text:
# Abu al-Kasim Babur
Abu al-Kasim Babur (w formie perskiej Abol Ghasem Babor, ابوالقاسم بابر; ur. 7 lipca 1422, zm. 22 marca 1457 w Meszhedzie) – władca z dynastii Timurydów, panujący w Mazandaranie i Chorasanie w latach 1447–1457.

## Życiorys
Był najmłodszym synem Bajsunkura. Jego matką była konkubina o imieniu Gouhar-nasab. Według Chondemira za życia swojego dziadka Szahrucha (1405–1447) Babur nie cieszył się takim poważaniem jak jego przyrodni bracia, Ala ad-Daula (1447–1448) i Sultan Muhammad (1447–1452), i po śmierci swojego ojca musiał się zadowolić życiem za przyznane mu stypendium. Babur towarzyszył Szahruchowi w kampanii przeciwko jego zbuntowanemu bratu, Sultanowi Muhammadowi, podczas której jego dziadek zmarł 13 marca 1447 roku w Reju. Według niektórych źródeł po śmierci Szahrucha Babur i jego kuzyn Chalil Sultan mieli splądrować obóz i następnie opuścić armię i udać się w kierunku Chorasanu (według innych źródeł dzieła splądrowania obozu dokonali zwykli żołnierze). W Bastamie do Babura dotarła wiadomość od emira Hinduki z Astarabadu, który zapraszał go do objęcia władzy w regionie. To zaproszenie było prawdopodobnie wcześniej uzgodnione, zaś Astarabad stanowił niegdyś część dominium Bajsunkura, tak że mogło się wydawać, iż Babur po prostu obejmuje należną mu część schedy po swoim ojcu.
Po zainstalowaniu się w Mazandaranie Babur wyruszył przeciwko swojemu bratu Ala ad-Dauli, który w międzyczasie objął władzę w Heracie. Armie obu braci spotkały się w pobliżu Meszhedu, jednak ich emirowie nalegali by ci zawarli pokój, wskazując iż obu zagraża jedyny żyjący syn Szahrucha, panujący w Mawarannahrze Uług Beg (1409–1449), któremu mogą się przeciwstawić tylko zawierając sojusz. Babur i Ala ad-Daula zgodzili się zatem na granice w rejonie Chabuszanu i udali się do swoich stolic. Na wiosnę 1448 roku Uług Beg zaatakował Chorasan i pokonał Ala ad-Daulę, zajmując Herat, ten ostatni zaś uciekł do Babura. Kiedy Uług Beg wycofał się do Mawarannahru to Babur zaatakował Chorasan, z Ala ad-Daulą u swego boku, i w lutym 1449 roku zajął Herat, który w międzyczasie znalazł się pod krótkotrwałą okupacją turkmeńskiego księcia Jar Alego. Początkowo Babur przyznał Ala ad-Dauli sojurghal w Tun (dzis. Ferdous), obawiając się jednak jego popularności w Chorasanie wkrótce go uwięził. Kilka miesięcy później Ala ad-Dauli udało się uciec z więzienia i udał się on do panującego w Iraku Perskim, Farsie i Kermanie Sultana Muhammada.
W kwietniu/maju 1449 roku Babur uznał nominalną zwierzchność Sultana Muhammada, chcąc zabezpieczyć się przed atakiem z jego strony. Teraz jednak Sultan Muhammad podjął próbę bezpośredniego zajęcia Chorasanu, do czego prawdopodobnie zachęcali go Ala ad-Daula i babka wszystkich trzech braci, Gouharszad Agha. Wyruszył on na północny wschód jesienią 1449 roku i kiedy Babur odrzucił jego wezwanie podporządkowania się pokonał go nieopodal Dżamu 30 października 1449 roku, po czym zajął Herat. Podobnie jak Babur Sultan Muhammad obawiał się popularności Ala ad-Dauli w regionie i wysłał go jako swojego namiestnika do Kabulu. Tymczasem niekompetentne rządy głównego emira Sultana Muhammada, Hadżdżi Muhammada, sprawiły, iż niezadowolenie mieszkańców z nowych rządów zaczęło narastać. Na wiosnę 1450 roku Sultan Muhammad wyruszył przeciwko  Baburowi, który jednak pokonał jego straż przednią 16 maja 1450 roku, w bitwie w której zginął dowodzący nią Hadżdżi Muhammad. Kiedy Sultan Muhammad zaatakował go z resztą swojej armii Babur zarządził odwrót. Pomimo to Sultan Muhammad był niechętny ściganiu przeciwnika, szczególnie kiedy dowiedział się, iż wykorzystując jego nieobecność Ala ad-Daula zajął Herat. Kiedy dodatkowo ujawnił się spisek krewnych Gouharszad w jego armii zmierzający do wydania go jego przeciwnikom Sultan Muhammad opuścił swoje wojsko i z grupą zwolenników uciekł do Jazdu.
W sytuacji gdy zagrożenie ze strony Sultana Muhammada znikło Babur ponownie zaatakował Herat. Ala ad-Daula wycofał się do Balchu, pomimo tego Babur jednak musiał oblegać miasto i został do niego wpuszczony przez jego ludność, dopiero gdy przysiągł, że nie pozwoli na jej pokrzywdzenie. Już w roku 1451 Ala ad-Daula ponownie próbował zdobyć Herat, tym razem jednak jego starania poniosły całkowite fiasko, zaś Babur w odwecie zarządził oślepienie pojmanego brata. Zamiast pozostać w Heracie Babur udał się do Astarabadu, gdzie najwidoczniej znajdował się jego dwór. Pomimo tego że wydaje się, iż Babur był gotów rządzić w jego imieniu Sultan Muhammad jeszcze raz wyruszył przeciwko niemu, jednak 9 stycznia 1452 roku został pokonany w bitwie nieopodal Astarabadu. Według Daulatszaha jego emirowie przyrzekli mu lojalność przed bitwą jednak większość przeszła na stronę Babura w jej trakcie. Sultan Muhammad dostał się do niewoli swojego brata, który zdecydował o jego śmierci. Niedługo potem Ala ad-Daula ponownie próbował zdobyć Herat, by następnie po kolejnym niepowodzeniu uciec do władcy Kara Kojunlu Dżahanszaha (1438–1467).
To właśnie Dżahanszah stał się teraz głównym przeciwnikiem Babura. Babur poinformował władcę Kara Kojunlu o swoim zwycięstwie nad bratem w liście opatrzonym królewską pieczęcią (mohr-e humajun), zamiast wydać adresowany do niego dekret (farman), zawierający żądanie trybutu (badż) i podatków (charadż) z Azerbejdżanu, oraz przypomnienie o obowiązku umieszczenia jego imienia na monetach oraz wymieniania go w chutbie. Tym samym zdawał się rezygnować ze zwierzchności nad Kara Kojunlu, co Dżahanszah miał odebrać jako oznakę słabości. Po zabiciu Sultana Muhammada Babur zmierzał do opanowania niegdyś należących do niego terytoriów, jednak były one zagrożone najazdem Turkmenów. Początkowo Baburowi udało się zająć Jazd i Sziraz oraz uzyskać uznanie swojej władzy w Kermanie. Zniechęceni twardymi rządami jego namiestników mieszkańcy Sawe i Komu poddali się Kara Kojunlu, chociaż Kom przez pewien czas stawiał opór. Babur chciał przybyć z odsieczą dla Komu jednak mieszkańcy Isfahanu nie wpuścili go do miasta i czekali na przybycie Turkmenów. W trakcie całej tej kampanii Babur był zmuszony do bezlitosnych rekwizycji w celu zaopatrzenia swojego wojska, co dodatkowo sprawiało, że mieszkańcy zachodniego Iranu odwracali się od niego. W związku z dotychczasowymi niepowodzeniami udał się on do Chorasanu, pozostawiając jako swojego namiestnika w Jazdzie prawnuka Timura Chalila Sultana. Ten najpierw wymusił na mieszkańcach Jazdu ogromną sumę w podatkach, następnie zaś wyruszył na podbój Farsu. Namiestnik Babura uciekł z Szirazu i Chalil Sultan wkroczył do miasta we wrześniu 1452 roku. W obliczu nadciągających Kara Kojunlu Chalil Sultan uciekł jednak wkrótce do Kermanu, zaś ostatecznym rezultatem jego działań było to, że zniechęceni do Timurydów mieszkańcy Jazdu i Szirazu poddali się Turkmenom bez walki.
Wiosną 1454 roku rządzący w Mawarannahrze Abu Sa’id (1451–1469) przekroczył Dżejhun i zajął Balch. W odpowiedzi na ten atak Babur dokonał inwazji Mawarannahru i w październiku/listopadzie 1454 roku oblegał Samarkandę. Miasto jednak obroniło się, głównie dzięki postawie szejcha tarikatu nakszbandijja Chodży Ahrara, i ostatecznie Abu Sa’id i Babur zawarli pokój potwierdzający granicę na rzece Dżejhun. Stosunki pomiędzy oboma władcami miały odtąd aż do śmierci Babura pozostawać serdeczne. Po tym jak wyzdrowiał po poważnej chorobie na początku 1455 roku Babur zdecydował się udać na pielgrzymkę do Meszhedu, dokąd dotarł w październiku 1456 roku. Spędził tam zimę i zmarł 22 marca 1457 roku, prawdopodobnie w wyniku otrucia. Został pochowany w Meszhedzie w pobliżu grobu Imama Rezy.
Według Chondemira Babur miał być osobą skromną i bezpretensjonalną, o przyjemnym usposobieniu. Podobnie jak inni Timurydzi Babur był patronem sztuk, a także bibliofilem. Sam pisał wiersze (których fragmenty zachowały się do dzisiaj) i miał interesować się sufizmem, w tym studiować klasyczne sufickie teksty. Jego następcą został jego 11-letni syn, Szah Mahmud (1457).

title: Abu al-Kasim Babur

wikitext:
{{inne znaczenia|[[Timurydzi|timurydzkiego]] władcy o imieniu Babur, który panował w latach 1447 - 1457|[[Babur|artykuł]] dotyczący timurydzkiego władcy o tym samym imieniu, który był założycielem dynastii [[Wielcy Mogołowie|Wielkich Mogołów]]}}
'''Abu al-Kasim Babur''' (w formie [[język perski|perskiej]] '''Abol Ghasem Babor''', '''ابوالقاسم بابر'''; ur. 7 lipca 1422, zm. 22 marca 1457 w [[Meszhed]]zie) – władca z dynastii [[Timurydzi|Timurydów]], panujący w [[Mazandaran]]ie i [[Chorasan]]ie w latach 1447–1457.

== Życiorys ==
Był najmłodszym synem [[Bajsunkur]]a. Jego matką była konkubina o imieniu Gouhar-nasab. Według [[Chondemir]]a za życia swojego dziadka [[Szahruch]]a (1405–1447) Babur nie cieszył się takim poważaniem jak jego przyrodni bracia, [[Ala ad-Daula Mirza|Ala ad-Daula]] (1447–1448) i [[Sultan Muhammad]] (1447–1452), i po śmierci swojego ojca musiał się zadowolić życiem za przyznane mu stypendium. Babur towarzyszył Szahruchowi w kampanii przeciwko jego zbuntowanemu bratu, Sultanowi Muhammadowi, podczas której jego dziadek zmarł 13 marca 1447 roku w [[Rej]]u. Według niektórych źródeł po śmierci Szahrucha Babur i jego kuzyn Chalil Sultan mieli splądrować obóz i następnie opuścić armię i udać się w kierunku Chorasanu (według innych źródeł dzieła splądrowania obozu dokonali zwykli żołnierze). W [[Bastam]]ie do Babura dotarła wiadomość od [[emir]]a Hinduki z [[Gorgan|Astarabadu]], który zapraszał go do objęcia władzy w regionie. To zaproszenie było prawdopodobnie wcześniej uzgodnione, zaś Astarabad stanowił niegdyś część dominium Bajsunkura, tak że mogło się wydawać, iż Babur po prostu obejmuje należną mu część schedy po swoim ojcu<ref name=Subtelny>{{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/babor-abul-qasem-mirza | tytuł = BĀBOR, ABUʾL-QĀSEM MĪRZĀ | data dostępu = 2016-12-12 | autor = M. E. Subtelny | opublikowany = [[Encyclopaedia Iranica]] | język = en}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | autor r=Ruzbeh Zarrinkoub |adres rozdziału = http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-islamica/abd-al-latif-SIM_0058 |rozdział = ʿAbd al-Laṭīf| nazwisko=Madelung | imię=Wilferd | nazwisko2=Daftary | imię2=Farhad | autor link= | inni= | tytuł=Encyclopaedia Islamica | data=2008 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden  | isbn=978-90-04-16860-2 | strony=}}</ref>{{odn|Manz|2007|s=246, 258–259}}.

Po zainstalowaniu się w [[Mazandaran]]ie Babur wyruszył przeciwko swojemu bratu Ala ad-Dauli, który w międzyczasie objął władzę w [[Herat|Heracie]]. Armie obu braci spotkały się w pobliżu [[Meszhed]]u, jednak ich [[emir]]owie nalegali by ci zawarli pokój, wskazując iż obu zagraża jedyny żyjący syn Szahrucha, panujący w [[Transoksania|Mawarannahrze]] [[Uług Beg]] (1409–1449), któremu mogą się przeciwstawić tylko zawierając sojusz. Babur i Ala ad-Daula zgodzili się zatem na granice w rejonie [[Chabuszan]]u i udali się do swoich stolic. Na wiosnę 1448 roku Uług Beg zaatakował Chorasan i pokonał Ala ad-Daulę, zajmując Herat, ten ostatni zaś uciekł do Babura. Kiedy Uług Beg wycofał się do Mawarannahru to Babur zaatakował Chorasan, z Ala ad-Daulą u swego boku, i w lutym 1449 roku zajął Herat, który w międzyczasie znalazł się pod krótkotrwałą okupacją [[Turkmeni|turkmeńskiego]] księcia Jar Alego. Początkowo Babur przyznał Ala ad-Dauli ''[[sojurghal]]'' w Tun (dzis. [[Ferdous]]), obawiając się jednak jego popularności w Chorasanie wkrótce go uwięził. Kilka miesięcy później Ala ad-Dauli udało się uciec z więzienia i udał się on do panującego w [[Irak Perski|Iraku Perskim]], [[Fars]]ie i [[Kerman (ostan)|Kermanie]] Sultana Muhammada{{odn|Manz|2007|s=260–264, 268}}.

W kwietniu/maju 1449 roku Babur uznał nominalną zwierzchność Sultana Muhammada, chcąc zabezpieczyć się przed atakiem z jego strony. Teraz jednak Sultan Muhammad podjął próbę bezpośredniego zajęcia Chorasanu, do czego prawdopodobnie zachęcali go Ala ad-Daula i babka wszystkich trzech braci, [[Gouharszad Agha]]. Wyruszył on na północny wschód jesienią 1449 roku i kiedy Babur odrzucił jego wezwanie podporządkowania się pokonał go nieopodal [[Dżam]]u 30 października 1449 roku, po czym zajął Herat. Podobnie jak Babur Sultan Muhammad obawiał się popularności Ala ad-Dauli w regionie i wysłał go jako swojego namiestnika do [[Kabul]]u. Tymczasem niekompetentne rządy głównego emira Sultana Muhammada, Hadżdżi Muhammada, sprawiły, iż niezadowolenie mieszkańców z nowych rządów zaczęło narastać. Na wiosnę 1450 roku Sultan Muhammad wyruszył przeciwko  Baburowi, który jednak pokonał jego straż przednią 16 maja 1450 roku, w bitwie w której zginął dowodzący nią Hadżdżi Muhammad. Kiedy Sultan Muhammad zaatakował go z resztą swojej armii Babur zarządził odwrót. Pomimo to Sultan Muhammad był niechętny ściganiu przeciwnika, szczególnie kiedy dowiedział się, iż wykorzystując jego nieobecność Ala ad-Daula zajął Herat. Kiedy dodatkowo ujawnił się spisek krewnych Gouharszad w jego armii zmierzający do wydania go jego przeciwnikom Sultan Muhammad opuścił swoje wojsko i z grupą zwolenników uciekł do [[Jazd (miasto)|Jazdu]]{{odn|Manz|2007|s=268–269}}.

W sytuacji gdy zagrożenie ze strony Sultana Muhammada znikło Babur ponownie zaatakował Herat. Ala ad-Daula wycofał się do Balchu, pomimo tego Babur jednak musiał oblegać miasto i został do niego wpuszczony przez jego ludność, dopiero gdy przysiągł, że nie pozwoli na jej pokrzywdzenie. Już w roku 1451 Ala ad-Daula ponownie próbował zdobyć Herat, tym razem jednak jego starania poniosły całkowite fiasko, zaś Babur w odwecie zarządził oślepienie pojmanego brata. Zamiast pozostać w Heracie Babur udał się do Astarabadu, gdzie najwidoczniej znajdował się jego dwór. Pomimo tego że wydaje się, iż Babur był gotów rządzić w jego imieniu Sultan Muhammad jeszcze raz wyruszył przeciwko niemu, jednak 9 stycznia 1452 roku został pokonany w bitwie nieopodal Astarabadu. Według [[Daulatszah Samarkandi|Daulatszaha]] jego [[emir]]owie przyrzekli mu lojalność przed bitwą jednak większość przeszła na stronę Babura w jej trakcie. Sultan Muhammad dostał się do niewoli swojego brata, który zdecydował o jego śmierci. Niedługo potem Ala ad-Daula ponownie próbował zdobyć Herat, by następnie po kolejnym niepowodzeniu uciec do władcy [[Kara Kojunlu]] [[Dżahanszah]]a (1438–1467){{odn|Manz|2007|s=270}}<ref name=Subtelny/>.

To właśnie Dżahanszah stał się teraz głównym przeciwnikiem Babura. Babur poinformował władcę Kara Kojunlu o swoim zwycięstwie nad bratem w liście opatrzonym królewską pieczęcią (''mohr-e humajun''), zamiast wydać adresowany do niego dekret (''[[Firman|farman]]''), zawierający żądanie trybutu (''badż'') i podatków (''[[charadż]]'') z [[Azerbejdżan Irański|Azerbejdżanu]], oraz przypomnienie o obowiązku umieszczenia jego imienia na monetach oraz wymieniania go w [[chutba|chutbie]]. Tym samym zdawał się rezygnować ze zwierzchności nad Kara Kojunlu, co Dżahanszah miał odebrać jako oznakę słabości<ref>{{Cytuj pismo | czasopismo=Der Islam |nazwisko=Savory |imię=R.M. |autor= |autor link= |tytuł=The Struggle for Supremacy in Persia after the death of Tīmūr |oznaczenie=1965 |wolumin= 40 |strony=45–46 | issn =1613-0928 |doi = 10.1515/islm.1964.40.1.35 | url= |język=en}}</ref>. Po zabiciu Sultana Muhammada Babur zmierzał do opanowania niegdyś należących do niego terytoriów, jednak były one zagrożone najazdem Turkmenów. Początkowo Baburowi udało się zająć Jazd i [[Sziraz]] oraz uzyskać uznanie swojej władzy w Kermanie. Zniechęceni twardymi rządami jego namiestników mieszkańcy [[Sawe]] i [[Kom (miasto)|Komu]] poddali się Kara Kojunlu, chociaż Kom przez pewien czas stawiał opór. Babur chciał przybyć z odsieczą dla Komu jednak mieszkańcy [[Isfahan]]u nie wpuścili go do miasta i czekali na przybycie Turkmenów. W trakcie całej tej kampanii Babur był zmuszony do bezlitosnych rekwizycji w celu zaopatrzenia swojego wojska, co dodatkowo sprawiało, że mieszkańcy zachodniego [[Iran]]u odwracali się od niego. W związku z dotychczasowymi niepowodzeniami udał się on do Chorasanu, pozostawiając jako swojego namiestnika w Jazdzie prawnuka Timura Chalila Sultana. Ten najpierw wymusił na mieszkańcach Jazdu ogromną sumę w podatkach, następnie zaś wyruszył na podbój Farsu. Namiestnik Babura uciekł z Szirazu i Chalil Sultan wkroczył do miasta we wrześniu 1452 roku. W obliczu nadciągających Kara Kojunlu Chalil Sultan uciekł jednak wkrótce do Kermanu, zaś ostatecznym rezultatem jego działań było to, że zniechęceni do Timurydów mieszkańcy Jazdu i Szirazu poddali się Turkmenom bez walki{{odn|Manz|2007|s=271–273}}.

Wiosną 1454 roku rządzący w [[Transoksania|Mawarannahrze]] [[Abu Sa’id Mirza|Abu Sa’id]] (1451–1469) przekroczył [[Amu-daria|Dżejhun]] i zajął [[Balch (miasto)|Balch]]. W odpowiedzi na ten atak Babur dokonał inwazji Mawarannahru i w październiku/listopadzie 1454 roku oblegał [[Samarkanda|Samarkandę]]. Miasto jednak obroniło się, głównie dzięki postawie [[Szejk|szejcha]] [[tarika]]tu [[nakszbandijja]] [[Chodża Obajdollah Ahrar|Chodży Ahrara]], i ostatecznie Abu Sa’id i Babur zawarli pokój potwierdzający granicę na rzece Dżejhun. Stosunki pomiędzy oboma władcami miały odtąd aż do śmierci Babura pozostawać serdeczne. Po tym jak wyzdrowiał po poważnej chorobie na początku 1455 roku Babur zdecydował się udać na pielgrzymkę do Meszhedu, dokąd dotarł w październiku 1456 roku. Spędził tam zimę i zmarł 22 marca 1457 roku, prawdopodobnie w wyniku otrucia. Został pochowany w Meszhedzie w pobliżu [[Mauzoleum Imama Rezy|grobu Imama Rezy]]<ref name=Subtelny/>{{odn|Gibb|Kramers|Lévi-Provençal|Schacht|1986|s=147}}.

Według [[Chondemir]]a Babur miał być osobą skromną i bezpretensjonalną, o przyjemnym usposobieniu. Podobnie jak inni Timurydzi Babur był patronem sztuk, a także bibliofilem. Sam pisał wiersze (których fragmenty zachowały się do dzisiaj) i miał interesować się [[sufizm]]em, w tym studiować klasyczne sufickie teksty. Jego następcą został jego 11-letni syn, [[Szah Mahmud]] (1457)<ref name=Subtelny/><ref>{{Cytuj pismo | czasopismo=Der Islam |nazwisko=Savory |imię=R.M. |autor= |autor link= |tytuł=The Struggle for Supremacy in Persia after the death of Tīmūr |oznaczenie=1965 |wolumin= 40 |strony=46, 48 | issn =1613-0928 |doi = 10.1515/islm.1964.40.1.35 | url= |język=en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | odn=tak | autor r=J. Aubin | rozdział=Abū Sa'īd | nazwisko=Gibb | imię=H.R.A. | nazwisko2=Kramers | imię2=J.H. | nazwisko3=Lévi-Provençal | imię3=E. | nazwisko4=Schacht | imię4=J. | autor link= | inni= | tytuł=The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Volume I | data=1986 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden  | isbn=90-04-08114-3 | strony=147–148}}
* {{Cytuj książkę | odn=tak | nazwisko= Manz | imię=Beatrice Forbes | tytuł= Power, Politics and Religion in Timurid Iran | data=2007 | wydawca=Cambridge University Press | miejsce=Cambridge | isbn=0-521-86547-6}}
* {{Cytuj pismo | czasopismo=Der Islam |nazwisko=Savory |imię=R.M. |autor= |autor link= |tytuł=The Struggle for Supremacy in Persia after the death of Tīmūr |oznaczenie=1965 |wolumin= 40 |strony= | issn =1613-0928 |doi = 10.1515/islm.1964.40.1.35 | url= |język=en}}
* {{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/babor-abul-qasem-mirza | tytuł = BĀBOR, ABUʾL-QĀSEM MĪRZĀ | data dostępu = 2016-12-12 | autor = M. E. Subtelny | opublikowany = [[Encyclopaedia Iranica]] | język = en}}
* {{Cytuj książkę | odn=tak | autor r=Ruzbeh Zarrinkoub |adres rozdziału = http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-islamica/abd-al-latif-SIM_0058 |rozdział = ʿAbd al-Laṭīf| nazwisko=Madelung | imię=Wilferd | nazwisko2=Daftary | imię2=Farhad | autor link= | inni= | tytuł=Encyclopaedia Islamica | data=2008 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden  | isbn=978-90-04-16860-2 | strony=}}

{{Timurydzi}}

[[Kategoria:Władcy z dynastii Timurydów|Babur, Abu al-Kasim]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1422|Babur, Abu al-Kasim]]
[[Kategoria:Zmarli w 1457|Babur, Abu al-Kasim]]


text:
# Linas & Simona
Linas & Simona – litewski duet muzyczny grający muzykę pop, założony w 2004 roku przez Linasa Adomaitisa i Simonę Jakubėnaitė. Reprezentanci Litwy w 49. Konkursie Piosenki Eurowizji (2004).

## Historia zespołu
Linas Adomaitis i Simona Jakubėnaitė poznali się w 2003 roku przy pracy w projekcie muzycznym UAB Music. W 2004 roku nawiązali współpracę i wzięli udział w programie „Eurovizijos” dainų konkurso nacionalinė atranka, do których zgłosili się z utworem „What’s Happened to Your Love?”. W lutym 2004 zwyciężyli w finale selekcji, dzięki czemu zostali reprezentantami Litwy w 49. Konkursie Piosenki Eurowizji w Stambule. 12 maja wystąpili w półfinale Eurowizji 2004 i zajęli 16. miejsce, przez co nie awansowali do finału. Po udziale w konkursie nagrali materiał na pierwszy wspólny album pt. I Love U, który wydali w 2005. Płytę promowali m.in. utworem „Fight for Love and Freedom”, który nagrali z ukraińską piosenkarką Rusłaną, zwyciężczynią 49. Konkursu Piosenki Eurowizji.
W 2007 roku wydali pierwszy album koncertowy pt. Live. Niedługo później zakończyli współpracę i zdecydowali się na kontynuowanie solowych karier.

## Dyskografia
Albumy studyjne
- I Love U (2005)

Albumy koncertowe
- Live (2007)

Single
- 2004 – „What’s Happened to Your Love?”
- 2005 – „Fight for Love and Freedom” (z Rusłaną)

wikiname: plwiki

title: Linas & Simona

in_language: pl

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Linas & Simona
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          = Linas and Simona - Lithuania 2004.jpg
 |opis zdjęcia     = Linas i Simona podczas [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2004|49. Konkursu Piosenki Eurowizji]] w 2004
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = 2004
 |rok rozwiązania  = 2008
 |pochodzenie      = [[Litwa]]
 |gatunek          = [[muzyka pop|pop]]
 |aktywność        =
 |wydawnictwo      =
 |powiązania       =
 |skład            = [[Linas Adomaitis]]
[[Simona Jakubėnaitė]]
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          =
 |www              =
}}
'''Linas & Simona''' – [[Litwini|litewski]] duet muzyczny grający [[muzyka pop|muzykę pop]], założony w 2004 roku przez [[Linas Adomaitis|Linasa Adomaitisa]] i [[Simona Jakubėnaitė|Simonę Jakubėnaitė]]. Reprezentanci [[Litwa w Konkursie Piosenki Eurowizji|Litwy]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2004|49. Konkursie Piosenki Eurowizji]] (2004).

== Historia zespołu ==
[[Linas Adomaitis]] i [[Simona Jakubėnaitė]] poznali się w 2003 roku przy pracy w projekcie muzycznym UAB Music. W 2004 roku nawiązali współpracę i wzięli udział w programie ''„Eurovizijos” dainų konkurso nacionalinė atranka'', do których zgłosili się z utworem „[[What’s Happened to Your Love?]]”<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Linas-And-Simona-Whats-Happened-To-Your-Love/release/4718325|tytuł=Linas And Simona* – What's Happened To Your Love?|opublikowany=www.discogs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. W lutym 2004 zwyciężyli w finale selekcji<ref>{{cytuj stronę|url=http://natfinals.50webs.com/90s_00s/Lithuania2004SF.html|tytuł=LITHUANIAN SEMI-FINALS 2004|opublikowany=www.natfinals.50webs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://natfinals.50webs.com/90s_00s/Lithuania2004.html|tytuł=LITHUANIAN NATIONAL FINAL 2004|opublikowany=www.natfinals.50webs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>, dzięki czemu zostali reprezentantami [[Litwa w Konkursie Piosenki Eurowizji|Litwy]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2004|49. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Stambuł|Stambule]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://esctoday.com/2220/linas__simona_won_lithuanian_final/|tytuł=Linas & Simona won Lithuanian final!|opublikowany=www.esctoday.com|praca=ESC Today|autor=Sietse Bakker|data=2004-02-14|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. 12 maja wystąpili w półfinale Eurowizji 2004 i zajęli 16. miejsce, przez co nie awansowali do finału<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20170227085756/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=9|tytuł=Eurovision Song Contest 2004 Semi-Final|opublikowany=www.eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. Po udziale w konkursie nagrali materiał na pierwszy wspólny album pt. ''I Love U'', który wydali w 2005<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Linas-And-Simona-I-Love-U/release/5411345|tytuł=Linas And Simona* – I Love U|opublikowany=www.discogs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. Płytę promowali m.in. utworem „Fight for Love and Freedom”, który nagrali z [[Ukraina|ukraińską]] piosenkarką [[Rusłana Łyżyczko|Rusłaną]], zwyciężczynią 49. Konkursu Piosenki Eurowizji<ref>{{cytuj stronę|url=http://esctoday.com/4712/linas__simona_in_duet_with_ruslana/|tytuł=Linas & Simona in duet with Ruslana|opublikowany=www.esctoday.com|praca=ESC Today|autor=Roel Philips|data=2004-06-18|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>.

W 2007 roku wydali pierwszy album koncertowy pt. ''Live''<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Linas-Simona-Presents-UAB-Music-Live/release/4707399|tytuł=Linas & Simona Presents UAB Music – Live|opublikowany=www.discogs.com|data dostępu=2015-07-22|język=en}}</ref>. Niedługo później zakończyli współpracę i zdecydowali się na kontynuowanie solowych karier.

== Dyskografia ==
; Albumy studyjne
* ''I Love U'' (2005)
; Albumy koncertowe
* ''Live'' (2007)
; Single
* 2004 – „[[What’s Happened to Your Love?]]”
* 2005 – „Fight for Love and Freedom” (z [[Rusłana Łyżyczko|Rusłaną]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Reprezentanci Litwy w Konkursie Piosenki Eurowizji}}

[[Kategoria:Litewskie zespoły muzyczne]]
[[Kategoria:Reprezentanci Litwy w Konkursie Piosenki Eurowizji]]

title: Linas & Simona

Pochodzenie: Litwa

Gatunek: pop


text:
# Ishii (Tokushima)
Ishii (jap. 石井町 Ishii-chō) – miasto w Japonii, na wyspie Sikoku, w prefekturze Tokushima. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 24 833 mieszkańców , a gęstość zaludnienia wyniosła 860,8 os./km².

title: Ishii (Tokushima)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ishii
 |nazwa oryginalna             =
 |ja:zapis kanji               = 石井町
 |ja:transkrypcja Hepburna     = Ishii-chō
 |ja:hiragana                  =
 |ja:katakana                  =
 |ja:IPA                       =
 |ja:audio                     =
 |zdjęcie                      = Ishii montage.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Emblem of Ishii, Tokushima.svg
 |flaga                        = Flag of Ishii, Tokushima.svg
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Japonia
 |1. jednostka administracyjna = [[Prefektura Tokushima|Tokushima]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Myōzai|Myōzai]]
 |1. jednostka tradycyjna      = [[Sikoku]]
 |2. jednostka tradycyjna      = Sikoku
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 28,85{{odn|Geospatial Information Authority of Japan|2021|s=63}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 24 833{{odn|Statistics Bureau of Japan|2021}}
 |gęstość zaludnienia          = 860,8
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |JPN:drzewo                   = [[miłorząb dwuklapowy]]
 |JPN:kwiat                    = [[glicynia]]
 |JPN:ptak                     = [[wierzbówka chińska]]
 |kod mapy                     = Tokushima
 |współrzędne                  = 34°4′N 134°26′E
 |commons                      = Category:Sanagochi, Tokushima
 |www                          = https://www.town.ishii.lg.jp/
}}
{{nihongo|'''Ishii'''|石井町|Ishii-chō}} – miasto w [[Japonia|Japonii]], na wyspie [[Sikoku]], w [[Prefektura Tokushima|prefekturze Tokushima]]. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 24 833 mieszkańców{{odn|Statistics Bureau of Japan|2021}}, a gęstość zaludnienia wyniosła 860,8 os./km².

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.gsi.go.jp/KOKUJYOHO/MENCHO/backnumber/GSI-menseki20210101.pdf | tytuł = 令和3年 全国都道府県市区町村別面積調 (1月1日時点) (Reiwa 3rd year Area adjustment by prefecture, city, ward, town, and village (As of January 1)) | autor = Geospatial Information Authority of Japan | rok = 2021 | opublikowany = gsi.go.jp | język = ja | archiwum = https://archive.org/details/japan-area-adjustment-by-prefecture-city-ward-town-and-village-as-of-2021-january-1 | zarchiwizowano = 2021-06-05 | data dostępu = 2021-08-03 | odn = {{odn/id|Geospatial Information Authority of Japan|2021}} }}
* {{Cytuj stronę |url = https://www.e-stat.go.jp/en/stat-search/files?stat_infid=000032142402 |tytuł = 2020 Population Census / Basic Complete Tabulation on Population and Households, Table 1-1 |data = 2021-11-30 |rok = |opublikowany = e-stat.go.jp Portal Site of Official Statistics of Japan |język = en |data dostępu = 2023-04-29 |odn = {{odn/id|Statistics Bureau of Japan|2021}} }}

{{Prefektura Tokushima}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w prefekturze Tokushima]]

title: Ishii

Kanji: 石井町

Transkrypcja Hepburna: Ishii-chō

Herb: Flaga

Państwo: Japonia

Prefektura: Tokushima

Powiat: Myōzai

Wyspa: Sikoku

Region: Sikoku

Drzewo: miłorząb dwuklapowy

Kwiat: glicynia

Ptak: wierzbówka chińska


text:
# Wołodymyr Neczajew
Wołodymyr Wiktorowycz Neczajew, ukr. Володимир Вікторович Нечаєв, ros. Владимир Викторович Нечаев, Władimir Wiktorowicz Nieczajew (ur. 4 sierpnia 1950 w Zatoce, w obwodzie odeskim, zm. 3 maja 2021) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, a wcześniej pomocnika, trener piłkarski.

## Kariera piłkarska

### Kariera klubowa
Mając 12 lat zapisał się do Szkoły Piłkarskiej SKA Odessa. Pierwszy trener Heorhij Krywenko. Potem 3 lata uczył się w Internacie Sportowym w Kijowie. W 1967 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie rezerwowej Czornomorca Odessa, a w 1968 debiutował w pierwszej drużynie Czornomorca. W odeskim klubie występował przez 10 lat, był kapitanem zespołu. W 1977 został „zmobilizowany” do służby w wojsku w klubie CSKA Moskwa, ale nie zagrał żadnego meczu i został po pół roku oddelegowany do SKA Odessa. Następne dwa lata ponownie bronił barw Czornomorca. Latem 1979 przeszedł do Paxtakoru Taszkent. W 1983 zakończył karierę piłkarską w Kołosie Nikopol.

## Kariera trenerska
Po zakończeniu kariery zawodniczej od sierpnia 1983 pomagał trenować Czornomoreć Odessa. Wcześniej ukończył studia w Instytucie Pedagogicznym w Odessie. W rundzie jesiennej 1995 trenował Kołos Nikopol, po czym został trenerem selekcjonerem Czornomorca Odessa. W czerwcu 1989 objął stanowisko głównego trenera Kołosa Nikopol, w którym pracował do końca 1993 roku. W sezonie 1994/95 najpierw pomagał trenować Chimik Siewierodonieck, a potem pracował jako dyrektor SK Odessa. Następnie samodzielnie prowadził Chimik Żytomierz i Transmasz Mohylew. Po pracy w charakterze trenera selekcjonera w rosyjskim Urałanie Elista ponownie prowadził Ełektrometałurh-NZF Nikopol. Potem trenował kluby Ołkom Melitopol, Obrij Nikopol i Enerhija Jużnoukraińsk. Obecnie pracuje w DJuSSz-5 w Odessie.

## Sukcesy i odznaczenia

### Sukcesy klubowe
- brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1974
- mistrz Pierwszej Ligi ZSRR: 1973
- brązowy medalista Pierwszej Ligi ZSRR: 1971, 1972, 1982
- mistrz Spartakiady Narodów ZSRR: 1967 (z reprezentacją Ukraińskiej SRR)

### Odznaczenia
- tytuł Mistrza Sportu ZSRR: 1974

title: Wołodymyr Neczajew

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Wołodymyr Neczajew
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Wołodymyr Wiktorowycz Neczajew
 |data urodzenia          = [[4 sierpnia]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia       = [[Zatoka (obwód odeski)|Zatoka]]
 |data śmierci            = [[3 maja]] [[2021]]
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 177 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]/[[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
! 1962–1965 ! [[SKA Odessa]]
! 1965–1967 ! Internat Sportowy Kijów
 |kariera seniorska       =
! 1967–1976 ! [[Czornomoreć Odessa]]                    ! 210 ! 10
! 1977      ! [[CSKA Moskwa (piłka nożna)|CSKA Moskwa]] !   0 !  0
! 1977      ! [[SKA Odessa]]                            !  43 ! 12
! 1978–1979 ! Czornomoreć Odessa                        !  43 !  0
! 1979–1980 ! [[Paxtakor Taszkent]]                     !  28 !  3
! 1981–1983 ! [[Kołos Nikopol]]                         ! 105 ! 17
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
! 1983–1985 ! [[Czornomoreć Odessa]] ''(asystent)''
! 1985      ! [[Kołos Nikopol]] ''(asystent)''
! 1986–1988 ! Czornomoreć Odessa ''(selekcjoner)''
! 1989–1993 ! [[Ełektrometałurh-NZF Nikopol|Kołos/Metałurh Nikopol]]
! 1994–1995 ! [[Chimik Siewierodonieck]] ''(asystent)''
! 1994–1995 ! [[SK Odessa]] ''(dyrektor)''
! 1995      ! [[Chimik Żytomierz]]
! 1997      ! [[Transmasz Mohylew]]
! 1997–1999 ! [[Urałan Elista]] ''(selekcjoner)''
! 2002–2003 ! [[Ełektrometałurh-NZF Nikopol]]
! 2003–2004 ! [[Ołkom Melitopol]]
! 2005      ! Obrij Nikopol
! 2006–2008 ! [[Enerhija Jużnoukraińsk]]
! 2009–20?? ! Ełektrometałurh-NZF Nikopol
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Wołodymyr Wiktorowycz Neczajew''', [[język ukraiński|ukr.]] Володимир Вікторович Нечаєв, [[język rosyjski|ros.]] Владимир Викторович Нечаев, ''Władimir Wiktorowicz Nieczajew'' (ur. [[4 sierpnia]] [[1950]] w [[Zatoka (obwód odeski)|Zatoce]], w [[obwód odeski|obwodzie odeskim]], zm. [[3 maja]] [[2021]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://ukranews.com/news/773562-vladimir-nechaev-umer-3-maya | tytuł = ''Скончался известный футболист и тренер "Черноморца" Владимир Нечаев'' | opublikowany = ukranews.com | język = uk | data dostępu = 2021-05-03}}</ref>) – [[Ukraina|ukraiński]] [[piłka nożna|piłkarz]], grający na pozycji [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]], a wcześniej [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], trener piłkarski.

== Kariera piłkarska ==
=== Kariera klubowa ===
Mając 12 lat zapisał się do Szkoły Piłkarskiej [[SKA Odessa]]. Pierwszy trener Heorhij Krywenko. Potem 3 lata uczył się w Internacie Sportowym w [[Kijów|Kijowie]]. W 1967 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie rezerwowej [[Czornomoreć Odessa|Czornomorca Odessa]], a w 1968 debiutował w pierwszej drużynie Czornomorca. W odeskim klubie występował przez 10 lat, był kapitanem zespołu. W 1977 został „zmobilizowany” do służby w wojsku w klubie [[CSKA Moskwa (piłka nożna)|CSKA Moskwa]], ale nie zagrał żadnego meczu i został po pół roku oddelegowany do SKA Odessa. Następne dwa lata ponownie bronił barw Czornomorca. Latem 1979 przeszedł do [[Paxtakor Taszkent|Paxtakoru Taszkent]]. W 1983 zakończył karierę piłkarską w [[Ełektrometałurh-NZF Nikopol|Kołosie Nikopol]]<ref>[http://www.chernomorets.com/main/read.aspx?id=1210 Владимир Нечаев: “Помимо футбола увлекаюсь… футболом”]</ref>.

== Kariera trenerska ==
Po zakończeniu kariery zawodniczej od sierpnia 1983 pomagał trenować [[Czornomoreć Odessa]]. Wcześniej ukończył studia w Instytucie Pedagogicznym w Odessie. W rundzie jesiennej 1995 trenował [[Kołos Nikopol]], po czym został trenerem selekcjonerem Czornomorca Odessa. W czerwcu 1989 objął stanowisko głównego trenera Kołosa Nikopol, w którym pracował do końca 1993 roku. W sezonie 1994/95 najpierw pomagał trenować [[Chimik Siewierodonieck]], a potem pracował jako dyrektor [[SK Odessa]]. Następnie samodzielnie prowadził [[Chimik Żytomierz]] i [[Transmasz Mohylew]]. Po pracy w charakterze trenera selekcjonera w rosyjskim [[Urałan Elista|Urałanie Elista]] ponownie prowadził [[Ełektrometałurh-NZF Nikopol]]. Potem trenował kluby [[Ołkom Melitopol]], Obrij Nikopol i [[Enerhija Jużnoukraińsk]]. Obecnie pracuje w DJuSSz-5 w Odessie.

== Sukcesy i odznaczenia ==
=== Sukcesy klubowe ===
* brązowy medalista [[Wysszaja liga SSSR|Mistrzostw ZSRR]]: 1974
* mistrz [[Pierwaja liga ZSRR w piłce nożnej|Pierwszej Ligi ZSRR]]: 1973
* brązowy medalista Pierwszej Ligi ZSRR: 1971, 1972, 1982
* mistrz [[Spartakiada Narodów ZSRR|Spartakiady Narodów ZSRR]]: 1967 (z reprezentacją Ukraińskiej SRR)

=== Odznaczenia ===
* tytuł [[Mistrz Sportu|Mistrza Sportu ZSRR]]: 1974

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{footballfacts|107133}}
* {{Rusteam|911895912940871}}
* {{football.odessa|462}}

{{Grupa szablonów
| tytuł = Kariera trenerska
| zwijanie = zwinięte
| lista =
{{Trenerzy piłkarscy Ełektrometałurha Nikopol}}
{{Trenerzy piłkarscy Polissia Żytomierz}}
}}

{{SORTUJ:Neczajew, Wołodymyr}}
[[Kategoria:Radzieccy piłkarze]]
[[Kategoria:Radzieccy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Ukraińscy piłkarze]]
[[Kategoria:Ukraińscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze CSKA Moskwa]]
[[Kategoria:Piłkarze Czornomorca Odessa]]
[[Kategoria:Piłkarze Ełektrometałurha Nikopol]]
[[Kategoria:Piłkarze Paxtakoru Taszkent]]
[[Kategoria:Piłkarze SK Odessa]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Ełektrometałurha Nikopol]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Polissia Żytomierz]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]
[[Kategoria:Zmarli w 2021]]

title: · Wołodymyr Neczajew

Pełne imię i nazwisko: Wołodymyr Wiktorowycz Neczajew

Data i miejsce urodzenia: 4 sierpnia 1950 · Zatoka

Pozycja: obrońca/pomocnik

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

SKA Odessa

Internat Sportowy Kijów

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Czornomoreć Odessa · 210 · (10)

CSKA Moskwa · 0 · (0)
SKA Odessa · 43 · (12)

Czornomoreć Odessa · 43 · (0)

Paxtakor Taszkent · 28 · (3)

Kołos Nikopol · 105 · (17)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Czornomoreć Odessa (asystent)

Kołos Nikopol (asystent)

Czornomoreć Odessa (selekcjoner)

Kołos/Metałurh Nikopol

Chimik Siewierodonieck (asystent)
SK Odessa (dyrektor)

Chimik Żytomierz

Transmasz Mohylew

Urałan Elista (selekcjoner)

Ełektrometałurh-NZF Nikopol

Ołkom Melitopol

Obrij Nikopol

Enerhija Jużnoukraińsk

Ełektrometałurh-NZF Nikopol


text:
# Cmentarz Addolorata w Paoli
Cmentarz Addolorata w Paoli (Cmentarz Matki Boskiej Bolesnej) – neogotycki cmentarz w Paola, zaprojektowany przez Emanuele Luigi Galizię.

## Historia
Cmentarz i kaplica Addolorata zostały zaprojektowane przez architekta Emanuele Luigiego Galizię. Przed opracowaniem planów w latach 1860–1862 odbył on podróż po Europie, podczas której odwiedził Włochy, Francję i Wielką Brytanię. Wzorem dla projektu stał się paryski cmentarz Montmartre. Cmentarz został zbudowany w latach 1862–1868 na wzgórzu znanym jako Tal-Ħorr, które było miejscem pochówków od czasów prehistorycznych. Chociaż otwarcie cmentarza nastąpiło 9 maja 1869 roku, pierwszy pogrzeb odbył się 23 stycznia 1872 roku.
W 2017 roku Ministerstwo Zdrowia, które zarządza cmentarzem, zaplanowało kolejne powiększenie cmentarza o 2800 grobów, które mają być utrzymane w stylu pozostałej (neogotyckiej) części cmentarza.
Na cmentarzu Addolorata znajduje się 250 pochówków personelu wojskowego Commonwealthu z okresu I wojny światowej i 18 z II wojny światowej.

## Kaplica
W centrum cmentarza znajduje się neogotycka kaplica Matki Bożej zbudowana z wapienia maltańskiego. Jej iglica widoczna jest z odległości wielu kilometrów mimo otaczających drzew. Kaplica została konsekrowana w 1869 roku. Do 2011 roku opiekował się nią zakon braci kapucynów.

title: Cmentarz Addolorata w Paoli

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz Addolorata w Paoli
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  =
 |zdjęcie                  = DIMG 1118 (4996513919).jpg
 |opis zdjęcia             =
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = Malta
 |miejscowość              = [[Paola (Malta)|Paola]]
 |adres                    =
 |typ cmentarza            =
 |wyznanie                 =
 |stan cmentarza           =
 |powierzchnia cmentarza   =
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            =
 |data ostatniego pochówku =
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 = [[Rząd Malty]]
 |architekt                = [[Emanuele Luigi Galizia]]
 |mapa cmentarza           =
 |współrzędne              = 35° 52′ 7.3″ N, 14° 30′ 0.7″ E
 |commons                  = Category:Addolorata Cemetery
 |www                      =
}}
'''Cmentarz Addolorata w Paoli''' (Cmentarz Matki Boskiej Bolesnej) – [[Neogotyk|neogotycki]] cmentarz w [[Paola (Malta)|Paola]], zaprojektowany przez [[Emanuele Luigi Galizia|Emanuele Luigi Galizię]].

== Historia ==
Cmentarz i kaplica Addolorata zostały zaprojektowane przez architekta [[Emanuele Luigi Galizia|Emanuele Luigiego Galizię]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = THE ADDOLORATA CEMETERY |data dostępu = 2018-06-10 |url = http://www.eve.com.mt/events/addolorata-cemetery/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20180611060112/http://www.eve.com.mt/events/addolorata-cemetery/ |zarchiwizowano = 2018-06-11 }}</ref>. Przed opracowaniem planów w latach 1860–1862 odbył on podróż po Europie, podczas której odwiedził Włochy, Francję i Wielką Brytanię<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Conrad Thake |tytuł = Envisioning the orient: The new muslim cemetery in Malta |data = |data dostępu = 2018-06-10 |wolumin = 33 |s = 221–251 |url = https://www.researchgate.net/publication/311929573_Envisioning_the_orient_The_new_muslim_cemetery_in_Malta}}</ref>. Wzorem dla projektu stał się paryski [[cmentarz Montmartre]]<ref name=":1" />. Cmentarz został zbudowany w latach 1862–1868 na wzgórzu znanym jako Tal-Ħorr, które było miejscem pochówków od czasów prehistorycznych<ref name=":0" />. Chociaż otwarcie cmentarza nastąpiło 9 maja 1869 roku, pierwszy pogrzeb odbył się 23 stycznia 1872 roku<ref name=":0" />.

W 2017 roku Ministerstwo Zdrowia, które zarządza cmentarzem, zaplanowało kolejne powiększenie cmentarza o 2800 grobów, które mają być utrzymane w stylu pozostałej (neogotyckiej) części cmentarza<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Consortium for enlargement of Addolorata Cemetery to be chosen by end of year - TVM News |czasopismo = TVM English |data dostępu = 2018-06-10 |url = https://www.tvm.com.mt/en/news/consortium-for-enlargement-of-addolorata-cemetery-to-be-chosen-by-end-of-year/ |język = en}}</ref>.

Na cmentarzu Addolorata znajduje się 250 pochówków personelu wojskowego [[Commonwealth]]u z okresu I wojny światowej i 18 z II wojny światowej<ref>{{Cytuj |tytuł = Cemetery |data dostępu = 2018-06-10 |opublikowany = www.cwgc.org |url = https://www.cwgc.org/find-a-cemetery/cemetery/11209/ADDOLORATA%20CEMETERY |język = en}}</ref>.

== Kaplica ==
W centrum cmentarza znajduje się neogotycka kaplica Matki Bożej zbudowana z wapienia maltańskiego<ref name=":3">Banerjee J. [http://www.victorianweb.org/art/architecture/galizia/5.html The Addolorata Chapel and Cemetery, Paolo, Malta, by Emmanuele Luigi Galizia] http://www.victorianweb.org[Dostęp 2018-06-10]</ref>. Jej iglica widoczna jest z odległości wielu kilometrów mimo otaczających drzew. Kaplica została konsekrowana w 1869 roku<ref name=":2" />. Do 2011 roku opiekował się nią zakon braci [[Zakon Braci Mniejszych Kapucynów|kapucynów]]<ref>{{Cytuj |autor = Allied Newspapers Ltd |tytuł = Addolorata Cemetery Chapel closed |czasopismo = Times of Malta |data dostępu = 2018-06-10 |url = https://www.timesofmalta.com/articles/view/20110110/local/addolorata-cemetery-chapel-closed.344775 |język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Zabytki Malty]]
[[Kategoria:Cmentarze na Malcie|Paola]]
[[Kategoria:Paola (Malta)]]

title: Cmentarz Addolorata w Paoli

Państwo: Malta

Miejscowość: Paola

Zarządca: Rząd Malty

Architekt: Emanuele Luigi Galizia


text:
# Cynthiana (Ohio)
Cynthiana – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Ohio, w hrabstwie Pike.

title: Cynthiana (Ohio)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Cynthiana
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = CDP
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Cynthiana
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Ohio}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Pike (Ohio)|Pike]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 39-19848
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 2628880
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 0,09
 |wysokość                     = 295
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 45624
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-OH
 |współrzędne                  = 39°10′25″N 83°20′55″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Cynthiana''' – jednostka osadnicza w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Ohio]], w hrabstwie [[Hrabstwo Pike (Ohio)|Pike]].

[[Kategoria:CDP w stanie Ohio]]

title: Cynthiana

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Ohio

Hrabstwo: Pike

Populacja · • liczba ludności: · 57 · (1 kwietnia 2020)


text:
# Patrycjat (średniowiecze i nowożytność)
Patrycjat (z łac.) – najbogatsza warstwa mieszczan w okresie od XII do XVIII wieku, sprawująca w miastach władzę ekonomiczną i polityczną, członkowie rady miejskiej, najbogatsi kupcy, bogaci rzemieślnicy, bankierzy, właściciele gruntów miejskich.

## Historia
Patrycjat jako kategorię społeczną wyodrębnia się poczynając od XII, aż do XVIII wieku. Sama nazwa została wprowadzona w historiografii w XVIII wieku.
W średniowieczu patrycjat największych polskich miast był często pochodzenia niemieckiego, lecz w zjednoczonym państwie ulegał polonizacji. W Polsce rozwój patrycjatu łączy się z przywilejami monarszymi i prawem niemieckim. Szczególny rozwój polskiego patrycjatu nastąpił w XIV wieku.
Członkowie patrycjatu chcieli dorównać szlachcie. Kryzys miast i mieszczaństwa w okresie XVII i XVIII wieku doprowadził do stopniowego zaniku tej warstwy społecznej.

title: Patrycjat (średniowiecze i nowożytność)

wikitext:
[[Plik:Hans Holbein the Younger - George Gisze - 1532.jpg|thumb|200px|[[Gdańsk]]i patrycjusz [[Georg Giese]]]]
'''Patrycjat''' (z [[Łacina|łac.]]) – najbogatsza warstwa [[Mieszczaństwo|mieszczan]] w okresie od XII do XVIII wieku, sprawująca w [[miasto|miastach]] władzę ekonomiczną i polityczną, członkowie [[Rada gminy|rady miejskiej]], najbogatsi [[Kupiec (zawód)|kupcy]], bogaci [[Rzemieślnik|rzemieślnicy]], bankierzy, właściciele gruntów miejskich<ref name="PWN">''Historia. Encyklopedia szkolna PWN'', wyd. 2009, s. 457</ref>.

== Historia ==
Patrycjat jako kategorię społeczną wyodrębnia się poczynając od XII, aż do XVIII wieku<ref name="PWN"/>. Sama nazwa została wprowadzona w [[historiografia|historiografii]] w XVIII wieku.

W [[Średniowiecze|średniowieczu]] patrycjat największych polskich miast był często pochodzenia [[Niemcy|niemieckiego]], lecz w zjednoczonym państwie ulegał [[Polonizacja|polonizacji]]<ref name="Snoch">Bogdan Snoch ''Szkolny słownik historii Polski od pradziejów do roku 1795'' tom I, wyd. 1995, s. 87</ref>. W Polsce rozwój patrycjatu łączy się z [[przywilej]]ami monarszymi i [[Prawo magdeburskie|prawem niemieckim]]. Szczególny rozwój polskiego patrycjatu nastąpił w XIV wieku<ref>''Encyklopedia szkolna. Historia Polski'', wyd. 2015, s. 247</ref>.

Członkowie patrycjatu chcieli dorównać [[Szlachta|szlachcie]]. Kryzys miast i mieszczaństwa w okresie XVII i XVIII wieku doprowadził do stopniowego zaniku tej [[Warstwa społeczna|warstwy społecznej]]<ref name="Snoch"/>.

== Zobacz też ==
* [[patrycjusze|patrycjusze w starożytnym Rzymie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |tytuł=Słownik encyklopedyczny: Historia |autor=[[Marek Czapliński]] |autor2=[[Zbigniew Fras]] |autor3=[[Stanisław Rosik]] |autor4=[[Jacek Piotrowski]] |autor5=[[Jerzy Maroń]] |miejsce=Wrocław |wydawca=Wydawnictwo Europa |rok=1998 |isbn=83-85336-69-9 |strony=287}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Historia społeczna średniowiecza]]
[[Kategoria:Historia nowożytna]]
[[Kategoria:Historia gospodarcza]]


text:
# Zapas stabilności
Zapas stabilności określa praktyczną przydatność zamkniętego układu automatycznej regulacji. Jest miarą odległości danego punktu pracy urządzenia lub algorytmu od granicy stabilności, określanej przez dowolne z kryterium stabilności układu automatycznej regulacji.
Dla zamkniętych układów regulacji zapas stabilności definiuje się, na podstawie charakterystyk układu otwartego, jako parę liczb: pierwsza określa zapas amplitudy (nazywany również zapasem modułu), a druga – zapas fazy.
W praktyce zapas stabilności powinien być wystarczająco duży, np. większy niż 6 decybeli i 30 stopni lub 8 decybeli i 45 stopni.

title: Zapas stabilności

wikitext:
'''Zapas stabilności''' określa praktyczną przydatność [[Układ zamknięty (automatyka)|zamkniętego układu automatycznej regulacji]]. Jest miarą odległości danego [[Punkt pracy|punktu pracy]] urządzenia lub algorytmu od granicy stabilności, określanej przez dowolne z kryterium [[Stabilność układu automatycznej regulacji|stabilności układu automatycznej regulacji]].

Dla zamkniętych układów regulacji zapas stabilności definiuje się, na podstawie charakterystyk [[Układ otwarty (automatyka)|układu otwartego]], jako parę liczb: pierwsza określa '''zapas amplitudy''' (nazywany również zapasem modułu), a druga – '''zapas fazy'''.

W praktyce zapas stabilności powinien być wystarczająco duży, np. większy niż 6 [[decybel]]i i 30 [[stopień (kąt)|stopni]] lub 8 decybeli i 45 stopni.

== Zobacz też ==
* [[charakterystyka Bodego]]
* [[charakterystyka amplitudowo-fazowa]]

== Bibliografia ==
* Praca zbiorowa, ''[[Poradnik Inżyniera Elektryka]]'', Tom 1, [[Wydawnictwa Naukowo-Techniczne]], [[Warszawa]], 1996, {{ISBN|83-204-2326-0}}

[[Kategoria:Teoria sterowania]]


text:
# San Francisco Examiner
San Francisco Examiner – amerykański dziennik wydawany w San Francisco od lat 60. XIX wieku.
Najczęściej jako datę powstania dziennika podaje się rok 1865, lecz gazeta była wydawana wcześniej (od 20 października 1863 pod tytułem The Daily Democratic Press. W 1880 gazetę nabył George Hearst, który przekazał ją w 1887 swojemu synowi Williamowi Randolphowi Hearstowi.

title: San Francisco Examiner

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = San Francisco Examiner
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              =
 |grafika               = Article1918md.jpg
 |opis grafiki          = Wydanie „San Francisco Examiner” z 1918
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         =
 |państwo               = USA
 |wariant flagi         =
 |adres                 =
 |wydawca               =
 |organ prasowy         =
 |tematyka              =
 |język                 =
 |pierwszy numer        = [[1863]]
 |ostatni numer         =
 |redaktor naczelny     =
 |stali współpracownicy =
 |nakład                =
 |sprzedaż              =
 |format                =
 |liczba stron          =
 |ISSN                  =
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = http://www.sfexaminer.com/
}}
'''San Francisco Examiner''' – amerykański dziennik wydawany w [[San Francisco]] od lat 60. XIX wieku.

Najczęściej jako datę powstania dziennika podaje się rok 1865, lecz gazeta była wydawana wcześniej (od 20 października 1863 pod tytułem ''The Daily Democratic Press''. W 1880 gazetę nabył [[George Hearst]], który przekazał ją w 1887 swojemu synowi [[William Randolph Hearst|Williamowi Randolphowi Hearstowi]].

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.sfexaminer.com/ Strona oficjalna] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1863]]
[[Kategoria:Dzienniki w Stanach Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa z siedzibą w San Francisco]]

title: San Francisco Examiner


text:
# Łemkowszczyzna
     Północna granica Łemkowszyzny w Polsce według Romana Reinfussa
     Polska miejscowość
     Rusińska miejscowość
Łemkowszczyzna (łem. Лемковина, ukr. Лемківщина) – potoczna nazwa obszaru zamieszkiwanego przez Łemków.
Po polskiej stronie Karpat był to teren od Wysokiego Działu w Bieszczadach, po dolinę Popradu w Beskidzie Sądeckim, oraz tzw. Ruś Szlachtowska na pograniczu Małych Pienin i Beskidu Sądeckiego, natomiast po stronie słowackiej – pas Beskidów.

## Populacja
Obecnie większe skupiska Łemków, którzy identyfikują się z własną grupą znajdują się w miejscowościach:
- w Polsce
  - w województwie małopolskim:
    - Łosie
    - Krynica
    - Nowica
    - Zdynia
    - Gładyszów
    - Hańczowa
    - Uście Gorlickie
    - Bartne
    - Konieczna
    - Bielanka
    - Regietów
    - Gorlice

  - w województwie podkarpackim, głównie w dolinach Osławy i Osławicy:
    - Mokre
    - Szczawne
    - Kulaszne
    - Rzepedź
    - Turzańsk
    - Komańcza
    - Zyndranowa
    - Sanok
- na Słowacji:
  - (...) Preszowszczyzna
- na Ukrainie:
  - (...) rejon wełykobereznianski w obwodzie zakarpackim

## Literatura dodatkowa
- Łemkowie Grupa Etniczna czy Naród?, [The Lemkos: An Ethnic Group or a Nation?], tłumaczenie Paul Best.
- The Lemkos of Poland – Articles and Essays, wydawca Paul Best i Jarosław Moklak
- The Lemko Region, 1939−1947 War, Occupation and Deportation – Articles and Essays, wydawca Paul Best i Jarosław Moklak
- Apostolska Administracja Łemkowszczyzny w latach 1934–1944
- Moskalofilstwo wśród ludności łemkowskiej w XX w., w: Ukraińska myśl polityczna w XX wieku, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne”, z. 103, Kraków 1993
- Almanach Karpacki „Płaj”  Andrzej Wielocha
- Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy. Stanisław Kryciński. 1995
- Cerkwie w Bieszczadach, Stanisław Kryciński. 1991, 2005
- Bogdan Huk, Szkilnyctwo na Łemkiwszczyni – nauka wychodżennia na Kyczeru, nr 38 z 23 IX.
- Tadeusz Łopatkiewicz, Мала сакральна архітектура на Лемківщині, (The Small Sacral Architecture in Lemkivshchyna), Nowy Jork 1993, ss. 490, wyd. The Lemko Research Foundation New York, Library of Congress Catalog Card Number: 93-78882 (współautor: Małgorzata Łopatkiewicz)

title: Łemkowszczyzna

wikitext:
[[Plik:LemkoL.png|thumb|{{legenda|#8280fa|Północna granica Łemkowszyzny w Polsce według Romana Reinfussa|none}}{{legenda|#fc7e7b|Polska miejscowość|none}}{{legenda|#80D47E|Rusińska miejscowość|none}}]]
[[Plik:Lemko Region with modern state borders (English).png|thumb|250px|Mapa Łemkowszczyzny według Światowej Federacji Ukraińskich Łemkowskich Organizacji]]
[[Plik:Akcja wisla cm01.jpg|thumb]]
'''Łemkowszczyzna''' ([[język rusiński|łem.]] {{k|rue|Лемковина}}, {{w języku|uk|Лемківщина}}) – potoczna nazwa obszaru zamieszkiwanego przez [[Łemkowie|Łemków]].

Po polskiej stronie [[Karpaty|Karpat]] był to teren od [[Wysoki Dział|Wysokiego Działu]] w [[Bieszczady Zachodnie|Bieszczadach]], po dolinę [[Poprad (rzeka)|Popradu]] w [[Beskid Sądecki|Beskidzie Sądeckim]], oraz tzw. [[Ruś Szlachtowska]] na pograniczu [[Pieniny|Małych Pienin]] i [[Beskid Sądecki|Beskidu Sądeckiego]], natomiast po stronie słowackiej – pas [[Beskidy|Beskidów]].

== Populacja ==
Obecnie większe skupiska Łemków, którzy identyfikują się z własną grupą znajdują się w miejscowościach:
* w Polsce
** [[Województwo małopolskie|w województwie małopolskim]]:
*** [[Łosie (powiat gorlicki)|Łosie]]
*** [[Krynica-Zdrój|Krynica]]
*** [[Nowica (województwo małopolskie)|Nowica]]
*** [[Zdynia]]
*** [[Gładyszów]]
*** [[Hańczowa]]
*** [[Uście Gorlickie]]
*** [[Bartne]]
*** [[Konieczna]]
*** [[Bielanka (powiat gorlicki)|Bielanka]]
*** [[Regietów]]
*** [[Gorlice]]
** [[Województwo podkarpackie|w województwie podkarpackim]], głównie w dolinach [[Osława|Osławy]] i [[Osławica (rzeka)|Osławicy]]:
*** [[Mokre (powiat sanocki)|Mokre]]
*** [[Szczawne (wieś)|Szczawne]]
*** [[Kulaszne]]
*** [[Rzepedź]]
*** [[Turzańsk]]
*** [[Komańcza]]
*** [[Zyndranowa]]
*** [[Sanok]]
* na Słowacji:
** (...) ''[[Preszowszczyzna]]''
* na Ukrainie:
** (...) ''rejon wełykobereznianski'' [[Obwód zakarpacki|w obwodzie zakarpackim]]

== Zobacz też ==
* [[Ruska Ludowa Republika Łemków]]
* [[Towarzystwo Muzealne Łemkowszczyzna w Sanoku]]
* [[Skansen Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej]]
* [[Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku]]
* [[Bojkowszczyzna]]
* [[Zamieszańcy]]

== Literatura dodatkowa ==
* ''Łemkowie Grupa Etniczna czy Naród?'', [The Lemkos: An Ethnic Group or a Nation?], tłumaczenie [[Paul Best]].
* ''The Lemkos of Poland'' – Articles and Essays, wydawca [[Paul Best]] i [[Jarosław Moklak]]
* ''The Lemko Region, 1939−1947 War, Occupation and Deportation'' – Articles and Essays, wydawca [[Paul Best]] i [[Jarosław Moklak]]
* ''Apostolska Administracja Łemkowszczyzny w latach 1934–1944''
* ''Moskalofilstwo wśród ludności łemkowskiej w XX w.'', w: Ukraińska myśl polityczna w XX wieku, „[[Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne]]”, z. 103, Kraków 1993
* Almanach Karpacki „Płaj”  [[Andrzej Wielocha]]
* Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy. [[Stanisław Kryciński]]. 1995
* Cerkwie w Bieszczadach, [[Stanisław Kryciński]]. 1991, 2005
* [[Bogdan Huk]], Szkilnyctwo na Łemkiwszczyni – nauka wychodżennia na Kyczeru, nr 38 z 23 IX.
* [[Tadeusz Łopatkiewicz]], ''Мала сакральна архітектура на Лемківщині, (The Small Sacral Architecture in Lemkivshchyna)'', Nowy Jork 1993, ss. 490, wyd. The Lemko Research Foundation New York, [[Biblioteka Kongresu|Library of Congress]] Catalog Card Number: 93-78882 (współautor: Małgorzata Łopatkiewicz)

{{Regiony etnograficzne Polski}}

[[Kategoria:Regiony etnograficzne Polski]]
[[Kategoria:Małopolska]]
[[Kategoria:Łemkowie]]


text:
# Film płaszcza i szpady
Filmy płaszcza i szpady (fr. film de cape et d’épée, ang. swashbuckler film) – gatunek filmów kostiumowych, których tematem są awanturnicze przygody obfitujące w pojedynki. Wśród klasycznych przykładów filmów płaszcza i szpady wymienia się Znak Zorro (1940) Roubena Mamouliana, Płomień i strzałę (1950) Jacques'a Tourneura, Scaramouche'a (1952) George'a Sidneya, Fanfana Tulipana (1952) Christiana-Jaque'a.

title: Film płaszcza i szpady

wikitext:
[[Plik:The Three Musketeers (1921) 2.jpg|thumb|200px|Kadr z filmu ''[[Trzej muszkieterowie (film amerykański 1921)|Trzej muszkieterowie]]'']]
{{Wikisłownik|film płaszcza i szpady}}
'''Filmy płaszcza i szpady''' (fr. ''film de cape et d’épée'', ang. ''swashbuckler film'')<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Mariusz Czernic |tytuł = 10 FILMÓW AWANTURNICZYCH. W poszukiwaniu przygód |data = 2017-11-24 |data dostępu = 2021-03-30 |opublikowany = Film.org.pl |url = https://film.org.pl/a/ranking/10-filmow-awanturniczych-w-poszukiwaniu-przygod-137007/}}</ref> – gatunek [[Film kostiumowy|filmów kostiumowych]], których tematem są awanturnicze przygody obfitujące w pojedynki<ref>{{Cytuj |tytuł = film płaszcza i szpady |data dostępu = 2021-03-30 |opublikowany = Słownik Języka Polskiego PWN |url = https://sjp.pwn.pl/slowniki/film%20p%C5%82aszcza%20i%20szpady.html |język = pl}}</ref>. Wśród klasycznych przykładów filmów płaszcza i szpady wymienia się ''[[Znak Zorro (film 1940)|Znak Zorro]]'' (1940) [[Rouben Mamoulian|Roubena Mamouliana]]<ref name=":0" />, ''[[Płomień i strzała|Płomień i strzałę]]'' (1950) [[Jacques Tourneur|Jacques'a Tourneura]], ''[[Scaramouche (film 1952)|Scaramouche'a]]'' (1952) George'a Sidneya, ''[[Fanfan Tulipan (film 1952)|Fanfana Tulipana]]'' (1952) [[Christian-Jaque|Christiana-Jaque'a]]<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |autor = Jacek Szczerba |tytuł = Pięć klasycznych filmów płaszcza i szpady |data = 2017-03-24 |data dostępu = 2021-03-30 |opublikowany = Gazeta Wyborcza |url = https://wyborcza.pl/7,101707,21542907,piec-klasycznych-filmow-plaszcza-i-szpady-filmowy-weekend-wyborczej.html?disableRedirects=true}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Gatunki filmowe|Płaszcza i szpady]]


text:
# Nawyk czuciowo-ruchowy
Nawyk czuciowo-ruchowy – nabyta, wyuczona czynność spostrzeżeniowo-ruchowa, oparta na mechanizmach neurofizjologicznych, pozwalająca na uzyskanie przewidywanych wyników (określonych działań) działania z dużą pewnością, sprawnie, z minimalną stratą czasu oraz energii i często w stanie nieświadomości wtórnej.

title: Nawyk czuciowo-ruchowy

wikitext:
'''Nawyk czuciowo-ruchowy''' – nabyta, wyuczona czynność spostrzeżeniowo-ruchowa, oparta na mechanizmach [[Neurofizjologia|neurofizjologicznych]], pozwalająca na uzyskanie przewidywanych wyników (określonych działań) działania z dużą pewnością, sprawnie, z minimalną stratą czasu oraz energii i często w stanie [[Nieświadomość|nieświadomości]] wtórnej.

== Bibliografia ==
* Zbigniew Czajkowski, ''Nauczanie techniki sportowej'', COS, Warszawa 2004.

[[Kategoria:Neurobiologia]]


text:
# Spalony (film)
Spalony (Don, 2006) – holenderski dramat filmowy, przygodowy w reżyserii Arenda Steenbergena. Film w Polsce emitowany jest za pośrednictwem kanału ZigZap.

## Opis fabuły
Dwunastoletni Don (Clemens Levert) przez ciągłe konflikty z kolegami zostaje wyrzucony z ekskluzywnej, prywatnej szkoły. W nowej szkole zostaje odrzucony przez rówieśników, ponieważ zbyt mocno odstaje od większości z nich. Koledzy nie akceptują go i dają mu ostra szkołę życia... do czasu, kiedy okazuje się, że jest świetnym piłkarzem. To daje mu szanse, by zostać zaakceptowanym.
Rzeczywistość nie jest jednak tak kolorowa jak marzenia, ponieważ zjednoczenie i utrzymanie w ryzach niezdyscyplinowanej i pełnej indywidualności drużyny to ciężka praca i trudne wyzwanie. Jeszcze trudniejsze wydaje się zdobycie upragnionego zwycięstwa!
Jednak przy pomocy nowego przyjaciela - Miłosza (Marius Gottlieb) i nowej miłości - Anny, Donowi, jako kapitanowi szkolnej drużyny piłkarskiej udaje się przygotować drużynę do wielkiego finału i poprowadzić ją do upragnionego zwycięstwa. A co najważniejsze zyskać akceptacje wśród rówieśników.

## Obsada
- Clemens Levert(inne języki) jako Don
- Samir Veen(inne języki) jako Henry
- Juliann Ubbergen(inne języki) jako Hossan
- Jorik Prins(inne języki) jako Han
- Illias Addab(inne języki) jako Hiram
- Marius Gottlieb(inne języki) jako Miłosz
- Caroline de Bruijn(inne języki) jako mama Dona
- Reinout Bussemaker(inne języki) jako tata Dona
- Sander Foppele(inne języki) jako Gymteacher
- Jeroen Spitzberger(inne języki) jako Referee final
- Rene van 't Hof(inne języki) jako tata Milosa
- Raymi Sambo(inne języki) jako Referee
- Floris Heyne
- Lodewijk de Stoppelaar

title: Spalony (film)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[Don (film 2006)]]}}
{{Film infobox
 |tytuł            = Spalony
 |oryginalny tytuł = Don
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[Dramat filmowy|dramat]]
 |rok produkcji    = [[2005]]
 |data premiery    = 27 kwietnia 2006
23 marca 2008 (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Holandia]]
 |język            =
 |czas trwania     = 90 minut
 |reżyseria        = {{link-interwiki |Arend Steenbergen |Q=Q20019160}}
 |scenariusz       = {{link-interwiki |Arend Steenbergen |Q=Q20019160}}
[[Frank Antonelli]]
 |główne role      = {{link-interwiki |Clemens Levert |Q=Q2198858}}
{{link-interwiki |Caroline de Bruijn |Q=Q3507869}}
{{link-interwiki |Reinout Bussemaker |Q=Q14255125}}
 |muzyka           =
 |zdjęcia          = {{link-interwiki |Lennert Hillege |Q=Q21006367}}
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           = {{link-interwiki |Jef Hertoghs |Q=Q51214527}}
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Spalony''' (''Don'', [[2006]]) – [[Holandia|holenderski]] [[dramat filmowy]], [[film przygodowy|przygodowy]] w reżyserii Arenda Steenbergena. Film w Polsce emitowany jest za pośrednictwem kanału [[ZigZap]].

== Opis fabuły ==
Dwunastoletni Don ({{link-interwiki |Clemens Levert |Q=Q2198858}}) przez ciągłe konflikty z kolegami zostaje wyrzucony z ekskluzywnej, prywatnej szkoły. W nowej szkole zostaje odrzucony przez rówieśników, ponieważ zbyt mocno odstaje od większości z nich. Koledzy nie akceptują go i dają mu ostra szkołę życia... do czasu, kiedy okazuje się, że jest świetnym piłkarzem. To daje mu szanse, by zostać zaakceptowanym.

Rzeczywistość nie jest jednak tak kolorowa jak marzenia, ponieważ zjednoczenie i utrzymanie w ryzach niezdyscyplinowanej i pełnej indywidualności drużyny to ciężka praca i trudne wyzwanie. Jeszcze trudniejsze wydaje się zdobycie upragnionego zwycięstwa!

Jednak przy pomocy nowego przyjaciela - Miłosza ({{link-interwiki |Marius Gottlieb |Q=Q2172101}}) i nowej miłości - Anny, Donowi, jako kapitanowi szkolnej drużyny piłkarskiej udaje się przygotować drużynę do wielkiego finału i poprowadzić ją do upragnionego zwycięstwa. A co najważniejsze zyskać akceptacje wśród rówieśników.

== Obsada ==
* {{link-interwiki |Clemens Levert |Q=Q2198858}} jako Don
* {{link-interwiki |Samir Veen |Q=Q53092027}} jako Henry
* {{link-interwiki |Juliann Ubbergen |Q=Q3030459}} jako Hossan
* {{link-interwiki |Jorik Prins |Q=Q121066252}} jako Han
* {{link-interwiki |Illias Addab |Q=Q52161452}} jako Hiram
* {{link-interwiki |Marius Gottlieb |Q=Q2172101}} jako Miłosz
* {{link-interwiki |Caroline de Bruijn |Q=Q3507869}} jako mama Dona
* {{link-interwiki |Reinout Bussemaker |Q=Q14255125}} jako tata Dona
* {{link-interwiki |Sander Foppele |Q=Q2101842}} jako Gymteacher
* {{link-interwiki |Jeroen Spitzberger |Q=Q4791373}} jako Referee final
* {{link-interwiki |Rene van 't Hof |Q=Q2529378}} jako tata Milosa
* {{link-interwiki |Raymi Sambo |Q=Q14252959}} jako Referee
* [[Floris Heyne]]
* [[Lodewijk de Stoppelaar]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0798780|Spalony}}
* {{Filmweb|tytuł|324563|Spalony}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.don-film.nl/ | tytuł = Oficjalna strona filmu | opublikowany = don-film.nl | archiwum = https://web.archive.org/web/20071219191150/http://www.don-film.nl/ | zarchiwizowano = 2007-12-19}}

[[Kategoria:Holenderskie filmy z 2006 roku]]
[[Kategoria:Holenderskie dramaty filmowe]]

title: SpalonyDon

Gatunek: dramat

Data premiery: 27 kwietnia 2006 · 23 marca 2008 (Polska)

Kraj produkcji: Holandia

Czas trwania: 90 minut

Reżyseria: Arend Steenbergen

Scenariusz: Arend Steenbergen · Frank Antonelli

Główne role: Clemens Levert · Caroline de Bruijn · Reinout Bussemaker

Zdjęcia: Lennert Hillege

Montaż: Jef Hertoghs


text:
# Droga wojewódzka nr 990
Droga wojewódzka nr 990 (DW990) – droga wojewódzka łącząca Krosno z DW988 w miejscowości Twierdza. Jej długość wynosi 13 km, zlokalizowana jest w południowej części województwa podkarpackiego. Trasa ta biegnie z południa na północ; jest dopuszczona do ruchu ciężkiego.

## Miejscowości leżące przy trasie DW990
- Krosno (DK28)
- Ustrobna
- Wojaszówka
- Przybówka
- Twierdza (DW988)

title: Droga wojewódzka nr 990

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = DW
 |kraj                     = PL
 |numer                    = 990
 |tabliczka                =
 |początek drogi           = [[Krosno]] {{AS-droga|K|28}}
 |koniec drogi             = [[Twierdza (Polska)|Twierdza]] {{AS-droga|W|988}}
 |data otwarcia            =
 |zbudowano                =
 |długość                  = 13
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                =
 |1. jednostka             = [[województwo podkarpackie|podkarpackie]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |10. jednostka            =
 |11. jednostka            =
 |12. jednostka            =
 |13. jednostka            =
 |14. jednostka            =
 |15. jednostka            =
 |16. jednostka            =
 |17. jednostka            =
 |18. jednostka            =
 |19. jednostka            =
 |1. łącznik - nazwa       =
 |1. łącznik - trasa       =
 |2. łącznik - nazwa       =
 |2. łącznik - trasa       =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  =
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    = {{AS-węzeł|ok|KRZ|0|[[Krosno]]|K|28}}
{{AS-przeszkoda|ok|TOR|w [[Przybówka|Przybówce]]<br />linia {{LK-linia|106}} [[Rzeszów]] – [[Jasło]]|km=9.7}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|13.9|[[Twierdza (Polska)|Twierdza]]|W|988}}
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga wojewódzka nr 990''' ('''DW990''') – [[droga wojewódzka]] łącząca [[Krosno]] z [[Droga wojewódzka nr 988|DW988]] w miejscowości [[Twierdza (Polska)|Twierdza]]. Jej długość wynosi 13 [[Kilometr|km]], zlokalizowana jest w południowej części [[Województwo podkarpackie|województwa podkarpackiego]]. Trasa ta biegnie z południa na północ; jest dopuszczona do ruchu ciężkiego.

== Miejscowości leżące przy trasie DW990 ==
* [[Krosno]] ([[DK28]])
* [[Ustrobna]]
* [[Wojaszówka]]
* [[Przybówka]]
* [[Twierdza (Polska)|Twierdza]] ([[Droga wojewódzka nr 988|DW988]])

{{Drogi wojewódzkie w Polsce|9}}

[[Kategoria:Drogi wojewódzkie w województwie podkarpackim|990]]

Początek drogi: Krosno

Koniec drogi: Twierdza

Długość: 13 km

Województwa: podkarpackie


text:
# Pembroke (Nowy Jork)
Pembroke – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Jork, w hrabstwie Genesee.

title: Pembroke (Nowy Jork)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pembroke
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Pembroke
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Nowy Jork}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Genesee (Nowy Jork)|Genesee]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 36-57078
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0979350
 |powierzchnia                 = 108,1
 |wysokość                     = 260
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 4292<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2014-11-01 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 40,0
 |numer kierunkowy             = 585
 |kod pocztowy                 = 14036
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-NY
 |współrzędne                  = 42°59′12″N 78°23′25″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pembroke''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Nowy Jork (stan)|Nowy Jork]], w hrabstwie [[Hrabstwo Genesee (Nowy Jork)|Genesee]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Nowy Jork]]

title: Pembroke

Stan: Nowy Jork

Hrabstwo: Genesee


text:
# Juropani
Juropani (nep. जुरोपानी) – gaun wikas samiti we wschodniej części Nepalu w strefie Meći w dystrykcie Jhapa. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 2166 gospodarstw domowych i 10624 mieszkańców (5355 kobiet i 5269 mężczyzn).

title: Juropani

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Juropani
 |nazwa oryginalna                = {{k|ne|जुरोपानी}}<ref>{{Cytuj |tytuł = List of Village Development Committees prior to restucturing |data dostępu = 2019-07-14 |opublikowany = Nepal Government – Ministry of Federal Affairs and General Administration |url = http://mofald.gov.np/ne/vdc}}</ref>
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gaun wikas samiti]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nepal
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Meći (strefa)|Meći]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Jhapa (dystrykt)|Jhapa]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2001
 |liczba ludności                 = 10624
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 26°30′N 87°44′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Juropani''' ([[Język nepalski|nep.]] जुरोपानी) – [[gaun wikas samiti]] we [[Purwańćal Wikas Kszetr|wschodniej]] części [[Nepal]]u w strefie [[Meći (strefa)|Meći]] w dystrykcie [[Jhapa (dystrykt)|Jhapa]]<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Index of Geographical names of Nepal - Eastern Development Region - Volume I|url=http://web.archive.org/web/20160310225942/http://ngiip.gov.np/download.php?mod=mydoc&f=document/vol1jhapa.pdf |opublikowany=National Geographic Information Infrastructure Programme |język=en|data dostępu=2010-09-27}}</ref>. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 2166 gospodarstw domowych i 10624 mieszkańców (5355 kobiet i 5269 mężczyzn)<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20070708163707/http://www.cbs.gov.np/Population/National%20Report%202001/VDC.pdf|tytuł=VDC’s population|opublikowany=National Association of Village Development Committees in Nepal (NAVIN)|język=en|data dostępu=2020-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Jhapa}}

[[Kategoria:Dystrykt Jhapa|Juropani]]

title: Juropaniजुरोपानी

Państwo: Nepal

Strefa: Meći

Dystrykt: Jhapa


text:
# (1280) Baillauda
(1280) Baillauda – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 6 lat i 111 dni w średniej odległości 3,41 au. Została odkryta 18 sierpnia 1933 w Observatoire Royal de Belgique w Uccle przez Eugène’a Delporte. Nazwa planetoidy pochodzi od Julesa Baillauda, francuskiego astronoma. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (1280) 1933 QB.

title: (1280) Baillauda

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 1280
 |       nazwa = Baillauda
 |  oznaczenie = 1933 QB
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Eugène Joseph Delporte|Eugène Delporte]]
 |       dzień = 18 sierpnia
 |         rok = 1933
 |występowanie = Zewnętrzna część<br />[[Pas planetoid|pasa głównego]]
 |wielka_półoś = 3,4114
 |    mimośród = 0,0609
 |  peryhelium = 3,2036
 |    aphelium = 3,6192
 |         lat = 6
 |         dni = 111
 |      godzin = 11
 |    prędkość = 16,12
 |  nachylenie = 6,45
 |    średnica = 50,83
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu = (12 h 36 min)
 |      albedo = 0,05
 |     jasność = 10,33
 |         typ = [[planetoida klasy X|Typ X]]
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(1280) Baillauda''' – [[planetoida]] z grupy [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 6 lat i 111 dni w średniej odległości 3,41 [[jednostka astronomiczna|au]]. Została odkryta 18 sierpnia 1933 w [[Observatoire Royal de Belgique]] w [[Uccle]] przez [[Eugène Joseph Delporte|Eugène’a Delporte]]. Nazwa planetoidy pochodzi od Julesa Baillauda, [[Francja|francuskiego]] [[astronom]]a. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe '''(1280) 1933 QB'''.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 1001–2000]]
* [[lista ponumerowanych planetoid]]

== Bibliografia ==
* {{JPL|1280}}
* {{MPC|1280}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPLorb|1280}}

{{SORTUJ:Baillauda}}
[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Planetoidy klasy X]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1933]]

title: (1280) Baillauda

Odkrywca: Eugène Delporte

Data odkrycia: 18 sierpnia 1933

Przynależność · obiektu: Zewnętrzna część · pasa głównego

Okres obiegu · wokół Słońca: 6 lat 111 dni 11 godzin

Typ spektralny: Typ X


text:
# NGC 6338
NGC 6338 (również PGC 59947 lub UGC 10784) – galaktyka soczewkowata (S0), znajdująca się w gwiazdozbiorze Smoka. Odkrył ją William Herschel 24 kwietnia 1789 roku. Jest to galaktyka z aktywnym jądrem. Jest najjaśniejszą galaktyką klastra.

title: NGC 6338

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|17|15|22|6|+57|24|41|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 6338
 |      zdjęcie = NGC6338 - SDSS DR14.jpg
 |         opis = NGC 6338 ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = [[William Herschel]]
 |        dzień = 24 kwietnia
 |          rok = 1789
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Smoka|Smok]]
 |          typ = [[galaktyka soczewkowata|soczewkowata]] (S0)
 | rektascensja = {{RA|17|15|22,6}}
 |   deklinacja = {{DEC|+57|24|41}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,02730{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 12,5
 |     rozm_kąt = 1,5' × 1,0'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = UGC 10784, MCG 10-24-116, ZWG 299.66, PGC 59947
 |      commons = Category:NGC 6338
}}
'''NGC 6338''' (również '''PGC 59947''' lub '''UGC 10784''') – [[galaktyka soczewkowata]] (S0), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Smoka|gwiazdozbiorze Smoka]]. Odkrył ją [[William Herschel]] 24 kwietnia 1789 roku{{r|cseligman}}. Jest to [[Galaktyka aktywna|galaktyka z aktywnym jądrem]]{{r|simbad}}. Jest [[najjaśniejsza galaktyka klastra|najjaśniejszą galaktyką klastra]]{{r|simbad}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc63.htm#6338 | tytuł = NGC 6338 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-10-23}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 6338}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 6338}}
* {{simbad|NGC 6338}}
* {{NED|NGC 6338}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|6338]]
[[Kategoria:Galaktyki aktywne]]
[[Kategoria:Galaktyki soczewkowate]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Smoka]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1789]]

title: NGC 6338

Odkrywca: William Herschel

Data odkrycia: 24 kwietnia 1789

Gwiazdozbiór: Smok

Typ: soczewkowata (S0)


text:
# Hyundai Mistra
Hyundai Mistra – samochód osobowy klasy kompaktowej produkowany pod południowokoreańską marką Hyundai w latach 2013–2023.

## Pierwsza generacja
Hyundai Mistra I został zaprezentowany po raz pierwszy w 2013 roku.
Model Mistra został skonstruowany przez chińsko-południowokoreańskie joint-venture Beijing-Hyundai jako pierwszy samochód tej marki specjalnie z przeznaczeniem wyłącznie dla lokalnego rynku chińskiego.
Wersja seryjna zadebiutowała pół roku po prezentacji pierwszych szkiców w kwietniu 2013 roku, reprezentując nowy kierunek stylistyczny charakteryzujący się dużym, trapezoidalnym wlotem powietrza i agresywnie ukształtowanymi reflektorami, który później odtworzyła większa Sonata.

### Lifting
W 2017 roku Hyundai Mistra pierwszej generacji przeszedł obszerną restylizację nadwozia, która przyniosła większą, niżej osadzoną atrapę chłodnicy, a także większe, bardziej agresywnie ukształtowane reflektory. Zmianom uległ też kokpit, gdzie pojawił się większy ekran systemu multimedialnego, a także przeprojektowane przyrządy w konsoli centralnej z nowym układem schowków oraz panelu klimatyzacji oraz odświeżony projekt zegarów.

### Silniki
- R4 1.6l T-GDi
- R4 1.8l Nu
- R4 2.0l Nu

## Druga generacja
Hyundai Mistra II został zaprezentowany po raz pierwszy w 2020 roku.
W październiku 2020 roku do internetu trafiły nieoficjalne fotografie z chińskiego urzędu patentowego dokumentującego pełny wygląd drugiej generacji Mistry, z kolei w drugiej połowie listopada odbył się oficjalny debiut pojazdu na Guangzhou Auto Show, prezentując tuż przed wydarzeniem pierwsze oficjalne fotografie.
Samochód otrzymał bardziej obłą, awangardową stylizację z pasem przednim zdobionym przez sześciokątny wlot powietrza i podwójne, dwupoziomowe reflektory nawiązujące do takich SUV-ów jak ix25 czy Encino. Tylna część nadwozia otrzymała z kolei łukowate lampy połączone świetlistym pasem biegnącym przez klapę bagażnika, nawiązując do większej Sonaty.

### Mistra Electric
Zgodnie z ogłoszonym w sierpniu 2020 roku planem, w ofensywie modelowej składającej się z 9 nowych pojazdów na rynek chiński uwzględniona zostanie także nowa, elektryczna odmiana Mistra Electric. Podobnie do mniejszej Lafesty Electric, wizualnie odróżniła się ona innym wyglądem pasa przedniego z większym lakierowanym panelem zamiast wlotu powietrza.
Ukad napędowy elektrycznej Mistry tworzy bateria o pojemności 56,5 kWh, która rozwija moc 188 KM i 229 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Zasięg pojazdu na jednym ładowaniu, według chińskiej procedury NEDC, wynosi 520 kilometrów.

### Silniki
- R4 1.5l Turbo
- R4 1.8l Nu

title: Hyundai Mistra

wikitext:
'''Hyundai Mistra''' – [[samochód osobowy]] [[Autosegment C|klasy kompaktowej]] produkowany pod południowokoreańską marką [[Hyundai Motor Company|Hyundai]] w latach 2013–2023.

== Pierwsza generacja ==
{{Auto infobox
 |nazwa                 = Hyundai Mistra I
 |zdjęcie               = 2016 Beijing-Hyundai Mistra, front 8.4.18.jpg
 |opis zdjęcia          = Hyundai Mistra I przed liftingiem
 |inne nazwy            =
 |producent             = [[Hyundai Motor Company|Hyundai]]
 |projektant            =
 |premiera              = Listopad 2013
 |okres produkcji       = 2013–2020
 |miejsce produkcji     = {{flaga|CHN}} [[Pekin]]
 |poprzednik            =
 |następca              = Hyundai Mistra II
 |segment               = [[Autosegment C|C]]
 |typy nadwozia         = 4-drzwiowy [[sedan (nadwozie)|sedan]]
 |silniki               =
 |skrzynia biegów       = 6-biegowa manualna
6-biegowa automatyczna
7-biegowa DCT
 |rodzaj napędu         = [[napęd przedni|przedni]]
 |długość               = 4710 mm
 |szerokość             = 1820 mm
 |wysokość              = 1470 mm
 |rozstaw osi           = 2770 mm
 |masa własna           = 1435–1481 kg
 |zbiornik paliwa       =
 |liczba miejsc         = 5
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             =
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              = [[Hyundai Sonata]]
[[Kia K4]]
 |konkurencja           = [[Honda Crider]]
 |commons               = Category:Hyundai Mistra
}}

[[Plik:2016 Beijing-Hyundai Mistra, rear 8.4.18.jpg|225px|thumb|left|Hyundai Mistra I - tył]]
[[Plik:Hyundai Mistra CF facelift China 2018-03-20.jpg|225px|thumb|left|Hyundai Mistra I po liftingu]]

'''Hyundai Mistra I''' został zaprezentowany po raz pierwszy w 2013 roku.

Model Mistra został skonstruowany przez chińsko-południowokoreańskie [[joint-venture]] Beijing-Hyundai jako pierwszy samochód tej marki specjalnie z przeznaczeniem wyłącznie dla lokalnego rynku [[Chiny|chińskiego]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.motorbeam.com/hyundai-mistra-sedan-specifications-pictures/ | tytuł = Hyundai Mistra Sedan Will Be Exclusively Sold In China | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>.

Wersja seryjna zadebiutowała pół roku po prezentacji pierwszych szkiców w kwietniu 2013 roku<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.auto-swiat.pl/wiadomosci/premiery/hyundai-mistra-nowy-rodzinny-sedan/9lgmw7q | tytuł = Hyundai Mistra - nowy rodzinny sedan | język = pl | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>, reprezentując nowy kierunek stylistyczny charakteryzujący się dużym, trapezoidalnym wlotem powietrza i agresywnie ukształtowanymi reflektorami, który później odtworzyła większa [[Hyundai Sonata|Sonata]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.carscoops.com/2013/11/new-hyundai-mistra-sedan-ready-for-its/ | tytuł = New Hyundai Mistra Sedan Ready for its Production Debut at Guangzhou Show [45 Pics] | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>.

=== Lifting ===
W 2017 roku Hyundai Mistra pierwszej generacji przeszedł obszerną restylizację nadwozia, która przyniosła większą, niżej osadzoną atrapę chłodnicy, a także większe, bardziej agresywnie ukształtowane reflektory<ref>{{Cytuj stronę | url = https://carnewschina.com/2017/01/12/facelift-for-the-hyundai-mistra-in-china/ | tytuł = Facelift For The Hyundai Mistra In China | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>. Zmianom uległ też kokpit, gdzie pojawił się większy ekran systemu multimedialnego, a także przeprojektowane przyrządy w konsoli centralnej z nowym układem schowków oraz panelu klimatyzacji oraz odświeżony projekt zegarów<ref>{{Cytuj stronę | url = https://carnewschina.com/2017/05/05/facelifted-hyundai-mistra-launched-chinese-car-market/ | tytuł = Facelifted Hyundai Mistra Launched On The Chinese Car Market | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>.

=== Silniki ===
* R4 1.6l T-GDi
* R4 1.8l Nu
* R4 2.0l Nu

{{-}}

== Druga generacja ==
{{Auto infobox
 |nazwa                 = Hyundai Mistra II
Hyundai Mistra Electric
 |zdjęcie               = Hyundai Mistra II IMG007.jpg
 |opis zdjęcia          = Hyundai Mistra II
 |inne nazwy            =
 |producent             = [[Hyundai Motor Company|Hyundai]]
 |projektant            =
 |premiera              = Listopad 2020
 |okres produkcji       = 2020–2023
 |miejsce produkcji     = {{flaga|CHN}} [[Pekin]]
 |poprzednik            =  Hyundai Mistra I
 |następca              =
 |segment               = [[Autosegment C|C]]
 |typy nadwozia         = 4-drzwiowy [[sedan (nadwozie)|sedan]]
 |silniki               =
 |skrzynia biegów       = 6-biegowa manualna
7-biegowa DCT
 |rodzaj napędu         = [[napęd przedni|przedni]]
 |długość               = 4780 mm
 |szerokość             = 1815 mm
 |wysokość              = 1460 mm
 |rozstaw osi           = 2770 mm
 |masa własna           =
 |zbiornik paliwa       =
 |liczba miejsc         = 5
 |gwiazdki EuroNCAP     =
 |pojemność bagażnika   =
 |ładowność             =
 |modele bliźniacze     =
 |pokrewne              = [[Hyundai Sonata]]
[[Kia K4]]
 |konkurencja           = [[BYD Qin Plus]]
[[Ford Focus]]
 |commons               = Category:Hyundai Mistra
}}

[[Plik:Hyundai Mistra II IMG008.jpg|thumb|225px|left|Hyundai Mistra II - tył]]
[[Plik:Hyundai Mistra II EV 001.jpg|thumb|225px|left|Hyundai Mistra Electric]]
[[Plik:Hyundai Mistra II EV 002.jpg|thumb|225px|left|Hyundai Mistra Electric - tył]]

'''Hyundai Mistra II''' został zaprezentowany po raz pierwszy w 2020 roku.

W październiku 2020 roku do internetu trafiły nieoficjalne fotografie z chińskiego urzędu patentowego dokumentującego pełny wygląd drugiej generacji Mistry<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kolesa.ru/news/hyundai-mistra-so-smenoy-pokoleniy-preobrazilas-ne-tolko-snaruzhi-pervye-foto-salona | tytuł = Hyundai Mistra со сменой поколений преобразилась не только снаружи: первые фото салона | język = ru | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>, z kolei w drugiej połowie listopada odbył się oficjalny debiut pojazdu na Guangzhou Auto Show, prezentując tuż przed wydarzeniem pierwsze oficjalne fotografie<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kolesa.ru/news/novuyu-hyundai-mistra-pokazali-na-ofitsialnykh-foto-smes-krety-i-sonaty-plyus-drugoy-motor | tytuł = Новую Hyundai Mistra показали на официальных фото: смесь Креты и Сонаты, плюс другой мотор | język = ru | data dostępu = 2020-11-17}}</ref>.

Samochód otrzymał bardziej obłą, awangardową stylizację z pasem przednim zdobionym przez sześciokątny wlot powietrza i podwójne, dwupoziomowe reflektory nawiązujące do takich [[SUV]]-ów jak [[Hyundai ix25|ix25]] czy [[Hyundai Encino|Encino]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.motor1.com/news/455925/2021-hyundai-mistra-reveal/ | tytuł = 2021 Hyundai Mistra Revealed With Distinctive Design, EV Version | język = en | data dostępu = 2020-11-23}}</ref>. Tylna część nadwozia otrzymała z kolei łukowate lampy połączone świetlistym pasem biegnącym przez klapę bagażnika, nawiązując do większej [[Hyundai Sonata|Sonaty]].

=== Mistra Electric ===
Zgodnie z ogłoszonym w sierpniu 2020 roku planem, w ofensywie modelowej składającej się z 9 nowych pojazdów na rynek [[Chiny|chiński]] uwzględniona zostanie także nowa, [[samochód elektryczny|elektryczna]] odmiana '''Mistra Electric'''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20200830000193 | tytuł = Hyundai Motor to field 9 new vehicles in China by end of 2021 | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>. Podobnie do mniejszej [[Hyundai Lafesta Electric|Lafesty Electric]], wizualnie odróżniła się ona innym wyglądem pasa przedniego z większym lakierowanym panelem zamiast wlotu powietrza<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.chinacarforums.com/forum/showthread.php?p=219555 | tytuł = 2021 Beijing Hyundai Mistra | język = en | data dostępu = 2020-11-02}}</ref>.

Ukad napędowy elektrycznej Mistry tworzy bateria o pojemności 56,5 kWh, która rozwija moc 188 KM i 229 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Zasięg pojazdu na jednym ładowaniu, według chińskiej procedury NEDC, wynosi 520 kilometrów<ref>{{Cytuj stronę | url = https://gaadiwaadi.com/new-gen-hyundai-mistra-electric-debuts-gets-520-km-range/ | tytuł = New-Gen Hyundai Mistra Electric Debuts, Gets 520 KM Range | język = en | data dostępu = 2020-11-25}}</ref>.

=== Silniki ===
* R4 1.5l Turbo
* R4 1.8l Nu

{{-}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Chronologia samochodów Hyundai}}

[[Kategoria:Samochody Hyundai|Mistra]]
[[Kategoria:Samochody przednionapędowe]]
[[Kategoria:Samochody kompaktowe]]
[[Kategoria:Sedany]]
[[Kategoria:Samochody z lat 2010–2019]]
[[Kategoria:Samochody z lat 2020–2029]]

title: Hyundai Mistra I

Producent: Hyundai

Zaprezentowany: Listopad 2013

Miejsce produkcji: Pekin

Następca: Hyundai Mistra II

Segment: C

Typy nadwozia: 4-drzwiowy sedan

Skrzynia biegów: 6-biegowa manualna · 6-biegowa automatyczna · 7-biegowa DCT

Napęd: przedni

Pokrewne: Hyundai Sonata · Kia K4

Konkurencja: Honda Crider

title: Hyundai Mistra II · Hyundai Mistra Electric

Zaprezentowany: Listopad 2020

Poprzednik: Hyundai Mistra I

Skrzynia biegów: 6-biegowa manualna · 7-biegowa DCT

Konkurencja: BYD Qin Plus · Ford Focus


text:
# Czy ktoś mnie kocha w tym domu?
Czy ktoś mnie kocha w tym domu? – polski film obyczajowy z 1992 roku w reżyserii Stanisława Jędryki

## Opis fabuły
Anna Bonar (Małgorzata Pieczyńska) jest znaną śpiewaczką operową, która odnosi sukcesy międzynarodowe. Wraca do domu, aby odbudować więzi ze swoją córką, Agnieszką (Jagoda Stach). Pewnego dnia Agnieszka pozwala matce wyjechać do Wiednia. Anna jedzie wraz z mężem do opery, natomiast Agnieszka zostaje sama w hotelu. Anna otrzymuje informację o chorobie córki i dokonując wyboru, zamierza poświęcić czas córce.

## Obsada aktorska
- Małgorzata Pieczyńska – Anna Bonar
- Jagoda Stach – Agnieszka Bonar
- Tadeusz Huk – ojciec Agnieszki
- Marek Kondrat – Mini, impresario
- Jan Frycz – Jan Burski
- Zbigniew Buczkowski – fotograf
- Janusz Bukowski – psycholog dziecięcy
- Elżbieta Jagielska – garderobianka
- Ewa Sałacka – kobieta na lotnisku Okęcie
- Anna Frankowska – dziennikarka
- Anna Gornostaj – opiekunka Agnieszki

title: Czy ktoś mnie kocha w tym domu?

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Czy ktoś mnie kocha w tym domu?
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = obyczajowy, psychologiczny
 |rok produkcji    =
 |data premiery    = [[26 października]] [[1993]]
 |kraj produkcji   = [[Polska]]
 |język            = polski
 |czas trwania     = 58 min
 |reżyseria        = [[Stanisław Jędryka]]
 |scenariusz       = [[Stanisław Jędryka]]
 |główne role      = [[Małgorzata Pieczyńska]],
[[Jagoda Stach]]
 |muzyka           =
 |zdjęcia          = [[Wiesław Rutowicz]]
 |scenografia      = [[Hanna Morawiecka]],
[[Zenon Różewicz (scenograf)|Zenon Różewicz]]
 |kostiumy         = [[Hanna Morawiecka]]
 |montaż           = [[Anna Krasowska]]
 |produkcja        = Skorpion Art
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Czy ktoś mnie kocha w tym domu?''' – polski film obyczajowy z [[1992]] roku w reżyserii [[Stanisław Jędryka|Stanisława Jędryki]]

== Opis fabuły ==
Anna Bonar ([[Małgorzata Pieczyńska]]) jest znaną śpiewaczką operową, która odnosi sukcesy międzynarodowe. Wraca do domu, aby odbudować więzi ze swoją córką, Agnieszką ([[Jagoda Stach]]). Pewnego dnia Agnieszka pozwala matce wyjechać do [[Wiedeń|Wiednia]]. Anna jedzie wraz z mężem do opery, natomiast Agnieszka zostaje sama w hotelu. Anna otrzymuje informację o chorobie córki i dokonując wyboru, zamierza poświęcić czas córce.

== Obsada aktorska ==

* [[Małgorzata Pieczyńska]] – Anna Bonar
* [[Jagoda Stach]] – Agnieszka Bonar
* [[Tadeusz Huk]] – ojciec Agnieszki
* [[Marek Kondrat]] – Mini, impresario
* [[Jan Frycz]] – Jan Burski
* [[Zbigniew Buczkowski]] – fotograf
* [[Janusz Bukowski]] – psycholog dziecięcy
* [[Elżbieta Jagielska]] – garderobianka
* [[Ewa Sałacka]] – kobieta na lotnisku Okęcie
* [[Anna Frankowska]] – dziennikarka
* [[Anna Gornostaj]] – opiekunka Agnieszki

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0104042|Czy ktoś mnie kocha w tym domu?}}
* {{Filmweb|tytuł|4821|Czy ktoś mnie kocha w tym domu?}}
* {{Filmpolski|tytuł|125635|Czy ktoś mnie kocha w tym domu?}}
* {{Fototeka|film zdjęcia|Czy%20kto%C5%9B%20mnie%20kocha%20w%20tym%20domu%3F|Czy ktoś mnie kocha w tym domu?}}

{{Stanisław Jędryka}}

[[Kategoria:Polskie filmy obyczajowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy psychologiczne]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1992 roku]]

title: Czy ktoś mnie kocha w tym domu?

Gatunek: obyczajowy, psychologiczny

Data premiery: 26 października 1993

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Czas trwania: 58 min

Reżyseria: Stanisław Jędryka

Scenariusz: Stanisław Jędryka

Główne role: Małgorzata Pieczyńska, · Jagoda Stach

Zdjęcia: Wiesław Rutowicz

Scenografia: Hanna Morawiecka, · Zenon Różewicz

Kostiumy: Hanna Morawiecka

Montaż: Anna Krasowska

Produkcja: Skorpion Art


text:
# Souselas (stacja kolejowa)
Souselas (port: Estação Ferroviária de Souselas) – przystanek kolejowy, w miejscowości Souselas, w dystrykcie Coimbra, w Portugalii. Znajduje się na Linha do Norte.
Obsługiwana jest przez pociągi Comboios de Portugal.

## Charakterystyka

### Połoenie
Znajduje się przy Rua dos Correios, w miejscowości Souselas.

### Infrastruktura
W styczniu 2011 r. miała 3 tory przelotowe, o długości od 358 do 1039 metrów, 3 krawędzie peronowe o długości 231 i 235 metrów, i wysokości od 40 do 50 centymetrów. W październiku 2004 r.

## Historia
Linia między stacjami Estarreja i Taveiro, która została wybudowana przez Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses, została otwarta w dniu 10 kwietnia 1864.
Drugi tor na linii pomiędzy stacjami Coimbra-B i Pampilhosa został dobudowany 30 kwietnia 1925, a zelektryfikowano w marcu 1964.

## Linie kolejowe
- Linha do Norte

title: Souselas (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Souselas
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Dupla de 2240's em Souselas (5135504080).jpg
 |opis zdjęcia               = Pociąg przejeżdżający przez stację
 |państwo                    = PRT
 |miejscowość                = [[Souselas]]
 |lokalizacja                = Rua dos Correios{{r|refer}}
 |zarządca                   = [[Rede Ferroviária Nacional|REFER]]
 |data otwarcia              = 1864
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = {{Tak}}{{r|refer}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linha do Norte]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 40°17′10″N 8°25′32″W
 |commons                    = Category:Souselas train station
 |www                        = https://www.cp.pt/passageiros/pt/consultar-horarios/estacoes/souselas
}}
'''Souselas''' ([[język portugalski|port]]: ''Estação Ferroviária de Souselas'') – [[Przystanek osobowy|przystanek kolejowy]], w miejscowości [[Souselas]], w dystrykcie [[Dystrykt Coimbra|Coimbra]], w [[Portugalia|Portugalii]]. Znajduje się na [[Linha do Norte]].

Obsługiwana jest przez pociągi [[Comboios de Portugal]].

== Charakterystyka ==
=== Połoenie ===
Znajduje się przy ''Rua dos Correios'', w miejscowości [[Souselas]]{{r|refer}}.

=== Infrastruktura ===
W styczniu 2011 r. miała 3 tory przelotowe, o długości od 358 do 1039 metrów, 3 krawędzie peronowe o długości 231 i 235 metrów, i wysokości od 40 do 50 centymetrów. W październiku 2004 r<ref>«Linhas de Circulação e Plataformas de Embarque». Rede Ferroviária Nacional. Directório da Rede 2012: 71-85. 6 de Janeiro de 2011</ref>.

== Historia ==
Linia między stacjami [[Estarreja]] i [[Taveiro]], która została wybudowana przez [[Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses]], została otwarta w dniu 10 kwietnia 1864{{r|obras}}.

Drugi tor na linii pomiędzy stacjami Coimbra-B i Pampilhosa został dobudowany 30 kwietnia 1925{{r|obras}}, a zelektryfikowano w marcu 1964.

== Linie kolejowe ==
* [[Linha do Norte]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="refer">{{Cytuj stronę | url =http://www.refer.pt/negocios-e-servicos/estacoes/detalhe/9436087 | tytuł = «Souselas - Linha do Norte» | data dostępu = 2017-08-24 | autor = | opublikowany =REFER | praca = | data = | język =pt}}</ref>
<ref name="obras">{{Cytuj stronę | url =http://hemerotecadigital.cm-lisboa.pt/OBRAS/GazetaCF/1958/N1681/N1681_master/GazetaCFN1681.pdf | tytuł = "A evolução das linhas portuguesas e o seu significado ferroviário" | data dostępu = 2017-08-24 | autor = | opublikowany =Gazeta dos Caminhos de Ferro | praca = | data = | język =pt}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.cp.pt/passageiros/pt/consultar-horarios/estacoes/souselas Informacje o stacji na CP]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Souselas
|linia         = [[Linha do Norte]]
|kilometr      = 224,971
|typ           =
|poprzedni     = [[Vilela-Fornos]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Pampilhosa (stacja kolejowa)|Pampilhosa]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w dystrykcie Coimbra]]

title: Souselas

Państwo: Portugalia

Miejscowość: Souselas

Lokalizacja: Rua dos Correios

Zarządca: REFER