text:
# Erythrura
Erythrura – rodzaj ptaków z podrodziny mniszek (Lonchurinae) w obrębie rodziny astryldowatych (Estrildidae).

## Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji Południowo-Wschodniej, Australazji i na wyspach Polinezji.

## Morfologia
Długość ciała 10–15 cm, masa ciała 9,8–24 g.

## Systematyka

### Etymologia
- Erythrura: gr. ερυθρος eruthros ‘czerwony’; ουρα oura ‘ogon’[7].
- Acalanthe: fr. Acalanthe, nazwa nadana papuzikom przez Vieillota w 1805 roku, od łac. acalanthis ‘mały ptak’ wymieniony przez Wergiliusza, Serwiusza i Izydora z Sewilli, na ogół uważa się go za jakiś rodzaj zięby, od gr. ακαλανθις akalanthis ‘mały, niezidentyfikowany ptak’ wspomniany przez Arystofanesa i w Księdze Suda, niewątpliwie tak samo jak akanthis. W greckiej mitologii Akalantis (Acalanthis) była jedną z Pieryd, które po nieudanym występie w konkursie śpiewu z najlepszą z muz zostały zamienione w ptaki[8]. Gatunek typowy: Fringilla psittacea J.F. Gmelin, 1789.
- Amblynura: gr. αμβλυνω amblunō ‘stępić’; ουρα oura ‘ogon’[9]. Gatunek typowy: Erythrura pealii Hartlaub, 1852[a].
- Acmura: gr. ακμη akmē ‘punkt’; ουρα oura ‘ogon’[10]. Gatunek typowy: Fringilla tricolor Vieillot, 1817.

### Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki:
- Erythrura kleinschmidti (Finsch, 1878) – papuzik wielkodzioby
- Erythrura prasina (Sparrman, 1788) – papuzik ostrosterny
- Erythrura hyperythra (Reichenbach, 1862) – papuzik bambusowy
- Erythrura viridifacies Hachisuka & Delacour, 1937 – papuzik zielony
- Erythrura psittacea (J.F. Gmelin, 1789) – papuzik czerwonolicy
- Erythrura cyaneovirens (Peale, 1848) – papuzik czerwonogłowy
- Erythrura tricolor (Vieillot, 1817) – papuzik błękitny
- Erythrura coloria Ripley & Rabor, 1961 – papuzik czerwonouchy
- Erythrura trichroa (von Kittlitz, 1833) – papuzik trójbarwny
- Erythrura papuana Rothschild & E. Hartert, 1900 – papuzik papuaski

title: Erythrura

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Erythrura''
 |TSN                    = 179607
 |zoolog                 = [[William Swainson|Swainson]], 1837<ref name="Swainson" />
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Red-throated Parrotfinch.jpg
 |opis grafiki           = Przedstawiciel rodzaju – '''[[papuzik czerwonolicy]]''' (''E. psittacea'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[wróblowe]]
 |podrząd                = [[śpiewające]]
 |rodzina                = [[astryldowate]]
 |podrodzina             = [[mniszki (ptaki)|mniszki]]
 |rodzaj                 = ''Erythrura''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Erythrura viridis'' Temminck, 1835 (= ''Loxia prasina'' Sparrman, 1788)
 |synonimy               = * ''Acalanthe'' [[Ludwig Reichenbach|Reichenbach]], 1862{{odn|Reichenbach|1862|s=[https://www.biodiversitylibrary.org/item/48259#page/54/mode/1up 32]}}
* ''Amblynura'' Reichenbach, 1862{{odn|Reichenbach|1862|s=[https://www.biodiversitylibrary.org/item/48259#page/54/mode/1up 32]}}
* ''Acmura'' Reichenbach, 1862{{odn|Reichenbach|1862|s=[https://www.biodiversitylibrary.org/item/48259#page/56/mode/1up 34]}}
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             = ''10 gatunków – zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Erythrura
 |commons                = Category:Erythrura
}}
'''''Erythrura''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[ptaki|ptaków]] z [[rodzina (biologia)|podrodziny]] [[mniszki (ptaki)|mniszek]] (Lonchurinae) w obrębie [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[astryldowate|astryldowatych]] (Estrildidae).

== Zasięg występowania ==
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w [[Azja Południowo-Wschodnia|Azji Południowo-Wschodniej]], [[Australazja|Australazji]] i na wyspach [[Polinezja|Polinezji]]<ref name="ioc" /><ref name="botw" />.

== Morfologia ==
Długość ciała 10–15 cm, masa ciała 9,8–24 g<ref name="botw" />.

== Systematyka ==
=== Etymologia ===
* ''Erythrura'': {{gr.|ερυθρος}} ''eruthros'' ‘czerwony’; {{grc|ουρα}} ''oura'' ‘ogon’<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Erythrura|data dostępu=2017-10-18}}</ref>.
* ''Acalanthe'': {{W języku|fr|Acalanthe}}, nazwa nadana papuzikom przez [[Louis Pierre Vieillot|Vieillota]] w 1805 roku, od {{łac.|acalanthis}} ‘mały ptak’ wymieniony przez [[Wergiliusz]]a, [[Serwiusz (gramatyk)|Serwiusza]] i [[Izydor z Sewilli|Izydora z Sewilli]], na ogół uważa się go za jakiś rodzaj zięby, od gr. ακαλανθις ''akalanthis'' ‘mały, niezidentyfikowany ptak’ wspomniany przez [[Arystofanes]]a i w [[Księga Suda|Księdze Suda]], niewątpliwie tak samo jak ''akanthis''. W greckiej mitologii Akalantis (Acalanthis) była jedną z [[Pierydy|Pieryd]], które po nieudanym występie w konkursie śpiewu z najlepszą z [[Muzy|muz]] zostały zamienione w ptaki<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Acalanthe|data dostępu=2017-10-18}}</ref>. Gatunek typowy: ''Fringilla psittacea'' J.F. Gmelin, 1789.
* ''Amblynura'': gr. αμβλυνω ''amblunō'' ‘stępić’; ουρα ''oura'' ‘ogon’<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Amblynura|data dostępu=2017-10-18}}</ref>. Gatunek typowy: ''Erythrura pealii'' Hartlaub, 1852{{u|a}}.
* ''Acmura'': gr. ακμη ''akmē'' ‘punkt’; ουρα ''oura'' ‘ogon’<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Acmura|data dostępu=2017-10-18}}</ref>. Gatunek typowy: ''Fringilla tricolor'' Vieillot, 1817.

=== Podział systematyczny ===
Do rodzaju należą następujące gatunki<ref name="Mielczarek&Kuziemko" />:
* ''Erythrura kleinschmidti'' {{small|([[Otto Finsch|Finsch]], 1878)}} – [[papuzik wielkodzioby]]
* ''Erythrura prasina'' {{small|([[Anders Sparrman|Sparrman]], 1788)}} – [[papuzik ostrosterny]]
* ''Erythrura hyperythra'' {{small|([[Ludwig Reichenbach|Reichenbach]], 1862)}} – [[papuzik bambusowy]]
* ''Erythrura viridifacies'' {{small|[[Masauji Hachisuka|Hachisuka]] & [[Jean Théodore Delacour|Delacour]], 1937}} – [[papuzik zielony]]
* ''Erythrura psittacea'' {{small|([[Johann Friedrich Gmelin|J.F. Gmelin]], 1789)}} – [[papuzik czerwonolicy]]
* ''Erythrura cyaneovirens'' {{small|([[Titian Ramsay Peale|Peale]], 1848)}} – [[papuzik czerwonogłowy]]
* ''Erythrura tricolor'' {{small|([[Louis Pierre Vieillot|Vieillot]], 1817)}} – [[papuzik błękitny]]
* ''Erythrura coloria'' {{small|[[Sidney Dillon Ripley|Ripley]] & [[Dioscoro S. Rabor|Rabor]], 1961}} – [[papuzik czerwonouchy]]
* ''Erythrura trichroa'' {{small|([[Heinrich von Kittlitz|von Kittlitz]], 1833)}} – [[papuzik trójbarwny]]
* ''Erythrura papuana'' {{small|[[Walter Rothschild (baron)|Rothschild]] & [[Ernst Hartert|E. Hartert]], 1900}} – [[papuzik papuaski]]

== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name="a">Podgatunek ''E. cyaneovirens''.</ref>
}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Swainson">{{cytuj książkę| autor = W. Swainson| tytuł = On the natural history and classification of birds |url = https://biodiversitylibrary.org/item/131541#page/304/mode/1up|rok = 1837|wydawca = John Taylor|miejsce = Londyn|część = 2|seria = Cabinet cyclopaedia. Natural history|strony = 280|cytat = |język = en}}</ref>
<ref name="botw">{{cytuj | autor = S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (redaktorzy)| tytuł = Birds of the World |url = https://birdsoftheworld.org/bow/home|data = 2020|autor r = D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette| rozdział = Waxbills and Allies (Estrildidae), version 1.0 |opublikowany = Cornell Lab of Ornithology|miejsce = Ithaca, NY|język = en | doi = 10.2173/bow.estril1.01|s = [https://birdsoftheworld.org/bow/species/estril1/cur/species#genusErythrura Erythrura]|data dostępu = 2023-10-12}} {{paywall}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/waxbills/ | tytuł = Waxbills, parrotfinches, munias, whydahs, Olive Warbler, accentors, pipits | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | opublikowany = IOC World Bird List (v13.2) | język = en | data dostępu = 2020-11-29}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/passerines5.html#Lonchurinae |tytuł = Podrodzina: Lonchurinae Steiner, 1960 (1847) – mniszki (wersja: 2023-08-05)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2023-10-12}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę| imię = H.G.L. | nazwisko = Reichenbach| tytuł = Die Singvögel als Fortsetzung der vollständigsten Naturgescliielite und zugleich als Central -Atlas für zoologische Gärten und für Thierfreunde durch zahlreiche illuminirte Abbildungen illustrirtes Handbuch zur richtigen Bestimmung und Pflege der Thiere aller Classen|url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/48259#page/9/mode/1up|rok = 1862|wydawca = Expedition der vollständigsten Naturgeschichte und durch alle Buchhandlungen des In- und Auslandes zu erhalten|miejsce = Dresden und Leipzig| strony = 1–90| odn = tak | język = de}}
* {{The Key to Scientific Names|odn=tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Astryldowate]]

title: Domena

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: wróblowe

Podrząd: śpiewające

Rodzina: astryldowate

Podrodzina: mniszki

Rodzaj: Erythrura


text:
# Silesia City Center
Silesia City Center – jedno z największych centrów handlowo-usługowo-rozrywkowych w Polsce (piąte pod względem powierzchni handlowej) o łącznej powierzchni kilkuset tysięcy m², z czego 86 000 m² to powierzchnia handlowa, 100 000 m² mieszkalna (osiedle Dębowe Tarasy) i 60 000 m² – biurowa (Silesia Office Towers). Znajduje się w Katowicach przy ul. Chorzowskiej 107 (tereny byłej KWK „Gottwald”). Obiekt został otwarty 18 listopada 2005 roku. Inwestorem było węgierskie przedsiębiorstwo TriGranit Development Corporation. Właścicielem części handlowej jest przedsiębiorstwo NEPI Rockcastle (stan na czerwiec 2025).

## Wnętrze
W Silesia City Center znajduje się 310 sklepów, punktów handlowo-usługowych, kawiarni i restauracji oraz trzynaście sal kinowych (Cinema City). Na dachu mieści się ogród. Znajduje się tu także parking (A, B) – częściowo podziemny (C, D, E) oraz nadziemny (F), D i F strzeżone, a także bezpłatny parking dla rowerzystów. We wnętrzu na jednym z tzw. placów (Plac Tropikalny) znajduje się fontanna, w której woda z jednej z dysz wyrzucana jest na wysokość ok. 13 metrów. Centrum jest podzielone na 13 tzw. alei, nazwanych od miast Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego, i 8 tzw. placów tematycznych, pełniących funkcję miejsc odpoczynku i spotkań. Sklepy znajdują się wokół tzw. placów lub wzdłuż korytarzy – tzw. alei, których łączna długość wynosi ponad 1 km.
W styczniu 2007 r. na terenie Silesia City Center pojawiły się punkty dostępowe do sieci internetowej. Internet jest dostępny na tzw. Placu Tropikalnym oraz w centrum rozrywkowym Fun City.
Okresowo funkcjonuje odpłatne lodowisko, szatnia i wypożyczalnia łyżew, a w okresie wiosenno-letnim – boisko do siatkówki plażowej lub koszykówki.

## Otoczenie
Niektóre historyczne budynki dawnej kopalni, usytuowane w centralnym punkcie – przy wejściu do nowego obiektu – zostały odrestaurowane i przeznaczone do innych funkcji. Zabytkowa wieża szybu kopalnianego „Jerzy” (niem.: „Georg”) jest symbolem połączenia przeszłości z przyszłością. Na zewnątrz zgromadzone zostały eksponaty związane z górnictwem, mające przypominać o dawnym charakterze tego miejsca. W odnowionym budynku dawnej kotłowni maszyny wyciągowej (w późniejszych latach był tam basen) znajdują się m.in. galeria sztuki przedsiębiorstwa Almi Decor i siedziba dyrekcji SCC. W budynku maszynowni szybu „Jerzy” urządzona została kaplica patronki górników – św. Barbary, poświęcona 3 grudnia 2005 roku.

## Rozbudowa i przyszłe plany
W 2009 zakończono budowę osiedla mieszkaniowego „Dębowe Tarasy”, będącego częścią SCC, położonego w północnej części kompleksu. Jest to II etap budowy wielkomiejskiego centrum. Sama budowa Dębowych Tarasów podzielona jest na cztery etapy. Docelowo ma powstać 12 budynków mieszkalnych (4 duże, 8 mniejszych), w chwili obecnej ukończono drugi etap budowy „Dębowych Tarasów”. Pierwsi lokatorzy wprowadzili się do nowych mieszkań pod koniec 2008 roku.
III etapem jest budowa na terenie dawnych Pracowniczych Ogródków Działkowych Dębianka dwóch wieżowców (Silesia Towers), w których będą się mieściły biura. Wieżowce mają mieć 125 i 55 metrów. Obecnie inwestycja jest wstrzymana.
Jesienią 2010 rozpoczęto budowę dodatkowych 20 000 m² powierzchni, na której znajdzie się 60 sklepów. Łącznie SCC będzie miała powierzchnię 86 000 m². Prace zakończono w październiku 2011. 12 października 2011 na zamkniętej imprezie VIP-owskiej z okazji otwarcia nowej części SCC pojawiła się Paris Hilton, obecna także dzień później o godzinie 17 na oficjalnej imprezie publicznej.

wikiname: plwiki

title: Silesia City Center

in_language: pl

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Silesia City Center
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Katowice - Silesia City Center (2).jpg
 |opis zdjęcia          = Silesia City Center
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Katowice]]
 |adres                 = [[Ulica Chorzowska w Katowicach|ul. Chorzowska 107]]
 |typ budynku           = centrum handlowe
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              = [[ECE Projektmanagement|ECE Projektmanagement Polska]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.silesiacitycenter.com.pl/article/informations | tytuł = Informacje | autor = Silesia City Center | opublikowany = www.silesiacitycenter.com.pl | język = pl | data dostępu = 2022-12-26}}</ref>
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa = 86 000 m²<ref>Po otwarciu dobudowanej części.</ref>
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 2005
 |przebudowy            = 2010−2011
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   = TriGranit
 |kolejni właściciele   = Immofinanz Group, Alianz, ECE Projektmanagment Polska
 |właściciel            = NEPI Rockcastle
 |plan budynku          =
 |opis planu budynku    =
 |kod mapy              = Katowice
 |współrzędne           = 50°16′14.04″N 19°0′17.41″E
 |commons               = Silesia City Center
 |www                   =
}}
[[Plik:POL Katowice - Silesia City Center.jpg|thumb|SCC – wejście główne]]
[[Plik:Silesia City Center tower night.jpg|thumb|SCC – dawna kopalniana wieża wyciągowa]]
'''Silesia City Center''' – jedno z największych centrów handlowo-usługowo-rozrywkowych w [[Polska|Polsce]] (piąte pod względem powierzchni handlowej) o łącznej powierzchni kilkuset tysięcy m², z czego 86 000 m² to powierzchnia handlowa, 100 000 m² mieszkalna (osiedle [[Dębowe Tarasy]]) i 60 000 m² – biurowa (Silesia Office Towers). Znajduje się w [[Katowice|Katowicach]] przy [[Ulica Chorzowska w Katowicach|ul. Chorzowskiej 107]] (tereny byłej [[Kopalnia Węgla Kamiennego „Gottwald”|KWK „Gottwald”]]). Obiekt został otwarty 18 listopada 2005 roku<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Bulsa| imię = Michał| autor link = Michał Bulsa |tytuł = Ulice i place Katowic| wydawca = Prasa i Książka| miejsce = Katowice| rok = 2012| strony = 54|isbn = 978-83-933-665-8-3| język = pl}}</ref>. Inwestorem było węgierskie przedsiębiorstwo TriGranit Development Corporation. Właścicielem części handlowej jest przedsiębiorstwo NEPI Rockcastle (stan na czerwiec 2025).<ref>{{Cytuj |tytuł = [https://biznes.pap.pl/wiadomosci/firmy/nepi-rockcastle-kupilo-centrum-handlowe-silesia-city-center-za-405-mln-euro NEPI Rockcastle kupiło centrum handlowe Silesia City Center za 405 mln euro] |data = 2024-12-06 |data dostępu = 2025-06-16 |opublikowany = Polska Agencja Prasowa |język = pl}}</ref>

== Wnętrze ==
W Silesia City Center znajduje się 310 sklepów, punktów handlowo-usługowych, kawiarni i restauracji oraz trzynaście sal kinowych ([[Cinema City]]). Na dachu mieści się ogród. Znajduje się tu także parking (A, B) – częściowo podziemny (C, D, E) oraz nadziemny (F), D i F strzeżone, a także bezpłatny parking dla rowerzystów. We wnętrzu na jednym z tzw. placów (''Plac Tropikalny'') znajduje się [[fontanna]], w której woda z jednej z [[dysza|dysz]] wyrzucana jest na wysokość ok. 13 metrów. Centrum jest podzielone na 13 tzw. alei, nazwanych od miast [[Górnośląski Okręg Przemysłowy|Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego]], i 8 tzw. placów tematycznych, pełniących funkcję miejsc odpoczynku i spotkań. Sklepy znajdują się wokół tzw. placów lub wzdłuż korytarzy – tzw. alei, których łączna długość wynosi ponad 1 km.

W styczniu 2007 r. na terenie Silesia City Center pojawiły się [[Hotspot (WLAN)|punkty dostępowe]] do sieci [[internet]]owej. Internet jest dostępny na tzw. ''Placu Tropikalnym'' oraz w centrum rozrywkowym ''Fun City''.

Okresowo funkcjonuje odpłatne lodowisko, szatnia i wypożyczalnia łyżew, a w okresie wiosenno-letnim – boisko do siatkówki plażowej lub koszykówki<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.silesiacitycenter.com.pl/artykul/2322/magiczna-rozrywka-czyli-lodowisko | tytuł = Magiczna rozrywka, czyli lodowisko | opublikowany = silesiacitycenter.com.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20171210232639/http://www.silesiacitycenter.com.pl/artykul/2322/magiczna-rozrywka-czyli-lodowisko | zarchiwizowano = 2017-12-10}} silesiacitycenter.com.pl {{lang|pl}} [dostęp 2017-12-10]</ref>.

== Otoczenie ==
Niektóre historyczne budynki dawnej kopalni, usytuowane w centralnym punkcie – przy wejściu do nowego obiektu – zostały odrestaurowane i przeznaczone do innych funkcji. Zabytkowa wieża szybu kopalnianego „Jerzy” ([[Język niemiecki|niem.]]: ''„Georg”'') jest symbolem połączenia przeszłości z przyszłością. Na zewnątrz zgromadzone zostały eksponaty związane z górnictwem, mające przypominać o dawnym charakterze tego miejsca. W odnowionym budynku dawnej kotłowni maszyny wyciągowej (w późniejszych latach był tam basen) znajdują się m.in. galeria sztuki przedsiębiorstwa Almi Decor i siedziba dyrekcji SCC. W budynku maszynowni szybu „Jerzy” urządzona została [[Kaplica św. Barbary przy Silesia City Center w Katowicach|kaplica]] patronki górników – [[Barbara z Nikomedii|św. Barbary]], poświęcona 3 grudnia 2005 roku.

== Rozbudowa i przyszłe plany ==
W 2009 zakończono budowę osiedla mieszkaniowego „Dębowe Tarasy”, będącego częścią SCC, położonego w północnej części kompleksu. Jest to II etap budowy wielkomiejskiego centrum. Sama budowa Dębowych Tarasów podzielona jest na cztery etapy. Docelowo ma powstać 12 budynków mieszkalnych (4 duże, 8 mniejszych), w chwili obecnej ukończono drugi etap budowy „Dębowych Tarasów”. Pierwsi lokatorzy wprowadzili się do nowych mieszkań pod koniec 2008 roku.

III etapem jest budowa na terenie dawnych Pracowniczych Ogródków Działkowych Dębianka dwóch wieżowców ([[Silesia Towers]]), w których będą się mieściły biura. Wieżowce mają mieć 125 i 55 metrów. Obecnie inwestycja jest wstrzymana.

Jesienią 2010 rozpoczęto budowę dodatkowych 20 000 m² powierzchni, na której znajdzie się 60 sklepów. Łącznie SCC będzie miała powierzchnię 86 000 m²<ref>Silesia City Center: [https://web.archive.org/web/20101127125447/http://silesiacitycenter.com.pl/dziennik_budowy.html Dziennik budowy] {{lang|pl}} www.silesiacitycenter.com.pl [dostęp 2011-10-12].</ref>. Prace zakończono w październiku 2011<ref>[http://katowice.naszemiasto.pl/artykul/828150,krotko-wejscie-zastepcze-do-silesia-city-center,id,t.html#8fb085aabb134242,1,3,7 Wejście zastępcze do Silesia City Center] {{lang|pl}} www.katowice.naszemiasto.pl [dostęp 2011-10-12].</ref><ref>[http://katowice.naszemiasto.pl/artykul/837330,fasada-nowej-silesia-city-center-zdjecia,id,t.html#c579fd383c3580fd,1,3,5 Fasada nowej Silesia City Center] {{lang|pl}} www.katowice.naszemiasto.pl [dostęp 2011-10-12].</ref>. 12 października 2011 na zamkniętej imprezie VIP-owskiej z okazji otwarcia nowej części SCC pojawiła się [[Paris Hilton]], obecna także dzień później o godzinie 17 na oficjalnej imprezie publicznej<ref>[http://slaskie.naszemiasto.pl/artykul/paris-hilton-na-otwarciu-silesia-city-center,3178869,art,t,id,tm.html Paris Hilton na otwarciu Silesia City Center!] {{lang|pl}} www.mmsilesia.pl [dostęp 2011-10-12].</ref><ref>[http://katowice.wyborcza.pl/katowice/1,35019,10377824,Paris_Hilton_przyjedzie_na_otwarcie_nowej_SCC.html Paris Hilton przyjedzie na otwarcie nowej SCC] {{lang|pl}} www.katowice.gazeta.pl [dostęp 2011-09-29].</ref><ref>[http://katowice.naszemiasto.pl/artykul/1101541,paris-hilton-w-polsce-w-katowicach-otworzy-nowa-czesc,id,t.html#c579fd383c3580fd,1,3,5 Paris Hilton w Polsce! W Katowicach otworzy nową część Silesia City Center!] {{lang|pl}} www.katowice.naszemiasto.pl [dostęp 2011-10-12].</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://plotki.newsweek.pl/najslynniejsza-celebrytka-paris-hilton-w-polsce,83266,1,1.html|tytuł=Strona Newsweek.pl|data dostępu=2011-10-12|archiwum=https://web.archive.org/web/20111014234424/http://plotki.newsweek.pl/najslynniejsza-celebrytka-paris-hilton-w-polsce,83266,1,1.html|zarchiwizowano=14 października 2011}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Ulica Johna Baildona w Katowicach]]
* [[Ulica Jana Nepomucena Stęślickiego w Katowicach]]
* [[Ulica Piotra Ściegiennego w Katowicach]]
* [[Galeria Katowicka]]
* [[Supersam w Katowicach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.silesiacitycenter.com.pl Oficjalna strona internetowa SCC]

{{Centra handlowe w Katowicach}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Centra handlowe w Katowicach]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2005|Katowice]]
[[Kategoria:Dąb (Katowice)]]
[[Kategoria:Architektura postmodernizmu w Katowicach]]

title: Silesia City Center

Państwo: Polska

Miejscowość: Katowice

Adres: ul. Chorzowska 107

Typ budynku: centrum handlowe

Inwestor: ECE Projektmanagement Polska

Pierwszy właściciel: TriGranit

Obecny właściciel: NEPI Rockcastle


text:
# Chojnowo (gromada)
Chojnowo – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Chojnowo z siedzibą GRN w Chojnowie utworzono – jako jedną z 8759 gromad – w powiecie monieckim w woj. białostockim, na mocy uchwały nr 19/V WRN w Białymstoku z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Chojnowo, Budy, Boguszki, Gugny i Mroczki oraz obszar lasów państwowych N-ctwa Trzcianne o pow. 2111,98 ha ze zniesionej gminy Trzcianne w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 10 członków gromadzkiej rady narodowej.
31 grudnia 1959 gromadę Chojnowo zniesiono, włączając jej obszar do gromady Trzcianne.

title: Chojnowo (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Chojnowo
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1959
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo białostockie (1944–1975)|białostockie]]
 |powiat                    = [[powiat moniecki|moniecki]]
 |data powstania            = 4 października 1954
 |data likwidacji           = 31 grudnia 1959
 |siedziba                  = [[Chojnowo (powiat moniecki)|Chojnowo]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 5
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 10
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Chojnowo''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|1954|43|191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|1972|49|312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Chojnowo z siedzibą GRN w [[Chojnowo (powiat moniecki)|Chojnowie]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat moniecki|powiecie monieckim]] w [[Województwo białostockie (1944–1975)|woj. białostockim]], na mocy uchwały nr 19/V WRN w [[Białystok|Białymstoku]] z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Chojnowo, Budy, Boguszki, Gugny i Mroczki oraz obszar lasów państwowych N-ctwa Trzcianne o pow. 2111,98 ha ze zniesionej [[Trzcianne (gmina)|gminy Trzcianne]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 19/V Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 4 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu monieckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 30 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 2 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 49)</ref>. Dla gromady ustalono 10 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 46/XVI/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mońkach z dnia 5 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 7 października 1954 r., Nr. 7, Poz. 36)</ref>.

31 grudnia 1959 gromadę Chojnowo '''zniesiono''', włączając jej obszar do [[Trzcianne (gromada)|gromady Trzcianne]]<ref>Uchwała Nr 12/4 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z 8 września 1959 r. sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie białostockim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 10 grudnia 1959 r., Nr. 9, Poz. 58)</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat moniecki (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie białostockim|Chojnowo]]

title: Chojnowo

Województwo: białostockie

Powiat: moniecki

Data powstania: 4 października 1954

Data likwidacji: 31 grudnia 1959

Siedziba: Chojnowo

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Truite (1905)
Truite (Q34) – francuski okręt podwodny z początku XX wieku, dwudziesta zamówiona jednostka typu Naïade. Została zwodowana 14 kwietnia 1905 roku w stoczni Arsenal de Toulon i w tym samym roku przyjęta w skład Marine nationale. Okręt skreślono z listy floty 21 maja 1914 roku.

## Projekt i budowa
„Truite” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1900 roku. Okręt został zaprojektowany przez inż. Gastona Romazzottiego. Po raz pierwszy we francuskich okrętach podwodnych do napędu w położeniu nawodnym użyto silnika benzynowego, co jednak zaowocowało niewielkim zasięgiem.
„Truite” zbudowany został w Arsenale w Tulonie. Okręt został zwodowany 14 kwietnia 1905 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 365 000 franków.

## Dane taktyczno–techniczne
„Truite” był małym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wykonanej ze stali jednostki wynosiła 23,7 metra, szerokość 2,2 metra i zanurzenie 2,6 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 70,5 tony, a w zanurzeniu 73,5 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez silnik benzynowy Panhard et Levassor o mocy 57 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny SEE o mocy 95 KM. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 7,25 węzła na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 200 Mm przy prędkości 5,5 węzła w położeniu nawodnym oraz 30 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 450 mm, bez torped zapasowych. Załoga okrętu składała się z 12 oficerów, podoficerów i marynarzy.

## Przebieg służby
„Truite”  został wcielony do służby w Marine nationale w 1905 roku. Jednostka otrzymała numer taktyczny Q34. Okręt pełnił służbę na wodach Morza Śródziemnego do 21 maja 1914 roku, kiedy został skreślony z listy floty.

title: Truite (1905)

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = Truite (Q34)
 |grafika                = Sous-marin Thon.JPG
 |opis grafiki           = Bliźniak „Truite”, [[Thon (1904)|„Thon”]], w 1908 r.
 |klasa                  = [[okręt podwodny]]
 |typ                    = [[Okręty podwodne typu Naïade|''Naïade'']]
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = {{link-interwiki|Arsenal de Toulon|Q=Q1564994}}
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       =
 |wodowanie              = 14 kwietnia 1905
 |1. bandera             = Francja
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 1905
 |1. wycofanie ze służby = 21 maja 1914
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = 70,5 [[tona|tony]]
 |wyporność w zanurzeniu = 73,5 t
 |długość                = 23,7 [[metr|m]]
 |szerokość              = 2,2 m
 |zanurzenie             = 2,6 m
 |zanurzenie testowe     = 30 m
 |zanurzenie maksymalne  =
 |rodzaj kadłuba         = jednokadłubowy
 |materiał kadłuba       = stal
 |napęd                  = 1 silnik benzynowy o mocy 57 [[koń mechaniczny|KM]]
1 silnik elektryczny o mocy 95 KM
1 śruba
 |prędkość               = 7,25 [[węzeł (jednostka prędkości)|węzła]]
 |prędkość w zanurzeniu  = 6 w.
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = powierzchnia: 200 [[mila morska|Mm]] przy 5,5 w.
zanurzenie: 30 Mm przy 4 w.
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 2 torpedy
 |wyrzutnie torpedowe    = 2 x 450 mm (zewnętrzne)
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 12
 |commons                =
}}
'''Truite (Q34)''' – [[III Republika Francuska|francuski]] [[okręt podwodny]] z początku [[XX wiek]]u, dwudziesta zamówiona jednostka typu [[Okręty podwodne typu Naïade|''Naïade'']]. Została [[Wodowanie|zwodowana]] 14 kwietnia 1905 roku w stoczni {{link-interwiki|Arsenal de Toulon|Q=Q1564994}} i w tym samym roku przyjęta w skład [[Marine nationale]]. Okręt skreślono z listy floty 21 maja 1914 roku.

== Projekt i budowa ==
„Truite” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1900 roku{{r|con1921-207}}. Okręt został zaprojektowany przez inż. {{link-interwiki|Gaston Romazzotti|tekst=Gastona Romazzottiego|Q=Q28725703}}{{r|fon78}}. Po raz pierwszy we francuskich okrętach podwodnych do napędu w położeniu nawodnym użyto [[Silnik o zapłonie iskrowym|silnika benzynowego]], co jednak zaowocowało niewielkim zasięgiem{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}.

„Truite” zbudowany został w {{link-interwiki|Arsenal de Toulon|tekst=Arsenale|Q=Q1564994}} w [[Tulon]]ie{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Okręt został [[Wodowanie|zwodowany]] 14 kwietnia 1905 roku{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Koszt budowy okrętu wyniósł 365 000 [[Frank francuski|franków]]{{r|con1921-207}}.

== Dane taktyczno–techniczne ==
„Truite” był małym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] wykonanej ze [[stal]]i jednostki wynosiła 23,7 [[metr]]a, [[Szerokość całkowita|szerokość]] 2,2 metra i [[zanurzenie]] 2,6 metra{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. [[Wyporność]] w położeniu nawodnym wynosiła 70,5 [[tona|tony]], a w zanurzeniu 73,5 tony{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Okręt napędzany był na powierzchni przez silnik benzynowy [[Panhard|Panhard et Levassor]] o mocy 57 [[koń mechaniczny|koni mechanicznych]] (KM){{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Napęd podwodny zapewniał [[silnik elektryczny]] SEE o mocy 95 KM{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. [[Śruba okrętowa|Jednośrubowy]] układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 7,25 [[węzeł (jednostka prędkości)|węzła]] na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Zasięg wynosił 200 [[mila morska|Mm]] przy prędkości 5,5 węzła w położeniu nawodnym oraz 30 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. [[Zanurzenie testowe|Dopuszczalna głębokość zanurzenia]] wynosiła 30 metrów{{r|nav}}.

Okręt wyposażony był w dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 450 mm, bez torped zapasowych{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}. Załoga okrętu składała się z 12 oficerów, podoficerów i marynarzy{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}.

== Przebieg służby ==
„Truite”  został wcielony do służby w [[Marine nationale]] w 1905 roku{{r|nav}}. Jednostka otrzymała [[Numer burtowy|numer taktyczny]] Q34{{r|con1921-207}}. Okręt pełnił służbę na wodach [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]] do 21 maja 1914 roku, kiedy został skreślony z listy floty{{r|con1921-207}}{{r|fon78}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="fon78">{{cytuj książkę|nazwisko=Fontenoy|imię=Paul E.|tytuł=Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare)|miejsce=Santa Barbara|rok=2007|strony=78}}</ref>
<ref name="con1921-207">{{cytuj książkę|nazwisko=Gardiner|imię=Robert|nazwisko2=Gray|imię2=Randal|tytuł=Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921|miejsce=London|rok=1985|strony=207}}</ref>
<ref name="nav">{{Cytuj stronę|url=http://www.navypedia.org/ships/france/fr_ss_naiade.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany=NAVYPEDIA|tytuł=NAÏADE submarines (1904 - 1905)|język=en|data dostępu=2016-11-19}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|nazwisko=Fontenoy|imię=Paul E.|tytuł=Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare)|wydawca=ABC-CLIO|miejsce=Santa Barbara, California|rok=2007|isbn=1-85367-623-3|język=en}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Gardiner|imię=Robert|nazwisko2=Gray|imię2=Randal|tytuł=Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921|wydawca=Conway Maritime Press|miejsce=London|rok=1985|isbn=0-85177-245-5|język=en}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.navypedia.org/ships/france/fr_ss_naiade.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany=NAVYPEDIA|tytuł=NAÏADE submarines (1904 - 1905)|język=en|data dostępu=2016-11-19}}

{{Okręty podwodne typu Naïade}}

[[Kategoria:Okręty podwodne typu Naïade]]
[[Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w Tulonie]]

title: Truite (Q34)

Klasa: okręt podwodny

Typ: Naïade

Stocznia: Arsenal de Toulon

Wodowanie: 14 kwietnia 1905

Rodzaj kadłuba: jednokadłubowy

Materiał kadłuba: stal

Prędkość · • na powierzchni · • w zanurzeniu: · 7,25 węzła · 6 w.

Zasięg: powierzchnia: 200 Mm przy 5,5 w. · zanurzenie: 30 Mm przy 4 w.

Wyrzutnie torpedowe: 2 x 450 mm (zewnętrzne)


text:
# Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego
Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego – książnica humanistyczna o uniwersalnym charakterze zbiorów działająca w strukturach Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Księgozbiór BUR to prawie 744 tys. woluminów, ponadto w zbiorach biblioteki znajduje się blisko 121 tys. woluminów czasopism oraz ponad 30 tys. jednostek inwentarzowych zbiorów specjalnych. Książki udostępniane są w specjalistycznych czytelniach, a także poprzez wypożyczenia miejscowe i międzybiblioteczne. Z czasopism i zbiorów specjalnych korzystać można w czytelniach. W skład Biblioteki UR wchodzą: Biblioteka przy ulicy Pigonia 8, Biblioteka Instytutu Archeologii oraz Czytelnie: Kampus Zalesie, Muzyczna.
Użytkownicy Biblioteki UR mają możliwość korzystania z ponad 30 komputerów z dostępem do Internetu. Większość z nich wyposażona jest w edytory tekstów. W dwóch z czytelni na użytkowników czekają indywidualne kabiny, również wyposażone w komputery z edytorami tekstów i dostępem do Internetu. Biblioteka pracuje w zintegrowanym systemie bibliotecznym Prolib, który umożliwia przeszukiwanie zbiorów poprzez katalog on-line.

## Historia
- 1963 – Powstanie Terenowego Studium Krakowskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie z niewielkim księgozbiorem podręcznym
- 2004 – Rozproszona dotąd po uniwersyteckich budynkach Biblioteka przeprowadziła się do nowej siedziby przy ul. Cegielnianej 12 (od 2009 r. ul. Pigonia 8[2].), budowanej pierwotnie na potrzeby biblioteki Filii WSP w Rzeszowie
- 2007 – Powstało Forum czytelników i bibliotekarzy BUR
- 2008 – Otwarta została Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa, której BUR jest współzałożycielem
- 2009 – Utworzono sieć Wi-Fi, obejmującą cały budynek BUR
- 2010 – Powstał profil biblioteki w serwisie Facebook

## Struktura
- Dyrekcja: dyrektor mgr Dominik Ziobro – kustosz, wicedyrektor mgr Zofia Polak – kustosz Czytelnia Humanistyczna BUR Informacja Naukowa BUR
- Udostępnianie Zbiorów
  - Wypożyczalnia
  - Oddział Czytelni Książek
    - Czytelnia Matematyczno-Przyrodnicza
    - Czytelnia Medyczna
    - Pracownia Polonistyczna "Pigonianum"
    - Czytelnia Nauk Humanistycznych i Prawnych
    - Medioteka Instytutu Goethego
    - Pracownia Zbiorów Specjalnych

  - Oddział Informacji Naukowej
- Oddział Czasopism i Wydawnictw Ciągłych
  - Czytelnia Czasopism Naukowych
  - Gromadzenie i Opracowanie Wydawnictw Ciągłych
  - Wypożyczalnia Międzybiblioteczna
- Oddział Gromadzenia i Opracowania Druków Zwartych
- Pełnomocnik Dyrektora Biblioteki UR ds. współpracy ze środowiskiem akademickim
- Zarządzanie Systemami Informatycznymi
  - Systemy Informatyczne
  - System Transportu Książek TELELIFT
- Pracownia Digitalizacyjna
- Pracownia Introligatorska
- Czytelnia Kampus Zalesie
- Czytelnia Muzyczna
- Biblioteka Instytutu Archeologii

## Usługi
Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego oferuje szeroki zakres usług informacyjno-bibliotecznych w tym m.in.:
- udostępnianie zbiorów na miejscu w czytelniach
- wypożyczanie książek realizowane w oparciu o komputerowy katalog OPAC
- wypożyczanie książek w systemie wypożyczeń międzybibliotecznych
- udostępnianie źródeł elektronicznych na miejscu, w uniwersyteckiej sieci komputerowej oraz przez www
- usługi informacyjne: katalogowe, bibliograficzne, faktograficzne i inne realizowane w tradycyjny sposób oraz za pośrednictwem www
- sporządzanie zestawień bibliograficznych dla pracowników naukowych Uniwersytetu
- szkolenia biblioteczne studentów I roku studiów
- szkolenia grup seminaryjnych w zakresie poszukiwania i wykorzystywania źródeł
- organizowanie wystaw tematycznych
- realizacja praktyk studenckich oraz zawodowych
- oprowadzanie po gmachu Biblioteki wycieczek szkolnych i gości Uniwersytetu

title: Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego

wikitext:
{{Biblioteka infobox
 |nazwa                     = Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   = PL Rzeszów, Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego 2021-04-12--11-25.jpg
 |opis grafiki              = Budynek Biblioteki UR
 |alt grafiki               =
 |państwo                   = POL
 |miejscowość               = [[Rzeszów]]
 |adres                     = ul. prof. Stanisława Pigonia 8, 35-959 Rzeszów
 |właściciel                =
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              = mgr Dominik Ziobro
 |data założenia            = 1963
 |data likwidacji           =
 |siglum                    = RZESZ 005
 |wielkość zbiorów          = ok. 740 tys. [[Wolumin (bibliotekoznawstwo)|wol.]],
ok. 98 tys. [[Wolumin (bibliotekoznawstwo)|wol.]] czasopism,
ok. 21 tys. jednostek inwentarzowych [[zbiory specjalne|zbiorów specjalnych]]
 |rodzaje zbiorów           =
 |filie                     =
 |biblioteki partnerskie    =
 |kod mapy                  = Rzeszów
 |współrzędne               = 50.031109 22.013543
 |commons                   = Category:University Library in Rzeszów
 |www                       = https://bur.ur.edu.pl
}}
'''Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego''' – książnica [[nauki humanistyczne|humanistyczna]] o uniwersalnym charakterze zbiorów działająca w strukturach [[Uniwersytet Rzeszowski|Uniwersytetu Rzeszowskiego]].

Księgozbiór BUR to prawie 744 tys. [[Wolumin (bibliotekoznawstwo)|woluminów]], ponadto w zbiorach biblioteki znajduje się blisko 121 tys. woluminów czasopism oraz ponad 30 tys. jednostek inwentarzowych [[zbiory specjalne|zbiorów specjalnych]]. Książki udostępniane są w specjalistycznych czytelniach, a także poprzez wypożyczenia miejscowe i międzybiblioteczne. Z [[czasopismo|czasopism]] i zbiorów specjalnych korzystać można w czytelniach. W skład Biblioteki UR wchodzą: Biblioteka przy ulicy Pigonia 8, Biblioteka Instytutu Archeologii oraz Czytelnie: Kampus Zalesie, Muzyczna<ref>{{Cytuj |tytuł = Struktura {{!}} Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego |data dostępu = 2024-12-30 |opublikowany = bur.ur.edu.pl |url = https://bur.ur.edu.pl/struktura}}</ref>.

Użytkownicy Biblioteki UR mają możliwość korzystania z ponad 30 komputerów z dostępem do [[Internet]]u. Większość z nich wyposażona jest w [[edytor tekstu|edytory tekstów]]. W dwóch z czytelni na użytkowników czekają indywidualne kabiny, również wyposażone w komputery z edytorami tekstów i dostępem do Internetu. Biblioteka pracuje w zintegrowanym systemie bibliotecznym [[Prolib]], który umożliwia przeszukiwanie zbiorów poprzez katalog on-line.

== Historia ==
* 1963 – Powstanie Terenowego Studium Krakowskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie z niewielkim księgozbiorem podręcznym
* 2004 – Rozproszona dotąd po uniwersyteckich budynkach Biblioteka przeprowadziła się do nowej siedziby przy ul. Cegielnianej 12 (od 2009 r. ul. Pigonia 8<ref>{{cytuj stronę | url = http://bur.univ.rzeszow.pl/prof-stanislaw-pigon | tytuł = Prof. Stanisław Pigoń – miłośnik literatury polskiej i książek, uczony i patriota, patron dawnej ul. Cegielnianej | autor =  | opublikowany = BUR | praca =  | data dostępu = 2010-08-14 | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20130525081246/http://bur.univ.rzeszow.pl/prof-stanislaw-pigon | zarchiwizowano = 2013-05-25}}</ref>.), budowanej pierwotnie na potrzeby biblioteki Filii WSP w Rzeszowie
* 2007 – Powstało Forum czytelników i bibliotekarzy BUR
* 2008 – Otwarta została [[Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa]], której BUR jest współzałożycielem
* 2009 – Utworzono sieć [[Wi-fi|Wi-Fi]], obejmującą cały budynek BUR
* 2010 – Powstał profil biblioteki w serwisie [[Facebook]]

== Struktura ==
* Dyrekcja: dyrektor mgr Dominik Ziobro – [[kustosz]], wicedyrektor mgr Zofia Polak – [[kustosz]] [[Plik:Czythumbur.jpg|thumb|170px|Czytelnia Humanistyczna BUR]] [[Plik:Informacjabur.JPG|thumb|200px|Informacja Naukowa BUR]]
* Udostępnianie Zbiorów
** Wypożyczalnia
** Oddział Czytelni Książek
*** Czytelnia Matematyczno-Przyrodnicza
*** Czytelnia Medyczna
*** Pracownia Polonistyczna [[Stanisław Pigoń|"Pigonianum"]]
*** Czytelnia Nauk Humanistycznych i Prawnych
*** Medioteka Instytutu Goethego
*** Pracownia Zbiorów Specjalnych
** Oddział Informacji Naukowej
* Oddział Czasopism i Wydawnictw Ciągłych
** Czytelnia Czasopism Naukowych
** Gromadzenie i Opracowanie Wydawnictw Ciągłych
** Wypożyczalnia Międzybiblioteczna
* Oddział Gromadzenia i Opracowania Druków Zwartych
* Pełnomocnik Dyrektora Biblioteki UR ds. współpracy ze środowiskiem akademickim
* Zarządzanie Systemami Informatycznymi
** Systemy Informatyczne
** System Transportu Książek TELELIFT
* Pracownia Digitalizacyjna
* Pracownia Introligatorska
* Czytelnia Kampus Zalesie
* Czytelnia Muzyczna
* Biblioteka Instytutu Archeologii

== Usługi ==
Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego oferuje szeroki zakres usług informacyjno-bibliotecznych w tym m.in.:
* udostępnianie zbiorów na miejscu w czytelniach
* wypożyczanie książek realizowane w oparciu o komputerowy katalog [[Online Public Access Catalog|OPAC]]
* wypożyczanie książek w systemie wypożyczeń międzybibliotecznych
* udostępnianie źródeł elektronicznych na miejscu, w uniwersyteckiej sieci komputerowej oraz przez www
* usługi informacyjne: katalogowe, bibliograficzne, faktograficzne i inne realizowane w tradycyjny sposób oraz za pośrednictwem www
* sporządzanie zestawień bibliograficznych dla pracowników naukowych Uniwersytetu
* szkolenia biblioteczne studentów I roku studiów
* szkolenia grup seminaryjnych w zakresie poszukiwania i wykorzystywania źródeł
* organizowanie wystaw tematycznych
* realizacja praktyk studenckich oraz zawodowych
* oprowadzanie po gmachu Biblioteki wycieczek szkolnych i gości Uniwersytetu

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://bur.ur.edu.pl/ Witryna Biblioteki Uniwersytetu Rzeszowskiego]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Biblioteki akademickie w Polsce|Rzeszów]]
[[Kategoria:Biblioteki w Rzeszowie|Uniwersytecka]]
[[Kategoria:Uniwersytet Rzeszowski]]

title: Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego

Miejscowość: Rzeszów

Dyrektor: mgr Dominik Ziobro

Siglum: RZESZ 005

Wielkość zbiorów: ok. 740 tys. wol., · ok. 98 tys. wol. czasopism, · ok. 21 tys. jednostek inwentarzowych zbiorów specjalnych


text:
# Centrum Kongresowe ICE Kraków
Centrum Kongresowe ICE Kraków (ang. International Conferences and Entertainment) – wielofunkcyjny obiekt, zlokalizowany nad Wisłą, przy Rondzie Grunwaldzkim w Krakowie, u zbiegu ulic Marii Konopnickiej i Monte Cassino, na obszarze Dębnik. Otwarty w 2014.
Centrum przystosowane jest do organizacji kongresów, konferencji, koncertów, spektakli, wystaw i innych wydarzeń społeczno-kulturalnych. Operatorem ICE Kraków jest spółka Kraków5020.

## Koncepcja
ICE Kraków dysponuje trzema głównymi salami: Audytoryjną, Teatralną oraz Kameralną, mieszczącymi maksymalnie odpowiednio 1915, 596 i 400 użytkowników. Poza Salą Audytoryjną na szczególną uwagę zasługuje druga co do wielkości Sala Teatralna: jej składane trybuny pozwolą na zwiększenie powierzchni podłogi w przypadku wykorzystania jej na bankiety czy wystawy.
Centrum, mogące pomieścić 3200 uczestników, dysponuje także zespołem sal konferencyjnych z regulowanymi przesuwnymi ściankami, przeszklonym, 3-poziomowym foyer z widokiem na Wawel, wielofunkcyjną salą wystawową i powierzchniami pomocniczymi.
Wokół Centrum powstał specjalny układ komunikacyjny obejmujący parkingi naziemne, terminal
autobusowy i mikrobusowy, plac dla wozów transmisyjnych oraz dwupoziomowy parking podziemny dla 360 samochodów. Dojazd z lotniska zajmuje około 20 minut, a z głównego dworca kolejowego i autobusowego dotrzeć można do ICE zaledwie w kwadrans.

## Realizacja

### Plany
Plany budowy nowoczesnego obiektu umożliwiającego profesjonalną organizację kongresów i wydarzeń artystycznych w okolicy Ronda Grunwaldzkiego istniały od około roku 2000. Intensywny rozwój Krakowa coraz bardziej determinował konieczność przeprowadzenia takiej inwestycji, potrzebnej zarówno szeroko rozumianej sferze biznesowej, a także coraz liczniejszym przedsięwzięciom o charakterze konferencyjno-artystycznym.
Ówczesny kandydat na prezydenta Krakowa  Jacek Majchrowski, podczas kampanii wyborczej w 2002 zapowiedział powstanie centrum kongresowego. Szansa na realizację projektu w perspektywie najbliższych dziesięciu lat pojawiła się 16 marca 2004, kiedy krakowski magistrat otrzymał decyzję o warunkach zabudowy. Pertraktacje z prywatnymi inwestorami centrum trwały trzy lata, choć nie brakował firm chcących wybudować obiekt. Wiele z nich jednak chciało przyćmić obiekt dużym centrum handlowym nastawionym na konsumpcję, a takie rozwiązanie nie było popierane przez władze miasta. W maju 2007 Urząd Miasta Krakowa zadecydował, że to on będzie inwestorem centrum kongresowego.

### 2007–2010: Konkurs i projekt
17 maja 2007 Urząd Miasta Krakowa ogłosił międzynarodowy dwuetapowy konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej Centrum Kongresowego w Krakowie. Na działce o powierzchni 1,14 ha; w rejonie Ronda Grunwaldzkiego zaplanowano obiekt, którego głównym elementem miała być sala audytoryjna o pojemności 1 800 miejsc, sala duża (sceniczna) dla 600 osób, oraz sala kameralna dla 300 osób. Zgodnie z warunkami konkursu, w centrum miały się znaleźć m.in.: garaż o pojemności minimum 290 samochodów osobowych (zalecana wielkość garażu to 600 stanowisk), podjazdy dla samochodów i autokarów oraz zatoki oczekiwania dla autokarów i postoju taksówek. I nagrodę - dla uczestnika konkursu zaproszonego do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego – ustanowiono na 150 000 PLN. Przewodniczącym sądu konkursowego został architekt Bohdan Paczowski z Luksemburga. Termin składania prac konkursowych zaplanowano na 24 września 2007.
W drugim etapie konkursu znalazło się 18 uczestników, w tym 4 uczestników z zagranicy. 12 listopada 2007 ogłoszono wyniki konkursu. Autorem zwycięskiej koncepcji okazała się krakowska pracownia Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý Architekci sp. z o.o. wraz z japońskim konsultantem projektowym Arata Isozaki & Associate z Tokio. Wcześniej oba biura współpracowały przy projekcie Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie, stojącym w sąsiedztwie planowanego Centrum Kongresowego.
| Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý – Architekci                                             | Główny Architekt             |
| -------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------------------- |
| Krzysztof Ingarden                                                                     | Autor                        |
| Jacek Ewý                                                                              | współpraca autorska          |
| Piotr Urbanowicz Bartosz Haduch Piotr Hojda Sebastian Machaj Jakub Wagner Tomasz Koral | zespół                       |
| Arata Isozaki & Associates                                                             | konsultant projektowy        |
| Arata Isozaki Hiroshi Aoki                                                             | autorzy                      |
| Yoko Sano Takayuki Uchida                                                              | zespół                       |
| Raf Orlowski Arup Acoustics                                                            | konsultant akustyki          |
| Arup Venue Consulting                                                                  | konsultant technologii sceny |
| Project Service                                                                        | konstrukcja                  |

Zwycięska koncepcja urbanistyczno-architektoniczna przewidywała następujące funkcje Centrum Kongresowego:
- Sala Audytoryjna z modułową estradą dla imprez o różnej skali: od 943 widzów (koncerty symfoniczne) do około 1915 miejsc (duże kongresy)
- Sala Teatralna na 594 miejsc, przewidziana dla realizacji mniejszych projektów kongresowych, koncertów oraz spektakli muzycznych i teatru dramatycznego
- wielofunkcyjna Sala Kameralna na 400 miejsc
- zespół sal konferencyjnych o powierzchni około 500 m²
- trzypoziomowe foyer z widokiem na Wisłę i Wawel
- zaplecze gastronomiczne, zaplecze komercyjne
- Centrum Prasowe, Recepcja VIP
- parking podziemny na około 360 miejsc, podjazdy dla samochodów i autokarów

Ówczesne plany zakładały: w 2008 – powstanie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę, w 2009 – wyłonienie wykonawca i rozpoczęcie budowy, a w 2010 – oddanie Centrum do użytkowania. Drobne zmiany w projekcie spowodowały, że dopiero 20 maja 2008 Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski podpisał z pracownią Ingarden & Ewý Architekci umowę na wykonanie dokumentacji projektowej Centrum Kongresowego. Ustalono również, że pracownia będzie sprawowała nadzór autorski nad budową. W następnych miesiącach pozyskano niezbędne decyzje administracyjne. W 2009 przeprowadzono badania archeologiczne, przygotowano podziemną infrastrukturę i przeprowadzono konsultacje społeczne.

### 2010-2011: I etap budowy
3 marca 2010 Centrum Kongresowe uzyskało ostateczną decyzję w sprawie pozwolenia na budowę.
Majowa powódź spowodowała znaczne podniesienie poziomu wód gruntowych w okolicy Ronda Grunwaldzkiego, dodatkowo komplikując i tak geologicznie trudny teren. Aby zabezpieczyć Centrum Kongresowe przez skutkami ewentualnej powodzi, zaprojektowano specjalny układ konstrukcyjny.
21 października 2010, w ramach I etapu budowy, podpisano umowę z firmą Warbud S.A. z Warszawy na wykonanie wraz z robotami towarzyszącymi głównego elementu układu konstrukcyjnego, tj. żelbetowej ściany szczelinowej o długości 400 m, grubości 80-100 cm i zagłębieniu 16 m. 28 października 2010 odbyła się uroczystość oficjalnego wmurowania kamienia węgielnego pod budowę Centrum Kongresowego. Prace zakończyły się w lipcu 2011, miesiąc przed terminem.

### 2011-2014: II etap budowy
28 stycznia 2010 miasto ogłosiło przetarg na wykonawcę drugiego i ostatniego etapu budowy Centrum Kongresowego. 20 września 2011 w krakowskim magistracie podpisano umowę z wyłonionym w dwuetapowym przetargu polsko-hiszpańskim konsorcjum Budimex S.A. z Warszawy i Ferrovial Agroman S.A. z Madrytu na wykonanie gmachu Centrum i infrastruktury towarzyszącej.
Wraz z realizacją obiektu zostanie przebudowany układ drogowy w rejonie ronda Grunwaldzkiego. Uporządkowana zostanie niewykorzystana przestrzeń. Powstaną nowe ulice, parkingi naziemne i plac dla wozów transmisyjnych. Wybudowany zostanie też nowy terminal dla autobusów i mikrobusów, który zastąpi starą pętlę, działającą u zbiegu ulic Monte Cassino i Konopnickiej.
Zgodnie z zawartą umową prace potrwają 30 miesięcy. Oddanie do użytku centrum zaplanowano na przełom września i października 2014.

### 2014: inauguracja działalności
ICE Kraków rozpoczęło działalność 16 października 2014 koncertem "2014. Tu i teraz" (muzyka Zbigniew Preisner, libretto: Ewa Lipska).

## Działalność
Centrum Kongresowe ICE Kraków jest miejscem organizacji konferencji, kongresów, koncertów oraz spektakli. Zorganizowano tutaj ponad 1000 wydarzeń, w których uczestniczyło 1 200 000 gości. W ramach stałej współpracy odbywają się tutaj m.in. wydarzenia organizowane przez KBF – byłego operatora Centrum Kongresowego ICE Kraków: Festiwal Muzyki Filmowej, Festiwal Opera Rara, Festiwal Misteria Paschalia oraz kwartalne spotkania grupy KRAKÓW NETWORK. ICE Kraków jest stałą lokalizacją dla wielu wydarzeń międzynarodowych, w tym m.in.: Kongresu Gospodarczego Impact’, Kongresu Open Eyes Economy Summit, Europejskiego Forum Cyberbezpieczeństwa CYBERSEC, spotkań kardiologów New Frontiers in Interventional Cardiology, Digital Dragons, Konferencji Stowarzyszenia ASPIRE, Invest Cuffs oraz Europejskiego Kongresu Samorządów.
Wybrane realizacje:
2015
- Konferencja Stowarzyszenia Meeting Professionals International MPI EMEC 2015
- 27. Europejska Konferencja Biomateriałów ESB2015
- TEDxKraków 2015
- Koncert zespołu Kraftwerk

2016
- Spektakl „Evita”
- Koncert Nigela Kennedy’ego
- Losowanie fazy grupowej turnieju finałowego Młodzieżowych Mistrzostw Europy do lat 21 w Piłce Nożnej 2017

2017
- 41. Sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO
- Global Clean Air Summit
- Gala Ambasadorów Kongresów Polskich
- 3rd International Congress on Ethics and Tourism

2018
- DIOXIN 2018 – International Symposium on Halogenated Persistent Organic Pollutants (POPs) & 10th International PCB Workshop
- 23. WONCA EUROPE CONFERENCE
- STOP – ŚWIATOWY KONGRES ODLEWNICTWA
- Eurocorr – Światowy Kongres Korozyjny
- World Congress on Osteoporosis, Osteoarthritis and Musculoskeletal Diseases
- Obchody 200-lecia istnienia Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie

2019
- OWHC Organizacja Miast Światowego Dziedzictwa (Organization of Word Heritage Cities – OWHC) World Congress of the Organization of World Heritage Cities
- Jubileusz 100-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie
- Devoxx Poland
- Międzynarodowe Biennale Architektury Kraków 2019
- W 2019 roku ICE Kraków obchodziło 5-lecie działalności. W latach 2014–2019 odwiedziło je ponad 1 200 000 osób podczas 1000 wydarzeń.

2020
- Realizacja webinarów w studiu do nagrań hybrydowych dla profesjonalistów branży MICE pt. KRAKÓW NETWORK TOGETHER i Vademecum Wydarzeń Hybrydowych
- Publikacja dokumentu „Bezpieczeństwo eventów po pandemii”
- Organizacja 18 spotkań na żywo oraz online w ramach działań 6-ciu grup tematycznych KRAKÓW NETWORK

2021
- Ogłoszenie Protokołu KRAKÓW NETWORK – zbioru dobrych praktyk i rekomendacji dla branży MICE w postpandemicznej rzeczywistości[9].
- Spotkanie Ambasadorów Kongresów Polskich
- Pierwszy hybrydowy Kongres EAACI 2021

2022
- 61. Kongres Stowarzyszenia ICCA (International Congress and Convention Association)
- Otwarcie nowego, profesjonalnego studia telewizyjnego pozwalającego na realizację wydarzeń hybrydowych.
- Nowym operatorem ICE Kraków zostaje spółka Kraków5020 zastępując w tej roli KBF.
- ICE Kraków było gospodarzem 147 wydarzeń, w których udział wzięło ponad 165 000 osób.
- Ogłoszenie polityki zrównoważonego rozwoju ICE Kraków

## Projekty realizowane przez ICE Kraków

### ICE Classic
Seria koncertów muzyki klasycznej. Wszystkie koncerty z cyklu odbywają się w Sali Audytoryjnej im. Krzysztofa Pendereckiego.

### Kraków Network
Inicjatywa mająca na celu tworzenie silnej grupy biznesowej z różnych sektorów branży turystycznej, której działania wpłyną na zwiększenie liczby wydarzeń biznesowych realizowanych w stolicy Małopolski. Organizatorem cyklu jest spółka Kraków5020 – operator ICE Kraków. KRAKÓW NETWORK obejmuje 6 grup tematycznych: Kraków Future Lab, Kraków Business Food, grupę hotelową, grupę eventową, grupę Ambasadorów, grupę PR.

### Dzień dobry ICE Kraków
Kwartalne wydarzenie dla rodzin, podczas którego w Centrum Kongresowym ICE Kraków odbywają się warsztaty z animatorami, spotkania z przedstawicielami służb ratowniczych, zwiedzanie obiektu oraz pokaz filmu niespodzianki.

### POWER of 4
Porozumienie obiektów konferencyjnych średniej wielkości współpracujących w zakresie działań promocyjnych, wymiany doświadczeń oraz tworzenia wspólnej bazy klientów. Sygnatariuszami porozumienia są: Centrum Kongresowe ICE Kraków, Centrum Konferencyjne Kopernik w Centrum Nauki Kopernik, Lubelskie Centrum Konferencyjne i Europejskie Centrum Solidarności.

### Aleja Kongresowa
To cykl wydarzeń, w trakcie których przedstawiciele Miasta Krakowa, Centrum Kongresowego ICE Kraków oraz organizatorzy kongresów realizowanych w ICE Kraków, symbolicznie sadzą drzewa przy ulicy Monte Cassino. Średnio co miesiąc sadzone jest jedno drzewo, co pozwala zaprezentować stałą współpracę Miasta Krakowa, ICE Kraków oraz podkreślić zaangażowanie branży spotkań w kwestię dbania o środowisko. Każde drzewo upamiętnia ważne wydarzenie organizowane przez miasto - pierwsze z 30 planowanych drzew zostało zasadzone po 41. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w lipcu 2017 r.

## Wydarzenia hybrydowe
W 2020 roku w Centrum Kongresowym ICE Kraków powstało studio nagraniowe dla wydarzeń hybrydowych. Studio zostało później przeniesione do podziemi obiektu, a następnie nowocześnie zaaranżowane i doposażone w nowoczesny sprzęt. Otwarcie nowego studia nastąpiło w 2022 roku. Przestrzeń oferuje realizację streamingu wybranego wydarzenia dzięki zaawansowanym możliwościom technologicznym. Wykorzystywane jest ono także przez platformę Play Kraków..

## Finansowanie
Całkowity koszt projektu "Centrum Kongresowe (Rondo Grunwaldzkie)" określono na poziomie 357 539 043,63 PLN. Inwestorem projektu jest Gmina Miejska Kraków.
Projekt został dofinansowany kwotą 82 930 000,00 PLN przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.

## Nagrody[16]
- 2022 - 1. miejsce Meetings Star Award 2022
- 2021 - 1. miejsce Meetings Star Award 2021
- 2020 - Amber Event Awards – 3. miejsce w kategorii Webinar dla cyklu edukacyjnych webinarów KRAKÓW NETWORK, Złoty Certyfikat Jakości | Meetings Star Award 2020
- 2019 - "Certyfikat Miejsca przyjaznego seniorom na lata 2020-2022" podczas gali finałowej 9. edycji akcji. Inicjatywa była organizowana przez Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego oraz Miasto Kraków. Cel: wyróżnienie miejsc przyjaznych seniorom oraz promowanie działań instytucji i organizacji, które oferują produkty, usługi i zniżki przygotowane z myślą o seniorach. Złoty Certyfikat Jakości | Meetings Star Award 2019
- 2018 - 3. miejsce Meetings Star Award 2018[17]
- 2017 - MP Power Award 2017 w kategoriach: Dostawca – Venue: Paula Fanderowska - Zastępca dyrektora KBF ds. Centrum Kongresowego ICE Kraków oraz Kongres za 41. Sesję Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Krakowie, 2. miejsce Meetings Star Award 2017
- 2016 - „Lider dostępności” w konkursie architektoniczno-urbanistycznym Fundacji Integracja i Towarzystwa Urbanistów Polskich, 1. miejsce Meetings Star Award 2016
- 2015 - A’ Design Award & Competition 2015 w kategorii Architektura – Nagroda Platynowa, The Plan Award 2015 w kategorii Business – najlepszy projekt architektoniczny, Kraków Mój Dom 2015 w kategorii architektura użyteczności publicznej, MP Power Award 2015 – 2. miejsce w kategorii Multi Venue, 1. miejsce Meetings Star Award 2015
- 2014 - "Najlepsze Przedsięwzięcie Roku w Małopolsce - LIDER MAŁOPOLSKI 2014", MP Power Award 2014 w kategorii Kongres Venue

- 2010 – nagroda „5 gwiazdek” w międzynarodowym konkursie The International Property Awards dla projektu Centrum Kongresowego w Krakowie za najlepszy projekt architektoniczny, wielofunkcyjny, w kategorii „Polska”[18]
- 2009 – nominacja do nagrody World Architecture Festival (WAF) w Barcelonie projektu Centrum Kongresowego w Krakowie w kategorii projektów z dziedziny kultury[18]

## Międzynarodowe stowarzyszenia branżowe
Centrum Kongresowe ICE Kraków jest członkiem stowarzyszeń:
- ICCA - the International Congress and Convention Association(inne języki)
- AIPC - the International Association of Convention Centres
- MPI - Meetings Professionals International
- SKKP - Stowarzyszenie Konferencje i Kongresy w Polsce

## Obecność ICE Kraków w wydarzeniach branży MICE
Centrum Kongresowe ICE Kraków uczestniczy w takich wydarzeniach, jak:
- EIBTM[19]
- IMEX Frankfurt[20]
- IMEX America[21]
- CONVENE[22]
- M&I[23]
- MCE[24]

title: Centrum Kongresowe ICE Kraków

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Centrum Kongresowe ICE Kraków
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = CentrumKongresowe"ICEKraków"-WidokOdWschodu-POL, Kraków.jpg
 |opis zdjęcia          = Widok od wschodu, zza [[Wisła|Wisły]].
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Kraków]]
 |adres                 = [[Ulica Marii Konopnickiej w Krakowie|ul. Marii Konopnickiej]] 17
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             = [[Krzysztof Ingarden]], [[Jacek Ewý]]
 |inwestor              = [[Kraków|Gmina Miejska Kraków]]
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           = 7
 |powierzchnia użytkowa = 37 015 m²
 |rozpoczęcie budowy    = [[28 października]] [[2010]]
 |ukończenie budowy     = [[16 października]] [[2014]]
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            = Gmina Miejska Kraków, operator: Kraków5020
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Kraków
 |współrzędne           = 50°2′52.72″N 19°55′52.30″E
 |opis miejsca          = ICE KRAKÓW
 |commons               = Category:ICE Kraków
 |www                   = http://www.icekrakow.pl/
}}{{Dopracować|tłumaczenie=2023-03}}
'''Centrum Kongresowe ICE Kraków''' ([[Język angielski|ang.]] ''International Conferences and Entertainment'') – wielofunkcyjny obiekt, zlokalizowany nad [[Wisła|Wisłą]], przy [[Rondo Grunwaldzkie w Krakowie|Rondzie Grunwaldzkim]] w [[Kraków|Krakowie]], u zbiegu ulic [[Ulica Marii Konopnickiej w Krakowie|Marii Konopnickiej]] i [[Ulica Monte Cassino w Krakowie|Monte Cassino]], na obszarze [[Dębniki (Kraków)|Dębnik]]. Otwarty w 2014.

Centrum przystosowane jest do organizacji [[Kongres (zjazd)|kongresów]], [[Konferencja naukowa|konferencji]], [[koncert]]ów, [[spektakl]]i, [[wystawiennictwo|wystaw]] i innych wydarzeń społeczno-kulturalnych. Operatorem ICE Kraków jest spółka Kraków5020.

== Koncepcja ==
[[Plik:ICE Kraków interior; fot.004.jpg|thumb|Foyer]]
ICE Kraków dysponuje trzema głównymi salami: Audytoryjną, Teatralną oraz Kameralną, mieszczącymi maksymalnie odpowiednio 1915, 596 i 400 użytkowników. Poza Salą Audytoryjną na szczególną uwagę zasługuje druga co do wielkości Sala Teatralna: jej składane trybuny pozwolą na zwiększenie powierzchni podłogi w przypadku wykorzystania jej na bankiety czy wystawy.

Centrum, mogące pomieścić 3200 uczestników, dysponuje także zespołem sal konferencyjnych z regulowanymi przesuwnymi ściankami, przeszklonym, 3-poziomowym [[foyer]] z widokiem na [[Wawel]], wielofunkcyjną salą wystawową i powierzchniami pomocniczymi.

Wokół Centrum powstał specjalny układ komunikacyjny obejmujący parkingi naziemne, terminal
autobusowy i mikrobusowy, plac dla wozów transmisyjnych oraz dwupoziomowy parking podziemny dla 360 samochodów. Dojazd z [[Port lotniczy Kraków-Balice|lotniska]] zajmuje około 20 minut, a z [[Kraków Główny|głównego dworca kolejowego]] i [[Dworzec Autobusowy w Krakowie|autobusowego]] dotrzeć można do ICE zaledwie w kwadrans.

== Realizacja ==
=== Plany ===
Plany budowy nowoczesnego obiektu umożliwiającego profesjonalną organizację kongresów i wydarzeń artystycznych w okolicy [[Rondo Grunwaldzkie w Krakowie|Ronda Grunwaldzkiego]] istniały od około roku 2000. Intensywny rozwój Krakowa coraz bardziej determinował konieczność przeprowadzenia takiej inwestycji, potrzebnej zarówno szeroko rozumianej sferze biznesowej, a także coraz liczniejszym przedsięwzięciom o charakterze konferencyjno-artystycznym.

Ówczesny kandydat na prezydenta Krakowa  [[Jacek Majchrowski]], podczas kampanii wyborczej w 2002 zapowiedział powstanie [[Centrum kongresowe|centrum kongresowego]]. Szansa na realizację projektu w perspektywie najbliższych dziesięciu lat pojawiła się 16 marca 2004, kiedy [[Urząd Miasta Krakowa|krakowski magistrat]] otrzymał [[Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu|decyzję o warunkach zabudowy]]. Pertraktacje z prywatnymi inwestorami centrum trwały trzy lata, choć nie brakował firm chcących wybudować obiekt. Wiele z nich jednak chciało przyćmić obiekt dużym centrum handlowym nastawionym na konsumpcję, a takie rozwiązanie nie było popierane przez władze miasta. W maju 2007 [[Urząd Miasta Krakowa]] zadecydował, że to on będzie inwestorem centrum kongresowego.

=== 2007–2010: Konkurs i projekt ===
17 maja 2007 [[Urząd Miasta Krakowa]] ogłosił międzynarodowy dwuetapowy konkurs na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej Centrum Kongresowego w Krakowie. Na działce o powierzchni 1,14 ha; w rejonie Ronda Grunwaldzkiego zaplanowano obiekt, którego głównym elementem miała być sala audytoryjna o pojemności 1 800 miejsc, sala duża (sceniczna) dla 600 osób, oraz sala kameralna dla 300 osób. Zgodnie z warunkami konkursu, w centrum miały się znaleźć m.in.: garaż o pojemności minimum 290 samochodów osobowych (zalecana wielkość garażu to 600 stanowisk), podjazdy dla samochodów i autokarów oraz zatoki oczekiwania dla autokarów i postoju taksówek. I nagrodę - dla uczestnika konkursu zaproszonego do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego – ustanowiono na 150 000 PLN. Przewodniczącym sądu konkursowego został architekt [[Bohdan Paczowski]] z [[Luksemburg]]a. Termin składania prac konkursowych zaplanowano na 24 września 2007.

W drugim etapie konkursu znalazło się 18 uczestników, w tym 4 uczestników z zagranicy. 12 listopada 2007 ogłoszono wyniki konkursu. Autorem zwycięskiej koncepcji okazała się krakowska pracownia ''Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý Architekci sp. z o.o.'' wraz z japońskim konsultantem projektowym ''Arata Isozaki & Associate'' z [[Tokio]]. Wcześniej oba biura współpracowały przy projekcie [[Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”|Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie]], stojącym w sąsiedztwie planowanego Centrum Kongresowego.

{| class="wikitable"
|+ Skład zwycięskiego zespołu projektowego
! style="text-align:center" | Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý – Architekci<ref>[http://www.ingarden-ewy.com.pl/ Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý – Architekci]</ref>!! style="text-align:center" | Główny Architekt
|-
| style="text-align:center" | [[Krzysztof Ingarden]] || style="text-align:center" | Autor
|-
| style="text-align:center" | [[Jacek Ewý]] || style="text-align:center" | współpraca autorska
|-
| style="text-align:center" | Piotr Urbanowicz
Bartosz Haduch
Piotr Hojda
Sebastian Machaj
Jakub Wagner
Tomasz Koral || style="text-align:center" | zespół
|-
! style="text-align:center" | Arata Isozaki & Associates<ref>[http://www.isozaki.co.jp/ Arata Isozaki & Associates]</ref>!! style="text-align:center" | konsultant projektowy
|-
| style="text-align:center" | [[Arata Isozaki]]
Hiroshi Aoki || style="text-align:center" | autorzy
|-
| style="text-align:center" | Yoko Sano
Takayuki Uchida || style="text-align:center" | zespół
|-
! style="text-align:center" | Raf Orlowski
Arup Acoustics<ref name = ac>{{Cytuj stronę |url=http://www.arup.com/Services/Acoustic_Consulting.aspx/ |tytuł=Arup Acoustics |data dostępu=2013-11-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20120412152332/http://www.arup.com/Services/Acoustic_Consulting.aspx/ |zarchiwizowano=2012-04-12}}</ref>!! style="text-align:center" | konsultant akustyki
|-
! style="text-align:center" | Arup Venue Consulting{{r|ac}}!! style="text-align:center" | konsultant technologii sceny
|-
! style="text-align:center" | Project Service<ref>[https://www.projectservice.pl/ Project Service]</ref>!! style="text-align:center" | konstrukcja
|}

Zwycięska koncepcja urbanistyczno-architektoniczna przewidywała następujące funkcje Centrum Kongresowego:
* Sala Audytoryjna z modułową estradą dla imprez o różnej skali: od 943 widzów (koncerty symfoniczne) do około 1915 miejsc (duże kongresy)
* Sala Teatralna na 594 miejsc, przewidziana dla realizacji mniejszych projektów kongresowych, koncertów oraz spektakli muzycznych i teatru dramatycznego
* wielofunkcyjna Sala Kameralna na 400 miejsc
* zespół sal konferencyjnych o powierzchni około 500 m²
* trzypoziomowe [[foyer]] z widokiem na Wisłę i [[Wawel]]
* zaplecze gastronomiczne, zaplecze komercyjne
* Centrum Prasowe, Recepcja VIP
* parking podziemny na około 360 miejsc, podjazdy dla samochodów i autokarów

Ówczesne plany zakładały: w 2008 – powstanie projektu budowlanego i uzyskanie [[Pozwolenie na budowę|pozwolenia na budowę]], w 2009 – wyłonienie wykonawca i rozpoczęcie budowy, a w 2010 – oddanie Centrum do użytkowania. Drobne zmiany w projekcie spowodowały, że dopiero 20 maja 2008 Prezydent Krakowa [[Jacek Majchrowski]] podpisał z pracownią ''Ingarden & Ewý Architekci'' umowę na wykonanie dokumentacji projektowej Centrum Kongresowego. Ustalono również, że pracownia będzie sprawowała nadzór autorski nad budową. W następnych miesiącach pozyskano niezbędne decyzje administracyjne. W 2009 przeprowadzono badania archeologiczne, przygotowano podziemną infrastrukturę i przeprowadzono konsultacje społeczne.

=== 2010-2011: I etap budowy ===
3 marca 2010 Centrum Kongresowe uzyskało ostateczną decyzję w sprawie pozwolenia na budowę.

[[Powódź w Europie Środkowej (2010)|Majowa powódź]] spowodowała znaczne podniesienie poziomu wód gruntowych w okolicy Ronda Grunwaldzkiego, dodatkowo komplikując i tak geologicznie trudny teren. Aby zabezpieczyć Centrum Kongresowe przez skutkami ewentualnej powodzi, zaprojektowano specjalny układ konstrukcyjny.

21 października 2010, w ramach I etapu budowy, podpisano umowę z firmą [[Warbud|''Warbud S.A.'']] z [[Warszawa|Warszawy]] na wykonanie wraz z robotami towarzyszącymi głównego elementu układu konstrukcyjnego, tj. [[żelbet]]owej [[ściana szczelinowa|ściany szczelinowej]] o długości 400 m, grubości 80-100 cm i zagłębieniu 16 m. 28 października 2010 odbyła się uroczystość oficjalnego wmurowania [[kamień węgielny|kamienia węgielnego]] pod budowę Centrum Kongresowego. Prace zakończyły się w lipcu 2011, miesiąc przed terminem.

=== 2011-2014: II etap budowy ===
[[Plik:ICE Kraków - budowa - kwiecień 2014 III.JPG|thumb|Stan budowli w kwietniu 2014]]
28 stycznia 2010 miasto ogłosiło [[przetarg]] na wykonawcę drugiego i ostatniego etapu budowy Centrum Kongresowego. 20 września 2011 w [[Urząd Miasta Krakowa|krakowskim magistracie]] podpisano umowę z wyłonionym w dwuetapowym przetargu polsko-hiszpańskim konsorcjum ''[[Budimex|Budimex S.A]].'' z Warszawy i ''Ferrovial Agroman S.A.'' z [[Madryt]]u na wykonanie gmachu Centrum i infrastruktury towarzyszącej.

Wraz z realizacją obiektu zostanie przebudowany układ drogowy w rejonie ronda Grunwaldzkiego. Uporządkowana zostanie niewykorzystana przestrzeń. Powstaną nowe ulice, parkingi naziemne i plac dla wozów transmisyjnych. Wybudowany zostanie też nowy terminal dla autobusów i mikrobusów, który zastąpi starą pętlę, działającą u zbiegu ulic Monte Cassino i Konopnickiej.

Zgodnie z zawartą umową prace potrwają 30 miesięcy. Oddanie do użytku centrum zaplanowano na przełom września i października 2014.

=== 2014: inauguracja działalności ===
ICE Kraków rozpoczęło działalność 16 października 2014 koncertem "2014. Tu i teraz" (muzyka [[Zbigniew Preisner]], libretto: [[Ewa Lipska]])<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.icekrakow.pl/aktualnosci/ice-krakow---poczatek%2521,4219,3|tytuł = ICE Kraków - początek!|autor = |data dostępu = 2014-10-21|opublikowany = icekrakow.pl |język =}}</ref>.

== Działalność ==
[[Plik:WejścieDoCentrumKongresowegoICE-OgólnyWidokNaPółnoc-Dębniki-POL, Kraków.jpg|alt=Wejście główne do budynku|mały|Wejście główne do budynku]]
[[Centrum kongresowe|Centrum Kongresowe]] ICE Kraków jest miejscem organizacji konferencji, kongresów, koncertów oraz spektakli. Zorganizowano tutaj ponad 1000 wydarzeń, w których uczestniczyło 1 200 000 gości. W ramach stałej współpracy odbywają się tutaj m.in. wydarzenia organizowane przez KBF – byłego operatora Centrum Kongresowego ICE Kraków: Festiwal Muzyki Filmowej, Festiwal Opera Rara, Festiwal Misteria Paschalia oraz kwartalne spotkania grupy KRAKÓW NETWORK. ICE Kraków jest stałą lokalizacją dla wielu wydarzeń międzynarodowych, w tym m.in.: Kongresu Gospodarczego Impact’, Kongresu Open Eyes Economy Summit, Europejskiego Forum Cyberbezpieczeństwa CYBERSEC, spotkań kardiologów New Frontiers in Interventional Cardiology, Digital Dragons, Konferencji Stowarzyszenia ASPIRE, Invest Cuffs oraz Europejskiego Kongresu Samorządów.

Wybrane realizacje:

'''2015'''<ref>{{Cytuj |tytuł = Muzyczne podsumowanie działalności ICE Kraków - Magiczny Kraków |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.krakow.pl |url = https://www.krakow.pl/aktualnosci/196843,33,komunikat,muzyczne_podsumowanie_dzialalnosci_ice_krakow.html}}</ref>

* Konferencja Stowarzyszenia Meeting Professionals International MPI EMEC 2015
* 27. Europejska Konferencja Biomateriałów ESB2015
* TEDxKraków 2015
* Koncert zespołu Kraftwerk

'''2016'''

* Spektakl „Evita”
* Koncert Nigela Kennedy’ego
* Losowanie fazy grupowej turnieju finałowego Młodzieżowych Mistrzostw Europy do lat 21 w Piłce Nożnej 2017

'''2017'''

* 41. Sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO
* Global Clean Air Summit
* Gala Ambasadorów Kongresów Polskich
* 3rd International Congress on Ethics and Tourism

'''2018'''<ref>{{Cytuj |tytuł = PODSUMOWANIE 2018 ROKU W CENTRUM KONGRESOWYM ICE KRAKÓW - Krakow Convention Bureau |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = convention.krakow.pl |url = https://convention.krakow.pl/hot/227003,223,komunikat,podsumowanie_2018_roku_w_centrum_kongresowym_ice_krakow.html}}</ref>

* DIOXIN 2018 – International Symposium on Halogenated Persistent Organic Pollutants (POPs) & 10th International PCB Workshop
* 23. WONCA EUROPE CONFERENCE
* STOP – ŚWIATOWY KONGRES ODLEWNICTWA
* Eurocorr – Światowy Kongres Korozyjny
* World Congress on Osteoporosis, Osteoarthritis and Musculoskeletal Diseases
* Obchody 200-lecia istnienia Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie

'''2019'''<ref>{{Cytuj |tytuł = Podsumowanie roku w ICE Kraków - Magiczny Kraków |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.krakow.pl |url = https://www.krakow.pl/aktualnosci/236661,32,komunikat,podsumowanie_roku_w_ice_krakow.html}}</ref>

* OWHC Organizacja Miast Światowego Dziedzictwa (Organization of Word Heritage Cities – OWHC) World Congress of the Organization of World Heritage Cities
* Jubileusz 100-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie
* Devoxx Poland
* Międzynarodowe Biennale Architektury Kraków 2019
* W 2019 roku ICE Kraków obchodziło 5-lecie działalności. W latach 2014–2019 odwiedziło je ponad 1 200 000 osób podczas 1000 wydarzeń.

'''2020'''

* Realizacja webinarów w studiu do nagrań hybrydowych dla profesjonalistów branży MICE pt. KRAKÓW NETWORK TOGETHER i Vademecum Wydarzeń Hybrydowych
* Publikacja dokumentu „Bezpieczeństwo eventów po pandemii”
* Organizacja 18 spotkań na żywo oraz online w ramach działań 6-ciu grup tematycznych KRAKÓW NETWORK

'''2021'''

* Ogłoszenie Protokołu KRAKÓW NETWORK – zbioru dobrych praktyk i rekomendacji dla branży MICE w postpandemicznej rzeczywistości<ref>{{Cytuj |tytuł = Premiera Protokołu Kraków Network |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.pot.gov.pl |url = https://www.pot.gov.pl/pl/pcb/news/premiera-protokolu-krakow-network |język = pl}}</ref>.
* Spotkanie Ambasadorów Kongresów Polskich
* Pierwszy hybrydowy Kongres EAACI 2021

'''2022'''

* 61. Kongres Stowarzyszenia ICCA (International Congress and Convention Association)
* Otwarcie nowego, profesjonalnego studia telewizyjnego pozwalającego na realizację wydarzeń hybrydowych.
* Nowym operatorem ICE Kraków zostaje spółka Kraków5020 zastępując w tej roli KBF.
* ICE Kraków było gospodarzem 147 wydarzeń, w których udział wzięło ponad 165 000 osób.
* Ogłoszenie polityki zrównoważonego rozwoju ICE Kraków

== Projekty realizowane przez ICE Kraków ==
=== ICE Classic ===
Seria koncertów muzyki klasycznej. Wszystkie koncerty z cyklu odbywają się w Sali Audytoryjnej im. Krzysztofa Pendereckiego<ref>{{Cytuj |tytuł = ICE Classic |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = iceclassic.pl |url = https://iceclassic.pl/}}</ref>.

=== Kraków Network ===
Inicjatywa mająca na celu tworzenie silnej grupy biznesowej z różnych sektorów branży turystycznej, której działania wpłyną na zwiększenie liczby wydarzeń biznesowych realizowanych w stolicy Małopolski. Organizatorem cyklu jest spółka Kraków5020 – operator ICE Kraków. KRAKÓW NETWORK obejmuje 6 grup tematycznych: Kraków Future Lab, Kraków Business Food, grupę hotelową, grupę eventową, grupę Ambasadorów, grupę PR.<ref>{{Cytuj |tytuł = Strona główna |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = Kraków Network |url = https://krakownetwork.pl/ |język = pl}}</ref>

=== Dzień dobry ICE Kraków ===
Kwartalne wydarzenie dla rodzin, podczas którego w Centrum Kongresowym ICE Kraków odbywają się warsztaty z animatorami, spotkania z przedstawicielami służb ratowniczych, zwiedzanie obiektu oraz pokaz filmu niespodzianki<ref>{{Cytuj |tytuł = Dzień dobry ICE Kraków – KBF |data dostępu = 2021-06-17 |url = https://kbf.krakow.pl/aktywnosci-articles/dzien-dobry-ice-krakow/ |język = en}}</ref>.

=== POWER of 4 ===
Porozumienie obiektów konferencyjnych średniej wielkości współpracujących w zakresie działań promocyjnych, wymiany doświadczeń oraz tworzenia wspólnej bazy klientów. Sygnatariuszami porozumienia są: Centrum Kongresowe ICE Kraków, Centrum Konferencyjne Kopernik w Centrum Nauki Kopernik, Lubelskie Centrum Konferencyjne i Europejskie Centrum Solidarności<ref>{{Cytuj |tytuł = Power of 4 – KBF |data dostępu = 2021-06-17 |url = https://kbf.krakow.pl/aktywnosci-articles/power-of-4/ |język = en}}</ref>.

=== Aleja Kongresowa ===
To cykl wydarzeń, w trakcie których przedstawiciele Miasta Krakowa, Centrum Kongresowego ICE Kraków oraz organizatorzy kongresów realizowanych w ICE Kraków, symbolicznie sadzą drzewa przy ulicy Monte Cassino. Średnio co miesiąc sadzone jest jedno drzewo, co pozwala zaprezentować stałą współpracę Miasta Krakowa, ICE Kraków oraz podkreślić zaangażowanie branży spotkań w kwestię dbania o środowisko. Każde drzewo upamiętnia ważne wydarzenie organizowane przez miasto - pierwsze z 30 planowanych drzew zostało zasadzone po 41. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w lipcu 2017 r.

== Wydarzenia hybrydowe ==
W 2020 roku w Centrum Kongresowym ICE Kraków powstało studio nagraniowe dla wydarzeń hybrydowych. Studio zostało później przeniesione do podziemi obiektu, a następnie nowocześnie zaaranżowane i doposażone w nowoczesny sprzęt. Otwarcie nowego studia nastąpiło w 2022 roku. Przestrzeń oferuje realizację streamingu wybranego wydarzenia dzięki zaawansowanym możliwościom technologicznym. Wykorzystywane jest ono także przez platformę Play Kraków.<ref>{{Cytuj |tytuł = Let's inspirit your event.Together. |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = icekrakow.pl |url = http://icekrakow.pl/wydarzenia-hybrydowe |język = pl}}</ref>.

== Finansowanie ==
[[Plik:New look of Barska Street.JPG|thumb|Przebudowany fragment ulicy Barskiej]]
Całkowity koszt projektu "Centrum Kongresowe (Rondo Grunwaldzkie)" określono na poziomie 357 539 043,63 PLN. Inwestorem projektu jest Gmina Miejska Kraków.

Projekt został dofinansowany kwotą 82 930 000,00 PLN przez [[Unia Europejska|Unię Europejską]] w ramach [[Małopolski Regionalny Program Operacyjny 2007-2013|Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.icekrakow.pl/informacje/dofinansowania|tytuł=Dofinansowanie ICE KRAKÓW|data dostępu=2013-11-09|archiwum=https://web.archive.org/web/20131109221419/http://www.icekrakow.pl/informacje/dofinansowania|zarchiwizowano=2013-11-09}}</ref>.

== Nagrody<ref>{{Cytuj |tytuł = INGARDEN & EWY ARCHITEKCI |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.iea.com.pl |url = http://www.iea.com.pl/nagrody.php?lang=1}}</ref> ==

* 2022 - 1. miejsce Meetings Star Award 2022
* 2021 - 1. miejsce Meetings Star Award 2021
* 2020 - Amber Event Awards – 3. miejsce w kategorii Webinar dla cyklu edukacyjnych webinarów KRAKÓW NETWORK, Złoty Certyfikat Jakości | Meetings Star Award 2020
* 2019 - "Certyfikat Miejsca przyjaznego seniorom na lata 2020-2022" podczas gali finałowej 9. edycji akcji. Inicjatywa była organizowana przez Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego oraz Miasto Kraków. Cel: wyróżnienie miejsc przyjaznych seniorom oraz promowanie działań instytucji i organizacji, które oferują produkty, usługi i zniżki przygotowane z myślą o seniorach. Złoty Certyfikat Jakości | Meetings Star Award 2019
* 2018 - 3. miejsce Meetings Star Award 2018<ref>{{Cytuj |tytuł = Nagrody {{!}} KBF |data dostępu = 2021-06-17 |url = https://kbf.krakow.pl/o-kbf/nagrody/ |język = en}}</ref>
* 2017 - MP Power Award 2017 w kategoriach: Dostawca – Venue: Paula Fanderowska - Zastępca dyrektora KBF ds. Centrum Kongresowego ICE Kraków oraz Kongres za 41. Sesję Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Krakowie, 2. miejsce Meetings Star Award 2017
* 2016 - „Lider dostępności” w konkursie architektoniczno-urbanistycznym Fundacji Integracja i Towarzystwa Urbanistów Polskich, 1. miejsce Meetings Star Award 2016
* 2015 - A’ Design Award & Competition 2015 w kategorii Architektura – Nagroda Platynowa, The Plan Award 2015 w kategorii Business – najlepszy projekt architektoniczny, Kraków Mój Dom 2015 w kategorii architektura użyteczności publicznej, MP Power Award 2015 – 2. miejsce w kategorii Multi Venue, 1. miejsce Meetings Star Award 2015
* 2014 - "Najlepsze Przedsięwzięcie Roku w Małopolsce - LIDER MAŁOPOLSKI 2014", MP Power Award 2014 w kategorii Kongres Venue

* 2010 – nagroda „5 gwiazdek” w międzynarodowym konkursie The International Property Awards dla projektu Centrum Kongresowego w Krakowie za najlepszy projekt architektoniczny, wielofunkcyjny, w kategorii „Polska”<ref name="iea.com.pl">{{cytuj stronę|url=http://www.iea.com.pl/projekt.php?lang=1&pro=25|tytuł=K. Ingarden, J. Ewý – Architekci, projekt ICE KRAKÓW|data dostępu=2013-11-09}}</ref>
* 2009 – nominacja do nagrody World Architecture Festival (WAF) w [[Barcelona|Barcelonie]] projektu Centrum Kongresowego w Krakowie w kategorii projektów z dziedziny kultury<ref name="iea.com.pl"/>

== Międzynarodowe stowarzyszenia branżowe ==
Centrum Kongresowe ICE Kraków jest członkiem stowarzyszeń:

* ICCA - the {{link-interwiki|International Congress and Convention Association|Q=Q4288160}}
* AIPC - the [https://aipc.org/ International Association of Convention Centres]
* MPI - [https://www.mpi.org/ Meetings Professionals International]
* SKKP - [https://www.skkp.org.pl/ Stowarzyszenie Konferencje i Kongresy w Polsce]

== Obecność ICE Kraków w wydarzeniach branży MICE ==
Centrum Kongresowe ICE Kraków uczestniczy w takich wydarzeniach, jak:

* EIBTM<ref>{{Cytuj |tytuł = ICE Kraków na EIBTM! - Magiczny Kraków |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.krakow.pl |url = https://www.krakow.pl/aktualnosci/67761,29,komunikat,ice_krakow_na_eibtm_.html}}</ref>
* IMEX Frankfurt<ref>{{Cytuj |tytuł = ICE Kraków na targach IMEX 2014 we Frankfurcie - Magiczny Kraków |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.krakow.pl |url = https://www.krakow.pl/aktualnosci/109861,32,komunikat,ice_krakow_na_targach_imex_2014_we_frankfurcie.html}}</ref>
* IMEX America<ref>{{Cytuj |tytuł = Polska na targach IMEX America |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.pot.gov.pl |url = https://www.pot.gov.pl/pl/pcb/news/polska-na-targach-imex-america |język = pl}}</ref>
* CONVENE<ref>{{Cytuj |tytuł = CONVENE 2016 – duże zainteresowanie Krakowem, ponad 60 rozmów biznesowych - Krakow Convention Bureau |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = convention.krakow.pl |url = https://convention.krakow.pl/hot/197831,223,komunikat,convene_2016___duze_zainteresowanie_krakowem__ponad_60_rozmow_biznesowych.html}}</ref>
* M&I<ref>{{Cytuj |tytuł = IMEX America and M&I Forum Autumn Edition –summary - Krakow Convention Bureau |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = www.krakow.pl |url = http://www.krakow.pl/ccb_en/more_news____/196342,1441,komunikat,imex_america_and_m_i_forum_autumn_edition__summary.html}}</ref>
* MCE<ref>{{Cytuj |tytuł = MCE CEE: The MICE Event for Central & Eastern Europa - als Hosted Buyer anmelden |data = 2014-12-10 |data dostępu = 2021-06-17 |opublikowany = MICEboard |url = https://www.miceboard.com/mce-cee-mice-event-central-eastern-europa-als-hosted-buyer-anmelden/ |język = de-DE}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.icekrakow.pl/ Oficjalna strona internetowa ICE Kraków]

[[Kategoria:Obiekty kulturalne w Krakowie]]
[[Kategoria:Organizacje w Krakowie]]
[[Kategoria:Kultura w Krakowie]]
[[Kategoria:Muzyka w Krakowie]]
[[Kategoria:Organizatorzy targów]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2014|Kraków]]

title: Centrum Kongresowe ICE Kraków

Miejscowość: Kraków

Adres: ul. Marii Konopnickiej 17

Architekt: Krzysztof Ingarden, Jacek Ewý

Inwestor: Gmina Miejska Kraków

Rozpoczęcie budowy: 28 października 2010

Ukończenie budowy: 16 października 2014


text:
# Atlantyda, wyspa ognia
Atlantyda, wyspa ognia – powieść fantastyczno-naukowa Macieja Kuczyńskiego dla młodzieży z elementami powieści przygodowej z 1967. Zaliczona do powieści szpiegowskich.
Książka została wpisana na listę lektur do szkoły podstawowej (lektura uzupełniająca dla klasy 6 w 1994 roku, lektura także w latach 80.).

## Treść
Młody Awaru, syn wodza jednego z afrykańskich plemion, zostaje wysłany z misją zwiadowczą na wyspę Atlantydę o wysoko rozwiniętej cywilizacji naukowo-technicznej. Jego zadaniem jest dokonanie przeglądu wyspy przed planowaną przez jego plemię inwazją. Na miejscu Awaru ogląda urządzenia wyspiarzy, których przeznaczania nie do końca rozumie. Jego przemyślenia zostają zawarte w scenach wydzielonych kursywą. Sama Atlantyda przypomina wyglądem XX-wieczną metropolię. Awaru dochodzi do wniosku, że nie da się podbić tej wyspy i zamierza o tym przekonać rodaków. Jednak powieść kończy się kataklizmem i zatopieniem wyspy przez ocean.

## Odbiór
W recenzji Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich z 1974 książkę pochwalono, pisząc, że "Dramatycznie skonstruowana fabuła utrzymuje w napięciu uwagę czytelnika... a... obraz odznaczających się wysokim poziomem etycznym stosunków panujących w legendarnej społeczności nadaje jej bardzo humanistyczną wymowę". Książke określono jako "lekturę dla młodzieży od ok. 12 lat".

title: Atlantyda, wyspa ognia

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Atlantyda, wyspa ognia
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Maciej Kuczyński]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[Fantastyka naukowa#Literatura|powieść fantastyczno-naukowa]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Polska]]
 |język             = [[język polski|polski]]
 |data wydania      = 1967
 |wydawca           =
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Atlantyda, wyspa ognia''' – [[powieść]] [[Fantastyka naukowa|fantastyczno-naukowa]] [[Maciej Kuczyński|Macieja Kuczyńskiego]] dla młodzieży z elementami powieści przygodowej z 1967<ref>[[Andrzej Niewiadowski|A. Niewiadomski]], [[Antoni Smuszkiewicz|A. Smuszkiewicz]] ''Leksykon polskiej literatury fantastycznonaukowej'' Wydawnictwo Poznańskie, 1990</ref>. Zaliczona do powieści szpiegowskich<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Nowe książki |data = 1994 |data dostępu = 2024-03-11 |wydawca = Wydawn. Wspołczesne RSW "Prasa-Książki-Ruch" |s = 40 |url = https://books.google.co.kr/books?newbks=1&newbks_redir=0&id=P50xAQAAIAAJ&dq=%22Atlantyda,+wyspa+ognia%22+lektura+-wiki&focus=searchwithinvolume&q=%22legendarnej+cywilizacji |język = pl}}</ref>.

Książka została wpisana na listę lektur do szkoły podstawowej (lektura uzupełniająca dla klasy 6 w 1994 roku<ref name=":0" />, lektura także w latach 80.<ref>{{Cytuj |tytuł = Polonistyka: czasopismo dla nauczycieli |data = 1985 |data dostępu = 2024-03-11 |wydawca = Państwowe Zakłady Wydawn. Szkolnych. |s = 139 |url = https://books.google.co.kr/books?id=WlNhAAAAMAAJ&q=%22Atlantyda,+wyspa+ognia%22+lektura+-wiki&dq=%22Atlantyda,+wyspa+ognia%22+lektura+-wiki&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwjMtdWQ-OuEAxWv2DQHHaKrDmsQ6AF6BAgHEAI |język = pl}}</ref>).

== Treść ==
Młody Awaru, syn wodza jednego z afrykańskich plemion, zostaje wysłany z misją zwiadowczą na wyspę Atlantydę o wysoko rozwiniętej cywilizacji naukowo-technicznej. Jego zadaniem jest dokonanie przeglądu wyspy przed planowaną przez jego plemię inwazją. Na miejscu Awaru ogląda urządzenia wyspiarzy, których przeznaczania nie do końca rozumie. Jego przemyślenia zostają zawarte w scenach wydzielonych kursywą. Sama Atlantyda przypomina wyglądem XX-wieczną metropolię. Awaru dochodzi do wniosku, że nie da się podbić tej wyspy i zamierza o tym przekonać rodaków. Jednak powieść kończy się kataklizmem i zatopieniem wyspy przez ocean<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Literatura piękna |data = 1976 |data dostępu = 2024-03-11 |wydawca = Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich |s = 474 |url = https://books.google.co.kr/books?newbks=1&newbks_redir=0&id=ciIoAQAAIAAJ&dq=%22na+legendarnej+wyspie,+wed%C5%82ug+hipotez%22&focus=searchwithinvolume&q=%22kt%C3%B3ry+przyby%C5%82+na+wysp%C4%99+jako%22 |język = pl}}</ref>.

== Odbiór ==
W recenzji [[Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich|Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich]] z 1974 książkę pochwalono, pisząc, że "Dramatycznie skonstruowana fabuła utrzymuje w napięciu uwagę czytelnika... a... obraz odznaczających się wysokim poziomem etycznym stosunków panujących w legendarnej społeczności nadaje jej bardzo humanistyczną wymowę". Książke określono jako "lekturę dla młodzieży od ok. 12 lat"<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Andrzej Niewiadowski|A. Niewiadomski]], [[Antoni Smuszkiewicz|A. Smuszkiewicz]], ''[[Leksykon polskiej literatury fantastycznonaukowej]]'' Wydawnictwo Poznańskie, 1990

[[Kategoria:Polskie powieści fantastycznonaukowe]]
[[Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe z 1967 roku]]
[[Kategoria:Polskie powieści przygodowe]]
[[Kategoria:Utwory literackie o Atlantydzie]]
[[Kategoria:Powieści Macieja Kuczyńskiego]]
[[Kategoria:Lektury szkolne]]

title: Atlantyda, wyspa ognia

Autor: Maciej Kuczyński

Typ utworu: powieść fantastyczno-naukowa

Miejsce wydania: Polska

Język: polski


text:
# Dział (województwo małopolskie)
Dział – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czarny Dunajec.
| SIMC    | Nazwa       | Rodzaj    |
| ------- | ----------- | --------- |
| 0421753 | Bobkówka    | część wsi |
| 0421760 | Cholewówka  | część wsi |
| 0421776 | Jantołówka  | część wsi |
| 0421782 | Jędrzejówka | część wsi |
| 0421799 | Sołtysia    | część wsi |
| 0421807 | Stary Jaz   | część wsi |

Wieś królewska, położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sądeckim województwa krakowskiego, należała do tenuty nowotarskiej. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.

title: Dział (województwo małopolskie)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Dział|Dział w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Dział
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Kościół w Dziale.jpg
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = małopolskie
 |powiat                 = [[Powiat nowotarski|nowotarski]]
 |gmina                  = [[Czarny Dunajec (gmina)|Czarny Dunajec]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 505{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 18
 |kod pocztowy           = 34-408{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = KNT
 |SIMC                   = 0421747
 |kod mapy               = Czarny Dunajec (gmina)
 |współrzędne            = 49°29'16"N 19°54'23"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|28175|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Dział, powiat nowotarski
 |www                    =
}}
[[Plik:POL Dział COA.jpg|thumb|Nieoficjalny herb wsi Dział]]
'''Dział''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[powiat nowotarski|powiecie nowotarskim]], w [[Czarny Dunajec (gmina)|gminie Czarny Dunajec]]{{r|roz|teryt}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Dział{{r|roz|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0421753 || Bobkówka || część wsi
|-
|0421760 || Cholewówka || część wsi
|-
|0421776 || Jantołówka || część wsi
|-
|0421782 || Jędrzejówka || część wsi
|-
|0421799 || Sołtysia || część wsi
|-
|0421807 || Stary Jaz || część wsi
|}

Wieś królewska, położona w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sądeckim [[województwo krakowskie (I Rzeczpospolita)|województwa krakowskiego]], należała do tenuty nowotarskiej<ref>Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 97.</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo nowosądeckie|województwa nowosądeckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=239|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Dzial|nazwa=Wieś Dział w liczbach|data dostępu=28 lutego 2018}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.| data dostępu = 2018-02-28}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Czarny Dunajec}}

[[Kategoria:Czarny Dunajec (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie tenuty nowotarskiej]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie nowotarskim]]

title: Dział

Województwo: małopolskie

Powiat: nowotarski

Gmina: Czarny Dunajec

Tablice rejestracyjne: KNT


text:
# SN 1988ac
SN 1988ac – supernowa odkryta 30 grudnia 1988 roku w galaktyce NGC 3995. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 16,50m.

title: SN 1988ac

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|11|57|44|00|32|17|38|0}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 1988ac
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = Richmond{{r|vizier}}
 | dzień = 30 grudnia
 | rok = 1988{{r|vizier}}
 | typ = brak danych{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = NGC 3995{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|11|57|44,00}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|32|17|38,0}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 16,50
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 1988ac''' – [[supernowa]] odkryta 30 grudnia 1988 roku w galaktyce [[NGC 3995]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 16,50{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 1988 roku]]

title: SN 1988ac

Odkrywca: Richmond

Data odkrycia: 30 grudnia 1988

Typ supernowej: brak danych