text:
# Karol Schrötter
Karol Schrötter (ur. 12 marca 1884 w Paszkanach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

## Życiorys
Urodził się 12 marca 1884 w Paszkanach w ówczesnym powiecie suczawskim Księstwa Bukowiny jako syn Leopolda i Sydonii z Neubeków. Nauki początkowe pobierał prywatnie. Do szkoły średniej uczęszczał w Stanisławowie, a następnie w c. k. I Szkole Realnej we Lwowie, gdzie w czerwcu 1904 zdał maturę z odznaczeniem. W międzyczasie (1902–1903) należał do tajnego koła samokształceniowego. W latach 1904–1905 odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. W 1905 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1906 i przydzielony w rezerwie do 11 galicyjsko-bukowińskiego pułku artylerii korpuśnej we Lwowie. Był oficerem rezerwy artylerii polowej i górskiej. Posiadał przydział w rezerwie do pułku haubic polowych nr 11 we Lwowie. W szeregach tego pułku walczył na froncie włoskim i rosyjskim I wojny światowej. Od 1917 jego oddziałem macierzystym był pułk artylerii polowej nr 111. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1906, na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1910, a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 maja 1915.
Od 21 listopada 1918 walczył w obronie Lwowa jako dowódca 1 baterii 1 pułku artylerii polowej „Lwów”. Pod koniec grudnia objął dowództwo 1 baterii, a w połowie stycznia 1919 dowództwo II dywizjonu 5 pułku artylerii polowej. Uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 63. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk artylerii ciężkiej we Lwowie. W tym oddziale pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 10 listopada 1924 roku został odkomenderowany do 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie celem pełnienia obowiązków dowódcy pułku. 1 grudnia 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 20 lutego 1925 roku został przeniesiony do 3 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy. W opinii Jerzego Kirchmayera „był bezwzględnie najlepszym spośród wszystkich dowódców pułku, z jakimi miałem do czynienia w przedwrześniowym wojsku. O wartości pułkownika nie decydowały jednak wiadomości fachowe, ale zgoła niezwykłe wartości dowódcze i wychowawcze”.
Od jesieni 1929 roku pełnił obowiązki dowódcy 3 Grupy Artylerii po zmarłym płk. Roszkowskim, a w grudniu 1929 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i mianowany dowódcą grupy. Od 6 grudnia 1929 roku do 10 lipca 1930 roku był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Lwowie przy ul. Teatyńskiej 35 m. 8, a w grudniu 1937 przy ul. 29 Listopada 54 m. 6.
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził Ośrodkiem Zapasowym Artylerii Lekkiej Nr 6 we Lwowie. Na tym stanowisku organizował pododdziały artylerii, które wzięły udział w obronie Lwowa. Po kapitulacji miasta przed Armią Czerwoną, wbrew warunkom kapitulacyjnym, został w październiku 1939 zatrzymany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany w Charkowie przez funkcjonariuszy NKWD i pogrzebany w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 3786).
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Był żonaty, miał córkę Annę Irenę (ur. 12 stycznia 1923).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 995 – 22 lutego 1921[28]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie (po raz pierwszy w 1921)[29]
- Złoty Krzyż Zasługi – 2 sierpnia 1928 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”[30][31]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Odznaka pamiątkowa „Orlęta”[1]

austriackie
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[32]
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[32]
- Krzyż Wojskowy Karola[32]

title: Karol Schrötter

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Karol Schrötter
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Karol Schrötter.jpg
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = PL Epolet plk.svg
 |stopień             = [[pułkownik]] [[Artyleria II RP|artylerii]]
 |data urodzenia      = 12 marca 1884
 |miejsce urodzenia   = [[Pașcani|Paszkany]]
 |data śmierci        = wiosna 1940
 |miejsce śmierci     = [[Charków]], [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|USRR]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |lata służby         = 1914–1934, 1939–1940
 |siły zbrojne        = [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |jednostki           = [[Ośrodek Zapasowy Artylerii Lekkiej nr 6]]
 |stanowiska          = dowódca ośrodka
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]]
[[Bitwa o Lwów (1918–1919)|obronie Lwowa]]
[[wojna polsko-ukraińska]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
[[kampania wrześniowa]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia        = {{order|VM|KS}} {{order|KW|2}} {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|MW1918-21}} {{order|MDON}} {{order|SL}} {{order|SL}} {{order|KWK}}
 |commons             =
 | wikiźródła =
 | wikicytaty =
}}
'''Karol Schrötter''' (ur. [[12 marca]] [[1884]] w [[Pașcani|Paszkanach]], zm. wiosną [[1940]] w [[Charków|Charkowie]]) – [[pułkownik]] artylerii [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], [[Kawalerowie Virtuti Militari 1914–1921|kawaler Orderu Virtuti Militari]], ofiara [[Zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]].

== Życiorys ==
Urodził się 12 marca 1884 w Paszkanach w ówczesnym powiecie suczawskim [[Księstwo Bukowiny|Księstwa Bukowiny]] jako syn Leopolda i Sydonii z Neubeków<ref name="Kolekcja">{{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/pdfviewer/?f=/c/scans/KGiO/I_480_812.pdf |tytuł = Karol Schrotter (Schroetter) |praca = Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.812 |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2025-01-18}}</ref>{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=475, błędnie jako Karol Schroetter}}. Nauki początkowe pobierał prywatnie{{r|Kolekcja}}. Do szkoły średniej uczęszczał w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]], a następnie w [[I Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika we Lwowie|c. k. I Szkole Realnej we Lwowie]], gdzie w czerwcu 1904 zdał maturę z odznaczeniem{{r|Kolekcja}}{{odn|Sprawozdanie|1904|s=85}}. W międzyczasie (1902–1903) należał do tajnego koła samokształceniowego{{r|Kolekcja}}. W latach 1904–1905 odbył obowiązkową służbę wojskową w [[Armia Austro-Węgier|cesarskiej i królewskiej armii]], w charakterze [[Jednoroczny ochotnik|jednorocznego ochotnika]]{{r|Kolekcja}}. W 1905 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii [[Politechnika Lwowska|Szkoły Politechnicznej we Lwowie]]{{r|Kolekcja}}. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1906 i przydzielony w rezerwie do [[11 Pułk Haubic Polowych (austro-węgierski)|11 galicyjsko-bukowińskiego pułku artylerii korpuśnej]] we Lwowie{{odn|Schematismus|1907|s=835, 888}}. Był oficerem rezerwy artylerii polowej i górskiej. Posiadał przydział w rezerwie do [[11 Pułk Haubic Polowych (austro-węgierski)|pułku haubic polowych nr 11]] we Lwowie. W szeregach tego pułku walczył na froncie włoskim i rosyjskim [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Od 1917 jego oddziałem macierzystym był pułk artylerii polowej nr 111. Na stopień [[Chorąży|chorążego]] został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1906, na stopień [[podporucznik]]a ze starszeństwem z 1 stycznia 1910, a na stopień [[porucznik]]a ze starszeństwem z 1 maja 1915{{odn|Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej|1910|s=868, 961}}{{odn|Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej|1914|s=772, 845}}{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1916|s=658, 734}}{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1917|s=846, 975}}{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1918|s=1059, 1202}}.

Od 21 listopada 1918 walczył w [[Bitwa o Lwów (1918–1919)|obronie Lwowa]] jako dowódca 1 baterii [[5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej|1 pułku artylerii polowej „Lwów”]]. Pod koniec grudnia objął dowództwo 1 baterii, a w połowie stycznia 1919 dowództwo II dywizjonu [[5 Pułk Artylerii Polowej (1918–1919)|5 pułku artylerii polowej]]. Uczestniczył w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie z bolszewikami]]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 29 z 4 sierpnia 1920 roku, s. 677}}.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu [[podpułkownik]]a ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 czerwca 1919 roku i 63. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był [[6 Pułk Artylerii Ciężkiej (II RP)|6 pułk artylerii ciężkiej]] we Lwowie{{odn|Lista starszeństwa|1922|s=188}}. W tym oddziale pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy pułku{{odn|Rocznik Oficerski|1923|s=789, 814}}{{odn|Rocznik Oficerski|1924|s=708, 737}}. Z dniem 10 listopada 1924 roku został odkomenderowany do [[3 Pułk Artylerii Ciężkiej (II RP)|3 pułku artylerii ciężkiej]] w Wilnie celem pełnienia obowiązków dowódcy pułku{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 136 z 31 grudnia 1924 roku, s. 766}}. 1 grudnia 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów artylerii{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 731}}. Z dniem 20 lutego 1925 roku został przeniesiony do 3 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 22 z 26 lutego 1925 roku, s. 94}}{{odn|Rocznik Oficerski|1928|s=411, 448}}. W opinii [[Jerzy Kirchmayer|Jerzego Kirchmayera]] „był bezwzględnie najlepszym spośród wszystkich dowódców pułku, z jakimi miałem do czynienia w przedwrześniowym wojsku. O wartości pułkownika nie decydowały jednak wiadomości fachowe, ale zgoła niezwykłe wartości dowódcze i wychowawcze”{{odn|Kirchmayer|1975|s=273}}.

Od jesieni 1929 roku pełnił obowiązki dowódcy [[3 Grupa Artylerii|3 Grupy Artylerii]] po zmarłym płk. Roszkowskim, a w grudniu 1929 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i mianowany dowódcą grupy{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 377}}{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=175, 498}}. Od 6 grudnia 1929 roku do 10 lipca 1930 roku był słuchaczem IV Kursu [[Centrum Wyższych Studiów Wojskowych]] w Warszawie. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w [[stan spoczynku]]{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 144}}. Mieszkał we Lwowie przy ul. Teatyńskiej 35 m. 8, a w grudniu 1937 przy ul. 29 Listopada 54 m. 6{{r|Kolekcja}}.

W [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej 1939]] dowodził [[Ośrodek Zapasowy Artylerii Lekkiej nr 6|Ośrodkiem Zapasowym Artylerii Lekkiej Nr 6]] we Lwowie{{odn|Zarzycki|2005|s=75, 76, 78, 99}}. Na tym stanowisku organizował pododdziały artylerii, które wzięły udział w [[Obrona Lwowa (1939)|obronie Lwowa]]{{odn|Zarzycki|2005|s=75}}. Po kapitulacji miasta przed [[Armia Czerwona|Armią Czerwoną]], wbrew warunkom kapitulacyjnym, został w październiku 1939 zatrzymany przez [[NKWD]] i uwięziony w obozie w [[Starobielsk]]u. Wiosną 1940 został zamordowany w [[Charków|Charkowie]] przez funkcjonariuszy [[NKWD]] i pogrzebany w [[Piatichatki (Charków)|Piatichatkach]]{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=475}}, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie [[Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie]]{{odn|Księga Cmentarna Charkowa|2003|s=LXXIV}}. Figuruje na tzw. [[Lista Gajdideja|liście Gajdideja]] (poz. 3786){{odn|Gajowniczek|1993|s=308}}.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP [[Lech Kaczyński|Lecha Kaczyńskiego]] z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień [[Generał brygady|generała brygady]]<ref>{{Monitor Polski|2007|85|885}}</ref>. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „[[Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów]]”.

Był żonaty, miał córkę Annę Irenę (ur. 12 stycznia 1923){{r|Kolekcja}}.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Srebrny [[Order Virtuti Militari|Orderu Wojskowego Virtuti Militari]] nr 995 – 22 lutego 1921{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 8 z 26 lutego 1921, s. 342}}
* [[Krzyż Walecznych]] dwukrotnie (po raz pierwszy w 1921){{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 84}}
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] – 2 sierpnia 1928 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1928178038601.pdf M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 386].</ref>{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=175}}
* [[Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921]]{{r|Kolekcja}}
* [[Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości]]{{r|Kolekcja}}
* [[Odznaka pamiątkowa „Orlęta”]]{{r|Kolekcja}}
; austriackie
* Srebrny [[Medal Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry)|Medal Zasługi Wojskowej]] na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1918|s=1202}}
* Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1918|s=1202}}
* [[Krzyż Wojskowy Karola]]{{odn|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1918|s=1202}}

== Zobacz też ==
* [[awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007]]
* [[jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)]]
* [[obozy NKWD dla jeńców polskich]]
* [[ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |tytuł = Trzydzieste Pierwsze Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1904 |url = https://www.pbc.rzeszow.pl/dlibra/publication/5039/edition/4645/content?ref=desc |miejsce = Lwów |wydawca = Nakładem Funduszu Naukowego |rok = 1904 |odn = {{odn/id|Sprawozdanie|1904}}}}
* {{Cytuj książkę |tytuł = Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1907 |url = https://library.hungaricana.hu/hu/view/KriegsMarine_1907/?pg=0&layout=s |miejsce = Wien |wydawca = K. K. Hof und Staatsdruckerei |rok = 1906 |miesiąc = Dezember |język = de |odn = {{odn/id|Schematismus|1907}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1910|rok=1909|miesiąc=grudzień|miejsce=Wiedeń|wydawca=Nadworna i Państwowa Drukarnia|odn={{odn/id|Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej|1910}}}}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914 | rok = 1914 | miesiąc = luty | miejsce = Wiedeń | wydawca = Nadworna i Państwowa Drukarnia | odn = {{odn/id|Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej|1914}}}}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1916 | rok = 1916 | miejsce = Wiedeń | wydawca = | odn = {{odn/id|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1916}} }}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917 | rok = 1917 | miejsce = Wiedeń | wydawca = | odn = {{odn/id|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1917}} }}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918 | rok = 1918 | miejsce = Wiedeń | wydawca = Nadworna i Państwowa Drukarnia | odn = {{odn/id|Lista starszeństwa c. i k. Armii|1918}}}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164|tytuł=Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych|data dostępu=2016-02-15|odn={{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Lista starszeństwa oficerów zawodowych|miejsce=Warszawa|rok=1922|wydawca=[[Ministerstwo Spraw Wojskowych]]|odn={{odn/id|Lista starszeństwa|1922}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1923|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1923|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=119157|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1923}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1924|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1924|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59165|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1924}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1928|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1928|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59431|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1928}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1932|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1932|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59691|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1932}}}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Ciesielski |imię = Jerzy |nazwisko2 = Gajowniczek |imię2 = Zuzanna |nazwisko3 = Przytulska |imię3 = Grażyna |nazwisko4 = Roman |imię4 = Wanda Krystyna |nazwisko5 = Sawicki |imię5 = Zdzisław |nazwisko6 = Szczerkowski |imię6 = Robert |nazwisko7 = Szumińska |imię7 = Wanda |inni = [[Jędrzej Tucholski]] (red.) |tytuł = Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego |url = https://katyn.miejscapamieci.gov.pl/media/download_gallery/Charkow.pdf |rok = 2003 |miejsce = Warszawa |wydawca = Oficyna Wydawnicza RYTM |isbn = 8391666352 |odn = {{odn/id|Księga Cmentarna Charkowa|2003}}}}
* {{cytuj pismo |imię = Zuzanna |nazwisko = Gajowniczek |tytuł = Lista starobielska, cz. II |czasopismo = Wojskowy Przegląd Historyczny |wolumin = 1 (143) |miejsce = Warszawa |wydawca = Wojskowy Instytut Historyczny |rok = 1993 |miesiąc = styczeń–marzec |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę | url = https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/32382 | nazwisko = Czyrko | imię = Jan | autor link = Jan Czyrko | tytuł = Zarys historji wojennej 5-go lwowskiego pułku artylerii polowej | seria = [[Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920]] | rok = 1930 | wydawca = Wojskowe Biuro Historyczne | miejsce = Warszawa | odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Kirchmayer |imię = Jerzy |autor link = Jerzy Kirchmayer |tytuł = Pamiętniki |miejsce = Warszawa |wydawca = Książka i Wiedza |rok =1975 |odn = tak}}
* {{cytuj pismo |nazwisko = Zarzycki |imię = Piotr |tytuł = Artyleria w obronie Lwowa w roku 1939 |czasopismo = Przegląd Historyczno-Wojskowy |wolumin = 2 (207) |miejsce = Warszawa |wydawca = Wojskowe Biuro Badań Historycznych |rok = 2005 |issn = 1640-6281 |odn = tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Schrötter, Karol}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Szkoły Politechnicznej we Lwowie]]
[[Kategoria:Obrońcy Lwowa (1939)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie – ofiary zbrodni katyńskiej – mianowani generałami Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP)]]
[[Kategoria:Oficerowie 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej]]
[[Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Artylerii Ciężkiej]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie]]
[[Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej]]
[[Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis]]
[[Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1884]]
[[Kategoria:Zmarli w 1940]]

title: Karol Schrötter

Data i miejsce urodzenia: 12 marca 1884 · Paszkany

Data i miejsce śmierci: wiosna 1940 · Charków, USRR, ZSRR

Siły zbrojne: Wojsko Polskie

Jednostki: Ośrodek Zapasowy Artylerii Lekkiej nr 6

Stanowiska: dowódca ośrodka

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · obronie Lwowa · wojna polsko-ukraińska · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa · kampania wrześniowa


text:
# Vedad Karić
Vedad Karić (ur. 2 sierpnia 1988 w Zenicy) – bośniacki kolarz szosowy i górski.
Oprócz kolarstwa szosowego Karić uprawia również kolarstwo górskie – w dyscyplinie tej wielokrotnie zdobywał mistrzostwo Bośni i Hercegowiny, startował także w mistrzostwach świata i Europy.

## Osiągnięcia

### Kolarstwo szosowe
Opracowano na podstawie:

2017
- 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
- 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)

2018
- 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
- 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
- 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny

2019
- 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
- 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
- 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny

2020
- 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny

2021
- 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
- 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
- 2. miejsce w mistrzostwach krajów bałkańskich (start wspólny)

2022
- 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny

## Rankingi

### Kolarstwo szosowe
| Rok             | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017  | 2018 | 2019  | 2020 | 2021 | 2022 | 2023  | 2024 |
| --------------- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ----- | ---- | ----- | ---- | ---- | ---- | ----- | ---- |
| World Ranking   |      |      |      |      |      |      |      |      |      | -    | 1581. | -    | 1138. | -    | 578. | -    | 1622. | 778. |
| UCI Europe Tour | 819. | -    | -    | -    | -    | -    | -    | -    | 728. | -    | 1007. | -    | 803.  | -    | 465. | -    | -     | -    |
|                 |      |      |      |      |      |      |      |      |      |      |       |      |       |      |      |      |       |      |
| Źródło: UCI     |      |      |      |      |      |      |      |      |      |      |       |      |       |      |      |      |       |      |

wikiname: plwiki

title: Vedad Karić

in_language: pl

wikitext:
{{Cycling race/riderinfobox|Q34120397}}
'''Vedad Karić''' (ur. [[2 sierpnia]] [[1988]] w [[Zenica|Zenicy]]<ref name="pcs">{{ProCyclingStats}}</ref>) – [[Bośnia i Hercegowina|bośniacki]] [[kolarstwo szosowe|kolarz szosowy]] i [[kolarstwo górskie|górski]].

Oprócz kolarstwa szosowego Karić uprawia również kolarstwo górskie – w dyscyplinie tej wielokrotnie zdobywał mistrzostwo Bośni i Hercegowiny, startował także w [[Mistrzostwa świata w kolarstwie górskim i trialu|mistrzostwach świata]] i [[Mistrzostwa Europy w kolarstwie górskim|Europy]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://mtbdata.com/riders/karic-vedad | tytuł = VEDAD KARIC | opublikowany = mtbdata.com | język = en | data dostępu = 2022-05-31}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
=== Kolarstwo szosowe ===
Opracowano na podstawie:<ref name="pcs"/><ref>{{Cycling Archives}}</ref>
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=28em <!-- od 8 do 36 --> |liczba=2 |
; 2017
* 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
* 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
; 2018
* 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
* 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
* 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny
; 2019
* 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
* 2. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
* 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny
; 2020
* 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny
; 2021
* 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (jazda indywidualna na czas)
* 1. miejsce w mistrzostwach Bośni i Hercegowiny (start wspólny)
* 2. miejsce w mistrzostwach krajów bałkańskich (start wspólny)
; 2022
* 1. miejsce w górskich szosowych mistrzostwach Bośni i Hercegowiny
}}

== Rankingi ==
=== Kolarstwo szosowe ===
{{Cycling race/riderranking|Q34120397}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{ProCyclingStats}}
* {{Cycling Archives}}

{{SORTUJ:Karić, Vedad}}
[[Kategoria:Bośniaccy sportowcy]]
[[Kategoria:Kolarze szosowi]]
[[Kategoria:Kolarze górscy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zenicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1988]]

Data i miejsce urodzenia: 6 marca 1988 · Zenica

Kraj: Bośnia i Hercegowina

Kamen Team

Kamen Pazin

Meridiana Kamen


text:
# Penttilamyces
Penttilamyces Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov – rodzaj grzybów należący do rodziny gnilicowatych (Coniophoraceae).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji: Coniophoraceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum).
Gatunki:
- Penttilamyces lichenicola (Thorn, Malloch & Ginns) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019
- Penttilamyces olivascens (Berk. & M.A. Curtis) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019 – tzw. strocznica oliwkowa
- Penttilamyces romellii (Ginns) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019

Wykaz gatunków i nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum. Nazwy polskie według Władysława Wojewody..
W Polsce występuje P. olivascens i P. romellii (podane jako Leucogyrophana).

title: Penttilamyces

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Penttilamyces''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[borowikowce]]
 |rodzina              = [[gnilicowate]]
 |rodzaj               = ''Penttilamyces''
 |nazwa łacińska       = Penttilamyces
 |autor                = Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov
 |cytat                = ''Folia Cryptog. Petropolitana'' (Sankt-Peterburg) 7: 8 (2019)
 |typ nomenklatoryczny = ''[[Penttilamyces romellii]]'' (Ginns) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Penttilamyces
}}
'''''Penttilamyces''''' Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[grzyby|grzybów]] należący do [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[gnilicowate|gnilicowatych]] (''Coniophoraceae'')<ref name="if" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji: ''Coniophoraceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi'' (według [[Index Fungorum]])<ref name="if" />.

Gatunki:
* ''[[Penttilamyces lichenicola]]'' (Thorn, Malloch & Ginns) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019
* ''[[Penttilamyces olivascens]]'' (Berk. & M.A. Curtis) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019 – tzw. [[strocznica oliwkowa]]
* ''[[Penttilamyces romellii]]'' (Ginns) Zmitr., Kalinovskaya & Myasnikov 2019
Wykaz gatunków i nazwy naukowe na podstawie ''[[Index Fungorum]]''<ref name="if2" />. Nazwy polskie według [[Władysław Wojewoda|Władysława Wojewody]]<ref name="check" /><ref name="if2" />..

W Polsce występuje ''P. olivascens'' i ''P. romellii'' (podane jako ''[[Leucogyrophana]]'')<ref name="lit" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="check">{{Cytuj |autor = [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = [[Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2003 |isbn = 83-89648-09-1 |s = 410}}</ref>
<ref name="if">{{Cytuj |url = https://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=556847 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2024-01-13}}</ref>
<ref name="if2">{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/Names.asp |tytuł = Index Fungorum (gatunki) |data dostępu = 2024-01-13}}</ref>
<ref name="lit">{{cytuj |url = https://grzyby.pl/grzyby-makroskopijne-Polski-w-literaturze-mikologicznej-gatunki.htm |tytuł = Grzyby makroskopijne Polski w literaturze mikologicznej |opublikowany = grzyby.pl |data dostępu = 2024-01-03 |język = pl}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Gnilicowate]]

title: Penttilamyces

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: podstawczaki

Klasa: pieczarniaki

Rząd: borowikowce

Rodzina: gnilicowate

Rodzaj: Penttilamyces


text:
# Rüegsau
Rüegsau – gmina (niem. Einwohnergemeinde) w Szwajcarii, w kantonie Berno, w regionie administracyjnym Emmental-Oberaargau, w okręgu Emmental.

## Demografia
W Rüegsau mieszka 3 265 osób. W 2020 roku 5,4% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią.

## Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 229.

title: Rüegsau

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Rüegsau
 |nazwa oryginalna             = Rüegsau
 |rodzaj miasta                =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = CHE Rüegsau COA.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Rüegsau
 |państwo                      = Szwajcaria
 |1. jednostka administracyjna = [[Berno (kanton)|Berno]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Emmental (okręg)|Emmental]]
 |kod statystyczny             = 0956
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 15,06
 |wysokość                     = 589
 |rok                          = 31 grudnia 2020
 |liczba ludności              = 3 265<ref name=SUS>{{Cytuj |autor = Bundesamt für Statistik |tytuł = Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2020 - 2020 {{!}} Tabelle |data = 2021-09-01 |data dostępu = 2022-05-16 |opublikowany = Bundesamt für Statistik |url = https://www.bfs.admin.ch/asset/de/18344290 |język = de}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 217
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 3415, 3417, 3418
 |tablice rejestracyjne        = BE
 |strefa czasowa               =
 |kod mapy                     = Szwajcaria
 |plan miasta                  = Karte Gemeinde Rüegsau 2021.png
 |współrzędne                  = 47°1′N 7°40′E
 |commons                      = Category:Rüegsau
 |www                          = https://www.ruegsau.ch
}}
'''Rüegsau''' – [[Gmina polityczna (Szwajcaria)|gmina]] ([[język niemiecki|niem.]] ''Einwohnergemeinde'') w [[Szwajcaria|Szwajcarii]], w [[Kanton (Szwajcaria)|kantonie]] [[Berno (kanton)|Berno]], w regionie administracyjnym [[Emmental-Oberaargau]], w [[Okręg (Szwajcaria)|okręgu]] [[Emmental (okręg)|Emmental]].

== Demografia ==
W Rüegsau mieszka 3 265 osób<ref name=SUS/>. W 2020 roku 5,4% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią<ref name=SUS/>.

== Transport ==
Przez teren gminy przebiega droga główna [[Droga główna nr 229 (Szwajcaria)|nr 229]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Emmental}}

[[Kategoria:Miejscowości w Szwajcarii]]
[[Kategoria:Gminy w kantonie Berno]]
[[Kategoria:Okręg Emmental]]

title: Rüegsau

Państwo: Szwajcaria

Kanton: Berno

Okręg: Emmental

Tablice rejestracyjne: BE


text:
# Tadeusz Plebański
Tadeusz Plebański herbu Junosza (ur. 8 października 1893 w Wilnie, zm. 23 lutego 1976 w Warszawie) – dr inż. rolnik, syn Franciszka Plebańskiego i Stanisławy z domu Plebańskiej, ojciec Tomasza Plebańskiego, brat Józefa Adama Plebańskiego i Stanisława Plebańskiego.

## Życiorys
Odebrał staranne wykształcenie rolnicze i inżynierskie w Lipsku, Dreźnie i Berlinie. Studiował również na SGGW w Warszawie, gdzie 1 marca 1915 roku wraz z grupą 11 studentów założył polską korporację studencką Aquilonia. Stowarzyszenie to zapisało się pozytywnie w historii walki o polskość na każdym froncie. Obecnie działa reaktywowane w III Rzeczypospolitej. Według danych SGGW, na listach studentów był w latach 1912/1918 i w roku 1928 prawdopodobnie jako prowadzący kusy rolnicze. Po studiach utrzymywał się z zarządu majątkami ziemskimi. W krótkim czasie inż. Tadeusz Plebański zatrudniał grupę zarządców, księgowych i sekretariat zarządu dóbr. Pod opieką miał kilka majątków oddalonych od siebie o kilkadziesiąt kilometrów.
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Przeszedł szlak bojowy od Pilawy, przez Warszawę, most Kierbedzia, Wiązownę, Siedlce, Brześć nad Bugiem, Kowel, Równe, Sarny, Łuck, Chełm, Garwolin i stamtąd przez Wisłę na lewy brzeg do Potyczy.
Przez całe lata międzywojenne dzierżawił od państwa Paprockich majątek Potycz położony na południe od Góry Kalwarii w widłach Wisły i Pilicy. W spisie właścicieli ziemskich województwa mazowieckiego z 1929 roku Tadeusz Plebański figuruje jako właściciel 816 mórg w powiecie Grójeckim.
W czasie II wojny dokończył spłacanie właścicieli i w rezultacie tego działania stracił wszystko. Na spłatę majątku sprzedana została w czasie wojny posagowa willa żony na Lazurowym Wybrzeżu. Z Potyczy Tadeusz Plebański został wypędzony przez Niemców w związku z ustaleniem linii frontu na Wiśle. Dwór potycki został wtedy poważnie uszkodzony przez artylerię sowiecką. Pociski wystrzeliwane z przeciwnej strony Wisły podziurawiły dach i zniszczyły wiele drzew w parku. Po wypędzeniu z Potyczy zarządzał majątkiem Wilków.
W Wilkowie doczekał do wejścia Sowietów i został wypędzony z zakazem osiedlenia i zbliżania się do znacjonalizowanych dóbr na odległość zgodną z obowiązującą ustawą. Po wojnie Tadeusz i jego żona, Irena z domu Wysocka, zamieszkali w Poznaniu. Tadeusz pracował najpierw jako rzeczoznawca odbudowy Ziem Odzyskanych, potem jako dyrektor Stadniny koni w Racocie, dyrektor Państwowych Stadnin Koni w Wielkopolsce. W czasie represji stalinowskich w związku z ziemiańskim pochodzeniem został pozbawiony prawa pełnienia funkcji kierowniczych i zmienił pracę na pracę naukową w Instytucie Upraw Nawożenie i Gleboznawstwa oraz pracę społeczną w oświacie rolniczej, czemu pozostał wierny aż do śmierci.
Na początku II wojny światowej Tadeusz Plebański był więziony w Warszawie na Daniłowiczowskiej, a potem w Berlinie. Niemcy starali się wymusić na Tadeuszu Plebańskim współpracę polityczną. W jednej celi z Tadeuszem Plebańskim w berlińskim więzieniu przebywali prof. Bursche, pastor Niczman, poseł Kornecki i dziennikarz nieustalonego nazwiska. Plebański został zwolniony na skutek dyplomatycznej interwencji włoskiej, przedtem jednak bestialsko pobity, czego skutki odczuwał do końca życia.
Tadeusz Plebański był przez 7 lat od 1928 do 1935 r. przewodniczącym Grójeckiego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych, w tych samych latach był członkiem zarządu Warszawskiego Towarzystwa Ogrodniczego i Kółek Rolniczych. Do wybuchu wojny w 1939 r. był przewodniczącym Kółka Rolniczego w Machcinie. Po wojnie w Poznaniu był w latach 1958 do 1962 radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1963 został przewodniczącym Przysposobienia Rolniczego na woj. Poznańskie, członkiem zarządu SITR, członkiem Rady Naukowo Ekonomicznej przy WRN i członkiem Rady Naukowej Roślin Pastewnych PAN. Pozostawił liczne publikacje dotyczące uprawy roślin motylkowych, pastewnych i poplonów.
Pochowany na warszawskich Powązkach (kw. 214–IV–29).

## Nagrody i odznaczenia
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 (1928)
- Odznaczenia pułkowe 1918-1921
- Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1956)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (7 lutego 1961)
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1964)
- Odznaka Honorowa Za zasługi dla województwa poznańskiego

title: Tadeusz Plebański

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Tadeusz Plebański
 |grafika                   = Tadeusz Plebański.jpg
 |opis grafiki              = dr. Tadeusz Plebański, 1959 r.
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[8 października]] [[1893]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wilno]]
 |data śmierci              = [[23 lutego]] [[1976]]
 |miejsce śmierci           = [[Poznań]]
 |zawód                     = inżynier rolnik
 |tytuł naukowy             = doktor
 |Alma Mater                = [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie|SGGW]]
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MW1918-21}} {{order|O1000PP}}
 |commons                   =
}}
'''Tadeusz Plebański''' herbu [[Junosza (herb szlachecki)|Junosza]] (ur. [[8 października]] [[1893]] w [[Wilno|Wilnie]], zm. [[23 lutego]] [[1976]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – dr inż. rolnik, syn Franciszka Plebańskiego i Stanisławy z domu Plebańskiej, ojciec [[Tomasz Plebański|Tomasza Plebańskiego]], brat [[Józef Adam Plebański|Józefa Adama Plebańskiego]] i [[Stanisław Plebański|Stanisława Plebańskiego]].

== Życiorys ==
Odebrał staranne wykształcenie rolnicze i inżynierskie w [[Lipsk]]u, [[Drezno|Dreźnie]] i [[Berlin]]ie. Studiował również na [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie|SGGW]] w Warszawie, gdzie 1 marca [[1915]] roku wraz z grupą 11 studentów założył polską korporację studencką [[Aquilonia (korporacja akademicka)|Aquilonia]]. Stowarzyszenie to zapisało się pozytywnie w historii walki o polskość na każdym froncie. Obecnie działa reaktywowane w III Rzeczypospolitej. Według danych SGGW, na listach studentów był w latach 1912/1918 i w roku 1928 prawdopodobnie jako prowadzący kusy rolnicze. Po studiach utrzymywał się z zarządu majątkami ziemskimi. W krótkim czasie inż. Tadeusz Plebański zatrudniał grupę zarządców, księgowych i sekretariat zarządu dóbr. Pod opieką miał kilka majątków oddalonych od siebie o kilkadziesiąt kilometrów.

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Przeszedł szlak bojowy od Pilawy, przez Warszawę, [[most Kierbedzia]], [[Wiązowna|Wiązownę]], [[Siedlce]], [[Brześć|Brześć nad Bugiem]], [[Kowel]], [[Równe]], Sarny, [[Łuck]], [[Chełm]], [[Garwolin]] i stamtąd przez [[Wisła|Wisłę]] na lewy brzeg do [[Potycz]]y.

Przez całe lata międzywojenne dzierżawił od państwa Paprockich majątek [[Potycz]] położony na południe od Góry Kalwarii w widłach [[Wisła|Wisły]] i [[Pilica|Pilicy]]. W spisie właścicieli ziemskich [[województwo mazowieckie|województwa mazowieckiego]] z 1929 roku Tadeusz Plebański figuruje jako właściciel 816 [[morga|mórg]] w powiecie [[Grójec]]kim.

W czasie II wojny dokończył spłacanie właścicieli i w rezultacie tego działania stracił wszystko. Na spłatę majątku sprzedana została w czasie wojny posagowa willa żony na [[Lazurowe Wybrzeże|Lazurowym Wybrzeżu]]. Z Potyczy Tadeusz Plebański został wypędzony przez Niemców w związku z ustaleniem linii frontu na Wiśle. Dwór potycki został wtedy poważnie uszkodzony przez artylerię sowiecką. Pociski wystrzeliwane z przeciwnej strony Wisły podziurawiły dach i zniszczyły wiele drzew w parku. Po wypędzeniu z Potyczy zarządzał majątkiem Wilków.

W Wilkowie doczekał do wejścia [[Sowieci|Sowietów]] i został wypędzony z zakazem osiedlenia i zbliżania się do znacjonalizowanych dóbr na odległość zgodną z obowiązującą ustawą. Po wojnie Tadeusz i jego żona, Irena z domu Wysocka, zamieszkali w [[Poznań|Poznaniu]]. Tadeusz pracował najpierw jako rzeczoznawca odbudowy Ziem Odzyskanych, potem jako dyrektor Stadniny koni w [[Racot|Racocie]], dyrektor Państwowych Stadnin Koni w [[Wielkopolska|Wielkopolsce]]. W czasie represji stalinowskich w związku z ziemiańskim pochodzeniem został pozbawiony prawa pełnienia funkcji kierowniczych i zmienił pracę na pracę naukową w Instytucie Upraw Nawożenie i Gleboznawstwa oraz pracę społeczną w oświacie rolniczej, czemu pozostał wierny aż do śmierci.

Na początku [[II wojna światowa|II wojny światowej]] Tadeusz Plebański był więziony w Warszawie na Daniłowiczowskiej, a potem w Berlinie. Niemcy starali się wymusić na Tadeuszu Plebańskim współpracę polityczną. W jednej celi z Tadeuszem Plebańskim w berlińskim więzieniu przebywali prof. Bursche, pastor Niczman, poseł Kornecki i dziennikarz nieustalonego nazwiska. Plebański został zwolniony na skutek dyplomatycznej interwencji włoskiej, przedtem jednak bestialsko pobity, czego skutki odczuwał do końca życia.

Tadeusz Plebański był przez 7 lat od 1928 do 1935 r. przewodniczącym Grójeckiego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych, w tych samych latach był członkiem zarządu Warszawskiego Towarzystwa Ogrodniczego i Kółek Rolniczych. Do wybuchu wojny w [[1939]] r. był przewodniczącym Kółka Rolniczego w Machcinie. Po wojnie w Poznaniu był w latach 1958 do 1962 radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1963 został przewodniczącym Przysposobienia Rolniczego na woj. Poznańskie, członkiem zarządu SITR, członkiem Rady Naukowo Ekonomicznej przy WRN i członkiem Rady Naukowej Roślin Pastewnych [[Polska Akademia Nauk|PAN]]. Pozostawił liczne publikacje dotyczące uprawy roślin motylkowych, pastewnych i poplonów<ref>Kronika Miasta Poznania, Rocznik XXXV/3, str. 80-83</ref>.
Pochowany na warszawskich [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|Powązkach]] (kw. 214–IV–29)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=39102|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=STANISŁAWA PLEBAŃSKA|data dostępu=2020-02-16}}</ref>.
[[Plik:Józef Plebański grób 02.JPG|thumb|Grób Plebańskich na warszawskich Powązkach]]
== Nagrody i odznaczenia ==
* [[Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921]] (1928)
* Odznaczenia pułkowe 1918-1921
* [[Krzyż Zasługi|Złoty Krzyż Zasługi]] (22 lipca 1956)
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] (7 lutego 1961)
* [[Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego]] (1964)
* Odznaka Honorowa Za zasługi dla województwa poznańskiego

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Plebański, Tadeusz}}
[[Kategoria:Ludzie związani z Racotem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Polscy korporanci]]
[[Kategoria:Radni Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu]]
[[Kategoria:Więźniowie Aresztu Centralnego przy ul. Daniłowiczowskiej w Warszawie (okupacja niemiecka)]]
[[Kategoria:Zmarli w 1976]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]

title: Tadeusz Plebański

Data i miejsce urodzenia: 8 października 1893 · Wilno

Data i miejsce śmierci: 23 lutego 1976 · Poznań

Zawód, zajęcie: inżynier rolnik

Tytuł naukowy: doktor

Alma Mater: SGGW


text:
# Gołąbek wonny
Gołąbek wonny (Russula odorata Romagn.) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1950 r. Henri Charles Louis Romagnesi we Francji i nadana przez niego nazwa naukowa jest aktualna. Synonimy:
- Russula lilacinicolor J. Blum 1952
- Russula odorata var. lilacinicolor (J. Blum) Romagn. 1967
- Russula odorata var. rutilans Sarnari 1986

Polską nazwę nadała Alina Skirgiełło w 1991 r.

## Morfologia
Kapelusz
Średnica 2,5–5 cm, cienki, kruchy, początkowo wypukły, potem płaskowypukły, na koniec z nieco wklęsłym środkiem. Brzeg tępy, zwykle krótko prążkowany. Powierzchnia winna, jasnopurpurowa, brudnoliliowa, szaroliliowa, na środku brązowowinna albo jaśniejsza, nieco oliwkowa. Skórka wilgotna, lepka, błyszcząca, dająca się zedrzeć niemal całkowicie.
Blaszki
Wolne, średniej gęstości, kruche, cienkie, w różnych miejscach rozwidlone, przy brzegu kapelusza zaokrąglone, początkowo kremowe, potem złotożółte, ze zmarszczkami.
Trzon
Wysokość 3–5 cm, grubość 0,5–1 cm, walcowaty. Powierzchnia delikatnie szorstka, biała, po dwóch dniach od zbioru miodowa.
Miąższ
Kruchy, biały, z czasem nieco żółknący. Zapach owocowy, smak łagodny, w blaszkach nieco piekący.
Wysyp zarodników
Złocisty.
Cechy mikroskopowe
Podstawki 30–50 × 10–11,5 µm. Bazydiospory 6,7–8,2 × 5,7–6,7 μm, szeroko elipsoidalne lub jajowate, pokryte z rzadka brodawkami, miejscami połączonymi grzebieniami w siateczkę o niepełnych oczkach, hilum wyraźnie widoczne. Cystydy 43–65× 6,5–11,5 μm, niemal wrzecionowate, zwykle z małym kończykiem. W epikutis duże dermatocystydy.

## Występowanie i siedlisko
Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji, podano także jedno miejsce jego występowania w Ameryce Południowej. Najwięcej stanowisk podano w Europie i jest tu szeroko rozprzestrzeniony. Brak go w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, po raz pierwszy jego stanowiska podali B. Gierczyk i T. Ślusarczyk w 2020 r. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb mykoryzowy występujący głównie pod dębami w lasach liściastych i mieszanych.

title: Gołąbek wonny

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Gołąbek wonny
 |grafika              = 2012-06-14 Russula odorata Romagn 228074.jpg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[gołąbkowce]]
 |rodzina              = [[gołąbkowate]]
 |rodzaj               = [[Russula|gołąbek]]
 |gatunek              = gołąbek wonny
 |nazwa łacińska       = Russula odorata
 |autor                = Romnagn.
 |cytat                = ''[[Bulletin Mensuel de la Société Linnéenne de Lyon|Bull. mens. Soc. linn. Soc. Bot. Lyon]]'' 19: 76 (1950)
 |synonimy             =
 |mapa zasięgu         = Distribution of Russula odorata.svg
 |opis mapy zasięgu    = Zasięg w Europie
 |wikispecies          =
 |commons              = category:Russula odorata
}}
[[Plik:2012-06-14 Russula odorata Romagn 228076.jpg|mały|240px]]
'''Gołąbek wonny''' (''Russula odorata'' Romagn.) – gatunek [[grzyby|grzybów]] należący do rodziny [[Gołąbkowate|gołąbkowatych]] (''Russulaceae'')<ref name="if" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi''<ref name="if" />.

Po raz pierwszy opisał go w 1950 r. [[Henri Charles Louis Romagnesi]] we Francji i nadana przez niego nazwa naukowa jest aktualna<ref name="if" />. [[synonim (taksonomia)|Synonimy]]<ref name="sf" />:
* ''Russula lilacinicolor'' J. Blum 1952
* ''Russula odorata'' var. ''lilacinicolor'' (J. Blum) Romagn. 1967
* ''Russula odorata'' var. ''rutilans'' Sarnari 1986

[[Biologiczne nazewnictwo zwyczajowe|Polską nazwę]] nadała [[Alina Skirgiełło]] w 1991 r.<ref name="rus" />

== Morfologia ==
; [[Kapelusz grzyba|Kapelusz]]:
Średnica 2,5–5 cm, cienki, kruchy, początkowo wypukły, potem płaskowypukły, na koniec z nieco wklęsłym środkiem. Brzeg tępy, zwykle krótko prążkowany. Powierzchnia winna, jasnopurpurowa, brudnoliliowa, szaroliliowa, na środku brązowowinna albo jaśniejsza, nieco oliwkowa. Skórka wilgotna, lepka, błyszcząca, dająca się zedrzeć niemal całkowicie<ref name="rus" />.
; [[Blaszki grzyba|Blaszki]]:
Wolne, średniej gęstości, kruche, cienkie, w różnych miejscach rozwidlone, przy brzegu kapelusza zaokrąglone, początkowo kremowe, potem złotożółte, ze zmarszczkami<ref name="rus" />.
; [[Trzon grzyba|Trzon]]:
Wysokość 3–5 cm, grubość 0,5–1 cm, walcowaty. Powierzchnia delikatnie szorstka, biała, po dwóch dniach od zbioru miodowa<ref name="rus" />.
; [[Miąższ grzyba|Miąższ]]:
Kruchy, biały, z czasem nieco żółknący. Zapach owocowy, smak łagodny, w blaszkach nieco piekący<ref name="rus" />.
; [[Wysyp zarodników]]
Złocisty<ref name="rus" />.
; Cechy mikroskopowe:
[[Podstawka grzyba|Podstawki]] 30–50 × 10–11,5 µm. [[Bazydiospora|Bazydiospory]] 6,7–8,2 × 5,7–6,7 μm, szeroko elipsoidalne lub jajowate, pokryte z rzadka brodawkami, miejscami połączonymi grzebieniami w siateczkę o niepełnych oczkach, ''[[hilum]]'' wyraźnie widoczne. [[Cystyda|Cystydy]] 43–65× 6,5–11,5 μm, niemal wrzecionowate, zwykle z małym kończykiem<ref name="rus" />. W [[epikutis]] duże [[dermatocystyda|dermatocystydy]]<ref name="rus" />.

== Występowanie i siedlisko ==
Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji, podano także jedno miejsce jego występowania w Ameryce Południowej. Najwięcej stanowisk podano w Europie i jest tu szeroko rozprzestrzeniony<ref name="gbif" />. Brak go w opracowanym w 2003 r. przez [[Władysław Wojewoda|Władysława Wojewodę]] wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski<ref name="check" />, po raz pierwszy jego stanowiska podali B. Gierczyk i T. Ślusarczyk w 2020 r.<ref name="lit" /> Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną<ref name="atlas" />.

[[Grzyby naziemne|Naziemny]] [[grzyby mykoryzowe|grzyb mykoryzowy]] występujący głównie pod dębami w lasach liściastych i mieszanych<ref name="rus" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="atlas">{{Cytuj |tytuł = Aktualne stanowiska Russula odorata w Polsce |data dostępu = 2024-03-02 |url = https://grzyby.pl/gatunki/Russula_odorata.htm |opublikowany = grzyby.pl |język = pl}}</ref>
<ref name="check">{{Cytuj |autor = [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = [[Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2003 |isbn = 83-89648-09-1 |s = 504–617}}</ref>
<ref name="gbif">{{Cytuj |tytuł = Występowanie Russula odorata na świecie (mapa) |data dostępu = 2024-03-02 |url = https://www.gbif.org/pt/species/2551170 |opublikowany = gbif.org |język = en}}</ref>
<ref name="if">{{Cytuj |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2024-03-02 |url = https://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=305395 |język = en}}</ref>
<ref name="lit">{{cytuj |url = https://grzyby.pl/grzyby-makroskopijne-Polski-w-literaturze-mikologicznej-gatunki.htm |tytuł = Grzyby makroskopijne Polski w literaturze mikologicznej |opublikowany = grzyby.pl |data dostępu = 2024-02-27 |język = pl}}</ref>
<ref name="rus">{{Cytuj |autor = [[Alina Skirgiełło]] |tytuł = Gołąbek (Russula). Grzyby (Mycota). Podstawczaki (Basidiomycetes), gołąbkowce (Russulales), gołąbkowate (Russulaceae) |miejsce = Warszawa-Kraków |wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe |data = 1998 |isbn = 83-01-09137-1 |s = 134}}</ref>
<ref name="sf">{{Cytuj |tytuł = Species Fungorum |data dostępu = 2024-03-02 |url = https://www.speciesfungorum.org/Names/SynSpecies.asp?RecordID=305395 |język = en}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gołąbkowate]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]

title: Gołąbek wonny

Rząd: gołąbkowce

Rodzina: gołąbkowate

Rodzaj: gołąbek

Gatunek: gołąbek wonny


text:
# Mohamed Fadl
Mohamed Fadl Zahran (arab. محمد فضل, ur. 21 lipca 1981 w Kairze) – egipski piłkarz grający na pozycji napastnika.

## Kariera klubowa
Piłkarską karierę Fadl rozpoczął w rodzinnym Kairze, w tamtejszym klubie Al-Ahly. W 2001 roku zadebiutował w jego barwach w pierwszej lidze. W 2003 roku wywalczył zarówno Puchar Egiptu, jak i Superpuchar. Na początku 2004 roku przeszedł do El-Ittihad El-Iskandary, gdzie spędził pół roku i już latem wyjechał do Kuwejtu, gdzie przez sezon grywał w zespole Kazma Sporting Club ze stolicy kraju. W 2005 roku Mohamed wrócił do Egiptu i występował w El-Masry z Port Saidu. W 2006 roku podpisał kontrakt z Ismaily SC, z którym w 2007 roku zajął 3. miejsce w egipskiej ekstraklasie. W 2009 roku wrócił do Al-Ahly Kair. Następnie grał w Smouha SC, a w 2013 trafił do El Mokawloon SC. W 2015 roku był wypożyczony do El-Entag El-Harby SC.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Egiptu Fadl zadebiutował w 2007 roku. W 2008 roku Hassan Shehata powołał go na Puchar Narodów Afryki 2008, który Egipt wygrał.

title: Mohamed Fadl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Mohamed Fadl
 |imię i nazwisko org     = {{k|ar|محمد فضل}}
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Mohamed Fadl Zahran
 |data urodzenia          = [[21 lipca]] [[1981]]
 |miejsce urodzenia       = [[Kair]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 188 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[El Mokawloon SC]]
 |numer w klubie          = 7
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2001–2003 ! [[Al-Ahly Kair]]                  !    !
! 2004      ! [[El-Ittihad El-Iskandary]]       !    !
! 2004–2005 ! [[Kazma Sporting Club]]           ! 24 !  8
! 2005–2006 ! [[Al-Masry Port Said|El-Masry]]   !    !
! 2006–2009 ! [[Ismaily SC]]                    !    !
! 2009–2011 ! [[Al-Ahly Kair]]                  ! 25 !  6
! 2012–2013 ! [[Smouha SC]]                     ! 15 !  3
! 2013–     ! [[El Mokawloon SC]]               ! 51 ! 16
! 2015      ! → [[El-Entag El-Harby SC]] (wyp.) ! 12 !  2
 |data seniorzy           = 16 sierpnia 2016
 |kariera reprezentacyjna = ! 2007–2010 ! {{Reprezentacja|EGY|pn}} ! 8 ! 2
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Mohamed Fadl Zahran''' ([[język arabski|arab.]] محمد فضل, ur. [[21 lipca]] [[1981]] w [[Kair]]ze) – [[Egipt|egipski]] [[piłkarz]] grający na pozycji [[napastnik]]a.

== Kariera klubowa ==
Piłkarską karierę Fadl rozpoczął w rodzinnym [[Kair]]ze, w tamtejszym klubie [[Al-Ahly Kair|Al-Ahly]]. W 2001 roku zadebiutował w jego barwach w [[Ad-Dauri al-Misri al-Mumtaz|pierwszej lidze]]. W 2003 roku wywalczył zarówno [[Puchar Egiptu w piłce nożnej|Puchar Egiptu]], jak i [[Superpuchar Egiptu w piłce nożnej|Superpuchar]]. Na początku 2004 roku przeszedł do [[El-Ittihad El-Iskandary]], gdzie spędził pół roku i już latem wyjechał do [[Kuwejt]]u, gdzie przez sezon grywał w zespole [[Kazma Sporting Club]] ze [[Kuwejt (miasto)|stolicy]] kraju. W 2005 roku Mohamed wrócił do Egiptu i występował w [[Al-Masry Port Said|El-Masry]] z [[Port Said]]u. W 2006 roku podpisał kontrakt z [[Ismaily SC]], z którym w 2007 roku zajął 3. miejsce w egipskiej ekstraklasie. W 2009 roku wrócił do Al-Ahly Kair. Następnie grał w [[Smouha SC]], a w 2013 trafił do [[El Mokawloon SC]]. W 2015 roku był wypożyczony do [[El-Entag El-Harby SC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Egiptu w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Egiptu]] Fadl zadebiutował w 2007 roku. W 2008 roku [[Hassan Shehata]] powołał go na [[Puchar Narodów Afryki 2008]], który Egipt wygrał.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|23438}}

{{Egipt 2008 PNA}}

{{SORTUJ:Fadl, Mohamed}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kairze]]
[[Kategoria:Reprezentanci Egiptu w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Al-Ahly Kair]]
[[Kategoria:Piłkarze Al-Ittihad Aleksandria]]
[[Kategoria:Piłkarze Kazma SC]]
[[Kategoria:Piłkarze Al-Masry Port Said]]
[[Kategoria:Piłkarze Ismaily SC]]
[[Kategoria:Piłkarze Smouhy SC]]
[[Kategoria:Piłkarze El Mokawloon SC]]
[[Kategoria:Piłkarze El-Entag El-Harby SC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2008]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]

title: · Mohamed Fadlمحمد فضل

Pełne imię i nazwisko: Mohamed Fadl Zahran

Data i miejsce urodzenia: 21 lipca 1981 · Kair

Pozycja: napastnik

Klub: El Mokawloon SC

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Al-Ahly Kair

El-Ittihad El-Iskandary

Kazma Sporting Club · 24 · (8)

El-Masry

Ismaily SC

Al-Ahly Kair · 25 · (6)

Smouha SC · 15 · (3)

El Mokawloon SC · 51 · (16)

→ El-Entag El-Harby SC (wyp.) · 12 · (2)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Egipt · 8 · (2)


text:
# Krasnogorskoje
Krasnogorskoje (ros. Красногорское) – wieś w Rosji, w Kraju Ałtajskim.
Miejscowość położona jest w odległości ok. 233 km od stolicy Kraju Ałtajskiego – miasta Barnauł i jest ośrodkiem administracyjnym rejonu krasnogorskiego. Została założona w 1811 roku.

title: Krasnogorskoje

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Krasnogorskoje
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Красногорское}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Kraj Ałtajski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon krasnogorski (Kraj Ałtajski)|krasnogorski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 5993<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010/altajskij-kraj.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Kraju Ałtajskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Krasnogorskoje''' ([[język rosyjski|ros.]] Красногорское) – [[wieś]] w [[Rosja|Rosji]], w [[Kraj Ałtajski|Kraju Ałtajskim]].

Miejscowość położona jest w odległości ok. 233 [[kilometr|km]] od stolicy Kraju Ałtajskiego – [[miasto|miasta]] [[Barnauł]] i jest [[Ośrodek administracyjny|ośrodkiem administracyjnym]] [[rejon krasnogorski (Kraj Ałtajski)|rejonu krasnogorskiego]]. Została założona w [[1811]] roku.

== Zobacz też ==
* [[Kraj Ałtajski]]
* [[rejon krasnogorski (Kraj Ałtajski)|rejon krasnogorski]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie krasnogorskim]]

title: KrasnogorskojeКрасногорское

Państwo: Rosja

Kraj: Ałtajski

Rejon: krasnogorski


text:
# Eglantina Kume
Eglantina Kume (ur. 21 stycznia 1950 w Durrësie) – albańska aktorka i montażystka.

## Życiorys
Po ukończeniu szkoły średniej w rodzinnym mieście studiowała aktorstwo w Instytucie Sztuk w Tiranie. Jeszcze w szkole średniej została zauważona przez reżysera Dhimitra Anagnostiego, dzięki czemu dostała małą rolę w filmie Cichy pojedynek. Wkrótce potem otrzymała główną rolę w filmie Zwycięstwo nad śmiercią.
W sześciu filmach zajmowała się montażem. Ostatnim filmem w jej dorobku był Vetmi (1990). W 1991 r. wraz z rodziną wyemigrowała do Grecji i podjęła pracę w jednym z ateńskich kin.
Współpracuje z wydawanym w Grecji czasopismem „Egnatia”. Pisze także opowiadania, publikowane w albańskich czasopismach literackich.

## Role filmowe
- 1967: Duel i Heshtur
- 1967: Ngadhjenim mbi vdekjen jako Mira Korani
- 1970: Lugina e pushkatarëve jako nauczycielka
- 1972: Yjet e neteve te gjata jako panna młoda
- 1977: Zemrat, qe nuk plaken jako nauczycielka Donika
- 1987: Binaret
- 1990: Vetmi

title: Eglantina Kume

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Eglantina Kume
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[21 stycznia]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia         = [[Durrës]], [[Albania]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |lata aktywności           = od 1967
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Eglantina Kume''' (ur. [[21 stycznia]] [[1950]] w [[Durrës]]ie{{r|aktoret}}) – [[Albania|albańska]] aktorka i montażystka.

== Życiorys ==
Po ukończeniu szkoły średniej w rodzinnym mieście studiowała aktorstwo w [[Uniwersytet Sztuk w Tiranie|Instytucie Sztuk w Tiranie]]. Jeszcze w szkole średniej została zauważona przez reżysera [[Dhimitër Anagnosti|Dhimitra Anagnostiego]], dzięki czemu dostała małą rolę w filmie ''[[Cichy pojedynek]]''{{r|aktoret}}. Wkrótce potem otrzymała główną rolę w filmie ''[[Zwycięstwo nad śmiercią]]''.
W sześciu filmach zajmowała się montażem. Ostatnim filmem w jej dorobku był [[Samotność (film 1990)|Vetmi]] (1990). W 1991 r. wraz z rodziną wyemigrowała do [[Grecja|Grecji]] i podjęła pracę w jednym z [[Ateny|ateńskich]] kin.

Współpracuje z wydawanym w Grecji czasopismem „Egnatia”. Pisze także [[Opowiadanie|opowiadania]], publikowane w albańskich czasopismach literackich.

== Role filmowe ==
* [[1967 w filmie|1967]]: ''[[Cichy pojedynek|Duel i Heshtur]]''
* [[1967 w filmie|1967]]: ''[[Zwycięstwo nad śmiercią|Ngadhjenim mbi vdekjen]]'' jako Mira Korani
* [[1970 w filmie|1970]]: ''[[Dolina Strzelców|Lugina e pushkatarëve]]'' jako nauczycielka
* [[1972 w filmie|1972]]: ''[[Gwiazdy długich nocy|Yjet e neteve te gjata]]'' jako panna młoda
* [[1977 w filmie|1977]]: ''[[Serca, które się nie starzeją|Zemrat, qe nuk plaken]]'' jako nauczycielka Donika
* [[1987 w filmie|1987]]: ''[[Podkłady|Binaret]]''
* [[1990 w filmie|1990]]: ''[[Samotność (film 1990)|Vetmi]]''

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=aktoret>{{cytuj | url = https://aktoretshqiptare.info/eglantina-kume-1950/ | tytuł = Eglantina Kume (1950)| opublikowany = Aktoret Shqiptare| język = sq|data dostępu= 2021-11-05}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę
| nazwisko =  Hoxha
| imię = Abaz
| nazwisko2 =
| imię2 =
| nazwisko3 =
| imię3 =
| tytuł = Enciklopedia e kinematografise shqiptare. Autore & vepra
| wydawca = Toena
| miejsce = Tirana
| rok = 2002
| język = sq
| isbn = 99927-1-555-3
}}
* {{IMDb|osoba|0474960|Eglantina Kume}}

{{SORTUJ:Kume, Eglantina}}
[[Kategoria:Albańskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Albańscy prozaicy]]
[[Kategoria:Albańscy montażyści filmowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Durrës]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Sztuk w Tiranie]]

title: Eglantina Kume

Data i miejsce urodzenia: 21 stycznia 1950 · Durrës, Albania


text:
# Frunzeni (okręg Marusza)
Frunzeni – wieś w Rumunii, w okręgu Marusza, w gminie Lunca. W 2011 roku liczyła 467 mieszkańców.

title: Frunzeni (okręg Marusza)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Frunzeni
 |nazwa oryginalna             = Frunzeni
 |zdjęcie                      = RO MS Frunzeni 1.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Marusza|Marusza]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Lunca (gmina w okręgu Marusza)|Lunca]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 467
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Marusza
 |współrzędne                  = 46°48′52″N 24°34′4″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Frunzeni''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Marusza|okręgu Marusza]], w [[Lunca (gmina w okręgu Marusza)|gminie Lunca]]. W 2011 roku liczyła 467 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-02-19 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}

{{Gmina Lunca (okręg Marusza)}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Marusza]]

title: Frunzeni

Państwo: Rumunia

Okręg: Marusza

Gmina: Lunca


text:
# Berżniki (gmina)
Berżniki (do 1954 Berźniki) – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku oraz w latach 1973–1976 w woj. białostockim/woj. suwalskim (obecnie w woj. podlaskim). Siedzibą gminy były Berżniki.
Za Królestwa Polskiego gmina należała do powiatu sejneńskiego w guberni suwalskiej.
Na początku okresu międzywojennego gmina Berżniki należała do powiatu sejneńskiego w woj. białostockim. Wraz ze zniesieniem powiatu sejneńskiego z dniem 1 stycznia 1925 roku gminę przyłączono do powiatu suwalskiego w tymże województwie. Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. W dniu 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 26 gromad: Berżniki, Berżniki kol., Berżałowce, Bosse, Degucie, Dubowo, Dworczysko, Grudziewszczyzna, Hołny Wolmera, Krejwińce, Kukle, Markiszki, Ogrodniki, Olszanka, Poćkuny, Podlaski, Posejnele, Posejny, Półkoty, Rachelany, Sztabinki, Świeckie, Wigrańce, Zaleskie, Zaruby, Żegary. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin.
Gminę Berżniki reaktywowano 1 stycznia 1973 roku w woj. białostockim, w (przywróconym w 1956 roku) powiecie sejneńskim. 1 czerwca 1975 gmina znalazła się w nowo utworzonym woj. suwalskim.
1 lipca 1976 roku gmina została zniesiona, a jej tereny przyłączone do gmin:
- Giby (obszary sołectw: Budwieć, Kukle, Stanowisko i Zelwa),
- Sejny (obszary sołectw: Berżniki, Berżałowce, Bosse, Dubowo, Dworczysko, Folwark-Berźniki, Hołny Mejera, Hołny Wolmera, Krejwińce, Markiszki, Ogrodniki, Poćkuny, Podlaski, Półkoty, Rachelany, Sztabinki i Wigrańce).

title: Berżniki (gmina)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Berżniki
 |dopełniacz nazwy          = gminy Berżniki
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |lata istnienia            = 1919–1954 i 1973–76<ref>Od 1919 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. białostockiego; w czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.</ref>
 |zdjęcie                   = Berżniki, kościół Wniebowzięcia NMP.jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = 1919–39: [[województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|białostockie]]
1945–54 i 1973–75: [[Województwo białostockie (1944–1975)|białostockie]]
1975–76: [[województwo suwalskie|suwalskie]]
 |powiat                    = 1919–24: [[powiat sejneński|sejneński]]
1925–54: [[powiat suwalski|suwalski]]
1973–75: [[powiat sejneński|sejneński]]
 |data powstania            =
 |data likwidacji           =
 |siedziba                  = [[Berżniki]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              = 1974
 |liczba ludności           = 2529<ref>Liczba ludności z publikacji „Rocznik Demograficzny Polski”, GUS 1975–1995</ref>
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1952
 |plan                      =
 |liczba gromad             = 26
 |liczba miejscowości       =
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1975
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Berżniki''' (do 1954 ''Berźniki'') – dawna [[gmina wiejska]] istniejąca do [[1954]] roku oraz w latach [[1973]]–[[1976]]<ref>Do 28 września 1954 roku oraz od 1 stycznia 1973 do 30 czerwca 1976</ref> w [[Województwo białostockie (1944–1975)|woj. białostockim]]/[[województwo suwalskie|woj. suwalskim]] (obecnie w [[województwo podlaskie|woj. podlaskim]]). Siedzibą gminy były [[Berżniki]]<ref name="gus">Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej – ''podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku'', Książnica-Atlas, Lwów 1933</ref>.

Za [[Królestwo Kongresowe|Królestwa Polskiego]] gmina należała do [[powiat sejneński|powiatu sejneńskiego]] w [[gubernia suwalska|guberni suwalskiej]]<ref>Postanowienie z 17 (29) września 1866, ogłoszone 5 (17) stycznia 1867 (Dziennik Praw, rok 1866, tom 66, nr 219, str. 279)</ref><ref>Postanowienie z 29 grudnia 1867 (10 stycznia 1868), ogłoszone 8 (20) lutego 1868 (Dziennik Praw, rok 1868, tom 67, nr 228, str. 359)</ref>.

Na początku okresu międzywojennego gmina Berżniki należała do [[powiat sejneński|powiatu sejneńskiego]] w [[województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|woj. białostockim]]. Wraz ze zniesieniem powiatu sejneńskiego z dniem [[1 stycznia]] [[1925]] roku gminę przyłączono do [[powiat suwalski|powiatu suwalskiego]] w tymże województwie<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1924|numer=117|pozycja=1052}}</ref>. Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. W dniu [[1 lipca]] [[1952]] roku gmina składała się z 26 gromad: Berżniki, Berżniki kol., Berżałowce, Bosse, Degucie, Dubowo, Dworczysko, Grudziewszczyzna, Hołny Wolmera, Krejwińce, Kukle, Markiszki, Ogrodniki, Olszanka, Poćkuny, Podlaski, Posejnele, Posejny, Półkoty, Rachelany, Sztabinki, Świeckie, Wigrańce, Zaleskie, Zaruby, Żegary<ref>Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1 VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa</ref>. Gmina została zniesiona [[29 września]] [[1954]] roku wraz z reformą wprowadzającą [[gromada (podział administracyjny)|gromady]] w miejsce [[gmina|gmin]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref>.

Gminę Berżniki reaktywowano [[1 stycznia]] [[1973]] roku<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref> w [[Województwo białostockie (1944–1975)|woj. białostockim]], w (przywróconym w [[1956]] roku<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1955|numer=44|pozycja=290}}</ref>) [[powiat sejneński|powiecie sejneńskim]]. [[1 czerwca]] [[1975]] gmina znalazła się w nowo utworzonym [[województwo suwalskie|woj. suwalskim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1975|numer=17|pozycja=92}}</ref>.

[[1 lipca]] [[1976]] roku gmina została zniesiona, a jej tereny przyłączone do gmin<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1976|numer=23|pozycja=142}}</ref>:
* [[Giby (gmina)|Giby]] (obszary sołectw: Budwieć, Kukle, Stanowisko i Zelwa),
* [[Sejny (gmina wiejska)|Sejny]] (obszary sołectw: Berżniki, Berżałowce, Bosse, Dubowo, Dworczysko, Folwark-Berźniki, Hołny Mejera, Hołny Wolmera, Krejwińce, Markiszki, Ogrodniki, Poćkuny, Podlaski, Półkoty, Rachelany, Sztabinki i Wigrańce).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat sejneński (dawny)}}
{{Powiat suwalski (dawny)}}

{{SORTUJ:Berżniki}}
[[Kategoria:Dawne gminy w guberni suwalskiej]]
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie białostockim]]
[[Kategoria:Dawne gminy w województwie suwalskim]]
[[Kategoria:Suwalszczyzna|Gmina Berżniki]]

title: Berżniki

Państwo: Polska

Województwo: 1919–39: białostockie · 1945–54 i 1973–75: białostockie · 1975–76: suwalskie

Powiat: 1919–24: sejneński · 1925–54: suwalski · 1973–75: sejneński

Siedziba: Berżniki

title: Szczegółowy podział administracyjny (1952)

Szczegółowy podział administracyjny (1952): Położenie na mapie Polski w latach 1975–1991Berżniki


text:
# CAMS 37
CAMS 37 – francuska łódź latająca z okresu międzywojennego, używana także w czasie II wojny światowej.

## Historia
W 1926 roku we francuskiej wytwórni lotniczej Chantiers aéro-maritimes de la Seine (CAMS) opracowano nową wersję rozpoznawczej łodzi latającej przeznaczonej dla francuskiej Marynarki Wojennej. Jej konstrukcja została oparta na wcześniejszej łodzi latającej CAMS-30 i miał być to wodnosamolot przystosowany do działania z baz przybrzeżnych oraz okrętów.
Była to konstrukcja całkowicie drewniana, w układzie dwupłatu, w dolnym płacie umieszczony był kadłub typu łodziowego. Prototyp oznaczony jako CAMS 37, został wyposażony w silnik Lorraine 12Db o mocy 400 KM, umieszczony w gondoli nad kadłubem, zamocowanej pod płatem górnym i napędzające śmigło pchające. Oblot tego samolotu nastąpił w 1926 roku w Sartrouville.
Prototyp ten stał się podstawą do budowy serii samolotów oznaczonych jako CAMS 37A dla marynarki wojennej w ilości 110 sztuk, z tego 7 sprzedano do Portugalii. Od prototypu seryjne egzemplarze różniły się mocniejszym silnikiem Lorraine 12Eb o mocy 450 KM, a samoloty przeznaczone dla Portugalii otrzymały silnik Hispano-Suiza 12Gb o mocy 450 KM. W samolotach tych nieznacznie powiększono tylne usterzenie.
W październiku – listopadzie 1926 roku wodnosamolot CAMS 37GR pilotowany przez kpt. René Guilbauda oraz nawigatora Georgesa Bougaulta wspólnie z wodnosamolotem Leo H-19 odbyły lot długodystansowy z Francji na Madagaskar i z powrotem o łącznej długości 22 600 km.
Od tego momentu do 1935 roku budowano i jednocześnie modyfikowano ten samolot. Produkcję zakończono w 1935 roku, wyprodukowano łącznie 332 samoloty tego typu.

### Wersje samolotu
- CAMS 37 – prototyp, wyposażony w silnik Lorraine 12Db o mocy 400 KM, zbudowano jeden egzemplarz.
- CAMS 37A – rozpoznawcza łódź latająca identyczna z prototypem, wyposażona w silnik Lorraine 12Eb o mocy 400 KM, zbudowano 110 takich samolotów, z tego 7 sprzedano do Portugalii.
- CAMS 37A.2 – wersja przeznaczona do lądowania na wodzie, była pozbawiona podwozia kołowego, zbudowano 45 samolotów tego typu.
- CAMS 37A.3 – wersja z ulepszonym kadłubem, zbudowano dwa samoloty tej wersji. Jeden z tych samolotów przystosowano do lotów długodystansowych – otrzymał on specjalne oznaczenie CAMS 37GR.
- CAMS 37A.6 – wersja pasażerska przeznaczoną do przewozu wyższych oficerów, posiadała zakrytą kabinę.
- CAMS 37A.7 – samolot przeznaczony do łączności i lotów łącznikowych, nie posiadał uzbrojenia, zbudowano 37 takich samolotów.
- CAMS 37A.9 – wersja pasażerska, kadłub miał obudowę metalową.
- CAMS 37.10 – wersja cywilna, samolot pocztowy przystosowany do startu z użyciem katapulty, zbudowano 2 samoloty tego typu.
- CAMS 37.11 (37E) – czteromiejscowy wodnosamolot szkolny, zbudowano 110 samolotów tego typu.
- CAMS 37.12 – wersja cywilna, wyposażony w czteromiejscową kabinę pasażerską.
- CAMS 37.13 (37bis) – wersja z kadłubem metalowym, przystosowana do startu z użyciem katapulty.

## Użycie w lotnictwie
Wodnosamoloty CAMS 37 były od 1928 roku użytkowane we francuskiej Marynarce Wojennej, wyposażono w nie eskadry rozpoznawcze w bazach przybrzeżnych nr 2S1, 3S1 i 4S1, gdzie zastąpiły używane wcześniej samoloty Schreck FBA-17H. Samolotów tych używano również na francuskich okrętach wojennych. Był to podstawowy samolot rozpoznawczy lotnictwa morskiego Francji do roku 1935, kiedy zaczęto go zastępować wodnosamolotem CAMS 55.
Jednak samoloty te pozostały w służbie aż do 1940 roku, choć w większości używane były w eskadrach szkoleniowych. W czasie mobilizacji w 1939 roku część wodnosamolotów z jednostek szkolnych przeszło do jednostek operacyjnych - eskadr 2S1 i 4S1. Po upadku Francji wszystkie samoloty tego typu zostały przekazane do szkolenia lub skasowane. Na terenie Indochin Francuskich używane były jako samoloty bojowe do 1941 roku.
W marynarce wojennej Portugalii, która posiadała 7 takich samolotów, używano ich do końca lat trzydziestych.

## Opis techniczny
Wodnosamolot CAMS 37 był dwupłatem o konstrukcji całkowicie drewnianej, kadłub łodziowy, kryty sklejką, w wersji 37A.9 i 37.13 kadłub był pokryty blachą. W kadłubie znajdowały się kabiny załogi, odkryte, w wersjach pasażerskich były zakryte. Wersja 37A, 37A.2 posiadało także podwozie kołowe umożliwiające lądowanie na lotniskach naziemnych. Napęd stanowił 12-cylindrowy silnik w układzie V, zamontowany w gondoli pod górnym płatem i napędzający śmigło pchające.
Samolot był uzbrojony w karabiny maszynowe Lewis kal. 7,7 mm – 2 lub 4 (sprzężone po 2), na dwóch stanowiskach oraz bomby o łącznej wadze 300 kg.

title: CAMS 37

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa = CAMS 37<ref>Dane taktyczno-techniczne wersji CAMS 37A.2.</ref>
 |grafika = CAMS 37A L'Aéronautique December,1926.jpg
 |podpis grafiki =
 |państwo = {{Państwo|FRA|1870}}
 |producent =  Chantiers aéro-maritimes de la Seine (CAMS)
 |konstruktor =
 |typ = łódź latająca
 |konstrukcja = dwupłat o konstrukcji drewnianej
 |załoga = 3
 |data oblotu = 1926
 |lata produkcji =  1926–1935
 |wycofany =
 |egzemplarze =
 |liczba wypadków =
 |liczba katastrof =
 |napęd = 1 silnik gaźnikowy Lorraine Dietrich 12Eb
 |moc silnika = 450 KM (331 kW)
 |ciąg silnika =
 |rozpiętość = 14,5 m
 |wydłużenie =
 |średnica wirnika =
 |długość = 11,43 m
 |długość kadłuba =
 |szerokość kadłuba =
 |wysokość = 4,21 m
 |powierzchnia nośna = 60,77 m²
 |profil skrzydła =
 |masa własna = 2170 kg
 |masa użyteczna =
 |masa startowa = 3000 kg (normalna); 3125 kg (maksymalna)
 |masa do lądowania =
 |masa uzbrojenia =
 |masa paliwa =
 |zapas paliwa =
 |prędkość maksymalna = 176 km/h
 |prędkość przelotowa =
 |prędkość minimalna =
 |prędkość ekonomiczna =
 |prędkość optymalna =
 |prędkość patrolowa =
 |prędkość dopuszczalna =
 |prędkość holowania =
 |prędkość wznoszenia = 2 m/s
 |wznoszenie w locie poziomym =
 |wznoszenie w locie pionowym =
 |prędkość minimalna opadania =
 |pułap = 3400 m
 |pułap praktyczny =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi =
 |zasięg = 950 km
 |promień działania =
 |długotrwałość lotu =
 |rozbieg =
 |dobieg =
 |doskonałość =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie = 2–4 [[Karabin maszynowy Lewis|karabiny maszynowe kal. 7,7 mm]]<br>300 kg bomb
 |liczba miejsc =
 |przestrzeń ładunkowa =
 |wyposażenie dodatkowe =
 |użytkownicy = [[III Republika Francuska|Francja]], [[Narodowa Dyktatura|Portugalia]]
 |rzuty = CAMS 37A 3-view Les Ailes May 19,1927.png
 |commons = Category:CAMS 37
}}
'''CAMS 37''' – [[Francja|francuska]] [[łódź latająca]] z okresu międzywojennego, używana także w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]].

== Historia ==
W 1926 roku we francuskiej wytwórni lotniczej Chantiers aéro-maritimes de la Seine (CAMS) opracowano nową wersję rozpoznawczej łodzi latającej przeznaczonej dla [[Marine nationale|francuskiej Marynarki Wojennej]]. Jej konstrukcja została oparta na wcześniejszej łodzi latającej [[CAMS-30]] i miał być to [[wodnosamolot]] przystosowany do działania z baz przybrzeżnych oraz okrętów.

Była to konstrukcja całkowicie drewniana, w układzie [[dwupłat]]u, w dolnym [[Skrzydło (lotnictwo)|płacie]] umieszczony był [[Kadłub (lotnictwo)|kadłub]] typu łodziowego. [[Prototyp]] oznaczony jako CAMS 37, został wyposażony w silnik Lorraine 12Db o mocy 400 KM, umieszczony w [[Gondola (lotnictwo)|gondoli]] nad kadłubem, zamocowanej pod płatem górnym i napędzające [[śmigło]] pchające. [[Badania w locie|Oblot]] tego samolotu nastąpił w 1926 roku w Sartrouville.

Prototyp ten stał się podstawą do budowy serii samolotów oznaczonych jako CAMS 37A dla marynarki wojennej w ilości 110 sztuk, z tego 7 sprzedano do [[Narodowa Dyktatura|Portugalii]]. Od prototypu seryjne egzemplarze różniły się mocniejszym silnikiem Lorraine 12Eb o mocy 450 KM, a samoloty przeznaczone dla Portugalii otrzymały silnik Hispano-Suiza 12Gb o mocy 450 KM. W samolotach tych nieznacznie powiększono tylne [[Powierzchnie sterowe|usterzenie]].

W październiku – listopadzie 1926 roku wodnosamolot CAMS 37GR pilotowany przez kpt. René Guilbauda oraz nawigatora Georgesa Bougaulta wspólnie z wodnosamolotem [[Lioré et Olivier LeO H-19|Leo H-19]] odbyły lot długodystansowy z Francji na [[Madagaskar]] i z powrotem o łącznej długości 22 600 km.

Od tego momentu do 1935 roku budowano i jednocześnie modyfikowano ten samolot. Produkcję zakończono w 1935 roku, wyprodukowano łącznie 332 samoloty tego typu.

=== Wersje samolotu ===
*CAMS 37 – prototyp, wyposażony w silnik Lorraine 12Db o mocy 400 KM, zbudowano jeden egzemplarz.
*CAMS 37A – rozpoznawcza łódź latająca identyczna z prototypem, wyposażona w silnik Lorraine 12Eb o mocy 400 KM, zbudowano 110 takich samolotów, z tego 7 sprzedano do Portugalii.
*CAMS 37A.2 – wersja przeznaczona do lądowania na wodzie, była pozbawiona podwozia kołowego, zbudowano 45 samolotów tego typu.
*CAMS 37A.3 – wersja z ulepszonym kadłubem, zbudowano dwa samoloty tej wersji. Jeden z tych samolotów przystosowano do lotów długodystansowych – otrzymał on specjalne oznaczenie CAMS 37GR.
*CAMS 37A.6 – wersja pasażerska przeznaczoną do przewozu wyższych oficerów, posiadała zakrytą kabinę.
*CAMS 37A.7 – samolot przeznaczony do łączności i lotów łącznikowych, nie posiadał uzbrojenia, zbudowano 37 takich samolotów.
*CAMS 37A.9 – wersja pasażerska, kadłub miał obudowę metalową.
*CAMS 37.10 – wersja cywilna, samolot pocztowy przystosowany do startu z użyciem katapulty, zbudowano 2 samoloty tego typu.
*CAMS 37.11 (37E) – czteromiejscowy wodnosamolot szkolny, zbudowano 110 samolotów tego typu.
*CAMS 37.12 – wersja cywilna, wyposażony w czteromiejscową kabinę pasażerską.
*CAMS 37.13 (37bis) – wersja z kadłubem metalowym, przystosowana do startu z użyciem katapulty.

== Użycie w lotnictwie ==
Wodnosamoloty CAMS 37 były od 1928 roku użytkowane we francuskiej Marynarce Wojennej, wyposażono w nie eskadry rozpoznawcze w bazach przybrzeżnych nr 2S1, 3S1 i 4S1, gdzie zastąpiły używane wcześniej samoloty [[Schreck FBA-17H]]. Samolotów tych używano również na francuskich okrętach wojennych. Był to podstawowy [[samolot rozpoznawczy]] lotnictwa morskiego Francji do roku 1935, kiedy zaczęto go zastępować wodnosamolotem [[CAMS 55]].

Jednak samoloty te pozostały w służbie aż do 1940 roku, choć w większości używane były w eskadrach szkoleniowych. W czasie mobilizacji w 1939 roku część wodnosamolotów z jednostek szkolnych przeszło do jednostek operacyjnych - eskadr 2S1 i 4S1. Po upadku Francji wszystkie samoloty tego typu zostały przekazane do szkolenia lub skasowane. Na terenie [[Indochiny Francuskie|Indochin Francuskich]] używane były jako samoloty bojowe do 1941 roku.

W marynarce wojennej Portugalii, która posiadała 7 takich samolotów, używano ich do końca lat trzydziestych.

== Opis techniczny ==
Wodnosamolot CAMS 37 był [[dwupłat]]em o konstrukcji całkowicie drewnianej, kadłub łodziowy, [[Pokrycie (lotnictwo)|kryty]] [[Sklejka|sklejką]], w wersji 37A.9 i 37.13 kadłub był pokryty [[Blacha|blachą]]. W kadłubie znajdowały się [[Kokpit (lotnictwo)|kabiny]] załogi, odkryte, w wersjach pasażerskich były zakryte. Wersja 37A, 37A.2 posiadało także [[Podwozie (lotnictwo)|podwozie]] kołowe umożliwiające lądowanie na lotniskach naziemnych. Napęd stanowił 12-[[Cylinder (mechanika)|cylindrowy]] silnik w [[Silnik widlasty|układzie V]], zamontowany w gondoli pod górnym płatem i napędzający śmigło pchające.

Samolot był uzbrojony w [[Karabin maszynowy Lewis|karabiny maszynowe Lewis]] [[Kaliber broni|kal.]] 7,7 mm – 2 lub 4 (sprzężone po 2), na dwóch stanowiskach oraz [[Bomba lotnicza|bomby]] o łącznej wadze 300 kg.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
*{{Cytuj książkę|imię = Андрей И. |nazwisko = Харук |tytuł = Все гидросамолеты Второй Мировой. Иллюстрированная цветная энциклопедия |wydawca = Яуза, Эксмо |miejsce = |rok = 2014 |strony = 228-230 |isbn = 978-5-699-68140-2 |język=ru}}

{{Francuskie samoloty wojskowe z okresu II wojny światowej}}

[[Kategoria:Francuskie samoloty wojskowe okresu międzywojennego]]
[[Kategoria:Francuskie wodnosamoloty II wojny światowej]]
[[Kategoria:Samoloty CAMS]]
[[Kategoria:Francuskie łodzie latające]]
[[Kategoria:Dwupłaty]]
[[Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym]]

title: CAMS 37

Państwo: Francja

Typ: łódź latająca

Konstrukcja: dwupłat o konstrukcji drewnianej

Prędkość wznoszenia: 2 m/s


text:
# Śmiertelne wizje
Śmiertelne wizje (ang. Deadly Visions) – kanadyjski thriller z 2004 roku w reżyserii Michaela Scotta.
Światowa premiera filmu miała miejsce 18 października 2004 roku, natomiast w Polsce odbyła się 21 sierpnia 2008 roku.

## Opis fabuły
Dzięki przeszczepowi rogówki Ann Culver (Nicollette Sheridan) zostaje uratowana przed ślepotą. Doznaje jednak wizji mężczyzny z łomem i dziecka. Dochodzi do wniosku, że są to obrazy, jakie widziała przed śmiercią dawczyni organu. Ann rozpoczyna własne śledztwo, ściągając na siebie niebezpieczeństwo.

## Obsada
- Nicollette Sheridan jako Ann
- Gordon Currie jako John Culver
- Philip Granger jako Porucznik Austin Burke
- Kyle Cassie jako Lon Saunders
- Marion Eisman jako doktor Reese
- Linda Darlow jako Miriam Angeletti
- David Petersen jako Will Angeletti
- Michael Eklund jako Steven

i inni.

title: Śmiertelne wizje

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Śmiertelne wizje
 |oryginalny tytuł = Deadly Visions
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = thriller
 |rok produkcji    =
 |data premiery    = 18 października 2004
21 sierpnia 2008 (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Kanada]]
 |język            = [[język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 90 minut
 |reżyseria        = [[Michael Scott]]
 |scenariusz       = [[John Murlowski]]
 |główne role      = [[Nicollette Sheridan]]
[[Gordon Currie]]
 |muzyka           =
 |zdjęcia          =
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Śmiertelne wizje''' ([[język angielski|ang.]] ''Deadly Visions'') – [[Kanada|kanadyjski]] thriller z [[2004 w filmie|2004]] roku w reżyserii Michaela Scotta.

Światowa premiera filmu miała miejsce [[18 października]] 2004 roku, natomiast w [[Polska|Polsce]] odbyła się [[21 sierpnia]] [[2008]] roku.

== Opis fabuły ==
Dzięki przeszczepowi rogówki Ann Culver ([[Nicollette Sheridan]]) zostaje uratowana przed ślepotą. Doznaje jednak wizji mężczyzny z łomem i dziecka. Dochodzi do wniosku, że są to obrazy, jakie widziała przed śmiercią dawczyni organu. Ann rozpoczyna własne śledztwo, ściągając na siebie niebezpieczeństwo.

== Obsada ==
* [[Nicollette Sheridan]] jako Ann
* [[Gordon Currie]] jako John Culver
* [[Philip Granger]] jako Porucznik Austin Burke
* [[Kyle Cassie]] jako Lon Saunders
* [[Marion Eisman]] jako doktor Reese
* [[Linda Darlow]] jako Miriam Angeletti
* [[David Petersen]] jako Will Angeletti
* [[Michael Eklund]] jako Steven
i inni.

== Bibliografia ==
* {{IMDb|tytuł|0416267|Śmiertelne wizje}}
* {{Filmweb|tytuł|213730|Śmiertelne wizje}}

[[Kategoria:Kanadyjskie dreszczowce]]
[[Kategoria:Kanadyjskie filmy z 2004 roku]]

title: Śmiertelne wizjeDeadly Visions

Gatunek: thriller

Data premiery: 18 października 2004 · 21 sierpnia 2008 (Polska)

Kraj produkcji: Kanada

Język: angielski

Czas trwania: 90 minut

Reżyseria: Michael Scott

Scenariusz: John Murlowski

Główne role: Nicollette Sheridan · Gordon Currie


text:
# Central School of Speech and Drama
Centralna Szkoła Mowy i Dramatu – (ang. The Central School Of Speech And Drama) – brytyjska uczelnia z siedzibą w Londynie, powstała w 1906 roku.  Założycielką szkoły była Elsie Fogerty.  Jednym ze znanych uczniów tej szkoły jest brytyjski aktor Jason Isaacs.

## Znani absolwenci
| - Ben Hardy (aktor) - Joss Ackland - Peggy Ashcroft - Michael Beck - Gael Garcia Bernal - Claudie Blakley - Claire Bloom - Jeremy Brett - Ben Browder - Michalis Kakojanis - Julie Christie - Pauline Collins - Judi Dench - Amanda Donohoe - Simon Dutton - Christopher Eccleston - Jennifer Ehle - Rupert Everett | - Jonathan Firth - Carrie Fisher - Barry Foster - James Frain - Martin Freeman - Dawn French - Suzanna Hamilton - Jared Harris - Jason Isaacs - Alice Krige - Jon Lord - Susan Lynch - David O’Hara - Laurence Olivier - Harold Pinter - James Purefoy - Lynn Redgrave | - Vanessa Redgrave - Natasha Richardson - Linus Roache - Bruce Robinson - Julian Sands - Jennifer Saunders - Rufus Sewell - Victoria Tennant - Kristin Scott Thomas - Kim Thomson - Ann Todd - Stephen Tompkinson - Kathleen Turner - Zoë Wanamaker - Gok Wan - Lalla Ward - Kit Harington |

title: Central School of Speech and Drama

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Central School of Speech and Drama
 |nazwa oryginalna             =
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              =
 |jednostka macierzysta        = [[University of London]]
 |godło                        =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |dewiza                       =
 |data założenia               = [[1906]]
 |data likwidacji              =
 |typ                          = szkoła teatralna
 |patron                       =
 |państwo                      = ENG
 |adres                        = [[Londyn]]
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             =
 |stanowisko zarządzającego    = Dyrektor
 |zarządzający                 = Gavin Henderson
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = GB-CMD
 |współrzędne                  = 51°32′39.12″N 0°10′25.68″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.cssd.ac.uk/
}}
'''Centralna Szkoła Mowy i Dramatu''' – ([[język angielski|ang.]] ''The Central School Of Speech And Drama'') – [[Wielka Brytania|brytyjska]] uczelnia z siedzibą w [[Londyn]]ie, powstała w 1906 roku.  Założycielką szkoły była Elsie Fogerty.  Jednym ze znanych uczniów tej szkoły jest brytyjski aktor [[Jason Isaacs]].

== Znani absolwenci ==
{| border="0" cellpadding="2"
|- valign=top
|
* [[Ben Hardy (aktor)]]
* [[Joss Ackland]]
* [[Peggy Ashcroft]]
* [[Michael Beck]]
* [[Gael Garcia Bernal]]
* [[Claudie Blakley]]
* [[Claire Bloom]]
* [[Jeremy Brett]]
* [[Ben Browder]]
* [[Michalis Kakojanis]]
* [[Julie Christie]]
* [[Pauline Collins]]
* [[Judi Dench]]
* [[Amanda Donohoe]]
* [[Simon Dutton]]
* [[Christopher Eccleston]]
* [[Jennifer Ehle]]
* [[Rupert Everett]]
|
* [[Jonathan Firth]]
* [[Carrie Fisher]]
* [[Barry Foster]]
* [[James Frain]]
* [[Martin Freeman]]
* [[Dawn French]]
* [[Suzanna Hamilton]]
* [[Jared Harris]]
* [[Jason Isaacs]]
* [[Alice Krige]]
* [[Jon Lord]]
* [[Susan Lynch]]
* [[David O’Hara]]
* [[Laurence Olivier]]
* [[Harold Pinter]]
* [[James Purefoy]]
* [[Lynn Redgrave]]
|
* [[Vanessa Redgrave]]
* [[Natasha Richardson]]
* [[Linus Roache]]
* [[Bruce Robinson]]
* [[Julian Sands]]
* [[Jennifer Saunders]]
* [[Rufus Sewell]]
* [[Victoria Tennant]]
* [[Kristin Scott Thomas]]
* [[Kim Thomson]]
* [[Ann Todd]]
* [[Stephen Tompkinson]]
* [[Kathleen Turner]]
* [[Zoë Wanamaker]]
* [[Gok Wan]]
* [[Lalla Ward]]
* [[Kit Harington]]
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cssd.ac.uk Strona domowa uczelni]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:University of London]]
[[Kategoria:London Borough of Camden]]

title: Central School of Speech and Drama

Typ: szkoła teatralna

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Adres: Londyn

Dyrektor: Gavin Henderson


text:
# Brodawnicowce
Brodawnicowce (Verrucariales Mattick ex D. Hawksw. & O.E. Erikss.) – rząd grzybów z klasy Eurotiomycetes.

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Verrucariales, Chaetothyriomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Według aktualizowanej klasyfikacji Index Fungorum bazującej na Dictionary of the Fungi rząd Verrucariales należy do podklasy Chaetothyriomycetidae w klasie Eurotiomycetes i zawiera dwie rodziny:
- rodzina Adelococcaceae Triebel 1993
- rodzina Verrucariaceae Zenker – brodawnicowate
- rodzina incertae sedis
  - rodzaj Botryolepraria Canals, Hern.-Mar., Gómez-Bolea & Llimona 1997
  - rodzaj Gemmaspora D. Hawksw. & Halici 2007
  - rodzaj Kalbiana Henssen 1988[2]

Polskie nazwy według J. Nowaka i Z. Tobolewskieg0.

title: Brodawnicowce

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Brodawnicowce
 |grafika              = Verrucaria nigrescens 080408.jpg
 |opis grafiki         = [[Brodawnica czarniawa]] (''Verrucaria nigrescens'')
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[workowce]]
 |klasa                = ''[[Eurotiomycetes]]''
 |rząd                 = brodawnicowce
 |nazwa łacińska       = Verrucariaceae
 |autor                = Mattick ex [[David Leslie Hawksworth|D. Hawksw.]] & [[Ove Erik Eriksson|O.E. Erikss.]]
 |cytat                = ''Syst. Ascom.'' 5(1): 183 (1986)
 |typ nomenklatoryczny = ''[[Verrucaria]]'' Schrad. 1794
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = category: Verrucariales
}}
'''Brodawnicowce''' (''Verrucariales'' Mattick ex D. Hawksw. & O.E. Erikss.) – [[Rząd (biologia)|rząd]] [[grzyby|grzybów]] z [[Klasa (biologia)|klasy]] ''[[Eurotiomycetes]]''<ref name=if />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Verrucariales, Chaetothyriomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi''<ref name=if />.

Według aktualizowanej klasyfikacji Index Fungorum bazującej na ''[[Dictionary of the Fungi]]'' rząd ''Verrucariales'' należy do podklasy ''[[Chaetothyriomycetidae]]'' w klasie ''[[Eurotiomycetes]]'' i zawiera dwie [[Rodzina (biologia)|rodziny]]:
* rodzina ''[[Adelococcaceae]]'' Triebel 1993
* rodzina ''[[Brodawnicowate|Verrucariaceae]]'' Zenker – [[brodawnicowate]]
* rodzina ''[[incertae sedis]]''
** rodzaj ''[[Botryolepraria]]'' Canals, Hern.-Mar., Gómez-Bolea & Llimona 1997
** rodzaj ''[[Gemmaspora]]'' D. Hawksw. & Halici 2007
** rodzaj ''[[Kalbiana]]'' Henssen 1988<ref name=cabi />
Polskie nazwy według J. Nowaka i Z. Tobolewskieg0<ref name=por />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=cabi>{{Cytuj |url = http://www.speciesfungorum.org/Names/fundic.asp |tytuł = CABI databases |data dostępu = 2022-12-07}}</ref>
<ref name=if>{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=90504 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2019-12-17}}</ref>
<ref name=por>{{cytuj |autor = Janusz Nowak, Zygmunt Tobolewski |tytuł = Porosty polskie |miejsce = Warszawa-Kraków |wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe |data = 1975}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Eurotiomycetes| ]]

title: Brodawnicowce

Typ: workowce

Klasa: Eurotiomycetes

Rząd: brodawnicowce


text:
# Kultura hamburska
Kultura hamburska – kultura archeologiczna paleolitu schyłkowego, która ok. 14 tys. lat p.n.e., jako pierwsza wkroczyła na Niż Środkowoeuropejski. Wydzielona na podstawie znalezisk na stanowisku Meiendorf k. Hamburga. Stanowiła formę kontynuacji kultury magdaleńskiej.
Jej przedstawiciele prowadzili selektywne polowania na renifery przy użyciu łuku. Do charakterystycznych wyrobów kultury hamburskiej należały ostrza z zadziorem, które służyły najpewniej jako groty strzał i oszczepów, oraz asymetryczne przekłuwacze typu Zinken, do oprawiania kości.
Na ziemiach polskich narzędzia kamienne kultury hamburskiej znajdujemy na Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce. Największe stanowisko tej kultury na całym Niżu Środkowoeuropejskim odkryto w miejscowości Myszęcin w woj. lubuskim. Prace archeologiczne prowadził mgr Michał Sip z Fundacji Patrimonium z Poznania. Do innych ważnych stanowisk należą:: Olbrachcice, Siedlnica, Liny.

title: Kultura hamburska

wikitext:
[[Plik:Hamburg point.png|thumb|150px|Ostrze hamburskie]]
'''Kultura hamburska''' – [[kultura archeologiczna]] paleolitu schyłkowego, która ok. 14 tys. lat p.n.e., jako pierwsza wkroczyła na [[Niż Środkowoeuropejski]]<ref name="KozlowskiKaczanowski">{{Cytuj |autor = [[Piotr Kaczanowski]], [[Janusz Krzysztof Kozłowski]] |tytuł = Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.) |data = 1998 |isbn = 8385719350 |miejsce = Kraków |wydawca = Fogra |s = 87-88 |seria = Wielka historia Polski}}</ref>. Wydzielona na podstawie znalezisk na [[stanowisko archeologiczne|stanowisku]] {{link-interwiki|Meiendorf|Q=Q997082}} k. [[Hamburg]]a<ref>Michel Brézillon, ''Encyklopedia kultur pradziejowych'', WAiF, Warszawa, 1981, {{ISBN|83-221-0143-0}}</ref><ref name="KozlowskiKaczanowski" />. Stanowiła formę kontynuacji [[Kultura magdaleńska|kultury magdaleńskiej]]<ref name="KozlowskiKaczanowski" />.

Jej przedstawiciele prowadzili selektywne polowania na [[renifer]]y przy użyciu łuku<ref name="KozlowskiKaczanowski" />. Do charakterystycznych wyrobów kultury hamburskiej należały ostrza z zadziorem, które służyły najpewniej jako groty strzał i oszczepów, oraz asymetryczne przekłuwacze typu Zinken, do oprawiania kości<ref name="KozlowskiKaczanowski" />.

Na ziemiach polskich [[narzędzia kamienne]] kultury hamburskiej znajdujemy na [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]] i w [[Wielkopolska|Wielkopolsce]]<ref name="KozlowskiKaczanowski" />. Największe stanowisko tej kultury na całym Niżu Środkowoeuropejskim odkryto w miejscowości Myszęcin w woj. lubuskim. Prace archeologiczne prowadził mgr Michał Sip z Fundacji Patrimonium z Poznania. Do innych ważnych stanowisk należą:: Olbrachcice, Siedlnica, Liny<ref name="KozlowskiKaczanowski" />.

== Zobacz też ==
* [[Alfred Rust]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:hambur}}
[[Kategoria:Paleolit późny|Hamburska]]
[[Kategoria:Kultury archeologiczne Niemiec]]
[[Kategoria:Kultury archeologiczne Polski]]
[[Kategoria:Hamburg]]


text:
# NGC 4293
NGC 4293 (również PGC 39907 lub UGC 7405) – galaktyka spiralna z poprzeczką (SB0-a), znajdująca się w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Odkrył ją William Herschel 14 marca 1784 roku. Jest to galaktyka z aktywnym jądrem typu LINER. Należy do Gromady w Pannie.

title: NGC 4293

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|12|21|12|9|+18|22|58|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 4293
 |      zdjęcie = NGC4293 - SDSS DR14.jpg
 |         opis = NGC 4293 ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = [[William Herschel]]
 |        dzień = 14 marca
 |          rok = 1784
 | gwiazdozbiór = [[Warkocz Bereniki]]
 |          typ = [[galaktyka spiralna z poprzeczką|spiralna z poprzeczką]] (SB0-a)
 | rektascensja = {{RA|12|21|12,9}}
 |   deklinacja = {{DEC|+18|22|58}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,00311{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 10,3
 |     rozm_kąt = 5,6' × 2,6'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = UGC 7405, MCG 3-32-6, ZWG 99.23, VCC 460, IRAS12186+1839, PGC 39907
 |      commons = Category:NGC 4293
}}
'''NGC 4293''' (również '''PGC 39907''' lub '''UGC 7405''') – [[galaktyka spiralna z poprzeczką]] (SB0-a), znajdująca się w [[Warkocz Bereniki|gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki]]. Odkrył ją [[William Herschel]] 14 marca 1784 roku{{r|cseligman}}. Jest to [[Galaktyka aktywna|galaktyka z aktywnym jądrem]] typu [[LINER]]{{r|simbad}}. Należy do [[Gromada w Pannie|Gromady w Pannie]]{{r|cseligman}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc42a.htm#4293 | tytuł = NGC 4293 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-07-26}}</ref>
<ref name=simbad>{{Simbad|NGC 4293}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 4293}}
* {{simbad|NGC 4293}}
* {{NED|NGC 4293}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|4293]]
[[Kategoria:Galaktyki LINER]]
[[Kategoria:Galaktyki spiralne z poprzeczką]]
[[Kategoria:Gromada w Pannie]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Warkocza Bereniki]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1784]]

title: NGC 4293

Odkrywca: William Herschel

Gwiazdozbiór: Warkocz Bereniki

Typ: spiralna z poprzeczką (SB0-a)