de novios (1956)
* La Mestiza (1956)
* Miedo (1956)
* Gli innocenti pagano (1953)
* Pietà per chi cade (1953)
* I Vitelloni (1953)
* La vendetta di una pazza (1952)
* Carne inquieta (1952)
* Gli amanti di Ravello (1950)
* La Bisarca (1944)
* L’ Ippocampo (1944)
* Il Cappello da prete (1944)
* Ti conosco, mascherina! (1943)
* Grazia (1943)
* [[Turbina (film)|Turbína]] (1941)
* Paličova dcera (1941)
* Za tichých nocí (1941)
* [[Dziewczyna w niebieskim]] (1940)
* [[Życie jest piękne (film 1940)|Życie jest piękne]] (1940)
* Artur a Leontýna (1940)
* Ohnivé léto (1939)
* Die Geliebte (1939)
* Männer müssen so sein (1939)
* Maskovaná milenka (1939)
* [[Legenda miłosna]] (1938)
|col2=
* Der Spieler – Roman eines Schwindlers (1938)
* Die Fledermaus (1937)
* Die Kronzeugin (1937)
* Panenství (1937)
* Lidé na kře (1937)
* Patrioten (1937)
* Unter Ausschluss der Öffentlichkeit (1937)
* Komediantská princezna (1936)
* Švadlenka (1936)
* Die Stunde der Versuchung (1936)
* Verräter (1936)
* Barcarole (1935)
* Leutnant Bobby, der Teufelskerl (1935)
* Einer zuviel an Bord (1935)
* Grandhotel Nevada (1934)
* Dokud máš maminku (1934)
* Zlatá Kateřina (1934)
* Na růžích ustláno (1934)
* Pán na roztrhání (1934)
* Pokušení paní Antonie (1934)
* Její lékař (1933)
* Sedmá velmoc (1933)
* Okénko (1933)
* Madla z cihelny (1933)
* Jsem děvče s čertem v těle (1933)
* Funebrák (1932)
* Malostranští mušketýři (1932)
* Růžové kombiné (1932)
* Šenkýřka u divoké krásky (1932)
* [[Na służbie u Sherlocka Holmesa]] (1932)
* Zapadlí vlastenci (1932)
* Kariéra Pavla Čamrdy (1931)
* Obraceni Ferdyše Pištory (1931)
}}

== Bibliografia ==
* Lída Baarová, L. (1992). ''Života sladké hořkosti''. Ostrawa, Sfinga.
* Josef Frais, J. (1998). ''Trojhvězdí nesmrtelných''. Praga, Formát.
* Motl, S. (2002). ''Prokleti Lidy Baarove''. Praga, Rybka.
* Škvorecký, J. (1983). ''Útěky: Vlastní životopis Lídy Baarové, jak jej vyprávela Josefu Škvoreckému''. Toronto, Sixty-Eight Publishers.
* Vávra, O. (1996). ''Podivný život režiséra: Obrazy vzpominek''. Praga, Prostor.

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0044673|Lída Baarová}}
* {{Filmweb|osoba|47721|Lída Baarová}}
* {{Kinobox|osoba|17882|Lída Baarová}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Baarová, Lída}}
[[Kategoria:Czeskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Aktorki związane z Pragą]]
[[Kategoria:Czescy kolaboranci III Rzeszy]]
[[Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1914]]
[[Kategoria:Zmarli w 2000]]

title: Lída Baarová

Imię i nazwisko: Ludmila Babková

Data i miejsce urodzenia: 7 września 1914 · Praga

Data i miejsce śmierci: 27 października 2000 · Salzburg

Zawód: aktorka

Współmałżonek: Jan Kopecký · Kurt Lundwall


text:
# Judy Peckham
Judith Peckham, z domu Canty (ur. 9 grudnia 1950) – australijska lekkoatletka, sprinterka i biegaczka średniodystansowa, trzykrotna medalistka igrzysk Wspólnoty Narodów, olimpijka.
Zdobyła srebrny medal w biegu na 400  metrów na uniwersjadzie w 1973 w Moskwie, przegrywając tylko z Nadieżdą Kolesnikową ze Związku Radzieckiego.
Na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 w Christchurch zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Charlene Rendina, Canty, Margaret Ramsay i Terri Cater), a w biegu na 400 metrów zajęła 5. miejsce. Zajęła 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Canty, Verna Burnard, Rendina i Bethanie Nail) na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu, a w biegu na 400 metrów odpadła w ćwierćfinale.
Zwyciężyła w biegu na 800 metrów oraz zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Nail, Denise Boyd, Maxine Corcoran i Peckham) na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1978 w Edmonton.
Była wicemistrzynią Australii w biegu na 400 metrów w 1972/1973 i 1975/1976 oraz w biegu na 800 metrów w 1976/1977, a także brązową medalistką w biegu na 400 metrów w 1974/1975.
Poprawiła rekord Australii w biegu na 400 metrów czasem 51,7 s uzyskanym 28 grudnia 1975 w Melbourne, a także dwukrotnie w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:25,56 uzyskanego 31 lipca 1976 w Montrealu.
Jej mąż Lawrie Peckham był również lekkoatletą, skoczkiem wzwyż, trzykrotnym mistrzem igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i trzykrotnym olimpijczykiem.

title: Judy Peckham

wikitext:
{{Inne znaczenia|australijskiej lekkoatletki ur. 1950|[[Judy Canty|Judy Canty – australijska lekkoatletka ur. 1931]]}}
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Judy Peckham
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 9 grudnia 1950
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 177 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|Australia}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska Wspólnoty Narodów]]}}
{{Medalista infobox/IWN|IWN|Edmonton|1978|lekkoatletyka|złoto|(bieg na 800 m)}}
{{Medalista infobox/IWN|IBWN|Christchurch|1974|lekkoatletyka|srebro|(sztafeta 4 × 400 m)}}
{{Medalista infobox/IWN|IWN|Edmonton|1978|lekkoatletyka|srebro|(sztafeta 4 × 400 m)}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1973|Moskwa 1973]]|bieg na 400 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Judith Peckham''', z domu '''Canty''' (ur. [[9 grudnia]] [[1950]]<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/64495 | tytuł = Judy Canty | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2020-09-13}}</ref>) – australijska [[lekkoatletyka|lekkoatletka]], [[sprint]]erka i [[Bieg średniodystansowy|biegaczka średniodystansowa]], trzykrotna medalistka igrzysk Wspólnoty Narodów, olimpijka.

Zdobyła srebrny medal w [[Bieg na 400 metrów|biegu na 400  metrów]] na [[Letnia Uniwersjada 1973|uniwersjadzie w 1973]] w Moskwie, przegrywając tylko z [[Nadieżda Iljina|Nadieżdą Kolesnikową]] ze Związku Radzieckiego<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|wsgw}} | tytuł = World Students Games (Universiade – Women) | opublikowany = GBRAthletics | język = en| data dostępu = 2020-09-13}}</ref>.

Na [[Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1974|igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974]] w [[Christchurch]] zdobyła srebrny medal w [[Sztafeta 4 × 400 metrów|sztafecie 4 × 400 metrów]] (w składzie: [[Charlene Rendina]], Canty, [[Margaret Ramsay]] i [[Terri Cater]]), a w biegu na 400 metrów zajęła 5. miejsce<ref name="cg">{{cytuj| url = https://thecgf.com/results/athletes/40542 |tytuł = Judith Peckham |data dostępu = 2020-09-13|opublikowany = thecgf.com |język = en}}</ref>. Zajęła 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Canty, [[Verna Burnard]], Rendina i [[Bethanie Nail]]) na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976|igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu]], a w biegu na 400 metrów odpadła w ćwierćfinale<ref name="ol"/>.

Zwyciężyła w [[Bieg na 800  metrów|biegu na 800 metrów]] oraz zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Nail, [[Denise Boyd]], [[Maxine Corcoran]] i Peckham) na [[Igrzyska Wspólnoty Narodów 1978|igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1978]] w Edmonton<ref name="cg"/>.

Była wicemistrzynią Australii w biegu na 400 metrów w 1972/1973 i 1975/1976 oraz w biegu na 800 metrów w 1976/1977, a także brązową medalistką w biegu na 400 metrów w 1974/1975<ref>{{Cytuj | url = http://athletics.possumbility.com/athletes/athlete114.htm | tytuł = Judith 'Judy' PECKHAM (Canty) (Vic) Female  b. 9 Dec 1950  | opublikowany = Australian Athletics | język = en | data dostępu = 2020-09-13}}</ref>.

Poprawiła rekord Australii w biegu na 400 metrów czasem 51,7 s uzyskanym 28 grudnia 1975 w Melbourne, a także dwukrotnie w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:25,56 uzyskanego 31 lipca 1976 w Montrealu<ref>{{Cytuj książkę| nazwisko = Waśko| imię = Janusz| nazwisko2 = Brant| imię2 = John| nazwisko3 = Csiki| imię3 = Györgyi| nazwisko4 = Socha| imię4 = Andrzej|tytuł = Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012 | data = 2013 | miejsce = Zamość| strony = 227 i 369 | język = en | isbn = 978-83-62033-30-0}}</ref>.

Jej mąż [[Lawrie Peckham]] był również lekkoatletą, [[Skok wzwyż|skoczkiem wzwyż]], trzykrotnym mistrzem igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i trzykrotnym olimpijczykiem<ref name="ol"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Mistrzynie igrzysk Wspólnoty Narodów w biegu na 800 metrów}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Peckham, Judy}}
[[Kategoria:Australijscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Australijscy średniodystansowcy]]
[[Kategoria:Australijscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1974]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Wspólnoty Narodów 1978]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1973]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]

title: · Judy Peckham

Data urodzenia: 9 grudnia 1950

title: Dorobek medalowy

złoto: Edmonton 1978 · lekkoatletyka · (bieg na 800 m)

srebro: Christchurch 1974 · lekkoatletyka · (sztafeta 4 × 400 m)

srebro: Edmonton 1978 · lekkoatletyka · (sztafeta 4 × 400 m)


text:
# Diagram Grotriana
Diagram Grotriana – obrazowe przedstawienie degeneracji poziomów energetycznych elektronu w atomie. Diagram Grotriana zawiera w sposób symboliczny informacje o:
- poziomach energetycznych w atomie
- głównej liczbie kwantowej n
- pobocznej liczbie kwantowej l (przez podpowłoki zgodnie z oznaczeniami spektroskopowymi s, p, d, f, h)
- dozwolonych przejściach pomiędzy stanami atomu

Diagram został przedstawiony po raz pierwszy przez Waltera Grotriana w wydanej w 1928 książce Graphische Darstellung der Spektren von Atomen und Ionen mit ein, zwei und drei Valenzelektronen.

title: Diagram Grotriana

wikitext:
[[Plik:Grotrian H.svg|300px|right|thumb|Diagram Grotriana opisujący poziomy energetyczne w atomie wodoru wraz z [[przejścia dipolowe|przejściami dipolowymi]]]]
'''Diagram Grotriana''' – obrazowe przedstawienie degeneracji poziomów energetycznych [[elektron]]u w [[atom]]ie<ref>{{Cytuj stronę | url = http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbase/Atomic/grotrian.html | tytuł = Atomic Energy Level Diagrams  | autor = R Nave | data dostępu = 2021-06-25}}</ref>. Diagram Grotriana zawiera w sposób symboliczny informacje o:
* poziomach energetycznych w atomie
* głównej [[liczba kwantowa|liczbie kwantowej]] n
* pobocznej liczbie kwantowej l (przez podpowłoki zgodnie z oznaczeniami [[spektroskopia|spektroskopowymi]] s, p, d, f, h)
* dozwolonych przejściach pomiędzy stanami atomu

Diagram został przedstawiony po raz pierwszy przez [[Walter Grotrian|Waltera Grotriana]] w wydanej w 1928 książce ''Graphische Darstellung der Spektren von Atomen und Ionen mit ein, zwei und drei Valenzelektronen''<ref>{{cytuj książkę |nazwisko=Grotrian |imię=Walter |rok=1928 |tytuł=Graphische Darstellung der Spektren von Atomen und Ionen mit ein, zwei und drei Valenzelektronen: Zweiter Teil |seria=Struktur der Materie in Einzeldarstellungen | tom=7 |url=https://books.google.com/books?id=lKWSBwAAQBAJ |język= de |miejsce=Berlin |wydawca=[[Springer-Verlag]] |isbn=9783642907418}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[serie widmowe wodoru]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Spektroskopia]]
[[Kategoria:Fizyka atomowa]]


text:
# Jerzy Chmiel
Jerzy Chmiel (ur. 5 października 1935, zm. 6 sierpnia 2016) – ksiądz katolicki, biblista, doktor habilitowany nauk teologicznych.

## Życiorys
W latach 1953–1958 studiował w seminarium duchownym archidiecezji krakowskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1958 z rąk abp. Eugeniusza Baziaka. W latach 1961–1968 studiował w Rzymie m.in. w Papieskim Instytucie Biblijnym i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Wykładowca Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie od 1968, a od 1975 kierownik katedry Hermeneutyki Biblijnej i Judaizmu oraz docent tej uczelni.
Wielokrotnie sprawował funkcję dziekana Wydziału Teologicznego PAT. Od 1997 prorektor tej uczelni. Od 1982 redaktor kwartalnika "Ruch Biblijny i Liturgiczny". Założyciel Studium Syndonologicznego przy Polskim Towarzystwie Teologicznym, prezes PTT w latach 1977-1987. Autor około 400 prac z teologii biblijnej.
11 sierpnia 2016 został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera IIb-zach.).

title: Jerzy Chmiel

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Jerzy Chmiel
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Prezbiter
 |grafika                 = Jerzy Chmiel, 2008.jpg
 |opis grafiki            = ks. prof. Jerzy Chmiel
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  = Ne quid nimis
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Polska]]
 |data urodzenia          = 5 października 1935
 |miejsce urodzenia       = Kraków
 |data śmierci            = 6 sierpnia 2016
 |miejsce śmierci         = Kraków
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Kierownik katedry Hermeneutyki Biblijnej i Judaizmu UPJPII
 |1. funkcja - okres      = 1975-2009
 |2. funkcja              = Prorektor PAT (obecnie UPJPII)
 |2. funkcja - okres      = 1997-2001
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = Archidiecezja Krakowska
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 22 czerwca 1958 z rąk abp. Eugeniusza Baziaka
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Jerzy Chmiel''' (ur. [[5 października]] [[1935]], zm. 6 sierpnia 2016<ref>{{Cytuj|tytuł=Wydawnictwo PETRUS – Zmarł ks. prof. Jerzy Chmiel, wybitny biblista polski, autor książki ”Trudne miejsca w Biblii”|data dostępu=2016-08-08|opublikowany=www.wydawnictwopetrus.pl|url=http://www.wydawnictwopetrus.pl/zmarl-ks--prof--jerzy-chmiel--wybitny-biblista-polski--autor-ksiazki--rdquo-trudne-miejsca-w-biblii-rdquo-,350,a.html}}</ref>) – ksiądz [[Kościół katolicki|katolicki]], [[Biblistyka|biblista]], [[Habilitacja|doktor habilitowany]] [[Teologia|nauk teologicznych]].

== Życiorys ==
W latach 1953–1958 studiował w [[Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej|seminarium duchownym archidiecezji krakowskiej]]. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1958 z rąk abp. [[Eugeniusz Baziak|Eugeniusza Baziaka]]. W latach 1961–1968 studiował w [[Rzym]]ie m.in. w [[Papieski Instytut Biblijny|Papieskim Instytucie Biblijnym]] i na [[Papieski Uniwersytet Gregoriański|Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim]]. Wykładowca [[Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie|Papieskiej Akademii Teologicznej]] w Krakowie od 1968, a od 1975 kierownik katedry Hermeneutyki Biblijnej i Judaizmu oraz docent tej uczelni<ref>{{ludzie nauki|75136|osoba=dr hab. Jerzy Chmiel|data dostępu=2016-08-17}}</ref>.

Wielokrotnie sprawował funkcję dziekana [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II|Wydziału Teologicznego PAT]]. Od 1997 prorektor tej uczelni. Od 1982 redaktor kwartalnika "[[Ruch Biblijny i Liturgiczny]]". Założyciel [[Studium Syndonologiczne]]go przy [[Polskie Towarzystwo Teologiczne w Krakowie|Polskim Towarzystwie Teologicznym]], prezes PTT w latach 1977-1987. Autor około 400 prac z teologii biblijnej.

11 sierpnia 2016 został pochowany na [[cmentarz Rakowicki|cmentarzu Rakowickim w Krakowie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.upjp2.edu.pl/?q=komunikaty/zmar%C5%82-ks-doc-dr-hab-jerzegy-chmiel-6-viii-2016 | tytuł = Zmarł ks. doc. dr hab. Jerzy Chmiel 6 VIII 2016 | opublikowany = upjp2.edu.pl | data dostępu = 2016-08-17}}</ref> (kwatera IIb-zach.).
[[Plik:Grób ks. Jerzego Chmiela.jpg|mały|Grób ks. Jerzego Chmiela na cmentarzu Rakowickim]]
== Bibliografia ==
* ''[[Encyklopedia Krakowa]]'', [[Wydawnictwo Naukowe PWN|wyd. PWN]], Warszawa-Kraków 2000.
* ''Różaniec. Rozważania'' (wspólnie z: bp [[Jan Szkodoń]], dr Paweł Piotrowski, prof. Andrzej Witko), Kraków 2008
* [http://www.wydawnictwopetrus.pl/chmiel-jerzy,21,autor.html Ks. Jerzy Chmiel]
* ''Trudne miejsca w Biblii'', Kraków 2009 (wyd.I), 2015 (wyd.II), Wydawnictwo PETRUS

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Chmiel, Jerzy}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Duchowni archidiecezji krakowskiej]]
[[Kategoria:Polscy bibliści]]
[[Kategoria:Polscy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Prorektorzy uczelni w Polsce]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie]]
[[Kategoria:Zmarli w 2016]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie]]

title: Jerzy Chmiel

Kraj działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 5 października 1935 · Kraków

Data i miejsce śmierci: 6 sierpnia 2016 · Kraków

Miejsce pochówku: Cmentarz Rakowicki w Krakowie

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: Archidiecezja Krakowska


text:
# Polycentropus soniae
Polycentropus soniae – gatunek chruścika z rodziny przyocznicowatych i podrodziny Polycentropodinae.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2011 roku przez Stevena W. Hamiltona i Ralpha W. Holzenthala na łamach „ZooKeys”. Jako lokalizację typową wskazano stację ekologiczną Rio Mãe Catira na północ od Porto de Cima w brazylijskim stanie Paraná. Epitet gatunkowy nadano na cześć entomolog, Sonii N. Lazzari.
Chruścik o ciemnobrązowym do czarnego ciele i odnóżach. Skrzydło przednie osiąga od 6 do 7 mm długości. Brak na skrzydle łatek z jaśniejszych szczecinek, dominują delikatne szczecinki czarne. Odwłok samca ma szerokie, prawie trójkątne w widoku bocznym, a w widoku brzusznym trapezowate z bardzo słabo przewężonymi pośrodku bokami oraz lekko wklęśniętym brzegiem tylnym dziewiąte sternum. Długa, nieco dłuższa niż wysokość odwłoka, prawie prosta, w widoku grzbietowym na niemal całej długości równośrednicowa i tylko u szczytu stopniowo zwężona przysadka pośrednia ma lekko rozszerzoną nasadę. Przysadka preanalna ma bardzo krótki, u szczytu zaokrąglony wyrostek mezolateralny połączony szeroko podstawą z doogonowo skierowanym, szeroko-palcowatym wyrostkiem mezowentralnym tejże przysadki. Przysadka dolna jest w widoku brzusznym owalna z wydatnym, zaostrzonym kolcem kaudalnomezalnym, z kolei w widoku bocznym krótka, kwadratowawa, o niskiej, od góry prostej flance grzbietowo-bocznej oraz szerokim i nasadowo umieszczonym kolcu mezowentralnym. Krótka fallobaza ma wąski wyrostek wierzchołkowo-brzuszny z jednym szczytem, wąskie pasmo zesklerotyzowane endoteki i szeroki w widoku grzbietowym skleryt fallotremy. Y-kształtny skleryt subfalliczny ma nóżkę z szerokimi wypustkami bocznymi i długie ramiona.
Owad neotropikalny, endemiczny dla Brazylii.

title: Polycentropus soniae

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Polycentropus soniae''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Steven Hamilton|Hamilton]] et [[Ralph Holzenthal|Holzenthal]], 2011
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[chruściki]]
 |podrząd                = [[Annulipalpia]]
 |nadrodzina             = [[Hydropsychoidea]]
 |rodzina                = [[przyocznicowate]]
 |podrodzina             = [[Polycentropodinae]]
 |rodzaj                 = ''[[Polycentropus]]''
 |gatunek                = ''Polycentropus soniae''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Polycentropus soniae''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[chruściki|chruścika]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[przyocznicowate|przyocznicowatych]] i podrodziny [[Polycentropodinae]].

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2011 roku przez [[Steven Hamilton|Stevena W. Hamiltona]] i [[Ralph Holzenthal|Ralpha W. Holzenthala]] na łamach „[[ZooKeys]]”. Jako [[miejsce typowe|lokalizację typową]] wskazano stację ekologiczną [[Rio Mãe Catira]] na północ od [[Porto de Cima]] w [[Brazylia|brazylijskim]] stanie [[Parana (stan)|Paraná]]. [[Binominalne nazewnictwo gatunków|Epitet gatunkowy]] nadano na cześć entomolog, [[Sonia N. Lazzari|Sonii N. Lazzari]]{{r|hh}}.

Chruścik o ciemnobrązowym do czarnego ciele i [[odnóża]]ch. Skrzydło przednie osiąga od 6 do 7 mm długości. Brak na skrzydle łatek z jaśniejszych szczecinek, dominują delikatne szczecinki czarne. [[Odwłok]] samca ma szerokie, prawie trójkątne w widoku bocznym, a w widoku brzusznym trapezowate z bardzo słabo przewężonymi pośrodku bokami oraz lekko wklęśniętym brzegiem tylnym dziewiąte [[sternum]]. Długa, nieco dłuższa niż wysokość odwłoka, prawie prosta, w widoku grzbietowym na niemal całej długości równośrednicowa i tylko u szczytu stopniowo zwężona [[przysadka pośrednia]] ma lekko rozszerzoną nasadę. [[Przysadka preanalna]] ma bardzo krótki, u szczytu zaokrąglony wyrostek mezolateralny połączony szeroko podstawą z doogonowo skierowanym, szeroko-palcowatym wyrostkiem mezowentralnym tejże przysadki. [[Przysadka dolna]] jest w widoku brzusznym owalna z wydatnym, zaostrzonym kolcem kaudalnomezalnym, z kolei w widoku bocznym krótka, kwadratowawa, o niskiej, od góry prostej flance grzbietowo-bocznej oraz szerokim i nasadowo umieszczonym kolcu mezowentralnym. Krótka [[fallobaza]] ma wąski wyrostek wierzchołkowo-brzuszny z jednym szczytem, wąskie pasmo zesklerotyzowane [[endoteka|endoteki]] i szeroki w widoku grzbietowym [[skleryt]] [[fallotrema|fallotremy]]. Y-kształtny [[skleryt subfalliczny]] ma nóżkę z szerokimi wypustkami bocznymi i długie ramiona{{r|hh}}.

Owad [[kraina neotropikalna|neotropikalny]], [[endemit|endemiczny]] dla [[Brazylia|Brazylii]]{{r|hh}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="hh">{{Cytuj pismo | autor = Steven W. Hamilton, Ralph W. Holzenthal | tytuł = Twenty-four new species of Polycentropus (Trichoptera, Polycentropodidae) from Brazil | czasopismo = ZooKeys | wolumin = 76 | strony = 1-53 | data = 2011 | doi = 10.3897/zookeys.76.790}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Polycentropodidae]]
[[Kategoria:Chruściki Ameryki Południowej]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Brazylii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2011 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: chruściki

Podrząd: Annulipalpia

Nadrodzina: Hydropsychoidea

Rodzina: przyocznicowate

Podrodzina: Polycentropodinae

Rodzaj: Polycentropus

Gatunek: Polycentropus soniae


text:
# Oda (muzyka)
Oda – forma muzyczna wokalno-instrumentalna zbliżona do kantaty i występująca od 1650 zwłaszcza w muzyce angielskiej. Wcześniej pojawiła się w frottolach Ottaviana Petrucciego jako pieśń strofkowa utrzymana w heptametrze jambicznym.
Przykładami ód są „Oda na dzień św. Cecylii” Henry’ego Purcella, „Oda do radości” z IX symfonii Ludwiga van Beethovena oraz „Welcome, vicegerent of the mighty King”, którą Purcell napisał mając 11 lat.

title: Oda (muzyka)

wikitext:
{{Inne znaczenia|formy muzycznej|[[oda|inne znaczenia tego słowa]]}}
'''Oda''' – [[forma muzyczna]]{{odn|Chodkowski|2006|s=622}} wokalno-instrumentalna{{r|pwn}} zbliżona do [[kantata|kantaty]] i występująca od 1650{{odn|Śledziński|1981|s=698}} zwłaszcza w muzyce angielskiej{{r|pwn}}. Wcześniej pojawiła się w [[frottola]]ch [[Ottaviano Petrucci|Ottaviana Petrucciego]]{{odn|Chodkowski|2006|s=622}} jako [[pieśń (forma muzyczna)|pieśń]] strofkowa utrzymana w [[heptametr]]ze [[metrum jambiczne|jambicznym]]{{odn|Śledziński|1981|s=698}}.

Przykładami ód są „{{link-interwiki|Oda na dzień św. Cecylii|Q=Q2933000}}” [[Henry Purcell|Henry’ego Purcella]]{{odn|Chodkowski|2006|s=622}}, „[[Oda do radości]]” z ''[[IX symfonia Beethovena|IX symfonii]]'' [[Ludwig van Beethoven|Ludwiga van Beethovena]]{{odn|Śledziński|1981|s=698}} oraz „Welcome, vicegerent of the mighty King”, którą Purcell napisał mając 11 lat{{r|britannica}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="pwn">{{Encyklopedia PWN |tytuł = oda |id = 4009341 |data dostępu = 2024-08-24}}</ref>
<ref name="britannica">{{Encyklopedia Britannica |tytuł = ode |id = art/ode-vocal-music |data dostępu = 2024-08-24}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |tytuł = Encyklopedia muzyki |inni = [[Andrzej Chodkowski]] (red.) |rok = 2006 |wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN |miejsce = Warszawa |isbn = 83-01-13410-0 |odn = {{odn/id|Chodkowski|2006}}}}
* {{Cytuj książkę |tytuł = Mała encyklopedia muzyki |inni=[[Stefan Śledziński]] (red.) |rok = 1981 |wydawca = PWN |miejsce = Warszawa |isbn = 83-01-00958-6 |odn = {{odn/id|Śledziński|1981}}}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Formy wokalne]]