text:
# Katowice Szopienice Południowe
Katowice Szopienice Południowe − kolejowy przystanek osobowy w Katowicach, w województwie śląskim, w Polsce, położony przy ul. 11 listopada i Lwowskiej w dzielnicy Szopienice-Burowiec. Składa się on z dwóch dwukrawędziowych peronów, przy których zatrzymują się pociągi Kolei Śląskich oraz Polregio, które w październiku 2020 roku łączyły Katowice Szopienice Południowe na głównych relacjach ze stacjami: Bytom, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Gliwice, Katowice, Kraków Główny, Lubliniec, Oświęcim i Wodzisław Śląski.
Przystanek ten został oddany do użytku w 1870 roku przez Towarzystwo Kolei Górnośląskiej (niem. Oberschlesische Eisenbahn). Zarządzany jest obecnie przez Zakład Linii Kolejowych w Sosnowcu PKP Polskich Linii Kolejowych.

## Historia
Początki kolei na terenie Roździenia i Szopienic związane są Towarzystwem Kolei Górnośląskiej, które powołano 5 kwietnia 1841 roku. Towarzystwo to oddało do użytku linię z Wrocławia do Oławy, którą regularnie przedłużało w kierunku Górnego Śląska. Trasę przebiegającą przez Roździeń i Szopienice, tj. Świętochłowice – Katowice – Mysłowice, Towarzystwo uruchomiło dnia 3 października 1846 roku.
W czerwcu 1858 roku rozpoczęto prace nad budową łącznika między liniami Kolei Górnośląskiej w Prusach a Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Rosji, którego budowę zatwierdzono po porozumieniu obydwu towarzystw i zgodzie rządów obydwu krajów. Prace na ostatnim odcinku między Sosnowcem a Szopienicami ukończono do 24 sierpnia 1859 roku. Tego dnia uroczyście otwarto linię między Ząbkowicami a Katowicami, a dwa dni później nastąpiło jej publiczne przekazanie i w krótkim czasie większość ruchu przygranicznego odbywało się już tą linią aniżeli dotychczasową trasą przez Granicę (Maczki). W związku z budową tej odnogi, a wraz z tym powstaniem nowego przejścia granicznego, powstał w rejonie dworca północnego budynek urzędu celnego, w którym znalazło zatrudnienie spora liczba urzędników.
Na samej zaś linii nie od razu wybudowano obecny przystanek. Społeczność Szopienic i Roździenia prosiła dyrekcję Kolei Górnośląskiej o jego wybudowanie, lecz ona argumentowała tym, że zużycie hamulców i szyn za każdym postojem nie zostaną zrekompensowane przez ewentualne zyski z biletów. Budowa w 1868 roku nieopodal stacji na nowo wybudowanej linii Kolei Prawego Brzegu Odry (obecna stacja techniczna Katowice Szopienice Północne) spowodowało, że dyrekcja Kolei Górnośląskiej z powodu konkurencji podjęła decyzję o budowie przystanku na swojej linii. Powstał on na granicy Roździenia i Szopienic w 1870 roku. Przystanek ten początkowo był zbudowany ze starych podkładów kolejowych, do którego prowadziły schody po wysokim nasypie i w dół na ulicę. Budynek dworca był wówczas prymitywnym barakiem. Dzięki budowie tego przystanku mieszkańcy Roździenia i Szopienic mieli dostęp do dwóch posterunków ruchu, które dzieliły między siebie dystans kilku minut dojścia pieszo.
Po II wojnie światowej PKP przystąpiło do elektryfikacji linii kolejowych na Górnym Śląsku. Pierwsza została zelektryfikowana linia kolejowa nr 1 w ramach etapowej elektryfikacji trasy między Górnym Śląskiem a Warszawą. odcinek Łazy – Szopienice Południowe – Gliwice po elektryfikacji oddano do użytku 1 czerwca 1957 roku, natomiast na trasie w kierunku Szczakowej pociągi elektryczne uruchomiono 14 maja 1959 roku.
27 listopada 2014 roku podpisano umowę na estetyzację budynku dworca znajdującym się na peronie pierwszym. W ramach prac odnowiono elewację, wyremontowano dach, odnowiono wejście na peron, a w miejscach dawnych okien pojawiły się płyty poliwęglanowe. Prace te ukończono w 2015 roku.
W tym samym roku rozpoczął się również remont obydwu peronów. W pierwszej kolejności ukończono prace przy peronie pierwszym.  W ramach prac przy estetyzacji peronów dokonano rozbiórek nawierzchni asfaltowych peronów, wymieniając nawierzchnię na kostkę brukową, a także ułożono płyty peronowe z namalowanym pasem bezpieczeństwa. Na peronach wbudowano ławki, postawiono nowe tablice z nazwą stacji oraz numeracją torów i peronów, zainstalowano nowe balustrady, a także wykonano różnego typu uzupełniające prace remontowe.

## Infrastruktura
Katowice Szopienice południowe to przystanek osobowy dla dwóch linii kolejowych: nr 1 (km osi 312,910) i 138 (km osi 27,505), przy których znajdują się dwa dwukrawędziowe perony – po jednym na linię. Obydwa perony mają długość 200 metrów, z czego wysokość peronu pierwszego wynosi 760 mm, a peronu drugiego 650 mm.
Perony te są częściowo zadaszone, wyposażone w ławki oraz tablice informacyjne. Mają powierzchnię z kostki brukowej oraz prefabrykowanych płyt betonowych na krawędziach. Wejście do peronów odbywa się przejściem podziemnym z obydwu stron – od północy od ul. 11 Listopada, a od południa przy osiedlu Helgoland (od ul. Lwowskiej na wysokości ul. ks. mjr. Karola Woźniaka).
Na pierwszym peronie usytuowany jest dworzec kolejowy z wejściem na peron. Został on odnowiony w 2015 roku. W budynku dworca, według stanu z 2013 roku, brak kas biletowych i biletomatów. Nie ma też tam innych placówek handlowo-usługowych.

## Połączenia
W rozkładzie jazdy na okres 2019/2020 z przystanku Katowice Szopienice Południowe odjeżdżały pociągi Kolei Śląskich i Polregio. Pociągi Kolei Śląskich łączyły wówczas Katowice Szopienice Południowe w ramach linii: S1/S41 z Katowicami i Gliwicami w kierunku zachodnim i Częstochową w kierunku wschodnim oraz linii S8 łączącą Katowice Szopienice Południowe z Kluczborkiem przez Katowice, Chorzów Batory, Bytom, Tarnowskie Góry i Lubliniec w kierunku zachodnim oraz w drugim kierunku z Oświęcimiem przez Mysłowice i Nowy Bieruń. Z Katowic Szopienic Południowych Koleje Śląskie uruchamiała wówczas również pojedyncze kursy do Bielska-Białej Głównej, Tychów Lodowiska i Zwardonia.
Pociągi Polregio łączyły w okresie 2019/2020 Katowice Szopienice Południowe ze stacjami: Busko-Zdrój (przez Kielce; jedną parę połączeń kolejowych do Buska-Zdroju spółka uruchomiła 27 czerwca 2020 roku), Katowice, Kielce, Kraków Główny, Rzeszów Główny, Sędziszów (przez Olkusz) i Wodzisław Śląski. Polregio uruchomiło również 1 maja 2020 roku wakacyjne połączenie w ramach superREGIO z Katowic do Zatora, które łączy przystanek z parkiem Energylandia w Zatorze.
Średni czas przejazdu w październiku 2020 roku z Katowic Szopienic Południowych do poszczególnych stacji był następujący: Bytom 36 minut, Częstochowa 1 godzina i 32 minuty, Dąbrowa Górnicza 14 minut, Gliwice 36 minut, Katowice 4 minuty, Kraków Główny 1 godzina i 45 minut, Lubliniec 1 godzina i 41 minut i Oświęcim 43 minuty.

## Ruch pasażerski[21]
| Rok  | Wymiana pasażerska na dobę |
| ---- | -------------------------- |
| 2017 | 300–499                    |
| 2018 | 300-499                    |
| 2019 | 300-499                    |
| 2020 | 300-499                    |
| 2021 | 500-699                    |
| 2022 | 700–999                    |
| 2023 | 1100                       |

## Powiązania komunikacyjne
Bezpośrednio w sąsiedztwie przystanku nie znajduje się żaden przystanek transportu miejskiego. Najbliższy położony na północ o około 500 metrów, w centralnej części Szopienic-Burowca – przystanek Szopienice Kościół, skąd zgodnie ze stanem z października 2020 roku odjeżdżają autobusy i tramwaje na zlecenie ZTM. Bezpośrednio z niego odjeżdża z niego 9 linii autobusowych (w tym jedna nocna), a także 3 linie tramwajowe. Autobusy zapewniają połączenia z większością dzielnic w Katowicach, a także z sąsiednimi miastami: Mysłowicami, Chorzowem, Siemianowicami Śląskimi i Mikołowem. Tramwaje łączą Szopienice z Mysłowicami, Sosnowcem, a także Chorzowem przez dzielnice Katowic: Zawodzie, Śródmieście i Załęże. Również w rejonie tego przystanku, przy placu Powstańców Śląskich, zlokalizowana jest trzynastostanowiskowa stacja rowerów miejskich Metrorower nr 27024.
Przy stacji znajduje się średniej wielkości parking. Brak jest natomiast w pobliżu postoju taksówek.

title: Katowice Szopienice Południowe

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Katowice Szopienice Południowe
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Katowice - Szopienice-Burowiec 079.jpg
 |opis zdjęcia               = Perony na przystanku
(widok w kierunku wschodnim)
 |państwo                    = śląskie
 |miejscowość                = [[Katowice]]
 |lokalizacja                = [[Szopienice-Burowiec]]
 |zarządca                   = [[PKP Polskie Linie Kolejowe|PKP PLK]]
 |data otwarcia              = 1870{{r|AKkmt}}
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Schoppinitz O.S.E.{{r|AKkmt}}
– 1870–1913
Schoppinitz Süd{{r|AKkmt}}
– 1913–1922 i 1939–1945
Szopienice Południowe{{r|AKkmt}}
– 1922–1930 i 1945–1975
Szopienice{{r|AKkmt}}
– 1931–1939
 |rodzaj                     = [[przystanek osobowy]]
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 4
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 1|1 Warszawa Zachodnia – Katowice]]
* [[Linia kolejowa nr 138|138 Oświęcim – Katowice]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Katowice
 |współrzędne                = 50°15′31″N 19°5′29″E
 |commons                    = Category:Katowice Szopienice Południowe train station
 |www                        =
}}
'''Katowice Szopienice Południowe''' − kolejowy [[przystanek osobowy]]<ref name="PLK2.6">{{Cytuj | autor = * PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. | tytuł = Wykaz posterunków ruchu i punktów ekspedycyjnych | url = https://www.plk-sa.pl/files/public/user_upload/pdf/Reg_przydzielania_tras/Regulamin_sieci_2019_2020/07.09.2020/N_ZAL_2.6_20192020_20200904123444.xlsx | data = 2020-10-06 | opis = Załącznik nr 2.6 do Regulaminu sieci 2019/2020. Aktualizacja | język = pl}}</ref> w [[Katowice|Katowicach]], w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[Polska|Polsce]], położony przy [[Ulica 11 Listopada w Katowicach|ul. 11 listopada]] i [[Ulica Lwowska w Katowicach|Lwowskiej]] w dzielnicy [[Szopienice-Burowiec]]<ref name="OSM">{{Cytuj stronę | url = https://www.openstreetmap.org/?mlat=50.258611&mlon=19.091389&zoom=11#map=17/50.25847/19.09239 | tytuł = OpenStreetMap. Mapa Podstawowa | opublikowany = www.openstreetmap.org | język = pl | data dostępu = 2020-10-14}}</ref>. Składa się on z dwóch dwukrawędziowych [[peron]]ów<ref name="PLK2.18">{{Cytuj | autor = * PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. | tytuł = Wykaz peronów przy liniach kolejowych zarządzanych przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. | url = https://www.plk-sa.pl/files/public/user_upload/pdf/Reg_przydzielania_tras/Regulamin_sieci_2019_2020/07.09.2020/N_ZAL_2.18_20192020_20200904123440.xlsx | data = 2020-10-06 | opis = Załącznik nr 2.6 do Regulaminu sieci 2019/2020. Aktualizacja | język = pl}}</ref>, przy których zatrzymują się pociągi [[Koleje Śląskie|Kolei Śląskich]] oraz [[Polregio]], które w październiku 2020 roku łączyły Katowice Szopienice Południowe na głównych relacjach ze stacjami: [[Bytom (stacja kolejowa)|Bytom]], [[Częstochowa (stacja kolejowa)|Częstochowa]], [[Dąbrowa Górnicza (stacja kolejowa)|Dąbrowa Górnicza]], [[Gliwice (stacja kolejowa)|Gliwice]], [[Katowice (stacja kolejowa)|Katowice]], [[Kraków Główny]], [[Lubliniec (stacja kolejowa)|Lubliniec]], [[Oświęcim (stacja kolejowa)|Oświęcim]] i [[Wodzisław Śląski (stacja kolejowa)|Wodzisław Śląski]]<ref name="PLKrozkład">{{Cytuj | autor = * PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. | tytuł = Odjazdy. Katowice Szopienice Południowe. Rozkład jazdy ważny w dniach 30.08 – 07.11.2020. Aktualizacja wg stanu na 18.09.2020 | język = pl}}</ref>.

Przystanek ten został oddany do użytku w 1870 roku przez [[Kolej Górnośląska|Towarzystwo Kolei Górnośląskiej]]<ref name="AKkmt">{{Cytuj stronę | url = https://www.atlaskolejowy.net/pl/slaskie/?id=baza&poz=4194 | tytuł = Katowice Szopienice Południowe | autor = Atlas Kolejowy Polski, Czech i Słowacji | opublikowany = www.atlaskolejowy.net | język = pl | data dostępu = 2020-10-14}}</ref> ({{w języku|de|Oberschlesische Eisenbahn}}<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.atlaskolejowy.net/infra/?id=kolej | tytuł = Spis Kolei • Seznam Společností | autor = Atlas Kolejowy Polski, Czech i Słowacji | opublikowany = www.atlaskolejowy.net | język = pl | data dostępu = 2020-10-14}}</ref>). Zarządzany jest obecnie przez Zakład Linii Kolejowych w [[Sosnowiec|Sosnowcu]] [[PKP Polskie Linie Kolejowe|PKP Polskich Linii Kolejowych]]{{r|PLK2.18}}.

== Historia ==
Początki kolei na terenie [[Roździeń|Roździenia]] i [[Szopienice|Szopienic]] związane są [[Kolej Górnośląska|Towarzystwem Kolei Górnośląskiej]], które powołano 5 kwietnia 1841 roku. Towarzystwo to oddało do użytku linię z [[Wrocław]]ia do [[Oława|Oławy]], którą regularnie przedłużało w kierunku [[Górny Śląsk|Górnego Śląska]]. Trasę przebiegającą przez Roździeń i Szopienice, tj. [[Świętochłowice (przystanek kolejowy)|Świętochłowice]] – [[Katowice (stacja kolejowa)|Katowice]] – [[Mysłowice (stacja kolejowa)|Mysłowice]], Towarzystwo uruchomiło dnia 3 października 1846 roku{{odn|Soida|1997|s=18}}.

W czerwcu 1858 roku rozpoczęto prace nad budową łącznika między liniami Kolei Górnośląskiej w [[Królestwo Prus|Prusach]] a [[Kolej Warszawsko-Wiedeńska|Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej]] w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]], którego budowę zatwierdzono po porozumieniu obydwu towarzystw i zgodzie rządów obydwu krajów. Prace na ostatnim odcinku między [[Sosnowiec|Sosnowcem]] a Szopienicami ukończono do 24 sierpnia 1859 roku. Tego dnia uroczyście otwarto linię między [[Ząbkowice|Ząbkowicami]] a Katowicami, a dwa dni później nastąpiło jej publiczne przekazanie i w krótkim czasie większość ruchu przygranicznego odbywało się już tą linią aniżeli dotychczasową trasą przez Granicę ([[Maczki]]){{odn|Soida|1997|s=45}}. W związku z budową tej odnogi, a wraz z tym powstaniem nowego przejścia granicznego, powstał w rejonie [[Katowice Szopienice Północne|dworca północnego]] budynek urzędu celnego, w którym znalazło zatrudnienie spora liczba urzędników{{odn|Soida|1997|s=50}}.

Na samej zaś linii nie od razu wybudowano obecny przystanek. Społeczność Szopienic i Roździenia prosiła dyrekcję Kolei Górnośląskiej o jego wybudowanie, lecz ona argumentowała tym, że zużycie hamulców i szyn za każdym postojem nie zostaną zrekompensowane przez ewentualne zyski z biletów. Budowa w 1868 roku nieopodal stacji na nowo wybudowanej linii [[Kolej Prawego Brzegu Odry|Kolei Prawego Brzegu Odry]] (obecna stacja techniczna [[Katowice Szopienice Północne]]{{r|PLK2.6}}) spowodowało, że dyrekcja Kolei Górnośląskiej z powodu konkurencji podjęła decyzję o budowie przystanku na swojej linii{{odn|Soida|1997|s=48}}. Powstał on na granicy Roździenia i Szopienic w 1870 roku{{r|AKkmt}}. Przystanek ten początkowo był zbudowany ze starych podkładów kolejowych, do którego prowadziły schody po wysokim nasypie i w dół na ulicę. Budynek dworca był wówczas prymitywnym barakiem{{odn|Soida|1997|s=48}}. Dzięki budowie tego przystanku mieszkańcy Roździenia i Szopienic mieli dostęp do dwóch posterunków ruchu{{odn|Soida|1997|s=48}}, które dzieliły między siebie dystans kilku minut dojścia pieszo{{odn|Soida|1997|s=49}}.

[[Plik:Katowice Szopienice Południowe.JPG|thumb|left|Peron drugi przystanku przed remontem, w 2010 roku; w tle znajduje się kolonia [[Helgoland (Katowice)|Helgoland]]]]
Po II wojnie światowej PKP przystąpiło do elektryfikacji linii kolejowych na Górnym Śląsku. Pierwsza została zelektryfikowana [[linia kolejowa nr 1]] w ramach etapowej elektryfikacji trasy między Górnym Śląskiem a [[Warszawa|Warszawą]]. odcinek [[Łazy (stacja kolejowa)|Łazy]] – Szopienice Południowe – [[Gliwice (stacja kolejowa)|Gliwice]] po elektryfikacji oddano do użytku 1 czerwca 1957 roku{{odn|Soida|1997|s=180}}, natomiast na trasie w kierunku [[Jaworzno Szczakowa|Szczakowej]] pociągi elektryczne uruchomiono 14 maja 1959 roku{{odn|Soida|1997|s=181}}.

27 listopada 2014 roku podpisano umowę na estetyzację budynku dworca znajdującym się na peronie pierwszym. W ramach prac odnowiono elewację, wyremontowano dach, odnowiono wejście na peron, a w miejscach dawnych okien pojawiły się płyty poliwęglanowe. Prace te ukończono w 2015 roku<ref name="Szremont">{{Cytuj stronę | url = https://szopienice.org/rozpoczal-sie-remont-szopienickiego-dworca/ | tytuł = Rozpoczął się remont szopienickiego dworca | data = 2014-12-19 | opublikowany = szopienice.org | język = pl | data dostępu = 2020-10-14}}</ref>.

W tym samym roku rozpoczął się również remont obydwu peronów. W pierwszej kolejności ukończono prace przy peronie pierwszym<ref name="SIT20151202">{{Cytuj stronę | url = http://silesiainfotransport.pl/?p=4680 | tytuł = Szopienicki dworzec w coraz lepszym stanie | autor = Silesia Info Transport | data = 2015-12-02 | opublikowany = silesiainfotransport.pl | język = pl | data dostępu = 2020-10-14}}</ref>.  W ramach prac przy estetyzacji peronów dokonano rozbiórek nawierzchni asfaltowych peronów, wymieniając nawierzchnię na kostkę brukową, a także ułożono płyty peronowe z namalowanym pasem bezpieczeństwa. Na peronach wbudowano ławki, postawiono nowe tablice z nazwą stacji oraz numeracją torów i peronów, zainstalowano nowe balustrady, a także wykonano różnego typu uzupełniające prace remontowe<ref name="PLKprzetarg20150728">{{Cytuj | autor = * PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. | tytuł = Załącznik nr 2.3. Specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót związanych z rewitalizacją - estetyzację peronów nr 1 i 2 PO Katowice Szopienice Płd. | url = https://zamowienia.plk-sa.pl/download/file/23728993334097008538813110654447662 | opublikowany = zamowienia.plk-sa.pl | opis = Postępowanie regulaminowe na zadanie pt. Estetyzacja stacji i przystanków osobowych - przystanek osobowy Katowice Szopienice Płd. Linia 001 | język = pl}}</ref>.

== Infrastruktura ==
Katowice Szopienice południowe to przystanek osobowy dla dwóch linii kolejowych: [[Linia kolejowa nr 1|nr 1]] (km osi 312,910) i [[Linia kolejowa nr 138|138]] (km osi 27,505), przy których znajdują się dwa dwukrawędziowe [[peron]]y – po jednym na linię{{r|PLK2.6}}. Obydwa perony mają długość 200 metrów, z czego wysokość peronu pierwszego wynosi 760 mm, a peronu drugiego 650 mm{{r|PLK2.18}}.

Perony te są częściowo zadaszone{{r|AKkmt}}, wyposażone w ławki oraz tablice informacyjne. Mają powierzchnię z kostki brukowej oraz prefabrykowanych płyt betonowych na krawędziach{{r|PLKprzetarg20150728}}. Wejście do peronów odbywa się przejściem podziemnym{{r|PLK2.18}} z obydwu stron – od północy od [[Ulica 11 Listopada w Katowicach|ul. 11 Listopada]], a od południa przy [[Helgoland (Katowice)|osiedlu Helgoland]] (od [[Ulica Lwowska w Katowicach|ul. Lwowskiej]] na wysokości ul. ks. mjr. Karola Woźniaka){{r|OSM}}.

Na pierwszym peronie usytuowany jest [[dworzec kolejowy]] z wejściem na peron. Został on odnowiony w 2015 roku{{r|Szremont}}. W budynku dworca, według stanu z 2013 roku, brak kas biletowych i biletomatów. Nie ma też tam innych placówek handlowo-usługowych<ref name="BFDK">{{Cytuj | autor = Marek Mróz | tytuł = Baza funkcjonalna dworców kolejowych w konurbacji katowickiej | url = http://www.ags.wnoz.us.edu.pl/download/wydawnictwa/ags/ags_18_5.pdf | czasopismo = Acta Geographica Silesiana | wolumin = 18 | wydawca = Wydział Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego | miejsce = Sosnowiec | data = 2015 | s = 33 | issn = 1897-5100 | język = pl}}</ref>.

== Połączenia ==
[[Plik:Katowice - Szopienice-Burowiec 067.jpg|thumb|Tablica informacyjna z rozkładem jazdy pociągów z przystanku]]
[[Plik:Katowice - Szopienice-Burowiec 058.jpg|thumb|Wejście na przystanek od strony północnej ([[Ulica 11 Listopada w Katowicach|ul. 11 Listopada]])]]
W rozkładzie jazdy na okres 2019/2020 z przystanku Katowice Szopienice Południowe odjeżdżały pociągi [[Koleje Śląskie|Kolei Śląskich]] i [[Polregio]]{{r|PLKrozkład}}. Pociągi Kolei Śląskich łączyły wówczas Katowice Szopienice Południowe w ramach linii: S1/S41 z [[Katowice (stacja kolejowa)|Katowicami]] i [[Gliwice (stacja kolejowa)|Gliwicami]] w kierunku zachodnim i [[Częstochowa (stacja kolejowa)|Częstochową]] w kierunku wschodnim oraz linii S8 łączącą Katowice Szopienice Południowe z [[Kluczbork (stacja kolejowa)|Kluczborkiem]] przez Katowice, [[Chorzów Batory (stacja kolejowa)|Chorzów Batory]], [[Bytom (stacja kolejowa)|Bytom]], [[Tarnowskie Góry (stacja kolejowa)|Tarnowskie Góry]] i [[Lubliniec (stacja kolejowa)|Lubliniec]] w kierunku zachodnim oraz w drugim kierunku z [[Oświęcim (stacja kolejowa)|Oświęcimiem]] przez [[Mysłowice (stacja kolejowa)|Mysłowice]] i [[Nowy Bieruń]]<ref name="KSrozklad">{{Cytuj stronę | url = https://www.kolejeslaskie.com/rozklad_jazdy/liniowy-rozklad-jazdy/ | tytuł = ROZKŁAD JAZDY KOLEI ŚLĄSKICH. Rozkład jazdy obowiązujący od 30 sierpnia 2020 r. do 7 listopada 2020 r. | opublikowany = www.kolejeslaskie.com | język = pl | data dostępu = 2020-10-15}}</ref>. Z Katowic Szopienic Południowych Koleje Śląskie uruchamiała wówczas również pojedyncze kursy do [[Bielsko-Biała Główna|Bielska-Białej Głównej]], [[Tychy Lodowisko|Tychów Lodowiska]] i [[Zwardoń (stacja kolejowa)|Zwardonia]]{{r|PLKrozkład}}.

Pociągi [[Polregio]] łączyły w okresie 2019/2020 Katowice Szopienice Południowe ze stacjami: [[Busko-Zdrój (stacja kolejowa)|Busko-Zdrój]] (przez [[Kielce Główne|Kielce]]; jedną parę połączeń kolejowych do Buska-Zdroju spółka uruchomiła 27 czerwca 2020 roku<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.rynek-kolejowy.pl/wiadomosci/wracaja-pociagi-kielce--busko-zdroj-z-dodatkowym-postojem-w-brzezinach-97341.html | tytuł = Wracają pociągi Kielce – Busko-Zdrój z dodatkowym postojem w Brzezinach | autor = Michał Szymajda | data = 2020-06-23 | opublikowany = www.rynek-kolejowy.pl | język = pl | data dostępu = 2020-10-15}}</ref>), Katowice, Kielce, [[Kraków Główny]], [[Rzeszów Główny]], [[Sędziszów (stacja kolejowa)|Sędziszów]] (przez [[Olkusz (stacja kolejowa)|Olkusz]]) i [[Wodzisław Śląski (stacja kolejowa)|Wodzisław Śląski]]{{r|PLKrozkład}}. Polregio uruchomiło również 1 maja 2020 roku wakacyjne połączenie w ramach superREGIO z Katowic do [[Zator (przystanek kolejowy)|Zatora]], które łączy przystanek z parkiem [[Energylandia]] w [[Zator (miasto)|Zatorze]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://polregio.pl/pl/dla-podroznych/informacje/superregio-nowa-kategoria-pociagow-polregio/ | tytuł = superREGIO – nowa kategoria pociągów POLREGIO | autor = POLREGIO | opublikowany = polregio.pl | język = pl | data dostępu = 2020-10-15}}</ref>.

Średni czas przejazdu w październiku 2020 roku z Katowic Szopienic Południowych do poszczególnych stacji był następujący: Bytom 36 minut, Częstochowa 1 godzina i 32 minuty, [[Dąbrowa Górnicza (stacja kolejowa)|Dąbrowa Górnicza]] 14 minut, Gliwice 36 minut, Katowice 4 minuty, Kraków Główny 1 godzina i 45 minut, Lubliniec 1 godzina i 41 minut i Oświęcim 43 minuty{{r|PLKrozkład}}.

== Ruch pasażerski<ref>{{Cytuj |tytuł = Przewozy pasażerskie |data dostępu = 2025-05-25 |opublikowany = dane.utk.gov.pl |url = https://dane.utk.gov.pl/sts/przewozy-pasazerskie/wymiana-pasazerska-na-s/21440,Przewozy-pasazerskie.html#PLIKI |archiwum = http://web.archive.org/web/20241101232403/https://dane.utk.gov.pl/sts/przewozy-pasazerskie/wymiana-pasazerska-na-s/21440,Przewozy-pasazerskie.html |zarchiwizowano = 2024-11-01}}</ref> ==
{| class="wikitable"
! Rok
! Wymiana
pasażerska
na dobę
|-
| 2017<ref name="roz">{{cytuj stronę|url=https://utk.gov.pl/pl/aktualnosci/14537,Najwieksze-i-najmniejsze-stacje-w-Polsce.html|tytuł=Największe i najmniejsze stacje w Polsce|nazwisko=|imię=|praca=utk.gov.pl|data dostępu=2019-12-18}}</ref>
| 300–499
|-
| 2018
| 300-499
|-
| 2019
| 300-499
|-
| 2020
| 300-499
|-
| 2021
| 500-699
|-
| 2022<ref name="utk23">{{Cytuj stronę | url =https://dane.utk.gov.pl/download/7/85303/Wymianapasazerskawrazzrankingiemnastrone2022.xlsx | tytuł =Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2022 | autor =Urząd Transportu Kolejowego | opublikowany = | data = | język = | data dostępu = 2023-09-17}}</ref>
| 700–999
|-
| 2023<ref>{{Cytuj |tytuł = Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2023 |data dostępu = 2025-05-01 |opublikowany = Urząd Transportu Kolejowego |url = https://dane.utk.gov.pl/download/7/100602/Wymianapasazerskawrazzrankingiemnastrone2023aktualizacjazatrzyman04072024.xlsx |język = pl}}</ref>
| 1100
|-
|}

== Powiązania komunikacyjne ==
Bezpośrednio w sąsiedztwie przystanku nie znajduje się żaden przystanek transportu miejskiego. Najbliższy położony na północ o około 500 metrów, w centralnej części [[Szopienice-Burowiec|Szopienic-Burowca]] – przystanek ''Szopienice Kościół''{{r|OSM}}, skąd zgodnie ze stanem z października 2020 roku odjeżdżają autobusy i tramwaje na zlecenie [[Zarząd Transportu Metropolitalnego|ZTM]]. Bezpośrednio z niego odjeżdża z niego 9 linii autobusowych (w tym jedna nocna), a także 3 linie tramwajowe. Autobusy zapewniają połączenia z większością [[Podział administracyjny Katowic|dzielnic]] w [[Katowice|Katowicach]], a także z sąsiednimi miastami: [[Mysłowice|Mysłowicami]], [[Chorzów|Chorzowem]], [[Siemianowice Śląskie|Siemianowicami Śląskimi]] i [[Mikołów|Mikołowem]]. Tramwaje łączą Szopienice z Mysłowicami, Sosnowcem, a także Chorzowem przez dzielnice Katowic: [[Zawodzie (Katowice)|Zawodzie]], [[Śródmieście (Katowice)|Śródmieście]] i [[Załęże (Katowice)|Załęże]]<ref name="ZTMRJ">{{Cytuj stronę|url=https://rj.metropoliaztm.pl/rozklady/|tytuł=Rozkład jazdy ZTM|autor=Zarząd Transportu Metropolitalnego|opublikowany=rj.metropoliaztm.pl|język=pl|data dostępu=2020-10-15|archiwum=https://web.archive.org/web/20200829063120/https://rj.metropoliaztm.pl/rozklady/|zarchiwizowano=2020-08-29}}</ref>. Również w rejonie tego przystanku, przy [[Plac Powstańców Śląskich w Katowicach|placu Powstańców Śląskich]], zlokalizowana jest trzynastostanowiskowa stacja rowerów miejskich [[Metrorower]] nr 27024<ref name="MRmapa">{{Cytuj | url = https://metrorower.transportgzm.pl/mapa/ | tytuł = Mapa - Rower Metropolitalny | autor = "Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia" | opublikowany = metrorower.transportgzm.pl | język = pl | data dostępu = 2024-03-03}}</ref>.

Przy stacji znajduje się średniej wielkości parking. Brak jest natomiast w pobliżu postoju taksówek{{r|BFDK}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | odn = tak |redaktor = Krzysztof Soida |tytuł = Dzieje katowickiego okręgu kolejowego |wydawca = Śląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych |miejsce = Katowice |data = 1997}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Bazakolejowa.pl|stacja|539|Katowice Szopienice Południowe}}
* {{Atlaskolejowy.pl|stacja|4194|Katowice Szopienice Południowe|śląskie}}
* {{Rozkład jazdy pociągów|5101812}}

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja       = Katowice Szopienice Południowe
|linia        = {{LK-linia|1}} [[Warszawa Zachodnia]] – [[Katowice (stacja kolejowa)|Katowice]]
|typ=HST
|kilometr     = 312,91
|poprzedni    = [[Sosnowiec Główny]]
|poprzedni_km = 3,366
|następny     = [[Katowice Zawodzie]]
|następny_km  = 2,743
|inne         =
{{stacja kolejowa/sąsiednie_wiersz
|linia        = {{LK-linia|138}} [[Oświęcim (stacja kolejowa)|Oświęcim]] – [[Katowice (stacja kolejowa)|Katowice]]
|typ=HST
|kilometr     = 27,505
|poprzedni    = [[Mysłowice (stacja kolejowa)|Mysłowice]]
|poprzedni_km = 1,250
|następny     = [[Katowice Zawodzie]]
|następny_km  = 2,738
}}
}}
{{Transport kolejowy w Katowicach}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Katowicach|Szopienice Południowe]]
[[Kategoria:Szopienice-Burowiec]]
[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Polsce oddane do użytku w 1870]]

title: Katowice Szopienice Południowe

Województwo: śląskie

Miejscowość: Katowice

Lokalizacja: Szopienice-Burowiec

Zarządca: PKP PLK

Poprzednie nazwy: Schoppinitz O.S.E. · – 1870–1913 · Schoppinitz Süd · – 1913–1922 i 1939–1945 · Szopienice Południowe · – 1922–1930 i 1945–1975 · Szopienice · – 1931–1939

Rodzaj: przystanek osobowy


text:
# Randy Horton
Kenneth Howard Randolph "Randy" Horton (ur. 22 stycznia 1945 w Somersecie) – piłkarz bermudzki, występujący na pozycji napastnika, polityk.
Randy Horton ukończył Culham College w Anglii oraz Rutgers University i George Washington University w Stanach Zjednoczonych.
Karierę sportową rozpoczął od gry w krykieta w klubie Worcestershire County Cricket Club. grał również w Football League w klubie Huddersfield Town na czas studiowania na Uniwersytecie Oksfordzkim w Instytucie Edukacji Wychowania Fizycznego. W latach 1969–1980 rozegrał pięć meczów w krykietowej reprezentacji Bermudów.

## Kariera piłkarska
Randy Horton po ukończeniu studiów wrócił do ojczyzny, gdzie w latach 1966–1970 grał w Somerset Trojans. Potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by grać w lidze NASL w klubie Philadelphia Ukrainians.
Następnie w 1971 roku przeniósł się do Cosmosu Nowy Jork, w którym grał do 1974 roku. W tym okresie osiągnął największe sukcesy w karierze piłkarskiej: mistrzostwo NASL (1972), król strzelców NASL (1972 – 9 goli), MPV NASL (1972), Odkrycie NASL (1971). W barwach tego klubu rozegrał w lidze NASL 52 mecze i strzelił 29 goli. Potem grał w Washington Diplomats (1975 – 18 meczów, 7 goli w lidze NASL) i Hartford Bicentennials, gdzie w 1976 roku zakończył karierę piłkarską. Łącznie w lidze NASL 70 meczów i strzelił 36 goli.

## Sukcesy zawodnicze

### Cosmos Nowy Jork
- Mistrzostwo NASL: 1972

### Indywidualne
- Król strzelców NASL: 1972
- MVP NASL: 1972
- Odkrycie NASL: 1971

## Kariera polityczna
Randy Horton po zakończeniu kariery piłkarskiej od stycznia 1998 jest posłem Parlamentu Bermudzkiego i zasiadał w tamtejszych Ministerstwach Spraw Wewnętrznych, Sportu, Edukacji, Pracy, Środowiska i Bezpieczeństwa Publicznego. 8 lutego 2013 roku został wybranym marszałkiem Izby Zgromadzenia, będąc tym samym pierwszym członkiem partii opozycyjnej obejmującym to stanowisko.

wikiname: plwiki

title: Randy Horton

in_language: pl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Randy Horton
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Kenneth Howard Randolph Horton
 |data urodzenia          = [[22 stycznia]] [[1945]]
 |miejsce urodzenia       = [[Somerset (Bermudy)|Somerset]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 188 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
!           ! [[Huddersfield Town F.C.|Huddersfield Town]] !    !
! 1966–1970 ! [[Somerset Trojans]]                         !    !
! 1970      ! [[Philadelphia Ukrainians]]                  !    !
! 1971–1974 ! [[New York Cosmos|Cosmos Nowy Jork]]         ! 52 ! 29
! 1975      ! [[Washington Diplomats]]                     ! 18 !  7
! 1976      ! [[Hartford Bicentennials]]                   !  4 !  1
 |kariera reprezentacyjna = !  ! {{reprezentacja|BMU|pn}}
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Kenneth Howard Randolph "Randy" Horton''' (ur. [[22 stycznia]] [[1945]] w [[Somerset (Bermudy)|Somersecie]]) – piłkarz [[Bermudy|bermudzki]], występujący na pozycji [[napastnik]]a, polityk.

Randy Horton ukończył [[Culham|Culham College]] w [[Anglia|Anglii]] oraz [[Uniwersytet Rutgersa|Rutgers University]] i [[George Washington University]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]<ref name="parliament1">{{Cytuj stronę |url=http://www.gov.bm/portal/server.pt/gateway/PTARGS_0_0_1896_0_0_43/http;/ptpublisher.gov.bm;7087/publishedcontent/publish/gov__top_level__org__house_/government/gov___house_of_assembly_listing/articles/the_hon__k_h__randolph_horton__jp__mp.html |tytuł=The Hon. K.H. Randolph Horton, JP, MP |data dostępu=2014-03-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20130928004922/http://www.gov.bm/portal/server.pt/gateway/PTARGS_0_0_1896_0_0_43/http;/ptpublisher.gov.bm;7087/publishedcontent/publish/gov__top_level__org__house_/government/gov___house_of_assembly_listing/articles/the_hon__k_h__randolph_horton__jp__mp.html |zarchiwizowano=2013-09-28 }}</ref>.

Karierę sportową rozpoczął od gry w [[krykiet]]a w klubie [[Worcestershire County Cricket Club]]. grał również w [[The Football League|Football League]] w klubie [[Huddersfield Town F.C.|Huddersfield Town]] na czas studiowania na [[Uniwersytet Oksfordzki|Uniwersytecie Oksfordzkim]] w Instytucie Edukacji Wychowania Fizycznego. W latach 1969–1980 rozegrał pięć meczów w [[Reprezentacja Bermudów w krykiecie|krykietowej reprezentacji Bermudów]].

== Kariera piłkarska ==
Randy Horton po ukończeniu studiów wrócił do ojczyzny, gdzie w latach 1966–1970 grał w [[Somerset Trojans]]. Potem wyjechał do [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]], by grać w lidze [[North American Soccer League|NASL]] w klubie [[Philadelphia Ukrainians]].

Następnie w 1971 roku przeniósł się do [[New York Cosmos|Cosmosu Nowy Jork]], w którym grał do 1974 roku. W tym okresie osiągnął największe sukcesy w karierze piłkarskiej: [[North American Soccer League|mistrzostwo NASL]] ([[North American Soccer League (1972)|1972]]), król strzelców [[North American Soccer League|NASL]] ([[North American Soccer League (1972)|1972]] – 9 goli), MPV [[North American Soccer League|NASL]] ([[North American Soccer League (1972)|1972]]), Odkrycie [[North American Soccer League|NASL]] ([[North American Soccer League (1971)|1971]]). W barwach tego klubu rozegrał w lidze [[North American Soccer League|NASL]] 52 mecze i strzelił 29 goli. Potem grał w [[Washington Diplomats]] (1975 – 18 meczów, 7 goli w lidze [[North American Soccer League|NASL]]) i [[Hartford Bicentennials]], gdzie w 1976 roku zakończył karierę piłkarską. Łącznie w lidze [[North American Soccer League|NASL]] 70 meczów i strzelił 36 goli.

== Sukcesy zawodnicze ==
=== Cosmos Nowy Jork ===
* [[North American Soccer League|Mistrzostwo NASL]]: [[North American Soccer League (1972)|1972]]

=== Indywidualne ===
* Król strzelców [[North American Soccer League|NASL]]: [[North American Soccer League (1972)|1972]]
* MVP [[North American Soccer League|NASL]]: [[North American Soccer League (1972)|1972]]
* Odkrycie [[North American Soccer League|NASL]]: [[North American Soccer League (1971)|1971]]

== Kariera polityczna ==
Randy Horton po zakończeniu kariery piłkarskiej od stycznia 1998 jest posłem Parlamentu Bermudzkiego i zasiadał w tamtejszych Ministerstwach Spraw Wewnętrznych, Sportu, Edukacji, Pracy, Środowiska i Bezpieczeństwa Publicznego. 8 lutego 2013 roku został wybranym marszałkiem Izby Zgromadzenia, będąc tym samym pierwszym członkiem partii opozycyjnej obejmującym to stanowisko.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://nasljerseys.com/Players/H/Horton.Randy.htm Statystyki NASL] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.gov.bm/portal/server.pt/gateway/PTARGS_0_0_1896_0_0_43/http;/ptpublisher.gov.bm;7087/publishedcontent/publish/gov__top_level__org__house_/government/gov___house_of_assembly_listing/articles/the_hon__k_h__randolph_horton__jp__mp.html | tytuł = The Hon. K.H. Randolph Horton, JP, MP | opublikowany = gov.bm | archiwum = https://web.archive.org/web/20130928004922/http://www.gov.bm/portal/server.pt/gateway/PTARGS_0_0_1896_0_0_43/http;/ptpublisher.gov.bm;7087/publishedcontent/publish/gov__top_level__org__house_/government/gov___house_of_assembly_listing/articles/the_hon__k_h__randolph_horton__jp__mp.html | zarchiwizowano = 2013-09-28}} {{lang|en}}

{{Grupa szablonów
| tytuł = Osiągnięcia i nagrody
| zwijanie = zwinięte
| lista =
{{Królowie strzelców NASL}}
{{Odkrycie Roku w NASL}}
{{MVP NASL}}
}}

{{SORTUJ:Horton, Randy}}
[[Kategoria:Bermudzcy politycy]]
[[Kategoria:Krykieciści]]
[[Kategoria:Piłkarze New York Cosmos]]
[[Kategoria:Reprezentanci Bermudów w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1945]]

title: · Randy Horton

Pełne imię i nazwisko: Kenneth Howard Randolph Horton

Data i miejsce urodzenia: 22 stycznia 1945 · Somerset

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Somerset Trojans

Philadelphia Ukrainians

Cosmos Nowy Jork · 52 · (29)

Washington Diplomats · 18 · (7)

Hartford Bicentennials · 4 · (1)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole


text:
# Adam Suchoński
Adam Suchoński (ur. 1933 r. w Żywcu) – polski historyk, specjalizujący się w dydaktyce historii; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Opolskim.

## Życiorys
Pochodzi z Żywca, gdzie ukończył liceum ogólnokształcące. W latach 1951–1955 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie obronił pracę magisterską pt.: działalność Mikołaja Komorowskiego na pograniczu polsko-węgierskim w XV w. pod kierunkiem prof. Jana Dąbrowskiego. Po studiach pracował jako nauczyciel, a następnie inspektor szkolny ds. kultury i oświaty dorosłych w Niemodlinie. W 1959 r. w nagrodę za bohaterskie uratowanie tonącego w lodowatej wodzie chłopca został przeniesiony do Opola, gdzie przez 5 lat uczył historii w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących i liceum Korespondencyjnym.
Od 1961 r. podjął pracę na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu wykładając metodykę nauczania historii i historię nowożytną i najnowszą. W okresie protestów studenckich w marcu 1968 r. pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR. W 1969 r. otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy: Przygotowanie kandydatów do studiów historycznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej, napisaną pod kierunkiem prof. Tadeusza Słowikowskiego. W 1983 habilitował się na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a jego habilitacji patronował prof. Słowikowski. Tematem pracy była Rola szkolnych programów telewizyjnych w nauczaniu i uczeniu się historii. W 1991 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a 5 lat później zwyczajnego.
Należy do grona najwybitniejszych polskich dydaktyków historii. Wyjeżdżał prawie corocznie na badania Międzynarodowego Instytutu Podręczników Szkolnych w Brunszwiku, organizującego szereg konferencji międzynarodowych w Opolu i Krzyżowej. Uczestniczy w pracach Międzynarodowego Stowarzyszenia Dydaktyków Historii oraz bierze aktywny udział w wielu konferencjach poza granicami kraju. Dał się poznać dydaktykom historii z całej Europy, dlatego jest zapraszany z wykładami do wielu krajów Europy m.in. Niemiec, Litwy, Słowacji, Czech i Węgier. Uczestniczył też jako recenzent w kilku przewodach habilitacyjnych poza granicami kraju.
Od roku 2002 członek i przewodniczący (ze strony polskiej) Polsko-Litewskiej Komisji Podręcznikowej.

## Pełnione funkcje na Uniwersytecie Opolskim
- 1972–2008 – kierownik Zakładu Dydaktyki Historii
- 1973–1975 – wicedyrektor Instytutu Historii WSP
- 1975–1977 – dyrektor Instytutu Historii
- 1983–1987 – prodziekan Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP ds. studentów zaocznych
- 1986–1990 – prorektor ds dydaktycznych WSP
- 1996–2005 – dyrektor Instytutu Historii

## Wybrane publikacje
- Dydaktyka historii, wyd. PWN, Warszawa 1993. Współautor: Jerzy Maternicki
- Józef Piłsudski i jego współpracownicy, wyd. UO, Opole 1999/
- Nauczanie historii na terenach mieszanych etnicznie, wyd. Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, Gliwice-Opole 1999.
- Papież Jan Paweł II w polskich i zagranicznych podręcznikach do nauczania historii, wyd. UO, Opole 2003.
- Wykorzystywanie telewizyjnych programów dydaktycznych, wyd. WSP, Opole 1993.
- Tradycje polskiego ruchu robotniczego, wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1978.

## Nagrody
- Nagroda „Trybuny Ludu” (1977)[3]
- Nagroda im. Karola Miarki (2007)[4].

title: Adam Suchoński

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Adam Suchoński
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[1933]]
 |miejsce urodzenia         = [[Żywiec]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = humanistycznych
 |specjalność               = dydaktyka historii
 |almamater                 = [[Uniwersytet Jagielloński]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Uniwersytet Opolski|Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Opolu]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |funkcja                   =
 |doktorat data             = [[1969]]
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          = [[1983]]
 |habilitacja uczelnia      = [[Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie|Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie]]
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = [[22 października]] [[1996]]
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |honoriscausa data1        =
 |honoriscausa uczelnia1    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Adam Suchoński''' (ur. [[1933]] r. w [[Żywiec|Żywcu]]) – [[Polska|polski]] historyk, specjalizujący się w dydaktyce historii; nauczyciel akademicki związany z [[Uniwersytet Opolski|Uniwersytetem Opolskim]].

== Życiorys ==
Pochodzi z [[Żywiec|Żywca]], gdzie ukończył liceum ogólnokształcące. W latach [[1951]]–[[1955]] studiował historię na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]], gdzie obronił pracę magisterską pt.: ''działalność Mikołaja Komorowskiego na pograniczu polsko-węgierskim w XV w.'' pod kierunkiem prof. [[Jan Dąbrowski (historyk)|Jana Dąbrowskiego]]. Po studiach pracował jako nauczyciel, a następnie inspektor szkolny ds. kultury i oświaty dorosłych w [[Niemodlin]]ie. W [[1959]] r. w nagrodę za bohaterskie uratowanie tonącego w lodowatej wodzie chłopca został przeniesiony do [[Opole|Opola]], gdzie przez 5 lat uczył historii w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących i liceum Korespondencyjnym<ref>S. Nicieja, ''Alma Mater Opoliensis'', wyd. UO, Opole 2004, s. 163.</ref>.

Od [[1961]] r. podjął pracę na [[Uniwersytet Opolski|Wyższej Szkole Pedagogicznej]] w [[Opole|Opolu]] wykładając metodykę nauczania historii i historię nowożytną i najnowszą. W okresie protestów studenckich w marcu 1968 r. pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR. W [[1969]] r. otrzymał tytuł [[Doktor (stopień naukowy)|doktora]] nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy: ''Przygotowanie kandydatów do studiów historycznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej'', napisaną pod kierunkiem prof. [[Tadeusz Słowikowski|Tadeusza Słowikowskiego]]. W [[1983]] [[habilitacja|habilitował się]] na [[Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie|Wyższej Szkole Pedagogicznej]] w [[Kraków|Krakowie]], a jego habilitacji patronował prof. Słowikowski. Tematem pracy była ''Rola szkolnych programów telewizyjnych w nauczaniu i uczeniu się historii''. W [[1991]] r. uzyskał tytuł [[profesor]]a nadzwyczajnego, a 5 lat później zwyczajnego.

Należy do grona najwybitniejszych polskich dydaktyków historii. Wyjeżdżał prawie corocznie na badania Międzynarodowego Instytutu Podręczników Szkolnych w [[Brunszwik]]u, organizującego szereg konferencji międzynarodowych w [[Opole|Opolu]] i [[Krzyżowa (powiat świdnicki)|Krzyżowej]]. Uczestniczy w pracach Międzynarodowego Stowarzyszenia Dydaktyków Historii oraz bierze aktywny udział w wielu konferencjach poza granicami kraju. Dał się poznać dydaktykom historii z całej Europy, dlatego jest zapraszany z wykładami do wielu krajów Europy m.in. Niemiec, Litwy, Słowacji, Czech i Węgier. Uczestniczył też jako recenzent w kilku przewodach habilitacyjnych poza granicami kraju<ref>https://archive.is/20120715020116/http://historia.uni.opole.pl/show.php?id=12&lang=pl&m=1, sylwetka na stronie IH UO</ref>.
Od roku 2002 członek i przewodniczący (ze strony polskiej) [[Polsko-Litewska Komisja Podręcznikowa|Polsko-Litewskiej Komisji Podręcznikowej]].

== Pełnione funkcje na Uniwersytecie Opolskim ==
* [[1972]]–[[2008]] – kierownik Zakładu Dydaktyki Historii
* [[1973]]–[[1975]] – wicedyrektor [[Instytut Historii Uniwersytetu Opolskiego|Instytutu Historii]] WSP
* [[1975]]–[[1977]] – dyrektor Instytutu Historii
* [[1983]]–[[1987]] – [[prodziekan]] Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP ds. studentów zaocznych
* [[1986]]–[[1990]] – [[prorektor]] ds dydaktycznych WSP
* [[1996]]–[[2005]] – dyrektor Instytutu Historii

== Wybrane publikacje ==
* ''Dydaktyka historii'', wyd. PWN, Warszawa 1993. Współautor: [[Jerzy Maternicki]]
* ''Józef Piłsudski i jego współpracownicy'', wyd. UO, Opole 1999/
* ''Nauczanie historii na terenach mieszanych etnicznie'', wyd. Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, Gliwice-Opole 1999.
* ''Papież Jan Paweł II w polskich i zagranicznych podręcznikach do nauczania historii'', wyd. UO, Opole 2003.
* ''Wykorzystywanie telewizyjnych programów dydaktycznych'', wyd. WSP, Opole 1993.
* ''Tradycje polskiego ruchu robotniczego'', wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1978.

== Nagrody ==
* Nagroda „[[Trybuna Ludu|Trybuny Ludu]]” (1977)<ref>''Nagrody "Trybuny Ludu"'', "Trybuna Ludu", nr 192, 19 sierpnia 1977, s. 2.</ref>
* [[Nagroda im. Karola Miarki]] (2007)<ref>{{Cytuj|autor=Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego|tytuł=Wyróżnieni Nagrodą im. Karola Miarki|data dostępu=2016-11-01|url=https://web.archive.org/web/20171003175003/http://www.slaskie.pl/strona_n.php?jezyk=pl&grupa=9&dzi=1358243181&art=1358243745&id_menu=603}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{ludzie nauki|66969|osoba=prof. zw. dr hab. Adam Wiktor Suchoński|data dostępu=2009-01-25}}
* [[Stanisław Nicieja]], ''Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia'', Opole 2004.

-----
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Suchoński, Adam}}
[[Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetów Uczelnianych PZPR]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1933]]
[[Kategoria:Laureaci nagrody „Trybuny Ludu”]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Żywcu]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Niemodlinem]]
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Historyczno-Pedagogicznego Uniwersytetu Opolskiego]]

title: Adam Suchoński

Data i miejsce urodzenia: 1933 · Żywiec

Alma Mater: Uniwersytet Jagielloński

Habilitacja: 1983 · Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie

Profesura: 22 października 1996

Uczelnia: Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Opolu


text:
# Kaleidoscope (album DJ-a Tiësto)
Kaleidoscope – czwarty studyjny album holenderskiego DJ-a Tiësto wydany 6 października 2009 r. Pierwszym singlem z tej płyty był utwór "I Will Be Here", który powstał we współpracy z zespołem Sneaky Sound System.

## Lista utworów
1. "Kaleidoscope" (featuring Jónsi) - 7:36
2. "Escape Me" (featuring CC Sheffield) - 4:18
3. "You Are My Diamond" (featuring Kianna) - 4:11
4. "I Will Be Here" (with Sneaky Sound System) - 3:25
5. "I Am Strong" (featuring Priscilla Ahn) - 5:39
6. "Here on Earth" (featuring Cary Brothers) - 4:56
7. "Always Near" - 1:34
8. "It's Not the Things You Say" (featuring Kele Okereke) - 3:15
9. "Fresh Fruit" - 5:24
10. "Century" (featuring Calvin Harris) - 4:43
11. "Feel It In My Bones" (featuring Tegan and Sara) - 4:52
12. "Who Wants to Be Alone" (featuring Nelly Furtado) - 4:36
13. "LA Ride" - 4:13
14. "Bend It Like You Don't Care" - 3:23
15. "Knock You Out" (featuring Emily Haines) - 5:07
16. "Louder than Boom" - 4:10
17. "Surrounded by Light" - 2:40

## Pozycje na listach
| Lista | Kraj   | Pozycja |
| ----- | ------ | ------- |
| OLiS  | Polska | 26      |

title: Kaleidoscope (album DJ-a Tiësto)

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Kaleidoscope
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Tiësto]]
 |wydany                    = [[6 października]] [[2009]]
 |nagrywany                 = 2008-2009
 |gatunek                   = [[Progressive house]], [[Trance]]
 |długość                   = 73:54
 |wytwórnia                 = Ultra Records / Musical Freedom<ref>[https://archive.ph/20120527063909/http://hangout.altsounds.com/news/109818-tiesto-to-release-kaleidoscope-on-ultra-records-oct-20th-feat-sigur-ros.html Tiësto To Release ‘Kaleidoscope' On Ultra Records Oct. 20th Feat Sigur Rós]</ref>
 |producent                 = Black Angus, D. Castellon, G. Collins, O.Cornéer, [[Danja]], [[DJ Frank E]], S. Engblom, B. Lefler, Jon O’Mahony, Tiësto [[Chris Walla|C. Walla]]<ref name=Discogs>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/release/1950200-Ti%C3%ABsto-Kaleidoscope |tytuł= Tiësto – Kaleidoscope |autor= |opublikowany = [[Discogs]] |język= en |data dostępu=2024-08-09}}</ref>
 |oceny                     = * [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] 59/100<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.albumoftheyear.org/album/25426-tiesto-kaleidoscope.php |tytuł= Tiësto – Kaleidoscope |autor = Album of the Year |opublikowany = [[Album of the Year (magazyn)|Album of the Year]] |język=en |data dostępu=2024-08-09}}</ref>
* [[AllMusic]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.allmusic.com/album/kaleidoscope-mw0000827813 |tytuł= Kaleidoscope – Tiësto |autor = David Jeffries |opublikowany = [[AllMusic]] |język= en|data dostępu=2024-08-09}}</ref>
* [[Billboard (tygodnik)|Billboard]] {{ocena|5|3}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.billboard.com/music/music-news/tiesto-kaleidoscope-1070726/ |tytuł = TIËSTO, “Kaleidoscope” |autor = Billboard Staff |opublikowany = [[Billboard (tygodnik)|Billboard.com]] |język = en |data dostępu = 2024-08-09}}</ref>
* [[Consequence (magazyn)|Consequence of Sound]] {{ocena|5|3.5}}<ref>{{cytuj stronę|url= https://web.archive.org/web/20110807200528/https://consequenceofsound.net/2009/10/album-review-tiesto-kaleidoscope/ |tytuł= Album Review: Tiësto – Kaleidoscope |autor= Will Hines |opublikowany = [[Consequence (magazyn)|Consequence of Sound]] |język=en|data dostępu=2024-08-09}}</ref>
* [[The Observer]] {{ocena|5|4}}<ref>{{cytuj stronę|url = https://www.theguardian.com/music/2009/oct/04/dance-music-deadmau5-tiesto |tytuł = Kaleidoscope by Tiesto, For Lack of a Better Name by Deadmau5, Hyperdub 5 by Various, Butter by Hudson Mohawke |autor= Gareth Grundy |opublikowany = [[The Guardian]]|język = en|data dostępu = 2024-08-09}}</ref>
* [[Pitchfork]] 3.8/10<ref>{{cytuj stronę|url= https://pitchfork.com/reviews/albums/13638-kaleidoscope/ |tytuł= Kaleidoscope: Tiësto |autor = Jess Harvell |opublikowany = [[Pitchfork]] |język=en |data dostępu=2024-08-09}}</ref>
* [[Spin (magazyn)|Spin]] {{ocena|10|2}}<ref>{{cytuj pismo |nazwisko = Walters |imię = Barry |tytuł = Tiësto, Kaleidoscope |url = https://books.google.se/books?id=H2nB11C0SoQC&lpg=PA85&dq=Tiesto+-+Kaleidoscope+spin&pg=PA85&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false |czasopismo = [[Spin (magazyn)|Spin]] |adres czasopisma = |oznaczenie = December 2009|wolumin = |wydanie = |strony = 85 |data = |rok = 2009 |miesiąc = December |wydawca = SPIN Media LLC |miejsce = New York |issn = 0886-3032 |język = en |data dostępu = 2024-08-09}}</ref>
 |rok wydania               = 2009
 |poprzedni album           = [[Elements of Life: Remixed]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2008
 |następny album            = [[A Town Called Paradise]]
 |rok następnego albumu     = 2014
 |1. singel                 = [[I Will Be Here]]
 |data 1. singla            = [[28 lipca]] [[2009]]
 |2. singel                 = [[Escape Me]]
 |data 2. singla            = [[23 listopada]] [[2009]]
 |3. singel                 = [[Who Wants to Be Alone]]
 |data 3. singla            = [[5 marca]] [[2010]]
 |4. singel                 = [[Feel It in My Bones]]
|data 4. singla             = [[4 czerwca]] [[2010]]
}}
'''Kaleidoscope''' – czwarty studyjny album [[Holandia|holenderskiego]] [[DJ|DJ-a]] [[Tiësto]] wydany [[6 października]] [[2009]] r.<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.tiesto.com/content/tpl_news.asp?nid=1125&step=1&pid=NaN |tytuł=Check out the full track listing for Tiësto's new artist album, "Kaleidoscope", set for release on October 6th! |data dostępu=2009-09-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20091009074537/http://www.tiesto.com/content/tpl_news.asp?nid=1125&step=1&pid=NaN |zarchiwizowano=2009-10-09 }}</ref> Pierwszym singlem z tej płyty był utwór "[[I Will Be Here]]", który powstał we współpracy z zespołem [[Sneaky Sound System]].

== Lista utworów ==
# "Kaleidoscope" (featuring [[Jón Þór Birgisson|Jónsi]]) - 7:36
# "Escape Me" (featuring [[CC Sheffield]]) - 4:18
# "You Are My Diamond" (featuring [[Kianna]]) - 4:11
# "[[I Will Be Here]]" (with [[Sneaky Sound System]]) - 3:25
# "I Am Strong" (featuring [[Priscilla Ahn]]) - 5:39
# "Here on Earth" (featuring [[Cary Brothers]]) - 4:56
# "Always Near" - 1:34
# "It's Not the Things You Say" (featuring [[Kele Okereke]]) - 3:15
# "Fresh Fruit" - 5:24
# "Century" (featuring [[Calvin Harris]]) - 4:43
# "Feel It In My Bones" (featuring [[Tegan and Sara]]) - 4:52
# "[[Who Wants to Be Alone]]" (featuring [[Nelly Furtado]]) - 4:36
# "LA Ride" - 4:13
# "Bend It Like You Don't Care" - 3:23
# "Knock You Out" (featuring [[Emily Haines]]) - 5:07
# "Louder than Boom" - 4:10
# "Surrounded by Light" - 2:40

== Pozycje na listach ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
! Lista
! Kraj
! Pozycja
|-
| OLiS
| {{państwo|POL}}
| 26<ref>{{cytuj stronę|url=http://olis.onyx.pl/listy/index.asp?idlisty=549&lang=enlang=en|tytuł=Olis - sprzedaż w okresie  16.11.2009 - 22.11.2009|opublikowany=olis.onyx.pl|język=pl|data dostępu=2010-02-15}}</ref>
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Tiesto}}

[[Kategoria:Albumy Tiësto]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2009]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Danję]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez DJ-a Franka E]]
[[Kategoria:Albumy trance]]

title: Kaleidoscope

Wydany: 6 października 2009

Gatunek: Progressive house, Trance

Wydawnictwo: Ultra Records / Musical Freedom

Producent: Black Angus, D. Castellon, G. Collins, O.Cornéer, Danja, DJ Frank E, S. Engblom, B. Lefler, Jon O’Mahony, Tiësto C. Walla

Elements of Life: Remixed · (2008): Kaleidoscope · (2009) · A Town Called Paradise · (2014)


text:
# Berlińska Secesja
Berlińska Secesja (niem. Berliner Secession) – ugrupowanie artystyczne, jednoczące w końcu XIX wieku berlińskich malarzy i rzeźbiarzy sprzeciwiających się konserwatywnej sztuce akademickiej. Zostało założone 2 maja 1898. Obok niego istniały w Berlinie ugrupowania Neue Secession i Freie Secession.
Spory, które doprowadziły do powstania Berlińskiej Secesji i innych ugrupowań, rozpoczęły się w roku 1891 podczas Wielkiej Wystawy Sztuki w Berlinie. Przedmiotem sporu stał się dział sztuki norweskiej, gdy komisja wystawowa odrzuciła obrazy Edvarda Muncha.
Malarze pod przewodem Waltera Leistikowa, Franza Skarbiny i Maxa Liebermanna utworzyli w lutym 1892 „Wolne zrzeszenie w celu organizacji wystaw” i wystawiali swoje obrazy pod nazwą „Grupy Jedenastu” (Die Elf).
W listopadzie 1892 doszło ponownie do skandalu, gdy z inicjatywy większości malarzy berlińskich zamknięto wystawę dzieł Edwarda Muncha. Obrońcy Muncha byli nie dość liczni, aby móc opuścić oficjalne salony wystawowe.
W roku 1898 jury Wielkiej Berlińskiej Wystawy sztuki odrzuciło krajobraz Waltera Leistikowa. To stało się dowodem, że sztuka współczesna nie znajduje poparcia istniejących organizacji artystycznych. 65 artystów pod przywództwem Waltera Leistikowa utworzyło „Berlińską Secesję”. Prezesem wybrano Maxa Liebermanna. Kuzyni Bruno i Paul Cassirer, właściciele berlińskiej galerii, zajęli się administracją.
19 maja 1899 otwarto w Berlinie-Charlottenburgu przy Kantstraße niewielki budynek, mieszczący 330 obrazów i grafik oraz 50 rzeźb. W roku 1902 konserwatywna mniejszość członków secesji opuściła stowarzyszenie. W roku 1905 przeniesiono się na Kurfürstendamm 208.
W roku 1910 doszło do rozłamu, gdy jury odrzuciło dzieła 27 ekspresjonistów. Odrzuceni utworzyli grupę Neue Secession pod przewodnictwem Maxa Pechsteina.
Po korespondencyjnym sporze z Liebermannem wykluczono Emila Noldego. W roku 1911 Lovis Corinth zastąpił Maxa Liebermanna, a w roku 1912 kierownictwo objął Paul Cassirer. W roku 1913 wskutek odrzucenia prac przez jury 13 członków zorganizowało własną wystawę. Gdy odmówili odejścia ze stowarzyszenia, wraz z nimi odeszło 40 członków. Kierownictwo objął ponownie Lovis Corinth. W 1915 stowarzyszenie objęło nowy budynek na Kurfürstendamm. Po śmierci Corintha nie obrano nowego prezesa. Dopiero w roku 1934 obrano prezesem Leo von Königsa.
W lutym 1933 wybrano nowy zarząd. 25 kwietnia 1933 odczytał Max Pechstein deklarację współpracy z nowymi władzami.
2 maja 1933 wybrano nowy zarząd, składający się z członków Związku walki o niemiecką kulturę (Kampfbund für deutsche Kultur). Wskutek sporów działalność stowarzyszenia zaczęła stopniowo zanikać, w roku 1936 praktycznie ustała.
Uwaga: Stowarzyszenia „Berlińska Secesja” nie należy utożsamiać ze stylem, zwanym potocznie secesją (niem. Jugendstil, franc. Art Nouveau).

## Znani członkowie
- Ernst Barlach (1870–1938)
- Max Beckmann (1884–1950)
- Charlotte Berend-Corinth (1880–1967)
- Josef Block (1863–1943)
- Erich Büttner (1889–1936)
- Lovis Corinth (1858–1925)
- Lyonel Feininger (1871–1956)
- Erich Heckel (1883–1970)
- Ferdinand Hodler (1853–1918)
- Ernst Ludwig Kirchner (1880–1938)
- Max Klinger (1857–1920)
- Käthe Kollwitz (1867–1945)
- August Kraus (1868–1934; 1911–1913 wiceprezydent)
- Walter Leistikow (1865–1908)
- Max Liebermann (1847–1935)
- Edvard Munch (1863–1944)
- Emil Nolde (1867–1956)
- Emil Orlik (1870–1932)
- Karl Schmidt-Rottluff (1884–1976)
- Franz Skarbina (1849–1910)
- Max Slevogt (1868–1932)
- Julie Wolfthorn (1864–1944)
- Heinrich Zille (1858–1929)

title: Berlińska Secesja

wikitext:
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-1986-0718-501, Gebäude der Berliner Sezession.jpg|thumb|Budynek Secesji Berlińskiej]]
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-1986-0718-502, Berlin, Vorbereitung Sezession-Ausstellung.jpg|thumb|Przygotowanie wystawy (1904)]]
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-H0806-0501, Berlin, Jury der Berliner Sezession.jpg|thumb|Jury wystawy Secesji Berlińskiej (1908)]]
[[Plik:Buettner Sezession.jpg|thumb|Sesja Secesji Berlińskiej, rysunek Ernsta Opplera, 1921]]
[[Plik:Gedenktafel Berliner Secession.jpg|thumb|Tablica pamiątkowa Secesji Berlińskiej przy [[Kurfürstendamm]] 208]]

'''Berlińska Secesja''' (niem. ''Berliner Secession'') – ugrupowanie artystyczne, jednoczące w końcu XIX wieku berlińskich malarzy i rzeźbiarzy sprzeciwiających się konserwatywnej sztuce akademickiej. Zostało założone 2 maja 1898. Obok niego istniały w Berlinie ugrupowania ''[[Neue Secession]]'' i ''[[Freie Secession]]''.

Spory, które doprowadziły do powstania Berlińskiej Secesji i innych ugrupowań, rozpoczęły się w roku 1891 podczas Wielkiej Wystawy Sztuki w Berlinie. Przedmiotem sporu stał się dział sztuki norweskiej, gdy komisja wystawowa odrzuciła obrazy [[Edvard Munch|Edvarda Muncha]].

Malarze pod przewodem [[Walter Leistikow|Waltera Leistikowa]], [[Franz Skarbina|Franza Skarbiny]] i [[Max Liebermann|Maxa Liebermanna]] utworzyli w lutym 1892 „Wolne zrzeszenie w celu organizacji wystaw” i wystawiali swoje obrazy pod nazwą „[[Grupa Jedenastu|Grupy Jedenastu]]” (''Die Elf'').

W listopadzie 1892 doszło ponownie do skandalu, gdy z inicjatywy większości malarzy berlińskich zamknięto wystawę dzieł Edwarda Muncha. Obrońcy Muncha byli nie dość liczni, aby móc opuścić oficjalne salony wystawowe.

W roku 1898 jury Wielkiej Berlińskiej Wystawy sztuki odrzuciło krajobraz Waltera Leistikowa. To stało się dowodem, że sztuka współczesna nie znajduje poparcia istniejących organizacji artystycznych. 65 artystów pod przywództwem Waltera Leistikowa utworzyło „Berlińską Secesję”. Prezesem wybrano Maxa Liebermanna. Kuzyni Bruno i [[Paul Cassirer]], właściciele berlińskiej galerii, zajęli się administracją.

19 maja 1899 otwarto w [[Charlottenburg|Berlinie-Charlottenburgu]] przy Kantstraße niewielki budynek, mieszczący 330 obrazów i grafik oraz 50 rzeźb. W roku 1902 konserwatywna mniejszość członków secesji opuściła stowarzyszenie. W roku 1905 przeniesiono się na Kurfürstendamm 208.
W roku 1910 doszło do rozłamu, gdy jury odrzuciło dzieła 27 ekspresjonistów. Odrzuceni utworzyli grupę Neue Secession pod przewodnictwem [[Max Pechstein|Maxa Pechsteina]].

Po korespondencyjnym sporze z Liebermannem wykluczono [[Emil Nolde|Emila Noldego]]. W roku 1911 [[Lovis Corinth]] zastąpił Maxa Liebermanna, a w roku 1912 kierownictwo objął Paul Cassirer. W roku 1913 wskutek odrzucenia prac przez jury 13 członków zorganizowało własną wystawę. Gdy odmówili odejścia ze stowarzyszenia, wraz z nimi odeszło 40 członków. Kierownictwo objął ponownie Lovis Corinth. W 1915 stowarzyszenie objęło nowy budynek na Kurfürstendamm. Po śmierci Corintha nie obrano nowego prezesa. Dopiero w roku 1934 obrano prezesem Leo von Königsa.

W lutym 1933 wybrano nowy zarząd. 25 kwietnia 1933 odczytał Max Pechstein deklarację współpracy z nowymi władzami.

2 maja 1933 wybrano nowy zarząd, składający się z członków Związku walki o niemiecką kulturę (Kampfbund für deutsche Kultur). Wskutek sporów działalność stowarzyszenia zaczęła stopniowo zanikać, w roku 1936 praktycznie ustała.

'''Uwaga:''' Stowarzyszenia „Berlińska Secesja” nie należy utożsamiać ze stylem, zwanym potocznie [[Secesja (sztuka)|secesją]] (niem. Jugendstil, franc. Art Nouveau).

== Znani członkowie ==
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=18em <!-- od 9 do 27 --> |liczba=3 |
* [[Ernst Barlach]] (1870–1938)
* [[Max Beckmann]] (1884–1950)
* [[Charlotte Berend-Corinth]] (1880–1967)
* [[Josef Block]] (1863–1943)
* [[Erich Büttner (malarz)|Erich Büttner]] (1889–1936)
* [[Lovis Corinth]] (1858–1925)
* [[Lyonel Feininger]] (1871–1956)
* [[Erich Heckel]] (1883–1970)
* [[Ferdinand Hodler]] (1853–1918)
* [[Ernst Ludwig Kirchner]] (1880–1938)
* [[Max Klinger (artysta)|Max Klinger]] (1857–1920)
* [[Käthe Kollwitz]] (1867–1945)
* [[August Kraus]] (1868–1934; 1911–1913 wiceprezydent)
* [[Walter Leistikow]] (1865–1908)
* [[Max Liebermann]] (1847–1935)
* [[Edvard Munch]] (1863–1944)
* [[Emil Nolde]] (1867–1956)
* [[Emil Orlik]] (1870–1932)
* [[Karl Schmidt-Rottluff]] (1884–1976)
* [[Franz Skarbina]] (1849–1910)
* [[Max Slevogt]] (1868–1932)
* [[Julie Wolfthorn]] (1864–1944)
* [[Heinrich Zille]] (1858–1929)
}}

== Bibliografia ==
* Peter Paret: ''Die Berliner Secession. Moderne Kunst und ihre Feinde im Kaiserlichen Deutschland.'' Ullstein, Frankfurt am Main 1983, {{ISBN|3-548-36074-2}} (''Ullstein-Buch'' 36074).
* Rudolf Pfefferkorn: ''Die Berliner Secession. Eine Epoche deutscher Kunstgeschichte.'' Haude & Spener, Berlin 1972, {{ISBN|3-7759-0150-7}}.

{{Commonscat|Berlin Secession|Berliner Secession}}
* [http://archive.org/search.php?query=Berliner%20Secession%20AND%20mediatype%3Atexts Katalogi Berlińskiej Secesji z lat 1899 do 1913]
* [http://archive.org/details/katalogderausste26berl Katalog z listą członków]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Stowarzyszenia artystyczne]]
[[Kategoria:Organizacje w Niemczech]]
[[Kategoria:Secesja]]
[[Kategoria:Historia Berlina]]
[[Kategoria:Kultura w Berlinie]]


text:
# NGC 4125
NGC 4125 (również PGC 38524 lub UGC 7118) – galaktyka eliptyczna (E6/P), znajdująca się w gwiazdozbiorze Smoka. Została odkryta 4 stycznia 1850 roku przez Johna Russella Hinda.
27 maja 2016 w galaktyce wybuchła supernowa nazwana SN 2016 coj. W chwili odkrycia miała jasność wizualną 15,5m.

title: NGC 4125

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|12|08|05|5|+65|10|28|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 4125
 |      zdjęcie = NGC 4125.png
 |         opis = Galaktyka NGC 4125 ([[Kosmiczny Teleskop Hubble’a|HST]])
 |     odkrywca = [[John Russell Hind]]
 |        dzień = 4 stycznia
 |          rok = 1850
 | gwiazdozbiór = [[gwiazdozbiór Smoka|Smok]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E6/P)
 | rektascensja = {{RA|12|08|05,5}}
 |   deklinacja = {{DEC|+65|10|28}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,004483{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 9,6
 |     rozm_kąt = 5,8' × 3,2'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = UGC 7118, MCG 11-15-27, ZWG 315.19, IRAS12055+6527, PGC 38524
 |      commons = Category:NGC 4125
}}
'''NGC 4125''' (również '''PGC 38524''' lub '''UGC 7118''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E6/P), znajdująca się w [[gwiazdozbiór Smoka|gwiazdozbiorze Smoka]]. Została odkryta 4 stycznia 1850 roku przez [[John Russell Hind|Johna Russella Hinda]]{{r|cseligman}}.

27 maja 2016 w galaktyce wybuchła [[supernowa]] nazwana SN 2016 coj. W chwili odkrycia miała jasność wizualną 15,5{{magnitudo}}{{r|urania}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc41.htm#4125 | tytuł = NGC 4125 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2014-09-21}}</ref>
<ref name=simbad>{{Simbad|NGC 4125}}</ref>
<ref name="urania">{{Cytuj pismo | nazwisko = Muciek | imię = Marek | tytuł = Kronika, maj 2016 | czasopismo = [[Urania - Postępy Astronomii]] | wydawca = [[Polskie Towarzystwo Astronomiczne]], [[Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii]] | wolumin = 784 | strony = 7 | issn = 1689-6009 | język = pl | data = październik 2016}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 4125}}
* {{simbad|NGC 4125}}
* {{NED|NGC 4125}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|4125]]
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Smoka]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1850]]

title: NGC 4125

Odkrywca: John Russell Hind

Data odkrycia: 4 stycznia 1850

Gwiazdozbiór: Smok

Typ: eliptyczna (E6/P)


text:
# Zu Geng
Zu Geng (chiń. 祖庚), imię własne Zi Yue – władca Chin z dynastii Shang.
Objął tron po śmierci swojego ojca Wu Dinga. Zmarł po sześciu latach samodzielnego panowania (około 1184 r. p.n.e.). Jego następcą został brat Zu Jia.

title: Zu Geng

wikitext:
'''Zu Geng''' (chiń. 祖庚), imię własne '''Zi Yue''' – władca Chin z [[dynastia Shang|dynastii Shang]].

Objął tron po śmierci swojego ojca [[Wu Ding]]a. Zmarł po sześciu latach samodzielnego panowania (około 1184 r. p.n.e.). Jego następcą został brat [[Zu Jia]]<ref>[[Maciej Kuczyński (ur. 1966)|Maciej Kuczyński]] ''Dzieje starożytnych Chin: Kroniki pierwszych dynastii'', wyd. Bellona, 2018. Str. 57</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dynastia Shang}}

[[Kategoria:Królowie dynastii Shang]]


text:
# Kombajn zrębowy
Kombajn zrębowy (harwester, z ang. harvester) – uniwersalna maszyna leśna ścinkowo-okrzesująco-przerzynająca wykorzystywana przy zrębie.
Pierwszy kombajn zrębowy został wprowadzony w Szwecji przez firmę SP Maskiner, we wczesnych latach 80. XX wieku.
Kombajn zrębowy jest najczęściej maszyną samobieżną wyposażoną w głowicę ścinkową, której elementem roboczym są noże lub piła. Głowica zwykle zamontowana jest na przegubowym wysięgniku sterowanym hydraulicznie.
Maszyna ta przeznaczona jest do pozyskiwania drewna w systemie sortymentalnym, na zrębie zostają takie elementy, jak wałki, wyrzynki, kłody czy też dłużyce. Kombajny zrębowe nadają się do drzewostanów, w których drzewa wytwarzają pień w kształcie strzały. Najlepiej jeśli drzewo jest drobnogałęziste, o gałęziach zrośniętych w kącie prostym lub w dół.

title: Kombajn zrębowy

wikitext:
[[Plik:TJ harvesteri.jpg|250px|thumb|Timberjack 1070 D Harvester]]
[[Plik:Harvester cutter.JPG|thumb|250px|Głowica ścinkowa  wyposażona w piłę łańcuchową z napędem hydraulicznym]]
[[Plik:JohnD1470.jpg|250px|thumb|Kombajn zrębowy podczas pracy]]
'''Kombajn zrębowy''' ('''harwester''', z {{W języku|en|harvester}}<ref>{{otwarty dostęp}} {{Cytuj pismo | autor = Jan Skarżyński, Jacek Brzózko  | tytuł = Harwestery do pozyskiwania drewna stosowane w polskich lasach. Cz. 1. Charakterystyka ogólna – nośniki | czasopismo = Technika Rolnicza – Ogrodnicza – Leśna | wolumin = 6 | data = 2010 | url = http://www.pimr.poznan.pl/trol6_2010/JSJB6_2010.pdf}}</ref>) – uniwersalna maszyna leśna ścinkowo-okrzesująco-przerzynająca wykorzystywana przy [[Zrąb (leśnictwo)|zrębie]].

Pierwszy kombajn zrębowy został wprowadzony w [[Szwecja|Szwecji]] przez firmę [[SP Maskiner]], we wczesnych latach 80. XX wieku.

Kombajn zrębowy jest najczęściej maszyną samobieżną wyposażoną w głowicę ścinkową, której elementem roboczym są noże lub piła. Głowica zwykle zamontowana jest na przegubowym wysięgniku sterowanym [[hydraulika|hydraulicznie]].

Maszyna ta przeznaczona jest do [[Pozyskiwanie drewna|pozyskiwania drewna]] w systemie sortymentalnym, na zrębie zostają takie elementy, jak wałki, wyrzynki, kłody czy też dłużyce. Kombajny zrębowe nadają się do drzewostanów, w których drzewa wytwarzają pień w kształcie strzały. Najlepiej jeśli drzewo jest drobnogałęziste, o gałęziach zrośniętych w kącie prostym lub w dół.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
{{Commonscat|Harvesters (forestry)}}
* {{cytuj książkę|imię=Zbigniew|nazwisko=Laurow|autor link=|tytuł=Pozyskiwanie drewna|miejsce=Warszawa|wydawca=SGGW|rok=1999|isbn=83-7244-026-3}}
* {{Cytuj pismo | autor = J. Skarżyński | tytuł = Harwestery – budowa ogólna | czasopismo = Drwal | wolumin = 3 | strony = 32–35 | data = 2009}}
* ''Poradnik użytkowania lasu'', praca zbiorowa, Warszawa 2000, {{ISBN|83-85597-86-7}}

[[Kategoria:Maszyny leśne]]


text:
# Konserwatorium Petersburskie
Petersburskie Państwowe Konserwatorium im. Nikołaja Rimskiego-Korsakowa (ros. Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова) – najstarsza wyższa szkoła muzyczna w Rosji, utworzona w 1862 roku. Jest, wraz z  Konserwatorium Moskiewskim, jedną z najlepszych rosyjskich uczelni muzycznych, która wykształciła wiele pokoleń doskonałych muzyków, kompozytorów i teoretyków, niejednokrotnie o sławie światowej.
Założycielem Konserwatorium był Anton Rubinstein, a pierwsi wykładowcy to m.in. Polacy Henryk Wieniawski, Teodor Leszetycki, a także Ernesto Cavallini, Leopold Auer, Nikołaj Rimski-Korsakow, Aleksandr Głazunow. Jednym z pierwszych absolwentów w 1865 roku w klasie kompozycji był Piotr Czajkowski, a po nim m.in. Anatolij Ladow, Witold Maliszewski, Nikołaj Miaskowski, Siergiej Prokofjew, Jascha Heifetz, Olga Olgina, Dmitrij Szostakowicz.

title: Konserwatorium Petersburskie

wikitext:
{{Uczelnia infobox
 |nazwa                        = Petersburskie Państwowe Konserwatorium im. Nikołaja Rimskiego-Korsakowa
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова}}
 |nazwa łacińska               =
 |nazwa angielska              = Saint Petersburg Conservatory
 |jednostka macierzysta        =
 |godło                        =
 |zdjęcie                      = Stpeteconservatory.jpg
 |opis zdjęcia                 = Konserwatorium Petersburskie w 1913 roku
 |dewiza                       =
 |data założenia               = 1862
 |data likwidacji              =
 |typ                          =
 |patron                       =
 |państwo                      = RU-SPE
 |adres                        =
 |liczba pracowników           =
 |liczba pracowników naukowych =
 |liczba studentów             =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |członkostwo                  =
 |drużyna sportowa             =
 |współrzędne                  = 59°55′33″N 30°17′53″E
 |commons                      = Category:Saint Petersburg Conservatory
 |www                          = http://www.conservatory.ru/
}}
'''Petersburskie Państwowe Konserwatorium im. Nikołaja Rimskiego-Korsakowa''' ({{w języku|ru|Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова}}) – najstarsza wyższa szkoła muzyczna w Rosji, utworzona w 1862 roku. Jest, wraz z  [[Konserwatorium Moskiewskie|Konserwatorium Moskiewskim]], jedną z najlepszych rosyjskich uczelni muzycznych, która wykształciła wiele pokoleń doskonałych muzyków, kompozytorów i teoretyków, niejednokrotnie o sławie światowej.

[[Plik:Saint Petersburg Conservatory.jpg|thumb|left|Budynek konserwatorium (2013)]]

Założycielem Konserwatorium był [[Anton Rubinstein]], a pierwsi wykładowcy to m.in. Polacy [[Henryk Wieniawski]], [[Teodor Leszetycki]], a także [[Ernesto Cavallini]], [[Leopold Auer]], [[Nikołaj Rimski-Korsakow]], [[Aleksandr Głazunow]]. Jednym z pierwszych absolwentów w 1865 roku w klasie kompozycji był [[Piotr Czajkowski]], a po nim m.in. [[Anatolij Ladow]], [[Witold Maliszewski (kompozytor)|Witold Maliszewski]], [[Nikołaj Miaskowski]], [[Siergiej Prokofjew]], [[Jascha Heifetz]], [[Olga Olgina]], [[Dmitrij Szostakowicz]].

{{osobny artykuł|Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Petersburskiego}}

== Bibliografia ==
* ''Muzykalnaja Encyklopedia'', Moskwa 1978, t 4.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Uczelnie w Petersburgu]]
[[Kategoria:Uczelnie muzyczne]]
[[Kategoria:Muzyka w Rosji]]

title: Petersburskie Państwowe Konserwatorium im. Nikołaja Rimskiego-KorsakowaСанкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-КорсаковаSaint Petersburg Conservatory

Państwo: Rosja

Miasto wydzielone: Petersburg


text:
# Bogdan Maczuga
Bogdan Maczuga (ur. 22 września 1962) – polski, a potem niemiecki bokser, medalista mistrzostw Europy w 1981.
Odpadł w ćwierćfinale kategorii papierowej (do 48 kg) na mistrzostwach świata juniorów w 1979 w Jokohamie.
Zdobył brązowy medal w wadze muszej (do 51 kg)  na mistrzostwach Europy w 1981 w Tampere. Wygrał dwie walki, w tym ćwierćfinałową z Jánosem Váradim z Węgier, a w półfinale pokonał go Petyr Lesow z Bułgarii. Na mistrzostwach świata w 1982 w Monachium przegrał pierwszą walkę. Po tych mistrzostwach pozostał w RFN.
Był mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej w 1979. Zdobył srebrny medal w wadze muszej w mistrzostwach Polski seniorów w 1981.
W latach 1981–1982 dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski, raz wygrywając i raz przegrywając.
Był zawodnikiem klubów Górnik Wesoła i Stal Rzeszów.
Po ucieczce do RFN zdobył tytuł mistrza tego kraju w wadze koguciej (do 54 kg) w 1984, 1985 i 1987.
Zwyciężył (jako reprezentant RFN) w wadze piórkowej (do 57 kg) w 10. Turnieju im. Feliksa Stamma w 1989.

title: Bogdan Maczuga

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Bogdan Maczuga
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = boks
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[22 września]] [[1962]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|POL}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|BS}}
{{Medalista infobox/ME|BS|Tampere|1981|brąz|waga musza}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Bogdan Maczuga''' (ur. [[22 września]] [[1962]]<ref name="Os">{{Cytuj książkę | nazwisko=Osmólski | imię=Piotr | tytuł= Leksykon boksu | data=1989 | wydawca=Sport i Turystyka | miejsce=Warszawa | strony=92 | isbn=83-217-2680-1}}</ref>) – polski, a potem niemiecki [[boks]]er, medalista [[Mistrzostwa Europy w Boksie 1981|mistrzostw Europy w 1981]].

Odpadł w ćwierćfinale kategorii papierowej (do 48 kg) na [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Boksie 1979|mistrzostwach świata juniorów w 1979]] w [[Jokohama|Jokohamie]]<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Championships/WorldJuniorChamps1979.html| tytuł = 1.World Junior Championships – Yokohama, Japan – December 9-16 1979| data dostępu = 2017-12-04| opublikowany = amateur-boxing.strefa.pl| język = en}}</ref>.

Zdobył brązowy medal w wadze muszej (do 51 kg)  na [[Mistrzostwa Europy w Boksie 1981|mistrzostwach Europy w 1981]] w [[Tampere]]. Wygrał dwie walki, w tym ćwierćfinałową z [[János Váradi|Jánosem Váradim]] z [[Węgry|Węgier]], a w półfinale pokonał go [[Petyr Lesow]] z [[Bułgaria|Bułgarii]]<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Championships/EuropeanChampionships1981.html| tytuł = 24.European Championships – Tampere, Finland – May 2-10 1981| data dostępu = 2017-12-04| opublikowany = amateur-boxing.strefa.pl| język = en}}</ref>. Na [[Mistrzostwa Świata w Boksie 1982|mistrzostwach świata w 1982]] w [[Monachium]] przegrał pierwszą walkę<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Championships/WorldChamps1982.html| tytuł = 3.World Championships – Munich, FRG – May 4-15, 1982| data dostępu = 2017-12-04| opublikowany = amateur-boxing.strefa.pl| język = en}}</ref>. Po tych mistrzostwach pozostał w [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|RFN]].

Był mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej w 1979<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Nationalchamps/Poland1979j.html| tytuł = 33.Polish Junior National Championships – Chojnice – July 21-28 1979| data dostępu = 2017-12-04| opublikowany = amateur-boxing.strefa.pl| język = en}}</ref>. Zdobył srebrny medal w wadze muszej w [[Mistrzostwa Polski w Boksie 1981|mistrzostwach Polski seniorów w 1981]]<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Nationalchamps/Poland1981.html| tytuł = 52.Polish National Championships – Zabrze – March 15-22 1981 | opublikowany = Amateur-boxing.strefa.pl | data dostępu = 2017-12-04 | język = en}}</ref>.

W latach 1981–1982 dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski, raz wygrywając i raz przegrywając<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko=Osmólski | imię=Piotr | tytuł= Leksykon boksu | data=1989 | wydawca=Sport i Turystyka | miejsce=Warszawa | strony=116-117 | isbn=83-217-2680-1}}</ref>.

Był zawodnikiem klubów [[Górnik Wesoła]] i [[ZKS Stal Rzeszów|Stal Rzeszów]]<ref name="Os"/>.

Po ucieczce do RFN zdobył tytuł mistrza tego kraju w wadze koguciej (do 54 kg) w 1984, 1985 i 1987<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Nationalchamps/Germany1949_1989FRG.html| tytuł = German (FRG) National Champions 1949-1989 | opublikowany = Amateur-boxing.strefa.pl | data dostępu = 2017-12-04 | język = en}}</ref>.

Zwyciężył (jako reprezentant RFN) w wadze piórkowej (do 57 kg) w 10. [[Turniej im. Feliksa Stamma|Turnieju im. Feliksa Stamma]] w 1989<ref>{{cytuj| url = http://amateur-boxing.strefa.pl/Tournaments/FeliksStamm1989.html| tytuł = 10.Feliks Stamm Memorial – Warsaw, Poland – November 1989 | opublikowany = Amateur-boxing.strefa.pl | data dostępu = 2017-12-04 | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Maczuga, Bogdan}}
[[Kategoria:Niemieccy bokserzy]]
[[Kategoria:Polscy bokserzy]]
[[Kategoria:Bokserzy Stali Rzeszów]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]

title: · Bogdan Maczuga

Data urodzenia: 22 września 1962

title: Dorobek medalowy

brąz: Tampere 1981 · waga musza


text:
# Rajd Korsyki 2011
Rezultaty Rajdu Korsyki (54ème Tour de Corse-E.Leclerc), eliminacji Intercontinental Rally Challenge w 2011 roku, który odbył się w dniach 12 maja - 14 maja. Była to trzecia runda IRC w tamtym roku oraz trzecia asfaltowa. Bazą rajdu było miasto Ajaccio. Zwycięzcami rajdu została belgijska załoga Thierry Neuville i Nicolas Gilsoul jadąca Peugeotem 207 S2000. Wyprzedzili oni Czechów Jana Kopeckiego i Petra Starego w Škodzie Fabii S2000 oraz swoich rodaków Freddy'ego Loixa i Frédérica Miclotte'a w także w Škodzie Fabii S2000.
Rajdu nie ukończyło pięciu kierowców biorących udział w Intercontinental Rally Challenge. Francuz Bryan Bouffier w Peugeocie 207 S2000 miał wypadek na 14. oesie, a Brytyjczyk Guy Wilks jadący tym samym autem - na 4. oesie. Francuz Jean-François Succi (Škoda Fabia S2000) wycofał się na 12. oesie, a jego rodak Jean-Dominique Mattei (Peugeot 207 S2000) na 4. oesie. Z kolei Ukrainiec Ołeksij Tamrazow jadący Fordem Fiestą S2000 miał wypadek na 3. oesie

## Klasyfikacja ostateczna
| Miejsce                  | Zawodnik                 | Pilot                    | Samochód                 | Czas                     | Strata                   | Punkty                   |
| IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) | IRC (punktowane pozycje) |
| ------------------------ | ------------------------ | ------------------------ | ------------------------ | ------------------------ | ------------------------ | ------------------------ |
| 1.                       | Thierry Neuville         | Nicolas Gilsoul          | Peugeot 207 S2000        | 3:20:51.0                |                          | 25                       |
| 2.                       | Jan Kopecký              | Petr Starý               | Škoda Fabia S2000        | 3:21:06.5                | +15.5                    | 18                       |
| 3.                       | Freddy Loix              | Frédéric Miclotte        | Škoda Fabia S2000        | 3:21:53.6                | +1:02.6                  | 15                       |
| 4.                       | Pierre Campana           | Sabrina De Castelli      | Peugeot 207 S2000        | 3:24:50.1                | +3:59.1                  | 12                       |
| 5.                       | Bruno Magalhães          | Paulo Grave              | Peugeot 207 S2000        | 3:25:19.2                | +4:28.2                  | 10                       |
| 6.                       | Andreas Mikkelsen        | Ola Fløene               | Škoda Fabia S2000        | 3:25:21.1                | +4:30.1                  | 8                        |
| 7.                       | Julien Maurin            | Olivier Ural             | Ford Fiesta S2000        | 3:25:24.3                | +4:33.3                  | 6                        |
| 8.                       | Toni Gardemeister        | Tapio Suominen           | Škoda Fabia S2000        | 3:27:24.3                | +6:33.3                  | 4                        |
| 9.                       | Patrik Sandell           | Staffan Parmander        | Škoda Fabia S2000        | 3:29:19.8                | +8:28.2                  | 2                        |
| 10.                      | Jean-Mathieu Leandri     | Pierre-Marien Leonardi   | Peugeot 207 S2000        | 3:30:32.5                | +9:41.5                  | 1                        |

## Zwycięzcy odcinków specjalnych
| Dzień       | Odcinek | G. rozp. | Nazwa                               | Długość  | Zwycięzca         | Czas    | Lider rajdu      |
| ----------- | ------- | -------- | ----------------------------------- | -------- | ----------------- | ------- | ---------------- |
| 1 (12 maja) | SS1     | 14:03    | Le Fangu – Notre Dame de la Serra 1 | 27,53 km | Thierry Neuville  | 16:10.3 | Thierry Neuville |
| 1 (12 maja) | SS2     | 16:56    | Le Fangu – Notre Dame de la Serra 2 | 27,53 km | Thierry Neuville  | 15:57.7 | Thierry Neuville |
| 2 (13 maja) | SS3     | 09:10    | Erbajolo – Pont d'Altiani 1         | 25,15 km | Guy Wilks         | 15:10.1 | Thierry Neuville |
| 2 (13 maja) | SS4     | 10:58    | Barchetta – La Porta 1              | 23,24 km | Bryan Bouffier    | 15:32.8 | Bryan Bouffier   |
| 2 (13 maja) | SS5     | 12:06    | Taverna – Pont de Castirla 1        | 15,28 km | Thierry Neuville  | 9:09.8  | Thierry Neuville |
| 2 (13 maja) | SS6     | 15:09    | Barchetta – La Porta 2              | 23,24 km | odcinek odwołany  | -       | Thierry Neuville |
| 2 (13 maja) | SS7     | 16:17    | Taverna – Pont de Castirla 2        | 15,28 km | Thierry Neuville  | 9:07.6  | Thierry Neuville |
| 2 (13 maja) | SS8     | 17:40    | Erbajolo – Pont d'Altiani 2         | 25,15 km | Thierry Neuville  | 15:06.6 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS9     | 09:10    | Sarrola – Plage du Liamone 1        | 26,70 km | Jan Kopecký       | 17:29.4 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS10    | 10:43    | Marato – Acqua Doria 1              | 22,47 km | Thierry Neuville  | 13:15.6 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS11    | 13:47    | Bocognano – Bastelica 1             | 20,05 km | Thierry Neuville  | 13:24.7 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS12    | 15:10    | Marato – Acqua Doria 2              | 22,47 km | Thierry Neuville  | 13:13.3 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS13    | 18:48    | Bocognano – Bastelica 2             | 20,05 km | Jan Kopecký       | 13:19.2 | Thierry Neuville |
| 3 (14 maja) | SS14    | 20:10    | Sarrola – Plage du Liamone 2        | 26,70 km | Andreas Mikkelsen | 17:30.4 | Thierry Neuville |

title: Rajd Korsyki 2011

wikitext:
{{Rajd IRC infobox
 |nazwa              = 54ème Tour de Corse-E.Leclerc
 |runda              = 3
 |rundaERC           =
 |rok                = 2011
 |państwo            = FRA
 |baza               = [[Ajaccio]]
 |dzień rozpoczęcia  = 12 maja
 |dzień zakończenia  = 14 maja
 |długość            = 1161.95
 |długość os         = 320.84
 |liczba os          = 14
 |nawierzchnia       = [[asfalt]]
 |załóg-start        = 48
 |załóg-meta         = 31
 |zwycięzca          =  [[Thierry Neuville]]
 |zwycięzca-samochód = [[Peugeot 207|Peugeot 207 S2000]]
 |commons            =
}}
'''Rezultaty [[Rajd Korsyki|Rajdu Korsyki]]''' (''54ème Tour de Corse-E.Leclerc''), eliminacji [[Intercontinental Rally Challenge 2011|Intercontinental Rally Challenge w 2011]] roku, który odbył się w dniach [[12 maja]] - [[14 maja]]. Była to trzecia runda IRC w tamtym roku oraz trzecia [[asfalt]]owa. Bazą rajdu było miasto [[Ajaccio]]. Zwycięzcami rajdu została belgijska załoga [[Thierry Neuville]] i [[Nicolas Gilsoul]] jadąca [[Peugeot 207|Peugeotem 207 S2000]]. Wyprzedzili oni Czechów [[Jan Kopecký|Jana Kopeckiego]] i [[Petr Starý|Petra Starego]] w Škodzie Fabii S2000 oraz swoich rodaków [[Freddy Loix|Freddy'ego Loixa]] i [[Frédéric Miclotte|Frédérica Miclotte'a]] w także w Škodzie Fabii S2000.

Rajdu nie ukończyło pięciu kierowców biorących udział w Intercontinental Rally Challenge. Francuz [[Bryan Bouffier]] w Peugeocie 207 S2000 miał wypadek na 14. oesie, a Brytyjczyk [[Guy Wilks]] jadący tym samym autem - na 4. oesie. Francuz [[Jean-François Succi]] (Škoda Fabia S2000) wycofał się na 12. oesie, a jego rodak [[Jean-Dominique Mattei]] (Peugeot 207 S2000) na 4. oesie. Z kolei Ukrainiec [[Ołeksij Tamrazow]] jadący [[Ford Fiesta|Fordem Fiestą S2000]] miał wypadek na 3. oesie

== Klasyfikacja ostateczna ==
{| class="wikitable" width="100%" style="text-align: center; font-size: 85%;"
|-
!width=5%| Miejsce
!width=20%| Zawodnik
!width=20%| Pilot
!width=20%| Samochód
!width=15%| Czas
!width=15%| Strata
!width=5%| Punkty
|-
!colspan="7" style="border-bottom: 2px solid LightSteelBlue;"| IRC (punktowane pozycje)
|-
| 1.
|align="left"| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
|align="left"| {{flaga|BEL}} [[Nicolas Gilsoul]]
|align="left"| [[Peugeot 207|Peugeot 207 S2000]]
| 3:20:51.0
|
! 25
|-
| 2.
|align="left"| {{flaga|CZE}} [[Jan Kopecký]]
|align="left"| {{flaga|CZE}} [[Petr Starý]]
|align="left"| [[Škoda Fabia|Škoda Fabia S2000]]
| 3:21:06.5
| +15.5
! 18
|-
| 3.
|align="left"| {{flaga|BEL}} [[Freddy Loix]]
|align="left"| {{flaga|BEL}} [[Frédéric Miclotte]]
|align="left"| [[Škoda Fabia|Škoda Fabia S2000]]
| 3:21:53.6
| +1:02.6
! 15
|-
| 4.
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Pierre Campana]]
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Sabrina De Castelli]]
|align="left"| [[Peugeot 207|Peugeot 207 S2000]]
| 3:24:50.1
| +3:59.1
! 12
|-
| 5.
|align="left"| {{flaga|PRT}} [[Bruno Magalhães]]
|align="left"| {{flaga|PRT}} [[Paulo Grave]]
|align="left"| [[Peugeot 207|Peugeot 207 S2000]]
| 3:25:19.2
| +4:28.2
! 10
|-
| 6.
|align="left"| {{flaga|NOR}} [[Andreas Mikkelsen]]
|align="left"| {{flaga|NOR}} [[Ola Fløene]]
|align="left"| [[Škoda Fabia|Škoda Fabia S2000]]
| 3:25:21.1
| +4:30.1
! 8
|-
| 7.
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Julien Maurin]]
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Olivier Ural]]
|align="left"| [[Ford Fiesta|Ford Fiesta S2000]]
| 3:25:24.3
| +4:33.3
! 6
|-
| 8.
|align="left"| {{flaga|FIN}} [[Toni Gardemeister]]
|align="left"| {{flaga|FIN}} [[Tapio Suominen]]
|align="left"| [[Škoda Fabia|Škoda Fabia S2000]]
| 3:27:24.3
| +6:33.3
! 4
|-
| 9.
|align="left"| {{flaga|SWE}} [[Patrik Sandell]]
|align="left"| {{flaga|SWE}} [[Staffan Parmander]]
|align="left"| [[Škoda Fabia|Škoda Fabia S2000]]
| 3:29:19.8
| +8:28.2
! 2
|-
| 10.
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Jean-Mathieu Leandri]]
|align="left"| {{flaga|FRA}} [[Pierre-Marien Leonardi]]
|align="left"| [[Peugeot 207|Peugeot 207 S2000]]
| 3:30:32.5
| +9:41.5
! 1
|-
|}

== Zwycięzcy odcinków specjalnych ==
{| class="wikitable" width="100%" style="text-align: center; font-size: 85%;"
|-
!width=7%| Dzień
!width=5%| Odcinek
!width=8%| G. rozp.
!width=15%| Nazwa
!width=9%| Długość
!width=13%| Zwycięzca
!width=7%| Czas
!width=13%| Lider rajdu
|-
! rowspan="2"|1
(12 maja)
| SS1
| 14:03
| Le Fangu – Notre Dame de la Serra 1
| 27,53 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 16:10.3
| rowspan="3"|{{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
|-
| SS2
| 16:56
| Le Fangu – Notre Dame de la Serra 2
| 27,53 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 15:57.7
|-
! rowspan="6"|2
(13 maja)
| SS3
| 09:10
| Erbajolo – Pont d'Altiani 1
| 25,15 km
| {{flaga|GBR}} [[Guy Wilks]]
| 15:10.1
|-
| SS4
| 10:58
| Barchetta – La Porta 1
| 23,24 km
| {{flaga|FRA}} [[Bryan Bouffier]]
| 15:32.8
| {{flaga|FRA}} [[Bryan Bouffier]]
|-
| SS5
| 12:06
| Taverna – Pont de Castirla 1
| 15,28 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 9:09.8
| rowspan="10"|{{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
|-
| SS6
| 15:09
| Barchetta – La Porta 2
| 23,24 km
| odcinek odwołany
| -
|-
| SS7
| 16:17
| Taverna – Pont de Castirla 2
| 15,28 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 9:07.6
|-
| SS8
| 17:40
| Erbajolo – Pont d'Altiani 2
| 25,15 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 15:06.6
|-
! rowspan="6"|3
(14 maja)
| SS9
| 09:10
| Sarrola – Plage du Liamone 1
| 26,70 km
| {{flaga|CZE}} [[Jan Kopecký]]
| 17:29.4
|-
| SS10
| 10:43
| Marato – Acqua Doria 1
| 22,47 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 13:15.6
|-
| SS11
| 13:47
| Bocognano – Bastelica 1
| 20,05 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 13:24.7
|-
| SS12
| 15:10
| Marato – Acqua Doria 2
| 22,47 km
| {{flaga|BEL}} [[Thierry Neuville]]
| 13:13.3
|-
| SS13
| 18:48
| Bocognano – Bastelica 2
| 20,05 km
| {{flaga|CZE}} [[Jan Kopecký]]
| 13:19.2
|-
| SS14
| 20:10
| Sarrola – Plage du Liamone 2
| 26,70 km
| {{flaga|NOR}} [[Andreas Mikkelsen]]
| 17:30.4
|-
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.ewrc-results.com/final.php?e=2269&t=Tour-de-Corse-2011 Wyniki rajdu] na stronie [http://www.ewrc-results.com/ eWRC.com]

== Zobacz też ==

{{Intercontinental Rally Challenge 2011}}

[[Kategoria:Intercontinental Rally Challenge 2011|Korsyka 2011]]
[[Kategoria:Rajd Francji|Korsyka 2011]]
[[Kategoria:2011 we Francji]]

title: 54ème Tour de Corse-E.Leclerc

Państwo: Francja

Baza: Ajaccio

Nawierzchnia: asfalt

Zwycięzca: Thierry Neuville · (Peugeot 207 S2000)


text:
# Mirosław Najdenow
Mirosław Christofow Najdenow, bułg. Мирослав Христофоров Найденов (ur. 14 grudnia 1968 we Wracy) – bułgarski lekarz weterynarii, urzędnik i polityk, deputowany do Zgromadzenia Narodowego 41. kadencji, minister rolnictwa w rządzie Bojka Borisowa (2009–2013).

## Życiorys
Z wykształcenia lekarz weterynarii, ukończył studia w instytucie medycyny weterynaryjnej i zootechniki w Starej Zagorze. Prowadził praktykę weterynaryjną, pracował również w administracji publicznej. W latach 2002–2004 był dyrektorem oddziału służby weterynaryjnej we Wracy, a od 2004 do 2006 sekretarzem generalnym państwowej służby weterynaryjnej w Sofii. Następnie przez trzy lata pełnił obowiązki dyrektora przedsiębiorstwa Ekorawnowesie. Pełnił funkcję wiceprezesa bułgarskiej izby weterynaryjnej.
Zaangażował się w działalność polityczną w ramach partii GERB. Z jej ramienia wystartował w wyborach parlamentarnych w 2009, w których jego partia zajęła pierwsze miejsce. Mirosław Najdenow uzyskał wówczas mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. W nowym rządzie Bojka Borisowa funkcję ministra rolnictwa miała objąć Desisława Tanewa, która odmówiła przyjęcia nominacji wkrótce przed zaprzysiężeniem gabinetu. Stanowisko to powierzono wówczas Mirosławowi Najdenowowi, który rozpoczął urzędowanie w lipcu 2009. Resortem tym kierował do marca 2013.
Po odejściu z partii GERB został liderem ugrupowania BASTA. Od 2016 pełnił funkcję prezesa organizacji pracodawców SSI.

title: Mirosław Najdenow

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk     = Mirosław Najdenow
 |grafika     = MNaidenov.jpg
 |data urodzenia = 14 grudnia 1968
 |miejsce urodzenia = [[Wraca]]
 |partia     = [[GERB]]
 |funkcja    = Minister rolnictwa Bułgarii
 |od         = 27 lipca 2009
 |do         = 13 marca 2013
 |poprzednik = [[Waleri Cwetanow]]
 |następca   = [[Iwan Stankow]]
 |www        =
 |commons    =
 |quote      =
}}
'''Mirosław Christofow Najdenow''', [[język bułgarski|bułg.]] Мирослав Христофоров Найденов (ur. [[14 grudnia]] [[1968]]<ref name="bio">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20120501220736/http://www.mzh.government.bg/MZH/bg/Ministry/Minister.aspx|tytuł=Д-р Мирослав Христофоров НайденовМинистър на земеделието и храните|opublikowany=mzh.government.bg|data dostępu=2021-05-14|język=bg}}</ref> we [[Wraca|Wracy]]) – [[Bułgaria|bułgarski]] [[lekarz weterynarii]], urzędnik i [[polityk]], deputowany do [[Zgromadzenie Narodowe (Bułgaria)|Zgromadzenia Narodowego]] 41. kadencji, minister rolnictwa w [[Pierwszy rząd Bojka Borisowa|rządzie Bojka Borisowa]] (2009–2013).

== Życiorys ==
Z wykształcenia lekarz weterynarii, ukończył studia w instytucie medycyny weterynaryjnej i zootechniki w [[Stara Zagora|Starej Zagorze]]. Prowadził praktykę weterynaryjną, pracował również w administracji publicznej. W latach 2002–2004 był dyrektorem oddziału służby weterynaryjnej we Wracy, a od 2004 do 2006 sekretarzem generalnym państwowej służby weterynaryjnej w [[Sofia|Sofii]]. Następnie przez trzy lata pełnił obowiązki dyrektora przedsiębiorstwa Ekorawnowesie. Pełnił funkcję wiceprezesa bułgarskiej izby weterynaryjnej<ref name="bio"/>.

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach partii [[GERB]]. Z jej ramienia wystartował w [[Wybory parlamentarne w Bułgarii w 2009 roku|wyborach parlamentarnych w 2009]], w których jego partia zajęła pierwsze miejsce. Mirosław Najdenow uzyskał wówczas mandat posła do Zgromadzenia Narodowego<ref name="bio"/>. W nowym rządzie [[Bojko Borisow|Bojka Borisowa]] funkcję ministra rolnictwa miała objąć [[Desisława Tanewa]], która odmówiła przyjęcia nominacji wkrótce przed zaprzysiężeniem gabinetu<ref>{{Cytuj stronę|url=https://dariknews.bg/novini/bylgariia/desislava-taneva-nqma-da-e-ministyr-na-zemedelieto-376971|tytuł=Десислава Танева няма да е министър на земеделиет|data=22 lipca 2013|opublikowany=dariknews.bg|data dostępu=2021-05-14|język=bg}}</ref>. Stanowisko to powierzono wówczas Mirosławowi Najdenowowi, który rozpoczął urzędowanie w lipcu 2009<ref name="bio"/>. Resortem tym kierował do marca 2013.

Po odejściu z partii GERB został liderem ugrupowania BASTA<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.mediapool.bg/partiyata-na-miro-naidenov-basta-napravi-zavoi-i-zastana-platno-zad-gerb-news221858.html|tytuł=Партията на Миро Найденов БАСТА направи завой и застана „плътно” зад ГЕРБ|data=24 czerwca 2014|opublikowany=mediapool.bg|data dostępu=2021-05-14|język=bg}}</ref>. Od 2016 pełnił funkcję prezesa organizacji pracodawców SSI<ref>{{Cytuj stronę|url=https://offnews.bg/ikonomika/miroslav-najdenov-stana-shef-na-ssi-623733.html|tytuł=Мирослав Найденов стана шеф на ССИ|data=7 lutego 2016|opublikowany=offnews.bg|data dostępu=2021-05-14|język=bg}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Pierwszy rząd Bojka Borisowa}}

{{SORTUJ:Najdenow, Mirosław}}
[[Kategoria:Lekarze weterynarii]]
[[Kategoria:Politycy partii GERB]]
[[Kategoria:Bułgarscy ministrowie rolnictwa]]
[[Kategoria:Deputowani 41. kadencji Bułgarskiego Zgromadzenia Narodowego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1968]]

title: Mirosław Najdenow

Data i miejsce urodzenia: 14 grudnia 1968 · Wraca

Okres: od 27 lipca 2009 · do 13 marca 2013

Przynależność polityczna: GERB

Poprzednik: Waleri Cwetanow

Następca: Iwan Stankow