text:
# Kawasaki GPZ1000RX
Kawasaki GPZ1000RX jest to motocykl sportowy firmy Kawasaki produkowany pomiędzy  1986 a 1988 rokiem o oznaczeniu kodowym ZXT00A. Konstrukcja silnika bazowała na silniku z GPz900R będącego poprzednikiem ww. modelu natomiast rama była nową konstrukcją przygotowaną specjalnie dla tego modelu. Motocykl osiągając prędkość maksymalną ponad 255 km/h w czasie premiery reklamowany był przez producenta jako najszybszy seryjnie produkowany motocykl na świecie do roku 1988 kiedy miano to przejął jego następca Kawasaki ZX-10 Tomcat

title: Kawasaki GPZ1000RX

wikitext:
{{Motocykl infobox
 |nazwa               = Kawasaki GPZ1000RX
 |zdjęcie             = Kawasaki GPZ1000RX Bloody Lady.jpg
 |opis zdjęcia        =
 |producent           = [[Kawasaki Heavy Industries|Kawasaki]]
 |klasa               = [[Motocykl sportowy|sportowy]]
 |inne nazwy          = Ninja 1000R, ZXT00A
 |data premiery       =
 |okres produkcji     = 1986–1988
 |miejsce produkcji   =
 |silnik              = R4 chłodzony wodą
 |rozrząd             = DOHC 16v
 |pojemność           = 997 cm³
 |stopień sprężania   = 10,2:1
 |moc                 = 125/91.9 przy 9 500
 |moment obrotowy     =
 |skrzynia biegów     = 6 stopniowa sekwencyjna
 |opona przednia      = 120/80-16
 |opona tylna         = 150/80-18
 |długość             = 2230 mm
 |szerokość           = 725 mm
 |wysokość            = 1215 mm
 |wysokość siedzenia  = 800 mm
 |rozstaw osi         = 1505 mm
 |masa własna         = 267 kg
 |pojemność baku      = 21 l
 |prędkość maksymalna = 255 km/h km/h
 |0-100 km/h          = 3.6
 |0-200 km/h          =
 |poprzednik          = [[Kawasaki GPZ900R]]
 |następca            = [[Kawasaki ZX-10 Tomcat]]
 |modele bliźniacze   =
 |modele pokrewne     =
 |modele podobne      =
 |commons             =
}}
'''Kawasaki GPZ1000RX''' jest to motocykl sportowy firmy [[Kawasaki Heavy Industries|Kawasaki]] produkowany pomiędzy  1986 a 1988 rokiem o oznaczeniu kodowym ZXT00A. Konstrukcja silnika bazowała na silniku z GPz900R będącego poprzednikiem ww. modelu natomiast rama była nową konstrukcją przygotowaną specjalnie dla tego modelu. Motocykl osiągając prędkość maksymalną ponad 255 km/h w czasie premiery reklamowany był przez producenta jako najszybszy seryjnie produkowany motocykl na świecie do roku 1988 kiedy miano to przejął jego następca [[Kawasaki ZX-10 Tomcat]]

== Przypisy ==
* ''MOTOCYKL'' 01/2001
* ''Świat Motocykli'' 02/1997
* Motorcycle Service Manula

== Linki zewnętrzne ==
* http://www.motorcyclespecs.co.za/model/kawasaki/kawasaki_gpz1000rx%2086.htm

[[Kategoria:Motocykle Kawasaki|GPZ1000RX]]
[[Kategoria:Motocykle sportowe]]
[[Kategoria:Motocykle z lat 80.]]

title: Kawasaki GPZ1000RX

Producent: Kawasaki

Klasa: sportowy

Inne nazwy: Ninja 1000R, ZXT00A

Silnik: R4 chłodzony wodą

Rozrząd: DOHC 16v

Pojemność: 997 cm³

Skrzynia biegów: 6 stopniowa sekwencyjna

Prędkość maks.: 255 km/h km/h

Poprzednik: Kawasaki GPZ900R

Następca: Kawasaki ZX-10 Tomcat


text:
# Archidiecezja Wellington
Archidiecezja Wellington – jedyna archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego w Nowej Zelandii. Została erygowana 20 czerwca 1848 roku jako diecezja Wellington. Do rangi archidiecezji została wyniesiona w 1887 roku. Ordynariusz archidiecezji jest zarazem metropolitą o zasięgu jurysdykcji obejmującym całą Nową Zelandię.

## Ordynariusze

### Biskupi
- Philippe Viard SM (1848 – 1860 administrator apostolski, 1860 – 1872 biskup)
- Francis Redwood SM (1874 – 1887)

### Arcybiskupi
- Francis Redwood SM (1887 – 1935)
- Thomas O’Shea SM (1935 – 1954)
- kard. Peter Thomas McKeefry (1954 – 1973)
- kard. Reginald John Delargey (1974 – 1979)
- kard. Thomas Stafford Williams (1979 – 2005)
- kard. John Atcherley Dew (2005 – 2023)
- Paul Martin SM (2023 – nadal)

wikiname: plwiki

title: Archidiecezja Wellington

in_language: pl

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Archidiecezja Wellington
 |nazwa oryginalna               = {{k|en|Archdiocese of Wellington}}
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        = Sacred Heart Cathedral2.jpg
 |opis grafiki                   = Archikatedra diecezjalna
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = NZL
 |miejscowość                    = [[Wellington]]
 |adres                          = 22-30 Hill St.
 |data powołania                 = 1848 (diecezja)
1887 (archidiecezja)
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Metropolia (religia)|Metropolia]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Metropolia Wellington|Wellington]]
 |obiekt sakralny typ            = Katedra diecezjalna
 |obiekt sakralny nazwa          = [[Archikatedra Najświętszego Serca Jezusowego w Wellington]]
 |administrator                  = Abp [[Paul Martin (biskup)|Paul Martin]]
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           = kard. [[John Atcherley Dew]]
kard. [[Thomas Stafford Williams]]
 |rok danych statystycznych      = 2004
 |procent wiernych               = 15,5%
 |liczba wiernych                = 81 189
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 64
 |liczba kapłanów zakonnych      = 60
 |liczba kapłanów                = 124
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 47
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   = 35 810
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    = 41°16′36.86″S 174°46′33.18″E
 |commons                        =
 |www                            = http://www.wn.catholic.org.nz/
}}
'''Archidiecezja Wellington''' – jedyna [[archidiecezja]] [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] w [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]]. Została erygowana 20 czerwca 1848 roku jako diecezja Wellington. Do rangi archidiecezji została wyniesiona w 1887 roku. [[Ordynariusz]] archidiecezji jest zarazem [[metropolita|metropolitą]] o zasięgu jurysdykcji obejmującym całą Nową Zelandię.

== Ordynariusze ==
=== Biskupi ===
* [[Philippe Viard]] [[maryści|SM]] (1848 – 1860 [[administrator apostolski]], 1860 – 1872 biskup)
* [[Francis Redwood]] SM (1874 – 1887)

=== Arcybiskupi ===
* [[Francis Redwood]] SM (1887 – 1935)
* [[Thomas O’Shea]] SM (1935 – 1954)
* kard. [[Peter Thomas McKeefry]] (1954 – 1973)
* kard. [[Reginald John Delargey]] (1974 – 1979)
* kard. [[Thomas Stafford Williams]] (1979 – 2005)
* kard. [[John Atcherley Dew]] (2005 – 2023)
* [[Paul Martin (biskup)|Paul Martin]] SM (2023 – ''nadal'')

== Bibliografia ==
*[http://www.catholic-hierarchy.org/diocese/dwell.html Profil archidiecezji w bazie Catholic-Hierarchy.org] [dostęp 2010-06-13]

[[Kategoria:Diecezje rzymskokatolickie w Nowej Zelandii|Wellington]]
[[Kategoria:Religia w Wellington]]

title: Archidiecezja WellingtonArchdiocese of Wellington

Państwo: Nowa Zelandia

Siedziba: Wellington · 22-30 Hill St.

Data powołania: 1848 (diecezja) · 1887 (archidiecezja)

Wyznanie: katolickie

Kościół: Kościół łaciński

Metropolia: Wellington

Biskup diecezjalny: Abp Paul Martin

Biskup senior: kard. John Atcherley Dew · kard. Thomas Stafford Williams


text:
# Hendrik Timmer
Hendrik Timmer, Henk Timmer (ur. 8 lutego 1904 w Utrechcie, zm. 13 listopada 1998 w Bilthoven) – holenderski tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa, medalista olimpijski.
Praworęczny Holender zaliczał się do europejskiej czołówki tenisowej w latach 20. i 30. XX w. i jest uważany za najlepszego gracza swojego kraju do czasu sukcesów Toma Okkera. W 1934 Harry Hopman określił Timmera jako jednego z najlepiej grających na twardych kortach, a William Tilden uznał Holendra za wszechstronnego zawodnika. Zdobył 23 tytuły mistrza Holandii, z czego 9 w grze pojedynczej. W 1927 i 1929 dochodził do ćwierćfinału Wimbledonu. W parze z rodaczką Keą Bouman zdobył brązowy medal olimpijski na igrzyskach w Paryżu w 1924 w konkurencji gry mieszanej. W grze pojedynczej na tych igrzyskach doszedł do trzeciej rundy.
Na szczególną uwagę zasługują występy Holendra w Pucharze Davisa. Timmer startował w latach 1923–1936 – zarówno jako singlista, jak i deblista – i należy do niego kilka rekordów reprezentacji. Miał na koncie najwięcej zwycięstw w grze pojedynczej w historii zespołu holenderskiego (32 wygrane mecze) i najwięcej zwycięstw ogółem (43 wygrane mecze). W deblu rekord zwycięstw należy do dużo młodszego Paula Haarhuisa. Łączny bilans występów Timmera w Pucharze Davisa to 43 zwycięstwa i 22 porażki (w grze pojedynczej 32 zwycięstwa i 15 porażek). W ramach tych rozgrywek Holender pokonał m.in. znanych reprezentantów Czechosłowacji Jana Kozeluha i Rodericha Menzla w 1930. Z Kozeluhem Timmer wygrał również w 1925, kiedy przyczynił się do awansu Holandii do finału strefy europejskiej Pucharu Davisa; w tymże europejskim finale Holendrzy nie odegrali jednak większej roli, przegrywając 0:4 z ekipą francuską, słynną później jako „Czterej Muszkieterowie Tenisa” (Timmer przegrał w czterech setach z René Lacoste).
Timmer był wszechstronnym sportowcem. Uprawiał także golfa, badminton, hokej na trawie, squash (mistrz Holandii 1941). Trzykrotnie startował w znanych holenderskich zawodach w łyżwiarstwie szybkim Elfstedentocht („wyścig jedenastu miast”). Otrzymał tytuł członka honorowego International Lawn Tennis Club van Nederland, a jego imię nadano cyklowi turniejów, w którym rywalizują holenderskie szkoły tenisowe. Timmer dożył jeszcze wielkiego sukcesu holenderskiego tenisa – zwycięstwa wimbledońskiego Richarda Krajicka w 1996. Zmarł dwa lata później w wieku 94 lat; zbiegiem okoliczności cztery dni później zmarła również jego partnerka z igrzysk olimpijskich Kea Bouman.

title: Hendrik Timmer

wikitext:
{{inne znaczenia|tenisisty holenderskiego|[[Henk Timmer]], piłkarz holenderski}}
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Hendrik Timmer
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               = Hendrik Timmer, 1928.jpg
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = NED
 |data urodzenia        = 8 lutego 1904
 |miejsce urodzenia     = [[Utrecht]]
 |data śmierci          = 13 listopada 1998
 |miejsce śmierci       = [[Bilthoven]]
 |wzrost                =
 |gra                   = praworęczny
 |status profesjonalny  =
 |zakończenie kariery   =
 |trener                =
 |S turnieje            =
 |S ranking             = 6 <small>(1930)</small>
 |S AO                  =
 |S RG                  = 4R (1927, 1929)
 |S WM                  = QF (1927, 1929)
 |S US                  =
 |D turnieje            =
 |D ranking             =
 |D AO                  =
 |D RG                  =
 |D WM                  = QF (1928, 1930)
 |D US                  =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
{{Medalista infobox/reprezentacja|NED}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Paryż|1924|tenis ziemny|brąz|([[Gra mieszana w tenisie ziemnym na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924|gra mieszana]])}}
 |odznaczenia           =
 |commons               = Category:Henk Timmer (tennis player)
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Hendrik Timmer''', Henk Timmer (ur. [[8 lutego]] [[1904]] w [[Utrecht|Utrechcie]], zm. [[13 listopada]] [[1998]] w [[Bilthoven]]) – [[Holandia|holenderski]] [[tenis]]ista, reprezentant kraju w [[Puchar Davisa|Pucharze Davisa]], medalista olimpijski.

Praworęczny Holender zaliczał się do europejskiej czołówki tenisowej w latach 20. i 30. XX w. i jest uważany za najlepszego gracza swojego kraju do czasu sukcesów [[Tom Okker|Toma Okkera]]. W 1934 [[Harry Hopman]] określił Timmera jako jednego z najlepiej grających na twardych kortach, a [[William Tilden]] uznał Holendra za wszechstronnego zawodnika<ref>{{Cytuj |tytuł = player – Tennisarchives |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = www.tennisarchives.com |url = https://www.tennisarchives.com/player/?pl=9 |język = en}}</ref>. Zdobył 23 tytuły mistrza Holandii, z czego 9 w grze pojedynczej. W 1927 i 1929 dochodził do ćwierćfinału [[Wimbledon]]u. W parze z rodaczką [[Cornelia Bouman|Keą Bouman]] zdobył brązowy medal olimpijski na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924|igrzyskach w Paryżu]] w 1924 w konkurencji [[Gra mieszana w tenisie ziemnym na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924|gry mieszanej]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Henk Timmer Bio, Stats, and Results |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = Olympics at Sports-Reference.com |url = https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ti/henk-timmer-1.html |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20190530122948/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ti/henk-timmer-1.html |zarchiwizowano = 2019-05-30}}</ref>. W [[Gra pojedyncza mężczyzn w tenisie ziemnym na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924|grze pojedynczej]] na tych igrzyskach doszedł do trzeciej rundy.

Na szczególną uwagę zasługują występy Holendra w Pucharze Davisa. Timmer startował w latach 1923–1936 – zarówno jako singlista, jak i deblista – i należy do niego kilka rekordów reprezentacji. Miał na koncie najwięcej zwycięstw w grze pojedynczej w historii zespołu holenderskiego (32 wygrane mecze) i najwięcej zwycięstw ogółem (43 wygrane mecze). W deblu rekord zwycięstw należy do dużo młodszego [[Paul Haarhuis|Paula Haarhuisa]]. Łączny bilans występów Timmera w Pucharze Davisa to 43 zwycięstwa i 22 porażki (w grze pojedynczej 32 zwycięstwa i 15 porażek). W ramach tych rozgrywek Holender pokonał m.in. znanych reprezentantów Czechosłowacji [[Jan Kozeluh|Jana Kozeluha]] i [[Roderich Menzel|Rodericha Menzla]] w 1930. Z Kozeluhem Timmer wygrał również w 1925, kiedy przyczynił się do awansu Holandii do finału strefy europejskiej Pucharu Davisa; w tymże europejskim finale Holendrzy nie odegrali jednak większej roli, przegrywając 0:4 z ekipą francuską, słynną później jako „[[Czterej Muszkieterowie|Czterej Muszkieterowie Tenisa]]” (Timmer przegrał w czterech setach z [[René Lacoste]]).

Timmer był wszechstronnym sportowcem. Uprawiał także [[golf]]a, [[badminton]], [[hokej na trawie]], [[squash]] (mistrz Holandii 1941). Trzykrotnie startował w znanych holenderskich zawodach w [[łyżwiarstwo szybkie|łyżwiarstwie szybkim]] ''[[Elfstedentocht]]'' („wyścig jedenastu miast”). Otrzymał tytuł członka honorowego International Lawn Tennis Club van Nederland, a jego imię nadano cyklowi turniejów, w którym rywalizują holenderskie szkoły tenisowe. Timmer dożył jeszcze wielkiego sukcesu holenderskiego tenisa – zwycięstwa wimbledońskiego [[Richard Krajicek|Richarda Krajicka]] w 1996. Zmarł dwa lata później w wieku 94 lat; zbiegiem okoliczności cztery dni później zmarła również jego partnerka z igrzysk olimpijskich Kea Bouman<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|m|data=26 marca 2018}}
* [http://www.henktimmercircuit.nl/ ''Henk Timmer Circuit'']

{{Medaliści olimpijscy w tenisie ziemnym (gra mieszana)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Timmer, Hendrik}}
[[Kategoria:Holenderscy tenisiści]]
[[Kategoria:Holenderscy olimpijczycy (Paryż 1924)]]
[[Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w tenisie]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1904]]
[[Kategoria:Zmarli w 1998]]
[[Kategoria:Holenderscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Utrechcie]]

title: · Hendrik Timmer

Państwo: Holandia

Data i miejsce urodzenia: 8 lutego 1904 · Utrecht

Data i miejsce śmierci: 13 listopada 1998 · Bilthoven

Gra: praworęczny

title: Dorobek medalowy

brąz: Paryż 1924 · tenis ziemny · (gra mieszana)


text:
# Apriłci (obwód Kyrdżali)
Apriłci (bułg. Априлци) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Kyrdżali, w gminie Kirkowo. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 112 mieszkańców.

title: Apriłci (obwód Kyrdżali)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Apriłci|[[Apriłci (ujednoznacznienie)|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Apriłci
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Априлци}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Kyrdżali|Kyrdżali]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Kirkowo (gmina)|Kirkowo]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 1,735
 |wysokość                     = 363
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 112
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 03679
 |kod pocztowy                 = 6884
 |tablice rejestracyjne        = К
 |współrzędne                  = 41° 19′ 10.25″ N, 25° 22′ 18.53″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Apriłci''' ({{w języku|bg|Априлци}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Kyrdżali|obwodzie Kyrdżali]], w [[Kirkowo (gmina)|gminie Kirkowo]]. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 112 mieszkańców<ref>{{Cytuj |url = https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-06-2020_2.txt |tytuł = Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес |opublikowany = Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението |język = bg |data dostępu = 2021-10-04}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Kirkowo}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Kyrdżali]]

title: ApriłciАприлци

Państwo: Bułgaria

Obwód: Kyrdżali

Gmina: Kirkowo

Tablice rejestracyjne: К


text:
# Łęgi Chodowickie
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem Łuh (rejon stryjski). Nie opisano powodu propozycji integracji.
Łęgi Chodowickie (ukr. Луг) – wieś na Ukrainie w rejonie stryjskim obwodu lwowskiego. Razem z Łęgami Lisiatyckimi tworzą obecnie wieś Луг.

## Historia
Pod koniec XIX w. wieś w powiecie stryjskim.

title: Łęgi Chodowickie

wikitext:
{{integracja|Łuh (rejon stryjski)}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Łęgi Chodowickie
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Луг}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-46
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon stryjski|stryjski]]
 |powierzchnia                 = 10,65
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 313
 |gęstość zaludnienia          = 29,39
 |numer kierunkowy             = +380 3245
 |kod pocztowy                 = 82421
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód lwowski
 |współrzędne                  = 49°18′34″N 23°57′16″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Łęgi Chodowickie''' ([[Język ukraiński|ukr.]] Луг) – [[wieś]] na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[rejon stryjski|rejonie stryjskim]] [[obwód lwowski|obwodu lwowskiego]]. Razem z [[Łęgi Lisiatyckie|Łęgami Lisiatyckimi]] tworzą obecnie wieś Луг.

== Historia ==
Pod koniec [[XIX wiek|XIX w.]] wieś w [[powiat stryjski|powiecie stryjskim]]<ref name=Geo>{{cytuj książkę|imię=Filip |nazwisko=Sulimierski|imię2=Bronisław |nazwisko2= Chlebowski|imię3=Władysław |nazwisko3=Walewski|tytuł=Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII|miejsce=Warszawa| data=1880-1902| strony=753}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XII|753|Informacja o wsi w haśle Uhersko}}
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rdat1=25.02.2014&rf7571=21333 Луг (Łęgi Chodowickie) na stronie Rady Najwyższej Ukrainy]

[[Kategoria:Wsie w obwodzie lwowskim]]
[[Kategoria:Rejon stryjski]]

title: Łęgi ChodowickieЛуг

Państwo: Ukraina

Obwód: lwowski

Rejon: stryjski


text:
# Mykołajiw (obwód czernihowski)
Mykołajiw (ukr. Миколаїв) – wieś na Ukrainie, w obwodzie czernihowskim, w rejonie bobrowickim. W 2001 roku liczyła 115 mieszkańców.

title: Mykołajiw (obwód czernihowski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mykołajiw
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Миколаїв}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-74
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon bobrowicki|bobrowicki]]
 |powierzchnia                 = 1,408
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 115
 |gęstość zaludnienia          = 81,68
 |numer kierunkowy             = +380 4632
 |kod pocztowy                 = 17450
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód czernihowski
 |współrzędne                  = 50°40'25"N 31°43'07"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mykołajiw''' ({{w języku|uk|Миколаїв}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[Obwód czernihowski|obwodzie czernihowskim]], w [[Rejon bobrowicki|rejonie bobrowickim]]. W 2001 roku liczyła 115 mieszkańców{{r|rada}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rada>{{cytuj stronę | url = http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rdat1=14.02.2011&rf7571=39629 | język = uk | tytuł = с Миколаїв, Чернігівська область, Бобровицький район | data dostępu = 2021-02-12 | opublikowany = Офіційний портал Верховної Ради України}}</ref>
}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie czernihowskim]]

title: MykołajiwМиколаїв

Obwód: czernihowski

Rejon: bobrowicki


text:
# Adam Taubitz
Adam Taubitz (ur. 7 października 1967 w Chorzowie) – niemiecki skrzypek, trębacz, gitarzysta, aranżer oraz kompozytor muzyki poważnej i jazzowej.

## Życie i twórczość
Naukę gry na skrzypcach rozpoczął w wieku 5 lat u swojego ojca Eryka. Mając 11 lat zadebiutował jako solista Filharmonii Śląskiej. Studia muzyczne rozpoczął w Akademii Muzycznej w Katowicach pod kierunkiem Stanisława Lewandowskiego, dalszą naukę kontynuował we Fryburgu Bryzgowijskim w klasie mistrzowskiej Wolfganga Marschnera. Taubitz został uhonorowany licznymi nagrodami, między innymi: na Konkursie Skrzypcowym im. Tibora Vargi w Sion; Konkursie im. Niccolò Paganiniego w Genui czy Konkursie im. Ludwiga Spohra we Fryburgu. W roku 1989 objął stanowisko Ι. Koncertmistrza Radiosinfonieorchester Basel (Szwajcaria) pod batutą Nello Santi. W roku 1992 został dyrektorem artystycznym Chamber Symphony Basel, a w latach 1994-1996 założycielem i szefem Camerata de Sa Nostra w Palma de Mallorca.
W roku 1997 rozpoczął pracę jako koncertmistrz drugich skrzypiec Filharmoników Berlińskich pod kierownictwem Claudio Abbado. Już w latach młodzieńczych zainteresowania Taubitza obejmowały różne kierunki muzyczne, przy czym jazz zajmował wśród nich zawsze najważniejsze miejsce. Z tego powodu samodzielnie nauczył się gry na trąbce, która do dziś jest jego ulubionym instrumentem. W roku 1999 założył The Berlin Philharmonic Jazz Group, z którą występuje jako skrzypek, trębacz, kompozytor i aranżer w Europie, Azji i Ameryce Południowej. Ponadto jest stałym członkiem Absolute Ensemble New York City pod kierownictwem Kristjana Järvi oraz prymariuszem Aura Quartett Basel.
Taubitz wziął udział w licznych koncertach i nagraniach płytowych zarówno jako solista muzyki poważnej, jak i muzyk jazzowy, grał między innymi z takimi muzykami jak: Kirk Lightsey, Phiip Catherine, Julio Barreto, Daniel Schnyder, Andy Scherrer, Emmanuel Pahud, Makaya Ntshoko, Thomas Hampson, Dieter Hallervorden, Angelika Milster, Famoudou Don Moye, Marcin Grochowina, Thomas Quasthoff, Wynton Marsalis i Nigel Kennedy. Od roku 2004 wydaje nagrania swojej muzyki w firmach płytowych Unit Records, EMI, Enja i TCB.
Obecnie Adam Taubitz mieszka w Szwajcarii.

## Dyskografia

### Jazz & pop
- “Mythen” (Daniel Schnyder) – Koch Schwann (1991)
- “Tarantula” (Daniel Schnyder) – Enja (1992-1996)
- “Alive in Montreux” (Stephan Kurmann Strings) – TCB Records (1996)
- “Okan Laye” (Stephan Kurmann Strings) – TCB Records (1998)
- "Lange Nacht des Jazz" (The Berlin Philharmonic Jazz Group/Helmut Brandt's Mainstream Orchestra) – IPPNW-Concerts (2001)
- "Die Kraft Der Emotionen" (Dagmar Herzog/Berlin International Orchestra) DMH GmbH (2001) Website
- “Jazzkonzert in der Philharmonie Berlin“, (The Berlin Philharmonic Jazz Group & Thomas Quasthoff) – IPPNW-Concerts (2002)
- “Esperanza“ (Her Majesty's Sound) – Sonic Content (EMI) (2004)
- "Milster" (Angelika Milster & The Berlin International Orchestra) – EMI Electrola GmbH (2006)
- “Daniel Schnyder (*1961)“ – MGB CTS-M 128 (2011)
- "Entre Ciel Et Terre" ("Belleville", Heiner Althaus, Matthias Baldinger und Florenz Hunziker) (2013)
- World of Strings – "Pyhä" (2014) MGB Jazz 14 Musiques Swisses
- Compulsion "Dahaana" – Unit Records, Compulsion Website, Amazon (2015)

### Muzyka filmowa
- 1996: Tamta strona ciszy (reż. Caroline Link)
- 2013: Duszek (reż. Alain Gsponer)
- 2014: Labirynt kłamstw (reż. Giulio Ricciarelli)
- 2015: Heidi (reż. Alain Gsponer)

### Klasyka
- Peter Escher: Ein Portrait des Komponisten (Aura Quartett) – Ars musica (1996)
- Edward Elgar: Klavierquintett op.84 und Streichquartett op.83 (Aura Quartett) – Koch Discover (1997)

### DVD's
- Europakonzert in Stockholm 1998 (Berliner Philharmoniker – Claudio Abbado) – Eurovideo Bildprogramm GmbH (1998)

## Kompozycje
| - Temat z wariacjami na fortepian i orkiestrę kameralną (1974) - Perpetuum mobile na skrzypce solo (1978) - Scherzo 1986 na skrzypce i fortepian (1986) - Shinjuku (1999) - WDISL (1999) - Twinbay (2000) - Jalla (2000) | - Estrela (2003) - Dahana (2004) - Symptom (2004) - I can’t stand this feeling (2005) - Golden eyes (2005) - 1. String Quartet (2006) - Jazzfuge (2007) - Putta citta jalla jalla (2008) |

title: Adam Taubitz

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Adam Taubitz
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Adam Taubitz (2012).jpg
 |opis zdjęcia          = Adam Taubitz w 2012
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[7 października]] [[1967]]
 |miejsce urodzenia     = [[Chorzów]]
 |pochodzenie           = [[Niemcy]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[skrzypce]], [[trąbka]], [[gitara]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[jazz]], [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = skrzypek, trębacz, gitarzysta i kompozytor muzyki poważnej i jazzowej
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                = Belleville, Compulsion, The Adam Taubitz Band, Equinox, The Berlin Philharmonic Jazz Group, Aura Quartett.
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Adam Taubitz
 |wikicytaty            = Adam Taubitz
 |www                   = http://www.adamtaubitz.com
}}
'''Adam Taubitz''' (ur. [[7 października]] [[1967]] w [[Chorzów|Chorzowie]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[skrzypce|skrzypek]], [[trąbka|trębacz]], [[gitarzysta]], [[aranżacja|aranżer]] oraz [[kompozytor]] muzyki poważnej i [[jazz]]owej.

== Życie i twórczość ==
Naukę gry na skrzypcach rozpoczął w wieku 5 lat u swojego ojca Eryka. Mając 11 lat zadebiutował jako solista [[Filharmonia Śląska|Filharmonii Śląskiej]]. Studia muzyczne rozpoczął w [[Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach|Akademii Muzycznej w Katowicach]] pod kierunkiem Stanisława Lewandowskiego, dalszą naukę kontynuował we [[Fryburg Bryzgowijski|Fryburgu Bryzgowijskim]] w klasie mistrzowskiej Wolfganga Marschnera. Taubitz został uhonorowany licznymi nagrodami, między innymi: na Konkursie Skrzypcowym im. Tibora Vargi w Sion; Konkursie im. [[Niccolò Paganini]]ego w Genui czy Konkursie im. Ludwiga Spohra we Fryburgu. W roku 1989 objął stanowisko Ι. Koncertmistrza Radiosinfonieorchester [[Bazylea|Basel]] ([[Szwajcaria]]) pod batutą [[Nello Santi]]. W roku 1992 został dyrektorem artystycznym ''Chamber Symphony Basel'', a w latach 1994-1996 założycielem i szefem ''Camerata de Sa Nostra'' w [[Palma de Mallorca]].

W roku 1997 rozpoczął pracę jako koncertmistrz drugich skrzypiec [[Filharmonia Berlińska|Filharmoników Berlińskich]] pod kierownictwem [[Claudio Abbado]]. Już w latach młodzieńczych zainteresowania Taubitza obejmowały różne kierunki muzyczne, przy czym [[jazz]] zajmował wśród nich zawsze najważniejsze miejsce. Z tego powodu samodzielnie nauczył się gry na trąbce, która do dziś jest jego ulubionym instrumentem. W roku 1999 założył ''The Berlin Philharmonic Jazz Group'', z którą występuje jako skrzypek, trębacz, kompozytor i aranżer w Europie, Azji i Ameryce Południowej. Ponadto jest stałym członkiem Absolute Ensemble [[Nowy Jork|New York City]] pod kierownictwem Kristjana Järvi oraz prymariuszem Aura Quartett Basel.

Taubitz wziął udział w licznych koncertach i nagraniach płytowych zarówno jako solista muzyki poważnej, jak i muzyk jazzowy, grał między innymi z takimi muzykami jak: Kirk Lightsey, Phiip Catherine, Julio Barreto, Daniel Schnyder, Andy Scherrer, Emmanuel Pahud, Makaya Ntshoko, Thomas Hampson, Dieter Hallervorden, Angelika Milster, Famoudou Don Moye, [[Marcin Grochowina]], [[Thomas Quasthoff]], [[Wynton Marsalis]] i [[Nigel Kennedy]]. Od roku 2004 wydaje nagrania swojej muzyki w firmach płytowych Unit Records, [[EMI]], Enja i TCB.

Obecnie Adam Taubitz mieszka w Szwajcarii.

== Dyskografia ==
[[Plik:Adam Taubitz 2013.jpg|thumb|Adam Taubitz in Moods (Zürich 2013)]]

=== Jazz & pop ===
* “Mythen” (Daniel Schnyder) – Koch Schwann (1991)
* “Tarantula” (Daniel Schnyder) – Enja (1992-1996)
* “Alive in Montreux” (Stephan Kurmann Strings) – TCB Records (1996)
* “Okan Laye” (Stephan Kurmann Strings) – TCB Records (1998)
* "Lange Nacht des Jazz" (The Berlin Philharmonic Jazz Group/Helmut Brandt's Mainstream Orchestra) – IPPNW-Concerts (2001)
* "Die Kraft Der Emotionen" (Dagmar Herzog/Berlin International Orchestra) DMH GmbH (2001) [http://www.discogs.com/release/1070913 Website]
* “Jazzkonzert in der Philharmonie Berlin“, (The Berlin Philharmonic Jazz Group & [[Thomas Quasthoff]]) – IPPNW-Concerts (2002)
* “Esperanza“ (Her Majesty's Sound) – Sonic Content ([[EMI]]) (2004)
* "Milster" (Angelika Milster & The Berlin International Orchestra) – [[EMI]] Electrola GmbH (2006)
* “Daniel Schnyder (*1961)“ – MGB CTS-M 128 (2011)
* "Entre Ciel Et Terre" ("Belleville", Heiner Althaus, Matthias Baldinger und Florenz Hunziker) (2013)
* World of Strings – "Pyhä" (2014) MGB Jazz 14 [https://web.archive.org/web/20141006101203/https://www.musiques-suisses.ch/de/World-of-Strings/Pyhae/id/607 Musiques Swisses]
* Compulsion "Dahaana" – [[Unit Records]], [http://www.compulsion.ch/ Compulsion Website], [http://www.amazon.de/s/ref=nb_sb_noss?__mk_de_DE=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&url=search-alias%3Daps&field-keywords=Dahaana/ Amazon] (2015)

=== Muzyka filmowa ===
* 1996: ''[[Tamta strona ciszy]]'' (reż. [[Caroline Link]])
* 2013: ''Duszek'' (reż. [[Alain Gsponer]])
* 2014: ''Labirynt kłamstw'' (reż. [[Giulio Ricciarelli]])
* 2015: ''Heidi'' (reż. [[Alain Gsponer]])

=== Klasyka ===
* Peter Escher: Ein Portrait des Komponisten (Aura Quartett) – Ars musica (1996)
* [[Edward Elgar]]: Klavierquintett op.84 und Streichquartett op.83 (Aura Quartett) – Koch Discover (1997)

=== DVD's ===
* Europakonzert in Stockholm 1998 (Berliner Philharmoniker – Claudio Abbado) – Eurovideo Bildprogramm GmbH (1998)

== Kompozycje ==
{| width="100%"
|- valign="top"
| width="50%" |
* Temat z wariacjami na fortepian i orkiestrę kameralną (1974)
* Perpetuum mobile na skrzypce solo (1978)
* Scherzo 1986 na skrzypce i fortepian (1986)
* Shinjuku (1999)
* WDISL (1999)
* Twinbay (2000)
* Jalla (2000)
|
* Estrela (2003)
* Dahana (2004)
* Symptom (2004)
* I can’t stand this feeling (2005)
* Golden eyes (2005)
* 1. String Quartet (2006)
* Jazzfuge (2007)
* Putta citta jalla jalla (2008)
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.adamtaubitz.com/ Adam Taubitz Website]
* [http://www.swingquartet.com/ Taubitz/Dobler Swing Quartet]
* [http://www.newbaroque.ch/ Thomas Dobler's New Baroque]
* [http://www.compulsion.ch/ Compulsion Website]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Taubitz, Adam}}
[[Kategoria:Niemieccy aranżerzy]]
[[Kategoria:Niemieccy gitarzyści]]
[[Kategoria:Niemieccy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Niemieccy muzycy jazzowi]]
[[Kategoria:Niemieccy skrzypkowie]]
[[Kategoria:Niemieccy trębacze]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Chorzowem]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1967]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Chorzowie]]

title: Adam Taubitz

Data i miejsce urodzenia: 7 października 1967 · Chorzów

Pochodzenie: Niemcy

Instrumenty: skrzypce, trąbka, gitara

Gatunki: jazz, muzyka poważna


text:
# Staw Wyścigi
Staw Wyścigi lub Staw przy Wyścigach – zbiornik przepływowy o powierzchni ponad 1,9 ha w Warszawie, w dzielnicy Ursynów.

## Położenie i powierzchnia
Staw leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Ursynów na terenie należącym do toru wyścigów konnych Służewiec, w Dolinie Służewieckiej, w pobliżu ulicy Bokserskiej i alei Wyścigowej. Stanowi granicę obszarów MSI Wyczółki i Ursynów Północny. Przez staw przepływa Potok Służewiecki, który 1 km wcześniej mija Stawy Berensewicza, a 300 m dalej przepływa przez Staw Służewiecki. Swoje ujście ma tu Kanał Bokserski.
Zbiornik ma charakter zbiornika przepływowego o niewielkiej pojemności zwanego stawem detencyjnym. „Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” podaje, że staw ma powierzchnię 1,9170 ha. Pojemność retencyjna zbiornika wodnego wynosi 18 tys. m³ (lub 17,7 tys. m³), średnia pojemność to 28 tys. m³, a pojemność maksymalna 46 tys. m³. Natomiast szacunki z 2014 roku dokonane przez badaczy SGGW przy normalnym poziomie piętrzenia wskazują na powierzchnię zalewu wynoszącą 1,35 ha i pojemność 15,4 tys. m³. Wielkość zlewni na odcinku potoku do wysokości stawu wynosi 28,7 km², a zlewni różnicowej wynosi 1,6 km². Odpływ ma kształt trapezu. Pod aleją Wyścigową, znajduje się przepust utrzymujący stały poziom wody w stawie.

## Historia
Zbiornik przeszedł rekultywację w 2007 roku. Jej celem było odbudowanie i pogłębienie czaszy stawu oraz ukształtowanie brzegów.

## Fauna
W 2004 roku na terenie stawu i w jego okolicach stwierdzono występowanie kaczki krzyżówki, rycyka, sowy uszatki, dzięciołka, jaskółki dymówki i trzciniaka.

title: Staw Wyścigi

wikitext:
{{Jezioro infobox
 |nazwa              = Staw Wyścigi
 |nazwa oryginalna   =
 |inne nazwy         = Staw przy Wyścigach
 |grafika            = Stawwyscigi.jpg
 |opis grafiki       = Widok na staw od zachodu
 |państwo            = POL
 |lokalizacja        = [[Warszawa]]
 |miasta nadbrzeżne  =
 |region             =
 |wysokość lustra    =
 |wyspy              =
 |powierzchnia       = 1,9170 [[Hektar|ha]]
 |max długość        =
 |max szerokość      =
 |głębokość średnia  =
 |głębokość max      =
 |długość brzegu     =
 |objętość           = 28 000 m³
 |rodzaj jakości     =
 |jakość             =
 |zasolenie          =
 |rzeki zasilające   = [[Potok Służewiecki]]
 |rzeki wypływające  = Potok Służewiecki
 |rodzaj             = [[Jezioro przepływowe|staw detencyjny]]
 |kod mapy           = Warszawa
 |współrzędne        = 52°09′58″N 21°00′34″E
 |mapka jeziora      =
 |opis mapki jeziora =
 |commons            =
}}
'''Staw Wyścigi''' lub '''Staw przy Wyścigach'''<ref name="a1" /> – [[zbiornik przepływowy]] o powierzchni ponad 1,9 ha w [[Warszawa|Warszawie]], w dzielnicy [[Ursynów]].

== Położenie i powierzchnia ==
Staw leży po lewej stronie [[Wisła|Wisły]], w Warszawie, w dzielnicy Ursynów na terenie należącym do [[Tor wyścigów konnych Służewiec|toru wyścigów konnych Służewiec]], w Dolinie Służewieckiej<ref name="a1" />, w pobliżu ulicy Bokserskiej i alei Wyścigowej. Stanowi granicę obszarów [[Miejski System Informacji (Warszawa)|MSI]] [[Wyczółki (Warszawa)|Wyczółki]] i [[Ursynów Północny]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://zdm.waw.pl/miejski-system-informacji/obszary-msi/dzielnica-ursynow| tytuł = Dzielnica Ursynów - Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie| nazwisko = | imię = | autor = | autor link = | data = 2014-06-12| praca = | opublikowany = Zarząd Dróg Miejskich| oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat = | data dostępu = 2016-05-23}}</ref>. Przez staw przepływa [[Potok Służewiecki]], który 1 km wcześniej mija [[Stawy Berensewicza]], a 300 m dalej przepływa przez [[Staw Służewiecki]]<ref name="rf" />. Swoje ujście ma tu [[Kanał Bokserski]]<ref name="mapa">{{Cytuj | autor = Łukasz Szkudlarek | tytuł = Mapa sieci hydrograficznej m.st. Warszawy (stan na 2015 r.) | url = https://architektura.um.warszawa.pl/sites/default/files/files/mapa_sieci_hydro_NMT_internet.pdf | archiwum = https://web.archive.org/web/20201127003320/http://architektura.um.warszawa.pl/sites/default/files/files/mapa_sieci_hydro_NMT_internet.pdf | data = 2016-02-09 | data dostępu = 2023-09-05}}</ref>.

Zbiornik ma charakter [[Jezioro przepływowe|zbiornika przepływowego]]<ref name="rf" /> o niewielkiej pojemności zwanego [[Zbiornik detencyjny|stawem detencyjnym]]<ref name="sos">{{Cytuj książkę |nazwisko = Damian Absalon, Magdalenia Matysik, Marek Ruman (red.)| imię = | autor link = | tytuł = Nowoczesne metody i rozwiązania w hydrologii i gospodarcze wodnej| wydawca = Komisja Hydrologiczna Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Polskie Towarzystwo Geograficzne, Oddział Katowicki | miejsce = Sosnowiec| rok = 2015| strony = 250–251| url = http://www.komhydptg.geo.uni.lodz.pl/uploads/images/publikacje/2015_Nowoczesne%20metody%20i%20rozwi%C4%85zanihydrologii%20i%20gospodarce%20wodnej.pdf| isbn = 978-83-61695-26-4| data dostępu = 2016-05-23}}</ref>. „Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” podaje, że staw ma powierzchnię 1,9170 ha<ref name="a1">{{cytuj stronę | url = http://bip.warszawa.pl/NR/rdonlyres/F955D842-3416-4675-928B-EFFC28ED85C4/772041/uch_2732_za6.pdf | archiwum = https://web.archive.org/web/20201011170926/https://bip.warszawa.pl/NR/rdonlyres/F955D842-3416-4675-928B-EFFC28ED85C4/772041/uch_2732_za6.pdf | tytuł = ZAŁĄCZNIK TEKSTOWY I TABELARYCZNY DO PROGRAMU OCHRONY ŚRODOWISKA DLA MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.| data dostępu = 2016-05-23 | autor = Rada m.st. Warszawy| opublikowany = bip.warszawa.pl| data = 21 października 2010 r| język = pl}}</ref>. Pojemność [[Retencja wodna|retencyjna]] zbiornika wodnego wynosi 18 tys. m³ (lub 17,7 tys. m³<ref>{{Cytuj stronę | url = http://iks_pn.sggw.pl/PN69/A1/art1.pdf| tytuł = Zastosowanie modelu SWMM do prognozy przepływów prawdopodobnych w zlewni miejskiej| autor = Mariusz Barszcz| opublikowany = sggw.pl| praca = | data = 2015| język = | data dostępu = 2016-05-23}}</ref>), średnia pojemność to 28 tys. m³, a pojemność maksymalna 46 tys. m³<ref name="rf" />. Natomiast szacunki z 2014 roku dokonane przez badaczy [[Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie|SGGW]] przy [[Normalny poziom piętrzenia|normalnym poziomie piętrzenia]] wskazują na powierzchnię zalewu wynoszącą 1,35 ha i pojemność 15,4 tys. m³<ref name="sos" />. Wielkość [[Zlewnia|zlewni]] na odcinku potoku do wysokości stawu wynosi 28,7 km², a zlewni różnicowej wynosi 1,6 km²<ref name="rf">{{Cytuj stronę | url = http://iks_pn.sggw.pl/z46/art2.pdf| tytuł = Redukcja fali wezbraniowej Potoku Służewieckiego za pomocą małych zbiorników| autor = Małgorzata Pietrak, Kazimierz Banasik| opublikowany = sggw.pl| praca = | data = | język = | data dostępu = 2016-05-23}}</ref>. Odpływ ma kształt [[trapez]]u. Pod aleją Wyścigową, znajduje się [[Przepust wałowy|przepust]] utrzymujący stały poziom wody w stawie<ref name="sos" />.

== Historia ==
Zbiornik przeszedł [[Rekultywacja jezior|rekultywację]] w 2007 roku. Jej celem było odbudowanie i pogłębienie czaszy stawu oraz ukształtowanie brzegów<ref name="sos" />.

== Fauna ==
W 2004 roku na terenie stawu i w jego okolicach stwierdzono występowanie [[Krzyżówka (ptak)|kaczki krzyżówki]], [[rycyk]]a, [[Uszatka zwyczajna|sowy uszatki]], [[Dzięciołek|dzięciołka]], [[Dymówka|jaskółki dymówki]] i [[Trzciniak zwyczajny|trzciniaka]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.architektura.um.warszawa.pl/sites/default/files/files/Zal_Nr_II.7.pdf | archiwum = https://web.archive.org/web/20210128205208/http://www.architektura.um.warszawa.pl/sites/default/files/files/Zal_Nr_II.7.pdf | tytuł = Opracowanie ekofizjograficzne do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy - Załącznik nr II.7| data dostępu = 2016-05-23 | opublikowany = Biuro Naczelnego Architekta Miasta| data = 2004| język = pl}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Stawy na Wyścigach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Wyścigi, Staw}}
[[Kategoria:Jeziora na Nizinie Środkowomazowieckiej]]
[[Kategoria:Jeziora w Warszawie]]
[[Kategoria:Wyczółki (Warszawa)|Staw Wyścigi]]

title: Staw WyścigiStaw przy Wyścigach

Państwo: Polska

Lokalizacja: Warszawa

Rzeki zasilające: Potok Służewiecki

Rzeki wypływające: Potok Służewiecki

Rodzaj jeziora: staw detencyjny


text:
# Liubusua
Liubusua – gród Łużyczan wzmiankowany trzykrotnie w kronice Thietmara. W 932 roku został po długotrwałym oblężeniu zdobyty przez Henryka I Ptasznika i spalony. Odbudowany w 1012 roku przez Henryka II Świętego, jeszcze w tym samym roku został zdobyty i spalony przez Bolesława Chrobrego. Zgodnie z relacją Thietmara, który opisywał Liubusua z autopsji, na północ od grodu odbudowanego przez Henryka II znajdowało się większe grodziszcze o 12 bramach, mogące pomieścić 10 tysięcy ludzi.
Lokalizacja opisanego przez Thietmara grodu pozostaje niepewna. Identyfikowano go z późniejszymi miejscowościami Lubusz, Lubiąż, Löbau, Lebusa i Luckau.

title: Liubusua

wikitext:
[[Plik:Sächsische Ostmark um 1000.PNG|thumb|Hipotetyczne położenie ''Liubusua'' na niemieckiej mapie z 1886 r.]]
'''Liubusua''' – gród [[Łużyczanie|Łużyczan]] wzmiankowany trzykrotnie w kronice [[Thietmar z Merseburga|Thietmara]]. W 932 roku został po długotrwałym oblężeniu zdobyty przez [[Henryk I Ptasznik|Henryka I Ptasznika]] i spalony. Odbudowany w 1012 roku przez [[Henryk II Święty|Henryka II Świętego]], jeszcze w tym samym roku został zdobyty i spalony przez [[Bolesław I Chrobry|Bolesława Chrobrego]]{{r|sss}}{{r|maly}}. Zgodnie z relacją Thietmara, który opisywał ''Liubusua'' z autopsji, na północ od grodu odbudowanego przez Henryka II znajdowało się większe grodziszcze o 12 bramach, mogące pomieścić 10 tysięcy ludzi{{r|sss}}.

Lokalizacja opisanego przez Thietmara grodu pozostaje niepewna. Identyfikowano go z późniejszymi miejscowościami [[Lubusz]], [[Lubiąż]], [[Löbau]], [[Lebusa]]{{r|sss}} i [[Luckau]]{{r|maly}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = maly>{{Cytuj książkę| tytuł = Mały słownik kultury dawnych Słowian| wydawca = Wiedza Powszechna| miejsce = Warszawa| rok = 1988| strony = 212}}</ref>
* <ref name = sss>{{Cytuj książkę| tytuł = Słownik starożytności słowiańskich| tom = 3| wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich| miejsce = Wrocław| rok = 1967| strony = 82}}</ref>
}}

[[Kategoria:Łużyce]]
[[Kategoria:Grodziska w Niemczech]]
[[Kategoria:Osady dawnych Słowian]]


text:
# Gydański Park Narodowy
Gydański Park Narodowy (ros. Национальный парк «Гыданский») – park narodowy w rejonie tazowskim Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego w Rosji. Jego obszar wynosi 8781,74 km². Dekretem rządu Federacji Rosyjskiej z dnia 27 grudnia 2019 roku istniejący od 1996 roku Rezerwat Gydański przekształcono w park narodowy o tej samej nazwie. Zarząd parku znajduje się w miejscowości Tazowskij.
Ze względu na położenie park jest praktycznie niedostępny dla zwiedzających.

## Opis
Park obejmuje równinną, północną część Półwyspu Gydańskiego, w tym Półwysep Jawaj, Półwysep Mamonta, zatokę Jurackaja Guba oraz wyspy na Morzu Karskim: Olenij, Wyspa Szokalskiego, Pescowyje, Prokliatyje i Rownyj.
Park został utworzony w celu ochrony i badania ekosystemów tundry Syberii Zachodniej. Grubość wiecznej zmarzliny waha się od 150 do 300 metrów. Dużą część parku zajmuje pustynia polarna. Dlatego na wielu obszarach praktycznie nie ma roślinności. Występują jedynie różne porosty, mchy i zioła. Tylko południową część parku zajmuje typowa tundra krzewinkowa. Można tu spotkać wierzby (śniade i polarne) oraz brzozy karłowate.
Na terenie parku żyje 18 gatunków ssaków, 76 gatunków ptaków oraz 20 gatunków ryb.
Dwa gatunki ssaków – niedźwiedź polarny i mors arktyczny – należą do gatunków zagrożonych. Na Wyspie Szokalskiej i wyspie Olenij znajdują się legowiska niedźwiedzi polarnych. Na terenie  parku można spotkać dzikie renifery tundrowe oraz lisy polarne. W wodach przybrzeżnych powszechne są: białucha arktyczna, nerpa obrączkowana i fokowąs brodaty.
W parku gniazduje duża liczba ptaków wodnych. Na samej Wyspie Szokalskiej żyje od 6 do 8 tysięcy gęsi białoczelnych. Inne gatunki ptaków to, m.in.: nur białodzioby, łabędź czarnodzioby, bielik, sokół wędrowny, mewa biała i bernikla białolica.

## Klimat
Park znajduje się w arktycznej strefie klimatycznej. Najcieplejsze miesiące w roku to lipiec i sierpień ze średnią temperaturą od + 5 °С na wybrzeżu Morza Karskiego do + 10,2 °С na południu. Najzimniejszym miesiącem jest styczeń, czasem luty, kiedy średnie temperatury wahają się od -24°C do -28°C. Najniższa odnotowana temperatura to -63 °C. Pokrywa śnieżna trwa około 240 dni.

title: Gydański Park Narodowy

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Gydański Park Narodowy
 |nazwa oryginalna     = {{k|ru|Национальный парк «Гыданский»}}
 |kod obszaru          =
 |logo                 =
 |grafika              = Кольчатая нерпа, остров Шокальского.jpg
 |opis grafiki         = [[Nerpa obrączkowana]] na Wyspie Szokalskiego
 |rodzaj               = [[park narodowy]]
 |państwo              = RU-YAN
 |położenie            = [[Półwysep Gydański]]
 |siedziba             =
 |mezoregion           =
 |data utworzenia      = 27 grudnia 2019 roku
 |akt prawny           =
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 8781,74 km²
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              = kategoria [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] –  '''II''' (park narodowy)
 |odwiedzający         = park praktycznie niedostępny
 |dyrekcja             = [[Tazowskij]]
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = RU-YAN
 |współrzędne          = 71°50′35″N, 78°12′23″E
 |commons              = Category:Gydan Nature Reserve
 |www                  = https://gdanskiyzp.ru/
}}
'''Gydański Park Narodowy'''<ref>Polski [[egzonim]] uchwalony na [https://web.archive.org/web/20211207094842/http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zmiany_egzonimow/zmiany_egzonimow_na_117_posiedzeniu.pdf 117. posiedzeniu] [[KSNG]]</ref> ([[Język rosyjski|ros.]] Национальный парк «Гыданский») – [[park narodowy]] w [[Rejon tazowski|rejonie tazowskim]] [[Jamalsko-Nieniecki Okręg Autonomiczny|Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego]] w [[Rosja|Rosji]]. Jego obszar wynosi 8781,74 km². Dekretem rządu [[Rosja|Federacji Rosyjskiej]] z dnia 27 grudnia 2019 roku istniejący od 1996 roku [[Zapowiednik (rezerwat przyrody)|Rezerwat]] Gydański przekształcono w park narodowy o tej samej nazwie. Zarząd parku znajduje się w miejscowości [[Tazowskij]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = ФГБУ Национальный парк "Гыданский" |data dostępu = 2021-06-26 |opublikowany = gdanskiyzp.ru |url = https://gdanskiyzp.ru/?page_id=4153}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj | url=https://naturerussia.travel/oopt/natsionalnyy-park-gydanskiy/ | tytuł=Заповедное путешествие<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=naturerussia.travel | język=ru | data dostępu=2024-04-23}}</ref>.

Ze względu na położenie park jest praktycznie niedostępny dla zwiedzających<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Национальный парк «Гыданский»: описание, как добраться, фото |data = 2019-12-13 |data dostępu = 2021-06-26 |opublikowany = Наш Урал |url = https://nashural.ru/mesta/yamalo-nenetskij-ao/natsionalniy-park-gydanskiy/ |język = ru-RU}}</ref>.

== Opis ==
Park obejmuje [[Równina|równinną]], północną część [[Półwysep Gydański|Półwyspu Gydańskiego]], w tym [[Półwysep Jawaj]], [[Półwysep Mamonta]], zatokę [[Jurackaja Guba]] oraz wyspy na [[Morze Karskie|Morzu Karskim]]: [[Olenij]], [[Wyspa Szokalskiego]], [[Pescowyje]], [[Prokliatyje]] i [[Rownyj]]<ref name=":0" />.

Park został utworzony w celu ochrony i badania [[ekosystem]]ów [[Tundra|tundry]] [[Syberia|Syberii]] Zachodniej. Grubość [[Wieczna zmarzlina|wiecznej zmarzliny]] waha się od 150 do 300 metrów. Dużą część parku zajmuje [[pustynia polarna]]. Dlatego na wielu obszarach praktycznie nie ma roślinności. Występują jedynie różne [[porosty]], [[mchy]] i [[zioła]]. Tylko południową część parku zajmuje typowa [[tundra krzewinkowa]]. Można tu spotkać [[Wierzba|wierzby]] ([[Wierzba śniada|śniade]] i [[Wierzba polarna|polarne]]) oraz [[Brzoza karłowata|brzozy karłowate]]<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Гыданский заповедник |data dostępu = 2021-06-26 |opublikowany = www.ecotravel.ru |url = http://www.ecotravel.ru/regions/reserves/1/5/69/}}</ref>.

Na terenie parku żyje 18 gatunków [[Ssaki|ssaków]], 76 gatunków [[Ptaki|ptaków]] oraz 20 gatunków [[Ryby|ryb]]<ref name=":0" />.

Dwa gatunki ssaków – [[niedźwiedź polarny]] i [[mors arktyczny]] – należą do gatunków zagrożonych. Na Wyspie Szokalskiej i wyspie Olenij znajdują się legowiska niedźwiedzi polarnych. Na terenie  parku można spotkać dzikie [[Renifer tundrowy|renifery tundrowe]] oraz [[Lis polarny|lisy polarne]]. W wodach przybrzeżnych powszechne są: [[białucha arktyczna]], [[nerpa obrączkowana]] i [[fokowąs brodaty]]<ref name=":1" /><ref name=":0" />.

W parku gniazduje duża liczba ptaków wodnych. Na samej Wyspie Szokalskiej żyje od 6 do 8 tysięcy [[Gęś białoczelna|gęsi białoczelnych]]. Inne gatunki ptaków to, m.in.: [[nur białodzioby]], [[łabędź czarnodzioby]], [[bielik]], [[sokół wędrowny]], [[Mewa modrodzioba|mewa biała]] i [[bernikla białolica]]<ref name=":1" /><ref name=":0" />.

== Klimat ==
Park znajduje się w arktycznej [[Strefa klimatyczna|strefie klimatycznej]]. Najcieplejsze miesiące w roku to lipiec i sierpień ze średnią temperaturą od + 5 °С na wybrzeżu Morza Karskiego do + 10,2 °С na południu. Najzimniejszym miesiącem jest styczeń, czasem luty, kiedy średnie temperatury wahają się od -24°C do -28°C. Najniższa odnotowana temperatura to -63 °C. Pokrywa śnieżna trwa około 240 dni<ref name=":0" /><ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Parki narodowe w Rosji}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Parki narodowe w Rosji]]
[[Kategoria:Jamalsko-Nieniecki Okręg Autonomiczny]]
{{SORTUJ:Gydański Park Narodowy}}

title: Gydański Park NarodowyНациональный парк «Гыданский»

Państwo: Rosja

Okręg autonomiczny: Jamalsko-Nieniecki Okręg Autonomiczny

Położenie: Półwysep Gydański

Data utworzenia: 27 grudnia 2019 roku

Ochrona: kategoria IUCN – II (park narodowy)

Odwiedzający: park praktycznie niedostępny

Dyrekcja: Tazowskij


text:
# Dynama Brześć
Dynama Brześć (biał. Дынама-Брэст), właśc. Tawarystwa z abmieżawanaj adkaznasciu „Futbolny kłub »Dynama-Brest«” (biał. Таварыства з абмежаванай адказнасцю «Футбольны клуб „Дынама-Брэст”») – białoruski klub piłkarski z miasta Brześć, występujący w Wyszejszaja liha.

## Historia
Drużyna występowała pod nazwami:
- 1960–1972: Spartak Brześć (biał. «Спартак» Берасьце)
- 1973–1975: Buh Brześć (biał. «Буг» Берасьце)
- 1976–2011: Dynama Brześć (biał. «Дынама» Берасьце)
- 2012–2013: FK Brześć (biał. ФК Берасьце)
- 2013–...: Dynama Brześć (biał. ФК «Дынама» Брэст)

Klub został założony w 1960 jako Spartak Brześć, chociaż już w latach 1945–1954 w mistrzostwach ZSRR uczestniczyła drużyna Dynama Brześć. W 1973 nazwę zmieniono na Buh, by w 1976 nadać mu obecną nazwę.

## Europejskie puchary
W sezonie 2007/08 zespół pierwszy raz w swojej historii brał udział w rozgrywkach Pucharu UEFA. W pierwszej rundzie eleminacyjnej zespół trafił na łotewskiego przeciwnika – Liepājas Metalurgs. W pierwszym spotkaniu na Łotwie był remis 1–1, jednak w rewanżu w Brześciu biało-niebiescy przegrałi 1–2 i odpadli z rozgrywek.
Legenda do wszystkich tabel:
- Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
- k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe

| Sezon   | Rozgrywki               | Runda | Klub               | Dom     | Wyjazd  | Ogólnie |
| ------- | ----------------------- | ----- | ------------------ | ------- | ------- | ------- |
| 2007/08 | Puchar UEFA             | 1Q    | Liepājas Metalurgs | 1–2     | 1–1     | 2–3     |
| 2017/18 | Liga Europy             | 2Q    | Rheindorf Altach   | 0–3     | 1–1     | 1–4     |
| 2018/19 | Liga Europy             | 2Q    | PAE Atromitos      | 4–3     | 1–1     | 5–4     |
| 2018/19 | Liga Europy             | 3Q    | Apollon Limassol   | 1–0     | 0–4     | 1–4     |
| 2020/21 | Liga Mistrzów           | 1Q    | FK Astana          | 6–3 (D) | 6–3 (D) | 6–3 (D) |
| 2020/21 | Liga Mistrzów           | 2Q    | FK Sarajevo        | 2–1 (D) | 2–1 (D) | 2–1 (D) |
| 2020/21 | Liga Mistrzów           | 3Q    | Maccabi Tel Awiw   | 0–1 (W) | 0–1 (W) | 0–1 (W) |
| 2020/21 | Liga Europy             | PO    | Łudogorec Razgrad  | 0–2 (D) | 0–2 (D) | 0–2 (D) |
| 2021/22 | Liga Konferencji Europy | 2Q    | Viktoria Pilzno    | 1–2     | 1–2     | 2–4     |
| 2025/26 | Liga Konferencji        | 1Q    | Sutjeska Nikšić    | 0–2     | 2–1     | 2–3     |

## Osiągnięcia
| \| \| Zdobyte trofea w rozgrywkach Białorusi (stan na: Lipiec 2021 r.) \| |                                                                  |      |                  |
| Rozgrywki                                                                 | Osiągnięcie                                                      | Razy | Sezon(y)         |
| Mistrzostwo                                                               | I miejsce                                                        | 1    | 2019             |
| Mistrzostwo                                                               | II miejsce                                                       | –    |                  |
| Mistrzostwo                                                               | III miejsce                                                      | 1    | 1992             |
| Puchar                                                                    | zdobywca                                                         | 3    | 2007, 2017, 2018 |
| Puchar                                                                    | finalista                                                        | –    | 2020             |
| Superpuchar                                                               | zdobywca                                                         | 3    | 2018, 2019, 2020 |
| Superpuchar                                                               | finalista                                                        | –    |                  |
| Białoruś                                                                  | Zdobyte trofea w rozgrywkach Białorusi (stan na: Lipiec 2021 r.) |      |                  |

## Obecny skład
Dane na 17 listopada 2020 r.
| Nr | Poz. | Piłkarz             |
| -- | ---- | ------------------- |
| 1  | BR   | Siarhiej Ignatowicz |
| 2  | OB   | Gaby Kiki           |
| 3  | OB   | Mikita Hrybau       |
| 5  | OB   | Kirył Pjaczenin     |
| 7  | PO   | Arciom Bykau        |
| 8  | PO   | Kirył Czarnawok     |
| 9  | PO   | Siarhiej Krywiec    |
| 10 | NA   | Artem Miłewski      |
| 11 | NA   | Abdoulaye Diallo    |
| 13 | OB   | Maksim Witus        |
| 15 | PO   | Siarhiej Kislak     |
| 16 | BR   | Hleb Trietiak       |
| 17 | PO   | Pawieł Sedźka       |
| 18 | NA   | Alaksandr Szasciuk  |

| Nr | Poz. | Piłkarz              |
| -- | ---- | -------------------- |
| 19 | PO   | Ołeksandr Nojok      |
| 20 | PO   | Maksim Kawalczuk     |
| 21 | OB   | Aleh Wieraciła       |
| 22 | OB   | Alaksandr Pawłowiec  |
| 32 | PO   | David Teklo          |
| 34 | OB   | Jewhen Chaczeridi    |
| 35 | BR   | Pawieł Pawljuczenka  |
| 51 | NA   | Dzianis Łapcieu      |
| 62 | PO   | Michaił Hardziejczuk |
| 71 | BR   | Alaksandr Naumowicz  |
| 72 | PO   | Maksim Łotysz        |
| 77 | PO   | Raman Juzepczuk      |
| 88 | PO   | Pawieł Sawicki       |
| 99 | PO   | Elis Bakaj           |

title: Dynama Brześć

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Dynama Brześć
 |nazwa oryginalna      = Дынама-Брэст
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Таварыства з абмежаванай адказнасцю «Футбольны клуб „Дынама-Брэст”»
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{colorbox|#083567}} {{colorbox|#FFFFFF}}<br />niebiesko-białe
 |data założenia        = 1960
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Wyszejszaja liha]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               = BY-BR
 |siedziba              =
 |adres                 = Lewanieuskiego 7, 224005 [[Brześć]]
 |obiekt sportowy       = [[Stadion Dynama Brześć|Regionalny Kompleks Sportowy w Brześciu]]
 |sponsor techniczny    = Saller
 |właściciel            = Alaksandr Zajcau
 |prezes                = Siarhiej Warabjou
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[Alaksandr Siadniou]]
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _sallersetprice1wrb
 |koszulka1             =
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = 0000FF
 |lewareka1             =
 |paski_lr1             = _sallersetprice1wrb
 |prawareka1            =
 |paski_pr1             = _sallersetprice1wrb
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            = _bluetops
 |paski_kos2            = _sallersetprice1rb
 |koszulka2             =
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             =
 |paski_lr2             = _sallersetprice1rb
 |prawareka2            =
 |paski_pr2             = _sallersetprice1rb
 |skarpety2             = 0000FF
 |paski_ska2            = _whitetop
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   = http://www.dynamo-brest.by/
}}
'''Dynama Brześć''' ({{w języku|be|Дынама-Брэст}}), właśc. '''Tawarystwa z abmieżawanaj adkaznasciu „Futbolny kłub »Dynama-Brest«”''' ({{w języku|be|Таварыства з абмежаванай адказнасцю «Футбольны клуб „Дынама-Брэст”»}}) – [[Białoruś|białoruski]] klub [[piłka nożna|piłkarski]] z miasta [[Brześć]], występujący w [[Wyszejszaja liha]].

== Historia ==
'''Drużyna występowała pod nazwami:'''
* 1960–1972: Spartak Brześć ([[język białoruski|biał.]] ''«Спартак» Берасьце'')
* 1973–1975: Buh Brześć ([[język białoruski|biał.]] ''«Буг» Берасьце'')
* 1976–2011: Dynama Brześć ([[język białoruski|biał.]] ''«Дынама» Берасьце'')
* 2012–2013: FK Brześć ([[język białoruski|biał.]] ''ФК Берасьце'')
* 2013–...: Dynama Brześć ([[język białoruski|biał.]] ''ФК «Дынама» Брэст'')
----
Klub został założony w 1960 jako ''Spartak Brześć'', chociaż już w latach 1945–1954 w mistrzostwach ZSRR uczestniczyła drużyna ''Dynama Brześć''. W 1973 nazwę zmieniono na ''Buh'', by w 1976 nadać mu obecną nazwę.

== Europejskie puchary ==
W sezonie 2007/08 zespół pierwszy raz w swojej historii brał udział w rozgrywkach [[Liga Europy UEFA|Pucharu UEFA]]. W pierwszej rundzie eleminacyjnej zespół trafił na łotewskiego przeciwnika – [[FK Liepājas Metalurgs|Liepājas Metalurgs]]. W pierwszym spotkaniu na [[Łotwa|Łotwie]] był remis 1–1, jednak w rewanżu w [[Brześć|Brześciu]] ''biało-niebiescy'' przegrałi 1–2 i odpadli z rozgrywek.

{{Legenda Europejskie Puchary (piłka nożna)}}

{| class="wikitable"
! Sezon
! Rozgrywki
! Runda
! Klub
! Dom
! Wyjazd
! Ogólnie
|-
| [[Puchar UEFA (2007/2008)|2007/08]]
| [[Liga Europy UEFA|Puchar UEFA]]
| 1Q
| {{flaga|LAT}} [[FK Liepājas Metalurgs|Liepājas Metalurgs]]
| style="text-align:center;"| 1–2
| style="text-align:center;"| 1–1
| style="text-align:center;"| '''2–3'''
|-
| [[Liga Europy UEFA (2017/2018)|2017/18]]
| [[Liga Europy UEFA|Liga Europy]]
| 2Q
| {{flaga|AUT}} [[Rheindorf Altach]]
| style="text-align:center;"| 0–3
| style="text-align:center;"| 1–1
| style="text-align:center;"| '''1–4'''
|-
| rowspan="2"| [[Liga Europy UEFA (2018/2019)|2018/19]]
| rowspan="2"| [[Liga Europy UEFA|Liga Europy]]
| 2Q
| {{flaga|GRC}} [[PAE Atromitos]]
| style="text-align:center;"| 4–3
| style="text-align:center;"| 1–1
| style="text-align:center;"| '''5–4'''
|-
| 3Q
| {{flaga|CYP}} [[Apollon Limassol]]
| style="text-align:center;"| 1–0
| style="text-align:center;"| 0–4
| style="text-align:center;"| '''1–4'''
|-
| rowspan="4"| 2020/21
| rowspan="3"| [[Liga Mistrzów UEFA (2020/2021)|Liga Mistrzów]]
| 1Q
| {{flaga|KAZ}} [[FK Astana]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''6–3 (D)'''
|-
| 2Q
| {{flaga|BIH}} [[FK Sarajevo]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''2–1 (D)'''
|-
| 3Q
| {{flaga|ISR}} [[Maccabi Tel Awiw]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''0–1 (W)'''
|-
| [[Liga Europy UEFA (2020/2021)|Liga Europy]]
| PO
| {{flaga|BUL}} [[Łudogorec Razgrad]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''0–2 (D)'''
|-
| [[Liga Konferencji Europy UEFA (2021/2022)|2021/22]]
| [[Liga Konferencji Europy UEFA|Liga Konferencji Europy]]
| 2Q
| {{flaga|CZE}} [[Viktoria Pilzno]]
| style="text-align:center;"| 1–2
| style="text-align:center;"| 1–2
| style="text-align:center;"| '''2–4'''
|-
| [[Liga Konferencji UEFA (2025/2026)|2025/26]]
| [[Liga Konferencji UEFA|Liga Konferencji]]
| 1Q
| {{flaga|MNE}} [[FK Sutjeska Nikšić|Sutjeska Nikšić]]
| style="text-align:center;"| 0–2
| style="text-align:center;"| 2–1
| style="text-align:center;"| '''2–3'''
|}

== Osiągnięcia ==
{{Trofea krajowe
|kraj = BLR
|stan = Lipiec 2021 r.
|mistrzostwo1ile = 1
|mistrzostwo1 = 2019
|mistrzostwo2ile = –
|mistrzostwo2 =
|mistrzostwo3ile = 1
|mistrzostwo3 = 1992
|mistrzostwoinnepoz =
|mistrzostwoinneile =
|mistrzostwoinne =
|pucharzdobywcaile = 3
|pucharzdobywca = 2007, 2017, 2018
|pucharfinalistaile = –
|pucharfinalista =2020
|pucharinnepoz =
|pucharinneile =
|pucharinne =
|superpucharzdobywcaile = 3
|superpucharzdobywca = 2018, 2019, 2020
|superpucharfinalistaile = –
|superpucharfinalista =
|superpucharinnepoz =
|superpucharinneile =
|superpucharinne =
|pucharligizdobywcaile =
|pucharligizdobywca =
|pucharligifinalistaile =
|pucharligifinalista =
|pucharligiinnepoz =
|pucharligiinneile =
|pucharligiinne =
|drugaliga1ile =
|drugaliga1 =
|drugaliga2ile =
|drugaliga2 =
|drugaliga3ile =
|drugaliga3 =
|drugaligainnepoz =
|drugaligainneile =
|drugaligainne =
|logoii =
}}

== Obecny skład ==
''Dane na 17 listopada 2020 r.''<ref>{{Cytuj |tytuł = Players |data dostępu = 2020-11-17 |opublikowany = dynamo-brest.by |url = https://en.dynamo-brest.by/dynamo-1/team/players}}</ref>
{{Skład piłkarski start}}
{{Skład piłkarski|no=1 |name=[[Siarhiej Ignatowicz]]|nat=BLR|pos=GK}}
{{Skład piłkarski|no=2 |name=[[Gaby Kiki]]|nat=CMR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=3 |name=Mikita Hrybau|nat=BLR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=5 |name=[[Kirył Pjaczenin]]|nat=BLR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=7 |name=[[Arciom Bykau]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=8 |name=Kirył Czarnawok|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=9 |name=[[Siarhiej Krywiec]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=10|name=[[Artem Miłewski]]|nat=UKR|pos=FW}}
{{Skład piłkarski|no=11|name=Abdoulaye Diallo|nat=SEN|pos=FW}}
{{Skład piłkarski|no=13|name=[[Maksim Witus]]|nat=BLR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=15|name=[[Siarhiej Kislak]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=16|name=Hleb Trietiak|nat=BLR|pos=GK}}
{{Skład piłkarski|no=17|name=[[Pawieł Sedźka]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=18|name=Alaksandr Szasciuk|nat=BLR|pos=FW}}
{{Skład piłkarski środek}}
{{Skład piłkarski|no=19|name=[[Ołeksandr Nojok]]|nat=UKR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=20|name=Maksim Kawalczuk|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=21|name=[[Aleh Wieraciła]]|nat=BLR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=22|name=[[Alaksandr Pawłowiec]]|nat=BLR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=32|name=David Teklo|nat=LBR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=34|name=[[Jewhen Chaczeridi]]|nat=UKR|pos=DF}}
{{Skład piłkarski|no=35|name=[[Pawieł Pawljuczenka]]|nat=BLR|pos=GK}}
{{Skład piłkarski|no=51|name=[[Dzianis Łapcieu]]|nat=BLR|pos=FW}}
{{Skład piłkarski|no=62|name=[[Michaił Hardziejczuk]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=71|name=Alaksandr Naumowicz|nat=BLR|pos=GK}}
{{Skład piłkarski|no=72|name=Maksim Łotysz|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=77|name=[[Raman Juzepczuk]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=88|name=[[Pawieł Sawicki]]|nat=BLR|pos=MF}}
{{Skład piłkarski|no=99|name=[[Elis Bakaj]]|nat=ALB|pos=MF}}
{{Skład piłkarski koniec}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.dynamo-brest.by/ Oficjalna strona klubu] {{lang|ru|be}}

{{1 poziom Fb Białoruś}}
{{Zdobywcy Superpucharu Białorusi w piłce nożnej}}

[[Kategoria:Dynama Brześć]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1960]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie w Brześciu]]

title: · Dynama BrześćДынама-Брэст

Barwy: · niebiesko-białe

Liga: Wyszejszaja liha

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Adres: Lewanieuskiego 7, 224005 Brześć

Stadion: Regionalny Kompleks Sportowy w Brześciu

Sponsor techniczny: Saller

Właściciel: Alaksandr Zajcau

Prezes: Siarhiej Warabjou

Trener: Alaksandr Siadniou

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Pustomyty (obwód rówieński)
Pustomyty – wieś na Ukrainie w rejonie hoszczańskim obwodu rówieńskiego.

## Historia
Właścicielem Pustomytów w drugiej poł. XVIII w. był Antoni Pruszyński.
W czerwcu 1943 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali 32 Polaków pracujących w tutejszym majątku ziemskim, grabiąc i paląc dwór wraz z zabudowaniami.

## Urodzeni w Pustomytach
Andrzej Pruszyński – ur. w 1890, hrabia, ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, aresztowany przez NKWD w 1939 r., zm. w lutym 1942 r. w Taszkencie.
Magdalena Pruszyńska-Jaroszyńska – ur. w 1927 r., rzeźbiarka, zm. w 2009 r. w Krakowie.
Stanisław Pruszyński – ur. w 1928, działacz społeczny, współzałożyciel Fundacji im. Brata Alberta, zm. w 1988 r. w Krakowie.

title: Pustomyty (obwód rówieński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pustomyty
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-56
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon hoszczański|hoszczański]]
 |powierzchnia                 = 1,565
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 429
 |gęstość zaludnienia          = 274,12
 |numer kierunkowy             = +380 3650
 |kod pocztowy                 = 25243
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód rówieński
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pustomyty''' – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[rejon hoszczański|rejonie hoszczańskim]] [[obwód rówieński|obwodu rówieńskiego]].

== Historia ==
Właścicielem Pustomytów w drugiej poł. XVIII w. był [[Antoni Pruszyński]]{{r|DWOK84_wpr1}}.

W czerwcu 1943 [[Nacjonalizm ukraiński|nacjonaliści ukraińscy]] z [[OUN-B|OUN]]-[[Ukraińska Powstańcza Armia|UPA]] zamordowali 32 Polaków pracujących w tutejszym majątku ziemskim, grabiąc i paląc dwór wraz z zabudowaniami<ref>{{Cytuj |autor = Baza Ofiar Zbrodni Wołyńskiej |tytuł = Zbrodnia w majątku Pustomyty w czerwcu 1943 r. |url = https://zbrodniawolynska.pl/zw1/form/r35614749,Zbrodnia-w-majatku-Pustomyty-w-czerwcu-1943-r.html}}</ref>.

== Urodzeni w Pustomytach ==
Andrzej Pruszyński – ur. w 1890, hrabia, ochotnik w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]], aresztowany przez [[NKWD]] w 1939 r., zm. w lutym 1942 r. w [[Taszkent|Taszkencie]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Andrzej Antoni Zygmunt hr. (primog.) Ursyn-Pruszyński z Pruszyna h. Rawicz |data dostępu = 2023-05-04 |opublikowany = Sejm-Wielki.pl |url = http://www.sejm-wielki.pl/b/ut.44.1.5}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = trek-st.com |tytuł = Ocaleni od zapomnienia: Andrzej Pruszyński |data dostępu = 2023-05-04 |opublikowany = Monitor Wolynski |url = https://monitorwolynski.com/pl/news/2555-21519 |język = pl}}</ref>.

Magdalena Pruszyńska-Jaroszyńska – ur. w 1927 r., rzeźbiarka, zm. w 2009 r. w Krakowie<ref>{{Cytuj |tytuł = Na zdjęciu Magdalena Aniela Dominika Ursyn-Pruszyńska z Pruszyna h. Rawicz |data dostępu = 2023-05-04 |opublikowany = Sejm-Wielki.pl |url = http://www.sejm-wielki.pl/album.php?b=ut.44.1.28&obrazek=0ea8108d027f4c82a552db43fc2fc543}}</ref>.

[[Stanisław Pruszyński (działacz społeczny)|Stanisław Pruszyński]] – ur. w 1928, działacz społeczny, współzałożyciel [[Fundacja im. Brata Alberta|Fundacji im. Brata Alberta]], zm. w 1988 r. w Krakowie<ref>{{Cytuj |tytuł = Ludzie Dobrzy jak Chleb |data = 2011-03-01 |data dostępu = 2023-05-04 |opublikowany = DEON.pl |url = https://deon.pl/czytelnia/ksiazki/ludzie-dobrzy-jak-chleb,201 |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="DWOK84_wpr1">{{cytuj książkę |nazwisko = Kolberg |imię = Oskar |tytuł = Wołyń. Suplement do tomu 36 |rozdział = „Wołyń” Oskara Kolberga |nazwisko r = Skrukwa |imię r = Agata |miejsce = Poznań |rok = 2002 |isbn = 83-910110-6-2}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XV_cz.2|528|Pustomyty, 1.) wś, powiat rówieński, gm. Tuczyn}}
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rf7571=27284 с. Пустомити, Рівненська область, Гощанський район]

{{Powiat rówieński}}

{{SORTUJ:Lipki (Obwód Rówieński)}}
[[Kategoria:Wsie w obwodzie rówieńskim]]
[[Kategoria:Rejon hoszczański]]
[[Kategoria:Obwód rówieński]]

title: Pustomyty

Obwód: rówieński

Rejon: hoszczański


text:
# Cmentarz wojenny w Zaczopkach
Cmentarz wojenny w Zaczopkach – cmentarz wojenny z I wojny światowej w Zaczopkach.
Cmentarz powstał w sierpniu 1915 r. po bitwie niemiecko-rosyjskiej, która miała miejsce w pobliżu Zaczopków. Znajduje się na wzniesieniu, w odległości 200 metrów na północ od drogi z Terespola do Janowa Podlaskiego. Został założony na planie prostokąta, podzielonego dwiema skrzyżowanymi alejami, otoczonego murem z metalową bramą wejściową. Dojście do nekropolii zapewniają schody z kamieni polnych. Obszar nekropolii porastają sosny.
Na cmentarzu pochowano 83 żołnierzy niemieckich i rosyjskich, niezidentyfikowanych z imienia i nazwiska. Mogiły żołnierzy oznaczone są drewnianymi krzyżami. W najwyższym miejscu cmentarza wznosi się obelisk skonstruowany z kamieni polnych, zwieńczony metalowym krzyżem, z wmurowanym kamieniem z niemiecką inskrypcją: Hier schlafen im Tode vereint 83 deutsche u. russische Krieger und schauen von der Höhe des Schlachtfeldes herab auf die Stätte an der sie in den heissen Augustkämpfen 1915 ihre Soldatentreue mit dem Tode besiegelt haben. Kameradenhände schufen ihnen diese gemeinsame letzte Ruhestätte. (Tutaj śpi zjednoczonych w śmierci 83 niemieckich i rosyjskich żołnierzy, którzy spoglądają z wysokości pola bitwy na miejsce, w którym podczas gorących sierpniowych walk w 1915 r. lojalność żołnierską przypieczętowali śmiercią. Towarzysze stworzyli to wspólne miejsce ostatecznego spoczynku).
Tablica informacyjna w języku polskim położona jest poza murem cmentarnym.

title: Cmentarz wojenny w Zaczopkach

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz wojenny w Zaczopkach
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  = A/1366 z 29.09.1993<ref>{{zabytek|lubelskie|data dostępu = 5.06.2016}}</ref>
 |zdjęcie                  = Cmentarz wojenny w Zaczopkach.jpg
 |opis zdjęcia             = Pomnik na cmentarzu
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = PL-LU
 |miejscowość              = [[Zaczopki (wieś w województwie lubelskim)|Zaczopki]]
 |adres                    =
 |typ cmentarza            = wojenny
 |wyznanie                 =
 |stan cmentarza           = nieczynny
 |powierzchnia cmentarza   =
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            = 83
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            = 1915
 |data ostatniego pochówku = 1915
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Rokitno (gmina)
 |współrzędne              = 52° 9′ 58.59″ N 	23° 23′ 23.15″ E
 |commons                  = Category:War cemetery in Zaczopki
 |www                      =
}}
'''Cmentarz wojenny w Zaczopkach''' – cmentarz wojenny z [[I wojna światowa|I wojny światowej]] w [[Zaczopki (wieś)|Zaczopkach]].

Cmentarz powstał w sierpniu 1915 r.<ref name="cm">J. Maraśkiewicz, ''Zabytkowe cmentarze i mogiły w Polsce. Województwo bialskopodlaskie'', Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, {{ISBN|8385548408}}, s. 89</ref> po bitwie niemiecko-rosyjskiej, która miała miejsce w pobliżu Zaczopków<ref name="gr">{{Cytuj stronę |url=http://groby.radaopwim.gov.pl/grob/8234/ |tytuł=Cmentarz niemiecko-rosyjski z I wojny światowej w Zaczopkach |data dostępu=2015-06-22 |archiwum=https://archive.is/20150622150239/http://groby.radaopwim.gov.pl/grob/8234/ |zarchiwizowano=2015-06-22}}</ref>. Znajduje się na wzniesieniu, w odległości 200 metrów na północ od drogi z [[Terespol]]a do [[Janów Podlaski|Janowa Podlaskiego]]. Został założony na planie prostokąta, podzielonego dwiema skrzyżowanymi alejami<ref name="cm" />, otoczonego murem z metalową bramą wejściową. Dojście do nekropolii zapewniają schody z kamieni polnych<ref name="gr" />. Obszar nekropolii porastają [[sosna|sosny]]<ref name="gr" />.

Na cmentarzu pochowano 83 [[Armia Cesarstwa Niemieckiego|żołnierzy niemieckich]] i [[Armia Imperium Rosyjskiego|rosyjskich]], niezidentyfikowanych z imienia i nazwiska. Mogiły żołnierzy oznaczone są drewnianymi krzyżami. W najwyższym miejscu cmentarza wznosi się obelisk skonstruowany z kamieni polnych, zwieńczony metalowym krzyżem, z wmurowanym kamieniem z [[język niemiecki|niemiecką]] inskrypcją: ''Hier schlafen im Tode vereint 83 deutsche u. russische Krieger und schauen von der Höhe des Schlachtfeldes herab auf die Stätte an der sie in den heissen Augustkämpfen 1915 ihre Soldatentreue mit dem Tode besiegelt haben. Kameradenhände schufen ihnen diese gemeinsame letzte Ruhestätte''<ref name="gr" />. (''Tutaj śpi zjednoczonych w śmierci 83 niemieckich i rosyjskich żołnierzy, którzy spoglądają z wysokości pola bitwy na miejsce, w którym podczas gorących sierpniowych walk w 1915 r. lojalność żołnierską przypieczętowali śmiercią. Towarzysze stworzyli to wspólne miejsce ostatecznego spoczynku'').

Tablica informacyjna w [[język polski|języku polskim]] położona jest poza murem cmentarnym<ref name="gr" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Cmentarze z I wojny światowej - woj. lubelskie}}

{{SORTUJ:Zaczopki}}
[[Kategoria:Cmentarze z I wojny światowej w województwie lubelskim]]
[[Kategoria:Zaczopki (wieś w województwie lubelskim)|Cmentarz wojenny]]
[[Kategoria:Cmentarze w powiecie bialskim]]

title: Cmentarz wojenny w Zaczopkach

Województwo: lubelskie

Miejscowość: Zaczopki

Typ cmentarza: wojenny

Stan cmentarza: nieczynny


text:
# Zatoka Królewska
Zatoka Królewska (ang. King Sound) – zatoka Oceanu Indyjskiego u północnego wybrzeża stanu Australia Zachodnia, w Australii. Wejście do zatoki znajduje się pomiędzy przylądkiem Cape Leveque na Ziemi Dampiera na zachodzie a archipelagiem Buccaneer Archipelago na wschodzie.
Zatoka wcina się w głąb lądu na 145 km i liczy średnio około 55 km szerokości. Liczne płycizny, rafy oraz wysokie pływy (do 11 m) utrudniają nawigację. Uchodzą do niej rzeki Fitzroy, Meda, Lennard, May i Robinson. Położone jest nad nią miasto Derby.
Zatoka zbadana została w 1838 roku przez oficerów Johna Wickhama i Johna Stokesa na pokładzie okrętu HMS „Beagle”. Nadali jej oni nazwę King Sound na cześć odkrywcy Phillipa Parkera Kinga. Polski egzonim przyjęty przez KSNG – Zatoka Królewska – opiera się na błędnym potraktowaniu wyrazu king jako nazwy pospolitej (w języku angielskim „król”).

title: Zatoka Królewska

wikitext:
{{Zatoka infobox
 |nazwa                   = Zatoka Królewska
 |inne nazwy              = King Sound
 |grafika                 = King Sound WA NASA World Wind.jpg
 |opis grafiki            = Zdjęcie satelitarne zatoki
 |państwo                 = Australia Zachodnia
 |lokalizacja             = [[Ocean Indyjski]]
 |powierzchnia            =
 |wymiary                 = 145 × 55 km
 |głębokość średnia       =
 |głębokość maksymalna    =
 |objętość                =
 |zasolenie               =
 |cieki wodne             =
 |miejscowości nadbrzeżne = [[Derby (Australia)|Derby]]
 |wyspy                   =
 |mapka zatoki            =
 |kod mapy                =
 |opis mapki zatoki       =
 |współrzędne             = 16°50′S 123°25′E
 |commons                 = Category:King Sound
}}
'''Zatoka Królewska'''{{r|ksng}} ([[język angielski|ang.]] ''King Sound'') – [[zatoka (geografia)|zatoka]] [[Ocean Indyjski|Oceanu Indyjskiego]] u północnego wybrzeża stanu [[Australia Zachodnia]], w [[Australia|Australii]]. Wejście do zatoki znajduje się pomiędzy przylądkiem [[Cape Leveque]] na [[Ziemia Dampiera|Ziemi Dampiera]] na zachodzie a archipelagiem [[Buccaneer Archipelago]] na wschodzie{{r|brit}}.

Zatoka wcina się w głąb lądu na 145 km i liczy średnio około 55 km szerokości. Liczne płycizny, rafy oraz wysokie [[pływy morskie|pływy]] (do 11 m) utrudniają nawigację. Uchodzą do niej rzeki [[Fitzroy (Australia Zachodnia)|Fitzroy]], {{link-interwiki |Meda (rzeka) |tekst=Meda |Q=Q6804968}}, {{link-interwiki |Lennard |Q=Q14935849}}, {{link-interwiki |May (rzeka w Australii) |tekst=May |Q=Q6796582}} i {{link-interwiki |Robinson (dopływ Oceanu Indyjskiego) |tekst=Robinson |Q=Q7353062}}. Położone jest nad nią miasto [[Derby (Australia)|Derby]]{{r|brit}}.

Zatoka zbadana została w 1838 roku przez oficerów {{link-interwiki |John Wickham |tekst=Johna Wickhama |Q=Q741094}} i {{link-interwiki |John Lort Stokes |tekst=Johna Stokesa |Q=Q1700884}} na pokładzie okrętu [[HMS Beagle|HMS „Beagle”]]. Nadali jej oni nazwę King Sound na cześć odkrywcy {{link-interwiki |Phillip Parker King |tekst=Phillipa Parkera Kinga |Q=Q1338334}}{{r|brit}}. Polski [[egzonim]] przyjęty przez [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej|KSNG]] – Zatoka Królewska{{r|ksng}} – opiera się na błędnym potraktowaniu wyrazu ''king'' jako [[nazwa pospolita|nazwy pospolitej]] (w [[język angielski|języku angielskim]] „król”).

== Przypisy ==
{{przypisy|
<ref name=ksng>{{cytuj | url = http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wykaz_polskich_nazw_geograficznych_2019.pdf | tytuł = Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata | data dostępu = 2020-11-13 | autor = [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej|KSNG]] | data = 2019 | wydanie = II zaktualizowane | archiwum = https://web.archive.org/web/20201107193523/http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wykaz_polskich_nazw_geograficznych_2019.pdf | zarchiwizowano = 2020-11-07 }}</ref>
<ref name=brit>{{Encyklopedia Britannica |id = place/King-Sound |tytuł = King Sound |data dostępu = 2020-11-13}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Królewska, Zatoka}}
[[Kategoria:Zatoki Australii Zachodniej]]
[[Kategoria:Zatoki Oceanu Indyjskiego]]

title: Zatoka KrólewskaKing Sound

Państwo: Australia

Stan: Australia Zachodnia

Lokalizacja: Ocean Indyjski

Miejscowości nadbrzeżne: Derby


text:
# Van Siclen Avenue (stacja metra na New Lots Line)
Van Siclen Avenue – stacja metra nowojorskiego, na linii 2, 3 i 4. Znajduje się w dzielnicy Brooklyn, w Nowym Jorku i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Pennsylvania Avenue i New Lots Avenue. Została otwarta 16 października 1922.

wikitext:
{{Stacja metra infobox
 |nazwa                       = Van Siclen Avenue
 |nazwa oryginalna            =
 |zdjęcie                     =
 |opis zdjęcia                =
 |państwo                     =
 |miejscowość                 =
 |dzielnica                   =
 |projektant                  =
 |data budowy                 =
 |data otwarcia               = 16 października 1922
 |data zamknięcia             =
 |poprzednie nazwy            =
 |liczba peronów              =
 |liczba krawędzi peronowych  =
 |długość peronu              =
 |szerokość peronu            =
 |powierzchnia stacji         =
 |kubatura stacji             =
 |głębokość stacji            =
 |linia                       = {{KZ-linie|Metro Nowy Jork|2|3|4}}
 |odcinek                     =
 |stacja poprzednia           = [[Pennsylvania Avenue]]
 |odległość do poprzedniej    =
 |stacja następna             = [[New Lots Avenue (stacja metra na New Lots Line)|New Lots Avenue]]
 |odległość do następnej      =
 |kod mapy                    = Nowy Jork (miasto)
 |współrzędne                 = 40°39′55.93″N 73°53′18.94″W
 |commons                     =
}}
'''Van Siclen Avenue''' – stacja [[Metro w Nowym Jorku|metra nowojorskiego]], na [[Linia 2 metra w Nowym Jorku|linii 2]], [[Linia 3 metra w Nowym Jorku|3]] i [[Linia 4 metra w Nowym Jorku|4]]. Znajduje się w dzielnicy [[Brooklyn]], w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]] i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami [[Pennsylvania Avenue]] i [[New Lots Avenue (stacja metra na New Lots Line)|New Lots Avenue]]. Została otwarta 16 października 1922<ref>[http://www.urbanrail.net/am/nyrk/new-york.htm Urbanrail.net]</ref>.

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = http://www.mta.info/nyct/maps/submap.htm | tytuł = Sieć metra| data dostępu = 2010-12-18| autor = | opublikowany = | data = | język = en| archiwum = https://web.archive.org/web/20130329130145/http://www.mta.info/nyct/maps/submap.htm| zarchiwizowano = 2013-03-29}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Linia 2 metra w Nowym Jorku}}
{{Linia 3 metra w Nowym Jorku}}
{{Linia 4 metra w Nowym Jorku}}

[[Kategoria:Stacje metra w Brooklynie]]

title: Van Siclen Avenue

Państwo: Stany Zjednoczone

Data otwarcia: 16 października 1922

Poprzednia stacja: Pennsylvania Avenue

Następna stacja: New Lots Avenue


text:
# Vernon F. Dvorak
Vernon Francis Dvorak (ur. 15 listopada 1928, zm. 19 września 2022) – meteorolog amerykański z Kalifornii pracujący dla National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), który w roku 1973 opracował własną metodę oceniania i analizowania siły cyklonów tropikalnych na podstawie zdjęć satelitarnych.
W roku 1972 został wyróżniony nagrodą resortową przez Departament Handlu Stanów Zjednoczonych, a w 2002 za całokształt swych prac przez Stowarzyszenie Meteorologów Amerykańskich (NWA).
Vernon Dvorak mieszka w miejscowości Ojai w Kalifornii.

## Publikacje
Najważniejsze publikacje (wszystkie w języku angielskim):
- Characteristic cloud patterns associated with tropical storm development in the western North Pacific from 1968 to 1970 (1971)
- A technique for the analysis and forecasting of tropical cyclone intensities from satellite pictures (1973)
- A workbook on tropical clouds and cloud systems observed in satellite imagery, Tropical cyclone intensity analysis and forecasting from satellite imagenary (1974)
- Tropical cyclone intensity analysis using satellite data (1984)
- Tropical cyclone motion forecasting using satellite water vapor imagenary (1994)

title: Vernon F. Dvorak

wikitext:
[[Plik:Vernon Dvorak.png|thumb|Vernon F. Dvorak]]
'''Vernon Francis Dvorak''' (ur. 15 listopada 1928, zm. 19 września 2022<ref>[https://yaleclimateconnections.org/2022/09/atlantic-on-fire-cat-4-fiona-ts-gaston-and-a-concerning-caribbean-system/ Atlantic on fire: Cat 4 Fiona, TS Gaston, and a concerning Caribbean system]</ref>) – [[Meteorologia|meteorolog]] [[Stany Zjednoczone|amerykański]] z [[Kalifornia|Kalifornii]] pracujący dla [[National Oceanic and Atmospheric Administration]] (NOAA), który w roku 1973 opracował własną [[Metoda Dvoraka|metodę]] oceniania i analizowania siły [[Cyklon tropikalny|cyklonów tropikalnych]] na podstawie zdjęć satelitarnych<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.sitnews.us/0905news/091905/091905_shns_hurricanes.html|tytuł=Silne huragany stają się coraz powszechniejsze|data=19 września 2005|praca=SIT News|data dostępu=2012-10-09}}</ref>.

W roku 1972 został wyróżniony nagrodą resortową przez [[Departament Handlu Stanów Zjednoczonych]]<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.history.noaa.gov/hallofhonor/medal1971.html|tytuł=NOAA History - Udekorowani medalem Departamentu Handlu USA (1971–1980)|opublikowany=[[National Oceanic and Atmospheric Administration|NOAA]]|data dostępu=2012-10-09}}</ref>, a w 2002 za całokształt swych prac przez Stowarzyszenie Meteorologów Amerykańskich (NWA)<ref name="NWA">{{cytuj stronę|url=http://www.nwas.org/awards/index_old.php|tytuł=Doroczna nagroda NWA|opublikowany=National Weather Association|data dostępu=2012-10-09|archiwum=https://web.archive.org/web/20110724094441/http://www.nwas.org/awards/index_old.php|zarchiwizowano=2011-07-24}}</ref>.

Vernon Dvorak mieszka w miejscowości [[Ojai]] w Kalifornii<ref name="NWA"/>.

== Publikacje ==
Najważniejsze publikacje (wszystkie w języku angielskim):
* ''Characteristic cloud patterns associated with tropical storm development in the western North Pacific from 1968 to 1970'' (1971)
* ''A technique for the analysis and forecasting of tropical cyclone intensities from satellite pictures'' (1973)
* ''A workbook on tropical clouds and cloud systems observed in satellite imagery, Tropical cyclone intensity analysis and forecasting from satellite imagenary'' (1974)
* ''Tropical cyclone intensity analysis using satellite data'' (1984)
* ''Tropical cyclone motion forecasting using satellite water vapor imagenary'' (1994)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj pismo|autor=Vernon F. Dvorak |url=http://ams.allenpress.com/archive/1520-0493/103/5/pdf/i1520-0493-103-5-420.pdf |tytuł=Tropical Cyclone Intensity Analysis and Forecasting from Satellite Imagery |czasopismo=Monthly Weather Review |wydawca=American Meteorogical Society |rok=1974 }}
* {{cytuj stronę|autor=James L. Franklin, Daniel P. Brown |url=http://ams.confex.com/ams/pdfpapers/75193.pdf |tytuł=Dvorak Tropical Cyclone Wind Speed Biases Determined from Reconnaissance-based "Best Track" Data (1997-2003) |opublikowany=American Meteorogical Society |rok= }}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Amerykańscy meteorolodzy|Dvorak]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1928]]
[[Kategoria:Zmarli w 2022]]


text:
# Kościół św. Bernarda przy Termach
Kościół św. Bernarda przy Termach (wł. Chiesa di San Bernardo alle Terme) – bazylika w Rzymie, zbudowana na terenie dawnych Term Dioklecjana.
Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Matki Bożej Anielskiej i Męczenników oraz kościołem tytularnym. Ponadto pełni rolę kościoła klasztornego bernardynów.

## Lokalizacja
Kościół znajduje się w XVIII Rione Rzymu – Castro Pretorio przy Via Torino 94.

## Patron
Patronem świątyni jest św. Bernard z Clairvaux – opat klasztoru w Clairvaux, doktor Kościoła, żyjący w XI/XII wieku.

## Historia
W roku 1598 jedna z okrągłych wież Term Dioklecjana została zaadaptowana jako kościół i przekazana francuskiemu zakonowi cystersów. Po rewolucji francuskiej została przekazana zgromadzeniu św. Bernarda. Wtedy też kościół został poświęcony św. Bernardowi.

## Kardynałowie prezbiterzy
Kościół św. Bernarda przy Termach jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Bernardi ad Thermas). Tytuł ten ustanowiono 19 maja 1670 roku.
- Giovanni Bona, S.O.Cist. (1670-1674)
- Galeazzo Marescotti (1676-1681)
- vacat (1681-1690)
- Giambattista Costaguti (1690-1691)
- Urbano Sacchetti (1693-1704)
- Lorenzo Casoni (1706-1715)
- Francesco Barberini (1715-1718)
- Bernardo Maria Conti, O.S.B. (1721-1730)
- Henry Thiard de Bissy (1730-1737)
- Domenico Passionei (1738–1755); (in commendam 1755-1761)
- Ignazio Michele Crivelli (1761-1768)
- vacat (1768-1773)
- Gennaro Antonio de Simone (1773-1780)
- Giuseppe Maria Capece Zurlo (1783-1801)
- Carlo Oppizzoni (1804-1839)
- Filippo de Angelis (1839-1867)
- vacat (1867-1875)
- Victor-Auguste-Isidore Dechamps, C.Ss.R. (1875-1883)
- Francesco Battaglini (1885-1892)
- Giuseppe Melchiorre Sarto (1893-1903)
- Emidio Taliani (1903-1907)
- Pietro Gasparri (1907-1915)
- Giovanni Cagliero, S.D.B. (1915-1920)
- Achille Locatelli (1922-1935)
- Alfred Baudrillart (1935-1942)
- Klemens August von Galen (1946)
- Georges-François-Xavier-Marie Grente (1953-1959)
- Aloysius Joseph Muench (1959-1962)
- Raúl Silva Henríquez, S.D.B. (1962-1999)
- Varkey Vithayathil, C.Ss.R. (2001-2011)
- George Alencherry (2012-nadal)

title: Kościół św. Bernarda przy Termach

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Bernarda przy Termach
 |nazwa miejscowa           = {{k|it|Chiesa di San Bernardo alle Terme}}
 |funkcja świątyni          = [[Kościół tytularny]]
 |grafika                   = San Bernardo alle Terme (Rome) - Front.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Włochy
 |miejscowość               = [[Rzym]]<br />Via Torino 94
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = św. Bernarda z Clairvaux
 |administratura typ        = [[Opactwo]] [[Cystersi|cystersów]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Bernard z Clairvaux|św. Bernarda z Clairvaux]]
 |dzień wspomnienia         = 19 sierpnia
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = 1598
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Rzym
 |współrzędne               = 41°54′13″N 12°29′40″E
 |commons                   = San Bernardo alle Terme
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Bernarda przy Termach''' ([[język włoski|wł.]] ''Chiesa di San Bernardo alle Terme'') – [[Bazylika mniejsza|bazylika]] w [[Rzym]]ie, zbudowana na terenie dawnych [[Termy Dioklecjana|Term Dioklecjana]].

Świątynia ta jest [[kościół rektoralny|kościołem rektoralnym]] parafii Matki Bożej Anielskiej i Męczenników oraz [[Kościół tytularny|kościołem tytularnym]]{{r|DR}}. Ponadto pełni rolę kościoła klasztornego bernardynów{{r|ChR}}.

== Lokalizacja ==
Kościół znajduje się w XVIII [[Rioni Rzymu|Rione Rzymu]] – [[Castro Pretorio]] przy ''Via Torino'' 94{{r|DR}}.

== Patron ==
Patronem świątyni jest św. [[Bernard z Clairvaux]] – opat klasztoru w Clairvaux, [[doktor Kościoła]], żyjący w XI/XII wieku.

== Historia ==
W roku [[1598]] jedna z okrągłych wież Term Dioklecjana została zaadaptowana jako kościół i przekazana francuskiemu zakonowi [[Cystersi|cystersów]]. Po [[rewolucja francuska|rewolucji francuskiej]] została przekazana zgromadzeniu [[Bernard z Clairvaux|św. Bernarda]]. Wtedy też kościół został poświęcony św. Bernardowi.

{{Grafika rozwinięta
| położenie  = center
| opis       =
| grafika1   = San Bernardo alle Terme (Roma) - Interior.jpg
| opis1      = Wnętrze kościoła
| szerokość1 = {{#expr: (220 * 5113/3075 ) round 0}}
| grafika2   = San Bernardo alle Terme (Roma) - dome.jpg
| opis2      = Kopuła
| szerokość2 = {{#expr: (220 * 4676/4016) round 0}}
}}
{{clear|left}}

== Kardynałowie prezbiterzy ==
Kościół św. Bernarda przy Termach jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie prezbiterzy|kardynałom-prezbiterom]] (''Titulus Sancti Bernardi ad Thermas''){{r|Ch}}. Tytuł ten ustanowiono 19 maja 1670 roku{{r|Ch}}.

{{układ wielokolumnowy|szerokość=300px|
* [[Giovanni Bona]], [[cystersi|S.O.Cist.]] (1670-1674)
* [[Galeazzo Marescotti]] (1676-1681)
* ''vacat'' (1681-1690)
* [[Giambattista Costaguti]] (1690-1691)
* [[Urbano Sacchetti]] (1693-1704)
* [[Lorenzo Casoni]] (1706-1715)
* [[Francesco Barberini (1662–1738)|Francesco Barberini]] (1715-1718)
* [[Bernardo Maria Conti]], [[benedyktyni|O.S.B.]] (1721-1730)
* [[Henri-Pons de Thiard de Bissy|Henry Thiard de Bissy]] (1730-1737)
* [[Domenico Passionei]] ([[1738]]–[[1755]]); (''in commendam'' 1755-1761)
* [[Ignazio Michele Crivelli]] (1761-1768)
* ''vacat'' (1768-1773)
* [[Gennaro Antonio de Simone]] (1773-1780)
* [[Giuseppe Maria Capece Zurlo]] (1783-1801)
* [[Carlo Oppizzoni]] (1804-1839)
* [[Filippo de Angelis]] (1839-1867)
* ''vacat'' (1867-1875)
* [[Victor-Auguste-Isidore Dechamps]], [[Redemptoryści|C.Ss.R.]] (1875-1883)
* [[Francesco Battaglini]] (1885-1892)
* [[Pius X|Giuseppe Melchiorre Sarto]] (1893-1903)
* [[Emidio Taliani]] (1903-1907)
* [[Pietro Gasparri]] (1907-1915)
* [[Giovanni Cagliero]], [[Salezjanie|S.D.B.]] (1915-1920)
* [[Achille Locatelli]] (1922-1935)
* [[Alfred Baudrillart]] (1935-1942)
* [[Klemens August von Galen]] (1946)
* [[Georges-François-Xavier-Marie Grente]] (1953-1959)
* [[Aloisius Muench|Aloysius Joseph Muench]] (1959-1962)
* [[Raúl Silva Henríquez]], [[Salezjanie|S.D.B.]] (1962-1999)
* [[Varkey Vithayathil]], [[Redemptoryści|C.Ss.R.]] (2001-2011)
* [[George Alencherry]] (2012-nadal)
}}

== Bibliografia ==
* Gizzi, Federico, Le chiese barocche di Roma, Newton Compton, Roma, 1994.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="DR">{{cytuj stronę | url = http://www.diocesidiroma.it/phpenti/ente/?ID=803 | tytuł = Chiesa rettoria san Bernardo alle terme w serwisie ''Diocesi di Roma''| język = it | data dostępu = 2018-11-02 }}</ref>

<ref name="ChR">{{cytuj stronę | url = http://romanchurches.wikia.com/wiki/San_Bernardo_alle_Terme | tytuł = San Bernardo alle Terme na ''Churches of Rome'' | język= en | data dostępu = 2018-11-02 }}</ref>

<ref name="Ch">{{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = d1b07 |tytuł = Kościół św. Bernarda przy Termach |data dostępu = 2018-11-02}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://romanchurches.wikia.com/wiki/San_Bernardo_alle_Terme Chris Nyborg, "San Bernardo alle Terme"] {{lang|en}}
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = d1b07 |tytuł = Kościół św. Bernarda przy Termach |data dostępu = 2011-11-17}}

== Zobacz też ==
* [[Tytularne kościoły kardynalskie]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zabytki Rzymu]]
[[Kategoria:Kościoły tytularne|Bernarda przy Termach]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Bernarda|Rzym]]

title: Kościół św. Bernarda przy TermachChiesa di San Bernardo alle Terme

Państwo: Włochy

Miejscowość: Rzym · Via Torino 94

Kościół: rzymskokatolicki

Opactwo cystersów: św. Bernarda z Clairvaux

Wezwanie: św. Bernarda z Clairvaux

Wspomnienie liturgiczne: 19 sierpnia