text:
# Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu
Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu – nieistniejący już wydział Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu. Jego siedziba znajdowała się przy ul. Święty Marcin 87 w Poznaniu.

## Władze
Dziekan: prof. dr hab. Marek Moździerz
Prodziekan: dr Szymon Musioł

## Struktura
- Katedra Wokalistyki

Kierownik – prof. zw. dr hab. Grażyna Flicińska-Panfil
- Zakład Pieśni i Kameralistyki Wokalnej

Kierownik Zakładu: prof. zw. dr hab. Wojciech Maciejowski
- Zakład Muzyki Operowej

Kierownik Zakładu Muzyki Operowej: prof. dr hab. Andrzej Ogórkiewicz

## Kierunki studiów
- wokalistyka

## Kształcenie aktorskie
W latach 1920−1925 przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu działał Wydział Dramatyczny prowadzony przez aktorkę i wieloletnią dyrektorkę Teatru Polskiego w Poznaniu, Nunę Młodziejowską-Szczurkiewiczową, późniejszą założycielkę Studia Dramatycznego w Poznaniu.
W późniejszych latach kształcenie aktorskie na poznańskiej Akademii Muzycznej odbywało się w Katedrze Wokalistyki Wydziału Wokalnego, obecnie w Katedrze Wokalistyki. Wykładowcami byli między innymi reżyser teatralny i operowy Roman Kordziński (od 1970, przedmiot zespoły operowe) oraz aktor Teatru Nowego im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu, Zbigniew Grochal (od 1988, przedmioty aktorskie).

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Wydział Wokalno-Aktorski
 |nazwa oryginalna             =
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              = Faculty of Vocal and Acting Studies
 |jednostka macierzysta        = Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu
 |godło                        =
 |zdjęcie                      = Academy of Music Poznan.JPG
 |opis zdjęcia                 = Siedziba Wydziału Wokalno-Aktorskiego
 |dewiza                       =
 |data założenia               =
 |data likwidacji              =
 |typ                          =
 |patron                       =
 |państwo                      = PL-WP
 |adres                        = 61-808 Poznań<br />ul. Święty Marcin 87
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             =
 |stanowisko zarządzającego    = dziekan
 |zarządzający                 = prof. dr hab. Marek Moździerz
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Poznań
 |współrzędne                  = 52°24′26″N 16°54′56″E
 |opis miejsca                 = Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu
 |commons                      =
 |www                          = http://www.amuz.edu.pl/page.php/1/0/show/138/
}}
'''Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu''' – nieistniejący już wydział [[Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu|Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu]]. Jego siedziba znajdowała się przy ul. [[Ulica Święty Marcin w Poznaniu|Święty Marcin]] 87 w [[Poznań|Poznaniu]].

== Władze ==
[[Dziekan (szkoła wyższa)|Dziekan]]: prof. dr hab. Marek Moździerz
[[Prodziekan]]: dr Szymon Musioł

== Struktura ==
* Katedra Wokalistyki
Kierownik – prof. zw. dr hab. Grażyna Flicińska-Panfil
* Zakład Pieśni i Kameralistyki Wokalnej
Kierownik Zakładu: prof. zw. dr hab. Wojciech Maciejowski
* Zakład Muzyki Operowej
Kierownik Zakładu Muzyki Operowej: prof. dr hab. Andrzej Ogórkiewicz

== Kierunki studiów ==
* wokalistyka

==Kształcenie aktorskie==
[[Plik:Nuna Młodziejowska (cropped).jpg|mały|Nuna Mlodziejowska-Szczurkiewiczowa, dziekan Wydziału Dramatycznego.|lewo|223x223px]]

W latach 1920−1925 przy [[Akademia Muzyczna w Poznaniu|Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu]] działał Wydział Dramatyczny prowadzony przez aktorkę i wieloletnią dyrektorkę [[Teatr Polski w Poznaniu|Teatru Polskiego w Poznaniu]], [[Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa|Nunę Młodziejowską-Szczurkiewiczową]]<ref>{{EncyklopediaTeatru |o |id = 17780 |nazwa = Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa |data dostępu = 2017-02-27}}</ref>, późniejszą założycielkę [[Studio Dramatyczne w Poznaniu|Studia Dramatycznego w Poznaniu]].

W późniejszych latach kształcenie aktorskie na poznańskiej Akademii Muzycznej odbywało się w Katedrze Wokalistyki Wydziału Wokalnego, obecnie w Katedrze Wokalistyki. Wykładowcami byli między innymi reżyser teatralny i operowy [[Roman Kordziński]] (od 1970, przedmiot zespoły operowe<ref>{{Cytuj |tytuł = Teoria teatru to rzecz podejrzana |data dostępu = 2018-06-02 |opublikowany = www.dziennikteatralny.pl |url = http://www.dziennikteatralny.pl/artykuly/teoria-teatru-to-rzecz-podejrzana.html}}</ref>) oraz aktor [[Teatr Nowy w Poznaniu|Teatru Nowego im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu]], [[Zbigniew Grochal]] (od 1988, przedmioty aktorskie)<ref>{{Cytuj |tytuł = Zbigniew Grochal - rozmowa niekontrolowana |czasopismo = epoznan.pl |data dostępu = 2018-06-02 |url = https://epoznan.pl/kultura-news-13397-Zbigniew_Grochal_-_rozmowa_niekontrolowana |język = en}}</ref><ref>{{ludzie nauki|135519|osoba=dr Zbigniew Grochal|data dostępu=2018-06-02}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu}}

[[Kategoria:Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu|Wokalno-Aktorski]]

title: Wydział Wokalno-AktorskiFaculty of Vocal and Acting Studies

Województwo: wielkopolskie

Adres: 61-808 Poznań · ul. Święty Marcin 87

Dziekan: prof. dr hab. Marek Moździerz


text:
# Marian Karol Dubiecki
Marian Karol Dubiecki (ur. 26 sierpnia 1838 w Zasławiu, zm. 24 października 1926 w Krakowie) – polski historyk, sekretarz Rusi w Rządzie Narodowym powstania styczniowego.

## Życiorys
W 1860 ukończył studia na Uniwersytecie Kijowskim. Tam należał do tajnego Związku Trojnickiego. W dobie manifestacji patriotycznych 1860–1861 brał udział w demonstracjach. Za udział w manifestacji 10 października 1861 w Horodle został aresztowany i wywieziony wraz z bratem do Wiatki, a później do Tambowa na zesłanie. Uwolniony, w listopadzie 1862 powrócił do kraju.
8 maja 1863 przybył do Warszawy, gdzie został mianowany sekretarzem Wydziału Rusi Rządu Narodowego. W czasie dyktatury Romualda Traugutta był pośrednikiem pomiędzy nim a dyrektorem spraw zagranicznych Henrykiem Krajewskim. 10 kwietnia 1864 został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Torturowany przez rosyjskich śledczych (złamana szczęka i głębokie blizny na plecach) – zachował milczenie. Przeniesiony do X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej. Skazany na karę śmierci, zamienioną 30 lipca na katorgę z pozbawieniem wszystkich praw publicznych.
W 1868 z katorgi przeniesiony na dożywotnie osiedlenie do Irkucka. Na Syberii rozpoczął badania historyczne dziejów polskich Sybiraków, ogłaszane później w warszawskim Tygodniku Ilustrowanym. Był pierwszym autorem, który opracował życiorys Nicefora Czernichowskiego, polskiego zesłańca i założyciela państewka nad Amurem. W 1874 dostał pozwolenie na powrót do Rosji Europejskiej z wyłączeniem ziem polskich. Osiadł w Jekaterynosławie. W 1879 opublikował monografię Kudak, twierdza kresowa, nagrodzoną przez Akademię Umiejętności w Krakowie. W latach 1880–1883 przebywał w Odessie.
W 1883 dzięki amnestii powrócił do Warszawy. W 1884 osiadł na stałe w Krakowie. Był członkiem prezydium Komitetu Obrony Państwowej w Krakowie w 1920. W 1923 otrzymał tytuł honorowego doktora medycyny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (wyróżniony wówczas w gronie siedmiu weteranów powstania styczniowego).
Po śmierci został pochowany na cmentarzu Rakowickim. 31 października 1928 roku przeniesiono jego prochy do grobowca zbudowanego niedaleko grobu powstańców 1863 roku. Grób został postawiony przez władze Rzeczypospolitej Polskiej na terenie przekazanym bezpłatnie przez gminę Kraków. Na fasadzie grobu wykuto kamiennego orła i umieszczono napis: Pamięci Marjana Dubieckiego  * 1838 † 1926, członka Rządu Narodowego z r. 1863 – Rząd Rzeczypospolitej Polskiej.

## Książki
- Na kresach i za kresami, Kijów 1914, na stronie WBP w Lublinie.

## Odznaczenie
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (5 sierpnia 1921)[10]

wikiname: plwiki

title: Marian Karol Dubiecki

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Marian Karol Dubiecki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[26 sierpnia]] [[1838]]
 |miejsce urodzenia         = [[Zasław (Ukraina)|Zasław]]
 |data śmierci              = [[24 października]] [[1926]]
 |miejsce śmierci           = [[Kraków]]
 |zawód                     = [[historia|historyk]]
 |Alma Mater                = [[Kijowski Uniwersytet Narodowy im. Tarasa Szewczenki|Uniwersytet Kijowski]]
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KKG}}
 |commons                   = Category:Marian Karol Dubiecki
 |wikiźródła                = Marian Karol Dubiecki
}}
'''Marian Karol Dubiecki''' (ur. [[26 sierpnia]] [[1838]] w [[Zasław (Ukraina)|Zasławiu]]{{r|slownik89}}, zm. [[24 października]] [[1926]] w [[Kraków|Krakowie]]) – polski [[historia|historyk]], sekretarz Rusi w [[Rząd Narodowy (powstanie styczniowe)|Rządzie Narodowym]] [[powstanie styczniowe|powstania styczniowego]].

== Życiorys ==
W 1860 ukończył studia na [[Kijowski Uniwersytet Narodowy im. Tarasa Szewczenki|Uniwersytecie Kijowskim]]. Tam należał do tajnego [[Związek Trojnicki|Związku Trojnickiego]]. W dobie manifestacji patriotycznych 1860–1861 brał udział w demonstracjach. Za udział w manifestacji 10 października 1861 w [[Horodło|Horodle]] został aresztowany i wywieziony wraz z bratem do [[Wiatka|Wiatki]], a później do [[Tambow]]a na [[katorga|zesłanie]]. Uwolniony, w listopadzie 1862 powrócił do kraju.

8 maja 1863 przybył do [[Warszawa|Warszawy]], gdzie został mianowany sekretarzem Wydziału Rusi Rządu Narodowego. W czasie dyktatury [[Romuald Traugutt|Romualda Traugutta]] był pośrednikiem pomiędzy nim a dyrektorem spraw zagranicznych [[Henryk Krajewski (powstaniec)|Henrykiem Krajewskim]]. 10 kwietnia 1864 został aresztowany i osadzony na [[Pawiak]]u. Torturowany przez [[imperium Rosyjskie|rosyjskich]] śledczych (złamana szczęka i głębokie blizny na plecach) – zachował milczenie. Przeniesiony do [[X Pawilon Cytadeli Warszawskiej|X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej]]. Skazany na [[kara śmierci|karę śmierci]], zamienioną 30 lipca na katorgę z pozbawieniem wszystkich praw publicznych.

W 1868 z katorgi przeniesiony na dożywotnie osiedlenie do [[Irkuck]]a<ref>Emil Noiński, ''Irkuck i Syberia w dorobku naukowym i publicystycznym Mariana Dubieckiego'', [w:] ''Polacy w Irkucku w XIX i XX wieku'', redakcja naukowa Eugeniusz Niebelski, Lublin 2020, s. 271-284.</ref>. Na [[Syberia|Syberii]] rozpoczął badania historyczne dziejów [[Polska|polskich]] Sybiraków, ogłaszane później w warszawskim ''[[Tygodnik Ilustrowany|Tygodniku Ilustrowanym]]''<ref>Emil Noiński, ''Kresy Wschodnie w dorobku naukowym i publicystycznym Mariana Dubieckiego (1838-1926). Rekonesans badawczy'', „Dialog Dwóch Kultur” 2019, nr 1, s. 354-364.</ref>. Był pierwszym autorem, który opracował życiorys [[Nicefor Czernichowski|Nicefora Czernichowskiego]], polskiego zesłańca i założyciela państewka nad [[Amur (rzeka)|Amurem]]<ref>{{Cytuj|autor = Edward Kajdański |tytuł = Długi cień wielkiego muru. Jak Polacy odkrywali Chiny |data = 2005 |isbn = 83-88164-88-0 |miejsce = Warszawa |wydawca = Oficyna Naukowa |oclc = 69311634}}</ref>. W 1874 dostał pozwolenie na powrót do Rosji Europejskiej z wyłączeniem ziem polskich. Osiadł w [[Dniepr (miasto)|Jekaterynosławie]]. W 1879 opublikował monografię ''Kudak, twierdza kresowa''<ref>{{Cytuj |autor = Marian Dubiecki |tytuł = Kudak twierdza kresowa i jej okolice : monografia historyczna nagrodzona przez Akademię Umiejętności w Krakowie, wyd. 1897. |data =  |data dostępu = 2018-08-11 |opublikowany = polona.pl |url = https://polona.pl/item/kudak-twierdza-kresowa-i-jej-okolice-monografia-historyczna-nagrodzona-przez-akademie,NjY0Mzg0ODY/6/#info:metadata}}</ref>, nagrodzoną przez [[Akademia Umiejętności|Akademię Umiejętności]] w Krakowie<ref>Emil Noiński, ''Kudak i Kozaczyzna zaporoska w świetle badań Mariana Dubieckiego'', [w:] ''Stan badań nad wielokulturowym dziedzictwem dawnej Rzeczypospolitej'', pod redakcją Wojciecha Walczaka, Katarzyny Wiszowatej-Walczak, t. 15, Białystok 2023, s. 359-380.</ref>. W latach 1880–1883 przebywał w [[Odessa|Odessie]].

W 1883 dzięki amnestii powrócił do Warszawy. W 1884 osiadł na stałe w Krakowie. Był członkiem prezydium Komitetu Obrony Państwowej w [[Kraków|Krakowie]] w 1920<ref>Obrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 475.</ref>. W 1923 otrzymał tytuł [[Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie|honorowego doktora medycyny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie]] (wyróżniony wówczas w gronie siedmiu weteranów powstania styczniowego)<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Uniwersytet lwowski powstańco 63 roku | czasopismo = [[Nowości Ilustrowane|Nowości Illustrowane]] | wolumin = Nr 23 | strony = 2 | data = 9 czerwca 1923 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/127817}}</ref>.

Po śmierci został pochowany na [[Cmentarz Rakowicki|cmentarzu Rakowickim]]. 31 października 1928 roku przeniesiono jego prochy do grobowca zbudowanego niedaleko grobu powstańców 1863 roku. Grób został postawiony przez władze Rzeczypospolitej Polskiej na terenie przekazanym bezpłatnie przez gminę Kraków. Na fasadzie grobu wykuto kamiennego orła i umieszczono napis: ''Pamięci Marjana Dubieckiego  * 1838 † 1926, członka Rządu Narodowego z r. 1863 – Rząd Rzeczypospolitej Polskiej''<ref>{{Cytuj |tytuł = Manifestacja patrjotyczna na cmentarzu rakowickim |czasopismo = [[Ilustrowany Kurier Codzienny]] |data = 1928-10-31 |numer = 302 |s = 5 |url = http://mbc.malopolska.pl/dlibra/publication?id=69956&tab=3}}</ref>.

== Książki ==
* [http://bc.wbp.lublin.pl/dlibra/doccontent?id=3256&from=FBC Na kresach i za kresami], ''Kijów 1914'', na stronie WBP w Lublinie.

== Odznaczenie ==
* Krzyż Komandorski z Gwiazdą [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (5 sierpnia 1921)<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924 | wydawca = [[Prezydium Rady Ministrów]] | miejsce = Warszawa | data = 1926 | strony = 15 | url = http://kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=87843}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="slownik89">{{Cytuj | autor = [[Stanisław Zieliński (historyk)|  Stanisław Zieliński]] | tytuł = Mały słownik pionierów polskich kolonialnych i morskich : podróżnicy, odkrywcy, zdobywcy, badacze, eksploratorzy, emigranci - pamiętnikarze, działacze i pisarze migracyjni | data = 1933 | miejsce = Warszawa | wydawca = Inst. Wyd. Ligi Morskiej i Kolonialnej | s = 89 | url = https://polona.pl/item/maly-slownik-pionierow-polskich-kolonialnych-i-morskich-podroznicy-odkrywcy-zdobywcy,NzY4MTAwMTM/94/}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Michał Janik; Marian Karol Dubiecki |tytuł = [[Polski Słownik Biograficzny]] |data = 1939–1946 |wolumin = V |miejsce = Kraków |s = 428-430}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=creator:%22Dubiecki,_Marian_(1838--1926)%22,public:1&sort=title%20asc Prace Mariana Dubieckiego] w serwisie [https://polona.pl Polona.pl]
{{Rząd Narodowy (Karola Majewskiego)}}
{{Rząd Narodowy (wrześniowy)}}
{{Rząd Narodowy (Romualda Traugutta)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dubiecki, Marian Karol}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Kijowskiego Świętego Włodzimierza]]
[[Kategoria:Członkowie Komitetu Obrony Państwowej w Krakowie]]
[[Kategoria:Członkowie rządów powstańczych (powstanie styczniowe)]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Trojnickiego]]
[[Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie]]
[[Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zasławiu (Ukraina)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim]]
[[Kategoria:Polacy – skazani na karę śmierci w Imperium Rosyjskim]]
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Polscy zesłańcy do Wiatki]]
[[Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim (powstanie styczniowe)]]
[[Kategoria:Uczestnicy manifestacji patriotycznych (1860–1861)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1838]]
[[Kategoria:Weterani powstania styczniowego w II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Więźniowie Pawiaka (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Zmarli w 1926]]

title: Marian Karol Dubiecki

Data i miejsce urodzenia: 26 sierpnia 1838 · Zasław

Data i miejsce śmierci: 24 października 1926 · Kraków

Zawód, zajęcie: historyk

Alma Mater: Uniwersytet Kijowski


text:
# SMS Geier (1887)
SMS Geier (SM Tb 35) – austro-węgierski torpedowiec z końca XIX wieku i okresu I wojny światowej, jedna z 22 jednostek typu Schichau. Okręt został zwodowany w 1887 roku w stoczni Marinearsenal w Poli, a do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine wszedł 6 czerwca 1888 roku. W 1910 roku nazwę jednostki zmieniono na oznaczenie numeryczne 35. W 1912 roku, podobnie jak większość torpedowców tego typu, okręt przebudowano na trałowiec. W wyniku podziału floty po upadku Austro-Węgier jednostkę przyznano Włochom, gdzie została złomowana w 1920 roku.

## Projekt i budowa
SMS „Geier” był jednym z dwudziestu dwóch przybrzeżnych torpedowców typu Schichau.
Okręt zbudowany został w stoczni Marinearsenal w Poli. Stępkę torpedowca położono 17 listopada 1886 roku, został zwodowany w 1887 roku, a do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine przyjęto go 6 czerwca 1888 roku. Jednostka otrzymała nazwę ptaka drapieżnego – sępa (niem. Geier).

## Dane taktyczno-techniczne
Okręt był niewielkim, przybrzeżnym torpedowcem. Długość całkowita wynosiła 39,9 metra (tyle samo na konstrukcyjnej linii wodnej i 39 metrów między pionami), szerokość 4,8 metra i zanurzenie 1,9 metra (maksymalne 2,1 metra). Wyporność standardowa wynosiła 78 ton, zaś pełna 93 tony. Okręt napędzany był przez maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1000 KM, do której parę dostarczał początkowo jeden kocioł lokomotywowy. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 19 węzłów. Okręt zabierał zapas 19 ton węgla, co zapewniało zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 10 węzłów (lub 350 Mm przy prędkości maksymalnej).
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 350 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działka pokładowe kal. 37 mm L/23 Hotchkiss. Wyposażenie uzupełniał reflektor o średnicy 30 cm.
Załoga okrętu składała się z 16 oficerów, podoficerów i marynarzy.

## Służba
W pierwszym dziesięcioleciu XX wieku na okręcie dokonano modernizacji układu napędowego: kocioł lokomotywowy został zastąpiony dwoma kotłami typu Yarrow o ciśnieniu 13 atm, opalanymi mazutem (od tego momentu jednostka miała dwa kominy). 30 stycznia 1910 roku na podstawie zarządzenia o normalizacji nazw „Geier” utracił swą nazwę, zastąpioną numerem 35. Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej okręt stał się przestarzały i przestał odpowiadać wymogom stawianym jednostkom jego klasy, więc w 1912 roku przystosowano go do pełnienia roli trałowca (podobnie jak resztę torpedowców tego typu). Z powodu rozpadu monarchii habsburskiej 1 listopada 1918 roku na jednostce opuszczono po raz ostatni banderę KuKK. W wyniku przeprowadzonego w styczniu 1920 roku podziału floty austro-węgierskiej okręt został przyznany Włochom. Jednostka została złomowana w 1920 roku.

title: SMS Geier (1887)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[SMS Geier|inne jednostki pływające o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = SMS Geier (SM Tb 35)
 |grafika                = SM Tb 35.jpg
 |opis grafiki           = SMS „Geier” przed modernizacją siłowni.
 |klasa                  = [[torpedowiec]]
 |typ                    = ''[[Torpedowce typu Schichau (Austro-Węgry)|Schichau]]''
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = {{link-interwiki|Uljanik Brodogradnja 1856 d.o.o.|tekst=Marinearsenal|Q=Q1817824}}, [[Pula|Pola]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 17 listopada 1886
 |wodowanie              = 1887
 |1. bandera             = Austria
 |1. wersja bandery      = wojenna-Austro-Węgry
 |1. nazwa               = „Geier” → 35 (od 1910)
 |1. wejście do służby   = 6 czerwca 1888
 |1. wycofanie ze służby = 1 listopada 1918
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             = złomowany 1920
 |wyporność              = standardowa: 78 [[Tona|ton]]
pełna: 93 t
 |długość                = 39,9 [[metr]]ów na [[Wodnica (okrętownictwo)|KLW]] (całkowita)
39 m [[Długość między pionami|między pionami]]
 |szerokość              = 4,8 m
 |zanurzenie             = 1,9 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 1 [[maszyna parowa potrójnego rozprężania]]
1 [[Kocioł okrętowy|kocioł]] lokomotywowy (później 2 kotły [[Yarrow (kocioł)|Yarrow]])
moc 1000 [[Koń mechaniczny|KM]]
1 [[Śruba okrętowa|śruba]]
 |prędkość               = 19 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]]
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 1200 [[Mila morska|Mm]] przy prędkości 10 węzłów
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 2 działka kal. 37 mm (2 x I)
 |wyrzutnie torpedowe    = 2 x 350 mm
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            = reflektor ∅30 cm
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 16
 |commons                = Category:Schichau class torpedo boats
}}
'''SMS Geier (SM Tb 35)''' – [[Austro-Węgry|austro-węgierski]] [[torpedowiec]] z końca [[XIX wiek]]u i okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]], jedna z 22 jednostek [[Typ okrętu|typu]] ''[[Torpedowce typu Schichau (Austro-Węgry)|Schichau]]''. Okręt został [[Wodowanie|zwodowany]] w 1887 roku w stoczni {{link-interwiki|Uljanik Brodogradnja 1856 d.o.o.|tekst=Marinearsenal|Q=Q1817824}} w [[Pula|Poli]], a do służby w [[Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine]] wszedł 6 czerwca 1888 roku. W 1910 roku nazwę jednostki zmieniono na [[Numer burtowy|oznaczenie numeryczne]] 35. W 1912 roku, podobnie jak większość torpedowców tego typu, okręt przebudowano na [[trałowiec]]. W wyniku podziału floty po upadku Austro-Węgier jednostkę przyznano [[Królestwo Włoch (1861–1946)|Włochom]], gdzie została [[Stocznia złomowa|złomowana]] w 1920 roku.

== Projekt i budowa ==
SMS<ref group="uwaga">SMS – ''Seiner Majestät Schiff'' – Okręt Jego Mości.</ref> „Geier” był jednym z dwudziestu dwóch przybrzeżnych torpedowców typu ''Schichau''{{r|gre49}}{{r|nav}}.

Okręt zbudowany został w stoczni {{link-interwiki|Uljanik Brodogradnja 1856 d.o.o.|tekst=Marinearsenal|Q=Q1817824}} w Poli{{r|gre50}}{{r|con1905-280}}. [[Stępka|Stępkę]] torpedowca położono 17 listopada 1886 roku{{r|OW49-12}}{{#tag:ref|Według R. Gregera stępkę okrętu położono w 1885 roku{{r|gre50}}.|group=uwaga}}, został [[Wodowanie|zwodowany]] w 1887 roku{{r|OW49-12}}{{#tag:ref|Według ''Conway’s All the World’s Fighting Ships 1860–1905'' okręt zwodowano w 1886 roku{{r|con1905-280}}, a według R. Gregera 17 listopada 1886 roku{{r|gre50}}.|group=uwaga}}, a do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine przyjęto go 6 czerwca 1888 roku{{r|OW49-12}}. Jednostka otrzymała nazwę ptaka drapieżnego – [[Gypini|sępa]] ([[Język niemiecki|niem.]] ''Geier''){{r|OW49-11}}.

== Dane taktyczno-techniczne ==
Okręt był niewielkim, przybrzeżnym torpedowcem{{r|nav}}. [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] wynosiła 39,9 [[metr]]a (tyle samo na [[Wodnica (okrętownictwo)|konstrukcyjnej linii wodnej]] i 39 metrów [[Długość między pionami|między pionami]]), [[Szerokość całkowita|szerokość]] 4,8 metra i [[zanurzenie]] 1,9 metra (maksymalne 2,1 metra){{r|gre49}}{{r|OW49-11}}. [[Wyporność]] standardowa wynosiła 78 [[Tona|ton]], zaś pełna 93 tony{{r|nav}}{{r|con1905-280}}{{#tag:ref|R. Greger i K. Schrott podają, że wyporność standardowa mieściła się w przedziale 78-80 ton, zaś pełna 88-90 ton{{r|gre49}}{{r|OW49-11}}; według J. Gozdawy-Gołębiowskiego i T. Wywerki Prekurata wyporność wynosiła 78-94 tony{{r|goz528}}.|group=uwaga}}. Okręt napędzany był przez [[Maszyna parowa potrójnego rozprężania|maszynę parową potrójnego rozprężania]] o mocy 1000 [[Koń mechaniczny|KM]], do której parę dostarczał początkowo jeden [[Kocioł okrętowy|kocioł]] lokomotywowy{{r|gre49}}{{r|nav}}. [[Śruba okrętowa|Jednośrubowy]] układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 19 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]]{{r|nav}}{{r|con1905-280}}{{#tag:ref|Pod koniec wojny okręt osiągał maksymalnie 13-15 węzłów{{r|OW49-11}}.|group=uwaga}}. Okręt zabierał zapas 19 ton [[Węgiel kamienny|węgla]]{{r|OW49-11}}, co zapewniało zasięg wynoszący 1200 [[Mila morska|Mm]] przy prędkości 10 węzłów (lub 350 Mm przy prędkości maksymalnej){{r|gre49}}{{r|OW49-11}}.

Okręt wyposażony był w dwie stałe [[Dziób jednostki pływającej|dziobowe]] [[Wyrzutnia torpedowa|wyrzutnie torped]] [[Kaliber broni|kalibru]] 350 mm{{r|gre49}}{{r|OW49-11}}. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze [[Działo okrętowe|działka pokładowe]] kal. 37 mm L/23 [[Hotchkiss]]{{r|nav}}{{r|OW49-11}}. Wyposażenie uzupełniał [[reflektor]] o średnicy 30 cm{{r|OW49-11}}.

Załoga okrętu składała się z 16 oficerów, podoficerów i marynarzy{{r|gre49}}{{r|con1905-280}}.

== Służba ==
W pierwszym dziesięcioleciu XX wieku na okręcie dokonano modernizacji układu napędowego: kocioł lokomotywowy został zastąpiony dwoma kotłami typu [[Yarrow (kocioł)|Yarrow]] o ciśnieniu 13 [[Atmosfera techniczna|atm]], opalanymi [[mazut]]em (od tego momentu jednostka miała dwa kominy){{r|nav}}{{r|OW49-11}}. 30 stycznia 1910 roku na podstawie zarządzenia o normalizacji nazw „Geier” utracił swą nazwę, zastąpioną [[Numer burtowy|numerem]] 35{{r|OW49-11}}. Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej okręt stał się przestarzały i przestał odpowiadać wymogom stawianym jednostkom jego klasy, więc w 1912 roku przystosowano go do pełnienia roli [[Trałowiec|trałowca]] (podobnie jak resztę torpedowców tego typu){{r|OW49-11}}. Z powodu rozpadu monarchii habsburskiej 1 listopada 1918 roku na jednostce opuszczono po raz ostatni banderę KuKK{{r|MSiO41-43}}. W wyniku przeprowadzonego w styczniu 1920 roku podziału floty austro-węgierskiej okręt został przyznany [[Królestwo Włoch (1861–1946)|Włochom]]{{r|con1905-280}}{{r|MSiO41-47}}. Jednostka została [[Stocznia złomowa|złomowana]] w 1920 roku{{r|con1905-280}}{{r|OW49-12}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "con1905-280">{{Cytuj książkę | nazwisko = Chesneau | imię = Roger | nazwisko2 = Kolesnik | imię2 = Eugene | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905 | rok = 1979 | miejsce = London | strony = 280}}</ref>
<ref name = "gre49">{{cytuj książkę | nazwisko = Greger | imię = René | tytuł = Austro-Hungarian Warships of World War I | rok = 1976 | miejsce = London | strony = 49}}</ref>
<ref name = "gre50">{{cytuj książkę | nazwisko = Greger | imię = René | tytuł = Austro-Hungarian Warships of World War I | rok = 1976 | miejsce = London | strony = 50}}</ref>
<ref name = "goz528">{{cytuj książkę | autor = J. Gozdawa-Gołębiowski | autor2 = T. Wywerka Prekurat | tytuł = Pierwsza wojna światowa na morzu | miejsce = Warszawa | rok = 1994 | strony = 528}}</ref>
<ref name = "MSiO41-43">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku | czasopismo = [[Morze, Statki i Okręty|Morza, Statki i Okręty]] | oznaczenie = Nr 4-5/2003 (41) | strony = 43}}</ref>
<ref name = "MSiO41-47">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 4-5/2003 (41) | strony = 47}}</ref>
<ref name = "OW49-11">{{cytuj pismo | nazwisko = Schrott | imię = Karl | tytuł = Okręty minowe cesarsko-królewskiej Marynarki Wojennej Austro-Węgier. Cz. I | czasopismo = Okręty Wojenne | oznaczenie = Nr 4/2001 (49) | strony = 11}}</ref>
<ref name = "OW49-12">{{cytuj pismo | nazwisko = Schrott | imię = Karl | tytuł = Okręty minowe cesarsko-królewskiej Marynarki Wojennej Austro-Węgier. Cz. I | czasopismo = Okręty Wojenne | oznaczenie = Nr 4/2001 (49) | strony = 12}}</ref>
<ref name = "nav">{{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/austrohungary/ah_dd_bussard.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | tytuł = BUSSARD torpedo boats (1886-1891) | język = en | data dostępu = 2017-10-03}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Chesneau | imię = Roger | nazwisko2 = Kolesnik | imię2= Eugene | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905 | wydawca = Conway Maritime Press | rok = 1979 | miejsce = London | isbn = 978-0-85177-133-5 | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/austrohungary/ah_dd_bussard.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | tytuł = BUSSARD torpedo boats (1886-1891) | język = en | data dostępu = 2017-10-03}}
* {{cytuj książkę | nazwisko = Gozdawa-Gołębiowski | imię = Jan | nazwisko2 = Wywerka Prekurat | imię2 = Tadeusz | tytuł = Pierwsza wojna światowa na morzu | rok = 1994 | wydawca = Lampart | miejsce = Warszawa | isbn = 83-902554-2-1}}
* {{cytuj książkę | nazwisko = Greger | imię = René | tytuł = Austro-Hungarian Warships of World War I | rok = 1976 | wydawca = Ian Allan Ltd. | miejsce = London | isbn = 0-7110-0623-7 | język = en}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku | czasopismo = [[Morze, Statki i Okręty|Morza, Statki i Okręty]] | oznaczenie = Nr 4-5/2003 (41) | issn = 1426-529X}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Schrott | imię = Karl | tytuł = Okręty minowe cesarsko-królewskiej Marynarki Wojennej Austro-Węgier. Cz. I | czasopismo = Okręty Wojenne | oznaczenie = Nr 4/2001 (49) | issn = 1231-014X}}

{{Torpedowce typu Schichau}}

{{SORTUJ:Geier}}

[[Kategoria:Okręty zbudowane w Marinearsenal w Puli]]
[[Kategoria:Torpedowce typu Schichau]]

title: SMS Geier (SM Tb 35)

Klasa: torpedowiec

Typ: Schichau

Stocznia: Marinearsenal, Pola

Położenie stępki: 17 listopada 1886

Nazwa: „Geier” → 35 (od 1910)

Wejście do służby: 6 czerwca 1888

Wycofanie ze służby: 1 listopada 1918

Los okrętu: złomowany 1920

Wyporność: standardowa: 78 ton · pełna: 93 t

Długość: 39,9 metrów na KLW (całkowita) · 39 m między pionami

Prędkość: 19 węzłów

Zasięg: 1200 Mm przy prędkości 10 węzłów


text:
# Argemone platyceras
Argemone platyceras Link & Otto – gatunek rośliny z rodziny makowatych (Papaveraceae Juss.). Występuje naturalnie we wschodniej części Meksyku.

## Morfologia
PokrójRoślina jednoroczna lub bylina dorastająca do 30–80 cm wysokości. Łodyga jest pokryta kolcami.
LiścieMają kształt od lancetowatego do eliptycznego. Mierzą 30 cm długości oraz 13 cm szerokości. Dolne są pierzasto-klapowane. Blaszka liściowa jest kolczasta na brzegu.
KwiatySą zebrane w wierzchotki, rozwijają się na szczytach pędów. Płatki mają klinowy kształt i białą barwę, osiągają do 45–55 mm długości. Kwiaty mają około 75 wolnych pręcików.
OwoceTorebki o jajowato elipsoidalnym kształcie. Osiągają 25–45 mm długości.

## Biologia i ekologia
Rośnie na terenach skalistych, stokach, nieużytkach oraz terenach uprawnych. Występuje na wysokości od 2100 do 2500 m n.p.m. Kwitnie od kwietnia do września.

title: Argemone platyceras

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Argemone platyceras''
 |grafika              = Argemone platyceras 'Link&Otto' (Papaveraceae) flower.JPG
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[Jaskrowce|jaskropodobne]]
 |rząd                 = [[jaskrowce]]
 |rodzina              = [[makowate]]
 |rodzaj               = [[argemon]]
 |gatunek              = ''Argemone platyceras''
 |nazwa łacińska       = Argemone platyceras
 |autor                = [[Heinrich Friedrich Link|Link]] & [[Christoph Friedrich Otto|Otto]]
 |cytat                = Icon. Pl. Rar. 1: 58 1829<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-2650548 | tytuł = Argemone platyceras Link & Otto | data = | autor = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2016-05-10}}</ref>
 |synonimy             =
* ''Argemone mexicana'' var. ''aculeatissima'' Moric. ex Prain
* ''Argemone platyceras'' Otto & A. Dietr.
* ''Argemone platyceras'' var. ''platyceras''<ref name=tpl/>
 |wikispecies          = Argemone platyceras
 |commons              = Category:Argemone platyceras
}}
'''''Argemone platyceras''''' Link & Otto – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Makowate|makowatych]] (''Papaveraceae'' Juss.). Występuje naturalnie we wschodniej części [[Meksyk]]u<ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_argemone_platyceras | tytuł = Argemone platyceras | data = | autor = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2016-05-10}}</ref>.

== Morfologia ==
[[Plik:Argemone platyceras Flower BotGardBln0906.JPG|thumb|Okaz w [[Ogród Botaniczny i Muzeum Botaniczne w Berlinie|Berlińskim Ogrodzie Botanicznym]]]]
; Pokrój: [[Roślina jednoroczna]] lub [[Bylina (botanika)|bylina]] dorastająca do 30–80 cm wysokości. [[Łodyga]] jest pokryta kolcami<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Mają [[Kształt liścia|kształt]] od lancetowatego do eliptycznego. Mierzą 30 cm długości oraz 13 cm szerokości. Dolne są pierzasto-klapowane. Blaszka liściowa jest kolczasta na brzegu<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Są zebrane w [[Wierzchotka|wierzchotki]], rozwijają się na szczytach pędów. [[Korona kwiatu|Płatki]] mają klinowy kształt i białą barwę, osiągają do 45–55 mm długości. Kwiaty mają około 75 wolnych [[Pręcik (botanika)|pręcików]]<ref name=peb/>.
; [[Owoc]]e: [[Torebka (botanika)|Torebki]] o jajowato elipsoidalnym kształcie. Osiągają 25–45 mm długości<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie na terenach skalistych, stokach, nieużytkach oraz terenach uprawnych. Występuje na wysokości od 2100 do 2500 m n.p.m. Kwitnie od kwietnia do września<ref name=peb/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2021-03-26}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2009-06-01}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Makowate]]

title: Argemone platyceras

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: jaskropodobne

Rząd: jaskrowce

Rodzina: makowate

Rodzaj: argemon

Gatunek: Argemone platyceras


text:
# Annual Review of Political Science
Annual Review of Political Science – recenzowane czasopismo naukowe ukazujące się raz w roku i publikujące prace przeglądowe z dziedziny politologii. Powstało w 1998 roku.
Periodyk ma 2 redaktorów naczelnych: Margaret Levi z Uniwersytetu Stanforda i Nancy Rosenblum z Uniwersytetu Harvarda.
Impact factor czasopisma za rok 2015 wyniósł 3,457, co uplasowało je na 3. miejscu na 163 czasopisma w kategorii „politologia”. Na polskiej liście czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2015 roku „Annual Review of Political Science” przyznano maksymalną liczbę punktów – 50.

title: Annual Review of Political Science

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = Annual Review of Political Science
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         = [[rocznik]]
 |państwo               = USA
 |wariant flagi         =
 |adres                 =
 |wydawca               = [[Annual Reviews]]
 |organ prasowy         =
 |tematyka              = politologia
 |język                 =
 |pierwszy numer        = 1998
 |ostatni numer         =
 |redaktor naczelny     = Margaret Levi<br />([[Stanford University|Uniwersytet Stanforda]]), Nancy Rosenblum ([[Uniwersytet Harvarda]])
 |stali współpracownicy =
 |nakład                =
 |sprzedaż              =
 |format                =
 |liczba stron          =
 |ISSN                  = 1094-2939
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = http://www.annualreviews.org/journal/polisci
}}
'''Annual Review of Political Science''' – [[recenzja naukowa|recenzowane]] [[czasopismo naukowe]] [[rocznik|ukazujące się raz w roku]] i publikujące [[przegląd piśmiennictwa|prace przeglądowe]] z dziedziny [[politologia|politologii]]. Powstało w 1998 roku<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.annualreviews.org/page/about/overview | tytuł = Overview | opublikowany = Annual Reviews | data dostępu = 2015-04-03}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url = http://www.annualreviews.org/journal/polisci | tytuł = Annual Review of Political Science | opublikowany = Annual Reviews | data dostępu = 2015-04-03}}</ref>.

Periodyk ma 2 [[redaktor naczelny|redaktorów naczelnych]]: Margaret Levi z [[Stanford University|Uniwersytetu Stanforda]] i Nancy Rosenblum z [[Uniwersytet Harvarda|Uniwersytetu Harvarda]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.annualreviews.org/action/doSearch?startPage=0&target=database&pubCode=directory&dbSearchType=staffDir&RefSeriesKey=polisci&categoryCode=edcom | tytuł = Editorial Committee Members for Political Science | opublikowany = Annual Reviews | data dostępu = 2016-11-12}}</ref>.

[[Impact factor]] czasopisma za rok 2015 wyniósł 3,457, co uplasowało je na 3. miejscu na 163 czasopisma w kategorii „politologia”<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.annualreviews.org/page/about/isi-rankings | tytuł = Annual Reviews Rankings in Thomson Reuters Journal Citation Reports® | opublikowany = Annual Reviews | data dostępu = 2016-11-12}}</ref>. Na polskiej [[Wykaz czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego|liście czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego]] z 2015 roku „Annual Review of Political Science” przyznano maksymalną liczbę punktów – 50<ref>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160108234743/http://www.nauka.gov.pl:80/g2/oryginal/2015_12/7165267dff919edfdab45982229d8206.pdf | tytuł = Część A wykazu czasopism naukowych | opublikowany = Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego | data = 2015-12-23 | data dostępu = 2015-12-24}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Czasopisma wydawane przez Annual Reviews|Political Science]]
[[Kategoria:Czasopisma anglojęzyczne]]
[[Kategoria:Czasopisma politologiczne]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1998]]
[[Kategoria:Roczniki w Stanach Zjednoczonych]]

title: Annual Review of Political Science

Częstotliwość: rocznik

Państwo: Stany Zjednoczone

Wydawca: Annual Reviews

Tematyka: politologia

Redaktor naczelny: Margaret Levi · (Uniwersytet Stanforda), Nancy Rosenblum (Uniwersytet Harvarda)


text:
# Elektropetryfikacja
Elektropetryfikacja (elektro- + petryfikacja – gr. pétra „skała” + łac. facere „czynić”), zeskalanie, cebertyzacja, elektroiniekcja, elektrosylikatyzacja – proces zeskalania podłoża (gruntu) przez działanie polem elektrycznym przy jednoczesnym wprowadzaniu do niego zawiesin cementowych i roztworów szkła wodnego oraz chlorku wapnia.

## Zasada działania
Metoda zeskalania opiera się na wykorzystywaniu zjawisk elektrokinetycznych – przepływający przez ziemię prąd elektryczny powoduje przenikanie roztworu w pory gruntu. Zachodząca jednocześnie elektroosmoza powoduje odwodnienie gruntu oraz przyśpiesza krystalizację stałego żelu krzemionkowego i wytrącanie się wodorotlenku wapnia.

## Historia i zastosowania
Opracowana w 1946 r. przez profesora Politechniki Gdańskiej Romualda Cebertowicza. Metoda zeskalania gruntów pozwoliła na szybkie utwardzenie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych w Polsce (m.in. Nowej Huty, kopalni węgla brunatnego nad Nysą, fabryk sody w Krakowie i Inowrocławiu, zakładów włókienniczych w Ozorkowie, zakładów przemysłowych w Wieliczce, Koszalinie, Szczecinie, Kołobrzegu, Hali Sportowej w Łodzi). Przyczyniła się do uratowania wielu zabytków m.in. kamieniczek w Długim Targu w Gdańsku, kościołów w Poznaniu, Gieczu, Gnieźnie, Łodzi, zamków w Czorsztynie, Toruniu i Kórniku. Przy pomocy tej metody zabezpieczono osuwające się skarpy i tym samym uratowano przed runięciem kościół św. Anny przy trasie W-Z w Warszawie oraz zespół architektoniczny Sandomierza. Pomimo przeprowadzenia prób konserwacji drewnianych pozostałości osady kultury łużyckiej w Biskupinie i wiązania z nimi dużych nadziei, metoda elektropetryfikacji nie znalazła jednak zastosowania w konserwacji mokrych stanowisk archeologicznych.
Okazała się skuteczna w stabilizacji gruntów pod m.in. Pałacem Piotra Wielkiego w Rosji, zabytkami Wenecji i Padwy, dzięki cebertyzacji powstrzymano też dalsze przechylanie się krzywej wieży w Pizie we Włoszech. Pod kierownictwem prof. Cebertowicza ratowano starożytny zespół świątynny w Abu-Simbel w Egipcie, przygotowywano teren pod budowę obiektów przemysłowych m.in. w Bułgarii, Rumunii, Hiszpanii i Chinach.

title: Elektropetryfikacja

wikitext:
'''Elektropetryfikacja''' (elektro- + petryfikacja – [[Język grecki|gr.]] ''pétra'' „skała” + [[Łacina|łac.]] ''facere'' „czynić”), '''zeskalanie''', '''cebertyzacja''', '''elektroiniekcja''', '''elektrosylikatyzacja'''{{r|syn}} – proces zeskalania podłoża ([[Grunt (geologia)|gruntu]]) przez działanie polem elektrycznym przy jednoczesnym wprowadzaniu do niego zawiesin [[cement]]owych i roztworów [[Szkło wodne|szkła wodnego]] oraz [[Chlorek wapnia|chlorku wapnia]].

== Zasada działania ==
Metoda zeskalania opiera się na wykorzystywaniu zjawisk elektrokinetycznych – przepływający przez ziemię prąd elektryczny powoduje przenikanie roztworu w pory gruntu. Zachodząca jednocześnie [[elektroosmoza]] powoduje odwodnienie gruntu oraz przyśpiesza krystalizację stałego [[żel krzemionkowy|żelu krzemionkowego]] i wytrącanie się [[Wodorotlenek wapnia|wodorotlenku wapnia]]{{r|pw}}.

== Historia i zastosowania ==
Opracowana w 1946 r.{{r|nie}} przez [[profesor]]a [[Politechnika Gdańska|Politechniki Gdańskiej]] [[Romuald Adam Cebertowicz|Romualda Cebertowicza]]. Metoda zeskalania gruntów pozwoliła na szybkie utwardzenie terenu pod budowę wielkich obiektów przemysłowych w Polsce (m.in. [[Nowa Huta (Kraków)|Nowej Huty]], kopalni węgla brunatnego nad [[Nysa|Nysą]], fabryk sody w [[Kraków|Krakowie]] i [[Inowrocław|Inowrocławiu]], zakładów włókienniczych w [[Ozorków|Ozorkowie]], zakładów przemysłowych w [[Wieliczka|Wieliczce]], [[Koszalin]]ie, [[Szczecin]]ie, [[Kołobrzeg]]u, Hali Sportowej w [[Łódź|Łodzi]]). Przyczyniła się do uratowania wielu zabytków m.in. kamieniczek w [[Długi Targ|Długim Targu]] w [[Gdańsk]]u, kościołów w [[Poznań|Poznaniu]], [[Giecz]]u, Gnieźnie, Łodzi, zamków w [[Czorsztyn]]ie, [[Toruń|Toruniu]] i [[Kórnik]]u. Przy pomocy tej metody zabezpieczono osuwające się skarpy i tym samym uratowano przed runięciem [[Kościół św. Anny w Warszawie (Śródmieście)|kościół św. Anny]] przy [[Trasa W-Z w Warszawie|trasie W-Z w Warszawie]] oraz zespół architektoniczny [[Sandomierz|Sandomierza]]. Pomimo przeprowadzenia prób konserwacji drewnianych pozostałości osady kultury łużyckiej w [[Biskupin]]ie i wiązania z nimi dużych nadziei, metoda elektropetryfikacji nie znalazła jednak zastosowania w konserwacji mokrych stanowisk archeologicznych.

Okazała się skuteczna w stabilizacji gruntów pod m.in. [[Pałac Letni Piotra I|Pałacem Piotra Wielkiego]] w Rosji, zabytkami [[Wenecja|Wenecji]] i [[Padwa|Padwy]], dzięki cebertyzacji powstrzymano też dalsze przechylanie się [[Krzywa Wieża w Pizie|krzywej wieży]] w [[Piza|Pizie]] we Włoszech. Pod kierownictwem prof. Cebertowicza ratowano starożytny [[Abu Simbel|zespół świątynny w Abu-Simbel]] w Egipcie, przygotowywano teren pod budowę obiektów przemysłowych m.in. w Bułgarii, Rumunii, Hiszpanii i Chinach{{r|glo}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="syn">{{Cytuj | url=https://archive.is/20130502131739/http://synonim.net/synonim/elektropetryfikacja | tytuł=Synonim elektropetryfikacja • Słownik synonimów do słowa elektropetryfikacja • Synonim.NET<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=synonim.net | język=pl | data dostępu=2017-11-23}}</ref>
<ref name="pw">{{Cytuj | url=https://archive.is/20130503224928/http://portalwiedzy.onet.pl/24300,,,,cebertyzacja,haslo.html | tytuł=Cebertyzacja - Zapytaj.onet.pl<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=portalwiedzy.onet.pl | język=pl | data dostępu=2017-11-23}}</ref>
<ref name="nie">[http://niedziela.pl/artykul/17665/nd/Ratowniczy-krzywej-wiezy-w-Pizie Niedziela (Edycja łowicka) 29/2003 - Maria Sałuda - Ratowniczy krzywej wieży w Pizie]</ref>
<ref name="glo">{{Cytuj stronę |url=https://www.glowno.pl/120,romuald-adam-cebertowicz.html |tytuł=Głowno - O mieście - Honorowi obywatele - Romuald Adam Cebertowicz |data dostępu=2018-01-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20190403205108/https://www.glowno.pl/120,romuald-adam-cebertowicz.html |zarchiwizowano=2019-04-03 }}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|tytuł=Słownik Wyrazów Obcych|wydawca=Wydawnictwa Europa|inni=Pod redakcją naukową prof. Ireny Kamińskiej-Szmaj, autorzy: Mirosław Jarosz i zespół|isbn=838797708X|miejsce=Wrocław|rok=2001}}

[[Kategoria:Geotechnika]]


text:
# Mohinder Singh Gill
Mohinder Singh Gill (ur. 12 kwietnia 1947) – indyjski lekkoatleta, specjalista trójskoku, dwukrotny medalista igrzysk azjatyckich i dwukrotny medalista igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, olimpijczyk.

## Kariera sportowa
Zdobył brązowy medal w trójskoku na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970 w Edynburgu, przegrywając jedynie z Australijczykami Philem Mayem i Mickiem McGrathem. Zwyciężył w tej konkurencji na igrzyskach azjatyckich w 1970 w Bangkoku.
Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium startował z niezaleczoną kontuzją. Odpadł w kwalifikacjach skoku w dal i trójskoku.
Zdobył złoty medal w trójskoku na mistrzostwach Azji w 1973 w Manili oraz srebrny medal w tej konkurencji na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 w Christchurch, przegrywając jedynie z Joshuą Owusu z Ghany, a wyprzedzając innego Ghańczyka Moise Pomaneya. Również na igrzyskach azjatyckich w 1974 w Teheranie zdobył srebrny medal w trójskoku.
Był akademickim mistrzem Stanów Zjednoczonych (NCAA) w trójskoku w 1970 i 1971 oraz halowym mistrzem NCAA w tej konkurencji w 1971.
W 1970 otrzymał nagrodę Arjuna Award.

## Rekordy życiowe
Rekordy życiowe Singha Gilla:
- skok w dal – 7,30 m (8 września 1972, Monachium)
- trójskok – 16,79 m (8 maja 1971, Fresno)

title: Mohinder Singh Gill

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Mohinder Singh Gill
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 12 kwietnia 1947
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 182 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|Indie}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska azjatyckie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Azjatyckich 1970|Bangkok 1970]]|trójskok}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Azjatyckich 1974|Teheran 1974]]|trójskok}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Azji w lekkoatletyce|Mistrzostwa Azji]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Azji w Lekkoatletyce 1973|Manila 1973]]|trójskok}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska Wspólnoty Narodów|Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów]]}}
{{Medalista infobox/IWN|IBWN|Christchurch|1974|lekkoatletyka|srebro|(trójskok)}}
{{Medalista infobox/IWN|IBWN|Edynburg|1970|lekkoatletyka|brąz|(trójskok)}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Mohinder Singh Gill
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Mohinder Singh Gill''' (ur. [[12 kwietnia]] [[1947]]<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/71439 | tytuł = Mohinder Singh Gill | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2020-10-27}}</ref>) – indyjski [[Lekkoatletyka|lekkoatleta]], specjalista [[trójskok]]u, dwukrotny medalista igrzysk azjatyckich i dwukrotny medalista igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, olimpijczyk.

== Kariera sportowa ==
Zdobył brązowy medal w trójskoku na [[Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1970|igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970]] w Edynburgu, przegrywając jedynie z Australijczykami [[Phil May|Philem Mayem]] i [[Mick McGrath (lekkoatleta)|Mickiem McGrathem]]<ref name="cg">{{cytuj| url = https://thecgf.com/results/athletes/39084 | tytuł = Mohinder Singh Gill | data dostępu = 2020-10-27 | opublikowany = thecgf.com | język = en}}</ref>. Zwyciężył w tej konkurencji na [[Igrzyska Azjatyckie 1970|igrzyskach azjatyckich w 1970]] w Bangkoku<ref name="ag">{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|asg}} | tytuł = Asian Games | data dostępu = 2020-10-27 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium]] startował z niezaleczoną kontuzją. Odpadł w kwalifikacjach [[Skok w dal|skoku w dal]] i trójskoku<ref name="ol"/>.

Zdobył złoty medal w trójskoku na [[Mistrzostwa Azji w Lekkoatletyce 1973|mistrzostwach Azji w 1973]] w Manili<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|asc}} | tytuł = Asian Championships | data dostępu = 2020-10-27 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref> oraz srebrny medal w tej konkurencji na [[Igrzyska Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1974|igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974]] w [[Christchurch (Nowa Zelandia)|Christchurch]], przegrywając jedynie z [[Joshua Owusu|Joshuą Owusu]] z Ghany, a wyprzedzając innego Ghańczyka [[Moise Pomaney]]a<ref name="cg"/>. Również na [[Igrzyska Azjatyckie 1974|igrzyskach azjatyckich w 1974]] w Teheranie zdobył srebrny medal w trójskoku<ref name="ag"/>.

Był akademickim mistrzem Stanów Zjednoczonych ([[National Collegiate Athletic Association|NCAA]]) w trójskoku w 1970 i 1971<ref>{{Cytuj | url = {{gbrathletics|nc|ncaa}} | tytuł = NCAA Division I Championships (Men) | opublikowany = GBRAthletics | data dostępu = 2020-08-06 | język = en}}</ref> oraz halowym mistrzem NCAA w tej konkurencji w 1971<ref>{{Cytuj | url = {{gbrathletics|nc|ncaai}} | tytuł = NCAA Division I Indoor Championships | opublikowany = GBRAthletics | data dostępu = 2020-08-06 | język = en}}</ref>.

W 1970 otrzymał nagrodę [[Arjuna Award]].

== Rekordy życiowe ==
Rekordy życiowe Singha Gilla<ref name="ol"/><ref>{{Cytuj| url = http://trackfield.brinkster.net/Profile.asp?ID=6136&Gender=M | tytuł = Mohinder Singh Gill | opublikowany = Track and Field Statistics | data dostępu = 2020-10-27 | język = en}}</ref>:
* skok w dal – 7,30 m (8 września 1972, Monachium)
* trójskok – 16,79 m (8 maja 1971, [[Fresno]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name | id= 14358859 | name= ''Mohinder Singh Gill'' | data= 2020-10-27}}

{{Mistrzowie Azji w trójskoku}}
{{Mistrzowie igrzysk azjatyckich w trójskoku}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Singh Gill, Mohinder}}
[[Kategoria:Indyjscy trójskoczkowie]]
[[Kategoria:Indyjscy skoczkowie w dal]]
[[Kategoria:Indyjscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Laureaci Arjuna Award]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1970]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Brytyjskiej Wspólnoty Narodów 1974]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1947]]

title: · Mohinder Singh Gill

Data urodzenia: 12 kwietnia 1947

title: Dorobek medalowy

złoto:
Bangkok 1970 · trójskok
Manila 1973 · trójskok

srebro: Christchurch 1974 · lekkoatletyka · (trójskok)

brąz: Edynburg 1970 · lekkoatletyka · (trójskok)


text:
# Okręty podwodne typu Narval
Okręty podwodne typu Narval – francuskie okręty podwodne o napędzie diesel-elektrycznym, które zaczęły wchodzić do służby w Marine nationale w 1957 roku. Zbudowano 6 okrętów.

## Historia
Bazując na doświadczeniach wyniesionych z eksploatacji przejętego po II wojnie światowej ex-niemieckiego okrętu podwodnego typu XXI „Roland Morilot” francuscy projektanci opracowali jego nową ulepszoną wersję. Dzięki zmianom konstrukcyjnym zwiększono zasięg pływania na silnikach elektrycznych o trzydzieści procent, a także podwojono głębokość, na którą mógł się on zanurzać.

## Zbudowane okręty
- S631 „Narval” – wejście do służby 1 grudnia 1957 r., wycofany ze służby w 1986 r.
- S632 „Marsouin” – wejście do służby 1 sierpnia 1957 r., wycofany ze służby w 1987 r.
- S633 „Dauphin” – wejście do służby 1 sierpnia 1958 r., wycofany ze służby w 1992 r.
- S634 „Requin” – wejście do służby 1 sierpnia 1958 r., wycofany ze służby w 1985 r.
- S637 „Espadon” – wejście do służby 2 kwietnia 1960 r., wycofanie ze służby w 1985 r.[1]
- S638 „Morse” – wejście do służby 2 maja 1960 r., wycofanie ze służby w 1986 r.

title: Okręty podwodne typu Narval

wikitext:
{{Typ okrętu podwodnego infobox
 |nazwa                 = Okręty podwodne typu ''Narval''
 |grafika               = Espadon mg 7836.jpg
 |opis grafiki          =
 |rodzaj                =
 |kraj                  = {{Państwo|Francja}}
 |oznaczenie NATO       =
 |projekt               =
 |konstruktor           =
 |stocznia              =
 |zbudowane             = 6
 |uzytkownicy           = {{Bandera|Francja|wojenna}}
 |poprzednik            =
 |następca              =
 |latasluzby            = 1958-1992
 |straconejednostki     =
 |uzbrojenie            =
 |dziobowe              = 6 x 550 mm
 |rufowe                = 2 x 550 mm
 |zewnętrzne            =
 |miny                  =
 |wyrzutnierakietowe    =
 |sensory               =
 |wyposażenie           =
 |załoga                = 63
 |wypornośćpowierzchnia = 1600 t
 |wypornośćzanurzenie   = 1900 t<ref name="Netmarine">[http://www.netmarine.net/bat/smarins/espadon/caracter.htm] {{lang|fr}}</ref>.
 |rodzaj kadłuba        =
 |materialkadluba       =
 |zanurzenietestowe     =
 |długość               = 78,4 m
 |szerokość             = 7,8 m
 |zanurzenie            =
 |napęd                 = silniki elektryczne<br />silniki wysokoprężne
 |prędkośćpowierzchnia  = 16 węzłów
 |prędkośćzanurzenie    = 18 w.
 |prędkośćtaktyczna     =
 |zasięg                =
 |zasięgzanurzenie      =
 |commons               =
}}
'''Okręty podwodne typu Narval''' – [[Francja|francuskie]] [[okręt podwodny|okręty podwodne]] o napędzie diesel-elektrycznym, które zaczęły wchodzić do służby w [[Marine nationale]] w [[1957]] roku. Zbudowano 6 okrętów.

== Historia ==
Bazując na doświadczeniach wyniesionych z eksploatacji przejętego po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] ex-niemieckiego okrętu podwodnego [[Okręty podwodne typu XXI|''typu XXI'']] [[U-2518|„Roland Morilot”]] francuscy projektanci opracowali jego nową ulepszoną wersję. Dzięki zmianom konstrukcyjnym zwiększono zasięg pływania na silnikach elektrycznych o trzydzieści procent, a także podwojono głębokość, na którą mógł się on zanurzać.

== Zbudowane okręty ==
* '''S631 „Narval”''' – wejście do służby 1 grudnia [[1957]] r., wycofany ze służby w [[1986]] r.
* '''S632 „Marsouin”''' – wejście do służby 1 sierpnia 1957 r., wycofany ze służby w [[1987]] r.
* '''S633 „Dauphin”''' – wejście do służby 1 sierpnia [[1958]] r., wycofany ze służby w [[1992]] r.
* '''S634 „Requin”''' – wejście do służby 1 sierpnia 1958 r., wycofany ze służby w [[1985]] r.
* '''S637 „Espadon”''' – wejście do służby 2 kwietnia [[1960]] r., wycofanie ze służby w 1985 r.<ref name="Netmarine" />
* '''S638 „Morse”''' – wejście do służby 2 maja 1960 r., wycofanie ze służby w 1986 r.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|nazwisko=Chant|imię=Chris|tytuł=Moderne Unterseeboote Technik-Taktik-Bewaffnung|miejsce=Stuttgart|data=2005|seria=Motorbucheverlag|isbn=3-7276-7150-5}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=|imię=|tytuł=Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995|miejsce=Greenwich|data=1996|seria=US Naval Institute Press|isbn= 1-5575-0132-7}}

{{SORTUJ:Narval}}
[[Kategoria:Francuskie okręty podwodne z czasów zimnej wojny|*]]
[[Kategoria:Typy okrętów podwodnych]]

title: Okręty podwodne typu Narval

Kraj budowy: Francja

Użytkownicy: Marine nationale

Wyrzutnie torpedowe: · • dziobowe · • rufowe: · 6 x 550 mm · 2 x 550 mm

Załoga: 63 oficerów i marynarzy

Prędkość: · • na powierzchni · • w zanurzeniu: · 16 węzłów · 18 w.


text:
# (73798) 1995 MW2
(73798) 1995 MW2 – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 5,42 lat w średniej odległości 3,08 j.a. Odkryta 25 czerwca 1995 roku.

title: (73798) 1995 MW2

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 73798
 |       nazwa = 1995 MW2
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Spacewatch]]
 |       dzień = 25 czerwca
 |         rok = 1995
 |występowanie =
 |wielka_półoś = 3,0828
 |    mimośród = 0,0784
 |  peryhelium = 2,8409
 |    aphelium = 3,3247
 |         lat = 5
 |         dni = 152
 |      godzin = 1
 |    prędkość = 16,96
 |  nachylenie = 10,47
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,8
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(73798) 1995 MW2''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 5,42 lat w średniej odległości 3,08 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[25 czerwca]] [[1995]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 73001–74000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|73798}}
* {{JPLorb|73798}}
* {{MPC|73798}}

{{SORTUJ:1995 MW2}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nienazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1995]]

title: (73798) 1995 MW2

Odkrywca: Spacewatch

Data odkrycia: 25 czerwca 1995

Okres obiegu · wokół Słońca: 5 lat 152 dni 1 godzina


text:
# Giuseppe Mori
Giuseppe Mori (ur. 24 stycznia 1850 w Loro Piceno, zm. 30 września 1934 tamże) – włoski kardynał, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej.

## Życiorys
Ukończył seminarium w rodzinnej archidiecezji Fermo, a także Pontyfikalne Seminarium Rzymskie. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 września 1874 w Rzymie. Tam też pracował duszpastersko do roku 1880. W latach 1885–1903 pracownik Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego. W kolejnych latach był tam audytorem. Od roku 1908 podsekretarz Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów. Parę miesięcy później został również audytorem Roty Rzymskiej. Od 8 grudnia 1916 piastował urząd sekretarza Kongregacji Soboru, na którym pozostał już do śmierci.
Na konsystorzu z grudnia 1922 otrzymał kapelusz kardynalski i diakonię San Nicola in Carcere. 13 marca 1933 została ona podniesiona pro illa vice do rangi kościoła prezbiterialnego. Zmarł w swym mieście rodzinnym na chorobę serca i pochowany został na miejscowym cmentarzu.

title: Giuseppe Mori

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Giuseppe Mori
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Kardynał prezbiter
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  = Ave crux spes unica
 |dewiza - j. polski      = Witaj Krzyżu Jedyna Nadziejo
 |kraj działania          = [[Włochy]]
 |data urodzenia          = [[24 stycznia]] [[1850]]
 |miejsce urodzenia       = Loro Piceno
 |data śmierci            = [[30 września]] [[1934]]
 |miejsce śmierci         = Loro Piceno
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Sekretarz Świętej Kongregacji Soboru
 |1. funkcja - okres      = 1916–1934
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 17 września 1874
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            = 11 grudnia 1922
 |papież kreujący         = [[Pius XI]]
 |kościół tytularny       = [[Bazylika św. Mikołaja w Więzieniu|San Nicola in Carcere]]
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Giuseppe Mori''' (ur. [[24 stycznia]] [[1850]] w [[Loro Piceno]], zm. [[30 września]] [[1934]] tamże) – włoski [[kardynał]], wysoki urzędnik [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]].

== Życiorys ==
Ukończył seminarium w rodzinnej archidiecezji [[Fermo]], a także Pontyfikalne Seminarium Rzymskie. [[Święcenia kapłańskie]] otrzymał [[17 września]] [[1874]] w [[Rzym]]ie. Tam też pracował duszpastersko do roku [[1880]]. W latach [[1885]]–[[1903]] pracownik [[Kongregacja ds. Duchowieństwa|Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego]]. W kolejnych latach był tam audytorem. Od roku [[1908]] podsekretarz [[Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów|Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów]]. Parę miesięcy później został również audytorem [[Rota Rzymska|Roty Rzymskiej]]. Od [[8 grudnia]] [[1916]] piastował urząd sekretarza Kongregacji Soboru, na którym pozostał już do śmierci.

Na [[konsystorz]]u z grudnia [[1922]] otrzymał [[kapelusz kardynalski]] i diakonię [[Bazylika św. Mikołaja w Więzieniu|''San Nicola in Carcere'']]. [[13 marca]] [[1933]] została ona podniesiona ''pro illa vice'' do rangi kościoła prezbiterialnego. Zmarł w swym mieście rodzinnym na chorobę serca i pochowany został na miejscowym cmentarzu.

== Bibliografia ==

* [http://cardinals.fiu.edu/bios-m.htm#Mori Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy]
* [http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bmorig.html Catholic-Hierarchy]

{{Sekretarz Kongregacji ds. Duchowieństwa}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mori, Giuseppe}}
[[Kategoria:Włoscy kardynałowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1850]]
[[Kategoria:Zmarli w 1934]]
[[Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa XI]]

title: Giuseppe Mori

Kraj działania: Włochy

Data i miejsce urodzenia: 24 stycznia 1850 · Loro Piceno

Data i miejsce śmierci: 30 września 1934 · Loro Piceno

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 17 września 1874

Kreacja kardynalska: 11 grudnia 1922 · Pius XI

Kościół tytularny: San Nicola in Carcere


text:
# Lisle (Nowy Jork)
Lisle – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Jork, w hrabstwie Broome.

title: Lisle (Nowy Jork)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Lisle
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Lisle
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Nowy Jork}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Broome|Broome]]
 |data założenia               = 1801
 |powierzchnia                 = 121,45
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          = 22,65
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-NY
 |współrzędne                  = 42°21′2″N 76°0′10″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Lisle''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Nowy Jork (stan)|Nowy Jork]], w hrabstwie [[Hrabstwo Broome|Broome]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Nowy Jork]]

title: Lisle

Stan: Nowy Jork

Hrabstwo: Broome


text:
# Julio Villarreal
Julio César Villarreal – piłkarz urugwajski, pomocnik.
Jako piłkarz klubu Liverpool Montevideo wziął udział w turnieju Copa América 1949, gdzie Urugwaj zajął szóste miejsce. Villarreal zagrał we wszystkich siedmiu meczach - z Ekwadorem, Boliwią, Paragwajem, Kolumbią, Brazylią, Peru i Chile.
W reprezentacji Urugwaju Villarreal grał tylko w 1949 roku podczas turnieju Copa América - rozegrał w niej łącznie 7 meczów i nie zdobył żadnej bramki.

title: Julio Villarreal

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Julio Villarreal
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Julio César Villarreal
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       = ! 19??–19?? ! [[Liverpool Montevideo]]
 |kariera reprezentacyjna = ! 1949 ! {{reprezentacja|URY|pn}} ! 7 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Julio César Villarreal''' – piłkarz [[urugwaj]]ski, pomocnik.

Jako piłkarz klubu [[Liverpool Montevideo]] wziął udział w turnieju [[Copa América 1949]], gdzie [[Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej mężczyzn|Urugwaj]] zajął szóste miejsce. Villarreal zagrał we wszystkich siedmiu meczach - z [[Reprezentacja Ekwadoru w piłce nożnej mężczyzn|Ekwadorem]], [[Reprezentacja Boliwii w piłce nożnej mężczyzn|Boliwią]], [[Reprezentacja Paragwaju w piłce nożnej mężczyzn|Paragwajem]], [[Reprezentacja Kolumbii w piłce nożnej mężczyzn|Kolumbią]], [[Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn|Brazylią]], [[Reprezentacja Peru w piłce nożnej mężczyzn|Peru]] i [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]].

W reprezentacji Urugwaju Villarreal grał tylko w [[1949]] roku podczas turnieju [[Copa América]] - rozegrał w niej łącznie 7 meczów i nie zdobył żadnej bramki<ref>[http://www.rsssf.com/miscellaneous/uru-recintlp.html Uruguay - Record International Players<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>.

== Bibliografia ==
* [[Andrzej Gowarzewski]], ''[[Encyklopedia piłkarska Fuji|Encyklopedia piłkarska FUJI]] (Tom 13): Copa America'', Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, {{ISBN|83-902751-2-0}}, str. 91-93

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Urugwaj 1949}}

{{SORTUJ:Villarreal, Julio}}
[[Kategoria:Reprezentanci Urugwaju w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Liverpool FC (Montevideo)]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 1949]]

title: · Julio Villarreal

Pełne imię i nazwisko: Julio César Villarreal

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Liverpool Montevideo

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Urugwaj · 7 · (0)


text:
# Pustkowie Lgockie
Pustkowie Lgockie – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Koziegłowy.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

title: Pustkowie Lgockie

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Pustkowie Lgockie
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = śląskie
 |powiat                 = [[Powiat myszkowski|myszkowski]]
 |gmina                  = [[Koziegłowy (gmina)|Koziegłowy]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 254
 |rok                    = 2008
 |strefa numeracyjna     = 34
 |kod pocztowy           = 42-350<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1067}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = SMY
 |SIMC                   = 0136188
 |kod mapy               = Koziegłowy (gmina)
 |współrzędne            = 50°33'17"N 19°15'15"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|113323|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Pustkowie Lgockie''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[powiat myszkowski|powiecie myszkowskim]], w [[Koziegłowy (gmina)|gminie Koziegłowy]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo częstochowskie|województwa częstochowskiego]].
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Koziegłowy}}

[[Kategoria:Koziegłowy (gmina)]]

title: Pustkowie Lgockie

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Powiat: myszkowski

Gmina: Koziegłowy

Tablice rejestracyjne: SMY


text:
# Polska Szkoła Podstawowa w Oldrzychowicach
Polska Szkoła Podstawowa w Oldrzychowicach – szkoła małoklasowa znajdująca się niedaleko Trzyńca. Od roku 2003 szkoła oldrzychowicka jest administracją Szkoły Podstawowej i Przedszkola u Trzyńcu.

## Ogólnie o szkole
W budynku znajdują się dwie klasy lekcyjne, klasopracownia komputerowa, sala gimnastyczna i świetlica szkolna. W budynku szkolnym mieści się również przedszkole. Szkoła posiada własną kuchnię i stołówkę, duży ogród i boisko. Nauka odbywa się w klasach łączonych, tzn. że w jednej klasie uczą się równolegle dzieci różnych roczników od 1 do 5.

## Historia szkolnictwa w Oldrzychowicach[1]
Pierwszy budynek powstał w Oldrzychowicach-Równi w roku 1782. Do szkoły uczęszczały dzieci z Oldrzychowic, Tyry i Łyżbic. Budynek był drewniany i spłonął. W roku 1869 przystąpiono do budowy murowanego budynku szkolnego, na tym samym miejscu co budynek z roku 1782. W 1870 poświęcono nowo zbudowaną ewangelicką szkołę ludową, dziś siedziba kościoła ewangelickiego.
Obywatele Wsi zakupili budynek, przerobili go na szkołę i w roku 1872 oddano go do użytku, tak powstała szkoła we Wsi. 18 sierpnia 1904 roku odbyło się położenie kamienia węgielnego pod nową dwuklasową szkołę we Wsi.
Wielka liczba dzieci wywoływała potrzebę wybudowania dalszego budynku szkolnego – w roku 1906 wybudowano trzyklasową szkołę w Równi. Dnia 31 października 1908 odbyło się poświęcenie nowej szkoły w Równi.
Ogromne zmiany w koncepcji nauczania oraz stale obniżająca się liczba uczniów w szkołach polskich były powodem do zamykania szkół małoklasowych w wielu gminach. W latach 1976 i 1977 zanikają szkoły w Tyrze, w Gutach i w Oldrzychowicach – Wsi, a szkoła w Równi staje się szkołą zbiorczą. Ta sytuacja trwa do dziś: od roku 1980 gmina Oldrzychowice zostaje częścią miasta Trzyńca, a od roku 2003 szkoła oldrzychowicka staje się częścią administracyjną szkoły trzynieckiej. Szkoła urzędowo już nie istnieje.

## Z historii Oldrzychowic
Wieś Oldrzychowice wzmiankowana jest już w roku 1305. Założona została prawdopodobnie w XII wieku, uzyskując nazwę swego założyciela Ulryka. Nazwa wsi Urlici villa / wieś Ulryka/ pojawiła się w spisie miejscowości śląskich zobowiązanych do płacenia dziesięcin biskupowi wrocławskiemu. O historii wsi traktuje również dokument z roku 1906, zamurowany w ścianę budynku szkolnego w Oldrzychowicach-Równi.

## Kierownicy i dyrektorzy szkoły w Oldrzychowicach – Równi[5]
- Jan Szczepański 1908 – 1937
- Paweł Pustówka 1937 – 1950
- Jan Macura 1950 – 1953
- Rudolf Harok 1953 – 1971
- Ryszard Szarowski 1971 – 1980
- Rudolf Harok 1980 – 1982
- Stanisława Rusnokowa 1982 – 1983
- Władysław Wałach 1983 – 2002
- mgr Tadeusz Szkucik od 1.1.2003 szkoła staje się częścią składową szkoły trzynieckiej
- mgr Anna Jeż

## Absolwenci szkoły
- Noemi Bocek

- Jan Milikowski[6] – nauczyciel i wydawca książek. Był właścicielem oficyn wydawniczych w Tarnowie, Stanisławowie i najwybitniejszej we Lwowie. Zabiegał u samego Mickiewicza o pozwolenie na wydanie Pana Tadeusza

- Jan Tacina[7] – folklorysta, zbieracz pieśni i tańców ludowych. Zebrał ponad 12 tysięcy pieśni, pochodzących dłównie z Cieszyńskiego

- Henryk Jasiczek[7] – wybitny pisarz

wikitext:
{{Szkoła infobox
 |nazwa              = Polska Szkoła Podstawowa w Oldrzychowicach
 |typ szkoły         = szkoła podstawowa
 |zdjęcie            = Szkoła Oldrzychowice 02.jpg
 |opis zdjęcia       = budynek szkoły
 |dewiza             =
 |państwo            = Czechy
 |miejscowość        = Oldrzychowice
 |adres              = Oldrzycowice 210, Trzyniec
 |data założenia     = 1906
 |data zamknięcia    =
 |patron             =
 |liczba uczniów     = 30
 |liczba nauczycieli = 5
 |dyrektor           = mgr Anna Jeż
 |wicedyrektorzy     = inż. Agnieszka Kulig
 |członkostwo        =
 |współrzędne        =
 |commons            =
 |www                =
}}
'''Polska Szkoła Podstawowa w Oldrzychowicach''' – szkoła małoklasowa znajdująca się niedaleko Trzyńca. Od roku 2003 szkoła oldrzychowicka jest administracją Szkoły Podstawowej i Przedszkola u Trzyńcu.

== Ogólnie o szkole ==
W budynku znajdują się dwie klasy lekcyjne, klasopracownia komputerowa, sala gimnastyczna i świetlica szkolna. W budynku szkolnym mieści się również przedszkole. Szkoła posiada własną kuchnię i stołówkę, duży ogród i boisko. Nauka odbywa się w klasach łączonych, tzn. że w jednej klasie uczą się równolegle dzieci różnych roczników od 1 do 5.

== Historia szkolnictwa w Oldrzychowicach<ref name=pzsoldrichovice>{{Cytuj |tytuł = Historia szkolnictwa w Oldrzychowicach do roku 2006 :: PZŠ Oldřichovice |data dostępu = 2021-11-09 |opublikowany = pzsoldrichovice.webnode.cz |url = https://pzsoldrichovice.webnode.cz/historia-szkolnictwa-w-oldrzychowicach-do-roku-2006/}}</ref> ==
Pierwszy budynek powstał w Oldrzychowicach-Równi w roku 1782. Do szkoły uczęszczały dzieci z Oldrzychowic, Tyry i Łyżbic. Budynek był drewniany i spłonął. W roku 1869 przystąpiono do budowy murowanego budynku szkolnego, na tym samym miejscu co budynek z roku 1782<ref name=zwrot-11>{{Cytuj |tytuł = Szkolnictwo na wystawie w Oldrzychowicach |data = 2016-11-09 |data dostępu = 2021-11-09 |opublikowany = zwrot.cz |url = https://zwrot.cz/2016/11/szkolnictwo-na-wystawie-w-oldrzychowicach/ |język = pl}}</ref>. W 1870 poświęcono nowo zbudowaną ewangelicką szkołę ludową, dziś siedziba kościoła ewangelickiego<ref>{{Cytuj |tytuł = Naše kořeny {{!}} oldrichovice.org |data dostępu = 2021-11-09 |url = https://www.oldrichovice.org/nase-koreny/ |język = cs}}</ref>.

Obywatele Wsi zakupili budynek, przerobili go na szkołę i w roku 1872 oddano go do użytku, tak powstała szkoła we Wsi. 18 sierpnia 1904 roku odbyło się położenie kamienia węgielnego pod nową dwuklasową szkołę we Wsi<ref name=zwrot-11 />.

Wielka liczba dzieci wywoływała potrzebę wybudowania dalszego budynku szkolnego – w roku 1906 wybudowano trzyklasową szkołę w Równi. Dnia 31 października 1908 odbyło się poświęcenie nowej szkoły w Równi<ref name=pzsoldrichovice />.

Ogromne zmiany w koncepcji nauczania oraz stale obniżająca się liczba uczniów w szkołach polskich były powodem do zamykania szkół małoklasowych w wielu gminach. W latach 1976 i 1977 zanikają szkoły w Tyrze, w Gutach i w Oldrzychowicach – Wsi, a szkoła w Równi staje się szkołą zbiorczą. Ta sytuacja trwa do dziś: od roku 1980 gmina Oldrzychowice zostaje częścią miasta Trzyńca, a od roku 2003 szkoła oldrzychowicka staje się częścią administracyjną szkoły trzynieckiej<ref>{{Cytuj |tytuł = O szkole :: PZŠ Oldřichovice |data dostępu = 2021-11-09 |opublikowany = pzsoldrichovice.webnode.cz |url = https://pzsoldrichovice.webnode.cz/o-szkole/}}</ref>. Szkoła urzędowo już nie istnieje.
[[Plik:Szkoła Oldrzychowice 01.jpg|mały|239x239px|Szkoła z boku]]

== Z historii Oldrzychowic ==
Wieś Oldrzychowice wzmiankowana jest już w roku 1305. Założona została prawdopodobnie w XII wieku, uzyskując nazwę swego założyciela Ulryka<ref name=pzsoldrichovice />. Nazwa wsi Urlici villa / wieś Ulryka/ pojawiła się w spisie miejscowości śląskich zobowiązanych do płacenia dziesięcin biskupowi wrocławskiemu. O historii wsi traktuje również dokument z roku 1906, zamurowany w ścianę budynku szkolnego w Oldrzychowicach-Równi.

== Kierownicy i dyrektorzy szkoły w Oldrzychowicach – Równi<ref>{{Cytuj |tytuł = Dyrektorzy i nauczyciele :: PZŠ Oldřichovice |data dostępu = 2022-01-12 |opublikowany = pzsoldrichovice.webnode.cz |url = https://pzsoldrichovice.webnode.cz/dyrektorzy-i-nauczyciele/}}</ref> ==
* '''Jan Szczepański''' 1908 – 1937
* '''Paweł Pustówka''' 1937 – 1950
* '''Jan Macura''' 1950 – 1953
* '''Rudolf Harok''' 1953 – 1971
* '''Ryszard Szarowski''' 1971 – 1980
* '''Rudolf Harok''' 1980 – 1982
* '''Stanisława Rusnokowa''' 1982 – 1983
* '''Władysław Wałach''' 1983 – 2002
* '''mgr Tadeusz Szkucik''' od 1.1.2003 szkoła staje się częścią składową szkoły trzynieckiej
* '''mgr Anna Jeż'''

== Absolwenci szkoły ==
* Noemi Bocek

* [[Jan Milikowski]]<ref>{{Cytuj |autor = Michael |tytuł = Przodkowie z Cieszyna: Jan Milikowski (1782-1866) |data = poniedziałek, 9 marca 2020 |data dostępu = 2021-11-06 |opublikowany = Przodkowie z Cieszyna |url = https://przodkowiezcieszyna.blogspot.com/2020/03/jan-milikowski-1782-1866.html}}</ref> – nauczyciel i wydawca książek. Był właścicielem oficyn wydawniczych w Tarnowie, Stanisławowie i najwybitniejszej we Lwowie. Zabiegał u samego Mickiewicza o pozwolenie na wydanie Pana Tadeusza

* [[Jan Tacina]]<ref name=zwrot-10>{{Cytuj |tytuł = Byl odhalen památník Jasiczka a Taciny |data = 2018-10-28 |data dostępu = 2021-11-06 |opublikowany = zwrot.cz |url = https://cs.zwrot.cz/2018/10/byl-odhalen-pamatnik-jasiczka-a-taciny/ |język = cs-CZ}}</ref> – folklorysta, zbieracz pieśni i tańców ludowych. Zebrał ponad 12 tysięcy pieśni, pochodzących dłównie z Cieszyńskiego

* [[Henryk Jasiczek]]<ref name=zwrot-10 /> – wybitny pisarz

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* https://pzsoldrichovice.webnode.cz/
* https://przedszkolechmurka.wixsite.com/oldrzychowice
* https://www.pzstrinec.cz/
* https://www.oldrichovice.org/nase-koreny/

[[Kategoria:Trzyniec]]

Państwo: Czechy

Miejscowość: Oldrzychowice

Adres: Oldrzycowice 210, Trzyniec

Dyrektor: mgr Anna Jeż

Wicedyrektorzy: inż. Agnieszka Kulig


text:
# Ławeczka Bolesława Szabelskiego
Ławeczka Bolesława Szabelskiego – ławka pomnikowa dedykowana kompozytorowi Bolesławowi Szabelskiemu w katowickiej dzielnicy Ligota-Panewniki, odsłonięta 6 października 2019 roku.

## Historia
Bolesław Szabelski mieszkał w katowickiej Ligocie, przy ulicy Wileńskiej 21 w latach 1945–1956. Władze Katowic nadały skwerowi przy skrzyżowaniu ulic Piotrowickiej i Panewnickiej imię kompozytora w 2010 roku. W 2018 roku do budżetu obywatelskiego został zgłoszony projekt ustawienia ławki pomnikowej dedykowanej Szabelskiemu. Autorem rzeźby jest Bogumił Burzyński. Ławeczkę odsłonięto 6 października 2019 roku. Pozostałe ławki na skwerze posiadają tabliczki dedykacyjne z nazwiskami osób ze świata muzyki, związanych z katowicką Ligotą: Karol Stryja, Ansgary Malina, Karol Szafranek, Antoni Szafranek, Napoleon Siess.
Ławkę Szabelskiego zdobi jego popiersie. Wykonano ją w marmurze i brązie.
- Popiersie w brązie

title: Ławeczka Bolesława Szabelskiego

wikitext:
{{Pomnik infobox
 |nazwa                 = Ławeczka Bolesława Szabelskiego
w Katowicach
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = 2022-07 Katowice - Ligota-Panewniki 055.jpg
 |opis grafiki          = Ławeczka w 2022 roku
 |alt grafiki           =
 |państwo               = PL-SL
 |miejscowość           = [[Katowice]]
 |miejsce               = skwer B. Szabelskiego
 |typ pomnika           = ławka pomnikowa
 |styl architektoniczny =
 |projektant            = [[Bogumił Burzyński]]
 |fundator              = społeczeństwo Katowic
 |materiał              = [[marmur]], [[Brązy|brąz]]
 |całkowita wysokość    =
 |data budowy           =
 |data odsłonięcia      = 6 października 2019
 |ważniejsze przebudowy =
 |data likwidacji       =
 |kod mapy              = Katowice
 |współrzędne           = 50.225709862436304 18.96971112672229
 |opis miejsca          = Ławeczka Bolesława Szabelskiego
 |commons               = Category:Bolesław Szabelski's bench
}}
'''Ławeczka Bolesława Szabelskiego''' – ławka pomnikowa dedykowana kompozytorowi [[Bolesław Szabelski|Bolesławowi Szabelskiemu]] w katowickiej dzielnicy [[Ligota-Panewniki]], odsłonięta 6 października 2019 roku.

== Historia ==
Bolesław Szabelski mieszkał w katowickiej [[Ligota (Katowice)|Ligocie]], przy ulicy Wileńskiej 21 w latach 1945–1956. Władze Katowic nadały skwerowi przy skrzyżowaniu ulic [[Ulica Piotrowicka w Katowicach|Piotrowickiej]] i [[Ulica Panewnicka w Katowicach|Panewnickiej]] imię kompozytora w 2010 roku. W 2018 roku do budżetu obywatelskiego został zgłoszony projekt ustawienia ławki pomnikowej dedykowanej Szabelskiemu. Autorem rzeźby jest [[Bogumił Burzyński]]. Ławeczkę odsłonięto 6 października 2019 roku. Pozostałe ławki na skwerze posiadają tabliczki dedykacyjne z nazwiskami osób ze świata muzyki, związanych z katowicką Ligotą: [[Karol Stryja]], [[Ansgary Malina]], [[Karol Szafranek]], [[Antoni Szafranek]], [[Napoleon Siess]]<ref name="p1">{{Cytuj stronę |url =http://www.dawnaligota.pl/laweczka-boleslawa-szabelskiego/ |tytuł =Ławeczka Bolesława Szabelskiego |autor = |opublikowany =dawnaligota.pl |data =2021-04-22 |język = |data dostępu = 2023-09-30}}</ref><ref name="p2">{{Cytuj stronę |url = https://dziennikzachodni.pl/w-niedziele-610-w-katowicach-zostanie-odslonieta-laweczka-boleslawa-szabelskiego-zdjecia/ar/c1-14475947|tytuł =W niedzielę 6.10 w Katowicach zostanie odsłonięta Ławeczka Bolesława Szabelskiego |autor = |opublikowany =dziennikzachodni.pl |data =2019-10-04 |język = |data dostępu = 2023-09-30}}</ref>.

Ławkę Szabelskiego zdobi jego [[popiersie]]. Wykonano ją w [[marmur]]ze i [[Brązy|brązie]]<ref name="p1" /><ref name="p2" />.

<gallery>
Plik:Bolesław Szabelski bench Katowice Ligota Poland 01.jpg|Popiersie w brązie
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Pomniki w Katowicach}}
{{Ławki pomnikowe w Polsce}}

[[Kategoria:Pomniki w Katowicach|Katowice]]
[[Kategoria:Pomniki osób w Polsce]]
[[Kategoria:Ławeczki pomnikowe w Polsce|Katowice]]
[[Kategoria:Pomniki w Polsce odsłonięte w 2019]]

title: Ławeczka Bolesława Szabelskiego · w Katowicach

Miejscowość: Katowice

Miejsce: skwer B. Szabelskiego

Typ obiektu: ławka pomnikowa

Projektant: Bogumił Burzyński

Fundator: społeczeństwo Katowic

Materiał: marmur, brąz

Data odsłonięcia: 6 października 2019


text:
# Hasse Borg
Hasse Borg (ur. 4 sierpnia 1953 w Örebro) – szwedzki piłkarz występujący na pozycji obrońcy.

## Kariera klubowa
Borg karierę seniorską rozpoczynał w 1973 roku w klubie BK Forward. W 1974 trafił do Örebro SK. W 1977 roku został graczem niemieckiego Eintrachtu Brunszwik. W Bundeslidze zadebiutował 6 sierpnia 1977 w przegranym 1:2 meczu z 1. FC Kaiserslautern. 10 grudnia 1977 w wygranym 3:1 spotkaniu z 1. FC Kaiserslautern strzelił pierwszego gola w trakcie gry w Bundeslidze. W 1980 roku spadł z klubem do 2. Bundesligi, ale po roku powrócił z Eintrachtem do Bundesligi. Grał w nim do końca sezonu 1982/1983. W sumie rozegrał tam 172 ligowe spotkania i zdobył 9 bramek.
W 1983 roku powrócił do Szwecji. Podpisał tam kontrakt z zespołem Malmö FF. Spędził tam 6 lat. W tym czasie zdobył z klubem dwa mistrzostwa Szwecji oraz dwa Puchary Szwecji.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Szwecji Borg zadebiutował 28 lutego 1976 w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z Tunezją. W 1978 roku został powołany do kadry na Mistrzostwa Świata. Zagrał na nich we wszystkich trzech meczach swojej drużyny - z Brazylią (1:1), Austrią (0:1) i Hiszpanią (0:1). Z tamtego turnieju Szwedzi odpadli po fazie grupowej. W latach 1976–1985 w drużynie narodowej rozegrał w sumie 49 spotkań i zdobył 4 bramki.

title: Hasse Borg

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Hasse Borg
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[4 sierpnia]] [[1953]]
 |miejsce urodzenia       = [[Örebro]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 185 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1973      ! [[BK Forward]]          !   ? !  ?
! 1974–1976 ! [[Örebro SK]]           !  77 !  6
! 1977–1983 ! [[Eintracht Brunszwik]] ! 172 !  9
! 1983–1988 ! [[Malmö FF]]            !  92 ! 10
 |kariera reprezentacyjna = ! 1976–1985 ! {{reprezentacja|SWE|pn}} ! 49 ! 4
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Hasse Borg''' (ur. [[4 sierpnia]] [[1953]] w [[Örebro]]) – [[Szwecja|szwedzki]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]].

== Kariera klubowa ==
Borg karierę seniorską rozpoczynał w 1973 roku w klubie [[BK Forward]]. W 1974 trafił do [[Örebro SK]]. W 1977 roku został graczem [[Niemcy|niemieckiego]] [[Eintracht Brunszwik|Eintrachtu Brunszwik]]. W [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundeslidze]] zadebiutował 6 sierpnia 1977 w przegranym 1:2 meczu z [[1. FC Kaiserslautern]]. 10 grudnia 1977 w wygranym 3:1 spotkaniu z 1. FC Kaiserslautern strzelił pierwszego gola w trakcie gry w Bundeslidze. W 1980 roku spadł z klubem do [[2. Fußball-Bundesliga|2. Bundesligi]], ale po roku powrócił z Eintrachtem do Bundesligi. Grał w nim do końca sezonu [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (1982/1983)|1982/1983]]. W sumie rozegrał tam 172 ligowe spotkania i zdobył 9 bramek.

W 1983 roku powrócił do Szwecji. Podpisał tam kontrakt z zespołem [[Malmö FF]]. Spędził tam 6 lat. W tym czasie zdobył z klubem dwa mistrzostwa Szwecji oraz dwa [[Puchar Szwecji w piłce nożnej|Puchary Szwecji]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Szwecji]] Borg zadebiutował 28 lutego 1976 w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z [[Reprezentacja Tunezji w piłce nożnej mężczyzn|Tunezją]]. W 1978 roku został powołany do kadry na [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1978|Mistrzostwa Świata]]. Zagrał na nich we wszystkich trzech meczach swojej drużyny - z [[Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn|Brazylią]] (1:1), [[Reprezentacja Austrii w piłce nożnej mężczyzn|Austrią]] (0:1) i [[reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej mężczyzn|Hiszpanią]] (0:1). Z tamtego turnieju Szwedzi odpadli po fazie grupowej. W latach 1976–1985 w drużynie narodowej rozegrał w sumie 49 spotkań i zdobył 4 bramki.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|19153}}

{{Szwecja 1978}}

{{SORTUJ:Borg, Hasse}}
[[Kategoria:Reprezentanci Szwecji w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Örebro SK]]
[[Kategoria:Piłkarze Eintrachtu Brunszwik]]
[[Kategoria:Piłkarze Malmö FF]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1978]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Örebro]]

title: · Hasse Borg

Data i miejsce urodzenia: 4 sierpnia 1953 · Örebro

Pozycja: obrońca

title: Kariera seniorska

BK Forward · ? · (?)

Örebro SK · 77 · (6)

Eintracht Brunszwik · 172 · (9)

Malmö FF · 92 · (10)

title: Kariera reprezentacyjna

Szwecja · 49 · (4)


text:
# Navatejares
Navatejares – gmina w Hiszpanii, w prowincji Ávila, w Kastylii i León, o powierzchni 11,08 km². W 2011 roku gmina liczyła 61 mieszkańców.

title: Navatejares

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Navatejares
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Navatejares
 |państwo                      = ESP
 |1. jednostka administracyjna = [[Kastylia i León]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Ávila (prowincja)|Ávila]]
 |powierzchnia                 = 11,08{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 61{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 5,51
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kastylia i León
 |współrzędne                  = 40°20′7″N 5°31′55″W
 |commons                      = Category:Navatejares
 |www                          = http://www.navatejares.es/
}}
'''Navatejares''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Ávila (prowincja)|Ávila]], w [[Kastylia i León|Kastylii i León]], o powierzchni 11,08 km²{{r|ssweb}}. W 2011 roku gmina liczyła 61 mieszkańców{{r|ssweb}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/1975 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Prowincja Ávila}}

{{DEFAULTSORT:Navatejares}}
[[Kategoria:Gminy w prowincji Ávila]]

title: Navatejares

Herb: Flaga

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Kastylia i León

Prowincja: Ávila

Zarządzający: Sofía García García↗


text:
# Wisławy Szymborskiej dary przyjaźni i dowcipu
Wisławy Szymborskiej dary przyjaźni i dowcipu. Teksty i wyklejanki poetki z kolekcji Ryszarda Matuszewskiego – publikacja biograficzno-albumowa, wydana przez Oficynę Wydawniczą „AURIGA” w listopadzie 2008 r. w nakładzie 4000 egzemplarzy.
Składa się z reprodukcji widokówek – kolaży, wykonanych przez Wisławę Szymborską, adresowanych do Ryszarda Matuszewskiego (1914-2010) – krytyka literackiego, znawcy polskiej literatury współczesnej, autora wielu podręczników i opracowań z tej dziedziny oraz jego żony, Ireny Szymańskiej-Matuszewskiej (1921-1999), edytora i wydawcy, których łączyła z Szymborską wieloletnia przyjaźń. Do każdej kartki dołączony jest komentarz autora książki.
Pomysł wydania książki zrodził się już w połowie lat 90. XX w. Moment, w którym po raz pierwszy zaświtała mi myśl upublicznienia owych darów przyjaźni i dowcipu Wisławy, okazał się najbardziej niefortunny. Był to bowiem moment największego, choć skądinąd wspaniałego kataklizmu w jej życiu, a mianowicie moment, gdy jej twórczość poetycka uwieńczona została Nagrodą Nobla. Ci co poetkę znają, pamiętają, jaki to był piorun, uderzający w jej starannie pielęgnowaną prywatność i kameralność... – napisał Matuszewski w publikacji.
Wisławę Szymborską autor książki poznał w domu literatów „Astoria” w Zakopanem, w marcu 1956 r. Pierwsza reprodukowana pocztówka-wyklejanka zawiera życzenia świąteczne poetki na Nowy Rok 1969. Na niektórych znajdują się także dopiski związanego z Szymborską krakowskiego pisarza Kornela Filipowicza (1913-1990).
Książkę dopełniają wspólne i osobne fotografie Wisławy Szymborskiej i Ryszarda Matuszewskiego, z różnych okresów życia oraz biogramy osób, których dotyczy korespondencja (poza autorką i adresatami m.in. Julii Hartwig, Jana Kotta, Artura Międzyrzeckiego, Ewy Lipskiej, czy Tadeusza Konwickiego).
Patronat honorowy nad wydaniem objął Polski PEN Club. Dochód ze sprzedaży książki zasili w całości konto Polskiej Akcji Humanitarnej.

## Dane bibliograficzne
- Autor: Ryszard Matuszewski; kolaże, listy i dedykacje: Wisława Szymborska
- Projekt i opracowanie graficzne: Krystyna Urbanowicz-Dudek
- Redakcja: Ewa Pękala, Janusz Fogler
- Zdjęcia: Ryszard Matuszewski, Mariusz Kubik oraz ze zbiorów Ryszarda Matuszewskiego
- Data wydania: listopad 2008
- Wydawca: Oficyna Wydawnicza „AURIGA”
- Miejsce wydania: Warszawa
- Suma stron: 106
- ISBN 978-83-922635-8-6.

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Wisławy Szymborskiej dary przyjaźni i dowcipu
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           = Ryszard Matuszewski Nov 09 2008 Fot Mariusz Kubik 03.JPG
 |opis grafiki      = [[Ryszard Matuszewski (literat)|Ryszard Matuszewski]]
(z egzemplarzem swojej książki)
([[Warszawa]] 2008)
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Ryszard Matuszewski (literat)|Ryszard Matuszewski]]
 |tematyka          = [[biografia|biograficzna]]
 |typ utworu        =
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Polska]]
 |język             = [[język polski|polski]]
 |data wydania      = listopad 2008
 |wydawca           = Oficyna Wydawnicza „AURIGA”
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''''Wisławy Szymborskiej dary przyjaźni i dowcipu. Teksty i wyklejanki poetki z kolekcji Ryszarda Matuszewskiego''''' – publikacja biograficzno-albumowa, wydana przez Oficynę Wydawniczą „AURIGA” w listopadzie 2008 r. w nakładzie 4000 egzemplarzy.

Składa się z reprodukcji widokówek – kolaży, wykonanych przez [[Wisława Szymborska|Wisławę Szymborską]], adresowanych do [[Ryszard Matuszewski (literat)|Ryszarda Matuszewskiego]] (1914-2010) – krytyka literackiego, znawcy polskiej literatury współczesnej, autora wielu podręczników i opracowań z tej dziedziny oraz jego żony, [[Irena Szymańska|Ireny Szymańskiej-Matuszewskiej]] (1921-1999), edytora i wydawcy, których łączyła z Szymborską wieloletnia przyjaźń. Do każdej kartki dołączony jest komentarz autora książki.
[[Plik:Szymanska Baranowska Matuszewski Szymborska 1996.jpg|thumb|left|250px|[[Irena Szymańska]], [[Małgorzata Baranowska]], [[Ryszard Matuszewski (literat)|Ryszard Matuszewski]], [[Wisława Szymborska]] – [[PEN International|Polski PEN Club]], [[Warszawa]], 30 września 1996 r.]]

Pomysł wydania książki zrodził się już w połowie lat 90. XX w. ''Moment, w którym po raz pierwszy zaświtała mi myśl upublicznienia owych darów przyjaźni i dowcipu Wisławy, okazał się najbardziej niefortunny. Był to bowiem moment największego, choć skądinąd wspaniałego kataklizmu w jej życiu, a mianowicie moment, gdy jej twórczość poetycka uwieńczona została Nagrodą Nobla. Ci co poetkę znają, pamiętają, jaki to był piorun, uderzający w jej starannie pielęgnowaną prywatność i kameralność...'' – napisał Matuszewski w publikacji.

Wisławę Szymborską autor książki poznał w domu literatów „Astoria” w [[Zakopane]]m, w marcu 1956 r. Pierwsza reprodukowana pocztówka-wyklejanka zawiera życzenia świąteczne poetki na Nowy Rok 1969. Na niektórych znajdują się także dopiski związanego z Szymborską krakowskiego pisarza [[Kornel Filipowicz|Kornela Filipowicza]] (1913-1990).

Książkę dopełniają wspólne i osobne fotografie Wisławy Szymborskiej i Ryszarda Matuszewskiego, z różnych okresów życia oraz biogramy osób, których dotyczy korespondencja (poza autorką i adresatami m.in. [[Julia Hartwig|Julii Hartwig]], [[Jan Kott|Jana Kotta]], [[Artur Międzyrzecki|Artura Międzyrzeckiego]], [[Ewa Lipska|Ewy Lipskiej]], czy [[Tadeusz Konwicki|Tadeusza Konwickiego]]).

Patronat honorowy nad wydaniem objął [[PEN International|Polski PEN Club]]. Dochód ze sprzedaży książki zasili w całości konto [[Polska Akcja Humanitarna|Polskiej Akcji Humanitarnej]].

== Dane bibliograficzne ==
* Autor: [[Ryszard Matuszewski (literat)|Ryszard Matuszewski]]; kolaże, listy i dedykacje: [[Wisława Szymborska]]
* Projekt i opracowanie graficzne: Krystyna Urbanowicz-Dudek
* Redakcja: Ewa Pękala, Janusz Fogler
* Zdjęcia: Ryszard Matuszewski, Mariusz Kubik oraz ze zbiorów Ryszarda Matuszewskiego
* Data wydania: listopad 2008
* Wydawca: Oficyna Wydawnicza „AURIGA”
* Miejsce wydania: Warszawa
* Suma stron: 106
* {{ISBN|978-83-922635-8-6}}.

{{Wisława Szymborska}}

[[Kategoria:Wisława Szymborska]]
[[Kategoria:Polskie współczesne utwory literackie]]
[[Kategoria:Polskie utwory biograficzne]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 2008]]

Autor: Ryszard Matuszewski

Tematyka: biograficzna

Miejsce wydania: Polska

Język: polski

Data wydania: listopad 2008

Wydawca: Oficyna Wydawnicza „AURIGA”