text:
# Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Czołkach
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Czołkach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w dekanacie Sitaniec, w diecezji zamojsko-lubaczowskiej.
Parafia została erygowana w 30. czerwca 1983 roku, dekretem bpa Bolesława Pylaka. Obejmuje następujące miejscowości: Borowina Sitaniecka, Czołki, Łapiguz, Sitaniec-Kolonia, Sitno-Góra oraz Kornelówka, w której znajduje się kościół filialny pw. Świętych Piotra i Pawła.
- Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Czołkach
- Kościół filialny pw. św. Piotra i Pawła w Kornelówce
- Kapliczka pamięci ofiar hitlerowców
 w Kornelówce
- Krzyż przydrożny w Czołkach

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Matki Bożej Częstochowskiej
w Czołkach
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Czołki - kościół.jpg
 |opis grafiki            = Kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Czołki]]
 |adres                   = Czołki
22-424 Sitno
 |data powołania          = 30 czerwca [[1983]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja zamojsko-lubaczowska|zamojsko-lubaczowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Sitaniec|Sitaniec]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Czołkach|MB Częstochowskiej]]
 |filie                   = [[Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kornelówce| Kościół w Kornelówce]]
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Bartłomiej Garczyński
 |wezwanie                = [[Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej|Matki Bożej Częstochowskiej]]
 |dzień wspomnienia       = 26 sierpnia
 |kod mapy                = Sitno (gmina)
 |współrzędne             =
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w [[Czołki|Czołkach]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]] znajdująca się w [[Dekanat Sitaniec|dekanacie Sitaniec]], w [[Diecezja zamojsko-lubaczowska|diecezji zamojsko-lubaczowskiej]].

Parafia została erygowana w 30. czerwca [[1983]] roku, dekretem bpa [[Bolesław Pylak|Bolesława Pylaka]]. Obejmuje następujące miejscowości: [[Borowina Sitaniecka]], [[Czołki]], [[Łapiguz]], [[Sitaniec-Kolonia]], Sitno-Góra oraz [[Kornelówka (województwo lubelskie)|Kornelówka]], w której znajduje się kościół filialny pw. Świętych Piotra i Pawła.

<gallery mode=packed heights=170 caption="Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Czołkach">
Plik:Kornelówka - kościół filialny pw. Świętych Piotra i Pawła (04) - DSC01793 v2.jpg|Kościół filialny pw. św. Piotra i Pawła w Kornelówce
Plik:Kornelówka - kapliczka przykościelna upamiętniająca pomordowanych przez hitlerowców (01) - DSC01789.jpg|Kapliczka pamięci ofiar hitlerowców
 w Kornelówce
Czołki - krzyż przydrożny - DSC02064 v1.jpg|Krzyż przydrożny w Czołkach
</gallery>

== Linki zewnętrzne ==
* [https://diecezja.zamojskolubaczowska.pl/parafie/parafia-matki-bozej-czestochowskiej-czolki Informacje o parafii na stronie diecezji zamojsko-lubaczowskiej]

{{Parafie dekanatu Sitaniec}}

{{SORTUJ:Czołki}}
[[Kategoria:Parafie diecezji zamojsko-lubaczowskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Religia w gminie Sitno]]
[[Kategoria:Czołki]]

title: Parafia Matki Bożej Częstochowskiej · w Czołkach

Siedziba: Czołki

Adres: Czołki · 22-424 Sitno

Data powołania: 30 czerwca 1983

Kościół:
rzymskokatolicki
MB Częstochowskiej

Diecezja: zamojsko-lubaczowska

Dekanat: Sitaniec

Filie: Kościół w Kornelówce

Proboszcz: ks. Bartłomiej Garczyński

Wezwanie: Matki Bożej Częstochowskiej

Wspomnienie liturgiczne: 26 sierpnia


text:
# Teoria niebezpieczeństwa
Teoria niebezpieczeństwa, opracowana przez Polly Matzinger w 1994 roku, jest próbą odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób układ odpornościowy reaguje na zagrożenie organizmu patogenem. W szczególności chodzi tutaj o zastąpienie stwierdzenia "układ odpornościowy odróżnia swoje od obcego", stwierdzeniem "układ odpornościowy odróżnia bezpieczne od niebezpiecznego". Pierwotnie teoria niebezpieczeństwa miała tłumaczyć pewne zagadnienia związane z chorobami autoimmunizacyjnymi, lecz okazało się, że można ją rozciągnąć na wiele bardzo odległych od siebie zagadnień związanych z immunologią.
Kluczowym pojęciem, związanym z teorią niebezpieczeństwa, jest prezentacja antygenu. Według Matzinger, dany antygen może być zignorowany przez układ odpornościowy, jeśli nie zostanie uznany za niebezpieczny, w przeciwnym wypadku rozwinie się odpowiedź odpornościowa, doprowadzająca do jego eliminacji. Tak więc w procesie prezentacji antygenu powinien pojawić się dodatkowy sygnał, tzw. sygnał niebezpieczeństwa, który pozwoli na prawidłową interpretację zaistniałej sytuacji i podjęcie odpowiednich czynności.
Przykładem działania sygnału niebezpieczeństwa może być następująca obserwacja. W próbach terapii genowej hemofilii (u myszy) stosuje się różne wirusy, które umożliwiają wprowadzenie i produkcję brakującego czynnika IX krzepnięcia krwi. Zastosowanie niektórych wirusów powoduje, że następuje produkcja czynnika IX, przy czym nie stwierdza się żadnych oznak odpowiedzi odpornościowej. Jednak inne wirusy zastosowane w tej terapii mogą wywołać silną odpowiedź odpornościową, zarówno względem siebie, jak i względem czynnika IX, co powoduje, że terapia nie daje pozytywnego wyniku. Takie i inne obserwacje pozwalają na stwierdzenie, że odpowiedź na jeden antygen (tutaj czynnik IX), jest uzależniona od odpowiedzi na inny antygen. W opisywanym przykładzie sygnał niebezpieczeństwa stanowią białka wirusowe, które informują układ odpornościowy o zaistnieniu zagrożenia. Inne wirusy, posiadające odmienne białka, nie są uznawane za niebezpieczne, więc nie dochodzi do powstania odpowiedzi na ten sam antygen (czynnik IX), które w innym przypadku był uznany za niebezpieczny.

## Podstawowe założenia modelu niebezpieczeństwa
Teoria Matzinger w rzeczywistości obejmuje większość procesów, związanych z prezentacją antygenu i pobudzeniem odpowiedzi odpornościowej. Obejmuje ona zagadnienie aktywacji limfocytów dziewiczych, limfocytów pamięci oraz komórek prezentujących antygen i wzajemnych interakcji tych wszystkich komórek.
Przede wszystkim na uwagę zasługują profesjonalne komórki prezentujące antygen. Są to takie komórki, które mogą wyłapywać antygen z otaczającego środowiska, przetwarzać go we wnętrzu i po przejściu do węzłów chłonnych prezentować dziewiczym limfocytom Th. Ponieważ tylko profesjonalne komórki prezentujące antygen mogą pobudzać limfocyty T dziewicze, a co za tym idzie, zapoczątkować odpowiedź pierwotną, one właśnie muszą rozpoznać sygnał niebezpieczeństwa. Jeśli zostanie on odebrany, na komórce prezentującej antygen dojdzie do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału (patrz: prezentacja antygenu) i pobudzenia swoistych antygenowo limfocytów Th, a w konsekwencji do rozwoju odpowiedzi odpornościowej. Jeśli natomiast sygnał niebezpieczeństwa nie zostanie odebrany, nie dojdzie do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału. Konsekwencją takiego stanu rzeczy będzie anergia klonalna lub apoptoza limfocytów Th rozpoznających antygen, w wyniku czego nie tylko nie dojdzie do odpowiedzi odpornościowej względem niego, ale limfocyty swoiste dla danego antygenu nie będą przez pewien czas w ogóle pobudzane przez żaden inny sygnał lub zostaną całkowicie usunięte.
Załóżmy teraz, że doszło do aktywacji limfocytów Th (sygnał niebezpieczeństwa jest obecny). Pobudzone komórki Th mogą aktywować limfocyty B do wytwarzania przeciwciał, przy czym swoją obecnością oferują im drugi sygnał. Pierwszy sygnał stanowi antygen związany przez BCR. Limfocyty B będą teraz przekształcać się komórki plazmatyczne oraz limfocyty B pamięci. Gdy odpowiedź pierwotna zakończy się, jedynymi pozostałymi przy życiu limfocytami będą komórki pamięci, które po odpowiednim pobudzeniu zapoczątkują odpowiedź wtórną. Gdyby nie doszło do aktywacji swoistych limfocytów Th, a limfocyty B wiązałyby dany antygen, to na skutek braku drugiego sygnału (limfocytów Th) limfocyty B uległyby anergii klonalnej lub apoptozie. Odpowiedź pierwotna nie rozwinęłaby się, co byłoby konsekwencją braku sygnału niebezpieczeństwa na etapie pobudzenia limfocytu Th.
Zajmijmy się teraz odpowiedzią wtórną. W tym wypadku praktycznie wszystkie założenia są podobne, z jednym wszak wyjątkiem: do aktywacji limfocytów Th pamięci może dojść w wyniku ich interakcji z innymi komórkami prezentującymi antygen, nie tylko komórkami dendrytycznymi. W związku z tym mogą tu funkcjonować makrofagi i limfocyty B. Także one muszą być wcześniej pobudzone sygnałem niebezpieczeństwa. Ze względu jednak na szersze spektrum komórek, pobudzenie limfocytów Th zachodzi łatwiej i szybciej. Jednakże brak sygnału niebezpieczeństwa, przy jednoczesnej prezentacji antygenu poprzez MHC klasy II, spowoduje, że nawet komórki pamięci mogą ulec anergii klonalnej lub apoptozie.
Podsumowując:
- odpowiedź pierwotna jest uruchamiana jedynie przez profesjonalne komórki prezentujące antygen (komórki dendrytyczne). Przy istnieniu sygnału niebezpieczeństwa dochodzi do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału i uruchomienia limfocytów Th. W przeciwnym przypadku drugi sygnał nie występuje, a komórki Th ulegają apoptozie lub anergii klonalnej i nie mogą pełnić funkcji doprowadzających do zniszczenia patogenu
- odpowiedź wtórna także jest uzależniona od sygnału niebezpieczeństwa, ale dotyczy jedynie komórek Th pamięci. Zasada pobudzania lub dezaktywacji danego klonu limfocytów Th jest taka sama, ale funkcję komórek prezentujących antygen mogą pełnić także inne populacje leukocytów (np. limfocyty B).

## Czym jest sygnał niebezpieczeństwa
W teorii niebezpieczeństwa stan zagrożenia musi być zasygnalizowany w jakiś sposób komórce prezentującej antygen. Dzieje się to na skutek działania odpowiednich cząsteczek, które mogą wiązać się z receptorami na komórce prezentującej antygen. Substancje te mogą mieć dwojakie pochodzenie: endogenne, czyli będące wytworami samego organizmu oraz egzogenne, czyli charakterystyczne dla patogenów.

### Sygnały endogenne
Najlepiej scharakteryzowanymi endogennymi cząsteczkami stanowiącymi sygnał niebezpieczeństwa są białka szoku cieplnego (HSP). Wbrew nazwie, nie są one wytwarzane jedynie w odpowiedzi na oparzenie lub przegrzanie organizmu - ich synteza następuje w wyniku zadziałania na komórkę dosyć szerokiego zakresu czynników uszkadzających. Istnienie HSP świadczy więc o patologicznym zniszczeniu komórek (nekrozie), ale nie jest związane z programowaną, "przewidzianą" przez organizm śmiercią komórki (apoptozą). Nekroza jest zwykle wywoływana przez niesprzyjające warunki dla rozwoju komórki lub przez obecność patogenu. Synteza HSP pozwala czasem na wykrycie niebezpieczeństwa nawet wtedy, gdy sam patogen nie został jeszcze wykryty przez układ odpornościowy. Niezależnie jednak od przyczyny pojawienia się HSP, stanowią one niezwykle istotny sygnał niebezpieczeństwa, gdyż w prawidłowych warunkach w zasadzie nie powstają.
Obok HSP, endogenne sygnały niebezpieczeństwa mogą pełnić też substancje zaangażowane w obronę organizmu i świadczące o zapoczątkowaniu nieswoistej odpowiedzi odpornościowej. Przykładami mogą być cytokiny (np. wydzielane przez zakażone wirusem komórki interferony) oraz reaktywne związki tlenu. Również takie substancje jak nukleotydy, które normalnie nie występują w przestrzeni międzykomórkowej, świadczą o rozpadzie komórek i niebezpieczeństwie. Wszystkie te substancje mogą wiązać się ze swoistymi receptorami na komórkach prezentujących antygen i stanowić sygnał niebezpieczeństwa.

### Sygnały egzogenne
Egzogenne sygnały niebezpieczeństwa obejmują liczne cząsteczki, które są charakterystyczne dla patogenów, ale nie występują w organizmie atakowanym przez patogen. Cząsteczki takie noszą nazwę wzorców molekularnych związanych z patogenami (w skrócie PAMP). Przykładem może być 2-niciowy RNA (charakterystyczny dla niektórych wirusów) lub lipopolisacharyd (występujący tylko u bakterii gramujemnych. Na komórkach prezentujących antygen znajdują się receptory dla PAMP (tzw. receptory rozpoznające wzorce), które swoiście wiążą daną cząsteczkę PAMP. Jak nietrudno zauważyć, pojawienie się PAMP jednoznacznie świadczy o infekcji, jest więc istotnym sygnałem niebezpieczeństwa.

## Zastosowanie teorii niebezpieczeństwa
Teoria niebezpieczeństwa, mimo że nie jest jeszcze w pełni dopracowana, daje możliwość wytłumaczenia pewnych zjawisk, które do tej pory ciężko lub wcale nie dawało się wytłumaczyć. Jest ona użyteczna w opracowaniu modeli przebiegu chorób autoimmunizacyjnych, tolerancji immunologicznej, immunologii nowotworów, czy też w eksperymentach związanych z terapią genową i szczepionkami. Model niebezpieczeństwa tłumaczy także działanie adiuwantów, które potrafią wzmocnić lub wręcz wywołać odpowiedź na antygen, który normalnie wywołują słabą lub żadną odpowiedź odpornościową. Dodatkowo, od momentu prób dotyczących sztucznych układów odpornościowych, teoria niebezpieczeństwa zyskuje dodatkowy wymiar, jakim jest zastosowanie techniczne (informatyka).
Podsumowując, można stwierdzić, iż niezależnie od pewnych braków i sprzeczności w modelu niebezpieczeństwa, stanowi on jeden z ważniejszych kroków w rozwoju immunologii.

wikiname: plwiki

title: Teoria niebezpieczeństwa

in_language: pl

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2019-02|źródła medyczne=2019-02}}

'''Teoria niebezpieczeństwa''', opracowana przez [[Polly Matzinger]] w [[1994]] roku, jest próbą odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób [[układ odpornościowy]] reaguje na zagrożenie organizmu [[patogen]]em. W szczególności chodzi tutaj o zastąpienie stwierdzenia "układ odpornościowy odróżnia swoje od obcego", stwierdzeniem "układ odpornościowy odróżnia bezpieczne od niebezpiecznego". Pierwotnie teoria niebezpieczeństwa miała tłumaczyć pewne zagadnienia związane z [[Choroby autoimmunologiczne|chorobami autoimmunizacyjnymi]], lecz okazało się, że można ją rozciągnąć na wiele bardzo odległych od siebie zagadnień związanych z [[immunologia|immunologią]].

Kluczowym pojęciem, związanym z teorią niebezpieczeństwa, jest [[prezentacja antygenu]]. Według Matzinger, dany [[antygen]] może być zignorowany przez układ odpornościowy, jeśli nie zostanie uznany za niebezpieczny, w przeciwnym wypadku rozwinie się odpowiedź odpornościowa, doprowadzająca do jego eliminacji. Tak więc w procesie prezentacji antygenu powinien pojawić się dodatkowy sygnał, tzw. '''sygnał niebezpieczeństwa''', który pozwoli na prawidłową interpretację zaistniałej sytuacji i podjęcie odpowiednich czynności.

Przykładem działania sygnału niebezpieczeństwa może być następująca obserwacja. W próbach [[terapia genowa|terapii genowej]] [[hemofilia|hemofilii]] (u [[Myszowate|myszy]]) stosuje się różne [[wirusy]], które umożliwiają wprowadzenie i produkcję brakującego [[krzepnięcie krwi|czynnika IX krzepnięcia krwi]]. Zastosowanie niektórych wirusów powoduje, że następuje produkcja czynnika IX, przy czym nie stwierdza się żadnych oznak [[odpowiedź odpornościowa|odpowiedzi odpornościowej]]. Jednak inne wirusy zastosowane w tej terapii mogą wywołać silną odpowiedź odpornościową, zarówno względem siebie, jak i względem czynnika IX, co powoduje, że terapia nie daje pozytywnego wyniku. Takie i inne obserwacje pozwalają na stwierdzenie, że odpowiedź na jeden antygen (tutaj czynnik IX), jest uzależniona od odpowiedzi na inny antygen. W opisywanym przykładzie sygnał niebezpieczeństwa stanowią białka wirusowe, które informują układ odpornościowy o zaistnieniu zagrożenia. Inne wirusy, posiadające odmienne białka, nie są uznawane za niebezpieczne, więc nie dochodzi do powstania odpowiedzi na ten sam antygen (czynnik IX), które w innym przypadku był uznany za niebezpieczny.

== Podstawowe założenia modelu niebezpieczeństwa ==
Teoria Matzinger w rzeczywistości obejmuje większość procesów, związanych z prezentacją antygenu i pobudzeniem odpowiedzi odpornościowej. Obejmuje ona zagadnienie aktywacji [[limfocyt dziewiczy|limfocytów dziewiczych]], [[pamięć immunologiczna|limfocytów pamięci]] oraz [[komórka prezentująca antygen|komórek prezentujących antygen]] i wzajemnych interakcji tych wszystkich komórek.

Przede wszystkim na uwagę zasługują '''profesjonalne komórki prezentujące antygen'''. Są to takie komórki, które mogą wyłapywać antygen z otaczającego środowiska, przetwarzać go we wnętrzu i po przejściu do [[węzeł chłonny|węzłów chłonnych]] prezentować dziewiczym [[Limfocyty Th|limfocytom Th]]. Ponieważ tylko profesjonalne komórki prezentujące antygen mogą pobudzać limfocyty T dziewicze, a co za tym idzie, zapoczątkować [[odpowiedź odpornościowa pierwotna|odpowiedź pierwotną]], one właśnie muszą rozpoznać sygnał niebezpieczeństwa. Jeśli zostanie on odebrany, na komórce prezentującej antygen dojdzie do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału (patrz: [[prezentacja antygenu]]) i pobudzenia swoistych antygenowo limfocytów Th, a w konsekwencji do rozwoju odpowiedzi odpornościowej. Jeśli natomiast sygnał niebezpieczeństwa nie zostanie odebrany, nie dojdzie do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału. Konsekwencją takiego stanu rzeczy będzie [[anergia klonalna]] lub [[apoptoza]] limfocytów Th rozpoznających antygen, w wyniku czego nie tylko nie dojdzie do odpowiedzi odpornościowej względem niego, ale limfocyty swoiste dla danego antygenu nie będą przez pewien czas w ogóle pobudzane przez żaden inny sygnał lub zostaną całkowicie usunięte.

Załóżmy teraz, że doszło do aktywacji limfocytów Th (sygnał niebezpieczeństwa jest obecny). Pobudzone komórki Th mogą aktywować [[limfocyt B|limfocyty B]] do wytwarzania przeciwciał, przy czym swoją obecnością oferują im drugi sygnał. Pierwszy sygnał stanowi antygen związany przez [[Receptor limfocytów B|BCR]]. Limfocyty B będą teraz przekształcać się [[komórka plazmatyczna|komórki plazmatyczne]] oraz limfocyty B pamięci. Gdy odpowiedź pierwotna zakończy się, jedynymi pozostałymi przy życiu limfocytami będą komórki pamięci, które po odpowiednim pobudzeniu zapoczątkują [[odpowiedź odpornościowa wtórna|odpowiedź wtórną]]. Gdyby nie doszło do aktywacji swoistych limfocytów Th, a limfocyty B wiązałyby dany antygen, to na skutek braku drugiego sygnału (limfocytów Th) limfocyty B uległyby anergii klonalnej lub apoptozie. Odpowiedź pierwotna nie rozwinęłaby się, co byłoby konsekwencją braku sygnału niebezpieczeństwa na etapie pobudzenia limfocytu Th.

Zajmijmy się teraz odpowiedzią wtórną. W tym wypadku praktycznie wszystkie założenia są podobne, z jednym wszak wyjątkiem: do aktywacji limfocytów Th pamięci może dojść w wyniku ich interakcji z innymi komórkami prezentującymi antygen, nie tylko komórkami dendrytycznymi. W związku z tym mogą tu funkcjonować [[makrofag]]i i [[limfocyt B|limfocyty B]]. Także one muszą być wcześniej pobudzone sygnałem niebezpieczeństwa. Ze względu jednak na szersze spektrum komórek, pobudzenie limfocytów Th zachodzi łatwiej i szybciej. Jednakże brak sygnału niebezpieczeństwa, przy jednoczesnej prezentacji antygenu poprzez MHC klasy II, spowoduje, że nawet komórki pamięci mogą ulec anergii klonalnej lub apoptozie.

Podsumowując:
* '''odpowiedź pierwotna''' jest uruchamiana jedynie przez profesjonalne komórki prezentujące antygen ([[komórka dendrytyczna|komórki dendrytyczne]]). Przy istnieniu sygnału niebezpieczeństwa dochodzi do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału i uruchomienia limfocytów Th. W przeciwnym przypadku drugi sygnał nie występuje, a komórki Th ulegają apoptozie lub anergii klonalnej i nie mogą pełnić funkcji doprowadzających do zniszczenia patogenu
* '''odpowiedź wtórna''' także jest uzależniona od sygnału niebezpieczeństwa, ale dotyczy jedynie komórek Th pamięci. Zasada pobudzania lub dezaktywacji danego klonu [[Limfocyty|limfocytów]] Th jest taka sama, ale funkcję komórek prezentujących antygen mogą pełnić także inne populacje leukocytów (np. limfocyty B).

== Czym jest sygnał niebezpieczeństwa ==
W teorii niebezpieczeństwa stan zagrożenia musi być zasygnalizowany w jakiś sposób komórce prezentującej antygen. Dzieje się to na skutek działania odpowiednich cząsteczek, które mogą wiązać się z receptorami na komórce prezentującej antygen. Substancje te mogą mieć dwojakie pochodzenie: '''endogenne''', czyli będące wytworami samego organizmu oraz '''egzogenne''', czyli charakterystyczne dla patogenów.

=== Sygnały endogenne ===
Najlepiej scharakteryzowanymi endogennymi cząsteczkami stanowiącymi sygnał niebezpieczeństwa są [[białka szoku cieplnego]] (HSP). Wbrew nazwie, nie są one wytwarzane jedynie w odpowiedzi na oparzenie lub przegrzanie organizmu - ich synteza następuje w wyniku zadziałania na komórkę dosyć szerokiego zakresu czynników uszkadzających. Istnienie HSP świadczy więc o patologicznym zniszczeniu komórek (nekrozie), ale nie jest związane z programowaną, "przewidzianą" przez organizm śmiercią komórki (apoptozą). Nekroza jest zwykle wywoływana przez niesprzyjające warunki dla rozwoju komórki lub przez obecność patogenu. Synteza HSP pozwala czasem na wykrycie niebezpieczeństwa nawet wtedy, gdy sam patogen nie został jeszcze wykryty przez układ odpornościowy. Niezależnie jednak od przyczyny pojawienia się HSP, stanowią one niezwykle istotny sygnał niebezpieczeństwa, gdyż w prawidłowych warunkach w zasadzie nie powstają.

Obok HSP, endogenne sygnały niebezpieczeństwa mogą pełnić też substancje zaangażowane w obronę organizmu i świadczące o zapoczątkowaniu nieswoistej odpowiedzi odpornościowej. Przykładami mogą być [[cytokiny]] (np. wydzielane przez zakażone wirusem komórki [[interferon]]y) oraz [[reaktywne związki tlenu]]. Również takie substancje jak [[nukleotydy]], które normalnie nie występują w przestrzeni międzykomórkowej, świadczą o rozpadzie komórek i niebezpieczeństwie. Wszystkie te substancje mogą wiązać się ze swoistymi receptorami na komórkach prezentujących antygen i stanowić sygnał niebezpieczeństwa.

=== Sygnały egzogenne ===
Egzogenne sygnały niebezpieczeństwa obejmują liczne cząsteczki, które są charakterystyczne dla patogenów, ale nie występują w organizmie atakowanym przez patogen. Cząsteczki takie noszą nazwę [[wzorce molekularne związane z patogenami|wzorców molekularnych związanych z patogenami]] (w skrócie PAMP). Przykładem może być 2-niciowy RNA (charakterystyczny dla niektórych wirusów) lub [[lipopolisacharyd]] (występujący tylko u [[Bakterie Gram-ujemne|bakterii gramujemnych]]. Na komórkach prezentujących antygen znajdują się receptory dla PAMP (tzw. [[receptory rozpoznające wzorce]]), które swoiście wiążą daną cząsteczkę PAMP. Jak nietrudno zauważyć, pojawienie się PAMP jednoznacznie świadczy o infekcji, jest więc istotnym sygnałem niebezpieczeństwa.

== Zastosowanie teorii niebezpieczeństwa ==
Teoria niebezpieczeństwa, mimo że nie jest jeszcze w pełni dopracowana, daje możliwość wytłumaczenia pewnych zjawisk, które do tej pory ciężko lub wcale nie dawało się wytłumaczyć. Jest ona użyteczna w opracowaniu modeli przebiegu chorób autoimmunizacyjnych, [[tolerancja immunologiczna|tolerancji immunologicznej]], [[Immunologia|immunologii]] [[nowotwór|nowotworów]], czy też w eksperymentach związanych z terapią genową i [[szczepionka]]mi. Model niebezpieczeństwa tłumaczy także działanie [[Adiuwant (immunologia)|adiuwantów]], które potrafią wzmocnić lub wręcz wywołać odpowiedź na antygen, który normalnie wywołują słabą lub żadną odpowiedź odpornościową. Dodatkowo, od momentu prób dotyczących [[sztuczny układ odpornościowy|sztucznych układów odpornościowych]], teoria niebezpieczeństwa zyskuje dodatkowy wymiar, jakim jest zastosowanie techniczne ([[informatyka]]).

Podsumowując, można stwierdzić, iż niezależnie od pewnych braków i sprzeczności w modelu niebezpieczeństwa, stanowi on jeden z ważniejszych kroków w rozwoju immunologii.

== Zobacz też ==
* [[Prezentacja antygenu]] - w artykule opisano podstawowe zasady pobudzania limfocytów Th i odpowiedzi odpornościowej z udziałem komórek prezentujących antygen
* [[Komórka prezentująca antygen]] - opis funkcji i znaczenia poszczególnych komórek prezentujących antygen oraz ich odmian
* [[Komórka dendrytyczna]] - jedyne powszechnie uznawane profesjonalne komórki prezentujące antygen
* [[Wzorce molekularne związane z patogenami]] - podstawowe cząsteczki funkcjonujące jako egzogenne sygnały niebezpieczeństwa
* [[Receptory rozpoznające wzorce]] - przedstawienie receptorów rozpoznających egzogenne sygnały niebezpieczeństwa
* [[Białka szoku cieplnego]] - artykuł przedstawia podstawowe endogenne sygnały niebezpieczeństwa

[[Kategoria:Immunologia]]


text:
# John Lukacs
John Adalbert Lukacs, właściwie Lukács János Albert (ur. 31 stycznia 1924 w Budapeszcie, zm. 6 maja 2019 w Phoenixville) – amerykański eseista i historyk XX wieku węgierskiego pochodzenia, wieloletni profesor historii w katolickim Chestnut Hill College w Filadelfii. Prowadził także gościnne wykłady w licznych prestiżowych uniwersytetach amerykańskich. Specjalizował się w dziejach drugiej wojny światowej oraz „zimnej wojny”. Jest autorem ponad 30 książek, między innymi o Churchillu, Hitlerze i politycznych dziejach XX stulecia.

## Publikacje
- The Great Powers and Eastern Europe (New York: American Book Co., 1953).
- A History of the Cold War (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1961).
- Decline and Rise of Europe: A Study in Recent History, With Particular Emphasis on the Development of a European Consciousness (Garden City, N.Y., Doubleday, 1965).
- A New history of the Cold War (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1966).
- Historical Consciousness; or, The Remembered Past (New York: Harper & Row, 1968).
- The Passing of the Modern Age (New York: Harper & Row, 1970).
- A Sketch of the History of Chestnut Hill College, 1924–1974 (Chestnut Hill, PA: Chestnut Hill College, 1975).
- The Last European War: September 1939–December 1941 (Garden City, N.Y.: Anchor Press, 1976).
- 1945: Year Zero (New York: Doubleday, 1978).
- Philadelphia: Patricians and Philistines, 1900–1950 (New York: Farrar, Straus, Giroux, 1981).
- Outgrowing Democracy: A History of the United States in the Twentieth century (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1984).
- Budapest 1900: A Historical Portrait of a City and Its Culture (New York: Weidenfeld & Nicolson, 1988).
- Confessions of an Original Sinner (New York: Ticknor and Fields, 1990).
- The Duel: 10 May–31 July 1940: the Eighty-Day Struggle between Churchill and Hitler (New York: Ticknor & Fields, 1991).
- The End of the Twentieth Century and the End of the Modern Age (New York: Ticknor & Fields, 1993).
- Destinations Past: Traveling through History with John Lukacs (Columbia, MO: University of Missouri Press, 1994).
- The Hitler of History (New York: A. A. Knopf, 1997).
- George F. Kennan and the Origins of Containment, 1944–1946: the Kennan-Lukacs Correspondence, Introduction by John Lukacs. (Columbia, Mo.: University of Missouri Press, 1997).
- A Thread of Years (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 1998).
- Five Days in London, May 1940 (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 1999).
- A Student’s Guide to the Study of History (Wilmington, DE: ISI Books, Intercollegiate Studies Institute, 2000).
- Churchill: Visionary, Statesman, Historian (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2002).
- At the End of an Age (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2002).
- A New Republic: A History Of The United States In The Twentieth Century(New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2004).
- Democracy and Populism: Fear & Hatred (New Haven: Yale University Press, 2005).
- Remembered Past: John Lukacs On History, Historians & Historical Knowledge: A Reader (Wilmington, DE: ISI Books, Intercollegiate Studies Institute, 2005).
- June 1941: Hitler and Stalin. New Haven; London: Yale University Press, 2006

title: John Lukacs

wikitext:
'''John Adalbert Lukacs''', właściwie Lukács János Albert (ur. 31 stycznia 1924 w [[Budapeszt|Budapeszcie]], zm. 6 maja 2019 w [[Phoenixville]]) – amerykański eseista i historyk XX wieku węgierskiego pochodzenia, wieloletni profesor historii w katolickim [[Chestnut Hill College]] w [[Filadelfia|Filadelfii]]. Prowadził także gościnne wykłady w licznych prestiżowych uniwersytetach amerykańskich. Specjalizował się w dziejach drugiej wojny światowej oraz „zimnej wojny”. Jest autorem ponad 30 książek, między innymi o Churchillu, Hitlerze i politycznych dziejach XX stulecia.

== Publikacje ==
* ''The Great Powers and Eastern Europe'' (New York: American Book Co., 1953).
* ''A History of the Cold War'' (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1961).
* ''Decline and Rise of Europe: A Study in Recent History, With Particular Emphasis on the Development of a European Consciousness'' (Garden City, N.Y., Doubleday, 1965).
* ''A New history of the Cold War'' (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1966).
* ''Historical Consciousness; or, The Remembered Past'' (New York: Harper & Row, 1968).
* ''The Passing of the Modern Age'' (New York: Harper & Row, 1970).
* ''A Sketch of the History of Chestnut Hill College, 1924–1974'' (Chestnut Hill, PA: Chestnut Hill College, 1975).
* ''The Last European War: September 1939–December 1941'' (Garden City, N.Y.: Anchor Press, 1976).
* ''1945: Year Zero'' (New York: Doubleday, 1978).
* ''Philadelphia: Patricians and Philistines, 1900–1950'' (New York: Farrar, Straus, Giroux, 1981).
* ''Outgrowing Democracy: A History of the United States in the Twentieth century'' (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1984).
* ''Budapest 1900: A Historical Portrait of a City and Its Culture'' (New York: Weidenfeld & Nicolson, 1988).
* ''Confessions of an Original Sinner'' (New York: Ticknor and Fields, 1990).
* ''The Duel: 10 May–31 July 1940: the Eighty-Day Struggle between Churchill and Hitler'' (New York: Ticknor & Fields, 1991).
* ''The End of the Twentieth Century and the End of the Modern Age'' (New York: Ticknor & Fields, 1993).
* ''Destinations Past: Traveling through History with John Lukacs'' (Columbia, MO: University of Missouri Press, 1994).
* ''The Hitler of History'' (New York: A. A. Knopf, 1997).
* ''George F. Kennan and the Origins of Containment, 1944–1946: the Kennan-Lukacs Correspondence'', ''Introduction by John Lukacs''. (Columbia, Mo.: University of Missouri Press, 1997).
* ''A Thread of Years'' (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 1998).
* ''Five Days in London, May 1940'' (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 1999).
* ''A Student’s Guide to the Study of History'' (Wilmington, DE: ISI Books, Intercollegiate Studies Institute, 2000).
* ''Churchill: Visionary, Statesman, Historian'' (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2002).
* ''At the End of an Age'' (New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2002).
* ''A New Republic: A History Of The United States In The Twentieth Century''(New Haven [Conn.]: Yale University Press, 2004).
* ''Democracy and Populism: Fear & Hatred'' (New Haven: Yale University Press, 2005).
* ''Remembered Past: John Lukacs On History, Historians & Historical Knowledge: A Reader'' (Wilmington, DE: ISI Books, Intercollegiate Studies Institute, 2005).
* ''June 1941: Hitler and Stalin''. New Haven; London: Yale University Press, 2006

== Bibliografia ==
* [https://www.washingtonpost.com/local/obituaries/john-lukacs-iconoclastic-scholar-of-history-dies-at-95/2019/05/06/7a789b04-7012-11e9-9f06-5fc2ee80027a_story.html John Lukacs, iconoclastic scholar of history, dies at 95]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Lukacs, John}}
[[Kategoria:Amerykańscy historycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1924]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]
[[Kategoria:Odznaczeni Łańcuchem Korwina]]


text:
# Collabieae
Collabieae – plemię roślin z rodziny storczykowatych (Orchidaceae). Obejmuje 19 rodzajów oraz około 450 gatunków występujących w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej, w Afryce, Azji, Australii oraz Oceanii.

## Systematyka
Plemię sklasyfikowane do podrodziny epidendronowych (Epidendroideae) w rodzinie storczykowatych (Orchidaceae), rząd szparagowce (Asparagales) w obrębie roślin jednoliściennych.
Wykaz rodzajów
- Acanthephippium Blume
- Acanthophippium Blume
- Ancistrochilus Rolfe
- Ania Lindl.
- Calanthe R.Br.
- Cephalantheropsis Guillaumin
- Chrysoglossum Blume
- Collabium Blume
- Devogelia Schuit.
- Diglyphosa Blume
- Eriodes Rolfe
- Gastrorchis Schltr.
- Hancockia Rolfe
- Ipsea Lindl.
- Nephelaphyllum Blume
- Pachystoma Blume
- Phaius Lour.
- Pilophyllum Schltr.
- Plocoglottis Blume
- Spathoglottis Blume
- Tainia Blume

title: Collabieae

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Neottieae''
 |grafika              = R. Warner & B.S. Williams - The Orchid Album - volume 08 - plate 378 (1889).jpg
 |opis grafiki         = ''Calanthe biloba''
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2022-11-05}}</ref><ref name=apweb>{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2022-11-05 }}</ref>
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[liliopodobne]] (≡ [[jednoliścienne]])
 |rząd                 = [[szparagowce]]
 |rodzina              = [[storczykowate]]
 |podrodzina           = [[epidendronowe]]
 |plemię               = ''Collabieae''
 |nazwa łacińska       = Collabieae
 |autor                = [[Ernst Hugo Heinrich Pfitzer|Pfitzer]]
 |cytat                = Entwurf einer naturlichen Anordnung der Orchideen 100. 1887.<ref name=ing>{{Cytuj stronę | url = http://botany.si.edu/ing/ | tytuł = Index Nominum Genericorum (ING) | opublikowany = Smithsonian Institution | data dostępu = 2022-11-05}}</ref>
 |typ nomenklatoryczny = ''Collabium'' Blume<ref name=ing/>
 |synonimy             =
 |wikispecies          = Collabieae
 |commons              = Collabieae
}}
'''''Collabieae''''' – [[plemię (biologia)|plemię]] roślin z rodziny [[Storczykowate|storczykowatych]] (''Orchidaceae''). Obejmuje 19 rodzajów oraz około 450 gatunków występujących w [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]], [[Ameryka Środkowa|Środkowej]] i [[Ameryka Południowa|Południowej]], w [[Afryka|Afryce]], [[Azja|Azji]], [[Australia|Australii]] oraz [[Oceania|Oceanii]]<ref name=tropicos/>.

== Systematyka ==
Plemię sklasyfikowane do podrodziny [[Epidendronowe|epidendronowych]] (''Epidendroideae'') w rodzinie [[Storczykowate|storczykowatych]] (''Orchidaceae''), rząd [[szparagowce]] (''Asparagales'') w obrębie roślin [[Jednoliścienne|jednoliściennych]]<ref name=tropicos>{{Cytuj stronę|url = http://www.tropicos.org/Name/50169877|tytuł = Collabieae|opublikowany = Tropicos.org|data dostępu = 2022-11-05}}</ref><ref name=ncbi2/>.

; Wykaz rodzajów<ref name=ncbi2>{{Cytuj stronę|url = https://lifemap-ncbi.univ-lyon1.fr/?tid=158391|tytuł = Collabieae|opublikowany = NCBI|data dostępu = 2022-11-05}}</ref><ref name=ncbi>{{Cytuj stronę|url = https://www.ncbi.nlm.nih.gov/Taxonomy/Browser/wwwtax.cgi?mode=Info&id=1769749&lvl=3&lin=f&keep=1&srchmode=1&unlock|tytuł = Collabieae|opublikowany = NCBI|data dostępu = 2022-11-05}}</ref>:
* ''[[Acanthephippium]]'' Blume
* ''[[Acanthophippium]]'' Blume
* ''[[Ancistrochilus]]'' Rolfe
* ''[[Ania (roślina)|Ania]]'' Lindl.
* ''[[Calanthe]]'' R.Br.
* ''[[Cephalantheropsis]]'' Guillaumin
* ''[[Chrysoglossum]]'' Blume
* ''[[Collabium]]'' Blume
* ''[[Devogelia intonsa|Devogelia]]'' Schuit.
* ''[[Diglyphosa]]'' Blume
* ''[[Eriodes barbata|Eriodes]]'' Rolfe
* ''[[Gastrorchis]]'' Schltr.
* ''[[Hancockia uniflora|Hancockia]]'' Rolfe
* ''[[Ipsea]]'' Lindl.
* ''[[Nephelaphyllum]]'' Blume
* ''[[Pachystoma]]'' Blume
* ''[[Phaius]]'' Lour.
* ''[[Pilophyllum villosum|Pilophyllum]]'' Schltr.
* ''[[Plocoglottis]]'' Blume
* ''[[Spathoglottis]]'' Blume
* ''[[Tainia]]'' Blume

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Epidendronowe]]

title: Neottieae

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd: szparagowce

Rodzina: storczykowate

Podrodzina: epidendronowe

Plemię: Collabieae


text:
# Kościół św. Ildefonsa w Porto
Kościół św. Ildefonsa w Porto (port: Igreja de Santo Ildefonso) – pochodzący z XVIII kościół w Porto, w Portugalii, położony w pobliżu Praça da Batalha. Ukończony w 1739 roku, kościół został zbudowany w stylu późnobarokowym i posiada bogato zdobioną fasadę płytkami azulejo. Kościół został nazwany na cześć Wizygota, Ildefonsa z Toledo, biskupa Toledo od 657 aż do śmierci w 667.

title: Kościół św. Ildefonsa w Porto

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Ildefonsa w Porto
 |nazwa miejscowa           = {{k|pt|Igreja de Santo Ildefonso}}
 |funkcja świątyni          =
 |grafika                   = Iglesia de San Ildefonso, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 01.JPG
 |opis grafiki              = Fasada kościoła
 |państwo                   = PRT
 |miejscowość               = [[Porto]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      =
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Ildefons z Toledo]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1709
 |data zakończenia budowy   = 1739
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[Architektura baroku|późnobarokowy]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Porto
 |współrzędne               = 41°8′46″N 8°36′24″W
 |commons                   = Category:Santo Ildefonso Church
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Ildefonsa w Porto''' ([[język portugalski|port]]: ''Igreja de Santo Ildefonso'') – pochodzący z XVIII kościół w [[Porto]], w [[Portugalia|Portugalii]], położony w pobliżu [[Praça da Batalha]]. Ukończony w 1739 roku, kościół został zbudowany w [[Architektura baroku|stylu późnobarokowym]] i posiada bogato zdobioną fasadę płytkami [[azulejo]]. Kościół został nazwany na cześć [[Wizygoci|Wizygota]], [[Ildefons z Toledo|Ildefonsa z Toledo]], biskupa [[Toledo (Hiszpania)|Toledo]] od 657 aż do śmierci w 667{{r|parafia}}{{r|diecezja}}.

== Zobacz też ==
* [[Turystyka w Porto]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="parafia">{{Cytuj stronę | url =http://www.paroquia.santoildefonso.org/ | tytuł ="Igreja Paroquial de Santo Ildefonso" | data dostępu =2015-10-27 | autor = | opublikowany =Parafia św. Ildefonsa | praca = | data = | język =pt | archiwum =https://web.archive.org/web/20130819175413/http://www.paroquia.santoildefonso.org/ | zarchiwizowano =2013-08-19 }}</ref>
<ref name="diecezja">{{Cytuj stronę | url =http://alexandrina.balasar.free.fr/santo_ildefonso_porto.htm | tytuł = "A igreja de Santo Ildefonso" | data dostępu = 2015-10-27 | autor = | opublikowany =Diocese do Porto | praca = | data = | język =pt}}</ref>
}}

[[Kategoria:Kościoły w Porto]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Portugalii]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w Portugalii]]

title: Kościół św. Ildefonsa w PortoIgreja de Santo Ildefonso

Państwo: Portugalia

Miejscowość: Porto

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Wezwanie: Ildefons z Toledo

Styl: późnobarokowy


text:
# Case Western Reserve University
Uniwersytet Case’a i Western Reserve (ang. Case Western Reserver University) – amerykański uniwersytet niepubliczny w Cleveland w stanie Ohio.
Powstał w 1967 przez połączenie dwóch usytuowanych bliski siebie uczelni:  Uniwersytetu Western Reserve (założonego w 1826 w Hudson jako Western Reserve College a w 1882 przeniesionego do Cleveland i przemianowanego na Adelbert College of Western Reserve University; pierwotna nazwa i część drugiej od historycznego terytorium Connecticut Western Reserve) oraz Instytutu Technicznego Case’a (Case Institute of Technology, założonego w 1880 w Cleveland jako Case School of Applied Science; nazwa na cześć Leonarda Case’a, fundatora tej uczelni).

## Z historii
W 1887 przeprowadzono tu słynne doświadczenie Michelsona-Morleya, w którym fizycy zdyskredytowali istnienie eteru kosmicznego. Eksperyment ten wykazał, że prędkość światła w próżni jest stała w układzie odniesienia źródła, co otworzyło drogę do teorii eteru Lorentza, emisyjnych teorii światła i wreszcie szczególnej teorii względności Einsteina (w 1905).  Albert Abraham Michelson, wtedy profesor Szkoły Nauki Stosowanej Case’a (Case School of Applied Science), został pierwszym amerykańskim fizykiem, który otrzymał Nagrodę Nobla (w 1907). Edward Morley był w tym czasie profesorem Uniwersytetu Western Reserve.

## Czasy współczesne
Jako jedną z pierwszych uczelni podłączono go w 1971 do sieci ARPANET. Uniwersytet należy do konsorcjum uniwersyteckiego wdrażającego techniki szybkiego transportu danych, Internet2.
Przy katedrze antropologii i archeologii działa Centrum Badań Tybetańskich (w którym pracował Melvyn Goldstein), utrzymujące ekstensywne wolne archiwum sieciowe przedruków prac naukowych i prac doktorskich w dziedzinie tybetystyki, w tym dotyczące poliandrii w Tybecie.
Na uczelni działa 19 drużyn sportowych w różnych dyscyplinach, znanych pod nazwą Case Western Reserve Spartans. Rywalizują one w NCAA Division III, a dokładniej w konferencji University Athletic Association.

title: Case Western Reserve University

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Uniwersytet Case’a i Western Reserve
 |nazwa oryginalna             =       {{nowrap|Case Western Reserve University}}
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              =
 |jednostka macierzysta        =
 |godło                        =
 |zdjęcie                      = Case western reserve campus 2005.jpg
 |opis zdjęcia                 = Na wprost Haydn Hall, po lewej Guilford Hall
 |dewiza                       =
 |data założenia               = 1967
 |data likwidacji              =
 |typ                          = [[uczelnia niepubliczna|uniwersytet niepubliczny]]
 |patron                       = [[Leonard Case]]
 |państwo                      = USA
 |adres                        = [[Cleveland]]
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych = 3500 (pełnoetatowi)
 |liczba studentów             = 12 000
 |stanowisko zarządzającego    = rektor
 |zarządzający                 = Barbara R. Snyder
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |kod mapy                     = Cleveland
 |współrzędne                  = 41°30′20.47″N 81°36′20.89″W
 |commons                      = Category:Case Western University
 |www                          = http://www.case.edu/
}}
'''Uniwersytet Case’a i Western Reserve''' ([[język angielski|ang.]] ''Case Western Reserver University'') – amerykański [[uczelnia niepubliczna|uniwersytet niepubliczny]] w [[Cleveland]] w stanie [[Ohio]].

Powstał w 1967 przez połączenie dwóch usytuowanych bliski siebie uczelni:  Uniwersytetu Western Reserve (założonego w 1826 w [[Hudson (Ohio)|Hudson]] jako ''Western Reserve College'' a w 1882 przeniesionego do Cleveland i przemianowanego na ''Adelbert College of Western Reserve University''; pierwotna nazwa i część drugiej od historycznego terytorium [[Connecticut Western Reserve]]) oraz Instytutu Technicznego Case’a (''Case Institute of Technology'', założonego w 1880 w Cleveland jako ''Case School of Applied Science''; nazwa na cześć [[Leonard Case|Leonarda Case’a]], fundatora tej uczelni).

== Z historii ==
W 1887 przeprowadzono tu słynne [[doświadczenie Michelsona-Morleya]], w którym fizycy zdyskredytowali istnienie [[eter (fizyka)|eteru kosmicznego]]. Eksperyment ten wykazał, że [[prędkość światła]] w próżni jest stała w układzie odniesienia źródła, co otworzyło drogę do [[teoria eteru Lorentza|teorii eteru Lorentza]], [[teorie emisji|emisyjnych teorii światła]] i wreszcie [[szczególna teoria względności|szczególnej teorii względności]] [[Albert Einstein|Einsteina]] (w 1905).  [[Albert Michelson|Albert Abraham Michelson]], wtedy profesor Szkoły Nauki Stosowanej Case’a (''Case School of Applied Science''), został pierwszym amerykańskim fizykiem, który otrzymał Nagrodę Nobla (w 1907). [[Edward Morley]] był w tym czasie profesorem Uniwersytetu Western Reserve.

== Czasy współczesne ==
Jako jedną z pierwszych uczelni podłączono go w 1971 do sieci [[ARPANET]]. Uniwersytet należy do konsorcjum uniwersyteckiego wdrażającego techniki szybkiego transportu danych, [[Internet2]].

Przy katedrze antropologii i archeologii działa Centrum Badań Tybetańskich (w którym pracował [[Melvyn Goldstein]]), utrzymujące ekstensywne wolne archiwum sieciowe przedruków prac naukowych i prac doktorskich w dziedzinie [[Tybet (region)|tybetystyki]], w tym dotyczące [[poliandria w Tybecie|poliandrii w Tybecie]].

Na uczelni działa 19 drużyn sportowych w różnych dyscyplinach, znanych pod nazwą Case Western Reserve Spartans. Rywalizują one w [[NCAA Division III]], a dokładniej w konferencji [[University Athletic Association]].

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.case.edu/ Witryna internetowa Uniwersytetu Case’a i Western Reserve] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Uczelnie w Ohio]]
[[Kategoria:Cleveland]]

title: Uniwersytet Case’a i Western Reserve Case Western Reserve University

Typ: uniwersytet niepubliczny

Patron: Leonard Case

Państwo: Stany Zjednoczone

Adres: Cleveland

Liczba pracowników · • naukowych: · 3500 (pełnoetatowi)

Rektor: Barbara R. Snyder


text:
# Archi (napój alkoholowy)
Archi (mong. архи) – niskoprocentowa (zwykle kilkanaście do 30% alkoholu) wódka powstała po destylacji kumysu, sfermentowanego mleka. Jest to tradycyjny napój alkoholowy Mongolii i Buriacji.

title: Archi (napój alkoholowy)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2021-08}}
[[Plik:ARKHI as Mongolian Vodka.JPG|mały|Butelka oryginalnego Archi]]
'''Archi''' ([[język mongolski|mong.]] архи) – niskoprocentowa (zwykle kilkanaście do 30% [[alkohol etylowy|alkoholu]]) [[wódka]] powstała po [[Destylacja|destylacji]] [[kumys]]u, sfermentowanego [[mleko|mleka]]. Jest to tradycyjny napój alkoholowy [[Mongolia|Mongolii]] i [[Buriacja|Buriacji]].

[[Kategoria:Marki wódek]]
[[Kategoria:Kuchnia mongolska]]


text:
# Trithemis imitata
Trithemis imitata – gatunek ważki z rodziny ważkowatych (Libellulidae).

title: Trithemis imitata

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Trithemis imitata''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Pinhey, 1961
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[Epiprocta]]
 |infrarząd              = [[ważki różnoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Libelluloidea]]
 |rodzina                = [[ważkowate]]
 |podrodzina             = [[Trithemistinae]]
 |rodzaj                 = ''[[Trithemis]]''
 |gatunek                = ''Trithemis imitata''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 60061
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Trithemis imitata''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[ważkowate|ważkowatych]] (Libellulidae).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

==Bibliografia==
* {{cytuj stronę|url=http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|tytuł=World Odonata List|autor=Schorr i inni|data=2011|język=en|data dostępu=2011-11-15|archiwum=https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|zarchiwizowano=28 sierpnia 2010}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Trithemis]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1961 roku]]

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: Epiprocta

Infrarząd: ważki różnoskrzydłe

Nadrodzina: Libelluloidea

Rodzina: ważkowate

Podrodzina: Trithemistinae

Rodzaj: Trithemis

Gatunek: Trithemis imitata


text:
# Defensywa
Defensywa (łac. defensivus, obronny) – niewłaściwy termin z zakresu wojskowości, używany potocznie zamiast określenia obrona. Termin ten używany był w Polsce w okresie międzywojennym na określenie Oddziału II Sztabu Generalnego/Głównego Wojska Polskiego, zajmującego się wywiadem i kontrwywiadem.

title: Defensywa

wikitext:
'''Defensywa''' ([[Łacina|łac.]] ''defensivus'', obronny) – niewłaściwy termin z zakresu [[Nauki wojskowe|wojskowości]], używany potocznie zamiast określenia [[obrona]]. Termin ten używany był w [[II Rzeczpospolita|Polsce]] w okresie międzywojennym na określenie [[Oddział II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego|Oddziału II]] [[Sztab Generalny Wojska Polskiego|Sztabu Generalnego/Głównego]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], zajmującego się [[Wywiad wojskowy|wywiadem]] i [[kontrwywiad]]em.

== Bibliografia ==
* ''Encyklopedia Wojskowa'', Wydanie I, [[Wydawnictwo Naukowe PWN]], [[Bellona (wydawnictwo)|Wydawnictwo Bellona]], Warszawa 2007, {{ISBN|83-01-15175-1}}, {{ISBN|83-11-10727-4}}.

[[Kategoria:Obrona]]
[[Kategoria:Wywiad i kontrwywiad Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej]]


text:
# Galeria AB
Galeria AB (Galeria „pod gwiazdami”), to galeria sztuki użytkowej, mieszcząca się w Sukiennicach, pod adresem Rynek Główny 1/3 w Krakowie.
W galerii swoją ceramikę prezentuje Anita Szprych, Michał Chabielski i Małgorzata Żurawska. W galerii prezentują swą sztukę również artyści: Marita Benke, Magdalena i Andrzej Kucharscy, Patrycja Dubiel, Katarzyna Nowak, Ludwiki Szemioth-Bursy, Daniela de Tramecourta, Lidia Stanek i inni.
Wnętrze galerii przypomina krakowski salon z czasów cesarza Franciszka Józefa, salon wypełniony antykami, jednak obok antyków przestrzeń jest wypełniona przedmiotami nowoczesnej sztuki użytkowej. Galeria współpracuje z galerią sztuki użytkowej, dekoracyjnej i designu, z „Galerią BB”. Właścicielką galerii jest dziennikarka Anita Bialic.

title: Galeria AB

wikitext:
'''Galeria AB''' (Galeria „pod gwiazdami”), to galeria [[Sztuka użytkowa|sztuki użytkowej]], mieszcząca się w [[Sukiennice w Krakowie|Sukiennicach]], pod adresem [[Rynek krakowski|Rynek Główny]] 1/3 w [[Kraków|Krakowie]].

W galerii swoją [[Ceramika|ceramikę]] prezentuje Anita Szprych, Michał Chabielski i Małgorzata Żurawska. W galerii prezentują swą sztukę również artyści: Marita Benke, Magdalena i Andrzej Kucharscy, Patrycja Dubiel, Katarzyna Nowak, Ludwiki Szemioth-Bursy, Daniela de Tramecourta, Lidia Stanek i inni.

Wnętrze galerii przypomina krakowski salon z czasów cesarza [[Franciszek Józef I|Franciszka Józefa]], salon wypełniony antykami, jednak obok antyków przestrzeń jest wypełniona przedmiotami nowoczesnej sztuki użytkowej. Galeria współpracuje z galerią sztuki użytkowej, dekoracyjnej i designu, z „Galerią BB”. Właścicielką galerii jest dziennikarka Anita Bialic.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.galeriabb.com Galeria AB] {{lang|en|pl}}

[[Kategoria:Galerie sztuki w Krakowie|AB, Galeria]]


text:
# Grzegorz Puda
Grzegorz Paweł Puda (ur. 13 lipca 1982 w Bielsku-Białej) – polski polityk i samorządowiec, poseł na Sejm VIII, IX i X kadencji, w 2019 sekretarz stanu w Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju, w latach 2019–2020 sekretarz stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej, w latach 2020–2021 minister rolnictwa i rozwoju wsi w drugim rządzie Mateusza Morawieckiego, w latach 2021–2023 minister funduszy i polityki regionalnej w tym samym gabinecie.

## Życiorys
Syn Zbigniewa i Krystyny. W 2006 uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera z zakresu zootechniki w Akademii Rolniczej w Krakowie. Pracował m.in. jako kierownik marketingu w prywatnym przedsiębiorstwie i koordynator w starostwie powiatowym.
Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Prawa i Sprawiedliwości. W 2006, 2010 i 2014 uzyskiwał mandat radnego miejskiego w Bielsku-Białej. W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z ósmego miejsca na liście PiS w okręgu bielskim. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 12 262 głosy.
W lipcu 2019 powołany przez premiera Mateusza Morawieckiego na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju. W wyborach w 2019 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, uzyskując 23 907 głosów. W listopadzie 2019, po przekształceniach w strukturze ministerstw, przeszedł na funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej. W styczniu 2020 został pełnomocnikiem rządu ds. organizacji Światowego Forum Miejskiego w 2022.
6 października 2020 został powołany na urząd Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w gabinecie premiera Mateusza Morawieckiego. Zastąpił na tej funkcji Jana Krzysztofa Ardanowskiego. 26 października 2021 został odwołany z zajmowanego stanowiska. Tego samego dnia objął natomiast funkcję ministra funduszy i polityki regionalnej. W wyborach w 2023 utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję (z wynikiem 33 728 głosów). 27 listopada tego samego roku zakończył pełnienie funkcji ministra. W 2024 z ramienia PiS wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego z okręgu nr 11.

title: Grzegorz Puda

wikitext:
{{Polityk infobox
 | imię i nazwisko     = Grzegorz Puda
 | imię i nazwisko org =
 | grafika             = Grzegorz Puda 2022.jpg
 | opis grafiki        = Grzegorz Puda (2022)
 | podpis              =
 | data urodzenia      = 13 lipca 1982
 | miejsce urodzenia   = [[Bielsko-Biała]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | funkcja             = [[Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej|Minister funduszy i polityki regionalnej]]
 | partia              = [[Prawo i Sprawiedliwość]]
 | od                  = 26 października 2021
 | do                  = 27 listopada 2023
 | poprzednik          = [[Tadeusz Kościński]]<ref>Jako minister finansów, funduszy i polityki regionalnej.</ref>
 | następca            = [[Małgorzata Jarosińska-Jedynak]]
 | 2 funkcja           = [[Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi|Minister rolnictwa i rozwoju wsi]]
 | 2 partia            = [[Prawo i Sprawiedliwość]]
 | 2 od                = 6 października 2020
 | 2 do                = 26 października 2021
 | 2 poprzednik        = [[Jan Krzysztof Ardanowski]]
 | 2 następca          = [[Henryk Kowalczyk]]
 | odznaczenia         =
 | commons             = Category:Grzegorz Puda
 | www                 =
 | quote               =
 | news                =
}}
'''Grzegorz Paweł Puda''' (ur. [[13 lipca]] [[1982]] w [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]]<ref name="sejm" />) – polski polityk i samorządowiec, poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji|VIII]], [[Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji|IX]] i [[Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji|X]] kadencji, w 2019 sekretarz stanu w [[Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju|Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju]], w latach 2019–2020 sekretarz stanu w [[Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej|Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej]], w latach 2020–2021 [[Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi|minister rolnictwa i rozwoju wsi]] w [[Drugi rząd Mateusza Morawieckiego|drugim rządzie Mateusza Morawieckiego]], w latach 2021–2023 minister funduszy i polityki regionalnej w tym samym gabinecie.

== Życiorys ==
Syn Zbigniewa i Krystyny<ref name="ipn">{{Cytuj | archiwum = https://web.archive.org/web/20230213222303/https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/151137 | tytuł = Dane osoby pełniącej funkcje publiczne | opublikowany = ipn.gov.pl}}</ref>. W 2006 uzyskał tytuł zawodowy [[magister inżynier|magistra inżyniera]] z zakresu zootechniki w [[Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie|Akademii Rolniczej w Krakowie]]<ref name="sejm">{{Cytuj |url=http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/posel.xsp?id=314|tytuł=Grzegorz Puda|opublikowany=sejm.gov.pl|data dostępu=2018-04-21}}</ref>. Pracował m.in. jako kierownik marketingu w prywatnym przedsiębiorstwie i koordynator w starostwie powiatowym<ref>{{Cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20180421233151/http://www.beskidzka24.pl/artykul,bielsko-biala_majatki_bez_tajemnic,31052.html|tytuł=Bielsko-Biała: Majątki bez tajemnic|data=3 kwietnia 2015|opublikowany=beskidzka24.pl}}</ref>.

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach [[Prawo i Sprawiedliwość|Prawa i Sprawiedliwości]]. W 2006, 2010 i 2014 uzyskiwał mandat radnego miejskiego w Bielsku-Białej<ref>{{Cytuj | url =http://wybory2006.pkw.gov.pl/kbw/wynikiRadaMiasta0ab0.html?jdn=246101| tytuł = Serwis PKW – Wybory 2006| data dostępu=2015-11-01|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref><ref>{{Cytuj | url = http://wybory2010.pkw.gov.pl/geo/pl/240000/246101.html#tabs-4| tytuł = Serwis PKW – Wybory 2010| data dostępu=2015-11-01|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref><ref>{{Cytuj | url = https://samorzad2014.pkw.gov.pl/359_Rady_gmin/0/2461.html| tytuł = Serwis PKW – Wybory 2014| data dostępu=2015-11-01|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref>. W [[wybory parlamentarne w Polsce w 2015 roku|wyborach parlamentarnych w 2015]] kandydował do Sejmu z ósmego miejsca na liście PiS w [[Okręg wyborczy nr 27 do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej|okręgu bielskim]]. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 12 262 głosy<ref>{{Cytuj | url = https://parlament2015.pkw.gov.pl/349_Wyniki_Sejm.html| tytuł = Serwis PKW – Wybory 2015| data dostępu=2015-11-01|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref>.

W lipcu 2019 powołany przez premiera [[Mateusz Morawiecki|Mateusza Morawieckiego]] na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju<ref>{{Cytuj |tytuł = Grzegorz Puda nowym wiceministrem inwestycji i rozwoju |opublikowany = gov.pl|data=15 lipca 2019 |archiwum= https://web.archive.org/web/20190716045230/https://www.gov.pl/web/inwestycje-rozwoj/grzegorz-puda-nowym-wiceministrem-inwestycji-i-rozwoju}}</ref>. W [[wybory parlamentarne w Polsce w 2019 roku|wyborach w 2019]] z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, uzyskując 23 907 głosów<ref>{{Cytuj |url=https://sejmsenat2019.pkw.gov.pl/sejmsenat2019/pl/wyniki/sejm/pl|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2019|data dostępu=2019-10-15|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref>. W listopadzie 2019, po przekształceniach w strukturze ministerstw, przeszedł na funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej<ref>{{Cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20191118180115/https://www.gov.pl/web/fundusze-regiony|tytuł=Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej: Kierownictwo ministerstwa|opublikowany=gov.pl}}</ref>. W styczniu 2020 został pełnomocnikiem rządu ds. organizacji Światowego Forum Miejskiego w 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = Grzegorz Puda wiceministrem funduszy i polityki regionalnej |opublikowany = gov.pl/web/fundusze-regiony |archiwum = https://web.archive.org/web/20200202080606/https://www.gov.pl/web/fundusze-regiony/grzegorz-puda-wiceministrem-funduszy-i-polityki-regionalnej|data=14 stycznia 2020}}</ref>.

6 października 2020 został powołany na urząd Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w gabinecie premiera Mateusza Morawieckiego. Zastąpił na tej funkcji [[Jan Krzysztof Ardanowski|Jana Krzysztofa Ardanowskiego]]<ref>{{Cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20201006144014/https://www.prezydent.pl/aktualnosci/nominacje/art,189,prezydent-dokonal-zmian-w-skladzie-rady-ministrow.html|tytuł=Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów|data=6 października 2020|opublikowany=prezydent.pl}}</ref>. 26 października 2021 został odwołany z zajmowanego stanowiska. Tego samego dnia objął natomiast funkcję ministra funduszy i polityki regionalnej<ref>{{Cytuj |archiwum=https://web.archive.org/web/20211026164252/https://prezydent.pl/aktualnosci/nominacje/art,236,zmiany-w-skladzie-rady-ministrow.html|tytuł=Zmiany w składzie Rady Ministrów|data=26 października 2021|opublikowany=prezydent.pl}}</ref>. W [[wybory parlamentarne w Polsce w 2023 roku|wyborach w 2023]] utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję (z wynikiem 33 728 głosów)<ref>{{Cytuj |url=https://sejmsenat2023.pkw.gov.pl/sejmsenat2023/pl/komitet/29625?elections=sejm&obszar=-27|tytuł=Serwis PKW – Wybory 2023|data dostępu=2023-10-16|opublikowany=pkw.gov.pl}}</ref>. 27 listopada tego samego roku zakończył pełnienie funkcji ministra. W 2024 z ramienia PiS wystartował w [[Wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce w 2024 roku|wyborach do Parlamentu Europejskiego]] z [[Okręg wyborczy nr 11 do Parlamentu Europejskiego w Polsce|okręgu nr 11]]<ref>{{Cytuj |url =https://wybory.gov.pl/pe2024/pl/komitet/42436|tytuł = Serwis PKW – Wybory 2024|opublikowany=pkw.gov.pl |data dostępu = 2024-05-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Minister rolnictwa}}
{{Drugi rząd Mateusza Morawieckiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Puda, Grzegorz}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Bielsku-Białej]]
[[Kategoria:Ministrowie rolnictwa III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Politycy Prawa i Sprawiedliwości]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Bielsko-Biała]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji]]
[[Kategoria:Radni Bielska-Białej]]
[[Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]
[[Kategoria:Ministrowie funduszy i polityki regionalnej III Rzeczypospolitej]]

title: Grzegorz Puda

Data i miejsce urodzenia: 13 lipca 1982 · Bielsko-Biała

Okres: od 26 października 2021 · do 27 listopada 2023

Okres: od 6 października 2020 · do 26 października 2021

Przynależność polityczna: Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik:
Tadeusz Kościński
Jan Krzysztof Ardanowski

Następca:
Małgorzata Jarosińska-Jedynak
Henryk Kowalczyk


text:
# The Kush
The Kush – debiutancki solowy album studyjny amerykańskiego rapera Havoca, członka duetu Mobb Deep. Został wydany 18 sierpnia 2007 roku nakładem wytwórni Nature Sounds. 14 sierpnia został wydany singiel "I'm the Boss" promujący album.
The Kush zadebiutował na 173 miejscu zestawienia Billboard 200.

## Lista utworów
Na podstawie źródła. Wszystkie utwory zostały wyprodukowane przez Havoca.
| Nr  | Tytuł utworu                                       | Tekst                                     | Długość |
| --- | -------------------------------------------------- | ----------------------------------------- | ------- |
| 1.  | „NY 4 Life”                                        | Kejuan Muchita                            | 3:24    |
| 2.  | „I'm the Boss”                                     | Muchita                                   | 2:39    |
| 3.  | „By My Side” (gościnnie 40 Glocc)                  | Muchita • Tory Gassway                    | 3:01    |
| 4.  | „One Less Nigga”                                   | Muchita                                   | 3:30    |
| 5.  | „Ride Out” (gościnnie Nyce da Future)              | Muchita • Nyce da Future                  | 2:45    |
| 6.  | „Balling Out” (gościnnie Un Pacino)                | Muchita • Un Pacino                       | 2:45    |
| 7.  | „What's Poppin' Tonite”                            | Muchita                                   | 3:04    |
| 8.  | „Class By Myself” (gościnnie Nitti)                | Muchita • Nitii                           | 2:44    |
| 9.  | „Set Me Free” (gościnnie Prodigy & Nyce da Future) | Muchita • Albert Johnson • Nyce da Future | 4:52    |
| 10. | „Be There”                                         | Muchita                                   | 3:38    |
| 11. | „Hit Me Up” (gościnnie Un Pacino)                  | Muchita • Un Pacino                       | 2:29    |
| 12. | „Get Off My Dick”                                  | Muchita                                   | 2:50    |

title: The Kush

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |data 1. singla            = [[14 sierpnia]] [[2007]]
 |3. singel                 =
 |rok następnego albumu     = 2009
 |następny album            = Hidden Files
 |rok poprzedniego albumu   =
 |poprzedni album           =
 |wykonawca                 = [[Havoc (raper)| Havoc]]
 |data 2. singla            =
 |2. singel                 =
 |1. singel                 = I'm the Boss
 |tytuł                     = The Kush
 |rok wydania               = 2007
 |oceny                     =
 |producent                 = [[Havoc (raper)| Havoc]]<ref name=Discogs />
 |wytwórnia                 = [[Nature Sounds]]<ref name=Discogs>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/master/97278-Havoc-The-Kush | tytuł= Havoc – The Kush |autor= |opublikowany = [[Discogs]]|język= en|data dostępu= 2022-12-19}}</ref>
 |długość                   = 39:50
 |gatunek                   = [[Hip-hop (muzyka)|hip-hop]], [[East Coast hip-hop]]
 |nagrywany                 = 2006-2007
 |wydany                    = [[18 sierpnia]] [[2007]]
 |okładka                   =
 |data 3. singla            =
}}
'''The Kush''' – debiutancki solowy album studyjny amerykańskiego rapera [[Havoc (raper)|Havoca]], członka duetu [[Mobb Deep]]. Został wydany 18 sierpnia 2007 roku nakładem wytwórni Nature Sounds. 14 sierpnia został wydany singiel "I'm the Boss" promujący album.

''The Kush'' zadebiutował na 173 miejscu zestawienia Billboard 200<ref>{{Cytuj |tytuł = Havoc |data dostępu = 2021-07-01 |opublikowany = Billboard |url = https://www.billboard.com/music/havoc/chart-history}}</ref>.

== Lista utworów ==
Na podstawie źródła<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=The Kush Instrumentals - Havoc {{!}} Songs, Reviews, Credits {{!}} AllMusic|url=https://www.allmusic.com/album/the-kush-instrumentals-mw0000485253|data dostępu=2021-07-01}}</ref>. Wszystkie utwory zostały wyprodukowane przez [[Havoc (raper)|Havoca]].
{{Lista utworów2|2=NY 4 Life|32=3:30|10=I'm the Boss|12=Muchita|16=2:39|18=By My Side|19=gościnnie [[40 Glocc]]|20=Muchita • [[40 Glocc| Tory Gassway]]|24=3:01|26=One Less Nigga|52=Muchita|28=Muchita|34=Ride Out|35=gościnnie Nyce da Future|36=Muchita • Nyce da Future|40=2:45|42=Balling Out|43=gościnnie Un Pacino|44=Muchita • Un Pacino|48=2:45|50=What's Poppin' Tonite|8=3:24|4=[[Havoc (raper)| Kejuan Muchita]]|80=3:38|58=Class By Myself|60=Muchita • Nitii|64=2:44|66=Set Me Free|67=gościnnie [[Prodigy (raper)|Prodigy]] & Nyce da Future|68=Muchita • [[Prodigy (raper)| Albert Johnson]] • Nyce da Future|72=4:52|74=Be There|76=Muchita|82=Hit Me Up|83=gościnnie Un Pacino|56=3:04|84=Muchita • Un Pacino|88=2:29|90=Get Off My Dick|92=Muchita|96=2:50|nagłówek=tak|szerokość=45%|1-kolumna szerokość=350|59=gościnnie Nitti|1-kolumna=Tekst}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kush, The}}
[[Kategoria:Albumy hip-hopowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2007]]
[[Kategoria:Albumy Nature Sounds]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Havoca]]

title: The Kush

Wydany: 18 sierpnia 2007

Gatunek: hip-hop, East Coast hip-hop

Wydawnictwo: Nature Sounds

Producent: Havoc

The Kush · (2007) · Hidden Files · (2009)


text:
# Christian Death
Christian Death – amerykańska grupa muzyczna wykonująca death rock, powstała w 1979 roku w Los Angeles z inicjatywy wokalisty Rozza Williamsa oraz gitarzysty Rikka Agnew.

## Dyskografia
- Only Theatre of Pain - 1982
- Catastrophe Ballet - 1984
- Ashes - 1985
- The Iron Mask - 1992
- The Path of Sorrows - 1993
- The Rage of Angels - 1994
- Atrocities - 1986
- The Scriptures - 1986
- Sex and Drugs and Jesus Christ - 1988
- All the Love All the Hate (Part 1 - All the Love) - 1989
- All The Love All The Hate (Part 2 - All the Hate) - 1989
- Insanus, Ultio, Proditio, Misericordiaque - 1990
- Sexy Death God - 1994
- Prophecies - 1996
- Pornographic Messiah - 1998
- Born Again Anti-Christian - 2000
- American Inquisition - 2007

title: Christian Death

wikitext:
{{Zespół muzyczny infobox
 |nazwa            = Christian Death
 |nazwa oryginalna =
 |zdjęcie          = 2014 WGT 14 Christian Death.jpg
 |opis zdjęcia     = [[Wave-Gotik-Treffen]] 2014
 |alt zdjęcia      =
 |inne nazwy       =
 |rok założenia    = 1979
 |rok rozwiązania  =
 |pochodzenie      = {{Państwo|USA}}
 |gatunek          = [[death rock]]<ref name="www">{{cytuj pismo|nazwisko=Rasen|imię=Edward|tytuł=Is there life after death rock|czasopismo=Spin|wydawca=SPIN Media LLC|wolumin=1, Nr 1 maj 1985|strony=74-76|issn=0886-3032|język=en|url=http://books.google.pl/books?id=9ugCQfxwym0C&pg=PA75&dq=Christian+Death+%22death+rock%22&ei=JHqXS9_YMJbqyAS9qaScCg&cd=1#v=onepage&q=Christian%20Death%20%22death%20rock%22&f=false}}</ref>, [[Post punk]]
 |aktywność        =
 |wydawnictwo      = [[Season of Mist]]<br />[[Trisol Music Group]]
 |powiązania       = [[Lover of Sin]]
 |skład            =
 |byli członkowie  =
 |współpracownicy  =
 |instrumentarium  =
 |commons          = Category:Christian Death
 |www              =
}}
'''Christian Death''' – amerykańska [[grupa muzyczna]] wykonująca [[death rock]], powstała w [[1979]] roku w [[Los Angeles]] z inicjatywy wokalisty [[Rozz Williams|Rozza Williamsa]] oraz gitarzysty Rikka Agnew.

== Dyskografia ==
* ''Only Theatre of Pain'' - 1982
* ''Catastrophe Ballet'' - 1984
* ''Ashes'' - 1985
* ''The Iron Mask'' - 1992
* ''The Path of Sorrows'' - 1993
* ''The Rage of Angels'' - 1994
* ''Atrocities'' - 1986
* ''The Scriptures'' - 1986
* ''Sex and Drugs and Jesus Christ'' - 1988
* ''All the Love All the Hate (Part 1 - All the Love)'' - 1989
* ''All The Love All The Hate (Part 2 - All the Hate)'' - 1989
* ''Insanus, Ultio, Proditio, Misericordiaque'' - 1990
* ''Sexy Death God'' - 1994
* ''Prophecies'' - 1996
* ''Pornographic Messiah'' - 1998
* ''Born Again Anti-Christian'' - 2000
* ''American Inquisition'' - 2007

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://web.archive.org/web/20041109003954/http://www.christiandeath.com/ Strona oficjalna (wersja archiwalna)]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Amerykańskie zespoły deathrockowe]]
[[Kategoria:Zespoły muzyczne z Los Angeles]]

title: Christian Death

Pochodzenie: Stany Zjednoczone

Gatunek: death rock, Post punk

Wydawnictwo: Season of Mist · Trisol Music Group

Powiązania: Lover of Sin


text:
# Nieulotne
Nieulotne – polsko-hiszpański dramat obyczajowy z 2013 roku w reżyserii i według scenariusza Jacka Borcucha. Zdjęcia do filmu powstały w Krakowie, Kwidzynie oraz w okolicach Requeny w hiszpańskiej prowincji Walencja.
Światowa premiera filmu miała miejsce 19 stycznia 2013 roku podczas Sundance Film Festival, w ramach którego obraz brał udział w konkursie międzynarodowym. Podczas tego festiwalu film otrzymał nagrodę za najlepsze zdjęcia. Na ekrany polskich kin obraz wszedł 8 lutego 2013.

## Opis fabuły
Nieulotne to pulsująca emocjami historia miłości Michała i Kariny, pary polskich studentów, którzy poznają się i zakochują podczas wakacyjnej pracy w słonecznej Hiszpanii. Beztroski romans zostanie przerwany przez dramatyczne wydarzenie, które na zawsze odmieni życie bohaterów.

## Obsada
- Magdalena Berus jako Karina
- Jakub Gierszał jako Michał
- Ángela Molina jako Elena
- Joanna Kulig jako Marta
- Juanjo Ballesta jako Joaquín
- Andrzej Chyra jako ojciec Kariny

i inni

## Nagrody i nominacje
Sundance Film Festival
- Nagroda za najlepsze zdjęcia – Michał Englert[5]

title: Nieulotne

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Nieulotne
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[Dramat filmowy|dramat obyczajowy]]
 |rok produkcji    = 2013
 |data premiery    = 19 stycznia 2013
 |kraj produkcji   = [[Polska]]
 |język            = [[Język polski|polski]]
 |czas trwania     = 93 minuty
 |reżyseria        = [[Jacek Borcuch]]
 |scenariusz       = Jacek Borcuch
 |główne role      = [[Magdalena Berus]]
[[Jakub Gierszał]]
[[Ángela Molina]]
[[Joanna Kulig]]
 |muzyka           = [[Daniel Bloom]]
 |zdjęcia          = [[Michał Englert]]
 |scenografia      = [[Elwira Pluta]]
 |kostiumy         = [[Katarzyna Lewińska]]
 |montaż           = [[Beata Liszewska|Beata Walentowska]]
 |produkcja        = [[Piotr Kobus]]
[[Agnieszka Drewno]]
 |wytwórnia        = [[Mañana (wytwórnia filmowa)|Mañana]]
Espiral Producciones S.A.
 |dystrybucja      = [[Kino Świat]]
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Nieulotne''' – [[Polska|polsko]]-[[Hiszpania|hiszpański]] [[dramat filmowy|dramat obyczajowy]] z [[2013 w filmie|2013]] roku w reżyserii i według scenariusza [[Jacek Borcuch|Jacka Borcucha]]<ref>[http://manana.pl/pl/component/k2/72-nieulotne.html Nieulotne (Lasting). Film Jacka Borcucha] {{lang|pl}} manana.pl [dostęp 2017-12-18]</ref>. Zdjęcia do filmu powstały w [[Kraków|Krakowie]], [[Kwidzyń|Kwidzynie]] oraz w okolicach [[Requena|Requeny]] w hiszpańskiej [[Walencja (prowincja)|prowincji Walencja]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=1228133|tytuł=Nieulotne|opublikowany=Filmpolski.pl|język=pl|data dostępu=2023-03-08}}</ref>.

Światowa premiera filmu miała miejsce 19 stycznia 2013 roku podczas [[Sundance Film Festival]], w ramach którego obraz brał udział w konkursie międzynarodowym. Podczas tego festiwalu film otrzymał nagrodę za najlepsze zdjęcia<ref>{{Cytuj | url=https://www.tvn24.pl/kultura-styl,8/swiatowa-premiera-filmu-jacka-borcucha-nieulotne-na-sundance,301009.html | tytuł=Światowa premiera filmu Jacka Borcucha „Nieulotne” na Sundance | opublikowany=www.tvn24.pl | data dostępu=2017-12-07}}</ref>. Na ekrany polskich kin obraz wszedł 8 lutego 2013.

== Opis fabuły ==
Nieulotne to pulsująca emocjami historia miłości Michała i Kariny, pary polskich studentów, którzy poznają się i zakochują podczas wakacyjnej pracy w słonecznej Hiszpanii. Beztroski romans zostanie przerwany przez dramatyczne wydarzenie, które na zawsze odmieni życie bohaterów.

== Obsada ==
* [[Magdalena Berus]] jako Karina
* [[Jakub Gierszał]] jako Michał
* [[Ángela Molina]] jako Elena
* [[Joanna Kulig]] jako Marta
* [[Juanjo Ballesta]] jako Joaquín
* [[Andrzej Chyra]] jako ojciec Kariny
i inni<ref>{{Cytuj | url=http://www.filmpolski.pl/fp/index.php?film=1228133 | tytuł=FilmPolski.pl - NIEULOTNE | opublikowany=www.filmpolski.pl | język=pl | data dostępu=2017-12-09}}</ref>

== Nagrody i nominacje ==
; [[Sundance Film Festival]]
* Nagroda za najlepsze zdjęcia – [[Michał Englert]]<ref>{{Cytuj | url=http://wyborcza.pl/1,101707,13306139,_Nieulotne__Borcucha_nagrodzone_w_Sundance.html?order=najnowsze | tytuł=Wyborcza.pl | opublikowany=wyborcza.pl | data dostępu=2017-12-07}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|2551428|Lasting}}
* {{Filmweb|tytuł|584069|Nieulotne}}
* {{Filmpolski|film|1228133|Nieulotne}}

{{Jacek Borcuch}}

[[Kategoria:Polskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy obyczajowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 2013 roku]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Krakowie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w Kwidzynie]]
[[Kategoria:Filmy kręcone w prowincji Walencja]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Jacka Borcucha]]
[[Kategoria:Hiszpańskie dramaty obyczajowe]]
[[Kategoria:Hiszpańskie filmy z 2013 roku]]

title: Nieulotne

Gatunek: dramat obyczajowy

Data premiery: 19 stycznia 2013

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Czas trwania: 93 minuty

Reżyseria: Jacek Borcuch

Scenariusz: Jacek Borcuch

Główne role: Magdalena Berus · Jakub Gierszał · Ángela Molina · Joanna Kulig

Muzyka: Daniel Bloom

Zdjęcia: Michał Englert

Scenografia: Elwira Pluta

Kostiumy: Katarzyna Lewińska

Montaż: Beata Walentowska

Produkcja: Piotr Kobus · Agnieszka Drewno

Wytwórnia: Mañana · Espiral Producciones S.A.

Dystrybucja: Kino Świat


text:
# Douglas Dare
Douglas Dare (ur. w Bridport) – brytyjski wokalista, pianista i autor tekstów.
Syn nauczycielki gry na fortepianie. Muzykę zaczął komponować w młodym wieku, jednak tworzenie tekstów piosenek rozpoczął dopiero w 2008 roku, podczas studiów w Liverpool Institute for Performing Arts. Jego twórczość, porównywana wielokrotnie do Thoma Yorke’a czy Jamesa Blake’a, zwróciła uwagę wytwórni Erased Tapes Records, specjalizującej się w szeroko pojętej muzyce alternatywnej.
Po przeprowadzce do Londynu w 2013 roku, wokalista wydał swój pierwszy minialbum Seven Hours i ruszył w trasę koncertową z Ólafurem Arnaldsem. Po jej zakończeniu rozpoczął współpracę z producentem muzycznym Fabianem Prynnem.
W maju 2014 roku wydał swój pierwszy długogrający album Whelm i występował jako support przed koncertami Nilsa Frahma. Album zdobył wiele pozytywnych recenzji od krytyków muzycznych, otrzymując wysokie oceny od Exclaim!, The 405, Clash, MusicOMH, BBC Radio 6 Music czy The Quietus. 22 września 2014 roku wydał swój drugi album EP Caroline / If Only, promowany przez singel „Caroline”. W 2015 roku podjął współpracę z Finem Greenallem i wraz z jego zespołem wyruszył w europejską trasę koncertową. W 2016 wydał swój drugi album Aforger, a w 2020 trzeci – Milkteeth.

## Dyskografia
| Minialbumy - 2013: Seven Hours - 2014: Caroline / If Only |  | Albumy studyjne - 2014: Whelm - 2016: Aforger - 2020: Milkteeth |

title: Douglas Dare

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Douglas Dare
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Dogdare2.jpg
 |opis zdjęcia          = Douglas Dare podczas koncertu w Klubie Muzycznym [[Dom Studencki Eskulap|Eskulap]] ([[Poznań]], 22 lutego 2015).
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        =
 |miejsce urodzenia     =
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[pianino]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               =
 |zawód                 = [[śpiew|wokalista]], autor tekstów
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            = [[Ólafur Arnalds]], [[Fink (muzyk)|Fink]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://www.douglasdare.com/
}}
'''Douglas Dare''' (ur. w [[Bridport]]) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] wokalista, [[Pianista (muzyk)|pianista]] i autor tekstów<ref name=a>{{cytuj stronę|url=http://www.douglasdare.com/biography/|tytuł=Biography|opublikowany=douglasdare.com|język=en|data dostępu=2015-01-11|archiwum=https://web.archive.org/web/20150111204014/http://www.douglasdare.com/biography/|zarchiwizowano=2015-01-11}}</ref>.

Syn nauczycielki gry na [[fortepian]]ie{{r|a}}. Muzykę zaczął komponować w młodym wieku, jednak tworzenie tekstów piosenek rozpoczął dopiero w 2008 roku, podczas studiów w [[Liverpool Institute for Performing Arts]]{{r|a}}. Jego twórczość, porównywana wielokrotnie do [[Thom Yorke|Thoma Yorke’a]] czy [[James Blake (muzyk)|Jamesa Blake’a]], zwróciła uwagę wytwórni [[Erased Tapes Records]], specjalizującej się w szeroko pojętej [[Rock alternatywny|muzyce alternatywnej]]{{r|a}}.

Po przeprowadzce do [[Londyn]]u w 2013 roku, wokalista wydał swój pierwszy minialbum ''Seven Hours'' i ruszył w trasę koncertową z [[Ólafur Arnalds|Ólafurem Arnaldsem]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://muzyka.onet.pl/koncerty/douglas-dare-wystapi-przed-finkiem/9c9zc|tytuł=Douglas Dare wystąpi przed Finkiem|opublikowany=muzyka.onet.pl|język=pl|data dostępu=2015-01-11|archiwum=https://web.archive.org/web/20150423152133/http://muzyka.onet.pl/koncerty/douglas-dare-wystapi-przed-finkiem/9c9zc|zarchiwizowano=2015-04-23}}</ref>. Po jej zakończeniu rozpoczął współpracę z [[producent muzyczny|producentem muzycznym]] Fabianem Prynnem<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.windishagency.com/artists/douglas_dare|tytuł=Douglas Dare Erased Tapes|opublikowany=windishagency.com|język=en|data dostępu=2015-01-11|archiwum=https://web.archive.org/web/20150111194528/http://www.windishagency.com/artists/douglas_dare|zarchiwizowano=2015-01-11}}</ref>.

W maju 2014 roku wydał swój pierwszy długogrający album ''Whelm'' i występował jako [[Support (muzyka)|support]] przed koncertami [[Nils Frahm|Nilsa Frahma]]{{r|a}}. Album zdobył wiele pozytywnych recenzji od krytyków muzycznych, otrzymując wysokie oceny od [[Exclaim!]], The 405, [[Clash (magazyn)|Clash]], MusicOMH, [[BBC Radio 6 Music]] czy The Quietus<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.erasedtapes.com/artists/biography/22/Douglas+Dare|tytuł=Douglas Dare|opublikowany=erasedtapes.com|język=en|data dostępu=2015-01-11}}</ref>. 22 września 2014 roku wydał swój drugi album EP ''Caroline / If Only'', promowany przez singel „Caroline”{{r|b}}. W 2015 roku podjął współpracę z [[Fink (muzyk)|Finem Greenallem]] i wraz z jego zespołem wyruszył w europejską trasę koncertową<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.thelineofbestfit.com/videos/best-fit-sessions/douglas-dare-nile-session|tytuł=Douglas Dare performs Nile|opublikowany=thelineofbestfit.com|język=en|data dostępu=2015-01-17}}</ref>. W 2016 wydał swój drugi album ''Aforger''{{r|af}}, a w 2020 trzeci – ''Milkteeth''{{r|mi}}.

== Dyskografia ==
{|
|valign=top|
; Minialbumy
* 2013: ''Seven Hours''<ref>{{cytuj stronę|url=https://music.apple.com/us/album/seven-hours-ep/1451189409|tytuł=Seven Hours (Bonus Version) - EP|opublikowany=itunes.apple.com|język=en|data dostępu=2015-01-11}}</ref>
* 2014: ''Caroline / If Only''<ref name=b>{{cytuj stronę|url=https://itunes.apple.com/us/album/caroline-if-only-ep/id911321459|tytuł=Caroline / If Only - EP|opublikowany=itunes.apple.com|język=en|data dostępu=2015-01-11}}</ref>
|width=60|
|valign=top|
; Albumy studyjne
* 2014: ''Whelm''<ref>{{cytuj stronę|url=https://itunes.apple.com/us/album/whelm/id826554417|tytuł=Whelm|opublikowany=itunes.apple.com|język=en|data dostępu=2015-01-11}}</ref>
* 2016: ''Aforger''<ref name=af>{{cytuj stronę|url=https://www.discogs.com/master/1080397-Douglas-Dare-Aforger|tytuł=Aforger|opublikowany=discogs.com|język=en|data dostępu=2021-12-18}}</ref>
* 2020: ''Milkteeth''<ref name=mi>{{cytuj stronę|url=https://www.discogs.com/master/1690324-Douglas-Dare-Milkteeth|tytuł=Milkteeth|opublikowany=discogs.com|język=en|data dostępu=2021-12-18}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Dare, Douglas}}
[[Kategoria:Brytyjscy wokaliści]]
[[Kategoria:Brytyjscy pianiści]]

title: Douglas Dare

Miejsce urodzenia: Południowo-zachodnia Anglia

Instrumenty: pianino

Zawód: wokalista, autor tekstów

Powiązania: Ólafur Arnalds, Fink


text:
# Šípkov
Šípkov – wieś (obec) w powiecie Bánovce nad Bebravou, w kraju trenczyńskim na Słowacji. Znajduje się w regionie Górna Nitra w północno-zachodniej części Słowacji.

title: Šípkov

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Šípkov
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = kraj trenczyński
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Bánovce nad Bebravou|Bánovce nad Bebravou]]
 |stanowisko zarządzającego    = starosta
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 11,56<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva - obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: 11,56S_SK'', ''om7014rr_ukaz: Rozloha (Štvorcový meter)''.</ref>
 |wysokość                     = 270{{fakt|data=2021-12}}
 |rok                          = {{Tooltip|2023|Liczba ludności: 2023-12-31, Gęstość zaludnienia: 2023-06-31/2023-07-01.}}
 |liczba ludności              = 148<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7101rr/v_om7101rr_00_00_00_sk |tytuł = Počet obyvateľov podľa pohlavia - obce (ročne) |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7101rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 12,81<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva - obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |numer kierunkowy             = +421-38
 |kod pocztowy                 = 956 53 (poczta [[Slatina nad Bebravou]])
 |tablice rejestracyjne        = BN
 |kod mapy                     = kraj trenczyński
 |współrzędne                  = 48°51′08″N 18°17′44″E
 |commons                      = category: Šípkov
 |www                          =
}}
'''Šípkov''' – wieś ([[obec]]) w powiecie [[Powiat Bánovce nad Bebravou|Bánovce nad Bebravou]], w [[kraj trenczyński|kraju trenczyńskim]] na [[Słowacja|Słowacji]]. Znajduje się w regionie [[Górna Nitra]] w północno-zachodniej części Słowacji<ref name=hiking />.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=hiking>{{cytuj |url = http://mapy.hiking.sk/ |tytuł = Turystyczna mapa Słowacji |data dostępu = 2021-11-03}}</ref>
</references>

{{Powiat Bánovce nad Bebravou}}

[[Kategoria:Miejscowości w powiecie Bánovce nad Bebravou]]

title: Šípkov

Państwo: Słowacja

Kraj: trenczyński

Powiat: Bánovce nad Bebravou

Kod pocztowy: 956 53 (poczta Slatina nad Bebravou)

Tablice rejestracyjne: BN


text:
# Gare de La Roche-sur-Yon
Gare de La Roche-sur-Yon – stacja kolejowa w La Roche-sur-Yon, w departamencie Wandea, w regionie Kraj Loary, we Francji. Stacja została otwarta w 1866. Jest ważnym węzłem kolejowym.

title: Gare de La Roche-sur-Yon

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = La Roche-sur-Yon
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Gare de La Roche sur Yon.JPG
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = FR-R
 |miejscowość                = Place d'Estienne d'Orves, [[La Roche-sur-Yon]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1866
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 3
 |liczba krawędzi peronowych = 6
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 46°40′21″N 1°26′8″W
 |commons                    = Category:Gare de La Roche-sur-Yon
 |www                        =
}}
'''Gare de La Roche-sur-Yon''' – stacja kolejowa w [[La Roche-sur-Yon]], w departamencie [[Wandea (departament)|Wandea]], w regionie [[Kraj Loary]], we [[Francja|Francji]]. Stacja została otwarta w 1866. Jest ważnym węzłem kolejowym.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.garesetconnexions.sncf/fr/gare/frxro/roche-yon Gare de La Roche-sur-Yon]

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w departamencie Wandea|La Roche-sur-Yon]]
[[Kategoria:La Roche-sur-Yon]]

title: La Roche-sur-Yon

Państwo: Francja

Region: Kraj Loary

Miejscowość: Place d'Estienne d'Orves, La Roche-sur-Yon

Kasy: T