text:
# Fundacja Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych
Fundację Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych (FPAKE) – fundacja powołana do życia aktem podpisanym na posiedzeniu Konferencji Rektorów Uczelni Ekonomicznych w dniu 9 grudnia 2000.
Fundacja została utworzona przez pięć państwowych uczelni ekonomicznych: Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu, Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu oraz Szkołę Główną Handlową w Warszawie.
Fundacja jest niezależną instytucją prowadzącą działalność na rzecz wyższej edukacji ekonomicznej i menedżerskiej w Polsce. Działalność Fundacji ma służyć doskonaleniu jakości kształcenia tej edukacji w polskich szkołach wyższych, propagowaniu i wspieraniu jej najlepszych wzorców. Dzięki temu Fundacja przyczyniania się do podnoszenia kwalifikacji kadr dla polskiej gospodarki oraz podnoszeniu jakości wykształcenia całego społeczeństwa. Fundacja w swych działaniach kieruje się wyłącznie dobrem szkół wyższych oraz pożytkiem społecznym.
Od 2004 r. Fundacja posiada status organizacji pożytku publicznego.

## Cele
Cele fundacji to:
- tworzenie i rozpowszechnianie wysokich standardów jakości kształcenia wyższego w zakresie ekonomii i zarządzania,
- tworzenie wewnętrznych i zewnętrznych systemów zapewniania jakości kształcenia w zakresie nauk o ekonomii i zarządzaniu,
- wspieranie działań uczelni w zakresie doskonalenia kształcenia i uzyskiwania porównywalności standardów edukacyjnych w Polsce i za granicą w ramach tworzenia wspólnej europejskiej przestrzeni akademickiej,
- tworzenie warunków do wymiany informacji pomiędzy wszystkimi podmiotami zainteresowanymi doskonaleniem edukacji ekonomicznej w Polsce,
- wspieranie więzi pomiędzy światem gospodarki a placówkami wyższego kształcenia ekonomicznego,
- wyrażanie opinii w sprawach edukacji ekonomicznej w Polsce.

## Działalność
Główne inicjatywy Fundacji.
- Standardy kształcenia http://www.akredytacja.com – standardy akredytacyjne fundacji są efektem autonomicznego działania środowiska akademickiego uczelni ekonomicznych, pracy ekspertów, licznych konsultacji środowiskowych, dyskusji w czasie seminariów i konferencji. Akredytacja Fundacji otwarta jest dla wszystkich uczelni – państwowych i niepaństwowych, ekonomicznych i nieekonomicznych, zawodowych i akademickich – prowadzących kształcenie na poziomie licencjackim i magisterskim na kierunkach: finanse i rachunkowość, zarządzanie, informatyka i ekonometria, ekonomia, stosunki międzynarodowe, towaroznawstwo, gospodarka przestrzenna.

- Akredytacja, jakość kształcenia – podstawowym celem Fundacji jest działalność na rzecz doskonalenia studiów ekonomicznych i menedżerskich w Polsce. Akredytacja jest jedną z dróg realizacji tego celu. Certyfikat jakości przyznawany przez Komisję Akredytacyjną poświadcza wysoką jakość kształcenia na kierunku studiów w imieniu uczelni – założycieli Fundacji.

- „Nowe trendy w naukach ekonomicznych i zarządzaniu” – fundacja jest także organizatorem konkursów, m.in. Konkursu na najlepsze dysertacje doktorskie z zakresu nauk ekonomicznych i zarządzania Nowe trendy w naukach ekonomicznych i zarządzaniu (wspólnie z PTE). Kryterium wyboru prac była zgodność z tematem Konkursu, nowatorstwo oraz wysoka jakość. W I edycji spośród 42 zgłoszonych prac Komisja Konkursowa wybrała pięć wyróżniających się innowacyjnością ujęcia tematu. W październiku 2008 r. została rozstrzygnięta II edycja Konkursu. Wzięło w niej udział 33 autorów prac doktorskich. Spośród wszystkich zgłoszonych prac Komisja Konkursowa wyłoniła cztery najbardziej wyróżniające się opracowania.

- Dwumiesięcznik „e-mentor” http://www.e-mentor.edu.pl – internetowe i drukowane czasopismo koncentrujące się na zagadnieniach związanych z e-edukacją, zarządzaniem wiedzą, e-biznesem, kształceniem ustawicznym oraz w szerszym zakresie – zajmuje się metodami, formami i programami kształcenia na kierunkach ekonomicznych. Co miesiąc notowanych jest ok. 60 tys. odwiedzin strony internetowej pisma. E-mentor w formie drukowanej, w nakładzie 1200 egzemplarzy, dystrybuowany jest nieodpłatnie w ponad 250 instytucjach edukacyjnych w Polsce.

- Publikacje  – Fundacja jest wydawcą licznych publikacji zwartych i ciągłych, które są dystrybuowane nieodpłatnie wśród środowiska akademickiego. Wersje elektroniczne wszystkich publikacji Fundacji dostępne są na stronie internetowej.

- Konferencje środowiskowe – Fundacja jest organizatorem kilkunastu ogólnopolskich konferencji, seminariów i warsztatów związanych z kształceniem akademickim. Podczas tych środowiskowych spotkań podejmowana jest tematyka m.in. jakości i standardów kształcenia, organizacji procesu dydaktycznego, zarządzania wiedzą oraz nowoczesnych technologii w dydaktyce, w tym e-edukacji.

- Platforma e-learningowa „econet” http://www.econet.pl – Projekt econet – Wirtualna Przestrzeń Współpracy Akademii Ekonomicznych to inicjatywa mająca na celu rozwijanie działalności e-edukacyjnej pięciu publicznych uczelni ekonomicznych w Polsce. W ramach projektu prowadzone są dla studentów międzyuczelniane wykłady e-learningowe.

- Olimpiada Przedsiębiorczości – Fundacja jest organizatorem ogólnopolskich olimpiad przedsiębiorczości, które cieszą się ogromnym zainteresowaniem (w I edycji uczestniczyło ponad 14 000 zawodników, w II ponad 19 000 uczniów, zaś w III ponad 15 000 uczestników; w roku akademickim 2008–2009 organizowana była IV edycja, do której zgłosiło się ponad 19 000 uczniów). Cele olimpiad to rozbudzanie i wzmacnianie postaw oraz zachowań przedsiębiorczych wśród uczniów, tworzenie pozytywnego klimatu wokół działalności biznesowej, wypracowanie dla nauczycieli przedmiotu wzorca dydaktycznego, służącego rozwijaniu zainteresowań ekonomicznych u młodzieży uzdolnionej, a także zachęcanie licealistów do studiowania na uczelniach ekonomicznych.

- Konkurs dla gimnazjalistów GIMGAME http://www.gimgame.pl – Na wzór olimpiady dla licealistów Fundacja wraz ze Szkołą Główną Handlową w Warszawie, Fundacją Młodzieżowej Przedsiębiorczości oraz NBPortal.pl organizuje również Konkurs dla gimnazjalistów GIMGAME z zakresu przedsiębiorczości. W fazie pilotażowej są to zawody skierowane do uczniów szkół województwa mazowieckiego. Nowatorskim rozwiązaniem jest organizacja części rozgrywek na platformie internetowej.

- Akademia Młodego Ekonomisty http://www.gimversity.pl – Akademia została stworzona przez Fundację z myślą o dotychczasowych studentach Ekonomicznego Uniwersytetu Dziecięcego, którzy z racji ukończenia szkoły podstawowej nie mogą już uczęszczać na zajęcia Uniwersytetu. Akademia ma im umożliwić dalsze poszerzanie wiedzy z zakresu nauk ekonomicznych i rozbudzanie zainteresowań w tym kierunku. Program semestru AME obejmuje 6 spotkań z zakresu nauk ekonomicznych. Zajęcia prowadzone są przez ekspertów Fundacji oraz nauczycieli akademickich SGH. Uczestnicy zajęć mają szansę powrócić do wykładów dzięki materiałom edukacyjnym publikowanym na stronie internetowej Akademii. W związku z seminaryjnym charakterem grupy jej liczebność jest ograniczona. Limit przyjęć do Akademii został określony na poziomie 60 studentów. Dotychczas odbyły się dwie edycje AME.

- Ekonomiczny Uniwersytet Dziecięcy (EUD) http://www.uniwersytet-dzieciecy.pl – program edukacji ekonomicznej prowadzony od 1 kwietnia 2008 r. wspólnie ze Szkołą Główną Handlową w Warszawie. Oferta programowa Uniwersytetu skierowana jest do uczniów klas piątych i szóstych szkół podstawowych z Warszawy i okolic. Celem nowej inicjatywy edukacyjnej jest rozbudzanie postaw i zachowań przedsiębiorczych wśród dzieci oraz rozwijanie zainteresowań ekonomicznych. W ofercie pilotażowej Uniwersytetu znalazły się zagadnienia z zakresu marketingu, zarządzania, ekonomii, psychologii i etyki biznesu, a także z zakresu technik efektywnego uczenia się. Zajęcia EUD mają charakter interaktywny – w ramach każdego spotkania oprócz wykładu odbywają się też zajęcia warsztatowe. Program semestru obejmuje w sumie sześć spotkań. Studenci Uniwersytetu mają możliwość powrócenia do treści wykładowych, dzięki materiałom edukacyjnym i filmom wideo zamieszczanym na stronie internetowej Ekonomicznego Uniwersytetu Dziecięcego każdorazowo po odbytym spotkaniu. Ponadto oferta edukacyjna Uniwersytetu zawiera program równoległych spotkań dla rodziców i opiekunów studentów z zakresu psychologii wychowawczej. Dotychczas odbyły się trzy semestry zajęć. W pierwszym semestrze na 170 studentów przyjętych, zaliczenie otrzymały 134 osoby. W drugim semestrze na 151 przyjętych zaliczenie otrzymało 126 studentów – w tym aż 72 ukończyło zajęcia z wyróżnieniem. Do trzeciej edycji przyjęto 156 osób.

- Kurs e-learningowy nt. kapitału i GPW http://www.kapital.edu.pl – Projekt kapital.edu.pl to kurs e-learningowy kształcący liderów edukacji rynku kapitałowego. Kurs przeznaczony jest dla nauczycieli szkół ponadgimnazjalnych oraz studentów kierunków pedagogicznych i ekonomicznych.

- Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr 81 SGH  – Fundacja prowadzi Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr 81 SGH. Od początku istnienia Liceum, które zostało założone w 2000 roku przez SGH, osiąga bardzo wysokie pozycje w warszawskich rankingach. Zaś obecnie pod opieką Fundacji rozwija swoją ofertę programową i podnosi jakość nauczania.

wikitext:
{{Stowarzyszenie infobox
 |nazwa                     = Fundacja Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych FPAKE
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |motto                     =
 |państwo                   = Polska
 |siedziba                  = [[Warszawa]]
 |data założenia            = 9 grudnia 2000
 |zakończenie działalności  =
 |rodzaj stowarzyszenia     =
 |status                    =
 |profil działalności       =
 |zasięg                    =
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |członkowie                =
 |numer rejestru            = 0000005496
 |data rejestracji          =
 |powiązania                =
 |współrzędne               = 52°12′31.7″N 21°00′31.1″E
 |kod mapy                  = Warszawa
 |commons                   =
 |www                       = http://www.fundacja.edu.pl
}}
'''Fundację Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych''' (FPAKE) – [[fundacja]] powołana do życia aktem podpisanym na posiedzeniu Konferencji Rektorów Uczelni Ekonomicznych w dniu 9 grudnia 2000.

Fundacja została utworzona przez pięć państwowych uczelni ekonomicznych: [[Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach]], [[Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie]], [[Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu]], [[Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu]] oraz [[Szkoła Główna Handlowa w Warszawie|Szkołę Główną Handlową w Warszawie]].

Fundacja jest niezależną instytucją prowadzącą działalność na rzecz wyższej edukacji ekonomicznej i menedżerskiej w Polsce. Działalność Fundacji ma służyć doskonaleniu jakości kształcenia tej edukacji w polskich szkołach wyższych, propagowaniu i wspieraniu jej najlepszych wzorców. Dzięki temu Fundacja przyczyniania się do podnoszenia kwalifikacji kadr dla polskiej gospodarki oraz podnoszeniu jakości wykształcenia całego społeczeństwa. Fundacja w swych działaniach kieruje się wyłącznie dobrem szkół wyższych oraz pożytkiem społecznym.

Od 2004 r. Fundacja posiada status [[Organizacja pożytku publicznego|organizacji pożytku publicznego]].

== Cele ==
Cele fundacji to:
* tworzenie i rozpowszechnianie wysokich standardów jakości kształcenia wyższego w zakresie ekonomii i zarządzania,
* tworzenie wewnętrznych i zewnętrznych systemów zapewniania jakości kształcenia w zakresie nauk o ekonomii i zarządzaniu,
* wspieranie działań uczelni w zakresie doskonalenia kształcenia i uzyskiwania porównywalności standardów edukacyjnych w Polsce i za granicą w ramach tworzenia wspólnej europejskiej przestrzeni akademickiej,
* tworzenie warunków do wymiany informacji pomiędzy wszystkimi podmiotami zainteresowanymi doskonaleniem edukacji ekonomicznej w Polsce,
* wspieranie więzi pomiędzy światem gospodarki a placówkami wyższego kształcenia ekonomicznego,
* wyrażanie opinii w sprawach edukacji ekonomicznej w Polsce.

== Działalność ==
Główne inicjatywy Fundacji.

* '''Standardy kształcenia''' http://www.akredytacja.com – standardy akredytacyjne fundacji są efektem autonomicznego działania środowiska akademickiego uczelni ekonomicznych, pracy ekspertów, licznych konsultacji środowiskowych, dyskusji w czasie seminariów i konferencji. Akredytacja Fundacji otwarta jest dla wszystkich uczelni – państwowych i niepaństwowych, ekonomicznych i nieekonomicznych, zawodowych i akademickich – prowadzących kształcenie na poziomie licencjackim i magisterskim na kierunkach: finanse i rachunkowość, zarządzanie, informatyka i ekonometria, ekonomia, stosunki międzynarodowe, towaroznawstwo, gospodarka przestrzenna.

* '''Akredytacja, jakość kształcenia''' – podstawowym celem Fundacji jest działalność na rzecz doskonalenia studiów ekonomicznych i menedżerskich w Polsce. Akredytacja jest jedną z dróg realizacji tego celu. Certyfikat jakości przyznawany przez Komisję Akredytacyjną poświadcza wysoką jakość kształcenia na kierunku studiów w imieniu uczelni – założycieli Fundacji.

* '''„Nowe trendy w naukach ekonomicznych i zarządzaniu”''' – fundacja jest także organizatorem konkursów, m.in. Konkursu na najlepsze dysertacje doktorskie z zakresu nauk ekonomicznych i zarządzania Nowe trendy w naukach ekonomicznych i zarządzaniu (wspólnie z PTE). Kryterium wyboru prac była zgodność z tematem Konkursu, nowatorstwo oraz wysoka jakość. W I edycji spośród 42 zgłoszonych prac Komisja Konkursowa wybrała pięć wyróżniających się innowacyjnością ujęcia tematu. W październiku 2008 r. została rozstrzygnięta II edycja Konkursu. Wzięło w niej udział 33 autorów prac doktorskich. Spośród wszystkich zgłoszonych prac Komisja Konkursowa wyłoniła cztery najbardziej wyróżniające się opracowania.

* '''Dwumiesięcznik „[[e-mentor]]”''' http://www.e-mentor.edu.pl – internetowe i drukowane czasopismo koncentrujące się na zagadnieniach związanych z e-edukacją, [[Zarządzanie wiedzą|zarządzaniem wiedzą]], [[e-biznes]]em, kształceniem ustawicznym oraz w szerszym zakresie – zajmuje się metodami, formami i programami kształcenia na kierunkach ekonomicznych. Co miesiąc notowanych jest ok. 60 tys. odwiedzin strony internetowej pisma. E-mentor w formie drukowanej, w nakładzie 1200 egzemplarzy, dystrybuowany jest nieodpłatnie w ponad 250 instytucjach edukacyjnych w Polsce.

* '''Publikacje [http://fundacja.edu.pl/modul/2/59/73/publikacje.html]''' – Fundacja jest wydawcą licznych publikacji zwartych i ciągłych, które są dystrybuowane nieodpłatnie wśród środowiska akademickiego. Wersje elektroniczne wszystkich publikacji Fundacji dostępne są na stronie internetowej.

* '''Konferencje środowiskowe''' – Fundacja jest organizatorem kilkunastu ogólnopolskich konferencji, seminariów i warsztatów związanych z kształceniem akademickim. Podczas tych środowiskowych spotkań podejmowana jest tematyka m.in. jakości i standardów kształcenia, organizacji procesu dydaktycznego, zarządzania wiedzą oraz nowoczesnych technologii w dydaktyce, w tym e-edukacji.

* '''Platforma e-learningowa „econet”''' http://www.econet.pl – Projekt econet – Wirtualna Przestrzeń Współpracy Akademii Ekonomicznych to inicjatywa mająca na celu rozwijanie działalności e-edukacyjnej pięciu publicznych uczelni ekonomicznych w Polsce. W ramach projektu prowadzone są dla studentów międzyuczelniane wykłady e-learningowe.

* '''[[Olimpiada Przedsiębiorczości]]''' – Fundacja jest organizatorem ogólnopolskich olimpiad przedsiębiorczości, które cieszą się ogromnym zainteresowaniem (w I edycji uczestniczyło ponad 14 000 zawodników, w II ponad 19 000 uczniów, zaś w III ponad 15 000 uczestników; w roku akademickim 2008–2009 organizowana była IV edycja, do której zgłosiło się ponad 19 000 uczniów). Cele olimpiad to rozbudzanie i wzmacnianie postaw oraz zachowań przedsiębiorczych wśród uczniów, tworzenie pozytywnego klimatu wokół działalności biznesowej, wypracowanie dla nauczycieli przedmiotu wzorca dydaktycznego, służącego rozwijaniu zainteresowań ekonomicznych u młodzieży uzdolnionej, a także zachęcanie licealistów do studiowania na uczelniach ekonomicznych.

* '''Konkurs dla gimnazjalistów GIMGAME''' http://www.gimgame.pl – Na wzór [[olimpiada przedsiębiorczości|olimpiady]] dla licealistów Fundacja wraz ze [[Szkoła Główna Handlowa w Warszawie|Szkołą Główną Handlową w Warszawie]], Fundacją Młodzieżowej Przedsiębiorczości oraz NBPortal.pl organizuje również Konkurs dla gimnazjalistów GIMGAME z zakresu przedsiębiorczości. W fazie pilotażowej są to zawody skierowane do uczniów szkół województwa mazowieckiego. Nowatorskim rozwiązaniem jest organizacja części rozgrywek na platformie internetowej.

* '''Akademia Młodego Ekonomisty''' http://www.gimversity.pl – Akademia została stworzona przez Fundację z myślą o dotychczasowych studentach Ekonomicznego Uniwersytetu Dziecięcego, którzy z racji ukończenia szkoły podstawowej nie mogą już uczęszczać na zajęcia Uniwersytetu. Akademia ma im umożliwić dalsze poszerzanie wiedzy z zakresu nauk ekonomicznych i rozbudzanie zainteresowań w tym kierunku. Program semestru AME obejmuje 6 spotkań z zakresu nauk ekonomicznych. Zajęcia prowadzone są przez ekspertów Fundacji oraz nauczycieli akademickich SGH. Uczestnicy zajęć mają szansę powrócić do wykładów dzięki materiałom edukacyjnym publikowanym na stronie internetowej Akademii. W związku z seminaryjnym charakterem grupy jej liczebność jest ograniczona. Limit przyjęć do Akademii został określony na poziomie 60 studentów. Dotychczas odbyły się dwie edycje AME.

* '''[[Ekonomiczny Uniwersytet Dziecięcy]] (EUD)''' http://www.uniwersytet-dzieciecy.pl – program edukacji ekonomicznej prowadzony od 1 kwietnia 2008 r. wspólnie ze [[Szkoła Główna Handlowa w Warszawie|Szkołą Główną Handlową w Warszawie]]. Oferta programowa Uniwersytetu skierowana jest do uczniów klas piątych i szóstych szkół podstawowych z Warszawy i okolic. Celem nowej inicjatywy edukacyjnej jest rozbudzanie postaw i zachowań przedsiębiorczych wśród dzieci oraz rozwijanie zainteresowań ekonomicznych. W ofercie pilotażowej Uniwersytetu znalazły się zagadnienia z zakresu marketingu, zarządzania, ekonomii, psychologii i etyki biznesu, a także z zakresu technik efektywnego uczenia się. Zajęcia EUD mają charakter interaktywny – w ramach każdego spotkania oprócz wykładu odbywają się też zajęcia warsztatowe. Program semestru obejmuje w sumie sześć spotkań. Studenci Uniwersytetu mają możliwość powrócenia do treści wykładowych, dzięki materiałom edukacyjnym i filmom wideo zamieszczanym na stronie internetowej Ekonomicznego Uniwersytetu Dziecięcego[http://www.uniwersytet-dzieciecy.pl] każdorazowo po odbytym spotkaniu. Ponadto oferta edukacyjna Uniwersytetu zawiera program równoległych spotkań dla rodziców i opiekunów studentów z zakresu psychologii wychowawczej. Dotychczas odbyły się trzy semestry zajęć. W pierwszym semestrze na 170 studentów przyjętych, zaliczenie otrzymały 134 osoby. W drugim semestrze na 151 przyjętych zaliczenie otrzymało 126 studentów – w tym aż 72 ukończyło zajęcia z wyróżnieniem. Do trzeciej edycji przyjęto 156 osób.

* '''Kurs e-learningowy nt. kapitału i GPW''' http://www.kapital.edu.pl – Projekt kapital.edu.pl to kurs e-learningowy kształcący liderów edukacji rynku kapitałowego. Kurs przeznaczony jest dla nauczycieli szkół ponadgimnazjalnych oraz studentów kierunków pedagogicznych i ekonomicznych.

* '''Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr 81 SGH [https://web.archive.org/web/20080311145745/http://www.sgh.waw.pl/organizacje/liceum]''' – Fundacja prowadzi Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr 81 SGH. Od początku istnienia Liceum, które zostało założone w 2000 roku przez SGH, osiąga bardzo wysokie pozycje w warszawskich rankingach. Zaś obecnie pod opieką Fundacji rozwija swoją ofertę programową i podnosi jakość nauczania.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.fundacja.edu.pl/ Oficjalna strona FPAKE]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Szkolnictwo wyższe w Polsce]]
[[Kategoria:Fundacje w Warszawie|Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych]]

Państwo: Polska

Siedziba: Warszawa

Data założenia: 9 grudnia 2000


text:
# Arnold de Villanova
Arnold de Villanova, znany też jako Arnau de Vilanova, Arnaldus de Villanova, Arnold z Villanova, Arnaud de Villeneuve (ur. ok. 1235 w Walencji, zm. 1311–1313) – kataloński scholastyk, lekarz, templariusz, alchemik.

## Życiorys
Osobisty lekarz króla Aragonii Jakuba II, profesor i rektor uniwersytetu w Montpellier. Autor wielu traktatów alchemicznych i medycznych, m.in. Breviarium practicae, Herbolarium de virtutibus herbarum, Regimen sanitatis ad regem Aragonum, Regimen sanitatis Salernitanum.
Na podstawie arabskiej receptury nauczył się destylować alkohol etylowy z wina.
Po pobycie na dworze aragońskim przeniósł się do Paryża, gdzie zyskał uznanie, ale też spotkał się z wrogością ze strony duchowieństwa i został zmuszony do ucieczki, ostatecznie znajdując azyl na Sycylii. Został wezwany ok. 1311–1313 (według różnych źródeł) do Awinionu przez chorego papieża Klemensa V. Zmarł podczas tej podróży na morzu między Neapolem a Genuą.
Poszukiwał kamienia filozoficznego (łac. lapis philosophorum), o którym tak pisał:

Hic lapis exilis extat, pretio quoque vilis; Spernitur a stultis, amatur plus ab edoctis.
Tu wznosi się marny kamień, lichej też jest ceny; Głupcom niepotrzebny – Miłują go bardziej mędrcy.

Wierzył, że impotencja może być spowodowana magią.  Wg niego w niektórych przypadkach potrzebna jest boska pomoc, w innych wystarczą wyłącznie ludzkie działania. Przykładowo urok można pozbyć się uroku poprzez usunięcie przedmiotu, którego za niego odpowiada. Takim przedmiotem mogą być jądra koguta znajdujące się pod łóżkiem. W innych przypadkach potrzebny jest egzorcyzm, który może polegać na zapisaniu początkowych wersetów  Ewangelii Jana na papierze i zanurzeniu zapisanego papieru w płynie wypijanym przez parę małżeńską.

wikiname: plwiki

title: Arnold de Villanova

in_language: pl

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Arnold de Villanova
 |grafika                   = Arnaldus de Villanova.jpeg
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |specjalność               = scholastyk, lekarz, alchemik
 |almamater                 =
 |aktywność zawodowa        = rektor uniwersytetu w Montpellier
 |data urodzenia            = 1235
 |miejsce urodzenia         = Walencja
 |data śmierci              = 1311–1313
 |stanowisko1               = lekarz króla Aragonii
}}
[[Plik:Nuremberg Chronicle f 224r 2.jpg|thumb|165px|Arnold de Villanova (ilustracja z [[Liber Chronicarum|Kroniki norymberskiej]])]]
[[Plik:Arnau de Vilanova (1584) Libro de medicina llamado thesoro de pobres con un regimiento de sanidad.png |thumb|''Thesoro de los pobres'' (1584).]]
'''Arnold de Villanova''', znany też jako '''Arnau de Vilanova''', '''Arnaldus de Villanova''', '''Arnold z Villanova''', '''Arnaud de Villeneuve''' (ur. ok. [[1235]] w [[Walencja|Walencji]], zm. [[1311]]–[[1313]]{{r|newadent}}) – [[Katalonia|kataloński]] [[scholastyka (filozofia)|scholastyk]], [[lekarz]], [[templariusze|templariusz]], [[Alchemia|alchemik]].

== Życiorys ==
Osobisty lekarz króla [[Aragonia|Aragonii]] [[Jakub II Sprawiedliwy|Jakuba II]], [[profesor]] i [[rektor]] [[uniwersytet]]u w [[Montpellier]]. Autor wielu [[Rozprawa (nauka)|traktatów]] [[alchemia|alchemicznych]] i medycznych, m.in. ''Breviarium practicae'', ''Herbolarium de virtutibus herbarum'', ''Regimen sanitatis ad regem Aragonum'', ''Regimen sanitatis Salernitanum''.
Na podstawie arabskiej receptury nauczył się [[destylacja|destylować]] [[alkohol etylowy]] z [[wino|wina]].

Po pobycie na dworze aragońskim przeniósł się do [[Paryż]]a, gdzie zyskał uznanie, ale też spotkał się z wrogością ze strony duchowieństwa i został zmuszony do ucieczki, ostatecznie znajdując azyl na [[Sycylia|Sycylii]]. Został wezwany ok. 1311–1313 (według różnych źródeł{{r|newadent|Salmon}}) do [[Awinion]]u przez chorego papieża [[Klemens V|Klemensa V]]. Zmarł podczas tej podróży na morzu między [[Neapol]]em a [[Genua|Genuą]].

Poszukiwał [[kamień filozoficzny|kamienia filozoficznego]] (łac. ''[[lapis philosophorum]]''), o którym tak pisał:
{{Cytat
 |treść =
Hic lapis exilis extat, pretio quoque vilis; Spernitur a stultis, amatur plus ab edoctis.

Tu wznosi się marny kamień, lichej też jest ceny; Głupcom niepotrzebny – Miłują go bardziej mędrcy.
 |autor =
 |źródło = Arnold de Villanova
 |styl = środek
 |szerokość = 60%
}}

{{Wikicytaty|Arnold de Villanova}}

Wierzył, że [[impotencja]] może być spowodowana magią.  Wg niego w niektórych przypadkach potrzebna jest boska pomoc, w innych wystarczą wyłącznie ludzkie działania. Przykładowo urok można pozbyć się uroku poprzez usunięcie przedmiotu, którego za niego odpowiada. Takim przedmiotem mogą być jądra koguta znajdujące się pod łóżkiem. W innych przypadkach potrzebny jest egzorcyzm, który może polegać na zapisaniu początkowych wersetów [[Ewangelia Jana | Ewangelii Jana]] na papierze i zanurzeniu zapisanego papieru w płynie wypijanym przez parę małżeńską{{odn|Kieckhefer|2001|s=133}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
*<ref name=newadent>{{cytuj stronę| url = http://www.newadvent.org/cathen/15429c.htm| tytuł = Arnaldus Villanovanus| data dostępu = 2013-01-22| autor = Kevin Knight | opublikowany = newadvent.org| język = en| id =}}</ref>
* <ref name=Salmon>{{Cytuj książkę | autor = Fernando Salmón | autor link = de Villanova, Arnau | tytuł = The Oxford Dictionary of the Middle Ages | wydawca = Oxford University Press | miejsce = Oxford, England | rok = 2010 | strony = 1841 | isbn = 978-0-19-866262-4 | język = en}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* ''Rosarium Philosophorum'', w: ''Artis auriferae'', t. 2, s. 210.
* [[Carl Gustav Jung]]: ''Wspomnienia, sny, myśli''. Przeł. [[Robert Reszke]], [[Leszek Kolankiewicz]], Warszawa 1999, s. 232. {{ISBN|83-909527-1-8}}.
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Kieckhefer |imię=Richard |tytuł=Magia w średniowieczu |data=2001 |wydawca=Universitas |miejsce=Kraków |isbn= 83-7052-546-6  |język=pl |odn= tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = http://alfama.sim.ucm.es/dioscorides/consulta_libro.asp?ref=X531443247&idioma=0| tytuł = Arnau (Arnold) de Vilanova, ''Breviarium practicae medicinae''| data dostępu = 2013-02-28| autor = | opublikowany = | język = es| id =}}
* {{cytuj stronę| url = http://digital.slub-dresden.de/werkansicht/dlf/12508/1/cache.off | tytuł = Opus aureum, Frankfurt 1604| data dostępu = 2014-09-12| autor = Arnold de Villanova| opublikowany = Online-Ausgabe der Sächsischen Landesbibliothek - Staats- und Universitätsbibliothek Dresden| język = de| id =}}
* {{cytuj stronę| url = http://digital.slub-dresden.de/ppn281380317| tytuł = Excerpta medica - Mscr.Dresd.C.278| data dostępu = 2008-10-05| autor = Arnold de Villanova, Johannes de Rupescissa| opublikowany = Online-Ausgabe der Sächsischen Landesbibliothek - Staats- und Universitätsbibliothek Dresden| język = de| id =}}
* {{cytuj stronę| url = http://digital.slub-dresden.de/ppn277141982| tytuł =  Hermetis Trismegisti Phoenicum Aegyptiorum Sed et aliarum Gentium Monarchae Conditoris... sive Tabula Smaragdina, Lipsk 1657| data dostępu = 2008-10-05| autor = | opublikowany = Online-Ausgabe der Sächsischen Landesbibliothek - Staats- und Universitätsbibliothek Dresden| język = de| id =}}
* {{cytuj stronę| url = http://digital.slub-dresden.de/ppn278891675| tytuł = Hermetischer Rosenkrantz, Das ist: Vier schöne, außerlesene Chymische Tractätlein, Hamburg 1682| data dostępu = 2008-10-05| autor = | opublikowany = Online-Ausgabe der Sächsischen Landesbibliothek - Staats- und Universitätsbibliothek Dresden| język = | id =}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Villanova, Arnold}}
[[Kategoria:Alchemicy]]
[[Kategoria:Katalończycy]]
[[Kategoria:Katalońscy lekarze]]
[[Kategoria:Rektorzy uczelni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1235]]
[[Kategoria:Zmarli w 1311]]

title: Arnold de Villanova

Data i miejsce urodzenia: 1235 · Walencja

Stanowisko: lekarz króla Aragonii


text:
# Derbent (Turcja)
Derbent (dosł. "Żelazna brama") - w starożytnych źródłach nazwa przesmyku między morzami Kaspijskimi i Czarnym w pobliżu gór Kaspijskich.

title: Derbent (Turcja)

wikitext:
'''Derbent''' (dosł. ''"Żelazna brama"'') - w starożytnych źródłach nazwa przesmyku między morzami [[Morze Kaspijskie|Kaspijskimi]] i [[Morze Czarne|Czarnym]] w pobliżu [[góry Kaspijskie|gór Kaspijskich]].

== Bibliografia ==
* ''Spotkanie dwóch światów. Stolica Apostolska a świat mongolski w połowie XIII wieku'', pod red. Jerzego Strzelczyka, Wydawnictwo ABOS, Poznań 1993, s. 193, przyp. 78, ISBN 83-85337-24-5

[[Kategoria:Geografia Azji]]


text:
# Krasnyj Kamysz
Krasnyj Kamysz (ros. Красный Камыш) – chutor w zachodniej Rosji, w sielsowiecie sołdatskim rejonu fatieżskiego w obwodzie kurskim.

## Geografia
Miejscowość położona jest nad Rudą (główny dopływ Usoży w dorzeczu Swapy), 5 km od centrum administracyjnego sielsowietu (Sołdatskoje), 8,5 km na południowy zachód od centrum administracyjnego rejonu (Fatież), 44 km na północny zachód od Kurska, 7 km od drogi magistralnej (federalnego znaczenia) M2 «Krym» (część trasy europejskiej E105).
W chutorze znajdują się 14 posesje.
Klimat
Miejscowość, jak i cały rejon, znajduje się w strefie klimatu kontynentalnego z łagodnym ciepłym latem i równomiernie rozłożonymi opadami rocznymi (Dfb w klasyfikacji klimatów Köppena).

## Demografia
W 2010 r. chutor zamieszkiwało 11 osób.

title: Krasnyj Kamysz

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Krasnyj Kamysz
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Красный Камыш}}
 |rodzaj miasta                = chutor
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód kurski
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 11<ref name="dem">{{Cytuj stronę |url = https://rosstat.gov.ru/free_doc/new_site/perepis2010/croc/perepis_itogi1612.htm |tytuł = Тома официальной публикации итогов Всероссийской переписи населения 2010 года. Том 1. Численность и размещение населения |opublikowany = rosstat.gov.ru |data dostępu = 2021-11-01}} (ros.)</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +7 47144<ref name="inf">{{Cytuj stronę |url = https://соцпортал46.рф/town/fatezh/ |tytuł = Фатежский район |opublikowany = соцпортал46.рф |data dostępu = 2021-11-01}} (ros.)</ref>
 |kod pocztowy                 = 307111<ref>{{Cytuj stronę |url = https://gdeposylka.ru/courier/russian-post/307111 |tytuł = Удобный сервис отслеживания посылок! |opublikowany = ГдеПосылка.ру |data dostępu = 2021-11-01}} (ros.)</ref>
 |tablice rejestracyjne        = 46
 |współrzędne                  = 52° 01′ 50″ N, 35° 45′ 27″ E
 |commons                      =
 |www                          = http://мосолдатский.рф
}}
'''Krasnyj Kamysz''' ({{w języku|ru|Красный Камыш}}) – [[chutor]] w zachodniej [[Rosja|Rosji]], w [[Rejon fatieżski#Podział administracyjny rejonu|sielsowiecie sołdatskim]] [[Rejon fatieżski|rejonu fatieżskiego]] w [[Obwód kurski|obwodzie kurskim]].

== Geografia ==
Miejscowość położona jest nad [[Ruda (dopływ Usoży)|Rudą]] (główny dopływ [[Usoża (dopływ Swapy)|Usoży]] w dorzeczu [[Swapa|Swapy]]), 5 km od centrum administracyjnego sielsowietu ([[Sołdatskoje (rejon fatieżski)|Sołdatskoje]]), 8,5 km na południowy zachód od centrum administracyjnego rejonu ([[Fatież]]), 44 km na północny zachód od [[Kursk]]a, 7 km od drogi magistralnej (federalnego znaczenia) [[Droga magistralna M2 (Rosja)|M2 «Krym»]] (część trasy europejskiej [[E105 (trasa europejska)|E105]]).

W chutorze znajdują się 14 posesje<ref name="geo">{{Cytuj stronę |url=https://publichnaya-kadastrovaya-karta.com/kurskaya/fatezhskij_krasnyj-kamysh?obj=87369|tytuł=Отчет об объекте недвижимости: хутор Красный Камыш|opublikowany=publichnaya-kadastrovaya-karta.com|data dostępu = 2021-11-01}} (ros.)</ref>.

; Klimat
Miejscowość, jak i cały rejon, znajduje się w strefie klimatu kontynentalnego z łagodnym ciepłym latem i równomiernie rozłożonymi opadami rocznymi (Dfb w [[Klasyfikacja klimatów Köppena#Klimat kontynentalny z ciepłym latem (Dfb, Dwb, Dsb)|klasyfikacji klimatów Köppena]])<ref name="klimat">{{Cytuj stronę |url=http://trasa.ru/region/kurskaya_clim.html|tytuł=Климат Курской области|opublikowany=trasa.ru|data dostępu = 2021-11-01}} (ros.)</ref>.

== Demografia ==
W 2010 r. chutor zamieszkiwało 11 osób<ref name="dem" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Miejscowości rejonu fatieżskiego w obwodzie kurskim}}

[[Kategoria:Chutory w obwodzie kurskim]]
[[Kategoria:Miejscowości w rejonie fatieżskim]]

title: Krasnyj KamyszКрасный Камыш

Państwo: Rosja

Obwód: kurski


text:
# Birchgrove (Anglia)
Birchgrove – przysiółek w Anglii, w West Sussex. Leży 9,2 km od miasta Haywards Heath, 59,6 km od miasta Chichester i 52 km od Londynu. Birchgrove jest wspomniana w Domesday Book (1086) jako Bontegraue.

title: Birchgrove (Anglia)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Birchgrove
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Birchgrove
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South East England|South East]]
 |2. jednostka administracyjna = [[West Sussex]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = West Sussex
 |współrzędne                  = 51°3′6.0″N 0°0′10.1″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Birchgrove''' – [[przysiółek]] w [[Anglia|Anglii]], w [[West Sussex]]. Leży 9,2 km od miasta [[Haywards Heath]], 59,6 km od miasta [[Chichester]] i 52 km od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.genuki.org.uk/gaz/SSX/Birchgrove|tytuł=Distance from BIRCHGROVE [TQ401299]|opublikowany=GENUKI|język=en|data dostępu=2017-03-19}}</ref>. Birchgrove jest wspomniana w [[Domesday Book]] (1086) jako ''Bontegraue''<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.domesdaybook.co.uk/sussex1.html#birchgrove|tytuł=Sussex A-E|opublikowany=The Domesday Book online|język=en|data dostępu=2017-03-19}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie West Sussex]]

title: Birchgrove

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South East

Hrabstwo: West Sussex


text:
# 437
| [ Edytuj tabelę ] |                                  |
| Cesarz Bizancjum  | - 408 Teodozjusz II 450          |
| Król Franków      | - 426 Klodian 447                |
| Władca Guptów     | - 414 Kumaragupta 455            |
| Chan Hunów        | - 434 Bleda 445 - 434 Attyla 453 |
| Władca Korei      | - 413 Changsu 491                |
| Król Munsteru     | - 431 Nad Froích 453             |
| Papież            | - 432 Sykstus III 440            |
| Król Persji       | - 420 Bahram V 439               |
| Cesarz Rzymu      | - 425 Walentynian III 455        |
| Król Wandalów     | - 428 Genzeryk 477               |
| Król Wizygotów    | - 419 Teodoryk I 451             |

Rok 437 / CDXXXVII
stulecia: IV wiek ~
V wiek ~
VI wiek

lata: 427 «
432 «
433 «
434 «
435 «
436 «
437
» 438
» 439
» 440
» 441
» 442
» 447

## Zmarli
- Syrianos, grecki filozof neoplatonik.

title: 437

wikitext:
{{Nagłówek hasła roku}}

== Zmarli ==
* [[Syrianos]], grecki filozof neoplatonik.

{{Commonscat|437}}

[[Kategoria:V wiek|*437]]


text:
# Diloro
Diloro – wieś w Botswanie w dystrykcie Central. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 509 mieszkańców.

title: Diloro

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Diloro
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BWA
 |1. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Central|Central]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 509
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 22°21′4.08″S 27°32′15.37″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Diloro''' – [[wieś]] w [[Botswana|Botswanie]] w dystrykcie [[Dystrykt Central|Central]]. Według spisu ludności z 2011 roku wieś liczyła 509 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę| url = https://web.archive.org/web/20161113181931/http://www.statsbots.org.bw/sites/default/files/2011%20Population%20and%20housing%20Census.pdf | tytuł =2011 Botswana Population and Housing Census. Population of towns villages and associated localities. | opublikowany = The Central Statistics Office, Botswana |data dostępu = 2016-01-01|język =en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w dystrykcie Central]]

title: Diloro

Państwo: Botswana

Dystrykt: Central


text:
# Anthon van Rappard
Anthon Gerard Alexander van Rappard (ur. 14 maja 1858 w Zeist, zm. 21 marca 1892 w Santpoort) – holenderski malarz i rysownik, uczeń malarza Lawrence’a Alma-Tademy. Przez ok. 4 lata przyjaźnił się z Vincentem van Goghiem.

## Życiorys
Do spotkania van Rapparda z van Goghiem doszło w listopadzie 1880. Mieli oni ze sobą niewiele wspólnego, jeśli chodzi o pochodzenie (van Rappard pochodził z rodziny arystokratycznej) ale łączyła ich pasja malowania oraz dyskusje o sztuce. Van Rappard wywarł ważny wpływ na van Gogha we wczesnym okresie jego twórczości, kiedy uczył go zasad perspektywy i pożyczał mu tablice anatomiczne.
Zachowana korespondencja van Gogha do van Rapparda stanowi główne źródło biografii van Gogha.
Ich korespondencja zaczęła się w maju 1881, kiedy van Gogh przyjechał do Etten. Różnica poglądów, jaka zaszła w 1885, przerwała ich korespondencję i przyjaźń. Van Goghowi nie przypadła do gustu ostra krytyka jego litografii Jedzący kartofle zawarta w liście van Rapparda; obraźliwy list odesłał z powrotem do przyjaciela.
Z powodu krótkiego życia van Rappard namalował niewiele. Jego obrazy są bardzo cenione.

title: Anthon van Rappard

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Anthon van Rappard
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Anthon van Rappard (G. A. Ridder van Rappard, 1858-1892) portrait by unknown photographer.jpg
 |opis grafiki          = Anthon van Rappard; portret wykonany przez nieznanego fotografa
 |pełne imię i nazwisko = Anthon Gerard Alexander van Rappard
 |data urodzenia        = 14 maja 1858
 |miejsce urodzenia     = [[Zeist]]
 |data śmierci          = 21 marca 1892
 |miejsce śmierci       = [[Santpoort]]
 |narodowość            =
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[Malarstwo]]
 |epoka                 = [[Postimpresjonizm]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category: Anthon van Rappard
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Anthon Gerard Alexander van Rappard''' (ur. [[14 maja]] [[1858]] w [[Zeist]], zm. [[21 marca]] [[1892]] w [[Santpoort]]) – [[Holandia|holenderski]] malarz i rysownik, uczeń malarza [[Lawrence Alma-Tadema|Lawrence’a Alma-Tademy]]. Przez ok. 4 lata przyjaźnił się z [[Vincent van Gogh|Vincentem van Goghiem]].

== Życiorys ==
Do spotkania van Rapparda z van Goghiem doszło w listopadzie 1880. Mieli oni ze sobą niewiele wspólnego, jeśli chodzi o pochodzenie (van Rappard pochodził z rodziny arystokratycznej) ale łączyła ich pasja malowania oraz dyskusje o sztuce. Van Rappard wywarł ważny wpływ na van Gogha we wczesnym okresie jego twórczości, kiedy uczył go zasad perspektywy i pożyczał mu tablice anatomiczne<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.vggallery.com/photos/rappard.htm|tytuł= G. A. Ridder van Rappard |autor=Vincent van Gogh Gallery|język=en|data dostępu=2011-03-08}}</ref>.
Zachowana korespondencja van Gogha do van Rapparda stanowi główne źródło biografii van Gogha.

Ich korespondencja zaczęła się w maju 1881, kiedy van Gogh przyjechał do Etten. Różnica poglądów, jaka zaszła w 1885, przerwała ich korespondencję i przyjaźń. Van Goghowi nie przypadła do gustu ostra krytyka jego litografii ''[[Jedzący kartofle]]'' zawarta w liście van Rapparda; obraźliwy list odesłał z powrotem do przyjaciela<ref>{{cytuj stronę|url=http://vangoghletters.org/vg/correspondents_3.html |tytuł= Correspondents |autor=Van Gogh Museum, Amsterdam |język=en|data dostępu=2011-03-08}}</ref>.

Z powodu krótkiego życia van Rappard namalował niewiele. Jego obrazy są bardzo cenione{{przez kogo|data=2025-05}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = Brouwer | imię = Jaap W. | autor = | autor link = |nazwisko2 = Siesling | imię2 = Jan Laurens | autor2 = | autor link2 = | nazwisko3 = Vis | imię3 = Jacques | autor3 = | autor link3 = | tytuł = Anthon van Rappard, companion & correspondent of Vincent van Gogh; his life & all works | wydanie = | wydawca = Rijksmuseum Vincent van Gogh; G. Schwartz| miejsce = Amsterdam | rok = 1974| strony = | rozdział = | isbn = 90-295-3441-9| język =en}}

{{Vincent van Gogh}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rappard, Anthon van}}
[[Kategoria:Holenderscy malarze modernizmu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1858]]
[[Kategoria:Zmarli w 1892]]
[[Kategoria:Postimpresjoniści (malarze)]]

title: Anthon van Rappard

Imię i nazwisko: Anthon Gerard Alexander van Rappard

Data i miejsce urodzenia: 14 maja 1858 · Zeist

Data i miejsce śmierci: 21 marca 1892 · Santpoort

Dziedzina sztuki: Malarstwo

Epoka: Postimpresjonizm


text:
# Klaret
Klaret – słodki napój znany w średniowiecznej Europie i kuchni staropolskiej. Przygotowywany był z młodego lub skwaśniałego wina, do którego dodawano różnorodne przyprawy korzenne, imbir, gałkę muszkatołową, goździki oraz miód.
Od XVI wieku produkowano go w Polsce z importowanych win hiszpańskich i reńskich.

title: Klaret

wikitext:
{{Inne znaczenia|napoju|[[Antoni Maria Claret]]}}

'''Klaret''' – słodki napój znany w średniowiecznej Europie i kuchni staropolskiej. Przygotowywany był z młodego lub skwaśniałego wina, do którego dodawano różnorodne przyprawy korzenne, [[imbir]], gałkę muszkatołową, goździki oraz [[miód]].
Od XVI wieku produkowano go w Polsce z importowanych win hiszpańskich i reńskich<ref>Maja i Jan Łozińscy. Historia polskiego smaku. PWN. str.283</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Kuchnia polska]]
[[Kategoria:Wino]]
[[Kategoria:Napoje alkoholowe]]


text:
# Kościół św. Dionizego w Munderkingen
Kościół św. Dionizego (niem. St. Dionysius) – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w niemieckim mieście Munderkingen.

## Historia
Najstarsze elementy kościoła pochodzą z XII wieku, około 1500 romańską świątynię przebudowano w stylu gotyckim. Przed 1738 rokiem prezbiterium nadano barokowy wystrój.

## Architektura
Świątynia gotycko-barokowa, trójnawowa. We wnętrzu znajdują się obrazy drogi krzyżowej prawdopodobnie pochodzące z gotyckiego ołtarza z 1471 roku, barokowy ołtarz główny oraz organy z warsztatu Winfrieda Albieza z 1976.

## Galeria
- Rzeźba św. Dionizego nad północnym portalem
- Wnętrze
- Prezbiterium
- Ambona
- Empora i organy

title: Kościół św. Dionizego w Munderkingen

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Dionizego
 |nazwa miejscowa           = St. Dionysius
 |funkcja świątyni          = [[Kościół parafialny]]
 |grafika                   = St. Dionysius Munderkingen.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = DE-BW
 |miejscowość               = [[Munderkingen]]
 |adres                     = Kirchhof 2, 89597 Munderkingen
 |wyznanie                  = [[Katolicyzm|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki (łaciński)]]
 |administratura nazwa      =
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Dionizy (biskup)|św. Dionizego]]
 |dzień wspomnienia         = [[9 października]]
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = XII wiek
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[architektura gotycka|gotyk]], [[architektura baroku|barok]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 3
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             = zwarta
 |nazwa dzwonu              =
 |współrzędne               = 48°14'07"N 9°38'37"E
 |commons                   = Category:Pfarrkirche St. Dionysius (Munderkingen)
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Dionizego''' ([[Język niemiecki|niem]]. ''St. Dionysius'') – rzymskokatolicka [[Kościół parafialny|świątynia parafialna]] znajdująca się w [[Niemcy|niemieckim]] mieście [[Munderkingen]].

== Historia ==
Najstarsze elementy kościoła pochodzą z XII wieku, około 1500 romańską świątynię przebudowano w stylu gotyckim. Przed 1738 rokiem [[prezbiterium]] nadano barokowy wystrój<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Kirchen in Munderkingen - Pfarrkirche St. Dionysius, Marienkapelle und die Frauenbergkirche - Erlebnis Oberschwaben |data dostępu = 2023-02-15 |opublikowany = www.erlebnis-oberschwaben.de |url = https://www.erlebnis-oberschwaben.de/kirchen/munderkingen.html}}</ref>.

== Architektura ==
Świątynia [[Architektura gotycka|gotycko]]-[[Architektura baroku|barokowa]], [[Nawa|trójnawowa]]. We wnętrzu znajdują się obrazy [[Droga krzyżowa|drogi krzyżowej]] prawdopodobnie pochodzące z gotyckiego ołtarza<ref>{{Cytuj |tytuł = St. Dionysius Munderkingen |data dostępu = 2023-02-15 |opublikowany = Schwaebische Alb |url = https://www.schwaebischealb.de/attraktionen/st.-dionysius-munderkingen |język = de}}</ref> z 1471 roku, barokowy ołtarz główny oraz [[organy]] z warsztatu [[Winfried Albiez|Winfrieda Albieza]] z 1976<ref name=":0" />.

== Galeria ==
<gallery mode="packed" heights="120">
Plik:Niche in north portal, St. Dionysius (Munderkingen).jpg|Rzeźba św. Dionizego nad północnym portalem
Plik:Interior of Pfarrkirche St. Dionysius (Munderkingen).jpg|Wnętrze
Plik:St. Dionysius (Munderkingen).jpg|Prezbiterium
Plik:Kanzel, Pfarrkirche Munderkingen.jpg|Ambona
Plik:Orgeln, Pfarrkirche St. Dionysius (Munderkingen).jpg|Empora i organy
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Munderkingen|Kościół św. Dionizego]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech]]
[[Kategoria:Kościoły w diecezji Rottenburga-Stuttgartu]]
[[Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech]]
[[Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Dionizego]]
{{DEFAULTSORT:Munderkingen Kościół św. Dionizego}}

title: Kościół św. DionizegoSt. Dionysius

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Badenia-Wirtembergia

Miejscowość: Munderkingen

Adres: Kirchhof 2, 89597 Munderkingen

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki (łaciński)

Wezwanie: św. Dionizego

Wspomnienie liturgiczne: 9 października

Data zakończenia budowy: XII wiek

Styl: gotyk, barok

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1

Dzwonnica · • typ dzwonnicy: · zwarta


text:
# Bekardy
Bekardy (Tityrinae) – podrodzina ptaków z rodziny bekardowatych (Tityridae).

## Zasięg występowania
Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Meksyku, Ameryce Środkowej i Południowej.

## Systematyka
Do podrodziny należą następujące rodzaje:
- Iodopleura Lesson, 1839
- Tityra Vieillot, 1816
- Xenopsaris Ridgway, 1891 – jedynym przedstawicielem jest Xenopsaris albinucha (Burmeister, 1869) – pokrzewniak.
- Pachyramphus G.R. Gray, 1839

title: Bekardy

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Bekardy
 |nazwa łacińska         = Tityrinae
 |TSN                    = 553486
 |zoolog                 = [[George Robert Gray|G.R. Gray]], 1840{{r|Gray}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Tityra semifasciata -Brazil-8.jpg
 |opis grafiki           = Przedstawiciel podrodziny – '''[[bekarda maskowa]]''' (''Tityra semifasciata'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[wróblowe]]
 |podrząd                = [[tyrankowce]]
 |rodzina                = [[bekardowate]]
 |podrodzina             = bekardy
 |typ nomenklatoryczny   = ''Tityra'' {{small|[[Louis Jean Pierre Vieillot|Vieillot]], 1816}}
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = [[rodzaj (biologia)|Rodzaje]]
 |podtaksony             = ''zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Tityrinae
 |commons                =
}}
'''Bekardy''' (Tityrinae) – [[rodzina (biologia)|podrodzina]] [[ptaki|ptaków]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[bekardowate|bekardowatych]] (Tityridae).

== Zasięg występowania ==
Podrodzina obejmuje gatunki występujące w [[Meksyk]]u, [[Ameryka Środkowa|Ameryce Środkowej]] i [[Ameryka Południowa|Południowej]]{{r|Winkler&inni}}.

== Systematyka ==
Do podrodziny należą następujące rodzaje{{r|mk}}:
* ''[[Iodopleura]]'' {{small|[[René Lesson|Lesson]], 1839}}
* ''[[Tityra]]'' {{small|[[Louis Jean Pierre Vieillot|Vieillot]], 1816}}
* ''Xenopsaris'' {{small|[[Robert Ridgway|Ridgway]], 1891}} – jedynym przedstawicielem jest ''Xenopsaris albinucha'' {{small|([[Hermann Burmeister|Burmeister]], 1869)}} – [[pokrzewniak]].
* ''[[Pachyramphus]]'' {{small|[[George Robert Gray|G.R. Gray]], 1839}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
# <ref name="Gray">{{cytuj książkę| autor = G.R. Gray| tytuł = A list of the genera of birds: with their synonyma an indication of the typical species of each genus|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/13668925|rok = 1840|wydawca = R. and J.E. Taylor|miejsce = London|strony = 31|język = en}}</ref>
# <ref name="Winkler&inni">{{cytuj książkę| autor = S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red. red.)| tytuł = Birds of the World |url = https://birdsoftheworld.org/bow/home|rok = 2021|autor r = D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette| rozdział = Tityras and Allies (Tityridae), version 1.0 | wydawca = Cornell Lab of Ornithology|miejsce = Ithaca, NY|język = en | doi = 10.2173/bow.tityri1.01|data dostępu = 2021-03-13}} {{paywall}}</ref>
# <ref name="mk">Systematyka i nazewnictwo polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/passerines1.html#Tityrinae |tytuł = Podrodzina: Tityrinae Gray,GR, 1840 (1832-33) - bekardy (wersja: 2020-12-25)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2021-03-13}}</ref>
}}

[[Kategoria:Bekardowate]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez George’a Roberta Graya]]

title: Bekardy

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: wróblowe

Podrząd: tyrankowce

Rodzina: bekardowate

Podrodzina: bekardy


text:
# Zgromadzenie Filaretów
Zgromadzenie Filaretów, potocznie: filareci (z gr. philáretos, miłośnik cnoty moralnej) – polskie tajne stowarzyszenie patriotyczne młodzieży wileńskiej założone przez Towarzystwo Filomatyczne (filomatów), działające w latach 1820–1823. Zgromadzenie Filaretów było najniższym hierarchicznie i zarazem najliczniejszym związkiem zależnym Towarzystwa Filomatycznego (do związku należeli filareci niżsi i filareci wyżsi, w 1822 związek liczył 172 członków). Jego prezesem był Tomasz Zan. Zlikwidowane zostało wskutek masowych aresztowań przez władze rosyjskie w 1823 po śledztwie prowadzonym przez komisję Nikołaja Nowosilcowa.
Hasło filaretów (Ojczyzna, Nauka, Cnota) używane jest w harcerstwie. Inicjały tego hasła (ONC) znajdują się na harcerskiej lilijce.

title: Zgromadzenie Filaretów

wikitext:
'''Zgromadzenie Filaretów'''<ref name=Literatura>{{cytuj książkę | tytuł=Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny | wydawca=Państwowe Wydawnictwo Naukowe | inni=Julian Krzyżanowski (red.) | miejsce=Warszawa | rok=1984 | strony=261–262 | tom=1 | tytuł tomu=A–M | isbn=83-01-05368-2}}</ref>, potocznie: filareci (z [[język grecki|gr.]] ''philáretos'', miłośnik cnoty moralnej) – polskie tajne [[stowarzyszenie]] patriotyczne [[młodzież]]y [[Wilno|wileńskiej]] założone przez [[Towarzystwo Filomatyczne]] (filomatów), działające w latach 1820–1823. Zgromadzenie Filaretów było najniższym hierarchicznie i zarazem najliczniejszym związkiem zależnym Towarzystwa Filomatycznego (do związku należeli filareci niżsi i filareci wyżsi, w 1822 związek liczył 172 członków)<ref name=Literatura/>. Jego prezesem był [[Tomasz Zan]]. Zlikwidowane zostało wskutek masowych aresztowań przez władze rosyjskie w 1823 po śledztwie prowadzonym przez komisję [[Nikołaj Nowosilcow|Nikołaja Nowosilcowa]].

Hasło filaretów (Ojczyzna, Nauka, Cnota) używane jest w harcerstwie. Inicjały tego hasła (ONC) znajdują się na harcerskiej [[lilijka|lilijce]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://zhp.pl/odkryj/lilijka-harcerska | tytuł = Lilijka harcerska | opublikowany = Związek Harcerstwa Polskiego | data dostępu = 2021-01-03}}</ref>.

== Zobacz też ==
{{kategoria główna|Członkowie Zgromadzenia Filaretów}}
* ''[[Pieśń filaretów]]''
* [[Promieniści]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Richard Otto Spazier, ''Historja powstania narodu polskiego w roku 1830 i 1831'', Paryż 1833, [https://books.google.pl/books?id=925KAAAAcAAJ&pg=PA85&dq=Filomaci:+Tomasz+Zan,+Jan+Czeczot,+Adam+Suzin&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwi6j5Cfg57lAhVCK1AKHbuoB5oQ6AEIKzAA#v=onepage&q&f=false Tom 1 s. 85]
* [[Józef Bieliński]], [http://www.kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=23049 ''Proces Filaretów w Wilnie: dokumenta urzędowe z "Teki" rektora Twardowskiego''], Kraków 1889

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Historia Wilna]]
[[Kategoria:Polskie organizacje rewolucyjne i niepodległościowe ziem zabranych 1815–1830]]
[[Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Filaretów|!]]


text:
# Dwulicowa kobieta
Dwulicowa kobieta (tytuł oryg. Two-Faced Woman) – amerykańska komedia romantyczna z 1941 w reżyserii George’a Cukora

## Podstawowe informacje
Po sukcesie Ninoczki w 1939 roku, studio MGM postanowiło obsadzić Gretę Garbo i Melvyna Douglasa w kolejnym filmie komediowym. Dwulicowa kobieta była próbą „zamerykanizowania” wizerunku Garbo. Film spotkał się z falą krytyki ze strony recenzentów, choć według MGM nie przyniósł strat finansowych. Greta Garbo za swoją rolę dostała nagrodę National Board of Review. Dwulicowa kobieta okazała się jednak ostatnim wystąpieniem w dorobku aktorki – gwiazda nie zagrała już później w żadnym filmie i przez następne pięćdziesiąt lat żyła w odosobnieniu w Nowym Jorku.

## Obsada
- Greta Garbo – Karin Borg Blake / Katherine Borg
- Melvyn Douglas – Larry Blake
- Constance Bennett – Griselda Vaughn
- Ruth Gordon – Ruth Ellis
- Robert Sterling – Dick Williams
- Roland Young – Oscar Miller
- Frances Carson – panna Dunbar

title: Dwulicowa kobieta

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Dwulicowa kobieta
 |oryginalny tytuł = Two-Faced Woman
 |grafika          = Two Faced Woman lobby card 3.jpg
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[komedia romantyczna]]
 |rok produkcji    = 1941
 |data premiery    = 30 listopada 1941
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = [[Język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 90 minut
 |reżyseria        = [[George Cukor]]
 |scenariusz       = [[Salka Viertel]]
 |główne role      = [[Greta Garbo]]<br />[[Melvyn Douglas]]
 |muzyka           = [[Bronisław Kaper]]
 |zdjęcia          =
 |scenografia      =
 |kostiumy         = Adrian
 |montaż           =
 |produkcja        = [[Gottfried Reinhardt]]
 |wytwórnia        = [[George Boemler]]
 |dystrybucja      = [[Metro-Goldwyn-Mayer]]
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Dwulicowa kobieta''' (tytuł oryg. ''Two-Faced Woman'') – [[Kinematografia amerykańska|amerykańska]] [[komedia romantyczna]] z 1941 w reżyserii [[George Cukor|George’a Cukora]]

== Podstawowe informacje ==
Po sukcesie ''[[Ninoczka|Ninoczki]]'' w 1939 roku, studio [[Metro-Goldwyn-Mayer|MGM]] postanowiło obsadzić [[Greta Garbo|Gretę Garbo]] i [[Melvyn Douglas|Melvyna Douglasa]] w kolejnym filmie komediowym. ''Dwulicowa kobieta'' była próbą „zamerykanizowania” wizerunku Garbo. Film spotkał się z falą krytyki ze strony recenzentów<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Conway| imię = Michael| autor link = | nazwisko2 = McGregor| imię2 = Dion| autor link2 = | nazwisko3 = Ricci| imię3 = Mark| autor link3 = | tytuł = The Films of Greta Garbo|url = https://archive.org/details/filmsofgretagarb0000conw| wydawca = The Citadel Press| miejsce = Nowy Jork| rok = 1968| strony = [https://archive.org/details/filmsofgretagarb0000conw/page/154 154]| isbn =}}</ref>, choć według MGM nie przyniósł strat finansowych<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Walker| imię = Alexander| autor link = | tytuł = Garbo. Portret| wydawca = [[Państwowy Instytut Wydawniczy]]| miejsce = Warszawa| rok = 1987| strony = | isbn = 83-06-01351-4}}</ref>. Greta Garbo za swoją rolę dostała nagrodę [[National Board of Review]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.allmovie.com/work/two-faced-woman-51453/awards| tytuł = Two-Faced Woman > Awards| data dostępu = 2011-03-31| autor = | opublikowany = www.allmovie.com| język = en}}</ref>. ''Dwulicowa kobieta'' okazała się jednak ostatnim wystąpieniem w dorobku aktorki – gwiazda nie zagrała już później w żadnym filmie i przez następne pięćdziesiąt lat żyła w odosobnieniu w Nowym Jorku<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.allmovie.com/work/two-faced-woman-51453| tytuł = Two-Faced Woman > Overview| data dostępu = 2011-03-31| autor = Paul Brenner| opublikowany = www.allmovie.com| język = en}}</ref>.

== Obsada ==
* [[Greta Garbo]] – Karin Borg Blake / Katherine Borg
* [[Melvyn Douglas]] – Larry Blake
* [[Constance Bennett]] – Griselda Vaughn
* [[Ruth Gordon]] – Ruth Ellis
* [[Robert Sterling]] – Dick Williams
* [[Roland Young]] – Oscar Miller
* Frances Carson – panna Dunbar

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0034328|Dwulicowa kobieta}}
* {{Filmweb|tytuł|94321|Dwulicowa kobieta}}

{{George Cukor}}

[[Kategoria:Amerykańskie komedie romantyczne]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii George’a Cukora]]
[[Kategoria:Filmy wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1941 roku]]

title: Dwulicowa kobietaTwo-Faced Woman

Gatunek: komedia romantyczna

Data premiery: 30 listopada 1941

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 90 minut

Reżyseria: George Cukor

Scenariusz: Salka Viertel

Główne role: Greta Garbo · Melvyn Douglas

Muzyka: Bronisław Kaper

Kostiumy: Adrian

Produkcja: Gottfried Reinhardt

Wytwórnia: George Boemler

Dystrybucja: Metro-Goldwyn-Mayer


text:
# Bitwa pod Affane
Bitwa pod Affane miała miejsce w roku 1565 w hrabstwie Waterford w południowo-wschodniej Irlandii pomiędzy wojskami rodu Fitzgeraldów (Earl Desmond) i Butlerów (Earl Ormonde). Bitwa, zakończona porażką wojsk Desmondów, zaliczana jest do jednej z ostatnich „prywatnych” bitew stoczonych w Irlandii.

## Przed bitwą
Od XIII w. prowincją Munster rządziły dwie rodziny: Fitzgeralds of Desmonds oraz Butlers of Ormonde. Obszary zajmowane przez Fitzgeraldów rozciągały się w południowo-wschodniej części Irlandii, ziemie Butlerów natomiast to miasto Kilkenny wraz z przylegającymi obszarami. Na skutek silnych rządów centralnych obie dynastie ostro ze sobą rywalizowały o wpływy na tych ziemiach. W roku 1650 jedno z wywołanych tu powstań przerodziło się szybko w poważną wojnę.
Owdowiała hrabina z Ormonde, matka sir Thomasa Butlera (dziesiąty Earl Ormonde), poślubiła Geralda Fitzgeralda (piętnasty Earl Desmond) z zamiarami pojednania obu rodzin. Jej to w głównej mierze zawdzięcza się, że bitwa pod Bothermore (zwana także bitwą, która się nie odbyła) zakończyła się pokojowo. Po śmierci hrabiny w roku 1564 wzajemne niesnaski po obu stronach szybko doprowadziły do kolejnych zatargów.
W trakcie tych niepokojów sir Maurice Fitzgerald – mieszczanin zamieszkujący ziemie graniczne między obu terytoriami, kontrolowanymi przez Desmondów – przyjął propozycję ochrony ziem swojego kuzyna z rodu Ormondów. Chcąc zmusić Fitzgeraldów do uległości, w roku 1565 Desmond wyruszył ze swoim wojskiem w kierunku zachodnim. Również Desmond zmobilizował swoje wojska, które ustawił w okolicy Affane, jedynego dostępnego brodu przez rzekę Blackwater.

## Bitwa
Wojska Desmondów składały się z sił posiłkowych sprzymierzonych klanów irlandzkich (m.in. O’Connors i O’Briens), a także wojsk jednego z niezadowolonych poddanych Butlerów sir Piersa Butlera z Cahir. Wojska Ormondów stanowiły siły lordów z rodziny Butlerów oraz wojska sprzymierzonych rodów galijskich i angielskich.
Desmond opuścił miasto Lismore na czele 80-100 rycerstwa, 300-400 żołnierzy piechoty i kilkuset ludzi z wojsk pomocniczych. Do brodu dotarł w momencie wezbrania rzeki, po czym zażądał od Fitzgeralda dalszych wskazówek. Fitzgerald zażądał rozwiązania sporu przez sądem, jednak Desmond zdecydował się na użycie siły wobec przeciwnika.
Podczas gdy siły Desmonda rozbiły obóz koło rzeki, wojska Ormondów składające się z sił O’Kennedy’ego, Gillpatricka i Burke’a, rozpoczęły marsz z pobliskich wzniesień w kierunku równiny. Desmond posiadający fałszywe informacje o liczebności przeciwnika przypuścił atak na maszerującego wroga. Atakującego Desmonda starał się jeszcze powstrzymać Lord Power, który zalecał powrót do domu i ustalenie nowego planu walk. Desmond jednak wyszedł z założenia, że oddziały przeciwnika podczas nieobecność głównych sił Ormondów stanowią małe zagrożenie. Wraz ze swoimi wojskami przemieścił się w kierunku Dromama (okolice Affane) – głównej kwatery Fitzgeraldów, po czym planował dalszy marsz do Lismore, gdzie zamierzał rekrutować nowe oddziały.
W tym czasie wojska Ormondów podeszły w kierunku brodu, niedaleko zamku Lismore. Tutaj obie armie natknęły się na siebie. Rozpoczęła się gwałtowna walka na broń palną. Ormonde ustawił swoje siły defensywnie. Jego brat Edmund Butler trafił tymczasem Desmonda kulą pistoletową w prawe biodro, zrzucając go z konia. Widząc rannego przywódcę, wojska Desmonda poszły w rozsypkę i rzuciły się w kierunku rzeki, tracąc 300 ludzi. Rannego Desmonda wyniesiono z placu boju najpierw do Clonmel a później w kierunku Waterford.

## Konsekwencje
Sam fakt, iż obie strony konfliktu prezentowały swoje prywatne interesy podczas konfliktu był dużym afrontem dla Korony angielskiej. Prywatne bitwy uchodziły jako symboliczne nieuznawanie władzy angielskiej. Po bitwie Elżbieta I wezwała obu przywódców zwaśnionych rodów do Londynu w celu wydania wyroku. Kuzyn królowej Thomas Butler (trzeci Earl Ormonde) został ułaskawiony, Gerald Fitzgerald i jego bracia John oraz James zostali jednak aresztowani i osadzeni w Tower of London. Władza dostała się w ręce Ormondów, co doprowadziło w roku 1569 do pierwszego powstania Desmondów.

title: Bitwa pod Affane

wikitext:
{{dopracować|źródła=2019-05}}
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Affane
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     =
 |grafika      = Lismore Castle.jpg
 |opis grafiki = Zamek Lismore w hrabstwie Waterford
 |czas         = [[1565]]
 |miejsce      = [[Affane]], hrabstwo Waterford
 |terytorium   = [[Irlandia]]
 |przyczyna    = rywalizacja o wpływy na ziemiach Irlandii
 |wynik        = zwycięstwo wojsk rodu Ormondów
 |strona1      = Desmondowie, klany irlandzkie
 |strona2      = Ormondowie, Anglicy, rody galijskie
 |dowódca1     = Gerald Fitzgerald, Piers Butler z Cahir
 |dowódca2     = Edmund Butler, Earl Ormonde
 |siły1        = 100 rycerzy, 400 piechurów, kilkuset pachołków
 |siły2        = nieznane, kilkuset ?
 |straty1      = 300 zabitych
 |straty2      = nieznane
 |kod mapy     =
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Affane''' miała miejsce w roku [[1565]] w [[Waterford (hrabstwo)|hrabstwie Waterford]] w południowo-wschodniej Irlandii pomiędzy wojskami rodu Fitzgeraldów ([[Earl]] Desmond) i Butlerów ([[Earl]] Ormonde). Bitwa, zakończona porażką wojsk Desmondów, zaliczana jest do jednej z ostatnich „prywatnych” bitew stoczonych w Irlandii.

== Przed bitwą ==
Od XIII w. prowincją Munster rządziły dwie rodziny: Fitzgeralds of Desmonds oraz Butlers of Ormonde. Obszary zajmowane przez Fitzgeraldów rozciągały się w południowo-wschodniej części [[Irlandia|Irlandii]], ziemie Butlerów natomiast to miasto [[Kilkenny]] wraz z przylegającymi obszarami. Na skutek silnych rządów centralnych obie dynastie ostro ze sobą rywalizowały o wpływy na tych ziemiach. W roku [[1650]] jedno z wywołanych tu powstań przerodziło się szybko w poważną wojnę.

Owdowiała hrabina z Ormonde, matka sir Thomasa Butlera (dziesiąty [[Earl]] Ormonde), poślubiła Geralda Fitzgeralda (piętnasty [[Earl]] Desmond) z zamiarami pojednania obu rodzin. Jej to w głównej mierze zawdzięcza się, że bitwa pod Bothermore (zwana także bitwą, która się nie odbyła) zakończyła się pokojowo. Po śmierci hrabiny w roku [[1564]] wzajemne niesnaski po obu stronach szybko doprowadziły do kolejnych zatargów.

W trakcie tych niepokojów sir Maurice Fitzgerald – mieszczanin zamieszkujący ziemie graniczne między obu terytoriami, kontrolowanymi przez Desmondów – przyjął propozycję ochrony ziem swojego kuzyna z rodu Ormondów. Chcąc zmusić Fitzgeraldów do uległości, w roku [[1565]] Desmond wyruszył ze swoim wojskiem w kierunku zachodnim. Również Desmond zmobilizował swoje wojska, które ustawił w okolicy Affane, jedynego dostępnego brodu przez rzekę Blackwater.

== Bitwa ==
Wojska Desmondów składały się z sił posiłkowych sprzymierzonych klanów irlandzkich (m.in. O’Connors i O’Briens), a także wojsk jednego z niezadowolonych poddanych Butlerów sir Piersa Butlera z Cahir. Wojska Ormondów stanowiły siły lordów z rodziny Butlerów oraz wojska sprzymierzonych rodów galijskich i [[Anglia|angielskich]].

Desmond opuścił miasto Lismore na czele 80-100 rycerstwa, 300-400 żołnierzy piechoty i kilkuset ludzi z wojsk pomocniczych. Do brodu dotarł w momencie wezbrania rzeki, po czym zażądał od Fitzgeralda dalszych wskazówek. Fitzgerald zażądał rozwiązania sporu przez sądem, jednak Desmond zdecydował się na użycie siły wobec przeciwnika.

Podczas gdy siły Desmonda rozbiły obóz koło rzeki, wojska Ormondów składające się z sił O’Kennedy’ego, Gillpatricka i Burke’a, rozpoczęły marsz z pobliskich wzniesień w kierunku równiny. Desmond posiadający fałszywe informacje o liczebności przeciwnika przypuścił atak na maszerującego wroga. Atakującego Desmonda starał się jeszcze powstrzymać Lord Power, który zalecał powrót do domu i ustalenie nowego planu walk. Desmond jednak wyszedł z założenia, że oddziały przeciwnika podczas nieobecność głównych sił Ormondów stanowią małe zagrożenie. Wraz ze swoimi wojskami przemieścił się w kierunku Dromama (okolice Affane) – głównej kwatery Fitzgeraldów, po czym planował dalszy marsz do Lismore, gdzie zamierzał rekrutować nowe oddziały.

W tym czasie wojska Ormondów podeszły w kierunku brodu, niedaleko zamku Lismore. Tutaj obie armie natknęły się na siebie. Rozpoczęła się gwałtowna walka na broń palną. Ormonde ustawił swoje siły defensywnie. Jego brat Edmund Butler trafił tymczasem Desmonda kulą pistoletową w prawe biodro, zrzucając go z konia. Widząc rannego przywódcę, wojska Desmonda poszły w rozsypkę i rzuciły się w kierunku rzeki, tracąc 300 ludzi. Rannego Desmonda wyniesiono z placu boju najpierw do Clonmel a później w kierunku Waterford.

== Konsekwencje ==
Sam fakt, iż obie strony konfliktu prezentowały swoje prywatne interesy podczas konfliktu był dużym afrontem dla Korony angielskiej. Prywatne bitwy uchodziły jako symboliczne nieuznawanie władzy angielskiej. Po bitwie [[Elżbieta I]] wezwała obu przywódców zwaśnionych rodów do [[Londyn]]u w celu wydania wyroku. Kuzyn królowej Thomas Butler (trzeci [[Earl]] Ormonde) został ułaskawiony, Gerald Fitzgerald i jego bracia John oraz James zostali jednak aresztowani i osadzeni w [[Tower of London]]. Władza dostała się w ręce Ormondów, co doprowadziło w roku [[1569]] do [[I powstanie Desmondów|pierwszego powstania Desmondów]].

{{SORTUJ:Affane}}
[[Kategoria:Bitwy w 1565]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Irlandii]]

title: Bitwa pod Affane

Miejsce: Affane, hrabstwo Waterford

Terytorium: Irlandia

Wynik: zwycięstwo wojsk rodu Ormondów

title: Strony konfliktu

Desmondowie, klany irlandzkie: Ormondowie, Anglicy, rody galijskie

title: Dowódcy

Gerald Fitzgerald, Piers Butler z Cahir: Edmund Butler, Earl Ormonde

title: Siły

100 rycerzy, 400 piechurów, kilkuset pachołków: nieznane, kilkuset ?

title: Straty

300 zabitych: nieznane


text:
# Ostatni samarytanin
Ostatni Samarytanin, ang. The Lost Samaritan – niemiecki film z 2008 roku w reżyserii Thomasa Jahna.
Opowiada o losach księgowego Williama Archera, który wplątuje się w nieprzyjemny konflikt z mafią.

## Treść
Główny bohater Will Archer (w tej roli Ian Somerhalder) toczy zwyczajne życie księgowego. Któregoś dnia szef Willa prosi go by uzupełnił za niego jego papiery by ten mógł iść na randkę. Will pracuje do późna i gdy wraca do domu zastaje swoją żonę w objęciach szefa Terry'ego Baskinsa (Jens Neuhaus). Nie zauważony przez nich wychodzi z domu i w barze poznaje kelnerkę Elle Haas (Ruta Gedmintas). Dziewczyna zakochuje się w nim i oboje sądzą, że to przeznaczenie. Niestety przez wcześniejsze uratowanie przypadkowego mężczyzny z wypadu samochodowego zostaje celem dwuosobowej mafii, którą kieruje Trevor Devlin wraz ze wspólnikiem Mannym Rodriguesem. Mężczyźni za wszelką cenę chcą zabić Willa. Włamują się do jego domu i myśląc, że zabijają Willa zabijają jego żonę wraz z jej kochankiem. Potem czekają na Willa w jego domu, a gdy ten wraca po swoje rzeczy jeden z nich atakuje go. Elle zabija Mannego w obronie własnej i Willa. Po czym Will i jego nowa dziewczyna wpadają w dodatkowy konflikt z FBI, które podejrzewa Willa o zmasakrowanie agenta FBI, własnej żony oraz jej kochanka.

## Obsada
- Ian Somerhalder − Will Archer
- Ruta Gedmintas − Elle Haas
- Oliver Debushewitz − Many Rodrigues
- David Scheller − Trevor Devlin
- Duluce Smart − Kat Vasquez
- Anna Fin − Maddie Archer
- Jens Neuhaus − Terry Baskin
- Melissa Holroyd – Janie
- Ben Posener – Allan Robins
- Fred Hady – James Heron

title: Ostatni samarytanin

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Ostatni Samarytanin
 |oryginalny tytuł = The Lost Samaritan
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = Thriller, [[film akcji]]
 |rok produkcji    = 2008
 |data premiery    =
 |kraj produkcji   = [[Niemcy]]
 |język            =
 |czas trwania     = 124 minuty
 |reżyseria        = [[Thomas Jahn]]
 |scenariusz       = Thomas Jahn, [[Chris Artiga-Oliver]]
 |główne role      = [[Ian Somerhalder]],<br />[[Ruta Gedmintas]]
 |muzyka           = [[Tom Dokoupil]]
 |zdjęcia          = [[Henning Jessel]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         = [[Gurli Thermann]]
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Ostatni Samarytanin''', [[język angielski|ang.]] ''The Lost Samaritan'' – [[Niemcy|niemiecki]] film z [[2008 w filmie|2008 roku]] w reżyserii [[Thomas Jahn|Thomasa Jahna]].
Opowiada o losach księgowego [[Williama Archera]], który wplątuje się w nieprzyjemny konflikt z mafią.

== Treść ==
Główny bohater Will Archer (w tej roli [[Ian Somerhalder]]) toczy zwyczajne życie księgowego. Któregoś dnia szef Willa prosi go by uzupełnił za niego jego papiery by ten mógł iść na randkę. Will pracuje do późna i gdy wraca do domu zastaje swoją żonę w objęciach szefa Terry'ego Baskinsa ([[Jens Neuhaus]]). Nie zauważony przez nich wychodzi z domu i w barze poznaje kelnerkę Elle Haas ([[Ruta Gedmintas]]). Dziewczyna zakochuje się w nim i oboje sądzą, że to przeznaczenie. Niestety przez wcześniejsze uratowanie przypadkowego mężczyzny z wypadu samochodowego zostaje celem dwuosobowej mafii, którą kieruje Trevor Devlin wraz ze wspólnikiem Mannym Rodriguesem. Mężczyźni za wszelką cenę chcą zabić Willa. Włamują się do jego domu i myśląc, że zabijają Willa zabijają jego żonę wraz z jej kochankiem. Potem czekają na Willa w jego domu, a gdy ten wraca po swoje rzeczy jeden z nich atakuje go. Elle zabija Mannego w obronie własnej i Willa. Po czym Will i jego nowa dziewczyna wpadają w dodatkowy konflikt z FBI, które podejrzewa Willa o zmasakrowanie agenta [[FBI]], własnej żony oraz jej kochanka.

== Obsada ==
* [[Ian Somerhalder]] − Will Archer
* [[Ruta Gedmintas]] − Elle Haas
* [[Oliver Debushewitz]] − Many Rodrigues
* [[David Scheller]] − Trevor Devlin
* [[Duluce Smart]] − Kat Vasquez
* [[Anna Fin]] − Maddie Archer
* [[Jens Neuhaus]] − Terry Baskin
* [[Melissa Holroyd]] – Janie
* [[Ben Posener]] – Allan Robins
* [[Fred Hady]] – James Heron

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|465644|Ostatni samarytanin}}

[[Kategoria:Niemieckie dreszczowce]]
[[Kategoria:Niemieckie filmy akcji]]
[[Kategoria:Niemieckie filmy z 2008 roku]]

title: Ostatni SamarytaninThe Lost Samaritan

Gatunek: Thriller, film akcji

Kraj produkcji: Niemcy

Czas trwania: 124 minuty

Reżyseria: Thomas Jahn

Scenariusz: Thomas Jahn, Chris Artiga-Oliver

Główne role: Ian Somerhalder, · Ruta Gedmintas

Muzyka: Tom Dokoupil

Zdjęcia: Henning Jessel

Kostiumy: Gurli Thermann


text:
# Washfold
Washfold – osada w Anglii, w hrabstwie North Yorkshire, w dystrykcie (unitary authority) North Yorkshire. Leży 75 km na północny zachód od miasta York i 345 km na północ od Londynu.

title: Washfold

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Washfold
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Washfold
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[Yorkshire and the Humber]]
 |2. jednostka administracyjna = [[North Yorkshire]]
 |3. jednostka administracyjna = [[North Yorkshire (dystrykt)|North Yorkshire]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = North Yorkshire
 |współrzędne                  = 54°25′23″N 1°54′31″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Washfold''' – [[osada]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[North Yorkshire]], w dystrykcie (''[[unitary authority]]'') [[North Yorkshire (dystrykt)|North Yorkshire]]. Leży 75 km na północny zachód od miasta [[York]] i 345 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=NZ0592303094|tytuł=Washfold na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie North Yorkshire]]

title: Washfold

Region: Yorkshire and the Humber

Hrabstwo ceremonialne: North Yorkshire

Unitary authority: North Yorkshire


text:
# Alessia Tognolli
Alessia Tognolli (ur. 28 stycznia 1981 w Wenecji) – włoska szablistka, dwukrotna medalistka mistrzostw świata.
W 2000 roku zdobyła złoto drużynowo na mistrzostwach świata juniorów w South Bend.
Podczas mistrzostw świata w Seulu w 1999 roku Włoszki w składzie: Ilaria Bianco, Anna Ferraro, Alessia Tognolli i Daniela Colaiacomo zdobyły drużynowo złoty medal. W rywalizacji indywidualnej była tam piąta. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Budapeszcie razem z koleżankami zdobyła drużynowo srebrny medal. W rywalizacji indywidualnej była tym razem ósma.
Nigdy nie wzięła udziału w igrzyskach olimpijskich.
Ponadto zdobyła drużynowo brązowy medal na mistrzostwach Europy w Funchal w 2000 roku oraz srebrny na mistrzostwach Europy w Koblencji w 2001 roku.

title: Alessia Tognolli

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Alessia Tognolli
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = szermierka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[28 stycznia]] [[1981]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wenecja]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|ITA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|SZ}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Seul|1999|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Budapeszt|2000|srebro|szabla druż.}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Alessia Tognolli''' (ur. [[28 stycznia]] [[1981]] w [[Wenecja|Wenecji]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://cdn1.sportngin.com/attachments/document/ecc6-2935242/Olympic_and_World_Championship_medalists_-_by_name.pdf | tytuł = Fencing Olympic, Youth Olympic, and World Championship Medalists by Name | opublikowany = cdn1.sportngin.com | język = en | data dostępu = 2024-03-17}}</ref>) – [[Włochy|włoska]] [[szabla|szablistka]], dwukrotna medalistka mistrzostw świata.

W 2000 roku zdobyła złoto drużynowo na mistrzostwach świata juniorów w [[South Bend (Indiana)|South Bend]]<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/13136?backbiosa=14418 |tytuł = Results 2000 World Championships Cadets/Juniors, Sabre Women's U20 Team |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>.

Podczas [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1999|mistrzostw świata w Seulu]] w 1999 roku Włoszki w składzie: [[Ilaria Bianco]], [[Anna Ferraro]], Alessia Tognolli i [[Daniela Colaiacomo]] zdobyły drużynowo złoty medal<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/47153?backbiosa=18042 |tytuł = Results 1999 World Championships, Sabre Women's Senior Team |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>. W rywalizacji indywidualnej była tam piąta<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/47143?backbiosa=6973 |tytuł = Results 1999 World Championships, Sabre Women's Senior Individual |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>. Na rozgrywanych rok później [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 2000|mistrzostwach świata w Budapeszcie]] razem z koleżankami zdobyła drużynowo srebrny medal<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/13366?backbiosa=14415 |tytuł = Results 2000 World Championships, Sabre Women's Senior Team |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>. W rywalizacji indywidualnej była tym razem ósma<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/13365?backbiosa=14415 |tytuł = Results 2000 World Championships, Sabre Women's Senior Individual |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>.

Nigdy nie wzięła udziału w [[Letnie igrzyska olimpijskie|igrzyskach olimpijskich]].

Ponadto zdobyła drużynowo brązowy medal na [[Mistrzostwa Europy w Szermierce 2000|mistrzostwach Europy w Funchal]] w 2000 roku<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/13397?backbiosa=14415 |tytuł = Results 2000 European Championships, Sabre Women's Senior Team |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref> oraz srebrny na [[Mistrzostwa Europy w Szermierce 2001|mistrzostwach Europy w Koblencji]] w 2001 roku<ref>{{Cytuj | url = https://fencing.ophardt.online/en/search/results-competition/14560?backbiosa=14415 |tytuł = Results 2001 European Championships, Sabre Women's Senior Team |czasopismo = fencing.ophardt.online | język = en |data dostępu = 2024-03-17}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Tognolli, Alessia}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]
[[Kategoria:Włoscy szermierze]]

title: · Alessia Tognolli

Data i miejsce urodzenia: 28 stycznia 1981 · Wenecja

title: Dorobek medalowy

złoto: Seul 1999 · szabla druż.

srebro: Budapeszt 2000 · szabla druż.


text:
# Zabugaje
Zabugaje – część wsi Sąspów w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Jerzmanowice-Przeginia.
W latach 1975–1998 Zabugaje administracyjnie należało do województwa krakowskiego.

title: Zabugaje

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Zabugaje
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = małopolskie
 |powiat                 = [[Powiat krakowski|krakowski]]
 |gmina                  = [[Jerzmanowice-Przeginia]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Sąspów]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 12
 |kod pocztowy           = 32-048{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = KRA
 |SIMC                   = 0321566
 |kod mapy               = Jerzmanowice-Przeginia (gmina)
 |współrzędne            = 50°13'14"N 19°47'13"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|155166|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Zabugaje''' – część [[wieś|wsi]] [[Sąspów]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo małopolskie|województwie małopolskim]], w [[powiat krakowski|powiecie krakowskim]], w [[Jerzmanowice-Przeginia|gminie Jerzmanowice-Przeginia]]{{r|Dz.U. 29/2013}}{{r|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Zabugaje administracyjnie należało do [[Województwo krakowskie (1975–1998)|województwa krakowskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
<ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=392&powiat=7593&gmina=4806&miejscowosc=31983&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=1135|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://mapa.targeo.pl/Zabugaje,19,19.7857496,50.2207335?l=975c69af4edd4bfc Zabugaje na mapie Targeo]

{{Gmina Jerzmanowice-Przeginia}}

[[Kategoria:Sąspów]]

title: Zabugaje

Województwo: małopolskie

Powiat: krakowski

Gmina: Jerzmanowice-Przeginia

Część miejscowości: Sąspów

Tablice rejestracyjne: KRA


text:
# Nelson Goerner
Nelson Goerner (ur. 1969 w San Pedro, prowincja Buenos Aires) – argentyński pianista.

## Życiorys
Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. Ukończył studia w Konserwatorium w Buenos Aires i Konserwatorium w Genewie. Osiągnął sukcesy na kilku konkursach pianistycznych:
- Konkurs Pianistyczny im. Ferenca Liszta w Buenos Aires (1986) – I nagroda
- Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny w Genewie (1990) – I nagroda
- XIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina (1995) – wyróżnienie

Od połowy lat 90. XX wieku występuje w wielu krajach Europy, Azji i w obu Amerykach. Brał udział w pracach jurorów XVII i XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.

## Repertuar i dyskografia
Dysponuje bogatym repertuarem, w którym znajdują się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Ludwiga van Beethovena, Roberta Schumanna, Ferenca Liszta, Ferruccio Busoniego, Siergieja Rachmaninowa i Leoša Janáčka.
Nagrał wiele płyt, m.in. z muzyką Chopina (EMI, CD Accord Music Edition), Rachmaninowa, Liszta i Busoniego („Cascavelle Disques”). Jego płyty z muzyką Chopina („The Real Chopin” dla NIFC) i Claude'a Debussy'ego (Outhere/ZigZag Territoires) otrzymały nagrody Diapason d’Or.

title: Nelson Goerner

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Nelson Goerner
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 1969
 |miejsce urodzenia     = [[San Pedro (Buenos Aires)|San Pedro]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[fortepian]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 =
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           = m.in. [[EMI]], [[CD Accord Music Edition]]
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://www.nelsongoerner.com/
}}
'''Nelson Goerner''' (ur. [[1969]] w [[San Pedro (Buenos Aires)|San Pedro]], prowincja [[Buenos Aires (prowincja)|Buenos Aires]]) – [[Argentyna|argentyński]] pianista.

== Życiorys ==
Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. Ukończył studia w Konserwatorium w Buenos Aires i Konserwatorium w Genewie. Osiągnął sukcesy na kilku konkursach pianistycznych:
* Konkurs Pianistyczny im. Ferenca Liszta w Buenos Aires (1986) – I nagroda
* [[Międzynarodowy Konkurs Muzyczny w Genewie|Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny w Genewie]] (1990) – I nagroda
* [[XIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina]] (1995) – wyróżnienie

Od połowy lat 90. XX wieku występuje w wielu krajach Europy, Azji i w obu Amerykach. Brał udział w pracach jurorów [[XVII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina|XVII]] i [[XVIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina|XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie]]<ref>[http://chopin2020.pl/pl/jury/jury-competition Jury Konkursu]. chopin2020.pl [dostęp 2021-10-23]</ref>.

== Repertuar i dyskografia ==
Dysponuje bogatym repertuarem, w którym znajdują się utwory m.in. [[Fryderyk Chopin|Fryderyka Chopina]], [[Ludwig van Beethoven|Ludwiga van Beethovena]], [[Robert Schumann|Roberta Schumanna]], [[Ferenc Liszt|Ferenca Liszta]], [[Ferruccio Busoni|Ferruccio Busoniego]], [[Siergiej Rachmaninow|Siergieja Rachmaninowa]] i [[Leoš Janáček|Leoša Janáčka]].

Nagrał wiele płyt, m.in. z muzyką Chopina ([[EMI]], [[CD Accord Music Edition]]), Rachmaninowa, Liszta i Busoniego („Cascavelle Disques”). Jego płyty z muzyką Chopina („The Real Chopin” dla [[Narodowy Instytut Fryderyka Chopina|NIFC]]) i [[Claude Debussy|Claude'a Debussy'ego]] (Outhere/ZigZag Territoires) otrzymały nagrody Diapason d’Or.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.allmusic.com/artist/nelson-goerner-mn0000799154/biography| tytuł = Nelson Goerner – biography| data dostępu = 2015-10-02 | autor = Robert Cummings | praca = | opublikowany = allmusic.com| data = | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://pl.chopin.nifc.pl/chopin/persons/detail/id/5730| tytuł = Nelson Goerner – biografia| data dostępu = 2015-10-02 | autor =  | praca = | opublikowany = chopin.nifc.pl| data = | język = pl}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Goerner, Nelson}}
[[Kategoria:Argentyńscy pianiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]
[[Kategoria:Jurorzy Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina]]

title: Nelson Goerner

Data i miejsce urodzenia: 1969 · San Pedro

Instrumenty: fortepian

Gatunki: muzyka poważna

Wydawnictwo: m.in. EMI, CD Accord Music Edition


text:
# (12468) Zachotín
12468 Zachotin (1997 AE18) – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,31 lat w średniej odległości 2,22 j.a. Odkryta 14 stycznia 1997 roku.

title: (12468) Zachotín

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 12468
 |       nazwa = Zachotin
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Lenka Šarounová]]
 |       dzień = 14 stycznia
 |         rok = 1997
 |występowanie =
 |wielka_półoś = 2,2180
 |    mimośród = 0,1339
 |  peryhelium = 1,9208
 |    aphelium = 2,5152
 |         lat = 3
 |         dni = 111
 |      godzin = 14
 |    prędkość = 19,99
 |  nachylenie = 6,21
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,7
 |         typ =
 |    satelity =
}}
'''12468 Zachotin (1997 AE18)''' – [[planetoida]] z grupy [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 3,31 lat w średniej odległości 2,22 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[14 stycznia]] [[1997]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 12001–13000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|12468}}
* {{JPLorb|12468}}
* {{MPC|12468}}

{{SORTUJ:Zachotin}}

[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1997]]

title: (12468) Zachotin

Odkrywca: Lenka Šarounová

Data odkrycia: 14 stycznia 1997

Okres obiegu · wokół Słońca: 3 lata 111 dni 14 godzin


text:
# Ożanna (imię)
Ożanna – imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego (łac. Osanna, franc. Osanne, Ozanne). Wywodzi się z okrzyku hebrajskiego hoszi anna, łac. hosanna, osanna – co oznacza "daj zbawienie".
Imię to w Polsce jest poświadczone w formie Ożanna po raz pierwszy w 1265 roku. Ożanna zdrabniana była jako Oszka, Ożanka i Hożanka.
Ożanna imieniny obchodzi 27 kwietnia, 18 czerwca i 9 września.

title: Ożanna (imię)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Ożanna|inne znaczenia nazwy Ożanna]]}}
'''Ożanna''' – [[imię]] żeńskie pochodzenia [[język hebrajski|hebrajskiego]] ([[łacina|łac.]] Osanna, [[franc.]] Osanne, Ozanne). Wywodzi się z okrzyku hebrajskiego ''hoszi anna'', łac. ''hosanna'', ''osanna'' – co oznacza "daj zbawienie".

Imię to w Polsce jest poświadczone w formie Ożanna po raz pierwszy w [[1265]] roku. Ożanna zdrabniana była jako Oszka, Ożanka i Hożanka.

Ożanna [[imieniny]] obchodzi [[27 kwietnia]], [[18 czerwca]] i [[9 września]].

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = Maria Malec |tytuł = Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce |data = 1994 |isbn = 83-85579-52-4 |miejsce = Kraków |wydawca = PAN |oclc = 749441910}}

== Zobacz też ==
* [[Ożenna]]

{{Imiona}}

[[Kategoria:Żeńskie imiona semickie]]


text:
# 4 Czechosłowacki Pułk Piechoty
4 Czechosłowacki Pułk Piechoty (ang. Czechoslovak Infantry Regiment No. 4) – czechosłowacka jednostka wojskowa u boku wojsk brytyjskich na Bliskim i Środkowym Wschodzie podczas II wojny światowej.
Po upadku Francji w wojnie z Niemcami w czerwcu 1940 r., w Bejrucie w Libanie pozostała grupa 206 ochotników czechosłowackich, którzy nie zdążyli wstąpić do 1 Czechosłowackiej Dywizji Piechoty we Francji. Francuskie władze Libanu uznały zwierzchność Francji Vichy, stąd pojawiło się niebezpieczeństwo przekazania Czechów i Słowaków w ręce Niemców. Dzięki staraniom czechosłowackiego konsula generalnego w Jerozolimie dostali oni brytyjskie wizy, po czym przeszli na terytorium Palestyny podległej Anglikom. Zgrupowano ich w obozie w Az Sumeirya. Ich liczba wzrosła ostatecznie do 280 osób.
Najstarszy stopniem oficer, płk J. Kores, postanowił sformować z ochotników jednostkę wojskową, która otrzymała nazwę Czechoslovak Infantry Regiment No. 4. Formalnie wchodziła ona w skład 1 Czechosłowackiej Dywizji Piechoty, której resztki zostały ewakuowane do Wielkiej Brytanii. Składała się z dowództwa, kompanii zaopatrzeniowej i 1 Pułku Piechoty w składzie dwóch kadrowych kompanii. Następnie żołnierzy przeniesiono do obozu w Gedera, gdzie otrzymali karabiny i wyposażenie wojskowe i rozpoczęli intensywne szkolenie bojowe.
14 sierpnia 1940 przy czechosłowackim rządzie emigracyjnym z siedzibą w Londynie powstała Czechosłowacka Misja Wojskowa na Bliski i Środkowy Wschód na czele z gen. O. Mezlem. W wyniku jej działań 28 października utworzono Czechosłowacki Kontyngent – Środkowy Wschód, podporządkowany głównodowodzącemu siłami brytyjskimi w tamtym rejonie, gen. Archibaldowi Wavellowi. W tym samym czasie został rozwiązany 4 Czechosłowacki Pułk Piechoty. Na jego bazie sformowano 11 Czechosłowacki Batalion Piechoty – Wschód i Czechosłowacki Ośrodek Szkoleniowy – Wschód.

title: 4 Czechosłowacki Pułk Piechoty

wikitext:
{{Dopracować|źródła = 2023-03}}
'''4 Czechosłowacki Pułk Piechoty''' ([[język angielski|ang.]] ''Czechoslovak Infantry Regiment No. 4'') – czechosłowacka jednostka wojskowa u boku wojsk brytyjskich na Bliskim i Środkowym Wschodzie podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]].

Po upadku [[III Republika Francuska|Francji]] w wojnie z [[III Rzesza|Niemcami]] w czerwcu 1940 r., w [[Bejrut|Bejrucie]] w [[Liban]]ie pozostała grupa 206 ochotników czechosłowackich, którzy nie zdążyli wstąpić do [[1 Czechosłowacka Dywizja Piechoty (Francja)|1 Czechosłowackiej Dywizji Piechoty]] we Francji. Francuskie władze Libanu uznały zwierzchność [[Francja Vichy|Francji Vichy]], stąd pojawiło się niebezpieczeństwo przekazania Czechów i Słowaków w ręce Niemców. Dzięki staraniom czechosłowackiego konsula generalnego w [[Jerozolima|Jerozolimie]] dostali oni brytyjskie wizy, po czym przeszli na terytorium [[Palestyna|Palestyny]] podległej Anglikom. Zgrupowano ich w obozie w [[Az Sumeirya]]. Ich liczba wzrosła ostatecznie do 280 osób.

Najstarszy stopniem oficer, płk J. Kores, postanowił sformować z ochotników jednostkę wojskową, która otrzymała nazwę ''Czechoslovak Infantry Regiment No. 4.'' Formalnie wchodziła ona w skład 1 Czechosłowackiej Dywizji Piechoty, której resztki zostały ewakuowane do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. Składała się z dowództwa, kompanii zaopatrzeniowej i 1 Pułku Piechoty w składzie dwóch kadrowych kompanii. Następnie żołnierzy przeniesiono do obozu w [[Gedera]], gdzie otrzymali karabiny i wyposażenie wojskowe i rozpoczęli intensywne szkolenie bojowe.

14 sierpnia 1940 przy czechosłowackim rządzie emigracyjnym z siedzibą w [[Londyn]]ie powstała Czechosłowacka Misja Wojskowa na Bliski i Środkowy Wschód na czele z gen. O. Mezlem. W wyniku jej działań 28 października utworzono Czechosłowacki Kontyngent – Środkowy Wschód, podporządkowany głównodowodzącemu siłami brytyjskimi w tamtym rejonie, gen. [[Archibald Percival Wavell, 1. hrabia Wavell|Archibaldowi Wavellowi]]. W tym samym czasie został rozwiązany 4 Czechosłowacki Pułk Piechoty. Na jego bazie sformowano [[11 Czechosłowacki Batalion Piechoty – Wschód]] i Czechosłowacki Ośrodek Szkoleniowy – Wschód.

[[Kategoria:Czechosłowackie oddziały wojskowe z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Pułki piechoty]]