text:
# Kościół św. Łukasza w Nagłowicach
Kościół św. Łukasza Ewangelisty – kościół, który znajdował się w Nagłowicach. Rozebrany w 1908 roku.

## Historia
Najstarsza wzmianka o kościele parafialnym w Nagłowicach pochodzi z 1325 roku w związku z opłacającym świętopietrze plebanem nagłowickim Cetosławem. Gdy w XV wieku parafia upadła przeniesiono ją do pobliskiego Ślęcina. Nowy kościół prawdopodobnie został wzniesiony przez Reyów pod koniec XV lub na początku XVI wieku. W 1561 roku Mikołaj Rey zamienił kościół na zbór kalwiński, który istniał do lat 30. XVII wieku. Oddany kościół katolikom pod koniec XVII wieku, został w 1699 roku odrestaurowany przez ówczesnego plebana ks. Franciszka Ścibora Kotkowskiego. Po pożarze świątyni w 1720 roku wspomniany ks. Kotkowski wystawił około 1734 roku nowy kościół, który w 1750 roku został konsekrowany pod wezwaniem św. Łukasza Ewangelisty, przez sufragana krakowskiego Michała Kunickiego. W 1908 roku kościół św. Łukasza został rozebrany, a w jego miejscu postawiono kapliczkę.

## Architektura
Kościół był drewniany, składał się z nawy i prezbiterium, przy którym od północy dostawiona była zakrystia. Od zachodu miał dobudowaną wieżę-dzwonnicę z kruchtą w przyziemiu i murowaną kruchtę od strony południowej. W 1867 roku wieżę rozebrano zastępując kruchtą. Dach świątyni zdobiła sygnaturka. W głównym ołtarzu znajdował się obraz Najświętszej Marii Panny ozdobiony rzeźbioną w drewnie suknią. W drugim ołtarzu umieszczone były obrazy św. Łukasza i św. Antoniego, w trzecim obraz św. Józefa.

title: Kościół św. Łukasza w Nagłowicach

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Łukasza Ewangelisty
 |nazwa miejscowa           =
 |funkcja świątyni          =
 |grafika                   = Jan Gwalbert Olszewski Nagłowice.jpg
 |opis grafiki              = [[Jan Gwalbert Olszewski]]
'''''Kościół św. Łukasza w Nagłowicach'''''
akwarela, 1905
 |państwo                   = POL
 |miejscowość               = [[Nagłowice]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      =
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Łukasz Ewangelista|św. Łukasza Ewangelisty]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = około 1734
 |data konsekracji          = 9 listopada 1750
 |data zamknięcia           = 1907
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          = 1908
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  = Franciszek Ścibor Kotkowski
 |zniszczona przez          = rozbiórkę
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = drewno
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Nagłowice (gmina)
 |współrzędne               = 50°40′38.2″N, 20°06′23.7″E
 |commons                   = Category:Church of St. Lukas in Nagłowice
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Łukasza Ewangelisty''' – [[kościół (budynek)|kościół]], który znajdował się w [[Nagłowice|Nagłowicach]]. Rozebrany w 1908 roku.

== Historia ==
Najstarsza wzmianka o [[Kościół parafialny|kościele parafialnym]] w Nagłowicach pochodzi z 1325 roku w związku z opłacającym [[świętopietrze]] [[Proboszcz|plebanem]] nagłowickim Cetosławem. Gdy w XV wieku parafia upadła przeniesiono ją do pobliskiego [[Ślęcin]]a{{odn|Wiśniewski|1930|s=304-306}}{{odn|Borkiewicz|1937|s=122}}. Nowy kościół prawdopodobnie został wzniesiony przez Reyów pod koniec XV lub na początku XVI wieku. W 1561 roku [[Mikołaj Rej|Mikołaj Rey]] zamienił kościół na [[Kościół (budynek)|zbór]] [[Kalwinizm|kalwiński]], który istniał do lat 30. XVII wieku{{odn|Merczyng|2005|s=14-15}}{{odn|Borkiewicz|1937|s=122}}. Oddany kościół katolikom pod koniec XVII wieku, został w 1699 roku odrestaurowany przez ówczesnego plebana ks. Franciszka Ścibora Kotkowskiego{{odn|Wiśniewski|1930|s=307}}. Po pożarze świątyni w 1720 roku wspomniany ks. Kotkowski wystawił około 1734 roku nowy kościół, który w 1750 roku został [[Poświęcenie kościoła|konsekrowany]] pod wezwaniem św. Łukasza Ewangelisty, przez [[Biskup sufragan|sufragana]] krakowskiego [[Michał Ignacy Kunicki|Michała Kunickiego]]{{odn|Borkiewicz|1937|s=127}}{{odn|Wiśniewski|1930|s=307-308}}. W 1908 roku kościół św. Łukasza został rozebrany, a w jego miejscu postawiono kapliczkę{{odn|Wiśniewski|1930|s=309}}{{odn|Łoziński|Wolff|1957|s=27}}.

== Architektura ==
Kościół był drewniany, składał się z nawy i [[prezbiterium]], przy którym od północy dostawiona była [[zakrystia]]. Od zachodu miał dobudowaną wieżę-dzwonnicę z [[Kruchta|kruchtą]] w przyziemiu i murowaną kruchtę od strony południowej. W 1867 roku wieżę rozebrano zastępując kruchtą. Dach świątyni zdobiła [[Sygnaturka (wieża)|sygnaturka]]. W głównym ołtarzu znajdował się obraz Najświętszej Marii Panny ozdobiony rzeźbioną w drewnie suknią. W drugim ołtarzu umieszczone były obrazy św. Łukasza i św. Antoniego, w trzecim obraz św. Józefa{{odn|Wiśniewski|1930|s=308}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
*{{Cytuj książkę | odn ={{odn/id|Łoziński|Wolff|1957}} | tytuł =Katalog zabytków sztuki w Polsce | inni= Jerzy Z. Łoziński (red.), Barbara Wolff (red.) | tom=3 | tytuł tomu =Województwo Kieleckie | część =3 | tytuł części =Powiat jędrzejowski | miejsce =Warszawa | rok =1957}}
*{{Cytuj książkę | odn =tak | nazwisko =Borkiewicz | imię =S. | tytuł =Monografia historyczna i gospodarcza powiatu jędrzejowskiego | rozdział =Z przeszłości ziemi jędrzejowskiej. Monografie miejscowości i osiedli | miejsce =Kielce | rok =1937 }}
*{{Cytuj książkę | odn =tak | nazwisko =Merczyng | imię =H. | tytuł =Rejowie z Nagłowic jako członkowie polskiego Kościoła ewangelickiego | miejsce =Warszawa | rok =2005 }}
*{{Cytuj książkę | odn =tak | nazwisko =Wiśniewski | imię =J. | tytuł =Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w jędrzejowskim | miejsce =Mariówka Opoczyńska | rok =1930 }}

{{SORTUJ:Nagłowice}}
[[Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie świętokrzyskim]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Łukasza]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Nagłowicach|Łukasza]]
[[Kategoria:Zniszczone kościoły drewniane w województwie świętokrzyskim]]

title: Kościół św. Łukasza Ewangelisty

Miejscowość: Nagłowice

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Wezwanie: św. Łukasza Ewangelisty

Data zakończenia budowy: około 1734

Data poświęcenia: 9 listopada 1750

Data zniszczenia · • przez: 1908 · rozbiórkę

Fundator: Franciszek Ścibor Kotkowski

Świątynia · • materiał bud.: · • drewno


text:
# Latavious Williams
Latavious Bernard Williams (ur. 29 marca 1989 w Starkville) – amerykański koszykarz występujący na pozycji środkowego, obecnie zawodnik Jeonju KCC Egis.
W 2010 i 2012 reprezentował Oklahoma City Thunder, podczas rozgrywek letniej ligi NBA.
28 listopada 2019 został zawodnikiem Hapoelu SP Tel Awiw.
24 września 2020 dołączył do południowokoreańskiego Anyang KGC. 15 sierpnia 2021 zawarł umowę z Jeonju KCC Egis.

## Osiągnięcia
Stan na 20 sierpnia 2021, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.
Drużynowe
- Mistrz Korei Południowej (2021)
- Wicemistrz:
  - VTB/Rosji (2016)
  - D-League (2010)
- Zdobywca:
  - Pucharu Bośni i Hercegowiny (2019)
  - Superpucharu Hiszpanii (2017)

Indywidualne
- Najbardziej spektakularny zawodnik ACB (2012, 2015)
- Lider D-League w skuteczności rzutów z gry (2011)
- MVP kolejki Euroligi (30 – 2016/2017)

wikiname: plwiki

title: Latavious Williams

in_language: pl

wikitext:
{{Koszykarz infobox
 |imię i nazwisko         = Latavious Williams
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |numer                   =
 |klub                    = Jeonju KCC Egis
 |pozycja                 = [[Środkowy (koszykówka)|środkowy]]
 |pełne imię i nazwisko   =
 |pseudonim               =
 |data urodzenia          = 29 marca 1989
 |miejsce urodzenia       = [[Starkville (Missisipi)|Starkville]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 203
 |masa ciała              = 104
 |aktywność               = od 2009
 |szkoła średnia          = Starkville (Starkville, Mississippi)
Christian Life Center Academy (Humble, [[Teksas]])
 |college                 =
 |draft                   = [[2010 NBA Draft|2010]]
 |numer draftu            = 48
 |zespół draftu           = [[Miami Heat]]
 |kariera klubowa         = {{Koszykarz infobox/lata|2009–2011|[[Oklahoma City Blue|Tulsa 66ers]]|88}}
{{Koszykarz infobox/lata|2011–2012|[[Joventut Badalona|Joventut]]|34}}
{{Koszykarz infobox/lata|2012|Metros de Santiago|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2012|[[Brose Baskets|Brose Bamberg]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2012–2014|[[CB Sevilla|Sevilla]]|24}}
{{Koszykarz infobox/lata|2014|Metros de Santiago|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2014–2015|[[CB Bilbao Berri|Bilbao]]|33}}
{{Koszykarz infobox/lata|2015|Vaqueros de Bayamón|5}}
{{Koszykarz infobox/lata|2015–2017|[[Uniks Kazań]]|48}}
{{Koszykarz infobox/lata|2017|Bucaneros de La Guaira|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2017–2018|[[Valencia BC|Walencja]]|6}}
{{Koszykarz infobox/lata|2018–2019|Igokea|}}
{{Koszykarz infobox/lata|2019|[[Basket Zaragoza 2002|Saragossa]]|7}}
{{Koszykarz infobox/lata|2019|Hapoel Holon|6}}
{{Koszykarz infobox/lata|2019–2020|Hapoel SP Tel Awiw|16}}
{{Koszykarz infobox/lata|2020–2021|Anyang KGC|}}
{{Koszykarz infobox/lata|od 2021|Jeonju KCC Egis|}}
 |data1                   = 25 września 2020
 |kariera reprezentacyjna =
 |data2                   =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Latavious Bernard Williams''' (ur. [[29 marca]] [[1989]] w [[Starkville (Missisipi)|Starkville]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[Koszykówka|koszykarz]] występujący na pozycji środkowego, obecnie zawodnik Jeonju KCC Egis.

W 2010 i 2012 reprezentował [[Oklahoma City Thunder]], podczas rozgrywek letniej ligi [[National Basketball Association|NBA]]<ref name="gm" />.

28 listopada 2019 został zawodnikiem Hapoelu SP Tel Awiw<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.eurobasket.com/Israel/news/604746/Hapoel-Tel-Aviv-lands-Latavious-Williams | tytuł = Hapoel Tel-Aviv lands Latavious Williams | opublikowany = eurobasket.com | język = en | data dostępu = 2019-11-28}}</ref>.

24 września 2020 dołączył do południowokoreańskiego Anyang KGC<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.asia-basket.com/South-Korea/news/645749/Williams-comes-back-to-Anyang-KGC,-ex-H.Tel-Aviv | tytuł = Williams comes back to Anyang KGC, ex H.Tel-Aviv | opublikowany = asia-basket.com | język = en | data dostępu = 2020-09-25}}</ref>. 15 sierpnia 2021 zawarł umowę z Jeonju KCC Egis<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.asia-basket.com/South-Korea/news/700098/KCC-Egis-ink-Latavious-Williams | tytuł = KCC Egis ink Latavious Williams | opublikowany = asia-basket.com | język = en | data dostępu = 2021-08-20}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
Stan na 20 sierpnia 2021, na podstawie<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.euroleague.net/competition/players/showplayer?pcode=004259&seasoncode=E2016#!biography | tytuł = Profil na euroleague.net | opublikowany = euroleague.net | język = en | data dostępu = 2019-11-24}}</ref><ref name="gm">{{cytuj stronę | url = https://basketball.realgm.com/player/Latavious-Williams/Summary/8220 | tytuł = Profil na realgm.com| opublikowany = realgm.com| język = en | data dostępu = 2019-11-24}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url = http://www.acb.com/jugador/trayectoria-logros/id/20209863 | tytuł = Profil na acb.com | opublikowany = acb.com | język = es | data dostępu = 2019-11-24}}</ref>, o ile nie zaznaczono inaczej.
; Drużynowe
* Mistrz Korei Południowej (2021)
* Wicemistrz:
** [[VTB United League|VTB/Rosji]] (2016)
** [[NBA G League#Finały NBDL / D-League|D-League]] (2010)
* Zdobywca:
** [[Puchar Bośni i Hercegowiny w koszykówce mężczyzn|Pucharu Bośni i Hercegowiny]] (2019)
** [[Superpuchar Hiszpanii w koszykówce|Superpucharu Hiszpanii]] (2017)

; Indywidualne
* Najbardziej spektakularny zawodnik [[Liga ACB|ACB]] (2012, 2015)
* Lider D-League w skuteczności rzutów z gry (2011)
* [[Most valuable player|MVP]] kolejki [[Euroliga|Euroligi]] (30 – 2016/2017)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://basketball.eurobasket.com/player/Latavius-Williams/Russia/Unics_Kazan/187349 Profil na eurobasket.com] {{lang|en}}
* [https://www.easycredit-bbl.de/de/statistiken/spieler/portraits/p/27152-latavious-williams/ Profil na easycredit-bbl.de] {{lang|de}}
* [https://www.basketball-reference.com/gleague/players/w/willila01d.html Statystyki z G-League na basketball-reference.com] {{lang|en}}
* [https://www.basketball-reference.com/international/players/latavious-williams-1.html Statystyki z Europy na basketball-reference.com] {{lang|en}}

{{NBA Draft 2010}}
{{Najbardziej spektakularny zawodnik ligi ACB}}
{{Liderzy D-League w skuteczności rzutów z gry}}

{{SORTUJ:Williams, Latavious}}
[[Kategoria:Amerykańscy koszykarze]]
[[Kategoria:Koszykarze Uniksu Kazań]]
[[Kategoria:Koszykarze Basketu Saragossa]]
[[Kategoria:Koszykarze CB Bilbao Berri]]
[[Kategoria:Koszykarze CB Sevilla]]
[[Kategoria:Koszykarze Brose Baskets]]
[[Kategoria:Koszykarze Anyang KGC]]
[[Kategoria:Koszykarze Vaqueros de Bayamón]]
[[Kategoria:Koszykarze Metros de Santiago]]
[[Kategoria:Koszykarze Joventutu Badalona]]
[[Kategoria:Koszykarze KK Igokea]]
[[Kategoria:Koszykarze Tulsa 66ers]]
[[Kategoria:Koszykarze Hapoelu Holon]]
[[Kategoria:Koszykarze Valencii BC]]
[[Kategoria:Koszykarze Bucaneros de La Guaira]]
[[Kategoria:Koszykarze Jeonju KCC Egis]]
[[Kategoria:Koszykarze Hapoelu Tel Awiw]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]

title: · Latavious Williams

Data i miejsce urodzenia: 29 marca 1989 · Starkville

Szkoła średnia: Starkville (Starkville, Mississippi) · Christian Life Center Academy (Humble, Teksas)

Draft: 2010, numer: 48 · Miami Heat

Lata: Kluby · Wyst.

Tulsa 66ers · 88

Joventut · 34

Metros de Santiago
Brose Bamberg

Sevilla · 24

Metros de Santiago

Bilbao · 33

Vaqueros de Bayamón · 5

Uniks Kazań · 48

Bucaneros de La Guaira

Walencja · 6

Igokea

Saragossa · 7
Hapoel Holon · 6

Hapoel SP Tel Awiw · 16

Anyang KGC

od 2021: Jeonju KCC Egis


text:
# Stanisław Kazanowski (zm. przed 1524)
Stanisław Litwos Kazanowski herbu Grzymała (zm. przed 23 stycznia 1524 roku) – podkomorzy lubelski (1506), starosta krośnieński i przedborski, podsędek ziemi sandomierskiej (1505) i sędzia ziemi sandomierskiej (1507).
Syn Dominika, starosty niepołomickiego i radomskiego, brat Bartłomieja,
Andrzeja, Jana, Mikołaja, Jakóba, Barbary, wnuk Świętosława Litwosza z Kazanowa
W 1478 roku studiował na Akademii Krakowskiej. W roku 1504 został podkomorzym lubelskim.   Wraz z rozwojem kariery  został podsędkiem sandomierskim w roku 1505, i sędzią ziemskim w 1507 roku. W latach 1518–1523 był asesorem sądów królewskich w Krakowie, a w 1521 roku komisarzem królewskim do rozgraniczania dóbr królewskich. Około 1522 roku kupił Ciepielów, Miechów i Bogusławice.
Poseł na sejm piotrkowski 1511 roku z ziemi lubelskiej i łukowskiej, poseł na sejm piotrkowski 1523 roku z województwa sandomierskiego.
Ożenił się z Anną Sieniawską z Sienna.
Miał z nią dwoje dzieci: Marcina (zm. 1587) - rotmistrza królewskiego, który ożenił się z Katarzyną Tarło i miał z nią m.in. synów Zygmunta, Stanisława i Jana.
Po ojcu Stanisławie odziedziczył Bogusławice, Ciepielów i Miechów
Stanisław Kazanowski miał też córkę; Katarzynę, która wyszła za mąż za Stryjkowskiego. Zmarł w 1523 roku.

title: Stanisław Kazanowski (zm. przed 1524)

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Stanisław Litwos Kazanowski
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Grzymała.svg
 |opis herbu        = Grzymała
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Kazanowscy herbu Grzymała]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            = [[Dominik Kazanowski (zm. 1485)]]
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              = Anna Sienińska herbu Dębno
 |dzieci            = [[Marcin Kazanowski (1523–1587)|Marcin Kazanowski (ojciec Zygmunta)]], Jan Kazanowski, [[Zygmunt Kazanowski (ok. 1563–1634)|Zygmunt Kazanowski]]
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Stanisław Litwos Kazanowski''' herbu [[Grzymała (herb szlachecki)|Grzymała]] (zm. przed [[23 stycznia]] [[1524]] roku) – [[podkomorzy]] lubelski (1506), [[starosta]] [[Krosno|krośnieński]] i przedborski, podsędek ziemi sandomierskiej (1505) i sędzia ziemi sandomierskiej (1507).

Syn [[Dominik Kazanowski (zm. 1485)|Dominika]], starosty niepołomickiego i radomskiego, brat [[Bartłomiej Kazanowski (zm. ok. 1556)|Bartłomieja]],
Andrzeja, Jana, Mikołaja, Jakóba, Barbary, wnuk [[Świętosław Litwosz z Kazanowa|Świętosława Litwosza z Kazanowa]]

W 1478 roku studiował na [[Uniwersytet Jagielloński|Akademii Krakowskiej]]. W roku 1504 został podkomorzym lubelskim.   Wraz z rozwojem kariery  został podsędkiem sandomierskim w roku 1505, i sędzią ziemskim w 1507 roku. W latach 1518–1523 był asesorem sądów królewskich w Krakowie, a w 1521 roku komisarzem królewskim do rozgraniczania dóbr królewskich. Około 1522 roku kupił [[Ciepielów (województwo mazowieckie)|Ciepielów]], [[Miechów (województwo mazowieckie)|Miechów]] i [[Bogusławice (powiat radomski)|Bogusławice]].

Poseł na [[sejm piotrkowski 1511]] roku z ziemi lubelskiej i łukowskiej, poseł na [[sejm piotrkowski 1523]] roku z [[województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita)|województwa sandomierskiego]]<ref>Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 51, 63.</ref>.

Ożenił się z [[Anna Sieniawska|Anną Sieniawską]] z [[Sienno|Sienna]].

Miał z nią dwoje dzieci: [[Marcin Kazanowski (1523–1587)|Marcina]] (zm. 1587) - [[rotmistrz]]a królewskiego, który ożenił się z [[Katarzyna Tarło|Katarzyną Tarło]] i miał z nią m.in. synów [[Zygmunt Kazanowski (ok. 1563–1634)|Zygmunta]], Stanisława i Jana.
Po ojcu Stanisławie odziedziczył Bogusławice, Ciepielów i Miechów

Stanisław Kazanowski miał też córkę; Katarzynę, która wyszła za mąż za Stryjkowskiego. Zmarł w 1523 roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''[[Polski Słownik Biograficzny]]'', tom XII, Kraków-Wrocław 1966-1967
* [[Stanisław Szenic]], ''Pitawal warszawski'', tom I, Warszawa 1957
* [[Zygmunt Gloger]], '' Geografia historyczna ziem dawnej Polski'', wyd. 1903 r.
* [[S. Orgelbranda Encyklopedia Powszechna (1898)]]
* [[Seweryn Uruski]], ''Herbarz szlachty polskiej''.

{{SORTUJ:Kazanowski, Stanisław}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej]]
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Kazanowscy herbu Grzymała|Stanisław Kazanowski]]
[[Kategoria:Podkomorzowie lubelscy]]
[[Kategoria:Podsędkowie sandomierscy]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm piotrkowski 1511]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm piotrkowski 1523]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo lubelskie)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)]]
[[Kategoria:Starostowie krośnieńscy]]
[[Kategoria:Starostowie przedborscy]]
[[Kategoria:Sędziowie ziemscy sandomierscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w XV wieku]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]

title: Stanisław Litwos Kazanowski

Rodzina: Kazanowscy herbu Grzymała

Ojciec: Dominik Kazanowski (zm. 1485)

Żona: Anna Sienińska herbu Dębno

Dzieci: Marcin Kazanowski (ojciec Zygmunta), Jan Kazanowski, Zygmunt Kazanowski


text:
# Mieczysław Eckhardt
Mieczysław Hugo Eckhardt ps. Bocian (ur. 29 sierpnia 1908 w Stanisławowie, zm. w listopadzie 1942 w Dawidgródku) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny.

## Życiorys
Od 16 sierpnia 1930 roku do 30 czerwca 1931 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły i odbyciu praktyki w 6 pułku Ułanów Kaniowskich w Stanisławowie został mianowany na plutonowego podchorążego. Na podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów i posiadał przydział mobilizacyjny do 6 pułku Ułanów Kaniowskich.
We wrześniu 1939 roku został zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Podolskiej Brygady Kawalerii. W czasie kampanii wrześniowej (od 15 września) walczył w pułku marszowym Podolskiej Brygady Kawalerii, w którym był dowódcą plutonu kolarzy. 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Został internowany. W marcu 1940 znalazł się we Francji, gdzie do czerwca służył jako dowódca plutonu ckm w 3 oddziale rozpoznawczym.
Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii został przydzielony do 1 oddziału rozpoznawczego 1 Brygady Strzelców, a następnie służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.
Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji został zaprzysiężony 29 kwietnia 1942 roku i następnie przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza.
Zgłosił się do służby w kraju. Zrzucony do Polski w nocy z 1 na 2 września 1942 roku, w operacji lotniczej „Smallpox”, na placówkę odbiorczą „Rogi” na terenie nadleśnictwa Łoś-Rogatki na północny wschód od Grójca. 3 listopada 1942 wraz z cichociemnymi: kpt. Maciejem Kalenkiewiczem ps. Kotwica oraz por. Janem Markiem ps. Walka w składzie pocztu sztandarowego podczas poświęcenia sztandaru dla 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej w Kościele Panien Kanoniczek w Warszawie przy ul. Bielańskiej.
Przydzielony do pracy na III Odcinku Wachlarza jako dowódca bazy w Dawidgródku. Został aresztowany przez żandarmerię niemiecką 19 listopada 1942 roku i zginął w walce na posterunku lub popełnił samobójstwo w więzieniu.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 13423 (pośmiertnie, 9 maja 1943)[7]
- Zwykły Znak Spadochronowy numer 1075

## Życie rodzinne
Był synem Hugona Eckhardt de Eckhardtsburg, nadinspektora i naczelnika w dyrekcji PKP. W 1936 roku ożenił się z Janiną Stachurą (1913–1966), z którą miał syna Mariana (ur. w 1937).

## Upamiętnienie
W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Mieczysław Eckhardt.

title: Mieczysław Eckhardt

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Mieczysław Hugo Eckhardt
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            = Bocian
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              = Eckhardt Mieczysław 27.jpg
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet por.svg
 |stopień              = [[porucznik]] kawalerii
 |data urodzenia       = 29 sierpnia 1908
 |miejsce urodzenia    = [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławów]]
 |data śmierci         = listopad 1942
 |miejsce śmierci      = [[Dawidgródek]]
 |lata służby          = [[1930]]–[[1931]] i [[1939]]–[[1942]]
 |siły zbrojne         = [[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
[[Plik:Poland badge.jpg|40px]] [[Polskie Siły Zbrojne]]
 |formacja             =
 |jednostki            = [[6 Pułk Ułanów Kaniowskich]]
 Ośrodek Zapasowy Podolskiej Brygady Kawalerii
 [[Pułk Marszowy Podolskiej Brygady Kawalerii|Pułk Marszowy Podolskiej BK]]
 [[3 Dywizja Piechoty (PSZ)|3 Dywizja Piechoty]]
 [[1 Brygada Strzelców (PSZ)|1 Brygada Strzelców]]
 [[1 Samodzielna Brygada Spadochronowa]]
 [[Wachlarz (organizacja zbrojna)|Wachlarz]]
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        = [[II wojna światowa]]
[[kampania wrześniowa]]
 [[kampania francuska 1940]]
 [[Polski ruch oporu w czasie II wojny światowej|polski ruch oporu]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|PL-ZS||20}}
{{Order|VM|KS}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
[[Plik:PL Warsaw st Hyacinth church cichociemni commemorative plaque.JPG|240px|thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Mieczysława Eckhardta]]
'''Mieczysław Hugo Eckhardt''' [[pseudonim|ps.]] ''Bocian'' (ur. [[29 sierpnia]] [[1908]] w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]], zm. w listopadzie [[1942]] w [[Dawidgródek|Dawidgródku]]) – [[porucznik]] [[Jazda|kawalerii]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]] i [[Polskie Siły Zbrojne|Polskich Sił Zbrojnych]], [[Cichociemni|cichociemny]].

== Życiorys ==
Od 16 sierpnia 1930 roku do 30 czerwca 1931 roku był słuchaczem [[Centrum Wyszkolenia Kawalerii|Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii]] w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły i odbyciu praktyki w [[6 Pułk Ułanów Kaniowskich|6 pułku Ułanów Kaniowskich]] w Stanisławowie został mianowany na plutonowego podchorążego<ref>Stanisław Radomyski, ''Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926–1939'', Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1992, {{ISBN|83-85621-06-7}}, s. 30, 55, 92.</ref>. Na [[podporucznik]]a został mianowany ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 stycznia 1933 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów i posiadał przydział mobilizacyjny do 6 pułku Ułanów Kaniowskich<ref>''Rocznik Oficerski Rezerw 1934'', Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 130, 590.</ref>.

We wrześniu 1939 roku został zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Podolskiej Brygady Kawalerii. W czasie [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] (od 15 września) walczył w [[Pułk Marszowy Podolskiej Brygady Kawalerii|pułku marszowym Podolskiej Brygady Kawalerii]], w którym był dowódcą plutonu kolarzy. 19 września przekroczył [[Granica polsko-węgierska|granicę polsko-węgierską]]. Został [[Internowanie|internowany]]. W marcu 1940 znalazł się we [[Francja|Francji]], gdzie do czerwca służył jako dowódca plutonu [[Ciężki karabin maszynowy|ckm]] w [[3 Oddział Rozpoznawczy|3 oddziale rozpoznawczym]].

Po ewakuacji do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] został przydzielony do 1 oddziału rozpoznawczego [[1 Samodzielna Brygada Strzelców|1 Brygady Strzelców]], a następnie służył w [[1 Samodzielna Brygada Spadochronowa|1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej]].

Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji został zaprzysiężony 29 kwietnia 1942 roku i następnie przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza.

Zgłosił się do służby w kraju. Zrzucony do Polski w nocy z 1 na 2 września 1942 roku, w operacji lotniczej „Smallpox”, na placówkę odbiorczą „Rogi” na terenie nadleśnictwa Łoś-Rogatki na północny wschód od Grójca. 3 listopada 1942 wraz z cichociemnymi: kpt. [[Maciej Kalenkiewicz|Maciejem Kalenkiewiczem]] ps. Kotwica oraz por. [[Jan Marek (cichociemny)|Janem Markiem]] ps. Walka w składzie pocztu sztandarowego podczas poświęcenia sztandaru dla [[1 Samodzielna Brygada Spadochronowa|1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej]] w Kościele Panien Kanoniczek w Warszawie przy ul. Bielańskiej<ref>{{Cytuj |tytuł = Mieczysław Eckhardt - Cichociemny » Cichociemni elita dywersji |data dostępu = 2021-01-18 |opublikowany = Cichociemni elita dywersji |url = http://elitadywersji.org/mieczyslaw-eckhardt-cichociemny/ |język = pl-PL}}</ref>.

Przydzielony do pracy na III Odcinku [[Wachlarz (organizacja zbrojna)|Wachlarza]] jako dowódca{{Odn|Chlebowski|1983|s=62}} bazy w Dawidgródku. Został aresztowany przez żandarmerię niemiecką 19 listopada 1942 roku i zginął w walce na posterunku{{Odn|Chlebowski|1983|s=108}} lub popełnił samobójstwo w więzieniu{{Odn|Tucholski|1984|s=308}}.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Srebrny [[Order Virtuti Militari|Orderu Virtuti Militari]] nr 13423 (pośmiertnie, 9 maja 1943)<ref>{{Cytuj |autor = Łukomski G., Polak B., Suchcitz A. |tytuł = Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945 |data = 1997 |miejsce = Koszalin |s = 406}}</ref>
* Zwykły [[Znak Spadochronowy]] numer 1075

== Życie rodzinne ==
Był synem Hugona Eckhardt de Eckhardtsburg, nadinspektora i naczelnika w dyrekcji [[Polskie Koleje Państwowe|PKP]]. W 1936 roku ożenił się z Janiną Stachurą (1913–1966), z którą miał syna Mariana (ur. w 1937).

== Upamiętnienie ==
W lewej nawie [[Kościół św. Jacka w Warszawie|kościoła św. Jacka]] przy [[Ulica Freta w Warszawie|ul. Freta w Warszawie]] odsłonięto w 1980 roku tablicę ''Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski''. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Mieczysław Eckhardt.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | odn = tak|nazwisko= Chlebowski | imię=Cezary | autor link=Cezary Chlebowski | tytuł= „Wachlarz”: monografia wydzielonej organizacji dywersyjnej Armii Krajowej: wrzesień 1941 – marzec 1943 | data=1983 | wydawca=[[Instytut Wydawniczy „Pax”]] | miejsce=Warszawa | isbn=8321104193}}
* {{Cytuj książkę | odn = tak | imię = Krzysztof A. | nazwisko = Tochman | tytuł = Słownik biograficzny cichociemnych | wydawca = Firma „Kasperowicz – Meble” | rok = 1994 | tom = 1 | miejsce = Oleśnica | isbn = 8390249901| strony = 39–41}}
* {{Cytuj książkę | odn = tak|tytuł = Cichociemni | imię = Jędrzej |nazwisko = Tucholski |autor link = Jędrzej Tucholski | wydawca = Instytut Wydawniczy „Pax” |miejsce = Warszawa | rok = 1984 | isbn = 8321105378| strony = 308}}
* {{Cytuj książkę | tytuł = Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy | imię = Jędrzej |nazwisko = Tucholski | strony = 85–86 | wydawca =[[Wojskowy Instytut Historyczny]]}}

== Linki zewnętrzne ==
* http://elitadywersji.org/mieczyslaw-eckhardt-cichociemny/

{{SORTUJ:Eckhardt, Mieczysław}}
[[Kategoria:Cichociemni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie)]]
[[Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej]]
[[Kategoria:Podporucznicy kawalerii II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940]]
[[Kategoria:Porucznicy kawalerii Polskich Sił Zbrojnych]]
[[Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1908]]
[[Kategoria:Zmarli w 1942]]
[[Kategoria:Żołnierze Wachlarza]]
[[Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej]]
[[Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Ułanów Kaniowskich]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie]]

title: Mieczysław Hugo EckhardtBocian

Data i miejsce urodzenia: 29 sierpnia 1908 · Stanisławów

Data i miejsce śmierci: listopad 1942 · Dawidgródek

Siły zbrojne: Wojsko Polskie · Polskie Siły Zbrojne

Jednostki: 6 Pułk Ułanów Kaniowskich · Ośrodek Zapasowy Podolskiej Brygady Kawalerii · Pułk Marszowy Podolskiej BK · 3 Dywizja Piechoty · 1 Brygada Strzelców · 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa · Wachlarz

Główne wojny i bitwy: II wojna światowa · kampania wrześniowa · kampania francuska 1940 · polski ruch oporu


text:
# Kenneth Vargas
Kenneth Gerardo Vargas Vargas (ur. 17 kwietnia 2002 w San José) – kostarykański piłkarz występujący na pozycji napastnika lub skrzydłowego, reprezentant Kostaryki, od 2023 roku zawodnik szkockiego Heart of Midlothian.
Jego ojciec Kenneth Vargas również był piłkarzem.

title: Kenneth Vargas

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Kenneth Vargas
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Kenneth Gerardo Vargas Vargas
 |data urodzenia          = 17 kwietnia 2002
 |miejsce urodzenia       = [[San José]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 178 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[Heart of Midlothian FC|Heart of Midlothian]]
 |numer w klubie          = 77
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2021–2024 ! [[CS Herediano|Herediano]] ! 55 ! 12
! 2021 ! → [[Municipal Grecia]] (wyp.) ! 28 ! 5
! 2023–2024 ! {{nowrap|→ [[Heart of Midlothian FC|Heart of Midlothian]] (wyp.)}} ! 33 ! 6
! 2024– ! [[Heart of Midlothian FC|Heart of Midlothian]] ! 5 ! 0
 |data seniorzy           = 19 września 2024
 |kariera reprezentacyjna =
! 2023 ! {{reprezentacja|CRI|rodzaj=U-23|pn}} ! 9 ! 3
! 2023– ! {{reprezentacja|CRI|pn}} ! 6 ! 0
 |data reprezentacja      = 19 września 2024
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Kenneth Gerardo Vargas Vargas''' (ur. [[17 kwietnia]] [[2002]] w [[San José]]) – [[Kostaryka|kostarykański]] [[piłkarz]] występujący na pozycji [[napastnik]]a lub skrzydłowego, [[Reprezentacja Kostaryki w piłce nożnej mężczyzn|reprezentant Kostaryki]], od 2023 roku zawodnik szkockiego [[Heart of Midlothian FC|Heart of Midlothian]].

Jego ojciec [[Kenneth Vargas (ur. 1979)|Kenneth Vargas]] również był piłkarzem<ref name="ref">{{Cytuj stronę |imię = Alejandro |nazwisko = Monge Matamoros |url = https://www.espn.co.cr/futbol/costa-rica/nota/_/id/11115804/medford-hacer-campeon-kenneth-vargas-18-anos-despues |tytuł = Medford podría volver a hacer campeón a Kenneth Vargas 18 años después |praca = [[ESPN]] |opublikowany = espn.co.cr |data = 21 października 2022 |data dostępu = 2023-07-11 |język = es }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|92225}}
* {{transfermarkt|p|id=842479|nazwa=Kenneth Vargas|data dostępu=2023-07-11}}
* {{soccerway|p|id=692591|nazwa=K. Vargas|data dostępu=2023-07-11}}

{{Grupa szablonów
|tytuł=Składy reprezentacji Kostaryki
|lista=
{{Kostaryka 2023 IAŚ}}
{{Kostaryka 2023}}
{{Kostaryka 2024}}
{{Kostaryka 2025}}
}}

{{SORTUJ:Vargas, Kenneth}}
[[Kategoria:Reprezentanci Kostaryki w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Kostarykańscy piłkarze na igrzyskach Ameryki Środkowej i Karaibów]]
[[Kategoria:Kostarykańscy medaliści igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów]]
[[Kategoria:Piłkarze CS Herediano]]
[[Kategoria:Piłkarze Municipal Grecia]]
[[Kategoria:Piłkarze Heart of Midlothian FC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Złotego Pucharu CONCACAF 2023]]
[[Kategoria:Uczestnicy Złotego Pucharu CONCACAF 2025]]
[[Kategoria:Uczestnicy Copa América 2024]]
[[Kategoria:Kostarykańscy uczestnicy igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów (San Salvador 2023)]]
[[Kategoria:Piłkarze nożni na Igrzyskach Ameryki Środkowej i Karaibów 2023]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów 2023]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w San José]]
[[Kategoria:Urodzeni w 2002]]

title: · Kenneth Vargas

Pełne imię i nazwisko: Kenneth Gerardo Vargas Vargas

Data i miejsce urodzenia: 17 kwietnia 2002 · San José

Pozycja: napastnik

Klub: Heart of Midlothian

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Herediano · 55 · (12)

→ Municipal Grecia (wyp.) · 28 · (5)

→ Heart of Midlothian (wyp.) · 33 · (6)

Heart of Midlothian · 5 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Kostaryka U-23 · 9 · (3)

Kostaryka · 6 · (0)


text:
# Jarosyt
Jarosyt – minerał, zasadowy uwodniony siarczan potasu i żelaza o wzorze KFe3+3(OH)6(SO4)2. Ten minerał siarczanowy powstaje w złożach rud poprzez utlenianie siarczków żelaza. Jarosyt jest często wytwarzany jako produkt uboczny podczas oczyszczania i rafinacji cynku, a także występuje w kwaśnych odpływach wód kopalnianych.
Jarosyt został odkryty przez Augusta Breithaupta w Barranco del Jaroso w Sierra de la Almagrera w prowincji Almería w Hiszpanii - stąd nazwa.
Czasem jest mylony z limonitem i getytem, którym towarzyszy w utlenionej części złoża rudy. Jarosyt jest żelazowym analogiem ałunu glinowo-potasowego.

## Właściwości
Minerał kruchy, przezroczysty, rozcierany w dotyku tłustawy. Rozpuszcza się w kwasie solnym. Jest silnie piroelektryczny. Zazwyczaj tworzy bardzo małe kryształy o pokroju tabliczkowym, wrzecionowatym, romboedryczne. Niekiedy tworzy pseudomorfozy. Występuje w skupieniach łuskowych, włóknistych, groniastych, pylastych, ziarnistych i ziemistych. Tworzy też naskorupienia i naloty. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są sód, ołów i srebro.

Do grupy jarosytu należą:
- jarosyt (jarosyt potasowy)
- natrojarosyt (jarosyt sodowy) – rozpowszechniony w łupkach pirytowych w Czechach.
- hydroniojarosyt (jarosyt hydroniowy) – znaleziony na Grenlandii, na Cyprze (cyprusyt), w Utah (utahit) i Finlandii.
- ammoniojarosyt (jarosyt amonowy) – znaleziony w łupkach węglowych w Utah
- argentojarosyt (jarosyt srebrowy) – minerał wtórny znaleziony w Utah
- plumbojarosyt (jarosyt ołowiowy) – znaleziony w Turcji i w USA

Najczęściej występują w postaci izomorficznych roztworów stałych. Skrajne ich ogniwa występują rzadziej, a własności chemiczne i fizyczne są zbliżone.

## Występowanie
Powstaje przez utlenianie rud bogatych w siarczki żelaza. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: limonit, hematyt, ałunit, kwarc, gips i złoto, skorodyt, arseniosyderyt i farmakosyderyt.
Miejsca występowania: Niemcy – Rudawy, Hiszpania, Grecja, Rosja – Ural, USA – Dakota Południowa, Chile.
W Polsce występuje powszechnie m.in. w Górach Świętokrzyskich, na Śląsku (okolice Olkusza, Tarnowskich Gór), na Dolnym Śląsku – w wyrobiskach kopalń kruszców i węgla.
W 2004 roku łazik MER-B odkrył ten minerał na Marsie, co zostało uznane za silny dowód przemawiający za istnieniem kiedyś na Marsie ciekłej, kwaśnej wody.

title: Jarosyt

wikitext:
{{Minerał infobox
 |nazwa                   = Jarosyt
 |grafika                 = Jarosite-114913.jpg
 |opis grafiki            = Jarosyt - kryształ (2 mm)
 |alt grafiki             =
 |inne nazwy              =
 |skład chemiczny         = KFe3+3(OH)6(SO4)2 (uwodniony [[Siarczany|siarczan]] [[potas]]u i [[żelazo|żelaza]])
 |twardość w skali Mohsa  = 2,5–4<ref name="mindat"/><ref name="książka2"/>
 |przełam                 = nierówny/nieregularny, muszlowy<ref name="mindat"/><ref name="książka2"/>
 |łupliwość               = dobra, wyraźna wg {0001}<ref name="mindat"/>, niewyraźna wg dwuścianu podstawowego<ref name="książka2">{{Cytuj | autor = Rupert Hochleitner | tytuł = Minerały, kamienie szlachetne, skały | wydawca = Multico Oficyna Wydawnicza | data = 2022-04-15 | isbn = 978-83-7073-816-7 | s = 48}}</ref>
 |pokrój kryształu        = tabliczkowy, wrzecionowaty<ref name="książka2"/>
 |układ krystalograficzny = trygonalny<ref name="mindat"/><ref name="książka2"/>
 |topliwość               =
 |właściwości mechaniczne = kruchy<ref name="mindat"/><ref name="książka2"/>
 |gęstość minerału        = 2,9–3,3 g/cm3<ref name="mindat"/><ref name="książka2"/>
 |barwa                   = żółty i brązowy w odcieniach, bursztynowy<ref name="mindat"/>
 |rysa                    = bladożółta<ref name="mindat"/>
 |połysk                  = półdiamentowy, szklisty<ref name="książka2"/>, żywiczny<ref name="mindat"/>
 |współczynnik załamania  = 1,713–1,820 (jednoosiowy)<ref name="mindat"/>
 |inne własności optyczne =
 |postacie alotropowe     =
 |szczególne własności    =
 |klasyfikacja Strunza    = 7.BC.10<ref name="mindat">{{Mindat | id= 2078 | nazwa= Jarosite  | data dostępu=2025-05-16}}</ref>
 |commons                 = Category:Jarosite
 |wikisłownik             =
}}
[[Plik:Jarosite on quartz Potassium iron sulfate Arabia District, Pershing County, Nevada 2779.jpg|thumb|Jarosyt na [[kwarc]]u]]
[[Plik:Jarosit - Sierra Almagrera, Spanien.jpg|thumb|Jerosyt z Barranco del Jaroso w Sierra de la Almagrera]]
'''Jarosyt''' – [[minerał]], zasadowy [[Hydraty|uwodniony]] [[Siarczany|siarczan]] [[potas]]u i [[żelazo|żelaza]] o wzorze KFe3+3(OH)6(SO4)2. Ten minerał siarczanowy powstaje w złożach rud poprzez [[utlenianie]] [[siarczki|siarczków]] żelaza. Jarosyt jest często wytwarzany jako produkt uboczny podczas oczyszczania i rafinacji [[cynk]]u, a także występuje w kwaśnych odpływach wód kopalnianych.

Jarosyt został odkryty przez [[August Breithaupt|Augusta Breithaupta]] w Barranco del Jaroso w Sierra de la Almagrera w prowincji [[Almería]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]] - stąd nazwa.

Czasem jest mylony z [[limonit]]em i [[Goethyt|getytem]], którym towarzyszy w utlenionej części złoża rudy. Jarosyt jest żelazowym analogiem [[Ałun potasowy|ałunu glinowo-potasowego]].

== Właściwości ==
Minerał kruchy, przezroczysty<ref name="mindat" />, rozcierany w dotyku tłustawy. Rozpuszcza się w [[Kwas solny|kwasie solnym]]<ref name="mindat" />. Jest silnie [[Piroelektryk|piroelektryczny]]<ref name="mindat" />. Zazwyczaj tworzy bardzo małe kryształy o [[pokrój kryształu|pokroju]] tabliczkowym, wrzecionowatym,<ref name="książka2" /> [[romboedr]]yczne. Niekiedy tworzy [[pseudomorfoza|pseudomorfozy]]. Występuje w [[skupienia minerałów|skupieniach]] łuskowych, włóknistych, groniastych, pylastych, ziarnistych i ziemistych<ref name="książka2" />. Tworzy też naskorupienia i naloty<ref name="książka2" />. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są [[sód]], [[ołów]] i [[srebro]]<ref name="mindat" />.

Do grupy jarosytu należą:
* jarosyt (jarosyt potasowy)
* [[natrojarosyt]] (jarosyt sodowy) – rozpowszechniony w łupkach pirytowych w [[Czechy|Czechach]].
* hydroniojarosyt (jarosyt hydroniowy) – znaleziony na Grenlandii, na Cyprze ('''cyprusyt'''), w Utah ('''utahit''') i Finlandii.
* ammoniojarosyt (jarosyt amonowy) – znaleziony w łupkach węglowych w Utah
* argentojarosyt (jarosyt srebrowy) – [[Minerały wtórne|minerał wtórny]] znaleziony w Utah
* plumbojarosyt (jarosyt ołowiowy) – znaleziony w Turcji i w [[Stany Zjednoczone|USA]]

Najczęściej występują w postaci izomorficznych [[Roztwór stały|roztworów stałych]]. Skrajne ich ogniwa występują rzadziej, a własności chemiczne i fizyczne są zbliżone.

== Występowanie ==
Powstaje przez utlenianie [[ruda|rud]] bogatych w [[siarczek żelaza|siarczki żelaza]]. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: [[limonit]], [[hematyt]], [[ałunit]], [[kwarc]], [[gips]] i [[Złoto rodzime|złoto]]<ref name="mindat" />, [[skorodyt]], [[arseniosyderyt]] i [[farmakosyderyt]]<ref name="książka2" />.

'''Miejsca występowania:''' [[Niemcy]] – Rudawy, [[Hiszpania]], [[Grecja]], [[Rosja]] – Ural, [[Stany Zjednoczone|USA]] – [[Dakota Południowa]], [[Chile]].

'''W [[Polska|Polsce]]''' występuje powszechnie m.in. w [[Góry Świętokrzyskie|Górach Świętokrzyskich]], na [[Śląsk]]u (okolice Olkusza, Tarnowskich Gór), na Dolnym Śląsku – w wyrobiskach kopalń kruszców i węgla.

W 2004 roku łazik [[MER-B]] odkrył ten minerał na [[Mars]]ie, co zostało uznane za silny dowód przemawiający za istnieniem kiedyś na Marsie ciekłej, kwaśnej [[woda|wody]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Zobacz też ==
* [http://webmineral.com/data/Jarosite.shtml '''Jarosyt''' na webmineral.com]

== Bibliografia ==
* A. Bolewski, A. Manecki – Mineralogia szczegółowa – Wyd. PAE W-wa 1993
* W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd. „Alma - Press” 2003 r.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Siarczany (minerały)]]

title: Jarosyt

Skład chemiczny: KFe3+3(OH)6(SO4)2 (uwodniony siarczan potasu i żelaza)

Przełam: nierówny/nieregularny, muszlowy

Łupliwość: dobra, wyraźna wg {0001}, niewyraźna wg dwuścianu podstawowego

Pokrój kryształu: tabliczkowy, wrzecionowaty

Układ krystalograficzny: trygonalny

Właściwości mechaniczne: kruchy

Rysa: bladożółta

Połysk: półdiamentowy, szklisty, żywiczny

Współczynnik załamania: 1,713–1,820 (jednoosiowy)


text:
# Fluorescencja
Fluorescencja – zjawisko emitowania światła przez substancję uprzednio wzbudzoną poprzez pochłonięcie światła lub innego promieniowania elektromagnetycznego; rodzaj luminescencji. Zjawisko fluorescencji jest zjawiskiem występującym naturalnie.
Emitowane światło zanika szybko po wzbudzeniu, zwykle w czasie około 10−8 s. Jeżeli czas zaniku jest znacznie dłuższy, to zjawisko jest uznawane za fosforescencję.
W niektórych przypadkach wyróżnia się także fluorescencję długożyciową, gdy czas zaniku promieniowania jest znacznie dłuższy od zwykłej fluorescencji, zwanej w tej sytuacji dla odróżnienia krótkożyciową.
Promieniowanie emitowane w wyniku fluorescencji nie zachowuje polaryzacji ani kierunkowości światła padającego. Gdy w widmie światła padającego są fotony o dostatecznie dużej energii, widmo emitowanego światła jest praktycznie niezależne od widma światła padającego. Fakty powyższe świadczą, że fala emitowana nie jest falą padającą.
Cząsteczkę zdolną do emisji fluorescencji określa się fluoroforem.

## Opis zjawiska

### Mechanizm fluorescencji
Uproszczone przedstawienie procesów absorpcji i emisji energii przez cząsteczkę chemiczną przedstawia diagram Jabłońskiego.
Padający foton wzbudza elektron w cząsteczce lub atomie. Wzbudzenie to wiąże się z wymuszeniem przejścia elektronu do wzbudzonego singletowego stanu elektronowego.
W stanie wzbudzonym cząsteczka lub atom oddziałuje z innymi w swoim otoczeniu, w wyniku czego następuje transfer energii, a elektron schodzi do najniższego poziomu oscylacyjnego wzbudzonego singletowego stanu elektronowego.
Następnie następuje promienista emisja energii przy powrocie cząsteczki ze wzbudzonego singletowego stanu elektronowego na singletowy stan podstawowy. Przejście to jest przejściem dozwolonym.
Fotony emitowane przez cząsteczkę mają niższą energię od tych, którymi została ona wcześniej wzbudzona. Pasma fluorescencji występują zatem przy większych długościach fali niż pasma wzbudzenia. W uproszczeniu dzieje się tak, ponieważ przejście emisyjne zachodzi po przekazaniu części energii oscylacyjnej do otoczenia w procesach bezpromienistych. Różnica w położeniu pasm wzbudzenia i emisji określana jest mianem przesunięcia Stokesa. Dokładna przyczyna oraz wielkość przesunięcia stokesowskiego zależy od danego układu – konkretnego fluorofora oraz jego otoczenia.
Stan wzbudzony może ulegać relaksacji także na drodze procesów bezpromienistych, czyli takich, w rezultacie których nie dochodzi do emisji światła. Procesy te są konkurencyjne dla fluorescencji i ich zachodzenie obniża prawdopodobieństwo jej zajścia.

### Wydajność kwantowa
Do opisu intensywności fluorescencji służy wielkość nazywana wydajnością kwantową. Z definicji jest to stosunek liczby fotonów wyemitowanych do zaabsorbowanych.
Maksymalna wartość wydajności kwantowej to 1 (czyli 100%). W rzeczywistości cząsteczki, których wydajność kwantowa fluorescencji to około 10% uważane są za dobrze fluorescencyjne. Pomiary wydajności kwantowej prowadzone są z użyciem substancji wzorcowych lub za pomocą metody absolutnej przy użyciu sfery całkującej.

### Anizotropia fluorescencji
Po oświetleniu zbioru cząsteczek w roztworze światłem spolaryzowanym liniowo obserwuje się częściową polaryzację fluorescencji. Wzbudzone zostają fluorofory, których kierunki dipolowego momentu przejścia w cząsteczce są w przybliżeniu równoległe do kierunku wektora elektrycznego wiązki wzbudzającej. Dzięki zjawisku fotoselekcji w momencie wzbudzenia, rozkład kierunkowy wzbudzonych cząsteczek ma charakter anizotropowy.
Pomiar anizotropii fluorescencji wykorzystać można do zbadania, jak cząsteczka fluorescencyjna porusza się w określonym środowisku. Pomiary czasu zaniku anizotropii fluorescencji stosuje się również do badania dynamiki błon biologicznych, monitorowania zmian konformacyjnych towarzyszących wiązaniu liganda do białka czy reakcji asocjacji.

### Czas życia fluorescencji
Średni czas życia fluorescencji definiowany jest jako stała czasowa zaniku fluorescencji po ustaniu promieniowania źródła (promieniowania wzbudzającego). W uproszczonym przypadku zakłada się, że zanik promieniowania można opisać funkcją wykładniczą. Jednak nie zawsze mamy do czynienia z monoekspotencjalną funkcją zaniku. Jeżeli w próbce współistnieje kilka form danego związku o różnych właściwościach absorpcyjnych i emisyjnych lub możliwe jest zachodzenie reakcji w stanie wzbudzonym czy bezpromieniste przeniesienie energii, zanik może być wielowykładniczy albo niewykładniczy.

### Polarność otoczenia a fluorescencja
Położenie maksimum emisji wielu fluoroforów zależy od polarności otaczającego środowiska, co ilościowo ujmuje zależność Lipperta:
{\displaystyle {\overline {\nu }}_{A}-{\overline {\nu }}_{E}={\frac {2}{hc}}\left({\frac {\epsilon -1}{2\epsilon +1}}-{\frac {n^{2}-1}{2n^{2}+1}}\right){\frac {(\mu _{G}-\mu _{E})^{2}}{a^{3}}}+{\text{const}}.}
gdzie lewa strona wyraża przesunięcie Stokesa w [cm−1], є oznacza przenikalność elektryczną, n – współczynnik załamania światła, µG i µE to elektryczne momenty dipolowe molekuły fluorofora (odpowiednio w stanie elektronowym podstawowym i wzbudzonym), a – promień Onsagera.

### Wygaszanie fluorescencji
Obecność pewnych substancji, tzw. wygaszaczy, może sprzyjać bezpromienistym procesom utraty energii. Zjawisko polegające na tym, że te konkurencyjne procesy zmniejszają fluorescencję, nazywa się wygaszaniem fluorescencji.
Możemy mówić o dwóch głównych mechanizmach wygaszania:
- wygaszaniu kolizyjnym (dynamicznym): W toku zderzeń stanu wzbudzonego z molekułami wygaszacza następuje bezpromienisty powrót fluorofora do stanu podstawowego.
- wygaszaniu statycznym: Utworzony zostaje kompleks wygaszacz-fluorofor w stanie podstawowym, który nie wykazuje zdolności fluorescencji.

Bardzo wydajnymi wygaszaczami są gazowy tlen w postaci cząsteczek O2 czy jony jodkowe I−.

#### Efekt filtra wewnętrznego
Przy pomiarach widm fluorescencyjnych spotkać można się też z efektem filtra wewnętrznego: wysokie stężenie fluorofora ograniczać może dostępność wiązki wzbudzającej dla molekuł w głębi roztworu, których fluorescencja staje się przez to słabsza. To odstępstwo od liniowości wynika ze zmiany gęstości optycznej ośrodka, a nie z jego właściwości molekularnych.
Aby uniknąć tego efektu, stężenie próbek ciekłych powinno być dostosowane do warunków pomiaru. Innym sposobem na przeprowadzenie pomiaru jest stosowanie mikrokuwet lub kuwet trójkątnych.

## Zastosowania
Zjawisko fluorescencji jest podstawą działania lamp fluorescencyjnych (czyli popularnych świetlówek). Stosowane jest również szeroko w rozmaitych metodach badawczych, np. w mikroskopii fluorescencyjnej, cytometrii przepływowej, spektroskopii korelacji fluorescencji, teledetekcji, a także w technikach zabezpieczeń banknotów.

### Biofizyka molekularna
Otoczenie fluorofora ma silny wpływ na intensywność emisji i położenie jej maksimum. Nawet niewielkie zmiany przenikalności elektrycznej rozpuszczalnika będą wpływać na wygląd rejestrowanych sygnałów fluorescencji. Dzięki temu metody oparte na fluorescencji odgrywają ważną rolę w biofizyce i biologii molekularnej.
Przykładem takich badań jest uzyskiwanie informacji na temat dynamiki zwijania struktur III-rzędowych białek na podstawie pomiarów naturalnej fluorescencji pochodzącej od aromatycznych reszt aminokwasowych w łańcuchach białek.

### Kryminalistyka
Odciski palców można wizualizować za pomocą związków fluorescencyjnych, takich jak ninhydryna lub 1,8-diazafluoren-9-on. Wizualizacja śladów krwi realizowana jest poprzez naniesienie na powierzchnię roztworu luminolu z dodatkiem substancji utleniającej. Zaschnięte plamy śliny dają charakterystyczne widmo emisyjne w spektroskopii fluorescencyjnej dzięki obecności reszt tryptofanowych w amylazie ślinowej.

title: Fluorescencja

wikitext:
[[Plik:Fluorescence.JPG|thumb|240px|[[Chinina]], [[Rodamina B]], [[Fluoresceina]] oraz Rodamina 6G w wodzie oświetlone [[Ultrafiolet|światłem ultrafioletowym]]]]

'''Fluorescencja''' – zjawisko emitowania [[Światło|światła]] przez substancję uprzednio wzbudzoną poprzez pochłonięcie światła lub innego promieniowania elektromagnetycznego; rodzaj [[Luminescencja|luminescencji]]<ref name="Lakowicz" />. Zjawisko fluorescencji jest zjawiskiem występującym naturalnie.

Emitowane światło zanika szybko po wzbudzeniu, zwykle w czasie około 10−8 s. Jeżeli czas zaniku jest znacznie dłuższy, to zjawisko jest uznawane za [[Fosforescencja|fosforescencję]].

W niektórych przypadkach wyróżnia się także fluorescencję długożyciową, gdy czas zaniku promieniowania jest znacznie dłuższy od zwykłej fluorescencji, zwanej w tej sytuacji dla odróżnienia krótkożyciową.

Promieniowanie emitowane w wyniku fluorescencji nie zachowuje polaryzacji ani kierunkowości światła padającego. Gdy w widmie światła padającego są [[foton]]y o dostatecznie dużej [[Energia (fizyka)|energii]], widmo emitowanego światła jest praktycznie niezależne od widma światła padającego. Fakty powyższe świadczą, że fala emitowana nie jest falą padającą.

Cząsteczkę zdolną do emisji fluorescencji określa się fluoroforem.

== Opis zjawiska ==
=== Mechanizm fluorescencji ===
Uproszczone przedstawienie procesów absorpcji i emisji energii przez cząsteczkę chemiczną przedstawia [[diagram Jabłońskiego]].

Padający foton wzbudza [[elektron]] w cząsteczce lub [[atom]]ie. Wzbudzenie to wiąże się z wymuszeniem przejścia elektronu do wzbudzonego singletowego stanu elektronowego.

W [[Stan wzbudzony|stanie wzbudzonym]] [[cząsteczka]] lub atom oddziałuje z innymi w swoim otoczeniu, w wyniku czego następuje transfer energii, a elektron schodzi do najniższego poziomu oscylacyjnego wzbudzonego singletowego stanu elektronowego.

Następnie następuje promienista emisja energii przy powrocie cząsteczki ze wzbudzonego singletowego stanu elektronowego na singletowy stan podstawowy. Przejście to jest przejściem dozwolonym.

[[Foton]]y emitowane przez cząsteczkę mają niższą energię od tych, którymi została ona wcześniej wzbudzona. Pasma fluorescencji występują zatem przy większych [[Długość fali|długościach fali]] niż pasma wzbudzenia. W uproszczeniu dzieje się tak, ponieważ przejście emisyjne zachodzi po przekazaniu części energii oscylacyjnej do otoczenia w procesach bezpromienistych. Różnica w położeniu pasm wzbudzenia i emisji określana jest mianem [[Przesunięcie Stokesa|przesunięcia Stokesa]]. Dokładna przyczyna oraz wielkość przesunięcia stokesowskiego zależy od danego układu – konkretnego fluorofora oraz jego otoczenia.

Stan wzbudzony może ulegać relaksacji także na drodze procesów bezpromienistych, czyli takich, w rezultacie których nie dochodzi do emisji światła. Procesy te są konkurencyjne dla fluorescencji i ich zachodzenie obniża prawdopodobieństwo jej zajścia.

=== Wydajność kwantowa ===
Do opisu intensywności fluorescencji służy wielkość nazywana [[Prawo Wawiłowa|wydajnością kwantową]]. Z definicji jest to stosunek liczby fotonów wyemitowanych do zaabsorbowanych<ref name=Gold>{{Cytuj |redaktor = Victor Gold |tytuł = The IUPAC Compendium of Chemical Terminology: The Gold Book |data = 2019 |data dostępu = 2022-04-15 |wydanie = 4 |miejsce = Research Triangle Park, NC |wydawca = International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC) |doi = 10.1351/goldbook. |url = https://goldbook.iupac.org/ |język = en}}</ref>.

Maksymalna wartość wydajności kwantowej to 1 (czyli 100%). W rzeczywistości cząsteczki, których wydajność kwantowa fluorescencji to około 10% uważane są za dobrze fluorescencyjne. Pomiary wydajności kwantowej prowadzone są z użyciem substancji wzorcowych lub za pomocą metody absolutnej przy użyciu sfery całkującej.

=== Anizotropia fluorescencji ===
Po oświetleniu zbioru cząsteczek w roztworze [[Polaryzacja fali|światłem spolaryzowanym]] liniowo obserwuje się częściową polaryzację fluorescencji. Wzbudzone zostają fluorofory, których kierunki dipolowego momentu przejścia w cząsteczce są w przybliżeniu równoległe do kierunku wektora elektrycznego wiązki wzbudzającej. Dzięki zjawisku fotoselekcji w momencie wzbudzenia, rozkład kierunkowy wzbudzonych cząsteczek ma charakter anizotropowy.

Pomiar [[Anizotropia|anizotropii]] fluorescencji wykorzystać można do zbadania, jak cząsteczka fluorescencyjna porusza się w określonym środowisku. Pomiary czasu zaniku anizotropii fluorescencji stosuje się również do badania dynamiki [[Błona biologiczna|błon biologicznych]], monitorowania zmian konformacyjnych towarzyszących wiązaniu liganda do białka czy reakcji asocjacji<ref>{{Cytuj |tytuł = Badanie zmian strukturalnych w białku CRP za pomocą rozdzielczej w czasie anizotropii fluorescencji |url = https://zbf.wbbib.uj.edu.pl/documents/3312903/3963191/BF_cw_5_2015.pdf |data dostępu = 2022-04-15}}</ref>.

=== Czas życia fluorescencji ===
Średni czas życia fluorescencji definiowany jest jako stała czasowa zaniku fluorescencji po ustaniu promieniowania źródła (promieniowania wzbudzającego)<ref name=Gold />. W uproszczonym przypadku zakłada się, że zanik promieniowania można opisać [[Funkcja wykładnicza|funkcją wykładniczą]]<ref>{{Cytuj |autor = Genowefa Ślósarek |tytuł = Biofizyka molekularna. Zjawiska, instrumenty, modelowanie |data = 2011 |data dostępu = 2022-04-15 |isbn = 978-83-01-16469-0 |wydanie = 1, dodr. 1 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN |oclc = 750615192}}</ref>. Jednak nie zawsze mamy do czynienia z [[Funkcja wykładnicza#Funkcja eksponencjalna|monoekspotencjalną funkcją]] zaniku. Jeżeli w próbce współistnieje kilka form danego związku o różnych właściwościach absorpcyjnych i emisyjnych lub możliwe jest zachodzenie reakcji w stanie wzbudzonym czy bezpromieniste przeniesienie energii, zanik może być wielowykładniczy albo niewykładniczy.
[[Plik:Nile red 01.jpg|mały|261x261px|[[Czerwień Nilu]] w świetle dziennym (górny rząd) i UV (366 nm, dolny rząd) w różnych rozpuszczalnikach. Od lewej do prawej: 1. woda, 2. metanol, 3. etanol, 4. acetonitryl, 5. dimetyloformamid, 6. aceton, 7. octan etylu, 8. dichlorometan, 9. n-heksan, 10. tert-butylometyl eter, 11. cykloheksan, 12. toluen]]

=== Polarność otoczenia a fluorescencja ===
Położenie maksimum emisji wielu fluoroforów zależy od [[Polarność|polarności]] otaczającego środowiska, co ilościowo ujmuje zależność Lipperta:
: <math>\overline\nu_A - \overline\nu_E = \frac{2}{hc} \left(\frac{\epsilon-1}{2\epsilon+1} - \frac{n^2-1}{2n^2+1}\right) \frac{(\mu_G-\mu_E)^2}{a^3} + \text{const}.</math>

gdzie lewa strona wyraża przesunięcie Stokesa w [cm−1], є oznacza [[Przenikalność elektryczna|przenikalność elektryczną]], n – [[Współczynnik załamania|współczynnik załamania światła]], µG i µE to elektryczne momenty dipolowe molekuły fluorofora (odpowiednio w stanie elektronowym podstawowym i wzbudzonym), a – promień Onsagera.

=== Wygaszanie fluorescencji ===
Obecność pewnych substancji, tzw. wygaszaczy, może sprzyjać bezpromienistym procesom utraty [[Energia (fizyka)|energii]]. Zjawisko polegające na tym, że te konkurencyjne procesy zmniejszają fluorescencję, nazywa się wygaszaniem fluorescencji<ref name="Lakowicz">{{Cytuj |autor = Joseph R. Lakowicz |tytuł = Principles of fluorescence spectroscopy |data = 2006 |data dostępu = 2022-04-15 |isbn = 978-0-387-31278-1 |wydanie = 3rd ed |miejsce = New York |wydawca = Springer |oclc = 71336464}}</ref>.

Możemy mówić o dwóch głównych mechanizmach wygaszania:
* '''wygaszaniu kolizyjnym (dynamicznym):''' W toku zderzeń stanu wzbudzonego z molekułami wygaszacza następuje bezpromienisty powrót fluorofora do stanu podstawowego.
* '''wygaszaniu statycznym:''' Utworzony zostaje kompleks wygaszacz-fluorofor w stanie podstawowym, który nie wykazuje zdolności fluorescencji.

Bardzo wydajnymi wygaszaczami są gazowy [[tlen]] w postaci cząsteczek O2 czy [[jon]]y jodkowe I−.

==== Efekt filtra wewnętrznego ====
Przy pomiarach widm fluorescencyjnych spotkać można się też z efektem filtra wewnętrznego: wysokie stężenie fluorofora ograniczać może dostępność wiązki wzbudzającej dla molekuł w głębi roztworu, których fluorescencja staje się przez to słabsza. To odstępstwo od liniowości wynika ze zmiany [[Gęstość optyczna|gęstości optycznej]] ośrodka, a nie z jego właściwości molekularnych.

Aby uniknąć tego efektu, [[stężenie]] próbek ciekłych powinno być dostosowane do warunków pomiaru. Innym sposobem na przeprowadzenie pomiaru jest stosowanie mikrokuwet lub kuwet trójkątnych<ref name="Lakowicz" />.

== Zastosowania ==
[[Plik:Alexandrite.jpg|thumb|240px|[[Aleksandryt]] oświetlony światłem nie zawierającym [[ultrafiolet]]u (z lewej) i zawierającym ultrafiolet (z prawej)]]
Zjawisko fluorescencji jest podstawą działania [[Świetlówka|lamp fluorescencyjnych]] (czyli popularnych [[Świetlówka|świetlówek]]). Stosowane jest również szeroko w rozmaitych metodach badawczych, np. w [[Mikroskop fluorescencyjny|mikroskopii fluorescencyjnej]], [[Cytometria przepływowa|cytometrii przepływowej]], [[Spektroskopia korelacji fluorescencji|spektroskopii korelacji fluorescencji]], [[Teledetekcja|teledetekcji]], a także w technikach zabezpieczeń [[banknot]]ów.

=== Biofizyka molekularna ===
Otoczenie fluorofora ma silny wpływ na intensywność emisji i położenie jej maksimum. Nawet niewielkie zmiany [[Przenikalność elektryczna|przenikalności elektrycznej]] rozpuszczalnika będą wpływać na wygląd rejestrowanych sygnałów fluorescencji. Dzięki temu metody oparte na fluorescencji odgrywają ważną rolę w [[Biofizyka|biofizyce]] i [[Biologia molekularna|biologii molekularnej]].

Przykładem takich badań jest uzyskiwanie informacji na temat dynamiki zwijania struktur III-rzędowych [[Białka|białek]] na podstawie pomiarów naturalnej fluorescencji pochodzącej od aromatycznych [[Aminokwasy|reszt aminokwasowych]] w łańcuchach białek.

=== Kryminalistyka ===
Odciski palców można wizualizować za pomocą związków fluorescencyjnych, takich jak [[ninhydryna]] lub 1,8-diazafluoren-9-on<ref>{{Cytuj |autor = David A. Crown |tytuł = The Development of Latent Fingerprints with Ninhydrin |czasopismo = The Journal of Criminal Law, Criminology, and Police Science |data = 1969 |data dostępu = 2022-04-15 |issn = 0022-0205 |wolumin = 60 |numer = 2 |s = 258–264 |doi = 10.2307/1142254 |jstor=1142254}}</ref>. Wizualizacja śladów krwi realizowana jest poprzez naniesienie na powierzchnię roztworu [[luminol]]u z dodatkiem substancji utleniającej<ref>{{Cytuj |autor = Jonathan Finnis, Jennie Lewis, Andrew Davidson |tytuł = Comparison of methods for visualizing blood on dark surfaces |czasopismo = Science & Justice |data = 2013-06-01 |data dostępu = 2022-04-15 |issn = 1355-0306 |wolumin = 53 |numer = 2 |s = 178–186 |doi = 10.1016/j.scijus.2012.09.001 |url = https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1355030612001116 |język = en}}</ref>. Zaschnięte plamy śliny dają charakterystyczne [[widmo emisyjne]] w spektroskopii fluorescencyjnej dzięki obecności [[Tryptofan|reszt tryptofanowych]] w [[Amylaza ślinowa|amylazie ślinowej]]<ref>{{Cytuj |autor = Saira Elizabeth Denny, Shaiju S. Nazeer, Sivakumar T.t., Bindu. J. Nair, Ramapurath S. Jayasree |tytuł = Forensic application of fluorescence spectroscopy: An efficient technique to predict the presence of human saliva |czasopismo = Journal of Luminescence |data = 2018-11-01 |data dostępu = 2022-04-15 |issn = 0022-2313 |wolumin = 203 |s = 696–701 |doi = 10.1016/j.jlumin.2018.07.022 |url = https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0022231317317829 |język = en}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[promieniowanie elektromagnetyczne]]
* [[luminofor]]
* [[właściwości fizyczne i chemiczne minerałów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Fluorescencja| ]]


text:
# Buffles du Borgou FC
Buffles du Borgou Football Club w skrócie Buffles du Borgou FC – beniński klub piłkarski, grający w pierwszej lidze benińskiej, mający siedzibę  w mieście Parakou.

## Sukcesy
- Moovligue 1[1]:
  - mistrzostwo (5): 1980, 1992, 2014, 2017, 2019.

- Puchar Beninu[2]
  - zwycięstwo (4): 1979, 1982, 2001, 2021.

## Stadion
Domowe mecze klub rozgrywa na stadionie o nazwie Stade Municipal de Parakou w Parakou. Stadion może pomieścić 7000 widzów.

## Występy w afrykańskich pucharach
| Sezon     | Rozgrywki                 | Runda   | Kraj                     | Klub                  | Dom | Wyjazd | Dwumecz |
| --------- | ------------------------- | ------- | ------------------------ | --------------------- | --- | ------ | ------- |
| 1980      | Puchar Zdobywców Pucharów | 1       | Togo                     | OC Agaza              | 1–2 | 3–5    | 4–7     |
| 1983      | Puchar Zdobywców Pucharów | 1       | Wybrzeże Kości Słoniowej | ASEC Mimosas          | 2–1 | 1–4    | 3–5     |
| 1993      | Puchar Mistrzów           | wstępna | Angola                   | CD Primeiro de Agosto | –   | –      | –       |
| 2015      | Liga Mistrzów             | wstępna | Nigeria                  | Enyimba FC            | 0–1 | 0–3    | 0–4     |
| 2018      | Liga Mistrzów             | wstępna | Wybrzeże Kości Słoniowej | ASEC Mimosas          | 1–1 | 2–3    | 3–4     |
| 2019/2020 | Liga Mistrzów             | wstępna | Togo                     | ASC Kara              | 1–1 | 0–1    | 1–2     |
| 2020/2021 | Liga Mistrzów             | wstępna | Algieria                 | MC Algier             | 1–1 | 1–5    | 2–6     |
| 2021/2022 | Puchar Konfederacji       | wstępna | Maroko                   | FAR Rabat             | 0–0 | 1–3    | 1–3     |
| 2022/2023 | Puchar Konfederacji       | wstępna | Sierra Leone             | Kallon FC             | 0–1 | 0–3    | 0–4     |

title: Buffles du Borgou FC

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Buffles du Borgou FC
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Buffles du Borgou Football Club
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{colorbox|#FFFFFF}} {{colorbox|#008000}}
 |data założenia        = 1976
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Moovligue 1]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 =
 |obiekt sportowy       = [[Stade Municipal de Parakou]], [[Parakou]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = Laurent Liady Gnansounou
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                =
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _halfwhite whitesquares
 |koszulka1             = 008000
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = FFFFFF
 |lewareka1             = FFFFFF
 |paski_lr1             =
 |prawareka1            = FFFFFF
 |paski_pr1             =
 |skarpety1             = 008000
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            =
 |koszulka2             = FFF000
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = 008000
 |lewareka2             = FFF000
 |paski_lr2             =
 |prawareka2            = FFF000
 |paski_pr2             =
 |skarpety2             = FFF000
 |paski_ska2            =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Buffles du Borgou Football Club''' w skrócie '''Buffles du Borgou FC''' – [[Benin|beniński]] klub [[piłka nożna|piłkarski]], grający w [[Moovligue 1|pierwszej lidze benińskiej]], mający siedzibę  w mieście [[Parakou]].

== Sukcesy ==
* '''[[Moovligue 1]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://www.rsssf.org/tablesb/beninchamp.html |tytuł=Benin - List of Champions |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2023-02-08}}</ref>''':
** '''mistrzostwo (5):''' 1980, 1992, 2014, 2017, 2019.

* '''[[Puchar Beninu w piłce nożnej|Puchar Beninu]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://www.rsssf.org/tablesb/benincuphist.html |tytuł=Benin - List of Cup Winners |opublikowany=rsssf.com |język=en |data dostępu=2023-02-08}}</ref>'''
** '''zwycięstwo (4):''' 1979, 1982, 2001, 2021.

== Stadion ==
Domowe mecze klub rozgrywa na stadionie o nazwie [[Stade Municipal de Parakou]] w [[Parakou]]. Stadion może pomieścić 7000 widzów<ref>{{soccerway|o|id=v7402|nazwa=Stade Municipal de Parakou|data dostępu=2016-08-03}}</ref>.

== Występy w afrykańskich pucharach ==
{| class="wikitable"
! Sezon
! Rozgrywki
! Runda
! Kraj
! Klub
! Dom
! Wyjazd
! Dwumecz
|-
|[[Afrykański Puchar Zdobywców Pucharów 1980|1980]]
|[[Afrykański Puchar Zdobywców Pucharów|Puchar Zdobywców Pucharów]]
|1
|{{flaga|TGO}}
|[[OC Agaza]]
|1–2
|3–5
|4–7
|-
|[[Afrykański Puchar Zdobywców Pucharów 1983|1983]]
|[[Afrykański Puchar Zdobywców Pucharów|Puchar Zdobywców Pucharów]]
|1
|{{flaga|CIV}}
|[[ASEC Mimosas]]
|2–1
|1–4
|3–5
|-
|[[Afrykański Puchar Mistrzów 1993|1993]]
|[[Liga Mistrzów CAF|Puchar Mistrzów]]
|wstępna
|{{flaga|AGO}}
|[[CD Primeiro de Agosto]]
|–
|–
|–<ref>Walkower dla Primeiro de Agosto. Buffles du Borgou wycofał się z rywalizacji przed pierwszym meczem.</ref>
|-
|[[Afrykańska Liga Mistrzów 2015|2015]]
|[[Liga Mistrzów CAF|Liga Mistrzów]]
|wstępna
|{{flaga|NGA}}
|[[Enyimba FC]]
|0–1
|0–3
|0–4
|-
|[[Afrykańska Liga Mistrzów 2018|2018]]
|[[Liga Mistrzów CAF|Liga Mistrzów]]
|wstępna
|{{flaga|CIV}}
|[[ASEC Mimosas]]
|1–1
|2–3
|3–4
|-
|[[Afrykańska Liga Mistrzów 2019/2020|2019/2020]]
|[[Liga Mistrzów CAF|Liga Mistrzów]]
|wstępna
|{{flaga|TGO}}
|[[ASC Kara]]
|1–1
|0–1
|1–2
|-
|[[Afrykańska Liga Mistrzów 2020/2021|2020/2021]]
|[[Liga Mistrzów CAF|Liga Mistrzów]]
|wstępna
|{{flaga|DZA}}
|[[MC Algier]]
|1–1
|1–5
|2–6
|-
|[[Afrykański Puchar Konfederacji 2021/2022|2021/2022]]
|[[Afrykański Puchar Konfederacji|Puchar Konfederacji]]
|wstępna
|{{flaga|MAR}}
|[[Association Sportive des Forces Armées Royales|FAR Rabat]]
|0–0
|1–3
|1–3
|-
|[[Afrykański Puchar Konfederacji 2022/2023|2022/2023]]
|[[Afrykański Puchar Konfederacji|Puchar Konfederacji]]
|wstępna
|{{flaga|SLE}}
|[[Kallon FC]]
|0–1
|0–3
|0–4
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.weltfussballarchiv.com/club-profile/benin/buffles-de-borgou-fc/16894/ | tytuł = Profil klubu w Weltfussballarchiv | opublikowany = weltfussballarchiv.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20140314035117/http://www.weltfussballarchiv.com/club-profile/benin/buffles-de-borgou-fc/16894/ | zarchiwizowano = 2014-03-14}} {{lang|en}}
* {{soccerway|d|id=17042|nazwa=Buffles de Borgou FC|data dostępu=2021-01-02}}
* {{Cytuj stronę | url = http://statistiks.com/soccer/benin/premier-league/2013-2014/buffles-du-borgou/matches/c,6239 | tytuł = Profil klubu w statistiks.com | opublikowany = statistiks.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20140314031629/http://statistiks.com/soccer/benin/premier-league/2013-2014/buffles-du-borgou/matches/c,6239 | zarchiwizowano = 2014-03-14}} {{lang|en}}

[[Kategoria:Benińskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Parakou]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1976]]

title: · Buffles du Borgou FC

Pełna nazwa: Buffles du Borgou Football Club

Liga: Moovligue 1

Państwo: Benin

Stadion: Stade Municipal de Parakou, Parakou

Prezes: Laurent Liady Gnansounou

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Gallus (rodzaj ptaków)
Gallus – rodzaj ptaków z podrodziny bażantów (Phasianinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

## Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w orientalnej Azji.

## Morfologia
Długość ciała samców 65–80 cm, samic 35–46 cm; masa ciała samców 672–1450 g, samic 485–1050 g.

## Systematyka

### Etymologia
- Gallus: łac. gallus „kogut, kogut gospodarski”[8].
- Alector: gr. αλεκτωρ alektōr, αλεκτορος alektoros „kogut”[9]. Gatunek typowy: Phasianus gallus Linnaeus, 1758.
- Creagrius: gr. κρεαγριον kreagrion „haczyk, widły” (tj. z rozwidlonym ogonem), od zdrobnienia κρεαγρα kreagra „hak do mięsa”, od κρεας kreas, κρεως kreōs „mięso”; αγρεω agreō „złapać”[10]. Gatunek typowy: Phasianus varius Shaw, 1798.
- Gallina: łac. gallina „kura”, od gallus „kogut”[11]. Gatunek typowy: Phasianus gallus Linnaeus, 1758.
- Pliogallus: gr. πλειων pleiōn „więcej, większy”, forma wyższa od πολυς polus „dużo”; rodzaj Gallus Brisson, 1760 (kur)[12]. Gatunek typowy: †Pliogallus crassipes Gaillard, 1939.

### Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki:
- Gallus varius (Shaw, 1798) – kur zielony
- Gallus gallus (Linnaeus, 1758) – kur bankiwa
- Gallus sonneratii Temminck, 1813 – kur siwy
- Gallus lafayettii Lesson, 1831 – kur cejloński

title: Gallus (rodzaj ptaków)

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Gallus''
 |TSN                    = 176085
 |zoolog                 = [[Mathurin Jacques Brisson|Brisson]], 1760{{r|Brisson}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Thimindu 2009 09 04 Yala Sri Lanka Junglefowl 1.JPG
 |opis grafiki           = [[Kur cejloński]] (''G. lafayettii'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[grzebiące]]
 |rodzina                = [[kurowate]]
 |podrodzina             = [[bażanty]]
 |plemię                 = [[Gallini]]
 |rodzaj                 = ''Gallus''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Phasianus gallus'' [[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1758
 |synonimy               =
* ''Alector'' [[Franz de Paula von Schrank|Schrank]], 1798{{r|Schrank}}
* ''Creagrius'' {{small|[[Constantin Wilhelm Lambert Gloger|Gloger]], 1841}}{{r|Gloger}}
* ''Gallina'' {{small|[[George Robert Gray|G.R. Gray]], 1841}}{{r|Gray}}
* ''Pliogallus'' {{small|[[Claudius Gaillard|Gaillard]], 1939}}{{r|Gaillard}}
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             = ''4 gatunki – zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Gallus
 |commons                = Category:Gallus
}}
'''''Gallus''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[ptaki|ptaków]] z [[rodzina (biologia)|podrodziny]] [[bażanty|bażantów]] (Phasianinae) w [[rodzina (biologia)|rodzinie]] [[Kurowate|kurowatych]] (Phasianidae).

== Zasięg występowania ==
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w [[kraina orientalna|orientalnej Azji]]{{r|Winkler&inni}}.

== Morfologia ==
Długość ciała [[samiec|samców]] 65–80 cm, [[samica|samic]] 35–46 cm; masa ciała samców 672–1450 g, samic 485–1050 g{{r|Winkler&inni}}.

== Systematyka ==
=== Etymologia ===
* ''Gallus'': {{łac.|gallus}} „kogut, kogut gospodarski”<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Gallus|data dostępu=2025-03-09}}</ref>.
* ''Alector'': {{gr.|αλεκτωρ}} ''alektōr'', αλεκτορος ''alektoros'' „kogut”<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Alector|data dostępu=2025-03-09}}</ref>. [[Gatunek typowy]]: ''Phasianus gallus'' Linnaeus, 1758.
* ''Creagrius'': gr. κρεαγριον ''kreagrion'' „haczyk, widły” (tj. z rozwidlonym ogonem), od zdrobnienia κρεαγρα ''kreagra'' „hak do mięsa”, od κρεας ''kreas'', κρεως ''kreōs'' „mięso”; αγρεω ''agreō'' „złapać”<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Creagrius|data dostępu=2025-03-09}}</ref>. Gatunek typowy: ''Phasianus varius'' {{small|[[George Shaw (zoolog)|Shaw]], 1798}}.
* ''Gallina'': łac. ''gallina'' „kura”, od ''gallus'' „kogut”<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Gallina|data dostępu=2025-03-09}}</ref>. Gatunek typowy: ''Phasianus gallus'' {{small|Linnaeus, 1758}}.
* ''Pliogallus'': gr. πλειων ''pleiōn'' „więcej, większy”, forma wyższa od πολυς ''polus'' „dużo”; rodzaj ''Gallus'' {{small|Brisson, 1760}} (kur)<ref>{{The Key to Scientific Names|odn=tak|nazwa=Pliogallus|data dostępu=2025-03-09}}</ref>. Gatunek typowy: †''Pliogallus crassipes'' {{small|Gaillard, 1939}}.

=== Podział systematyczny ===
Do rodzaju należą następujące gatunki{{r|Mielczarek&Kuziemko}}:
* ''Gallus varius'' {{small|([[George Shaw (zoolog)|Shaw]], 1798)}} – [[kur zielony]]
* ''Gallus gallus'' {{small|([[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1758)}} – [[kur bankiwa]]
* ''Gallus sonneratii'' {{small|[[Coenraad Jacob Temminck|Temminck]], 1813}} – [[kur siwy]]
* ''Gallus lafayettii'' {{small|[[René Lesson|Lesson]], 1831}} – [[kur cejloński]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Brisson">{{cytuj książkę| autor = M.J. Brisson| tytuł = Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés: a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires|url = https://biodiversitylibrary.org/item/111091#page/274/mode/1up|rok = 1760|wydawca = Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Deserto|miejsce = Parisiis|tom = 1|strony = 26, 166|język = la | język2 = fr}}</ref>
<ref name="Schrank">{{cytuj książkę| autor = F. de P. von Schrank| tytuł = Fauna Boica: durchgedachte Geschichte der in Baiern einheimischen und zahmen Thiere|url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/98052#page/155/mode/1up|rok = 1798|wydawca = in der Stein’schen Buchhandlung|miejsce = Nürnberg | tom = 1 |strony = 135|język = de}}</ref>
<ref name="Gloger">{{cytuj książkę| autor = C.W.L. Gloger| tytuł = Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/13515306#page/439/mode/1up|rok = 1841|wydawca = A. Schulz|miejsce = [[Wrocław|Breslau]] |strony = 387|język = de}}</ref>
<ref name="Gray">{{cytuj książkę| autor = G.R. Gray| tytuł = A list of the genera of birds: with their synonyma an indication of the typical species of each genus|url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/49636#page/98/mode/1up|rok = 1841|wydawca = R. and J.E. Taylor|miejsce = London|wydanie = 2 | strony = 78|język = en}}</ref>
<ref name="Gaillard">{{cytuj pismo |autor = C. Gaillard|tytuł = Contribution a l’étude des oiseaux fossiles|url = |czasopismo = Archives du Muséum d’Histoire Naturelle de Lyon| wolumin = 15|wydanie = 2|strony = 59|rok = 1939 |język = fr}}</ref>
<ref name="Winkler&inni">{{cytuj książkę| autor = S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.)| tytuł = Birds of the World |url = https://birdsoftheworld.org/bow/home|rok = 2020|autor r = D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette| rozdział = Pheasants, Grouse, and Allies (Phasianidae), version 1.0 | wydawca = Cornell Lab of Ornithology|miejsce = Ithaca, NY|język = en | doi = 10.2173/bow.phasia1.01|data dostępu = 2020-05-28}} {{paywall}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines1.html#Gallini |tytuł = Plemię: Gallini Billberg, 1828 (wersja: 2024-09-29)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2025-03-09}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{The Key to Scientific Names|odn=tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kurowate]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: grzebiące

Rodzina: kurowate

Podrodzina: bażanty

Plemię: Gallini

Rodzaj: Gallus


text:
# Kirin Cup 2004
Kirin Cup 2004 – dwudziesty piąty, piłkarski turniej towarzyski Kirin Cup, odbył się w dniach 9 - 13 lipca 2004 r. w Japonii. W turnieju tradycyjnie wzięły udział trzy zespoły:drużyna gospodarzy, Słowacji i Serbii i Czarnogóry.

## Mecze
| 9 lipca |  | Japonia | 3 | - | 1 (1-0) | Słowacja |

| 11 lipca |  | Serbia i Czarnogóra | 2 | - | 0 (1-0) | Słowacja |

| 13 lipca |  | Japonia | 1 | - | 0 (0-0) | Serbia i Czarnogóra |

## Końcowa tabela
| M | Reprezentacja       | L.m. | Zw. | Rem. | Por. | Bramki | R.br. | Pkt |
| 1 | Japonia             | 2    | 2   | 0    | 0    | 4:1    | +3    | 6   |
| 2 | Serbia i Czarnogóra | 2    | 1   | 0    | 1    | 2:1    | +1    | 3   |
| 3 | Słowacja            | 2    | 0   | 0    | 2    | 1:5    | -4    | 0   |

Dwudziestym piątym triumfatorem turnieju Kirin Cup został zespół Japonii.

title: Kirin Cup 2004

wikitext:
'''Kirin Cup 2004''' – dwudziesty piąty, piłkarski turniej towarzyski [[Kirin Cup]], odbył się w dniach 9 - 13 lipca 2004 r. w [[Japonia|Japonii]]. W turnieju tradycyjnie wzięły udział trzy zespoły:[[Reprezentacja Japonii w piłce nożnej mężczyzn|drużyna gospodarzy]], [[Reprezentacja Słowacji w piłce nożnej mężczyzn|Słowacji]] i [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbii i Czarnogóry]].

== Mecze ==
{|
|9 lipca
|
| '''{{państwo|JPN}}'''
|align=center|'''3'''
|align=center|-
|align=center|'''1 (1-0)'''
| {{państwo|SVK}}
|-
|}

{|
|11 lipca
|
| '''{{flaga|Serbia i Czarnogóra}} [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbia i Czarnogóra]]'''
|align=center|'''2'''
|align=center|-
|align=center|'''0 (1-0)'''
| {{państwo|SVK}}
|-
|}

{|
|13 lipca
|
|'''{{państwo|JPN}}'''
|align=center|'''1'''
|align=center|-
|align=center|'''0 (0-0)'''
| {{flaga|Serbia i Czarnogóra}} [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbia i Czarnogóra]]
|-
|}
<br />

== Końcowa tabela ==
{|cellpadding="1" cellspacing="0" style="border:1px solid #aaa; text-align:center; width:50%; border-spacing: 5pt;"
|- style="background-color:#F0F8FF;"
|M  ||Reprezentacja  ||L.m. ||Zw. ||Rem. ||Por. ||Bramki ||R.br.  ||Pkt
|-
|- style="background-color:#C0C0C0;"
|1  || style="text-align:left;" | {{reprezentacja|JPN|pn}} ||2 ||2  ||0 ||0 ||4:1 ||<nowiki>+</nowiki>3 ||'''6'''
|-
|- style="background-color:#efefef;"
|2 || style="text-align:left;" | {{flaga|Serbia i Czarnogóra}} [[Reprezentacja Serbii w piłce nożnej mężczyzn|Serbia i Czarnogóra]] ||2 ||1 ||0 ||1 ||2:1 ||<nowiki>+</nowiki>1 ||'''3'''
|-
|- style="background-color:#efefef;"
|3  || style="text-align:left;" | {{reprezentacja|SVK|pn}}  ||2 ||0 ||0 ||2 ||1:5 ||<nowiki>-</nowiki>4 ||'''0'''
|-
|}

Dwudziestym piątym triumfatorem turnieju Kirin Cup został zespół [[Reprezentacja Japonii w piłce nożnej mężczyzn|Japonii]].

{{Kirin Cup}}

[[Kategoria:2004 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:2004 w Japonii]]
[[Kategoria:Kirin Cup]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Fukuoce]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Hiroszimie]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Jokohamie]]


text:
# Retje nad Trbovljami
Retje nad Trbovljami – wieś w Słowenii, w gminie Trbovlje. W 2018 roku liczyła 41 mieszkańców.

title: Retje nad Trbovljami

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Retje nad Trbovljami
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Trbovlje|Trbovlje]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 41{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Retje nad Trbovljami''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Trbovlje|gminie Trbovlje]]. W 2018 roku liczyła 41 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-04-03}}</ref>
}}

{{Gmina Trbovlje}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Trbovlje]]

title: Retje nad Trbovljami

Państwo: Słowenia

Gmina: Trbovlje


text:
# Cornelius Jansen Starszy
Cornelius Jansen Starszy, Korneliusz Janseniusz (ur. w 1510 w Hulst, zm. 11 kwietnia 1576 w Gandawie) – kapłan katolicki, belgijski teolog, biskup Gandawy, profesor uniwersytetu w Lowanium, egzegeta.
Studiował w Gandawie i Lowanium, w 1533 uzyskał tytuł lector Bibliae i licencjat z teologii. W 1549 został proboszczem w Courtrai. W 1561 został doktorem teologii i profesorem egzegezy na uniwersytecie w Lowanium. W 1563 uczestniczył na ostatnich sesjach Soboru Trydenckiego jako delegat uniwersytetu i króla Filipa II. W 1565 roku został mianowany biskupem Gandawy, a 29 sierpnia 1568 przyjął sakrę.
Wydał wiele dzieł treści egzegetycznej i polemicznej, które zalecane były między innymi przez Korneliusza a Lapide i św. Roberta Bellarmina.

## Dorobek
- Concordia Evangelica (dopełniona później o dodatek Commentarius in concordiam et totam historiam Evangelicam), 1540(?), 1549, 1571, 1577. Jest to zbiór i historia wszystkich spraw, nauk, żywota i śmierci Jezusa Chrystusa, ze wszystkich czterech Ewangelii w jedno zebrana i złożona.
- Commentarius in proverbia Salomonis, 1569
- Annotationes in l. Sapientiae, 1569 (?)
- Commentarius in Ecclesiasticum, 1569
- Paraphrasis et annotationes na wszystkie psalmy, 1578, 1570. W tym komentarzu trzyma się tekstu hebrajskiego, uwzględniając grecki, podaje sens literalny, prorocki i historyczny. To samo dzieło wydane zostało powtórnie w 1586 i 1592 z dodatkiem uwag na Cantica Canticorum[2].

Dzieło Concordia Evangelica stanowiło wzorzec do ostatniej pracy ks. Jakuba Wujka i wydane zostało w polskim tłumaczeniu pt. Żywot i nauka Pana naszego Jezusa Chrystusa albo Ewangelia z czterech jedna. Na sto i pięćdziesiąt rozdziałów z modlitwami porządnie rozłożona (Kraków, 1597 r.). Ksiądz Jakub Wujek w przedmowie do swej pracy tłumaczy, że Concordiam Evangelicam (czyli zgodę Ewangelistów w jedną złożoną) przygotowali już wcześniej między innymi Teofil z Antiochii czy Euzebiusz z Cezarei i inni żyjący w jego czasach, z których najlepszy jest Concordiam Evangelicam Korneliusza Janseniusza.

title: Cornelius Jansen Starszy

wikitext:
{{Nie mylić z|[[Cornelius Jansen]]}}
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Cornelius Jansen Starszy
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Gent, Sint-Baafskathedraal Cornelius Jansenius B STB 577.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 1510
 |miejsce urodzenia       = [[Hulst]]
 |data śmierci            = 11 kwietnia 1576
 |miejsce śmierci         = [[Gandawa]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = biskup Gandawy
 |1. funkcja - okres      = 1565-1576
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          =
 |data sakry              = 29 sierpnia 1568
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Cornelius Jansen (Bishop of Ghent)
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Cornelius Jansen Starszy, Korneliusz Janseniusz''' (ur. w 1510 w [[Hulst]], zm. 11 kwietnia 1576 w [[Gandawa|Gandawie]]<ref name="hierarchy">{{Cytuj stronę |tytuł=Bishop Cornelis Jansen |url=https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bjansenc.html |opublikowany=catholic-hierarchy.org |data dostępu=2023-09-15 |język=en}}</ref>) – kapłan katolicki, belgijski [[teolog]], [[biskup]] Gandawy, profesor [[Katolicki Uniwersytet w Lowanium|uniwersytetu w Lowanium]], egzegeta.

Studiował w Gandawie i Lowanium, w 1533 uzyskał tytuł ''lector Bibliae'' i licencjat z teologii. W 1549 został proboszczem w [[Kortrijk|Courtrai]]. W 1561 został doktorem teologii i profesorem egzegezy na uniwersytecie w Lowanium. W 1563 uczestniczył na ostatnich sesjach [[Sobór trydencki|Soboru Trydenckiego]] jako delegat uniwersytetu i króla [[Filip II Habsburg|Filipa II]]<ref name=":0">''[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/show-content/publication/edition/109403?id=109403 Podręczna encyklopedya kościelna T.17/18,]'' Warszawa 1909. s. 394</ref><ref>{{Cytuj |autor r = Stanisław Józef Koza |redaktor = Stanisław Wielgus, Mirosław Daniluk, Stanisław Fita, Jerzy Misiurek, Antoni Bazyli Stępień, Anzelm Weiss, Katolicki Uniwersytet Lubelski (KUL) |tytuł = Encyklopedia katolicka. T. 7: Ignoratio elenchi – Jędrzejów |data = 1997 |data dostępu = 2023-09-14 |isbn = 978-83-86668-00-7 |miejsce = Lublin |wydawca = TNKUL |s = 988-989 |url = https://pracownik.kul.pl/files/11046/public/sjkek/jansen_cornelius_starszy.pdf}}</ref>. W 1565 roku został mianowany biskupem Gandawy, a 29 sierpnia 1568 przyjął [[sakra|sakrę]]<ref name="hierarchy" />.

Wydał wiele dzieł treści [[Egzegeza|egzegetycznej]] i polemicznej, które zalecane były między innymi przez Korneliusza a Lapide i [[Robert Bellarmin|św. Roberta Bellarmina]]<ref name=":0" />[[Robert Bellarmin|.]]

== Dorobek ==
* '''''Concordia Evangelica''''' (dopełniona później o dodatek ''Commentarius in concordiam et totam historiam Evangelicam''), 1540(?), 1549, 1571, 1577. Jest to zbiór i historia wszystkich spraw, nauk, żywota i śmierci [[Jezus Chrystus|Jezusa Chrystusa]], ze wszystkich czterech Ewangelii w jedno zebrana i złożona.
* ''Commentarius in proverbia Salomonis,'' 1569
* ''Annotationes in l. Sapientiae,'' 1569 (?)
* ''Commentarius in Ecclesiasticum,'' 1569
* ''Paraphrasis et annotationes'' na wszystkie psalmy, 1578, 1570. W tym komentarzu trzyma się tekstu hebrajskiego, uwzględniając grecki, podaje sens literalny, prorocki i historyczny. To samo dzieło wydane zostało powtórnie w 1586 i 1592 z dodatkiem uwag na ''Cantica Canticorum''<ref name=":0" />.

Dzieło '''''Concordia Evangelica''''' stanowiło wzorzec do ostatniej pracy [[Jakub Wujek|ks. Jakuba Wujka]] i wydane zostało w polskim tłumaczeniu pt. ''Żywot i nauka Pana naszego Jezusa Chrystusa albo Ewangelia z czterech jedna. Na sto i pięćdziesiąt rozdziałów z modlitwami porządnie rozłożona'' (Kraków, 1597 r.). Ksiądz Jakub Wujek w przedmowie do swej pracy tłumaczy, że ''Concordiam Evangelicam'' (czyli zgodę Ewangelistów w jedną złożoną) przygotowali już wcześniej między innymi [[Teofil z Antiochii]] czy [[Euzebiusz z Cezarei]] i inni żyjący w jego czasach, z których najlepszy jest ''Concordiam Evangelicam'' Korneliusza Janseniusza<ref>Przedmowa ks. Jakuba Wujka do: ''[https://www.dbc.wroc.pl/dlibra/doccontent?id=2837 Żywot i nauka Pana naszego Jezusa Chrystusa albo Ewangelia z czterech jedna..],'' Kraków 1597</ref>.

== Zobacz też ==
* [[biskupi gandawscy]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/show-content/publication/edition/109403?id=109403 Podręczna encyklopedya kościelna T.17/18,]'' Warszawa 1909 (s. 394)
* Przedmowa ks. Jakuba Wujka do: ''[https://www.dbc.wroc.pl/dlibra/doccontent?id=2837 Żywot i nauka Pana naszego Jezusa Chrystusa albo Ewangelia z czterech jedna..],'' Kraków 1597

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jansen Starszy, Cornelius}}
[[Kategoria:Belgijscy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1510]]
[[Kategoria:Zmarli w 1576]]
[[Kategoria:Belgijscy biskupi katoliccy]]

title: Cornelius Jansen Starszy

Data i miejsce urodzenia: 1510 · Hulst

Data i miejsce śmierci: 11 kwietnia 1576 · Gandawa

Wyznanie: katolicyzm

Sakra biskupia: 29 sierpnia 1568


text:
# Antoni Teodor Ostaszewski
Antoni Teodor Ostaszewski (1837-1909) – inżynier, budowniczy mostów, filantrop, uczestnik powstania styczniowego.

## Życiorys
Urodził się 22 listopada 1837 roku w Serocku jako syn Walentego Ostaszewskiego, porucznika w powstaniu listopadowym, i Marianny z Dąbrowskich. Ukończył studia inżynierskie w Szkole Głównej Warszawskiej.
Wziął udział w powstaniu styczniowym, za co na krótko trafił do więzienia carskiego.
W 1865 roku zbudował most łyżwowy we Włocławku (most przetrwał pół wieku, został zniszczony w I wojnie światowej).
Udzielał się społecznie we Włocławku. Był m.in. założycielem i pierwszym naczelnikiem straży pożarnej we Włocławku.
Następnie był inżynierem w Płocku. Pod koniec życia nabył majątek ziemski Kruszynek koło Włocławka.
W testamencie zapisał 5000 rubli na Towarzystwo Włocławskie Wspomagania Biednych, z przeznaczeniem na wspieranie ubogich mieszkańców Włocławka i mieszkańców parafii Kruszyn koło Włocławka.
Zmarł 23 grudnia 1909 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 173-5-15/16).
Był dwukrotnie żonaty: w 1868 roku z Bronisławą Grąbczewską (1844-1872) i w 1874 roku Teresą Gołkowską (1844-1926). Miał siedmioro dzieci: 1. Władysław Lucjan (ur. 1868), 2. Maria Jadwiga (ur. 1870) zamężna z Zygmuntem Górskim, 3. Jan Kazimierz (1872-1906) żonaty z Anielą Leską, 4. Antoni Teodor (1875-1917), 5. Stanisław Bonifacy (1876-1938), 6. Teresa Lukrecja (1879-1949) zamężna z Teodorem Dembińskim i 7. Mieczysław Hipolit (1881-1910).

title: Antoni Teodor Ostaszewski

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Antoni Ostaszewski]]}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Antoni Teodor Ostaszewski
 |grafika                   = Powazki kw 173 (1).JPG
 |opis grafiki              = Pomnik na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|Powązkach]]
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[22 listopada]] [[1837]]
 |miejsce urodzenia         = [[Serock]]
 |data śmierci              = [[23 grudnia]] [[1909]]
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = inżynier
 |rodzice                   = Walenty Ostaszewski<br />Marianna Dąbrowska
 |odznaczenia               = {{order|KN|KNM}}
 |commons                   =
}}
'''Antoni Teodor Ostaszewski''' (1837-1909) – inżynier, budowniczy mostów, filantrop, uczestnik [[Powstanie styczniowe|powstania styczniowego]].

== Życiorys ==

Urodził się 22 listopada 1837 roku w [[Serock]]u jako syn Walentego Ostaszewskiego, porucznika w [[powstanie listopadowe|powstaniu listopadowym]], i Marianny z Dąbrowskich. Ukończył studia inżynierskie w [[Uniwersytet Warszawski|Szkole Głównej Warszawskiej]].

Wziął udział w [[Powstanie styczniowe|powstaniu styczniowym]], za co na krótko trafił do więzienia carskiego.

W 1865 roku zbudował [[most łyżwowy we Włocławku]] (most przetrwał pół wieku, został zniszczony w [[I wojna światowa|I wojnie światowej)]].

Udzielał się społecznie we Włocławku. Był m.in. założycielem i pierwszym naczelnikiem straży pożarnej we Włocławku. <ref>[http://archiwum.kmpsp.wloclawek.pl/index.php/pl/historia-historia/poczatki-we-wloclawku Początki działalności straży pożarnych we Włocławku]</ref>

Następnie był inżynierem w [[Płock]]u. Pod koniec życia nabył majątek ziemski [[Kruszynek (powiat włocławski)|Kruszynek]] koło [[Włocławek|Włocławka]].<ref>''"Spis alfabetyczny obywateli ziemskich Królestwa Polskiego"'' z 1905 roku</ref>

W testamencie zapisał 5000 rubli na Towarzystwo Włocławskie Wspomagania Biednych, z przeznaczeniem na wspieranie ubogich mieszkańców Włocławka i mieszkańców parafii [[Kruszyn (powiat włocławski)|Kruszyn]] koło Włocławka.

Zmarł [[23 grudnia]] [[1909]] w [[Warszawa|Warszawie]]. Został pochowany na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim]] (kwatera 173-5-15/16)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=5231|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=JAN KAZIMIERZ OSTASZEWSKI|data dostępu=2020-01-31}}</ref>.

Był dwukrotnie żonaty: w 1868 roku z Bronisławą Grąbczewską (1844-1872) i w 1874 roku Teresą Gołkowską (1844-1926). Miał siedmioro dzieci: '''1.''' Władysław Lucjan (ur. 1868), '''2.''' Maria Jadwiga (ur. 1870) zamężna z Zygmuntem Górskim, '''3.''' Jan Kazimierz (1872-1906) żonaty z Anielą Leską, '''4.''' Antoni Teodor (1875-1917), '''5.''' Stanisław Bonifacy (1876-1938), '''6.''' Teresa Lukrecja (1879-1949) zamężna z Teodorem Dembińskim i '''7.''' Mieczysław Hipolit (1881-1910).

== Zobacz też ==
* [[Ród Ostojów (Mościców)]]
* [[Ostoja (herb szlachecki)]]
* [[Ostaszewscy herbu Ostoja|Ostaszewscy]]
* [[Włocławek]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|tytuł=Słownik Biograficzny Techników Polskich|wydawca=[[Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie| Muzeum Techniki]]|miejsce=Warszawa|data=1996|tom=7|strony=118|isbn=8385001328}}

== Linki zewnętrzne ==

* [http://www.sejm-wielki.pl/b/7.64.46 Wielka genealogia Minakowskiego http://www.sejm-wielki.pl]

{{SORTUJ:Ostaszewski, Antoni Teodor}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Szkoły Głównej Warszawskiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Serocku]]
[[Kategoria:Działacze społeczni i kulturalni związani z Włocławkiem]]
[[Kategoria:Ostaszewscy herbu Ostoja|Antoni Teodor Ostaszewski]]
[[Kategoria:Powstańcy styczniowi]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1837]]
[[Kategoria:Zmarli w 1909]]

title: Antoni Teodor Ostaszewski

Data i miejsce urodzenia: 22 listopada 1837 · Serock

Data i miejsce śmierci: 23 grudnia 1909 · Warszawa

Zawód, zajęcie: inżynier

Rodzice: Walenty Ostaszewski · Marianna Dąbrowska