text:
# Kościół św. Anny w Gołkowicach
Kościół św. Anny w Gołkowicach – drewniany, zabytkowy kościół filialny obrządku rzymskokatolickiego w Gołkowicach.
Kościół leży na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego.

## Historia
Obecny kościół stoi na miejscu wcześniejszego, który ze względu na zły stan techniczny został rozebrany. Do nowego kościoła pozyskano w 1873 roku wieżę z rozbieranego w tym czasie gotyckiego kościoła w Pruchnej (również pod wezwaniem św. Anny). W 1877 roku położono betonowe podwaliny pod kościół i zaczęto wznosić jego ściany. W kolejnym roku kościół był gotowy.
Kościół kilkukrotnie remontowano, miało to miejsce w latach 1953, 2006, 2010.

## Architektura i wyposażenie
Kościół jest orientowany, konstrukcji słupowej, posadowiony na betonowych fundamentach. Wieża kościoła jest kwadratowa o pochyłych ścianach, w górnej części z izbicą zwieńczoną ośmiopolowym piramidalnym hełmem. Prezbiterium jest nieco niższe od nawy. W środkowej części kalenicy prezbiterium znajduje się ośmioboczna sygnaturka z otwartą latarnią. Wzdłuż południowej ściany nawy umieszczono soboty.
W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Annę nauczającą Marię, czemu przygląda się św. Joachim. Po bokach ulokowano figury św. Piotra i Pawła. Ołtarze boczne poświęcone są Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Niepokalanemu Sercu Najświętszej Marii Panny.
Najcenniejszym zabytkiem w kościele jest rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z początku XVI wieku.
Na koszu ambony znajdują się płaskorzeźby przedstawiające Ojców Kościoła: św. Ambrożego, Augustyna, Hieronima i Grzegorza, pochodzące z XVIII wieku. Prawdopodobnie stanowiły one część dawnej ambony z roku 1711.

title: Kościół św. Anny w Gołkowicach

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Anny w Gołkowicach
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   =
- A/525/2019 z 23.07.2019 (woj. śląskie)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://wkz.katowice.pl/files/repozytorium%20plik%C3%B3w/WYKAZY/Rejestr%20A.pdf | tytuł = Wykaz wpisanych obiektów do rejestru zabytków w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 1 listopada 2019 r. | opublikowany = wkz.katowice.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20210505125623/http://wkz.katowice.pl/files/repozytorium%20plik%C3%B3w/WYKAZY/Rejestr%20A.pdf | zarchiwizowano = 2021-05-05}} {{lang|pl}} wkz.katowice.pl [dostęp 2019-11-02]</ref>
- 759/66 z 26.09.1966 (woj. katowickie)<ref name="zabytek">{{zabytek|śląskie}}</ref>
 |funkcja świątyni          = [[kościół filialny]]
 |grafika                   = 2014 Powiat wodzisławski, Gołkowice, Kościół św. Anny 01.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |miejscowość               = [[Gołkowice (województwo śląskie)|Gołkowice]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Anny w Gołkowicach|Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Anny w Gołkowicach]]
 |administratura typ        = [[Parafia]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Święta Anna|św. Anny]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   =
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = drewno
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            = 18
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            = 2
 |wezwania ołtarzy bocznych = Najświętszego Serca Pana Jezusa,
Niepokalanego Serca NMP
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Godów (gmina)
 |współrzędne               = 49°54'42.2"N 18°30'02.6"E
 |commons                   = Category:Saint Anne church in Gołkowice
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Anny w Gołkowicach''' – drewniany, zabytkowy [[kościół filialny]] obrządku rzymskokatolickiego w [[Gołkowice (województwo śląskie)|Gołkowicach]].

Kościół leży na [[Szlak Architektury Drewnianej (województwo śląskie)|szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego]]<ref>{{cytuj stronę | url = https://sad.slaskie.travel/Poi/Pokaz/170859/5792/drewniany-kosciol-pw-sw-anny-w-golkowicach | tytuł = Drewniany kościół pw. św. Anny w Gołkowicach na ''Szlak Architektury Drewnianej; silesia.travel''| data dostępu = 2018-10-29 }}</ref>.

== Historia ==
Obecny kościół stoi na miejscu wcześniejszego, który ze względu na zły stan techniczny został rozebrany{{r|PP}}. Do nowego kościoła pozyskano w 1873 roku wieżę z rozbieranego w tym czasie gotyckiego kościoła w [[Pruchna|Pruchnej]] (również pod wezwaniem św. Anny){{r|PP}}. W 1877 roku położono betonowe podwaliny pod kościół i zaczęto wznosić jego ściany{{r|PP}}. W kolejnym roku kościół był gotowy.

Kościół kilkukrotnie remontowano, miało to miejsce w latach 1953, 2006, 2010<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.golkowice.wiara.org.pl/historia.html | tytuł = Kościół św. Anny na stronie Parafii Podwyższenia Krzyża świętego i św. Anny w Gołkowicach| data dostępu = 2018-10-29 }}</ref>.

== Architektura i wyposażenie ==
Kościół jest [[Orientowanie (architektura)|orientowany]], konstrukcji słupowej, posadowiony na betonowych fundamentach{{r|PP}}. Wieża kościoła jest kwadratowa o pochyłych ścianach, w górnej części z [[Izbica (architektura)#Izbica (architektura drewniana)|izbicą]] zwieńczoną ośmiopolowym piramidalnym [[Dach hełmowy|hełmem]]{{r|PP}}. [[Prezbiterium]] jest nieco niższe od [[Nawa|nawy]]{{r|PP}}. W środkowej części [[Kalenica (budownictwo)|kalenicy]] prezbiterium znajduje się ośmioboczna [[Sygnaturka (wieża)|sygnaturka]] z otwartą [[Latarnia (architektura)|latarnią]]{{r|PP}}. Wzdłuż południowej ściany nawy umieszczono [[soboty]]{{r|PP}}.

W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający [[Święta Anna|św. Annę]] nauczającą [[Maria z Nazaretu|Marię]], czemu przygląda się [[Święty Joachim|św. Joachim]]. Po bokach ulokowano figury św. [[Piotr Apostoł|Piotra]] i [[Paweł z Tarsu|Pawła]]{{r|PP}}. Ołtarze boczne poświęcone są Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Niepokalanemu Sercu Najświętszej Marii Panny{{r|PP}}.

Najcenniejszym zabytkiem w kościele jest rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z początku XVI wieku{{r|PP}}.

Na koszu [[Ambona (architektura)|ambony]] znajdują się płaskorzeźby przedstawiające [[Ojcowie Kościoła|Ojców Kościoła]]: św. [[Ambroży z Mediolanu|Ambrożego]], [[Augustyn z Hippony|Augustyna]], [[Hieronim ze Strydonu|Hieronima]] i [[Grzegorz I|Grzegorza]], pochodzące z XVIII wieku. Prawdopodobnie stanowiły one część dawnej ambony z roku 1711{{r|PP}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="PP">{{cytuj stronę | url = http://www.godow.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=270:folder-qkosciol-drewniany-pw-sw-anny-w-golkowicachq&catid=61&Itemid=249 | tytuł = Kościół drewniany pw. św. Anny w Gołkowicach | autor = Paweł Porwoł | opublikowany = Urząd Gmidy Godów | rok = 2010 | data dostępu = 2018-10-29 }}</ref>
}}

{{SORTUJ:Gołkowice}}
[[Kategoria:Drewniane kościoły w województwie śląskim]]
[[Kategoria:Gołkowice (województwo śląskie)|Kościół św. Anny]]
[[Kategoria:Kościoły w archidiecezji katowickiej]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Anny]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Godów]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie wodzisławskim]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1878]]

title: Kościół św. Anny w Gołkowicach

Miejscowość: Gołkowice

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Wezwanie: św. Anny

Świątynia · • materiał bud.: · • drewno

Wieża kościelna · • liczba wież · • wysokość wież: · 1 · 18 m

Ołtarz · • liczba ołtarzy · • wezwania ołtarzy bocznych: · 2 · Najświętszego Serca Pana Jezusa, · Niepokalanego Serca NMP


text:
# Rajd Alpejski
Rajd Alpejski lub Rajd o Puchar Alp (fra. Coupe des Alpes) – rajd samochodowy, odbywający się w Marsylii, we Francji, z przerwami w latach 1932-1971. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych jeden z najbardziej prestiżowych rajdów na świecie zaliczany do Rajdowych Mistrzostw Europy. Od roku 1948 trasa rajdu obejmowała słynne przełęcze w Austrii, Niemczech, Włoszech i Szwajcarii. Od roku 1953 rajd stanowił jedną z eliminacji ERC.

## Zwycięzcy Rajdu Alpejskiego[2]
| Rok  | Rajd                                                | Kierowca                                             | Samochód                                             | Seria         |
| ---- | --------------------------------------------------- | ---------------------------------------------------- | ---------------------------------------------------- | ------------- |
| 1932 | 1. Rallye des Alpes Françaises                      | René Carrière                                        | Alfa Romeo 1750                                      |               |
| 1933 | 2. Rallye des Alpes Françaises                      | René Carrière                                        | Bugatti                                              |               |
| 1934 | 3. Rallye des Alpes Françaises                      | Gaston Descollas                                     | Bugatti                                              |               |
| 1935 | 4. Rallye des Alpes Françaises                      | Brak klasyfikacji generalnej, wyniki tylko w klasach | Brak klasyfikacji generalnej, wyniki tylko w klasach |               |
| 1936 | 5. Rallye des Alpes Françaises.                     | Guy Lapchin                                          | Riley                                                |               |
| 1937 | 6. Rallye des Alpes Françaises                      | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |
| 1938 | 7. Rallye International des Alpes Françaises        | Graf Heinrich von der Mühle-Eckart                   | BMW 328                                              |               |
| 1939 | 8. Rallye International des Alpes Françaises        | Wolfgang Denzel                                      | BMW 328                                              |               |
| 1946 | 9. Rallye International des Alpes Françaises        | Robert Manzon                                        | Simca 8                                              |               |
| 1947 | 10. Rallye International des Alpes Françaises       | Gaston Descollas                                     | Bugatti Type 43                                      |               |
| 1948 | 11. Rallye International des Alpes                  | Ian Appleyard                                        | Jaguar SS100                                         |               |
| 1949 | 12. Rallye International des Alpes                  | Gaston Gautruche                                     | Citroën 11                                           |               |
| 1950 | 13. Rallye International des Alpes                  | Ian Appleyard                                        | Jaguar XK 120                                        |               |
| 1951 | 14. Rallye International des Alpes                  | Ian Appleyard                                        | Jaguar XK 120                                        |               |
| 1952 | 15. Rallye International des Alpes                  | Alex von Falkenhausen                                | BMW 328                                              |               |
| 1953 | 16. Rallye International des Alpes                  | Helmut Polensky                                      | Porsche 356 1500 S                                   | ERC           |
| 1954 | 17. Critérium International des Alpes               | Wolfgang Denzel                                      | Denzel 1300                                          | ERC           |
| 1955 | Nie odbył się                                       | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |
| 1956 | 18. Rallye International des Alpes                  | Michel Collange                                      | Alfa Romeo Giulietta Sprint                          | ERC           |
| 1957 | Nie odbył się                                       | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |
| 1958 | 19. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes | Bernard Consten                                      | Alfa Romeo Giulietta                                 | ERC           |
| 1959 | 20. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes | Paul Condrillier                                     | Renault Dauphine                                     | ERC           |
| 1960 | 21. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes | Roger de Lageneste                                   | Alfa Romeo Giulietta                                 | ERC           |
| 1961 | 22. Coupe des Alpes                                 | Donald Morley                                        | Austin-Healey 3000                                   | ERC           |
| 1962 | 23. Coupe des Alpes                                 | Donald Morley                                        | Austin-Healey 3000                                   | ERC           |
| 1963 | 24. Coupe des Alpes                                 | Jean Rolland                                         | Alfa Romeo Giulietta                                 | ERC           |
| 1964 | 25. Coupe des Alpes                                 | Jean Rolland                                         | Alfa Romeo Giulia TZ                                 | ERC           |
| 1965 | 26. Coupe des Alpes                                 | René Trautmann                                       | Lancia Flavia Zagato                                 | ERC           |
| 1966 | 27. Coupe des Alpes                                 | Jean Rolland                                         | Alfa Romeo GTA                                       | ERC           |
| 1967 | 28. Coupe des Alpes                                 | Paddy Hopkirk                                        | Mini Cooper S                                        | ERC           |
| 1968 | 29. Coupe des Alpes                                 | Jean Vinatier                                        | Alpine-Renault A110 1440                             |               |
| 1969 | 30. Coupe des Alpes                                 | Jean Vinatier                                        | Alpine-Renault A110 1600S                            | ERC           |
| 1970 | Nie odbył się                                       | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |
| 1971 | 31. Coupe des Alpes                                 | Bernard Darniche                                     | Alpine-Renault A110 1600S                            | IMC           |
| 1972 | Nie odbył się                                       | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |
| 1973 | Nie odbył się                                       | Nie odbył się                                        | Nie odbył się                                        | Nie odbył się |

wikiname: plwiki

title: Rajd Alpejski

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:1953-07-12 Alpine Ferrari 166 0300M Herzet.jpg|250px|prawo|thumb|[[Jacques Herzet]] podczas 16. Rallye International des Alpes w roku 1953]]
'''Rajd Alpejski''' lub '''Rajd o Puchar Alp'''<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.kwa-kwa.pl/strona/zagranica-rajdy/itemlist/category/1120-zapowiedź-sezonu-1965-r.html | tytuł = Zapowiedź sezonu - 1965 r. | data = | opublikowany = kwa-kwa.pl | język = pl | data dostępu = 2022-11-09}}</ref> ([[język francuski|fra.]] '''Coupe des Alpes''') – [[rajd samochodowy]], odbywający się w [[Marsylia|Marsylii]], we [[Francja|Francji]], z przerwami w latach 1932-1971. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych jeden z najbardziej prestiżowych rajdów na świecie zaliczany do [[Rajdowe Mistrzostwa Europy|Rajdowych Mistrzostw Europy]]. Od roku 1948 trasa rajdu obejmowała słynne przełęcze w [[Austria|Austrii]], [[Niemcy|Niemczech]], [[Włochy|Włoszech]] i [[Szwajcaria|Szwajcarii]]. Od roku 1953 rajd stanowił jedną z eliminacji [[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]].

== Zwycięzcy Rajdu Alpejskiego<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.ewrc-results.com/events/1605/ | tytuł = Coupe des Alpes Lista najlepszych | data = | opublikowany = www.ewrc-results.com | język = pl | data dostępu = 2020-03-09}}</ref> ==

{| class="wikitable" style="font-size:95%;"
|-
! Rok
! Rajd
! Kierowca
! Samochód
! Seria
|-
! 1932
|1. Rallye des Alpes Françaises
| {{Flaga|FRA}} [[René Carrière]]
|[[Alfa Romeo 1750]]
|
|-
! 1933
|2. Rallye des Alpes Françaises
| {{Flaga|FRA}} [[René Carrière]]
|[[Bugatti]]
|
|-
! 1934
|3. Rallye des Alpes Françaises
| {{Flaga|FRA}} [[Gaston Descollas]]
|[[Bugatti]]
|
|-
! 1935
|4. Rallye des Alpes Françaises
|colspan="2" | Brak klasyfikacji generalnej, wyniki tylko w klasach
|
|-
! 1936
| 5. Rallye des Alpes Françaises.
| {{Flaga|FRA}} [[Guy Lapchin]]
|[[Riley (marka samochodów)|Riley]]
|
|-
! 1937
| 6. Rallye des Alpes Françaises
|colspan="3" | Nie odbył się
|-
! 1938
| 7. Rallye International des Alpes Françaises
| {{Flaga|DEU}} [[Graf Heinrich von der Mühle-Eckart]]
| [[BMW 328]]
|
|-
! 1939
| 8. Rallye International des Alpes Françaises
| {{Flaga|AUT}} [[Wolfgang Denzel]]
|[[BMW 328]]
|
|-
! 1946
| 9. Rallye International des Alpes Françaises
| {{Flaga|FRA}} [[Robert Manzon]]
|[[Simca 8]]
|
|-
! 1947
| 10. Rallye International des Alpes Françaises
| {{Flaga|FRA}} [[Gaston Descollas]]
|[[Bugatti]] Type 43
|
|-
! 1948
| 11. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Ian Appleyard]]
|[[Jaguar SS100]]
|
|-
! 1949
|12. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Gaston Gautruche]]
|[[Citroën 11]]
|
|-
! 1950
|13. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Ian Appleyard]]
|[[Jaguar XK 120]]
|
|-
! 1951
|14. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Ian Appleyard]]
|[[Jaguar XK 120]]
|
|-
! 1952
|15. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|GER}} [[Alex von Falkenhausen]]
| [[BMW 328]]
|
|-
! 1953
|16. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|GER}} [[Helmut Polensky]]
| [[Porsche 356|Porsche 356 1500 S]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1954
|17. Critérium International des Alpes
| {{Flaga|Austria}} [[Wolfgang Denzel]]
| [[Denzel (automobile)|Denzel 1300]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1955
|colspan="4" | Nie odbył się
|-
! 1956
|18. Rallye International des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Michel Collange]]
| [[Alfa Romeo Giulietta (1954)|Alfa Romeo Giulietta Sprint]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1957
|colspan="4" | Nie odbył się
|-
! 1958
|19. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Bernard Costen|Bernard Consten]]
| [[Alfa Romeo Giulietta (1954)|Alfa Romeo Giulietta]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1959
|20. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Paul Condrillier]]
| [[Renault Dauphine]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1960
|21. Critérium Int. de la Montagne - Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Roger de Lageneste]]
| [[Alfa Romeo Giulietta (1954)|Alfa Romeo Giulietta]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1961
|22. Coupe des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Donald Morley]]
| [[Austin-Healey 3000]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1962
|23. Coupe des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Donald Morley]]
| [[Austin-Healey 3000]]
|ERC|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1963
|24. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Jean Rolland]]
| [[Alfa Romeo Giulietta (1954)|Alfa Romeo Giulietta]]
|ERC
|-
! 1964
|25. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Jean Rolland]]
| [[Alfa Romeo Giulia TZ]]
|ERC
|-
! 1965
|26. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[René Trautmann]]
| [[Lancia Flavia (1961)|Lancia Flavia Zagato]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1966
|27. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Jean Rolland]]
| [[Alfa Romeo GTA]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1967
|28. Coupe des Alpes
| {{Flaga|GBR}} [[Paddy Hopkirk]]
| [[Mini (1959)|Mini Cooper S]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1968
|29. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Jean Vinatier]]
| [[Alpine A110 (1963)|Alpine-Renault A110 1440]]
|
|-
! 1969
|30. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Jean Vinatier]]
| [[Alpine A110 (1963)|Alpine-Renault A110 1600S]]
|[[Rajdowe Mistrzostwa Europy|ERC]]
|-
! 1970
|colspan="4" | Nie odbył się
|-
! 1971
|31. Coupe des Alpes
| {{Flaga|FRA}} [[Bernard Darniche]]
| [[Alpine A110 (1963)|Alpine-Renault A110 1600S]]
|[[Międzynarodowe Mistrzostwa Producentów|IMC]]
|-
! 1972
|colspan="4" | Nie odbył się
|-
! 1973
|colspan="4" | Nie odbył się
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{commonscat|Rallye International des Alpes}}

{{Rajd Alpejski}}

[[Kategoria:Rajd Alpejski| ]]


text:
# Bernardin Castanié
Bernardin Castanié SSCC (ur. 31 stycznia 1869 w Bozouls, zm. w 1939) – francuski duchowny rzymskokatolicki, sercanin biały, misjonarz, prefekt apostolski Cook i Manihiki oraz Wysp Cooka.

## Biografia
Bernardin Castanié urodził się 31 stycznia 1869 w Bozouls we Francji. 18 października 1892 otrzymał święcenia prezbiteriatu i został kapłanem Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza.
1 lutego 1923 papież Pius XI mianował go prefektem apostolskim powstałej w zeszłym roku prefektury apostolskiej Cook i Manihiki. 11 sierpnia 1926 prefektura apostolska Cook i Manihiki zmieniła nazwę. Tym samym tytuł o. Castanié zmieniono na prefekt apostolski Wysp Cooka.
Zmarł w 1939.

title: Bernardin Castanié

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Bernardin Castanié
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Prefekt apostolski
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Wyspy Cooka]]
 |data urodzenia          = 31 stycznia 1869
 |miejsce urodzenia       = [[Bozouls]]
 |data śmierci            = 1939
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Prefekt apostolski Cook i Manihiki
 |1. funkcja - okres      = 1923–1926
 |2. funkcja              = Prefekt apostolski Wysp Cooka
 |2. funkcja - okres      = 1926–1939
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[sercanie biali]]<ref>{{Cytuj stronę  | nazwisko =  | imię =  | tytuł =''The Catholic Church in the Cook Islands'' | url = http://web.archive.org/web/20161201080403/https://www.maristmessenger.co.nz/2016/09/30/catholic-church-cook-islands/ | opublikowany =Marist messenger  | data =  | data dostępu = 2018-04-02}}</ref>
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 18 października 1892
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Bernardin Castanié [[sercanie biali|SSCC]]''' (ur. 31 stycznia 1869 w [[Bozouls]], zm. w 1939) – francuski duchowny [[katolicyzm|rzymskokatolicki]], [[sercanie biali|sercanin biały]], misjonarz, prefekt apostolski [[diecezja Rarotonga|Cook i Manihiki]] oraz [[diecezja Rarotonga|Wysp Cooka]].

== Biografia ==
Bernardin Castanié urodził się 31 stycznia 1869 w [[Bozouls]] we [[Francja|Francji]]. 18 października 1892 otrzymał święcenia [[prezbiter]]iatu i został kapłanem [[sercanie biali|Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza]].

1 lutego 1923 papież [[Pius XI]] mianował go prefektem apostolskim powstałej w zeszłym roku prefektury apostolskiej Cook i Manihiki. 11 sierpnia 1926 prefektura apostolska Cook i Manihiki zmieniła nazwę. Tym samym tytuł o. Castanié zmieniono na ''prefekt apostolski Wysp Cooka''.

Zmarł w 1939.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bcastb.html Catholic-hierarchy]
* [http://www.gcatholic.org/dioceses/diocese/raro0.htm GCatholic]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Castanié, Bernardin}}
[[Kategoria:Francuscy sercanie biali]]
[[Kategoria:Duchowni katoliccy z Wysp Cooka]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1869]]
[[Kategoria:Zmarli w 1939]]

title: Bernardin Castanié

Kraj działania: Wyspy Cooka

Data i miejsce urodzenia: 31 stycznia 1869 · Bozouls

Wyznanie: katolicyzm

Inkardynacja: sercanie biali

Prezbiterat: 18 października 1892


text:
# Sturtevant
Sturtevant – wieś w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wisconsin, w hrabstwie Racine.

title: Sturtevant

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Sturtevant
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Village
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Sturtevant
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wisconsin}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Racine|Racine]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |kod statystyczny             =
 |powierzchnia                 = 10,9
 |wysokość                     = 214
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 53108
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]<br />[[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-WI
 |współrzędne                  = 42°41′56″N 87°53′57″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Sturtevant''' – wieś w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wisconsin]], w hrabstwie [[Hrabstwo Racine|Racine]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w stanie Wisconsin]]

title: Sturtevant

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Wisconsin

Hrabstwo: Racine


text:
# Skądokąd
Skądokąd – dziesiąty album grupy Raz, Dwa, Trzy wydany 1 marca 2010 (premiera handlowa – 3 marca 2010). Materiał nagrano w RecPublica Studios w Lubrzy we wrześniu i październiku 2009.
16 czerwca 2010 album uzyskał w Polsce certyfikat platynowej płyty sprzedając się w nakładzie 30 000 egzemplarzy.

## Lista utworów
1. Z uśmiechem dziecka kamień
2. Dalej niż sięga myśl
3. Skąd przybywasz
4. Już
5. Zgodnie z planem (może świt błyśnie)
6. Tylko we mgle człowiek
7. Upał roztapia granice miasta
8. Jego gest jego wzrok jego imię
9. To wszystko co niezrozumiałe
10. Oto papieros w dłoni
11. Kolejny utwór instrumentalny "policjanci"

## Lista utworów uprzednio zapowiadana[5]
1. Jak było na początku
2. Horyzont
3. Skąd przybywasz
4. Już nie powiem dobrych snów
5. Zgodnie z planem
6. Ryba
7. Upał
8. Skąd wieje wiatr
9. Każdy się z prawdą może mylić
10. Oto papieros w dłoni
11. Pełniący funkcję policjanta

## Twórcy
- Adam Nowak – gitara akustyczna, śpiew
- Jacek Olejarz – perkusja
- Mirosław Kowalik – kontrabas, gitara basowa
- Jarosław Treliński – gitara elektryczna, gitara akustyczna
- Grzegorz Szwałek - akordeon, Wurlitzer piano, Rhodes piano, clavinet
- Marcin Pospieszalski – producent muzyczny, organy Hammonda, fortepian, skrzypce, altówka, cymbały
- Rafał Paczkowski – realizator dźwięku, mix
- Jacek Gawłowski – mastering
- Damian Styrna – grafika okładki
- Tomas Celis Sanchez – instrumenty perkusyjne
- Joszko Broda – drumla, fujara sałaska
- Antoni Ziut Gralak – trąbka

## Pozycje na listach
| Lista | Kraj   | Pozycja |
| ----- | ------ | ------- |
| OLiS  | Polska | 2       |

title: Skądokąd

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Skądokąd
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Raz, Dwa, Trzy]]
 |wydany                    = 1 marca [[2010 w muzyce|2010]]<ref>[https://archive.is/20120707011455/http://audio.com.pl/muzyka/dzis-premiera-skadokad-nowej-plyty-razdwatrzy:2 Dziś premiera Skądokąd, nowej płyty Raz.Dwa.Trzy]</ref>
 |nagrywany                 = 2009
 |gatunek                   = [[poezja śpiewana]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[4Ever Music]]
 |producent                 = [[Marcin Pospieszalski]]
 |oceny                     =
* [[Interia|interia.pl]] {{ocena|10|7}}<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120714190851/http://muzyka.interia.pl/plyty/recenzje/news/raz-dwa-trzy-delikatnie-o-rzeczach-ostatecznych,1457150|tytuł=Delikatnie o rzeczach ostatecznych|nazwisko=Boroń|imię=Michał |opublikowany=muzyka.interia.pl|język=pl|data dostępu=2010-03-26}}</ref>
 |rok wydania               = 2010
 |poprzedni album           = [[Młynarski (album)|Młynarski]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2007
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
 |1. singel                 = [[Dalej niż sięga myśl]]
 |data 1. singla            = luty 2010
}}
'''Skądokąd''' – dziesiąty album grupy [[Raz, Dwa, Trzy]] wydany 1 marca 2010 (premiera handlowa – 3 marca 2010). Materiał nagrano w [[RecPublica Studios]] w [[Lubrza (województwo lubuskie)|Lubrzy]] we wrześniu i październiku 2009.

16 czerwca 2010 album uzyskał w Polsce certyfikat [[certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowej płyty]] sprzedając się w nakładzie 30 000 egzemplarzy<ref>{{Cytuj |tytuł = Platynowe płyty CD przyznane w 2010 roku |url = https://web.archive.org/web/20241126145458/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2010 |opublikowany = ZPAV |data dostępu = 2020-07-09}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Regulamin przyznawania wyróżnień |url = https://web.archive.org/web/20100513080633/http://www.zpav.pl/rankingi/wyroznienia/regulamin.php |opublikowany = ZPAV |data = 2008-04-23 |data dostępu = 2025-03-11}}</ref>.

== Lista utworów ==
# Z uśmiechem dziecka kamień
# Dalej niż sięga myśl
# Skąd przybywasz
# Już
# Zgodnie z planem (może świt błyśnie)
# Tylko we mgle człowiek
# Upał roztapia granice miasta
# Jego gest jego wzrok jego imię
# To wszystko co niezrozumiałe
# Oto papieros w dłoni
# Kolejny utwór instrumentalny "policjanci"

== Lista utworów uprzednio zapowiadana<ref>[https://archive.is/20120911075847/http://www.salonkulturalny.pl/%E2%80%9Eskadokad%E2%80%9D-%E2%80%93-nowy-album-raz-dwa-trzy/ „Skądokąd” – nowy album Raz Dwa Trzy | Salon Kulturalny<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref> ==
# Jak było na początku
# Horyzont
# Skąd przybywasz
# Już nie powiem dobrych snów
# Zgodnie z planem
# Ryba
# Upał
# Skąd wieje wiatr
# Każdy się z prawdą może mylić
# Oto papieros w dłoni
# Pełniący funkcję policjanta

== Twórcy ==
* [[Adam Nowak (muzyk)|Adam Nowak]] – gitara akustyczna, śpiew
* Jacek Olejarz – perkusja
* [[Mirosław Kowalik (muzyk)|Mirosław Kowalik]] – kontrabas, gitara basowa
* Jarosław Treliński – gitara elektryczna, gitara akustyczna
* Grzegorz Szwałek - akordeon, Wurlitzer piano, Rhodes piano, clavinet
* [[Marcin Pospieszalski]] – producent muzyczny, organy Hammonda, fortepian, skrzypce, altówka, cymbały
* [[Rafał Paczkowski]] – realizator dźwięku, mix
* [[Jacek Gawłowski]] – mastering
* [[Damian Styrna]] – grafika okładki
* [[Tomas Celis Sanchez]] – instrumenty perkusyjne
* [[Joszko Broda]] – [[drumla]], [[fujara sałaska]]
* [[Antoni Gralak|Antoni ''Ziut'' Gralak]] – trąbka

== Pozycje na listach ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
! Lista
! Kraj
! Pozycja
|-
| OLiS
| Polska
| 2<ref>{{cytuj stronę|url=http://olis.onyx.pl/listy/index.asp?idlisty=572&lang=pl|tytuł=OLiS - sprzedaż w okresie  08.03.2010 – 14.03.2010|opublikowany=olis.onyx.pl|język=pl|data dostępu=2010-03-19}}</ref>
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Raz, Dwa, Trzy}}

[[Kategoria:Albumy Raz, Dwa, Trzy]]
[[Kategoria:Albumy poezji śpiewanej i piosenki literackiej]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2010]]

title: Skądokąd

Wydany: 1 marca 2010

Gatunek: poezja śpiewana

Wydawnictwo: 4Ever Music

Producent: Marcin Pospieszalski

Młynarski · (2007): Skądokąd · (2010) · —


text:
# Fundacja i Imperium
Fundacja i Imperium (tyt. oryg. Foundation and Empire) – wydany w 1952 drugi tom cyklu Fundacja autorstwa Isaaca Asimova. Powieść została pierwotnie wydana jako dwie osobne powieści, zatytułowane kolejno Dead Hand (późniejszy tytuł: Generał – The General) oraz Muł (The Mule). Ta druga została w 1996 roku nagrodzona nagrodą „Retro Hugo” w kategorii najlepsza powieść. Część pierwsza, Dead Hand, otrzymała nominację w tym samym roku do tej samej nagrody, jednakże w kategorii najlepsze opowiadanie.

## Fabuła
Pozostałości dawnego Imperium, wciąż kontrolujące centrum galaktyki zdaje sobie sprawę z obecności Fundacji, która jest żądna władzy nad całą galaktyką i wcale tego nie ukrywa. W misję interwencyjną na czele floty Imperium wyrusza jeden z najzdolniejszych generałów – Bel Riose, z celem odnalezienia i zniszczenia Fundacji. Mimo przewagi technologicznej obrońców, statki Imperium (z uwagi na siłę ognia) powoli przejmują kontrolę nad planetami należącymi do Fundacji. Szczęśliwie okazuje się, że znów zadziałała „martwa ręka Seldona”. Słaby Imperator jest zazdrosny o popularność i sukcesy generała. Atak na Terminusa, stolicę Fundacji zostaje odwołany, wojna zakończona, Riose stracony, a Fundacja pozostaje bezpieczna.
Po kilkunastu latach niepokój budzi postać tajemniczej osoby nazywającej się Mułem. Muł powoli zaczyna dowodzić potęgą, na jego stronę przechodzą floty i planety. Na jeden z podbitych światów zostaje wysłana para szpiegów Handlarzy, Bayta i Toran, których zadaniem jest odnalezienie słabego punktu Muła. Uciekając, dołącza do nich Magnifico – błazen Muła oraz psycholog Eblin Mis, który dokonuje odkrycia, iż Muł jest mutantem który potrafi oddziaływać na uczucia ludzi. Muł, jako przypadkowy element zaburzający plan Seldona podbija Fundację, której dowódcy nie są w stanie obronić pod wpływem pesymistycznego oddziaływania Muła na ich psychikę. Bayta, Toran, Magnifico i Mis wyruszają na Trantor – ruiny stolicy Imperium, aby odkryć położenie drugiej Fundacji, założonej przez Seldona na drugim końcu galaktyki – aby ją ostrzec przed Mułem i jego niezwykłymi zdolnościami, którego celem jest podbój galaktyki. Na Trantorze Ebling Mis pracuje nad wykryciem lokalizacji Drugiej Fundacji. Kiedy ma już wyjawić tę lokalizację, zabija go Bayta, która zorientowała się, że Magnifico jest Mułem. Zdemaskowany Muł opuszcza Baytę i Torana na Trantorze ujawniając, że jego nazwa wynika z tego, że jest bezpłodny, przez co stworzone przezeń państwo nie ma dziedzica.

title: Fundacja i Imperium

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Fundacja i Imperium
 |tytuł oryginalny  = Foundation and Empire
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Isaac Asimov]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[Fantastyka naukowa|science fiction]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język             = [[Język angielski|angielski]]
 |data wydania      = [[1952 w literaturze|1952]]
 |wydawca           = [[Gnome Press]]
 |pol: data wydania = [[1988 w literaturze|1988]]
 |pol: wydawca      = [[Wydawnictwo Poznańskie]]
 |pol: przekład     = [[Andrzej Jankowski]]
 |poprzednia        = [[Fundacja (powieść)|Fundacja]]
 |następna          = [[Druga Fundacja]]
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Fundacja i Imperium''' (tyt. oryg. ''Foundation and Empire'') – wydany w [[1952]] drugi tom cyklu ''[[Fundacja (cykl)|Fundacja]]'' autorstwa [[Isaac Asimov|Isaaca Asimova]]. Powieść została pierwotnie wydana jako dwie osobne powieści, zatytułowane kolejno ''Dead Hand'' (późniejszy tytuł: ''Generał'' – ''The General'') oraz ''Muł'' (''The Mule''). Ta druga została w 1996 roku nagrodzona nagrodą [[Nagroda Hugo za najlepszą powieść|„Retro Hugo”]] w kategorii ''najlepsza powieść''<ref name="Hugo46">{{cytuj stronę |url = http://www.thehugoawards.org/hugo-history/1946-retro-hugo-awards/ |tytuł = 1946 Retro Hugo Awards |opublikowany = World Science Fiction Society |archiwum = https://www.webcitation.org/5yVVKYXP8?url=http://www.thehugoawards.org/hugo-history/1946-retro-hugo-awards/ |data dostępu = 2016-08-12 |zarchiwizowano = 2011-05-07 }}</ref>. Część pierwsza, ''Dead Hand'', otrzymała nominację w tym samym roku do tej samej nagrody, jednakże w kategorii ''najlepsze opowiadanie''<ref name="Hugo46" />.

== Fabuła ==
Pozostałości dawnego Imperium, wciąż kontrolujące centrum galaktyki zdaje sobie sprawę z obecności Fundacji, która jest żądna władzy nad całą galaktyką i wcale tego nie ukrywa. W misję interwencyjną na czele floty Imperium wyrusza jeden z najzdolniejszych generałów – [[Bel Riose]], z celem odnalezienia i zniszczenia Fundacji. Mimo przewagi technologicznej obrońców, statki Imperium (z uwagi na siłę ognia) powoli przejmują kontrolę nad planetami należącymi do Fundacji. Szczęśliwie okazuje się, że znów zadziałała „martwa ręka Seldona”. Słaby Imperator jest zazdrosny o popularność i sukcesy generała. Atak na Terminusa, stolicę Fundacji zostaje odwołany, wojna zakończona, Riose stracony, a Fundacja pozostaje bezpieczna.

Po kilkunastu latach niepokój budzi postać tajemniczej osoby nazywającej się Mułem. Muł powoli zaczyna dowodzić potęgą, na jego stronę przechodzą floty i planety. Na jeden z podbitych światów zostaje wysłana para szpiegów Handlarzy, Bayta i Toran, których zadaniem jest odnalezienie słabego punktu Muła. Uciekając, dołącza do nich Magnifico – błazen Muła oraz psycholog Eblin Mis, który dokonuje odkrycia, iż Muł jest mutantem który potrafi oddziaływać na uczucia ludzi. Muł, jako przypadkowy element zaburzający plan Seldona podbija Fundację, której dowódcy nie są w stanie obronić pod wpływem pesymistycznego oddziaływania Muła na ich psychikę. Bayta, Toran, Magnifico i Mis wyruszają na Trantor – ruiny stolicy Imperium, aby odkryć położenie drugiej Fundacji, założonej przez Seldona na drugim końcu galaktyki – aby ją ostrzec przed Mułem i jego niezwykłymi zdolnościami, którego celem jest podbój galaktyki. Na Trantorze Ebling Mis pracuje nad wykryciem lokalizacji Drugiej Fundacji. Kiedy ma już wyjawić tę lokalizację, zabija go Bayta, która zorientowała się, że Magnifico jest Mułem. Zdemaskowany Muł opuszcza Baytę i Torana na Trantorze ujawniając, że jego nazwa wynika z tego, że jest bezpłodny, przez co stworzone przezeń państwo nie ma dziedzica.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Fundacja}}
{{Isaac Asimov}}
{{Hugo}}

[[Kategoria:Amerykańskie powieści fantastycznonaukowe]]
[[Kategoria:Utwory z cyklu Fundacja]]
[[Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe z 1952 roku]]

title: Fundacja i ImperiumFoundation and Empire

Autor: Isaac Asimov

Typ utworu: science fiction

Miejsce wydania: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Wydawca:
Gnome Press
Wydawnictwo Poznańskie

Przekład: Andrzej Jankowski

poprzednia · Fundacja: następna · Druga Fundacja


text:
# Northrop N-9M
Northrop N-9M – amerykański samolot doświadczalny firmy Northrop Corporation, zbudowany w celu praktycznego sprawdzenia rozwiązań zastosowanych w charakterystyk pilotażowych i układu sterowania zastosowanego w samolocie Northrop YB-35.

## Historia

### Geneza
W latach 30. XX wieku w United States Army Air Corps narastało przekonanie o potrzebie posiadania ciężkich, czterosilnikowych bombowców dalekiego zasięgu, zdolnych razić strategiczne cele w dużym oddaleniu od macierzystego terytorium Stanów Zjednoczonych. Potrzeba zmaterializowała się w postaci uruchomienia produkcji maszyn Boeing B-17 Flying Fortress, rozpoczęciu prac, których efektem był Consolidated B-24 Liberator jak również budową eksperymentalnych maszyn w rodzaju Boeing XB-15. Prace zostały znacznie przyśpieszone po wybuchu II wojny światowej. 11 kwietnia 1941 roku skierowano zapytanie ofertowe dotyczące pozyskania bombowca znacząco przewyrzszającego swoimi osiągami już dostępne samoloty jak również realizowane projekty Boeing B-29 Superfortress i Consolidated B-32 Dominator. Efektem analizy nadesłanych ofert było skierowanie do dalszych prac projektów Northropa N-9 oraz Consolidated Model 36. Projekty otrzymały wojskowe oznaczenie, odpowiednio XB-35 i XB-36.

### Projekt
13 lipca 1941 roku Northrop otrzymał zamówienie ze strony United States Army Air Corps, które obejmowało dokumentację projektu, wyniki prób samolotu N-1M, maszyny doświadczalnej Northropa, dzięki której pozyskano dane charakteryzujące zachowanie się latającego skrzydła w locie, wykonanie i prezentacje badań tunelowych modeli bombowca N-9 oraz budowę i sprawdzenie w locie przyjętych założeń konstrukcyjnych przez pomniejszony model bombowca, w skali 3:10 lub 4:10, oznaczony jako N-9M. Kontrakt numer W535-ac-21341 na budowę pojedynczego egzemplarza N-9N oraz przeprowadzenie prób w locie podpisano 4 września 1941 roku. 10 września tego samego roku umowa została zmodyfikowana poprzez zamówienie dodatkowych dwóch egzemplarzy. Tym samym pierwsza z zamówionych maszyn otrzymała oznaczenie N-9M-1 a dodatkowe dwa N-9M-2 i N-9MA. Cała umowa została zatwierdzona przez sekretarza wojny 30 października 1941 roku. N-9M miał mieszaną konstrukcję metalowo-drewanianą. Całość opierała się na szkielecie wykonanym ze stalowych rur, drewnianych elementów wewnętrznych, pokrytych sklejką i duraluminiową blachą. Do napędu samolotu wybrano dwa sześciocylindrowe silniki rzędowe w układzie odwróconym Menasco C6S-4 „Buccaneer” o mocy 260 KM każdy. Silniki napędzały dwułopatowe śmigła pchające o średnicy 2,13 m. Skrzydło o skosie 25°51' wyposażone w znajdujące się na krawędzi spływu klapy, sterolotki i dodatkowe klapy wspomagające lądowanie samolotu. Na końcach płata, na górnej i dolnej jego powierzchni znajdowały się dodatkowe, wychylane w górę lub w dół (na dolnej powierzchni płata) płyty, pełniące rolę sterów kierunku. W krawędzi natarcia skrzydła umieszczono wloty powietrza do silnika. Samolot wyposażono w chowane hydraulicznie podwozie z przednim podparciem. Z tyłu, znajdowała się dodatkowa, długa goleń z kółkiem ogonowym, mająca zapobiec zetknięciu się łopat śmigła z powierzchnią ziemi podczas startu i lądowania. Znajdująca się w centralnej części płata kabina pilota osłonięta była kroplową owiewką. Istniała możliwość instalacji siedzenia dla drugiego członka załogi po demontażu jednego ze znajdujących się za miejscem pilota zbiorników z paliwem. Ukończony pierwszy egzemplarz rozpoczął próby naziemne 20 grudnia 1942 roku na terenie lotniska na lotnisku Hawthorne Municipal Airport w Hawthorne w Kalifornii. Tydzień później, 27 grudnia, N-9M po raz pierwszy wzbił się w powietrze. Za jego sterami siedział pilot doświadczalny John W. Myers.

### Próby
Do maja 1943 roku samolot spędził w powietrzu 22 godziny i 32 minuty, podczas 44 lotów. Głównym powodem niewielkiego nalotu były problemy techniczne trapiące maszynę. Głównym pilotem realizującym loty doświadczalne N-9N był pilot Maks Constant. Siedział on za sterami samolotu podczas jego 45 lotu 19 maja 1943 roku. Constant miał sprawdzić zachowanie się maszyny podczas przeciągnięcia i korkociągu. Niestety w trakcie lotu doszło do katastrofy. Samolot rozbił się na zachód od bazy Muroc grzebiąc w swoich szczątkach pilota. W celu wyjaśnienia wypadku i bliższemu przyjrzeniu się zachowaniu samolotu w warunkach przeciągnięcia i korkociągu, USAAF zamówiły wykonaniu modeli N-9M i XB-35 i przeprowadzanie odpowiednich badań w tunelu aerodynamicznym. Odpowiednim tunelem dysponowała National Advisory Committee for Aeronautics w swoim ośrodku badawczym Langley Memorial Aeronautical Laboratory w Hampton w Wirginii. 24 lipca 1943 roku USAAF i Northrop podpisały kolejne porozumienie o budowie czwartego egzemplarza samolotu, oznaczonego jako N-9MB. Miesiąc wcześniej, 24 czerwca 1943 roku oblatano prototyp N-9M-2, za sterami którego zasiadł pilot doświadczalny Harry Crosby. Niestety już po kilku minutach lot doszło do oderwania się osłony kabiny. Crosby zdołał jednak bezpiecznie sprowadzić maszynę na ziemię. Po naprawie N-9M-2 pwrócił do wykonywania lotów testowych. Do 31 marca 1944 roku samolot wykonał 33 loty, spędzając w powietrzu 23 godziny. 19 kwietnia N-9M-2 uległ awarii podczas lądowania ze schowanym podwoziem, pilot wyszedł z wypadku bez szwanku. Próby przebiegały pomyślnie. Maszyna sprawowała się w poprawnie w powietrzu przy dużych prędkościach lotu. Gorzej radziła sobie przy małej prędkości i dużych kątach natarcia. Uzyskane wyniki zaowocowały kilkoma modernizacjami wprowadzonymi w kolejnym egzemplarzu, N-9MA, ich głównym celem było wdrożenie hydraulicznego systemu wspomagania sterowania i systemu sztucznego obciążenia sterolotek. W drugiej połowie 1944 roku N-9M-2 poddany został testom w tunelu aerodynamicznym, w należącym do NACA ośrodku w Moffet Field w Kalifornii. Celem była weryfikacja uzyskanych podczas lotów próbnych wyników oporu aerodynamicznego, jaki stawiał płatowiec. 22 maja 1944 roku w powietrze po raz pierwszy wzbił się N-9MA. Samolot posiadał ciśnieniowy system sztucznego obciążenia sterolotek oraz dodatkowe sloty przy krawędzi natarcia. Od 28 czerwca 1944 roku do lotów próbnych zaangażowani zostali również piloci wojskowi. N-9MA wykonał około 50 lotów z pilotami doświadczalnymi za sterami do końca października 1944 roku, kilka lotów zapoznawczych wykonali również piloci wojskowi. 26 stycznia 1945 roku oblatano ostatnią zamówioną wersję, N-9MB. Za jej sterami siedział pilot Harry Crosby. Podstawową różnicą pomiędzy wersją N-9MB, a pozostałymi samolotami był rodzaj zastosowanego napędu. Maszynę napędzały dwa ośmiocylindrowe silniki rzędowe w układzie przeciwsobnym (bokser) Franklin 8ACSA-538 (XO-540-7) o mocy 300 KM każdy. Podobnie jak we wcześniejszym N-9M-2, również w ostatniej wersji zastosowano ciśnieniowy system sztucznego obciążenia sterolotek oraz hydrauliczny system wspomagania sterowania.

## Zakończenie programu
We wrześniu 1948 roku siły powietrzne podjęły decyzję o zakończeniu projektu XB/YB-35. Tym samym dalsze loty próbne N-9M stały się zbędne. Wszystkie trzy pozostałe samoloty trafiły do Northrop Aeronautical Institute jako wyposażenie służące szkoleniu. Tam, N-9M-2 został rozebrany w ramach zajęć prowadzonych ze studentami. Brak jest informacji o losie N-9MA. N-9MB trafił w latach 50. XX wieku do założonego przez historyka awiacji Edwarda T. Maloneya The Air Museum mieszczącym się w Claremont (Kalifornia). W trakcie kolejnych lata muzeum zmieniało swoją nazwę i lokalizację aby w 1974 roku stać się Planes of Fame Air Museum w Chino w Kalifornii. Na początku lat 80. XX wieku, znajdujący się w kolekcji muzeum N-9MB zaczął być przywracany do stanu lotnego. Trwająca ponad dekadę restauracja samolotu zakończyła się uroczystością roll out gotowej do lotu maszyny 8 stycznia 1994 roku. W trakcie uroczystości po raz pierwszy uruchomiono silniki samolotu, który również po raz pierwszy kołował na płycie lotniska. 11 listopada tego samego roku maszyna, która otrzymała numery rejestracyjne N9MB, po raz pierwszy od półwiecza wzniosła się ponownie w powietrze. Za sterami samolotu siedział Don Lykins, dyrektor Planes of Fame Air Museum. Samolot był prezentowany na licznych pokazach lotniczych. W kwietniu 2006 roku w trakcie lotu doszło do pożaru silnika. Pilot zdołał bezpiecznie sprowadzić maszynę na ziemię. Po remoncie, w maju 2010 roku, samolot ponownie wzbił się w powietrze i zagościł na pokazach lotniczych. 22 kwietnia 2019 roku, krótko po starcie z Chino, samolot uległ katastrofie, grzebiąc w swoich szczątkach pilota Davida Michaela Vopata.

title: Northrop N-9M

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Northrop N-9M
 |grafika                             = Northrop N-9M Flying Wing - Chino Airshow 2014 (14059039438).jpg
 |podpis grafiki                      =
 |alt grafiki                         =
 |państwo                             = {{Państwo|USA}}
 |producent                           = [[Northrop Corporation]]
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = eksperymentalny
 |konstrukcja                         = mieszana
 |załoga                              = 1
 |data oblotu                         = 27 grudnia [[1942]]
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         = 4
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = 2 × [[silnik rzędowy]] Menasco C6S-4 „Buccaneer”
 |moc silnika                         = 260 KM każdy
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 18,29 [[Metr|m]]
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 5,42 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            = 2 m (bez śmigieł)
2,64 m (ze śmigłami)
 |powierzchnia nośna                  = 45,52 m²
 |profil skrzydła                     =
 |RCS                                 =
 |masa własna                         = 2673 kg
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       = 2869 kg
3093 kg wersja N-9MB
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        = 378,5 l
 |prędkość maksymalna                 = 414 km/h
 |prędkość przelotowa                 = 335 km/h
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               =
 |pułap praktyczny                    = 6553 m
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 805 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
 |wyposażenie                         =
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = [[Stany Zjednoczone|USA]]
 |rzuty                               =
 |commons                             = Category:
}}
'''Northrop N-9M''' – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] samolot doświadczalny firmy [[Northrop Corporation]], zbudowany w celu praktycznego sprawdzenia rozwiązań zastosowanych w charakterystyk pilotażowych i układu sterowania zastosowanego w samolocie [[Northrop YB-35]].
== Historia ==
=== Geneza ===
W latach 30. XX wieku w [[United States Army Air Corps]] narastało przekonanie o potrzebie posiadania ciężkich, czterosilnikowych bombowców dalekiego zasięgu, zdolnych razić strategiczne cele w dużym oddaleniu od macierzystego terytorium Stanów Zjednoczonych. Potrzeba zmaterializowała się w postaci uruchomienia produkcji maszyn [[Boeing B-17 Flying Fortress]], rozpoczęciu prac, których efektem był [[Consolidated B-24 Liberator]] jak również budową eksperymentalnych maszyn w rodzaju [[Boeing XB-15]]. Prace zostały znacznie przyśpieszone po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. 11 kwietnia 1941 roku skierowano zapytanie ofertowe dotyczące pozyskania bombowca znacząco przewyrzszającego swoimi osiągami już dostępne samoloty jak również realizowane projekty [[Boeing B-29 Superfortress]] i [[Consolidated B-32 Dominator]]. Efektem analizy nadesłanych ofert było skierowanie do dalszych prac projektów Northropa N-9 oraz Consolidated Model 36. Projekty otrzymały wojskowe oznaczenie, odpowiednio [[Northrop YB-35|XB-35]] i [[Convair B-36 Peacemaker|XB-36]].
=== Projekt ===
13 lipca 1941 roku Northrop otrzymał zamówienie ze strony United States Army Air Corps, które obejmowało dokumentację projektu, wyniki prób samolotu N-1M, maszyny doświadczalnej Northropa, dzięki której pozyskano dane charakteryzujące zachowanie się [[Latające skrzydło|latającego skrzydła]] w locie, wykonanie i prezentacje badań tunelowych modeli bombowca N-9 oraz budowę i sprawdzenie w locie przyjętych założeń konstrukcyjnych przez pomniejszony model bombowca, w skali 3:10 lub 4:10, oznaczony jako N-9M. Kontrakt numer W535-ac-21341 na budowę pojedynczego egzemplarza N-9N oraz przeprowadzenie prób w locie podpisano 4 września 1941 roku. 10 września tego samego roku umowa została zmodyfikowana poprzez zamówienie dodatkowych dwóch egzemplarzy. Tym samym pierwsza z zamówionych maszyn otrzymała oznaczenie N-9M-1 a dodatkowe dwa N-9M-2 i N-9MA. Cała umowa została zatwierdzona przez sekretarza wojny 30 października 1941 roku. N-9M miał mieszaną konstrukcję metalowo-drewanianą. Całość opierała się na szkielecie wykonanym ze stalowych rur, drewnianych elementów wewnętrznych, pokrytych sklejką i duraluminiową blachą. Do napędu samolotu wybrano dwa sześciocylindrowe silniki rzędowe w układzie odwróconym Menasco C6S-4 „Buccaneer” o mocy 260 KM każdy. Silniki napędzały dwułopatowe śmigła pchające o średnicy 2,13 m. Skrzydło o skosie 25°51' wyposażone w znajdujące się na krawędzi spływu klapy, sterolotki i dodatkowe klapy wspomagające lądowanie samolotu. Na końcach płata, na górnej i dolnej jego powierzchni znajdowały się dodatkowe, wychylane w górę lub w dół (na dolnej powierzchni płata) płyty, pełniące rolę sterów kierunku. W [[Krawędź natarcia|krawędzi natarcia]] skrzydła umieszczono wloty powietrza do silnika. Samolot wyposażono w chowane hydraulicznie podwozie z przednim podparciem. Z tyłu, znajdowała się dodatkowa, długa goleń z kółkiem ogonowym, mająca zapobiec zetknięciu się łopat śmigła z powierzchnią ziemi podczas startu i lądowania. Znajdująca się w centralnej części płata kabina pilota osłonięta była kroplową owiewką. Istniała możliwość instalacji siedzenia dla drugiego członka załogi po demontażu jednego ze znajdujących się za miejscem pilota zbiorników z paliwem. Ukończony pierwszy egzemplarz rozpoczął próby naziemne 20 grudnia 1942 roku na terenie lotniska na lotnisku Hawthorne Municipal Airport w [[Hawthorne (Kalifornia)|Hawthorne]] w [[Kalifornia|Kalifornii]]. Tydzień później, 27 grudnia, N-9M po raz pierwszy wzbił się w powietrze. Za jego sterami siedział pilot doświadczalny John W. Myers.

=== Próby ===
Do maja 1943 roku samolot spędził w powietrzu 22 godziny i 32 minuty, podczas 44 lotów. Głównym powodem niewielkiego nalotu były problemy techniczne trapiące maszynę. Głównym pilotem realizującym loty doświadczalne N-9N był pilot Maks Constant. Siedział on za sterami samolotu podczas jego 45 lotu 19 maja 1943 roku. Constant miał sprawdzić zachowanie się maszyny podczas przeciągnięcia i korkociągu. Niestety w trakcie lotu doszło do katastrofy. Samolot rozbił się na zachód od [[Edwards Air Force Base|bazy Muroc]] grzebiąc w swoich szczątkach pilota. W celu wyjaśnienia wypadku i bliższemu przyjrzeniu się zachowaniu samolotu w warunkach przeciągnięcia i korkociągu, USAAF zamówiły wykonaniu modeli N-9M i XB-35 i przeprowadzanie odpowiednich badań w [[Tunel aerodynamiczny|tunelu aerodynamicznym]]. Odpowiednim tunelem dysponowała [[National Advisory Committee for Aeronautics]] w swoim ośrodku badawczym Langley Memorial Aeronautical Laboratory w [[Hampton (Wirginia)|Hampton]] w [[Wirginia|Wirginii]]. 24 lipca 1943 roku USAAF i Northrop podpisały kolejne porozumienie o budowie czwartego egzemplarza samolotu, oznaczonego jako N-9MB. Miesiąc wcześniej, 24 czerwca 1943 roku oblatano prototyp N-9M-2, za sterami którego zasiadł pilot doświadczalny Harry Crosby. Niestety już po kilku minutach lot doszło do oderwania się osłony kabiny. Crosby zdołał jednak bezpiecznie sprowadzić maszynę na ziemię. Po naprawie N-9M-2 pwrócił do wykonywania lotów testowych. Do 31 marca 1944 roku samolot wykonał 33 loty, spędzając w powietrzu 23 godziny. 19 kwietnia N-9M-2 uległ awarii podczas lądowania ze schowanym podwoziem, pilot wyszedł z wypadku bez szwanku. Próby przebiegały pomyślnie. Maszyna sprawowała się w poprawnie w powietrzu przy dużych prędkościach lotu. Gorzej radziła sobie przy małej prędkości i dużych kątach natarcia. Uzyskane wyniki zaowocowały kilkoma modernizacjami wprowadzonymi w kolejnym egzemplarzu, N-9MA, ich głównym celem było wdrożenie hydraulicznego systemu wspomagania sterowania i systemu sztucznego obciążenia [[Sterolotki|sterolotek]]. W drugiej połowie 1944 roku N-9M-2 poddany został testom w tunelu aerodynamicznym, w należącym do NACA ośrodku w Moffet Field w [[Kalifornia|Kalifornii]]. Celem była weryfikacja uzyskanych podczas lotów próbnych wyników oporu aerodynamicznego, jaki stawiał płatowiec. 22 maja 1944 roku w powietrze po raz pierwszy wzbił się N-9MA. Samolot posiadał ciśnieniowy system sztucznego obciążenia sterolotek oraz dodatkowe [[Skrzela (lotnictwo)|sloty]] przy krawędzi natarcia. Od 28 czerwca 1944 roku do lotów próbnych zaangażowani zostali również piloci wojskowi. N-9MA wykonał około 50 lotów z pilotami doświadczalnymi za sterami do końca października 1944 roku, kilka lotów zapoznawczych wykonali również piloci wojskowi. 26 stycznia 1945 roku oblatano ostatnią zamówioną wersję, N-9MB. Za jej sterami siedział pilot Harry Crosby. Podstawową różnicą pomiędzy wersją N-9MB, a pozostałymi samolotami był rodzaj zastosowanego napędu. Maszynę napędzały dwa ośmiocylindrowe silniki rzędowe w układzie przeciwsobnym ([[Silnik o przeciwległych cylindrach|bokser]]) Franklin 8ACSA-538 (XO-540-7) o mocy 300 KM każdy. Podobnie jak we wcześniejszym N-9M-2, również w ostatniej wersji zastosowano ciśnieniowy system sztucznego obciążenia sterolotek oraz hydrauliczny system wspomagania sterowania.
== Zakończenie programu ==
We wrześniu 1948 roku siły powietrzne podjęły decyzję o zakończeniu projektu XB/YB-35. Tym samym dalsze loty próbne N-9M stały się zbędne. Wszystkie trzy pozostałe samoloty trafiły do Northrop Aeronautical Institute jako wyposażenie służące szkoleniu. Tam, N-9M-2 został rozebrany w ramach zajęć prowadzonych ze studentami. Brak jest informacji o losie N-9MA. N-9MB trafił w latach 50. XX wieku do założonego przez historyka awiacji Edwarda T. Maloneya The Air Museum mieszczącym się w [[Claremont (Kalifornia)]]. W trakcie kolejnych lata muzeum zmieniało swoją nazwę i lokalizację aby w 1974 roku stać się Planes of Fame Air Museum w [[Chino (Kalifornia)|Chino]] w [[Kalifornia|Kalifornii]]. Na początku lat 80. XX wieku, znajdujący się w kolekcji muzeum N-9MB zaczął być przywracany do stanu lotnego. Trwająca ponad dekadę restauracja samolotu zakończyła się uroczystością [[Rollout (lotnictwo)|roll out]] gotowej do lotu maszyny 8 stycznia 1994 roku. W trakcie uroczystości po raz pierwszy uruchomiono silniki samolotu, który również po raz pierwszy kołował na płycie lotniska. 11 listopada tego samego roku maszyna, która otrzymała numery rejestracyjne N9MB, po raz pierwszy od półwiecza wzniosła się ponownie w powietrze. Za sterami samolotu siedział Don Lykins, dyrektor Planes of Fame Air Museum. Samolot był prezentowany na licznych pokazach lotniczych. W kwietniu 2006 roku w trakcie lotu doszło do pożaru silnika. Pilot zdołał bezpiecznie sprowadzić maszynę na ziemię. Po remoncie, w maju 2010 roku, samolot ponownie wzbił się w powietrze i zagościł na pokazach lotniczych. 22 kwietnia 2019 roku, krótko po starcie z Chino, samolot uległ katastrofie, grzebiąc w swoich szczątkach pilota Davida Michaela Vopata.

== Bibliografia ==
* Leszek A. Wieliczko, ''Northrop XB/YB-35'', „Lotnictwo”, nr 4–5 (2020), s. 72–87, ISSN 1732-5323.

[[Kategoria:Amerykańskie samoloty doświadczalne]]
[[Kategoria:Samoloty Northrop]]
[[Kategoria:Samoloty w układzie latającego skrzydła]]
[[Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym]]

title: Northrop N-9M

Producent: Northrop Corporation

Typ: eksperymentalny

Konstrukcja: mieszana

Data oblotu: 27 grudnia 1942

Napęd: 2 × silnik rzędowy Menasco C6S-4 „Buccaneer”

Moc: 260 KM każdy

Wysokość: 2 m (bez śmigieł) · 2,64 m (ze śmigłami)

Startowa: 2869 kg · 3093 kg wersja N-9MB


text:
# Vladislav Đukić
Vladislav Đukić (cyr. Владислав Ђукић, ur. 7 kwietnia 1962 we Vrnjačkiej Banji) – serbski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Reprezentant Jugosławii. Trener piłkarski.

## Kariera klubowa
Đukić karierę rozpoczynał w sezonie 1983/1984 w drugoligowym Napredaku Kruševac. Na początku 1987 roku, w trakcie sezonu 1986/1987 przeniósł się do pierwszoligowego zespołu FK Priština. W styczniu 1988 roku odszedł stamtąd innego pierwszoligowca, Partizana. W sezonie 1987/1988 wywalczył z nim wicemistrzostwo Jugosławii, a w sezonie 1988/1989 Puchar Jugosławii.
W 1989 roku Đukić przeszedł do włoskie Ceseny. W Serie A zadebiutował 27 sierpnia 1989 w przegranym 0:3 meczu z Milanem. 3 września 1989 w wygranym 2:1 spotkaniu z US Cremonese strzelił pierwszego gola w Serie A. W Cesenie spędził sezon 1989/1990.
Następnie wrócił do Partizana, z którym w sezonie 1991/1992 ponownie został wicemistrzem Jugosławii, a także zdobył Puchar Jugosławii. W 1992 roku odszedł do Napredaka Kruševac (I liga), gdzie w 1993 roku zakończył karierę.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Jugosławii Đukić rozegrał dwa spotkania. Zadebiutował w niej 4 czerwca 1988 w zremisowanym 1:1 towarzyskim pojedynku z RFN, a po raz drugi wystąpił 24 sierpnia 1988 w wygranym 2:0 towarzyskim meczu ze Szwajcarią, w którym strzelił też gola. W tym samym roku został powołany do kadry na Letnie Igrzyska Olimpijskie, zakończone przez Jugosławię na fazie grupowej.

title: Vladislav Đukić

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Vladislav Đukić
 |imię i nazwisko org     = {{k|sr|Владислав Ђукић}}
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 7 kwietnia 1962
 |miejsce urodzenia       = [[Vrnjačka Banja]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 189 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1983–1987 ! [[Napredak Kruševac]]        ! 92 ! 35
! 1987–1988 ! [[FC Prishtina|FK Priština]] ! 30 ! 11
! 1988–1989 ! [[FK Partizan]]              ! 34 ! 14
! 1989–1990 ! [[AC Cesena]]                ! 26 !  2
! 1990–1992 ! [[FK Partizan]]              ! 20 !  4
! 1992–1993 ! [[Napredak Kruševac]]        ! 11 !  1
 |kariera reprezentacyjna = ! 1988 ! {{reprezentacja|YUG|wariant=SFR|pn}} ! 2 ! 1
 |kariera trenerska       =
! 1997–2000 ! [[Napredak Gračac]]
! 2001      ! [[Napredak Kruševac]]
! 2002      ! [[Goč Vrnjačka Banja]]
! 2002–2003 ! [[Napredak Kruševac]]
! 2004–2005 ! [[Omladinac Novo Selo]]
! 2006–2007 ! [[Goč Vrnjačka Banja]]
! 2008–2009 ! [[Radnički Nisz]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Vladislav Đukić''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Владислав Ђукић, ur. 7 kwietnia 1962 we [[Vrnjačka Banja|Vrnjačkiej Banji]]) – [[Serbia|serbski]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[napastnik]]a. Reprezentant [[Reprezentacja Jugosławii w piłce nożnej mężczyzn|Jugosławii]]. Trener piłkarski.

== Kariera klubowa ==
Đukić karierę rozpoczynał w sezonie 1983/1984 w [[Druga savezna liga Jugoslavije|drugoligowym]] [[Napredak Kruševac|Napredaku Kruševac]]. Na początku 1987 roku, w trakcie sezonu 1986/1987 przeniósł się do [[Prva liga Jugoslavije|pierwszoligowego]] zespołu [[FC Prishtina|FK Priština]]. W styczniu 1988 roku odszedł stamtąd innego pierwszoligowca, [[FK Partizan|Partizana]]. W sezonie 1987/1988 wywalczył z nim wicemistrzostwo Jugosławii, a w sezonie 1988/1989 [[Puchar Jugosławii w piłce nożnej|Puchar Jugosławii]].

W 1989 roku Đukić przeszedł do włoskie [[AC Cesena|Ceseny]]. W [[Serie A]] zadebiutował 27 sierpnia 1989 w przegranym 0:3 meczu z [[AC Milan|Milanem]]. 3 września 1989 w wygranym 2:1 spotkaniu z [[US Cremonese]] strzelił pierwszego gola w Serie A. W Cesenie spędził sezon 1989/1990.

Następnie wrócił do Partizana, z którym w sezonie 1991/1992 ponownie został wicemistrzem Jugosławii, a także zdobył Puchar Jugosławii. W 1992 roku odszedł do Napredaka Kruševac ([[Prva liga Srbije i Crne Gore|I liga]]), gdzie w 1993 roku zakończył karierę.

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Jugosławii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Jugosławii]] Đukić rozegrał dwa spotkania. Zadebiutował w niej 4 czerwca 1988 w zremisowanym 1:1 towarzyskim pojedynku z [[Reprezentacja Niemiec w piłce nożnej mężczyzn|RFN]], a po raz drugi wystąpił 24 sierpnia 1988 w wygranym 2:0 towarzyskim meczu ze [[Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej mężczyzn|Szwajcarią]], w którym strzelił też gola. W tym samym roku został powołany do kadry na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Letnie Igrzyska Olimpijskie]], zakończone przez Jugosławię na fazie grupowej.

== Bibliografia ==
* [https://eu-football.info/_player.php?id=5103 Vladislav Đukić] w bazie EU.FOOTBALL {{lang|en}}
* [http://www.weltfussball.de/spieler_profil/vladislav-djukic_2/ Vladislav Đukić] w bazie Weltfussball {{lang|de}}
* {{NFT|p|21352}}

{{IO Jugosławia 1988}}

{{SORTUJ:Đukić, Vladislav}}
[[Kategoria:Reprezentanci Jugosławii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Serbscy piłkarze]]
[[Kategoria:Serbscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Napredaku Kruševac]]
[[Kategoria:Piłkarze KF Priština/FC Prishtina]]
[[Kategoria:Piłkarze FK Partizan]]
[[Kategoria:Piłkarze Cesena FC]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]
[[Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy olimpijczycy]]

title: · Vladislav ĐukićВладислав Ђукић

Data i miejsce urodzenia: 7 kwietnia 1962 · Vrnjačka Banja

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Napredak Kruševac · 92 · (35)

FK Priština · 30 · (11)

FK Partizan · 34 · (14)

AC Cesena · 26 · (2)

FK Partizan · 20 · (4)

Napredak Kruševac · 11 · (1)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Jugosławia · 2 · (1)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Napredak Gračac

Napredak Kruševac

Goč Vrnjačka Banja

Napredak Kruševac

Omladinac Novo Selo

Goč Vrnjačka Banja

Radnički Nisz


text:
# Salopeki Modruški
Salopeki Modruški – wieś w Chorwacji, w żupanii karlowackiej, w gminie Josipdol. W 2011 roku liczyła 69 mieszkańców.

title: Salopeki Modruški

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Salopeki Modruški
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania karlowacka|karlowacka]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Josipdol|Josipdol]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 69{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania karlowacka
 |www                          =
}}
'''Salopeki Modruški''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania karlowacka|żupanii karlowackiej]], w [[gmina Josipdol|gminie Josipdol]]. W 2011 roku liczyła 69 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=252}}</ref>
}}

{{gmina Josipdol}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii karlowackiej]]

title: Salopeki Modruški

Państwo: Chorwacja

Żupania: karlowacka

Gmina: Josipdol


text:
# Trzciany Dół
Trzciany Dół – dawna część wsi Skarbka w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Bałtów. Wchodzi w skład sołectwa Skarbka.
W latach 1975–1998 Trzciany Dół administracyjnie należał do województwa kieleckiego.
Nazwę zniesiono z 2023 r.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie.

title: Trzciany Dół

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Trzciany Dół
 |status                 = zniesiona
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[powiat ostrowiecki|ostrowiecki]]
 |gmina                  = [[Bałtów (gmina)|Bałtów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Skarbka]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 27-423{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TOS
 |SIMC                   = 1018545{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Bałtów (gmina)
 |współrzędne            = 51°00'38"N 21°33'35"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|185073|data=2015-01-03}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Trzciany Dół''' – dawna część [[wieś|wsi]] [[Skarbka]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat ostrowiecki|powiecie ostrowieckim]], w [[Bałtów (gmina)|gminie Bałtów]]{{r|R2013|teryt}}. Wchodzi w skład [[sołectwo|sołectwa]] '''Skarbka'''.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Trzciany Dół administracyjnie należał do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

Nazwę zniesiono z 2023 r.{{R|R2013|R2022}}

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie|Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie]]{{r|par}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name="R2022" >''Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2022 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych'' ({{Dziennik Ustaw|2022|2783}})</ref>* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1154|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name=par>[https://diecezja.radom.pl/baltow-parafia-pw-matki-bozej-bolesnej/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Bałtów}}

[[Kategoria:Skarbka]]

title: Trzciany Dół

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: ostrowiecki

Gmina: Bałtów

Część miejscowości: Skarbka

Tablice rejestracyjne: TOS


text:
# Eparchia wielkołucka
Eparchia wielkołucka (ros. Великолукская епархия) – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, z siedzibą w Wielkich Łukach. Wchodzi w skład metropolii pskowskiej.
Utworzona 25 grudnia 2014 r. postanowieniem Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, poprzez wydzielenie z eparchii pskowskiej. Terytorialnie obejmuje część obwodu pskowskiego – rejony: bieżanicki, krasnogrodzki, kuniński, łokniański, newelski, noworżewski, nowosokolnicki, opoczeski, pustoszkiński, puszkinogorski, siebieski, uświacki i wielkołucki.
Ordynariuszem eparchii został biskup wielkołucki i newelski Sergiusz (Bułatnikow), który sprawował urząd do 2025 r.

## Dekanaty
W 2016 r. w skład eparchii wchodziły 4 dekanaty: newelski, noworżewski, opoczecki i wielkołucki. Na ich terenie działało 67 cerkwi, obsługiwanych przez 73 duchownych (61 kapłanów i 12 diakonów).

## Monaster
W obrębie eparchii działa męski Świętogórski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Puszkińskich Gorach.

title: Eparchia wielkołucka

wikitext:
{{Inne znaczenia|współczesnej eparchii|[[Eparchia wielkołucka (1926–1957)|Eparchia wielkołucka]] istniejąca w latach 1926–1957}}
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Eparchia wielkołucka
 |nazwa oryginalna               = {{k|ru|Великолукская епархия}}
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        = Voznesenija VLuki mai2010-1.JPG
 |opis grafiki                   = [[Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego w Wielkich Łukach]]
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = obwód pskowski
 |miejscowość                    = [[Wielkie Łuki]]
 |adres                          =
 |data powołania                 = 25 grudnia 2014
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                        = [[Rosyjski Kościół Prawosławny]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Metropolia (religia)|Metropolia]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Metropolia pskowska|pskowska]]
 |obiekt sakralny typ            = [[Sobór (świątynia)|Sobór]]
 |obiekt sakralny nazwa          = [[Sobór Wniebowstąpienia Pańskiego w Wielkich Łukach|Wniebowstąpienia Pańskiego]]
 |administrator                  = ''vacat''
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           = emerytowany biskup wielkołucki i newelski [[Sergiusz (Bułatnikow)]]
 |rok danych statystycznych      = 2016
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 43
 |liczba kapłanów zakonnych      = 18
 |liczba kapłanów                = 61
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               = 4
 |liczba parafii                 =
 |liczba klasztorów              = 1
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    = 56°20′58,3″N 30°30′13,6″E
 |commons                        = Category:Velikiye Luki Eparchy
 |www                            = http://luki-eparhia.ru
}}
'''Eparchia wielkołucka''' ([[Język rosyjski|ros.]] ''Великолукская епархия'') – jedna z [[Eparchia|eparchii]] [[Rosyjski Kościół Prawosławny|Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego]], z siedzibą w [[Wielkie Łuki|Wielkich Łukach]]. Wchodzi w skład [[Metropolia pskowska|metropolii pskowskiej]]<ref name="pat">[http://www.patriarchia.ru/db/text/3894886.html Великолукская епархия]</ref>.

Utworzona 25 grudnia 2014 r. postanowieniem Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, poprzez wydzielenie z [[Eparchia  pskowska|eparchii pskowskiej]]. Terytorialnie obejmuje część [[Obwód pskowski|obwodu pskowskiego]] – rejony: bieżanicki, krasnogrodzki, kuniński, łokniański, newelski, noworżewski, nowosokolnicki, opoczeski, pustoszkiński, puszkinogorski, siebieski, uświacki i wielkołucki<ref name="pat"/>.

[[Ordynariusz]]em eparchii został biskup wielkołucki i newelski [[Sergiusz (Bułatnikow)]]<ref name="pat"/>, który sprawował urząd do 2025 r.<ref>{{Cytuj |tytuł = ЖУРНАЛЫ Священного Синода от 15 мая 2025 года / Официальные документы / Патриархия.ru |data dostępu = 2025-08-01 |opublikowany = Патриархия.ru |url = https://www.patriarchia.ru/db/text/6211582.html |język = ru}}</ref>

== Dekanaty ==
W 2016 r. w skład eparchii wchodziły 4 [[dekanat]]y: newelski, noworżewski, opoczecki i wielkołucki. Na ich terenie działało 67 cerkwi, obsługiwanych przez 73 duchownych (61 kapłanów i 12 diakonów)<ref name="pat"/>.

== Monaster ==
W obrębie eparchii działa męski [[Świętogórski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej]] w Puszkińskich Gorach<ref name="pat"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Eparchie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego}}

[[Kategoria:Eparchia wielkołucka|*]]

title: Eparchia wielkołuckaВеликолукская епархия

Państwo: Rosja

Obwód: pskowski

Siedziba: Wielkie Łuki

Data powołania: 25 grudnia 2014

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Rosyjski Kościół Prawosławny

Metropolia: pskowska

Sobór: Wniebowstąpienia Pańskiego

Biskup diecezjalny: vacat

Biskup senior: emerytowany biskup wielkołucki i newelski Sergiusz (Bułatnikow)


text:
# Wypychów (gromada)
Wypychów – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Wypychów z siedzibą GRN w Wypychowie utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie łęczyckim w woj. łódzkim, na mocy uchwały nr 32/54 WRN w Łodzi z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Astachowice, Brachowice, Gieczno, Rogóźno, Sypin i Wypychów ze zniesionej gminy Rogóźno w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 13 członków gromadzkiej rady narodowej.
1 stycznia 1959 do gromady Wypychów przyłączono obszar zniesionej (i mocno okrojonej) gromady Lorenki oraz wieś i kolonię Śladków Górny, wieś i kolonię Śladków Rozlazły, wieś Śladków Podleśny i kolonię Śladkówek ze zniesionej gromady Śladków Górny.
31 grudnia 1959 do gromady Wypychów przyłączono wieś Błonie ze zniesionej gromady Witów oraz wieś Mchowice, osadę młyńską Świącie, osadę młyńską Bugaj, wieś Dunaj, wieś Boguszyce i wieś Mysłówka ze zniesionej gromady Czerników.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Wypychów (gromada)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Wypychów|inne znaczenia nazwy Wypychów]]}}
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Wypychów
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[województwo łódzkie|łódzkie]]
 |powiat                    = [[powiat łęczycki|łęczycki]]
 |data powstania            = 4 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Wypychów (powiat zgierski)|Wypychów]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 6
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 13
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Wypychów''' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Wypychów z siedzibą GRN w [[Wypychów (powiat zgierski)|Wypychowie]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat łęczycki|powiecie łęczyckim]] w [[województwo łódzkie|woj. łódzkim]], na mocy uchwały nr 32/54 WRN w [[Łódź|Łodzi]] z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Astachowice, Brachowice, Gieczno, Rogóźno, Sypin i Wypychów ze zniesionej [[Rogóźno (gmina w województwie łódzkim)|gminy Rogóźno]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 32/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 4 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu łęczyckiego; w ramach Zarządzenia Nr Or. V-167/1/54 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 22 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 11, Poz. 39)</ref>. Dla gromady ustalono 13 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr XLVIII/258/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Łęczycy z dnia 1 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 9 października 1954 r., Nr. 9, Poz. 36)</ref>.

1 stycznia 1959 do gromady Wypychów przyłączono obszar zniesionej (i mocno okrojonej<ref>Bez wsi Władysławów, Wały, Rudno, Wola Rogozińska, Bisiekierz-Górzewo i Bisiekierz Nawojowy, kolonii Bisiekierz Nawojowy i parceli Górzewo ({{Dziennik Ustaw|rok=1958|numer=76|pozycja=392}})</ref>) [[Lorenki (gromada)|gromady Lorenki]] oraz wieś i kolonię Śladków Górny, wieś i kolonię Śladków Rozlazły, wieś Śladków Podleśny i kolonię Śladkówek ze zniesionej [[Śladków Górny (gromada)|gromady Śladków Górny]]<ref>Uchwała Nr 34/58 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 17 listopada 1958 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie łódzkim; na mocy Obwieszczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 23 grudnia 1958 r. o ogłoszeniu uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 17 listopada 1958 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie łódzkim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 31 grudnia 1958 r., Nr. 9, Poz. 34)</ref>.

31 grudnia 1959 do gromady Wypychów przyłączono wieś Błonie ze zniesionej [[Witów (gromada w powiecie łęczyckim)|gromady Witów]] oraz wieś Mchowice, osadę młyńską Świącie, osadę młyńską Bugaj, wieś Dunaj, wieś Boguszyce i wieś Mysłówka ze zniesionej [[Czerników (gromada)|gromady Czerników]]<ref>Uchwała Nr 57/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 3 września 1959 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie łódzkim; w ramach Obwieszczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 25 listopada 1959 r. w sprawie uchwały 57/59 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 3 września 1959 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie łódzki(Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi z dnia 21 grudnia 1957 r., Nr. 8, Poz. 31)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat łęczycki (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie łódzkim|Wypychów]]

title: Wypychów

Województwo: łódzkie

Powiat: łęczycki

Data powstania: 4 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Wypychów

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Konstytucja Jugosławii (1953)
Konstytucja Jugosławii z 1953 roku – ustawa regulująca ustrój prawny Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii w latach 1953–1963.
Konstytucja została uchwalona 31 stycznia 1953 jako ustawa o podstawach społecznego i politycznego ustroju FLRJ. Stanowiła ona konsekwencję trwającego od lat 40. XX wieku procesu umacniania samorządów w Jugosławii. Już po zerwaniu przyjaznych stosunku z ZSRR w 1948 rozpoczęto wprowadzanie w tym kraju zmian ustrojowych, które miały na celu zerwanie z biurokracją wzorowaną na radzieckiej i zwiększenie roli społeczeństwa. W 1949 dużą samodzielność uzyskały komitety ludowe (terenowe organy władzy), w 1950 samorządy objęły też zakłady pracy.
Ustawa z 1953 znacząco zmieniała centralne organy państwa. Parlament (Skupsztina) miał składać się z dwóch izb: Izby Związkowej oraz Izby Producentów, mającej znaczne kompetencje w zakresie gospodarki. Utworzono urząd prezydenta (którym został lider jugosłowiańskich komunistów Josip Broz Tito). Rolę rządu pełniła Związkowa Rada Wykonawcza. Analogiczne rady istniały w poszczególnych republikach związkowych.
Dalsze umocnienie roli samorządów w ustroju jugosłowiańskim przyniosła nowa konstytucja z 1963.

title: Konstytucja Jugosławii (1953)

wikitext:
'''Konstytucja Jugosławii z 1953 roku''' – [[ustawa]] regulująca ustrój prawny [[Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii|Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii]] w latach 1953–1963.

Konstytucja została uchwalona 31 stycznia 1953 jako ustawa o podstawach społecznego i politycznego ustroju FLRJ. Stanowiła ona konsekwencję trwającego od lat 40. XX wieku procesu umacniania samorządów w Jugosławii. Już po zerwaniu przyjaznych stosunku z ZSRR w 1948 rozpoczęto wprowadzanie w tym kraju zmian ustrojowych, które miały na celu zerwanie z biurokracją wzorowaną na radzieckiej i zwiększenie roli społeczeństwa. W 1949 dużą samodzielność uzyskały komitety ludowe (terenowe organy władzy), w 1950 samorządy objęły też zakłady pracy{{Odn|Tanty|2003|s=315–316}}.

Ustawa z 1953 znacząco zmieniała centralne organy państwa. Parlament (Skupsztina) miał składać się z dwóch izb: Izby Związkowej oraz Izby Producentów, mającej znaczne kompetencje w zakresie gospodarki. Utworzono urząd prezydenta (którym został lider jugosłowiańskich komunistów [[Josip Broz Tito]]). Rolę rządu pełniła Związkowa Rada Wykonawcza. Analogiczne rady istniały w poszczególnych republikach związkowych{{Odn|Tanty|2003|s=316}}.

Dalsze umocnienie roli samorządów w ustroju jugosłowiańskim przyniosła nowa [[Konstytucja Jugosławii (1963)|konstytucja z 1963]]{{Odn|Tanty|2003|s=316}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę| nazwisko = Tanty| imię = Mieczysław| autor link = Mieczysław Tanty| tytuł = Bałkany w XX wieku. Dzieje polityczne| wydawca = Wydawnictwo „Książka i Wiedza”| miejsce = Warszawa| rok = 2003| isbn = 83-05-13311-7| odn = tak}}

[[Kategoria:1953 w Jugosławii]]
[[Kategoria:Konstytucje Jugosławii]]
[[Kategoria:Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii]]


text:
# Partia Lewicowych Socjalistów-Rewolucjonistów
Partia Lewicowych Socjalistów-Rewolucjonistów (ros. Партия левых социалистов-революционеров-интернационалистов, trb. Partija lewych socyalistow-riewolucyonierow-intiernacyonalistow) – partia polityczna w Rosji, działająca w latach 1917–1918.

## Historia
Latem 1917 wewnątrz Partii Socjalistów-Rewolucjonistów doszło do podziału między częścią działaczy, która poparła Rząd Tymczasowy, ustanowiony po rewolucji lutowej i obaleniu caratu i uczestniczyli od czerwca 1917 w jego pracach, a tymi którzy - wraz z bolszewikami – stali w opozycji do rządu. Większość działaczy pozostała w ramach głównego nurtu, a probolszewicka mniejszość określana była jako lewicowi eserowcy. Przywódczynią grupy została Maria Spiridonowa, innymi aktywistami byli Borys Kamkow i Jakow Blumkin. Podział nie został zakończony przed demokratycznymi wyborami do Konstytuanty w grudniu 1917. W wyniku rozłamu lewicowi eserowcy oddzielili się od reszty partii i jako odrębne ugrupowanie wzięli udział w wyborach do Konstytuanty.

### Rewolucja październikowa
Lewicowi eserowcy po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) zostali w grudniu 1917 partnerami koalicyjnymi bolszewików, otrzymując teki w Radzie Komisarzy Ludowych. W marcu 1918 wystąpili jednak z  Rady Komisarzy Ludowych w proteście przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego, pozostając jednak we Wszechrosyjskim Centralnym Komitecie Wykonawczym (WCIK) i innych organach władzy sowieckiej, w tym w Czeka. Działacze eserowscy uczestniczyli w pracach komisji, która opracowała pierwszą konstytucję Rosji Sowieckiej, nadała państwu formalny charakter federacyjny i nazwę: Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka.

### Rosyjska wojna domowa
W połowie lipca 1918 lewicowi eserowcy próbowali wywołać powstanie na obszarach które władze bolszewickie oddały Niemcom w ramach traktatu brzeskiego i doprowadzić do wznowienia wojny z Niemcami. Dokonali zabójstw niemieckiego ambasadora w Moskwie Wilhelma von Mirbacha i marszałka Hermanna von Eichhorna, dowódcy okupacyjnych wojsk armii niemieckiej na terytorium Hetmanatu. Zabójstwo von Mirbacha dało sygnał nieudanemu powstaniu w Moskwie 6 lipca 1918. Pucz doprowadził do wykluczenia przedstawicieli partii lewicowych eserowców z rad na terenie całego kraju. W późniejszym okresie niektórzy lewicowi eserowcy (np. Jakow Blumkin – zabójca Mirbacha) stali się członkami Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), a później WKP(b). W większości zostali straceni w latach 30. XX wieku – w okresie wielkiego terroru w ZSRR lub, jak Maria Spiridonowa, zgładzeni podczas masakr więziennych przeprowadzonych przez NKWD w 1941.

wikitext:
{{Partia polityczna infobox
 |nazwa                      = Partia Lewicowych Socjalistów-Rewolucjonistów
 |nazwa oryginalna           =
 |logo                       =
 |opis logo                  =
 |alt logo                   =
 |państwo                    = RUS
 |wariant flagi              = 1918
 |skrót                      = L-SR
 |lider                      =
 |przewodniczący             =
 |prezes                     =
 |data założenia             = 1917
 |data rozwiązania           = 1923
 |adres siedziby             = [[Moskwa]]
 |partie członkowskie        =
 |ideologia polityczna       = [[socjalizm]], [[socjalizm agrarny]]
 |poglądy gospodarcze        =
 |liczba członków            =
 |członkostwo międzynarodowe =
 |organizacja młodzieżowa    =
 |barwy                      = {{legenda|red|[[Barwa czerwona|czerwień]]|w linii=tak}}
 |posłowie                   =
 |senatorowie                =
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Partia Lewicowych Socjalistów-Rewolucjonistów''' ({{ros.|Партия левых социалистов-революционеров-интернационалистов}}, {{trb|lang=ru|Партия левых социалистов-революционеров-интернационалистов}}) – [[partia polityczna]] w [[Rosja|Rosji]], działająca w latach 1917–1918.

== Historia ==
Latem 1917 wewnątrz [[Partia Socjalistów-Rewolucjonistów|Partii Socjalistów-Rewolucjonistów]] doszło do podziału między częścią działaczy, która poparła [[Rząd Tymczasowy Rosji|Rząd Tymczasowy]], ustanowiony po [[rewolucja lutowa (1917)|rewolucji lutowej]] i obaleniu [[samodzierżawie|caratu]] i uczestniczyli od czerwca 1917 w jego pracach, a tymi którzy - wraz z [[Bolszewicy|bolszewikami]] – stali w opozycji do rządu. Większość działaczy pozostała w ramach głównego nurtu, a probolszewicka mniejszość określana była jako lewicowi eserowcy. Przywódczynią grupy została [[Maria Spiridonowa]], innymi aktywistami byli [[Borys Kamkow]] i [[Jakow Blumkin]]. Podział nie został zakończony przed demokratycznymi [[Wybory do Konstytuanty w Rosji 1917|wyborami do Konstytuanty]] w grudniu 1917. W wyniku rozłamu lewicowi eserowcy oddzielili się od reszty partii i jako odrębne ugrupowanie wzięli udział w wyborach do Konstytuanty.

=== Rewolucja październikowa ===
{{osobny artykuł|rewolucja październikowa|Wszechrosyjskie Zgromadzenie Ustawodawcze}}
Lewicowi eserowcy po [[Rewolucja październikowa|przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej)]] zostali w grudniu 1917 partnerami koalicyjnymi bolszewików, otrzymując teki w [[Rada Komisarzy Ludowych RFSRR|Radzie Komisarzy Ludowych]]. W marcu 1918 wystąpili jednak z  [[Rada Komisarzy Ludowych RFSRR|Rady Komisarzy Ludowych]] w proteście przeciwko podpisaniu [[traktat brzeski|traktatu brzeskiego]], pozostając jednak we [[Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy|Wszechrosyjskim Centralnym Komitecie Wykonawczym (WCIK)]] i innych organach władzy sowieckiej, w tym w [[Czeka]]. Działacze eserowscy uczestniczyli w pracach komisji, która opracowała pierwszą konstytucję Rosji Sowieckiej, nadała państwu formalny charakter federacyjny i nazwę: ''Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka''.

=== Rosyjska wojna domowa ===
{{osobny artykuł|wojna domowa w Rosji|Powstanie lewicowych eserowców}}
W połowie lipca 1918 lewicowi eserowcy próbowali wywołać powstanie na obszarach które władze bolszewickie oddały Niemcom w ramach [[Traktat brzeski|traktatu brzeskiego]] i doprowadzić do wznowienia wojny z Niemcami. Dokonali zabójstw niemieckiego ambasadora w Moskwie [[Wilhelm von Mirbach-Harff|Wilhelma von Mirbacha]] i marszałka [[Hermann von Eichhorn|Hermanna von Eichhorna]], dowódcy okupacyjnych wojsk [[Armia Cesarstwa Niemieckiego|armii niemieckiej]] na terytorium [[Państwo Ukraińskie (hetmanat)|Hetmanatu]]. Zabójstwo von Mirbacha dało sygnał [[Powstanie lewicowych eserowców|nieudanemu powstaniu w Moskwie 6 lipca 1918]]. Pucz doprowadził do wykluczenia przedstawicieli partii lewicowych eserowców z rad na terenie całego kraju. W późniejszym okresie niektórzy lewicowi eserowcy (np. Jakow Blumkin – zabójca Mirbacha) stali się członkami [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików)]], a później WKP(b). W większości zostali straceni w latach 30. XX wieku – w okresie [[Wielki terror (ZSRR)|wielkiego terroru]] w ZSRR lub, jak Maria Spiridonowa, zgładzeni podczas [[masakry więzienne NKWD w 1941 roku|masakr więziennych]] przeprowadzonych przez [[NKWD]] w 1941.

== Bibliografia ==
* [[Richard Pipes]], ''Rewolucja Rosyjska'', Warszawa 1994; Wyd. [[Wydawnictwo Naukowe PWN|PWN]], {{ISBN|83-01-11521-1}}.
* Richard Pipes, ''Rosja bolszewików'', Warszawa 2005, {{ISBN|83-89656-15-9}}.
* [[Orlando Figes]], ''Tragedia narodu. Rewolucja rosyjska 1891–1924'' Wrocław 2009, ''[[Wydawnictwo Dolnośląskie]]'', {{ISBN|978-83-245-8764-3}} [https://archive.ph/20131231181915/http://niniwa22.cba.pl/rewolucja_rosyjska_1891_1924_2.htm fragmenty w wersji elektronicznej]
* Häfner, Lutz (July 1991). [http://www.angelfire.com/nb/revhist17/lsr.pdf „The Assassination of Count Mirbach and the „July Uprising” of the Left Socialist Revolutionaries in Moscow], 1918”. Russian Review 50 (3): 324–344.

[[Kategoria:Lewicowi eserowcy| ]]
[[Kategoria:Rosyjskie partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne]]
[[Kategoria:Wojna domowa w Rosji 1917–1921]]
{{Kontrola autorytatywna}}

Państwo: Rosyjska FSRR

Skrót: L-SR

Adres siedziby: Moskwa

Ideologia polityczna: socjalizm, socjalizm agrarny

Barwy: czerwień


text:
# Mahuwa (Pra.Khe)
Mahuwa (Pra.Khe) (nep. महुवा प्र खे) – gaun wikas samiti w środkowej części Nepalu w strefie Dźanakpur w dystrykcie Dhanusa. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2011 roku liczył on 813 gospodarstw domowych i 4852 mieszkańców (2482 kobiety i 2370 mężczyzn).

title: Mahuwa (Pra.Khe)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Mahuwa (Pra.Khe)
 |nazwa oryginalna                = {{k|ne|महुवा प्र खे}}
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gaun wikas samiti]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nepal
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dźanakpur (strefa)|Dźanakpur]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Dhanusa (dystrykt)|Dhanusa]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 4852{{r|pop}}
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 26°38′N 86°7′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Mahuwa (Pra.Khe)''' ([[język nepalski|nep.]] महुवा प्र खे) – [[gaun wikas samiti]] w [[Madhyamańćal Wikas Kszetr|środkowej]] części [[Nepal]]u w strefie [[Dźanakpur (strefa)|Dźanakpur]] w dystrykcie [[Dhanusa (dystrykt)|Dhanusa]]. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2011 roku liczył on 813 gospodarstw domowych i 4852 mieszkańców (2482 kobiety i 2370 mężczyzn)<ref name=pop>{{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20160202182818/http://cbs.gov.np/image/data/Population/VDC-Municipality%20in%20detail/VDC_Municipality.pdf|tytuł=National Population and Housing Census 2011 (Village Development Committee/Municipality)|opublikowany=Government of Nepal. National Planning Commission Secretariat. Central Bureau of Statistics|data=listopad 2012|język=en|data dostępu=2020-03-29|strony=26}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Dhanusa}}

[[Kategoria:Dystrykt Dhanusa|Mahuwa (Pra.Khe)]]

title: Mahuwa (Pra.Khe)महुवा प्र खे

Państwo: Nepal

Strefa: Dźanakpur

Dystrykt: Dhanusa