text:
# Waldemar Raźniak
Waldemar Raźniak (ur. 1982 w Moskwie) – polski aktor, reżyser teatralny i pedagog, doktor habilitowany sztuk teatralnych, profesor nadzwyczajny Akademii Teatralnej w Warszawie, gdzie zajmował stanowiska prodziekana i dziekana Wydziału Aktorskiego, a także prorektora, od 2020 dyrektor Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.

## Życiorys

### Kariera pedagogiczna
Jest absolwentem studiów aktorskich na ówczesnej PWST w Krakowie (2006), zarządzania kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także reżyserii na Akademii Teatralnej (2010). W latach 2011–2014 wykładał na Wydziale Teatru Tańca krakowskiej PWST (z siedzibą w Bytomiu). 25 lutego 2013 r. uzyskał na Wydziale Aktorskim AT stopień doktora sztuk teatralnych. 12 października 2015 r. uzyskał habilitację na tym samym wydziale. W latach 2014–2015 zajmował stanowisko prodziekana Wydziału Aktorskiego AT, zaś w latach 2015–2016 był dziekanem tego wydziału. W latach 2017–2019 był jednym z prorektorów Akademii Teatralnej.

### Teatr
W teatrze zadebiutował jako siedemnastolatek w spektaklu Spotkanie z Małym Księciem, realizowanym w ramach programu Junior w Teatrze Muzycznym w Gdyni.  Jego debiut reżyserski miał miejsce w 2010 roku w Och-Teatrze w Warszawie, gdzie przygotował inscenizację sztuki Wassa Żeleznowa Maksyma Gorkiego we własnym przekładzie. Reżyserował również m.in. w Teatrze Miejskim w Gdyni, Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie, Teatrze IMKA w Warszawie, Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Guliwer w Warszawie oraz w Białostockim Teatrze Lalek. Przygotowywał także spektakle dyplomowe w szkołach teatralnych w Warszawie i Bytomiu.

### Film i telewizja
Pracował jako asystent reżysera m.in. przy filmach Mała Moskwa i Fotograf oraz serialu Anna German. Był także reżyserem prapremiery sztuki Piotra Domalewskiego Kobieta w lustrze, zrealizowanej w formie spektaklu telewizyjnego.

wikiname: plwiki

title: Waldemar Raźniak

in_language: pl

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Waldemar Raźniak
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |pełne imię i nazwisko org =
 |data urodzenia        = 1982
 |miejsce urodzenia     = [[Moskwa]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            = polska
 |język                 =
 |Alma Mater            = [[Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie|AT]], [[Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie|PWST Kraków]], [[Uniwersytet Jagielloński|UJ]]
 |dziedzina sztuki      = teatr
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Waldemar Raźniak''' (ur. 1982 w [[Moskwa|Moskwie]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Waldemar Raźniak – reżyser |data dostępu = 2020-04-16 |opublikowany = waldemarrazniak.pl |url = https://waldemarrazniak.pl/}}</ref>) – polski [[aktor]], [[reżyser]] [[teatr]]alny i [[pedagog]], [[Habilitacja|doktor habilitowany]] sztuk teatralnych<ref name=":1">{{ludzie nauki|258103|osoba=dr hab. Waldemar Raźniak|data dostępu=2020-04-16}}</ref>, [[Profesor uczelni|profesor nadzwyczajny]] [[Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie|Akademii Teatralnej w Warszawie]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Pedagodzy |data = 2016-01-23 |data dostępu = 2020-04-16 |opublikowany = Akademia Teatralna |url = http://akademia.at.edu.pl/kierunek-aktorstwo/pedagodzy-ka/}}</ref>, gdzie zajmował stanowiska [[prodziekan]]a i [[Dziekan (szkolnictwo wyższe)|dziekana]] [[Wydział Aktorski Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie|Wydziału Aktorskiego]], a także [[prorektor]]a<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Waldemar Raźniak |data dostępu = 2020-04-16 |opublikowany = scenajutra.pl |url = https://scenajutra.pl/Main/Artykul/waldemar-razniak}}</ref>, od 2020 dyrektor [[Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie|Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Dr hab. Waldemar Raźniak Dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie |data = 2020-10-06 |data dostępu = 2021-04-22 |opublikowany = Akademia Teatralna |url = https://akademia.at.edu.pl/2020/10/06/dr-hab-waldemar-razniak-dyrektorem-narodowego-starego-teatru-im-heleny-modrzejewskiej-w-krakowie/}}</ref>.

== Życiorys ==
=== Kariera pedagogiczna ===
Jest absolwentem studiów aktorskich na ówczesnej [[Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie|PWST w Krakowie]] (2006), zarządzania kulturą na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]], a także reżyserii na Akademii Teatralnej (2010)<ref name=":0" />. W latach 2011–2014 wykładał na [[Wydział Teatru Tańca w Bytomiu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie|Wydziale Teatru Tańca]] krakowskiej PWST (z siedzibą w [[Bytom]]iu)<ref name=":0" />. 25 lutego 2013 r. uzyskał na Wydziale Aktorskim AT stopień doktora sztuk teatralnych. 12 października 2015 r. uzyskał habilitację na tym samym wydziale<ref name=":1" />. W latach 2014–2015 zajmował stanowisko prodziekana Wydziału Aktorskiego AT, zaś w latach 2015–2016 był dziekanem tego wydziału<ref name=":0" />. W latach 2017–2019 był jednym z prorektorów Akademii Teatralnej<ref name=":2" />.

=== Teatr ===
W teatrze zadebiutował jako siedemnastolatek w spektaklu ''Spotkanie z Małym Księciem'', realizowanym w ramach programu ''Junior'' w [[Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni|Teatrze Muzycznym w Gdyni]]<ref name=":3">{{EncyklopediaTeatru |o |id = 30421 |nazwa = Waldemar Raźniak |data dostępu = 2020-04-16}}</ref>.  Jego debiut reżyserski miał miejsce w 2010 roku w [[Och-Teatr]]ze w Warszawie, gdzie przygotował inscenizację sztuki ''Wassa Żeleznowa'' [[Maksim Gorki|Maksyma Gorkiego]] we własnym przekładzie. Reżyserował również m.in. w [[Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni|Teatrze Miejskim w Gdyni]], [[Teatr Muzyczny „Roma”|Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie]], [[Teatr Imka|Teatrze IMKA w Warszawie]], [[Teatr Powszechny w Łodzi|Teatrze Powszechnym w Łodzi]], [[Teatr Guliwer w Warszawie|Teatrze Guliwer w Warszawie]] oraz w [[Białostocki Teatr Lalek|Białostockim Teatrze Lalek]]. Przygotowywał także spektakle dyplomowe w szkołach teatralnych w Warszawie i Bytomiu<ref name=":3" />.

=== Film i telewizja ===
Pracował jako asystent reżysera m.in. przy filmach ''[[Mała Moskwa]]'' i ''[[Fotograf (film)|Fotograf]]'' oraz serialu ''[[Anna German (serial telewizyjny)|Anna German]]''. Był także reżyserem prapremiery sztuki [[Piotr Domalewski|Piotra Domalewskiego]] ''[[Kobieta w lustrze (dramat)|Kobieta w lustrze]]'', zrealizowanej w formie spektaklu telewizyjnego<ref>{{Filmpolski|osoba|1239614}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dyrektorzy Narodowego Starego Teatru w Krakowie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Raźniak, Waldemar}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie]]
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Dyrektorzy Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy]]
[[Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni]]
[[Kategoria:Prorektorzy Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]

title: Waldemar Raźniak

Data i miejsce urodzenia: 1982 · Moskwa

Narodowość: polska

Alma Mater: AT, PWST Kraków, UJ

Dziedzina sztuki: teatr


text:
# Ingeborg Gräßle
Ingeborg Gräßle (ur. 2 marca 1961 w Heidenheim an der Brenz) – niemiecka polityk i filolog, posłanka do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji, deputowana do Bundestagu.

## Życiorys
Studiowała m.in. filologię romańską i politologię na Uniwersytecie w Stuttgarcie i w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu. W 1994 uzyskała stopień doktora z filologii na Wolnym Uniwersytecie Berlina. Zawodowo pracowała przez kilka lat jako redaktor w piśmie „Augsburger Allgemeine Zeitung”. Była też rzecznikiem prasowym w urzędzie miasta Rüsselsheim am Main.
Wstąpiła do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. W 1999 objęła funkcję wiceprzewodniczącej regionalnej organizacji Frauen-Union, weszła też w skład zarządu CDU w Badenii-Wirtembergii. W latach 1996–2004 była posłanką do landtagu tego kraju związkowego.
W 2004 z listy CDU uzyskała po raz pierwszy mandat deputowanej do Parlamentu Europejskiego. Pracowała w Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej, była w prezydium grupy EPP-ED. W wyborach w 2009 i 2014 skutecznie ubiegała się o reelekcję, zasiadając w PE do 2019. W 2021 została wybrana w skład Bundestagu. Mandat poselski utrzymała także w wyborach w 2025.

title: Ingeborg Gräßle

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Ingeborg Gräßle
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 2 marca 1961
 |miejsce urodzenia         = [[Heidenheim an der Brenz]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = polityk, filolog
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet w Stuttgarcie]]
 |partia                    = [[Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)|Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Ingeborg Gräßle''' (ur. [[2 marca]] [[1961]] w [[Heidenheim an der Brenz]]) – [[Niemcy|niemiecka]] polityk i filolog, posłanka do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego VI kadencji|VI]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego VII kadencji|VII]] i [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji|VIII]] kadencji, deputowana do [[Bundestag]]u.

== Życiorys ==
Studiowała m.in. filologię romańską i politologię na [[Uniwersytet w Stuttgarcie|Uniwersytecie w Stuttgarcie]] i w [[Instytut Nauk Politycznych w Paryżu|Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu]]. W 1994 uzyskała stopień doktora z filologii na [[Wolny Uniwersytet Berliński|Wolnym Uniwersytecie Berlina]]. Zawodowo pracowała przez kilka lat jako redaktor w piśmie „Augsburger Allgemeine Zeitung”. Była też rzecznikiem prasowym w urzędzie miasta [[Rüsselsheim am Main]].

Wstąpiła do [[Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)|Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej]]. W 1999 objęła funkcję wiceprzewodniczącej regionalnej organizacji Frauen-Union, weszła też w skład zarządu CDU w [[Badenia-Wirtembergia|Badenii-Wirtembergii]]. W latach 1996–2004 była posłanką do [[Landtag (Niemcy)|landtagu]] tego kraju związkowego.

W 2004 z listy CDU uzyskała po raz pierwszy mandat deputowanej do Parlamentu Europejskiego. Pracowała w Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej, była w prezydium grupy [[Europejska Partia Ludowa (Chrześcijańscy Demokraci)|EPP-ED]]. W wyborach w [[wybory do Parlamentu Europejskiego w Niemczech w 2009 roku|2009]] i [[wybory do Parlamentu Europejskiego w Niemczech w 2014 roku|2014]] skutecznie ubiegała się o reelekcję, zasiadając w PE do 2019. W 2021 została wybrana w skład Bundestagu<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.bundeswahlleiter.de/bundestagswahlen/2021/gewaehlte.html |tytuł = Bundestagswahl 2021: Gewählte in Landeslisten und Wahlkreisen |opublikowany = bundeswahlleiter.de |język = de |data dostępu = 2021-09-29}}</ref>. Mandat poselski utrzymała także w wyborach w 2025<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.bundeswahlleiterin.de/bundestagswahlen/2025/gewaehlte.html|tytuł=Bundestagswahl 2025: Gewählte Abgeordnete|opublikowany=bundeswahlleiterin.de|język=de|data dostępu=2025-02-24}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.europarl.europa.eu/meps/pl/28220/Ingeborg_GR%C3%84SSLE/home |tytuł=Profil na stronie Parlamentu Europejskiego|data dostępu = 2021-09-29}}
* {{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190613024759/https://www.inge-graessle.eu/person |tytuł=Nota biograficzna na stronie prywatnej|język = de |data dostępu = 2021-09-29}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gräßle, Ingeborg}}
[[Kategoria:Deputowani Bundestagu]]
[[Kategoria:Niemieccy posłowie do landtagów]]
[[Kategoria:Niemieccy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Politycy CDU]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Heidenheim an der Brenz]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1961]]

title: Ingeborg Gräßle

Data i miejsce urodzenia: 2 marca 1961 · Heidenheim an der Brenz

Zawód, zajęcie: polityk, filolog

Alma Mater: Uniwersytet w Stuttgarcie

Partia: Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna


text:
# Habaja
Habaja – miejscowość w Estonii, w prowincji Harju, w gminie Kõue.

title: Habaja

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Habaja
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Habaja mõisa tuuleveski varemed.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Habaja
 |państwo                      = Estonia
 |1. jednostka administracyjna = [[Harjumaa]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Kõue]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 59°6′21″N 25°10′3″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Habaja''' – miejscowość w [[Estonia|Estonii]], w [[prowincja Harju|prowincji Harju]], w [[gmina Kõue|gminie Kõue]].

{{Gmina Kõue}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Kõue]]

title: Habaja

Państwo: Estonia

Prowincja: Harjumaa

Gmina: Kõue


text:
# Discovery HD (2006–2010)
Discovery HD – kanał dokumentalny nie dostępny już w Europie. W jego ofercie emitowane były programy tworzone w wysokiej rozdzielczości (HDTV) albo uprzednio przekonwertowane. W Polsce kanał dostępny był na platformie n, Cyfrowy Polsat, a także w wybranych sieciach telewizji kablowej.
Od 3 stycznia 2010 roku kanał ten został wycofany z rynków w całej Europie i został zastąpiony przez nowy kanał Discovery HD Showcase, którego cała ramówka programowa jest produkowana w najwyższej rozdzielczości HDTV. Od 17 stycznia 2013 roku nadawanie kanału zostało wznowione, zastąpił on Discovery HD Showcase.

title: Discovery HD (2006–2010)

wikitext:
{{Stacja telewizyjna infobox
 |nazwa            = Discovery HD
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Casi Discovery HD.png
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |data startu      = 13 października 2006
 |data zakończenia = 15 stycznia 2010
 |format obrazu    = [[16:9]] ([[HDTV]])
 |właściciel       = [[Discovery Communications]]
 |system emisji    =
 |kraj nadawania   = {{flaga|świat}} [[Ziemia|świat]]
 |język            =
 |siedziba         =
 |udziały w rynku  =
 |poprzednia nazwa =
 |zastąpił         =
 |zastąpiony       =
 |commons          =
 |www              =
}}
'''Discovery HD''' – kanał dokumentalny nie dostępny już w Europie. W jego ofercie emitowane były programy tworzone w wysokiej rozdzielczości ([[HDTV]]) albo uprzednio przekonwertowane. W Polsce kanał dostępny był na platformie [[n (platforma cyfrowa)|n]], [[Cyfrowy Polsat]], a także w wybranych sieciach [[Telewizja kablowa|telewizji kablowej]].

Od 3 stycznia 2010 roku kanał ten został wycofany z rynków w całej [[Europa|Europie]] i został zastąpiony przez nowy kanał [[Discovery HD Showcase]], którego cała ramówka programowa jest produkowana w najwyższej rozdzielczości HDTV. Od 17 stycznia 2013 roku nadawanie kanału zostało wznowione, zastąpił on Discovery HD Showcase.

{{Warner Bros. Discovery}}

[[Kategoria:Discovery Communications]]
[[Kategoria:Nieistniejące polskojęzyczne stacje telewizyjne]]

title: Discovery HD

Rozpoczęcie nadawania: 13 października 2006

Zakończenie nadawania: 15 stycznia 2010

Właściciel: Discovery Communications

Kraj nadawania: świat


text:
# Fryzura
Fryzura – charakterystyczny sposób uczesania włosów, zwykle zgodny z wymogami panującej mody. Uchodzi za ważny element autoprezentacji.

## Przykłady fryzur
- afro
- bob
- chłopczyca
- crust
- czeski piłkarz
- dredy
- irokez
- kok
- kucyk, koński ogon
- loki
- łaszczówka
- osełedec
- tonsura
- warkocz

### Pojęcia związane
- grzywka, przedziałek, szopa, czupryna
- koafiura
- krepina, tresa, treska
- tupet, peruka
- trwała ondulacja, tapirowanie, trefienie
- pejsy, baki, bokobrody, bakenbardy
- broda, wąsy
- fale, fioki, pukle, piżony

### Przybory do fryzowania
- pomada, brylantyna, fiksatuar, żel do włosów
- lokówka, prostownica, suszarka

title: Fryzura

wikitext:
{{Grafika rozwinięta
| kierunek  = vertical
| opis      = Przykłady fryzur: [[kok]] i [[afro]]
| grafika1  = Circumbraided Donut Bun.JPG
| grafika2  = Wild hair.jpg
}}
'''Fryzura''' – charakterystyczny sposób uczesania [[włos]]ów, zwykle zgodny z wymogami panującej [[moda (styl)|mody]]<ref>{{Cytuj | url= https://is.muni.cz/th/s07lz/Zaverecna_prace.pdf |s=14 | tytuł =Příprava výuky odborného výcviku v oboru kadeřník | język=cs | autor =Terezie Minxová|data =2013|miejsce =Brno |wydawca=[[Uniwersytet Masaryka]]}}</ref>. Uchodzi za ważny element autoprezentacji<ref>{{Cytuj |url=http://www.zenysobe.cz/ucesy.html |język =cs|tytuł =Účesy | opublikowany =Ženy sobě | data dostępu=2019-07-07}}</ref>.

== Przykłady fryzur ==
* [[afro]]
* [[bob (fryzura)|bob]]
* [[chłopczyca (styl)|chłopczyca]]
* [[crust]]
* [[czeski piłkarz]]
* [[dredy]]
* [[Irokez (fryzura)|irokez]]
* [[kok]]
* [[kucyk (fryzura)|kucyk, koński ogon]]
* [[loki (fryzura)|loki]]
* [[łaszczówka (fryzura)|łaszczówka]]
* [[osełedec]]
* [[tonsura]]
* [[warkocz]]

== Zobacz też ==
{{wikisłownik|fryzura}}
{{commonscat|Hair fashion}}

=== Pojęcia związane ===
* [[grzywka]], [[przedziałek]], [[Szopa (fryzura)|szopa]], [[czupryna]]
* [[koafiura]]
* [[krepina]], tresa, treska
* [[tupet]], [[peruka]]
* [[trwała ondulacja]], [[tapirowanie]], [[trefienie]]
* [[pejsy]], baki, [[bokobrody]], [[bakenbardy]]
* [[broda (zarost)|broda]], [[wąsy (zarost)|wąsy]]
* [[Fala (fryzura)|fale]], [[fioki]], [[pukle]], [[piżony]]

=== Przybory do fryzowania ===
* [[pomada]], [[brylantyna]], [[fiksatuar]], [[żel do włosów]]
* [[lokówka]], [[Prostownica do włosów|prostownica]], [[Suszarka do włosów|suszarka]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Fryzury]]


text:
# 12 p.n.e.
| [ Edytuj tabelę ] |                                                                        |
| Król Armenii      | - 20 p.n.e. Tigranes III 8 p.n.e.                                      |
| Król Bosporu      | - 15 p.n.e. Polemon 8 p.n.e.                                           |
| Cesarz Chin       | - 33 p.n.e. Han Chengdi 7 p.n.e.                                       |
| Król Judei        | - 37 p.n.e. Herod Wielki 4 p.n.e.                                      |
| Król Kapadocji    | - 36 p.n.e. Archelaos 17                                               |
| Król Kommageny    | - 20 p.n.e. Mitrydates III 12 p.n.e. - 12 p.n.e. Antioch Filokajsar 17 |
| Władca Korei      | - 19 p.n.e. Yuri 18                                                    |
| Król Mauretanii   | - 25 p.n.e. Juba II 23                                                 |
| Król Nabatei      | - 30 p.n.e. Obodas III 9 p.n.e.                                        |
| Król Paflagonii   | - 36 p.n.e. Dejotar Filadelf 6 p.n.e.                                  |
| Król Partów       | - 37 p.n.e. Fraates IV 3 p.n.e.                                        |
| Cesarz Rzymu      | - 27 p.n.e. Oktawian August 14                                         |
| Król Tracji       | - 18 p.n.e. Reskuporis II 11 p.n.e.                                    |

Rok 12 p.n.e.
stulecia: II wiek p.n.e. ~
I wiek p.n.e. ~
I wiek

lata: 22 p.n.e. «
16 p.n.e. «
15 p.n.e. «
14 p.n.e. «
13 p.n.e. «
12 p.n.e. »
11 p.n.e. »
10 p.n.e. »
9 p.n.e. »
8 p.n.e. »
2 p.n.e.

## Wydarzenia
- 6 marca – cesarz rzymski Oktawian August został wybrany najwyższym kapłanem (pontifex maximus) po śmierci Lepidusa, dotychczasowego piastuna tej godności.

- Budowa ołtarza Augusta i bogini Romy koło Lugdunum, co zapoczątkowało kult cesarzy.
- Druzus Starszy rozpoczął podbój Germanii.
- Tyberiusz podbił Panonię.
- Początek budowy Ara Pacis (Ołtarza Pokoju) w Rzymie.

## Urodzili się
- Marek Waleriusz Messala Barbatus

## Zmarli
- Marek Emiliusz Lepidus, triumwir, konsul rzymski, stronnik Cezara
- Marek Wipsaniusz Agryppa, wódz i polityk rzymski

## Zdarzenia astronomiczne
- widoczna kometa Halleya.

title: 12 p.n.e.

wikitext:
{{Nagłówek hasła roku | rok = 12 | p.n.e. = tak}}

== Wydarzenia ==
<!-- PROSZĘ PISAĆ W CZASIE PRZESZŁYM! -->
* [[6 marca]] – [[Cesarze rzymscy|cesarz rzymski]] [[Oktawian August]] został wybrany najwyższym kapłanem ([[pontifex maximus]]) po śmierci [[Marek Emiliusz Lepidus (triumwir)|Lepidusa]], dotychczasowego piastuna tej godności.

* Budowa ołtarza [[Oktawian August|Augusta]] i bogini [[Roma (mitologia)|Romy]] koło [[Lugdunum]], co zapoczątkowało kult cesarzy.
* [[Druzus Starszy]] rozpoczął podbój [[Germania|Germanii]].
* [[Tyberiusz]] podbił [[Panonia|Panonię]].
* Początek budowy ''[[Ara Pacis]]'' (Ołtarza Pokoju) w [[Rzym]]ie.

== Urodzili się ==
* [[Marek Waleriusz Messala Barbatus]]

== Zmarli ==
* [[Marek Emiliusz Lepidus (triumwir)|Marek Emiliusz Lepidus]], triumwir, konsul rzymski, stronnik Cezara
* [[Marek Agrypa|Marek Wipsaniusz Agryppa]], wódz i polityk rzymski

== Zdarzenia astronomiczne ==
* widoczna [[kometa Halleya]].

{{Commonscat|12 BC}}

[[Kategoria:I wiek p.n.e.|*]]


text:
# Samorząd Regionu Jo’aw
Samorząd Regionu Jo’aw (hebr. מועצה אזורית יואב) – samorząd regionu położony w Dystrykcie Południowym, w Izraelu.
Samorządowi podlegają tereny wiejskie położone w północno-zachodniej części pustyni Negew, w pobliżu miast Kirjat Gat, Kirjat Malachi i Aszkelon.

## Osiedla
Na terenach o powierzchni 230 km² mieszka około 6 500 ludzi. Znajduje się tutaj 8 kibuców, 3 moszawy i 3 wioski.

### Kibuce
| - Bet Guwrin - Bet Nir - Galon - Gat | - Kefar Menachem - Negba - Rewadim - Sede Jo’aw |

### Moszawy
| - Kefar ha-Rif - Nachala | - Segulla |

### Wioski
| - Al-Azi | - Wardon |

### Wioski młodzieżowe
- Kedma

title: Samorząd Regionu Jo’aw

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Samorząd Regionu Jo’aw
 |nazwa oryginalna                = מועצה אזורית יואב
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = region
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = ISR
 |1. jednostka administracyjna    = [[Dystrykt Południowy (Izrael)|Dystrykt Południowy]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 230 km²
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 6 500
 |gęstość zaludnienia             = 28 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = [[kibuc]]ów
 |1. podział                      = 8
 |nazwa 2. podziału               = [[moszaw]]ów
 |2. podział                      = 3
 |nazwa 3. podziału               = innych wiosek
 |3. podział                      = 3
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Izraela
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Samorząd Regionu Jo’aw''' ([[Język hebrajski|hebr.]] מועצה אזורית יואב) – [[Samorząd regionu (Izrael)|samorząd regionu]] położony w [[Dystrykt Południowy (Izrael)|Dystrykcie Południowym]], w [[Izrael]]u.

Samorządowi podlegają tereny wiejskie położone w północno-zachodniej części [[Negew|pustyni Negew]], w pobliżu miast [[Kirjat Gat]], [[Kirjat Malachi]] i [[Aszkelon]].

== Osiedla ==
Na terenach o powierzchni 230 [[Kilometr kwadratowy|km²]] mieszka około 6 500 ludzi. Znajduje się tutaj 8 [[kibuc]]ów, 3 [[moszaw]]y i 3 wioski.

=== Kibuce ===
{|
|width="40%" valign="top" |
* [[Bet Guwrin]]
* [[Bet Nir]]
* [[Galon (kibuc)|Galon]]
* [[Gat (kibuc)|Gat]]
|width="40%" valign="top" |
* [[Kefar Menachem]]
* [[Negba]]
* [[Rewadim]]
* [[Sede Jo’aw]]
|}

=== Moszawy ===
{|
|width="40%" valign="top" |
* [[Kefar ha-Rif]]
* [[Nachala]]
|width="40%" valign="top" |
* [[Segulla]]
|}

=== Wioski ===
{|
|width="40%" valign="top" |
* [[Al-Azi]]
|width="40%" valign="top" |
* [[Wardon]]
|}

=== Wioski młodzieżowe ===
* [[Kedma]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.yoav.org.il/ Oficjalna strona]

{{Samorząd Jo’aw}}
{{Izrael - Dystrykt Południowy}}
{{Samorządy regionów Izraela}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Samorząd Regionu Jo’aw|*]]

title: Samorząd Regionu Jo’awמועצה אזורית יואב

Państwo: Izrael

Dystrykt: Dystrykt Południowy

Powierzchnia: 230 km²

• gęstość: 28 os./km²


text:
# Język wolof
Język wolof (ouolof, yallof, walaf, volof, waro-waro) – język z rodziny nigero-kongijskiej używany głównie w Senegalu, a także w Gambii i Mauretanii. Nazwa „wolof” najprawdopodobniej pochodzi od starofrancuskiego wyrażenia „Ouolof”.
Językiem wolof posługują się głównie Wolofowie – dominująca grupa etniczna w Senegambii, jednak powoli staje się on także językiem wehikularnym całego regionu, wypierając z tej roli języki europejskie.
Wolontariusze tworzą artykuły w Wikipedii w języku wolof. W 2010 roku znalazło się w niej 1068 artykułów.

## Podstawowe słownictwo języka wolof
| wolof                     | polski               |
| ------------------------- | -------------------- |
| Jama nga fanaan!          | Dzień dobry!         |
| Na nga def?               | Jak się masz?        |
| Ba beneen yon.            | Do widzenia          |
| jerejef                   | Dziękuję             |
| waaw                      | Tak                  |
| deedeet                   | Nie                  |
| Fan la… am ?              | Gdzie jest…? (rzecz) |
| Fan la fajkat am?         | Gdzie jest lekarz?   |
| Fan la… nekk?             | Gdzie jest…? (osoba) |
| Fan la loppitaan bi nekk? | Gdzie jest szpital?  |
| Noo tudd? / Nan nga tudd? | Jak się nazywasz?    |
| … laa tudd                | Nazywam się…         |

## Liczby w języku wolof
| 0       | tus / neen / zéro [z francuskiego] / sero / dara [„nic”]          |
| 1       | benn                                                              |
| 2       | naar / yaar                                                       |
| 3       | nett / natt / yett / yatt                                         |
| 4       | neent / nenent                                                    |
| 5       | juróom                                                            |
| 6       | juróom-benn                                                       |
| 7       | juróom-naar                                                       |
| 8       | juróom-nett                                                       |
| 9       | juróom-neent                                                      |
| 10      | fukk                                                              |
| 11      | fukk ak benn                                                      |
| 12      | fukk ak naar                                                      |
| 13      | fukk ak nett                                                      |
| 14      | fukk ak neent                                                     |
| 15      | fukk ak juróom                                                    |
| 16      | fukk ak juróom-benn                                               |
| 17      | fukk ak juróom-naar                                               |
| 18      | fukk ak juróom-nett                                               |
| 19      | fukk ak juróom-neent                                              |
| 20      | naar-fukk                                                         |
| 26      | naar-fukk ak juróom-benn                                          |
| 30      | nett-fukk / fanweer                                               |
| 40      | neent-fukk                                                        |
| 50      | juróom-fukk                                                       |
| 60      | juróom-benn-fukk                                                  |
| 66      | juróom-benn-fukk ak juróom-benn                                   |
| 70      | juróom-naar-fukk                                                  |
| 80      | juróom-nett-fukk                                                  |
| 90      | juróom-neent-fukk                                                 |
| 100     | téeméer                                                           |
| 101     | téeméer ak benn                                                   |
| 106     | téeméer ak juróom-benn                                            |
| 110     | téeméer ak fukk                                                   |
| 200     | naar téeméer                                                      |
| 300     | nett téeméer                                                      |
| 400     | neent téeméer                                                     |
| 500     | juróom téeméer                                                    |
| 600     | juróom-benn téeméer                                               |
| 700     | juróom-naar téeméer                                               |
| 800     | juróom-nett téeméer                                               |
| 900     | juróom-neent téeméer                                              |
| 1000    | junni / junne                                                     |
| 1100    | junni ak téeméer                                                  |
| 1600    | junni ak juróom-benn téeméer                                      |
| 1945    | junni ak juróom-neent téeméer ak neent-fukk ak juróom             |
| 1969    | junni ak juróom-neent téeméer ak juróom-benn-fukk ak juróom-neent |
| 2000    | naar junni                                                        |
| 3000    | nett junni                                                        |
| 4000    | neent junni                                                       |
| 5000    | juróom junni                                                      |
| 6000    | juróom-benn junni                                                 |
| 7000    | juróom-naar junni                                                 |
| 8000    | juróom-nett junni                                                 |
| 9000    | juróom-neent junni                                                |
| 10000   | fukk junni                                                        |
| 100000  | téeméer junni                                                     |
| 1000000 | tamndareet / million                                              |

title: Język wolof

wikitext:
{{Język infobox
 |nazwa oryginalna = Wolof
 |obszar           = [[Senegal]], [[Gambia]], [[Mauretania]], [[Gwinea Bissau]], [[Mali]], [[Francja]]
 |liczba mówiących = 3,7 milionów
 |system pisma     = [[Alfabet łaciński|łacińskie]]
 |klasyfikacja     =
* [[Języki nigero-kongijskie]]
* [[Języki atlantyckie-kongijskie]]
* [[Języki atlantyckie]]
* [[Języki północnoatlantyckie]]
* [[Języki senegambijskie]]
* [[Języki fula-wolof]]
* Język wolof
 |język urzędowy   =
 |organ regulujący =
 |iso1             = wo
 |iso2             = wol
 |iso3             = wol
 |sil              =
 |kod              = wo
 |dialekty         = ISO 639-3: wof - wolof gambijski
 |mapka            = Locuteurs de wolof au Sénégal.png
 |opis             =
 |wikisłownik      = Kategoria:Język wolof
}}
'''Język wolof''' (ouolof, yallof, walaf, volof, waro-waro) – język z [[Języki nigero-kongijskie|rodziny nigero-kongijskiej]] używany głównie w [[Senegal]]u, a także w [[Gambia|Gambii]] i [[Mauretania|Mauretanii]]<ref>{{encyklopedia PWN|id=3997781|tytuł=wolof język|data dostępu=2022-10-27}}</ref><ref>{{DammMikusińska2000|s=220}}</ref>. Nazwa „wolof” najprawdopodobniej pochodzi od starofrancuskiego wyrażenia „Ouolof”.

Językiem wolof posługują się głównie [[Wolofowie]] – dominująca grupa etniczna w [[Senegambia (region)|Senegambii]], jednak powoli staje się on także [[język wehikularny|językiem wehikularnym]] całego regionu, wypierając z tej roli języki europejskie.

Wolontariusze tworzą artykuły w [[Wikipedia w języku wolof|Wikipedii w języku wolof]]. W 2010 roku znalazło się w niej 1068 artykułów<ref>{{Cytuj |tytuł = Wolof reaches 1000 Wikipedia articles – Neverness |data dostępu = 2023-02-11 |opublikowany = www.greenman.co.za |url = https://www.greenman.co.za/blog/?p=715}}</ref>.

== Podstawowe słownictwo języka wolof ==

{| class="wikitable"
!wolof
!polski
|-
|''Jama nga fanaan!''
|Dzień dobry!
|-
|''Na nga def?''
|Jak się masz?
|-
|''Ba beneen yon.''
|Do widzenia
|-
|''jerejef''
|Dziękuję
|-
|''waaw''
|Tak
|-
|''deedeet''
|Nie
|-
|-
|''Fan la… am ?''
|Gdzie jest…? (rzecz)
|-
|''Fan la fajkat am?''
|Gdzie jest lekarz?
|-
|''Fan la… nekk?''
|Gdzie jest…? (osoba)
|-
|''Fan la loppitaan bi nekk?''
|Gdzie jest szpital?
|-
|''Noo tudd?'' / ''Nan nga tudd?''
|Jak się nazywasz?
|-
|''… laa tudd''
|Nazywam się…
|}

== Liczby w języku wolof ==

{| class="wikitable"
|0
|''tus'' / ''neen'' / ''zéro'' [z francuskiego] / ''sero'' / ''dara'' [„nic”]
|-
|1
|''benn''
|-
|2
|''naar'' / ''yaar''
|-
|3
|''nett'' / ''natt'' / ''yett'' / ''yatt''
|-
|4
|''neent'' / ''nenent''
|-
|5
|''juróom''
|-
|6
|''juróom-benn''
|-
|7
|''juróom-naar''
|-
|8
|''juróom-nett''
|-
|9
|''juróom-neent''
|-
|10
|''fukk''
|-
|11
|''fukk ak benn''
|-
|12
|''fukk ak naar''
|-
|13
|''fukk ak nett''
|-
|14
|''fukk ak neent''
|-
|15
|''fukk ak juróom''
|-
|16
|''fukk ak juróom-benn''
|-
|17
|''fukk ak juróom-naar''
|-
|18
|''fukk ak juróom-nett''
|-
|19
|''fukk ak juróom-neent''
|-
|20
|''naar-fukk''
|-
|26
|''naar-fukk ak juróom-benn''
|-
|30
|''nett-fukk'' / ''fanweer''
|-
|40
|''neent-fukk''
|-
|50
|''juróom-fukk''
|-
|60
|''juróom-benn-fukk''
|-
|66
|''juróom-benn-fukk ak juróom-benn''
|-
|70
|''juróom-naar-fukk''
|-
|80
|''juróom-nett-fukk''
|-
|90
|''juróom-neent-fukk''
|-
|100
|''téeméer''
|-
|101
|''téeméer ak benn''
|-
|106
|''téeméer ak juróom-benn''
|-
|110
|''téeméer ak fukk''
|-
|200
|''naar téeméer''
|-
|300
|''nett téeméer''
|-
|400
|''neent téeméer''
|-
|500
|''juróom téeméer''
|-
|600
|''juróom-benn téeméer''
|-
|700
|''juróom-naar téeméer''
|-
|800
|''juróom-nett téeméer''
|-
|900
|''juróom-neent téeméer''
|-
|1000
|''junni'' / ''junne''
|-
|1100
|''junni ak téeméer''
|-
|1600
|''junni ak juróom-benn téeméer''
|-
|1945
|''junni ak juróom-neent téeméer ak neent-fukk ak juróom''
|-
|1969
|''junni ak juróom-neent téeméer ak juróom-benn-fukk ak juróom-neent''
|-
|2000
|''naar junni''
|-
|3000
|''nett junni''
|-
|4000
|''neent junni''
|-
|5000
|''juróom junni''
|-
|6000
|''juróom-benn junni''
|-
|7000
|''juróom-naar junni''
|-
|8000
|''juróom-nett junni''
|-
|9000
|''juróom-neent junni''
|-
|10000
|''fukk junni''
|-
|100000
|''téeméer junni''
|-
|1000000
|''tamndareet'' / ''million''
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.websters-online-dictionary.org/definition/Wolof-english/ | tytuł = Angielsko-wolof słownik on-line | opublikowany = websters-online-dictionary.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20100301203355/http://www.websters-online-dictionary.org/definition/Wolof-english/ | zarchiwizowano = 2010-03-01}}
* [http://www.wolofonline.com/ Wolof Online]
* {{Cytuj stronę | url = http://bcconline.org/wolof/Language/Wolof%20Language%20Guide.htm | tytuł = An Annotated Guide to Learning the Wolof Language | opublikowany = bcconline.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20031206002154/http://bcconline.org/wolof/Language/Wolof%20Language%20Guide.htm | zarchiwizowano = 2003-12-06}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wolof, Język}}
[[Kategoria:Języki nigero-kongijskie]]
[[Kategoria:Języki Senegalu]]
[[Kategoria:Języki Gambii]]
[[Kategoria:Języki Mauretanii]]
[[Kategoria:Języki Gwinei Bissau]]
[[Kategoria:Języki Mali]]

title: Wolof

Obszar: Senegal, Gambia, Mauretania, Gwinea Bissau, Mali, Francja

Liczba mówiących: 3,7 milionów

Pismo/alfabet: łacińskie

title: Klasyfikacja genetyczna

Klasyfikacja genetyczna: - Języki nigero-kongijskie - Języki atlantyckie-kongijskie - Języki atlantyckie - Języki północnoatlantyckie - Języki senegambijskie - Języki fula-wolof - Język wolof

title: Status oficjalny

Ethnologue: 4 edukacyjny↗

title: Kody języka

ISO 639-1: wo

ISO 639-2: wol

ISO 639-3: wol

IETF: wo

Ethnologue: wol

GOST 7.75–97: воф 138

WALS: wlf

Kody języka:
Dialekty
ISO 639-3: wof - wolof gambijski
Występowanie
Ilustracja

title: W Wikipedii

W Wikipedii: Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.


text:
# Nerses I Wielki
Nerses Wielki (zm. 373) – arcybiskup Armenii w latach 353–373. Święty Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego i Kościoła katolickiego, wspominany 3 lipca.

## Życiorys
Pochodził z rodu Grzegorza Oświeciciela, w obrębie którego w IV–V w. dziedziczony był urząd arcybiskupa (katolikosa) Armenii. Był wnukiem katolikosa Husika; urząd objął w 353.
Przeprowadził wewnętrzne reformy Kościoła i udoskonalił jego organizację. Czynił szczególne starania na rzecz wyeliminowania z Armenii dawnych kultów i praktyk religijnych perskich, używania amuletów, wywoływania duchów, samookaleczeń podczas uroczystości pogrzebowych, jak również poligamii i małżeństw z bliskimi krewnymi. Praktyki niechrześcijańskie dotyczyły nawet najwyższych warstw społecznych. W 365 Nerses zwołał synod Kościoła Armenii w Asztiszacie, który oficjalnie zabronił kultywowania niechrześcijańskich zwyczajów. Równocześnie powołano na nim sieć prowadzonych przez Kościół szpitali, przytułków i leprozoriów. Nerses starał się również przekonać ormiańską arystokrację do złagodzenia ucisku chłopów, jednak jego propozycje, chociaż uchwalone na synodzie, spotykały się z niechęcią i były wdrażane z trudnościami. Synod zdecydował również o tworzeniu w Armenii klasztorów cenobitycznych.
Nerses dbał również o rozwój kościelnego szkolnictwa, tworząc placówki oświatowe, w których nauczano grecki i języka syryjskiego. Wzorem dla nich były szkoły syryjskie. Szkoły te powstawały najczęściej przy klasztorach, ale dostępne były nie tylko dla duchowieństwa. Na mnichów natomiast Nerses nałożył obowiązek nauki czytania i pisania.
Brał udział w sporach teologicznych o naturę Chrystusa – kontrowersji ariańskiej. Wbrew żądaniom cesarza Walensa, arianina, opowiadał się za nauczaniem soboru nicejskiego I. Ponieważ ormiańscy królowie byli rzymskimi wasalami, również oni domagali się od biskupów ormiańskich przyjęcia arianizmu. Nieugięte stanowisko Nersesa według tradycji doprowadziło najpierw do jego uwięzienia na rozkaz Walensa, a następnie do jego zamordowania. Katolikos znalazł się w konflikcie z królem Armenii Papem również z powodu jego dążenia do ograniczenia pozycji Kościoła w państwie. Pap nakazał m.in. zamknięcie części klasztorów, z których mnichów wcielono do armii, a mniszki zmuszono do powrotu do świeckiego życia. Ograniczył także rozmiary nadań ziemskich, jakie mógł otrzymywać Kościół. Według Mirosławy Zakrzewskiej-Dubasowej Pap nakazał ostatecznie zgładzić samego Nersesa; został on otruty podczas uczty na królewskim dworze. Według Davida Marshalla Langa oskarżenie Papa o zamordowanie katolikosa jest zarzutem fałszywym, spreparowanym przez wrogich mu mnichów-kronikarzy.
Ojciec katolikosa Sahaka Wielkiego.

title: Nerses I Wielki

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane           = Nerses
 |imię przybrane org       = Սուրբ
 |imię i nazwisko          =
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    = Katolikos Ormian
 |grafika                  = Nerses.jpg
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     =
 |dewiza                   =
 |dewiza - j. polski       =
 |kraj działania           =
 |data urodzenia           =
 |miejsce urodzenia        =
 |data śmierci             = 373
 |miejsce śmierci          =
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               = Katolikos Ormian
 |1. funkcja - okres       = 353–373
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[chrześcijaństwo|chrześcijańskie]]
 |kościół                  = [[Apostolski Kościół Ormiański]]
 |inkardynacja             =
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = do 353
 |data nominacji           =
 |data sakry               = 353
 |data patriarchatu        = 353
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Nerses Wielki''' (zm. [[373]]) – [[Katolikos Wszystkich Ormian|arcybiskup Armenii]] w latach 353–373. Święty [[Apostolski Kościół Ormiański|Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego]] i [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]], wspominany [[3 lipca]]<ref name=armkat>[http://www.ordynariat.ormianie.pl/index.php/msze-sw/swieta-i-swieci/1242-wspomnienia-swietych-w-4-tygodniu-po-piecdziesiatnicy Wspomnienia świętych w 4 tygodniu po pięćdziesiątnicy.]</ref>.

== Życiorys ==
Pochodził z rodu [[Grzegorz Oświeciciel|Grzegorza Oświeciciela]], w obrębie którego w IV–V w. dziedziczony był urząd arcybiskupa (katolikosa) Armenii<ref name="ach44">K. Stopka, ''Armenia Christiana'', s. 44-46.</ref>. Był wnukiem katolikosa [[Husik (katolikos Ormian)|Husika]]; urząd objął w 353<ref name="lang152"/>.

Przeprowadził wewnętrzne reformy Kościoła i udoskonalił jego organizację<ref name="lang152"/>. Czynił szczególne starania na rzecz wyeliminowania z Armenii dawnych kultów i praktyk religijnych perskich, używania [[amulet]]ów, wywoływania duchów, samookaleczeń podczas uroczystości pogrzebowych, jak również [[poligamia|poligamii]] i małżeństw z bliskimi krewnymi. Praktyki niechrześcijańskie dotyczyły nawet najwyższych warstw społecznych. W 365 Nerses zwołał synod Kościoła Armenii w [[Asztiszat|Asztiszacie]], który oficjalnie zabronił kultywowania niechrześcijańskich zwyczajów. Równocześnie powołano na nim sieć prowadzonych przez Kościół szpitali, przytułków i [[leprozorium|leprozoriów]]. Nerses starał się również przekonać ormiańską arystokrację do złagodzenia ucisku chłopów, jednak jego propozycje, chociaż uchwalone na synodzie, spotykały się z niechęcią i były wdrażane z trudnościami<ref>K. Stopka, ''Armenia Christiana'', s. 35-36.</ref><ref>M. Zakrzewska-Dubasowa, ''Historia Armenii'', s. 42.</ref>. Synod zdecydował również o tworzeniu w Armenii klasztorów cenobitycznych<ref name="lang152">D. M. Lang, ''Armenia kolebka cywilizacji'', s. 152.</ref>.

Nerses dbał również o rozwój kościelnego szkolnictwa, tworząc placówki oświatowe, w których nauczano [[język grecki|grecki]] i [[język syryjski|języka syryjskiego]]. Wzorem dla nich były szkoły syryjskie<ref>K. Stopka, ''Armenia Christiana'', s. 40.</ref>. Szkoły te powstawały najczęściej przy klasztorach, ale dostępne były nie tylko dla duchowieństwa. Na mnichów natomiast Nerses nałożył obowiązek nauki czytania i pisania<ref>M. Zakrzewska-Dubasowa, ''Historia Armenii'', s. 63.</ref>.

Brał udział w sporach teologicznych o naturę Chrystusa – [[kontrowersja ariańska|kontrowersji ariańskiej]]. Wbrew żądaniom cesarza [[Walens]]a, [[arianizm|arianina]], opowiadał się za nauczaniem [[sobór nicejski I|soboru nicejskiego I]]. Ponieważ ormiańscy królowie byli rzymskimi wasalami, również oni domagali się od biskupów ormiańskich przyjęcia arianizmu. Nieugięte stanowisko Nersesa według tradycji doprowadziło najpierw do jego uwięzienia na rozkaz Walensa, a następnie do jego zamordowania<ref>K. Stopka, ''Armenia Christiana'', s. 44.</ref>. Katolikos znalazł się w konflikcie z królem Armenii [[Pap (król Armenii)|Papem]] również z powodu jego dążenia do ograniczenia pozycji Kościoła w państwie. Pap nakazał m.in. zamknięcie części klasztorów, z których mnichów wcielono do armii, a mniszki zmuszono do powrotu do świeckiego życia. Ograniczył także rozmiary nadań ziemskich, jakie mógł otrzymywać Kościół. Według [[Mirosława Zakrzewska-Dubasowa|Mirosławy Zakrzewskiej-Dubasowej]] Pap nakazał ostatecznie zgładzić samego Nersesa; został on otruty podczas uczty na królewskim dworze<ref>M. Zakrzewska-Dubasowa, ''Historia Armenii'', s. 44.</ref>. Według [[David Marshall Lang|Davida Marshalla Langa]] oskarżenie Papa o zamordowanie katolikosa jest zarzutem fałszywym, spreparowanym przez wrogich mu mnichów-kronikarzy<ref>D. M. Lang, ''Armenia kolebka cywilizacji'', s. 155.</ref>.

Ojciec katolikosa [[Sahak Wielki|Sahaka Wielkiego]]<ref name="lang152"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Katolikos Wszystkich Ormian}}
== Bibliografia ==
* D. M. Lang, ''Armenia kolebka cywilizacji'', Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1975
* K. Stopka, ''Armenia Christiana. Unionistyczna polityka Konstantynopola i Rzymu a tożsamość chrześcijaństwa ormiańskiego (IV–XV w.)'', Polska Akademia Umiejętności, Kraków 2002, {{ISBN|8388857347}}
* [[Mirosława Zakrzewska-Dubasowa|M. Zakrzewska-Dubasowa]], ''Historia Armenii'', Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa-Wrocław 1977
{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Katolikosowie Wszystkich Ormian]]
[[Kategoria:Święci Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego]]
[[Kategoria:Święci katoliccy]]
[[Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne]]
[[Kategoria:Urodzeni w IV wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 373]]

title: NersesՍուրբ

Wyznanie: chrześcijańskie

Kościół: Apostolski Kościół Ormiański


text:
# Close to You (album Jaya Delano)
Close to You – debiutancki album studyjny Jaya Delano, wydany 1 czerwca 2007 roku nakładem wytwórni płytowej My Music.
Album zawiera 12 premierowych kompozycji oraz bonus w postaci remiksu utworu „Never Be Apart”, wykonany przy współpracy z gitarzystą Bartoszem Miecznikowskim. Pierwszym singlem promującym wydawnictwo został tytułowy utwór „Close to You”.
Zanim album ukazał się w sklepach muzycznych na całym świecie, miesiąc wcześniej miał swoją premierę na terenie Polski.

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
1. „Intro” – 1:56
2. „Close to You” – 3:30
3. „Crazy” – 3:28
4. „Baby” – 3:05
5. „Where Did It Go” – 3:17
6. „Rockstar” – 3:05
7. „Angel” – 3:46
8. „Never Be Apart” – 3:38
9. „She Said” – 3:48
10. „Keep It Up” – 4:25
11. „My Number One” – 3:46
12. „Thankful” – 3:39
13. „Never Be Apart” (remix) – 4:22

title: Close to You (album Jaya Delano)

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Close to You
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Jay Delano]]
 |wydany                    = 1 czerwca 2007
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]], [[dance]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[My Music]]
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2007
 |poprzedni album           =
 |rok poprzedniego albumu   =
 |następny album            = [[Here Comes the Sun (album Jaya Delano)|Here Comes the Sun]]
 |rok następnego albumu     = 2009
}}
'''Close to You''' – [[debiut]]ancki album studyjny [[Jay Delano|Jaya Delano]], wydany [[1 czerwca]] [[2007]] roku nakładem wytwórni płytowej [[My Music]]<ref name=a>{{cytuj stronę|url=https://itunes.apple.com/pl/album/close-to-you/id619850763|tytuł=Close To You – Jay Delano|opublikowany=itunes.apple.com|język=en|data dostępu=2013-04-04}}</ref>.

Album zawiera 12 [[Premiera|premierowych]] kompozycji oraz bonus w postaci remiksu utworu „Never Be Apart”, wykonany przy współpracy z gitarzystą [[Bartosz Miecznikowski|Bartoszem Miecznikowskim]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Jay-Delano-Close-To-You/release/3376516|tytuł=Jay Delano – Close To You|opublikowany=discogs.com|język=en|data dostępu=2013-04-04}}</ref>. Pierwszym [[Singel (muzyka)|singlem]] promującym wydawnictwo został tytułowy utwór „[[Close to You (singel Jaya Delano)|Close to You]]”<ref>{{cytuj stronę|url=https://itunes.apple.com/pl/album/close-to-you-ep/id192341443|tytuł=Close to You – EP Jay Delano|opublikowany=itunes.apple.com|język=en|data dostępu=2013-04-04}}</ref>.

Zanim album ukazał się w sklepach muzycznych na całym świecie, miesiąc wcześniej miał swoją premierę na terenie Polski<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.eska.tv/gwiazda/Jay%20Delano/335|tytuł=Gwiazda: Jay Delano|opublikowany=eska.tv|język=pl|data dostępu=2013-04-04|archiwum=https://web.archive.org/web/20130314120622/http://www.eska.tv/gwiazda/Jay%20Delano/335|zarchiwizowano=2013-03-14}}</ref>.

== Lista utworów ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego{{r|a}}.
# „Intro” – 1:56
# „[[Close to You (singel Jaya Delano)|Close to You]]” – 3:30
# „Crazy” – 3:28
# „Baby” – 3:05
# „Where Did It Go” – 3:17
# „Rockstar” – 3:05
# „Angel” – 3:46
# „Never Be Apart” – 3:38
# „She Said” – 3:48
# „Keep It Up” – 4:25
# „My Number One” – 3:46
# „Thankful” – 3:39
# „Never Be Apart” <small>(remix)</small> – 4:22

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2007]]

title: Close to You

Wydany: 1 czerwca 2007

Gatunek: pop, dance

Wydawnictwo: My Music

Close to You · (2007) · Here Comes the Sun · (2009)


text:
# Erazm
Erazm – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego „miły”, „uprzejmy”. W dawnych źródłach mazowieckich Erazm pojawia się jako zamiennik męskiego imienia słowiańskiego Niemierza.
W Polsce imię pozostaje imieniem rzadkim. W styczniu 2024 w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych, wykazano 114 mężczyzn o imieniu Erazm nadanym jako imię pierwsze oraz 175 mężczyzn noszących imię Erazm jako imię drugie. Dla porównania, najczęściej nadane jako męskie imię pierwsze – Piotr, nosi 689313 osób.
Erazm imieniny obchodzi: 2 czerwca i 25 listopada.

## Imię Erazm w innych językach[9]
- łacina – Erasmus
- angielski – Elmo, Erasmus
- czeski – Erazim
- francuski – Érasme, Elme
- hiszpański – Erasmo
- niemieckl – Erasmus, Rasmus, Asmus
- rosyjski – Érazm
- słowacki – Erazim, Erazmus
- słoweński – Erazem, Erazam
- włoski – Erasmo.

## Mężczyźni noszący imię Erazm
- Erazm z Rotterdamu – renesansowy humanista
- Rasmus Bartholin – duński naukowiec i lekarz
- Erazm Ciołek
- św. Erazm z Formii
- Erazm Jerzmanowski – powstaniec styczniowy, żołnierz, przemysłowiec, mecenas, działacz społeczny i filantrop zwany „polskim Noblem”
- Erazm Kuźma – polonista
- Juliusz Erazm Bolek – polski pisarz, m.in. laureat Nagrody Światowego Dnia Poezji ustanowionego przez UNESCO

## Postacie literackie
- niezależny robot Erazm – fikcyjna postać z Uniwersum Diuny.

title: Erazm

wikitext:
'''Erazm''' – [[imię]] męskie pochodzenia [[język grecki|greckiego]]. Wywodzi się od słowa oznaczającego „miły”, „uprzejmy”. W dawnych źródłach mazowieckich Erazm pojawia się jako zamiennik męskiego imienia słowiańskiego '''''[[Niemir|Niemierza]]'''''<ref>A. Wolff, ''Nazwy miejscowe na Mazowszu, cz. I'', [w:] ''Onomastica'', r. I, Wrocław 1955.</ref>.

W Polsce imię pozostaje imieniem rzadkim. W styczniu 2024 w rejestrze [[PESEL]], wśród publicznie dostępnych danych, wykazano 114 mężczyzn o imieniu Erazm nadanym jako imię pierwsze<ref>{{Cytuj |tytuł = Otwarte Dane |data = 2024-01-26 |data dostępu = 2024-06-02 |opublikowany = dane.gov.pl |url = https://dane.gov.pl/pl/dataset/1667,lista-imion-wystepujacych-w-rejestrze-pesel-osoby-zyjace/resource/54109/table?page=1&per_page=20&q=Erazm&sort= |dostęp = o |kropka = Erazm - imię pierwsze}}</ref> oraz 175 mężczyzn noszących imię Erazm jako imię drugie<ref>{{Cytuj |tytuł = Otwarte Dane |data = 2024-01-26 |data dostępu = 2024-06-02 |opublikowany = dane.gov.pl |url = https://dane.gov.pl/pl/dataset/1667,lista-imion-wystepujacych-w-rejestrze-pesel-osoby-zyjace/resource/54115/table?page=1&per_page=20&q=Erazm&sort= |dostęp = o |kropka = Erazm - imię drugie}}</ref>. Dla porównania, najczęściej nadane jako męskie imię pierwsze – Piotr, nosi 689313 osób<ref>{{Cytuj |tytuł = Otwarte Dane |data = 2024-01-26 |data dostępu = 2024-06-02 |opublikowany = dane.gov.pl |url = https://dane.gov.pl/pl/dataset/1667,lista-imion-wystepujacych-w-rejestrze-pesel-osoby-zyjace/resource/54109/table?page=1&per_page=20&q=Piotr&sort= |dostęp = o}}</ref>.

Erazm [[imieniny]] obchodzi: [[2 czerwca]]{{odn|Bubak|1993|s=97}}{{odn|Grzenia|2008|s=115}}<ref name="deon-pl">{{Cytuj |tytuł = Erazm |data dostępu = 2024-06-02 |opublikowany = deon.pl |url = https://deon.pl/imiona-swietych/erazm,2732 |dostęp = o}}</ref><ref name="Campbell">{{Cytuj |autor = Mike Campbell |tytuł = Name Days for the name Erazm |data dostępu = 2024-06-02 |opublikowany = Behind the Name |url = https://www.behindthename.com/name/erazm/namedays |dostęp = o}}</ref> i [[25 listopada]]{{odn|Bubak|1993|s=97}}{{odn|Grzenia|2008|s=115}}<ref name="deon-pl" /><ref name="Campbell" />.

== Imię Erazm w innych językach{{odn|Janowowa|Skarbek|Zbijowska|Zbiniowska|1991|s=87}} ==
* [[łacina]] – Erasmus
* [[Język angielski|angielski]] – Elmo, Erasmus
* [[Język czeski|czeski]] – Erazim
* [[Język francuski|francuski]] – Érasme, Elme
* [[Język hiszpański|hiszpański]] – Erasmo
* [[Język niemiecki|niemieckl]] – Erasmus, Rasmus, Asmus
* [[Język rosyjski|rosyjski]] – Érazm
* [[Język słowacki|słowacki]] – Erazim, Erazmus
* [[Język słoweński|słoweński]] – Erazem, Erazam
* [[Język włoski|włoski]] – Erasmo.

== Mężczyźni noszący imię Erazm ==
* [[Erazm z Rotterdamu]] – renesansowy humanista
* [[Rasmus Bartholin]] – duński naukowiec i lekarz
* [[Witelon|Erazm Ciołek]]
* św. [[Erazm z Formii]]
* [[Erazm Jerzmanowski]] – powstaniec styczniowy, żołnierz, przemysłowiec, mecenas, działacz społeczny i filantrop zwany „polskim Noblem”
* [[Erazm Kuźma]] – polonista
* [[Juliusz Erazm Bolek]] – polski pisarz, m.in. laureat Nagrody Światowego Dnia Poezji ustanowionego przez [[UNESCO]]

== Postacie literackie ==
* niezależny robot [[Erazm (robot)|Erazm]] – fikcyjna postać z [[Uniwersum Diuny]].

== Zobacz też ==
{{wikisłownik|Erazm}}
* {{Imiennicy|Erazm}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Bubak|imię= Józef |autor link=Józef Bubak |tytuł=Księga naszych imion |wydawca=[[Zakład Narodowy im. Ossolińskich]] |miejsce=Wrocław – Warszawa – Kraków |data=1993 |strony=97 |rozdział=Imiona w układzie alfabetycznym |isbn=83-04-03860-9 |odn=tak }}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Grzenia|imię= Jan |autor link=Jan Grzenia |tytuł=Słownik imion |wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN]] |miejsce=Warszawa |wydanie=3 |data=2008 |strony=115 |rozdział=Słownik imion |isbn=978-83-01-15644-2 |odn=tak }}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Janowowa |imię=Wanda |tytuł=Słownik imion |wydanie=2 |rok=1991 |wydawca=Zakład Narodowy im. Ossolińskich |miejsce= Wrocław – Warszawa – Kraków |imię2=Aldona |nazwisko2=Skarbek |imię3=Bronisława |nazwisko3=Zbijowska |imię4=Janina |nazwisko4=Zbiniowska |strony=87 |kolumny=lewa |rozdział=Słownik imion |isbn=830403123X |odn=tak }}

{{Imiona}}

[[Kategoria:Męskie imiona greckie]]


text:
# Tygodnik Sanocki
Tygodnik Sanocki – tygodnik regionalny, ukazujący się jako pismo samorządowe w Sanoku w latach 1991–2025.

## Historia
„Tygodnik Sanocki” został powołany uchwałą Rady Miasta Sanoka z 29 listopada 1990 jako pismo samorządowe. Zwiastun „Tygodnika Sanockiego” jako numer sygnalny ukazał się 1 maja 1991 i był poświęcony 200. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja. Premierowy numer „Tygodnika Sanockiego” ukazał się 22 maja 1991 z podtytułem „Pismo Samorządowe”. Do rady redakcyjnej weszli Jacek Rogowski (przewodniczący), Bronisław Kielar, Tomasz Korzeniowski, Franciszek Oberc, Leszek Puchała, Stanisław Sieradzki, zaś pierwszym redaktorem został Tomasz Korzeniowski. W grudniu 1992 zaprzestano wydawać pismo, zaś wznowiono 24 lutego 1993. Od początku działania czasopisma w 1991 wydawcą była Rada Miasta Sanoka, a redakcja pisma mieściła się w kamienicy przy ul. Rynek 14.
Od maja 1991 do grudnia 1992 oraz ponownie od kwietnia 1996 tygodnik funkcjonował jako miejski zakład budżetowy wzgl. Zakład Budżetowy „Tygodnik Sanocki. Pismo Samorządowe”. Od lutego 1992 do kwietnia 1996 wydawanie pisma podjęła Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, odpowiadająca za to także w późniejszych latach. Od 2000 redakcja działała pod adresem ul. Adama Mickiewicza 17 w budynku kortów tenisowych. Za druk odpowiadał LOGO „MITEL” Rzeszów. W późniejszych latach redakcja czasopisma podjęła działalność w kamienicy pod adresem ul. Rynek 10.
Redaktorami naczelnymi tygodnika byli: Tomasz Korzeniowski (numery 1-7), Jolanta Ziobro (nr 8-12), Jacek Rogowski (nr 13-25), Antoni Nakonieczny (nr 26-83), p.o. Jolanta Ziobro (nr 101-149), p.o. Joanna Kozimor (nr 150-170), Maria Boczar (nr 230-, od 5 kwietnia 1996 do kwietnia 2001), Czesław Skrobała (od czerwca 2001), nieformalnie Leszek Puchała, oraz w późniejszych latach Marian Struś (do numeru 11 z 13 marca 2015), przejściowo czasopismo funkcjonowało bez redaktora naczelnego od numeru 12 z 20 marca 2015 do numeru 27 z 3 lipca 2015, po czym funkcję redaktora naczelnego pełnili: Dorota Mękarska (od numeru 27 z 3 lipca 2015 do numeru 49 z 4 grudnia 2015), Jolanta Ziobro (jako pełniąca obowiązki redaktora naczelnego od numeru 50 z 11 grudnia 2015 do numeru 4 z 29 stycznia 2016), Małgorzata Sienkiewicz-Woskowicz (jako pełniąca obowiązki redaktora naczelnego od numeru 5 z 5 lutego 2016 do numeru 16 z 22 kwietnia 2016, następnie jako redaktor naczelny od numeru 17 z 29 kwietnia 2016 do numeru 25 z 22 czerwca 2018). Od numeru czasopisma 26 z 29 czerwca 2018 do numeru 47 z 23 listopada 2018 pełniącą obowiązki redaktora naczelnego była Dorota Mękarska. Od numeru „TS” 48 z 30 listopada 2018 stanowisko redaktora naczelnego ponownie sprawowała Małgorzata Sienkiewicz-Woskowicz do numeru 21 z 31 maja 2019. Od numeru 22 z 7 czerwca 2019 funkcję p.o. redaktora naczelnego sprawowała Emilia Wituszyńska, a od numeru 1 z 3 stycznia 2020 jako redaktor naczelny. W jej miejsce od numeru 12 z 24 marca 2023 p.o. redaktora naczelnego został Bartosz Błażewicz, jako redaktor naczelny od numeru 14 z 7 z kwietnia 2023 do numeru 13 z 28 marca 2025.
Jako stali dziennikarze w „Tygodniku Sanockim” podjęli pracę również m.in. Marek Pomykała, Anna Strzelecka. Ponadto w piśmie ukazywały się artykuły, których autorami byli m.in.: Stefan Stefański, Jan Skoczyński, Aleksander Czarniawy, Edward Zając, Andrzej Romaniak, Krystyna Chowaniec, Stanisław Kawski, Krzysztof Kaczmarski, Andrzej Olejko, Tomasz Chomiszczak, Tadeusz Barucki.
Od 2007 czasopismo posiadało własną stronę internetową, na której publikowano wydania gazety w formie cyfrowej, począwszy od 2008. W ramach założonej przy MBP w Sanoku Sanockiej Biblioteki Cyfrowej zdigitalizowano i udostępniono wydania „Tygodnika Sanockiego” wszystkie numery pisma z lat 1991-2025.
Uchwałą Rady Miasta Sanoka z 28 lutego 2025 uchylono z § 6 statutu Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku pkt. 6 tj. Oddział „Gazeta Samorządowa Tygodnik Sanocki”. W związku z tym 28 marca 2025 ukazał się ostatni numer „TS” o numerze 1765.

## Wyróżnienia
- Podczas VI Podkarpackiego Forum Lokalnej Prasy Samorządowej w 2009 „Tygodnik Sanocki” otrzymał wyróżnienie i został uznany za najciekawiej redagowane pod względem edytorskim czasopismo samorządowe w województwie podkarpackim.
- Redakcja „Tygodnika Sanockiego” otrzymała Złotą Odznakę „Zasłużony dla Hufca ZHP Ziemi Sanockiej” w 2007 (nr odznaki 25)[32] oraz w 2015 (nr odznaki 80)[33].

title: Tygodnik Sanocki

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = Tygodnik Sanocki
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              = Pismo samorządowe
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         = [[tygodnik]]
 |państwo               = POL
 |wariant flagi         =
 |adres                 = [[Rynek w Sanoku|ul. Rynek]] 10,
38-500 [[Sanok]]
 |wydawca               = Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku
 |organ prasowy         =
 |tematyka              =
 |język                 =
 |pierwszy numer        = 22 maja 1991
 |ostatni numer         = 28 marca 2025
 |redaktor naczelny     =
 |stali współpracownicy =
 |nakład                = 1000 egz. (do 2025)<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Nakład | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 13 (1765) | strony = 1 | data = 28 marca 2025 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/9412}}</ref>
 |sprzedaż              =
 |format                = A3
 |liczba stron          = 16
 |ISSN                  = 1232-6534
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               = Category:Tygodnik Sanocki
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = https://tygodniksanocki.pl
}}
'''Tygodnik Sanocki''' – [[tygodnik]] regionalny, ukazujący się jako pismo [[Samorząd terytorialny w Polsce|samorządowe]] w [[Sanok]]u w latach [[1991]]–[[2025]].
[[Plik:10 Rynek Street in Sanok (2023)a.jpg|thumb|240px|Siedziba redakcji „Tygodnika Sanockiego” w kamienicy przy ul. Rynek 10 w Sanoku (2023)]]
== Historia ==
„Tygodnik Sanocki” został powołany uchwałą [[Rada Miasta Sanoka|Rady Miasta Sanoka]] z 29 listopada 1990 jako pismo samorządowe. Zwiastun „Tygodnika Sanockiego” jako numer sygnalny ukazał się 1 maja 1991 i był poświęcony 200. rocznicy uchwalenia [[Konstytucja 3 maja|Konstytucji 3 maja]]<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = 3 maja 1791-1891-1991 | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Zwiastun | strony = 1-6 | data = 1 maja 1991 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/826}}
•{{Cytuj pismo |autor = Sławomir Bałda |tytuł = Siedem tygodni swobody |url = http://www.pbc.rzeszow.pl/publication/10535 |czasopismo = [[Nowiny (dziennik rzeszowski)|Nowiny]] | wolumin = Nr 139 |strony = 5 |data = 19–21 lipca 1991}}</ref>. Premierowy numer „Tygodnika Sanockiego” ukazał się 22 maja 1991 z podtytułem „Pismo Samorządowe”<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Informacja wstępna |url = http://www.sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/824 |czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 1 |strony = 1 |data = 22 maja 1991}}</ref>. Do rady redakcyjnej weszli Jacek Rogowski (przewodniczący), [[Bronisław Kielar]], [[Tomasz Korzeniowski]], [[Franciszek Oberc]], Leszek Puchała, Stanisław Sieradzki, zaś pierwszym redaktorem został Tomasz Korzeniowski<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://www.sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/824 |czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 1 |strony = 3 |data = 22 maja 1991}}</ref>. W grudniu 1992 zaprzestano wydawać pismo, zaś wznowiono 24 lutego 1993<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Jak minął rok 1993? |czasopismo = Echo Sanoka | wolumin = Nr 14 |strony = 6 |data = 20 grudnia 1993}}</ref>. Od początku działania czasopisma w 1991 wydawcą była [[Rada Miasta Sanoka]], a redakcja pisma mieściła się w [[Kamienica przy ul. Rynek 14 w Sanoku|kamienicy przy ul. Rynek 14]]<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Stopka redakcyjna |url = http://www.sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/824 |czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 1 |strony = 3 |data = 22 maja 1991}}</ref>.

Od maja 1991 do grudnia 1992 oraz ponownie od kwietnia 1996 tygodnik funkcjonował jako miejski zakład budżetowy wzgl. Zakład Budżetowy „Tygodnik Sanocki. Pismo Samorządowe”. Od lutego 1992 do kwietnia 1996 wydawanie pisma podjęła Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, odpowiadająca za to także w późniejszych latach. Od 2000 redakcja działała pod adresem [[Ulica Adama Mickiewicza w Sanoku|ul. Adama Mickiewicza]] 17 w budynku kortów tenisowych<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Ogłoszenie redakcji |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 11 (436) |strony = 1 |data = 17 marca 2000 | url = https://www.sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/2722}}</ref>. Za druk odpowiadał LOGO „MITEL” Rzeszów. W późniejszych latach redakcja czasopisma podjęła działalność w kamienicy pod adresem [[Rynek w Sanoku|ul. Rynek]] 10.

Redaktorami naczelnymi tygodnika byli: [[Tomasz Korzeniowski]] (numery 1-7), Jolanta Ziobro (nr 8-12), Jacek Rogowski (nr 13-25), Antoni Nakonieczny (nr 26-83), p.o. Jolanta Ziobro (nr 101-149), p.o. Joanna Kozimor (nr 150-170), Maria Boczar (nr 230-, od 5 kwietnia 1996 do kwietnia 2001)<ref>{{Cytuj pismo |autor = [[Franciszek Oberc]] |tytuł = Prasa ziemi sanockiej od roku 1990. Sylwetki (dziennikarzy, wydawców, redaktorów) |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/946 |czasopismo = Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej |wydawca = Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej” |wolumin = Nr 5: Prasa ziemi sanockiej – informator |strony = 210 |issn = 1731-870X |data = 2005}}</ref>, Czesław Skrobała (od czerwca 2001)<ref>{{Cytuj pismo |autor = Jolanta Ziobro |tytuł = Nowy naczelny |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 18 (495) |strony = 1 |data = 4 maja 2001 | url = https://www.sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/2780}}
•{{Cytuj pismo |autor = [[Franciszek Oberc]] |tytuł = Prasa ziemi sanockiej od roku 1990. Sylwetki (dziennikarzy, wydawców, redaktorów). Czesław Andrzej Skrobała |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/946 |czasopismo = Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej |wydawca = Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej” |wolumin = Nr 5: Prasa ziemi sanockiej – informator |strony = 216 |issn = 1731-870X |data = 2005}}</ref>, nieformalnie Leszek Puchała, oraz w późniejszych latach Marian Struś (do numeru 11 z 13 marca 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2015/TS11.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 11 (1211) |strony = 2 |data = 13 marca 2015}}</ref>), przejściowo czasopismo funkcjonowało bez redaktora naczelnego od numeru 12 z 20 marca 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2015/TS12.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 12 (1212) |strony = 2 |data = 20 marca 2015}}</ref> do numeru 27 z 3 lipca 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1742 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 26 (1226) |strony = 2 |data = 26 czerwca 2015}}</ref>, po czym funkcję redaktora naczelnego pełnili: Dorota Mękarska (od numeru 27 z 3 lipca 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2015/TS27.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 27 (1227) |strony = 2 |data = 3 lipca 2015}}</ref> do numeru 49 z 4 grudnia 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2015/TS49.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 49 (1249) |strony = 2 |data = 4 grudnia 2015}}</ref>), Jolanta Ziobro (jako pełniąca obowiązki redaktora naczelnego od numeru 50 z 11 grudnia 2015<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2015/TS50.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 50 (1250) |strony = 2 |data = 11 grudnia 2015}}</ref> do numeru 4 z 29 stycznia 2016<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2016/TS4.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 4 (1256) |strony = 2 |data = 29 stycznia 2016}}</ref>), Małgorzata Sienkiewicz-Woskowicz (jako pełniąca obowiązki redaktora naczelnego od numeru 5 z 5 lutego 2016<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2016/TS5.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 5 (1257) |strony = 2 |data = 5 lutego 2016}}</ref> do numeru 16 z 22 kwietnia 2016<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2016/TS16.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 16 (1268) |strony = 2 |data = 22 kwietnia 2016}}</ref>, następnie jako redaktor naczelny od numeru 17 z 29 kwietnia 2016<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = http://tygodniksanocki.eu/archiwum/2016/TS17.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 17 (1269) |strony = 2 |data = 29 kwietnia 2016}}</ref> do numeru 25 z 22 czerwca 2018<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1879 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 25 (1379) |strony = 2 |data = 22 czerwca 2018}}
•{{Cytuj stronę |url = https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/redaktor-naczelna-samorzadowego-tygodnika-sanockiego-odchodzi-bo-zablokowano-druk-tekstu-o-kontrkandydacie-burmistrza |tytuł = Redaktor naczelna samorządowego „Tygodnika Sanockiego” odchodzi, bo zablokowano tekst o kandydacie na burmistrza |data = 2018-06-26 |opublikowany = wirtualnemedia.pl |data dostępu = 2018-11-08}}</ref>). Od numeru czasopisma 26 z 29 czerwca 2018 do numeru 47 z 23 listopada 2018 pełniącą obowiązki redaktora naczelnego była Dorota Mękarska<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1880 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 26 (1380) |strony = 2 |data = 29 czerwca 2018}}
•{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1901 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 47 (1401) |strony = 2 |data = 23 listopada 2018}}</ref>. Od numeru „TS” 48 z 30 listopada 2018 stanowisko redaktora naczelnego ponownie sprawowała Małgorzata Sienkiewicz-Woskowicz<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1902 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 48 (1402) |strony = 2 |data = 30 listopada 2018}}</ref> do numeru 21 z 31 maja 2019<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1927 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 21 (1426) |strony = 2 |data = 31 maja 2019}}</ref>. Od numeru 22 z 7 czerwca 2019 funkcję p.o. redaktora naczelnego sprawowała [[Emilia Szelest|Emilia Wituszyńska]]<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Redakcja |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1928 |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = Nr 22 (1427) |strony = 2 |data = 7 czerwca 2019}}</ref>, a od numeru 1 z 3 stycznia 2020 jako redaktor naczelny<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Redakcja | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 1 (1456) | strony = 2 | data = 3 stycznia 2020 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/1958}}</ref>. W jej miejsce od numeru 12 z 24 marca 2023 p.o. redaktora naczelnego został Bartosz Błażewicz<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Redakcja | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 12 (1661) | strony = 2 | data = 24 marca 2023 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/7635}}</ref>, jako redaktor naczelny od numeru 14 z 7 z kwietnia 2023 do numeru 13 z 28 marca 2025<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Redakcja | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 14 (1663) | strony = 2 | data = 7 kwietnia 2023 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/7637}}
•{{Cytuj pismo | tytuł = Redakcja | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 13 (1765) | strony = 2 | data = 28 marca 2025 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/9412}}</ref>.

Jako stali dziennikarze w „Tygodniku Sanockim” podjęli pracę również m.in. Marek Pomykała<ref>{{Cytuj pismo |autor = [[Franciszek Oberc]] |tytuł = Prasa ziemi sanockiej od roku 1990. Sylwetki (dziennikarzy, wydawców, redaktorów). Marek Pomykała |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/946 |czasopismo = Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej |wydawca = Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej” |wolumin = Nr 5: Prasa ziemi sanockiej – informator |strony = 214–215 |issn = 1731-870X |data = 2005}}</ref>, Anna Strzelecka. Ponadto w piśmie ukazywały się artykuły, których autorami byli m.in.: [[Stefan Stefański (muzealnik)|Stefan Stefański]], [[Jan Skoczyński]], [[Aleksander Czarniawy]], [[Edward Zając]], [[Andrzej Romaniak]], [[Krystyna Chowaniec]], [[Stanisław Kawski]], [[Krzysztof Kaczmarski]], [[Andrzej Olejko]], [[Tomasz Chomiszczak]], [[Tadeusz Barucki]].

Od 2007 czasopismo posiadało własną stronę internetową, na której publikowano wydania gazety w formie cyfrowej, począwszy od 2008. W ramach założonej przy MBP w Sanoku [[Sanocka Biblioteka Cyfrowa|Sanockiej Biblioteki Cyfrowej]] zdigitalizowano i udostępniono wydania „Tygodnika Sanockiego” wszystkie numery pisma z lat 1991-2025<ref>{{Cytuj stronę | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/dlibra/publication/822#structure | tytuł = Tygodnik Sanocki : pismo samorządowe | opublikowany = sanockabibliotekacyfrowa.pl | data dostępu = 2025-04-12}}</ref>.

Uchwałą Rady Miasta Sanoka z 28 lutego 2025 uchylono z § 6 statutu Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku pkt. 6 tj. Oddział „Gazeta Samorządowa Tygodnik Sanocki”<ref>{{Cytuj stronę | url = https://sanok.biuletyn.net/?bip=2&cid=468&id=1213 | tytuł = Uchwała Nr XXI/108/25 Rady Miasta Sanoka z dnia 28 lutego 2025r. w sprawie zmiany statutu Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku | data = 2025-03-10 | opublikowany = sanok.biuletyn.net | data dostępu = 2025-04-12}}
•{{Cytuj stronę | url = https://edziennik.rzeszow.uw.gov.pl/legalact/2025/1221/ | tytuł = Uchwała nr XXI/ 108 /25 Rady Miasta Sanoka z dnia 28 lutego 2025 r. w sprawie zmiany statutu Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku | data = 2025-03-10 | opublikowany = edziennik.rzeszow.uw.gov.pl | data dostępu = 2025-04-12}}
•{{Cytuj stronę | url = http://bip.biblioteka.sanok.pl/25239,25240/25240/ | tytuł = Załącznik do uchwały Nr LXXXIX/814/23. Rady Miasta Sanoka z dnia 28 listopada 2023 r. Statut Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku | data = 2024-04-02 | opublikowany = bip.biblioteka.sanok.pl | data dostępu = 2025-04-12}}</ref>. W związku z tym 28 marca 2025 ukazał się ostatni numer „TS” o numerze 1765<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Czy to już naprawdę koniec naszej gazety? | czasopismo = Tygodnik Sanocki | wolumin = Nr 13 (1765) | strony = 1 | data = 28 marca 2025 | url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/9412}}</ref>.

== Wyróżnienia ==
* Podczas VI Podkarpackiego Forum Lokalnej Prasy Samorządowej w 2009 „Tygodnik Sanocki” otrzymał wyróżnienie i został uznany ''za najciekawiej redagowane pod względem edytorskim czasopismo samorządowe w województwie podkarpackim''.
* Redakcja „Tygodnika Sanockiego” otrzymała Złotą Odznakę „Zasłużony dla [[Hufiec ZHP Sanok|Hufca ZHP Ziemi Sanockiej]]” w 2007 (nr odznaki 25)<ref>{{Cytuj pismo |autor = Marian Struś |tytuł = „TS” odznaczony |url = http://www.tygodniksanocki.eu/archiwum/nr47.pdf |czasopismo = Tygodnik Sanocki |wolumin = 47 (837) |strony = 2 |data = 23 listopada 2007}}</ref> oraz w 2015 (nr odznaki 80)<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.zhpsanok.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=254:rozkaz-l-7-2015-z-30-maja&catid=98:rozkazy-2015&Itemid=496 |tytuł = Rozkaz L. 7/2015 z 30 maja 2015 |data = 2015-06-17 |opublikowany = zhpsanok.pl |data dostępu = 2017-07-08}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |autor = [[Franciszek Oberc]] |tytuł = Sanok. Instytucje kultury |url = https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/publication/429 |wydawca = Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku |miejsce = Sanok |data = 1999 |strony = 116–117 |isbn = 83-909787-3-3}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://tygodniksanocki.pl Oficjalna strona „Tygodnika Sanockiego”]
* [https://sanockabibliotekacyfrowa.pl/dlibra/publication/822#structure Wydania archiwalne „Tygodnika Sanockiego” zdigitalizowane i udostępnione w Sanockiej Bibliotece Cyfrowej (1991–2025)]

{{Media w Sanoku}}

[[Kategoria:Czasopisma w języku polskim]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1991]]
[[Kategoria:Media w województwie podkarpackim]]
[[Kategoria:Niewydawane tygodniki polskie]]
[[Kategoria:Polskie tygodniki regionalne]]
[[Kategoria:Prasa w Sanoku]]

title: Tygodnik SanockiPismo samorządowe

Częstotliwość: tygodnik

Państwo: Polska

Adres: ul. Rynek 10, · 38-500 Sanok


text:
# Flagy (Górna Saona)
Flagy – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Górna Saona.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 166 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km² (wśród 1786 gmin Franche-Comté Flagy plasuje się na 578. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 450.).

title: Flagy (Górna Saona)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Flagy
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Flagy
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Burgundia-Franche-Comté
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Górna Saona]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Vesoul|Vesoul]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 70235
 |powierzchnia                    = 9,76 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 166
 |gęstość zaludnienia             = 17 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 70000
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Górna Saona
 |współrzędne                     = 47°42′N 6°11′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Flagy''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Burgundia-Franche-Comté]], w departamencie [[Górna Saona]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 166 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km² (wśród 1786 gmin [[Franche-Comté]] Flagy plasuje się na 578. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 450.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Vesoul}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Górna Saona]]

title: Flagy

Państwo: Francja

Region: Burgundia-Franche-Comté

Departament: Górna Saona

Okręg: Vesoul

• gęstość: 17 os./km²


text:
# Zło, które żyje pod słońcem
Zło, które żyje pod słońcem (ang. Evil under the Sun), w Polsce znana również pod tytułem Zło czai się wszędzie – powieść kryminalna Agathy Christie, wydana w 1941 roku.

## Opis fabuły
Słynny detektyw Hercules Poirot spędza urlop w położonym na Wyspie Przemytników modnym hotelu „Wesoły Roger”, gdzie dochodzi do zbrodni. Piękna kobieta, Arlena Marshall, która niegdyś była aktorką, zostaje uduszona na plaży w Zatoczce Skrzata. Wszystko wskazuje na to, że sprawcą jest mężczyzna. Ofiara słynęła jako uwodzicielka, która przysporzyła wielu problemów szalejącym za nią mężczyznom. Na wyspie Arlena przebywała z mężem, jednak już od pierwszych dni wdała się w romans z niby przypadkowo spotkanym znajomym, Patrickiem Redfernem. Poirot wraz z policją rozpoczyna dochodzenie. Czy Arlena faktycznie była, jak twierdziło wiele osób, uosobieniem zła? Większość z osób przebywających w hotelu miała powód, by ją zabić:
- Kapitan Kenneth Marshall – obecny mąż Arleny. Mógł zamordować żonę po odkryciu jej romansu z Redfernem.
- Christine Redfern – żona Patricka, słabowita i melancholijna nauczycielka. Miała podobny motyw do zbrodni. Ona również zauważyła rodzące się uczucie między swoim mężem a Arleną.
- Linda Marshall – nastoletnia córka kapitana Marshalla. Obsesyjnie nienawidziła macochy i otwarcie życzyła jej śmierci, a nawet odprawiała czary mające doprowadzić do śmierci Arleny – ulepiła i spaliła figurkę z wosku symbolizującą macochę.
- Rosamund Darnley – szykowna właścicielka domu mody Rose Mode. Przyjaciółka kapitana Marshalla z dawnych lat, która niezmiennie darzy go wielkim uczuciem.
- Horacy Blatt – pozornie namolna dusza towarzystwa i zapalony żeglarz, w rzeczywistości handlarz narkotykami. Mógł zamordować Arlenę, jeśli odkryła, że trzymał towar w jaskini na Wyspie Przemytników.
- Wielebny Stephen Lane – pastor, opętany religijną manią. Od początku pobytu w hotelu uznał Arlenę za wcielenia zła i grzechu.

### Rozwiązanie
Patrick i Christine Redfernowie działali w porozumieniu. Ich pozorny konflikt miał jedynie służyć odwróceniu podejrzeń. Redfern kilka godzin spędził na plaży, a potem wraz z panną Emilią Brewster znalazł zwłoki Arleny. Uduszona kobieta leżała na brzuchu, w kostiumie kąpielowym na odludnej plaży. Patrick wysłał pannę Emilię po pomoc, sam został przy zwłokach. Tymczasem prawdziwa Arlena czekała na niego ukryta w jaskini, a „ciało”... nie było ciałem Arleny. Była to przebrana Christine, która dzięki sprytnym manipulacjom przy zegarku Lindy Marshall zdołała zapewnić sobie alibi. Po odesłaniu panny Brewster Christine szybko pobiegła do hotelu, gdzie była umówiona na partię tenisa, a Patrick udusił Arlenę. Ciało ułożył w takiej samej pozycji, w jakiej leżała wcześniej Christine. Hercules Poirot od początku właściwie ocenił sytuację – Arlena nie była zła i demoniczna, lecz głupia, i to nie mężczyźni szaleli za nią, ale ona za nimi. Patrick z kolei był typem bawidamka, który uwodzi kobiety, a potem okrada je bez skrupułów. Zdaniem Poirota, to Patrick był potencjalnym mordercą. Słynny detektyw rozwiązał zagadkę, analizując podobne przypadki morderstw, które zdarzyły się w nieodległej przeszłości. Działał tam podobny schemat – manipulowanie czasem zbrodni i pozornie żelazne alibi głównego podejrzanego. Okazuje się nawet, że jeden z owych przypadków był dziełem tej samej pary, a jego ofiarą była żona Patricka.

title: Zło, które żyje pod słońcem

wikitext:
'''Zło, które żyje pod słońcem''' ([[język angielski|ang.]] ''Evil under the Sun''), w Polsce znana również pod tytułem ''Zło czai się wszędzie'' – [[powieść kryminalna]] [[Agatha Christie|Agathy Christie]], wydana w [[1941]] roku.

== Opis fabuły ==
Słynny detektyw [[Herkules Poirot|Hercules Poirot]] spędza urlop w położonym na Wyspie Przemytników modnym hotelu „Wesoły Roger”, gdzie dochodzi do zbrodni. Piękna kobieta, Arlena Marshall, która niegdyś była aktorką, zostaje uduszona na plaży w Zatoczce Skrzata. Wszystko wskazuje na to, że sprawcą jest mężczyzna. Ofiara słynęła jako uwodzicielka, która przysporzyła wielu problemów szalejącym za nią mężczyznom. Na wyspie Arlena przebywała z mężem, jednak już od pierwszych dni wdała się w romans z niby przypadkowo spotkanym znajomym, Patrickiem Redfernem. Poirot wraz z policją rozpoczyna dochodzenie. Czy Arlena faktycznie była, jak twierdziło wiele osób, uosobieniem zła? Większość z osób przebywających w hotelu miała powód, by ją zabić:

* Kapitan Kenneth Marshall – obecny mąż Arleny. Mógł zamordować żonę po odkryciu jej romansu z Redfernem.
* Christine Redfern – żona Patricka, słabowita i melancholijna nauczycielka. Miała podobny motyw do zbrodni. Ona również zauważyła rodzące się uczucie między swoim mężem a Arleną.
* Linda Marshall – nastoletnia córka kapitana Marshalla. Obsesyjnie nienawidziła macochy i otwarcie życzyła jej śmierci, a nawet odprawiała czary mające doprowadzić do śmierci Arleny – ulepiła i spaliła figurkę z wosku symbolizującą macochę.
* Rosamund Darnley – szykowna właścicielka domu mody Rose Mode. Przyjaciółka kapitana Marshalla z dawnych lat, która niezmiennie darzy go wielkim uczuciem.
* Horacy Blatt – pozornie namolna dusza towarzystwa i zapalony żeglarz, w rzeczywistości handlarz narkotykami. Mógł zamordować Arlenę, jeśli odkryła, że trzymał towar w jaskini na Wyspie Przemytników.
* Wielebny Stephen Lane – pastor, opętany religijną manią. Od początku pobytu w hotelu uznał Arlenę za wcielenia zła i grzechu.

=== Rozwiązanie ===
Patrick i Christine Redfernowie działali w porozumieniu. Ich pozorny konflikt miał jedynie służyć odwróceniu podejrzeń. Redfern kilka godzin spędził na plaży, a potem wraz z panną Emilią Brewster znalazł zwłoki Arleny. Uduszona kobieta leżała na brzuchu, w kostiumie kąpielowym na odludnej plaży. Patrick wysłał pannę Emilię po pomoc, sam został przy zwłokach. Tymczasem prawdziwa Arlena czekała na niego ukryta w jaskini, a „ciało”... nie było ciałem Arleny. Była to przebrana Christine, która dzięki sprytnym manipulacjom przy zegarku Lindy Marshall zdołała zapewnić sobie alibi. Po odesłaniu panny Brewster Christine szybko pobiegła do hotelu, gdzie była umówiona na partię tenisa, a Patrick udusił Arlenę. Ciało ułożył w takiej samej pozycji, w jakiej leżała wcześniej Christine. Hercules Poirot od początku właściwie ocenił sytuację – Arlena nie była zła i demoniczna, lecz głupia, i to nie mężczyźni szaleli za nią, ale ona za nimi. Patrick z kolei był typem bawidamka, który uwodzi kobiety, a potem okrada je bez skrupułów. Zdaniem Poirota, to Patrick był potencjalnym mordercą. Słynny detektyw rozwiązał zagadkę, analizując podobne przypadki morderstw, które zdarzyły się w nieodległej przeszłości. Działał tam podobny schemat – manipulowanie czasem zbrodni i pozornie żelazne alibi głównego podejrzanego. Okazuje się nawet, że jeden z owych przypadków był dziełem tej samej pary, a jego ofiarą była żona Patricka.

{{Herkules Poirot}}

[[Kategoria:Utwory o Herkulesie Poirot]]
[[Kategoria:Powieści Agathy Christie]]
[[Kategoria:Powieści z 1941]]


text:
# Babki (województwo wielkopolskie)
Babki – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Mosina, nad Koplem i Babinką.

## Historia
Wieś należała do dóbr wojewody Mikołaja Przedpełkowica. Odziedziczył je po nim Mikołaj z Kobylina, który w 1364 zamienił je z biskupem poznańskim Janem z Lutogniewa. W 1564 połowa łanów wsi była opuszczona.
Wieś duchowna, własność biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.
W latach 1954–1959 wieś należała do gromady Czapury, po jej zniesieniu należała i została siedzibą gromady Babki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

## Nadleśnictwo
Na terenie wsi znajduje się Nadleśnictwo Babki wyodrębnione 1 października 1947 roku z Nadleśnictwa Kórnik. Składa się ono z dwóch obrębów Babki i Kórnik, dziewięciu leśnictw: Drapałka, Kobylepole, Mieczewo, Rogalin, Mechowo, Błażejewo, Czmoń, Łękno, Mechlin oraz posiada jedną szkółkę leśną - Odrzykożuch. Od 22 sierpnia 2007 zasoby Nadleśnictwa powiększone zostały o Leśnictwo Mechowo oraz kompleks leśny Antoninek. Przy leśniczówce rosną dwa drzewa pamiątkowe:
- Cis Benedyktyński wyhodowany z nasion pobłogosławionych przez papieża Benedykta XVI, posadzony 28 czerwca 2011 z okazji Międzynarodowego Roku Lasów,
- Sosna Taborska z nasion pobłogosławionych przez tego samego papieża, posadzona 27 maja 2007 na pamiątkę pielgrzymki papieskiej do Polski[8].

## Przyroda
W lesie, na południowy wschód od leśniczówki w latach 50. XX wieku odkryto stanowisko widłaka goździstego.

title: Babki (województwo wielkopolskie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Babki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Wieś Babki.jpg
 |opis zdjęcia           = Ulica Gromadzka
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat poznański|poznański]]
 |gmina                  = [[Mosina (gmina)|Mosina]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 420<ref name="mosinaludnosc" />
 |rok                    = 2016
 |strefa numeracyjna     = 61
 |kod pocztowy           = 61-160<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=9}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PZ
 |SIMC                   = 0589412
 |kod mapy               = Mosina (gmina)
 |współrzędne            = 52°18'54"N 16°56'01"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|1474|data=2025-01-08}}</ref>
 |commons                = Category:Babki, Greater Poland Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Babki''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat poznański|powiecie poznańskim]], w [[Mosina (gmina)|gminie Mosina]]<ref name=teryt>{{cytuj stronę |url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Babki&level=miejsc&wojewodztwo=2220&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true |autor = Główny Urząd Statystyczny |tytuł = Rejestr TERYT |data dostępu = 2013-05-31}}</ref>, nad [[Kopel|Koplem]] i [[Babinka|Babinką]].

== Historia ==
Wieś należała do dóbr wojewody [[Mikołaj Przedpełkowic|Mikołaja Przedpełkowica]]. Odziedziczył je po nim Mikołaj z Kobylina, który w 1364 zamienił je z biskupem poznańskim [[Jan z Lutogniewa|Janem z Lutogniewa]]. W 1564 połowa [[Łan (miara powierzchni)|łanów]] wsi była opuszczona<ref name=Wiesio>[[Jacek Wiesiołowski]], ''Wsie parafii głuszyńskiej w świetle Liber beneficiorum z 1510 roku'', w: ''[[Kronika Miasta Poznania]]'', nr 4/2009, s.83, ISSN 0137-3552</ref>.

Wieś duchowna, własność biskupstwa poznańskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim [[województwo poznańskie (I Rzeczpospolita)|województwa poznańskiego]]<ref>Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 245.</ref>.

W latach 1954–1959 wieś należała do gromady [[Czapury (gromada)|Czapury]], po jej zniesieniu należała i została siedzibą gromady [[Babki (gromada)|Babki]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo poznańskie (1975–1998)|województwa poznańskiego]].

== Nadleśnictwo ==
Na terenie wsi znajduje się Nadleśnictwo Babki wyodrębnione 1 października 1947 roku z Nadleśnictwa [[Kórnik]]. Składa się ono z dwóch obrębów Babki i Kórnik, dziewięciu leśnictw: [[Drapałka]], [[Kobylepole]], [[Mieczewo]], [[Rogalin]], [[Mechowo (województwo wielkopolskie)|Mechowo]], [[Błażejewo (wieś w powiecie poznańskim)|Błażejewo]], [[Czmoń]], [[Łękno (województwo wielkopolskie)|Łękno]], [[Mechlin (województwo wielkopolskie)|Mechlin]] oraz posiada jedną szkółkę leśną - [[Odrzykożuch]]. Od 22 sierpnia 2007 zasoby Nadleśnictwa powiększone zostały o Leśnictwo Mechowo oraz kompleks leśny [[Antoninek (Poznań)|Antoninek]]<ref>[http://www.babki.poznan.lasy.gov.pl/historia#.U4DAUtJ_sqM Lasy Państwowe]</ref>. Przy leśniczówce rosną dwa drzewa pamiątkowe:
* [[Cis (roślina)|Cis]] Benedyktyński wyhodowany z nasion pobłogosławionych przez papieża [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]], posadzony 28 czerwca 2011 z okazji [[Międzynarodowy Rok Lasów|Międzynarodowego Roku Lasów]],
* [[sosna zwyczajna|Sosna]] Taborska z nasion pobłogosławionych przez tego samego papieża, posadzona 27 maja 2007 na pamiątkę pielgrzymki papieskiej do Polski<ref>informacja na tablicach in situ</ref>.

== Przyroda ==
W lesie, na południowy wschód od leśniczówki w latach 50. XX wieku odkryto stanowisko [[widłak goździsty|widłaka goździstego]]<ref name="Szafran1959">Helena Szafran, ''Miasto Poznań i okolica'', Poznań, PTPN, 1959 (seria "Wielkopolska w Oczach Przyrodnika", nr 3), mapa przy s.96</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="mosinaludnosc">{{Cytuj stronę | url=http://www.mosina.pl/asp/pl_start.asp?typ=14&menu=62 | tytuł=Ludność | opublikowany=Urząd Miejski w Mosinie | data=31 grudnia 2016 | archiwum=https://web.archive.org/web/20160304210053/http://www.mosina.pl/asp/pl_start.asp?typ=14&menu=62 | zarchiwizowano=4 marca 2016 | data dostępu=2017-01-24 }}</ref>
}}

{{Gmina Mosina}}

[[Kategoria:Mosina (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie biskupów poznańskich (województwo poznańskie)]]

title: Babki

Województwo: wielkopolskie

Powiat: poznański

Gmina: Mosina

Tablice rejestracyjne: PZ