text:
# August Schellenberg (bankier)
August Ernst Leopold Schellenberg (ur. 13 marca 1830 w Głogowie, zm. w 1894 we Lwowie) – kupiec oraz bankier we Lwowie, członek Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie, działacz gospodarczy i społeczny.

## Życiorys
Po ukończeniu szkoły buchalterów w Lipsku rozpoczął pracę we Lwowie, gdzie w latach 1861–1870 był głównym agentem na Galicję i Bukowinę Lipskiego Zakładu Ubezpieczeń od ognia (Lepzinger Feuer Versicherungs Anstalt). Założyciel i właściciel w latach 1871–1896 Domu bankowego i spedycyjnego pod firmą: „August Schelenberg i Syn” najpierw przy ul. Hetmańskiej 12 potem Karola Ludwika 1 we Lwowie, którą przejął w 1896 jego syn Artur. Firma poza operacjami bankowymi prowadziła hurtową sprzedaż cementu. Była jedną z ważniejszych na terenie Galicji, w 1911 została przejęta przez wiedeński Merkur Bank. Reprezentant i generalny agent generalnej agencji Tow. Ubezpieczeń „Victoria” we Lwowie (1871-1875). Generalny agent (1860-1864), a następnie dyrektor generalnej agencji we Lwowie i reprezentant (1876-1892) Tow. Ubezpieczeń na życie i rentę „Ankier” („Kotwica”) w Wiedniu. Członek oddziału lwowskiego (1880-1894) Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego. Działacz i członek Komitetu GTG (12 czerwca 1880 – 27 czerwca 1894). Członek wydziału Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego we Lwowie (1887-1889). Redaktor naczelny najpierw dwutygodnika, a następnie miesięcznika „Nadzieja” we Lwowie w latach 1886–1897. Pismo miało charakter ekonomiczny i ukazywało się z podtytułem dwutygodnik z wykazem bieżących ciągnień losów, listów zastawnych, obligacyj indemnizacyjnych innych papierów wartościowych: wiadomości bankowe, kolejowe, ekonomiczne. Pismo to następnie prowadził jego syn August.
Udzielał się społecznie. Cenzor (1883) i członek wydziału (1884-1891), a także komisji szpitalnej (1889) Krajowego Stowarzyszenia Patriotycznej Pomocy Czerwonego Krzyża (mężczyzn) następnie członek wydziału (1892-1894) Krajowego Stowarzyszenia Czerwonego Krzyża mężczyzn i dam dla Galicji.
Pełnił również funkcje publiczne. Asesor ze stanu kupieckiego do senatu spraw handlowych przy Sądzie Krajowym we Lwowie (1867–1870). Członek ze stanu kupieckiego Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie (1867–1869, 1872–1873, 1875–1878). Członek Krajowej Komisji dla spraw przemysłu domowego i rękodzielniczego we Lwowie (1884-1890).
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

## Odznaczenia
W 1881 został kawalerem orderu Franciszka Józefa.

## Rodzina
Pochodził z pruskiego Śląska i był wyznania ewangelicko-augsburskiego. Zarówno on sam, jak również rodzina została całkowicie spolonizowana. Ożenił się z Karoliną Marią z domu Werner (ur. 19 sierpnia 1843 we Lwowie), w latach 1884–1891 członkini wydziału Krajowego Stowarzyszenia Dam Patriotycznej Pomocy Czerwonego Krzyża w Galicji, następnie członkini wydziału (1892-1895) Krajowego Stowarzyszenia Czerwonego Krzyża mężczyzn i dam dla Galicji. Mieli 5 synów Artura, Othmara, Pawła, Augusta i Leopolda oraz córkę Gizelę. Syn Artur Leopold Karol (1862-1908), był prawnikiem, od 1894 właścicielem Domu bankowego i spedycyjnego pod firmą: „August Schellenberg i Syn” we Lwowie, był także od 1896 reprezentantem Tow. Ubezpieczeń na życie i rentę „Ankier” („Kotwica”) w Wiedniu. Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” we Lwowie (1903). Sędzia obywatelski przy c. k. Sądzie Krajowym we Lwowie. Pochowany na Łyczakowie. Syn August był redaktorem i wydawcą miesięcznika „Nadzieja” (1897-1914). Syn Paweł był kupcem oraz bankierem we Lwowie, prowadził dom bankowy „Kreyser i Schellenberg”. Po krachu na giełdzie wiedeńskiej w 1895, oraz udzieleniu nietrafnych kredytów, m.in. Romanowi Drohojewskiemu oraz zerwaniu umowy przez wspólnika, doprowadzony do rozpaczy popełnił 18 lipca 1898 samobójstwo. Syn Leopold był lekarzem ginekologiem prowadzącym prywatny gabinet przy ul. Czarnieckiego 12 we Lwowie. Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jego wnuk August, absolwent gimnazjum realnego im. Adama Mickiewicza we Lwowie (1913) poległ jako aspirant artylerii armii austro-węgierskiej 4 listopada 1915 na froncie wschodnim pod Maniewiczami.

title: August Schellenberg (bankier)

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk               = August Schellenberg
 |poprzednik            =
 |małżonek              = Karolina Maria z domu Werner
 |2 do                  = 1890
 |2 od                  = 1884
 |2 funkcja             = Członek Krajowej Komisji dla spraw przemysłu we Lwowie
 |pełne imię i nazwisko = August Ernst Leopold Schellenberg
 |quote                 =
 |commons               =
 |następca              =
 |do                    = 1875–1878
 |grafika               =
 |od                    = 1867–1869<br />1872–1873
 |partia                =
 |funkcja               = Członek Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie
 |miejsce śmierci       = [[Lwów]]
 |data śmierci          = [[1894]]
 |miejsce urodzenia     = [[Głogów]]
 |data urodzenia        = [[13 marca]] [[1830]]
 |opis grafiki          =
 |odznaczenia           = {{order|OFJ|K}}
}}
[[Plik:August Schellenberg 1.jpg|mały|August Schellenberg 1880, Lwów]]
'''August Ernst Leopold Schellenberg''' (ur. 13 marca 1830 w [[Głogów|Głogowie]], zm. w 1894 we [[Lwów|Lwowie]]) – kupiec oraz bankier we Lwowie, członek Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie, działacz gospodarczy i społeczny.

== Życiorys ==
Po ukończeniu szkoły buchalterów w Lipsku rozpoczął pracę we Lwowie, gdzie w latach 1861–1870 był głównym agentem na Galicję i Bukowinę Lipskiego Zakładu Ubezpieczeń od ognia (''Lepzinger Feuer Versicherungs Anstalt'')<ref>''Handbuch des Lemberger Sttathalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr'' '''1861''', s. 481; '''1862''', s. 503; '''1863''', s. 517; '''1864''', s. 529; '''1865''', s. 546; '''1866''', s. 564; ''Galizisches Provinzial-Hanbuch für das Jahr'' '''1867''', s. 929; '''1868''', s. 929; '''1869''', s. 528; ''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1870''', s. 562.</ref>. Założyciel i właściciel w latach 1871–1896 Domu bankowego i spedycyjnego pod firmą: „August Schelenberg i Syn” najpierw przy ul. Hetmańskiej 12 potem Karola Ludwika 1 we Lwowie, którą przejął w 1896 jego syn Artur<ref name=":0">Józef Wilczykowski, ''Lwów, jego rozwój i stan kulturalny oraz przewodnik po mieście,'' Lwów 1907, s. 9, 54.</ref>. Firma poza operacjami bankowymi prowadziła hurtową sprzedaż cementu<ref>Arkadiusz Kleczewski, ''Księga adresów miasta Lwowa. Wydanie nowe,'' Lwów 1883, s. 11,16.</ref><ref>Franciszek Reichma, ''Książka adresowa stołecznego miasta Lwowa,'' Lwów 1897, s. 147, 202.</ref>. Była jedną z ważniejszych na terenie Galicji, w 1911 została przejęta przez wiedeński Merkur Bank<ref>[[Paweł Grata]], ''Bank Krajowy.'' ''Osobliwości bankowości galicyjskiej, w Historia bankowości na ziemiach polskich,'' „Mówią Wieki” nr 1 (648), 2020 s. 66, [http://www.mowiawieki.pl/templates/site_pic/files/HistoriaBankowosciNaZiemiachPolskich_02.pdf online] [28.02.2020].</ref><ref>[[Wojciech Morawski (historyk)|Wojciech Morawski]], ''Słownik historyczny bankowości polskiej do 1939 roku,'' Warszawa 1998, s. 81.</ref>. Reprezentant i generalny agent generalnej agencji Tow. Ubezpieczeń „Victoria” we Lwowie (1871-1875)<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1871''', s. 498; '''1872''', s. 499; '''1873''', s. 515; '''1874''', s. 559; '''1875''', s. 547.</ref>. Generalny agent (1860-1864)<ref>''Handbuch des Lemberger Sttathalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr'' '''1860''', s. 321; '''1861''', s. 481; '''1862''', s. 504.</ref>, a następnie dyrektor generalnej agencji we Lwowie i reprezentant (1876-1892)<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1876''', s. 571; '''1877''', s. 547; '''1878''', s. 536; '''1879''', s. 532; '''1880''', s. 539; '''1881''', s. 555; '''1882''', s. 557; '''1883''', s. 557; '''1884''', s. 542; '''1885''', s. 542; '''1886''', s. 542; '''1887''', s. 543; '''1888''', s. 543; '''1889''', s. 634; '''1890''', s. 634; '''1891''', s. 634; '''1892''', s. 635; '''1893''', s. 635; '''1894''', s. 635.</ref> Tow. Ubezpieczeń na życie i rentę „Ankier” („Kotwica”) w Wiedniu. Członek oddziału lwowskiego (1880-1894) [[Galicyjskie Towarzystwo Gospodarskie|Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego]]<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1880''', s. 548; '''1881''', s. 564; '''1882''', s. 566; '''1883''', s. 566; '''1884''', s. 550; '''1885''', s. 550; '''1886''', s. 550; '''1887''', s. 552; '''1888''', s. 552; '''1889''', s. 644; '''1890''', s. 644; '''1891''', s. 644; '''1892''', s. 645; '''1893''', s. 644; '''1894''', s. 645.</ref>. Działacz i członek Komitetu GTG (12 czerwca 1880 – 27 czerwca 1894)<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1880''', s. 541; '''1881''', s. 557; '''1882''', s. 559; '''1883''', s. 559; '''1884''', s. 543; '''1885''', s. 543; '''1886''', s. 543; '''1887''', s. 544; '''1888''', s. 545; '''1889''', s. 636; '''1890,''' s. 636; '''1891''', s. 636; '''1892''', s. 637; '''1893''', s. 637; '''1894''', s. 637.</ref>. Członek wydziału Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego we Lwowie (1887-1889)<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1887''', s. 562; '''1888''', s. 562; '''1889''', s. 656.</ref>. Redaktor naczelny najpierw dwutygodnika, a następnie miesięcznika „Nadzieja” we Lwowie w latach 1886–1897<ref name=":0" /><ref>Anna Olewnik, „''Miesięcznik dla buchalteryi” – pierwsze polskie czasopismo fachowe z zakresu księgowości,'' „Zeszyty Teoretyczne Rachunkowości” tom 97 (153), 2018, s. 182.</ref>. Pismo miało charakter ekonomiczny i ukazywało się z podtytułem ''dwutygodnik z wykazem bieżących ciągnień losów, listów zastawnych, obligacyj indemnizacyjnych innych papierów wartościowych: wiadomości bankowe, kolejowe, ekonomiczne''. Pismo to następnie prowadził jego syn August.

Udzielał się społecznie. Cenzor (1883) i członek wydziału (1884-1891), a także komisji szpitalnej (1889) Krajowego Stowarzyszenia Patriotycznej Pomocy Czerwonego Krzyża (mężczyzn) następnie członek wydziału (1892-1894) Krajowego Stowarzyszenia Czerwonego Krzyża mężczyzn i dam dla Galicji<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1883''', s. 607; '''1884''', s. 592; '''1885''', s. 592; '''1886''', s. 592; '''1887''', s. 592; '''1888''', s. 592; '''1889''', s. 690, 691; '''1890''', s. 690, 691; '''1891''', s. 690, 691; '''1892''', s. 690; '''1893''', s. 690; '''1894''', s. 690.</ref>.

Pełnił również funkcje publiczne. Asesor ze stanu kupieckiego do senatu spraw handlowych przy Sądzie Krajowym we Lwowie (1867–1870)<ref>''Galizisches Provinzial-Hanbuch für das Jahr'' '''1867''', s. 181; '''1868''', s. 181; '''1869''', s. 103; ''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1870''', s. 112.</ref>. Członek ze stanu kupieckiego Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie (1867–1869, 1872–1873, 1875–1878)<ref>''Galizisches Provinzial-Hanbuch für das Jahr'' '''1867''', s. 484; '''1868''', s. 484; '''1869''', s. 305; ''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1872''', s. 304; '''1873''', s. 302; '''1875''', s. 330; '''1876''', s. 336; '''1877''', s. 224; '''1878''', s. 211.</ref>. Członek Krajowej Komisji dla spraw przemysłu domowego i rękodzielniczego we Lwowie (1884-1890)<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1887''', s. 209; '''1888''', s. 209; '''1889''', s. 233; '''1890''', s. 233.</ref>.

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

== Odznaczenia ==
W 1881 został kawalerem [[Order Franciszka Józefa|orderu Franciszka Józefa]]<ref>''Hof- und Staats-Handbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie: für das 1882,'' Wien 1882, s. 154.</ref>.

== Rodzina ==
Pochodził z pruskiego Śląska i był wyznania ewangelicko-augsburskiego. Zarówno on sam, jak również rodzina została całkowicie spolonizowana. Ożenił się z Karoliną Marią z domu Werner (ur. 19 sierpnia 1843 we Lwowie), w latach 1884–1891 członkini wydziału Krajowego Stowarzyszenia Dam Patriotycznej Pomocy Czerwonego Krzyża w Galicji, następnie członkini wydziału (1892-1895) Krajowego Stowarzyszenia Czerwonego Krzyża mężczyzn i dam dla Galicji<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''1884''', s. 593; '''1885''', s. 593; '''1886''', s. 593; '''1887''', s. 593; '''1888''', s. 593; '''1889''', s. 692; '''1890''', s. 692; '''1891''', s. 692; '''1892''', s. 690; '''1893''', s. 690; '''1894''', s. 690; '''1895''', s. 690.</ref>. Mieli 5 synów Artura, Othmara, Pawła, Augusta i Leopolda oraz córkę Gizelę. Syn Artur Leopold Karol (1862-1908), był prawnikiem, od 1894 właścicielem Domu bankowego i spedycyjnego pod firmą: „August Schellenberg i Syn” we Lwowie<ref>''Bank Krajowy Królestwa Galicyi i Lodomeryi z W. Księstwem Krakowskiem,'' Lwów 1900, s. 42.</ref>, był także od 1896 reprezentantem Tow. Ubezpieczeń na życie i rentę „Ankier” („Kotwica”) w Wiedniu<ref>''Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok'' '''189''', s. 636.</ref>. Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” we Lwowie (1903)<ref>''Pamiętnik IV Zlotu Sokolstwa Polskiego we Lwowie w dniach 27–29 czerwca 1903,'' Lwów 1904, s. 141 [https://sbc.org.pl/Content/214294/iii130214-0000-00-0001.pdf Śląska Biblioteka Cyfrowa – wersja elektroniczna].</ref>. Sędzia obywatelski przy c. k. Sądzie Krajowym we Lwowie. Pochowany na Łyczakowie. Syn August był redaktorem i wydawcą miesięcznika „Nadzieja” (1897-1914). Syn Paweł był kupcem oraz bankierem we Lwowie, prowadził dom bankowy „Kreyser i Schellenberg”. Po krachu na giełdzie wiedeńskiej w 1895, oraz udzieleniu nietrafnych kredytów, m.in. Romanowi Drohojewskiemu oraz zerwaniu umowy przez wspólnika, doprowadzony do rozpaczy popełnił 18 lipca 1898 samobójstwo<ref>Ze świata, „Kurier Warszawski”, R. 78, nr 203 z 25 lipca 1898, s. 5.</ref><ref>''Ze Lwowa,'' „Kurier Poranny” R. 22, nr 197 z 18 lipca 1898, s. 4.</ref>. Syn Leopold był lekarzem ginekologiem prowadzącym prywatny gabinet przy ul. Czarnieckiego 12 we Lwowie. Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”<ref name=":0" />. Jego wnuk August, absolwent gimnazjum realnego im. Adama Mickiewicza we Lwowie (1913) poległ jako aspirant artylerii armii austro-węgierskiej 4 listopada 1915 na froncie wschodnim pod Maniewiczami<ref>''Siódme sprawozdanie Dyrekcji Wyższego Gimnazjum Realnego im. A. Mickiewicza we Lwowie za lata 1915–1916 i 1916-1917,'' Lwów 1917, s. 9.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Schellenberg, August}}
[[Kategoria:Członkowie Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Głogowie]]
[[Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem (zabór austriacki)]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Bonifratrów w Katowicach]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie]]
[[Kategoria:Polacy – odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa]]
[[Kategoria:Polscy bankierzy]]
[[Kategoria:Polscy działacze gospodarczy (zabór austriacki)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1830]]
[[Kategoria:Zmarli w 1894]]

title: August Schellenberg

Pełne imię i nazwisko: August Ernst Leopold Schellenberg

Data i miejsce urodzenia: 13 marca 1830 · Głogów

Data i miejsce śmierci: 1894 · Lwów

Małżonek: Karolina Maria z domu Werner


text:
# Dykasteria ds. Posługi Miłosierdzia
Dykasteria ds. Posługi Miłosierdzia zwana również Urzędem Dobroczynności Apostolskiej (łac. Dicasterium ad servitium Misericordiae) – wchodzi jako aparat administracyjny w skład Kurii Rzymskiej, działający przy
Stolicy Apostolskiej, reprezentowana przez Urząd Dobroczynności Apostolskiej. Do kompetencji dykasterii należą sprawy miłosierdzia, dotyczące: ubogich, słabych i wykluczonych oraz prowadzi dla nich we wszystkich częściach świata dzieło pomocy i wsparcia w imieniu Papieża, który w przypadkach szczególnej nędzy lub innych potrzeb osobiście organizuje pomoc.

## Obecny zarząd Dykasterii
- Prefekt: kard. Konrad Krajewski[1][2] (od 5 VI 2022)
- Kierownik biura: ks. Francesco Mazzitelli FDP[3] (od 5 VI 2022)

## Historia
Papież Franciszek powołał dykasterię na mocy konstytucji apostolskiej Praedicate evangelium, sygnowanej datą 19 marca 2022. Na jej mocy dykasteria 5 czerwca 2022 połączyła kompetencje prefekta i jałmużnika papieskiego.

## Dotychczasowy zarząd Dykasterii

### Prefekt
- od 2022: kard. Konrad Krajewski

### Kierownik biura
- od 2022: ks. Francesco Mazzitelli FDP

wikiname: plwiki

title: Dykasteria ds. Posługi Miłosierdzia

in_language: pl

wikitext:
'''Dykasteria ds. Posługi Miłosierdzia''' zwana również '''Urzędem Dobroczynności Apostolskiej''' ({{łac.|Dicasterium ad servitium Misericordiae}}) – wchodzi jako [[aparat administracyjny]] w skład [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]], działający przy
[[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]], reprezentowana przez [[Urząd Dobroczynności Apostolskiej]]. Do kompetencji [[dykasteria|dykasterii]] należą sprawy [[miłosierdzie|miłosierdzia]], dotyczące: [[bieda|ubogich]], słabych i [[Marginalizacja społeczna|wykluczonych]] oraz prowadzi dla nich we wszystkich częściach świata dzieło pomocy i wsparcia w imieniu [[Papież]]a, który w przypadkach szczególnej [[Minimum egzystencji|nędzy]] lub innych potrzeb osobiście organizuje pomoc.

== Obecny zarząd Dykasterii ==
* [[Prefekt (Kościół katolicki)|Prefekt]]: kard. [[Konrad Krajewski]]{{r|Polski ceremoniarz arcybiskupem i jałmużnikiem papieskim|Wchodzi w życie konstytucja apostolska}} (od 5 VI 2022)
* Kierownik biura: ks. [[Francesco Mazzitelli]] [[Orioniści|FDP]]{{r|Nomina del Capo Ufficio dell’Elemosineria Apostolica}} (od 5 VI 2022)

== Historia ==
Papież [[Franciszek (papież)|Franciszek]] powołał dykasterię na mocy [[konstytucja apostolska|konstytucji apostolskiej]] ''[[Praedicate Evangelium|Praedicate evangelium]]''{{r|Praedicate Evangelium – przedmiot dyskusji kardynałów}}, sygnowanej datą 19 marca 2022{{r|Praedicate Evangelium}}. Na jej mocy dykasteria 5 czerwca 2022 połączyła kompetencje [[Prefekt (Kościół katolicki)|prefekta]] i [[jałmużnik papieski|jałmużnika papieskiego]]{{r|Wchodzi w życie konstytucja apostolska}}.

== Dotychczasowy zarząd Dykasterii ==
=== Prefekt ===
* od 2022: kard. [[Konrad Krajewski]]

=== Kierownik biura ===
* od 2022: ks. [[Francesco Mazzitelli]] [[Orioniści|FDP]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Polski ceremoniarz arcybiskupem i jałmużnikiem papieskim">{{cytuj stronę|url=http://ekai.pl/wydarzenia/temat_dnia/x69382/polski-ceremoniarz-arcybiskupem-i-jalmuznikiem-papieskim/|tytuł=Polski ceremoniarz arcybiskupem i jałmużnikiem papieskim|opublikowany=ekai.pl|język=pl|data dostępu=2018-06-30|archiwum=https://web.archive.org/web/20130820180151/http://ekai.pl/wydarzenia/temat_dnia/x69382/polski-ceremoniarz-arcybiskupem-i-jalmuznikiem-papieskim/|zarchiwizowano=2013-08-20}}</ref>
<ref name="Nomina del Capo Ufficio dell’Elemosineria Apostolica">{{cytuj stronę|url=https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2021/11/27/0791/01668.html|tytuł=Nomina del Capo Ufficio dell’Elemosineria Apostolica|opublikowany=press.vatican.va|data=2021-11-27|data dostępu=2021-11-27|język=it}}</ref>
<ref name="Wchodzi w życie konstytucja apostolska">{{cytuj stronę|url=https://misyjne.pl/dzisiaj-wchodzi-w-zycie-konstytucja-apostolska-o-kurii-rzymskiej-co-sie-zmieni/|tytuł=Dzisiaj wchodzi w życie konstytucja apostolska o kurii rzymskiej. Co się zmieni?|opublikowany=misyjne.pl|data=2022-06-05|data dostępu=2022-06-06|język=pl}}</ref>
<ref name="Praedicate Evangelium">{{cytuj stronę|url=https://www.vatican.va/content/francesco/pl/apost_constitutions/documents/20220319-costituzione-ap-praedicate-evangelium.html|tytuł=Konstytucja Apostolska „Praedicate Evangelium” Ojca Świętego Franciszka o Kurii Rzymskiej i jej Służbie Kościołowi w Świecie (19 marca 2022)|opublikowany=vatican.va|data dostępu=2022-09-26|język=it}}</ref>
<ref name="Praedicate Evangelium – przedmiot dyskusji kardynałów">{{cytuj stronę|url=https://ekai.pl/co-zmienia-konstytucja-apostolska-o-kurii-rzymskiej-praedicate-evangelium/|tytuł=„Praedicate Evangelium” – przedmiot dwudniowych dyskusji kardynałów|opublikowany=ekai.pl|data dostępu=2022-08-29|język=pl}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę|url=https://www.elemosineria.va/|tytuł=Oficjalna strona Dykasterii ds. Posługi Miłosierdzia|data dostępu=2025-01-21|język=it}}
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = dxsoc |tytuł = Dykasteria ds. Posługi Miłosierdzia |data dostępu = 2024-08-31}}
* {{Gcatholic|https://gcatholic.org/dioceses/romancuria/d97.htm||12.01.2025}}

{{Dykasterie w Kurii Rzymskiej}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dykasterie|P]]


text:
# Lhotka (Praga)
Lhotka – część Pragi. W 2006 zamieszkiwało ją 342 mieszkańców.

title: Lhotka (Praga)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = Praha CoA CZ.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Pragi
 |nazwa                        = Lhotka
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = Część miasta
 |zdjęcie                      = Lhotka kostel Panny Marie 2771.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Lhotki
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Praga
 |miasto                       = [[Praga]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               = 1922
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 = 1,04
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              = 6 069
 |rok                          = 2006
 |gęstość zaludnienia          = 5836
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |JPN:drzewo                   =
 |JPN:kwiat                    =
 |JPN:ptak                     =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Praga
 |współrzędne                  = 50°1′13″N 14°26′15″E
 |commons                      = Category:Lhotka (Prague)
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Lhotka''' – część [[Praga|Pragi]]. W 2006 zamieszkiwało ją 342 mieszkańców.

{{Praga}}

[[Kategoria:Dzielnice Pragi]]

title: · Lhotka

Państwo: Czechy

Miasto wydzielone: Praga

Miasto: Praga


text:
# Wieksznie
Wieksznie (lit. Viekšniai) – miasto na Litwie, położone w okręgu telszańskim, 13 km od Możejek.

## Historia
Ziemia Wiekszniańska była wzmiankowana w źródłach już w IX wieku.  Sama nazwa pojawia się w zapisach od 1253 roku. Ze źródeł historycznych wiadomo, że w XVI wieku w miejscowości istniał tutaj dwór. Wieksznie były własnością rodzin Górskich i Sapiehów. W 1634 roku wybudowano kościół. Podczas Potopu szwedzkiego w 1656 zniszczona została większa część miejscowości. Pod koniec XVII wieku Wieksznie były ważnym ośrodkiem handlu pomiędzy Litwą a Skandynawią.
25 października 1725 roku Marcin Leopold Szczuka nadał Wiekszniom prawa miejskie i herb własny. Dopiero 15 maja 1792 roku prawa miejskie dla Wiekszni zostały potwierdzone i podpisane przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku miasto było niszczone często przez różne kataklizmy: zarazy, głodu i ognia.
W XVII wieku w mieście osiedlili się Żydzi. W 1766 roku jest ich 271. W spisie z roku 1775 wymieniono dziesięć nazwisk żydowskich. W 1847 roku ludność żydowska liczy już 1120 osób. Istniała tutaj synagoga. W 1897 roku Żydzi stanowili już 56% ludności miasta.
W XIX wieku w niewielkiej odległości od miasta zbudowano stację kolejową Liepaja-Romno.
Podczas I wojny światowej mieszkańcy miasta zostali deportowani w głąb Rosji. Po wojnie wróciło tylko 300 Żydów. Niektórzy z nich zginęli w walce lub z głodu. Część osób przez port w Odessie(Ukraina) dostało się do Palestyny oraz Ameryki Południowej.
Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 500 osób. 4 sierpnia 1941 roku zlikwidowano getto, a Żydów zamordowano w Możejkach a część wywieziono do getta w Szawlach.

title: Wieksznie

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wieksznie
 |nazwa oryginalna             = Viekšniai
 |zdjęcie                      = Vieksniai.jpg
 |opis zdjęcia                 = Panorama miasta
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         = LIT Wieksznie COA.jpg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Wiekszni
 |państwo                      = okręg telszański
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = Aldonis Eselinas
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2007
 |liczba ludności              = 2 194
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 443
 |kod pocztowy                 = LT–5451
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 56°14′N 22°31′E
 |commons                      = Category:Viekšniai
 |www                          = https://archive.is/20130502010858/http://www.mazeikiai.lt/index.php?1506448791
}}
'''Wieksznie''' ([[język litewski|lit.]] ''Viekšniai'') – [[miasto]] na [[Litwa|Litwie]], położone w [[Okręg telszański|okręgu telszańskim]], 13 km od [[Możejki|Możejek]].

== Historia ==
Ziemia Wiekszniańska była wzmiankowana w źródłach już w IX wieku.  Sama nazwa pojawia się w zapisach od 1253 roku. Ze źródeł historycznych wiadomo, że w XVI wieku w miejscowości istniał tutaj dwór. Wieksznie były własnością rodzin Górskich i Sapiehów. W 1634 roku wybudowano kościół. Podczas [[Potop szwedzki|Potopu szwedzkiego]] w 1656 zniszczona została większa część miejscowości. Pod koniec XVII wieku Wieksznie były ważnym ośrodkiem handlu pomiędzy [[Litwa|Litwą]] a [[Skandynawia|Skandynawią]].

25 października 1725 roku [[Marcin Leopold Szczuka]] nadał Wiekszniom prawa miejskie i herb własny. Dopiero 15 maja 1792 roku prawa miejskie dla Wiekszni zostały potwierdzone i podpisane przez [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku miasto było niszczone często przez różne kataklizmy: zarazy, głodu i ognia.

W XVII wieku w mieście osiedlili się Żydzi. W 1766 roku jest ich 271. W spisie z roku 1775 wymieniono dziesięć nazwisk żydowskich. W 1847 roku ludność żydowska liczy już 1120 osób. Istniała tutaj synagoga. W 1897 roku Żydzi stanowili już 56% ludności miasta.

W XIX wieku w niewielkiej odległości od miasta zbudowano stację kolejową Liepaja-Romno.

Podczas I wojny światowej mieszkańcy miasta zostali deportowani w głąb Rosji. Po wojnie wróciło tylko 300 Żydów. Niektórzy z nich zginęli w walce lub z głodu. Część osób przez port w [[Odessa|Odessie]]([[Ukraina]]) dostało się do [[Palestyna|Palestyny]] oraz [[Ameryka Południowa|Ameryki Południowej]].

Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 500 osób. 4 sierpnia 1941 roku zlikwidowano getto, a Żydów zamordowano w Możejkach a część wywieziono do getta w Szawlach<ref>{{Cytuj |redaktor = Geoffrey P. Megargee |tytuł = Encyclopedia of camps and ghettos, 1933-1945 |wolumin = II, part B |s = 1141}}</ref>.

== Ludzie związani z Wiekszniami ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Wiekszniami}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.bendruomenes.lt/comunity/sites/static.php?pid=10065&id=10068 | tytuł = Viekšniai | opublikowany = bendruomenes.lt | archiwum = https://web.archive.org/web/20110101113800/http://www.bendruomenes.lt/comunity/sites/static.php?pid=10065&id=10068 | zarchiwizowano = 2011-01-01}} starostwo
* [https://archive.is/20130501233037/http://www.muziejai.lt/Mazeikiai/Vieksniu_vaistine.htm Viekšniai] - Miejskie muzeum

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w okręgu telszańskim]]
[[Kategoria:Wieksznie]]

title: WieksznieViekšniai

Państwo: Litwa

Okręg: telszański

Burmistrz: Aldonis Eselinas


text:
# Lodovico Fantoni
Lodovico Fantoni (data urodzenia nieznana, zm. w 1681 w Polsce) – włoski śpiewak sopranowy (kastrat), ksiądz katolicki, dyplomata  i sekretarz królewski w kancelarii króla Władysława IV Wazy i Jana II Kazimierza Wazy.
W 1629 nie otrzymał zatrudnienia jako śpiewak w Kaplicy Sykstyńskiej i około 1633 przybył z Rzymu do Warszawy, gdzie 12 lat był śpiewakiem w kaplicy Zamku Królewskiego. Potem pracował jako dyplomata i sekretarz królewski, gromadząc znaczny majątek i obejmując urzędy kościelne.

title: Lodovico Fantoni

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Lodovico Fantoni
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        =
 |miejsce urodzenia     =
 |data śmierci          = [[1681]]
 |miejsce śmierci       = [[Polska]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[śpiewak]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Lodovico Fantoni''' (data urodzenia nieznana, zm. w 1681 w [[Polska|Polsce]]) – [[Włosi|włoski]] śpiewak [[sopran]]owy ([[kastrat]]), [[ksiądz]] [[katolicyzm|katolicki]], dyplomata  i [[sekretarz królewski]] w kancelarii króla [[Władysław IV Waza|Władysława IV Wazy]] i [[Jan II Kazimierz Waza|Jana II Kazimierza Wazy]]<ref name=MT>{{Cytuj pismo |nazwisko = Przybyszewska-Jarmińska |imię = Barbara | tytuł = The Careers of Italian Musicians Employedby the Polish Vasa Kings (1587–1668) |czasopismo = Musicology Today |wolumin = 6 |wydanie = 1 |strony = 33-36 | data = 2009}}</ref>.

W 1629 nie otrzymał zatrudnienia jako śpiewak w [[Kaplica Sykstyńska|Kaplicy Sykstyńskiej]] i około 1633 przybył z [[Rzym]]u do [[Warszawa|Warszawy]], gdzie 12 lat był śpiewakiem w kaplicy [[Zamek Królewski w Warszawie|Zamku Królewskiego]]. Potem pracował jako dyplomata i sekretarz królewski, gromadząc znaczny majątek i obejmując urzędy kościelne<ref name=MT />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Fantoni, Lodovico}}
[[Kategoria:Muzycy nadworni władców Polski]]
[[Kategoria:Muzycy związani z Warszawą (I Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Zmarli w 1681]]
[[Kategoria:Włosi w I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Sekretarze Władysława IV Wazy]]
[[Kategoria:Sekretarze Jana II Kazimierza Wazy]]
[[Kategoria:Włoscy śpiewacy klasyczni]]
[[Kategoria:Kastraci]]
[[Kategoria:Włoskie soprany]]
[[Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy]]

title: Lodovico Fantoni

Data i miejsce śmierci: 1681 · Polska

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: śpiewak


text:
# Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych
Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych – seria wydawnicza ukazująca się w Wydawnictwie Naukowym i Edukacyjnym Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich obok siedmiu innych stałych serii. Ma ustalone szatę, znak graficzny oraz numerację. Jest cyklem historyczno-wspomnieniowym o charakterze popularnonaukowym. W poszczególnych tomach umieszcza się od kilku do kilkunastu biogramów zmarłych bibliotekarzy z całej Polski. Każdy rozdział ma innego autora, który z reguły znał opisywaną postać. W latach 1991–2021 ukazało się 17 tomów.

## Historia
Za początki cyklu należy uznać dwie pozycje z serii „Książki o Książce” wydane w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich pt. Twórcy nowoczesnego bibliotekarstwa polskiego z 1974 roku i Portrety bibliotekarzy polskich z 1980 roku. Od 1991 roku wydawanie publikacji przejęło Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, następnie Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, obecnie Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP.
Za redakcję odpowiedzialny jest Zespół Historyczno-Pamiętnikarski przy Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, powstały 12 maja 1964 roku. Cykl ma za zadanie „utrwalenie pamięci o wybitnych znawcach swego zawodu, którzy zostawili trwały ślad w bibliotekarstwie, jako znakomici fachowcy i nieprzeciętne osobowości”. Obok Słownika pracowników książki polskiej seria jest źródłem do biografii bibliotekarzy i bibliologów polskich. Dotychczas we wszystkich tomach możemy znaleźć 328 życiorysów bibliotekarzy różnych specjalności z bibliotek publicznych i naukowych.

## Tomy z serii
1. Z warsztatu bibliografa. Red. J. Cygańska i in. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Warszawa 1991[8].
2. Z książką do ludzi. Red. J. Cygańska i in. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Warszawa 1992[9].
3. W kręgu nauki i bibliotek. Red. J. Cygańska i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1993[10].
4. Śladami edukacji bibliotekarskiej. Red. H. Zasadowa. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1995[11].
5. Organizatorzy i inspiratorzy. Red. D. Ostaszewska, W. Żukowska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1997[12].
6. Entuzjastki bibliotekarstwa dziecięcego. Red. B. Białkowska, W. Wasilewska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1999[13].
7. Znawcy rękopisów. Red. H. Zasadowa, M. Kocięcka. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2002[14].
8. Kustosze zbiorów specjalnych. Red. M. Kocięcka, H. Zasadowa. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2004[15].
9. Zasłużeni dla Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Red. A. Jopkiewicz. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2005[16].
10. Bibliotekarze bibliotek specjalnych. Red. M. Lenartowicz. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2007[17].
11. Bibliotekarze warszawscy zmarli w latach 1997–2007. Red. M. Lenartowicz i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2010[18].
12. Teoretycy i praktycy polskiego bibliotekarstwa. Red. M. Lenartowicz i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2012[19].
13. Kustosze księgozbiorów polskich za granicą. Red. H. Łaskarzewska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2013[20].
14. Organizatorzy, bibliografowie, dydaktycy. Red. E. Dudzińska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2015[21].
15. Zostawili swój ślad. Red. E. Dudzińska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2017[22].
16. Zostawili swój ślad...Bibliotekarze zmarli w latach 2011–2018. Red. E. Barteczko, E. Dudzińska. Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP, Warszawa 2019[23].
17. Bibliotekarze i pracownicy książki województwa śląskiego. Red. M. Kycler, J. Sadowska. Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP, Warszawa 2021[24].

wikitext:
'''Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych''' – [[seria wydawnicza]] ukazująca się w Wydawnictwie Naukowym i Edukacyjnym [[Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich|Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich]] obok siedmiu innych stałych serii<ref>{{Cytuj |tytuł = Serie wydawnicze SBP – Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich – Ogólnopolski portal bibliotekarski |data dostępu = 2019-12-15 |opublikowany = sbp.pl |url = https://wydawnictwo.sbp.pl/bibliotekarze-polscy-we-wspomnieniach-wspolczesnych,55,0.html}}</ref>. Ma ustalone szatę, znak graficzny oraz numerację. Jest cyklem historyczno-wspomnieniowym o charakterze popularnonaukowym. W poszczególnych tomach umieszcza się od kilku do kilkunastu [[biogram]]ów zmarłych [[bibliotekarz]]y z całej [[Polska|Polski]]. Każdy rozdział ma innego autora, który z reguły znał opisywaną postać. W latach 1991–2021 ukazało się 17 tomów.

== Historia ==
Za początki cyklu należy uznać dwie pozycje z serii „[[Książki o Książce]]” wydane w [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich|Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich]] pt. ''Twórcy nowoczesnego bibliotekarstwa polskiego'' z 1974 roku<ref>{{Cytuj |autor = |redaktor = Bronisław Kocowski |tytuł = Twórcy nowoczesnego bibliotekarstwa polskiego |data = 1974 |miejsce = Wrocław |wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich}}</ref> i ''Portrety bibliotekarzy polskich'' z 1980 roku<ref>{{Cytuj |autor = |redaktor = Irena Morsztynkiewiczowa |tytuł = Portrety bibliotekarzy polskich |data = 1980 |isbn = 8304002752 |miejsce = Wrocław |wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich}}</ref>. Od 1991 roku wydawanie publikacji przejęło [[Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich]], następnie Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, obecnie Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP.

Za redakcję odpowiedzialny jest [[Zespół Historyczno-Pamiętnikarski przy oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich|Zespół Historyczno-Pamiętnikarski przy Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich]], powstały 12 maja 1964 roku<ref>{{Cytuj |autor = Janina Jagielska |tytuł = 55-lecie Zespołu Historyczno-Pamiętnikarskiego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |czasopismo = Bibliotekarz |data = 2019 |numer = nr 5 |s = 18–20}}</ref>. Cykl ma za zadanie „utrwalenie pamięci o wybitnych znawcach swego zawodu, którzy zostawili trwały ślad w bibliotekarstwie, jako znakomici fachowcy i nieprzeciętne osobowości”<ref>{{Cytuj |autor = |redaktor = Janina Cygańska |tytuł = Z warsztatu bibliografa |data = 1991 |miejsce = Warszawa |wydawca = Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich |s = 6}}</ref>. Obok ''[[Słownik pracowników książki polskiej|Słownika pracowników książki polskiej]]''<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Słownik pracowników książki polskiej |data = 1972-2016 |wolumin = 1–5 |miejsce = Warszawa-Łódź |wydawca = Wydawnictwo PWN, SBP}}</ref> seria jest źródłem do biografii bibliotekarzy i bibliologów polskich<ref>{{Cytuj |autor = Emilia Ilska |tytuł = Ludzie książki w informatorach biograficznych i biografiach zbiorowych |czasopismo = Przegląd Biblioteczny |data = 2007 |numer = nr 4 |s = 611–627}}</ref>. Dotychczas we wszystkich tomach możemy znaleźć 328 życiorysów bibliotekarzy różnych specjalności z bibliotek publicznych i naukowych.

== Tomy z serii ==
# ''Z warsztatu bibliografa''. Red. J. Cygańska i in. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Warszawa 1991<ref>{{Cytuj |autor = Widerszalowa, Elżbieta. |tytuł = Z warsztatu bibliografa |data = 1991 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-900042-6-7 |wydanie = 1 |miejsce = Warszawa |oclc = 243726330}}</ref>.
# ''Z książką do ludzi''. Red. J. Cygańska i in. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Warszawa 1992<ref>{{Cytuj |autor = Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. Okręg Stołeczny. Zespół Historyczno-Pamiętnikarski. |tytuł = Z książką do ludzi |data = 1992 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-900042-4-0 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydaw. SBP |oclc = 749408531}}</ref>.
# ''W kręgu nauki i bibliotek''. Red. J. Cygańska i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1993<ref>{{Cytuj |autor = Czarnowska, Maria. |tytuł = W kręgu nauki i bibliotek |data = 1993 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-85778-04-7 |wydanie = 1 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydaw. SBP |oclc = 32429813}}</ref>.
# ''Śladami edukacji bibliotekarskie''j. Red. H. Zasadowa. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1995<ref>{{Cytuj |autor = Zasadowa, Hanna. |tytuł = Śladami edukacji bibliotekarskiej |data = 1995 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-85778-39-X |wydanie = 1 |miejsce = Warszawa |wydawca = Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich |oclc = 38199642}}</ref>.
# ''Organizatorzy i inspiratorzy''. Red. D. Ostaszewska, W. Żukowska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1997<ref>{{Cytuj |autor = |redaktor = Danuta Ostaszewska, Wiesława Żukowska |tytuł = Organizatorzy i inspiratorzy |data = 1997 |isbn = 8385778780 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich}}</ref>.
# ''Entuzjastki bibliotekarstwa dziecięcego''. Red. B. Białkowska, W. Wasilewska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 1999<ref>{{Cytuj |autor = Wasilewska, Władysława., Białkowska, Barbara., Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich., Zespół Historyczno-Pamiętnikarski Okręgu Stołecznego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. |tytuł = Entuzjastki bibliotekarstwa dziecięcego |data = 1999 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-87629-25-1 |wydanie = 1 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydaw. SBP |oclc = 44718615}}</ref>.
# ''Znawcy rękopisów''. Red. H. Zasadowa, M. Kocięcka. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2002<ref>{{Cytuj |tytuł = Znawcy rekopisów. |data = 2002 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-87629-77-4 |miejsce = Warszawa |wydawca = SBP |oclc = 489407479}}</ref>.
# ''Kustosze zbiorów specjalnych''. Red. M. Kocięcka, H. Zasadowa. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2004<ref>{{Cytuj |autor = |redaktor = Mirosława Kocięcka, Hanna Zasadowa |tytuł = Kustosze zbiorów specjalnych |data = 2004 |isbn = 8387629774 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich}}</ref>.
# ''Zasłużeni dla Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich''. Red. A. Jopkiewicz. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2005<ref>{{Cytuj |autor = Jopkiewicz, Andrzej. |tytuł = Zasłużeni dla Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |data = 2005 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 83-89316-43-9 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydaw. Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 69352365}}</ref>.
# ''Bibliotekarze bibliotek specjalnych''. Red. M. Lenartowicz. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2007<ref>{{Cytuj |autor = Lenartowicz, Maria (1925-). |tytuł = Bibliotekarze bibliotek specjalnych |data = 2007 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-89316-86-8 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 189427231}}</ref>.
# ''Bibliotekarze warszawscy zmarli w latach 1997–2007''. Red. M. Lenartowicz i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2010<ref>{{Cytuj |autor = Lenartowicz, Maria, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. |tytuł = Bibliotekarze warszawscy zmarli w latach 1997–2007 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-61464-26-6 |wydanie = I |miejsce = Warszawa |oclc = 810942263}}</ref>.
# ''Teoretycy i praktycy polskiego bibliotekarstwa''. Red. M. Lenartowicz i in. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2012<ref>{{Cytuj |autor = [red. tomu Maria Lenartowicz ...] |tytuł = Teoretycy i praktycy polskiego bibliotekarstwa |data = 2012 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-61464-77-8 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 802346773}}</ref>.
# ''Kustosze księgozbiorów polskich za granicą''. Red. H. Łaskarzewska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2013<ref>{{Cytuj |autor = Jagielska, Janina., Łaskarzewska, Hanna., Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. |tytuł = Kustosze księgozbiorów polskich za granicą |data = 2013 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-64203-07-7 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 876392982}}</ref>.
# ''Organizatorzy, bibliografowie, dydaktycy''. Red. E. Dudzińska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2015<ref>{{Cytuj |autor = Jagielska, Janina (1938-)., Barteczko, Ewa., Drewniewska-Idziak, Barbara., Dudzińska, Elżbieta (1938-)., Lenartowicz, Maria (1925-). |tytuł = Organizatorzy, bibliografowie, dydaktycy |data = 2015 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-64203-50-3 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 911237688}}</ref>.
# ''Zostawili swój ślad''. Red. E. Dudzińska. Wydawnictwo SBP, Warszawa 2017<ref>{{Cytuj |autor = Dudzińska, Elżbieta, 1938- |tytuł = Zostawili swój ślad |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-64203-95-4 |miejsce = Warszawa |oclc = 1004575664}}</ref>.
# ''Zostawili swój ślad...Bibliotekarze zmarli w latach 2011–2018''. Red. E. Barteczko, E. Dudzińska. Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP, Warszawa 2019<ref>{{Cytuj |autor = Barteczko, Ewa, Dudzińska, Elżbieta 1938-, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich |tytuł = Zostawili swój ślad ... Bibliotekarze zmarli w latach 2011–2018 |data dostępu = 2019-12-15 |isbn = 978-83-65741-31-8 |miejsce = Warszawa |oclc = 1125191350}}</ref>.
# ''Bibliotekarze i pracownicy książki województwa śląskiego''. Red. M. Kycler, J. Sadowska. Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne SBP, Warszawa 2021<ref>{{Cytuj |redaktor = Maria Kycler, Jadwiga Sadowska |tytuł = Bibliotekarze i pracownicy książki województwa śląskiego |data = 2021 |isbn = 9788365741592 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Naukowe i Edukacyjne Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich |oclc = 1272951139}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Jagielska J., ''55-lecie Zespołu Historyczno-Pamiętnikarskiego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich'', „Bibliotekarz” (nr 5), 2019
* Cygańska J. (red.), ''Z warsztatu bibliografa'', Warszawa: Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, 1991 (Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych, 1)
* Ilska E., ''Ludzie książki w informatorach biograficznych i biografiach zbiorowych'', „Przegląd Biblioteczny” (nr 4), 2007

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.sbp.pl Oficjalna strona Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich]

[[Kategoria:Publikacje związane z bibliologią]]
[[Kategoria:Serie książek]]


text:
# Guffert
Guffert – odosobniony wapienny szczyt o wysokości 2194 m n.p.m., położony w Rofanie w Tyrolu, na północ od wioski Steinberg am Rofan. Wraz z niższym Guffertstein tworzy charakterystyczny podwójny szczyt, który góruje nad sąsiednimi górami o ponad 300 metrów. Dzięki temu jest łatwo rozpoznawalny z północy, m.in. z jeziora Tegernsee i Bayerische Voralpen.
Góra cieszy się dużą popularnością wśród turystów i alpinistów. Standardowe wejście ze Steinbergu zajmuje ok. 3 godzin i prowadzi stromym, słonecznym zboczem. Trudniejsze, ale bardziej malownicze podejście północne wyposażono w liny i stalowe stopnie. Ze szczytu roztacza się szeroka panorama na Bayerische Voralpen, Rofan, Karwendel oraz centralne Alpy Wschodnie. Na północ od góry, przy Schneidjoch, znajduje się schronisko Gufferthütte.

title: Guffert

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Guffert
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Guffert Nordwand.jpg
 |opis grafiki          = Guffert od północy
 |państwo               = {{Państwo|Austria}}
 |położenie             = [[Tyrol (kraj związkowy)|Tyrol]]
 |pasmo                 = [[Alpy]], [[Rofan]]
 |wysokość              = 2194
 |wybitność             = 1143
 |kod mapy              = Alpy
 |współrzędne           = 47°32′49″N 11°47′21″E
 |commons               =
}}
'''Guffert''' – odosobniony wapienny szczyt o wysokości 2194 m n.p.m., położony w [[Rofan|Rofanie]] w [[Tyrol (kraj związkowy)|Tyrolu]], na północ od wioski [[Steinberg am Rofan]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Guffertspitze - Peakbagger.com |data dostępu = 2025-06-04 |opublikowany = www.peakbagger.com |url = https://www.peakbagger.com/peak.aspx?pid=13602}}</ref>. Wraz z niższym Guffertstein tworzy charakterystyczny podwójny szczyt, który góruje nad sąsiednimi górami o ponad 300 metrów<ref>{{Cytuj |tytuł = Austrian Map |data dostępu = 2025-06-04 |opublikowany = maps.bev.gv.at |url = https://maps.bev.gv.at/#/center/11.7886,47.5464}}</ref><ref name=":0" />. Dzięki temu jest łatwo rozpoznawalny z północy, m.in. z jeziora [[Tegernsee (jezioro)|Tegernsee]] i [[Bayerische Voralpen]].

Góra cieszy się dużą popularnością wśród turystów i alpinistów. Standardowe wejście ze Steinbergu zajmuje ok. 3 godzin i prowadzi stromym, słonecznym zboczem<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Fritz |tytuł = Guffert {{!}} Schwere Wanderung |data = 2022-04-03 |data dostępu = 2025-06-04 |opublikowany = Bergtour-Online.de |url = https://www.bergtour-online.de/bergtouren/bergwanderungen/schwer/guffert/ |język = de}}</ref>. Trudniejsze, ale bardziej malownicze podejście północne wyposażono w liny i stalowe stopnie<ref>{{Cytuj |tytuł = Guffert (2195 m) - Bergtour über Nordanstieg |data dostępu = 2025-06-04 |opublikowany = www.hoehenrausch.de |url = https://www.hoehenrausch.de/berge/guffert/nordanstieg/ |język = de}}</ref>. Ze szczytu roztacza się szeroka panorama na Bayerische Voralpen, Rofan, [[Karwendel]] oraz centralne Alpy Wschodnie. Na północ od góry, przy [[Schneidjoch]], znajduje się schronisko [[Gufferthütte]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Szczyty Austrii]]

title: Guffert

Państwo: Austria

Położenie: Tyrol

Pasmo: Alpy, Rofan


text:
# Na Skale
Na Skale – część wsi Racławice w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Jerzmanowice-Przeginia.
W latach 1975–1998 Na Skale administracyjnie należało do województwa krakowskiego.
Brak zabudowy.

title: Na Skale

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Na Skale
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = małopolskie
 |powiat                 = [[Powiat krakowski|krakowski]]
 |gmina                  = [[Jerzmanowice-Przeginia]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Racławice (powiat krakowski)|Racławice]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 12
 |kod pocztowy           = 32-049{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = KRA
 |SIMC                   = 0321371
 |kod mapy               = Jerzmanowice-Przeginia (gmina)
 |współrzędne            = 50°11'47"N 19°39'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|190079|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Na Skale''' – część wsi [[Racławice (powiat krakowski)|Racławice]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[powiat krakowski|powiecie krakowskim]], w [[Jerzmanowice-Przeginia|gminie Jerzmanowice-Przeginia]]{{r|Dz.U. 29/2013}}{{r|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Na Skale administracyjnie należało do [[Województwo krakowskie (1975–1998)|województwa krakowskiego]].

Brak zabudowy<ref name="prng" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
<ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=392&powiat=7593&gmina=4806&miejscowosc=31983&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=1054|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
</references>

{{Gmina Jerzmanowice-Przeginia}}

[[Kategoria:Racławice (powiat krakowski)]]

title: Na Skale

Państwo: Polska

Województwo: małopolskie

Powiat: krakowski

Gmina: Jerzmanowice-Przeginia

Część miejscowości: Racławice

Tablice rejestracyjne: KRA


text:
# Emil Juracka
Emil Juracka (ur. 11 czerwca 1912 w Wiedniu, zm. 21 lutego 1944 w Toszczycy niedaleko Mohylewa) – austriacki piłkarz ręczny, medalista olimpijski.
Uczestnik letnich igrzysk olimpijskich. Na igrzyskach w Berlinie (1936) zagrał w trzech spotkaniach. Były to dwa wygrane pojedynki przeciwko reprezentacji Szwajcarii (14-3 i 11-6) i przegrana rywalizacja z Niemcami (6-10). Juracka nie strzelił żadnych bramek. Ostatecznie reprezentacja Austrii zdobyła srebrny medal, przegrywając z ekipą gospodarzy.
Juracka zginął na froncie podczas II wojny światowej. Miało to miejsce niedaleko Mohylewa, leżącego obecnie na terenie Białorusi.

title: Emil Juracka

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Emil Juracka
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = piłka ręczna
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 11 czerwca 1912
 |miejsce urodzenia         = [[Wiedeń]]
 |data śmierci              = 21 lutego 1944
 |miejsce śmierci           = [[Toszczyca]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|AUT}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Berlin|1936|piłka ręczna|srebro}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Emil Juracka''' (ur. [[11 czerwca]] [[1912]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[21 lutego]] [[1944]] w [[Toszczyca|Toszczycy]] niedaleko [[Mohylew]]a) – [[austria]]cki [[piłka ręczna|piłkarz ręczny]], medalista olimpijski.

Uczestnik [[Letnie igrzyska olimpijskie|letnich igrzysk olimpijskich]]. Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|igrzyskach w Berlinie]] (1936) zagrał w trzech spotkaniach. Były to dwa wygrane pojedynki przeciwko reprezentacji Szwajcarii (14-3 i 11-6) i przegrana rywalizacja z Niemcami (6-10). Juracka nie strzelił żadnych bramek. Ostatecznie reprezentacja Austrii zdobyła srebrny medal, przegrywając z ekipą gospodarzy.

Juracka zginął na froncie podczas II wojny światowej<ref>{{Cytuj stronę | url = http://sports-reference.com/olympics/friv/lists.cgi?id=65 | tytuł = Olympians Who Were Killed or Missing in Action or Died as a Result of War | opublikowany = Sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2019-09-11}}</ref>. Miało to miejsce niedaleko [[Mohylew]]a, leżącego obecnie na terenie [[Białoruś|Białorusi]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ju/emil-juracka-1.html |tytuł = ''Emil Juracka Bio, Stats and Results'' |opublikowany = Sports-Reference.com |język = en |data dostępu = 2019-09-11 |archiwum = https://web.archive.org/web/20121218154635/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ju/emil-juracka-1.html |zarchiwizowano = 2012-12-18 }}

{{SORTUJ:Juracka, Emil}}
[[Kategoria:Reprezentanci Austrii w piłce ręcznej]]
[[Kategoria:Austriaccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Austriaccy olimpijczycy (Berlin 1936)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Piłkarze ręczni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1912]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu]]
[[Kategoria:Zmarli w 1944]]
[[Kategoria:Ofiary II wojny światowej]]
[[Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019]]
[[Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej]]

title: · Emil Juracka

Data i miejsce urodzenia: 11 czerwca 1912 · Wiedeń

Data i miejsce śmierci: 21 lutego 1944 · Toszczyca

title: Dorobek medalowy

srebro: Berlin 1936 · piłka ręczna


text:
# Ranunculus tetrandrus
Ranunculus tetrandrus W.T. Wang – gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae Juss.). Występuje endemicznie w południowych Chinach, w południowo-wschodniej części Tybecie.

## Morfologia
PokrójBylina o lekko owłosionych pędach. Dorasta do 5 cm wysokości.
LiścieSą trójdzielne lub trójsieczne. W zarysie mają kształt od romboidalnego do trapozoidalnie owalnego, złożone z podłużnie odwrotnie owalnych segmentów. Mierzą 0,5 cm długości oraz 0,5 cm szerokości. Czasami są lekko skórzaste. Nasada liścia ma klinowy kształt. Ogonek liściowy jest nagi i ma 1,5–2,5 cm długości.
KwiatySą pojedyncze. Pojawiają się na szczytach pędów. Mają żółtą barwę. Dorastają do 6 mm średnicy. Mają 5 podłużnie odwrotnie owalnych działek kielicha, które dorastają do 2–3 mm długości. Mają 5 odwrotnie owalnych płatków o długości 3–4 mm.
OwoceNagie niełupki o odwrotnie jajowatym kształcie i długości 1 mm. Tworzą owoc zbiorowy – wieloniełupkę o jajowatym kształcie i dorastającą do 3 mm długości.

## Biologia i ekologia
Rośnie na łąkach, morenach, w miejscach, gdzie zalega śnieg. Występuje na obszarze górskim na wysokości około 4500 m n.p.m. Kwitnie w lipcu.

title: Ranunculus tetrandrus

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Ranunculus tetrandrus''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[Jaskrowce|jaskropodobne]]
 |rząd                 = [[jaskrowce]]
 |rodzina              = [[jaskrowate]]
 |rodzaj               = [[jaskier]]
 |gatunek              = ''Ranunculus tetrandrus''
 |nazwa łacińska       = Ranunculus tetrandrus
 |autor                = W.T. Wang
 |cytat                = Acta Phytotax. Sin. 32(5): 477–478, pl. 4, f. 4–8 1994<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/tro-50056003 | tytuł = Ranunculus tetrandrus W.T. Wang | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2015-06-06}}</ref>
 |synonimy             =
 |wikispecies          = Ranunculus tetrandrus
 |commons              =
}}
'''''Ranunculus tetrandrus''''' W.T. Wang – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Jaskrowate|jaskrowatych]] (''Ranunculaceae'' Juss.). Występuje [[Endemit|endemicznie]] w południowych [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]], w południowo-wschodniej części [[Tybetański Region Autonomiczny|Tybecie]]<ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_ranunculus_tetrandrus | tytuł = Ranunculus tetrandrus | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2015-06-06}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: [[Bylina (botanika)|Bylina]] o lekko owłosionych [[Pęd (botanika)|pędach]]. Dorasta do 5 cm wysokości<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Są trójdzielne lub trójsieczne. W zarysie mają kształt od romboidalnego do trapozoidalnie owalnego, złożone z podłużnie odwrotnie owalnych segmentów. Mierzą 0,5 cm długości oraz 0,5 cm szerokości. Czasami są lekko skórzaste. Nasada liścia ma klinowy kształt. Ogonek liściowy jest nagi i ma 1,5–2,5 cm długości<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Są pojedyncze. Pojawiają się na szczytach pędów. Mają żółtą barwę. Dorastają do 6 mm średnicy. Mają 5 podłużnie odwrotnie owalnych [[Kielich (botanika)|działek kielicha]], które dorastają do 2–3 mm długości. Mają 5 odwrotnie owalnych [[Korona kwiatu|płatków]] o długości 3–4 mm<ref name=peb/>.
; [[Owoc]]e: Nagie [[Niełupka|niełupki]] o odwrotnie jajowatym kształcie i długości 1 mm. Tworzą owoc zbiorowy – wieloniełupkę o jajowatym kształcie i dorastającą do 3 mm długości<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie na łąkach, [[morena]]ch, w miejscach, gdzie zalega śnieg. Występuje na obszarze górskim na wysokości około 4500 m n.p.m. Kwitnie w lipcu<ref name=peb/>.

== Zobacz też ==
* [[Lista gatunków z rodzaju jaskier]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2021-03-26}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2009-05-30}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Jaskrowate]]

title: Ranunculus tetrandrus

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: jaskropodobne

Rząd: jaskrowce

Rodzina: jaskrowate

Rodzaj: jaskier

Gatunek: Ranunculus tetrandrus


text:
# Bronisław Koraszewski
Bronisław Koraszewski (ur. 15 lutego 1864 w Kijewicach, zm. 4 kwietnia 1924 w Katowicach) – polski dziennikarz i działacz społeczny Śląska Opolskiego, ojciec Jacka Koraszewskiego .

## Życiorys
Urodzony na Kujawach, syn szlacheckiej rodziny ziemiańskiej. Po ukończeniu początkowych nauk w domu, wstąpił do gimnazjum w Gnieźnie, skąd przeszedł do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W październiku 1884r. przeniósł się na Dolny Śląsk, do Zgorzelic, do tamtejszego gimnazjum. Zdał tam do ósmej klasy, ale po dwóch latach opuścił Zgorzelice. W kilka lat potem, za namową kolegi szkolnego Kasprowicza udał się do Raciborza, by tam ukończyć gimnazjum. W czasie swego pobytu nawiązał znajomość z dr. Rostkiem, który działał już w tedy na terenie Raciborza. W Raciborzu jednak ze względów politycznych nie został przyjęty przez dyrektora gimnazjum i powrócił do Wielkopolski, skąd w r. 1888 przyszedł już na dobre na Śląsk. Prowadził najpierw w Królewskiej Hucie gazetę ,,Górnoślązak", potem „Głos Ludu Górnośląskiego". Przy redagowaniu tej ostatniej poznał, co to jest chrzest polskiego dziennikarza, gdyż musiał parę miesięcy odsiedzieć w więzieniu. Równocześnie rozpoczął pracę narodową wspomagając działalność Juliusza Ligonia i ks. Radziejowskiego, który prowadził  wtedy redakcję „Katolika". Za jego poparciem Koraszewski dostał się do „Katolika" i tu wespół z drugim Wielkopolaninem — Napieralskim , rozpoczął organizować robotników w pierwszej polskiej na Śląsku organizacji robotniczej pod nazwą „Związek Wzajemnej Pomocy". Przez ustawiczny kontakt z ludnością robotniczą i chłopską Koraszewski w bardzo krótkim czasie pozyskał sobie wielką popularność. Gdy zaś za namową adwokata warszawskiego Bełzy założył w październiku 1890 r. w Opolu polski dziennik pod nazwą „Gazety Opolskiej", w której popularyzował literaturę polską i podkreślał historyczne związki ziemi opolskiej z resztą kraju. Z tą chwilą stał się na z górą trzydzieści lat jednym z czołowych a zarazem najbardziej zasłużonych polskich działaczy Śląska. Był inicjatorem organizacji polskich na ziemi opolskiej. Założył w Opolu w 1891 Towarzystwo polsko-katolickie, urządzające polskie przedstawienia i uroczystości. W 1897 r. założył Opolski Bank Ludowy, który operował z czasem wielkimi sumami. Założył też  Towarzystwo Handlowe Polskie. W 1898 r. redaktor Koraszewski dostał się na 8 miesięcy do pruskiego więzienia za artykuł przepowiadający zmartwychwstanie Polski. Wykorzystywał przy tym każdą sposobność, by utwierdzać w ludności to przekonanie, że Polska zmartwychwstanie. Z tego też powodu, gdy wybuchła wojna światowa, został natychmiast aresztowany specjalnym rozkazem regencji w Opolu. Ponieważ nie można mu było niczego udowodnić, został wypuszczony i tak przetrwał aż do plebiscytu. Był aktywnym w okresie agitacji plebiscytowej po I wojnie światowej. W maju 1920 r., kiedy nastały czasy terroru stosowanego przez Niemców dla zastraszenia ludności polskiej, dokonano napadu na redakcję ,,Gazety Opolskiej" - całkowicie ją zdemolowano, a redaktora Koraszewskiego chciano zabić. W ostatniej chwili przed rozwydrzonym tłumem uratował go oddział wojska francuskiego, stale już odtąd strzegącego redakcji. Po tych strasznych przejściach, Koraszewscy opuścili Opole, jeszcze jakiś czas przy gwiździe kul pracował Koraszewski w Bytomiu w redakcji ,,Katolika", potem osiadł w Katowicach, już po przyłączeniu części Śląska do Polski, gdzie zmarł. Patronuje jednej z ulic w okolicy Rynku w Opolu oraz jednej z gliwickich ulic w okolicy radiostacji. Jest również patronem Zespołu Szkół Zawodowych nr 4 w Opolu.
Był członkiem Ligi Narodowej w latach 1905–1908.

title: Bronisław Koraszewski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Bronisław Koraszewski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[15 lutego]] [[1864]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kijewice (województwo kujawsko-pomorskie)]]
 |data śmierci              = [[4 kwietnia]] [[1924]]
 |miejsce śmierci           = [[Katowice]]
 |zawód                     = dziennikarz i działacz społeczny
 |rodzice                   =
 |dzieci                    = [[Jacek Koraszewski]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Bronisław Koraszewski
}}
[[Plik:Tablica Bronisław Koraszewski. Dom ul. Koraszewskiego 2-6 Opole.jpg|mały|Tablica upamiętniająca B. Koraszewskiego w miejscu jego narodzin]]
'''Bronisław Koraszewski''' (ur. [[15 lutego]] [[1864]] w [[Kijewice (województwo kujawsko-pomorskie)|Kijewicach]], zm. [[4 kwietnia]] [[1924]] w [[Katowice|Katowicach]]) – polski dziennikarz i działacz społeczny [[Śląsk Opolski|Śląska Opolskiego]], ojciec [[Jacek Koraszewski|Jacka Koraszewskiego]]{{odn|Moskal, Wilczek|1975}}.

== Życiorys ==
Urodzony na [[Kujawy|Kujawach]], syn szlacheckiej rodziny ziemiańskiej. Po ukończeniu początkowych nauk w domu, wstąpił do gimnazjum w Gnieźnie, skąd przeszedł do gimnazjum Marii Magdaleny w [[Poznań|Poznaniu]]. W październiku 1884r. przeniósł się na [[Dolny Śląsk]], do Zgorzelic, do tamtejszego gimnazjum. Zdał tam do ósmej klasy, ale po dwóch latach opuścił Zgorzelice. W kilka lat potem, za namową kolegi szkolnego [[Kasprowicz|Kasprowicza]] udał się do [[Racibórz|Raciborza]], by tam ukończyć gimnazjum. W czasie swego pobytu nawiązał znajomość z dr. Rostkiem, który działał już w tedy na terenie Raciborza. W Raciborzu jednak ze względów politycznych nie został przyjęty przez dyrektora gimnazjum i powrócił do [[Wielkopolska|Wielkopolski]], skąd w r. 1888 przyszedł już na dobre na [[Śląsk]]. Prowadził najpierw w Królewskiej Hucie gazetę ,,Górnoślązak", potem „[[Głos Ludu Górnośląskiego]]". Przy redagowaniu tej ostatniej poznał, co to jest chrzest polskiego dziennikarza, gdyż musiał parę miesięcy odsiedzieć w więzieniu. Równocześnie rozpoczął pracę narodową wspomagając działalność [[Juliusz Ligoń|Juliusza Ligonia]] i ks. Radziejowskiego, który prowadził  wtedy redakcję „[[Katolik (czasopismo)|Katolika]]". Za jego poparciem Koraszewski dostał się do „Katolika" i tu wespół z drugim Wielkopolaninem — [[Napieralski|Napieralskim]] , rozpoczął organizować robotników w pierwszej polskiej na Śląsku organizacji robotniczej pod nazwą „Związek Wzajemnej Pomocy". Przez ustawiczny kontakt z ludnością robotniczą i chłopską Koraszewski w bardzo krótkim czasie pozyskał sobie wielką popularność. Gdy zaś za namową adwokata warszawskiego Bełzy założył w październiku 1890 r. w Opolu polski dziennik pod nazwą „[[Gazeta Opolska|Gazety Opolskiej]]", w której popularyzował [[Literatura polska|literaturę polską]] i podkreślał historyczne związki ziemi opolskiej z resztą kraju. Z tą chwilą stał się na z górą trzydzieści lat jednym z czołowych a zarazem najbardziej zasłużonych polskich działaczy Śląska. Był inicjatorem organizacji polskich na ziemi opolskiej. Założył w Opolu w 1891 [[Towarzystwo Polsko-Katolickie|Towarzystwo polsko-katolickie]], urządzające polskie przedstawienia i uroczystości. W 1897 r. założył [[Bank ludowy|Opolski Bank Ludowy]], który operował z czasem wielkimi sumami. Założył też  [[Towarzystwo Handlowe Polskie]]. W 1898 r. redaktor Koraszewski dostał się na 8 miesięcy do pruskiego więzienia za artykuł przepowiadający zmartwychwstanie Polski. Wykorzystywał przy tym każdą sposobność, by utwierdzać w ludności to przekonanie, że Polska zmartwychwstanie. Z tego też powodu, gdy wybuchła wojna światowa, został natychmiast aresztowany specjalnym rozkazem regencji w Opolu. Ponieważ nie można mu było niczego udowodnić, został wypuszczony i tak przetrwał aż do plebiscytu. Był aktywnym w okresie [[agitacja|agitacji]] [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscytowej]] po [[I wojna światowa|I wojnie światowej]]. W maju 1920 r., kiedy nastały czasy terroru stosowanego przez Niemców dla zastraszenia ludności polskiej, dokonano napadu na redakcję ,,Gazety Opolskiej" - całkowicie ją zdemolowano, a redaktora Koraszewskiego chciano zabić. W ostatniej chwili przed rozwydrzonym tłumem uratował go oddział wojska francuskiego, stale już odtąd strzegącego redakcji. Po tych strasznych przejściach, Koraszewscy opuścili [[Opole]], jeszcze jakiś czas przy gwiździe kul pracował Koraszewski w Bytomiu w redakcji ,,[[Katolik (czasopismo)|Katolika]]", potem osiadł w [[Katowice|Katowicach]], już po przyłączeniu części Śląska do Polski, gdzie zmarł.<ref>{{Cytuj |autor = Mieczysław (1910-1980) Tobiasz |tytuł = Redaktor Bronisław Koraszewski |czasopismo = 147714 II |data = 1937/1939 |data dostępu = 2025-02-11 |url = https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/edition/158333}}</ref> Patronuje jednej z ulic w okolicy [[Rynek w Opolu|Rynku]] w [[Opole|Opolu]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://maps.google.pl/maps?hl=pl&biw=1276&bih=830&q=Bronis%C5%82awa+Koraszewskiego+w+Opolu&rlz=1R2SUNC_plPL393&um=1&ie=UTF-8&hq=&hnear=Bronis%C5%82awa+Koraszewskiego,+Opole&gl=pl&ei=-HKtTIuiIJ2V4gbzn832Bg&sa=X&oi=geocode_result&ct=title&resnum=1&ved=0CBUQ8gEwAA| tytuł = ''Bronisława Koraszewskiego w Opolu''| data dostępu = 2010-10-12| opublikowany = maps.google.pl | język = pl}}</ref> oraz jednej z gliwickich ulic w okolicy [[Radiostacja gliwicka|radiostacji]]. Jest również patronem Zespołu Szkół Zawodowych nr 4 w Opolu.

Był członkiem [[Liga Narodowa|Ligi Narodowej]] w latach [[1905]]–[[1908]]<ref>[[Stanisław Kozicki (polityk)|Stanisław Kozicki]], Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 576.</ref>.
[[Plik:Grób Bronisława Koraszewskiego.jpg|mały|Grób Bronisława Koraszewskiego na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Moskal | imię = Jerzy |autor link=Jerzy Moskal| tytuł = Album pisarzy śląskich | wydawca = [[Instytut Śląski w Opolu]] | data = 1975 | strony = 151 | nazwisko2 = Wilczek | imię2 = Stanisław | odn = {{odn/id|Moskal, Wilczek|1975}}}}
* Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich, ''Kalendarz Opolski na rok 1969'', str 83.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Koraszewski, Bronisław}}
[[Kategoria:Członkowie Ligi Narodowej]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Polscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Opolem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1864]]
[[Kategoria:Zmarli w 1924]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia w Bytomiu]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach]]

title: Bronisław Koraszewski

Data i miejsce urodzenia: 15 lutego 1864 · Kijewice (województwo kujawsko-pomorskie)

Data i miejsce śmierci: 4 kwietnia 1924 · Katowice

Zawód, zajęcie: dziennikarz i działacz społeczny

Dzieci: Jacek Koraszewski


text:
# Łódź z Tune
Łódź z Tune – datowana na ok. 910 rok łódź wikińska, odnaleziona w 1867 roku we wnętrzu kurhanu położonego na farmie Nedre Haugen w Rolvsøy koło Fredrikstad w Norwegii. Eksponowana jest w Muzeum Łodzi Wikingów w Oslo.
Zabytek został wydobyty podczas prac archeologicznych prowadzonych przez profesora Olufa Rygha. W łodzi złożony był pochówek mężczyzny. Pośpieszne i niedbałe wykopaliska doprowadziły do częściowego uszkodzenia statku oraz rozkradzenia wyposażenia grobowego. Wykonany z drewna dębowego okręt miał około 19 m długości i 4,2 m szerokości. Posiadał 11 par wioseł i służył do żeglugi po wodach przybrzeżnych.

title: Łódź z Tune

wikitext:
[[Plik:TuneShip.jpg|thumb|Łódź na ekspozycji w Muzeum Łodzi Wikingów w Oslo]]
'''Łódź z Tune''' – datowana na ok. 910 rok<ref name = bill>{{Cytuj książkę| rozdział = Viking ships and the sea| autor r = Jan Bill| tytuł = The Viking World| inni = edited by Stefan Brink| wydawca = Routledge| miejsce = London| rok = 2008| strony = 174| isbn = 0-415-33315-6}}</ref> łódź [[wikingowie|wikińska]], odnaleziona w 1867 roku we wnętrzu [[kurhan]]u położonego na farmie Nedre Haugen w Rolvsøy koło [[Fredrikstad]] w [[Norwegia|Norwegii]]<ref name= khm>{{Cytuj stronę| url = http://www.khm.uio.no/english/visit-us/viking-ship-museum/exhibitions/tune/| tytuł = The Tune finds| opublikowany = khm.uio.no| data dostępu = 2014-10-10| język = en}}</ref>. Eksponowana jest w [[Muzeum Łodzi Wikingów w Oslo]].

Zabytek został wydobyty podczas prac archeologicznych prowadzonych przez profesora Olufa Rygha. W łodzi złożony był pochówek mężczyzny. Pośpieszne i niedbałe wykopaliska doprowadziły do częściowego uszkodzenia statku oraz rozkradzenia wyposażenia grobowego<ref name = khm />. Wykonany z drewna [[dąb|dębowego]]<ref name = khm /> okręt miał około 19 m długości i 4,2 m szerokości<ref name = bill />. Posiadał 11 par wioseł i służył do żeglugi po wodach przybrzeżnych<ref>{{Cytuj książkę| autor = Marian Adamus| tytuł = Tajemnice sag i run| wydawca = Zakład Narodowy imienia Ossolińskich| miejsce = Wrocław| rok = 1970| strony = 219}}</ref>.
{{commonscat|Tune ship}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zabytki Norwegii]]
[[Kategoria:Zabytki ruchome]]
[[Kategoria:Pochówki łodziowe]]
[[Kategoria:Okręty używane przez wikingów]]


text:
# Dubielewo (województwo zachodniopomorskie)
Dubielewo – była, niezamieszkana kolonia w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Pełczyce. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Dubielewo
 |rodzaj miejscowości    = kolonia
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = zachodniopomorskie
 |powiat                 = [[Powiat choszczeński|choszczeński]]
 |gmina                  = [[Pełczyce (gmina)|Pełczyce]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 95
 |kod pocztowy           = 73-236
 |tablice rejestracyjne  = ZCH
 |SIMC                   = 0185620
 |kod mapy               = Pełczyce (gmina)
 |współrzędne            = 53°01'05"N 15°18'07"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|173844|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Dubielewo''' – była, niezamieszkana [[kolonia (osada)|kolonia]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo zachodniopomorskie|województwie zachodniopomorskim]], w [[powiat choszczeński|powiecie choszczeńskim]], w [[Pełczyce (gmina)|gminie Pełczyce]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo gorzowskie|województwa gorzowskiego]].

== Zobacz też ==
* [[Dubielewo]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Pełczyce}}

[[Kategoria:Pełczyce (gmina)]]
[[Kategoria:Opuszczone wsie w województwie zachodniopomorskim]]

title: Dubielewo

Województwo: zachodniopomorskie

Powiat: choszczeński

Gmina: Pełczyce

Tablice rejestracyjne: ZCH


text:
# Adam Dworzycki
Adam Dworzycki herbu Nowina – szlachcic pochodzący z województwa ruskiego, jeden z oficerów wojsk Jerzego Mniszcha prowadzącego na carski tron Dymitra I. Początkowo był rotmistrzem chorągwi petyhorskiej, lecz z czasem awansował na pułkownika, regimentarza, a finalnie na hetmana armii carskiej. W bitwie pod Nowogrodem Siewierskim zasłynął z odwagi i waleczności, dzięki czemu zaskarbił sobie łaskę cara i aprobatę żołnierzy. Wskutek rebelii, którą wywołali spiskujący przeciw Dymitrowi bojarzy na czele z braćmi Szujskimi, hetman dostał się do niewoli moskiewskiej i jego dalsze losy pozostają nieznane. Prawdopodobnie został internowany jako jeden z polskich zakładników cara Wasyla Szujskiego.

## Obecność w kulturze
Postać Adama Dworzyckiego występuje w cyklu powieści Jacka Komudy pt. „Samozwaniec”, gdzie jego postać została przedstawiona jako Adam Dworycki. Prawdopodobnie wskutek błędnego zapisu historycznego, z którego autor powieści zapewne korzystał.

title: Adam Dworzycki

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię               = Adam Dworzycki
 |wszystkie imiona   =
 |imię oryginalne    =
 |grafika            =
 |opis grafiki       =
 |herb               = POL COA Nowina.svg
 |opis herbu         = Herb Nowina
 |tytuł              = Hetman
 |dynastia           =
 |rodzina            =
 |data urodzenia     =
 |miejsce urodzenia  = Województwo ruskie
 |data śmierci       =
 |miejsce śmierci    =
 |ojciec             =
 |matka              =
 |mąż                =
 |żona               =
 |dzieci             =
 |rodzeństwo         =
 |faksymile          =
 |opis faksymile     =
 |odznaczenia        =
 |commons            =
 |wikiźródła         =
 |wikicytaty         =
}}

'''Adam Dworzycki''' herbu [[Nowina (herb szlachecki)|Nowina]] – szlachcic pochodzący z [[Województwo ruskie|województwa ruskiego]], jeden z oficerów wojsk [[Jerzy Mniszech (wojewoda sandomierski)|Jerzego Mniszcha]] prowadzącego na carski tron [[Dymitr Samozwaniec I|Dymitra I]]. Początkowo był rotmistrzem chorągwi [[Petyhorcy|petyhorskiej]], lecz z czasem awansował na pułkownika, regimentarza, a finalnie na hetmana armii carskiej. W bitwie pod Nowogrodem Siewierskim zasłynął z odwagi i waleczności, dzięki czemu zaskarbił sobie łaskę cara i aprobatę żołnierzy. Wskutek rebelii, którą wywołali spiskujący przeciw Dymitrowi bojarzy na czele z braćmi Szujskimi, hetman dostał się do niewoli moskiewskiej i jego dalsze losy pozostają nieznane. Prawdopodobnie został internowany jako jeden z polskich zakładników cara [[Wasyl IV Szujski|Wasyla Szujskiego]]<ref>{{Cytuj |autor = [[Janusz Byliński]]|tytuł = Stanisław Borsza: Cara moskiewskiego wyprawa naonczas do Moskwy z panem wojewodą sendomirskim i z inszym rycerstwem Anno Domini 1604 |czasopismo = NAPIS |data = 2001 |numer = Seria VII |miejsce = Warszawa |s = 95-99}}</ref>.

== Obecność w kulturze ==
Postać Adama Dworzyckiego występuje w cyklu powieści [[Jacek Komuda|Jacka Komudy]] pt. „Samozwaniec”, gdzie jego postać została przedstawiona jako Adam Dworycki<ref>{{Cytuj |autor = Jacek Komuda |tytuł = Samozwaniec |data = 2011 |wolumin = t. 1 |miejsce = Lublin |wydawca = Fabryka Słów |s = 488}}</ref>. Prawdopodobnie wskutek błędnego zapisu historycznego, z którego autor powieści zapewne korzystał<ref>{{Cytuj |autor = [[Kasper Niesiecki]] |tytuł = Korona polska przy złotej wolności starożytnymi wszystkich katedr, prowincji i rycerstwa klejnotami... ozdobiona, potomnym zaś wiekom na zaszczyt i nieśmiertelną sławę pamiętnych w tej ojczyźnie synów podana... roku wolności ludzkiej przez wcielonego Boga windykowanej 1728 |data = 1728-1743 |miejsce = Lwów |wydawca = Collegium Lwowskiego Societatis Jesu |s = 112}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Dworzycki, Adam}}
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Uczestnicy dymitriad]]

title: Adam Dworzycki

Miejsce urodzenia: Województwo ruskie


text:
# Michałowiec
Michałowiec (PLH120011) – projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, aktualnie obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, położony na Wyżynie Olkuskiej, na terenie gminy Trzyciąż, pomiędzy Michałówką a Chrząstowicami. Zajmuje powierzchnię 20,35 ha.
Obszar leży w granicach Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Dodatkowo, 63,24% powierzchni obszaru jest chronione przez rezerwat przyrody Michałowiec.
W obszarze podlegają ochronie dwa typy siedlisk z załącznika I dyrektywy siedliskowej: buczyna storczykowa (Carici-Fagetum) zajmująca około 95% powierzchni oraz kwaśna buczyna niżowa (Luzulo pilosae-Fagetum). Występuje tu liczna populacja obuwika pospolitego (Cypripedium calceolus) – gatunku z załącznika II. Dodatkowo, występują tu gatunki roślin objętych ochroną gatunkową:
- kopytnik pospolity (Asarum europaeum)
- buławnik wielkokwiatowy (Cephalanthera damasonium)
- buławnik czerwony (Cephalanthera rubra)
- konwalia majowa (Convallaria majalis)
- żłobik koralowy (Corallorhiza trifida)
- wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum)
- kruszczyk rdzawoczerwony (Epipactis atrorubens)
- kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine)
- śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis)
- przytulia wonna (Galium odoratum)
- bluszcz pospolity (Hedera helix)
- lilia złotogłów (Lilium martagon)
- listera jajowata (Listera ovata)
- gnieźnik leśny (Neottia nidus-avis)
- podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha)
- kalina koralowa (Viburnum opulus)

title: Michałowiec

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Michałowiec
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          = PLH120011
 |logo                 =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |rodzaj               = [[obszar mający znaczenie dla Wspólnoty]]
 |państwo              = PL-MA
 |położenie            =
 |siedziba             =
 |mezoregion           = [[Wyżyna Olkuska]]
 |data utworzenia      = 2008
 |akt prawny           =
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 20,35 ha
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = Trzyciąż (gmina)
 |współrzędne          = 50°19′44"N 19°41′00"E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Michałowiec''' (PLH120011) – projektowany [[specjalny obszar ochrony siedlisk]], aktualnie [[obszar mający znaczenie dla Wspólnoty]], położony na [[Wyżyna Olkuska|Wyżynie Olkuskiej]], na terenie gminy [[Trzyciąż (gmina)|Trzyciąż]], pomiędzy [[Michałówka (województwo małopolskie)|Michałówką]] a [[Chrząstowice (powiat olkuski)|Chrząstowicami]]. Zajmuje powierzchnię 20,35 ha.

Obszar leży w granicach [[Park Krajobrazowy Orlich Gniazd|Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd]]. Dodatkowo, 63,24% powierzchni obszaru jest chronione przez [[rezerwat przyrody Michałowiec]].

W obszarze podlegają ochronie dwa typy [[siedlisko przyrodnicze|siedlisk]] z załącznika I [[Dyrektywa siedliskowa|dyrektywy siedliskowej]]: [[buczyna storczykowa]] (''Carici-Fagetum'') zajmująca około 95% powierzchni oraz [[Buczyna kwaśna|kwaśna buczyna]] niżowa (''Luzulo pilosae-Fagetum''). Występuje tu liczna populacja [[obuwik pospolity|obuwika pospolitego]] (''Cypripedium calceolus'') – gatunku z załącznika II. Dodatkowo, występują tu gatunki roślin objętych [[ochrona gatunkowa roślin|ochroną gatunkową]]:

* [[kopytnik pospolity]] (''Asarum europaeum'')
* [[buławnik wielkokwiatowy]] (''Cephalanthera damasonium'')
* [[buławnik czerwony]] (''Cephalanthera rubra'')
* [[konwalia majowa]] (''Convallaria majalis'')
* [[żłobik koralowy]] (''Corallorhiza trifida'')
* [[wawrzynek wilczełyko]] (''Daphne mezereum'')
* [[kruszczyk rdzawoczerwony]] (''Epipactis atrorubens'')
* [[kruszczyk szerokolistny]] (''Epipactis helleborine'')
* [[śnieżyczka przebiśnieg]] (''Galanthus nivalis'')
* [[przytulia wonna]] (''Galium odoratum'')
* [[bluszcz pospolity]] (''Hedera helix'')
* [[lilia złotogłów]] (''Lilium martagon'')
* [[listera jajowata]] (''Listera ovata'')
* [[gnieźnik leśny]] (''Neottia nidus-avis'')
* [[podkolan zielonawy]] (''Platanthera chlorantha'')
* [[kalina koralowa]] (''Viburnum opulus'')

== Zobacz też ==
* [[Jaroszowiec (obszar Natura 2000)]] – w pobliżu

== Bibliografia ==
* Michałowiec. pp. 142-145. W: Perzanowska J., Grzegorczyk M. (red.). ''Obszary Natura 2000 w Małopolsce''. Instytut Ochrony Przyrody PAN, Kraków 2009. {{ISBN|978-83-61191-16-2}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://n2k-ws.gdos.gov.pl/wyszukiwarkaN2k/webresources/pdf/PLH120011 Michałowiec – Standardowy Formularz Danych]
* {{Cytuj stronę | url = http://ine.eko.org.pl/index_areas.php?rek=141 | tytuł = Michałowiec | praca = Natura 2000 a turystyka | opublikowany = Instytut na rzecz Ekorozwoju | data dostępu = 2019-03-26}}
* {{Cytuj stronę | url = http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewnatura2000.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.N2K.PLH120011.H | tytuł = Obszar Natura 2000 Michałowiec | praca = Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody | opublikowany = Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska | data dostępu = 2019-03-26}}

[[Kategoria:Obszary Natura 2000 w województwie małopolskim]]
[[Kategoria:Gołaczewy]]
[[Kategoria:Michałówka (województwo małopolskie)]]

title: Michałowiec

Mezoregion: Wyżyna Olkuska