text:
# With a Child’s Heart
With a Child’s Heart – singel Michaela Jacksona z albumu Music & Me.

## Lista utworów
1. „With a Child’s Heart”
2. „Morning Glow” (Utwór został użyty w Broadwayowskim Musicalu - „Pippin”)

## Notowania
| Lista (1973)                         | Najwyższa pozycja |
| ------------------------------------ | ----------------- |
| U.S. Billboard Hot 100               | 50                |
| U.S. Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs | 14                |
| U.S. Billboard Cash Box              | 37                |
| Turkey Top 20 Chart                  | 13                |

## Twórcy

### With a Child’s Heart
Wokal: Michael Jackson

Kompozytor: Sylvia Moy, Henry Cosby, Vicki Basemore

Produkcja: Freddie Perren i Fonce Mizell

Aranżacja: Freddie Perren

### Morning Glow
Wokal: Michael Jackson

Kompozytor: Stephen Schwartz

Produkcja: Bob Gaudio

Aranżacja: Dave Blumberg

title: With a Child’s Heart

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = With a Child’s Heart
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Michael Jackson]]
 |album                     = [[Music & Me (album Michaela Jacksona)|Music & Me]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = Kwiecień [[1973]]
 |nagrywany                 = [[1972]]
 |gatunek                   = [[soul]]
 |długość                   = 3:34
 |wytwórnia                 = [[Motown Records|Motown]]
 |producent                 = [[Henry Cosby]]
 |format                    = 7”, 12"
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Ben (singel)|Ben]]
 |następny singel           = [[Morning Glow]]
 |rok poprzedniego singla   = 1972
 |rok 1. wydania            = 1973
 |rok następnego singla     = 1973
}}
'''With a Child’s Heart''' – singel [[Michael Jackson|Michaela Jacksona]] z albumu ''[[Music & Me (album Michaela Jacksona)|Music & Me]]''.

== Lista utworów ==
# „With a Child’s Heart”
# „[[Morning Glow]]” (Utwór został użyty w Broadwayowskim Musicalu - „Pippin”)
== Notowania ==
{|class="wikitable sortable"
!align="left"|Lista (1973)
!align="center"|Najwyższa
pozycja
|-
|align="left"|U.S. ''Billboard'' [[Hot 100]]
|align="center"|50
|-
|align="left"|U.S. ''Billboard'' [[Hot R&B/Hip-Hop Songs]]
|align="center"|14
|-
|align="left"|U.S. ''Billboard'' [[Cash Box]]
|align="center"|37
|-
|align="left"|Turkey Top 20 Chart
|align="center"|13
|}
== Twórcy ==
=== With a Child’s Heart ===
Wokal: [[Michael Jackson]]

Kompozytor: Sylvia Moy, Henry Cosby, Vicki Basemore

Produkcja: Freddie Perren i Fonce Mizell

Aranżacja: Freddie Perren

=== Morning Glow ===
Wokal: [[Michael Jackson]]

Kompozytor: Stephen Schwartz

Produkcja: Bob Gaudio

Aranżacja: Dave Blumberg

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.discogs.com/viewimages?release=763165 Okładka]

{{Single Michaela Jacksona}}

[[Kategoria:Single Michaela Jacksona]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 1973]]

title: With a Child’s Heart

Wydany: Kwiecień 1973

Gatunek: soul

Wydawnictwo: Motown

Producent: Henry Cosby

„Ben” · (1972): „With a Child’s Heart” · (1973) · „Morning Glow” · (1973)


text:
# Detektor ruchu
Detektor ruchu, czujnik ruchu – urządzenie służące do wykrywania różnego rodzaju ruchu.
Do działania, detektor ruchu wykorzystuje najczęściej fale ultradźwiękowe, może także wykorzystywać podczerwień lub mikrofale.
Czujniki ruchu wykorzystuje się głównie do włączania oświetlenia lub inicjowania alarmu (np. włamaniowego), czy też np. do uruchamiania przepływu wody w toaletach.

## Rodzaje
Wyróżnia się trzy typy czujników w związku z ich zasadami działania:
- aktywne, „radarowe” – wysyłające i odbierające fale elektromagnetyczne (radar dopplerowski)
- aktywne, ultradźwiękowe – wysyłające i odbierające fale ultradźwiękowe
- pasywne, na podczerwień (PIR) – wykrywające zmiany w promieniowaniu podczerwonym

Istnieją również wersje czujników łączące te zasady działania.

wikiname: plwiki

title: Detektor ruchu

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Motion detector.jpg|thumb|150px|Detektor ruchu zamontowany przy garażu]]
'''Detektor ruchu, czujnik ruchu''' – urządzenie służące do wykrywania różnego rodzaju [[Ruch (fizyka)|ruchu]].

Do działania, detektor ruchu wykorzystuje najczęściej fale [[Ultradźwięki|ultradźwiękowe]], może także wykorzystywać [[podczerwień]] lub [[mikrofale]].

[[Czujnik]]i ruchu wykorzystuje się głównie do włączania oświetlenia lub inicjowania alarmu (np. włamaniowego), czy też np. do uruchamiania przepływu wody w toaletach.

== Rodzaje ==
Wyróżnia się trzy typy czujników w związku z ich zasadami działania:
* aktywne, „radarowe” – wysyłające i odbierające fale elektromagnetyczne ([[radar dopplerowski]])
* aktywne, [[Ultradźwięki|ultradźwiękowe]] – wysyłające i odbierające fale ultradźwiękowe
* [[PIR (czujnik ruchu)|pasywne, na podczerwień (PIR)]] – wykrywające zmiany w promieniowaniu podczerwonym

Istnieją również wersje czujników łączące te zasady działania.

== Zobacz też ==
* [[czujnik zbliżeniowy]]
* [[czujnik zegarowy]]
* [[detektor]]
* [[teledetekcja]]

[[Kategoria:Urządzenia elektryczne]]
[[Kategoria:Czujniki]]
[[Kategoria:Bezpieczeństwo fizyczne]]


text:
# Parafia św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze
Parafia pw. Świętego Stanisława Kostki w Zielonej Górze – rzymskokatolicka parafia, należąca do dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej w Polsce.

## Historia parafii
1 sierpnia 2009 roku bp Stefan Regmunt erygował parafię pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze.
Została wydzielona z terytorium parafii Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze oraz parafii św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze, od której to otrzymała budynek z kaplicą przeznaczony do celebracji liturgicznych i z plebanią.

## Zasięg parafii
Ulice w Zielonej Górze:

- ul. Stefana Batorego (numery nieparzyste od 1 do 69 oraz parzyste od 2 do 116),
- ul. Chemiczna,
- ul. Generała Jarosława Dąbrowskiego (numery parzyste od 4 do 92),
- ul. Energetyków (numery parzyste),
- ul. Harcerska,
- ul. Jana z Kolna,
- ul. Generała Mariana Langiewicza,
- ul. Ludowa,
- ul. Naftowa,
- ul. Obywatelska,
- ul. Rajska,
- ul. Zjednoczenia (numery nieparzyste od 101 do końca),
- ul. Zimna

## Proboszczowie
- ks. Krzysztof Foryś (1 sierpnia 2009 – 31 lipca 2015)
- ks. kan. dr Adrian Put (1 sierpnia 2015 – 1 sierpnia 2021)
- ks. kan. Robert Patro (od 2 sierpnia 2021 administrator, od 1. sierpnia 2022 proboszcz)

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Świętego Stanisława Kostki
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Kościół_św._Stanisława_Kostki_w_ZG.jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Zielona Góra]]
 |adres                   = ul. Obywatelska 1<br />65-783 Zielona Góra
 |data powołania          = 1 sierpnia 2009
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja zielonogórsko-gorzowska|zielonogórsko-gorzowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Zielona Góra – Ducha Świętego|Zielona Góra – Ducha Świętego]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = Kaplica św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Robert Patro
 |wezwanie                = [[Stanisław Kostka|św, Stanisława Kostki]]
 |dzień wspomnienia       = [[18 września]]
 |kod mapy                = Zielona Góra
 |współrzędne             = 51°57′4.26″N 15°30′4.45″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://www.kostka.zgora.pl
}}
'''Parafia pw. Świętego Stanisława Kostki w Zielonej Górze''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka parafia]], należąca do [[Dekanat Zielona Góra – Ducha Świętego|dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego]], [[Diecezja zielonogórsko-gorzowska|diecezji zielonogórsko-gorzowskiej]], [[Metropolia szczecińsko-kamieńska|metropolii szczecińsko-kamieńskiej]] w Polsce.

== Historia parafii ==
1 sierpnia 2009 roku bp [[Stefan Regmunt]] erygował parafię pod wezwaniem [[Stanisław Kostka|św. Stanisława Kostki]] w Zielonej Górze.

Została wydzielona z terytorium [[Parafia Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze|parafii Najświętszego Zbawiciela]] w Zielonej Górze oraz [[Parafia św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze|parafii św. Alberta Chmielowskiego]] w Zielonej Górze, od której to otrzymała budynek z [[Kaplica|kaplicą]] przeznaczony do celebracji liturgicznych i z [[Plebania|plebanią]].

== Zasięg parafii ==
Ulice w [[Zielona Góra|Zielonej Górze]]:
{{Układ wielokolumnowy | szerokość = 15em|
* ul. Stefana Batorego (numery nieparzyste od 1 do 69 oraz parzyste od 2 do 116),
* ul. Chemiczna,
* ul. Generała Jarosława Dąbrowskiego (numery parzyste od 4 do 92),
* ul. Energetyków (numery parzyste),
* ul. Harcerska,
* ul. Jana z Kolna,
* ul. Generała Mariana Langiewicza,
* ul. Ludowa,
* ul. Naftowa,
* ul. Obywatelska,
* ul. Rajska,
* ul. Zjednoczenia (numery nieparzyste od 101 do końca),
* ul. Zimna
}}

== Proboszczowie ==
* ks. Krzysztof Foryś (1 sierpnia 2009 – 31 lipca 2015)
* ks. kan. dr [[Adrian Put]] (1 sierpnia 2015 – 1 sierpnia 2021)
* ks. kan. Robert Patro (od 2 sierpnia 2021 administrator, od 1. sierpnia 2022 proboszcz)

== Zobacz też ==
* [[Stanisław Kostka|św. Stanisław Kostka]] – patron parafii

== Linki zewnętrzne ==
* [https://diecezjazg.pl/cm-business/zielona-gora-pw-sw-stanislawa-kostki/ Opis parafii na stronie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej]
{{Parafie dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego}}
[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Zielonej Górze|Stanisława]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Polsce|Zielona Góra]]
[[Kategoria:Parafie w dekanacie Zielona Góra – Ducha Świętego|Zielona Góra]]

title: Parafia Świętego Stanisława Kostki

Państwo: Polska

Siedziba: Zielona Góra

Adres: ul. Obywatelska 1 · 65-783 Zielona Góra

Data powołania: 1 sierpnia 2009

Wyznanie: katolickie

Diecezja: zielonogórsko-gorzowska

Dekanat: Zielona Góra – Ducha Świętego

Proboszcz: ks. Robert Patro

Wezwanie: św, Stanisława Kostki

Wspomnienie liturgiczne: 18 września


text:
# Autostrada A43 (Niemcy)
Autostrada A43 (niem. Bundesautobahn 43 (BAB 43) także Autobahn 43 (A43)) – autostrada w Niemczech przebiegająca przez Zagłębie Ruhry oraz Münsterland z północy na południe od Münster do skrzyżowania z autostradą A1 na północ od Wuppertalu.

title: Autostrada A43 (Niemcy)

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = A
 |kraj                     = D
 |numer                    = 43
 |tabliczka                =
 |zbudowano                =
 |długość                  = 95
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                =
 |1. jednostka             = [[Nadrenia Północna-Westfalia]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  = Münster Autobahn 4670.jpg
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    =
{{AS-kontynuacja|ok|D-B|51}}{{AS-droga|D-B|219}}
{{AS-węzeł|ok|WA|2|opcja=ABK|[[Münster]]-Süd|D-A|1|37}}
{{AS-węzeł|ok|WB|3|Senden|D-B|235}}
{{AS-węzeł|ok|WB|4|[[Nottuln]]|D-B|525}}
{{AS-węzeł|ok|WB|5|[[Dülmen]]-Nord|D-B|474n}}
{{AS-węzeł|ok|WB|6|[[Dülmen]]|D-B|474}}
{{AS-węzeł|ok|WB|7|Lavesum}}
{{AS-obiekt|ok|MOP2|Hohe Mark}}
{{AS-węzeł|ok|WB|8|[[Haltern am See|Haltern]]|D-B|58}}
{{AS-węzeł|ok|WA|9|opcja=ABK|Marl-Nord|D-A|52}}
{{AS-węzeł|ok|WB|10|[[Marl]]-Sinsen}}
{{AS-węzeł|ok|WB|11|[[Recklinghausen]]/Herten|D-B|225}}
{{AS-węzeł|ok|WA|12|opcja=ABK|Recklinghausen|D-A|2|34}}
{{AS-węzeł|ok|WB|13|[[Recklinghausen]]-Hochlarmark}}
{{AS-węzeł|ok|WA|14|opcja=ABK|[[Herne]]|D-A|42}}
{{AS-węzeł|ok|WB|15|[[Herne]]-Eickel}}
{{AS-węzeł|ok|WB|16|[[Bochum]]-Riemke|D-B|51}}
{{AS-węzeł|ok|WA|17|opcja=ABK|Bochum|D-A|40}}
{{AS-węzeł|ok|WB|18|[[Bochum]]-Laer}}
{{AS-węzeł|ok|WA|19|opcja=ABK|Bochum/Witten|D-A|44}}
{{AS-węzeł|ok|WB|20|[[Witten]]-Heven}}
{{AS-węzeł|ok|WB|21|[[Witten]]-Herbede}}
{{AS-węzeł|ok|WB|22|Sprockhövel|D-B|51}}
{{AS-węzeł|ok|WA|23|opcja=ABK|[[Wuppertal]]-Nord|D-A|1|37}}{{AS-droga|D-A|46}}
 |commons                  = Bundesautobahn 43
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Autostrada A43''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Bundesautobahn 43 ('''BAB 43''')'' także ''Autobahn 43 ('''A43''')'') – [[autostrady w Niemczech|autostrada w Niemczech]] przebiegająca przez [[Zagłębie Ruhry]] oraz Münsterland z północy na południe od [[Münster]] do skrzyżowania z autostradą [[Autostrada A1 (Niemcy)|A1]] na północ od [[Wuppertal]]u.

== Zobacz też ==
* [[Autostrady w Niemczech]]
* [[lista dróg krajowych w Niemczech]]

{{Autostrady w Niemczech}}

[[Kategoria:Autostrady w Niemczech|043]]

Długość: 95 km

Kraje związkowe: Nadrenia Północna-Westfalia


text:
# Związek Wojskowych Polaków
Związek Wojskowych Polaków w Rosji 1917-1918 (ZWP) – legalne organizacje Polaków: oficerów, podoficerów, szeregowych oraz pracowników wojska służących w armii Imperium Rosyjskiego, tworzące się  po rewolucji lutowej 1917. Organem kierowniczym był Zarząd Centralny. Organizacje miały charakter okręgowy. Twórcą pierwszej organizacji był Polak, płk artylerii armii rosyjskiej Tadeusz Jastrzębski. Organizację utworzono w Carskim Siole 24 marca 1917 jako organizację Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. Później powstały ZWP okręgów: Moskiewskiego, Kijowskiego, Zachodniego i Północnego. ZWP stawiały sobie za cel skupienie Polaków służących w armii rosyjskiej, opiekę nad nimi, szerzenie ducha narodowego i oświaty, opiekę nad inwalidami i jeńcami wojennymi, opiekę na rodzinami wojskowych. Poszczególni działacze  mieli odmienne poglądy na zadania związku związane z wojną, rewolucją i tworzeniem wojska polskiego na terenie Rosji. Piłsudczycy dążyli do skupienia Polaków w związku w celu przetrwania wojny i zachowania sił na okres późniejszy. Celem Endeków było formowanie oddziałów polskiego wojska do walki z Niemcami pod ogólnym dowództwem rosyjskim. Z inicjatywy ZWP odbyły się zjazdy żołnierzy: w Kijowie - Dywizji Strzelców Polskich, w Kiszyniowie Frontu Rumuńskiego, w Rzeczycy - Frontu Południowo-Zachodniego, w Mińsku - Frontu Zachodniego, w Moskwie - Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. 7 - 22 czerwca 1917 odbył się I Ogólny Zjazd Związku w Piotrogradzie, na którym doszło do rozłamu i opuszczenia Związku przez lewicę, pozostali na zjeździe podjęli decyzję o organizowaniu polskich formacji wojskowych w Rosji. Zadanie to powierzono Naczelnemu Polskiemu Komitetowi Wojskowemu (Naczpol). Lewica utworzyła Komitet Główny Związku Wojskowych Polaków (Lewicy) w Rosji. Czołowi działacze Związku: Władysław Raczkiewicz i W. Szczęsny.
ZWP istniał do początków 1918, do czasu demobilizacji starej armii carskiej. Po utworzeniu Armii Czerwonej Związek został rozwiązany.

title: Związek Wojskowych Polaków

wikitext:
'''Związek Wojskowych Polaków w Rosji 1917-1918''' (ZWP) – legalne organizacje Polaków: oficerów, podoficerów, szeregowych oraz pracowników wojska służących w armii Imperium Rosyjskiego, tworzące się  po [[Rewolucja lutowa 1917|rewolucji lutowej 1917]]. Organem kierowniczym był Zarząd Centralny. Organizacje miały charakter okręgowy. Twórcą pierwszej organizacji był Polak, płk artylerii armii rosyjskiej [[Tadeusz Jastrzębski]]. Organizację utworzono w Carskim Siole 24 marca 1917 jako organizację Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. Później powstały ZWP okręgów: Moskiewskiego, Kijowskiego, Zachodniego i Północnego. ZWP stawiały sobie za cel skupienie Polaków służących w armii rosyjskiej, opiekę nad nimi, szerzenie ducha narodowego i oświaty, opiekę nad inwalidami i jeńcami wojennymi, opiekę na rodzinami wojskowych. Poszczególni działacze  mieli odmienne poglądy na zadania związku związane z wojną, rewolucją i tworzeniem wojska polskiego na terenie Rosji. Piłsudczycy dążyli do skupienia Polaków w związku w celu przetrwania wojny i zachowania sił na okres późniejszy. Celem Endeków było formowanie oddziałów polskiego wojska do walki z Niemcami pod ogólnym dowództwem rosyjskim. Z inicjatywy ZWP odbyły się zjazdy żołnierzy: w Kijowie - Dywizji Strzelców Polskich, w [[Kiszyniów|Kiszyniowie]] [[Front Rumuński|Frontu Rumuńskiego]], w [[Rzeczyca|Rzeczycy]] - [[Front Południowo-Zachodni (rosyjski)|Frontu Południowo-Zachodniego]], w [[Mińsk]]u - [[Front Zachodni (rosyjski)|Frontu Zachodniego]], w [[Moskwa|Moskwie]] - Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. 7 - 22 czerwca 1917 odbył się I Ogólny Zjazd Związku w [[Petersburg|Piotrogradzie]], na którym doszło do rozłamu i opuszczenia Związku przez lewicę, pozostali na zjeździe podjęli decyzję o organizowaniu polskich formacji wojskowych w Rosji. Zadanie to powierzono Naczelnemu Polskiemu Komitetowi Wojskowemu ([[Naczelny Polski Komitet Wojskowy|Naczpol]]). Lewica utworzyła [[Komitet Główny Związku Wojskowych Polaków (Lewicy) w Rosji]]. Czołowi działacze Związku: [[Władysław Raczkiewicz]] i W. Szczęsny.

ZWP istniał do początków 1918, do czasu demobilizacji starej armii carskiej. Po utworzeniu [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] Związek został rozwiązany.

{{Zobacz kategorię|Członkowie Związku Wojskowych Polaków}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Miodowski|imię=Adam|autor link=Adam Miodowski|tytuł= Związki Wojskowych Polaków w Rosji: (1917-1918)|url=http://pbc.biaman.pl/dlibra/docmetadata?id=29660
|data= 2004|wydawca= Instytut Historii Uniwersytetu w Białymstoku|miejsce= Białystok}}
* Mała Encyklopedia Wojskowa t. 3 wyd. MON Warszawa 1971.
* Popularna Encyklopedia Powszechna t. 20. Oficyna Wydawnicza Kraków 1998 {{ISBN|83-85719-07-5}}.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Związek Wojskowych Polaków|!]]


text:
# Châtillon-sur-Lison
Châtillon-sur-Lison – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Doubs.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 15 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 5 osób/km² (wśród 1786 gmin Franche-Comté Châtillon-sur-Lison plasuje się na 725. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 960.).

title: Châtillon-sur-Lison

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Châtillon-sur-Lison
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Châtillon-sur-Lison
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Burgundia-Franche-Comté
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Doubs (departament)|Doubs]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Besançon|Besançon]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 25134
 |powierzchnia                    = 3 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 15
 |gęstość zaludnienia             = 5 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Doubs
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Châtillon-sur-Lison''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Burgundia-Franche-Comté]], w departamencie [[Doubs (departament)|Doubs]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 15 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 5 osób/km² (wśród 1786 gmin [[Franche-Comté]] Châtillon-sur-Lison plasuje się na 725. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 960.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Besançon}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Doubs]]

title: Châtillon-sur-Lison

Państwo: Francja

Region: Burgundia-Franche-Comté

Departament: Doubs

Okręg: Besançon

Powierzchnia: 3 km²

• gęstość: 5 os./km²


text:
# Zgłobień (gromada)
Zgłobień (do 31 XII 1968 Wola Zgłobieńska) – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Zgłobień z siedzibą GRN w Zgłobniu utworzono 1 stycznia 1969 w powiecie rzeszowskim w woj. rzeszowskim w związku z przeniesieniem siedziby gromady Wola Zgłobieńska z Woli Zgłobieńskiej do Zgłobnia i zmianą nazwy jednostki na gromada Zgłobień. Dla gromady ustalono 25 członków gromadzkiej rady narodowej.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Zgłobień (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Zgłobień
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1969–1973
 |zdjęcie                   = Zgłobień- Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła BK 02.jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo rzeszowskie (1945–1975)|rzeszowskie]]
 |powiat                    = [[powiat rzeszowski|rzeszowski]]
 |data powstania            = 1 stycznia 1969
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Zgłobień]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |plan                      =
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1969
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 25
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Zgłobień''' (do 31 XII 1968 ''[[Wola Zgłobieńska (gromada)|Wola Zgłobieńska]]'') – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Zgłobień z siedzibą GRN w [[Zgłobień|Zgłobniu]] utworzono 1 stycznia 1969 w [[powiat rzeszowski|powiecie rzeszowskim]] w [[Województwo rzeszowskie (1945–1975)|woj. rzeszowskim]] w związku z przeniesieniem siedziby [[Wola Zgłobieńska (gromada)|gromady Wola Zgłobieńska]] z [[Wola Zgłobieńska|Woli Zgłobieńskiej]] do Zgłobnia i zmianą nazwy jednostki na ''gromada Zgłobień''<ref>Uchwała Nr XVIII/14/68 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 27 września 1968 r. w sprawie zmiany granic i nazw oraz siedzib niektórych gromad w województwie rzeszowskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 15 listopada 1968 r., Nr. 11, Poz. 91)</ref>. Dla gromady ustalono 25 członków gromadzkiej rady narodowej<ref>Obwieszczenie Prezydium WRN w Rzeszowie w sprawie  ustalenia przez Powiatowe Rady Narodowe woj. rzeszowskiego liczby członków gromadzkich rad narodowych – dla wyborów w 1969 r. (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 30 marca 1969 r., Nr. 3, Poz. 15)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat rzeszowski (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie rzeszowskim|Zglxobien]]

title: Zgłobień

Województwo: rzeszowskie

Powiat: rzeszowski

Data powstania: 1 stycznia 1969

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Zgłobień

title: Liczba reprezentantów


text:
# Jindera
Jindera – miasto w Australii, w stanie Nowa Południowa Walia.

title: Jindera

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Jindera
 |nazwa oryginalna             = Jindera
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Jindera
 |państwo                      = AU-NSW
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 = 3,29
 |wysokość                     = 233
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 2642
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 35°57′0″S 146°54′0″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Jindera''' – miasto w [[Australia|Australii]], w stanie [[Nowa Południowa Walia]].

[[Kategoria:Miejscowości w Nowej Południowej Walii]]

title: Jindera

Państwo: Australia

Stan: Nowa Południowa Walia


text:
# Dżem Symfonicznie
Symfonicznie – box koncertowy Dżemu wydany 5 października 2012. Jest zapisem koncertu zespołu z udziałem Poznańskiego Chóru Kameralnego oraz Poznańskiej Orkiestry Symfonicznej Le Quattro Stagioni pod dyrekcją Andrzeja Marko i Tadeusza Żmijewskiego, zarejestrowanego 25 i 26 listopada 2011 w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu.
Box wydano w dwóch wersjach:
- Blu-ray i 3CD
- 2DVD i 3CD

Artyści zaprezentowali swoje utwory w wersji symfonicznej w aranżacji Andrzeja Marko. Zestaw zawiera dwadzieścia cztery utwory pochodzące z niemal wszystkich płyt zespołu – począwszy od pierwszej małej (z dwoma najstarszymi przebojami – „Złotym pawiem” i „Whisky”), a skończywszy na dwóch ostatnich dużych (z dwoma przebojami najnowszymi – „Do kołyski” i „Partyzantem”). Wydawca: Agencja Koncertowa Leszek Martinek.
Nagrania uzyskały certyfikat złotej płyty DVD.

## Lista utworów

### Blu-ray
1. „Złoty paw” - (Adam Otręba, Andrzej Urny - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
2. „Do przodu” - (Maciej Balcar - Maciej Balcar)
3. „Szara mgła” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
4. „Kim jestem, jestem sobie” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
5. „Ćma Barowa” – (Beno Otręba, Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
6. „Gorszy dzień” – (Beno Otręba - Maciej Balcar)
7. „W drodze do nieba” – (Paweł Berger - Maciej Balcar)
8. „Wokół sami lunatycy” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
9. „Strach” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
10. „List do M.” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel, Dorota Zawiesieńko)
11. „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – (Beno Otręba)
12. „A jednak czegoś żal” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
13. „Partyzant” – (Zbigniew Szczerbiński - Maciej Balcar)
14. „Do kołyski” – (Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
15. „Jak malowany ptak” – (Jerzy Styczyński - Dariusz Dusza)
16. „Wehikuł czasu - to byłby cud” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
17. „Modlitwa III - pozwól mi” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)
18. „Skazany na bluesa” – (Dżem - Ryszard Riedel)
19. „Harley mój” – (Dżem - Ryszard Riedel)
20. „Naiwne pytania” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel)
21. „Autsajder” – (Beno Otręba - Mirosław Bochenek)
22. „Whisky” – (Adam Otręba, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
23. „Czerwony jak cegła” – (Ryszard Riedel, Jerzy Styczyński - Kazimierz Galaś)
24. „Sen o Victorii” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)

dodatki
Reportaż: wywiady z zespołem
fotogaleria

### DVD 1
1. „Złoty paw” - (Adam Otręba, Andrzej Urny - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
2. „Do przodu” - (Maciej Balcar - Maciej Balcar)
3. „Szara mgła” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
4. „Kim jestem, jestem sobie” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
5. „Ćma Barowa” – (Beno Otręba, Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
6. „Gorszy dzień” – (Beno Otręba - Maciej Balcar)
7. „W drodze do nieba” – (Paweł Berger - Maciej Balcar)
8. „Wokół sami lunatycy” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
9. „Strach” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
10. „List do M.” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel, Dorota Zawiesieńko)
11. „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – (Beno Otręba)

dodatki
Reportaż: wywiady z zespołem
fotogaleria

### DVD 2
1. „A jednak czegoś żal” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
2. „Partyzant” – (Zbigniew Szczerbiński - Maciej Balcar)
3. „Do kołyski” – (Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
4. „Jak malowany ptak” – (Jerzy Styczyński - Dariusz Dusza)
5. „Wehikuł czasu - to byłby cud” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
6. „Modlitwa III - pozwól mi” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)
7. „Skazany na bluesa” – (Dżem - Ryszard Riedel)
8. „Harley mój” – (Dżem - Ryszard Riedel)
9. „Naiwne pytania” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel)
10. „Autsajder” – (Beno Otręba - Mirosław Bochenek)
11. „Whisky” – (Adam Otręba, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
12. „Czerwony jak cegła” – (Ryszard Riedel, Jerzy Styczyński - Kazimierz Galaś)
13. „Sen o Victorii” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)

### CD 1
1. „Złoty paw” - (Adam Otręba, Andrzej Urny - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
2. „Do przodu” - (Maciej Balcar - Maciej Balcar)
3. „Szara mgła” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
4. „Kim jestem, jestem sobie” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
5. „Ćma Barowa” – (Beno Otręba, Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
6. „Gorszy dzień” – (Beno Otręba - Maciej Balcar)
7. „W drodze do nieba” – (Paweł Berger - Maciej Balcar)
8. „Wokół sami lunatycy” – (Jerzy Styczyński, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel)
9. „Strach” - (Beno Otręba - Maciej Balcar)
10. „List do M.” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel, Dorota Zawiesieńko)

### CD 2
1. „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – (Beno Otręba)
2. „A jednak czegoś żal” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
3. „Partyzant” – (Zbigniew Szczerbiński - Maciej Balcar)
4. „Do kołyski” – (Jerzy Styczyński - Maciej Balcar)
5. „Jak malowany ptak” – (Jerzy Styczyński - Dariusz Dusza)
6. „Wehikuł czasu - to byłby cud” – (Adam Otręba - Ryszard Riedel)
7. „Modlitwa III - pozwól mi” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)

### CD 3
1. „Skazany na bluesa” – (Dżem - Ryszard Riedel)
2. „Harley mój” – (Dżem - Ryszard Riedel)
3. „Naiwne pytania” – (Beno Otręba - Ryszard Riedel)
4. „Autsajder” – (Beno Otręba - Mirosław Bochenek)
5. „Whisky” – (Adam Otręba, Ryszard Riedel - Ryszard Riedel, Kazimierz Gayer)
6. „Czerwony jak cegła” – (Ryszard Riedel, Jerzy Styczyński - Kazimierz Galaś)
7. „Sen o Victorii” – (Paweł Berger - Ryszard Riedel)

## Skład
- Maciej Balcar – śpiew, harmonijka
- Janusz Borzucki – instrumenty klawiszowe
- Adam Otręba – gitara
- Beno Otręba – gitara basowa
- Jerzy Styczyński – gitara
- Zbigniew Szczerbiński – perkusja

oraz
- Orkiestra Symfoniczna Le Quattro Stagioni pod dyrekcją Andrzeja Marko i Tadeusza Żmijewskiego
- Poznański Chór Kameralny

title: Dżem Symfonicznie

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = wideo
 |tytuł                     = Symfonicznie
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]]
 |wydany                    = 5 października [[2012 w muzyce|2012]]{{r|esensja}}
 |nagrywany                 = 25-26 listopada 2011{{r|onet}}
 |gatunek                   = blues rock
 |długość                   = DVD – 215 min.
CD – 165:48
 |wytwórnia                 = [[EMI Music Poland]]
 |producent                 = [[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2012
 |poprzedni album           = [[Dżem 1979–1994]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2011
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
 |1. singel                 = Strach
 |data 1. singla            = 2012{{r|lp3}}
}}
'''Symfonicznie''' – box koncertowy [[Dżem (zespół muzyczny)|Dżemu]] wydany 5 października 2012. Jest zapisem koncertu zespołu z udziałem Poznańskiego Chóru Kameralnego oraz Poznańskiej Orkiestry Symfonicznej Le Quattro Stagioni pod dyrekcją Andrzeja Marko i Tadeusza Żmijewskiego, zarejestrowanego 25 i 26 listopada 2011 w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu{{r|onet}}.

Box wydano w dwóch wersjach:
* Blu-ray i 3CD
* 2DVD i 3CD
Artyści zaprezentowali swoje utwory w wersji symfonicznej w aranżacji Andrzeja Marko. Zestaw zawiera dwadzieścia cztery utwory pochodzące z niemal wszystkich płyt zespołu – począwszy od pierwszej małej (z dwoma najstarszymi przebojami – „Złotym pawiem” i „Whisky”), a skończywszy na dwóch ostatnich dużych (z dwoma przebojami najnowszymi – „Do kołyski” i „Partyzantem”). Wydawca: Agencja Koncertowa Leszek Martinek.

Nagrania uzyskały certyfikat [[certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|złotej płyty DVD]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Złote płyty DVD przyznane w 2014 roku |url = https://web.archive.org/web/20241102083209/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/zloteplyty/dvd/archiwum.php?year=2014 |opublikowany = ZPAV |data dostępu = 2020-08-10}}</ref>.

== Lista utworów ==
=== Blu-ray ===
# „Złoty paw” - ([[Adam Otręba]], [[Andrzej Urny]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Do przodu” - ([[Maciej Balcar]] - [[Maciej Balcar]])
# „Szara mgła” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „Kim jestem, jestem sobie” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Ćma Barowa” – ([[Beno Otręba]], [[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Gorszy dzień” – ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „W drodze do nieba” – ([[Paweł Berger]] - [[Maciej Balcar]])
# „Wokół sami lunatycy” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Strach” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „List do M.” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]], Dorota Zawiesieńko)
# „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – ([[Beno Otręba]])
# „A jednak czegoś żal” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Partyzant” – ([[Zbigniew Szczerbiński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Do kołyski” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Jak malowany ptak” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Dariusz Dusza]])
# „Wehikuł czasu - to byłby cud” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Modlitwa III - pozwól mi” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Skazany na bluesa” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Harley mój” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Naiwne pytania” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Autsajder” – ([[Beno Otręba]] - Mirosław Bochenek)
# „Whisky” – ([[Adam Otręba]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Czerwony jak cegła” – ([[Ryszard Riedel]], [[Jerzy Styczyński]] - [[Kazimierz Galaś]])
# „Sen o Victorii” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])
dodatki
: Reportaż: wywiady z zespołem
: fotogaleria

=== DVD 1 ===
# „Złoty paw” - ([[Adam Otręba]], [[Andrzej Urny]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Do przodu” - ([[Maciej Balcar]] - [[Maciej Balcar]])
# „Szara mgła” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „Kim jestem, jestem sobie” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Ćma Barowa” – ([[Beno Otręba]], [[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Gorszy dzień” – ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „W drodze do nieba” – ([[Paweł Berger]] - [[Maciej Balcar]])
# „Wokół sami lunatycy” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Strach” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „List do M.” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]], Dorota Zawiesieńko)
# „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – ([[Beno Otręba]])
dodatki
: Reportaż: wywiady z zespołem
: fotogaleria

=== DVD 2 ===
# „A jednak czegoś żal” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Partyzant” – ([[Zbigniew Szczerbiński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Do kołyski” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Jak malowany ptak” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Dariusz Dusza]])
# „Wehikuł czasu - to byłby cud” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Modlitwa III - pozwól mi” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Skazany na bluesa” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Harley mój” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Naiwne pytania” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Autsajder” – ([[Beno Otręba]] - Mirosław Bochenek)
# „Whisky” – ([[Adam Otręba]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Czerwony jak cegła” – ([[Ryszard Riedel]], [[Jerzy Styczyński]] - Kazimierz Galaś)
# „Sen o Victorii” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])

=== CD 1 ===
# „Złoty paw” - ([[Adam Otręba]], [[Andrzej Urny]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Do przodu” - ([[Maciej Balcar]] - [[Maciej Balcar]])
# „Szara mgła” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „Kim jestem, jestem sobie” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Ćma Barowa” – ([[Beno Otręba]], [[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Gorszy dzień” – ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „W drodze do nieba” – ([[Paweł Berger]] - [[Maciej Balcar]])
# „Wokół sami lunatycy” – ([[Jerzy Styczyński]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Strach” - ([[Beno Otręba]] - [[Maciej Balcar]])
# „List do M.” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]], Dorota Zawiesieńko)

=== CD 2 ===
# „Słoneczny dzionek w Pewli Wielkiej” (sama orkiestra) – ([[Beno Otręba]])
# „A jednak czegoś żal” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Partyzant” – ([[Zbigniew Szczerbiński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Do kołyski” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Maciej Balcar]])
# „Jak malowany ptak” – ([[Jerzy Styczyński]] - [[Dariusz Dusza]])
# „Wehikuł czasu - to byłby cud” – ([[Adam Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Modlitwa III - pozwól mi” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])

=== CD 3 ===
# „Skazany na bluesa” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Harley mój” – ([[Dżem (zespół muzyczny)|Dżem]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Naiwne pytania” – ([[Beno Otręba]] - [[Ryszard Riedel]])
# „Autsajder” – ([[Beno Otręba]] - Mirosław Bochenek)
# „Whisky” – ([[Adam Otręba]], [[Ryszard Riedel]] - [[Ryszard Riedel]], Kazimierz Gayer)
# „Czerwony jak cegła” – ([[Ryszard Riedel]], [[Jerzy Styczyński]] - Kazimierz Galaś)
# „Sen o Victorii” – ([[Paweł Berger]] - [[Ryszard Riedel]])

== Skład ==
* [[Maciej Balcar]] – śpiew, harmonijka
* [[Janusz Borzucki]] – instrumenty klawiszowe
* [[Adam Otręba]] – gitara
* [[Beno Otręba]] – gitara basowa
* [[Jerzy Styczyński]] – gitara
* [[Zbigniew Szczerbiński]] – perkusja
oraz
* Orkiestra Symfoniczna Le Quattro Stagioni pod dyrekcją Andrzeja Marko i Tadeusza Żmijewskiego
* [[Poznański Chór Kameralny]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=esensja>{{cytuj| url = http://esensja.pl/muzyka/recenzje/tekst.html?id=15198 | tytuł = Symfonia o Victorii | data dostępu = 2012-12-25 | autor = Paweł Lasiuk | opublikowany = esensja.pl | data = 2012-10-25 | język = pl}}</ref>
<ref name=onet>{{cytuj| url = http://muzyka.onet.pl/plyty/katalog/dzem-symfonicznie,651919,plyta.html | tytuł = Płyta Symfonicznie - Dżem | data dostępu = 2012-12-25 | autor = | opublikowany = muzyka.onet.pl | data = | język = pl}}</ref>
<ref name=lp3>{{cytuj | url = http://lp3.polskieradio.pl/utwor/artykul11689,35_STRACH.aspx | tytuł = Statystyka utworu „Strach” na Liście Przebojów Programu Trzeciego | data dostępu = 2012-12-25 | autor =  | opublikowany = lp3.polskieradio.pl | data =  | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20121118153633/http://lp3.polskieradio.pl/utwor/artykul11689,35_STRACH.aspx | zarchiwizowano = 2012-11-18 }}</ref>
}}

{{Dżem}}

[[Kategoria:Albumy Dżemu]]
[[Kategoria:Albumy EMI Music Poland]]
[[Kategoria:Albumy wideo koncertowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2012]]

title: Symfonicznie

Wydany: 5 października 2012

Nagrywany: 25-26 listopada 2011

Gatunek: blues rock

Długość: DVD – 215 min. · CD – 165:48

Wydawnictwo: EMI Music Poland

Producent: Dżem

Dżem 1979–1994 · (2011): Symfonicznie · (2012) · —


text:
# Brotnja
Brotnja – wieś w Chorwacji, w żupanii zadarskiej, w gminie Gračac. W 2011 roku liczyła 47 mieszkańców.

title: Brotnja

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Brotnja
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania zadarska|zadarska]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Gračac|Gračac]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 47{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania zadarska
 |www                          =
}}
'''Brotnja''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania zadarska|żupanii zadarskiej]], w [[gmina Gračac|gminie Gračac]]. W 2011 roku liczyła 47 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=478}}</ref>
}}

{{gmina Gračac}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii zadarskiej]]

title: Brotnja

Państwo: Chorwacja

Żupania: zadarska

Gmina: Gračac


text:
# Jhosser González
Jhosser Enrique González Álvarez (ur. 28 września 1990) – wenezuelski zapaśnik w stylu wolnym. Zajął 27 miejsce na mistrzostwach świata w 2013. Brązowy medal igrzysk Ameryki Południowej w 2014. Mistrz igrzysk boliwaryjskich w 2013 roku.

title: Jhosser González

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jhosser González
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[28 września]] [[1990]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 190 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      = Wrestling Club [[Punto Fijo]]
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|Wenezuela}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska Ameryki Południowej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Zapasy na Igrzyskach Ameryki Południowej 2014|Santiago 2014]]|97 kg st.wolny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska boliwaryjskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Zapasy na Igrzyskach Boliwaryjskich 2013|Trujillo 2013]]|96 kg st.wolny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jhosser Enrique González Álvarez''' (ur. [[28 września]] [[1990]]) – [[Wenezuela|wenezuelski]] [[zapasy|zapaśnik]] w stylu wolnym. Zajął 27 miejsce na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2013|2013]]. Brązowy medal igrzysk [[Igrzyska Ameryki Południowej|Ameryki Południowej]] w 2014. Mistrz igrzysk boliwaryjskich w 2013 roku.

== Bibliografia ==
* [https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=5EB42EC4612D4A46A37030C872F4D55A Dane na foeldeak.com] {{lang|en}}
* [https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=67E3B271129740C0ADE2ADE877920E19 cd.]
* [https://archive.ph/20141104022538/http://bolivarianos2013.pe/Atletas/Ficha.aspx?IDAtleta=4160 Dane na bolivarianos2013.pe] {{lang|es}}

{{SORTUJ:Gonzalez, Jhosser}}
[[Kategoria:Wenezuelscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: · Jhosser González

Data urodzenia: 28 września 1990

Klub: Wrestling Club Punto Fijo

title: Dorobek medalowy

brąz: Santiago 2014 · 97 kg st.wolny

złoto: Trujillo 2013 · 96 kg st.wolny


text:
# (32811) Apisaon
(32811) Apisaon (1990 TP12) – planetoida z grupy trojańczyków okrążająca Słońce w ciągu 11,89 lat w średniej odległości 5,21 j.a. Odkryta 14 października 1990 roku.

title: (32811) Apisaon

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 32811
 |       nazwa = Apisaon
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Freimut Börngen]],<br />[[Lutz Schmadel]]
 |       dzień = 14 października
 |         rok = 1990
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 5,2059
 |    mimośród = 0,0753
 |  peryhelium = 4,8136
 |    aphelium = 5,5982
 |         lat = 11
 |         dni = 323
 |      godzin = 15
 |    prędkość = 13,05
 |  nachylenie = 19,93
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 11,3
 |         typ =
 |    satelity =
}}
'''(32811) Apisaon (1990 TP12)''' – [[planetoida]] z grupy [[Trojańczycy|trojańczyków]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 11,89 lat w średniej odległości 5,21 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[14 października]] [[1990]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 32001–33000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|32811}}
* {{JPLorb|32811}}
* {{MPC|32811}}

{{SORTUJ:Apisaon}}
[[Kategoria:Trojańczycy (obóz trojański)]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1990]]

title: (32811) Apisaon

Odkrywca: Freimut Börngen, · Lutz Schmadel

Data odkrycia: 14 października 1990

Okres obiegu · wokół Słońca: 11 lat 323 dni 15 godzin


text:
# Mixdorf
Mixdorf (dolnołuż. Mikošojce) – gmina w Niemczech, w kraju związkowym Brandenburgia, w powiecie Oder-Spree, wchodzi w skład Związku Gmin Schlaubetal. Leży w obrębie historycznej ziemi lubuskiej.
W miejscowości znajduje się zabytkowy kościół z XVIII w.

## Demografia
Wykres zmian populacji Mixdorf w granicach z 2020 r. od 1875 r.:

title: Mixdorf

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Mixdorf
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Mixdorf - Dorfkirche - panoramio.jpg
 |opis zdjęcia                    = Zabytkowy kościół
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Wappen Mixdorf.png
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BB
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Oder-Spree|Oder-Spree]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Amt Schlaubetal]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 13,03 km²
 |wysokość                        = 61 m n.p.m.
 |rok                             = 31.12.2017
 |liczba ludności                 = 907<ref>{{Cytuj | url=https://www.statistik-berlin-brandenburg.de/publikationen/stat_berichte/2018/SB_A01-04-00_2017j01_BB.xlsx | tytuł=Seite wird geladen | opublikowany=statistik-berlin-brandenburg.de | język=de | data dostępu=2024-04-24}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                = 033655
 |kod pocztowy                    = 15299
 |tablice rejestracyjne           = LOS, BSK, EH, FW
 |adres urzędu                    = Bahnhofstraße 40
15296 Müllrose
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Mixdorf in LOS.PNG
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Brandenburgia
 |współrzędne                     = 52°12′N 14°24′E
 |commons                         = Category:Mixdorf
 |www                             = http://www.amt-schlaubetal.de
}}
'''Mixdorf''' ({{w języku|dsb|Mikošojce}}) – [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w [[kraj związkowy|kraju związkowym]] [[Brandenburgia]], w [[Powiat Oder-Spree|powiecie Oder-Spree]], wchodzi w skład [[Wspólnoty administracyjne i związki gmin w Niemczech|Związku Gmin]] [[Amt Schlaubetal|Schlaubetal]]<ref>Statistisches Amt Berlin-Brandenburg, Potsdam, 2009</ref>. Leży w obrębie historycznej [[Ziemia lubuska|ziemi lubuskiej]].

W miejscowości znajduje się zabytkowy kościół z XVIII w.

== Demografia ==
Wykres zmian populacji Mixdorf w granicach z 2020 r. od 1875 r.:

[[Plik:Bevölkerungsentwicklung Mixdorf.pdf|450px]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Amt Schlaubetal}}

[[Kategoria:Powiat Oder-Spree]]
[[Kategoria:Ziemia lubuska]]
[[Kategoria:Gminy w Brandenburgii]]

title: Mixdorf

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Brandenburgia

Powiat: Oder-Spree

Wspólnota: Amt Schlaubetal

Tablice rejestracyjne: LOS, BSK, EH, FW


text:
# Petrovac (gmina Lebane)
Petrovac (cyr. Петровац) – wieś w Serbii, w okręgu jablanickim, w gminie Lebane. W 2011 roku liczyła 26 mieszkańców.

title: Petrovac (gmina Lebane)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Petrovac
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Петровац}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg jablanicki|jablanicki]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Lebane|Lebane]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 26{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Petrovac''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Петровац) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg jablanicki|okręgu jablanickim]], w [[Gmina Lebane|gminie Lebane]]. W 2011 roku liczyła 26 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-08-26}}</ref>
}}

{{Gmina Lebane}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu jablanickim]]

title: PetrovacПетровац

Państwo: Serbia

Okręg: jablanicki

Gmina: Lebane


text:
# Choroba panamska
Choroba panamska – grzybowa choroba bananowców wywoływana przez Fusarium oxysporum E.F. Sm. & Swingle.
Fusarium oxysporum przenosi się wraz z wodą lub ziemią, wnika do rośliny przez korzenie i doprowadza do więdnięcia liści i całkowitego obumarcia drzewa, pozbawiając system naczyniowy możliwości rozprowadzania wody do komórek.
Zwalczanie tego gatunku grzyba jest utrudnione ze względu na jego znaczną odporność wobec chemicznych środków ochrony roślin. W celu ochrony upraw stosuje się jedynie separację zdrowych roślin od zainfekowanych, np. poprzez wycinkę drzew i wykopanie rowów, które pozwolą na oddzielenie i kwarantannę zdrowej części upraw. W celu ochrony nowych roślin przed przeniesieniem zakażenia na maszynach rolniczych stosuje się także ręczne nasadzanie sadzonek. Fusarium oxysporum wykazuje dużą zdolność do przetrwania w glebie, sięgającą 30 lat, w związku z czym przez wiele lat po epidemii nie jest możliwe zakładanie plantacji banana na skażonym uprzednio terenie.
Choroba odkryta w 1920 roku w Surinamie, w następnych latach zniszczyła plantacje w Ameryce Środkowej. W 1950 roku epidemia choroby panamskiej prawie całkowicie wyniszczyła banana odmiany Gros Michel, a do lat 1960. odmiana całkowicie zniknęła z rynku. Wówczas United Fruit (90% rynku bananów) ustąpiło pozycji lidera koncernowi Standard Fruit, który do upraw wprowadził pochodzącą z Azji Południowo-Wschodniej odmianę Cavendish. Cavendish był odporny na chorobę panamską, ale jednocześnie wrażliwy na inne patogeny, co podrażało koszty produkcji, miał miękką skórkę, która wymagała transportu w wyściełanych skrzyniach, wymagał też zbioru i transportu przed dojrzeniem, a w dodatku jego smak był w ocenie wielu konsumentów gorszy od odmiany Gros Michel. W trakcie zbioru, z przyczyn estetycznych, jest ponadto odrzucane aż 40% owoców.
Po zniknięciu odmiany Gros Michel United Fruit podjął się opracowania nowej odmiany bananowca, która połączy walory smakowe i odporność na choroby. W Hondurasie zorganizowano wówczas laboratorium badawcze, które przez 40 lat badań wyhodowało 20 000 odmian, jednak żadna z nich nie okazała się dość dobra do opanowania rynku, a United Fruit przystąpił do uprawy odmiany Cavendish.
Pod koniec lat 1980. na Tajwanie pojawiła się nowa odmiana grzyba Fusarium oxysporum, oznaczona TR4, która zniszczyła 70% upraw odmiany Cavendish na wyspie i zaczęła rozprzestrzeniać się po całej Azji Południowo-Wschodniej, m.in. poprzez transport zarażonych sadzonek, na narzędziach rolniczych i odzieży roboczej. Początkowo odmiana TR4 zaatakowała uprawy w Indonezji, a potem w Malezji, Chinach, Filipinach i Australii. Na początku XXI wieku szczep TR4 zaczął rozprzestrzeniać się w kierunku Afryki i na Bliski Wschód. W początkach XXI wieku odmiana Cavendish stanowiła 47% globalnej produkcji bananów.
Prowadzone w tym czasie próby genetycznego uodpornienia roślin na szczep TR4 natrafiały na sprzeciw przeciwników modyfikowanej żywności i bariery prawne w obrocie żywnością modyfikowaną, zaś opracowana odmiana Goldfinger nie znalazła uznania u konsumentów ze względu na konsystencję miąższu zbliżoną do jabłka.

title: Choroba panamska

wikitext:
[[plik:K7725-1-sm.jpg|thumb|''Fusarium oxysporum'']]
'''Choroba panamska''' – [[Grzybowe choroby roślin|grzybowa choroba]] [[Banan zwyczajny|bananowców]] wywoływana przez ''[[Fusarium oxysporum]]'' E.F. Sm. & Swingle.

''Fusarium oxysporum'' przenosi się wraz z wodą lub ziemią, wnika do rośliny przez [[Korzeń|korzenie]] i doprowadza do więdnięcia liści i całkowitego obumarcia drzewa{{r|roiw0801}}, pozbawiając system naczyniowy możliwości rozprowadzania wody do [[Komórka roślinna|komórek]]{{r|polityka0311}}.

Zwalczanie tego gatunku grzyba jest utrudnione ze względu na jego znaczną odporność wobec chemicznych [[Środki ochrony roślin|środków ochrony roślin]]. W celu ochrony upraw stosuje się jedynie [[Kwarantanna (medycyna)|separację zdrowych roślin od zainfekowanych]]{{r|tp}}, np. poprzez wycinkę drzew i wykopanie rowów, które pozwolą na oddzielenie i kwarantannę zdrowej części upraw{{r|pb1504}}. W celu ochrony nowych roślin przed przeniesieniem zakażenia na maszynach rolniczych stosuje się także ręczne nasadzanie sadzonek{{r|polityka0311}}. ''Fusarium oxysporum'' wykazuje dużą zdolność do przetrwania w glebie, sięgającą 30 lat{{r|onet2110}}, w związku z czym przez wiele lat po epidemii nie jest możliwe zakładanie plantacji banana na skażonym uprzednio terenie{{r|roiw0801}}.

Choroba odkryta w 1920 roku w [[Surinam]]ie, w następnych latach zniszczyła plantacje w [[Ameryka Środkowa|Ameryce Środkowej]]. W 1950 roku epidemia choroby panamskiej prawie całkowicie wyniszczyła banana odmiany [[Gros Michel]]{{r|tp}}, a do lat 1960. odmiana całkowicie zniknęła z rynku{{r|focus}}. Wówczas [[Chiquita Brands International|United Fruit]] (90% rynku bananów) ustąpiło pozycji lidera koncernowi [[Dole Food Company|Standard Fruit]]{{r|rp1411}}, który do upraw wprowadził pochodzącą z Azji Południowo-Wschodniej odmianę [[Cavendish (odmiana banana)|Cavendish]]{{r|cn1711}}. Cavendish był odporny na chorobę panamską, ale jednocześnie wrażliwy na inne patogeny, co podrażało koszty produkcji, miał miękką skórkę{{r|rp1411}}, która wymagała transportu w wyściełanych skrzyniach, wymagał też zbioru i transportu przed dojrzeniem{{r|polityka0311}}, a w dodatku jego smak był w ocenie wielu konsumentów gorszy od odmiany Gros Michel{{r|rp1411}}. W trakcie zbioru, z przyczyn estetycznych, jest ponadto odrzucane aż 40% owoców{{r|polityka0311}}.

Po zniknięciu odmiany Gros Michel United Fruit podjął się opracowania nowej odmiany bananowca, która połączy walory smakowe i odporność na choroby. W [[Honduras]]ie zorganizowano wówczas laboratorium badawcze, które przez 40 lat badań wyhodowało 20 000 odmian, jednak żadna z nich nie okazała się dość dobra do opanowania rynku, a United Fruit przystąpił do uprawy odmiany Cavendish{{r|rp1411}}.

Pod koniec lat 1980. na [[Tajwan (wyspa)|Tajwanie]] pojawiła się nowa odmiana grzyba ''Fusarium oxysporum'', oznaczona TR4, która zniszczyła 70% upraw odmiany Cavendish na wyspie i zaczęła rozprzestrzeniać się po całej [[Azja Południowo-Wschodnia|Azji Południowo-Wschodniej]], m.in. poprzez transport zarażonych sadzonek, na narzędziach rolniczych i odzieży roboczej. Początkowo odmiana TR4 zaatakowała uprawy w [[Indonezja|Indonezji]], a potem w [[Malezja|Malezji]], [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]], [[Filipiny|Filipinach]] i [[Australia|Australii]]{{r|rp1411}}. Na początku XXI wieku szczep TR4 zaczął rozprzestrzeniać się w kierunku [[Afryka|Afryki]]{{r|tp}} i na [[Bliski Wschód]]. W początkach XXI wieku odmiana Cavendish stanowiła 47% globalnej produkcji bananów{{r|pb1504}}.

Prowadzone w tym czasie próby genetycznego uodpornienia roślin na szczep TR4 natrafiały na sprzeciw przeciwników [[Organizm zmodyfikowany genetycznie|modyfikowanej żywności]] i bariery prawne w obrocie żywnością modyfikowaną, zaś opracowana odmiana Goldfinger nie znalazła uznania u konsumentów ze względu na konsystencję miąższu zbliżoną do jabłka{{r|polityka0311}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="polityka0311">{{Cytuj stronę | url = http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/ludzieistyle/1638929,1,wszysko-czego-nie-chcielibyscie-wiedziec-o-bananach.read | tytuł = Banan znika z twarzy | autor = Urszula Schwarzenberg-Czerny | data = 2015-11-03 | praca = [[Polityka (tygodnik)|Polityka]] | opublikowany = POLITYKA Sp. z o.o. S.K.A. | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="roiw0801">{{Cytuj stronę | url = http://www.sadyogrody.pl/owoce/101/smiertelna_choroba_bananow_zagrozeniem_dla_rynku,275.html | tytuł = „Śmiertelna” choroba bananów zagrożeniem dla rynku | autor = Agnieszka Kotwica | data = 2015-01-08 | praca = Rynek Owoców i Warzyw | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="tp">{{Cytuj stronę | url = http://tylkoprzyroda.pl/wideo/choroba-panamska-globalne-zagrozenie-dla-plantacji-bananow | tytuł = Choroba panamska – globalne zagrożenie dla plantacji bananów | data = 2013-11-21 | praca = tylkoprzyroda.pl | opublikowany = tylkoprzyroda.pl | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="pb1504">{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20151122145203/http://www.pb.pl/3648344,53292,fao-zbiorom-bananow-grozi-katastrofa | tytuł = FAO: zbiorom bananów grozi katastrofa | data = 2014-04-15 | praca = Puls Biznesu | opublikowany = Bonnier | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="onet2110">{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20151122145206/http://kobieta.onet.pl/ciekawostki/bananowce-moga-wyginac-naukowcy-ostrzegaja/gpf3cr | tytuł = Bananowce mogą wyginąć? Naukowcy ostrzegają | data = 2015-10-21 | praca = Onet Kobieta | opublikowany = Grupa Onet.pl SA | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="focus">{{Cytuj stronę | url = http://www.focus.pl/przyroda/bananom-grozi-wyginiecie-6149 | tytuł = BANANOM GROZI WYGINIĘCIE | autor = Małgorzata T. Załoga | praca = Focus | opublikowany = Burda Publishing Polska | data = 2009-04-20 | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="rp1411">{{Cytuj stronę | url = http://www4.rp.pl/artykul/751514-Banany-Cavendish-na-wymarciu--Wkrotce-zabraknie-bananow-.html | tytuł = Banany Cavendish na wymarciu. Wkrótce zabraknie bananów? | autor = Adam Robiński | data = 2011-11-14 | praca = Rzeczpospolita | opublikowany = GREMI BUSINESS COMMUNICATION Sp. z o.o. | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
<ref name="cn1711">{{Cytuj stronę | url = http://www.crazynauka.pl/dramatyczna-historia-ciemniej-cych-banan-w-nie/ | tytuł = Dramatyczna historia ciemniejących bananów | autor = Piotr Stanisławski | data = 2012-11-17 | praca = Crazy Nauka | język = pl | data dostępu = 2015-11-22}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Grzybowe choroby roślin]]
[[Kategoria:Banan]]


text:
# Janowice (Zamość)
Osiedle Janowice – dzielnica (Jednostka pomocnicza gminy) w Zamościu. Jest położona w jego zachodniej części. Granice tej dzielnicy to:
- od wschodu: rzeka Łabuńka
- od południa: ul. Królowej Jadwigi
- od zachodu: stare koryto rzeki Topornica i granica miasta
- od północy: granica miasta.

Nazwa dzielnicy związana jest z nazwą dawnej wsi Janowice, jaka zajmowała te tereny już od XV wieku, na wschodnim brzegu Łabuńki. Podczas modernizacji zamojskiej twierdzy mieszkańców wsi przeniesiono na zachodni brzeg tej rzeki. Dla odróżnienia od starszej części wprowadzono nazwę Janowice Duże oraz Janowice Małe (tereny dzisiejszego Os. Karolówka).
Zabudowa mieszkaniowa, zajmująca niewielką część jej powierzchni, składa się tylko z domów jednorodzinnych i skupia się wzdłuż kilku odrębnych ulic (m.in. fragment ulicy Dzieci Zamojszczyzny, Janowicka, Włościańska), w centralnej części dzielnicy; nie jest ponadto tak liczna i zwarta, jak w innych dzielnicach. Z kolei tereny pomiędzy ulicami Włościańską i Kruczą to miejsce budowy licznych, nowych domów.
Nie funkcjonują tu żadne obiekty oświaty i kościoły (najbliższe szkoły znajdują się na sąsiednim Osiedlu Orzeszkowej-Reymonta).
Przebiega tędy droga krajowa nr 74 – ulicami Dzieci Zamojszczyzny i al. 1 Maja, stanowiącymi zachodnią obwodnicę miasta.
Brak tu większych obiektów handlowych; wśród usług działa tu kilka warsztatów motoryzacyjnych.
W południowej części znajduje się Ośrodek Rekreacyjno-Wypoczynkowy "Duet" - obiekt noclegowy z krytym basenem i kortami tenisowymi, obok boisko oraz zamojskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej z ujęciem wody dla miasta (ul. Krucza). W północnej części (al. 1 Maja) położona jest oczyszczalnia ścieków.
Niezabudowane tereny zajęte są głównie przez łąki i tereny trawiaste. Niewielki fragment pomiędzy ulicami: Dzieci Zamojszczyzny i Krucza, zajmuje szeroki pas drzew. Wzdłuż lewego brzegu Łabuńki biegnie Bulwar Żółkiewski - Miast Partnerskich Zamościa.

title: Janowice (Zamość)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Zamość COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Zamościa
 |nazwa                        = Osiedle Janowice
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Janowic
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|lubelskie}}
 |miasto                       = [[Zamość]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               = [[XV wiek|XV]] w.
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           = [[1918]] r.
 |SIMC                         = 0987532{{r|teryt}} (J. Duże)
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 208
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 84
 |kod pocztowy                 = 22-400
 |tablice rejestracyjne        = LZ
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         = Osiedle_janowice_zamość.png
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Zamość
 |współrzędne                  = 50°43′42″N 23°14′24″E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Osiedle Janowice''' – dzielnica ([[Jednostka pomocnicza gminy]]) w [[Zamość|Zamościu]]. Jest położona w jego zachodniej części. Granice tej dzielnicy to:
* od wschodu: rzeka [[Łabuńka]]
* od południa: ul. [[Jadwiga Andegaweńska|Królowej Jadwigi]]
* od zachodu: stare koryto rzeki [[Topornica (rzeka)|Topornica]] i granica miasta
* od północy: granica miasta.

Nazwa dzielnicy związana jest z nazwą dawnej wsi Janowice, jaka zajmowała te tereny już od [[XV wiek|XV]] wieku, na wschodnim brzegu [[Łabuńka|Łabuńki]]. Podczas modernizacji [[Twierdza Zamość|zamojskiej twierdzy]] mieszkańców wsi przeniesiono na zachodni brzeg tej rzeki. Dla odróżnienia od starszej części wprowadzono nazwę ''[[Janowice Duże (Zamość)|Janowice Duże]]'' oraz ''[[Janowice Małe]]'' (tereny dzisiejszego [[Osiedle Karolówka (Zamość)|Os. Karolówka]]).

'''Zabudowa''' mieszkaniowa, zajmująca niewielką część jej powierzchni, składa się tylko z domów jednorodzinnych i skupia się wzdłuż kilku odrębnych ulic (m.in. fragment ulicy [[Dzieci Zamojszczyzny]], Janowicka, Włościańska), w centralnej części dzielnicy; nie jest ponadto tak liczna i zwarta, jak w innych dzielnicach. Z kolei tereny pomiędzy ulicami Włościańską i Kruczą to miejsce budowy licznych, nowych domów.

Nie funkcjonują tu żadne '''obiekty oświaty''' i '''kościoły''' (najbliższe szkoły znajdują się na sąsiednim [[Osiedle Orzeszkowej-Reymonta (Zamość)|Osiedlu Orzeszkowej-Reymonta]]).

Przebiega tędy [[Droga krajowa nr 74 (Polska)|droga krajowa nr 74]] – [[Ulica Dzieci Zamojszczyzny w Zamościu|ulicami Dzieci Zamojszczyzny]] i [[Aleja 1 Maja w Zamościu|al. 1 Maja]], stanowiącymi [[Obwodnica Zachodnia w Zamościu|zachodnią obwodnicę]] miasta.

Brak tu większych '''obiektów handlowych'''; wśród usług działa tu kilka warsztatów motoryzacyjnych.
[[Plik:Zamość janowice1.JPG|230px|left|thumb|Ulica Dzieci Zamojszczyzny]]
W południowej części znajduje się Ośrodek Rekreacyjno-Wypoczynkowy "Duet" - obiekt noclegowy z '''krytym basenem''' i '''kortami tenisowymi''', obok boisko oraz zamojskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej z '''ujęciem wody''' dla miasta (ul. Krucza). W północnej części (al. 1 Maja) położona jest '''oczyszczalnia ścieków'''.

Niezabudowane tereny zajęte są głównie przez łąki i tereny trawiaste. Niewielki fragment pomiędzy ulicami: Dzieci Zamojszczyzny i Krucza, zajmuje szeroki pas drzew. Wzdłuż lewego brzegu [[Łabuńka|Łabuńki]] biegnie '''Bulwar [[Żółkiew]]ski''' - Miast Partnerskich Zamościa.

== Bibliografia ==
* A. Kędziora, ''Encyklopedia miasta Zamościa'', Chełm, Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2000;

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/aktualnosci/aktualnosci.aspx|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=GUS|data dostępu=2021-01-09}}</ref>
}}

{{Zamość}}

[[Kategoria:Dzielnice i osiedla Zamościa|Janowice]]

title: · Osiedle Janowice

Województwo: lubelskie

Miasto: Zamość

Data założenia: XV w.

Tablice rejestracyjne: LZ


text:
# Pierełoje
Pierełoje (biał. Пералоі; ros. Перелои) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie dokszyckim, w sielsowiecie Dokszyce.
Dawnej używana nazwa – Perełoje.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie wilejskim w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie duniłowickim, od 1926 w powiecie dziśnieńskim, w gminie Porpliszcze, a następnie w gminie Dokszyce.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 158 osób, 51 było wyznania rzymskokatolickiego, 107 prawosławnego. Jednocześnie 88 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 70 białoruską. Było tu 25 budynków mieszkalnych. W 1931 w 35 domach zamieszkiwało 172 osoby.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w prawosławnej w Dokszycach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dokszycach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Dokszycach.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się w granicach BSRR. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.

title: Pierełoje

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pierełoje
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Пералоі}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon dokszycki|dokszycki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Dokszyce|Dokszyce]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 11<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150625020333/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/viciebskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu witebskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 54°55′32″N 27°41′04″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pierełoje''' ({{w języku|be|Пералоі}}; {{w języku|ru|Перелои}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon dokszycki|rejonie dokszyckim]], w [[Sielsowiet Dokszyce|sielsowiecie Dokszyce]].

Dawnej używana nazwa – Perełoje.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie wilejskim w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie]]go.

W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga122" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat duniłowicki|powiecie duniłowickim]], od 1926 w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Porpliszcze (gmina)|gminie Porpliszcze]]<ref>Dz.U. z 1925 r. nr 67, poz. 472.</ref>, a następnie w [[Dokszyce (gmina)|gminie Dokszyce]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 158 osób, 51 było wyznania rzymskokatolickiego, 107 prawosławnego. Jednocześnie 88 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 70 białoruską. Było tu 25 budynków mieszkalnych<ref name=":02222222">{{Cytuj |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 33}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 35 domach zamieszkiwało 172 osoby<ref name=":12">{{Cytuj |autor = |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 16}}</ref>.

Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w prawosławnej w Dokszycach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dokszyce|Dokszycach]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Dokszycach<ref name=":02">{{Cytuj |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1258}}</ref>.

Po [[Agresja ZSRR na Polskę|agresji ZSRR na Polskę]] w 1939 roku wieś znalazła się w granicach [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]]. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Dokszyce (II Rzeczpospolita)}}
{{Gmina Porpliszcze (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie dokszyckim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu duniłowickiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu dziśnieńskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: PierełojeПералоі

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: dokszycki

Sielsowiet: Dokszyce


text:
# Mano (gest)
Mano, znany także jako pagmamano – gest występujący w kulturze Filipin.
Porównuje się go do ucałowania dłoni. Wykonywany jest poprzez pochylenie głowy i dotknięcie czołem dłoni drugiej osoby. Towarzyszy mu wyrażona z szacunkiem prośba o dłoń, od której to zresztą sam gest bierze swą nazwę. Osoba będąca jego adresatem udziela następnie swego błogosławieństwa, przy czym słowa przez nią użyte mogą różnić się w zależności od regionu.
Pochodzenie gestu jest do pewnego stopnia niejasne. Część źródeł wskazuje, iż powstał w okresie kolonizacji, wyrastając z błogosławieństw udzielanych przez hiszpańskich księży katolickich swoim filipińskim parafianom. Inne natomiast podkreślają, że wywodzi się jeszcze z tradycji poprzedzających kolonizację archipelagu.
Stanowi integralną część filipińskiej kultury. Wykorzystywany jest do okazania szacunku, szczególnie wobec osób starszych. Pojawia się podczas wizyt rodzinnych oraz uroczystości takich jak śluby, chrzty czy obchody Bożego Narodzenia. Stosowany także w obecności księży i biskupów katolickich. Podobne gesty spotyka się również w Indonezji i Malezji.

title: Mano (gest)

wikitext:
[[Plik:President Rodrigo Roa Duterte during the awarding of incentives to top performing athletes of the Philippine delegation to the recently concluded 18th Asian Games at the Rizal Hall of Malacañan Palace on September 12, 2018 03.jpg|thumb|250px|Prezydent [[Rodrigo Duterte]] podaje dłoń skaterce [[Margielyn Didal]] wykonującej gest mano podczas spotkania z 12 września 2018]]
'''Mano''', znany także jako '''pagmamano''' – gest występujący w kulturze [[Filipiny|Filipin]]<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Guillermo |imię = Artemio R. |nazwisko2 = Kyi Win |imię2 = May |tytuł = Historical Dictionary of the Philippines Second Edition Historical Dictionaries of Asia, Oceania, and the Middle East, No. 54 |wydawca = The Scarecrow Press, Inc. |miejsce = Lanham, Maryland • Toronto • Plymouth, UK |rok = 2005 |strony = 249–250 |isbn = 0-8108-5490-2}}</ref>.

Porównuje się go do ucałowania dłoni<ref>{{Cytuj stronę |url = https://culturalatlas.sbs.com.au/filipino-culture/filipino-culture-greetings |tytuł = Filipino Culture Greetings |nazwisko = |imię = |autor = Chara Scroope |autor link = |data = 2017 |rok = |praca = Cultural Atlas |opublikowany = sbs.com.au |język = en |archiwum = |zarchiwizowano = |data dostępu = 2023-04-20}}</ref>. Wykonywany jest poprzez pochylenie głowy i dotknięcie czołem dłoni drugiej osoby<ref name="michael">{{Cytuj stronę |url = https://opinion.inquirer.net/109755/mano-po-treasures |tytuł = ‘Mano po’ and other treasures |nazwisko = |imię = |autor = Cielito F. Habito |autor link = |data = 2017-12-26 |rok = |praca = Philippine Daily Inquirer |opublikowany = inquirer.net |język = en |archiwum = |zarchiwizowano = |data dostępu = 2023-04-20}}</ref>. Towarzyszy mu wyrażona z szacunkiem prośba o dłoń, od której to zresztą sam gest bierze swą nazwę. Osoba będąca jego adresatem udziela następnie swego błogosławieństwa, przy czym słowa przez nią użyte mogą różnić się w zależności od regionu<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.fowpal.org/peak-view/little-big-respect |tytuł = Little Big Respect |nazwisko = |imię = |autor = Frenelie Ann L. Ong |autor link = |data = |rok = |praca = Federation of World Peace and Love |opublikowany = fowpal.org |język = en |archiwum = |zarchiwizowano = |data dostępu = 2023-04-20}}</ref>.

Pochodzenie gestu jest do pewnego stopnia niejasne. Część źródeł wskazuje, iż powstał w okresie kolonizacji, wyrastając z błogosławieństw udzielanych przez hiszpańskich księży [[katolicyzm|katolickich]] swoim filipińskim parafianom<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Guillermo |imię = Artemio R. |nazwisko2 = Kyi Win |imię2 = May |tytuł = Historical Dictionary of the Philippines Second Edition Historical Dictionaries of Asia, Oceania, and the Middle East, No. 54 |wydawca = The Scarecrow Press, Inc. |miejsce = Lanham, Maryland • Toronto • Plymouth, UK |rok = 2005 |strony = 250 |isbn = 0-8108-5490-2}}</ref>. Inne natomiast podkreślają, że wywodzi się jeszcze z tradycji poprzedzających kolonizację archipelagu<ref name="hol">{{Cytuj stronę |url = https://vovworld.vn/en-US/cultural-rendezvous/mano-or-pagmamano-an-honoring-gesture-in-filipino-culture-800534.vov |tytuł = Mano or pagmamano – an “honoring gesture” in Filipino culture |nazwisko = |imię = |autor = Ngoc Diep |autor link = |data = 2019-11-11 |rok = |praca = The Voice of Vietnam - VOV World |opublikowany = vovworld.vn |język = en |archiwum = |zarchiwizowano = |data dostępu = 2023-04-20}}</ref>.

Stanowi integralną część filipińskiej kultury. Wykorzystywany jest do okazania szacunku, szczególnie wobec osób starszych. Pojawia się podczas wizyt rodzinnych oraz uroczystości takich jak śluby, chrzty czy obchody Bożego Narodzenia<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Guillermo |imię = Artemio R. |nazwisko2 = Kyi Win |imię2 = May |tytuł = Historical Dictionary of the Philippines Second Edition Historical Dictionaries of Asia, Oceania, and the Middle East, No. 54 |wydawca = The Scarecrow Press, Inc. |miejsce = Lanham, Maryland • Toronto • Plymouth, UK |rok = 2005 |strony = 249 |isbn = 0-8108-5490-2}}</ref>. Stosowany także w obecności księży i biskupów katolickich<ref name="michael" />. Podobne gesty spotyka się również w [[Indonezja|Indonezji]] i [[Malezja|Malezji]]<ref name="hol" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gesty]]
[[Kategoria:Kultura na Filipinach]]


text:
# Jorge Murrugarra
Jorge Salvador Murrugarra Torres (ur. 22 marca 1997 w Limie) – peruwiański piłkarz występujący na pozycji defensywnego pomocnika, od 2021 roku zawodnik Universitario de Deportes.

title: Jorge Murrugarra

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Jorge Murrugarra
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Jorge Salvador Murrugarra Torres
 |data urodzenia          = 22 marca 1997
 |miejsce urodzenia       = [[Lima]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 177 cm
 |pozycja                 = [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Universitario de Deportes]]
 |numer w klubie          = 23
 |kariera juniorska       =
! 2012–2014 ! [[Juventud Progreso]]
! 2015 ! [[Sporting Cristal]]
 |kariera seniorska       =
! 2016 ! [[Deportivo Coopsol]] ! 11 ! 0
! 2017–2019 ! [[UTC Cajamarca|UTC]] ! 81 ! 0
! 2020 ! [[Ayacucho FC|Ayacucho]] ! 27 ! 0
! 2021– ! {{nowrap|[[Universitario de Deportes]]}} ! 76 ! 0
 |data seniorzy           = 21 maja 2024
 |kariera reprezentacyjna =
! 2020 ! {{reprezentacja|PER|rodzaj=U-23|pn}} ! 1 ! 0
 |data reprezentacja      = 21 maja 2024
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Jorge Salvador Murrugarra Torres''' (ur. [[22 marca]] [[1997]] w [[Lima|Limie]]) – [[peru]]wiański [[piłkarz]] występujący na pozycji defensywnego [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], od 2021 roku zawodnik [[Universitario de Deportes]].

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=486265|nazwa=Jorge Murrugarra|data dostępu=2024-05-21}}
* {{soccerway|p|id=442174|nazwa=J. Murrugarra|data dostępu=2024-05-21}}

{{SORTUJ:Murrugarra, Jorge}}
[[Kategoria:Peruwiańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze Deportivo Coopsol]]
[[Kategoria:Piłkarze UTC Cajamarca]]
[[Kategoria:Piłkarze Ayacucho FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Universitario de Deportes]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Limie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1997]]

title: · Jorge Murrugarra

Pełne imię i nazwisko: Jorge Salvador Murrugarra Torres

Data i miejsce urodzenia: 22 marca 1997 · Lima

Pozycja: pomocnik

Klub: Universitario de Deportes

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Juventud Progreso

Sporting Cristal

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Deportivo Coopsol · 11 · (0)

UTC · 81 · (0)

Ayacucho · 27 · (0)

Universitario de Deportes · 76 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Peru U-23 · 1 · (0)


text:
# (117156) Altschwendt
(117156) Altschwendt (2004 QV7) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,25 lat w średniej odległości 2,62 j.a. Odkryta 23 sierpnia 2004 roku.

title: (117156) Altschwendt

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 117156
 |       nazwa = Altschwendt
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[W. Ries]]
 |       dzień = 23 sierpnia
 |         rok = 2004
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,6219
 |    mimośród = 0,0838
 |  peryhelium = 2,4020
 |    aphelium = 2,8418
 |         lat = 4
 |         dni = 90
 |      godzin = 17
 |    prędkość = 18,39
 |  nachylenie = 3,17
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 16,3
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(117156) Altschwendt (2004 QV7)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,25 lat w średniej odległości 2,62 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[23 sierpnia]] [[2004]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 117001–118000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|117156}}
* {{JPLorb|117156}}
* {{MPC|117156}}

{{SORTUJ:Altschwendt}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 2004]]

title: (117156) Altschwendt

Odkrywca: W. Ries

Data odkrycia: 23 sierpnia 2004

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 90 dni 17 godzin


text:
# Baćinska jezera
Baćinska jezera – grupa 7 słodkowodnych jezior krasowych na wybrzeżu dalmatyńskim, na północny zachód od ujścia Neretwy i miasta Ploče i na południowy wschód od miejscowości Baćina w Chorwacji. Powierzchnia wody w jeziorach znajduje się powyżej poziomu morza, ale przy maksymalnej głębokości sięgającej 34 m dno sięga poniżej tego poziomu, co określane jest mianem kryptodepresja.
Jeziora otoczone są łąkami i sadami, nad niektórymi z nich znajdują się małe plaże i pola kempingowe. Okolica chętnie odwiedzana przez turystów i wędkarzy.

title: Baćinska jezera

wikitext:
{{Jezioro infobox
 |nazwa              = Baćinska jezera
 |nazwa oryginalna   =
 |inne nazwy         =
 |grafika            = Baćinska Jezera pano.jpg
 |opis grafiki       = Baćinska Jezera
 |państwo            = HRV
 |lokalizacja        =
 |miasta nadbrzeżne  =
 |region             =
 |wysokość lustra    = 0,8
 |wyspy              =
 |powierzchnia       = 138 ha
 |max długość        =
 |max szerokość      =
 |głębokość średnia  =
 |głębokość max      = 34
 |długość brzegu     =
 |objętość           =
 |rodzaj jakości     =
 |jakość             =
 |zasolenie          =
 |rzeki zasilające   =
 |rzeki wypływające  =
 |rodzaj             = [[jezioro krasowe|krasowe]]
 |kod mapy           =
 |współrzędne        = 43°04′38″N 17°25′07″E
 |mapka jeziora      =
 |opis mapki jeziora =
 |commons            = Baćinska jezera
}}
'''Baćinska jezera''' – grupa 7 słodkowodnych [[Jezioro krasowe|jezior krasowych]] na wybrzeżu [[Dalmacja|dalmatyńskim]], na północny zachód od ujścia [[Neretwa|Neretwy]] i miasta [[Ploče]] i na południowy wschód od miejscowości [[Baćina (Chorwacja)|Baćina]] w [[Chorwacja|Chorwacji]]. Powierzchnia wody w jeziorach znajduje się powyżej [[poziom morza|poziomu morza]], ale przy maksymalnej głębokości sięgającej 34 m dno sięga poniżej tego poziomu, co określane jest mianem [[kryptodepresja]].

Jeziora otoczone są łąkami i sadami, nad niektórymi z nich znajdują się małe plaże i pola [[kemping]]owe. Okolica chętnie odwiedzana przez [[turystyka|turystów]] i [[wędkarstwo|wędkarzy]].

[[Kategoria:Jeziora w Chorwacji]]
[[Kategoria:Jeziora krasowe]]
[[Kategoria:Żupania dubrownicko-neretwiańska]]

title: Baćinska jezera

Głębokość · • maksymalna: · 34 m

Rodzaj jeziora: krasowe


text:
# Matriarchat (powieść)
Matriarchat (bułg. Матриархат) – krótka powieść, autorstwa bułgarskiego pisarza Georgiego Miszewa, opublikowana w 1967 r. i sfilmowana w 1977 (reż. Ludmił Kirkow).
Powieść stanowi fragmentaryczny obraz współczesnej wsi bułgarskiej zdominowanej przez kobiety. Przedstawia losy pięciu kobiet (Żeła, Stanka, Bona, Ganeta i baba Jordanka), mieszkających na bułgarskiej prowincji. Ze względu na emigrację wewnętrzną (ich mężowie pracują na budowach, w fabryce, itp.) kobiety zmuszone są same radzić sobie z rzeczywistością, samodzielnie prowadzić gospodarstwo domowe czy organizować życia społeczne na wsi. Ich życie wypełnione jest pracą w polu lub domu, codziennymi troskami i radościami.
Ganeta jest żoną Bożidara, miejscowego karczmarza, który prócz oficjalnego, prowadzi także nielegalny handel. Podczas kontroli wychodzą na jaw nielegalne sposoby zdobywania pieniędzy, Bożidar zostaje skazany i idzie do więzienia. Stanka chce przeprowadzić się do miasta, ale ze względu na skomplikowane procedury prawne jest to bardzo utrudnione. Bona żyje samotnie, często zaglądając do kieliszka. Baba Jordanka również żyje samotnie, ma pewne problemy zdrowotne. Jej syn przeniósł się do miasta i rzadko przyjeżdża do domu rodzinnego.
Powieść została wpisana do kanonu literatury bułgarskiej 1878-1988.

title: Matriarchat (powieść)

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Matriarchat
 |tytuł oryginalny  = Матриархат
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Georgi Miszew]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[powieść]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Bułgaria]]
 |język             = [[Język bułgarski|bułgarski]]
 |data wydania      = [[1967 w literaturze|1967]]
 |wydawca           =
 |pol: data wydania = brak wydania polskiego
 |pol: wydawca      =
 |pol: przekład     =
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Matriarchat''' ([[język bułgarski|bułg.]] ''Матриархат'') – krótka powieść, autorstwa bułgarskiego pisarza [[Georgi Miszew|Georgiego Miszewa]], opublikowana w 1967 r. i [[Matriarchat (film)|sfilmowana]] w 1977 (reż. [[Ludmił Kirkow]]).

Powieść stanowi ''fragmentaryczny obraz współczesnej wsi bułgarskiej zdominowanej przez kobiety''<ref>H. Czajka, ''Literatura bułgarska'', [w:] ''Dzieje literatur europejskich'', t. 3, cz. 2, s. 121.</ref>. Przedstawia losy pięciu kobiet (Żeła, Stanka, Bona, Ganeta i baba Jordanka), mieszkających na bułgarskiej prowincji. Ze względu na emigrację wewnętrzną (ich mężowie pracują na budowach, w fabryce, itp.) kobiety zmuszone są same radzić sobie z rzeczywistością, samodzielnie prowadzić gospodarstwo domowe czy organizować życia społeczne na wsi. Ich życie wypełnione jest pracą w polu lub domu, codziennymi troskami i radościami.

Ganeta jest żoną Bożidara, miejscowego karczmarza, który prócz oficjalnego, prowadzi także nielegalny handel. Podczas kontroli wychodzą na jaw nielegalne sposoby zdobywania pieniędzy, Bożidar zostaje skazany i idzie do więzienia. Stanka chce przeprowadzić się do miasta, ale ze względu na skomplikowane procedury prawne jest to bardzo utrudnione. Bona żyje samotnie, często zaglądając do kieliszka. Baba Jordanka również żyje samotnie, ma pewne problemy zdrowotne. Jej syn przeniósł się do miasta i rzadko przyjeżdża do domu rodzinnego.

Powieść została wpisana do kanonu literatury bułgarskiej 1878-1988<ref>[http://www.litclub.com/library/bg/kanon.htm Kanon literatury bułgarskiej 1878-1988]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Bułgarskie powieści]]
[[Kategoria:Powieści z 1967]]

title: MatriarchatМатриархат

Autor: Georgi Miszew

Typ utworu: powieść

Miejsce wydania: Bułgaria

Język: bułgarski

Data wydania polskiego: brak wydania polskiego


text:
# Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze w Białymstoku
Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. Profesora Andrzeja Myrchy w Białymstoku – placówka muzealna znajdująca się na Wydziale Biologii Uniwersytetu w Białymstoku. Celem Centrum jest prowadzenie działalności ekspozycyjnej i edukacyjnej o tematyce przyrodniczej.

## Historia
Początki placówki sięgają 1980 roku, kiedy to staraniem prof. Andrzeja Myrchy - przyrodnika i badacza terenów polarnych, zorganizowano w ówczesnej Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku pierwszą wystawę, poświęconą przyrodzie Antarktydy (bezkręgowce i ptaki). W następnych latach organizowane były kolejne wystawy czasowe. Z uwagi na wielkość zgromadzonych zbiorów, w 1997 roku wystąpiono do władz Filii o przekazanie na cele wystawowe pomieszczeń po likwidowanej stołówce. Wobec pozytywnej odpowiedzi w latach 1998 - 1999 przeprowadzono remont pomieszczeń. Jeszcze przed rozpoczęciem prac, 27 października 1997 roku, zmarł prof. Andrzej Myrcha. W uznaniu jego zasług senat nowo powołanego Uniwersytetu podejmując w dniu 29 września 1999 roku uchwałę o powołaniu muzeum, nadał powstającej placówce jego imię. Oficjalne otwarcie muzeum miało miejsce 26 października 1999 roku. Do kwietnia 2013 roku placówka działała jako Uniwersyteckie Muzeum Przyrodnicze, natomiast obecnie nosi nazwę Uniwersyteckiego Centrum Przyrodniczego. Od czerwca 2015 roku Centrum prowadzi działalność w nowej siedzibie przy ul. Ciołkowskiego 1J (kampus uniwersytecki). Przez wiele lat dyrektorem Centrum był mgr Wiesław Mikucki - współpracownik prof. Andrzeja Myrchy i kontynuator myśli powstania i rozwoju Uniwersyteckiego Centrum Przyrodniczego na Uniwersytecie w Białymstoku. Obecnie dyrektorem jest dr Anna Matwiejuk.

## Działalność
W ramach muzealnych ekspozycji prezentowane są następujące wystawy stałe:
- Przyroda północno-wschodniej Polski,
- Skamieniałości z osadów polodowcowych,
- Przyroda rejonów polarnych,
- Fauna mórz podzwrotnikowych,
- Minerały, skały i meteoryty,
- Życie na Ziemi – zarys dziejów,
- Filogeneza zwierząt tkankowych,
- Ewolucja naczyniowych roślin lądowych,
- Rośliny chronione i charakterystyczne Podlasia,
- Stawonogi tropikalne,
- Śladami naszych przodków,
- Egzotyczne zwierzęta żywe - terraria.

Przed siedzibą muzeum znajduje się lapidarium głazów narzutowych, przyniesionych przez lądolód skandynawski.
Oprócz działalności wystawienniczej (wystawy stałe i czasowe), Centrum prowadzi działalność naukową, badawczą oraz edukacyjną (lekcje muzealne, warsztaty, wykłady). Centrum Przyrodnicze uczestniczy także w takich wydarzeniach jak Podlaski Festiwal Nauki i Sztuki, Piknik Naukowy Polskiego Radia i Centrum Nauki Kopernik czy Noc Muzeów.
Zwiedzanie ekspozycji jest możliwe od poniedziałku do piątku. Bilety można kupić online lub na miejscu.

wikitext:
{{Muzeum infobox
 |nazwa                   = Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. prof. Andrzeja Myrchy w Białymstoku
 |nazwa oryginalna        =
 |placówka macierzysta    =
 |zdjęcie                 =
 |opis zdjęcia            =
 |alt zdjęcia             =
 |państwo                 = POL
 |miejscowość             = [[Białystok]]
 |adres                   = ul. Ciołkowskiego 1J
 |data założenia          = 1999
 |data likwidacji         =
 |zakres zbiorów          = zbiory [[natura|przyrodnicze]]
 |wielkość zbiorów        = Ponad 2000
 |powierzchnia ekspozycji = 750
 |dyrektor                = dr Anna Matwiejuk
 |kustosz                 =
 |kierownik               =
 |oddziały                =
 |kod mapy                = Białystok
 |współrzędne             = 53,107697°N 23,153863°E
 |opis miejsca            = Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze w Białymstoku
 |commons                 = Category:University Nature Center in Bialystok
 |www                     = https://uwb.edu.pl/uniwersytet/ucp
}}
'''Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. Profesora Andrzeja Myrchy w Białymstoku'''<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.old.uwb.edu.pl/uniwersytet.php?p=944|tytuł=Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. Profesora Andrzeja Myrchy|autor=|data=|data dostępu=2016-05-09|praca=|opublikowany=www.old.uwb.edu.pl|język=pl|archiwum=https://web.archive.org/web/20160522034458/http://www.old.uwb.edu.pl/uniwersytet.php?p=944|zarchiwizowano=2016-05-22}}</ref> – placówka [[muzeum|muzealna]] znajdująca się na [[Wydział Biologii Uniwersytetu w Białymstoku|Wydziale Biologii Uniwersytetu w Białymstoku]]. Celem Centrum jest prowadzenie działalności ekspozycyjnej i edukacyjnej o tematyce przyrodniczej.

== Historia ==
[[Plik:Żubr na wystawie stałej.jpg|thumb|240px|left|Żubr na wystawie stałej "Przyroda północno-wschodniej Polski"]]
[[Plik:Modele grzyby.jpg|thumb|240px|Modele grzybów na wystawie czasowej "Grzyby - Piąte Królestwo"]]
[[Plik:Piryt na wystawie stałej.jpg|thumb|240px|Piryt na wystawie stałej "Minerały, skały i meteoryty"]]
[[Plik:Szkielet wieloryba.jpg|thumb|240px|Elementy szkieletu płetwala błękitnego na wystawie stałej "Przyroda rejonów polarnych"]]
[[Plik:Czarna perła.jpg|thumb|240px|Perły na wystawie stałej "Fauna mórz podzwrotnikowych"]]
Początki placówki sięgają [[1980]] roku, kiedy to staraniem prof. [[Andrzej Myrcha|Andrzeja Myrchy]] - przyrodnika i badacza terenów polarnych, zorganizowano w ówczesnej Filii [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]] w Białymstoku pierwszą wystawę, poświęconą przyrodzie [[Antarktyda|Antarktydy]] ([[bezkręgowce]] i [[ptaki]]). W następnych latach organizowane były kolejne wystawy czasowe. Z uwagi na wielkość zgromadzonych zbiorów, w 1997 roku wystąpiono do władz Filii o przekazanie na cele wystawowe pomieszczeń po likwidowanej stołówce. Wobec pozytywnej odpowiedzi w latach 1998 - 1999 przeprowadzono remont pomieszczeń. Jeszcze przed rozpoczęciem prac, 27 października 1997 roku, zmarł prof. Andrzej Myrcha. W uznaniu jego zasług senat nowo powołanego Uniwersytetu podejmując w dniu 29 września 1999 roku uchwałę o powołaniu muzeum, nadał powstającej placówce jego imię. Oficjalne otwarcie muzeum miało miejsce 26 października 1999 roku. Do kwietnia 2013 roku placówka działała jako Uniwersyteckie Muzeum Przyrodnicze, natomiast obecnie nosi nazwę Uniwersyteckiego Centrum Przyrodniczego. Od czerwca 2015 roku Centrum prowadzi działalność w nowej siedzibie przy ul. Ciołkowskiego 1J ([[Miasteczko akademickie|kampus]] uniwersytecki). Przez wiele lat dyrektorem Centrum był mgr Wiesław Mikucki - współpracownik prof. Andrzeja Myrchy i kontynuator myśli powstania i rozwoju Uniwersyteckiego Centrum Przyrodniczego na [[Uniwersytet w Białymstoku|Uniwersytecie w Białymstoku]]. Obecnie dyrektorem jest dr Anna Matwiejuk.

== Działalność ==
W ramach muzealnych ekspozycji prezentowane są następujące wystawy stałe:
* Przyroda północno-wschodniej Polski,
* Skamieniałości z osadów polodowcowych,
* Przyroda rejonów polarnych,
* Fauna mórz podzwrotnikowych,
* Minerały, skały i meteoryty,
* Życie na Ziemi – zarys dziejów,
* Filogeneza zwierząt tkankowych,
* Ewolucja naczyniowych roślin lądowych,
* Rośliny chronione i charakterystyczne Podlasia,
* Stawonogi tropikalne,
* Śladami naszych przodków,
* Egzotyczne zwierzęta żywe - terraria.
Przed siedzibą muzeum znajduje się [[lapidarium]] [[głaz narzutowy|głazów narzutowych]], przyniesionych przez [[lądolód]] skandynawski.

Oprócz działalności wystawienniczej (wystawy stałe i czasowe), Centrum prowadzi działalność naukową, badawczą oraz edukacyjną (lekcje muzealne, warsztaty, wykłady). Centrum Przyrodnicze uczestniczy także w takich wydarzeniach jak Podlaski Festiwal Nauki i Sztuki, Piknik Naukowy Polskiego Radia i [[Centrum Nauki Kopernik w Warszawie|Centrum Nauki Kopernik]] czy [[Noc Muzeów]].

Zwiedzanie ekspozycji jest możliwe od poniedziałku do piątku. Bilety można kupić online lub na miejscu.

== Zobacz też ==
* [[Wydział Biologii Uniwersytetu w Białymstoku]]
* [[Uniwersytet w Białymstoku]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://uwb.edu.pl/uniwersytet/ucp Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. prof. A. Myrchy] https://uwb.edu.pl/uniwersytet/ucp [dostęp 2023-07-17]. (pol.).
* {{Cytuj stronę | url = http://www.old.uwb.edu.pl/uniwersytet.php?p=944 | tytuł = Uniwersyteckie Centrum Przyrodnicze im. Profesora Andrzeja Myrchy | data dostępu = 2016-05-09 | autor =  | opublikowany = www.old.uwb.edu.pl | praca =  | data =  | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160522034458/http://www.old.uwb.edu.pl/uniwersytet.php?p=944 | zarchiwizowano = 2016-05-22 }}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.bialystokonline.pl/juz-dziala-centrum-przyrodnicze-wystawy-sa-otwarte-dla-kazdego,artykul,85532,6,1.html | tytuł = Już działa Centrum Przyrodnicze. Wystawy są otwarte dla każdego | data dostępu = 2016-05-09 | autor = Ewelina Sadowska-Dubicka | opublikowany = www.bialystokonline.pl | praca = | data = 2015-06-20 | język = pl}}

{{SORTUJ:Białystok}}
[[Kategoria:Muzea w Białymstoku|U]]
[[Kategoria:Muzea przyrodnicze w Polsce]]
[[Kategoria:Muzea uniwersyteckie w Polsce]]
[[Kategoria:Wydział Biologii Uniwersytetu w Białymstoku|Centrum]]

Miejscowość: Białystok

Adres: ul. Ciołkowskiego 1J

Zakres zbiorów: zbiory przyrodnicze

Wielkość zbiorów: Ponad 2000

Dyrektor: dr Anna Matwiejuk