text:
# Kalenovac
Kalenovac (cyr. Каленовац) – wieś w Serbii, w okręgu pomorawskim, w mieście Jagodina. W 2011 roku liczyła 21 mieszkańców.

title: Kalenovac

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kalenovac
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Каленовац}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg pomorawski|pomorawski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Jagodina|Jagodina]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 21{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kalenovac''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Каленовац) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg pomorawski|okręgu pomorawskim]], w [[Miasto Jagodina|mieście Jagodina]]. W 2011 roku liczyła 21 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-08-20}}</ref>
}}

{{Miasto Jagodina}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu pomorawskim]]

title: KalenovacКаленовац

Państwo: Serbia

Okręg: pomorawski

Miasto: Jagodina


text:
# Murowana Goślina (stacja kolejowa)
Murowana Goślina – stacja kolejowa w Murowanej Goślinie, w woj. wielkopolskim, w Polsce.

## Ruch pasażerski
| Rok  | Wymiana pasażerska na dobę |
| ---- | -------------------------- |
| 2017 | 700-999                    |
| 2022 | 700-999                    |

wikiname: plwiki

title: Murowana Goślina (stacja kolejowa)

in_language: pl

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Murowana Goślina
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Murowana Goślina 075.jpg
 |opis zdjęcia               = Stacja Murowana Goślina od strony peronu
 |państwo                    = wielkopolskie
 |miejscowość                = [[Murowana Goślina]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1905
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Murowanagoslin
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 356|356 Poznań Wschód – Bydgoszcz Główna]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Murowana Goślina
 |współrzędne                = 52°34′30″N 17°0′57″E
 |commons                    = Category:Murowana Goślina train station
 |www                        =
}}
'''Murowana Goślina''' – [[stacja kolejowa]] w [[Murowana Goślina|Murowanej Goślinie]], w [[Województwo wielkopolskie|woj. wielkopolskim]], w [[Polska|Polsce]].

== Ruch pasażerski ==
{| class="wikitable"
! Rok
! Wymiana pasażerska na dobę
|-
| 2017<ref name="roz">{{cytuj stronę|url=https://utk.gov.pl/pl/aktualnosci/14537,Najwieksze-i-najmniejsze-stacje-w-Polsce.html|tytuł=Największe i najmniejsze stacje w Polsce|nazwisko=|imię=|praca=utk.gov.pl|data dostępu=2019-12-18}}</ref>
| 700-999
|-
| 2022<ref name="utk23">{{Cytuj stronę | url =https://dane.utk.gov.pl/download/7/85303/Wymianapasazerskawrazzrankingiemnastrone2022.xlsx | tytuł =Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2022 | autor =Urząd Transportu Kolejowego | opublikowany = | data = | język = | data dostępu = 2023-09-17}}</ref>
| 700-999
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Bazakolejowa.pl|stacja|3418|Murowana Goślina}}
* {{Atlaskolejowy.pl|stacja|3727|Murowana Goślina|wielkopolskie}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Murowana Goślina
|linia         = {{LK-linia|356}} [[Poznań Wschód]] – [[Bydgoszcz Główna]]
|kilometr      = 18,848
|poprzedni     = [[Zielone Wzgórza (przystanek kolejowy)|Zielone Wzgórza]]
|poprzedni_km  = 1,198
|następny      = [[Przebędowo (przystanek kolejowy w województwie wielkopolskim)|Przebędowo]]
|następny_km   = 1,102
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w gminie Murowana Goślina]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Murowanej Goślinie]]

title: Murowana Goślina

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Miejscowość: Murowana Goślina

Poprzednie nazwy: Murowanagoslin

Kasy: T


text:
# Ion Păun
Ion Păun (ur. 17 lutego 1951 w Drăganu) – rumuński zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Trzykrotny olimpijczyk. Zajął piąte miejsce w Montrealu 1976 i szóste w Monachium 1972, a odpadł w eliminacjach turnieju w Moskwie 1980. Startował w kategorii 62 kg.
Trzykrotny uczestnik mistrzostw świata; brązowy medalista w 1977. Ma w swoim dorobku również pięć medali na mistrzostwach Europy, w tym złoty w 1977, srebrny w 1976 i 1978 a brązowy w 1974 i 1980. Mistrz Uniwersjady w 1977 i 1981 roku.
- Turniej w Monachium 1972

Pokonał Jima Hazewinkela USA, Slavko Koletićia z Jugosławii, Heinza-Helmuta Wehlinga z NRD i przegrał z Hideo Fujimoto z Japonii.
- Turniej w Montrealu 1976

Wygrał z Larsem Malmkvistem ze Szwecji, Choi Gyeongiem-su z Korei Południowej, Pekke Hjeltem z Finlandii, a przegrał z Teruhiko Miyaharą z Japonii i László Réczim z Węgier.
- Turniej w Moskwie 1980

Przegrał z Larsem Malmkvistem ze Szwecji i Ivanem Frgiciem z Jugosławii.

title: Ion Păun

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko         = Ion Păun
 |imię i nazwisko org     =
 |dyscyplina              = zapasy
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 17 lutego 1951
 |miejsce urodzenia       = [[Drăganu (gmina)|Drăganu]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 156 cm
 |pozycja                 =
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/reprezentacja|ROU|1965}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|Z}}
{{Medalista infobox/MŚ|Z|Göteborg|1977|brąz|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|Z}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Bursa|1977|złoto|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Leningrad|1976|srebro|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Sofia|1978|srebro|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Madryt|1974|brąz|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Prievidza|1980|brąz|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Zapasy na Letniej Uniwersjadzie 1981|Bukareszt 1981]]|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Zapasy na Letniej Uniwersjadzie 1977|Sofia 1977]]|62 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Zapasy na Letniej Uniwersjadzie 1973|Moskwa 1973]]|62 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Ion Păun''' (ur. [[17 lutego]] [[1951]] w [[Drăganu (gmina)|Drăganu]]<ref>{{Cytuj |url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/pa/ion-paun-1.html |tytuł = Ion Păun Biography and Olympic Results |opublikowany = Sports-Reference.com |data dostępu = 2015-05-05 |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20121213004354/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/pa/ion-paun-1.html |zarchiwizowano = 13 grudnia 2012}}</ref>) – [[Rumunia|rumuński]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Trzykrotny [[Igrzyska olimpijskie|olimpijczyk]]. Zajął piąte miejsce w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976|Montrealu 1976]] i szóste w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|Monachium 1972]], a odpadł w eliminacjach turnieju w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|Moskwie 1980]]. Startował w kategorii 62 kg.

Trzykrotny uczestnik [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostw świata]]; brązowy medalista w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 1977|1977]]. Ma w swoim dorobku również pięć medali na [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostwach Europy]], w tym złoty w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1977|1977]], srebrny w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1976|1976]] i [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1978|1978]] a brązowy w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1974|1974]] i [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1980|1980]]. Mistrz [[Uniwersjada|Uniwersjady]] w [[Letnia Uniwersjada 1977|1977]] i [[Letnia Uniwersjada 1981|1981]] roku.

* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972|Monachium 1972]]
Pokonał [[Jim Hazewinkel|Jima Hazewinkela]] [[Stany Zjednoczone|USA]], [[Slavko Koletić]]ia z [[Jugosławia|Jugosławii]], [[Heinz-Helmut Wehling|Heinza-Helmuta Wehlinga]] z [[Niemiecka Republika Demokratyczna|NRD]] i przegrał z [[Hideo Fujimoto]] z [[Japonia|Japonii]].
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976|Montrealu 1976]]
Wygrał z [[Lars Malmkvist|Larsem Malmkvistem]] ze [[Szwecja|Szwecji]], [[Choi Gyeong-su|Choi Gyeongiem-su]] z [[Korea Południowa|Korei Południowej]], [[Pekka Hjelt|Pekke Hjeltem]] z [[Finlandia|Finlandii]], a przegrał z [[Teruhiko Miyahara|Teruhiko Miyaharą]] z [[Japonia|Japonii]] i [[László Réczi]]m z [[Węgry|Węgier]].
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980|Moskwie 1980]]
Przegrał z [[Lars Malmkvist|Larsem Malmkvistem]] ze [[Szwecja|Szwecji]] i [[Ivan Frgić|Ivanem Frgiciem]] z [[Jugosławia|Jugosławii]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę |url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=4EF1D3F73F854DC381827E1CE063CD71 |tytuł = Osiągnięcia na |opublikowany = iat.uni-leipzig.de |język = en |data dostępu = 2015-05-05}}
{{Zapaśnicy Rumunii na igrzyskach olimpijskich – Monachium 1972}}
{{Zapaśnicy Rumunii na igrzyskach olimpijskich – Montreal 1976}}
{{Zapaśnicy Rumunii na igrzyskach olimpijskich – Moskwa 1980}}

{{SORTUJ:Păun, Ion}}
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1973]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1977]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1981]]
[[Kategoria:Rumuńscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Rumuńscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980]]

title: · Ion Păun

Data i miejsce urodzenia: 17 lutego 1951 · Drăganu

title: Dorobek medalowy

brąz:
Göteborg 1977 · 62 kg st.klasyczny
Madryt 1974 · 62 kg st.klasyczny
Prievidza 1980 · 62 kg st.klasyczny

złoto:
Bursa 1977 · 62 kg st.klasyczny
Bukareszt 1981 · 62 kg st.klasyczny
Sofia 1977 · 62 kg st.klasyczny

srebro:
Leningrad 1976 · 62 kg st.klasyczny
Sofia 1978 · 62 kg st.klasyczny
Moskwa 1973 · 62 kg st.klasyczny


text:
# Komisja Organizacyjna
Komisja Organizacyjna – istniejący w latach 1815–1818 organ powołany przez zaborców w celu opracowania ram ustrojowych Rzeczypospolitej Krakowskiej.
Komisja Organizacyjna powstała w 1815 r. Składała się z trzech osób – reprezentantów trzech państw zaborczych („opiekuńczych” wobec Rzeczypospolitej); byli nimi Józef Sweerts Spork, Ignacy Miączyński i Ernest Reibnitz. Ponadto w jej pracach uczestniczyło z głosem doradczym kilku obywateli Krakowa. Komisja Organizacyjna powołała pierwszy skład Senatu Rządzącego oraz opracowała rozszerzoną wersję konstytucji z 1815 r., ogłoszoną w 1818 r. Ponadto wydała szereg innych aktów prawa dla Krakowa, normujących m.in. podział administracyjny kraju i statut krakowskiego uniwersytetu.

title: Komisja Organizacyjna

wikitext:
[[Plik:Józef Brodowski 002.JPG|thumb|Nadanie konstytucji Wolnemu Miastu Krakowowi, obraz pędzla [[Józef Brodowski|Józefa Brodowskiego]], na ścianie portrety trzech monarchów zaborczych]]
'''Komisja Organizacyjna''' – istniejący w latach [[1815]]–[[1818]] organ powołany przez zaborców w celu opracowania ram ustrojowych [[Wolne Miasto Kraków|Rzeczypospolitej Krakowskiej]].

Komisja Organizacyjna powstała w 1815 r. Składała się z trzech osób – reprezentantów trzech państw zaborczych („opiekuńczych” wobec Rzeczypospolitej); byli nimi Józef Sweerts Spork, [[Ignacy Miączyński (1767–1840)|Ignacy Miączyński]] i Ernest Reibnitz. Ponadto w jej pracach uczestniczyło z głosem doradczym kilku obywateli Krakowa. Komisja Organizacyjna powołała pierwszy skład [[Senat Rządzący (Wolne Miasto Kraków)|Senatu Rządzącego]] oraz opracowała rozszerzoną wersję [[konstytucja Wolnego Miasta Krakowa (1815)|konstytucji z 1815 r.]], ogłoszoną w 1818 r. Ponadto wydała szereg innych aktów prawa dla Krakowa, normujących m.in. podział administracyjny kraju i statut [[Uniwersytet Jagielloński|krakowskiego uniwersytetu]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę| nazwisko = Bieniarzówna| imię = Janina| autor link = Janina Bieniarzówna| nazwisko2 = Małecki| imię2 = Jan M.| autor link2 = Jan Marian Małecki| inni = Janina Bieniarzówna i Jan M. Małecki (redakcja)| tytuł = Dzieje Krakowa| wydawca = Wydawnictwo Literackie| miejsce = Kraków| rok = 1994| strony = 39–44| tom = 3| tytuł tomu = Kraków w latach 1796–1918| isbn = 83-08-00116-5}}
* {{cytuj książkę| tytuł = Encyklopedia Krakowa| wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN| miejsce = Warszawa – Kraków| rok = 2000| strony = 428| rozdział = Komisja Organizacyjna|isbn = 83-01-13325-2}}

[[Kategoria:Wolne Miasto Kraków]]


text:
# Vind
Vind – miasto w Danii, w regionie Jutlandia Środkowa, w gminie Herning.

title: Vind

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Vind
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = DNK
 |1. jednostka administracyjna = [[Jutlandia Środkowa]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Herning|Herning]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 0,3
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2019
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  = 56°15′30″N 8°33′42″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Vind''' – miasto w [[Dania|Danii]], w regionie [[Jutlandia Środkowa]], w gminie [[Gmina Herning|Herning]].

[[Kategoria:Miasta w Jutlandii Środkowej]]

title: Vind

Państwo: Dania

Region: Jutlandia Środkowa

Gmina: Herning

Powierzchnia: 0,3 km²


text:
# Budyně nad Ohří
Budyně nad Ohří − miasto w Czechach, w kraju usteckim. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 3358 ha, a liczba jego mieszkańców 1 964 osób.

## Demografia
| Rok             | 1970  | 1980  | 1991  | 2001  | 2003  |
| --------------- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- |
| Liczba ludności | 2 379 | 2 197 | 1 880 | 1 879 | 1 964 |

Źródło: Czeski Urząd Statystyczny

title: Budyně nad Ohří

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Budyně nad Ohří
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Liebscher, Karel - Budyne, zamek.jpg
 |opis zdjęcia                 = Widok na zamek, rysunek Karela Liebschera
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         = Budyně n H znak.png
 |flaga                        = Flag of Budyne nad Ohri.svg
 |dopełniacz nazwy             = Budynii nad Ohří
 |państwo                      = kraj ustecki
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Litomierzyce|Litomierzyce]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2006
 |liczba ludności              = 2'051
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 50°24′11″N 14°7′55″E
 |commons                      = Category:Budyně nad Ohří
 |www                          = http://www.budyne.cz
}}
'''Budyně nad Ohří''' − miasto w [[Czechy|Czechach]], w [[Kraj ustecki|kraju usteckim]]. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 3358 [[hektar|ha]], a liczba jego mieszkańców 1 964 osób.

== Demografia ==
{| class="wikitable" style="text-align:right"
|-
!style="background:#ddffdd"|Rok
!style="background:#f3fff3"|'''1970'''
!style="background:#f3fff3"|'''1980'''
!style="background:#f3fff3"|'''1991'''
!style="background:#f3fff3"|'''2001'''
!style="background:#f3fff3"|'''2003'''
|-
!style="background:#ddffdd"|Liczba ludności
| 2 379
| 2 197
| 1 880
| 1 879
| 1 964
|}

''Źródło: [http://www.czso.cz Czeski Urząd Statystyczny]''

{{Powiat Litomierzyce}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w kraju usteckim]]

title: Budyně nad Ohří

Herb: Flaga

Państwo: Czechy

Kraj: ustecki

Powiat: Litomierzyce

Tablice rejestracyjne: LT


text:
# Don’t Say It’s Over
Don’t Say It’s Over – jedenasty album studyjny amerykańskiej piosenkarki jazzowej Randy Crawford, wydany  w  1993 roku przez wytwórnię Warner Bros. Records pod numerem katalogowym 9 45381-2  (USA).

## Spis utworów
| 1.  | "I’m Glad There Is You" (Paul Madeira /Jimmy Dorsey)             | 2:07  |
|     |                                                                  |       |
| 2.  | "Love’s Mystery" (Randy Crawford/Misha Segal)                    | 5:10  |
|     |                                                                  |       |
| 3.  | "Can We Bring It Back" (Mary Unobsky/Randy Crawford/Misha Segal) | 3:57  |
|     |                                                                  |       |
| 4.  | "Keep Me Loving You" (Randy Crawford/Misha Segal)                | 4:02  |
|     |                                                                  |       |
| 5.  | "In My Life" (Randy Crawford/Misha Segal)                        | 6:11  |
|     |                                                                  |       |
| 6.  | "Elusive Boogie" (Randy Crawford/Misha Segal)                    | 4:10  |
|     |                                                                  |       |
| 7.  | "Mad Over You" (Randy Crawford/Misha Segal)                      | 4:26  |
|     |                                                                  |       |
| 8.  | "Why Can’t We Take a Chance" (Randy Crawford/Misha Segal)        | 4:31  |
|     |                                                                  |       |
| 9.  | "Year After Year" (Randy Crawford/Misha Segal)                   | 2:41  |
|     |                                                                  |       |
| 10. | "Don’t Say It’s Over" (Randy Crawford/Misha Segal)               | 5:50  |
|     |                                                                  |       |
|     |                                                                  | 43:05 |
|     |                                                                  |       |

## Pozycje na listach
| Lista 1993        | Pozycja |
| ----------------- | ------- |
| Lista norweska    | 13      |
| Lista szwajcarska | 29      |

title: Don’t Say It’s Over

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Don’t Say It’s Over
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Randy Crawford]]
 |wydany                    = 1993
 |nagrywany                 = Sage and Sound, [[Hollywood]]
 |gatunek                   = [[soul]], [[jazz]], [[funk]], [[muzyka pop|pop]], [[disco]]
 |długość                   = 43:05
 |wytwórnia                 = [[Warner Bros.  Records]]
 |producent                 = Misha Segal
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 1993
 |poprzedni album           = [[Through the Eyes of Love (album Randy Crawford)|Through the Eyes of Love]]
 |rok poprzedniego albumu   = 1992
 |następny album            = [[Naked and True]]
 |rok następnego albumu     = 1995
 |1. singel                 = In My Life/Can We Bring It Back/Knockin’ on Heaven’s Door
 |data 1. singla            = 1993 WEA – 9362-41152-2 (Niemcy) maxi single
}}
'''Don’t Say It’s Over''' – jedenasty [[album (wydawnictwo muzyczne)|album studyjny]] [[Stany Zjednoczone|amerykańskiej]] piosenkarki jazzowej [[Randy Crawford]], wydany  w  1993 roku przez wytwórnię [[Warner Bros. Records]] pod numerem katalogowym 9 45381-2  ([[Stany Zjednoczone|USA]])<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Randy Crawford - Don't Say It's Over|url=https://www.discogs.com/master/383902-Randy-Crawford-Dont-Say-Its-Over|data dostępu=2023-10-02|emisja=1993}}</ref>.

== Spis utworów ==
{{lista utworów
|1|| "I’m Glad There Is You"  (Paul Madeira /Jimmy Dorsey)|2:07|
|2|| "Love’s Mystery" ([[Randy Crawford]]/Misha Segal)|5:10|
|3|| "Can We Bring It Back" (Mary Unobsky/Randy Crawford/Misha Segal) |3:57|
|4|| "Keep Me Loving You" (Randy Crawford/Misha Segal)|4:02|
|5|| "In My Life" (Randy Crawford/Misha Segal)|6:11|
|6|| "Elusive Boogie" (Randy Crawford/Misha Segal)|4:10|
|7|| "Mad Over You" (Randy Crawford/Misha Segal)|4:26|
|8|| "Why Can’t We Take a Chance" (Randy Crawford/Misha Segal) |4:31|
|9|| "Year After Year" (Randy Crawford/Misha Segal)|2:41|
|10|| "Don’t Say It’s Over" (Randy Crawford/Misha Segal)|5:50|
}}

== Pozycje na listach ==
{|class="wikitable"
! Lista 1993
! Pozycja
|-
|Lista norweska
|13<ref>{{Cytuj |tytuł = norwegiancharts.com - Randy Crawford - Don't Say It's Over |data dostępu = 2023-10-02 |opublikowany = norwegiancharts.com |url = https://norwegiancharts.com/showitem.asp?interpret=Randy+Crawford&titel=Don%27t+Say+It%27s+Over&cat=a}}</ref>
|-
|Lista szwajcarska
|29<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Randy Crawford - Don't Say It's Over|url=https://hitparade.ch/album/Randy-Crawford/Don't-Say-It's-Over-1724|data dostępu=2023-10-02}}</ref>
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.discogs.com/viewimages?release=516233 Okładka]

[[Kategoria:Albumy Randy Crawford]]
[[Kategoria:Albumy Warner Bros. Records]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1993]]

title: Don’t Say It’s Over

Nagrywany: Sage and Sound, Hollywood

Gatunek: soul, jazz, funk, pop, disco

Wydawnictwo: Warner Bros. Records

Producent: Misha Segal

Through the Eyes of Love · (1992): Don’t Say It’s Over · (1993) · Naked and True · (1995)


text:
# Trznadel skalny
Trznadel skalny (Emberiza buchanani) – gatunek małego ptaka z rodziny trznadli (Emberizidae). Wędrowny; zasięg gniazdowania rozciąga się od południowo-wschodniej Turcji na zachodzie do części Mongolii leżących na długości 102°E na wschodzie. Zimowiska zlokalizowane są w zachodnich Indiach. Nie jest zagrożony wyginięciem.

## Taksonomia i filogenetyka
Po raz pierwszy gatunek opisał Edward Blyth w 1844. Holotyp pochodził z Półwyspu Indyjskiego. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Emberiza buchanani. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) podtrzymuje tę nazwę. Blyth opisał trznadla skalnego na podstawie rysunku Francisa Buchanana-Hamiltona, po którym gatunek otrzymał epitet gatunkowy. Holotyp miał trafić do Muzeum Indyjskiego w Kolkacie, jednak nie został odnaleziony.

### Filogenetyka
Trznadel skalny stanowi takson siostrzany wobec kladu złożonego z ortolana (E. hortulana) i trznadla modrogłowego (E. caesia), gatunków siostrzanych. Wskazują na to wyniki badania filogenetycznego z 2008 roku opartego na analizie sekwencji mitochondrialnego genu cytochromu b oraz genu dekarboksylazy ornityny (ODC). Przy wykorzystaniu jedynie sekwencji genu kodującego ODC wynik był odmienny – trznadel skalny jest gatunkiem siostrzanym wobec trznadla srebrnogłowego (E. stewarti).
Trznadel popielaty (E. cineracea) nie został uwzględniony w tym badaniu. Uwzględniało go jednak badanie z 2014 roku z wykorzystaniem zarówno analizy pojedynczego locus – sekwencji genu kodującego cytochrom b – jak i analizy wielu loci. Drzewa filogenetyczne opracowane z użyciem każdej z tych metod przedstawiają pozycję trznadla skalnego i wspomnianych trzech gatunków względem siebie tak samo:
|  | \| \| E. hortulana \| \| \| \| \| \| E. caesia \| \| \| \| |
|  |                                                            |
|  | E. cineracea                                               |
|  |                                                            |
|  | E. hortulana                                               |
|  |                                                            |
|  | E. caesia                                                  |
|  |                                                            |

|  | E. hortulana |
|  |              |
|  | E. caesia    |
|  |              |

|  | \| \| E. hortulana \| \| \| \| \| \| E. caesia \| \| \| \| |
|  |                                                            |
|  | E. cineracea                                               |
|  |                                                            |
|  | E. hortulana                                               |
|  |                                                            |
|  | E. caesia                                                  |
|  |                                                            |

|  | E. hortulana |
|  |              |
|  | E. caesia    |
|  |              |

### Podgatunki
IOC wyróżnia 3 podgatunki, podobnie jak autorzy HBW:
- E. b. cerrutii de Filippi, 1863[9]
- E. b. buchanani Blyth, 1845[3]
- E. b. neobscura Paynter, 1970[10]

Niektórzy autorzy uznają trznadla skalnego za gatunek monotypowy. Różnice między przedstawicielami poszczególnych podgatunków są niewielkie. Często pojedynczego osobnika nie da się przypisać do konkretnego podgatunku. Według autorów Handbook of Western Palearctic Birds (2018) zestawu cech mających charakteryzować ptaki danego podgatunku – określonej jasności upierzenia i tego, jak wyraźne jest kreskowanie na wierzchu ciała – nie da się potwierdzić na okazach muzealnych. Zmienność osobnicza jest w zbiorach muzealnych lepiej widoczna niż domniemana zmienność między przedstawicielami różnych podgatunków.

## Morfologia
Długość ciała wynosi 15–17 cm; masa ciała: 17,2–26 g. W upierzeniu występuje nieznaczny dymorfizm płciowy, lecz nierzadko nie da się określić płci obserwowanego osobnika.
U samca głowa ma barwę szarawą (brudnoszarą, niekiedy popielatą). Obecny długi brudnobiały wąs i niewielka plamka na gardle. Pierś rdzawobrązowa; inaczej niż u samców ortolana i trznadla modrogłowego, nie ma na niej ciemnej przepaski. W świeżym upierzeniu wygląda na łuskowaną dzięki wąskim białym krawędziom piór. Brzuch brązowobiały. Dolne barkówki rdzawobrązowe. Płaszcz płowoszary lub płowobrązowy, z drobnym kreskowaniem. Kuper brązowoszary; może występować drobne kreskowanie. Pokrywy podogonowe białawe. Ogon stosunkowo długi. Samice wyróżniają się bardziej stonowaną kolorystyką. Mają kreskowane ciemię i pierś. Dziób różowy, jedynie z jasnym grzbietem, stosunkowo długi i wąski. Obrączka oczna biaława.

## Zasięg występowania
Trznadle skalne są wędrowne. Zasięg gniazdowania rozciąga się od południowo-wschodniej Turcji na zachodzie do części Mongolii leżących na długości 102°E na wschodzie. W zależności od podgatunku jest to obszar:
- E. b. cerrutii – od południowo-wschodniej Turcji, Armenii i Azerbejdżanu na wschód po Iran i południowy Turkmenistan[8]; gniazdują również w Kazachstanie w Mugodżarach[14];
- E. b. buchanani – od południowego Uzbekistan i Tadżykistanu (Pamir) na południe po północny i środkowy Afganistan, prawdopodobnie również południowo-zachodni Pakistan (Beludżystan)[8];
- E. b. neobscura – od środkowego i północno-wschodniego Kazachstanu, Uzbekistanu i Kirgistanu na wschód po pasma Ałtaju rozciągające się w południowo-zachodniej Mongolii i północno-zachodnich Chinach (północno-zachodni Sinciang)[8].

Przedstawiciele wszystkich trzech podgatunków zimują w Indiach. Zimowiska rozmieszczone są w zachodniej części kraju, od północnego Gudźaratu na wschód po środkowy Uttar Pradesh oraz wschodnią Maharasztrę i dalej na południe do północnego stanu Andhra Pradesh i środkowej Karnataki. Nieliczne trznadle skalne zimują w prowincji Sindh w południowym Pakistanie (obecność odpowiednich zimowisk zależy tu od przebiegu monsunów w danym roku).

## Ekologia i zachowanie
Trznadle skalne gniazdują na suchych skalistych zboczach, w wąwozach i na płaskowyżach porośniętych kępami traw i niską roślinnością. Występują na terenach pokrytych nieregularnie krzewami, lecz przeważnie unikają zadrzewień. Zamieszkują zarówno otwarte przestrzenie, na przykład z połaciami trawy porastającymi kamieniste podłoże, jak te z bardziej zróżnicowaną rzeźbą terenu – wąwozami, piargami czy wychodniami skalnymi. Na zimowiskach przebywają na suchych zboczach porośniętych wilczomleczami (Euphorbia), suchych kamienistych półpustyniach oraz na terenach upraw.
Trznadle skalne gniazdują przeważnie między 900 a 1400 m n.p.m., w niektórych regionach do 2400 m n.p.m.; w Kazachstanie między 2000 a 2700 m n.p.m.; a w Afganistanie do 3200 m n.p.m. W Turcji rzadko gniazduje poniżej 1000 m n.p.m.; najczęściej jest to od 1800 do 3000 m n.p.m.
Pożywienia szukają na ziemi, w parach i niewielkich grupach. Żerują od wczesnych godzin porannych do 10–11 oraz ponownie od wczesnego wieczora. Są spokojne i niepłochliwe. Przed jesienną wędrówką zbierają się w małe stada, których liczebność rzadko jednak przekracza 20 osobników. Obserwowano trznadle skalne w mieszanych stadach: z ortolanami (w Kazachstanie) oraz z głuszkami (E. cia) i trznadlami srebrnogłowymi. Trznadle skalne opuszczają tereny lęgowe od końca sierpnia do września; nieco wcześniej odlatują w Kazachstanie – już w pierwszej połowie sierpnia. W okręgu Kaććh (Gudźarat) graniczącym z Pakistanem osobniki na wiosennych przelotach obserwowane są w marcu.

### Pożywienie
Pożywienie trznadli skalnych stanowią różnorodne nasiona, również kiełkujące; między innymi rdestu (Polygonum), wilczomleczy (Euphorbia), rokitników (Hippophae) i słonisza srebrzystego (Halimodendron halodendron). Młode są karmione niemal wyłącznie bezkręgowcami, szczególnie ryjkowcowatymi (Curculionidae) i innymi chrząszczami (Coleoptera) w różnych stadiach rozwoju, do tego prostoskrzydłymi (Orthoptera), pluskwiakami (Hemiptera), mrówkowatymi (Formicidae) i ślimakami z podgromady płucodysznych (Pulmonata).

### Lęgi
Samce trznadli skalnych przybywają na tereny lęgowe kilka dni przed samicami. Zniesienia stwierdzano: w maju i czerwcu w Turcji; od kwietnia do lipca w Iranie; na początku maja w południowym Turkmenistanie; od końca maja do początku lipca w Kazachstanie; pod koniec maja w Afganistanie.
Trznadle skalne wyprowadzają jeden lęg w roku, być może czasami dwa. Prawdopodobnie są monogamiczne; potrzeba więcej badań. Samica sama buduje gniazdo. Umieszczone jest na ziemi pod osłoną kamienia, kępy trawy lub niskiego krzewu, czasami do 30 cm nad ziemią w krzewie. Wyściółkę stanowią łodygi traw i sierść, w tym wełna. W zniesieniu od 3 do 6 jaj. Skorupka ma zmienną barwę, od niebieskawej po różowawą, pokryta jest brązowymi plamami i paskami (skupionymi przy szerszym końcu). Wysiaduje jedynie samica, choć może pomagać w tym samiec – stwierdzano bowiem osobniki z plamą lęgową. Okres inkubacji jest nieznany. Młode są karmione przez obydwa ptaki z pary. Brak informacji o czasie przebywania w gnieździe.

## Status i zagrożenia
IUCN uznaje trznadla skalnego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020). BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za stabilny. Jest to gatunek szeroko rozprzestrzeniony, lecz o raczej zlokalizowanym występowaniu.
Na przełęczy Szokpak (Kazachstan) zaobserwowano spadek liczebności trznadli skalnych na przelotach. Przyczyna jest niejasna, być może odpowiada za niego nadmierny wypas na półpustynnych terenach porośniętych rzadką roślinnością.

title: Trznadel skalny

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Trznadel skalny
 |nazwa łacińska         = ''Emberiza buchanani''
 |TSN                    = 559870
 |zoolog                 = [[Edward Blyth|Blyth]], 1845
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Grey-necked Bunting (Emberiza buchanani) (22298921154).jpg
 |opis grafiki           = Zdjęcie wykonano w północnym [[Pakistan]]ie
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[wróblowe]]
 |podrząd                = [[śpiewające]]
 |rodzina                = [[trznadle]]
 |podrodzina             = ''[[Emberiza]]''
 |gatunek                = '''trznadel skalny'''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22720909
 |wikispecies            = Emberiza buchanani
 |commons                = Category:Emberiza buchanani
}}
'''Trznadel skalny''' (''Emberiza buchanani'') – gatunek małego ptaka z rodziny [[Trznadle|trznadli]] (Emberizidae). Wędrowny; zasięg gniazdowania rozciąga się od południowo-wschodniej [[Turcja|Turcji]] na zachodzie do części [[Mongolia|Mongolii]] leżących na długości 102°E na wschodzie. Zimowiska zlokalizowane są w zachodnich [[Indie|Indiach]]. Nie jest zagrożony wyginięciem.

== Taksonomia i filogenetyka ==
Po raz pierwszy gatunek opisał [[Edward Blyth]] w 1844. [[Holotyp]] pochodził z [[Półwysep Indyjski|Półwyspu Indyjskiego]]. Autor nadał nowemu gatunkowi [[binominalne nazewnictwo gatunków|nazwę]] ''Emberiza buchanani''{{r|oryg}}. Obecnie (2020) [[Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny]] (IOC) podtrzymuje tę nazwę{{r|ioc}}. Blyth opisał trznadla skalnego na podstawie rysunku [[Francis Buchanan-Hamilton|Francisa Buchanana-Hamiltona]], po którym gatunek otrzymał epitet gatunkowy{{r|oryg}}. Holotyp miał trafić do [[Muzeum Indyjskie w Kolkacie|Muzeum Indyjskiego w Kolkacie]], jednak nie został odnaleziony{{r|tmiss}}.

=== Filogenetyka ===
Trznadel skalny stanowi [[grupa siostrzana|takson siostrzany]] wobec [[klad]]u złożonego z [[ortolan]]a (''E. hortulana'') i [[trznadel modrogłowy|trznadla modrogłowego]] (''E. caesia''), gatunków siostrzanych. Wskazują na to wyniki badania filogenetycznego z 2008 roku opartego na analizie sekwencji [[Mitochondrialny DNA|mitochondrialnego genu]] [[Cytochrom b|cytochromu ''b'']] oraz genu [[Dekarboksylaza ornityny|dekarboksylazy ornityny]] (ODC). Przy wykorzystaniu jedynie sekwencji genu kodującego ODC wynik był odmienny – trznadel skalny jest gatunkiem siostrzanym wobec [[trznadel srebrnogłowy|trznadla srebrnogłowego]] (''E. stewarti''){{r|ember}}.

[[Trznadel popielaty]] (''E. cineracea'') nie został uwzględniony w tym badaniu{{r|ember}}. Uwzględniało go jednak badanie z 2014 roku z wykorzystaniem zarówno analizy pojedynczego [[locus]] – sekwencji genu kodującego cytochrom b – jak i analizy wielu loci. [[Drzewo filogenetyczne|Drzewa filogenetyczne]] opracowane z użyciem każdej z tych metod przedstawiają pozycję trznadla skalnego i wspomnianych trzech gatunków względem siebie tak samo{{r|endemick15}}:
{{klad
| 1.1.1.1 =''[[ortolan|E. hortulana]]''
| 1.1.1.2 =''[[trznadel modrogłowy|E. caesia]]''
| 1.1.2 =''[[trznadel popielaty|E. cineracea]]''
| 1.2 = '''''E. buchanani'''''
}}

=== Podgatunki ===
IOC wyróżnia 3 podgatunki{{r|ioc}}, podobnie jak autorzy [[Handbook of the Birds of the World|HBW]]{{r|botw}}:
* ''E. b. cerrutii'' de Filippi, 1863{{r|cerr}}
* ''E. b. buchanani'' Blyth, 1845{{r|oryg}}
* ''E. b. neobscura'' Paynter, 1970{{r|neo}}

Niektórzy autorzy uznają trznadla skalnego za [[takson monotypowy|gatunek monotypowy]]. Różnice między przedstawicielami poszczególnych podgatunków są niewielkie. Często pojedynczego osobnika nie da się przypisać do konkretnego podgatunku{{r|bas}}. Według autorów ''Handbook of Western Palearctic Birds'' (2018) zestawu cech mających charakteryzować ptaki danego podgatunku – określonej jasności upierzenia i tego, jak wyraźne jest kreskowanie na wierzchu ciała – nie da się potwierdzić na okazach muzealnych. Zmienność osobnicza jest w zbiorach muzealnych lepiej widoczna niż domniemana zmienność między przedstawicielami różnych podgatunków{{r|wpb}}.

== Morfologia ==
Długość ciała wynosi 15–17 cm; masa ciała: 17,2–26 g{{r|botw}}. W upierzeniu występuje nieznaczny [[dymorfizm płciowy]]{{r|botw|collins|bas}}, lecz nierzadko nie da się określić płci obserwowanego osobnika{{r|bas}}.

U samca głowa ma barwę szarawą (brudnoszarą, niekiedy popielatą). Obecny długi brudnobiały wąs i niewielka plamka na gardle. Pierś rdzawobrązowa; inaczej niż u samców ortolana i trznadla modrogłowego, nie ma na niej ciemnej przepaski. W świeżym upierzeniu wygląda na łuskowaną dzięki wąskim białym krawędziom piór. Brzuch brązowobiały. Dolne barkówki rdzawobrązowe. Płaszcz płowoszary lub płowobrązowy, z drobnym kreskowaniem. [[Kuper]] brązowoszary; może występować drobne kreskowanie. [[Pokrywy (ornitologia)|Pokrywy]] podogonowe białawe. Ogon stosunkowo długi. Samice wyróżniają się bardziej stonowaną kolorystyką. Mają kreskowane ciemię i pierś{{r|collins}}. Dziób różowy, jedynie z jasnym grzbietem, stosunkowo długi i wąski. [[Obrączka oczna]] biaława{{r|collins}}.

== Zasięg występowania ==
Trznadle skalne są wędrowne. Zasięg gniazdowania rozciąga się od południowo-wschodniej [[Turcja|Turcji]]{{r|botw}} na zachodzie do części [[Mongolia|Mongolii]] leżących na długości 102°E na wschodzie{{r|bas}}. W zależności od podgatunku jest to obszar:
* ''E. b. cerrutii'' – od południowo-wschodniej Turcji, [[Armenia|Armenii]] i [[Azerbejdżan]]u na wschód po [[Iran]] i południowy [[Turkmenistan]]{{r|botw}}; gniazdują również w [[Kazachstan]]ie w [[Mugodżary|Mugodżarach]]{{r|kz}};
* ''E. b. buchanani'' – od południowego [[Uzbekistan]] i [[Tadżykistan]]u ([[Pamir]]) na południe po północny i środkowy [[Afganistan]], prawdopodobnie również południowo-zachodni [[Pakistan]] ([[Beludżystan (Pakistan)|Beludżystan]]){{r|botw}};
* ''E. b. neobscura'' – od środkowego i północno-wschodniego Kazachstanu, Uzbekistanu i [[Kirgistan]]u na wschód po pasma [[Ałtaj]]u rozciągające się w południowo-zachodniej Mongolii i północno-zachodnich [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]] (północno-zachodni [[Sinciang]]){{r|botw}}.

Przedstawiciele wszystkich trzech podgatunków zimują w [[Indie|Indiach]]. Zimowiska rozmieszczone są w zachodniej części kraju, od północnego [[Gudźarat]]u na wschód po środkowy [[Uttar Pradesh]] oraz wschodnią [[Maharasztra|Maharasztrę]] i dalej na południe do północnego stanu [[Andhra Pradesh]] i środkowej [[Karnataka|Karnataki]]. Nieliczne trznadle skalne zimują w prowincji [[Sindh]] w południowym Pakistanie (obecność odpowiednich zimowisk zależy tu od przebiegu [[monsun]]ów w danym roku){{r|botw}}.

== Ekologia i zachowanie ==
[[Plik:Gray-hooded Bunting - Kazakistan S4E2689 (23023932019).jpg|thumb|Trznadle skalne występują na obszarach z niską roślinnością (najwyżej rzadko rosnącymi krzewami; unikają zadrzewień), na przykład z połaciami trawy porastającymi kamieniste podłoże]]
Trznadle skalne gniazdują na suchych skalistych zboczach, w wąwozach i na [[płaskowyż]]ach porośniętych kępami traw i niską roślinnością. Występują na terenach pokrytych nieregularnie krzewami, lecz przeważnie unikają zadrzewień{{r|botw}}. Zamieszkują zarówno otwarte przestrzenie, na przykład z połaciami trawy porastającymi kamieniste podłoże, jak te z bardziej zróżnicowaną rzeźbą terenu – wąwozami, [[piarg]]ami{{r|bas}} czy [[wychodnia]]mi skalnymi{{r|collins}}. Na zimowiskach przebywają na suchych zboczach porośniętych [[wilczomlecz]]ami (''Euphorbia''){{r|botw}}, suchych kamienistych [[półpustynia]]ch{{r|bas}} oraz na terenach upraw{{r|botw}}.

Trznadle skalne gniazdują przeważnie między 900 a 1400 m n.p.m., w niektórych regionach do 2400 m n.p.m.{{r|botw}}; w Kazachstanie między 2000 a 2700 m n.p.m.{{r|kz}}; a w Afganistanie do 3200 m n.p.m.{{r|botw}} W Turcji rzadko gniazduje poniżej 1000 m n.p.m.; najczęściej jest to od 1800 do 3000 m n.p.m.{{r|tur}}

Pożywienia szukają na ziemi, w parach i niewielkich grupach. Żerują od wczesnych godzin porannych do 10–11 oraz ponownie od wczesnego wieczora{{r|botw}}. Są spokojne i niepłochliwe{{r|collins}}. Przed jesienną wędrówką zbierają się w małe stada, których liczebność rzadko jednak przekracza 20 osobników. Obserwowano trznadle skalne w mieszanych stadach: z ortolanami (w Kazachstanie) oraz z [[głuszek|głuszkami]] (''E. cia'') i trznadlami srebrnogłowymi. Trznadle skalne opuszczają tereny lęgowe od końca sierpnia do września; nieco wcześniej odlatują w Kazachstanie – już w pierwszej połowie sierpnia. W okręgu [[Kaććh]] (Gudźarat) graniczącym z Pakistanem osobniki na wiosennych przelotach obserwowane są w marcu{{r|botw}}.

=== Pożywienie ===
Pożywienie trznadli skalnych stanowią różnorodne nasiona, również kiełkujące; między innymi [[rdest]]u (''Polygonum''), [[wilczomlecz]]y (''Euphorbia''), [[rokitnik (roślina)|rokitników]] (''Hippophae'') i [[słonisz srebrzysty|słonisza srebrzystego]] (''Halimodendron halodendron''){{r|botw}}. Młode są karmione niemal wyłącznie [[bezkręgowce|bezkręgowcami]], szczególnie [[ryjkowcowate|ryjkowcowatymi]] (Curculionidae) i innymi [[chrząszcze|chrząszczami]] (Coleoptera) w różnych stadiach rozwoju, do tego [[prostoskrzydłe|prostoskrzydłymi]] (Orthoptera), [[pluskwiaki|pluskwiakami]] (Hemiptera), [[mrówkowate|mrówkowatymi]] (Formicidae) i ślimakami z podgromady [[płucodyszne|płucodysznych]] (Pulmonata){{r|botw}}.

=== Lęgi ===
[[Plik:Emberiza buchanani MHNT.ZOO.2010.11.219 Mongolie.jpg|thumb]]
Samce trznadli skalnych przybywają na tereny lęgowe kilka dni przed samicami{{r|botw}}. Zniesienia stwierdzano: w maju i czerwcu w Turcji{{r|tur}}; od kwietnia do lipca w Iranie; na początku maja w południowym Turkmenistanie; od końca maja do początku lipca w Kazachstanie; pod koniec maja w Afganistanie{{r|botw}}.

Trznadle skalne wyprowadzają jeden lęg w roku, być może czasami dwa. Prawdopodobnie są monogamiczne; potrzeba więcej badań. Samica sama buduje gniazdo. Umieszczone jest na ziemi pod osłoną kamienia, kępy trawy lub niskiego krzewu, czasami do 30 cm nad ziemią w krzewie. Wyściółkę stanowią łodygi traw i sierść, w tym wełna. W zniesieniu od 3 do 6 [[jajo (biologia)|jaj]]. Skorupka ma zmienną barwę, od niebieskawej po różowawą, pokryta jest brązowymi plamami i paskami (skupionymi przy szerszym końcu). Wysiaduje jedynie samica, choć może pomagać w tym samiec – stwierdzano bowiem osobniki z [[plama lęgowa|plamą lęgową]]. Okres inkubacji jest nieznany. Młode są karmione przez obydwa ptaki z pary. Brak informacji o czasie przebywania w gnieździe{{r|botw}}.

== Status i zagrożenia ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] uznaje trznadla skalnego za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020). [[BirdLife International]] uznaje trend liczebności populacji za stabilny{{r|birdlife}}. Jest to gatunek szeroko rozprzestrzeniony, lecz o raczej zlokalizowanym występowaniu{{r|botw}}.

Na przełęczy Szokpak (Kazachstan) zaobserwowano spadek liczebności trznadli skalnych na przelotach. Przyczyna jest niejasna, być może odpowiada za niego nadmierny wypas na półpustynnych terenach porośniętych rzadką roślinnością{{r|botw}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=oryg>{{cytuj | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/123993#page/505/mode/1up | autor = Edward Blyth | tytuł = Synopsis of the Indian Fringillidae | czasopismo = The Journal of the Asiatic Society of Bengal | data = 1844 | wolumin = 13 | wydanie = 2, cz. 156 | s = 957–958}}</ref>
<ref name=botw>{{cytuj stronę | url = https://birdsoftheworld.org/bow/species/gyhbun1/cur/introduction?login | autor = Madge, S. | tytuł = Gray-necked Bunting (Emberiza buchanani) | praca = J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie & E. de Juana (red.). Birds of the World | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | data dostępu = 2020-06-29}}</ref>
<ref name=birdlife>{{cytuj stronę | url = http://datazone.birdlife.org/species/factsheet/grey-necked-bunting-emberiza-buchanani/text | tytuł = Grey-necked Bunting Emberiza buchanani | opublikowany = BirdLife International | data dostępu = 2020-06-29}}</ref>
<ref name=ioc>{{cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/buntings/ | autor = F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.) | tytuł = Buntings | opublikowany = IOC World Bird List (v10.1) | data = 25 stycznia 2020 | data dostępu = 2020-06-29}}</ref>
<ref name=collins>{{cytuj | s = 396–397 | tytuł = Przewodnik Collinsa. Ptaki | autor = Lars Svensson | wydawca = MULTICO | wydanie = II | data = 2017 | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7763-406-6}}</ref>
<ref name=tmiss>{{cytuj | url = https://archive.org/stream/ibis11uniogoog#page/n109/mode/1up/search/Emberiza | autor = Sclater, W.L. | data = 1892 | tytuł = VI.—On the Indian Museum and its Collection of Birds | czasopismo = Ibis | wolumin = 34 | s = 72}}</ref>
<ref name=cerr>{{cytuj | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/111834#page/731/mode/1up | autor = F. de Filippi | tytuł = Nuove o poco note specie di animali vertebrati raccolte in un viaggio in Persia nell'estate dell'anno 1862 | czasopismo = Archivio per la zoologia, l'anatomia e la fisiologia | wolumin = 2 | data = 1863 | s = 383–384}}</ref>
<ref name=neo>{{cytuj | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/50593#page/29/mode/1up | autor = Raymond A. Paynter & Robert W. Storer | tytuł = Check-list of birds of the world | data = 1970 | wolumin = 13 | s = 13 | miejsce = Cambridge, Massachusetts}}</ref>
<ref name=bas>{{cytuj | url = https://books.google.pl/books?id=2ctLAQAAQBAJ | tytuł = Buntings and Sparrows | autor = Clive Byers, Urban Olsson, Jon Curson | wydawca = A&C Black | data = 2012 | s = 130–132 | isbn = 9781408189061}}</ref>
<ref name=wpb>{{cytuj | url = https://books.google.pl/books?id=L8hwDwAAQBAJ | tytuł = Handbook of Western Palearctic Birds | wolumin = Passerines: Flycatchers to Buntings | autor = Lars Svensson, Hadoram Shirihai | wydawca = Bloomsbury Publishing | data = 2018 | isbn = 9781472960924 | s = 534–536}}</ref>
<ref name=tur>{{cytuj | url = https://books.google.pl/books?id=kRnSBAAAQBAJ&pg=PA460 | tytuł = The Birds of Turkey | autor = Guy Kirwan, Barbaros Demirci, Hilary Welch, Kerem Boyla, Metehan Özen, Peter Castell, Tim Marlow | data = 2010 | wydawca = Bloomsbury Publishing | isbn = 9781408133149 | s = 460}}</ref>
<ref name=kz>{{cytuj | url = https://birds.kz/v2taxon.php?s=578&l=en | tytuł = Grey-necked Bunting Emberiza buchanani (Blyth, 1844) | praca = Birds.kz | opublikowany = Kazakhstan birdwatching community | data dostępu = 2020-06-29}}</ref>
<ref name=ember>{{cytuj | url = https://www.nrm.se/download/18.61d98c3a11a91af311a80001022/Alstr%C3%83%C2%B6m+et+al+Emberizini+MPEV+2008.pdf | autor = Alström, P., Olsson, U., Lei, F., Wang, H., Gao, W., & Sundberg, P.  | data = 2008 | tytuł = Phylogeny and classification of the Old World Emberizini (Aves, Passeriformes) | czasopismo = Molecular phylogenetics and evolution | wolumin = 47 | numer = 3 | s = 960–973}}</ref>
<ref name=endemick15>{{cytuj | autor = Päckert, Martin & Sun, Yue-Hua & Strutzenberger, Patrick & Valchuk, Olga & Tietze, Thomas & Martens, Jochen | data = 2015 | tytuł = Phylogenetic relationships of endemic bunting species (Aves, Passeriformes, Emberizidae, Emberiza koslowi) from the eastern Qinghai-Tibet Plateau | czasopismo = Vertebrate Zoology | wolumin = 65 | s = 135–150 | url = https://www.researchgate.net/publication/282130047_Phylogenetic_relationships_of_endemic_bunting_species_Aves_Passeriformes_Emberizidae_Emberiza_koslowi_from_the_eastern_Qinghai-Tibet_Plateau}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/gyhbun1 | tytuł = Zdjęcia i materiały multimedialne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Trznadle]]
[[Kategoria:Ptaki Azji]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1845 roku]]

title: Trznadel skalny

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: wróblowe

Podrząd: śpiewające

Rodzina: trznadle

Podrodzina: Emberiza

Gatunek: trznadel skalny


text:
# Tomé Perdigão
Tomé Perdigão (ur. 3 maja 1992) – portugalski wioślarz.

## Osiągnięcia
- Mistrzostwa Świata Juniorów – Brive-la-Gaillarde 2009 – czwórka podwójna – 24. miejsce[1].
- Mistrzostwa Świata Juniorów – Račice 2010 – jedynka – 7. miejsce[1].
- Mistrzostwa Europy – Montemor-o-Velho 2010 – czwórka podwójna – 11. miejsce[1].

title: Tomé Perdigão

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Tomé Perdigão
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = wioślarstwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[3 maja]] [[1992]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 187 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Tomé Perdigão''' (ur. [[3 maja]] [[1992]]) – [[Portugalia|portugalski]] [[Wioślarstwo|wioślarz]].

== Osiągnięcia ==
* [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Wioślarstwie 2009|Mistrzostwa Świata Juniorów]] – [[Brive-la-Gaillarde]] [[2009]] – czwórka podwójna – 24. miejsce<ref name="rowing"/>.
* [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Wioślarstwie 2010|Mistrzostwa Świata Juniorów]] – [[Račice (kraj ustecki)|Račice]] [[2010]] – jedynka – 7. miejsce<ref name="rowing"/>.
* [[Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 2010|Mistrzostwa Europy]] – [[Montemor-o-Velho]] [[2010]] – [[Mistrzostwa Europy w Wioślarstwie 2010 - czwórka podwójna mężczyzn|czwórka podwójna]] – 11. miejsce<ref name="rowing">{{cytuj stronę| url = https://worldrowing.com/athlete/2379ffac-65e6-434d-b32d-dcf89d4af9f2 | tytuł = WorldRowing.com| data dostępu = 2010-11-25| autor = Copyright WorldRowing.com| język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Perdigão, Tomé}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1992]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Wioślarstwie 2010]]
[[Kategoria:Portugalscy wioślarze]]

title: · Tomé Perdigão


text:
# Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu
Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu (ul. Wierzbięcice 20) – jedyny zachowany budynek mieszkalny spośród zespołu ośmiu zbudowanych przez pierwszą w Poznaniu spółdzielnię mieszkaniową – Spar- und Bauverein (niem. Towarzystwo Oszczędzania i Budowania). Jest pozostałością pierwszego w mieście osiedla spółdzielczego.

## Charakterystyka
Kolonia budynków zbudowana została w technologii muru pruskiego w latach 1894–1897. Zachowany budynek znajduje się na narożniku ulic Wierzbięcice i Św. Czesława na Wildzie.
Na każdej kondygnacji 2-piętrowego budynku zaplanowano pierwotnie cztery trzypokojowe mieszkania z kuchnią. Urządzenia sanitarne ulokowano na półpiętrach. Narożnik zaakcentowany jest ryzalitem i dodatkową kondygnacją mieszkalną. Całość nakrywa stromy dach dwuspadowy. Zachodnia elewacja ożywiona jest balkonem zdobionym dekoracją snycerską. Pomiędzy kondygnacjami zaakcentowano profilowane ostatki belek stropowych. Budynek Spar- und Bauverein stanowi jeden z najciekawszych obiektów architektonicznych przy ul. Wierzbięcice – zabudowanej monumentalnymi, wielopiętrowymi kamienicami z przełomu XIX i XX w.
Do 1918 funkcjonowała tutaj restauracja Kyffäuser – popularna wśród niemieckich nauczycieli, studentów i wojskowych oraz członków wildeckiego Turnverein (klubu atletycznego). Po 1989 znajdował się tutaj pub, a od 2015 w części parterowej mieści się rzemieślnicza pracownia chleba.

title: Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Budynek Spar- und Bauverein
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = A-246 z 01 sierpnia 1983<ref name=zabytek>[http://bip.poznan.pl/bip/wykaz-obiektow-na-terenie-miasta-poznania-wpisanych-do-rejestru-zabytkow-nieruchomych,doc,496/wykaz-obiektow-na-terenie-miasta-poznania-wpisanych-do-rejestru-zabytkow-nieruchomych,1048.html Rejestr zabytków nieruchomych miasta Poznania].</ref>
 |zdjęcie               = Wierzbiecice 20 (6).jpg
 |opis zdjęcia          = Budynek Spar- und Bauverein w [[Poznań|Poznaniu]]
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = Polska
 |miejscowość           = Poznań
 |adres                 = [[Ulica Wierzbięcice w Poznaniu|ul. Wierzbięcice]] 20
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           = 3
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1894
 |ukończenie budowy     = 1897
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Poznań
 |współrzędne           = 52°23′49.95″N 16°55′17.95″E
 |commons               = Category:20 Wierzbięcice Street in Poznań
 |www                   =
}}
'''Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu''' ([[Ulica Wierzbięcice w Poznaniu|ul. Wierzbięcice]] 20) – jedyny zachowany budynek mieszkalny spośród zespołu ośmiu zbudowanych przez pierwszą w [[Poznań|Poznaniu]] spółdzielnię mieszkaniową – [[Spar- und Bauverein]] (niem. Towarzystwo Oszczędzania i Budowania). Jest pozostałością pierwszego w mieście osiedla spółdzielczego.

== Charakterystyka ==
Kolonia budynków zbudowana została w technologii [[mur pruski|muru pruskiego]] w latach 1894–1897. Zachowany budynek znajduje się na narożniku ulic [[Ulica Wierzbięcice w Poznaniu|Wierzbięcice]] i Św. Czesława na [[Wilda|Wildzie]].

Na każdej kondygnacji 2-piętrowego budynku zaplanowano pierwotnie cztery trzypokojowe mieszkania z kuchnią. Urządzenia sanitarne ulokowano na półpiętrach. Narożnik zaakcentowany jest [[ryzalit]]em i dodatkową kondygnacją mieszkalną. Całość nakrywa stromy dach dwuspadowy. Zachodnia elewacja ożywiona jest [[balkon]]em zdobionym dekoracją [[snycerstwo|snycerską]]. Pomiędzy kondygnacjami zaakcentowano profilowane [[ostatki (architektura)|ostatki]] belek stropowych. Budynek Spar- und Bauverein stanowi jeden z najciekawszych obiektów architektonicznych przy ul. Wierzbięcice – zabudowanej monumentalnymi, wielopiętrowymi [[Kamienica (architektura)|kamienica]]mi z przełomu XIX i XX w.

Do 1918 funkcjonowała tutaj restauracja ''Kyffäuser'' – popularna wśród niemieckich nauczycieli, studentów i wojskowych oraz członków wildeckiego ''Turnverein'' (klubu atletycznego)<ref>{{Cytuj|autor = Magdalena Mrugalska-Banaszak |tytuł = Wilda – dzielnica Poznania 1253-1939 |data = 1999 |isbn = 83-87847-20-8 |miejsce = Poznań |wydawca = Wydawnictwo Miejskie |s = 380-381 |oclc = 177304975 }}</ref>. Po 1989 znajdował się tutaj pub, a od 2015 w części parterowej mieści się rzemieślnicza pracownia chleba<ref>[https://web.facebook.com/PracowniaGODny/ GODny]</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Willa Bajerleina w Poznaniu]] – historyzująca willa w pobliżu
* [[Collegium Marianum w Poznaniu]] – [[modernizm (architektura)|wczesnomodernistyczny]] budynek szkolny w pobliżu
* [[Paulinum w Poznaniu]] – okazały gmach [[internat]]u w pobliżu
* [[Kamienica pod Koroną w Poznaniu]] – [[neorenesans]]owa realizacja w pobliżu
* [[Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich w Poznaniu]] – zabytkowy park w pobliżu
* [[Szkoła przy ul. Różanej w Poznaniu]] – zabytkowa szkoła w pobliżu
* [[Kolonia robotników kolejowych na Wildzie]] – inna realizacja Spar- und Bauverein
* [[Osiedla na Dębcu i Świerczewie w Poznaniu]] – [[Niemcy|niemieckie]] osiedla na [[Dębiec (Poznań)|Dębcu]]
* [[poczekalnia tramwajowa na Sołaczu]] – inny zabytkowy drewniany budynek w Poznaniu

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|tytuł = Atlas architektury Poznania |data = 2008 |isbn = 978-83-7503-058-7 |inni = [[Janusz Pazder]] (red.); Aleksandra Dolczewska |miejsce = Poznań |wydawca = Wydawnictwo Miejskie |s = 310 |oclc = 316600366 }}

== Linki zewnętrzne ==
* Audycja {{YouTube|id=wALBRHB76uA|title=„Mój Poznań, moja Wielkopolska - Drewniany Poznań”}}, [[Ratajska Telewizja Kablowa]]

{{Poznańskie osiedla sprzed 1945}}
[[Kategoria:Zabytkowe budynki mieszkalne w Poznaniu]]
[[Kategoria:Architektura drewniana w Poznaniu]]
[[Kategoria:Spar- und Bauverein]]
[[Kategoria:Wilda]]

title: Budynek Spar- und Bauverein

Miejscowość: Poznań

Adres: ul. Wierzbięcice 20


text:
# Dziura nad Korytem
Dziura nad Korytem (Korytarz pod Siwarową, Dziura pod Siwarową, Dziura pod Schodkami) – jaskinia, a właściwie schronisko, w Dolinie Małej Łąki w Tatrach Zachodnich. Wejście do niej znajduje się w stoku Zagonnej Turni, w pobliżu Żlebu Kamiennego i Siwarowej Przełęczy, na wysokości 1595 metrów n.p.m. Jaskinia jest pozioma, a jej długość wynosi 9 metrów.

## Opis jaskini
Jaskinię stanowi poziomy korytarz zaczynający się w niewielkim otworze wejściowym, a kończący namuliskiem.

## Przyroda
W jaskini brak jest nacieków. Ściany są suche, rosną na nich mchy, porosty i wątrobowce.

## Historia odkryć
Jaskinie odkryli M. Kruczek i S. Wójcik z Zakopanego w 1959 roku. Jej opis sporządził W. Habil w 1961 roku.

title: Dziura nad Korytem

wikitext:
{{Jaskinia infobox
 |nazwa                = Dziura nad Korytem
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |plan                 = Dziura nad Korytem plan.jpg
 |opis planu           =
 |państwo              = małopolskie
 |położenie            = [[Tatry Zachodnie]]<br />[[Dolina Małej Łąki]]
 |właściciel           = [[Skarb Państwa]]
 |właściciel szczegóły = [[Tatrzański Park Narodowy (Polska)|Tatrzański Park Narodowy]]
 |długość jaskini      = 9
 |rozciągłość pozioma  =
 |głębokość            =
 |deniwelacja          = 0 m
 |wysokość otworów     = 1595
 |wysokość otworów ndd = 255
 |ekspozycja otworów   = NNW
 |data odkrycia        = 22 czerwca 1959 roku
 |odkrywca             = M. Kruczek i S. Wójcik
 |udostępnianie        =
 |kod                  = (nr inwentarzowy PIG) T.D-12.11
 |kod mapy             = Tatry
 |wariant mapy         = POL
 |współrzędne          = 49°14′51,11″ N 19°54′44,04″ E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Dziura nad Korytem''' (Korytarz pod Siwarową, Dziura pod Siwarową, Dziura pod Schodkami) – [[jaskinia]], a właściwie [[Schronisko (jaskinia)|schronisko]], w [[Dolina Małej Łąki|Dolinie Małej Łąki]] w [[Tatry Zachodnie|Tatrach Zachodnich]]. Wejście do niej znajduje się w stoku [[Zagonna Turnia|Zagonnej Turni]], w pobliżu [[Kamienny Żleb (Małołączniak)|Żlebu Kamiennego]] i [[Siwarowa Przełęcz|Siwarowej Przełęczy]], na wysokości 1595 metrów n.p.m<ref>''Tatry polskie. Mapa topograficzna 1:10 000''. Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP, Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe, 1984</ref>. Jaskinia jest pozioma, a jej długość wynosi 9 metrów<ref>{{Cytuj |tytuł = Jaskinie Tatr |data = 2017-08-27 |data dostępu = 2018-10-21 |url = http://web.archive.org/web/20170827125202/http://www.kktj.pl/jaskinie/d-malej-laki.html}}</ref>.[[Plik:Siwarowa Przełęcz a2.jpg|mały|Siwarowa Przełęcz. Po jej prawej stronie Zagonna Turnia|alt=|lewo|209x209px]]
== Opis jaskini ==
Jaskinię stanowi poziomy [[Korytarz (speleologia)|korytarz]] zaczynający się w niewielkim otworze wejściowym, a kończący [[Namulisko jaskiniowe|namuliskiem]]<ref name=":0">{{Cytuj|tytuł=Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy|data dostępu=2016-10-17|opublikowany=jaskiniepolski.pgi.gov.pl|url=http://jaskiniepolski.pgi.gov.pl/Details/Information/1230}}</ref>.

== Przyroda ==
W jaskini brak jest [[Naciek jaskiniowy|nacieków]]. Ściany są suche, rosną na nich [[mchy]], [[porosty]] i [[wątrobowce]]<ref name=":0" />.

== Historia odkryć ==
Jaskinie odkryli M. Kruczek i S. Wójcik z Zakopanego w 1959 roku. Jej opis sporządził W. Habil w 1961 roku<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Jaskinie polskich Tatr]]
[[Kategoria:Jaskinie Tatr Zachodnich]]

title: Dziura nad Korytem

Województwo: małopolskie

Położenie: Tatry Zachodnie · Dolina Małej Łąki

Właściciel: Skarb Państwa · (Tatrzański Park Narodowy)

Długość: 9 m

Deniwelacja: 0 m

Ekspozycja otworów: ku NNW

Data odkrycia: 22 czerwca 1959 roku

Odkrywca: M. Kruczek i S. Wójcik

Kod: (nr inwentarzowy PIG) T.D-12.11


text:
# Trolejbusy w Sarańsku
Trolejbusy w Sarańsku − system komunikacji trolejbusowej działający w rosyjskim mieście Sarańsk.

## Historia
W 1965 wybudowano i otwarto zajezdnię trolejbusową na 50 trolejbusów. 29 stycznia 1966 uruchomiono trolejbusy na jednej linii:
- 1: Депо − Ж.Д.Вокзал

Wkrótce potem uruchomiono drugą linię, która miała te same końcówki ale inną trasę:
- 2: Депо − Ж.Д.Вокзал

W 1968 uruchomiono linie nr 3 i 4, a w 1969 linię nr 5. W 1988 budowano drugą zajezdnię na 100 trolejbusów. W mieście funkcjonują dwie zajezdnie trolejbusowe.

## Linie
W styczniu 2011 w Sarańsku było 11 linii trolejbusowych:
1, 2, 5, 5a, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15.
W związku z  przebudową mostu łączącego Химмаш z centrum miasta zawieszono linie 5, 5a i 15. Planowane przywrócenie linii na stałe trasy to jesień 2011.

## Tabor
Pierwsze trolejbusy otrzymano w 1965, było to 10 trolejbusów typu ZiU-5. Obecnie w Sarańsku jest 98 trolejbusów:
- ZiU-9 (10 odmian), 92 sztuki
- LiAZ-52803 (VZTM) 5 sztuk
- AKSM 101A 1 sztuka

Latem do Sarańska ma dotrzeć 10 - 15 nowych trolejbusów.

title: Trolejbusy w Sarańsku

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2021-05|aktualizacja=2021-05}}{{Transport publiczny infobox
 |nazwa                    = Trolejbusy w Sarańsku
 |nazwa oryginalna         =
 |typ systemu              = trolejbus
 |logo                     =
 |opis logo                =
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |państwo                  = RUS
 |lokalizacja              = [[Sarańsk]]
 |organizator              =
 |operator                 = МП «Горэлектротранс»
 |liczba linii             = 11
 |lata funkcjonowania      = od 1966
 |dzienna liczba pasażerów =
 |roczna liczba pasażerów  =
 |schemat                  =
 |opis schematu            =
 |długość sieci            =
 |rozstaw szyn             =
 |napięcie zasilania       =
 |liczba stacji            =
 |liczba zajezdni          =
 |liczba przystanków       =
 |liczba pojazdów          = 98
 |commons                  =
 |www                      =
}}
'''Trolejbusy w Sarańsku''' − system komunikacji [[trolejbus]]owej działający w [[Rosja|rosyjskim]] mieście [[Sarańsk]].

== Historia ==
W 1965 wybudowano i otwarto zajezdnię trolejbusową na 50 trolejbusów. 29 stycznia 1966 uruchomiono trolejbusy na jednej linii:
* '''1''': Депо − Ж.Д.Вокзал
Wkrótce potem uruchomiono drugą linię, która miała te same końcówki ale inną trasę:
* '''2''': Депо − Ж.Д.Вокзал
W 1968 uruchomiono linie nr 3 i 4, a w 1969 linię nr 5. W 1988 budowano drugą zajezdnię na 100 trolejbusów. W mieście funkcjonują dwie zajezdnie trolejbusowe.

== Linie ==
W styczniu 2011 w Sarańsku było 11 linii trolejbusowych:
1, 2, 5, 5a, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15.
W związku z  przebudową mostu łączącego Химмаш z centrum miasta zawieszono linie 5, 5a i 15. Planowane przywrócenie linii na stałe trasy to jesień 2011.

== Tabor ==
Pierwsze trolejbusy otrzymano w 1965, było to 10 trolejbusów typu [[ZiU-5]]. Obecnie w Sarańsku jest 98 trolejbusów:
* [[ZiU-9]] (10 odmian), 92 sztuki
* [[LiAZ-52803 (VZTM)]] 5 sztuk
* [[AKSM 101A]] 1 sztuka
Latem do Sarańska ma dotrzeć 10 - 15 nowych trolejbusów.

== Bibliografia ==
* [http://transphoto.ru/city/166/ transphoto.ru]

{{Trolejbusy w Rosji}}

[[Kategoria:Sarańsk]]
[[Kategoria:Trolejbusy w Rosji|Sarańsk]]

title: Trolejbusy w Sarańsku

Państwo: Rosja

Lokalizacja: Sarańsk

Operator: МП «Горэлектротранс»


text:
# Ebla
Ebla – jedno z najważniejszych miast starożytnej Syrii, ok. 70 km na południowy zachód od Aleppo, założone w pierwszej połowie III tysiąclecia p.n.e.; obecnie stanowisko archeologiczne Tall Mardich (arab. تل مرديخ) w Syrii.

## Historia
Zaliczane do najważniejszych ośrodków północnej Syrii w III tysiącleciu p.n.e., silne państwo semickie i ważne centrum handlowe. Po raz pierwszy wymienione w tekście syryjskim datowanym na ok. 2500–2400 p.n.e. Największy jego rozkwit, wynikający z opanowania ważnych szlaków handlowych, przypadł na lata 2400–2250 p.n.e. W tym czasie rozciągało kontrolę nad doliną Eufratu (od Karkemisz do Emaru) oraz nad królestwami Harranu i Irrite. W okresie tym mogło w obrębie murów miasta zamieszkiwać ok. 30 tys. mieszkańców.
Jak wynika ze źródeł babilońskich, ok. 2300 p.n.e. Eblę zdobył akadyjski władca Sargon Wielki, a następnie ok. 2250 p.n.e. miasto ponownie zostało zdobyte i spalone przez króla Naram-Sina, który w ten sposób  położył kres pierwszemu semickiemu państwu syryjskiemu. Na początku II tysiąclecia p.n.e. zostało odbudowane wraz z pałacem królewskim i otoczone potężnym murem. W drugiej połowie XVII w. p.n.e. zniszczone przez Hetytów (za Hatusilisa lub Mursilisa). Ponownie odbudowane i ufortyfikowane. W 720 p.n.e. podbite przez Sargona II, króla Asyrii. W VI wieku p.n.e. znalazło się w granicach państwa nowobabilońskiego.

## Badania i znaleziska
Od 1964 prace wykopaliskowe na wzgórzu o powierzchni ok. 56 ha prowadził zespół archeologów włoskich pod kierunkiem prof. Paolo Matthie, odkrywając szereg budowli ze środkowej epoki brązu (2000–1600 p.n.e.) – m.in. poświęcony bogini Isztar posąg miejscowego władcy Ibbit-Lima (1968) z inskrypcją umożliwiającą identyfikację miasta.
W trzeciej warstwie (datowanej na pierwsze wieki II tysiąclecia p.n.e.), odpowiadającej miastu zniszczonemu przez Hetytów, stwierdzono, że Ebla było obwiedzione kamiennym, typowym dla epoki pochyłym murem z równie charakterystycznymi potrójnymi bramami. Odsłonięto w całości pałac królewski i dwa sanktuaria, które swym rozplanowaniem poprzedzają świątynię Salomona (przedsionek, główne pomieszczenie i właściwe sanktuarium – „święte świętych”), jednakże przy odmiennych proporcjach. Wśród znalezisk wyróżniały się dwa kwadratowe baseny dwudzielne, zdobione płaskorzeźbami o wyraźnych nawiązaniach tematycznych do sztuki mezopotamskiej.
Pod pałacem pochodzącym z okresu 1800–1650 p.n.e. odnaleziono pochówki królewskie, wprawdzie znacznie ograbione w przeszłości, lecz z zachowanymi resztkami bogatego wyposażenia grobowego (m.in. złotą biżuterią i berłem). Są one również świadectwem rozkwitu miasta w czasach patriarchów, podobnie jak odsłonięta budowla zigguratu.

### Archiwum Ebli
W 1975 w budynku opodal wielkiej świątyni odkryto bogate archiwum składające się z ok. 15 tys. tabliczek zapisanych pismem klinowym w języku zachodniosemickim, bliższym jednak babilońskiemu niż hebrajskiemu. Zawierały one teksty dotyczące religii, handlu, prawodawstwa i stosunków dyplomatycznych starożytnej Ebli. Pozwoliły m.in. stwierdzić, że państwo to (wbrew wcześniejszym przypuszczeniom) nie miało żadnych stosunków z południem – ziemią Kananejczyków (Chasor, Megiddo, Lachisz) i z miastami nad Morzem Martwym (Sodomą i Gomorą). Potwierdzały one również właściwą identyfikację miasta, stanowiąc też dowód, że babilońskie pismo klinowe rozprzestrzeniło się w północnej Syrii przed 2300 p.n.e.
Znalezisko to zaliczane jest do najznakomitszych odkryć archeologicznych lat siedemdziesiątych XX wieku, choć w świecie nauki wzbudziło liczne kontrowersje. Wczesne doniesienia prasowe i wstępne wyniki badań epigraficznych nadały mu charakter sensacyjny. Porównywano je z odkryciem zwojów w Qumran i podobnego archiwum ze starożytnego Ugarit. Pochopnie uznano, że treść odczytanych tabliczek stanowi absolutne potwierdzenie biblijnych dziejów patriarchów. Wśród zapisanych nazw miast stwierdzono m.in. Sodomę i Gomorę, Chasor, Megiddo, Gazę, Joppę oraz Jerozolimę (jako Salem). Sugerowano się podobieństwem odczytanych imion (Abramu, Ismailu, Israilu) do biblijnych, za przekonujące też uznawano możliwe pokrewieństwo miejscowego króla imieniem Ebrum z przodkiem Abrahama – Eberem (Rdz 11,14-16).

title: Ebla

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ebla
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = HPIM3078 1.JPG
 |opis zdjęcia                 = Ruiny w południowej dzielnicy miasta na tle linii obwarowań i bramy
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = SYR
 |1. jednostka administracyjna = [[Idlib (muhafaza)|Idlib]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Ebla''' – jedno z najważniejszych miast [[Syria starożytna|starożytnej Syrii]], ok. 70 km na południowy zachód od [[Aleppo]], założone w pierwszej połowie III tysiąclecia p.n.e.; obecnie stanowisko archeologiczne Tall Mardich<ref>Zapis nazwy stanowiska według ustaleń [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej|Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej]]; [w:] [http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zeszyty/zeszyt_02.pdf ''Nazewnictwo Geograficzne Świata'', zeszyt 2 (Bliski Wschód)], Warszawa 2004, s. 86</ref> ({{ar.|تل مرديخ}}) w [[Syria|Syrii]].

== Historia ==
Zaliczane do najważniejszych ośrodków północnej Syrii w III tysiącleciu p.n.e., silne państwo semickie i ważne centrum handlowe. Po raz pierwszy wymienione w tekście syryjskim datowanym na ok. 2500–2400 p.n.e. Największy jego rozkwit, wynikający z opanowania ważnych szlaków handlowych, przypadł na lata 2400–2250 p.n.e. W tym czasie rozciągało kontrolę nad doliną [[Eufrat]]u (od [[Karkemisz]] do [[Emar]]u) oraz nad królestwami [[Harran]]u i [[Irrite]]. W okresie tym mogło w obrębie murów miasta zamieszkiwać ok. 30 tys. mieszkańców.

Jak wynika ze źródeł babilońskich, ok. 2300 p.n.e. Eblę zdobył [[Imperium akadyjskie|akadyjski]] władca [[Sargon Wielki]], a następnie ok. 2250 p.n.e. miasto ponownie zostało zdobyte i spalone przez króla [[Naram-Sin z Akadu|Naram-Sina]], który w ten sposób  położył kres pierwszemu semickiemu państwu syryjskiemu. Na początku II tysiąclecia p.n.e. zostało odbudowane wraz z pałacem królewskim i otoczone potężnym murem. W drugiej połowie XVII w. p.n.e. zniszczone przez [[Hetyci|Hetytów]] (za [[Hattusili I|Hatusilisa]] lub [[Mursili I|Mursilisa]]). Ponownie odbudowane i ufortyfikowane. W 720 p.n.e. podbite przez [[Sargon II|Sargona II]], króla [[Asyria|Asyrii]]. W VI wieku p.n.e. znalazło się w granicach [[państwo nowobabilońskie|państwa nowobabilońskiego]].

== Badania i znaleziska ==
[[Plik:Ebla royal palace.jpg|thumb|250px|Pozostałości pałacu królewskiego]]
Od 1964 prace wykopaliskowe na wzgórzu o powierzchni ok. 56 ha prowadził zespół archeologów włoskich pod kierunkiem prof. Paolo Matthie, odkrywając szereg budowli ze środkowej [[epoka brązu|epoki brązu]] (2000–1600 p.n.e.) – m.in. poświęcony bogini [[Isztar]] posąg miejscowego władcy Ibbit-Lima (1968) z inskrypcją umożliwiającą identyfikację miasta.

W trzeciej warstwie (datowanej na pierwsze wieki II tysiąclecia p.n.e.), odpowiadającej miastu zniszczonemu przez [[Hetyci|Hetytów]], stwierdzono, że Ebla było obwiedzione kamiennym, typowym dla epoki pochyłym murem z równie charakterystycznymi potrójnymi bramami. Odsłonięto w całości pałac królewski i dwa sanktuaria, które swym rozplanowaniem poprzedzają [[Świątynia Jerozolimska|świątynię Salomona]] (przedsionek, główne pomieszczenie i właściwe sanktuarium – „[[święte świętych]]”), jednakże przy odmiennych proporcjach<ref>A. Millard, dz. cyt. w bibliografii, s. 49</ref>. Wśród znalezisk wyróżniały się dwa kwadratowe baseny dwudzielne, zdobione płaskorzeźbami o wyraźnych nawiązaniach tematycznych do sztuki [[Mezopotamia|mezopotamskiej]]<ref>Michał Gawlikowski: ''Sztuka Syrii''. Warszawa: WAiF, 1976, s. 50.</ref>.

Pod pałacem pochodzącym z okresu 1800–1650 p.n.e. odnaleziono pochówki królewskie, wprawdzie znacznie ograbione w przeszłości, lecz z zachowanymi resztkami bogatego wyposażenia grobowego (m.in. złotą biżuterią i berłem). Są one również świadectwem rozkwitu miasta w czasach [[patriarcha|patriarchów]], podobnie jak odsłonięta budowla [[ziggurat]]u.

=== Archiwum Ebli ===
{{Osobny artykuł|Tabliczki z Ebli}}
W 1975 w budynku opodal wielkiej świątyni odkryto bogate archiwum składające się z ok. 15 tys. [[tabliczki z Ebli|tabliczek]]<ref group=uwaga>Faktycznie pierwsze znaleziska tabliczek pochodzą z 1974 r.; później ogólna ich liczba wzrosła do ok. 20 tysięcy (S.H. Horn: ''Z archeologią przez kraje biblijne'', dz. cyt. w bibliografii, s. 218n).</ref> zapisanych [[pismo klinowe|pismem klinowym]] w języku zachodniosemickim, bliższym jednak [[dialekt babiloński|babilońskiemu]] niż [[język hebrajski|hebrajskiemu]]. Zawierały one teksty dotyczące religii, handlu, prawodawstwa i stosunków dyplomatycznych starożytnej Ebli. Pozwoliły m.in. stwierdzić, że państwo to (wbrew wcześniejszym przypuszczeniom) nie miało żadnych stosunków z południem – [[Kanaan|ziemią Kananejczyków]] ([[Chasor]], [[Megiddo]], [[Lakisz|Lachisz]]) i z miastami nad [[Morze Martwe|Morzem Martwym]] ([[Sodoma i Gomora|Sodomą i Gomorą]]). Potwierdzały one również właściwą identyfikację miasta, stanowiąc też dowód, że babilońskie pismo klinowe rozprzestrzeniło się w północnej Syrii przed 2300 p.n.e.

Znalezisko to zaliczane jest do najznakomitszych odkryć archeologicznych lat siedemdziesiątych XX wieku, choć w świecie nauki wzbudziło liczne kontrowersje. Wczesne doniesienia prasowe i wstępne wyniki badań epigraficznych nadały mu charakter sensacyjny. Porównywano je z odkryciem [[Rękopisy z Qumran|zwojów w Qumran]] i podobnego archiwum ze starożytnego [[Ugarit]]. Pochopnie uznano, że treść odczytanych tabliczek stanowi absolutne potwierdzenie biblijnych dziejów patriarchów. Wśród zapisanych nazw miast stwierdzono m.in. Sodomę i Gomorę, Chasor, Megiddo, Gazę, Joppę oraz Jerozolimę (jako Salem). Sugerowano się podobieństwem odczytanych imion (Abramu, Ismailu, Israilu) do biblijnych, za przekonujące też uznawano możliwe pokrewieństwo miejscowego króla imieniem Ebrum z przodkiem [[Abraham]]a – Eberem (Rdz 11,14-16)<ref group=uwaga>Późniejsze ustalenia epigrafika ekspedycji, prof. Giovanni Pettinato, jak i wnikliwsze badania innych naukowców po 1978 r. znacznie skorygowały te stwierdzenia (S.H. Horn: ''Z archeologią przez kraje biblijne'', dz. cyt., s. 219n).</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = Henri Stierlin |tytuł = Skarby dawnych cywilizacji |data = 2005 |isbn = 83-60006-04-0 |inni = Katarzyna Szczypka (tłum.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo G+J RBA |oclc = 749944674}}
* [[Alan Millard]]: ''Treasures from Bible Times''. Tring-Belleville-Sydney: Lion Publishing, 1985, s. 47-49, {{ISBN|0-85648-587-X}} [wyd. polskie ''Skarby z czasów biblijnych''. Racibórz: R.A.F. Scriba, 1994, {{ISBN|83-85578-65-X}}]
* Siegfried H. Horn: ''Z archeologią przez kraje biblijne''. Warszawa: Wyd. „Znaki Czasu”, 1989, {{ISBN|83-85007-73-3}}
* ''Wielka Historia Świata. Tom 2: Stary i Nowy Świat od „rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego'' (pod red. nauk. [[Joachim Śliwa|Joachima Śliwy]]). Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2005, s. 240, {{ISBN|83-85719-83-0}}
* ''Historia powszechna. Tom 2: Od prehistorii do cywilizacji na kontynentach pozaeuropejskich''. Mediaset Group SA, 2007, s. 165, 278, {{ISBN|978-84-9819-809-6}}.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta starożytne]]
[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Syrii]]

title: Ebla

Państwo: Syria

Muhafaza: Idlib


text:
# Konrad Imiela
Konrad Imiela (ur. 23 kwietnia 1972 w Starachowicach) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, także kompozytor, autor tekstów piosenek i reżyser teatralny. W latach 2006–2021 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu, od 2021 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego tego teatru. W latach 2006–2014 dyrektor artystyczny Przeglądu Piosenki Aktorskiej.

## Życiorys
Harcerz 111 Artystycznej Drużyny Harcerskiej. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Starachowicach. W 1994 roku ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie – Filia we Wrocławiu. W latach 1992–1995 prowadził i śpiewał w programie dla młodzieży TV3 Truskawkowe studio.
Występował w teatrach wrocławskich: Polskim (1993–2004), K2 (1997–2001), Teatr Nr 12 (1997–1998) oraz Muzycznym „Roma” w Warszawie (2002). Od roku 2003 związał się z Teatrem Muzycznym „Capitol” we Wrocławiu, gdzie od 5 maja 2006 roku pełni funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego. Od 2007 roku sprawuje artystyczną pieczę nad Przeglądem Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.
Ma na koncie kilka ról filmowych, m.in. Quo vadis (2001), W pustyni i w puszczy (2001) jako Arab Chamis, sługa Tarkowskiego, Dublerzy (2005), oraz telewizyjnych, m.in. w serialach: Życie jak poker (1999), Na dobre i na złe (2004), Pierwsza miłość (2005).
Jest współtwórcą Formacji Chłopięcej „Legitymacje”, a także autorem piosenek i gitarzystą. Z recitalem „Rybi puzon”, złożonym z piosenek Toma Waitsa wystąpił na XVI Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. 12 czerwca 2001 roku w klubie Firlej we Wrocławiu miał premierę jego recital pt. „Śpiewa Konrad Imiela”, obejmujący m.in. Karuzelę z madonnami z repertuaru Ewy Demarczyk, piosenki Arthura H., Toma Waitsa, Roberta Gonery, a także kilka własnych utworów. W 2006 roku ukazała się jego debiutancka płyta solowa pt. Garderoba męska. W 2005 roku wraz z Cezarym Studniakiem i Samborem Dudzińskim wyreżyserował galę Przeglądu Piosenki Aktorskiej „Wiatry z Mózgu”. W 2011 jako reżyser przygotował imprezę „Sylwester z Dwójką” mającą miejsce na wrocławskim Rynku.

### Nagrody i Odznaczenia
- 1994: II nagroda w Kabaretonie Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu,
- 1997: Nagroda Estrady Dolnośląskiej,
- 2003:Wrocław – „Brązowa Iglica” – w kategorii śpiewak/śpiewaczka w plebiscycie Słowa Polskiego Gazety Wrocławskiej i Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru,
- 2005: Wrocław – „Złota Iglica” dla aktorów śpiewających (razem z Samborem Dudzińskim i Cezarym Studniakiem) – nagroda zespołowa dla grupy Formacja Chłopięca Legitymacje,
- 2012: Dyplom Mistrzowski im. Aleksandra Bardiniego,
- 2014: Brązowy Medal „Gloria Artis”[4][5],
- 2012: Dyplom Mistrzowski im. Aleksandra Bardiniego,
- 2019: Medal Prezydenta Wrocławia „Zasłużony dla Wrocławia – Merito de Wratislavia”,
- 2024: Nagroda im. Maryny Miklaszewskiej za całokształt działalności w dziedzinie musicalu i teatru muzycznego,
- 2025: Arlekin 2025 w kategorii "męska rola drugoplanowa" za rolę Ojca Laurentego w spektaklu "Romeo i Julia" w reż. Jana Klaty w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu.

## Filmografia
- 2009: Tancerze jako reżyser Grzegorz
- 2006: Dublerzy jako Antonio Gambini
- 2006: Dublerzy (serial) jako Antonio Gambini
- 2005: Biuro kryminalne (serial TV) jako Tomasz Kosecki
- 2005: Pierwsza miłość (serial TV) jako Michał Adamczyk, prezes Centrum Doradczego dla Rolników gdzie pracę podjęła Teresa Żukowska
- 2004: Na dobre i na złe (serial TV) jako Paweł Drabik, syn Tadeusza
- 2002: Quo vadis (serial tv) jako Diodor, harfista Nerona
- 2001: W pustyni i w puszczy (serial tv) jako Chamis, sługa Tarkowskiego
- 2001: W pustyni i w puszczy jako Chamis, sługa Tarkowskiego
- 2001: Quo vadis jako Diodor, harfista Nerona
- 1999: Badziewiakowie (serial tv) jako Zenon Wujek
- 1998: Dom pirków jako czarownik – kominiarz
- 1998: Życie jak poker (serial tv) jako Kostek Małecki
- 1997: Sława i chwała (serial tv) jako Wołodia Tarło, brat Ariadny, przyjaciel Józia Royskiego
- 1997: Lata i dni jako Kostek
- 1996: Autoportret z kochanką jako Zmyta, członek zespołu Kuby

## Dyskografia
- 2022: WAITS.2022, CD (wyd. Luna Music)
- 2021: I milczeć i śpiewać - piosenki z wierszy Tadeusza Różewicza, CD (wyd. AKW Karrot Kommando)
- 2017: Wrażliwość na olśnienie w normie, CD (wyd. Luna Music)
- 2017: Budorigum, czyli amerykańscy naukowcy o polskim Wrocławiu, DVD – Gala 37 Przeglądu Piosenki Aktorskiej wyreżyserowana przez Formację Chłopięcą „Legitymacje”, (wyd. Luna Music)
- 2008:Wiatry z Mózgu, DVD – Gala 26 Przeglądu Piosenki Aktorskiej wyreżyserowana przez Formację Chłopięcą „Legitymacje”, (wyd. Luna Music)
- 2006: Concert w Capitolu, DVD Formacji Chłopięcej „Legitymacje” (wyd. Luna Music)
- 2006: Garderoba męska (wyd. Fundacja TM Capitol)
- 2002: Z życiem (wyd. Luna Music)
- 2000: Porwanie Dalmatyńczyków, Studio MIX we Wrocławiu (wyd. Luna Music)
- 1998: Przygody Tomka Sawyera piosenki z musicalu Teatru Polskiego we Wrocławiu (wyd. Luna Music)
- 1998: Pierścień i róża – piosenki z musicalu Teatru Polskiego we Wrocławiu (wyd. Luna Music)
- 1998: Stare, nowe, najnowsze w duecie z Mariuszem Kiljanem, Studio K2 – KOCH (wyd. Luna Music)
- 1996: Syrena Elektro – piosenki ze spektaklu, Studio K2 (wyd. Luna Music)

title: Konrad Imiela

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko            = Konrad Imiela
 |imię i nazwisko org        =
 |grafika                    = Portrait of Konrad Imiela 2021.jpg
 |opis grafiki               = Konrad Imiela (2021)
 |alt grafiki                =
 |prawdziwe imię i nazwisko  =
 |data urodzenia             = [[23 kwietnia]] [[1972]]
 |miejsce urodzenia          = [[Starachowice]]
 |data śmierci               =
 |miejsce śmierci            =
 |zawód                      = [[aktor]], [[reżyser]]
 |lata aktywności            = od 1991
 |zespół artystyczny         = Teatr Muzyczny Capitol
 |odznaczenia                = {{order|GA|B}}
 |commons                    = Category:Konrad Imiela
 |wikicytaty                 = Konrad Imiela
 |www                        = https://www.konradimiela.com/
}}

'''Konrad Imiela''' (ur. [[23 kwietnia]] [[1972]] w [[Starachowice|Starachowicach]]) – [[Polska|polski]] [[aktor]] teatralny, telewizyjny i filmowy, także [[kompozytor]], autor tekstów piosenek i [[reżyser]] teatralny. W latach 2006–2021 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Muzycznego [[Teatr Muzyczny Capitol|Capitol]] we Wrocławiu, od 2021 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego tego teatru. W latach 2006–2014 dyrektor artystyczny [[Przegląd Piosenki Aktorskiej|Przeglądu Piosenki Aktorskiej]].

== Życiorys ==
Harcerz 111 Artystycznej Drużyny Harcerskiej<ref name="stara">{{cytuj stronę |url=https://www.starachowicka.pl/pl/starachowice/scena-jest-jego-powolaniem-video,26680.html|autor=Maciej Cieciora|data=2018-09-24|tytuł=Scena jest jego powołaniem|opublikowany=Gazeta Starachowicka|data dostępu=2022-12-11 |archiwum=https://archive.vn/ETf5g|zarchiwizowano=2022-12-11}}</ref>. Absolwent [[I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Starachowicach]]. W 1994 roku ukończył studia na Wydziale Aktorskim [[Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie|Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej]] im. Ludwika Solskiego w [[Kraków|Krakowie]] – Filia we [[Wrocław]]iu. W latach 1992–1995 prowadził i śpiewał w programie dla młodzieży TV3 ''[[Truskawkowe studio]]''.

Występował w teatrach [[wrocław]]skich: Polskim (1993–2004), K2 (1997–2001), Teatr Nr 12 (1997–1998) oraz Muzycznym „Roma” w [[Warszawa|Warszawie]] ([[2002]]). Od roku [[2003]] związał się z Teatrem Muzycznym „Capitol” we [[Wrocław]]iu, gdzie od [[5 maja]] [[2006]] roku pełni funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego. Od 2007 roku sprawuje artystyczną pieczę nad [[Przegląd Piosenki Aktorskiej|Przeglądem Piosenki Aktorskiej]] we Wrocławiu<ref name="bio">{{cytuj stronę |url=http://imiela.art.pl/biografia.htm|tytuł=Konrad Imiela Biografia|opublikowany=imiela.art.pl|język=pl|data dostępu=2022-09-19|archiwum=https://web.archive.org/web/20170707164049/http://imiela.art.pl/biografia.htm|zarchiwizowano=2022-09-15 }}</ref>.

Ma na koncie kilka ról filmowych, m.in. ''[[Quo vadis (film 2001)|Quo vadis]]'' ([[2001]]), ''[[W pustyni i w puszczy (film 2001)|W pustyni i w puszczy]]'' ([[2001]]) jako Arab Chamis, sługa Tarkowskiego, ''Dublerzy'' ([[2005]]), oraz telewizyjnych, m.in. w serialach: ''Życie jak poker'' ([[1999]]), ''[[Na dobre i na złe]]'' ([[2004]]), ''Pierwsza miłość'' ([[2005]]).

Jest współtwórcą [[Formacja Chłopięca „Legitymacje”|Formacji Chłopięcej „Legitymacje”]], a także autorem piosenek i gitarzystą. Z recitalem „Rybi puzon”, złożonym z piosenek [[Tom Waits|Toma Waitsa]] wystąpił na XVI [[Przegląd Piosenki Aktorskiej|Przeglądzie Piosenki Aktorskiej]] we [[Wrocław]]iu. [[12 czerwca]] [[2001]] roku w klubie Firlej we [[Wrocław]]iu miał premierę jego recital pt. „Śpiewa Konrad Imiela”, obejmujący m.in. ''Karuzelę z madonnami'' z repertuaru [[Ewa Demarczyk|Ewy Demarczyk]], piosenki Arthura H., [[Tom Waits|Toma Waitsa]], [[Robert Gonera|Roberta Gonery]], a także kilka własnych utworów. W [[2006]] roku ukazała się jego debiutancka płyta solowa pt. ''Garderoba męska''. W 2005 roku wraz z Cezarym Studniakiem i [[Sambor Dudziński|Samborem Dudzińskim]] wyreżyserował galę Przeglądu Piosenki Aktorskiej „Wiatry z Mózgu”. W [[2011]] jako [[reżyser]] przygotował imprezę „Sylwester z [[TVP2|Dwójką]]”{{r|Sylwester2011}} mającą miejsce na [[Rynek we Wrocławiu|wrocławskim Rynku]].

[[Plik:Konrad Imiela, Rehersal on Wrocław Market Square (Poland, December 2011).jpg|thumb|Konrad Imiela, próba przed imprezą „Sylwester z Dwójką”, 2011]]

=== Nagrody i Odznaczenia ===
* [[1994]]: ''II nagroda w Kabaretonie Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu'',
* [[1997]]: ''Nagroda Estrady Dolnośląskiej'',
* [[2003]]:''Wrocław – „Brązowa Iglica”'' – w kategorii śpiewak/śpiewaczka w plebiscycie ''Słowa Polskiego Gazety Wrocławskiej'' i Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru,
* [[2005]]: ''Wrocław – „Złota Iglica” dla aktorów śpiewających (razem z Samborem Dudzińskim i Cezarym Studniakiem) – nagroda zespołowa dla grupy Formacja Chłopięca Legitymacje'',
* [[2012]]: ''Dyplom Mistrzowski im. Aleksandra Bardiniego'',
* [[2014]]: ''Brązowy Medal „Gloria Artis”''<ref>{{cytuj stronę|url = http://www.teatr-capitol.pl/pl/aktualnosci/1189-gloria-artis-dla-konrada-imieli|tytuł = Gloria Artis dla Konrada Imieli|nazwisko = |imię = |autor link = |data = |data dostępu = 2014-10-16|język = pl|archiwum = https://web.archive.org/web/20141021032516/http://www.teatr-capitol.pl/pl/aktualnosci/1189-gloria-artis-dla-konrada-imieli|zarchiwizowano = 2014-10-21}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.gov.pl/web/kultura/lista-laureatow-medalu-zasluzony-kulturze-gloria-artis | tytuł = MKiDN – Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis | autor = Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego | data = 2014 | język = pl | data dostępu = 2017-12-11 |strony=wybrać z listy i data przyznania 2014-03-17}}</ref>,
* [[2012]]: ''Dyplom Mistrzowski im. Aleksandra Bardiniego'',
* [[2019]]: ''Medal Prezydenta Wrocławia „Zasłużony dla Wrocławia – Merito de Wratislavia”'',
* [[2024]]: ''Nagroda im. Maryny Miklaszewskiej za całokształt działalności w dziedzinie musicalu i teatru muzycznego'',
* [[2025]]: ''Arlekin 2025 w kategorii "męska rola drugoplanowa" za rolę Ojca Laurentego w spektaklu "Romeo i Julia" w reż. Jana Klaty w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu''.

== Filmografia ==
* [[2009 w filmie|2009]]: ''[[Tancerze]]'' jako reżyser Grzegorz
* [[2006 w filmie|2006]]: ''[[Dublerzy (film)|Dublerzy]]'' jako Antonio Gambini
* [[2006 w filmie|2006]]: ''[[Dublerzy (serial telewizyjny)|Dublerzy]]'' (serial) jako Antonio Gambini
* [[2005 w filmie|2005]]: ''[[Biuro kryminalne]]'' (serial TV) jako Tomasz Kosecki
* [[2005 w filmie|2005]]: ''[[Pierwsza miłość (serial telewizyjny)|Pierwsza miłość]]'' (serial TV) jako Michał Adamczyk, prezes Centrum Doradczego dla Rolników gdzie pracę podjęła Teresa Żukowska
* [[2004 w filmie|2004]]: ''[[Na dobre i na złe]]'' (serial TV) jako Paweł Drabik, syn Tadeusza
* [[2002 w filmie|2002]]: ''[[Quo vadis (film 2001)|Quo vadis]]'' (serial tv) jako Diodor, harfista Nerona
* [[2001 w filmie|2001]]: ''[[W pustyni i w puszczy (film 2001)|W pustyni i w puszczy]]'' (serial tv) jako Chamis, sługa Tarkowskiego
* [[2001 w filmie|2001]]: ''[[W pustyni i w puszczy (film 2001)|W pustyni i w puszczy]]'' jako Chamis, sługa Tarkowskiego
* [[2001 w filmie|2001]]: ''[[Quo vadis (film 2001)|Quo vadis]]'' jako Diodor, harfista Nerona
* [[1999 w filmie|1999]]: ''Badziewiakowie'' (serial tv) jako Zenon Wujek
* [[1998 w filmie|1998]]: ''Dom pirków'' jako czarownik – kominiarz
* [[1998 w filmie|1998]]: ''Życie jak poker'' (serial tv) jako Kostek Małecki
* [[1997 w filmie|1997]]: ''Sława i chwała'' (serial tv) jako Wołodia Tarło, brat Ariadny, przyjaciel Józia Royskiego
* [[1997 w filmie|1997]]: ''Lata i dni'' jako Kostek
* [[1996 w filmie|1996]]: ''[[Autoportret z kochanką]]'' jako Zmyta, członek zespołu Kuby

== Dyskografia ==
* 2022: ''WAITS.2022, CD (wyd. Luna Music)''
* 2021: ''I milczeć i śpiewać - piosenki z wierszy Tadeusza Różewicza, CD (wyd. AKW Karrot Kommando)''
* [[2017]]: ''Wrażliwość na olśnienie w normie,'' CD (wyd. Luna Music)
* 2017: ''Budorigum, czyli amerykańscy naukowcy o polskim Wrocławiu'', DVD – Gala 37 [[Przegląd Piosenki Aktorskiej|Przeglądu Piosenki Aktorskiej]] wyreżyserowana przez [[Formacja Chłopięca „Legitymacje”|Formację Chłopięcą „Legitymacje”]], (wyd. Luna Music)
* [[2008]]:''Wiatry z Mózgu'', DVD – Gala 26 [[Przegląd Piosenki Aktorskiej|Przeglądu Piosenki Aktorskiej]] wyreżyserowana przez [[Formacja Chłopięca „Legitymacje”|Formację Chłopięcą „Legitymacje”]], (wyd. Luna Music)
* [[2006]]: ''Concert w Capitolu'', DVD [[Formacja Chłopięca „Legitymacje”|Formacji Chłopięcej „Legitymacje”]] (wyd. Luna Music)
* [[2006]]: ''Garderoba męska'' (wyd. Fundacja TM Capitol)
* [[2002]]: ''Z życiem'' (wyd. Luna Music)
* [[2000]]: ''Porwanie Dalmatyńczyków'', Studio MIX we [[Wrocław]]iu (wyd. Luna Music)
* [[1998]]: ''[[Przygody Tomka Sawyera]]'' piosenki z [[musical]]u Teatru Polskiego we [[Wrocław]]iu (wyd. Luna Music)
* [[1998]]: ''Pierścień i róża'' – piosenki z [[musical]]u Teatru Polskiego we Wrocławiu (wyd. Luna Music)
* [[1998]]: ''Stare, nowe, najnowsze'' w duecie z [[Mariusz Kiljan|Mariuszem Kiljanem]], Studio K2 – KOCH (wyd. Luna Music)
* [[1996]]: ''Syrena Elektro'' – piosenki ze spektaklu, Studio K2 (wyd. Luna Music)

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Sylwester2011>
{{Cytuj stronę | url = http://www.gazetawroclawska.pl/artykul/487447,wroclaw-sylwester-2011-na-rynku,id,t.html | tytuł = Wrocław: Sylwester 2011 na Rynku | data dostępu = 2011-12-31}}
</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0408197|Konrad Imiela}}
* {{Filmweb|osoba|8962|Konrad Imiela}}
* {{Filmpolski|osoba|1124474|Konrad Imiela}}
* {{EncyklopediaTeatru |a |id = 5320 |nazwa = Konrad Imiela |data dostępu = 2021-04-09}}
* {{Fdb|osoba|85008|Konrad Imiela}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Imiela, Konrad}}
[[Kategoria:Polscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Starachowicach]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]
[[Kategoria:Aktorzy związani z Wrocławiem]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Polscy wokaliści]]
[[Kategoria:Artyści Teatru Muzycznego „Capitol”]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1972]]

title: Konrad Imiela

Data i miejsce urodzenia: 23 kwietnia 1972 · Starachowice

Zawód: aktor, reżyser


text:
# Agriș (gmina)
Agriș – gmina w Rumunii, w okręgu Satu Mare. Obejmuje miejscowości Agriș i Ciuperceni. W 2011 roku liczyła 2003 mieszkańców.

title: Agriș (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Agriș
 |nazwa oryginalna                = Agriș
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna    = [[Okręg Satu Mare|Satu Mare]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 2003
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Agris jud, Satu Mare.png
 |nazwa mapy                      = okręgu Satu Mare
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Agriș''' – gmina w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Satu Mare|okręgu Satu Mare]]. Obejmuje miejscowości [[Agriș (okręg Satu Mare)|Agriș]] i [[Ciuperceni (okręg Satu Mare)|Ciuperceni]]{{r|rpl}}. W 2011 roku liczyła 2003 mieszkańców{{r|rpl}}.
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-04-29 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Okręg Satu Mare}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Satu Mare]]

title: Agriș

Państwo: Rumunia

Okręg: Satu Mare


text:
# Korpus Żandarmerii Państwowej
Korpus Żandarmerii Państwowej (ukr. Державна жандармерія ЗУНР) – formacja żandarmerii Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, utworzona we Lwowie w listopadzie 1918.
Korpus był podporządkowany kierownikowi resortu spraw wewnętrznych rządu ZURL. Pierwszym dowódcą Korpusu został Łew Indyszewśkyj, następnym Ołeksandr Krasićkyj.
Do Korpusu przyjmowano, oprócz Ukraińców, również „lojalnych” Niemców, oraz Czechów.

title: Korpus Żandarmerii Państwowej

wikitext:
'''Korpus Żandarmerii Państwowej''' (ukr. Державна жандармерія ЗУНР) – formacja [[żandarmeria|żandarmerii]] [[Zachodnioukraińska Republika Ludowa|Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej]], utworzona we [[Lwów|Lwowie]] w listopadzie [[1918]].

Korpus był podporządkowany kierownikowi resortu spraw wewnętrznych rządu ZURL. Pierwszym dowódcą Korpusu został [[Łew Indyszewśkyj]], następnym [[Ołeksandr Krasićkyj]].

Do Korpusu przyjmowano, oprócz Ukraińców, również „lojalnych” Niemców, oraz Czechów.

[[Kategoria:Żandarmeria]]
[[Kategoria:Ukraińska Armia Halicka]]
[[Kategoria:Ukraińskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1918]]