text:
# Pistolet Mauser C96
Mauser C96 – pistolet opracowany w zakładach Mausera, pierwszy udany typ pistoletu samopowtarzalnego. Pistolet był produkowany w Niemczech w latach 1896–1939, a także w innych krajach (Chiny, Hiszpania), często bez licencji od producenta. Łącznie wyprodukowano ponad milion pistoletów tego typu. Pistolet działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy i zasilany był z niewymiennego magazynka, umieszczonego przed spustem, w podstawowej wersji pistoletu mieszczącego 10 nabojów kalibru 7,63 mm, który nadawał broni charakterystyczny wygląd.

## Historia powstania
Projekt pistoletu Mauser C96 został opracowany w 1893 roku przez pracowników fabryki Mausera braci: Fidela, Friedricha, oraz Josefa Feederle, z których Fidel był dyrektorem działu konstrukcyjnego fabryki. Swój pistolet zaprojektowali oni z własnej inicjatywy, bez wiedzy pracodawcy. Kiedy Paul Mauser dowiedział się w 1894 roku o istnieniu zaawansowanego projektu pistoletu samopowtarzalnego, zlecił dalsze prace już oficjalnie siłami fabryki. Pierwsze próbne strzelania prototypu pistoletu miały miejsce 15 marca 1895. 11 grudnia 1895 Mauser opatentował pistolet w Niemczech, a następnie w innych krajach. Prototypowe pistolety strzelały nabojem 7,65 mm Borchardta, ale wkrótce Mauser opracował ulepszony nabój 7,63 mm Mauser, różniący się nieco wymiarami i zwiększonym ładunkiem prochowym.
Pistolet jest uznawany za pierwszy udany typ pistoletu samopowtarzalnego. Mimo umieszczenia magazynka przed rękojeścią, co skutkowało tym, że broń była „ciężka na lufę”, a także mimo wysokiej masy i małej poręczności, Mauser C96 znany był jako broń o bardzo wysokiej celności i niezawodności, rzadko ulegająca zacięciom. Stosowana amunicja 7,63 mm miała bardzo dużą energię i przebijalność, jak na naboje pistoletowe. Teoretycznie możliwe było strzelanie na odległości aż do 1000 metrów, do jakiej wyskalowany był celownik, aczkolwiek celność na takim dystansie była niewielka, a przy strzelaniu na odległość powyżej 50 m należało stosować dołączaną drewnianą kolbę, stanowiącą zarazem kaburę pistoletu. Mało praktyczny był sposób ładowania pistoletu, z łódki (podobnie, jak karabinów powtarzalnych), aczkolwiek magazynki wymienne rozpowszechniły się dopiero w pistoletach skonstruowanych później. Mimo zalet magazynków wymiennych, Mauser C96 praktycznie do końca produkcji w Niemczech pozostał z magazynkiem niewymiennym. Zaletą takiego układu była jednak duża pojemność magazynka, większa o 2–4 niż we wczesnych pistoletach z magazynkami wymiennymi. Ujemną cechą było, typowe dla konstrukcji tego okresu, skomplikowanie i materiałochłonność w produkcji, a co za tym idzie, wysoka cena. Mimo to, broń odniosła duży sukces komercyjny i pozostała długo w produkcji, nawet mimo pojawienia się nowszych pistoletów. Ze względu na kształt chwytu, nazywano go w krajach anglosaskich Broomhandle (kij od szczotki).
W 1896 roku trwały przygotowania do uruchomienia produkcji i dalsze doskonalenie licznych prototypów broni, które jednak nie zmieniły się znacząco w stosunku do pierwszego prototypu. Zauważalną zmianą była zmiana kształtu zakończenia kurka, z ostrogi na okrągły. 20 sierpnia 1896 pistolet został zaprezentowany na strzelnicy cesarzowi Wilhelmowi II. Od września tego roku produkowane partie przedseryjne broni, różniące się detalami (numery seryjne z zakresu ok. 90–360). Najistotniejszą zmianą wprowadzoną w tym okresie było zastąpienie jednego zaczepu ryglującego zamek przez dwa zaczepy. Stałe przyrządy celownicze zostały zastąpione przez regulowaną szczerbinkę. Swoją dojrzałą formę broń uzyskała od pistoletu nr 360, po czym od kwietnia 1897 ruszyła produkcja seryjna.

## Wersje
W toku rozwoju, powstało bardzo wiele wersji tej broni, różniących się szczegółami oraz długością lufy. Większość wersji używała amunicji 7,63 × 25 mm Mauser, ale powstały także odmiany na eksportową amunicję 9 mm Mauser oraz amunicję 9 × 19 mm Parabellum, a w Chinach wyprodukowano odmianę używającą amunicji .45 ACP. Większość wersji miała odłączaną drewnianą kolbę, która służyła także jako kabura. Typowe wersje miały magazynek 10–nabojowy. Na samym początku produkcji (do 1898) wyprodukowano małą liczbę pistoletów z dłuższym magazynkiem 20–nabojowym, lecz wersja ta nie zyskała popularności. Produkowano także mniejsze serie pistoletów z krótszym magazynkiem 6–nabojowym.
Pierwszy model pistoletu ze standardowym magazynkiem 10–nabojowym miał lufę długości 140 mm. Zakończenie kurka było wykonane w postaci pełnego krążka z ząbkowaniem na obwodzie w tylnej części i z koncentrycznymi zmniejszającymi się kręgami po bokach. Istniała ponadto wersja z krótszą lufą 89 mm i stałymi przyrządami celowniczymi, znana jako „model oficerski”. Produkowano także w 1897 pistolety z magazynkiem 6–nabojowym i lufą 121 mm.
W latach 1898–1898 wprowadzono nowy wzór kurka, zakończonego dużym pierścieniem. Następnie, około 1903 został on zastąpiony przez ostateczny wzór kurka, z małym pierścieniem.
Istniała wersja z odłączanym magazynkiem samoczynna, jak np. M1932/M712, która mogła być używana jak mały pistolet maszynowy. Broń ta w wersji 7,63 posiada względnie długą lufę, przez co cechuje się doskonałym wykorzystaniem ładunku miotającego pocisku, co skutkuje bardzo dużą siłą przebicia pełnopłaszczowego pocisku.
W czasie I wojny światowej, w latach 1916–1918 na zamówienie niemieckiej armii wyprodukowano 150 tys. pistoletów na amunicję 9 mm Parabellum. Ta wersja była znana jako „czerwona dziewiątka” z racji dużej cyfry „9” wyciętej i wymalowanej na czerwono na rękojeści pistoletu w celu łatwego odróżnienia ich od wersji na amunicję 7,63 mm.

## Użytkownicy
Mauser C96 był komercyjnie dostępny w wielu krajach świata i używany był w wielu armiach. Był to ulubiony pistolet Winstona Churchilla, używał go w czasie bitwy pod Omdurmanem i II wojny burskiej. Pistolet ten był używany w czasie wielu wojen kolonialnych, w I wojnie światowej, w hiszpańskiej wojnie domowej czy w wojnie o Chaco. Znaczna część egzemplarzy została sprzedana do Rosji w czasie rewolucji, gdzie były znane jako „Bolo” Mauser (Bolo to skrót od „Bolszewik”) lub „Komisarz”. Pistolety te, zarówno wersje oficjalne, jak i lokalne „podróbki”, używane były w Chinach w czasie wojny chińsko-japońskiej, gdzie otrzymały przezwisko „armata w pudełku” (盒子炮) z powodu drewnianej kolby („pudełka”). Mauser C96 był tam podstawowym typem broni krótkiej. Zdarzało się, że całe oddziały(szczególnie z elitarnych szturmowych jednostek) używały tych pistoletów (w wersji z drewnianą kaburo-kolbą).
W latach 1915–1917 Austro-Węgry zakupiły 50 tys. C96, które zostały włączone na wyposażenie ich sił zbrojnych. Niektóre z zakupionych egzemplarzy zostały przekonwertowane na amunicję 8,1 × 27 mm (od rewolwerów Rast & Gasser M1898).
Pomimo znacznej popularności pistolet ten nie został nigdzie poza Chinami przyjęty jako podstawowa broń boczna.
Z takiego pistoletu Włado Czernozemski zastrzelił w 1934 w Marsylii króla Jugosławii Aleksandra I Karadziordziewicia.
Pistolet Mauser C96 nie był przyjęty w Wojsku Polskim jako broń etatowa, lecz pewna ich liczba była używana przez oficerów w okresie międzywojennym, do czasu wprowadzenia pistoletu Vis. Spotykane były następnie w partyzantce, częściej w formowanych w ZSRR oddziałach ludowego Wojska Polskiego. Wkrótce po wojnie w niewielkiej liczbie egzemplarzy używane były przez milicję.

## Opis
Pistolet Mauser C96 działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, strzelał z zamka zamkniętego. Zasilany był z niewymiennego magazynka, umieszczonego przed spustem, ładowanego od góry za pomocą łódki, po odciągnięciu zamka. W podstawowej wersji magazynek był dwurzędowy i mieścił 10 nabojów. Lufa, wykonana z jednego kawałka stali, połączona była w tylnej części z komorą zamkową, wewnątrz której poruszał się zamek. Pod zamkiem był umieszczony wahliwy blok ryglujący, z dwoma zaczepami na górnej powierzchni, które wchodziły w wycięcia zamka. Zamek miał na końcu uchwyty po obu stronach do odciągania.
Po zwolnieniu spustu, napięty kurek zbijał iglicę, powodując strzał. Po strzale lufa z zamkiem cofała się o 2,4 mm, po czym odryglowany zamek cofał się dalej, wysuwając się do tyłu z komory zamkowej i napinając przy tym kurek. Następnie zamek powracał, wybierając nabój z magazynka i wprowadzając go do komory nabojowej. Na końcu cyklu lufa z zamkiem przesuwała się do przodu i następowało zaryglowanie zamka. Po wystrzeleniu wszystkich nabojów, zamek pozostawał w tylnym położeniu.
Wczesne pistolety miały bezpiecznik unieruchamiający kurek w postaci dźwigni, która należało przesunąć w dół w celu zabezpieczenia. Od około 1912 wprowadzono nowy typ bezpiecznika, którego dźwignię należało przesunąć do góry w celu zabezpieczenia broni.

## Odniesienia w kulturze
Współcześnie pistolet Mauser C96 pojawia się w licznych filmach i grach komputerowych np. stanowiąc broń osobistą głównego bohatera serialu Czterej pancerni i pies (Jana Kosa), w westernie Joe Kidd (używany przez tytułowego bohatera granego przez Clinta Eastwooda), czy w serii filmów science fiction Star Wars, gdzie jest bronią Hana Solo jako blaster DL-44 (pomalowany na czarno z kilkoma dodatkami mającymi nadać mu futurystyczny wygląd). Można go też zaobserwować w serii komiksów „Durango” gdzie tytułowy Durango jest właścicielem tej broni. Pistolet ten stał się bohaterem wiersza Włodzimierza Majakowskiego z 1918 „Lewą Marsz”.

title: Pistolet Mauser C96

wikitext:
{{Broń palna infobox
 |nazwa                        = Mauser C96
 |grafika                      = Mauser C96 7,63 (6971794467).jpg
 |opis grafiki                 = Mauser C96 (wersja 7,63 mm)
 |alt grafiki                  =
 |państwo                      = DEU
 |wariant flagi                = 1871
 |projektant                   =
 |producent                    = [[Mauser-Werke Oberndorf Waffensysteme GmbH|Mauser]]
 |rodzaj                       = [[pistolet samopowtarzalny]]
 |zasada działania             =
 |obsługa                      =
 |prototypy                    = 1895
 |produkcja seryjna            = 1896–1939
 |wyprodukowano                = ponad 1 000 000 szt.
 |kaliber                      = 7,63 mm
 |liczba luf                   =
 |nabój                        = [[Nabój 7,63 x 25 mm Mauser|7.63 × 25 mm]]
 |zasilanie                    =
 |magazynek                    = 10 (rzadko 6 lub 20) nabojów
 |taśma nabojowa               =
 |długość                      = 296 mm<ref name="tysiąc">{{Cytuj książkę |nazwisko = Schultz |imię = Walter |tytuł = 1000 ręcznej broni palnej |strony = 263}}</ref>
 |wysokość                     =
 |szerokość                    =
 |długość lufy                 = 140 mm
 |długość linii celowniczej    =
 |masa broni                   = 1,1 kg
 |masa karabinu właściwego     =
 |masa podstawy                =
 |masa lufy                    =
 |masa wyposażenia             =
 |Vo                           =
 |Eo                           =
 |masa pocisku                 =
 |szybkostrzelność teoretyczna =
 |szybkostrzelność praktyczna  =
 |zasięg maksymalny            =
 |zasięg skuteczny             = 200 m
 |przebijalność pancerza       =
 |siła spustu                  =
 |platformy strzeleckie        =
 |użytkownicy                  =
 |odmiany broni                =
 |commons                      = Category:Mauser C96
}}
'''Mauser C96''' – [[pistolet]] opracowany w zakładach [[Mauser-Werke Oberndorf Waffensysteme GmbH|Mausera]], pierwszy udany typ [[Pistolet|pistoletu samopowtarzalnego]]. Pistolet był produkowany w Niemczech w latach 1896–1939, a także w innych krajach ([[Chiny]], [[Hiszpania]]), często bez licencji od producenta. Łącznie wyprodukowano ponad milion pistoletów tego typu. Pistolet działał na zasadzie [[Krótki odrzut lufy|krótkiego odrzutu lufy]] i zasilany był z niewymiennego magazynka, umieszczonego przed spustem, w podstawowej wersji pistoletu mieszczącego 10 nabojów kalibru 7,63 mm, który nadawał broni charakterystyczny wygląd.

== Historia powstania ==
Projekt pistoletu Mauser C96 został opracowany w 1893 roku przez pracowników fabryki Mausera braci: Fidela, Friedricha, oraz Josefa Feederle, z których Fidel był dyrektorem działu konstrukcyjnego fabryki<ref name="gleb19">W. Głębowicz, ''Mauser…'', s. 19.</ref>. Swój pistolet zaprojektowali oni z własnej inicjatywy, bez wiedzy pracodawcy. Kiedy [[Paul Mauser]] dowiedział się w 1894 roku o istnieniu zaawansowanego projektu pistoletu samopowtarzalnego, zlecił dalsze prace już oficjalnie siłami fabryki. Pierwsze próbne strzelania prototypu pistoletu miały miejsce 15 marca 1895<ref name=gleb19 />. 11 grudnia 1895 Mauser opatentował pistolet w Niemczech, a następnie w innych krajach<ref name=gleb19 />. Prototypowe pistolety strzelały nabojem 7,65 mm Borchardta<ref name="tysiąc" />, ale wkrótce Mauser opracował ulepszony nabój 7,63 mm Mauser, różniący się nieco wymiarami i zwiększonym ładunkiem prochowym<ref name=gleb19 />.

Pistolet jest uznawany za pierwszy udany typ [[Pistolet|pistoletu samopowtarzalnego]]. Mimo umieszczenia magazynka przed rękojeścią, co skutkowało tym, że broń była „ciężka na lufę”, a także mimo wysokiej masy i małej poręczności, Mauser C96 znany był jako broń o bardzo wysokiej celności i niezawodności, rzadko ulegająca zacięciom<ref name="gleb24">W. Głębowicz, ''Mauser…'', s. 24.</ref>. Stosowana amunicja 7,63 mm miała bardzo dużą energię i przebijalność, jak na naboje pistoletowe. Teoretycznie możliwe było strzelanie na odległości aż do 1000 metrów, do jakiej wyskalowany był celownik, aczkolwiek celność na takim dystansie była niewielka, a przy strzelaniu na odległość powyżej 50 m należało stosować dołączaną drewnianą kolbę, stanowiącą zarazem [[Kabura|kaburę]] pistoletu<ref name=gleb24 />. Mało praktyczny był sposób ładowania pistoletu, z [[łódka nabojowa|łódki]] (podobnie, jak karabinów powtarzalnych), aczkolwiek magazynki wymienne rozpowszechniły się dopiero w pistoletach skonstruowanych później. Mimo zalet magazynków wymiennych, Mauser C96 praktycznie do końca produkcji w Niemczech pozostał z magazynkiem niewymiennym. Zaletą takiego układu była jednak duża pojemność magazynka, większa o 2–4 niż we wczesnych pistoletach z magazynkami wymiennymi. Ujemną cechą było, typowe dla konstrukcji tego okresu, skomplikowanie i materiałochłonność w produkcji, a co za tym idzie, wysoka cena<ref name="gleb23">W. Głębowicz, ''Mauser…'', s. 23.</ref>. Mimo to, broń odniosła duży sukces komercyjny i pozostała długo w produkcji, nawet mimo pojawienia się nowszych pistoletów. Ze względu na kształt chwytu, nazywano go w krajach anglosaskich ''Broomhandle'' (kij od szczotki).

W 1896 roku trwały przygotowania do uruchomienia produkcji i dalsze doskonalenie licznych prototypów broni, które jednak nie zmieniły się znacząco w stosunku do pierwszego prototypu. Zauważalną zmianą była zmiana kształtu zakończenia [[Kurek|kurka]], z ostrogi na okrągły. 20 sierpnia 1896 pistolet został zaprezentowany na strzelnicy cesarzowi [[Wilhelm II Hohenzollern|Wilhelmowi II]]<ref name=gleb19 />. Od września tego roku produkowane partie przedseryjne broni, różniące się detalami (numery seryjne z zakresu ok. 90–360)<ref name="gleb21">W. Głębowicz, ''Mauser…'', s. 21.</ref>. Najistotniejszą zmianą wprowadzoną w tym okresie było zastąpienie jednego zaczepu ryglującego zamek przez dwa zaczepy<ref name=gleb19 />. Stałe przyrządy celownicze zostały zastąpione przez regulowaną [[Celownik szczerbinkowy|szczerbinkę]]<ref name="ebook">Gerard Henrotin, ''[https://web.archive.org/web/20120311200005/http://www.scribd.com/doc/16198848/The-Mauser-C96-Pistol-Explained The Mauser C96 explained]'' (ebook), H&L Publishing – HLebooks.com</ref>. Swoją dojrzałą formę broń uzyskała od pistoletu nr 360, po czym od kwietnia 1897 ruszyła produkcja seryjna<ref name=gleb19 />.

[[Plik:Mauser C96 M1916 Red 9 7.JPG|thumb|240px|Pistolet Mauser z dołączoną kolbą – kaburą (wersja 9 mm)]]
[[Plik:Mauser C96 M1916 Red 9 6.JPG|thumb|240px|Pistolet Mauser w kaburze]]
[[Plik:Mauser C96 M1916 Red 4.JPG|thumb|240px|Ładowanie z łódki pistoletu Mauser (wersja 9 mm). Widoczny odciągnięty zamek]]
[[Plik:Mauser M712.png|thumb|240px|Mauser M1932/M712 z odłączanym magazynkiem]]
[[Plik:Mauser C96 AM.042018 (1).jpg|thumb|240px|Mauser z magazynkiem 20-nabojowym]]

== Wersje ==
W toku rozwoju, powstało bardzo wiele wersji tej broni, różniących się szczegółami oraz długością lufy. Większość wersji używała amunicji [[Nabój 7,63 x 25 mm Mauser|7,63 × 25 mm Mauser]], ale powstały także odmiany na eksportową amunicję 9 mm Mauser oraz amunicję [[Nabój 9 × 19 mm Parabellum|9 × 19 mm Parabellum]], a w Chinach wyprodukowano odmianę używającą amunicji [[Nabój .45 ACP|.45 ACP]]. Większość wersji miała odłączaną drewnianą kolbę, która służyła także jako kabura. Typowe wersje miały magazynek 10–nabojowy. Na samym początku produkcji (do 1898) wyprodukowano małą liczbę pistoletów z dłuższym magazynkiem 20–nabojowym, lecz wersja ta nie zyskała popularności. Produkowano także mniejsze serie pistoletów z krótszym magazynkiem 6–nabojowym.

Pierwszy model pistoletu ze standardowym magazynkiem 10–nabojowym miał lufę długości 140 mm. Zakończenie kurka było wykonane w postaci pełnego krążka z ząbkowaniem na obwodzie w tylnej części i z koncentrycznymi zmniejszającymi się kręgami po bokach<ref name=ebook />. Istniała ponadto wersja z krótszą lufą 89 mm i stałymi przyrządami celowniczymi, znana jako „model oficerski”<ref name=ebook />. Produkowano także w 1897 pistolety z magazynkiem 6–nabojowym i lufą 121 mm<ref name=gleb20 />.

W latach 1898–1898 wprowadzono nowy wzór kurka, zakończonego dużym pierścieniem<ref name=ebook />. Następnie, około 1903 został on zastąpiony przez ostateczny wzór kurka, z małym pierścieniem<ref name=ebook />.

Istniała wersja z odłączanym magazynkiem [[Broń samoczynna|samoczynna]], jak np. '''M1932/M712''', która mogła być używana jak mały [[pistolet maszynowy]]. Broń ta w wersji 7,63 posiada względnie długą lufę, przez co cechuje się doskonałym wykorzystaniem ładunku miotającego pocisku, co skutkuje bardzo dużą siłą przebicia pełnopłaszczowego pocisku.

W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]], w latach 1916–1918 na zamówienie niemieckiej armii wyprodukowano 150 tys. pistoletów na amunicję [[Nabój 9 × 19 mm Parabellum|9 mm Parabellum]]. Ta wersja była znana jako „czerwona dziewiątka” z racji dużej cyfry „9” wyciętej i wymalowanej na czerwono na rękojeści pistoletu w celu łatwego odróżnienia ich od wersji na amunicję 7,63 mm<ref name=gleb21 />.

== Użytkownicy ==
Mauser C96 był komercyjnie dostępny w wielu krajach świata i używany był w wielu armiach. Był to ulubiony pistolet [[Winston Churchill|Winstona Churchilla]], używał go w czasie [[Bitwa pod Omdurmanem|bitwy pod Omdurmanem]] i [[Wojny burskie|II wojny burskiej]]. Pistolet ten był używany w czasie wielu wojen kolonialnych, w I wojnie światowej, w [[Hiszpańska wojna domowa|hiszpańskiej wojnie domowej]] czy w [[Wojna o Chaco|wojnie o Chaco]]. Znaczna część egzemplarzy została sprzedana do Rosji w czasie [[Rewolucja październikowa|rewolucji]], gdzie były znane jako „Bolo” Mauser (Bolo to skrót od „Bolszewik”) lub „Komisarz”. Pistolety te, zarówno wersje oficjalne, jak i lokalne „podróbki”, używane były w Chinach w czasie [[Wojna chińsko-japońska (1937–1945)|wojny chińsko-japońskiej]], gdzie otrzymały przezwisko „armata w pudełku” (盒子炮) z powodu drewnianej kolby („pudełka”). Mauser C96 był tam podstawowym typem broni krótkiej. Zdarzało się, że całe oddziały(szczególnie z elitarnych szturmowych jednostek) używały tych pistoletów (w wersji z drewnianą kaburo-kolbą).

W latach 1915–1917 [[Austro-Węgry]] zakupiły 50 tys. C96, które zostały włączone na wyposażenie ich [[Armia Austro-Węgier|sił zbrojnych]]. Niektóre z zakupionych egzemplarzy zostały przekonwertowane na amunicję [[Nabój 8,1 x 27 mm|8,1 × 27 mm]] (od rewolwerów [[Rewolwer Rast & Gasser M1898|Rast & Gasser M1898]])<ref>{{Cytuj |url = http://www.hungariae.com/Maus96.htm |tytuł = Mauser C96 Pistols in Austro-Hungarian Service |opublikowany = www.hungariae.com |data dostępu = 2020-02-21}}</ref>.

Pomimo znacznej popularności pistolet ten nie został nigdzie poza Chinami przyjęty jako podstawowa [[broń boczna]].

Z takiego pistoletu [[Włado Czernozemski]] zastrzelił w 1934 w [[Marsylia|Marsylii]] króla Jugosławii [[Aleksander I Karadziordziewić|Aleksandra I Karadziordziewicia]].

Pistolet Mauser C96 nie był przyjęty w Wojsku Polskim jako broń etatowa, lecz pewna ich liczba była używana przez oficerów w okresie międzywojennym, do czasu wprowadzenia pistoletu [[Pistolet Vis wz. 35|Vis]]. Spotykane były następnie w partyzantce, częściej w formowanych w ZSRR oddziałach [[Ludowe Wojsko Polskie|ludowego Wojska Polskiego]]. Wkrótce po wojnie w niewielkiej liczbie egzemplarzy używane były przez [[Milicja Obywatelska|milicję]]<ref name=gleb24 />.

== Opis ==
Pistolet Mauser C96 działał na zasadzie [[Krótki odrzut lufy|krótkiego odrzutu lufy]], strzelał z zamka zamkniętego. Zasilany był z niewymiennego magazynka, umieszczonego przed spustem, ładowanego od góry za pomocą łódki, po odciągnięciu zamka<ref name=gleb19 />. W podstawowej wersji magazynek był dwurzędowy i mieścił 10 nabojów. Lufa, wykonana z jednego kawałka stali, połączona była w tylnej części z komorą zamkową, wewnątrz której poruszał się zamek. Pod zamkiem był umieszczony wahliwy blok ryglujący, z dwoma zaczepami na górnej powierzchni, które wchodziły w wycięcia zamka<ref name="gleb20">W. Głębowicz, ''Mauser…'', s. 20.</ref>. Zamek miał na końcu uchwyty po obu stronach do odciągania.

Po zwolnieniu spustu, napięty kurek zbijał iglicę, powodując strzał. Po strzale lufa z zamkiem cofała się o 2,4 mm, po czym odryglowany zamek cofał się dalej, wysuwając się do tyłu z komory zamkowej i napinając przy tym kurek. Następnie zamek powracał, wybierając nabój z magazynka i wprowadzając go do komory nabojowej. Na końcu cyklu lufa z zamkiem przesuwała się do przodu i następowało zaryglowanie zamka<ref name=gleb20 />. Po wystrzeleniu wszystkich nabojów, zamek pozostawał w tylnym położeniu.

Wczesne pistolety miały bezpiecznik unieruchamiający kurek w postaci dźwigni, która należało przesunąć w dół w celu zabezpieczenia<ref name=gleb20 />. Od około 1912 wprowadzono nowy typ bezpiecznika, którego dźwignię należało przesunąć do góry w celu zabezpieczenia broni<ref name=gleb21 />.

== Odniesienia w kulturze ==
Współcześnie pistolet Mauser C96 pojawia się w licznych filmach i grach komputerowych np. stanowiąc broń osobistą głównego bohatera serialu ''[[Czterej pancerni i pies (serial telewizyjny)|Czterej pancerni i pies]]'' (Jana Kosa), w westernie [[Joe Kidd]] (używany przez tytułowego bohatera granego przez [[Clint Eastwood|Clinta Eastwooda]]), czy w serii filmów [[science fiction]] ''[[Star Wars]]'', gdzie jest bronią [[Han Solo|Hana Solo]] jako [[Blaster (broń)|blaster]] DL-44 (pomalowany na czarno z kilkoma dodatkami mającymi nadać mu futurystyczny wygląd)<ref>{{Cytuj |tytuł = Mauser C96 – Internet Movie Firearms Database – Guns in Movies, TV and Video Games |data dostępu = 2022-05-17 |opublikowany = www.imfdb.org |url = http://www.imfdb.org/wiki/C96}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Star Wars (1977) – Internet Movie Firearms Database – Guns in Movies, TV and Video Games |data dostępu = 2022-05-17 |opublikowany = www.imfdb.org |url = http://www.imfdb.org/wiki/Star_Wars_(1977)}}</ref>. Można go też zaobserwować w serii komiksów „[[Durango (komiks)|Durango]]” gdzie tytułowy Durango jest właścicielem tej broni<ref>{{Cytuj stronę |url = http://europeanclassiccomic.blogspot.com/2015/11/durango.html |tytuł = European Classic Comic Download: Durango |język = en |data dostępu = 2017-11-14}}</ref>. Pistolet ten stał się bohaterem wiersza [[Władimir Majakowski|Włodzimierza Majakowskiego]] z 1918 ''„[[q:Włodzimierz Majakowski|Lewą Marsz]]”.''

== Zobacz też ==
* [[Pistolet Astra 900]]
* [[Pistolet APS]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Witold Głębowicz, ''Mauser C96 w 105 rocznicę narodzin'' w: Militaria i Fakty nr 1-2/2001
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Schultz |imię = Walter |autor link = |tytuł = 1000 ręcznej broni palnej |data = 2011 |wydawca = Wydawnictwo Olesiejuk |miejsce = Ożarów Mazowiecki |isbn = 978-83-7708-745-9 |strony = 167}}

{{Niemiecka broń strzelecka 1WŚ}}
{{Broń armii Austro-Węgier z okresu I wojny światowej}}
{{Niemiecka broń strzelecka 2WŚ}}

[[Kategoria:Niemieckie pistolety samopowtarzalne|Mauser C96]]
[[Kategoria:Wyposażenie indywidualne żołnierza Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej]]

title: Mauser C96

Państwo: Cesarstwo Niemieckie

Producent: Mauser

Rodzaj: pistolet samopowtarzalny

Wyprodukowano: ponad 1 000 000 szt.

Magazynek: 10 (rzadko 6 lub 20) nabojów


text:
# Węglik czarnogardły
Węglik czarnogardły (Anthracothorax nigricollis) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Zamieszkuje Panamę i Amerykę Południową, spotykany na kwitnących drzewach.

## Zasięg występowania
Węglik czarnogardły występuje od zachodniej Panamy i Kolumbii po Trynidad i Tobago, region Gujana i na południe po Peru, wschodnią Boliwię, Paragwaj, północno-wschodnią Argentynę, południową Brazylię i Urugwaj.

## Systematyka
Blisko spokrewniony z węglikiem krawatowym (A. prevostii), czasami uznawane były za jeden gatunek. Obecnie wyróżnia się dwa podgatunki A. nigricollis:
- A. n. iridescens (Gould, 1861) – węglik ekwadorski – zachodnia Kolumbia[5], zachodni Ekwador i skrajnie północno-zachodnie Peru (region Tumbes)[6],
- A. n. nigricollis (Vieillot, 1817) – węglik czarnogardły – pozostała część zasięgu.

Węglik ekwadorski bywał niekiedy klasyfikowany jako podgatunek węglika krawatowego.

## Morfologia
Wygląd
Lekko zakrzywiony dziób. Samiec – od spodu czarny, ciemnozielony z wierzchu, ciemnokasztanowaty ogon. Samica – od spodu biała z czarnym pasem od podbródka do brzucha.
Rozmiary
Długość ciała: 10,2–14 cm, długość dzioba: 22–26 mm; masa ciała: 5,5–9 g.

## Biotop
Obrzeża lasów, polany, ogrody, plantacje czy parki. Zazwyczaj występuje do 1000 m n.p.m., ale bywał też widywany wyżej – we wschodniej Brazylii nawet do 2000 m n.p.m.

## Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje węglika czarnogardłego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 1996 roku ptak ten opisywany był jako „dość pospolity”. W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników, a jej trend oceniała jako stabilny.

wikiname: plwiki

title: Węglik czarnogardły

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Węglik czarnogardły
 |nazwa łacińska         = ''Anthracothorax nigricollis''
 |TSN                    = 555078
 |zoolog                 = ([[Louis Pierre Vieillot|Vieillot]], 1817)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Anthracothorax nigricollis 1152.jpg
 |opis grafiki           = samiec
 |2. grafika             = Black-throated mango (Anthracothorax nigricollis) female.jpg
 |opis 2. grafiki        = samica
 |alt 2. grafiki         =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[krótkonogie]]
 |rodzina                = [[kolibrowate]]
 |podrodzina             = [[kolibrzyki]]
 |rodzaj                 = ''[[Anthracothorax]]''
 |gatunek                = węglik czarnogardły
 |synonimy               =
* ''Trochilus nigricollis'' Vieillot, 1817
 |ranga podtaksonu       = [[Podgatunek|Podgatunki]]
 |podtaksony             =
* ''A. n. iridescens'' (Gould, 1861)
* ''A. n. nigricollis'' (Vieillot, 1817)
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22687130
 |mapa występowania      = Anthracothorax nigricollis map.svg
 |opis mapy występowania =
 |wikispecies            = Anthracothorax nigricollis
 |commons                = Category:Anthracothorax nigricollis
}}
'''Węglik czarnogardły'''{{r|mk}} (''Anthracothorax nigricollis'') – gatunek małego [[ptaki|ptaka]] z rodziny [[kolibrowate|kolibrowatych]] (Trochilidae). Zamieszkuje [[Panama|Panamę]] i [[Ameryka Południowa|Amerykę Południową]], spotykany na kwitnących drzewach.

== Zasięg występowania ==
Węglik czarnogardły występuje od zachodniej [[Panama|Panamy]] i [[Kolumbia|Kolumbii]] po [[Trynidad i Tobago]], [[Gujana (region)|region Gujana]] i na południe po [[Peru]], wschodnią [[Boliwia|Boliwię]], [[Paragwaj]], północno-wschodnią [[Argentyna|Argentynę]], południową [[Brazylia|Brazylię]]{{r|ibc}} i [[Urugwaj]]{{r|iucn|ioc}}.

== Systematyka ==
Blisko spokrewniony z [[węglik krawatowy|węglikiem krawatowym]] (''A. prevostii''), czasami uznawane były za jeden gatunek{{r|ibc}}. Obecnie wyróżnia się dwa [[podgatunek|podgatunki]] ''A. nigricollis''{{r|mk|ioc|botw|hbwcheck}}:
* ''A. n. iridescens'' (Gould, 1861) – '''węglik ekwadorski''' – zachodnia Kolumbia{{r|ioc}}, zachodni [[Ekwador]] i skrajnie północno-zachodnie Peru ([[region Tumbes]]){{r|botw}},
* ''A. n. nigricollis'' (Vieillot, 1817) – '''węglik czarnogardły''' – pozostała część zasięgu.
Węglik ekwadorski bywał niekiedy klasyfikowany jako podgatunek węglika krawatowego{{r|ibc|ioc|botw}}.

== Morfologia ==
; '''Wygląd''':
Lekko zakrzywiony dziób. Samiec – od spodu czarny, ciemnozielony z wierzchu, ciemnokasztanowaty ogon. Samica – od spodu biała z czarnym pasem od podbródka do brzucha.
; '''Rozmiary''':
Długość ciała: 10,2–14 cm, długość dzioba: 22–26 mm; masa ciała: 5,5–9 g{{r|botw}}.

== Biotop ==
Obrzeża lasów, [[polana|polany]], ogrody, plantacje czy parki. Zazwyczaj występuje do 1000 m n.p.m.{{r|iucn|botw}}, ale bywał też widywany wyżej – we wschodniej Brazylii nawet do 2000 m n.p.m.{{r|botw}}

== Status ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody]] (IUCN) uznaje węglika czarnogardłego za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC – ''least concern'') nieprzerwanie od 1988 roku. W 1996 roku ptak ten opisywany był jako „dość pospolity”. W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników, a jej trend oceniała jako stabilny{{r|iucn}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="botw">{{Cytuj stronę | url = https://birdsoftheworld.org/bow/species/bltman1/cur/introduction | tytuł = Black-throated Mango (''Anthracothorax nigricollis''), version 2.0 | autor = H.F. Greeney | data = 2023 | praca = Birds of the World (red. B.K. Keeney) | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA | język = en | data dostępu = 2025-01-14}} {{paywall}}</ref>
<ref name=hbwcheck>{{cytuj | url = https://datazone.birdlife.org/userfiles/file/Species/Taxonomy/Handbook%20of%20the%20Birds%20of%20the%20World%20and%20BirdLife%20International%20Digital%20Checklist%20of%20the%20Birds%20of%20the%20World_Version_9.pdf | autor = * HBW and BirdLife International | data = październik 2024 | tytuł = Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 9 | data dostępu = 2025-01-14}}</ref>
<ref name="ibc">{{cytuj stronę |url = http://ibc.lynxeds.com/species/black-throated-mango-anthracothorax-nigricollis|tytuł = Black-throated Mango (''Anthracothorax nigricollis'')|opublikowany = IBC: The Internet Bird Collection| język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20160316000123/http://ibc.lynxeds.com/species/black-throated-mango-anthracothorax-nigricollis | zarchiwizowano = 2016-03-16}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę |autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.)|url = https://www.worldbirdnames.org/bow/hummingbirds/|tytuł = Hummingbirds |opublikowany = IOC World Bird List (v14.2) |język = en |data dostępu = 2025-01-14}}</ref>
<ref name="iucn">{{IUCN|id = 22687130 |nazwa = Anthracothorax nigricollis |iucn rok = 2021 |data dostępu = 2025-01-14}}</ref>
<ref name="mk">Systematyka i nazewnictwo polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines2.html#Polytminae |tytuł = Podrodzina: Polytminae Reichenbach, 1849 – kolibrzyki (wersja: 2024-09-15)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2025-01-14}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Dudziński | imię=Wiesław | nazwisko2= Keller | imię2=Marek | nazwisko3= Gosler | imię3=Andrew | tytuł= Atlas ptaków świata | data=1994 | wydawca=Oficyna Wydawnicza Multico | miejsce=Warszawa | isbn=83-7073-059-0 | strony=}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/bltman1/ | tytuł = Zdjęcia i nagrania audiowizualne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = https://www.beautyofbirds.com/blackthroatedmangos.html | tytuł = Black-throated Mango Hummingbirds | praca = BeautyOfBirds.com | opublikowany = Avianweb LLC | język = en | data dostępu = 2020-08-25}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kolibrowate]]
[[Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej]]
[[Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1817 roku]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Louisa Pierre’a Vieillota]]

title: Węglik czarnogardły

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: krótkonogie

Rodzina: kolibrowate

Podrodzina: kolibrzyki

Rodzaj: Anthracothorax

Gatunek: węglik czarnogardły

title: Podgatunki

Podgatunki:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski
Zasięg występowania
Mapa występowania


text:
# Jaime Oncins
Jaime Oncins (ur. 16 czerwca 1970 w São Paulo) – brazylijski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.
Od 1996 roku jest żonaty, ma syna Lucasa (ur. 6 kwietnia 1998).

## Kariera tenisowa
Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 6 lat, idąc w ślady starszych braci Eduardo i Alexandre. Eduardo Oncins (ur. 10 grudnia 1964) wystąpił nawet w 1982 roku w reprezentacji w Pucharze Davisa, ale przegrał w meczu z Ekwadorem zarówno pojedynek singlowy, jak i deblowy (z Fernando Roese). Razem z braćmi prowadzi w São Paulo szkołę tenisową Oncins Tennis.
Jaime Oncins karierę zawodową rozpoczął w 1988 roku, a kontynuował ją do 2001 roku.
W 1991 roku był w pierwszych finałach turniejowych rangi ATP World Tour – przegrał w Búzios z Jordim Arresem, a następnie w São Paulo z Christianem Miniussim.
W 1992 roku Oncins przegrał w finale w São Paulo z Luizem Mattarem, ale nieco wcześniej wygrał dwa turnieje – w Bolonii (jedyny w karierze singlowy finał poza Brazylią) pokonał Renzo Furlana, w Búzios Luisa Herrerę. Był w tymże roku w 4 rundzie French Open, eliminując w 2 rundzie Ivana Lendla 3:6, 3:6, 6:3, 6:2, 8:6 (odpadł z późniejszym finalistą Petrem Kordą). W marcu 1993 roku Brazylijczyk zajmował najwyższe miejsce w karierze w rankingu światowym – nr 34.
Na początku lat 90. stoczył ze zmiennym szczęściem kilka pojedynków z weteranami światowego tenisa. Poza wspomnianym zwycięstwem nad Lendlem we French Open udało się Oncinsowi pokonać również próbującego powrotu do tenisa Björna Borga w 1 rundzie w San Francisco (1993). W 1 rundzie US Open 1992 Brazylijczyk przegrał z 40–letnim Jimmym Connorsem. Na tym samym turnieju rok później Oncins poniósł porażkę z Matsem Wilanderem.
Od 1994 roku Oncins ograniczył występy singlowe. Skoncentrował się na grze podwójnej odnosząc sukcesy. Wygrał łącznie 5 turniejów ATP World Tour, w dalszych 6 dochodził do finałów, a w październiku 2000 roku sklasyfikowany został na 22. miejscu w rankingu światowym deblistów. W 2000 był w półfinale wielkoszlemowego French Open w parze z Danielem Orsanicem i z tym samym partnerem wystąpił w tymże roku w deblowym Tennis Masters Cup w Bengaluru. Południowoamerykańska para zakończyła start w zawodach na etapie rozgrywek grupowych, pokonując Ellisa Ferreirę i Ricka Leacha, a przegrywając w duetami Joshua Eagle–Andrew Florent oraz Simon Aspelin–Johan Landsberg.
W 2001 roku Oncins osiągnął swój jedyny wielkoszlemowy finał – w grze mieszanej na French Open w parze z Paolą Suárez. W finale lepsi okazali się Tomás Carbonell i Virginia Ruano Pascual.
W latach 1991–2001 Oncins występował w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa. Początkowo grał jako singlista, od 1997 roku wyłącznie jako deblista. Bilans jego występów to 23 zwycięstwa i 14 porażek. Przyczynił się dwukrotnie do osiągnięcia półfinału Pucharu Davisa (1992, 2000).
Barw narodowych bronił także dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich. W Barcelonie (1992) doszedł do ćwierćfinału w singlu, pokonując m.in. Michaela Changa, a przegrywając w 5 setach z Andriejem Czerkasowem. 8 lat później w Sydney wystąpił w grze podwójnej w parze z Gustavo Kuertenem, ale już w 1 rundzie Brazylijczycy zostali wyeliminowani przez późniejszych mistrzów olimpijskich, Daniela Nestora i Sébastiena Lareau.

### Finały w turniejach ATP World Tour
| Legenda                                      |
| -------------------------------------------- |
| Wielki Szlem                                 |
| Igrzyska olimpijskie                         |
| Tennis Masters Cup / ATP Finals              |
| ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000   |
| ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
| ATP International Series / ATP Tour 250      |

#### Gra pojedyncza (2–3)
| Końcowy wynik | Nr | Data              | Turniej   | Nawierzchnia | Przeciwnik         | Wynik finału  |
| ------------- | -- | ----------------- | --------- | ------------ | ------------------ | ------------- |
| Finalista     | 1. | 3 listopada 1991  | Búzios    | Twarda       | Jordi Arrese       | 6:1, 4:6, 0:6 |
| Finalista     | 2. | 10 listopada 1991 | São Paulo | Twarda       | Christian Miniussi | 6:2, 3:6, 4:6 |
| Zwycięzca     | 1. | 24 maja 1992      | Bolonia   | Ceglana      | Renzo Furlan       | 6:2, 6:4      |
| Zwycięzca     | 2. | 8 listopada 1992  | Búzios    | Twarda       | Luis Herrera       | 6:3, 6:2      |
| Finalista     | 3. | 15 listopada 1992 | São Paulo | Twarda       | Luiz Mattar        | 1:6, 4:6      |

#### Gra mieszana (0–1)
| Końcowy wynik | Nr | Data           | Turniej            | Nawierzchnia | Partnerka    | Przeciwnicy                            | Wynik finału |
| ------------- | -- | -------------- | ------------------ | ------------ | ------------ | -------------------------------------- | ------------ |
| Finalista     | 1. | 9 czerwca 2001 | French Open, Paryż | Ceglana      | Paola Suárez | Virginia Ruano Pascual Tomás Carbonell | 5:7, 3:6     |

#### Gra podwójna (5–6)
| Końcowy wynik | Nr | Data              | Turniej      | Nawierzchnia | Partner           | Przeciwnicy                          | Wynik finału     |
| ------------- | -- | ----------------- | ------------ | ------------ | ----------------- | ------------------------------------ | ---------------- |
| Finalista     | 1. | 6 stycznia 1991   | Wellington   | Twarda       | John Letts        | Luiz Mattar Nicolás Pereira          | 6:4, 6:7, 2:6    |
| Finalista     | 2. | 5 maja 1991       | Madryt       | Ceglana      | Luiz Mattar       | Gustavo Luza Cássio Motta            | 0:6, 5:7         |
| Finalista     | 3. | 26 maja 1991      | Bolonia      | Ceglana      | Luiz Mattar       | Luke Jensen Laurie Warder            | 4:6, 6:7         |
| Zwycięzca     | 1. | 10 listopada 1991 | São Paulo    | Twarda       | Andrés Gómez      | Jorge Lozano Cássio Motta            | 7:5, 6:4         |
| Zwycięzca     | 2. | 28 lutego 1993    | Meksyk       | Ceglana      | Leonardo Lavalle  | Horacio de la Peña Jorge Lozano      | 7:6, 6:4         |
| Finalista     | 4. | 8 sierpnia 1993   | Praga        | Ceglana      | Jorge Lozano      | Hendrik Jan Davids Libor Pimek       | 3:6, 6:7         |
| Zwycięzca     | 3. | 28 marca 1999     | Casablanca   | Ceglana      | Fernando Meligeni | Massimo Ardinghi Vincenzo Santopadre | 6:2, 6:3         |
| Zwycięzca     | 4. | 13 czerwca 1999   | Merano       | Ceglana      | Lucas Arnold Ker  | Marc-Kevin Goellner Eric Taino       | 6:4, 7:6         |
| Zwycięzca     | 5. | 25 lipca 1999     | Stuttgart    | Ceglana      | Daniel Orsanic    | Ałeksandar Kitinow Jack Waite        | 6:2, 6:1         |
| Finalista     | 5. | 6 maja 2001       | Monachium    | Ceglana      | Daniel Orsanic    | Petr Luxa Radek Štěpánek             | 7:5, 2:6, 6:7(5) |
| Finalista     | 6. | 27 maja 2001      | Sankt Pölten | Ceglana      | Daniel Orsanic    | Petr Pála David Rikl                 | 3:6, 7:5, 5:7    |

title: Jaime Oncins

wikitext:
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Jaime Oncins
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = BRA
 |data urodzenia        = 16 czerwca 1970
 |miejsce urodzenia     = [[São Paulo]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |wzrost                = 196 cm
 |gra                   = praworęczna, jednoręczny bekhend
 |status profesjonalny  = 1988
 |zakończenie kariery   = 2001
 |trener                =
 |S turnieje            = 2
 |S ranking             = 34 (3 maja 1993)
 |S AO                  = 3R (1991)
 |S RG                  = 4R (1992)
 |S WM                  = 1R (1991)
 |S US                  = 1R (1991–1993, 1996, 1997)
 |D turnieje            = 5
 |D ranking             = 22 (10 lipca 2000)
 |D AO                  = 1R (1992, 2000)
 |D RG                  = SF (2000)
 |D WM                  = 3R (2000)
 |D US                  = 3R (2000)
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Jaime Oncins''' (ur. [[16 czerwca]] [[1970]] w [[São Paulo]]) – [[Brazylia|brazylijski]] [[tenis]]ista, reprezentant w [[Puchar Davisa|Pucharze Davisa]], olimpijczyk.

Od 1996 roku jest żonaty, ma syna Lucasa (ur. 6 kwietnia 1998).

== Kariera tenisowa ==
Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 6 lat, idąc w ślady starszych braci Eduardo i Alexandre. Eduardo Oncins (ur. 10 grudnia 1964) wystąpił nawet w 1982 roku w reprezentacji w Pucharze Davisa, ale przegrał w meczu z Ekwadorem zarówno pojedynek singlowy, jak i deblowy (z Fernando Roese). Razem z braćmi prowadzi w São Paulo szkołę tenisową ''Oncins Tennis''.

Jaime Oncins karierę zawodową rozpoczął w 1988 roku, a kontynuował ją do 2001 roku.

W 1991 roku był w pierwszych finałach turniejowych rangi [[Association of Tennis Professionals|ATP World Tour]] – przegrał w [[ATP Buzios|Búzios]] z [[Jordi Arrese|Jordim Arresem]], a następnie w São Paulo z [[Christian Miniussi|Christianem Miniussim]].

W 1992 roku Oncins przegrał w finale w São Paulo z [[Luiz Mattar|Luizem Mattarem]], ale nieco wcześniej wygrał dwa turnieje – w [[Bologna Outdoor|Bolonii]] (jedyny w karierze singlowy finał poza Brazylią) pokonał [[Renzo Furlan]]a, w Búzios [[Luis Herrera (tenisista)|Luisa Herrerę]]. Był w tymże roku w 4 rundzie [[French Open]], eliminując w 2 rundzie [[Ivan Lendl|Ivana Lendla]] 3:6, 3:6, 6:3, 6:2, 8:6 (odpadł z późniejszym finalistą [[Petr Korda|Petrem Kordą]]). W marcu 1993 roku Brazylijczyk zajmował najwyższe miejsce w karierze w rankingu światowym – nr 34.

Na początku [[lata 90. XX wieku|lat 90.]] stoczył ze zmiennym szczęściem kilka pojedynków z weteranami światowego tenisa. Poza wspomnianym zwycięstwem nad Lendlem we French Open udało się Oncinsowi pokonać również próbującego powrotu do tenisa [[Björn Borg|Björna Borga]] w 1 rundzie w [[San Francisco]] (1993). W 1 rundzie [[US Open]] 1992 Brazylijczyk przegrał z 40–letnim [[Jimmy Connors|Jimmym Connorsem]]. Na tym samym turnieju rok później Oncins poniósł porażkę z [[Mats Wilander|Matsem Wilanderem]].

Od 1994 roku Oncins ograniczył występy singlowe. Skoncentrował się na grze podwójnej odnosząc sukcesy. Wygrał łącznie 5 turniejów ATP World Tour, w dalszych 6 dochodził do finałów, a w październiku 2000 roku sklasyfikowany został na 22. miejscu w rankingu światowym deblistów. W 2000 był w półfinale [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowego]] French Open w parze z [[Daniel Orsanic|Danielem Orsanicem]] i z tym samym partnerem wystąpił w tymże roku w deblowym [[ATP World Tour Finals|Tennis Masters Cup]] w [[Bengaluru]]. Południowoamerykańska para zakończyła start w zawodach na etapie rozgrywek grupowych, pokonując [[Ellis Ferreira|Ellisa Ferreirę]] i [[Rick Leach|Ricka Leacha]], a przegrywając w duetami [[Joshua Eagle]]–[[Andrew Florent]] oraz [[Simon Aspelin]]–[[Johan Landsberg]].

W 2001 roku Oncins osiągnął swój jedyny wielkoszlemowy finał – w grze mieszanej na French Open w parze z [[Paola Suárez|Paolą Suárez]]. W finale lepsi okazali się [[Tomás Carbonell]] i [[Virginia Ruano Pascual]].

W latach 1991–2001 Oncins występował w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa. Początkowo grał jako singlista, od 1997 roku wyłącznie jako deblista. Bilans jego występów to 23 zwycięstwa i 14 porażek. Przyczynił się dwukrotnie do osiągnięcia półfinału Pucharu Davisa (1992, 2000).

Barw narodowych bronił także dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich. W [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|Barcelonie (1992)]] doszedł do ćwierćfinału w singlu, pokonując m.in. [[Michael Chang|Michaela Changa]], a przegrywając w 5 setach z [[Andriej Czerkasow|Andriejem Czerkasowem]]. 8 lat później w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2000|Sydney]] wystąpił w grze podwójnej w parze z [[Gustavo Kuerten]]em, ale już w 1 rundzie Brazylijczycy zostali wyeliminowani przez późniejszych mistrzów olimpijskich, [[Daniel Nestor|Daniela Nestora]] i [[Sébastien Lareau|Sébastiena Lareau]].

=== Finały w turniejach ATP World Tour ===
{{Turniej ATP/legenda}}

==== Gra pojedyncza (2–3) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=singel}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=1. | data=3 listopada 1991 | turniej=ATP Buzios | miasto=Búzios | nawierzchnia=Twarda | państwoprzec=ESP | przec=[[Jordi Arrese]] | wynik=6:1, 4:6, 0:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=2. | data=10 listopada 1991 | turniej=São Paulo | miasto=São Paulo | nawierzchnia=Twarda | państwoprzec=ARG | przec=[[Christian Miniussi]] | wynik=6:2, 3:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=1. | data=24 maja 1992 | turniej=Bologna Outdoor | miasto=Bolonia | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ITA | przec=[[Renzo Furlan]] | wynik=6:2, 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=2. | data=8 listopada 1992 | turniej= | miasto=Búzios | nawierzchnia=Twarda | państwoprzec=MEX | przec=[[Luis Herrera (tenisista)|Luis Herrera]] | wynik=6:3, 6:2}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=3. | data=15 listopada 1992 | turniej= | miasto=São Paulo | nawierzchnia=Twarda | państwoprzec=BRA | przec=[[Luiz Mattar]] | wynik=1:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/koniec}}

==== Gra mieszana (0–1) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=mikst}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=Wielki Szlem | rodzaj=mikst | nr=1. | data=9 czerwca 2001 | turniej=French Open 2001 | miasto=French Open, Paryż| nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} [[Paola Suárez]] | państwoprzec1=ESP | przec1=[[Virginia Ruano Pascual]] | państwoprzec2=ESP | przec2=[[Tomás Carbonell]] | wynik=5:7, 3:6}}
{{Turniej ATP/koniec}}

==== Gra podwójna (5–6) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=debel}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=1. | data=6 stycznia 1991 | turniej=BP National Championships | miasto=Wellington | nawierzchnia=Twarda | partner={{Flaga|USA}} [[John Letts (tenisista)|John Letts]] | państwoprzec1=BRA | przec1=[[Luiz Mattar]] | państwoprzec2=VEN | przec2=[[Nicolás Pereira]] | wynik=6:4, 6:7, 2:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=2. | data=5 maja 1991 | turniej=Madryt | miasto=Madryt | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|BRA}} Luiz Mattar | państwoprzec1=ARG | przec1=[[Gustavo Luza]] | państwoprzec2=BRA | przec2=[[Cássio Motta]] | wynik=0:6, 5:7}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=3. | data=26 maja 1991 | turniej=Bologna Outdoor | miasto=Bolonia | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|BRA}} Luiz Mattar | państwoprzec1=USA | przec1=[[Luke Jensen]] | państwoprzec2=AUS | przec2=[[Laurie Warder]] | wynik=4:6, 6:7}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=1. | data=10 listopada 1991 | turniej=São Paulo | miasto=São Paulo | nawierzchnia=Twarda | partner={{Flaga|ECU}} [[Andrés Gómez]] | państwoprzec1=MEX | przec1=[[Jorge Lozano]] | państwoprzec2=BRA | przec2=Cássio Motta | wynik=7:5, 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=2. | data=28 lutego 1993 | turniej=Abierto Mexicano Telcel | miasto=Meksyk | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|MEX}} [[Leonardo Lavalle]] | państwoprzec1=ARG | przec1=[[Horacio de la Peña]] | państwoprzec2=MEX | przec2=Jorge Lozano | wynik=7:6, 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=4. | data=8 sierpnia 1993 | turniej=ATP Prague Open | miasto=Praga | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|MEX}} Jorge Lozano | państwoprzec1=NLD | przec1=[[Hendrik Jan Davids]] | państwoprzec2=BEL | przec2=[[Libor Pimek]] | wynik=3:6, 6:7}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=3. | data=28 marca 1999 | turniej=Grand Prix Hassan II | miasto=Casablanca | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|BRA}} [[Fernando Meligeni]] | państwoprzec1=ITA | przec1=[[Massimo Ardinghi]] | państwoprzec2=ITA | przec2=[[Vincenzo Santopadre]] | wynik=6:2, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=4. | data=13 czerwca 1999 | turniej=Merano Open | miasto=Merano | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} [[Lucas Arnold Ker]] | państwoprzec1=DEU | przec1=[[Marc-Kevin Goellner]] | państwoprzec2=PHL | przec2=[[Eric Taino]] | wynik=6:4, 7:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 500 | rodzaj=debel | nr=5. | data=25 lipca 1999 | turniej=MercedesCup | miasto=Stuttgart | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} [[Daniel Orsanic]] | państwoprzec1=MKD | przec1=[[Ałeksandar Kitinow]] | państwoprzec2=USA | przec2=[[Jack Waite]] | wynik=6:2, 6:1}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=5. | data=6 maja 2001 | turniej=BMW Open | miasto=Monachium | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} Daniel Orsanic | państwoprzec1=CZE | przec1=[[Petr Luxa]] | państwoprzec2=CZE | przec2=[[Radek Štěpánek]] | wynik=7:5, 2:6, 6:7(5)}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=6. | data=27 maja 2001 | turniej=Hypo Group Tennis International | miasto=Sankt Pölten | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} Daniel Orsanic | państwoprzec1=CZE | przec1=[[Petr Pála]] | państwoprzec2=CZE | przec2=[[David Rikl]] | wynik=3:6, 7:5, 5:7}}
{{Turniej ATP/koniec}}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|m|data=22 sierpnia 2013}}
* {{cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/on/jaime-oncins-1.html | tytuł = Profil na stronie Sports-reference | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-11-05 | archiwum = https://web.archive.org/web/20121215184935/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/on/jaime-oncins-1.html | zarchiwizowano = 15 grudnia 2012 }}

{{SORTUJ:Oncins, Jaime}}
[[Kategoria:Brazylijscy tenisiści]]
[[Kategoria:Brazylijscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]\
[[Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w São Paulo]]

title: · Jaime Oncins

Państwo: Brazylia

Data i miejsce urodzenia: 16 czerwca 1970 · São Paulo

Gra: praworęczna, jednoręczny bekhend


text:
# Chleb gwdowski
Chleb gwdowski – rodzaj chleba, regionalny produkt piekarski, charakterystyczny dla gminy Szczecinek, 5 września 2013 wpisany na polską listę produktów tradycyjnych (zgłaszającymi byli Danuta i Lech Szlaz).

## Historia
Tradycja wypiekania chleba gwdowskiego datuje się od 1945, kiedy to z Ostrowca Świętokrzyskiego do Żółtnicy przybyła rodzina, w której kobiety według własnej receptury wypiekały chleby (żytnie i pszenno-żytnie). Przepis ten pochodził z okresu I wojny światowej. Piec, w którym dokonywano wypieku, nazywany był chlebownikiem. Od 1954 chleb gwdowski wypiekany jest przez mieszkańców Gwdy Wielkiej. W latach 60. XX wieku ciasto i trzydniowy zakwas wyrabiano w drewnianych dzieżach i nieckach, a cały proces zajmował prawie dobę. Piece chlebowe, używane w wypieku (200°C), zbudowane były w latach 30. XX wieku. Chleb gwdowski nie pleśnieje, tylko wysycha, a resztki nadają się do karmienia zwierząt.
Z wypiekaniem chleba gwdowskiego związane były różne lokalne obyczaje, które są cały czas praktykowane, np. w trakcie wykonywania prac w pomieszczeniu nie mogły przebywać osoby obce, a do pieca bochenki wkładała gospodyni.

## Charakterystyka
Bochenek chleba gwdowskiego ma chropowatą skórkę posypaną makiem. Na przekroju widoczne są ziarna słonecznika i siemienia lnianego (ewentualnie tylko siemienia lnianego). Bochen ma lekko słony, kwaśny smak, a zapach jest intensywny z wyczuwalną nutą charakterystycznego kwasu. Po upieczeniu chleb glazuruje się mąką wymieszaną z wodą i układa na liściach chrzanu lub kapusty.

## Nagrody i wyróżnienia
W 2012 chleb gwdowski zdobył I miejsce w konkursie „Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów” (Poznań) w kategorii produktów i przetworów pochodzenia roślinnego.

title: Chleb gwdowski

wikitext:
'''Chleb gwdowski''' – rodzaj [[chleb]]a, regionalny produkt [[piekarstwo|piekarski]], charakterystyczny dla [[Szczecinek (gmina wiejska)|gminy Szczecinek]], 5 września 2013 wpisany na polską [[Lista produktów tradycyjnych|listę produktów tradycyjnych]] (zgłaszającymi byli Danuta i Lech Szlaz)<ref name=Kolo>Agnieszka Kołodziej, ''Produkty tradycyjne województwa zachodniopomorskiego'', Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego, Szczecin, 2013, s. 28, {{ISBN|978-83-88664-18-2}}.</ref>.

== Historia ==
Tradycja wypiekania chleba gwdowskiego datuje się od 1945, kiedy to z [[Ostrowiec Świętokrzyski|Ostrowca Świętokrzyskiego]] do [[Żółtnica|Żółtnicy]] przybyła rodzina, w której kobiety według własnej receptury wypiekały chleby ([[żyto|żytnie]] i [[pszenica|pszenno]]-żytnie). Przepis ten pochodził z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Piec, w którym dokonywano wypieku, nazywany był ''chlebownikiem''. Od 1954 chleb gwdowski wypiekany jest przez mieszkańców [[Gwda Wielka|Gwdy Wielkiej]]. W latach 60. XX wieku ciasto i trzydniowy [[zakwas]] wyrabiano w drewnianych [[dzieża]]ch i nieckach, a cały proces zajmował prawie dobę. [[Piec chlebowy|Piece chlebowe]], używane w wypieku (200°C), zbudowane były w latach 30. XX wieku. Chleb gwdowski nie [[pleśń|pleśnieje]], tylko wysycha, a resztki nadają się do karmienia zwierząt<ref name=Kolo /><ref>[https://www.culinary-heritage.com/member.asp?sprakid=4&regionid=58&foretagid=4015 Culinary Hertiage, ''Handel Obwoźny Lech Szlaz''].</ref>.

Z wypiekaniem chleba gwdowskiego związane były różne lokalne obyczaje, które są cały czas praktykowane, np. w trakcie wykonywania prac w pomieszczeniu nie mogły przebywać osoby obce, a do pieca bochenki wkładała gospodyni<ref name=Kolo />.

== Charakterystyka ==
Bochenek chleba gwdowskiego ma chropowatą skórkę posypaną [[mak]]iem. Na przekroju widoczne są ziarna [[słonecznik]]a i [[siemię lniane|siemienia lnianego]] (ewentualnie tylko siemienia lnianego). [[Bochen]] ma lekko słony, kwaśny smak, a zapach jest intensywny z wyczuwalną nutą charakterystycznego kwasu. Po upieczeniu chleb glazuruje się mąką wymieszaną z wodą i układa na liściach [[chrzan]]u lub [[kapusta|kapusty]]<ref>[https://gk24.pl/chleb-chrupiacy-tradycja-nowy-produkt-regionalny-spod-szczecinka/ar/4571927 Głos Koszaliński, ''Chleb chrupiący tradycją. Nowy produkt regionalny spod Szczecinka''].</ref>.

== Nagrody i wyróżnienia ==
W 2012 chleb gwdowski zdobył I miejsce w konkursie „Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów” ([[Poznań]]) w kategorii produktów i przetworów pochodzenia roślinnego<ref name=Kolo />.

== Zobacz też ==
* [[chleb wiejski wojenny]]
* [[chleb razowy koprzywieński]]
* [[chleb szczeciński]]

Z terenu powiatu na listę produktów tradycyjnych wpisane są także [[paszteciki gwdowskie]]<ref>[http://www.sdk.wzp.pl/czlonkowie-sieci-dziedzictwa-kulinarnego/producenci-surowcow-w-rolnictwie-ogrodnictwie-i-rybactwie-przetworcy-zywnosci/chleb-gwdowski-wyrob-tradycyjny-lech-szlaz Pomorze Zachodnie, ''Chleb gwdowski – wyrób tradycyjny, Lech Szlaz''].</ref>, [[krówka szczecinecka]]<ref>{{Cytuj |autor = Temat |tytuł = Produkt tradycyjny. Ten tytuł szczecineckiej "krówce" się należał |data = 2016-02-18 |data dostępu = 2023-09-02 |opublikowany = Temat Szczecinek.com |url = https://szczecinek.com/artykul/produkt-tradycyjny-ten/204319 |język = pl}}</ref>, [[ser bałtycki]] i [[ziemniak wyszoborski]]<ref name="Kolo" />.
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Kuchnia pomorska]]
[[Kategoria:Rodzaje chleba|gwdowski]]
[[Kategoria:Polskie produkty tradycyjne]]
[[Kategoria:Szczecinek (gmina wiejska)]]
[[Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019]]


text:
# Kaszczor (Rokitno)
Kaszczor – dawna wieś, obecnie część wsi Rokitno w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Szczekociny, nad rzeką Żebrówką, na południe od wsi Grabiec.
Gromadę Kaszczor utworzono 7 sierpnia 1937 w gminie Rokitno w powiecie włoszczowskim w woj. kieleckim. Zniesiono ją po wojnie, 18 stycznia 1949, włączając do gromady Grabiec.

title: Kaszczor (Rokitno)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  =
 |dopełniacz nazwy miasta      = Rokitna
 |nazwa                        = Kaszczor
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = Część
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Kaszczora
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = [[Województwo śląskie|śląskie]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat zawierciański|zawierciański]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Szczekociny (gmina)|Szczekociny]]
 |miasto                       = [[Rokitno (województwo śląskie)|Rokitno]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               = 7 sierpnia 1937
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           = 18 stycznia 1949
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Szczekociny (gmina)
 |współrzędne            = 50°35′54″N 19°44′49″E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Kaszczor''' – dawna wieś, obecnie [[część miejscowości|część wsi]] [[Rokitno (województwo śląskie)|Rokitno]] w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[powiat zawierciański|powiecie zawierciańskim]], w [[Szczekociny (gmina)|gminie Szczekociny]], nad rzeką [[Żebrówka|Żebrówką]], na południe od wsi [[Grabiec (województwo śląskie)|Grabiec]].

Gromadę Kaszczor utworzono 7 sierpnia 1937 w [[Rokitno (gmina w województwie kieleckim)|gminie Rokitno]] w [[powiat włoszczowski|powiecie włoszczowskim]] w [[województwo kieleckie (II Rzeczpospolita)|woj. kieleckim]]. Zniesiono ją po wojnie, 18 stycznia 1949, włączając do gromady Grabiec<ref>[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/89138/edition/82558/content Kielecki Dziennik Wojewódzki. 1949, nr 1, poz. 1]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Szczekociny}}
[[Kategoria:Rokitno (województwo śląskie)]]
[[Kategoria:Dawne miasta w województwie śląskim]]

title: Kaszczor

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Powiat: zawierciański

Gmina: Szczekociny

Miasto: Rokitno

Data założenia: 7 sierpnia 1937

W granicach Rokitna: 18 stycznia 1949