text:
# Wydział Chemiczny Politechniki Wrocławskiej
Wydział Chemiczny (W-3) Politechniki Wrocławskiej – jeden z 14 wydziałów Politechniki Wrocławskiej. Powstał w sierpniu 1945 jako Wydział Chemii Technicznej. W 1947 roku został przekształcony w Oddział Chemii Technicznej na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii (wspólnym UWr i PWr). W 1957 roku oddział został ponownie przekształcony w wydział pod obecną nazwą. W klasyfikacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego uzyskał kategorię "A+".
Wydział kształci na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich. Studenci II stopnia mają do wyboru 17 specjalności, w tym 4 w jęz. angielskim. Kadra akademicka to uznani eksperci w swoich dziedzinach, prowadzący rozbudowaną działalność naukowo-badawczą. Wydział ma dobrze rozwinięte zaplecze laboratoryjne - 55 laboratoriów dydaktycznych, w tym 7 komputerowych.
Wydział ma akredytację EUR-ACE Label ENAEE European Network for Accreditation of Engineering Education (przyznany przez Komisję Akredytacyjną Uczelni Technicznych KAUT) i ECTN - Eurobachelor Certification oraz Euromaster Certfication.
Kierunek Inżynieria chemiczna i procesowa czwarty rok z rzędu został uznany za najlepszy w Polsce wg Rankingu Kierunków Studiów Perspektywy 2024. W krajowej czołówce trzeci rok z rzędu znalazły się również Biotechnologia, Inżynieria materiałowa i Technologia chemiczna - zajmując 3 miejsce.
W roku 2024 na wydziale zatrudnionych było 235 nauczycieli akademickich.

## Jednostki organizacyjne
- Instytut Materiałów Zaawansowanych (I01W03D10)
- Katedra Biochemii, Biologii Molekularnej i Biotechnologii (K13W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. Andrzej Ożyhar);
- Katedra Chemii Analitycznej i Metalurgii Chemicznej (K14W03D10, kierownik: prof. dr hab. inż. Paweł Pohl);
- Katedra Chemii Biologicznej i Bioobrazowania (K15W03D10; kierownik: prof. dr hab. Marcin Drąg);
- Katedra Chemii Bioorganicznej (K16W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. Łukasz Berlicki);
- Katedra Chemii Fizycznej i Kwantowej (K17W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. Wojciech Bartkowiak);
- Katedra Chemii Organicznej i Medycznej (K20W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. Marcin Sieńczyk(inne języki));
- Katedra Inżynierii Bioprocesowej, Mikro i Nanoinżynierii (K21W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. Anna Trusek(inne języki));
- Katedra Inżynierii i Technologii Polimerów (K23W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. Andrzej Trochimczuk(inne języki));
- Katedra Inżynierii i Technologii Procesów Chemicznych (K24W03D05; dr hab. inż. Agnieszka Saeid);
- Katedra Inżynierii Procesowej i Technologii Materiałów Polimerowych i Węglowych (K25W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. Grażyna Gryglewicz);
- Katedra Zaawansowanych Technologii Materiałowych (K26W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. Katarzyna Chojnacka).

## Władze
Dziekan i prodziekani wydziału:
- Dziekan: dr hab. inż. Piotr Rutkowski(inne języki)
- Prodziekan ds. ogólnych: prof. dr hab. inż. Jarosław Myśliwiec(inne języki)
- Prodziekan ds. kształcenia: prof. dr hab. inż. Joanna Cabaj(inne języki)
- Prodziekan ds. studenckich: dr hab. inż. Agata Łamacz
- Prodziekan ds. Współpracy z otoczeniem: prof. dr hab. inż. Marcin Sieńczyk(inne języki)
- Prodziekan ds. rozwoju kadry i spraw społecznych: prof. dr hab. Rafał Latajka(inne języki)

Przewodniczący Rad Dyscyplin Naukowych:
- Nauki chemiczne: dr hab. inż. Robert Góra(inne języki)
- Inżynieria chemiczna: prof. dr hab. inż. Izabela Michalak(inne języki)
- Inżynieria materiałowa: prof. dr hab. inż. Jarosław Myśliwiec(inne języki)

## Edukacja
Wydział prowadzi studia na pięciu kierunkach:
- Biotechnologia
- Chemia / Chemia i analityka przemysłowa
- Inżynieria chemiczna i procesowa
- Technologia chemiczna
- Inżynieria materiałowa / Chemia i inżynieria materiałów

Dodatkową formą kształcenia są studia podyplomowe oraz szkolenia.

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Wydział Chemiczny
 |nazwa oryginalna             =
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              = Faculty of Chemistry
 |jednostka macierzysta        = Politechnika Wrocławska
 |godło                        =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |dewiza                       =
 |data założenia               = 1945
 |data likwidacji              =
 |typ                          =
 |patron                       =
 |państwo                      = PL-DS
 |adres                        = ul. Cypriana K. Norwida 4/6<br>50-373 Wrocław
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             =
 |stanowisko zarządzającego    = dziekan
 |zarządzający                 = dr hab. inż. {{link-interwiki |Piotr Rutkowski (chemik) |tekst=Piotr Rutkowski |Q=Q61777248}}
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Wrocław
 |współrzędne                  = 51.108344 17.060843
 |odznaczenia                  =
 |commons                      =
 |www                          = http://wch.pwr.edu.pl
}}
'''Wydział Chemiczny (W-3) Politechniki Wrocławskiej''' – jeden z 14 wydziałów [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]. Powstał w sierpniu 1945 jako Wydział Chemii Technicznej. W 1947 roku został przekształcony w Oddział Chemii Technicznej na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii (wspólnym [[Uniwersytet Wrocławski|UWr]] i PWr). W 1957 roku oddział został ponownie przekształcony w wydział pod obecną nazwą. W klasyfikacji [[Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego|Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego]] uzyskał kategorię "A+"<ref name="Wykaz">{{Cytuj | tytuł = Wykaz jednostek naukowych i kategorii naukowych | data = 2018 | opublikowany = Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego | archiwum = https://web.archive.org/web/20181224220334/http://www.bip.nauka.gov.pl/g2/oryginal/2018_10/0a5e15c139f6206c8e4925411d7cf751.pdf}}</ref>.

Wydział kształci na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich. Studenci II stopnia mają do wyboru 17 specjalności, w tym 4 w jęz. angielskim<ref>{{Cytuj |tytuł = Studiuj na Wydziale Chemicznym |data dostępu = 2024-09-20 |url = https://studiujchemie.pwr.edu.pl/-PL}}</ref>. Kadra akademicka to uznani eksperci w swoich dziedzinach, prowadzący rozbudowaną działalność naukowo-badawczą. Wydział ma dobrze rozwinięte zaplecze laboratoryjne - 55 laboratoriów dydaktycznych, w tym 7 komputerowych.

Wydział ma akredytację ''EUR-ACE Label ENAEE European Network for Accreditation of Engineering Education'' (przyznany przez Komisję Akredytacyjną Uczelni Technicznych KAUT) i ECTN - Eurobachelor Certification oraz Euromaster Certfication. <ref>{{Cytuj |tytuł = Prezentacja Politechnika Wrocławska 07.2024 |data dostępu = 2024-09-20 |opublikowany = Politechnika Wrocławska|url = https://pwr.edu.pl/download/fTN3cnFyJUTFoXbhlebmJcZTd3dUlHADs1KBQhaiQxIRA_WhdIZFQNagtrMg85OW04bSEeDQwwPDw6ACBoNRplICF3LQMzZQlkBGgnNSo9XGM2cnUlIWxvD2tADDFgazgbNw,rzDVYeJh8eN00yUhkzFBgWWhMKF28gABYJEyQZTQcQHGpfC0FsXR5_D3I/politechnika_wroclawska_-_prezentacja_pl_2024__30_07_24.pdf}}</ref>

Kierunek Inżynieria chemiczna i procesowa czwarty rok z rzędu został uznany za najlepszy w Polsce wg Rankingu Kierunków Studiów Perspektywy 2024<ref>{{Cytuj |tytuł = Ranking Szkół Wyższych Perspektywy 2024 |data dostępu = 2024-09-20 |opublikowany = ranking.perspektywy.pl |url = https://2024.ranking.perspektywy.pl/ranking/ranking-studiow-inzynierskich/inzynieria-chemiczna}}</ref>. W krajowej czołówce trzeci rok z rzędu znalazły się również Biotechnologia, Inżynieria materiałowa i Technologia chemiczna - zajmując 3 miejsce<ref>{{Cytuj |tytuł = Ranking Szkół Wyższych Perspektywy 2024 |data dostępu = 2024-09-20 |opublikowany = ranking.perspektywy.pl |url = https://2024.ranking.perspektywy.pl/ranking/ranking-studiow-inzynierskich/biotechnologia-inz}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Ranking Szkół Wyższych Perspektywy 2024 |data dostępu = 2024-09-20 |opublikowany = ranking.perspektywy.pl |url = https://2024.ranking.perspektywy.pl/ranking/ranking-studiow-inzynierskich/inzynieria-materialowa}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Ranking Szkół Wyższych Perspektywy 2024 |data dostępu = 2024-09-20 |opublikowany = ranking.perspektywy.pl |url = https://2024.ranking.perspektywy.pl/ranking/ranking-studiow-inzynierskich/technologia-chemiczna}}</ref>.

W roku 2024 na wydziale zatrudnionych było 235 nauczycieli akademickich.

== Jednostki organizacyjne ==
* Instytut Materiałów Zaawansowanych (I01W03D10)
* Katedra Biochemii, Biologii Molekularnej i Biotechnologii (K13W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. Andrzej Ożyhar);
* Katedra Chemii Analitycznej i Metalurgii Chemicznej (K14W03D10, kierownik: prof. dr hab. inż. Paweł Pohl);
* Katedra Chemii Biologicznej i Bioobrazowania (K15W03D10; kierownik: prof. dr hab. [[Marcin Drąg]]);
* Katedra Chemii Bioorganicznej (K16W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. [[Łukasz Berlicki]]);
* Katedra Chemii Fizycznej i Kwantowej (K17W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. [[Wojciech Bartkowiak]]);
* Katedra Chemii Organicznej i Medycznej (K20W03D10; kierownik: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Marcin Sieńczyk |Q=Q91351809}});
* Katedra Inżynierii Bioprocesowej, Mikro i Nanoinżynierii (K21W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Anna Trusek |Q=Q86978192}});
* Katedra Inżynierii i Technologii Polimerów (K23W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Andrzej Trochimczuk |Q=Q99563105}});
* Katedra Inżynierii i Technologii Procesów Chemicznych (K24W03D05; dr hab. inż. Agnieszka Saeid);
* Katedra Inżynierii Procesowej i Technologii Materiałów Polimerowych i Węglowych (K25W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. [[Grażyna Gryglewicz]]);
* Katedra Zaawansowanych Technologii Materiałowych (K26W03D05; kierownik: prof. dr hab. inż. [[Katarzyna Chojnacka]]).

== Władze ==
Dziekan i prodziekani wydziału<ref name="Dziekan">{{Cytuj | url = https://wch.pwr.edu.pl/o-wydziale/wladze/dziekani | tytuł = Dziekan i prodziekani | opublikowany = Wydział Chemiczny Politechniki Wrocławskiej | data dostępu = 2024-09-19}}</ref>:
* Dziekan: dr hab. inż. {{link-interwiki |Piotr Rutkowski (chemik) |tekst=Piotr Rutkowski |Q=Q61777248}}
* Prodziekan ds. ogólnych: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Jarosław Myśliwiec |Q=Q58740654}}
* Prodziekan ds. kształcenia: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Joanna Cabaj |Q=Q91336461}}
* Prodziekan ds. studenckich: dr hab. inż. [[Agata Łamacz]]
* Prodziekan ds. Współpracy z otoczeniem: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Marcin Sieńczyk |Q=Q91351809}}
* Prodziekan ds. rozwoju kadry i spraw społecznych: prof. dr hab. {{link-interwiki |Rafał Latajka |Q=Q92760726}}
Przewodniczący Rad Dyscyplin Naukowych:
* Nauki chemiczne: dr hab. inż. {{link-interwiki |Robert Góra |Q=Q46689451}}
* Inżynieria chemiczna: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Izabela Michalak |Q=Q61219390}}
* Inżynieria materiałowa: prof. dr hab. inż. {{link-interwiki |Jarosław Myśliwiec |Q=Q58740654}}

== Edukacja ==
Wydział prowadzi studia na pięciu kierunkach:
* [[Biotechnologia]]
* [[Chemia]] / Chemia i analityka przemysłowa
* [[Technologia chemiczna i inżynieria procesowa|Inżynieria chemiczna i procesowa]]
* [[Technologia chemiczna]]
* [[Badania materiałowe|Inżynieria materiałowa]] / Chemia i inżynieria materiałów
Dodatkową formą kształcenia są studia podyplomowe oraz szkolenia.

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj | url = http://wch.pwr.edu.pl | tytuł = Oficjalna strona wydziału | data dostępu = 2020-03-17}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Politechnika Wrocławska}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wydziały Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Wydziały chemii|Wrocławskiej, Wydział Chemii Politechniki]]

title: Wydział ChemicznyFaculty of Chemistry

Województwo: dolnośląskie

Adres: ul. Cypriana K. Norwida 4/6 · 50-373 Wrocław

Dziekan: dr hab. inż. Piotr Rutkowski


text:
# Mimoň (stacja kolejowa)
Mimoň – stacja kolejowa w Mimoň, w kraju libereckim, w Czechach. Jest ważnym węzłem kolejowym o znaczeniu regionalnym. Znajduje się na wysokości 305 m n.p.m.
Jest zarządzana przez Správę železnic. Na stacji istnieje możliwość zakupu biletów i rezerwacji miejsc.

## Linie kolejowe
- 086 Liberec - Česká Lípa

wikiname: plwiki

title: Mimoň (stacja kolejowa)

in_language: pl

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Mimoň
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Mimoň žst. 2024 (1).jpg
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = CZE
 |miejscowość                = [[Mimoň]]
 |lokalizacja                = Nádražní 2
 |zarządca                   = [[Správa železnic]]
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 086 (Czechy)|086]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = kraj liberecki
 |współrzędne                = 50°39′28″N 14°42′52″E
 |commons                    = Category:Mimoň (train station)
 |www                        =
}}
'''Mimoň''' – [[stacja kolejowa]] w [[Mimoň]], w [[Kraj liberecki|kraju libereckim]], w [[Czechy|Czechach]]. Jest ważnym węzłem kolejowym o znaczeniu regionalnym. Znajduje się na wysokości 305 m n.p.m.<ref>[http://www.zelpage.cz/stanice/mimon.html zelpage.cz]</ref>

Jest zarządzana przez [[Správa železnic|Správę železnic]]. Na stacji istnieje możliwość zakupu biletów i rezerwacji miejsc<ref>[http://www.cd.cz/cd-online/staniceinfo.php?nazev=57169 Mimoň - České dráhy, as | Stanice info]</ref>.

== Linie kolejowe ==
* [[Linia kolejowa nr 086 (Czechy)|086 Liberec - Česká Lípa]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.zelpage.cz/odjezdy-2014/mimon.html Rozkład jazdy]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Mimoň
|linia         = {{LK-linia|086|Linia kolejowa nr 086 (Czechy)}} Liberec - Česká Lípa
|kilometr      = 15,000
|poprzedni     = [[Božíkov (przystanek kolejowy)|Božíkov]]
|poprzedni_km  = 6,000
|następny      = [[Pertoltice pod Ralskem (przystanek kolejowy)|Pertoltice pod Ralskem]]
|następny_km   = 2,000
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w kraju libereckim]]

title: Mimoň

Państwo: Czechy

Miejscowość: Mimoň

Lokalizacja: Nádražní 2

Zarządca: Správa železnic

Kasy: T


text:
# Pistolet Seecamp LWS
Seecamp LWS – amerykański pistolet samopowtarzalny przeznaczony do skrytego przenoszenia i samoobrony. Produkcję Seecampa LWS rozpoczęto w 1981 roku. Pierwsza wersja LWS25 miała kaliber 6,35 mm. W 1985 roku produkcje LWS25 zakończono, a rozpoczęto produkcję LWS32 kalibru 7,65 mm. Wersja ta produkowana jest nadal, a od 2003 roku produkowana jest wersja LWS38 kalibru 9 mm.

## Opis
Seecamp LWS jest bronią samopowtarzalną. Zasada działania automatyki oparta na odrzucie zamka swobodnego.
Seecamp LWS jest zasilany ze wymiennego, jednorzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 6 naboi, umieszczonego w chwycie. Zatrzask magazynka znajduje się u spodu chwytu. Siódmy nabój może być bezpiecznie przenoszony w komorze nabojowej.
Mechanizm spustowy kurkowy, z wyłącznym samonapinaniem (DAO)
Lufa gwintowana.
Pistolet nie ma żadnych przyrządów celowniczych. Pistolet Seecamp LWS jest wykonany ze stali. Okładki chwytu z tworzywa sztucznego.

title: Pistolet Seecamp LWS

wikitext:
{{Broń palna infobox
 |nazwa                        = Seecamp LWS
 |grafika                      = LWS32.jpg
 |opis grafiki                 = Pistolet Seecamp LWS32
 |alt grafiki                  =
 |państwo                      = USA
 |projektant                   =
 |producent                    = L.W. Seecamp Co.
 |rodzaj                       = [[pistolet samopowtarzalny]]
 |zasada działania             =
 |obsługa                      =
 |prototypy                    =
 |produkcja seryjna            = 1981 – do chwili obecnej
 |wyprodukowano                =
 |kaliber                      = 6,35 mm (LWS25), 7,65 mm (LWS32), 9 mm (LWS38)
 |liczba luf                   =
 |nabój                        = [[nabój 6,35 x 15,5 mm Browning|6,35 mm Browning]] (LWS25)
[[nabój 7,65 x 17 mm SR Browning|7,65 mm Browning]] (LWS32)
[[nabój 9 x 17 mm Short|9 mm Short]] (LWS38)
 |zasilanie                    =
 |magazynek                    = pudełkowy, 6 nab.
 |taśma nabojowa               =
 |długość                      = 108 mm
 |wysokość                     = 82,6 mm
 |szerokość                    = 22,9 mm
 |długość lufy                 =
 |długość linii celowniczej    =
 |masa broni                   = 326 g (niezaładowanej)
368,6 g (LWS32 załadowany)
396,9 g (LWS38 załadowany)
 |masa karabinu właściwego     =
 |masa podstawy                =
 |masa lufy                    =
 |masa wyposażenia             =
 |Vo                           =
 |Eo                           =
 |masa pocisku                 =
 |szybkostrzelność teoretyczna =
 |szybkostrzelność praktyczna  =
 |zasięg maksymalny            =
 |zasięg skuteczny             =
 |przebijalność pancerza       =
 |siła spustu                  =
 |platformy strzeleckie        =
 |użytkownicy                  =
 |odmiany broni                =
 |commons                      =
}}
'''Seecamp LWS''' – amerykański [[pistolet samopowtarzalny]] przeznaczony do skrytego przenoszenia i samoobrony. Produkcję Seecampa LWS rozpoczęto w 1981 roku. Pierwsza wersja LWS25 miała kaliber 6,35 mm. W 1985 roku produkcje LWS25 zakończono, a rozpoczęto produkcję LWS32 kalibru 7,65 mm. Wersja ta produkowana jest nadal, a od 2003 roku produkowana jest wersja LWS38 kalibru 9 mm.

== Opis ==
Seecamp LWS jest [[broń samopowtarzalna|bronią samopowtarzalną]]. Zasada działania [[automatyka broni|automatyki]] oparta na odrzucie [[zamek swobodny|zamka swobodnego]].

Seecamp LWS jest zasilany ze wymiennego, jednorzędowego [[magazynek|magazynka]] pudełkowego o pojemności 6 naboi, umieszczonego w chwycie. Zatrzask magazynka znajduje się u spodu chwytu. Siódmy nabój może być bezpiecznie przenoszony w [[komora nabojowa|komorze nabojowej]].

[[Mechanizm spustowy]] kurkowy, z wyłącznym samonapinaniem (DAO)

[[Lufa]] gwintowana.

Pistolet nie ma żadnych przyrządów celowniczych. Pistolet Seecamp LWS jest wykonany ze [[stal]]i. Okładki chwytu z tworzywa sztucznego.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.seecamp.com/ seecamp.com (strona producenta)] {{lang|en}}

[[Kategoria:Amerykańskie pistolety samopowtarzalne]]

title: Seecamp LWS

Państwo: Stany Zjednoczone

Producent: L.W. Seecamp Co.

Rodzaj: pistolet samopowtarzalny

Produkcja: 1981 – do chwili obecnej

Nabój: 6,35 mm Browning (LWS25) · 7,65 mm Browning (LWS32) · 9 mm Short (LWS38)

Magazynek: pudełkowy, 6 nab.

broni: 326 g (niezaładowanej) · 368,6 g (LWS32 załadowany) · 396,9 g (LWS38 załadowany)


text:
# Benedicto
Benedicto de Moraes Menezes (ur. 30 października 1906 (podawana jest również data 10 lutego 1910) w Rio de Janeiro, zm. 11 lutego 1944) – brazylijsko-włoski piłkarz. Podczas gry we Włoszech używał nazwiska Benedicto Zacconi. Podczas kariery grał na pozycji obrońcy.

## Kariera klubowa
Zaczynał karierę w Grêmio Esportivo Brasil, gdzie grał w latach 1924–1926. Kolejne 6 lat 1927–1932 grał w Botafogo FR. Z Botafogo zdobył dwukrotnie mistrzostwo stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1930 i 1932. Rok 1933 spędził w Fluminense FC, po czym opuścił Brazylię i wyjechał do Włoch. We Włoszech jako Benedicto Zacconi grał pierw w AC Torino 1933–1935. Jego dorobek w Torino to 57 meczów i 7 bramek. W 1935 przeszedł do stołecznego S.S. Lazio, gdzie grał do zakończenia kariery, które nastąpiło w 1939. Jego bilans w
Lazio to 110 meczów i 4 bramki.

## Kariera reprezentacyjna
Benedicto de Moraes Menezes na początku lat 30. występował w reprezentacji Brazylii, w której rozegrał 2 spotkania strzelając przy tym jedną bramkę. W 1930 roku uczestniczył z nią w pierwszych mistrzostwach świata, które rozgrywane były na stadionach Urugwaju.

title: Benedicto

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Benedicto
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Benedicto de Moraes Menezes
 |data urodzenia          = [[30 października]] [[1906]]
 |miejsce urodzenia       = [[Rio de Janeiro]]
 |data śmierci            = [[11 lutego]] [[1944]]
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 176 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1924–1926 ! [[Grêmio Esportivo Brasil]]              !     !
! 1927–1932 ! [[Botafogo FR|Botafogo]]     !     !
! 1933      ! [[Fluminense FC]] !  10 ! 1
! 1933–1935 ! [[Torino FC]]                     !  57 ! 7
! 1935–1939 ! [[S.S. Lazio]]                     ! 110 ! 4
 |kariera reprezentacyjna = ! 1930 ! {{reprezentacja|BRA|pn}} ! 2 ! 1
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Benedicto de Moraes Menezes''' (ur. [[30 października]] [[1906]] (podawana jest również data [[10 lutego]] [[1910]]) w [[Rio de Janeiro]], zm. [[11 lutego]] [[1944]]<ref>{{transfermarkt|p|id=344938|nazwa=Benedicto de Moraes Menezes|data dostępu=2021-03-18}}</ref>) – [[Brazylia|brazylijsko]]-[[Włochy|włoski]] [[piłka nożna|piłkarz]]. Podczas gry we Włoszech używał nazwiska '''Benedicto Zacconi'''. Podczas kariery grał na pozycji obrońcy.

== Kariera klubowa ==
Zaczynał karierę w [[Grêmio Esportivo Brasil]], gdzie grał w latach [[1924]]–[[1926]]. Kolejne 6 lat [[1927]]–[[1932]] grał w [[Botafogo FR]]. Z Botafogo zdobył dwukrotnie mistrzostwo stanu Rio de Janeiro – [[Campeonato Carioca]] w [[1930]] i [[1932]]. Rok [[1933]] spędził w [[Fluminense FC]], po czym opuścił Brazylię i wyjechał do Włoch. We Włoszech jako '''Benedicto Zacconi''' grał pierw w [[AC Torino]] [[1933]]–[[1935]]. Jego dorobek w Torino to 57 meczów i 7 bramek. W [[1935]] przeszedł do stołecznego [[S.S. Lazio]], gdzie grał do zakończenia kariery, które nastąpiło w [[1939]]. Jego bilans w
Lazio to 110 meczów i 4 bramki.

== Kariera reprezentacyjna ==
Benedicto de Moraes Menezes na początku lat 30. występował w [[Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Brazylii]], w której rozegrał 2 spotkania strzelając przy tym jedną bramkę. W [[1930]] roku uczestniczył z nią w pierwszych [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1930|mistrzostwach świata]], które rozgrywane były na stadionach [[Urugwaj]]u.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://sambafoot.com/en/players/2083_Benedicto.html Biografia na sambafoot.com]
* [http://pol.worldfootball.net/spieler_profil/benedito/ Biografia na worldfootball.net]

{{Brazylia 1930}}

{{SORTUJ:Benedicto}}
[[Kategoria:Reprezentanci Brazylii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Grêmio Esportivo Brasil]]
[[Kategoria:Piłkarze Botafogo FR]]
[[Kategoria:Piłkarze Fluminense FC]]
[[Kategoria:Piłkarze S.S. Lazio]]
[[Kategoria:Piłkarze Torino FC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1930]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1906]]
[[Kategoria:Zmarli w 1944]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rio de Janeiro]]

title: · Benedicto

Pełne imię i nazwisko: Benedicto de Moraes Menezes

Data i miejsce urodzenia: 30 października 1906 · Rio de Janeiro

Data śmierci: 11 lutego 1944

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Grêmio Esportivo Brasil

Botafogo

Fluminense FC · 10 · (1)

Torino FC · 57 · (7)

S.S. Lazio · 110 · (4)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Brazylia · 2 · (1)


text:
# Jan Sebastian Kęsztort
Jan Sebastian Mikołajewicz Kęsztort herbu Kęsztort (zm. 1670) – kasztelan trocki od 1667, wojewoda miński od 1658, chorąży żmudzki.
Deputat na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego z Księstwa Żmudzkiego w 1623, 1627, 1634, 1639 roku.

title: Jan Sebastian Kęsztort

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Jan Sebastian Mikołajewicz Kęsztort
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = Herb Kęsztort.PNG
 |opis herbu        = Kęsztort
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Kęsztortowie herbu własnego]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[1670]]
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            = [[Mikołaj Kęsztort]]
 |matka             = [[Barbara Kowtkówna]]
 |mąż               =
 |żona              = [[Katarzyna Kopeć]]
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Jan Sebastian Mikołajewicz Kęsztort''' herbu [[Kęsztort]] (zm. [[1670]]) – [[kasztelan]] [[Troki|trocki]] od 1667, [[wojewodowie mińscy|wojewoda miński]] od 1658, [[chorąży]] [[Księstwo Żmudzkie|żmudzki]].

[[Deputat (I Rzeczpospolita)|Deputat]] na [[Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego]] z [[Księstwo Żmudzkie|Księstwa Żmudzkiego]] w [[1623]], [[1627]], [[1634]], [[1639]] roku<ref>Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. (1582-1696). Spis, pod redakcją [[Andrzej Rachuba|Andrzeja Rachuby]], opracowali [[Henryk Lulewicz]] i Andrzej Rachuba, Tom 1, Warszawa 2007, s. 178, 190, 213, 229.</ref>.

== Bibliografia ==
* [[Aleksander Gieysztor]], ''Jan Sebastian Kęsztort'', w: [[Polski Słownik Biograficzny]], t.XII, 1966–1967, s. 371.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Wojewodowie mińscy}}

{{SORTUJ:Kęsztort, Jan Sebastian}}
[[Kategoria:Deputaci świeccy Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (Księstwo Żmudzkie)]]
[[Kategoria:Kasztelanowie troccy]]
[[Kategoria:Kęsztortowie herbu własnego|Jan Sebastian]]
[[Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Senatorowie za panowania Jana II Kazimierza Wazy]]
[[Kategoria:Wojewodowie mińscy]]
[[Kategoria:Zmarli w 1670]]

title: Jan Sebastian Mikołajewicz Kęsztort

Rodzina: Kęsztortowie herbu własnego

Ojciec: Mikołaj Kęsztort

Matka: Barbara Kowtkówna

Żona: Katarzyna Kopeć


text:
# Korozja selektywna
Korozja selektywna – rozpuszczenie jednej fazy lub składnika stopu pod wpływem działania środowiska korozyjnego. Składnik fazowy o niższym potencjale staje się anodą i ulega rozpuszczaniu. Katodą jest faza o wyższym potencjale.
Najczęściej spotykanym rodzajem korozji selektywnej jest odcynkowanie mosiądzów. Inne przykłady to selektywne rozpuszczanie glinu, żelaza, kobaltu, chromu, niklu, lub węgla z ich stopów.

title: Korozja selektywna

wikitext:
'''Korozja selektywna''' – rozpuszczenie jednej [[Faza termodynamiczna|fazy]] lub składnika [[Stop metali|stopu]] pod wpływem działania środowiska korozyjnego. Składnik fazowy o niższym [[Potencjał elektryczny|potencjale]] staje się [[Anoda|anodą]] i ulega rozpuszczaniu. [[Katoda|Katodą]] jest faza o wyższym potencjale.<br />Najczęściej spotykanym rodzajem korozji selektywnej jest odcynkowanie [[mosiądz]]ów. Inne przykłady to selektywne rozpuszczanie glinu, [[Żelazo|żelaza]], kobaltu, chromu, [[Nikiel|niklu]], lub węgla z ich stopów.

[[Kategoria:Korozja]]


text:
# Kałyniwka Druha
Kałyniwka Druha (ukr. Калинівка Друга) – osiedle na Ukrainie, w obwodzie winnickim, w rejonie chmielnickim, w hromadzie Kalinówka. W 2001 liczyło 253 mieszkańców, spośród których 250 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 2 rosyjski, a 1 białoruski.

title: Kałyniwka Druha

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kałyniwka Druha
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Калинівка Друга}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-05
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon chmielnicki (obwód winnicki)|chmielnicki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Kalinówka (hromada)|Kalinówka]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 253
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód winnicki
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kałyniwka Druha''' ({{w języku|uk|Калинівка Друга}}) – osiedle na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód winnicki|obwodzie winnickim]], w [[rejon chmielnicki (obwód winnicki)|rejonie chmielnickim]], w [[Kalinówka (hromada)|hromadzie Kalinówka]]. W 2001 liczyło 253 mieszkańców, spośród których 250 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 2 rosyjski, a 1 białoruski<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/vinnycka.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu winnickiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie winnickim]]

title: Kałyniwka DruhaКалинівка Друга

Państwo: Ukraina

Obwód: winnicki

Rejon: chmielnicki

Hromada: Kalinówka


text:
# Dariusz Mlącki
Dariusz Mlącki (ur. 1963 w Mińsku Mazowieckim) – polski artysta, malarz współczesny.
W latach 1985–1989 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom pod kierunkiem profesorów: Tadeusza Dominika, Zbigniewa Gostomskiego oraz Ryszarda Winiarskiego. W latach 1992–2001 prowadził pracownię malarstwa w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Stowarzyszenia Otwarta Pracownia w Krakowie.
Jest stypendystą Fundacji Kultury, Ministerstwa Kultury i Sztuki, Fundacji Kultury Polskiej, Fundacji Stefana Batorego. Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Centrum Rzeźby w Orońsku, Fundacji Adenauera, Muzeum w Chełmie, Galerii Studio, Kolekcji Perii, Centrum Kultury Elektrownia Radom, Broadway Gallery NYC, Biennale Leśmianowskie Zamość, BWA Bielsko - Biała, Galerii Białej w Lublinie, Galerii Narodowej Zachęta oraz w kolekcjach prywatnych.

title: Dariusz Mlącki

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko      = Dariusz Mlącki
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = [[1963]]
 |miejsce urodzenia    = [[Mińsk Mazowiecki]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |narodowość           = [[Polacy|polska]]
 |język                =
 |Alma Mater           = [[Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie]]
 |dziedzina sztuki     = [[malarstwo]]
 |epoka                =
 |gatunek              =
 |muzeum artysty       =
 |ważne dzieła         =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |odznaczenia          =
 |nagrody              =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
'''Dariusz Mlącki''' (ur. 1963 w [[Mińsk Mazowiecki|Mińsku Mazowieckim]]) – polski artysta, malarz współczesny.

W latach 1985–1989 studiował na Wydziale Malarstwa [[Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie|Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie]]<ref>[https://pragaleria.pl/aukcje-wystawy/dariusz-mlacki/ Dariusz Mlącki na stronie Pragaleria]</ref>. Dyplom pod kierunkiem profesorów: [[Tadeusz Dominik|Tadeusza Dominika]], [[Zbigniew Gostomski|Zbigniewa Gostomskiego]] oraz [[Ryszard Winiarski|Ryszarda Winiarskiego]]. W latach 1992–2001 prowadził pracownię malarstwa w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Jest członkiem [[Związek Polskich Artystów Plastyków|Związku Polskich Artystów Plastyków]] oraz [[Otwarta Pracownia|Stowarzyszenia Otwarta Pracownia w Krakowie]]<ref name="otwartapracownia.com">{{Cytuj|tytuł=Stowarzyszenie Artystyczne Otwarta Pracownia|data dostępu=2016-12-30|opublikowany=www.otwartapracownia.com|url=http://www.otwartapracownia.com/czlonkowie/mlacki/nota.html|archiwum=https://web.archive.org/web/20170501115130/http://www.otwartapracownia.com/czlonkowie/mlacki/nota.html|zarchiwizowano=2017-05-01}}</ref>.

Jest stypendystą Fundacji Kultury, Ministerstwa Kultury i Sztuki, Fundacji Kultury Polskiej, Fundacji Stefana Batorego. Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Centrum Rzeźby w Orońsku, Fundacji Adenauera, Muzeum w Chełmie, Galerii Studio, Kolekcji Perii, Centrum Kultury Elektrownia Radom, Broadway Gallery NYC, Biennale Leśmianowskie Zamość, BWA Bielsko - Biała, Galerii Białej w Lublinie, Galerii Narodowej Zachęta oraz w kolekcjach prywatnych<ref name="otwartapracownia.com" /><ref>{{Cytuj|tytuł=Dariusz Mlącki ● Biografia, dzieła, wystawy ● Artinfo.pl|data dostępu=2016-12-30|opublikowany=artinfo.pl|url=http://www.artinfo.pl/artysta/dariusz-mlacki}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mlącki, Dariusz}}
[[Kategoria:Polscy malarze współcześni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1963]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Plastyków]]

title: Dariusz Mlącki

Data i miejsce urodzenia: 1963 · Mińsk Mazowiecki

Narodowość: polska

Alma Mater: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Dziedzina sztuki: malarstwo


text:
# Piotr Borowicz
Piotr Borowicz (ur. 4 sierpnia 1957 w Poznaniu, zm. 27 stycznia 2020 w Bielsku-Białej) – polski artysta fotograf. Członek rzeczywisty Związku Polskich Artystów Fotografików (Okręg Górski), wiceprezes Zarządu Okręgu Górskiego ZPAF, przewodniczący Sądu Koleżeńskiego Zarządu Głównego ZPAF. Członek Cieszyńskiego Towarzystwa Fotograficznego.

## Życiorys
Piotr Borowicz studiował w Krakowie (Uniwersytet Jagielloński), związany ze śląskim środowiskiem fotograficznym – od 1987 mieszkał, tworzył, pracował w Bielsku-Białej (od 2013 był nauczycielem fotografii w szkole średniej), fotografował od 1977 roku. Miejsce szczególne w jego twórczości zajmowała fotografia dokumentalna, fotografia krajobrazowa, fotografia martwej natury oraz fotografia portretowa. W 1979 został członkiem rzeczywistym Cieszyńskiego Towarzystwa Fotograficznego, w którym przez kilka kadencji pełnił funkcję prezesa Zarządu CTF.
Piotr Borowicz był autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych, prezentowanych w Polsce i za granicą (m.in. w Belgii, Czechach, Niemczech, Szwecji, Portugalii). Był współautorem wielu wystaw zbiorowych. W 2008 został przyjęty w poczet członków rzeczywistych Okręgu Górskiego Związku Polskich Artystów Fotografików, w którym pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu OG ZPAF (kadencja 2017–2020) oraz przewodniczącego Sądu Koleżeńskiego Zarządu Głównego ZPAF (kadencja 2017–2020). Uczestniczył w pracach jury w konkursach fotograficznych.
W 2017 obchodził jubileusz 40-lecia twórczości fotograficznej, podczas prezentacji wystawy jubileuszowej Pieśni, w Galerii Fotografii B&B, w Bielsku-Białej.

## Odznaczenia
- Medal 150-lecia Fotografii (1989)[8][10];

## Projekty fotograficzne
- Zapomniany Śląsk (2014–2016);
- Ikonosfera Śląska[9];
- Anima Urbis (2017–2018);

Źródło.

title: Piotr Borowicz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Piotr Borowicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 4 sierpnia 1957
 |miejsce urodzenia         = [[Poznań]]
 |data śmierci              = 27 stycznia 2020
 |miejsce śmierci           = [[Bielsko-Biała]]
 |zawód                     = artysta fotograf
 |narodowość                = polska
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Piotr Borowicz''' (ur. 4 sierpnia 1957 w Poznaniu, zm. 27 stycznia 2020 w Bielsku-Białej) – polski artysta fotograf<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Dotarła do nas z Bielska-Białej smutna wiadomość o śmierci Piotra Borowicza – Związek Polskich Artystów Fotografików |data = 2020-01-28 |data dostępu = 2020-01-28 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20200128063839/https://www.zpaf.pl/aktualnosci/piotr-borowicz-zmarl/?fbclid=IwAR3RDd1ZlOcxDCWocz9A0e8gXSfKzRBLq63pgY0U3HuUHlrw4ldB8NNEvC4}}</ref>. Członek rzeczywisty [[Związek Polskich Artystów Fotografików|Związku Polskich Artystów Fotografików]] (Okręg Górski)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Piotr Borowicz – Związek Polskich Artystów Fotografików |data = 2014-04-17 |data dostępu = 2018-12-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20140417184232/https://zpaf.pl/o-zwiazku/czlonkowie/piotr-borowicz/}}</ref>, wiceprezes Zarządu Okręgu Górskiego ZPAF<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Okręg Górski Związku Polskich Artystów Fotografików – Związek Polskich Artystów Fotografików |data = 2018-12-10 |data dostępu = 2018-12-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181210205434/https://zpaf.pl/okregi-zpaf/gorski/}}</ref>, przewodniczący Sądu Koleżeńskiego Zarządu Głównego ZPAF<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Władze naczelne Związku Polskich Artystów Fotografików – Związek Polskich Artystów Fotografików |data = 2018-01-07 |data dostępu = 2018-12-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20180107061913/https://www.zpaf.pl/wladze-naczelne/wladze-naczelne/}}</ref>. Członek [[Cieszyńskie Towarzystwo Fotograficzne|Cieszyńskiego Towarzystwa Fotograficznego]]<ref name=":4">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Cieszyńskie Towarzystwo Fotograficzne – członkowie |data = 2018-12-10 |data dostępu = 2018-12-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181210205701/http://ctfcieszyn.org.pl/czlonkowie/}}</ref><ref name=":5">{{Cytuj |tytuł = Piotr Borowicz {{!}} Cieszyńskie Towarzystwo Fotograficzne |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211073311/http://ctfcieszyn.org.pl/czlonkowie/piotr-borowicz/}}</ref>.

== Życiorys ==
Piotr Borowicz studiował w Krakowie ([[Uniwersytet Jagielloński]]), związany ze śląskim środowiskiem fotograficznym – od 1987 mieszkał, tworzył, pracował w Bielsku-Białej (od 2013 był nauczycielem fotografii w szkole średniej), fotografował od 1977 roku<ref name=":7">{{Cytuj |tytuł = Piotr Borowicz – Pieśni – wystawa fotografii {{!}} Śląskie Trendy |data = 2017-07-02 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20170702163612/http://slaskietrendy.pl/piotr-borowicz-piesni-wystawa-fotografii/}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = About Me – Piotr Borowicz |data = 2018-12-10 |data dostępu = 2018-12-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181210211104/http://www.piotr.artphot.pl/pages/about-me-1/}}</ref><ref name=":8">{{Cytuj |tytuł = „Pieśni” – jubileuszowa wystawa fotografii Piotra Borowicza w Galerii Fotografii B&B – Związek Polskich Artystów Fotografików |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211074855/https://zpaf.pl/aktualnosci/piesni-piotr-borowicz-gbb/}}</ref>. Miejsce szczególne w jego twórczości zajmowała fotografia dokumentalna, fotografia krajobrazowa, fotografia martwej natury oraz fotografia portretowa<ref name=":0" />. W 1979 został członkiem rzeczywistym [[Cieszyńskie Towarzystwo Fotograficzne|Cieszyńskiego Towarzystwa Fotograficznego]]<ref name=":1" /><ref name=":4" /><ref name=":6">{{Cytuj |tytuł = Wystawa Górski blask |data = 2016-04-19 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20160419103935/https://www.schroniskoroztoka.com.pl/nowa/co-slychac/98-wystawa-gorski-blask}}</ref>, w którym przez kilka kadencji pełnił funkcję prezesa Zarządu CTF<ref name=":7" />.

Piotr Borowicz był autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych<ref name=":9">{{Cytuj |tytuł = Piotr Borowicz – Krakowskie niepamięci – Trzecie Oko |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211074259/https://trzecieoko.com/portfolio/piotr-borowicz-krakowskie-niepamieci/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Miasto – wystawa fotografii Piotra Borowicza – Wystawy – Wystawy w Polsce – Swiatobrazu.pl |data = 2013-02-16 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20130216013509/https://www.swiatobrazu.pl/miasto-wystawa-fotografii-piotra-borowicza-28305.html}}</ref><ref name=":8" /><ref name=":7" /><ref>{{Cytuj |tytuł = „Miasto” – wystawa fotografii Piotra Borowicza » Radio 90.pl – Najnowsze wiadomości i informacje z regionu – Rybnik, Wodzisław Śląski, Jastrzębie-Zdrój, Żory, Racibórz, Cieszyn i Knurów |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211080646/https://www.radio90.pl/miasto-wystawa-fotografii-piotra-borowicza.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Photography Gallery {{!}} Cracow Gallery Weekend |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211101243/http://cracowgalleryweekend.pl/en/galleries/galeria-fotografii/}}</ref>, prezentowanych w [[Polska|Polsce]] i za granicą (m.in. w [[Belgia|Belgii]], [[Czechy|Czechach]], [[Niemcy|Niemczech]], [[Szwecja|Szwecji]], [[Portugalia|Portugalii]])<ref name=":6" /><ref name=":8" />. Był współautorem wielu wystaw zbiorowych<ref name=":6" /><ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Górski blask w schronisku w Dolinie Roztokiwspinanie.pl |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211081101/https://wspinanie.pl/wydarzenie/gorski-blask-w-schronisku-w-dolinie-roztoki/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Górski blask w tatrzańskiej galerii Kadr {{!}} wspinanie.pl |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211081258/https://wspinanie.pl/2014/07/gorski-blask-w-tatrzanskiej-galerii-kadr/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Wystawa fotografii „Nisza świateł” |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211100216/https://muzeum.bielsko.pl/en/ekspozycje_czasowe_stara_fabryka/ekspozycja/wystawa-fotografii-nisza-swiatel}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Maraton wystaw fotograficznych (foto) {{!}} Swidnica24.pl – wydarzenia, informacje, rozrywka, kultura, polityka, wywiady, wypadki |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20181211101520/https://swidnica24.pl/2017/09/maraton-wystaw-fotograficznych-foto/}}</ref><ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Polska lat 70. – wystawa w PKiN |data = 2018-12-07 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = archive.li |url = http://archive.li/ehng6}}</ref>. W 2008 został przyjęty w poczet członków rzeczywistych Okręgu Górskiego [[Związek Polskich Artystów Fotografików|Związku Polskich Artystów Fotografików]]<ref name=":5" /><ref name=":0" />, w którym pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu OG ZPAF (kadencja 2017–2020)<ref name=":2" /> oraz przewodniczącego Sądu Koleżeńskiego Zarządu Głównego ZPAF (kadencja 2017–2020)<ref name=":3" />. Uczestniczył w pracach jury w konkursach fotograficznych<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Konkurs fotograficzny mgFoto: Wrzesień – Październik 2018 – „Jeden kolor" – Zaproszenie |data = 2018-12-11 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = archive.li |url = http://archive.li/CPZwj}}</ref>.

W 2017 obchodził jubileusz 40-lecia twórczości fotograficznej, podczas prezentacji wystawy jubileuszowej ''Pieśni'', w Galerii Fotografii B&B, w Bielsku-Białej<ref>{{Cytuj |tytuł = Piotr Borowicz. Pieśni – News O.pl |data = 2017-06-09 |data dostępu = 2018-12-11 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20170609093210/http://news.o.pl/2017/05/30/piotr-borowicz-piesni-galeria-fotografii-bb-bielsko-biala/}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* [[Medal 150-lecia Fotografii]] (1989)<ref name=":1" /><ref name=":6" />;

== Projekty fotograficzne ==
* ''Zapomniany Śląsk'' (2014–2016);
* ''Ikonosfera Śląska''<ref name=":8" />;
* ''Anima Urbis'' (2017–2018);
Źródło<ref name=":9" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Borowicz, Piotr}}
[[Kategoria:Polscy fotografowie współcześni]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Fotografików]]
[[Kategoria:Wyróżnieni Medalem 150-lecia Fotografii]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Bielskiem-Białą]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1957]]
[[Kategoria:Zmarli w 2020]]

title: Piotr Borowicz

Data i miejsce urodzenia: 4 sierpnia 1957 · Poznań

Data i miejsce śmierci: 27 stycznia 2020 · Bielsko-Biała

Zawód, zajęcie: artysta fotograf


text:
# Samuel Mesropian
Samuel Mesropian (ur. 5 września 2001) – argentyński zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Ósmy na igrzyskach panamerykańskich w 2023. Jedenasty na mistrzostwach panamerykańskich w 2023. Wicemistrz Ameryki Południowej w 2019 roku.

title: Samuel Mesropian

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Samuel Mesropian
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[5 września]] [[2001]]
 |miejsce urodzenia         = [[Buenos Aires]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |trener                    =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|ARG}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Ameryki Południowej w zapasach|Mistrzostwa Ameryki Południowej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Zapasach 2019|Santiago 2019]]|60 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Samuel Mesropian''' (ur. [[5 września]] [[2001]]) – [[Argentyna|argentyński]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Ósmy na [[Igrzyska panamerykańskie|igrzyskach panamerykańskich]] w [[Igrzyska Panamerykańskie 2023|2023]]. Jedenasty na [[Mistrzostwa panamerykańskie w zapasach|mistrzostwach panamerykańskich]] w [[Mistrzostwa Panamerykańskie w Zapasach 2023|2023]]. [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w zapasach|Wicemistrz Ameryki Południowej]] w [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Zapasach 2019|2019]] roku<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=2C8A9588D54641FCB9869D582B2DFB77| tytuł = Mesropian, Samuel| opublikowany = Unitedwrestling.com | data dostępu = 2019-12-16| język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Mesropian, Samuel}}
[[Kategoria:Argentyńscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 2001]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Buenos Aires]]

title: · Samuel Mesropian

Data i miejsce urodzenia: 5 września 2001 · Buenos Aires

title: Dorobek medalowy

srebro: Santiago 2019 · 60 kg st.klasyczny


text:
# Annona pittieri
Annona pittieri Donn.Sm. – gatunek rośliny z rodziny flaszowcowatych (Annonaceae Juss.). Występuje naturalnie w Kostaryce oraz Panamie.

## Morfologia
PokrójZimozielone drzewo dorastające do 6–8 m wysokości.
LiścieMają podłużny kształt. Mierzą 16–18 cm długości. Liść na brzegu jest całobrzegi. Wierzchołek jest spiczasty.
KwiatySą pojedyncze. Rozwijają się w kątach pędów. Płatki mają lancetowaty kształt. Osiągają do 33 mm długości.
OwoceTworzą owoc zbiorowy. Mają stożkowaty kształt. Osiągają 10–12 mm długości.

## Biologia i ekologia
Rośnie w wiecznie zielonych lasach. Występuje na wysokości około 1100 m n.p.m.

title: Annona pittieri

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Annona pittieri''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[magnoliopodobne]]
 |rząd                 = [[magnoliowce]]
 |rodzina              = [[flaszowcowate]]
 |rodzaj               = [[flaszowiec]]
 |gatunek              = ''Annona pittieri''
 |nazwa łacińska       = Annona pittieri
 |autor                = Donn.Sm.
 |cytat                = Bot. Gaz. 24: 389 1898<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-2640978 | tytuł = Annona pittieri Donn.Sm. | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2015-07-13}}</ref>
 |synonimy             =
 |IUCN id              = 136094410
 |status IUCN          = LC
 |wikispecies          = Annona pittieri
 |commons              =
}}
'''''Annona pittieri''''' Donn.Sm. – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Flaszowcowate|flaszowcowatych]] (''Annonaceae'' Juss.). Występuje naturalnie w [[Kostaryka|Kostaryce]] oraz [[Panama|Panamie]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.eol.org/pages/1054853/maps | tytuł = Annona pittieri – Maps | data = | autor = | praca = | opublikowany = Encyclopedia of Life | język = en | data dostępu = 2015-07-13}}</ref><ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_annona_pittieri | tytuł = Annona pittieri | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2015-07-13}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: Zimozielone [[drzewo]] dorastające do 6–8 m wysokości<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Mają podłużny kształt. Mierzą 16–18 cm długości. Liść na brzegu jest całobrzegi. Wierzchołek jest spiczasty<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Są pojedyncze. Rozwijają się w kątach pędów. [[Korona kwiatu|Płatki]] mają lancetowaty kształt. Osiągają do 33 mm długości<ref name=peb/>.
; [[Owoc]]e: Tworzą [[owoc zbiorowy]]. Mają stożkowaty kształt. Osiągają 10–12 mm długości<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie w wiecznie zielonych lasach. Występuje na wysokości około 1100 m n.p.m.<ref name=peb/>

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2009-06-01}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Flaszowcowate]]

title: Annona pittieri

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: magnoliopodobne

Rząd: magnoliowce

Rodzina: flaszowcowate

Rodzaj: flaszowiec

Gatunek: Annona pittieri


text:
# Sveriges Radio P4
Sveriges Radio P4 – ogólnokrajowy program Szwedzkiego Radia. Emisję programu rozpoczęto w 1987 jako sieć programów lokalnych, od roku 1993 nadaje jako kanał ogólnoszwedzki z mutacjami regionalnymi. Przeznaczony jest dla dorosłego słuchacza. Jest najczęściej słuchaną rozgłośnią szwedzkiego radia publicznego o dziennej słuchalności ponad 3 miliony osób.
W dni powszednie w godzinach porannych radio nadaje program lokalny przygotowany przez 25 ośrodków regionalnych Szwedzkiego radia. Pozostałą część stanowi program ogólnoszwedzki ze studia w Sztokholmie. Kanał nadaje muzykę, programy w języku fińskim a także programy dla dzieci.

## Mutacje regionalne
- SR Blekinge
- SR Dalarna
- SR Gotland
- SR Gävleborg
- SR Göteborg
- SR Halland
- SR Jämtland
- SR Jönköping
- SR Kalmar
- SR Kristianstad
- SR Kronoberg
- SR Malmö
- SR Norrbotten
- SR Sjuhärad
- SR Skaraborg
- SR Stockholm
- SR Sörmland
- SR Uppland
- SR Värmland
- SR Väst
- SR Västerbotten
- SR Västernorrland
- SR Västmanland
- SR Örebro
- SR Östergötland

title: Sveriges Radio P4

wikitext:
{{Stacja radiowa infobox
 |nazwa                     = Sveriges Radio P4
 |grafika                   = Sveriges Radio P4 2024.svg
 |opis grafiki              = Siedziba Szwedzkiego Radia
 |alt grafiki               =
 |państwo                   = SWE
 |siedziba                  =
 |język                     = [[język szwedzki|szwedzki]], [[język fiński|fiński]]
 |data założenia            = [[1987]]
 |data likwidacji           =
 |inne nazwy                = P4
 |właściciel                = [[Sveriges Radio]]
 |prezes                    =
 |redaktor naczelny         =
 |format                    = muzyczno – informacyjny
 |częstotliwości w miastach = [[Sztokholm]] 102.1 MHz<br />[[Göteborg]] 101.9 MHz
 |dab                       =
 |dab+                      =
 |zastąpił                  =
 |zastąpiony                =
 |commons                   =
 |wikinews                  =
 |wikicytaty                =
 |www                       = http://sverigesradio.se/p4/
}}
'''Sveriges Radio P4''' – ogólnokrajowy program [[Sveriges Radio|Szwedzkiego Radia]]. Emisję programu rozpoczęto w 1987 jako sieć programów lokalnych, od roku 1993 nadaje jako kanał ogólnoszwedzki z mutacjami regionalnymi. Przeznaczony jest dla dorosłego słuchacza. Jest najczęściej słuchaną rozgłośnią szwedzkiego radia publicznego o dziennej słuchalności ponad 3 miliony osób<ref>{{cytuj stronę | url = http://sverigesradio.se/sida/default.aspx?programid=3787| tytuł = Om kanalen| data dostępu = 2011-10-27| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język =}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url=http://web.archive.org/web/20160304200220/http://www.tns-sifo.se/media/101076/sifo_radioundersokningar_rapport_iii_2009.pdf| tytuł = SIFO Radioundersökning Rapport| data dostępu = 2011-10-27| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język =}}</ref>.

W dni powszednie w godzinach porannych radio nadaje program lokalny przygotowany przez 25 ośrodków regionalnych Szwedzkiego radia. Pozostałą część stanowi program ogólnoszwedzki ze studia w [[Sztokholm]]ie<ref>{{cytuj stronę | url = http://sverigesradio.se/sida/artikel.aspx?programid=3787&artikel=4232891| tytuł = P4 Radio Stockholm.| data dostępu = 2011-10-27| autor = | opublikowany = | praca = | data = | język =}}</ref>. Kanał nadaje muzykę, programy w języku fińskim a także programy dla dzieci.

== Mutacje regionalne ==
*SR Blekinge
*SR Dalarna
*SR Gotland
*SR Gävleborg
*SR Göteborg
*SR Halland
*SR Jämtland
*SR Jönköping
*SR Kalmar
*SR Kristianstad
*SR Kronoberg
*SR Malmö
*SR Norrbotten
*SR Sjuhärad
*SR Skaraborg
*SR Stockholm
*SR Sörmland
*SR Uppland
*SR Värmland
*SR Väst
*SR Västerbotten
*SR Västernorrland
*SR Västmanland
*SR Örebro
*SR Östergötland

== Zobacz też ==
* [[Klartext]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Sveriges Radio}}

[[Kategoria:Rozgłośnie radiowe w Szwecji]]

title: Sveriges Radio P4

Państwo: Szwecja

Język: szwedzki, fiński

Właściciel: Sveriges Radio

Format stacji: muzyczno – informacyjny

Częstotliwości · w miastach: Sztokholm 102.1 MHz · Göteborg 101.9 MHz


text:
# Błękitna Dywizja
Błękitna Dywizja (hiszp. La División Azul, niem. Blaue Division) lub 250 Hiszpańska Dywizja Ochotnicza – formacja wojskowa z okresu II wojny światowej, złożona z hiszpańskich frankistów, którzy walczyli u boku armii niemieckiej na froncie wschodnim przeciwko Armii Czerwonej w okresie od 20 lipca 1941 do 20 października 1943. Oficjalna nazwa hiszpańska formacji brzmiała Division Española de Voluntarios (Hiszpańska Dywizja Ochotnicza), w języku niemieckim 250 Infanterie Division (spanische) (250 Dywizja Piechoty (hiszpańska)).

## Powstanie
Po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 roku działacze hiszpańskiej Falangi przystąpili do organizowania formacji wojskowej do walki u boku armii niemieckiej. Miał to być gest rewanżu za pomoc jakiej III Rzesza udzieliła Francisco Franco podczas wojny domowej w Hiszpanii wysyłając Legión Cóndor.
24 czerwca 1941 roku w centrum Madrytu miała miejsce antyradziecka manifestacja członków Falangi. Okrzyk Rusia es culpable! („Rosja jest winna”) stał się hasłem frankistów deklarujących gotowość walki z „wrogami Europy”, Rosją i „bezbożnym komunizmem”. 28 czerwca 1941 rząd Franco wezwał Hiszpanów do wstępowania w szeregi tej ochotniczej formacji. W pierwszym miesiącu zgłosiło się 70 tysięcy, z czego wybrano 18 tysięcy. Jej odpowiednikiem lotniczym była Błękitna Eskadra.
Dywizja była formowana przez Wehrmacht na poligonie Grafenwähr na mocy rozkazu z 20 lipca 1941 roku, poza falą mobilizacyjną, w XII Okręgu Wojskowym. W dniu 1 sierpnia 1941 roku ochotnicy złożyli przysięgę wierności Adolfowi Hitlerowi, Kanclerzowi III Rzeszy.
Wchodzące w skład pułków bataliony formowano we wszystkich większych miastach Hiszpanii: Madrycie, Saragossie, Sewilli, Ceucie, Valladolid, La Coruna, Burgos, Walencji i Barcelonie. Podczas werbunku zgłosiło się ok. 70 tys. ochotników, z czego wybrano 18 tysięcy. Równolegle formowano pułk artylerii, jednostki towarzyszące oraz zaplecze. Początkowo powstał problem tego jakie mundury mogą nosić żołnierze dywizji – Hiszpania nie była oficjalnie w stanie wojny z ZSRR, więc oficjalnie nie można było używać mundurów armii hiszpańskiej. Wybrnięto z problemu tworząc uniform kombinowany, składający się z błękitnej bluzy mundurowej Falangi (stąd nazwa dywizji), czerwonego beretu hiszpańskich monarchistów – karlistów i oliwkowych bryczesów z munduru hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej. Nieoficjalnie jednak wielu ochotników, szczególnie oficerów, nosiło zwykłe mundury wojskowe. Dowódcą dywizji został gen. Agustín Muñoz Grandes, doświadczony frankistowski dowódca z czasów wojny domowej i jednocześnie zwolennik przystąpienia Hiszpanii do wojny po stronie państw Osi.
Zdaniem publicysty historycznego Tymoteusza Pawłowskiego, organizując „Błękitną Dywizję” Franco pogłębiał przyjazne stosunki z Niemcami, które naciskały na włączenie się Hiszpanii do wojny, nie narażając się przy tym zbytnio Wielkiej Brytanii, z którą współpraca była konieczna dla zapewniania dostaw ropy naftowej, a przy tym walczył ze znienawidzonym komunizmem, dając zarazem „zajęcie” części sfrustrowanych bezczynnością weteranów wojny domowej oraz najaktywniejszym germanofilom.

## Walki
13 lipca wyruszył pierwszy pociąg z ochotnikami z Madrytu do Niemiec. Niemcy wyposażyli hiszpańską dywizję w standardowy sprzęt Wehrmachtu, włącznie z umundurowaniem. Jednostka została też przemianowana na 250 Dywizję Piechoty i włączona w skład 16 Armii. Drogę na front, w rejon Nowogrodu Wielkiego żołnierze przebyli do Suwałk pociągiem, a pozostałe 1300 km pieszo, gdyż Niemcy nie dostarczyli przewidzianych dla tej dywizji ciężarówek.
Dywizja walczyła na północy ZSRR nad rzeką Wołchow i jeziorem Ilmeń, następnie wzięła udział w blokadzie Leningradu, biorąc udział w odpieraniu radzieckiej operacji tichwińskiej w listopadzie i grudniu 1941 roku. Również pod Leningradem przyszło jej stoczyć bitwę z wielokrotnie silniejszym przeciwnikiem pod Krasnym Borem 10 lutego 1943 roku. Środkowa pozycja hiszpańskiej obrony została rozbita przez żołnierzy 63 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty z 55 Armii co zmusiło Błękitną Dywizję do opuszczenia Krasnego Boru.  Hiszpanie ponieśli ogromne straty np. w jednym z batalionów, z 835 żołnierzy, sprawnych pozostało 27. Ogółem poległo w tej bitwie 1127 Hiszpanów, a 1035 było rannych, zaginęło 91 żołnierzy. Kulminacja walk przypadła na luty 1943 roku, kiedy dowództwo nad Dywizją objął gen. Emilio Esteban Infantes. Wkrótce jednak, w związku z naciskami angielskiej i amerykańskiej dyplomacji (zażądanymi w formie ultymatywnej przez Stalina) i zmianą sytuacji międzynarodowej (coraz bardziej widoczna porażka państw Osi), Hiszpania została zmuszona do ogłoszenia pełnej neutralności i od 12 października 1943 roku rozpoczęła wycofywanie „Błękitnej” Dywizji do kraju. Ogółem przez jednostkę przewinęło się ok. 45 tys. żołnierzy, a jej straty wyniosły ok. 5 tys. poległych i ponad 8 tys. rannych. 372 żołnierzy dostało się do niewoli, z której pozostałych 286 zwolniono dopiero w 1954 roku.
Po repatriowaniu dywizji do Hiszpanii część jej żołnierzy kontynuowała walkę z Sowietami w niemieckich mundurach: najpierw jako Błękitny Legion, następnie w szeregach 28 Dywizji Ochotniczej SS „Wallonien”.
Ustanowiono specjalne medale dla członków Błękitnej Dywizji:
- 9 listopada 1943 – Medal za Kampanię w Rosji (przez rząd hiszpański)
- 3 stycznia 1944 – Medal Błękitnej Dywizji (przez niemieckie dowództwo)

## Dowódcy dywizji
- gen. por. Agustín Muñoz Grandes 20.07.1941 – 13.12.1942;
- gen. por. Emilio Esteban Infantes 13.12.1942 – 20.10.1943.

## Struktura organizacyjna
Skład po przeorganizowaniu w Grafenwöhn:
- 262 pułk piechoty Pimentel
- 263 pułk piechoty Vierna
- 269 pułk piechoty Esparza

title: Błękitna Dywizja

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 250 Dywizja Piechoty
 |nazwa oryginalna     = 250. Infanterie Division
 |znak                 = Unofficial badget of the Blue Division (clean version).svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = Agustín Aznar, Mora Figueroa (aproximadamente 1941-1943).jpg
 |opis grafiki         = Agustín Aznar i Mora Figueroa, znani żołnierze dywizji, na froncie wschodnim
 |państwo              = {{państwo|ESP|1938}}<br />{{państwo|III Rzesza}}
 |sformowanie          = 20 lipca 1941
 |rozformowanie        = 20 października 1943
 |nazwa wyróżniająca   = [[Błękit]]na
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          = [[Błękitny Legion]]
 |dowódca pierwszy     = [[Agustín Muñoz Grandes]]
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = [[Emilio Esteban Infantes]]
 |działania zbrojne    = [[front wschodni (II wojna światowa)]]
* [[blokada Leningradu]]
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =  [[Oberkommando des Heeres|wojska lądowe]]
 |formacja             = [[Wehrmacht]]
 |rodzaj wojsk         = [[piechota]]
 |podległość           = [[L Korpus Armijny (III Rzesza)|L Korpus Armijny]]{{odn|Baxter|2009|s=166}}
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:Blue Division
 |www                  =
}}
[[Plik:Spanische Legion 3 Bat.jpg|thumb|Sztandar 3. batalionu]]
'''Błękitna Dywizja''' ({{w języku|es|La División Azul}}, {{w języku|de|Blaue Division}}) lub '''250 Hiszpańska Dywizja Ochotnicza''' – formacja wojskowa z okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]], złożona z hiszpańskich [[frankizm|frankistów]], którzy walczyli u boku [[Wehrmacht|armii niemieckiej]] na [[Front wschodni (II wojna światowa)|froncie wschodnim]] przeciwko [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] w okresie od 20 lipca 1941 do 20 października 1943. Oficjalna nazwa hiszpańska formacji brzmiała ''Division Española de Voluntarios'' (Hiszpańska Dywizja Ochotnicza), w języku niemieckim ''250 Infanterie Division (spanische)'' (250 Dywizja Piechoty (hiszpańska)).

== Powstanie ==
Po [[Atak Niemiec na ZSRR|ataku Niemiec na ZSRR]] 22 czerwca 1941 roku działacze hiszpańskiej [[Falanga (partia)|Falangi]] przystąpili do organizowania formacji wojskowej do walki u boku armii niemieckiej. Miał to być gest rewanżu za pomoc jakiej III Rzesza udzieliła [[Francisco Franco]] podczas [[Hiszpańska wojna domowa|wojny domowej w Hiszpanii]] wysyłając [[Legion Condor|Legión Cóndor]].

24 czerwca 1941 roku w centrum [[Madryt]]u miała miejsce antyradziecka [[Demonstracja|manifestacja]] członków Falangi. Okrzyk ''Rusia es culpable!'' („Rosja jest winna”) stał się hasłem frankistów deklarujących gotowość walki z „wrogami Europy”, Rosją i „bezbożnym komunizmem”. 28 czerwca 1941 rząd Franco wezwał Hiszpanów do wstępowania w szeregi tej ochotniczej formacji. W pierwszym miesiącu zgłosiło się 70 tysięcy, z czego wybrano 18 tysięcy<ref name=pawł/>. Jej odpowiednikiem lotniczym była [[Błękitna Eskadra]]<ref name=pawł/>.

Dywizja była formowana przez Wehrmacht na poligonie [[Grafenwähr]] na mocy rozkazu z 20 lipca 1941 roku, poza falą mobilizacyjną, w [[Okręg wojskowy (III Rzesza)|XII Okręgu Wojskowym]]. W dniu 1 sierpnia 1941 roku ochotnicy złożyli przysięgę wierności Adolfowi Hitlerowi, Kanclerzowi III Rzeszy{{odn|Dawidowski|2022|s=98}}.

Wchodzące w skład pułków bataliony formowano we wszystkich większych miastach Hiszpanii: Madrycie, [[Saragossa|Saragossie]], [[Sewilla|Sewilli]], [[Ceuta|Ceucie]], [[Valladolid]], [[A Coruña|La Coruna]], [[Burgos]], [[Walencja|Walencji]] i [[Barcelona|Barcelonie]]. Podczas werbunku zgłosiło się ok. 70 tys. ochotników, z czego wybrano 18 tysięcy. Równolegle formowano [[pułk]] [[artyleria|artylerii]], jednostki towarzyszące oraz zaplecze. Początkowo powstał problem tego jakie mundury mogą nosić żołnierze dywizji – Hiszpania nie była oficjalnie w [[stan wojny|stanie wojny]] z ZSRR, więc oficjalnie nie można było używać mundurów armii hiszpańskiej. Wybrnięto z problemu tworząc uniform kombinowany, składający się z błękitnej bluzy mundurowej Falangi (stąd nazwa dywizji), czerwonego beretu hiszpańskich monarchistów – [[Karlizm|karlistów]] i oliwkowych bryczesów z munduru [[Hiszpańska Legia Cudzoziemska|hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej]]. Nieoficjalnie jednak wielu ochotników, szczególnie oficerów, nosiło zwykłe mundury wojskowe. Dowódcą dywizji został gen. [[Agustín Muñoz Grandes]], doświadczony frankistowski dowódca z czasów wojny domowej i jednocześnie zwolennik przystąpienia Hiszpanii do wojny po stronie [[Państwa Osi|państw Osi]].

Zdaniem publicysty historycznego Tymoteusza Pawłowskiego, organizując „Błękitną Dywizję” Franco pogłębiał przyjazne stosunki z Niemcami, które naciskały na włączenie się Hiszpanii do wojny, nie narażając się przy tym zbytnio Wielkiej Brytanii, z którą współpraca była konieczna dla zapewniania dostaw ropy naftowej, a przy tym walczył ze znienawidzonym komunizmem, dając zarazem „zajęcie” części sfrustrowanych bezczynnością weteranów wojny domowej oraz najaktywniejszym germanofilom<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko =Pawłowski | imię =Tymoteusz | tytuł =Półwysep Iberyjski w drugiej wojnie światowej| czasopismo =Technika Wojskowa Historia | oznaczenie =4/2015(34) | rok =2015 | miesiąc =lipiec-sierpień|wydawca = Magnum X| strony=58, 61}}</ref>.

== Walki ==
13 lipca wyruszył pierwszy pociąg z ochotnikami z Madrytu do Niemiec. Niemcy wyposażyli hiszpańską dywizję w standardowy sprzęt [[Wehrmacht]]u, włącznie z umundurowaniem. Jednostka została też przemianowana na 250 Dywizję Piechoty i włączona w skład [[16 Armia (III Rzesza)|16 Armii]]. Drogę na front, w rejon [[Nowogród Wielki|Nowogrodu Wielkiego]] żołnierze przebyli do [[Suwałki|Suwałk]] pociągiem, a pozostałe 1300 km pieszo, gdyż Niemcy nie dostarczyli przewidzianych dla tej dywizji ciężarówek.

Dywizja walczyła na północy ZSRR nad rzeką [[Wołchow (rzeka)|Wołchow]] i jeziorem [[Ilmen|Ilmeń]], następnie wzięła udział w [[Blokada Leningradu|blokadzie Leningradu]], biorąc udział w odpieraniu radzieckiej [[ofensywna operacja tichwińska|operacji tichwińskiej]] w listopadzie i grudniu 1941 roku. Również pod Leningradem przyszło jej stoczyć [[operacja krasnoborska|bitwę]] z wielokrotnie silniejszym przeciwnikiem pod [[Krasnyj Bor (rejon tośnieński)|Krasnym Borem]] 10 lutego 1943 roku. Środkowa pozycja hiszpańskiej obrony została rozbita przez żołnierzy [[63 Gwardyjska Dywizja Strzelecka (ZSRR)|63 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty]] z [[55 Armia (ZSRR)|55 Armii]] co zmusiło Błękitną Dywizję do opuszczenia Krasnego Boru{{odn|Forczyk|2020|s=149}}.  Hiszpanie ponieśli ogromne straty np. w jednym z [[batalion]]ów, z 835 żołnierzy, sprawnych pozostało 27. Ogółem poległo w tej bitwie 1127 Hiszpanów, a 1035 było rannych, zaginęło 91 żołnierzy. Kulminacja walk przypadła na luty 1943 roku, kiedy dowództwo nad Dywizją objął gen. [[Emilio Esteban Infantes]]. Wkrótce jednak, w związku z naciskami angielskiej i [[Stany Zjednoczone|amerykańskiej]] dyplomacji (zażądanymi w formie ultymatywnej przez Stalina) i zmianą sytuacji międzynarodowej (coraz bardziej widoczna porażka [[Państwa Osi|państw Osi]]), Hiszpania została zmuszona do ogłoszenia pełnej [[państwo neutralne|neutralności]] i od 12 października 1943 roku rozpoczęła wycofywanie „Błękitnej” Dywizji do kraju. Ogółem przez jednostkę przewinęło się ok. 45 tys. żołnierzy, a jej straty wyniosły ok. 5 tys. poległych i ponad 8 tys. rannych<ref name=pawł>{{Cytuj pismo | nazwisko =Pawłowski | imię =Tymoteusz | tytuł =Półwysep Iberyjski w drugiej wojnie światowej| czasopismo =Technika Wojskowa Historia | oznaczenie =4/2015(34) | rok =2015 | miesiąc =lipiec-sierpień|wydawca = Magnum X| strony=59}}</ref>. 372 żołnierzy dostało się do niewoli, z której pozostałych 286 zwolniono dopiero w 1954 roku<ref name=pawł/>.

Po repatriowaniu dywizji do Hiszpanii część jej żołnierzy kontynuowała walkę z Sowietami w niemieckich mundurach: najpierw jako [[Błękitny Legion]], następnie w szeregach [[28 Ochotnicza Dywizja Grenadierów Pancernych SS (1 walońska) „Wallonien”|28 Dywizji Ochotniczej SS „Wallonien”]].

Ustanowiono specjalne medale dla członków Błękitnej Dywizji:
* 9 listopada 1943 – [[Medal za Kampanię w Rosji]] (przez rząd hiszpański)
* 3 stycznia 1944 – [[Medal Błękitnej Dywizji]] (przez niemieckie dowództwo)

== Dowódcy dywizji ==
* gen. por. [[Agustín Muñoz Grandes]] 20.07.1941 – 13.12.1942;
* gen. por. [[Emilio Esteban Infantes]] 13.12.1942 – 20.10.1943.

== Struktura organizacyjna ==
Skład po przeorganizowaniu w Grafenwöhn{{odn|Muszyński|2019|s=60}}:
* 262 pułk piechoty ''Pimentel''
* 263 pułk piechoty ''Vierna''
* 269 pułk piechoty ''Esparza''

== Zobacz też ==
* [[Błękitna Eskadra]]
* [[Armia Polska we Francji|Błękitna Armia]] (formacja Wojska Polskiego)
* [[Synożupannyki]] (ukraińska formacja określana jako Błękitna Dywizja)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |imię= Sławomir |nazwisko= Dawidowski | autor link = |tytuł= II woja światowa cz.1. Hiszpania gen. Francisko Franco wobec II wojny światowej |miejsce= Warszawa |data= 2022 | isbn = 9788395169366|odn=tak}}
* Carell Paul, ''Operacja „Barbarossa”'', Warszawa 2000, {{ISBN|831109199-4}}.
* {{Cytuj |autor = Paul Carell |tytuł = Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie |data = 2003 |isbn = 83-11-09475-6 |inni = Kazimierz Szarski (tłum.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Bellona |oclc = 749204110}}
* {{cytuj książkę | imię = Ian |nazwisko = Baxter | autor link = | tytuł = Od odwrotu do klęski. Ostatnie lata Wehrmachtu na froncie wschodnim 1943-1945 | miejsce = Warszawa| data = 2009| isbn = 9788311115378|odn=tak}}
* Haupt Werner, ''Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941–1945'', b.m.w i b.m.r., {{ISBN|0-7643-0182-9}}.
* {{Cytuj książkę |imię= Robert |nazwisko= Forczyk | autor link = |tytuł= Wojna pancerna na froncie wschodnim 1943-1945. Czerwony walec |miejsce= Łódź |data= 2020 | isbn = 9788377312551|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |imię=Wojciech |nazwisko=Muszyński | autor link = |tytuł=Toreadorzy Hitlera. Hiszpańscy ochotnicy w Wehrmachcie i Waffen-SS 1941-1945 |miejsce=Warszawa |data=2019 | isbn =9788366490109 |odn=tak}}
* Schramm Percy Ernst, ''Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht'' 8 vol., Bonn 2003, {{ISBN|3-8289-0525-0}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://web.archive.org/web/20120620085637/http://www.fundaciondivisionazul.org/index.html Strona Fundacji „Błękitna Dywizja” (wersja archiwalna, po hiszpańsku)]

{{Dywizje Piechoty III Rzeszy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dywizje piechoty III Rzeszy]]
[[Kategoria:Hiszpania w XX wieku]]
[[Kategoria:Oddziały wojskowe z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Wojsko hiszpańskie]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1941]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1943]]

title: · 250 Dywizja Piechoty250. Infanterie Division

Państwo: Hiszpania · III Rzesza

Rozformowanie: 20 października 1943

Nazwa wyróżniająca: Błękitna

Kontynuacja: Błękitny Legion

Pierwszy: Agustín Muñoz Grandes

Ostatni: Emilio Esteban Infantes

Rodzaj sił zbrojnych: wojska lądowe

Formacja: Wehrmacht

Rodzaj wojsk: piechota

Podległość: L Korpus Armijny


text:
# Ferenc Kazinczy
Ferenc Kazinczy (ur. 27 października 1759, zm. 23 sierpnia 1831) – węgierski pisarz okresu oświecenia, najwybitniejszy organizator życia literackiego na Węgrzech.

## Życiorys
Na świat przyszedł w rodzinie szlacheckiej wyznania protestanckiego. W 1769 roku podjął naukę kolegium w Sarospatak. Przez rok (1777- 1778) studiował w Wiedniu sztuki piękne. Następnie odbywał praktykę prawniczą m.in. w Peszcie. Związał się z masonerią. Został inspektorem szkół powszechnych w Górnych Węgrzech, zasłużył się działalnością na rzecz systemu oświatowego.
W 1788 roku, wraz z dwoma innymi pisarzami, Jánosem Batsányim i Dávidem Barótim Szabó, założył pismo Magyar Museum, które było pierwszym periodykiem literackim na Węgrzech. Jednak po wydaniu pierwszego numeru Kazinczy wystąpił z redakcji czasopisma z powodu różnic światopoglądowych i założył swoje własne zatytułowane Orpheus, wydawane w latach 1790-1791.
W 1774 r. wstąpił do jakobinów, w efekcie został aresztowany i kolejne 7 lat życia spędził w więzieniach (swoje przeżycia z tego okresu opisał w Dzienniku mojej niewoli). Na uzyskanych w wyniku małżeństwa z Sophie Török ziemiach Kazinczy stworzył ośrodek życia literackiego. Stał się ogromnym autorytetem dla młodych autorów, którzy kierowali się jego zdaniem (pomógł przyczynić się karierom wielu z nich). Jako utalentowany i obiektywny krytyk prowadził też korespondencję z innymi "ludźmi pióra", wydaną następnie w 23 tomach.
Ponadto Kazinczy był przywódcą obozu neologów, jednego z odłamów ruchu odnowy języka węgierskiego, dążącego do reform.
W 1806 roku zamieszkał z żoną i siedmiorgiem dzieci w swoim majątku w Szephalom. Tam poświęcił się twórczości literackiej. Przekładał także utwory: Moliera, Szekspira, Sterne’a, Goethego, Schillera, Wielanda, Lessinga. W 1819 r. ukazał się jego esej pt. Ortolog i neolog u nas i u innych narodów, zamykający okres sporów o odnowienie języka.

## Wybrane publikacje[4]
- Kolce i kwiaty (1811);
- List poetycki do pana Mihalya Vitkovisca (1811);
- Ortolog i neolog u nas i u innych narodów (1819);
- Wspomnienia z mojego życia (1828);
- Dziennik mojej niewoli (1931);
- Listy siedmiogrodzkie (wyd. 1939).

title: Ferenc Kazinczy

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Ferenc Kazinczy
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Kazinczy.jpg
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = 27 października 1759
 |miejsce urodzenia     = [[Șimian (okręg Bihor)|Érsemjén]]
 |data śmierci          = 23 sierpnia 1831
 |miejsce śmierci       = [[Sátoraljaújhely|Széphalom]]
 |narodowość            = węgierska
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = poezja, proza
 |epoka                 = [[Oświecenie (epoka)|oświecenie]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             = Kazinczy aláírása.jpg
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Ferenc Kazinczy
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Ferenc Kazinczy''' (ur. [[27 października]] [[1759]], zm. [[23 sierpnia]] [[1831]]) – [[Węgrzy|węgierski]] pisarz okresu [[oświecenie (epoka)|oświecenia]], najwybitniejszy organizator życia literackiego na [[Węgry|Węgrzech]].

== Życiorys ==
Na świat przyszedł w rodzinie szlacheckiej wyznania protestanckiego. W 1769 roku podjął naukę [[kolegium]] w [[Sárospatak|Sarospatak]]. Przez rok (1777- 1778) studiował w [[Wiedeń|Wiedniu]] sztuki piękne. Następnie odbywał praktykę prawniczą m.in. w [[Peszt|Peszcie]]. Związał się z [[Wolnomularstwo|masonerią]]. Został inspektorem szkół powszechnych w [[Słowacja|Górnych Węgrzech]]<ref name=":1">{{Cytuj |redaktor = Bożena Chicińska |rozdział = Kazinczy Ferenc |tytuł = Mały Słownik Pisarzy Węgierskich |data = 1977 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wiedza Powszechna |s = 80}}</ref>, zasłużył się działalnością na rzecz systemu oświatowego.

W 1788 roku, wraz z dwoma innymi pisarzami, Jánosem Batsányim i [[Dávid Baróti Szabó|Dávidem Barótim Szabó]], założył pismo ''Magyar Museum''<ref name=":0">{{Cytuj |redaktor = Bożena Chicińska |rozdział = Batsányi János |tytuł = Mały Słownik Pisarzy Węgierskich |data = 1977 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wiedza Powszechna |s = 25}}</ref>, które było pierwszym periodykiem literackim na Węgrzech<ref>{{encyklopedia PWN|id=3921464|tytuł=Kazinczy Ferenc|data dostępu=2022-04-28}}</ref>. Jednak po wydaniu pierwszego numeru Kazinczy wystąpił z redakcji czasopisma z powodu różnic światopoglądowych<ref name=":0" /> i założył swoje własne zatytułowane ''Orpheus'', wydawane w latach 1790-1791<ref name=":1" />.

W [[1774]] r. wstąpił do [[jakobini|jakobinów]], w efekcie został aresztowany i kolejne 7 lat życia spędził w więzieniach (swoje przeżycia z tego okresu opisał w ''Dzienniku mojej niewoli''). Na uzyskanych w wyniku małżeństwa z Sophie Török ziemiach Kazinczy stworzył ośrodek życia literackiego. Stał się ogromnym autorytetem dla młodych autorów, którzy kierowali się jego zdaniem (pomógł przyczynić się karierom wielu z nich). Jako utalentowany i obiektywny krytyk prowadził też korespondencję z innymi "ludźmi pióra", wydaną następnie w 23 tomach.

Ponadto Kazinczy był przywódcą obozu neologów, jednego z odłamów ruchu odnowy języka węgierskiego, dążącego do reform.

W 1806 roku zamieszkał z żoną i siedmiorgiem dzieci w swoim majątku w Szephalom. Tam poświęcił się twórczości literackiej<ref name=":1" />. Przekładał także utwory: [[Molière|Moliera]], [[William Shakespeare|Szekspira]], Sterne’a, [[Johann Wolfgang von Goethe|Goethego]], [[Friedrich Schiller|Schillera]], Wielanda, Lessinga<ref name=":2">{{Cytuj |redaktor = Bożena Chicińska |rozdział = Kazinczy Ferenc |tytuł = Mały Słownik Pisarzy Węgierskich |data = 1977 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wiedza Powszechna |s = 81}}</ref>. W [[1819]] r. ukazał się jego esej pt. ''Ortolog i neolog u nas i u innych narodów''<ref name=":2" />, zamykający okres sporów o odnowienie języka.

== Wybrane publikacje<ref name=":2" /> ==

* Kolce i kwiaty (1811);
* List poetycki do pana Mihalya Vitkovisca (1811);
* Ortolog i neolog u nas i u innych narodów (1819);
* Wspomnienia z mojego życia (1828);
* Dziennik mojej niewoli (1931);
* Listy siedmiogrodzkie (wyd. 1939).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.biographien.ac.at/oebl_3/278.pdf Kazinczy, Ferenc von]. In: [[Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL)]]. T. 3, [[Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften]], Wien 1965, s. 278.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kazinczy, Ferenc}}
[[Kategoria:Węgierscy pisarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1759]]
[[Kategoria:Zmarli w 1831]]
[[Kategoria:Zmarli na cholerę]]

title: Ferenc Kazinczy

Data i miejsce urodzenia: 27 października 1759 · Érsemjén

Data i miejsce śmierci: 23 sierpnia 1831 · Széphalom

Narodowość: węgierska

Dziedzina sztuki: poezja, proza

Epoka: oświecenie