text:
# Dąbrowa (gmina Krotoszyn)
Dąbrowa – osada leśna w Polsce położony w województwie wielkopolskim, w powiecie krotoszyńskim, w gminie Krotoszyn. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Roszki.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kaliskim.
Oprócz dawnej leśniczówki znajduje się tu parking i leśny punkt edukacyjny (tablice informacyjne, miejsce spotkań na świeżym powietrzu). Na północ od leśniczówki stoi pomnik leśniczego Wojciecha Kaźmierczaka, zamordowanego przez kłusowników w 1903. Na południowy wschód położone jest grodzisko pierścieniowate o średnicy wewnętrznej 60 m, z wałem o szerokości 7 m. Na północny wschód, w lesie, leży Diabelski Kamień.

## Galeria
- Pomnik leśniczego Wojciecha Kaźmierczaka
- Leśny punkt edukacyjny
- Droga przez Dąbrowę

title: Dąbrowa (gmina Krotoszyn)

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Dąbrowa]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Dąbrowa
 |rodzaj miejscowości    = osada leśna
 |zdjęcie                = MOs810, WG 2014 17, OChK Jasne Pole (Dabrowa) (2).JPG
 |opis zdjęcia           = Widok ogólny
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat krotoszyński|krotoszyński]]
 |gmina                  = [[Krotoszyn (gmina)|Krotoszyn]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 62
 |kod pocztowy           = 63-714<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=211}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PKR
 |SIMC                   = 0202086
 |kod mapy               = Krotoszyn (gmina)
 |współrzędne            = 51°46'09"N 17°36'51"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|21766|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Dąbrowa''' – [[gajówka|osada leśna]] w [[Polska|Polsce]] położony w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat krotoszyński|powiecie krotoszyńskim]], w [[Krotoszyn (gmina)|gminie Krotoszyn]]. Miejscowość wchodzi w skład [[sołectwo|sołectwa]] [[Roszki]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość położona była w [[Województwo kaliskie (1975–1998)|województwie kaliskim]].

Oprócz dawnej leśniczówki znajduje się tu parking i leśny punkt edukacyjny (tablice informacyjne, miejsce spotkań na świeżym powietrzu). Na północ od leśniczówki stoi [[Pomnik Wojciecha Kaźmierczaka w Dąbrowie|pomnik leśniczego Wojciecha Kaźmierczaka]], zamordowanego przez [[kłusownictwo|kłusowników]] w 1903. Na południowy wschód położone jest [[Grodzisko (archeologia)|grodzisko]] pierścieniowate o średnicy wewnętrznej 60 m, z [[Wał (fortyfikacja)|wałem]] o szerokości 7 m. Na północny wschód, w lesie, leży [[Diabelski Kamień (Dąbrowy Krotoszyńskie)|Diabelski Kamień]]<ref>''Powiat krotoszyński - mapa turystyczna'' wraz z treścią merytoryczną, Top Mapa, Poznań, 2006, {{ISBN|978-83-7445-025-6}}</ref>.

== Galeria ==
<gallery>
Plik:MOs810, WG 2014 17, OChK Jasne Pole (Adalbert Kazmierczak monument).JPG|[[Pomnik Wojciecha Kaźmierczaka w Dąbrowie|Pomnik leśniczego Wojciecha Kaźmierczaka]]
Plik:MOs810,_WG_2014_17,_OChK_Jasne_Pole_(Lesny_Punkt_Edukacyjny,_Dabrowa).JPG|Leśny punkt edukacyjny
Plik:MOs810, WG 2014 17, OChK Jasne Pole (way from Roszki to Kozminiec).JPG|Droga przez Dąbrowę
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.bip.um.krotoszyn.pl/?a=359 Statut sołectwa Roszki Załącznik nr 29 do uchwały nr XI/92/2003 Rady Miejskiej w Krotoszynie z dnia 28 sierpnia 2003 r.]
{{Gmina Krotoszyn}}

[[Kategoria:Dąbrowa (gmina Krotoszyn)]]

title: Dąbrowa

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Powiat: krotoszyński

Gmina: Krotoszyn

Tablice rejestracyjne: PKR


text:
# Phaleria clerodendron
Phaleria clerodendron – gatunek ozdobnej zimozielonej rośliny z rodziny wawrzynkowatych. Jest endemitem stanu Queensland w Australii.
Jest to krzew o ciemnych, błyszczących, zielonych liściach do 46 cm długości. Spektakularnie białe kwiaty rurkowe, o silnym ananasowym zapachu występują na większych gałęziach. Toleruje gleby wilgotne. Miąższ owocu jest włóknisty i uchodzi za trujący dla ludzi. Roślina na ogół traci liście i wygląda nędznie w zimną pogodę. Podzwrotnikową alternatywą jest gatunek P. chermsideana.
- Kwiaty Phaleria clerodendron
- Owoce Phaleria clerodendron

wikiname: plwiki

title: Phaleria clerodendron

in_language: pl

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Phaleria clerodendron''
 |grafika              = Phaleria clerodendron flowers and foliage.jpg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[różopodobne]]
 |rząd                 = [[ślazowce]]
 |rodzina              = [[wawrzynkowate]]
 |rodzaj               = ''[[Phaleria (roślina)|Phaleria]]''
 |gatunek              = ''Phaleria clerodendron''
 |nazwa łacińska       = Phaleria clerodendron
 |autor                = (F.Muell.) F.Muell. ex Benth.
 |cytat                = Fl. Austral. 6: 38 (1873)<ref name="powo">{{Cytuj | tytuł = Phaleria clerodendron (F.Muell.) F.Muell. ex Benth. | url = https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:832466-1 | opublikowany = Royal Botanic Gardens, Kew | data dostępu = 2025-03-18 | praca = Plants of the World Online}}</ref>
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Phaleria clerodendron
}}
'''''Phaleria clerodendron''''' – gatunek [[Rośliny ozdobne|ozdobnej]] [[Rośliny wiecznie zielone|zimozielonej]] rośliny z rodziny [[Wawrzynkowate|wawrzynkowatych]]. Jest [[endemit]]em stanu [[Queensland]] w [[Australia|Australii]]<ref name=powo/>.

Jest to [[krzew]] o ciemnych, błyszczących, zielonych [[liść|liściach]] do 46 cm długości. Spektakularnie białe [[kwiat]]y rurkowe, o silnym ananasowym [[zapach]]u występują na większych [[gałąź|gałęziach]]. Toleruje gleby wilgotne. Miąższ owocu jest włóknisty i uchodzi za trujący dla ludzi. Roślina na ogół traci liście i wygląda nędznie w zimną pogodę. Podzwrotnikową alternatywą jest gatunek ''[[Phaleria chermsideana|P. chermsideana]]''{{r|toptropicals}}.

<gallery>
Plik:Phaleria_clerodendron_3.JPG|Kwiaty ''Phaleria clerodendron''
Plik:Phaleria clerodendron fruit.jpg|Owoce ''Phaleria clerodendron''
</gallery>

== Przypisy ==
<references>
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2021-02-20}}</ref>
<ref name="toptropicals">{{Cytuj stronę |url = https://toptropicals.com/catalog/uid/Phaleria_clerodendron.htm |tytuł = Phaleria clerodendron, Scented Daphne |opublikowany = TopTropicals.com |język = en |data dostępu = 2016-02-24}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.anbg.gov.au/cgi-bin/apni?taxon_id=25888 „Phaleria clerodendron”]. ''[[Australian Plant Name Index]] (APNI), baza danych IBIS''. Centrum badań w dziedzinie różnorodności biologicznej roślin, rząd Australii.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wawrzynkowate]]

title: Phaleria clerodendron

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: różopodobne

Rząd: ślazowce

Rodzina: wawrzynkowate

Rodzaj: Phaleria

Gatunek: Phaleria clerodendron


text:
# Callow (Derbyshire)
Callow – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie Derbyshire Dales.

title: Callow (Derbyshire)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Callow
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Callow
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[East Midlands]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Derbyshire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Derbyshire Dales]]
 |powierzchnia                 = 5
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Derbyshire
 |współrzędne                  = 53°3′55.44″N 1°36′19.44″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Callow''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Derbyshire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Derbyshire Dales]]<ref>{{Cytuj |tytuł = GeoNames.org |data dostępu = 2021-10-03 |opublikowany = www.geonames.org |url = https://www.geonames.org/7298136/callow.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Derbyshire]]

title: Callow

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: East Midlands

Hrabstwo: Derbyshire

Dystrykt: Derbyshire Dales

Powierzchnia: 5 km²


text:
# Adelfofagia
Adelfofagia (łac. adelphophagia) – rodzaj kanibalizmu, odżywianie się zarodkami lub osobnikami tego samego miotu lub innych miotów tego samego lub pokrewnego gatunku, zjadanie osobników młodszych przez starsze lub samca przez samicę w trakcie albo po kopulacji.
Zjawisko to występuje między innymi u niektórych płazów (aksolotl i płazy z rodziny salamandrowatych), zarodków ryb chrzęstnoszkieletowych i u niektórych stawonogów (gąsienice niektórych sówkowatych). Do adelofagii może dochodzić już w jajowodach ciężarnej samicy na skutek przetrzymywania larw przed urodzeniem w niesprzyjających warunkach (np. u salamandry plamistej).
Adelfofagia występuje u złotooka, u którego powstało nawet specjalne przystosowanie przeciwdziałające temu zjawisku i chroniące najmłodsze stadia. Złotooki składają swoje jaja (około 30 jaj w zniesieniu) na trzoneczkach mierzących 10-20 milimetrów. Dzięki temu jaja są bezpieczniejsze, natomiast larwy są odizolowane od siebie. Daje to większą szansę, że po zejściu na liść nie zetkną się ze sobą, lecz odejdą dalej, gdzie trafią na mszyce.

title: Adelfofagia

wikitext:
'''Adelfofagia''' ([[łacina|łac.]] ''adelphophagia'') – rodzaj [[kanibalizm]]u, [[odżywianie]] się [[Zarodek|zarodkami]] lub [[osobnik]]ami tego samego miotu lub innych miotów tego samego lub pokrewnego gatunku, zjadanie osobników młodszych przez starsze lub samca przez samicę w trakcie albo po kopulacji.

Zjawisko to występuje między innymi u niektórych [[płazy|płazów]] ([[aksolotl]] i płazy z rodziny [[salamandrowate|salamandrowatych]]), zarodków [[Ryby chrzęstnoszkieletowe|ryb chrzęstnoszkieletowych]] i u niektórych [[stawonogi|stawonogów]] (gąsienice niektórych [[Sówkowate|sówkowatych]]). Do adelofagii może dochodzić już w jajowodach ciężarnej samicy na skutek przetrzymywania larw przed urodzeniem w niesprzyjających warunkach (np. u [[salamandra plamista|salamandry plamistej]]<ref>Włodzimierz Juszczyk, Gady i płazy. Warszawa: Wiedza powszechna, 1986.</ref>).

Adelfofagia występuje u [[Złotook drapieżny|złotooka]], u którego powstało nawet specjalne przystosowanie przeciwdziałające temu zjawisku i chroniące najmłodsze stadia. Złotooki składają swoje jaja (około 30 jaj w zniesieniu) na trzoneczkach mierzących 10-20 milimetrów. Dzięki temu jaja są bezpieczniejsze, natomiast larwy są odizolowane od siebie. Daje to większą szansę, że po zejściu na liść nie zetkną się ze sobą, lecz odejdą dalej, gdzie trafią na mszyce<ref>Kinelski S., Adelfofagia, czyli o tym jak brat zjadł siostrę, w National Geographic, 12.1999</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | nazwisko= Juszczyk | imię=Włodzimierz  | tytuł= Gady i płazy | data=1986 | wydawca=Wiedza Powszechna | miejsce=Warszawa | isbn=83-214-0464-2}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Razowski | imię=Józef  | tytuł= Słownik entomologiczny | data=1987 | wydawca=[[Państwowe Wydawnictwo Naukowe]] | miejsce=Warszawa | isbn=83-01-07907-X}}

[[Kategoria:Kanibalizm]]


text:
# Gare de Vinça
Gare de Vinça – przystanek kolejowy w Vinça, w departamencie Pireneje Wschodnie, w regionie Oksytania, we Francji. Jest zarządzany przez SNCF (budynek dworca) i przez RFF (infrastruktura).
Został otwarty w 1877 przez État, a w 1884 stał się częścią Compagnie des chemins de fer du Midi et du Canal latéral à la Garonne. Przystanek jest obsługiwana przez pociągi TER Languedoc-Roussillon.

## Położenie
Znajduje się na linii Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains, w km 498,224, pomiędzy stacjami Ille-sur-Têt i Marquixanes, na wysokości 247 m n.p.m.

## Linie kolejowe
- Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains

title: Gare de Vinça

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Vinça
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = FRA
 |miejscowość                = [[Vinça]]
 |lokalizacja                = Avenue de la Gare
 |zarządca                   = RFF / SNCF
 |data otwarcia              = 1877
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 1
 |liczba krawędzi peronowych = 1
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains|Perpignan – Villefranche – Vernet-les-Bains]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Pireneje Wschodnie
 |współrzędne                = 42°38′53″N 2°31′40″E
 |commons                    = Category:Gare de Vinça
 |www                        =
}}
'''Gare de Vinça''' – [[Przystanek osobowy|przystanek kolejowy]] w [[Vinça]], w departamencie [[Pireneje Wschodnie]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], we [[Francja|Francji]]. Jest zarządzany przez [[Société nationale des chemins de fer français|SNCF]] (budynek dworca) i przez [[Réseau ferré de France|RFF]] (infrastruktura).

Został otwarty w 1877<ref>[https://books.google.fr/books?id=cdFVAAAAYAAJ&q=%22Compagnie+du+Chemin+de+Fer+de+Perpignan+%C3%A0+Prades%22&dq=%22Compagnie+du+Chemin+de+Fer+de+Perpignan+%C3%A0+Prades%22&hl=fr&ei=7zOxTrOmAYfBhAe9vfnbAg&sa=X&oi=book_result&ct=result Fédération historique du Languedoc méditerranéen et du Roussillon]</ref> przez État, a w 1884 stał się częścią [[Compagnie des chemins de fer du Midi et du Canal latéral à la Garonne]]. Przystanek jest obsługiwana przez pociągi [[TER Languedoc-Roussillon]].

== Położenie ==
Znajduje się na linii [[Linia kolejowa Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains|Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains]], w km 498,224, pomiędzy stacjami [[Gare d’Ille-sur-Têt|Ille-sur-Têt]] i [[Gare de Marquixanes|Marquixanes]], na wysokości 247 m n.p.m.

== Linie kolejowe ==
* [[Linia kolejowa Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains|Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.sncf.com/fr/trains/ter ter.sncf.com Languedoc-Roussillon]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Vinça
|linia         = {{LK-linia|679 000|Linia kolejowa Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains}} Perpignan – Villefranche - Vernet-les-Bains
|kilometr      = 498,224
|typ           =
|poprzedni     = [[Gare d’Ille-sur-Têt|Ille-sur-Têt]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Gare de Marquixanes|Marquixanes]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w departamencie Pireneje Wschodnie|Vinça]]

title: Vinça

Państwo: Francja

Miejscowość: Vinça

Lokalizacja: Avenue de la Gare

Zarządca: RFF / SNCF

Kasy: N


text:
# Mehlbach
Mehlbach – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Kaiserslautern, wchodzi w skład gminy związkowej Otterbach-Otterberg. Do 30 czerwca 2014 wchodziła w skład gminy związkowej Otterbach.

title: Mehlbach

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Mehlbach
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Wappen von Mehlbach.png
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-RP
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Kaiserslautern|Kaiserslautern]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Gmina związkowa Otterbach-Otterberg]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 9,01 km²
 |wysokość                        = 264 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2009
 |liczba ludności                 = 1 126
 |gęstość zaludnienia             = 125 os./km²
 |numer kierunkowy                = 06301
 |kod pocztowy                    = 67735
 |tablice rejestracyjne           = KL
 |adres urzędu                    = Konrad-Adenauer-Straße 19<br />67731 Otterbach
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Mehlbach in KL.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Nadrenia-Palatynat
 |współrzędne                     = 49°31′N 7°43′E
 |commons                         =
 |www                             = https://www.otterbach-otterberg.de/vg_otterbach_otterberg/
}}
'''Mehlbach''' – miejscowość i gmina w [[Niemcy|Niemczech]], w [[kraje związkowe Niemiec|kraju związkowym]] [[Nadrenia-Palatynat]], w powiecie [[powiat Kaiserslautern|Kaiserslautern]], wchodzi w skład gminy związkowej [[gmina związkowa Otterbach-Otterberg|Otterbach-Otterberg]]. Do 30 czerwca 2014 wchodziła w skład gminy związkowej [[gmina związkowa Otterbach|Otterbach]]<ref>[http://www.landtag.rlp.de/landtag/drucksachen/530-16.pdf Otterbach-Otterberg]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* Statistisches Landesamt Rheinland-Pfalz, Bad Ems

{{Otterbach-Otterberg}}

[[Kategoria:Powiat Kaiserslautern]]
[[Kategoria:Gminy w Nadrenii-Palatynacie]]
[[Kategoria:Miejscowości w Nadrenii-Palatynacie]]

title: Mehlbach

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Nadrenia-Palatynat

Powiat: Kaiserslautern

Wspólnota: Gmina związkowa Otterbach-Otterberg

• gęstość: 125 os./km²

Tablice rejestracyjne: KL


text:
# Małoje Czertiszczewo
Małoje Czertiszczewo (ros. Малое Чертищево) – wieś w Rosji, w rejonie wołogodzkim obwodu wołogodzkiego. W 2021 r. była niezamieszkana.

title: Małoje Czertiszczewo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Małoje Czertiszczewo
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Малое Чертищево}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód wołogodzki
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[Rejon wołogodzki|wołogodzki]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              = 0
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Małoje Czertiszczewo''' ({{w języku|ru|Малое Чертищево}}) – wieś w [[Rosja|Rosji]], w [[Rejon wołogodzki|rejonie wołogodzkim]] [[obwód wołogodzki|obwodu wołogodzkiego]]. W 2021 r. była niezamieszkana<ref>{{cytuj|tytuł=Liczby ludności miejscowości obwodu wołogodzkiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 1 października 2021 roku |url=http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2021/vologodskaja.htm }}</ref>.
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Opuszczone wsie w rejonie wołogodzkim]]

title: Małoje CzertiszczewoМалое Чертищево

Państwo: Rosja

Obwód: wołogodzki

Rejon: wołogodzki

Populacja (2021) · • liczba ludności: · 0


text:
# Asen Złatew
Asen Iwanow Złatew (bułg. Асен Иванов Златев; ur. 23 maja 1960 w Carimirze) – bułgarski sztangista, mistrz olimpijski.

## Kariera
W 1980 zdobył złoty medal na mistrzostwach Europy w Belgradzie oraz na igrzyskach olimpijskich w Moskwie. Rok później zdobył srebrny medal w kategorii do 82,5 kilograma w Lille. W następnym roku 1982 został mistrzem świata w Lublanie w kategorii do 82,5 kilograma. W 1983 zdobył W Moskwie zdobył srebrny medal w tej samej kategorii. W 1984 został mistrzem Europy zawodów odbywających się w Vittorio Veneto w tej samej kategorii wagowej. W 1985 roku zdobył srebrny medal mistrzostw świata w Södertälje oraz Mistrzostwo Europy w Katowicach. W 1986 zdobył złoty medal na mistrzostwach świata w Sofii w kategorii do 82,5 kilogramów. W tym samym roku zdobył srebrny medal mistrzostw Europy w Karl-Marx-Stadt. W 1987 zdobył brązowy medal mistrzostw świata w Ostrawie. Miał reprezentować Bułgarię na igrzyskach olimpijskich w Seulu. Został jednak zdyskwalifikowany na stosowanie dopingu.

title: Asen Złatew

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko         = Asen Złatew
 |imię i nazwisko org     = {{k|bg|Асен  Златев}}
 |dyscyplina              = podnoszenie ciężarów
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 23 maja 1960
 |miejsce urodzenia       = [[Carimir]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 173 cm
 |pozycja                 =
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BGR|1971}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Moskwa|1980|podnoszenie ciężarów|złoto|([[Podnoszenie ciężarów na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 – waga średnia mężczyzn|waga średnia]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|PC}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Podnoszenie ciężarów na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980|Moskwa 1980]]|waga średnia}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Ljubljana|1982|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Sofia|1986|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Lille|1981|srebro|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Moskwa|1983|srebro|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Södertälje|1985|srebro|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/MŚ|PC|Ostrawa|1987|brąz|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|PC}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Belgrad|1980|złoto|waga średnia}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Ljubljana|1982|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Vittorio Veneto|1984|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Katowice|1985|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Reims|1987|złoto|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Lille|1981|srebro|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|Moskwa|1983|srebro|waga lekkociężka}}
{{Medalista infobox/ME|PC|<small>Karl-Marx-Stadt</small>|1986|srebro|waga lekkociężka}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Asen Iwanow Złatew''' ({{w języku|bg|Асен Иванов Златев}}; ur. [[23 maja]] [[1960]] w [[Carimir]]ze) – [[Bułgaria|bułgarski]] sztangista, mistrz olimpijski<ref>[http://www.databaseolympics.com/players/playerpage.htm?ilkid=ZLATEASE01 Profil: „Asena Złatewa”].</ref>.

== Kariera ==
W 1980 zdobył złoty medal na [[Mistrzostwa Europy w Podnoszeniu Ciężarów 1980|mistrzostwach Europy]] w Belgradzie oraz na [[Podnoszenie ciężarów na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980|igrzyskach olimpijskich]] w Moskwie. Rok później zdobył srebrny medal w kategorii do 82,5 kilograma w [[Lille]]. W następnym roku 1982 został [[Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów 1982|mistrzem świata]] w [[Lublana|Lublanie]] w kategorii do 82,5 kilograma. W 1983 zdobył W Moskwie zdobył srebrny medal w tej samej kategorii. W 1984 został mistrzem Europy zawodów odbywających się w Vittorio Veneto w tej samej kategorii wagowej. W 1985 roku zdobył srebrny medal mistrzostw świata w Södertälje oraz [[Mistrzostwa Europy w Podnoszeniu Ciężarów 1985|Mistrzostwo Europy w Katowicach]]. W 1986 zdobył złoty medal na [[Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów 1986|mistrzostwach świata]] w [[Sofia|Sofii]] w kategorii do 82,5 kilogramów. W tym samym roku zdobył srebrny medal mistrzostw Europy w Karl-Marx-Stadt<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.olympedia.org/athletes/55634 |tytuł = Asen Zlatev Biographical information |opublikowany = olympedia.org |język = en |data dostępu = 2020-10-28}}</ref>. W 1987 zdobył brązowy medal mistrzostw świata w Ostrawie. Miał reprezentować Bułgarię na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|igrzyskach olimpijskich]] w [[Seul]]u. Został jednak zdyskwalifikowany na stosowanie dopingu<ref>{{Cytuj |url = https://www.nytimes.com/1988/09/24/sports/the-seoul-olympics-weight-lifting-team-lifted-after-2d-drug-test-is-failed.html |tytuł = THE SEOUL OLYMPICS: Weight Lifting; Team Lifted After 2d Drug Test Is Failed – The New York Times<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> |opublikowany = www.nytimes.com |język = en |data dostępu = 2019-05-05}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.plovdivguide.com/figures/fig.php?id=505&lang_id=3&alpha= | tytuł = Biografia zawodnika | opublikowany = plovdivguide.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20061023131504/http://www.plovdivguide.com/figures/fig.php?id=505&lang_id=3&alpha= | zarchiwizowano = 2006-10-23}}

{{Mistrzowie olimpijscy w podnoszeniu ciężarów (waga średnia)}}
{{Sportowiec roku Bułgarii}}

{{SORTUJ:Złatew, Arsen}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1960]]
[[Kategoria:Bułgarscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Bułgarscy sztangiści]]
[[Kategoria:Sztangiści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980]]

title: · Asen ZłatewАсен Златев

Data i miejsce urodzenia: 23 maja 1960 · Carimir

title: Dorobek medalowy

złoto: Moskwa 1980 · podnoszenie ciężarów · (waga średnia)

srebro:
Lille 1981 · waga lekkociężka
Moskwa 1983 · waga lekkociężka
Södertälje 1985 · waga lekkociężka
Karl-Marx-Stadt 1986 · waga lekkociężka

brąz: Ostrawa 1987 · waga lekkociężka


text:
# Åmli
Åmli – norweskie miasto i gmina leżąca w regionie Agder.
Åmli jest 86. norweską gminą pod względem powierzchni.

## Demografia
Według danych z roku 2005 gminę zamieszkuje 1801 osób. Gęstość zaludnienia wynosi 1,58 os./km². Pod względem zaludnienia Åmli zajmuje 345. miejsce wśród norweskich gmin.
| ludność stan na 1 stycznia 2005 |         |           |       |
|                                 | kobiety | mężczyźni | razem |
| osób                            | 940     | 861       | 1801  |
| %                               | 52,19%  | 47,81%    | 100%  |

| wykształcenie stan na 1 października 2004 |        |         |        |        |
|                                           | podst. | średnie | wyższe | niezn. |
| osób                                      | 351    | 844     | 244    | 28     |
| %                                         | 23,93% | 57,53%  | 16,63% | 1,91%  |

## Edukacja
Według danych z 1 października 2004:
- liczba szkół podstawowych (norw. grunnskolar): 3
- liczba uczniów szkół podst.: 237

## Władze gminy
Według danych na rok 2011 administratorem gminy (norw. rådmann) jest Bjarte Nordås, natomiast burmistrzem (norw. ordfører, d. borgermester) jest Tellef Olstad.

title: Åmli

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Åmli
 |nazwa oryginalna                = Åmli
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Åmli komm.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = NOR
 |1. jednostka administracyjna    = [[Agder]]
 |siedziba                        = Åmli
 |kod statystyczny                = 4217
 |powierzchnia                    = 1143,15 km²
 |rok                             =
 |liczba ludności                 = 1801
 |gęstość zaludnienia             = 1,58 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    = Administrasjonsbygget
4865 ÅMLI
 |plan                            =
 |mapa                            = NO 4217 Åmli.svg
 |nazwa mapy                      = okręgu
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             = http://www.amli.kommune.no
}}
'''Åmli''' – [[Norwegia|norweskie]] miasto i gmina leżąca w regionie [[Agder]].

Åmli jest 86. norweską gminą pod względem powierzchni.

== Demografia ==
Według danych z roku 2005 gminę zamieszkuje 1801 osób. Gęstość zaludnienia wynosi 1,58 os./km². Pod względem zaludnienia Åmli zajmuje 345. miejsce wśród norweskich gmin.

{| class="wikitable"
| colspan = 4 | '''ludność'''
stan na 1 stycznia 2005
|-
! !! kobiety !! mężczyźni !! razem
|-
|osób || 940 || 861 || '''1801'''
|-
|% || 52,19% || 47,81% || 100%
|}

{| class="wikitable"
| colspan = 5 | '''wykształcenie'''
stan na 1 października 2004
|-
! !! podst. !! średnie !! wyższe !! niezn.
|-
|osób || 351 || 844 || 244 || 28
|-
| % || 23,93% || 57,53% || 16,63% || 1,91%
|}

== Edukacja ==
Według danych z 1 października 2004:
* liczba [[szkoła podstawowa|szkół podstawowych]] ({{w języku|no|grunnskolar}}): 3
* liczba uczniów szkół podst.: 237

== Władze gminy ==
Według danych na rok 2011 administratorem gminy ({{w języku|no|rådmann}}) jest Bjarte Nordås, natomiast burmistrzem ({{w języku|no|ordfører}}, d. {{j|no|''borgermester''}}) jest Tellef Olstad.

== Zobacz też ==
* [[gminy Norwegii]]
* [[okręgi Norwegii]]

== Bibliografia ==
* dane liczbowe: [http://www.ssb.no Statistisk sentralbyrå]
* dane adresowe i dotyczące władz: [https://web.archive.org/web/20191218131930/http://www.kommunenokkelen.no/ Kommunenøkkelen]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Agder]]
[[Kategoria:Miasta w okręgu Agder]]

title: Åmli

Herb: Flaga

Państwo: Norwegia

Region: Agder

Siedziba: Åmli


text:
# Mijeegombyn Enchbold
Mijeegombyn Enchbold (mong. Миеэгомбын Энхболд; ur. 19 lipca 1964 w Ułan Bator) – premier Mongolii od 25 stycznia 2006 do 22 listopada 2007. Urząd objął po upadku rządu Cachiagijna Elbegdordża. W latach 2005–2007 przewodniczący postkomunistycznej Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej, po ustąpieniu z tej funkcji Nambaryna Enchbajara. Były burmistrz Ułan Bator.

## Kariera polityczna
Enchbold studiował w latach 1983–1987 na Państwowym Uniwersytecie Mongolskim, specjalizując się w gospodarce centralnie planowanej. Po studiach rozpoczął pracę jako ekonomista w administracji miejskiej Ułan Bator. W 1989 został specjalistą w ministerialnym departamencie planowania.
Enchbold wstąpił do Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej w 1990, w czasie demokratycznej transformacji w kraju. Swoją karierę związał początkowo z lokalną polityką. Od 1992 do 1996 był zastępcą gubernatora okręgu Ułan Bator. W latach 1997–2005 pełnił też funkcję przewodniczącego partii w stolicy kraju. W 1999 został wybrany burmistrzem Ułan Bator.
Enchbold był znany w polityce jako lojalny doradca przywódcy postkomunistów, Nambaryna Enchbajara, był m.in. mocno zaangażowany w jego kampanię prezydencką. Po objęciu urzędu premiera przez Enchbajara w 2005, Enchbold został jego zastępcą w fotelu partyjnego lidera.

## Premier
W 2004 Enchbold został wybrany członkiem parlamentu. Jego partia zawarła koalicję z Partią Demokratyczną, której przywódca, Cachiagijn Elbegdordż pozostał na stanowisko premiera. Jednak 14 stycznia 2006 decyzją kierownictwa Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej, porozumienie koalicyjne zostało wypowiedziane, co według Partii Demokratycznej stanowiło naruszenie konstytucji. W rezultacie gabinet Elbegdordża upadł. 25 stycznia 2006 stanowisko premiera zajął Enchbold, zapowiadając stworzenie „rządu jedności narodowej”.
26 października 2007 w czasie 25. Kongresu partii, nowym jej przewodniczącym został wybrany Sandżaagijn Bajar, który pokonał w głosowaniu Enchbolda stosunkiem głosów 377 do 229. Kongres podjął także decyzję o uformowaniu gabinetu przez nowego przewodniczącego partii. 5 listopada 2007 Enchbold przedłożył swoją rezygnację parlamentowi. 8 listopada 2007 dymisja premiera została zaakceptowana przez parlament. 22 listopada 2007 Sandżaagijn Bajar został zatwierdzony przez parlament jako nowy szef rządu.
W 2017 wystartował w wyborach prezydenckich. Doszedł w nich do drugiej tury, w której przegrał z Chaltmaagijnem Battulgą.

title: Mijeegombyn Enchbold

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk             = Mijeegombyn Enchbold
 |imię i nazwisko org = {{k|mn|Миеэгомбын Энхболд}}
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |data urodzenia      = [[19 lipca]] [[1964]]
 |miejsce urodzenia   = [[Ułan Bator]]
 |data śmierci        =
 |miejsce śmierci     =
 |funkcja             = [[Premierzy Mongolii|Premier Mongolii]]
 |partia              = [[Mongolska Partia Ludowa|Mongolska Partia Ludowo-Rewolucyjna]]
 |od                  = 25 stycznia 2006
 |do                  = 22 listopada 2007
 |poprzednik          = [[Cachiagijn Elbegdordż]]
 |następca            = [[Sandżaagijn Bajar]]
 |odznaczenia         =
 |commons             =
 |quote               =
}}
'''Mijeegombyn Enchbold''' ([[język mongolski|mong.]] Миеэгомбын Энхболд; ur. 19 lipca 1964 w [[Ułan Bator]]) – [[premierzy Mongolii|premier]] [[Mongolia|Mongolii]] od [[25 stycznia]] [[2006]] do [[22 listopada]] [[2007]]. Urząd objął po upadku rządu [[Cachiagijn Elbegdordż|Cachiagijna Elbegdordża]]. W latach [[2005]]–[[2007]] przewodniczący postkomunistycznej [[Mongolska Partia Ludowa|Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej]], po ustąpieniu z tej funkcji [[Nambaryn Enchbajar|Nambaryna Enchbajara]]. Były burmistrz Ułan Bator.

== Kariera polityczna ==
Enchbold studiował w latach [[1983]]–[[1987]] na [[Państwowy Uniwersytet Mongolski|Państwowym Uniwersytecie Mongolskim]], specjalizując się w gospodarce centralnie planowanej. Po studiach rozpoczął pracę jako ekonomista w administracji miejskiej [[Ułan Bator]]. W [[1989]] został specjalistą w ministerialnym departamencie planowania.

Enchbold wstąpił do [[Mongolska Partia Ludowa|Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej]] w [[1990]], w czasie demokratycznej transformacji w kraju. Swoją karierę związał początkowo z lokalną polityką. Od [[1992]] do [[1996]] był zastępcą gubernatora okręgu [[Ułan Bator]]. W latach [[1997]]–[[2005]] pełnił też funkcję przewodniczącego partii w stolicy kraju. W [[1999]] został wybrany burmistrzem Ułan Bator.

Enchbold był znany w polityce jako lojalny doradca przywódcy postkomunistów, Nambaryna Enchbajara, był m.in. mocno zaangażowany w jego kampanię prezydencką. Po objęciu urzędu premiera przez Enchbajara w [[2005]], Enchbold został jego zastępcą w fotelu partyjnego lidera.

== Premier ==
W [[2004]] Enchbold został wybrany członkiem parlamentu. Jego partia zawarła koalicję z Partią Demokratyczną, której przywódca, [[Cachiagijn Elbegdordż]] pozostał na stanowisko premiera. Jednak [[14 stycznia]] [[2006]] decyzją kierownictwa [[Mongolska Partia Ludowa|Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej]], porozumienie koalicyjne zostało wypowiedziane, co według Partii Demokratycznej stanowiło naruszenie konstytucji. W rezultacie gabinet Elbegdordża upadł. [[25 stycznia]] [[2006]] stanowisko premiera zajął Enchbold, zapowiadając stworzenie „rządu jedności narodowej”.

[[26 października]] [[2007]] w czasie 25. Kongresu partii, nowym jej przewodniczącym został wybrany [[Sandżaagijn Bajar]], który pokonał w głosowaniu Enchbolda stosunkiem głosów 377 do 229. Kongres podjął także decyzję o uformowaniu gabinetu przez nowego przewodniczącego partii. [[5 listopada]] [[2007]] Enchbold przedłożył swoją rezygnację parlamentowi. [[8 listopada]] [[2007]] dymisja premiera została zaakceptowana przez parlament. [[22 listopada]] [[2007]] Sandżaagijn Bajar został zatwierdzony przez parlament jako nowy szef rządu.

W 2017 wystartował w wyborach prezydenckich. Doszedł w nich do drugiej tury, w której przegrał z [[Chaltmaagijn Battulga|Chaltmaagijnem Battulgą]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.tvn24.pl/wiadomosci-ze-swiata,2/byly-judoka-chaltmaagijn-battulga-prezydentem-mongolii,755481.html |tytuł = Były judoka wygrał w dogrywce. Mongolia ma nowego prezydenta (www.tvn24.pl) |data = 9 lipca 2017 |opublikowany = [[TVN24]] |data dostępu = 2017-07-14}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://news.bbc.co.uk/1/low/world/asia-pacific/4645678.stm ''„Enkhbold is Mongolia’s new PM”''], BBC News, 25 stycznia 2006.
* {{Cytuj stronę | url = http://www.mongolia-web.com/content/view/1451/2/ | tytuł = ''„Prime Minister Enkhbold out as head of MPRP; Sanj Bayar elected party chief”'' | opublikowany = mongolia-web.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20071031041017/http://www.mongolia-web.com/content/view/1451/2/ | zarchiwizowano = 2007-10-31}}, Mongolia web, 29 października 2007.
* [http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/7084726.stm ''„Mongolia’s prime minister quits”''], BBC News, 8 listopada 2007.

{{Premierzy Mongolii}}

{{SORTUJ:Enchbold, Mijeegombyn}}
[[Kategoria:Mongolscy ekonomiści]]
[[Kategoria:Premierzy Mongolii]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Ułan Bator]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1964]]

title: Mijeegombyn EnchboldМиеэгомбын Энхболд

Data i miejsce urodzenia: 19 lipca 1964 · Ułan Bator

Okres: od 25 stycznia 2006 · do 22 listopada 2007

Przynależność polityczna: Mongolska Partia Ludowo-Rewolucyjna

Poprzednik: Cachiagijn Elbegdordż

Następca: Sandżaagijn Bajar


text:
# Hiromichi Yahara
Hiromichi Yahara (jap. 八原博通 Yahara Hiromichi; ur. 12 października 1902 w prefekturze Tottori, zm. 7 maja 1981) – pułkownik japońskich sił lądowych.

## Kariera wojskowa
Po ukończeniu akademii wojskowej w 1923, Yahara został przydzielony do 54. Pułku Piechoty, a następnie w 1925 do 63. Pułku.
W 1926 wstąpił do Army War College, który ukończył w 1929 i powrócił do 63. Pułku.
W 1930 został przeniesiony do Departamentu Kadr Ministerstwa Wojny.
W 1933 został wysłany do USA w ramach wymiany osobowej. Odwiedził Wilmington, Delaware, Boston, Massachusetts, Waszyngton. Przez sześć miesięcy służył w 8. Pułku Piechoty w Fort Moultrie.
Po powrocie do Japonii w 1935 ponownie został przydzielony do Departamentu Kadr Ministerstwa Wojny, a w 1937 wyznaczony jako instruktor w Army War College. Spędził trzy miesiące w Chinach jako oficer sztabowy 2. Armii.
W 1938 po powrocie z Chin został ponownie instruktorem, a następnie w 1940 wysłany jako agent do Syjamu, Birmy i na Malaje. W lipcu 1941 otrzymał nominację na asystenta attaché wojskowego w Bangkoku. Uczestniczył tam w negocjacjach dotyczących pokojowej okupacji Syjamu.
W marcu 1944 został przeniesiony na Okinawę jako doradca ze sztabu generalnego. Służył tam jako starszy oficer sztabowy w kwaterze głównej 32. Armii.
W lipcu 1945 został schwytany przez armię amerykańską.

title: Hiromichi Yahara

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Hiromichi Yahara
 |imię i nazwisko org = {{k|ja|八原博通}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Yahara Hiromichi.jpg
 |opis grafiki        = Hiromichi Yahara w randze podpułkownika
 |stopień grafika     = 帝國陸軍の階級―襟章―大佐.svg
 |stopień             = [[pułkownik]]
 |data urodzenia      = 12 października 1902
 |miejsce urodzenia   =
 |data śmierci        = 7 maja 1981
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1923–1945
 |siły zbrojne        = {{państwo|JPN|armia-1867}}
 |jednostki           =
 |stanowiska          = oficer sztabowy
 |wojny i bitwy       = [[Wojna chińsko-japońska (1937–1945)|Wojna chińsko-japońska]],<br/>
[[Wojna na Pacyfiku]]
* [[bitwa o Okinawę]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         =
 |commons             = Category:Hiromichi Yahara
}}
{{nihongo|'''Hiromichi Yahara'''|八原博通|Yahara Hiromichi|ur. [[12 października]] [[1902]] w [[prefektury Japonii|prefekturze]] [[Tottori]], zm. [[7 maja]] [[1981]]}} – pułkownik [[Japonia|japońskich]] sił lądowych.

== Kariera wojskowa ==
Po ukończeniu akademii wojskowej w 1923, Yahara został przydzielony do 54. Pułku Piechoty, a następnie w 1925 do 63. Pułku.
W 1926 wstąpił do Army War College, który ukończył w 1929 i powrócił do 63. Pułku.

W 1930 został przeniesiony do Departamentu Kadr Ministerstwa Wojny.

W 1933 został wysłany do USA w ramach wymiany osobowej. Odwiedził [[Wilmington (Delaware)|Wilmington]], [[Delaware]], [[Boston]], [[Massachusetts]], [[Waszyngton]]. Przez sześć miesięcy służył w 8. Pułku Piechoty w [[Fort Moultrie]].

Po powrocie do Japonii w 1935 ponownie został przydzielony do Departamentu Kadr Ministerstwa Wojny, a w 1937 wyznaczony jako instruktor w Army War College. Spędził trzy miesiące w Chinach jako oficer sztabowy 2. Armii.

W 1938 po powrocie z Chin został ponownie instruktorem, a następnie w 1940 wysłany jako agent do [[Syjam]]u, [[Birma|Birmy]] i na [[Malaje]]. W lipcu 1941 otrzymał nominację na asystenta [[attaché]] wojskowego w [[Bangkok]]u. Uczestniczył tam w negocjacjach dotyczących pokojowej okupacji Syjamu.

W marcu 1944 został przeniesiony na Okinawę jako doradca ze sztabu generalnego. Służył tam jako starszy oficer sztabowy w kwaterze głównej 32. Armii.

W lipcu 1945 został schwytany przez armię amerykańską.

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|autor=Bill Sloan |tytuł=The Ultimate Battle: Okinawa 1945 – The Last Epic Struggle of World War II |miejsce=New York |wydawca=Simon & Schuster |strony=14-17, 66, 155-156, 161, 323 |rok=2007 |isbn=978-0-7432-9246-7}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Yahara, Hiromichi}}
[[Kategoria:Japońscy żołnierze II wojny światowej]]
[[Kategoria:Japońscy szpiedzy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Yonago]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Kamakurą]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1981]]

title: Hiromichi Yahara八原博通

Data i miejsce urodzenia: 12 października 1902 · Yonago

Siły zbrojne: Armia Cesarska

Stanowiska: oficer sztabowy

Główne wojny i bitwy: Wojna chińsko-japońska, · Wojna na Pacyfiku - bitwa o Okinawę


text:
# Stanisław Zdyb
Stanisław Zdyb (ur. 20 września 1884 w Zadolu na Lubelszczyźnie, zm. 8 grudnia 1954 w Zakopanem) – polski taternik, wieloletni członek Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR), fotograf, jeden z pierwszych producentów nart w Zakopanem.

## Życiorys
Urodził się 20 września 1884 w Zadolu, w wielodzietnej rodzinie Wojciecha i Wiktorii z Pasztelanów. Od 1898 mieszkał w Zakopanem. Ukończył Szkołę Przemysłu Drzewnego, w której następnie pracował jako nauczyciel. Góry urzekły go od pierwszej chwili. Dużo chodził po Tatrach turystycznie (z aparatem fotograficznym), rozpoczął również uprawianie taternictwa. Jego fotografie, których kilka znajduje się w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem, są cennym dokumentem epoki. Pokazują pierwsze wspinaczki i zjazdy narciarskie. Do utrwalonych przez niego wydarzeń należą również pierwsze zawody narciarskie na Kalatówkach (1911) oraz pierwsze skoki narciarskie w Tatrach.
Z czasem zajął się produkcją nart, sanek, ciupag i czekanów. Jego wytwórnia „Zdyb i spółka” jako pierwsza w Polsce produkowała narty na skalę masową. Był również narciarzem i zawodnikiem Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego, późniejszej Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Brał udział w pierwszych zawodach narciarskich, które zostały rozegrane 28 marca 1910 r. na Hali Goryczkowej (w biegu głównym zajął 3. miejsce).
23 lipca 1910 r. jako pierwszy w historii wspólnie z Henrykiem Bednarskim, Józefem Lesieckim oraz Leonem Lorią dokonał przejścia południowej ściany Zamarłej Turni. Jako taternik dokonał 23 zimowych i 4 letnich pierwszych wejść, głównie w towarzystwie Mariusza Zaruskiego, Bednarskiego, Lesieckiego i Lorii, np. na Gąsienicową Turnię, Zawratową Turnię, Małą Buczynową Turnię, Ptaka, Mnicha (1910), Mały Kozi Wierch, Zamarłą Turnię, Zadni Kościelec, Wielką Buczynową Turnię, Rohacze (1911). Miał też na koncie liczne pierwsze wejścia narciarskie, np. na Kościelec w 1911 z Zaruskim.
Należał do Towarzystwa „Strzelec” w Zakopanem. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich, w I Brygadzie. W latach 1918–1923 służył w Wojsku Polskim. Następnie wrócił do Zakopanego, gdzie w latach 1923–1925 pracował jako kierownik techniczny w wytwórni nart braci Schiele, a w latach 1925–1948 był instruktorem rzeźby w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego.
Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kwatera N5-B-16).

## Ordery i odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi (8 lipca 1925)[6]

title: Stanisław Zdyb

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Stanisław Zdyb
 |grafika                   = Stanisław Zdyb.jpg
 |opis grafiki              = Stanisław Zdyb w mundurze legionisty
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 20 września 1884
 |miejsce urodzenia         = [[Zadole (województwo lubelskie)|Zadole]]
 |data śmierci              = 8 grudnia 1954
 |miejsce śmierci           = [[Zakopane]]
 |zawód                     = [[taternictwo|taternik]]<br />[[fotograf]]
 |odznaczenia               = {{order|KZ|IIRPS}}
 |commons                   = Category:Stanisław Zdyb
}}
'''Stanisław Zdyb''' (ur. [[20 września]] [[1884]] w [[Zadole (województwo lubelskie)|Zadolu]] na [[Lubelszczyzna|Lubelszczyźnie]], zm. [[8 grudnia]] [[1954]] w [[Zakopane]]m) – polski [[taternik (wspinacz)|taternik]], wieloletni członek [[Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe|Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego]] (TOPR), fotograf, jeden z pierwszych producentów [[narty|nart]] w Zakopanem.

[[Plik:Wojciech Tylka, Stanisław Zdyb, Mariusz Zaruski (1910).jpg|thumb|240px|Akcja poszukiwania [[Stanisław Szulakiewicz|Stanisława Szulakiewicza]] w Tatrach na początku sierpnia 1910. Na zdjęciu [[Wojciech Tylka Suleja]] (1), Stanisław Zdyb (2), a obok tegoż [[Mariusz Zaruski]]]]
== Życiorys ==
Urodził się 20 września 1884 w Zadolu, w wielodzietnej rodzinie Wojciecha i Wiktorii z Pasztelanów. Od 1898 mieszkał w [[Zakopane]]m. Ukończył [[Zespół Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem|Szkołę Przemysłu Drzewnego]], w której następnie pracował jako [[nauczyciel]]. Góry urzekły go od pierwszej chwili. Dużo chodził po [[Tatry|Tatrach]] turystycznie (z aparatem fotograficznym), rozpoczął również uprawianie [[taternictwo|taternictwa]]. Jego fotografie, których kilka znajduje się w [[Muzeum Tatrzańskie im. dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem|Muzeum Tatrzańskim]] w Zakopanem, są cennym dokumentem epoki. Pokazują pierwsze wspinaczki i zjazdy narciarskie. Do utrwalonych przez niego wydarzeń należą również pierwsze zawody narciarskie na [[Kalatówki|Kalatówkach]] (1911) oraz pierwsze skoki narciarskie w Tatrach.

Z czasem zajął się produkcją [[narty|nart]], [[sanie|sanek]], [[ciupaga|ciupag]] i [[czekan (wspinaczka)|czekanów]]. Jego wytwórnia „Zdyb i spółka” jako pierwsza w Polsce produkowała narty na skalę masową<ref name=wet>{{Cytuj książkę | nazwisko= Radwańska-Paryska | imię=Zofia | autor link= Zofia Radwańska-Paryska | nazwisko2= Paryski | imię2=Witold Henryk | autor link2= Witold Henryk Paryski | tytuł= Wielka encyklopedia tatrzańska | data=2004 | wydawca=Wydawnictwo Górskie | miejsce=Poronin | isbn=83-7104-009-1 |strony=}}</ref><ref group=uwaga>Jak podają [[Witold Henryk Paryski|Zofia i Witold H. Paryscy]] w ''Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej'', wytwórnia nart „Zdyb i spółka” w latach 1912–1914 produkowała rocznie około 400 par nart.</ref>. Był również narciarzem i zawodnikiem [[Zakopiański Oddział Narciarzy|Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy]] Towarzystwa Tatrzańskiego, późniejszej [[Sekcja Narciarska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego|Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego]]. Brał udział w pierwszych zawodach narciarskich, które zostały rozegrane 28 marca 1910 r. na [[Hala Goryczkowa|Hali Goryczkowej]] (w biegu głównym zajął 3. miejsce)<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Szatkowski| imię = Wojciech | tytuł = Z wiatrem zawody... o pierwszych zawodach narciarskich w Tatrach Polskich| wydawca = | miejsce = | rok = | strony = | isbn =}} (w zbiorach Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem).</ref>.

23 lipca 1910 r. jako pierwszy w historii wspólnie z [[Henryk Bednarski (taternik)|Henrykiem Bednarskim]], [[Józef Lesiecki|Józefem Lesieckim]] oraz [[Leon Loria|Leonem Lorią]] dokonał przejścia południowej ściany [[Zamarła Turnia|Zamarłej Turni]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.watra.pl/tatry/gory/2010/07/26/stanislaw-zdyb-narciarz-taternik-ratownik-topr-i-wolny-duch| tytuł = Stanisław Zdyb – narciarz, taternik, ratownik TOPR i wolny duch...| data dostępu = 2010-08-04| autor = Wojciech Szatkowski| opublikowany = Watra.pl| praca = | data = | język =}}</ref>. Jako taternik dokonał 23 zimowych i 4 letnich pierwszych wejść<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.skijumping.pl/wiadomosci/7894/Stanislaw-Zdyb-Zdobywca-tatrzanskich-scian-producent-nart-i-fotograf/| tytuł = Stanisław Zdyb: Zdobywca tatrzańskich ścian, producent nart i fotograf... | data dostępu = 2010-08-04| autor = Wojciech Szatkowski| opublikowany = Skijumping.pl| praca = | data = | język =}}</ref>, głównie w towarzystwie [[Mariusz Zaruski|Mariusza Zaruskiego]], Bednarskiego, Lesieckiego i Lorii, np. na [[Gąsienicowa Turnia|Gąsienicową Turnię]], [[Zawratowa Turnia|Zawratową Turnię]], [[Mała Buczynowa Turnia|Małą Buczynową Turnię]], [[Ptak (Tatry)|Ptaka]], [[Mnich (Tatry)|Mnicha]] (1910), [[Mały Kozi Wierch]], Zamarłą Turnię, [[Zadni Kościelec]], [[Wielka Buczynowa Turnia|Wielką Buczynową Turnię]], [[Rohacze]] (1911). Miał też na koncie liczne pierwsze wejścia narciarskie, np. na [[Kościelec (Tatry)|Kościelec]] w 1911 z Zaruskim.

Należał do [[Towarzystwo "Strzelec"|Towarzystwa „Strzelec”]] w Zakopanem. Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] służył w [[Legiony Polskie 1914-1918|Legionach Polskich]], w [[I Brygada Legionów Polskich|I Brygadzie]]. W latach 1918–1923 służył w [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsku Polskim]]. Następnie wrócił do Zakopanego, gdzie w latach 1923–1925 pracował jako kierownik techniczny w wytwórni nart braci Schiele, a w latach 1925–1948 był instruktorem rzeźby w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego.

Został pochowany na [[Nowy Cmentarz w Zakopanem|Nowym Cmentarzu w Zakopanem]] (kwatera N5-B-16)<ref>[https://zakopane-parafia.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=19908&inni=0&cinki=1| śp. Stanisław Zdyb]</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==

* Srebrny [[Krzyż Zasługi]] (8 lipca 1925)<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1925156070301.pdf M.P. z 1925 r. nr 156, poz. 704] „w uznaniu obywatelskiej, ofiarnej, z narażeniem życia pełnionej służby ratowniczej w „Tatrzańskiem Pogotowiu Ratunkowem” w Zakopanem”.</ref>

[[Plik:Grób Stanisława Zdyba.jpg|mały|Grób Stanisława Zdyba na Nowym Cmentarzu w Zakopanem]]
== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę| url = http://www.watra.pl/tatry/gory/2010/07/26/stanislaw-zdyb-narciarz-taternik-ratownik-topr-i-wolny-duch| tytuł = Stanisław Zdyb – narciarz, taternik, ratownik TOPR i wolny duch...| data dostępu = 2010-08-04| autor = Wojciech Szatkowski| opublikowany = Watra.pl| praca = | data = | język =}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Radwańska-Paryska | imię=Zofia | autor link= Zofia Radwańska-Paryska | nazwisko2= Paryski | imię2=Witold Henryk | autor link2= Witold Henryk Paryski | tytuł= Wielka encyklopedia tatrzańska | data=2004 | wydawca=Wydawnictwo Górskie | miejsce=Poronin | isbn=83-7104-009-1 |strony=}}

{{SORTUJ:Zdyb, Stanisław}}
[[Kategoria:Członkowie Towarzystwa Sportowo-Gimnastycznego „Strzelec”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na Nowym Cmentarzu w Zakopanem]]
[[Kategoria:Polscy pedagodzy]]
[[Kategoria:Polscy wspinacze]]
[[Kategoria:Ratownicy TOPR]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1884]]
[[Kategoria:Zmarli w 1954]]

title: Stanisław Zdyb

Data i miejsce urodzenia: 20 września 1884 · Zadole

Data i miejsce śmierci: 8 grudnia 1954 · Zakopane

Zawód, zajęcie: taternik · fotograf


text:
# Gmina Mokronog-Trebelno
Mokronog-Trebelno – gmina w Słowenii. W 2002 roku liczyła 2 844 mieszkańców.

## Miejscowości
Miejscowości wchodzące w skład gminy Mokronog-Trebelno:

- Beli Grič
- Bitnja vas
- Bogneča vas
- Brezje pri Trebelnem
- Brezovica pri Trebelnem
- Bruna vas
- Cerovec pri Trebelnem
- Cikava
- Dolenje Laknice
- Dolenje Zabukovje
- Drečji Vrh
- Češnjice pri Trebelnem
- Čilpah
- Čužnja vas
- Gorenja vas pri Mokronogu
- Gorenje Laknice
- Gorenje Zabukovje
- Gorenji Mokronog
- Hrastovica
- Jagodnik
- Jelševec
- Križni Vrh
- Log
- Maline
- Martinja vas pri Mokronogu
- Mirna vas
- Mokronog – siedziba gminy
- Most
- Ornuška vas
- Ostrožnik
- Podturn
- Pugled pri Mokronogu
- Puščava
- Radna vas
- Ribjek
- Roje pri Trebelnem
- Slepšek
- Srednje Laknice
- Sveti Vrh
- Štatenberk
- Trebelno – siedziba gminy
- Velika Strmica
- Vrh pri Trebelnem

title: Gmina Mokronog-Trebelno

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gmina Mokronog-Trebelno
 |nazwa oryginalna                = Občina Mokronog-Trebelno
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = COA_-_Grb_obcine_mokronog_trebelno.jpg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = SVN
 |siedziba                        = [[Mokronog]], [[Trebelno]]
 |ISO 3166-2                      = SI-199
 |stanowisko zarządzającego       = żupan
 |zarządzający                    = Franc Glušič
 |powierzchnia                    = 73,4 km²<ref>{{cytuj pismo |czasopismo = Statistični letopis Republike Slovenije |odpowiedzialność = Vojka Vuk Dirnbek - redaktor |oznaczenie = XLIX (2010) |miejsce = Lublana |wydawca = Statistični urad Republike Slovenije |rok = 2010 |strony = 518–521 |issn = 1318-5403 |język = sl}}</ref>
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 2915<ref>{{cytuj pismo |czasopismo = Statistični letopis Republike Slovenije |odpowiedzialność = Vojka Vuk Dirnbek - redaktor |oznaczenie = XLIX (2010) |miejsce = Lublana |wydawca = Statistični urad Republike Slovenije |rok = 2010 |strony = 522–524 |issn = 1318-5403 |język = sl}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 39,71 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Obcine Slovenija 2006 Mokronog - Trebelno.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Mokronog - Trebelno municipality
 |www                             = http://www.mokronog-trebelno.si/
}}
'''Mokronog-Trebelno''' – [[gmina]] w [[Słowenia|Słowenii]]. W 2002 roku liczyła 2 844 mieszkańców.

== Miejscowości ==
Miejscowości wchodzące w skład gminy Mokronog-Trebelno:
{{układ wielokolumnowy|szerokość=300px|
* [[Beli Grič]]
* [[Bitnja vas]]
* [[Bogneča vas]]
* [[Brezje pri Trebelnem]]
* [[Brezovica pri Trebelnem]]
* [[Bruna vas]]
* [[Cerovec pri Trebelnem]]
* [[Cikava (gmina Mokronog-Trebelno)|Cikava]]
* [[Dolenje Laknice]]
* [[Dolenje Zabukovje]]
* [[Drečji Vrh]]
* [[Češnjice pri Trebelnem]]
* [[Čilpah]]
* [[Čužnja vas]]
* [[Gorenja vas pri Mokronogu]]
* [[Gorenje Laknice]]
* [[Gorenje Zabukovje]]
* [[Gorenji Mokronog]]
* [[Hrastovica (Słowenia)|Hrastovica]]
* [[Jagodnik (Słowenia)|Jagodnik]]
* [[Jelševec (gmina Mokronog-Trebelno)|Jelševec]]
* [[Križni Vrh (gmina Mokronog-Trebelno)|Križni Vrh]]
* [[Log (gmina Mokronog-Trebelno)|Log]]
* [[Maline (Słowenia)|Maline]]
* [[Martinja vas pri Mokronogu]]
* [[Mirna vas]]
* '''[[Mokronog]]''' – siedziba gminy
* [[Most (Słowenia)|Most]]
* [[Ornuška vas]]
* [[Ostrožnik]]
* [[Podturn (gmina Mokronog-Trebelno)|Podturn]]
* [[Pugled pri Mokronogu]]
* [[Puščava (gmina Mokronog-Trebelno)|Puščava]]
* [[Radna vas]]
* [[Ribjek (gmina Mokronog-Trebelno)|Ribjek]]
* [[Roje pri Trebelnem]]
* [[Slepšek]]
* [[Srednje Laknice]]
* [[Sveti Vrh]]
* [[Štatenberk]]
* '''[[Trebelno]]''' – siedziba gminy
* [[Velika Strmica]]
* [[Vrh pri Trebelnem]]
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Słowenia}}
{{Gmina Mokronog-Trebelno}}

[[Kategoria:Gminy w Słowenii|Mokronog-Trebelno]]
[[Kategoria:Gmina Mokronog-Trebelno| ]]

title: Gmina Mokronog-TrebelnoObčina Mokronog-Trebelno

Państwo: Słowenia

Siedziba: Mokronog, Trebelno

Żupan: Franc Glušič


text:
# Górno (gmina)
Górno (hist. gmina Krajno) – gmina wiejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie kieleckim. Jedną z gmin aglomeracji kieleckiej.
Siedzibą gminy jest Górno (dawniej Wola Jachowa).
Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwały 12 793 osoby.

## Struktura powierzchni
Według danych z roku 2002 gmina Górno ma obszar 83,26 km², w tym:
- użytki rolne: 77%
- użytki leśne: 12%

Gmina stanowi 3,7% powierzchni powiatu.

## Demografia
Dane z 30 czerwca 2004:
| Opis                              | Ogółem | Ogółem | Kobiety | Kobiety | Mężczyźni | Mężczyźni |
| --------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- | --------- | --------- |
| jednostka                         | osób   | %      | osób    | %       | osób      | %         |
| populacja                         | 12 793 | 100    | 6419    | 50,2    | 6374      | 49,8      |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) | 153,7  | 153,7  | 77,1    | 77,1    | 76,6      | 76,6      |

## Oświata
Na terenie gminy znajduje się siedem szkół podstawowych:
- Szkoła Podstawowa im. Janusza Korczaka w Górnie
- Szkoła Podstawowa im. Piotra Ściegiennego w Bęczkowie
- Szkoła Podstawowa im. ks. Jerzego Popiełuszki w Krajnie
- Szkoła Podstawowa im. Noblistów Polskich w Leszczynach
- Szkoła Podstawowa im. Karola Wojtyły w Radlinie
- Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Skorzeszycach
- Szkoła Podstawowa im. gen. Władysława Sikorskiego w Woli Jachowej

## Sąsiednie gminy
Bieliny, Bodzentyn, Daleszyce, Kielce, Masłów

## Sołectwa
Bęczków, Cedzyna, Górno, Górno-Parcele, Krajno Drugie, Krajno Pierwsze, Krajno-Parcele, Krajno-Zagórze, Leszczyny, Podmąchocice, Radlin, Skorzeszyce, Wola Jachowa.

## Wójtowie gminy Górno
- Krystyna Mochocka (1990-1994)
- Mieczysław Pindral (1994-2000)
- Jarosław Królicki (2000-2010)
- Przemysław Łysak (2010-nadal)

title: Górno (gmina)

wikitext:
{{Inne znaczenia|gminy w woj. świętokrzyskiem|[[Górno (gmina w dystrykcie krakowskim)|dawna gmina w Generalnym Gubernatorstwie]]}}
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Górno
 |dopełniacz nazwy          = gminy Górno
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      = POL gmina Górno COA.svg
 |flaga                     = POL gmina Górno flag.svg
 |województwo               = {{Państwo|świętokrzyskie}}
 |powiat                    = [[Powiat kielecki|kielecki]]
 |TERC                      =
 |siedziba                  =
 |stanowisko zarządzającego = wójt
 |zarządzający              = Przemysław Radosław Łysak
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              = 83,3
 |rok ludności              = 2024
 |liczba ludności           = 15 210{{r|pwl}}
 |gęstość zaludnienia       = 183
 |urbanizacja               =
 |numer kierunkowy          = 41
 |kod pocztowy              = 26-008
 |tablice rejestracyjne     = TKI
 |adres urzędu              = ul. Łysicka 13
26-008 [[Górno (województwo świętokrzyskie)|Górno]]
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 13{{r|sol|us}}
 |liczba miejscowości       = 14<ref name=us>[https://kielce.stat.gov.pl/vademecum/vademecum_swietokrzyskie/portrety_gmin/powiat_kielecki/gorno.pdf Urząd Statystyczny w Kielcach]</ref>
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |kod mapy                  = świętokrzyskie
 |współrzędne               = 50°50′50N 20°49′37E
 |commons                   = Category:Gmina Górno
 |www                       = http://www.gorno.pl
 |bip                       = https://gorno.biuletyn.net/
}}
'''Górno''' (hist. ''[[Krajno (gmina)|gmina Krajno]]'') – [[gmina]] [[gmina wiejska|wiejska]] w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat kielecki|powiecie kieleckim]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] gmina położona była w [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwie kieleckim]]. Jedną z gmin [[aglomeracja kielecka|aglomeracji kieleckiej]].

Siedzibą gminy jest [[Górno (województwo świętokrzyskie)|Górno]] (dawniej [[Wola Jachowa]]<ref>Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1 IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933</ref>).

Według danych z 30 czerwca 2004<ref name=autonazwa2>{{cytuj stronę|url=http://demografia.stat.gov.pl/BazaDemografia/|tytuł=Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast|opublikowany=[[Główny Urząd Statystyczny|GUS]]|język=pl|data dostępu=2010-09-14}}</ref> gminę zamieszkiwały 12 793 osoby.

== Struktura powierzchni ==
Według danych z roku 2002<ref name=autonazwa1>{{cytuj stronę|url=http://www.regioset.pl/|tytuł=Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset|opublikowany=regioset.pl|język=pl|data dostępu=2010-09-14}}</ref> gmina Górno ma obszar 83,26 km², w tym:
* użytki rolne: 77%
* użytki leśne: 12%

Gmina stanowi 3,7% powierzchni powiatu.

== Demografia ==
Dane z 30 czerwca 2004<ref name=autonazwa2 />:
{| class="wikitable"
!Opis || colspan=2|Ogółem || colspan=2|Kobiety || colspan=2|Mężczyźni
|-
|jednostka || osób ||% || osób ||% || osób ||%
|--
|populacja || '''12 793''' || 100 || 6419 || 50,2 || 6374 || 49,8
|--
|gęstość zaludnienia
(mieszk./km²) || colspan=2| 153,7 || colspan=2| 77,1 || colspan=2| 76,6
|}

[[Plik:Piramida wieku Gmina Gorno.png|thumb|690x480px|center
|Piramida wieku mieszkańców gminy Górno w 2014 roku<ref name="populacja2016"/>]]

== Oświata ==
Na terenie gminy znajduje się siedem szkół podstawowych:
* Szkoła Podstawowa im. Janusza Korczaka w [[Górno (województwo świętokrzyskie)|Górnie]]
* Szkoła Podstawowa im. Piotra Ściegiennego w [[Bęczków|Bęczkowie]]
* Szkoła Podstawowa im. ks. Jerzego Popiełuszki w [[Krajno-Parcele|Krajnie]]
* Szkoła Podstawowa im. Noblistów Polskich w [[Leszczyny (powiat kielecki)|Leszczynach]]
* Szkoła Podstawowa im. Karola Wojtyły w [[Radlin (województwo świętokrzyskie)|Radlinie]]
* Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w [[Skorzeszyce|Skorzeszycach]]
* Szkoła Podstawowa im. gen. Władysława Sikorskiego w [[Wola Jachowa|Woli Jachowej]]

== Sąsiednie gminy ==
[[Bieliny (gmina)|Bieliny]], [[Bodzentyn (gmina)|Bodzentyn]], [[Daleszyce (gmina)|Daleszyce]], [[Kielce]], [[Masłów (gmina)|Masłów]]

== Sołectwa ==
[[Bęczków]], [[Cedzyna]], [[Górno (województwo świętokrzyskie)|Górno]], [[Górno-Parcele]], [[Krajno Drugie]], [[Krajno Pierwsze]], [[Krajno-Parcele]], [[Krajno-Zagórze]], [[Leszczyny (powiat kielecki)|Leszczyny]], [[Podmąchocice]], [[Radlin (województwo świętokrzyskie)|Radlin]], [[Skorzeszyce]], [[Wola Jachowa]]<ref name=sol>[https://gorno.biuletyn.net/?bip=1&cid=1116&bsc=N BIP gminy, sołectwa]</ref>.

== Wójtowie gminy Górno ==
* Krystyna Mochocka (1990-1994)
* Mieczysław Pindral (1994-2000)
* Jarosław Królicki (2000-2010)
* Przemysław Łysak (2010-nadal)

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=gmina_Gorno|nazwa=Wieś Gmina Górno w liczbach|data dostępu=2023-05-17}}</ref>
* <ref name="populacja2016">{{Polska w liczbach|id=gmina_Gorno|nazwa=Gmina Górno w liczbach|data dostępu=17 marca 2016}}</ref>
}}

{{Gmina Górno}}
{{Powiat kielecki}}
{{Powiat kielecki (dawny)}}

[[Kategoria:Górno (gmina)| ]]

title: Górno

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: kielecki

Wójt: Przemysław Radosław Łysak

• gęstość: 183 os./km²

Tablice rejestracyjne: TKI

title: Szczegółowy podział administracyjny

Szczegółowy podział administracyjny: Położenie na mapie województwa świętokrzyskiegoGórno


text:
# Autobus przegubowy
Autobus przegubowy (inaczej autobus członowy, pot. przegubowiec) – osobowy pojazd silnikowy, składający się z dwóch (lub więcej) sztywnych części jezdnych, połączonych ze sobą przegubowym łącznikiem, zginającym się podczas skręcania pojazdu.

## Historia
Budowa autobusów członowych została zainicjowana przez firmy włoskie (FIAT, Viberti Monotral) i niemieckie (Henschel) w latach 50. XX wieku. Autobus Fiat Viberti był pierwszym przegubowcem, jaki pojawił się w Polsce i jeździł na warszawskiej linii 107 przez kilka dni w roku 1957. Viberti to firma produkująca przyczepy, która w ten sposób rozbudowywała autobusy Fiat 411.
Autobusy członowe mogły być początkowo robione na bazie autobusów z silnikiem z przodu lub podpodłogowym ze względu na konieczność stosowania wleczonej przyczepy, którą jest drugi człon. Np. silnik podpodłogowy jest stosowany w autobusach Ikarus 280. Powoduje to podniesienie podłogi, podczas gdy od lat trwały próby obniżenia podłogi autobusów miejskich. Zastosowanie silnika z tyłu dla obniżenia podłogi uniemożliwiało natomiast budowanie autobusów przegubowych opartych na danym modelu.
Kupując dla Polski licencję Berlieta PR100 i PR110, zrezygnowano jednocześnie z niezależnej produkcji autobusów przegubowych w Polsce. Dopiero skonstruowanie mechanizmu zapobiegającego wężykowaniu przez firmę Mercedes-Benz umożliwiło zastosowanie przyczep pchających z silnikiem umieszczonym z tyłu pojazdu i powstanie członowych autobusów niskopodłogowych.
Autobusy przegubowe występują w bardzo dużych miastach. W Polsce użytkowane są jedynie autobusy dwuczłonowe, natomiast autobusy trójczłonowe są popularne w Ameryce Południowej i Holandii.

## Zastosowanie

### Budowa
Przegub osłonięty jest miechem, który ze względu na podobieństwo do instrumentu, zwany jest potocznie harmonią. Czasem we wrędze znajduje się podłużne okienko. Zastosowane części w autobusie nie mogą funkcjonować bez siebie nawzajem, a łączy się je lub rozłącza tylko w specjalnie do tego przystosowanym serwisie.
Dla pojazdów trójczłonowych stosuje się perony jak dla pojazdów kolejowych, ze względu na konieczność stosowania silnika podpodłogowego. Często takie rozwiązanie jest stosowane w autobusach torowych.
Istnieją różne rodzaje przegubowców. Produkowane są zarówno wozy dwuczłonowe (jednoprzegubowe), jak i trójczłonowe (dwuprzegubowe). Mają one znacznie większą pojemność od zwykłych autobusów, mogąc pomieścić nawet 200 osób. Ich długości wahają się od 16 do 25 metrów podczas gdy pojedyncze mają długość maksymalnie 15 metrów. Autobusy dwuczłonowe budowane są jako trójosiowe (do ok. 18,75 m), czteroosiowe dwuczłonowe (do ok. 21 m) i czteroosiowe trójczłonowe (większe długości). Istnieją również przegubowe autobusy piętrowe.
W autobusach dwuczłonowych układ napędowy najczęściej znajduje się w drugim członie i silnik jest umieszczony za tylną osią i właśnie na nią przekazuje moment obrotowy. Spotykane są czasami również autobusy z silnikiem w pierwszym członie z napędzaną środkową osią i taki układ jest również powszechny w autobusach trójczłonowych.

### Praktyka
Zastosowanie przegubu i wieloczłonowości w autobusie pasażerskim niesie za sobą zarówno zalety, jak i wady. Pozytywnym efektem tego rozwiązania jest zwiększona ładowność i przepustowość pojazdu, przy jednoczesnym zachowaniu jego funkcjonalności.
Łącznik stanowi integralną część strefy pasażerskiej, umożliwiającą zarówno jazdę w nim, jak i swobodne poruszanie się na całej długości pojazdu, przy jednoczesnym umiejscowieniu wielu par drzwi, w każdej z jego części. Powyższe stanowi zaletę szczególnie w przypadku wykorzystania pojazdu w rozbudowanym systemie komunikacji miejskiej.
Wadą tego zastosowania jest zwiększony koszt kupna i amortyzacji pojazdu. Kierowanie tego typu autobusem wymaga także odpowiednich umiejętności, ze względu na jego długość i widoczność tylnej strefy autobusu, zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz pojazdu.
Do czasu rozwoju zaawansowanej elektroniki, ograniczenie tylnej widoczności mogło stwarzać trudności w jego manewrowaniu i otwieraniu drzwi z zachowaniem odpowiedniego bezpieczeństwa dla pasażerów. Brak widoczności wewnętrznej mógł natomiast skutkować ograniczoną możliwością szybkiej reakcji w sytuacjach kryzysowych, zaistniałych w strefie pasażerskiej. Powyższe wady mogą zostać zniwelowane przez zastosowanie odpowiedniego systemu kamer i przycisków. Te ostatnie pomagają zarówno w przypadku niebezpieczeństwa (przycisk alarmowy), chęci wysiadania i otwarcia drzwi (tzw. gorący przycisk), jak i wezwania pomocy przez osobę z niepełnosprawnością.
Zasięg skrętu takiego pojazdu wymaga także większej przestrzeni ulicznej na skrzyżowaniach, przez co autobusy często nie mogą zostać wykorzystane na trasach z niedostosowaną do tego infrastrukturą uliczną.

title: Autobus przegubowy

wikitext:
[[Plik:Solaris U18 side.JPG|thumb|Autobus dwuczłonowy [[Solaris Bus & Coach|Solaris]] w [[Białystok|Białymstoku]]]]
[[Plik:2012-08-08 Doppelgelenkbus Hamburger Hochbahn.jpg|thumb|Trójczłonowy autobus [[Van Hool]] z dwoma przegubami o długości 24,8 m]]
[[Plik:Capacity kaiserslautern.jpg|thumb|Autobus czteroosiowy, dwuczłonowy [[Mercedes-Benz CapaCity]]]]
[[Plik:Cropped jumbo.jpg|thumb|[[Neoplan Jumbocruiser]], dwuczłonowy autobus piętrowy]]
'''Autobus przegubowy''' (inaczej autobus członowy, pot. ''przegubowiec'') – [[Pasażer|osobowy]] [[pojazd silnikowy]], składający się z dwóch (lub więcej) sztywnych części jezdnych, połączonych ze sobą przegubowym łącznikiem, zginającym się podczas skręcania pojazdu.

== Historia ==
Budowa autobusów członowych została zainicjowana przez firmy włoskie ([[FIAT]], Viberti Monotral) i niemieckie ([[Henschel]]) w latach 50. XX wieku. Autobus Fiat Viberti był pierwszym przegubowcem, jaki pojawił się w Polsce i jeździł na warszawskiej linii 107 przez kilka dni w roku 1957. Viberti to firma produkująca przyczepy, która w ten sposób rozbudowywała autobusy Fiat 411.

Autobusy członowe mogły być początkowo robione na bazie autobusów z silnikiem z przodu lub podpodłogowym ze względu na konieczność stosowania wleczonej [[przyczepa|przyczepy]], którą jest drugi człon. Np. silnik podpodłogowy jest stosowany w autobusach [[Ikarus 280]]. Powoduje to podniesienie podłogi, podczas gdy od lat trwały próby obniżenia podłogi autobusów miejskich. Zastosowanie silnika z tyłu dla obniżenia podłogi uniemożliwiało natomiast budowanie autobusów przegubowych opartych na danym modelu.

Kupując dla Polski licencję Berlieta PR100 i PR110, zrezygnowano jednocześnie z niezależnej produkcji autobusów przegubowych w Polsce. Dopiero skonstruowanie mechanizmu zapobiegającego wężykowaniu przez firmę Mercedes-Benz umożliwiło zastosowanie przyczep pchających z silnikiem umieszczonym z tyłu pojazdu i powstanie członowych autobusów niskopodłogowych.

Autobusy przegubowe występują w bardzo dużych miastach. W [[Polska|Polsce]] użytkowane są jedynie autobusy dwuczłonowe, natomiast autobusy trójczłonowe są popularne w [[Ameryka Południowa|Ameryce Południowej]] i [[Holandia|Holandii]].

== Zastosowanie ==

=== Budowa ===
Przegub osłonięty jest miechem, który ze względu na podobieństwo do instrumentu, zwany jest potocznie harmonią. Czasem we [[Wręg|wrędze]] znajduje się podłużne okienko. Zastosowane części w autobusie nie mogą funkcjonować bez siebie nawzajem, a łączy się je lub rozłącza tylko w specjalnie do tego przystosowanym serwisie<ref>''Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym.'' ({{CELEX|01996L0053-20020309}})</ref>.

Dla pojazdów trójczłonowych stosuje się perony jak dla pojazdów kolejowych, ze względu na konieczność stosowania silnika podpodłogowego. Często takie rozwiązanie jest stosowane w [[Autobus torowy|autobusach torowych]].

Istnieją różne rodzaje ''przegubowców''. Produkowane są zarówno wozy dwuczłonowe (jednoprzegubowe), jak i trójczłonowe (dwuprzegubowe). Mają one znacznie większą pojemność od zwykłych autobusów, mogąc pomieścić nawet 200 osób. Ich długości wahają się od 16 do 25 metrów podczas gdy pojedyncze mają długość maksymalnie 15 metrów. Autobusy dwuczłonowe budowane są jako trójosiowe (do ok. 18,75 m), czteroosiowe dwuczłonowe (do ok. 21 m) i czteroosiowe trójczłonowe (większe długości). Istnieją również przegubowe [[Autobus piętrowy|autobusy piętrowe]].

W autobusach dwuczłonowych [[układ napędowy]] najczęściej znajduje się w drugim członie i [[silnik spalinowy|silnik]] jest umieszczony za tylną [[oś pojazdu|osią]] i właśnie na nią przekazuje [[Moment siły|moment obrotowy]]. Spotykane są czasami również autobusy z silnikiem w pierwszym członie z napędzaną środkową osią i taki układ jest również powszechny w autobusach trójczłonowych.

=== Praktyka ===
Zastosowanie przegubu i wieloczłonowości w autobusie pasażerskim niesie za sobą zarówno zalety, jak i wady. Pozytywnym efektem tego rozwiązania jest zwiększona ładowność i przepustowość pojazdu, przy jednoczesnym zachowaniu jego funkcjonalności.

Łącznik stanowi integralną część strefy pasażerskiej, umożliwiającą zarówno jazdę w nim, jak i swobodne poruszanie się na całej długości pojazdu, przy jednoczesnym umiejscowieniu wielu par drzwi, w każdej z jego części. Powyższe stanowi zaletę szczególnie w przypadku wykorzystania pojazdu w rozbudowanym systemie [[Transport miejski|komunikacji miejskiej]].

Wadą tego zastosowania jest zwiększony koszt kupna i amortyzacji pojazdu. Kierowanie tego typu autobusem wymaga także odpowiednich umiejętności, ze względu na jego długość i widoczność tylnej strefy autobusu, zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz pojazdu.

Do czasu rozwoju zaawansowanej elektroniki, ograniczenie tylnej widoczności mogło stwarzać trudności w jego manewrowaniu i otwieraniu drzwi z zachowaniem odpowiedniego bezpieczeństwa dla pasażerów. Brak widoczności wewnętrznej mógł natomiast skutkować ograniczoną możliwością szybkiej reakcji w sytuacjach kryzysowych, zaistniałych w strefie pasażerskiej. Powyższe wady mogą zostać zniwelowane przez zastosowanie odpowiedniego systemu kamer i przycisków. Te ostatnie pomagają zarówno w przypadku niebezpieczeństwa (przycisk alarmowy), chęci wysiadania i otwarcia drzwi (tzw. ''gorący przycisk''), jak i wezwania pomocy przez [[Niepełnosprawność|osobę z niepełnosprawnością]].

Zasięg skrętu takiego pojazdu wymaga także większej przestrzeni ulicznej na skrzyżowaniach, przez co autobusy często nie mogą zostać wykorzystane na trasach z niedostosowaną do tego infrastrukturą uliczną.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Dąbrowski J., Nalazek D., Stiasny M.: Warszawskie autobusy i trolejbusy. Wydawnictwo Betezda, Rybnik 2005
* Leśniak W. (red.): Samochody od A-Z. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1961
{{commonscat|Articulated buses}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Autobusy przegubowe| ]]