text:
# Trzej ojcowie chrzestni
Trzej ojcowie chrzestni – amerykański western z 1948 roku na podstawie opowiadania Petera Kyme'a. Remake filmu Marked Man z 1919 roku.

## Główne role
- John Wayne - Robert Marmaduke Hightower
- Pedro Armendáriz - Pedro Pete Roca Fuerte
- Harry Carey Jr. - William Kearney
- Ward Bond - Perley Buck Sweet
- Mae Marsh - Pani Perley Sweet
- Mildred Natwick - Matka
- Jane Darwell - Pani Florie
- Guy Kibbee - Sędzia
- Dorothy Ford - Ruby Latham
- Charles Halton - Oliver Latham
- Hank Worden - Zastępca szeryfa Curly
- Jack Pennick - Luke

i inni.

## Fabuła
Robert Marmaduke Hightower, Pedro Roca Fuerte i William Kearney dokonali napadu na bank w Welcome, ale Kearney został ranny. Cała trójka rusza na pustynię, by uciec pościgowi. Mają podziurawiony bukłak z wodą, podczas drogi giną im konie podczas burzy piaskowej. W poszukiwaniach wody znajdują studnię, znajdują kryty wóz a w nim ciężarną kobietę. Mężczyźni pomagają jej podczas porodu. Matka rodzi syna i nadaje mu imię Robert William Pedro. Przed śmiercią matka zmusza ich by przysięgli, że będą bronić jej dziecka, dopóki nie opuszczą pustyni.

title: Trzej ojcowie chrzestni

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Trzej ojcowie chrzestni
 |oryginalny tytuł = 3 Godfathers
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[western]]
 |rok produkcji    = 1948
 |data premiery    =
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
hiszpański
 |czas trwania     = 106 min
 |reżyseria        = [[John Ford]]
 |scenariusz       = [[Laurence Stallings]]
[[Frank S. Nugent]]
 |główne role      = [[John Wayne]]
[[Pedro Armendáriz]]
[[Harry Carey Jr.]]
 |muzyka           = [[Richard Hageman]]
 |zdjęcia          = [[Winton C. Hoch]]
 |scenografia      = [[James Basevi]]
 |kostiumy         =
 |montaż           = [[Jack Murray]]
 |produkcja        = [[Merian C. Cooper]]
[[John Ford]]
 |wytwórnia        = [[Argosy Pictures]]
 |dystrybucja      = [[Metro-Goldwyn-Mayer]]
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Trzej ojcowie chrzestni''' – amerykański western z 1948 roku na podstawie opowiadania [[Peter B. Kyne|Petera Kyme'a]]. Remake filmu ''[[Marked Man]]'' z 1919 roku.

== Główne role ==
* [[John Wayne]] - Robert Marmaduke Hightower
* [[Pedro Armendáriz]] - Pedro ''Pete'' Roca Fuerte
* [[Harry Carey Jr.]] - William Kearney
* [[Ward Bond]] - Perley ''Buck'' Sweet
* [[Mae Marsh]] - Pani Perley Sweet
* [[Mildred Natwick]] - Matka
* [[Jane Darwell]] - Pani Florie
* [[Guy Kibbee]] - Sędzia
* [[Dorothy Ford]] - Ruby Latham
* [[Charles Halton]] - Oliver Latham
* [[Hank Worden]] - Zastępca szeryfa Curly
* [[Jack Pennick]] - Luke
i inni.

== Fabuła ==
Robert Marmaduke Hightower, Pedro Roca Fuerte i William Kearney dokonali napadu na bank w Welcome, ale Kearney został ranny. Cała trójka rusza na pustynię, by uciec pościgowi. Mają podziurawiony bukłak z wodą, podczas drogi giną im konie podczas burzy piaskowej. W poszukiwaniach wody znajdują studnię, znajdują kryty wóz a w nim ciężarną kobietę. Mężczyźni pomagają jej podczas porodu. Matka rodzi syna i nadaje mu imię Robert William Pedro. Przed śmiercią matka zmusza ich by przysięgli, że będą bronić jej dziecka, dopóki nie opuszczą pustyni.

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0040064|Trzej ojcowie chrzestni}}
* {{Filmweb|tytuł|32281|Trzej ojcowie chrzestni}}

{{John Ford}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy z gatunku western]]
[[Kategoria:Amerykańskie adaptacje filmowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie remaki filmów]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Johna Forda]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1948 roku]]
[[Kategoria:Filmy wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer]]

title: Trzej ojcowie chrzestni3 Godfathers

Gatunek: western

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski · hiszpański

Czas trwania: 106 min

Reżyseria: John Ford

Scenariusz: Laurence Stallings · Frank S. Nugent

Główne role: John Wayne · Pedro Armendáriz · Harry Carey Jr.

Muzyka: Richard Hageman

Zdjęcia: Winton C. Hoch

Scenografia: James Basevi

Montaż: Jack Murray

Produkcja: Merian C. Cooper · John Ford

Wytwórnia: Argosy Pictures

Dystrybucja: Metro-Goldwyn-Mayer


text:
# Duchesne (Utah)
Duchesne – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Utah, siedziba administracyjna hrabstwa Duchesne.

wikiname: plwiki

title: Duchesne (Utah)

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Duchesne
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = City
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Duchesne
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Utah}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Duchesne|Duchesne]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 49-20340
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1427601
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 = RoJean Rowley
 |powierzchnia                 = 6,54
 |wysokość                     = 1682
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 435
 |kod pocztowy                 = 84021
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-07:00]]
[[UTC-06:00]]
 |kod mapy                     = US-UT
 |współrzędne                  = 40°9′52″N 110°24′2″W
 |commons                      = Category:Duchesne, Utah
 |www                          = http://www.duchesnecity.com/
}}
'''Duchesne''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Utah]], siedziba administracyjna hrabstwa [[Hrabstwo Duchesne|Duchesne]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Utah]]

title: Duchesne

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Utah

Hrabstwo: Duchesne

Zarządzający: RoJean Rowley


text:
# Shangton
Shangton – wieś w Anglii, w hrabstwie Leicestershire, w dystrykcie Harborough. Leży 16 km na południowy wschód od miasta Leicester i 130 km na północny zachód od Londynu.

title: Shangton

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Shangton
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Shangton Leicestershire.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Shangton
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[East Midlands]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Leicestershire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Harborough (dystrykt)|Harborough]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = <ref name="ludnosc">Populacja według spisu ludności 2001. Dane dostępne ze strony https://www.nomisweb.co.uk/home/census2001.asp</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = LE8 0
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Leicestershire
 |współrzędne                  = 52°33′42″N 0°56′6″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Shangton''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Leicestershire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Harborough (dystrykt)|Harborough]]. Leży 16 km na południowy wschód od miasta [[Leicester]] i 130 km na północny zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SP7219596539|tytuł=Shangton na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Leicestershire]]

title: Shangton

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: East Midlands

Hrabstwo: Leicestershire

Dystrykt: Harborough

Kod pocztowy: LE8 0


text:
# Park Narodowy Litchfield
Park Narodowy Litchfield (Litchfield National Park) – park narodowy utworzony w roku 1986, położony na obszarze Terytorium Północnego w Australii. Nazwa parku pochodzi od nazwiska australijskiego podróżnika Fryderyka Henryka Litchfielda.

## Galeria
- Termitiera
- Wodospad Florence
- Wodospad Wangi

title: Park Narodowy Litchfield

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Litchfield National Park{{unicode|}}
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 =
 |grafika              = Buley Rockhole.jpg
 |opis grafiki         =
 |rodzaj               =
 |państwo              = AUS
 |położenie            =
 |siedziba             =
 |mezoregion           =
 |data utworzenia      = 1986
 |akt prawny           =
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 146118 ha
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = AU-NT
 |współrzędne          = 13°3′17″S 130°54′18″E
 |commons              = Category:Litchfield National Park
 |www                  = http://www.litchfieldnationalpark.com/
}}
'''Park Narodowy Litchfield''' (''Litchfield National Park'') – [[park narodowy]] utworzony w roku 1986, położony na obszarze [[Terytorium Północne]]go w [[Australia|Australii]]<ref>[https://nt.gov.au/leisure/parks-reserves/find-a-park/find-a-park-to-visit/litchfield-national-park Litchfield National Park]</ref>. Nazwa parku pochodzi od nazwiska australijskiego podróżnika Fryderyka Henryka Litchfielda.

== Zobacz też ==
* [[Fauna Australii]]
* [[Flora Australii]]
* [[Batchelor (Australia)|Batchelor]]
== Galeria ==
<gallery>
Plik:Litchfield National Park.jpg|
Plik:Cathedral Termite Mound - brewbooks.jpg|[[Termitiera]]
Plik:Florence falls.jpg|Wodospad Florence
Plik:Litchfield3.jpg
Plik:Litchfield2.jpg|Wodospad Wangi
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Parki narodowe w Terytorium Północnym}}

[[Kategoria:Parki narodowe w Terytorium Północnym|Litchfield]]

title: Litchfield National Park

Państwo: Australia


text:
# Polska Komisja Akredytacyjna
Polska Komisja Akredytacyjna (PKA) – gremium eksperckie oceniające jakość kształcenia na polskich uczelniach, utworzone 1 stycznia 2002, do 30 września 2011 pod nazwą Państwowa Komisja Akredytacyjna.

## Opis
Polska Komisja Akredytacyjna jest niezależnym gremium eksperckim działającym na rzecz doskonalenia jakości kształcenia we wszystkich uczelniach publicznych i niepublicznych działających w polskim systemie szkolnictwa wyższego. PKA dokonuje ocen programowych i instytucjonalnych oraz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego wyniki tych ocen, opinie w sprawie utworzenia uczelni oraz przyznania uczelni lub jej podstawowej jednostce organizacyjnej uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu kształcenia, opinie w sprawie przywrócenia zawieszonego uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu kształcenia, a także opinie w sprawie utworzenia przez uczelnię zagraniczną uczelni lub filii w Polsce.
Ponadto PKA wydaje opinie o jakości kształcenia w jednostkach ubiegających się o uprawnienia do nadawania stopni naukowych i w zakresie sztuki, a także formułuje opinie na temat projektów aktów prawnych dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki.
Poddanie się ocenie Polskiej Komisji Akredytacyjnej jest obligatoryjne. Wyniki dokonanych ocen, a także raporty zespołów oceniających i uchwały Prezydium Polskiej Komisji Akredytacyjnej, publikowane są na jej stronie internetowej.
Do 30 września 2011 nosiła nazwę Państwowa Komisja Akredytacyjna. Kompetencje PKA zostały rozszerzone ustawą z dnia 27 lipca 2005 Prawo o szkolnictwie wyższym oraz nowelizacją ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 18 marca 2011.
W latach 2002–2014 Polska Komisja Akredytacyjna przyznała 5363 ocen (w tym 147 ocen wyróżniających, 4427 pozytywnych, 601 warunkowych i 188 negatywnych) oraz zaopiniowała 6196 wniosków (w tym 3174 pozytywnie).

## Rodzaje i skala ocen
Ocena programowa dokonywana jest na kierunkach, poziomach i profilach studiów wyższych. W jej trakcie weryfikuje się jakość prowadzonego kształcenia oraz stopień spełnienia wymagań określonych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i przepisach wykonawczych, a także kompleksowość, funkcjonowanie i skuteczność wewnętrznego systemu zapewniania jakości kształcenia i mechanizmy jego doskonalenia.
Ocena instytucjonalna obejmuje ocenę działalności podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni oraz ocenę jakości kształcenia na studiach doktoranckich i podyplomowych (jeśli takie są prowadzone), w tym związek strategii rozwoju jednostki ze strategią rozwoju uczelni, funkcjonowanie wewnętrznego systemu zapewniania jakości kształcenia, współpracę z otoczeniem społeczno-gospodarczym i stopień umiędzynarodowienia.
Szczegółowe kryteria dokonywania ocen określone zostały w Statucie Polskiej Komisji Akredytacyjnej dostępnym na jej stronie internetowej.
W ocenie programowej i instytucjonalnej stosowana jest taka sama skala ocen obejmująca ocenę wyróżniającą, pozytywną, warunkową i negatywną. Ocena wyróżniająca przyznawana jest na 8 lat, a ocena pozytywna na 6 lat (kolejna ocena może być przeprowadzona wcześniej, jeśli zaistnieją odpowiednie ku temu przesłanki). Uchwała o przyznaniu oceny warunkowej wskazuje termin dokonania następnej oceny (najczęściej w kolejnym roku akademickim). Negatywna ocena programowa zobowiązuje ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do wydania decyzji o cofnięciu lub zawieszeniu uprawnienia do kształcenia na danym kierunku studiów i poziomie kształcenia, natomiast negatywna ocena przyznana w wyniku procedury oceny instytucjonalnej skutkuje powrotem do ocen programowych.

## Struktura organizacyjna
W kadencji 2024-2027 w skład Polskiej Komisji Akredytacyjnej wchodzą następujące zespoły:
- Zespół nauk humanistycznych, nauk o rodzinie i nauk teologicznych
- Zespół nauk inżynieryjno-technicznych
- Zespół nauk rolniczych i weterynaryjnych
- Zespół nauk medycznych i nauk o zdrowiu
- Zespół nauk ścisłych i przyrodniczych
- I Zespół nauk społecznych
- II Zespół nauk społecznych
- Zespół sztuki
- Zespół do spraw kształcenia nauczycieli
- Zespół odwoławczy

Organami Komisji są przewodniczący, wiceprzewodniczący, sekretarz oraz prezydium, skład którego tworzą przewodniczący, przewodniczący zespołów, przewodniczący Parlamentu Studentów RP, sekretarz oraz przedstawiciel organizacji pracodawców.

## Przewodniczący
- Andrzej Jamiołkowski (2002–2004)
- Zbigniew Marciniak (2005–2007)
- Marek Rocki (2008–2015)
- Krzysztof Diks (2016–2021)[6][7]
- Stanisław Wrzosek (2021–2023)
- Tadeusz Stanisławski (2023–2024)
- Janusz Uriasz (od 2024)

title: Polska Komisja Akredytacyjna

wikitext:
{{Instytucja państwowa infobox
 |nazwa                  = Polska Komisja Akredytacyjna
 |nazwa oryginalna       =
 |logo                   =
 |opis logo              =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |alt grafiki            =
 |państwo                = POL
 |data utworzenia        = 1 stycznia 2002
 |data likwidacji        =
 |siedziba               =
 |tytuł szefa            = Przewodniczący
 |szef                   = [[Janusz Uriasz]]
 |tytuł zastępcy         = Sekretarz
 |zastępca               = Jakub Brdulak
 |budżet                 =
 |zatrudnienie           =
 |adres                  = [[Ulica Żurawia w Warszawie|ul. Żurawia]] 32/34<br />00-515 [[Warszawa]]
 |plan obszaru działania =
 |opis planu             =
 |kod mapy               = Warszawa
 |współrzędne            = 52°13'41.9"N 21°00'49.6"E
 |commons                =
 |www                    = http://www.pka.edu.pl
}}
'''Polska Komisja Akredytacyjna''' (PKA) – gremium eksperckie oceniające [[jakość kształcenia]] na polskich uczelniach, utworzone 1 stycznia 2002, do 30 września 2011 pod nazwą '''Państwowa Komisja Akredytacyjna'''<ref>Na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym, ustawy o wyższych szkołach zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.</ref>.

== Opis ==
Polska Komisja Akredytacyjna jest niezależnym gremium eksperckim działającym na rzecz doskonalenia jakości kształcenia we wszystkich [[Uczelnie w Polsce|uczelniach publicznych i niepublicznych]] działających w polskim systemie szkolnictwa wyższego. PKA dokonuje ocen programowych i [[Ocena instytucjonalna|instytucjonalnych]] oraz przedstawia [[Minister|ministrowi]] właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego wyniki tych ocen, opinie w sprawie utworzenia uczelni oraz przyznania uczelni lub jej podstawowej jednostce organizacyjnej uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu kształcenia, opinie w sprawie przywrócenia zawieszonego uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu kształcenia, a także opinie w sprawie utworzenia przez uczelnię zagraniczną uczelni lub filii w Polsce.

Ponadto PKA wydaje opinie o jakości kształcenia w jednostkach ubiegających się o uprawnienia do nadawania [[Stopnie naukowe w Polsce|stopni naukowych]] i w zakresie sztuki, a także formułuje opinie na temat projektów aktów prawnych dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki.

Poddanie się ocenie Polskiej Komisji Akredytacyjnej jest obligatoryjne. Wyniki dokonanych ocen, a także raporty zespołów oceniających i uchwały Prezydium Polskiej Komisji Akredytacyjnej, publikowane są na jej stronie internetowej.

Do 30 września 2011 nosiła nazwę Państwowa Komisja Akredytacyjna. Kompetencje PKA zostały rozszerzone ustawą z dnia 27 lipca 2005 [[Prawo o szkolnictwie wyższym]] oraz nowelizacją ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 18 marca 2011.

W latach 2002–2014 Polska Komisja Akredytacyjna przyznała 5363 ocen (w tym 147 ocen wyróżniających, 4427 pozytywnych, 601 warunkowych i 188 negatywnych) oraz zaopiniowała 6196 wniosków (w tym 3174 pozytywnie)<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.pka.edu.pl/wp-content/uploads/2014/10/publikacja_2008-2011_calosc.pdf |tytuł = Sprawozdanie z działalności PKA w latach 2008–2011 |autor = |opublikowany = pka.edu.pl |język = |data dostępu = 2015-04-28}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.pka.edu.pl/wp-content/uploads/2014/10/PKA2005-2007.pdf |tytuł = Sprawozdanie z działalności PKA w latach 2005–2007 |autor = |opublikowany = pka.edu.pl |język = |data dostępu = 2015-04-28}}</ref>.

== Rodzaje i skala ocen ==
Ocena programowa dokonywana jest na [[Kierunek studiów|kierunkach]], poziomach i profilach studiów wyższych. W jej trakcie weryfikuje się jakość prowadzonego kształcenia oraz stopień spełnienia wymagań określonych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i przepisach wykonawczych, a także kompleksowość, funkcjonowanie i skuteczność wewnętrznego systemu zapewniania jakości kształcenia i mechanizmy jego doskonalenia.

Ocena instytucjonalna obejmuje ocenę działalności podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni oraz ocenę jakości kształcenia na studiach doktoranckich i podyplomowych (jeśli takie są prowadzone), w tym związek strategii rozwoju jednostki ze strategią rozwoju uczelni, funkcjonowanie wewnętrznego systemu zapewniania jakości kształcenia, współpracę z otoczeniem społeczno-gospodarczym i stopień umiędzynarodowienia.

Szczegółowe kryteria dokonywania ocen określone zostały w Statucie Polskiej Komisji Akredytacyjnej dostępnym na jej stronie internetowej<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.pka.edu.pl/wp-content/uploads/2015/03/statut_full_2015.pdf |tytuł = Statut Polskiej Komisji Akredytacyjnej z dnia 23 lutego 2015 r. |autor = |opublikowany = pka.edu.pl |język = |data dostępu = 2015-04-28}}</ref>.

W ocenie programowej i instytucjonalnej stosowana jest taka sama skala ocen obejmująca ocenę wyróżniającą, pozytywną, warunkową i negatywną. Ocena wyróżniająca przyznawana jest na 8 lat, a ocena pozytywna na 6 lat (kolejna ocena może być przeprowadzona wcześniej, jeśli zaistnieją odpowiednie ku temu przesłanki). Uchwała o przyznaniu oceny warunkowej wskazuje termin dokonania następnej oceny (najczęściej w kolejnym roku akademickim). Negatywna ocena programowa zobowiązuje ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do wydania decyzji o cofnięciu lub zawieszeniu uprawnienia do kształcenia na danym kierunku studiów i poziomie kształcenia, natomiast negatywna ocena przyznana w wyniku procedury oceny instytucjonalnej skutkuje powrotem do ocen programowych.

== Struktura organizacyjna ==
W kadencji 2024-2027 w skład Polskiej Komisji Akredytacyjnej wchodzą następujące zespoły<ref>''[https://pka.edu.pl/o-pka/struktura-organizacyjna/ Struktura organizacyjna Polskiej Komisji Akredytacyjnej]'' na stronie pka.edu.pl (dostęp 24.11.2024)</ref>:

* Zespół nauk humanistycznych, nauk o rodzinie i nauk teologicznych
* Zespół nauk inżynieryjno-technicznych
* Zespół nauk rolniczych i weterynaryjnych
* Zespół nauk medycznych i nauk o zdrowiu
* Zespół nauk ścisłych i przyrodniczych
* I Zespół nauk społecznych
* II Zespół nauk społecznych
* Zespół sztuki
* Zespół do spraw kształcenia nauczycieli
* Zespół odwoławczy

Organami Komisji są przewodniczący, wiceprzewodniczący, sekretarz oraz prezydium, skład którego tworzą przewodniczący, przewodniczący zespołów, przewodniczący Parlamentu Studentów RP, sekretarz oraz przedstawiciel organizacji pracodawców.

== Przewodniczący ==
* [[Andrzej Jamiołkowski]] (2002–2004)
* [[Zbigniew Marciniak]] (2005–2007)
* [[Marek Rocki]] (2008–2015)
* [[Krzysztof Diks]] (2016–2021)<ref name="pap">{{Cytuj stronę |url = http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news,407870,prof-krzysztof-diks-nowym-szefem-polskiej-komisji-akredytacyjnej.html |tytuł = Prof. Krzysztof Diks nowym szefem Polskiej Komisji Akredytacyjnej |data = 2015-12-30 |opublikowany = PAP – Nauka w Polsce |data dostępu = 2015-12-31}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.pka.edu.pl/2015/12/30/minister-nauki-i-szkolnictwa-wyzszego-oglosil-sklad-pka-w-nadchodzacej-kadencji/ |tytuł = Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego ogłosił skład PKA w nadchodzącej kadencji. |data = 2015-12-30 |opublikowany = pka.edu.pl |data dostępu = 2015-12-31}}</ref>
* [[Stanisław Wrzosek]] (2021–2023)
* [[Tadeusz Stanisławski]] (2023–2024)
* [[Janusz Uriasz]] (od 2024)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Szkolnictwo wyższe w Polsce]]

title: Polska Komisja Akredytacyjna

Państwo: Polska

Data utworzenia: 1 stycznia 2002

Przewodniczący: Janusz Uriasz

Sekretarz: Jakub Brdulak


text:
# Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju – kościół parafialny, murowany z XVIII w.

## Historia
Kościół znajduje się w północno-zachodniej części miasta. Erekcja parafii w Goraju nastąpiła w 1379 r. Parafia obejmowała m.in. folwark (217 mórg), szkołę parafialną, szpital dla ubogich, bibliotekę parafialną.
Do XVIII w. trzy kolejne kościoły w Goraju były drewniane. Pierwszy, z 1379 r., istniał do XVI w., drugi został zniszczony podczas potopu szwedzkiego w XVII w., zaś ostatni, drewniany, spłonął w 1780 r.
Obecny kościół wybudowano w latach 1779–1782 z fundacji profesora Akademii Zamojskiej i proboszcza gorajskiego. Pożary nawiedziły kościół w 1795 i 1923, remonty i malowanie przeprowadzono w 1928 oraz 1964 r., odbudowę wieżyczki w 1949 r. Malowidła wewnątrz kościoła odnowiono po II wojnie na podstawie wzorów z 1928 r. Autorem renowacji był Marian Pecka z Goraja (1964), malowideł prawdopodobnie Czesław Kiełbiński (1928?).

## Architektura
Kościół utrzymany jest w stylu barokowym, murowany otynkowany, jednonawowy. Nawa pojedyncza z niższym prezbiterium zamkniętym półkoliście, sklepienie kolebkowe z lunetami. Od południa zakrystia z portalem kamiennym z końca XVIII w. oraz ze skarbczykiem na piętrze i ośmioboczną wieżyczką z klatką schodową. Od północy do kościoła przylega kaplica. Chór muzyczny wsparty na dwóch filarach. Nad wejściem do kruchty kościoła trójkątny szczyt fasady zwieńczony frontonem. Szczyt kruchty barokowy z zegarem słonecznym. Nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę (1952).

## Wyposażenie
- Ołtarz główny z fragmentami barokowymi, z herbami Jelita i Korybut, rzeźbami barokowymi św. Andrzeja, św. Bartłomieja, aniołów i Boga Ojca w zwieńczeniu oraz obrazami św. Stanisława bp., św. Bartłomieja i Zaśnięcia Matki Boskiej w zwieńczeniu.
- Tabernakulum rokokowe z obrazem Ostatniej Wieczerzy. Antepedium z poł. XIX w.

- - Lewy ołtarz rokokowy XVIII w. z rzeźbami Aarona, św. Józefa i aniołów oraz obrazami Matki Boskiej Gorajskiej z Dzieciątkiem Jezus z XVII-XVIII w. w sukience srebrnej barokowej z XVIII w., św. Michała, św. Walentego z końca XVIII w.
  - Prawy ołtarz boczny rokokowy XVIII w. z rzeźbami św. Jana Nepomucena, aniołów i obrazami św. Anny Samotrzeć, św. Wojciecha, św. Antoniego;
  - Trzeci, klasycystyczny, z początku XIX w. z rzeźbami śś. Barbary i Katarzyny o charakterze barokowym z 1. połowy XIX w.;
  - Czwarty ołtarz boczny, nowy, z barokową grupą Ukrzyżowania z końca XVIII w.;
  - Ołtarz w kaplicy barokowy z rzeźbą św. Józefa – początku XVIII w.;
  - Chrzcielnica i kropielnica kamienne z przełomu XVIII/XIX w.

## Otoczenie
- W murze cmentarza kościelnego od strony południowej znajduje się murowana dzwonnica (otynkowana). W jej dolnej kondygnacji znajduje się przejazd, w górze dwa miejsca na dzwony, zakończone łukiem i trójkątnym szczytem.

Zespół kościoła, dzwonnica-brama i cmentarz przykościelny znajduje się w wykazie zabytków NID kl.V-Oa/118/56 z 7.05.1957, 174 z 03.02.1967, A/364 z 28.07.1986.

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = kl.V-Oa/118/56 z dnia 7.05.1957
 |funkcja świątyni          = Kościół parafialny
 |grafika                   = Goraj_-_kościół_(05).jpg
 |opis grafiki              = Kościół i dzwonnica w Goraju
 |państwo                   = Polska
 |miejscowość               = [[Goraj]]
 |adres                     = ul. Kościelna 2<br />23-450 Goraj
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia św. Bartłomieja w Goraju]]
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Bartłomiej Apostoł|św. Bartłomieja Apostoła]]
 |dzień wspomnienia         = 24 sierpnia
 |relikwie                  = Krzyża Świętego; św. Andrzeja Boboli, św. Franciszka Salezego, św. Joanny Franciszki de Chantal, św. o Pio, bł ks. Jerzego Popiełuszki
 |cudowne wizerunki         = Obraz Matki Bożej Gorajskiej
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = [[1779]]
 |data zakończenia budowy   = [[1782]]
 |data konsekracji          = 13.06.1790
 |data przebudowy           =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    = Świątynia
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[barok]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[cegła]]
 |liczba wiernych           = 4000
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            = 5
 |wezwania ołtarzy bocznych = MB Gorajskiej, św. Anny, Świętego Krzyża, św. Mikołaja, św. Józefa
 |liczba naw                = 2
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Goraj
 |współrzędne               = 50°43′23″N 22°39′59″E
 |opis miejsca              =
 |commons                   = Category:Saint_Bartholomew_church_in_Goraj
 |www                       = http://www.goraj.parafia.info.pl
}}
'''Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju''' – kościół parafialny, murowany z XVIII w.

== Historia ==
Kościół znajduje się w północno-zachodniej części miasta<ref>[http://www.diecezja.zamojskolubaczowska.pl/parafie/parafia-swietego-bartlomieja-apostola-goraj Historia Parafii w Goraju na stronie diecezji]</ref>. Erekcja parafii w Goraju nastąpiła w 1379 r. Parafia obejmowała m.in. [[folwark]] (217 mórg), szkołę parafialną, szpital dla ubogich, bibliotekę parafialną.

Do XVIII w. trzy kolejne kościoły w Goraju były drewniane. Pierwszy, z 1379 r., istniał do XVI w., drugi został zniszczony podczas [[potop szwedzki|potopu szwedzkiego]] w XVII w., zaś ostatni, drewniany, spłonął w 1780 r.

Obecny kościół wybudowano w latach 1779–1782 z fundacji profesora [[Akademia Zamojska|Akademii Zamojskiej]] i proboszcza gorajskiego. Pożary nawiedziły kościół w 1795 i 1923, remonty i malowanie przeprowadzono w 1928 oraz 1964 r., odbudowę wieżyczki w 1949 r. Malowidła wewnątrz kościoła odnowiono po II wojnie na podstawie wzorów z 1928 r. Autorem renowacji był Marian Pecka z Goraja (1964), malowideł prawdopodobnie [[Czesław Kiełbiński]] (1928?).

== Architektura ==
Kościół utrzymany jest w stylu barokowym, murowany otynkowany, jednonawowy. Nawa pojedyncza z niższym prezbiterium zamkniętym półkoliście, sklepienie kolebkowe z lunetami. Od południa [[zakrystia]] z [[portal]]em kamiennym z końca XVIII w. oraz ze skarbczykiem na piętrze i ośmioboczną wieżyczką z klatką schodową. Od północy do kościoła przylega kaplica. Chór muzyczny wsparty na dwóch filarach. Nad wejściem do [[kruchta|kruchty]] kościoła trójkątny szczyt fasady zwieńczony [[fronton]]em. Szczyt kruchty barokowy z zegarem słonecznym. Nad nawą znajduje się wieżyczka na [[sygnaturka (dzwon)|sygnaturkę]] (1952).

== Wyposażenie ==
[[Plik:Goraj, wnętrze kościoła par. p.w. św. Bartłomieja Apostoła, XVIII w.JPG|mały|lewo|Wnętrze świątyni]]
* Ołtarz główny z fragmentami barokowymi, z herbami [[Jelita (herb szlachecki)|Jelita]] i [[Korybut]], rzeźbami barokowymi św. Andrzeja, św. Bartłomieja, aniołów i Boga Ojca w zwieńczeniu oraz obrazami św. Stanisława bp., św. Bartłomieja i Zaśnięcia Matki Boskiej w zwieńczeniu.
* Tabernakulum rokokowe z obrazem Ostatniej Wieczerzy. [[Antepedium]] z poł. XIX w.

** Lewy ołtarz rokokowy XVIII w. z rzeźbami Aarona, św. Józefa i aniołów oraz obrazami [[Matka Boska Gorajska|Matki Boskiej Gorajskiej]] z Dzieciątkiem Jezus z XVII-XVIII w. w sukience srebrnej barokowej z XVIII w., św. Michała, św. Walentego z końca XVIII w.
** Prawy ołtarz boczny rokokowy XVIII w. z rzeźbami św. Jana Nepomucena, aniołów i obrazami św. Anny Samotrzeć, św. Wojciecha, św. Antoniego;
** Trzeci, klasycystyczny, z początku XIX w. z rzeźbami śś. Barbary i Katarzyny o charakterze barokowym z 1. połowy XIX w.;
** Czwarty ołtarz boczny, nowy, z barokową grupą Ukrzyżowania z końca XVIII w.;
** Ołtarz w kaplicy barokowy z rzeźbą św. Józefa – początku XVIII w.;
** Chrzcielnica i kropielnica kamienne z przełomu XVIII/XIX w.

== Otoczenie ==
* W murze cmentarza kościelnego od strony południowej znajduje się murowana [[dzwonnica]] (otynkowana). W jej dolnej kondygnacji znajduje się przejazd, w górze dwa miejsca na dzwony, zakończone łukiem i trójkątnym szczytem.

Zespół kościoła, dzwonnica-brama i cmentarz przykościelny znajduje się w wykazie zabytków NID kl.V-Oa/118/56 z 7.05.1957, 174 z 03.02.1967, A/364 z 28.07.1986.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://goraj.parafia.info.pl/ Oficjalna strona Parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Goraju]

{{Parafie dekanatu Biłgoraj-Północ}}

{{SORTUJ:Goraj}}
[[Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo lubelskie)]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Bartłomieja]]
[[Kategoria:Kościoły w diecezji zamojsko-lubaczowskiej]]
[[Kategoria:Architektura barokowa w województwie lubelskim]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie biłgorajskim]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w Goraju]]
[[kategoria:historia Goraja]]

Miejscowość: Goraj

Adres: ul. Kościelna 2 · 23-450 Goraj

Wyznanie: katolickie

Kościół: Kościół łaciński

Parafia: Parafia św. Bartłomieja w Goraju

Wezwanie: św. Bartłomieja Apostoła

Wspomnienie liturgiczne: 24 sierpnia

Cudowne wizerunki: Obraz Matki Bożej Gorajskiej

Aktualne przeznaczenie: Świątynia

Styl: barok

Świątynia · • materiał bud. · • liczba wiernych: · • cegła · 4000 osób

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1

Ołtarz · • liczba ołtarzy · • wezwania ołtarzy bocznych: · 5 · MB Gorajskiej, św. Anny, Świętego Krzyża, św. Mikołaja, św. Józefa


text:
# Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie
Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie (dawniej Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego) – założone w 1981 muzeum z siedzibą w kompleksie synagogalnym we Włodawie.
Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie powstało (jako Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego) z zarządzenia Naczelnika Miasta Włodawa z 10 sierpnia 1981. Oficjalne otwarcie placówki odbyło się w roku 1983. Muzeum mieści się w kompleksie synagogalnym pozostałym po gminie wyznaniowej żydowskiej działającej w mieście do czasu II wojny światowej. W skład zespołu budynków wchodzą: Wielka Synagoga, Mała Synagoga i dom pokahalny. W okresie PRL-u, zanim Muzeum objęło opiekę nad tymi budynkami, były one wykorzystywane m.in. jako magazyny wojskowe i spółdzielcze.
Muzeum posiada cztery działy: etnograficzny, historyczny, promocyjno-edukacyjny i administracyjny. Dział etnograficzny zajmuje się m.in. organizacją ekspozycji prezentujących folklor lokalny (wystawa stała Chłopskie pielgrzymowanie ukazująca kulturę materialną wsi włodawskiej) i folklor kultur egzotycznych. Dział historyczny gromadzi zabytki i dokumenty związane z historią Włodawy i regionu. Dużą część tych pamiątek stanowią judaika. Niektóre z nich można oglądać na stałej wystawie w sali męskiej Wielkiej Synagogi. Dział promocyjno-edukacyjny zajmuje się promocją regionu. Jednym z najważniejszych dokonań placówki w tej sferze jest zainicjowanie i prowadzenie cyklicznej imprezy upamiętniającej wieloetniczną i wieloreligijną historię miasta – Festiwalu Trzech Kultur.
Od 1994 ukazują się Zeszyty Muzealne – wydawnictwo oświatowo-naukowe redagowane przez pracowników Muzeum. Zeszyty zawierają artykuły dotyczące historii i kultury regionu, a także dokumentują bieżącą działalność Muzeum.
W 1993 utworzono Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze jako oddział włodawskiego muzeum. Na teren placówki filialnej przeznaczono 9 hektarów nieruchomości, w tym budynek byłego przedszkola, w którym mieściła się otwarta w 2000 stała ekspozycja Sobibór – obóz śmierci. W 2012 muzeum w Sobiborze stało się oddziałem Państwowego Muzeum na Majdanku.
W 2016 instytucja przyjęła nową nazwę: Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie.

title: Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie

wikitext:
{{Muzeum infobox
 |nazwa                   = Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie
 |nazwa oryginalna        =
 |placówka macierzysta    =
 |zdjęcie                 = FTK - Great Synagogue - facade.jpg
 |opis zdjęcia            = Wielka Synagoga, część włodawskiego kompleksu synagogalnego należącego do Muzeum
 |alt zdjęcia             =
 |państwo                 = POL
 |miejscowość             = [[Włodawa]]
 |adres                   = ul. Czerwonego Krzyża 7<br />22-200 Włodawa
 |data założenia          = 10 sierpnia 1981
 |data likwidacji         =
 |zakres zbiorów          =
 |wielkość zbiorów        =
 |powierzchnia ekspozycji =
 |dyrektor                = Anita Lewczuk vel Leoniuk
 |kustosz                 =
 |kierownik               =
 |oddziały                =
 |kod mapy                = Włodawa
 |współrzędne             = 51.5449400°N 23.5528100°E
 |commons                 = Category:Museum – The Synagogue Complex in Włodawa
 |www                     = http://www.muzeumwlodawa.eu
}}
'''Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie''' (dawniej '''Muzeum [[Równina Łęczyńsko-Włodawska|Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego]]''') – założone w [[1981]] [[muzeum]] z siedzibą w kompleksie [[synagoga]]lnym we [[Włodawa|Włodawie]].

Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie powstało (jako Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego) z zarządzenia Naczelnika Miasta Włodawa z [[10 sierpnia]] [[1981]]. Oficjalne otwarcie placówki odbyło się w roku [[1983]]. Muzeum mieści się w kompleksie synagogalnym pozostałym po [[kahał|gminie wyznaniowej żydowskiej]] działającej w mieście do czasu [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. W skład zespołu budynków wchodzą: [[Wielka Synagoga we Włodawie|Wielka Synagoga]], [[Mała Synagoga we Włodawie|Mała Synagoga]] i [[Synagoga we Włodawie|dom pokahalny]]. W okresie [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL-u]], zanim Muzeum objęło opiekę nad tymi budynkami, były one wykorzystywane m.in. jako magazyny [[siły zbrojne|wojskowe]] i [[spółdzielnia|spółdzielcze]].

Muzeum posiada cztery działy: [[etnografia|etnograficzny]], [[historia|historyczny]], [[promocja (marketing)|promocyjno]]-[[edukacja|edukacyjny]] i [[administracja|administracyjny]]<ref>''[https://web.archive.org/web/20131101010924/http://www.muzeum.wlodawa.metronet.pl/mplw/histor_muz3.html Historia Muzeum]'' [on-line], [w:] Oficjalna strona Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, dost. w Internecie [dostęp: 2 lutego 2010].</ref>. Dział etnograficzny zajmuje się m.in. organizacją ekspozycji prezentujących [[folklor]] lokalny (wystawa stała ''Chłopskie pielgrzymowanie'' ukazująca kulturę materialną wsi włodawskiej) i folklor kultur [[egzotyka|egzotycznych]]. Dział historyczny gromadzi [[zabytek|zabytki]] i [[dokument]]y związane z historią Włodawy i regionu. Dużą część tych pamiątek stanowią [[judaika]]. Niektóre z nich można oglądać na stałej wystawie w sali męskiej Wielkiej Synagogi. Dział promocyjno-edukacyjny zajmuje się promocją regionu. Jednym z najważniejszych dokonań placówki w tej sferze jest zainicjowanie i prowadzenie cyklicznej imprezy upamiętniającej wieloetniczną i wieloreligijną historię miasta – [[Festiwal Trzech Kultur we Włodawie|Festiwalu Trzech Kultur]].

Od [[1994]] ukazują się ''Zeszyty Muzealne'' – wydawnictwo [[oświata|oświatowo]]-[[nauka|naukowe]] redagowane przez pracowników Muzeum. ''Zeszyty'' zawierają artykuły dotyczące historii i kultury regionu, a także dokumentują bieżącą działalność Muzeum.

W [[1993]] utworzono [[Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze|Muzeum Byłego Obozu Zagłady]] w [[Sobibór|Sobiborze]] jako oddział włodawskiego muzeum. Na teren placówki filialnej przeznaczono 9 [[hektar]]ów nieruchomości, w tym budynek byłego przedszkola, w którym mieściła się otwarta w [[2000]] stała ekspozycja ''Sobibór – obóz śmierci''. W [[2012]] muzeum w Sobiborze stało się oddziałem [[Państwowe Muzeum na Majdanku|Państwowego Muzeum na Majdanku]].

W [[2016]] instytucja przyjęła nową nazwę: Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.muzeumwlodawa.eu Oficjalna strona Muzeum]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Muzea w województwie lubelskim|Włodawa]]
[[Kategoria:Muzea gminne i miejskie|Włodawa]]
[[Kategoria:Kultura we Włodawie]]

title: Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie

Miejscowość: Włodawa

Adres: ul. Czerwonego Krzyża 7 · 22-200 Włodawa

Data założenia: 10 sierpnia 1981

Dyrektor: Anita Lewczuk vel Leoniuk


text:
# Klaus Schütz
Klaus Schütz (ur. 17 września 1926 w Heidelbergu, zm. 29 listopada 2012 w Berlinie) – niemiecki polityk, socjaldemokrata (SPD), od 1967 do 1977 burmistrz Berlina Zachodniego, od 1967 do 1968 przewodniczący Bundesratu.
W latach 1962–1966 senator i pełnomocnik Berlina Zachodniego. Od 1966 do 1967 sekretarz stanu w niemieckim MSZ. W 1967 zastąpił Heinricha Albertza na stanowisku burmistrza Berlina. Albertz ustąpił po zamieszkach studenckich w czasie wizyty szacha Iranu, gdy w starciu z policją zginął jeden z protestantów – Benno Ohnesorg. Jednocześnie, w latach 1967–1968, Schütz był przewodniczącym Bundesratu. Od 1968 do 1977 szefem berlińskiej SPD.
W wyborach w 1975 roku sondaże przedwyborcze wskazywały jego przegraną na rzecz polityka CDU – Petera Lorenza. Jednak na kilka dni przed wyborami Lorenz został porwany przez terrorystów z RAF. Po wyborach, mimo iż SPD otrzymała mniej głosów niż CDU (SPD: 42,6%, CDU: 43,9%) Schütz, utrzymał się na stanowisku i utworzył koalicję SPD i FDP. Po licznych skandalach finansowych został zastąpiony w 1977 przez Dietricha Stobbe.
Schütz został następnie ambasadorem RFN w Izraelu. Otrzymał honorowy doktorat Uniwersytetu w Hajfie. W latach 1981–1987 pracował dla Deutsche Welle a potem był dyrektorem w radio Nadrenii-Westfalii.

title: Klaus Schütz

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Klaus Schütz
 |grafika           = Bundesarchiv B 145 Bild-F025708-0002, Kanzler Kiesinger empfängt Bürgermeister Schütz.jpg
 |opis grafiki      = Klaus Schütz (po lewej) z kanclerzem [[Kurt Georg Kiesinger|Kurtem Georgiem Kiesingerem]], 1967
 |data urodzenia    = [[17 września]] [[1926]]
 |miejsce urodzenia = [[Heidelberg]]
 |data śmierci      = [[29 listopada]] [[2012]]
 |miejsce śmierci   = [[Berlin]]
 |funkcja           = [[Burmistrzowie Berlina|Burmistrz Berlina]]
 |partia            = [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]]
 |od                = [[19 października]] [[1967]]
 |do                = [[2 maja]] [[1977]]
 |poprzednik        = [[Heinrich Albertz]]
 |następca          = [[Dietrich Stobbe]]
 |commons           = Category:Klaus Schütz
}}
'''Klaus Schütz''' (ur. [[17 września]] [[1926]] w [[Heidelberg]]u, zm. [[29 listopada]] [[2012]] w [[Berlin]]ie) – niemiecki polityk, socjaldemokrata ([[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]]), od 1967 do 1977 burmistrz [[Berlin Zachodni|Berlina Zachodniego]], od 1967 do 1968 przewodniczący [[Bundesrat (Niemcy)|Bundesratu]].

W latach 1962–1966 senator i pełnomocnik Berlina Zachodniego. Od 1966 do 1967 sekretarz stanu w niemieckim MSZ{{r|Schütz}}. W 1967 zastąpił [[Heinrich Albertz|Heinricha Albertza]] na stanowisku burmistrza Berlina{{r|Schütz}}. Albertz ustąpił po zamieszkach studenckich w czasie wizyty szacha Iranu, gdy w starciu z policją zginął jeden z protestantów – [[Benno Ohnesorg]]{{r|Albertz}}. Jednocześnie, w latach 1967–1968, Schütz był przewodniczącym [[Bundesrat (Niemcy)|Bundesratu]]. Od 1968 do 1977 szefem berlińskiej [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]].

W wyborach w 1975 roku sondaże przedwyborcze wskazywały jego przegraną na rzecz polityka [[Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)|CDU]] – [[Peter Lorenz|Petera Lorenza]]. Jednak na kilka dni przed wyborami Lorenz został porwany przez terrorystów z [[Frakcja Czerwonej Armii|RAF]]. Po wyborach, mimo iż [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]] otrzymała mniej głosów niż [[Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Niemcy)|CDU]] (SPD: 42,6%, CDU: 43,9%) Schütz, utrzymał się na stanowisku i utworzył koalicję SPD i [[Wolna Partia Demokratyczna|FDP]]. Po licznych skandalach finansowych został zastąpiony w 1977 przez [[Dietrich Stobbe|Dietricha Stobbe]]{{r|Schütz}}.

Schütz został następnie ambasadorem [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|RFN]] w [[Izrael]]u{{r|Schütz}}. Otrzymał honorowy doktorat Uniwersytetu w [[Hajfa|Hajfie]]. W latach 1981–1987 pracował dla [[Deutsche Welle]] a potem był dyrektorem w radio Nadrenii-Westfalii{{r|Schütz}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Schütz">{{Cytuj stronę | url = https://berlingeschichte.de/historie/spitze/zukap5/klausschuetz.htm| autor = Edition Luisenstadt | tytuł = 1809 an der Spitze Berlins:Dr. Klaus Schütz| data = 1998 | język = de | data dostępu = 2017-02-02}}</ref>
<ref name="Albertz">{{Cytuj stronę | url = https://berlingeschichte.de/historie/spitze/zukap5/heinrichalbertz.htm| autor = Edition Luisenstadt | tytuł = 1809 an der Spitze Berlins:Heinrich Albertz| data = 1998 | język = de | data dostępu = 2017-02-02}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.berlin.de/rbmskzl/regierender-buergermeister/buergermeister-von-berlin/buergermeistergalerie/artikel.4623.php | tytuł =  Klaus Schütz Regierender Bürgermeister vom 19.10.1967 bis 2.5.1977 | praca = Berlin.de | język = de | data dostępu = 2017-02-05}}

{{Burmistrzowie Berlina}}
{{Przewodniczący Bundesratu}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Schütz, Klaus}}
[[Kategoria:Burmistrzowie Berlina]]
[[Kategoria:Politycy SPD]]
[[Kategoria:Niemieccy politycy]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Niemiec w Izraelu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1926]]
[[Kategoria:Zmarli w 2012]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Heidelbergu]]

title: Klaus Schütz

Data i miejsce urodzenia: 17 września 1926 · Heidelberg

Data i miejsce śmierci: 29 listopada 2012 · Berlin

Okres: od 19 października 1967 · do 2 maja 1977

Przynależność polityczna: SPD

Poprzednik: Heinrich Albertz

Następca: Dietrich Stobbe


text:
# Żabickie
Żabickie (lit. Žabickiai, biał. Жабіцкія) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie augustowskim, w gminie Lipsk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

title: Żabickie

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Żabickie
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Żabickie (Žabickiai, Жабіцкія) - bunker.JPG
 |opis zdjęcia           = Schron [[Linia Mołotowa|Linii Mołotowa]] górujący nad wsią
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podlaskie
 |powiat                 = [[Powiat augustowski|augustowski]]
 |gmina                  = [[Lipsk (gmina)|Lipsk]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 81{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 87
 |kod pocztowy           = 16-315{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = BAU
 |SIMC                   = 0762000{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Lipsk (gmina)
 |współrzędne            = 53°46'56"N 23°27'15"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|162871|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Żabickie
 |www                    =
}}
'''Żabickie''' ([[język litewski|lit.]] ''Žabickiai'', [[język białoruski|biał.]] ''Жабіцкія'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podlaskie|województwie podlaskim]], w [[powiat augustowski|powiecie augustowskim]], w [[Lipsk (gmina)|gminie Lipsk]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo suwalskie|województwa suwalskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Zabickie|nazwa=Wieś Żabickie w liczbach|data dostępu=2020-11-25}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1618|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XIV|711}}

{{Gmina Lipsk}}

[[Kategoria:Lipsk (gmina)]]

title: Żabickie

Województwo: podlaskie

Powiat: augustowski

Gmina: Lipsk

Tablice rejestracyjne: BAU


text:
# Łochocin
Łochocin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Lipno.

## Podział administracyjny
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Łochocin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.

## Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 712 mieszkańców. Jest trzecią co do wielkości miejscowością gminy Lipno.

## Znane osoby
- w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Łochocinie w latach 1961–1967 pracował jako elektryk (samochodowy i ciągnikowy) oraz konserwator urządzeń elektrycznych Lech Wałęsa
- Jan Kwiatkowski (ur. 1941)[4] – polski matematyk i nauczyciel akademicki, profesor nauk matematycznych

title: Łochocin

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Łochocin
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat lipnowski|lipnowski]]
 |gmina                  = [[Lipno (gmina wiejska w województwie kujawsko-pomorskim)|Lipno]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 712<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 54
 |kod pocztowy           = 87-615<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=706}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CLI
 |SIMC                   = 0864580
 |kod mapy               = Lipno (gmina wiejska w województwie kujawsko-pomorskim)
 |współrzędne            = 52°45'07"N 19°06'24"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|73023|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Łochocin''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat lipnowski|powiecie lipnowskim]], w [[Lipno (gmina wiejska w województwie kujawsko-pomorskim)|gminie Lipno]].

== Podział administracyjny ==
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Łochocin (gromada)|Łochocin]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo włocławskie|województwa włocławskiego]].

== Demografia ==
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 712 mieszkańców<ref name=GUS/>. Jest trzecią co do wielkości miejscowością gminy Lipno.

== Znane osoby ==
* w [[Państwowy Ośrodek Maszynowy|Państwowym Ośrodku Maszynowym]] w Łochocinie w latach 1961–1967 pracował jako elektryk (samochodowy i ciągnikowy) oraz konserwator urządzeń elektrycznych [[Lech Wałęsa]]
* [[Jan Kwiatkowski (matematyk)|Jan Kwiatkowski]] (ur. 1941)<ref name="es">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20200920075113/http://encysol.pl/wiki/Jan_Kwiatkowski|tytuł=Jan Kwiatkowski|opublikowany=encyklopedia-solidarnosci.pl|data dostępu=2015-04-12}}</ref> – polski [[matematyka|matematyk]] i nauczyciel akademicki, profesor nauk matematycznych

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|V|674}}

{{Gmina Lipno (powiat lipnowski)}}

[[Kategoria:Lipno (gmina wiejska w województwie kujawsko-pomorskim)]]

title: Łochocin

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: lipnowski

Gmina: Lipno

Tablice rejestracyjne: CLI