text:
# Léo Marjane
Thérèse Marie Léonie Gendebien, znana jako Léo Marjane, a później po prostu Marjane (ur. 26 sierpnia 1912  w Boulogne-sur-Mer, zm. 18 grudnia 2016 w Barbizon) – popularna francuska piosenkarka w latach 40. XX wieku . Śpiewała wiele standardów jazzowych i, jak sama mówiła, sprowadziła jazz do Francji wraz z Jacqueline François i Jeanem Sablonem.

## Biografia

### Dzieciństwo i młodość
Thérèse  Gendebien miała dwa lata, gdy jej rodzina, wraz z ojcem, który był kupcem jedwabiu, przeprowadziła się do Nadrenii . Dzieciństwo spędziła w Niemczech, a następnie w Austrii . Miała sześć lat, gdy zmarł jej ojciec. Uczyła się gry na skrzypcach i fortepianie w Konserwatorium Wiedeńskim. Jej rodzina mieszkała wówczas w Marsylii . Marzyła o tym, by zostać amazonką, a miłość do koni towarzyszyła jej przez całe życie, jednak bardzo wcześnie pojawiła się na scenie. ,,Chyba zawsze śpiewałam, jako mała dziewczynka, śpiewałam przed lustrem robiąc miny do swojego odbicia". Ze względu na jej kontraltowy głos ostrzegano ją, że w operze istnieje niewiele ról dla takiego głosu. Uznając, że to nie wystarczy, by się utrzymać, zwróciła się ku music-hallowi.
W wieku piętnastu lat odniosła triumf w konkursie Artistica w Alcazar w Marsylii, a w wieku szesnastu lat pod pseudonimem Rita Caroly (zapisywanym również jako Caroli lub Carolly) współtworzyła duet, który wykonywał piosenki o charakterze humorystycznym. Mimo to jej pierwszym pragnieniem było zostać adwokatką.
Bardziej prawdopodobne jest, że w ten sposób unikała mówienia o początku swojej kariery pod pseudonimem Rita Caroly, gdy wykonywała numery taneczne i akrobatyczne, czemu zaprzeczała aż do setnych urodzin: adwokatka, nie akrobatka . To kokieteryjne zachowanie bardzo bawiło mieszkańców Marsylii, którzy byli świadkami jej debiutów w dziedzinie music-hall.

### Pierwsze sukcesy na scenie
W wieku 25 lat, 20 marca 1938 w Marsylii, poślubiła piosenkarza Raymondeya (Raymond Gérard). W 1932 roku śpiewała w Kairze w kabarecie Le Perroquet, a po powrocie do Paryża, w 1933 roku w Alhambrze i w Petit Casino w 1934 roku . Przyjęła wtedy pseudonim artystyczny Léo Marjane ,,Marjane była skrótem od Marie-Jeanne". Następnie towarzyszyła mężowi w podróży do Paryża, gdzie występowała w teatrach Bobino, ABC i O'dett w 1931 roku. Wyróżniała się ciepłym i urzekającym głosem kontraltowym oraz doskonałą dykcją i bardzo nowoczesnym frazowaniem. Można przypuszczać, że imię Léo jest skrótem od Léonie, chociaż sama artystka podawała różne wersje w zależności od wywiadu.

### Pierwsze nagrania
W 1931 roku, po nieudanych próbach nagraniowych dla wytwórni Gramophone, nagrała swoje dwa pierwsze utwory dla wytwórni Columbia : Les Prisons i Paris-Noël . Następnie w 1933 roku nagrała cztery utwory dla wytwórni Ultraphone, po czym zniknęła ze studiów nagraniowych aż do 1937 roku. Léo Marjane uważała, że jej prawdziwa dyskografia zaczęła się od płyty La Chapelle, zbywając pierwsze dwie płyty gramofonowe: ,,To były tylko testy głosowe ". Świadomie pozostawała nieprecyzyjna w kwestii okresu 1932–1937, stwierdzając jedynie, że „żyła swoim życiem" w wywiadzie dla France Culture we wrześniu 2012.
Rzeczywiście, następnie nagrała C'est la barque du rêve (1938), oraz La Chapelle au clair de lune - In the Chapel in the Moonlight (po angielsku) (1937), który stał się jej pierwszym wielkim sukcesem. Ta piosenka wyniosła ją na szczyty popularności, a Jean Bérard, ówczesny dyrektor Marconiego, pilnie wezwał ją z powrotem do Paryża, podczas gdy była w trasie koncertowej po Brazylii ze swoją matką. Wróciła, by nagrać Begin the Beguine i Night and Day (1938) dla Pathé-Marconiego i rozpoczęła wielką karierę sceniczną.
Podczas nagrywania płyty w Studio Cognac Jay wpadła na pomysł, by stłumić pewne sylaby, zakrywając mikrofon jedwabną pończochą: proces okazał się tak skuteczny, że jest stosowany aż do dziś.

### Stany Zjednoczone
Następnie udała się do Stanów Zjednoczonych i podróżowała po kraju przez pięć lat. Była jedną z niewielu francuskich piosenkarek, które wykonywały adaptacje utworów amerykańskich kompozytorów, takich jak Harold Arlen, Hoagy Carmichael, Sam Coslow, Jimmy McHugh, Cole Porter, Jimmy Van Heusen, Harry Warren, Allie Wrubel i Duke Ellington.
„Mogę powiedzieć, że to ja wprowadziłam jazz do Francji. W latach trzydziestych byliśmy — Jean Sablon, Jacqueline François i ja — trzema francuskimi artystami, którzy co roku przyjeżdżali śpiewać do Stanów Zjednoczonych, gdzie każdy hotel miał swój kabaret. W ten sposób odkryłam jazz.”

### Lata okupacji
Po powrocie do Francji podczas okupacji niemieckiej, Marjane stała się jedną z największych gwiazd kraju.
Wystąpiła na koncercie Pacra w 1941 roku . Prowadziła własny kabaret L'Écrin, niedaleko Opery, a następnie Chez Léo Marjane. Występowała  także w innych modnych miejscach, takich jak Casino Montparnasse i Folies-Belleville .
W 1942 roku odniosła ogromny sukces dzięki piosence Seule ce soir, z którą utożsamiały się setki tysięcy francuskich kobiet, których mężowie byli jeńcami wojennymi w Niemczech; W ten sposób została gwiazdą.
„Właśnie zamknęłam okno,
mgła, która opada, jest lodowata,
przenika aż do mojego pokoju,
naszego pokoju, gdzie umiera przeszłość.
Jestem dziś wieczorem sama
ze swoimi marzeniami,
jestem dziś wieczorem sama
bez twojej miłości.”

### Wyzwolenie i krytyka
Po wyzwoleniu Léo Marjane została oskarżona przez Komitety Oczyszczające za śpiewanie w lokalach odwiedzanych przez niemieckich oficerów, a także w Radiu Paryż.
Została aresztowana i osądzona, a ostatecznie uniewinniona, lecz jej reputacja i wizerunek zostały trwale nadszarpnięte. Zakazano jej pracy na kilka lat po wojnie, a do 1951 roku wszystkie jej płyty przechowywane były w archiwach Radia France, opatrzone pieczątką „cenzura” .
„Nie mogłam powstrzymać Niemców przed wejściem. Byłam znana, sławna, więc nieuniknione było, że będę mieć wielu wrogów. Francuzi wstydzili się samych siebie, więc obwiniali tych, którzy byli na pierwszym planie.”
„Chciałabym wiedzieć, kto nie śpiewał? A ci, którzy twierdzą, że tego nie robili, nie mają pamięci. Musiałam zarabiać na życie.”
„Mój mąż, pułkownik Charles de Ladoucette, którego poślubiłam w 1946 roku, a który wówczas był porucznikiem, należał do siatki ruchu oporu kierowanej przez pułkownika Rémy. To ja, Marjane, finansowo wspierałam tę siatkę.”
„Powiedziano o mnie wiele głupstw, chcieli mnie zniszczyć. (…) Kiedy jest się na szczycie, próbują cię zrzucić, ale po co zaprzeczać, skoro to nieprawda?”

### Odbicie
22 sierpnia 1946 w Paryżu po raz drugi wyszła za mąż za Karola, barona de Ladoucette (1912-2007), pułkownika i giermka Cadre Noir, z którym łączyła ją wspólna pasja do koni. Ze tego związku narodził się Philippe de Ladoucette.
Pod nowym nazwiskiem Marjane („Znalazłam imię Léo, a Marjane było skrótem od Marie-Jeanne. Potem usunęłam Léo, które w Ameryce, gdzie często występowałam, uważano za imię męskie, podobnie we Francji, i zostałam przy Marjane”), próbowała na nowo rozpocząć karierę z Mademoiselle Hortensia Louiguy'a i Jacques'a Plante, Mets deux thunes dans l'bastringue Jeana Constantina, Je veux te dire adieu Charlesa Aznavoura i Gilberta Bécauda oraz swoją interpretacją Sekretnej miłości Doris Day i Monsieur mon passé Léo Ferré. Jednak „nie wytrzymała długo pod ostrzałem krytyki.”
W 1949 roku opuściła scenę, ale dalej nagrywała płyty. Czasami pojawiała się w Brazylii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, gdzie prowadziła serię muzycznych programów telewizyjnych, które dubbingowała także na język angielski, zatytułowanych Quartiers de Paris / Dzielnice Paryża. Archiwum tych programów znajduje się w Radio-Canada . Ta część jej kariery pozostała nieznana we Francji. W Ameryce odniosła wielki sukces, szczególnie w Quebecu, lecz było już za późno, aby wznowić karierę. W 1954 roku wróciła na scenę w Paryżu, występując w Moulin Rouge. Jacqueline François załatwiła jej kontrakt płytowy z wytwórnią Véga, mimo że jej 33 obrotowa płyta Pathé (1954) nie doczekała się kontynuacji. Śpiewała do 1961 roku, wystąpiła m.in. w Sportpalast w Berlinie, gdzie w programie miała występ z Zarah Leander. Śpiewała także w Niemczech Wschodnich, gdzie towarzyszył jej Chór Armii Czerwonej.

### Wycofanie
Ale zawód się zmieniał. Po powrocie na scenę do Pacra w 1959 r., gdzie utrzymała się na afiszu tylko kilka dni, mimo swoich umiejętności interpretacyjnych, zrozumiała, że jej czas minął: „Kiedy już nie jest godzina, to nie jest godzina. (…) Niektórzy odchodzą za wcześnie, inni za późno. Nie miałam już nic do roboty w tym zawodzie.”  Jednak jej nagrania, których większość znajduje się obecnie w domenie publicznej, są nadal wznawiane jako kompilacje . W 1969 roku podjęła jeszcze krótką próbę powrotu, która nie wywołała żadnego echa, po czym całkowicie zrezygnowała z zawodu i zamknęła się w milczeniu aż do 2001 roku, kiedy to udzieliła wywiadu Martinowi Pénet dla France Musique.

### Kariera filmowa
W 1943 roku Léo Marjane zadebiutowała na ekranie w filmie Feu Nicolas, komedii Jacques’a Houssina z udziałem komika Rellysa. Zaśpiewała tam dwa bluesy napisane przez Loulou Gasté  (przyszłego męża Line Renaud): Saint-Madeleine i ja sprzedaliśmy duszę diabłu.
W 1951 roku zagrała główną rolę w filmie Les Deux Gamines Maurice'a de Canonge, będącym adaptacją melodramatu, który kiedyś wywołał wiele łez wśród widzów. Piosenkarka zaśpiewała dwie piosenki, a następnie zniknęła na trzy czwarte filmu (postać, którą grała, Lise Fleury, zginęła w wypadku lotniczym). Marjane pojawiła się tylko na początku i na końcu.
Wystąpiła w małej roli ulicznej śpiewaczki w filmie Jeana Renoira Helena i mężczyźni (1956), a także użyczyła głosu śpiewaczce kabaretowej we francuskiej wersji filmu Billy'ego Wildera Ariane ( Miłość po południu ) z 1957 roku.

### Emerytura
Po przejściu na emeryturę Marjane poświęciła się rodzinie i swojej pierwszej pasji, jeździectwu i hodowli koni, w Barbizon, niedaleko Fontainebleau, w regionie Gâtinais. Zmarła na zawał serca 18 grudnia 2016 w tym samym mieście w wieku 104 lat. Została pochowana na cmentarzu komunalnym.

## Utwory wykonywane i/lub nagrywane przez Léo Marjane
Léo Marjane nagrała ponad 180 piosenek dla wytwórni Columbia w 1932r., Ultraphone w 1933 r., następnie Gramophone w latach 1937–1944, Decca France w latach 1946–1953, Pathé-Marconi w latach 1954/55 i Véga dla swoich ostatnich utworów.

title: Léo Marjane

wikitext:
'''Thérèse Marie Léonie Gendebien''', [[Pseudonim artystyczny|znana jako]] '''Léo Marjane''', a później po prostu '''Marjane''' (ur. 26 sierpnia 1912<ref>Acte de naissance no 980 de Thérèse Maria Léonie Gendebien, registre 3 E 160/546 Boulogne-sur-Mer 1912 Naissances, (widziano 168 z 272). Akt zredagowano 27 sierpnia 1912 i znaleziono online na stronie archiwum departamentalnych Pas-de-Calais.</ref><ref>« Acte de naissance [archive] », na stronie Cinéartistes (skonsultowano 21 czerwca 2020) - Uwaga. Z datą i miejscem zawarcia małżeństwa w marginalnej wzmiance w akcie.</ref>  w [[Boulogne-sur-Mer]], zm. 18 grudnia 2016 w [[Barbizon]]<ref>«Mort de la doyenne de la chanson française Léo Marjane, à 104 ans» [archive], L’Obs, 19 grudnia 2016.</ref>) – popularna [[Francja|francuska]] [[Piosenkarz|piosenkarka]] w [[Lata 40. XX wieku|latach 40. XX wieku]] . Śpiewała wiele standardów jazzowych i, jak sama mówiła, sprowadziła jazz do Francji wraz z [[Jacqueline François]] i [[Jean Sablon|Jeanem Sablonem]]<ref>Jean-Noël Mirande, « Léo Marjane, la chanteuse aux 104 printemps [archive] », Le Point, 19 grudnia 2016 (dostęp: 9 stycznia 2023).</ref>.

== Biografia ==
=== Dzieciństwo i młodość ===
Thérèse  Gendebien miała dwa lata, gdy jej rodzina, wraz z ojcem, który był kupcem jedwabiu<ref>« Acte de naissance [archive] ».</ref>, przeprowadziła się do [[Nadrenia|Nadrenii]] . Dzieciństwo spędziła w [[Niemcy|Niemczech]], a następnie w [[Austria|Austrii]] . Miała sześć lat, gdy zmarł jej ojciec. Uczyła się gry [[Skrzypce|na skrzypcach]] i [[fortepian]]ie w [[Universität für Musik und darstellende Kunst Wien|Konserwatorium Wiedeńskim]]. Jej rodzina mieszkała wówczas w [[Marsylia|Marsylii]] . Marzyła o tym, by zostać amazonką, a miłość do koni towarzyszyła jej przez całe życie, jednak bardzo wcześnie pojawiła się na scenie. ,,Chyba zawsze śpiewałam, jako mała dziewczynka, śpiewałam przed lustrem robiąc miny do swojego odbicia"<ref>Marie Laurence, « Une heure chez Léo Marjane »,Ondy, czasopismo Radia Paryż czerwiec 1941 roku.</ref>. Ze względu na jej [[kontralt]]owy głos ostrzegano ją, że w operze istnieje niewiele ról dla takiego głosu. Uznając, że to nie wystarczy, by się utrzymać, zwróciła się ku music-hallowi.

W wieku piętnastu lat odniosła triumf w konkursie ''Artistica'' w Alcazar w [[Marsylia|Marsylii]]<ref>Géhem, „Gala laureatów w Eldorado”, Artistica, 23 sierpnia 1927 (czytaj online [archiwum]).</ref>, a w wieku szesnastu lat pod pseudonimem Rita Caroly (zapisywanym również jako Caroli lub Carolly)<ref>Adrien Eche, « Les débuts de Léo Marjane », Chansonia nr 6, listopad 2003, s. 9–13.</ref> współtworzyła duet, który wykonywał piosenki o charakterze humorystycznym<ref>Gérard Roig, Phonoscopies, nr 43, lipiec 2003 i nr 44, październik 2003.</ref>. Mimo to jej pierwszym pragnieniem było zostać adwokatką<ref>Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (dostęp 28 sierpnia 2012).</ref>.

Bardziej prawdopodobne jest, że w ten sposób unikała mówienia o początku swojej kariery pod pseudonimem Rita Caroly, gdy wykonywała numery taneczne i akrobatyczne, czemu zaprzeczała aż do setnych urodzin: adwokatka'', nie akrobatka'' . To kokieteryjne zachowanie bardzo bawiło mieszkańców Marsylii, którzy byli świadkami jej debiutów w dziedzinie music-hall.

=== Pierwsze sukcesy na scenie ===
W wieku 25 lat, 20 marca 1938 w Marsylii, poślubiła piosenkarza Raymondeya (Raymond Gérard)<ref>Jean Buzelin, « Biographie de Léo Marjane [archive] », na stronie Frémeaux & Associés (skonsultowane 25 sierpnia 2012 r.).</ref>. W [[1932 w muzyce|1932 roku]] śpiewała w [[Kair]]ze w kabarecie ''Le Perroquet'', a po powrocie do Paryża, w 1933 roku w ''Alhambrze'' i w ''Petit Casino'' w [[1934 w muzyce|1934 roku]] . Przyjęła wtedy pseudonim artystyczny Léo Marjane ,,Marjane była skrótem od Marie-Jeanne"<ref>Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone le 28 sierpnia 2012).</ref>. Następnie towarzyszyła mężowi w podróży do Paryża, gdzie występowała w teatrach Bobino, ABC i O'dett w 1931 roku. Wyróżniała się ciepłym i urzekającym głosem kontraltowym oraz doskonałą dykcją i bardzo nowoczesnym frazowaniem. Można przypuszczać, że imię ''Léo'' jest skrótem od Léonie, chociaż sama artystka podawała różne wersje w zależności od wywiadu.

=== Pierwsze nagrania ===
[[Plik:Léo Marjane Gramophone n° K-8116 mx. OLA 2512 - 1938.jpg|mały| Léo Marjane ,,''Pewnego wieczoru… i potem zawsze"''
na płycie gramofonowej (1938).]]
W [[1931 w muzyce|1931 roku]], po nieudanych próbach nagraniowych dla [[Gramofon|wytwórni Gramophone]], nagrała swoje dwa pierwsze utwory dla [[Columbia Records|wytwórni Columbia]] : ''Les Prisons'' i ''Paris-Noël'' . Następnie w 1933 roku nagrała cztery utwory dla wytwórni Ultraphone, po czym zniknęła ze studiów nagraniowych aż do 1937 roku. Léo Marjane uważała, że jej prawdziwa dyskografia zaczęła się od płyty La ''Chapelle'', zbywając pierwsze dwie płyty gramofonowe: ,,To były tylko testy głosowe ". Świadomie pozostawała nieprecyzyjna w kwestii okresu 1932–1937, stwierdzając jedynie, że „żyła swoim życiem" w wywiadzie dla France Culture we wrześniu 2012<ref>Hélène Hazera, « Chanson Boum ! Léo Marjane a 100 ans. [archive] », na stronie France Culture, 2 września 2012..</ref>.

Rzeczywiście, następnie nagrała ''C'est la barque du rêve'' ([[1938 w muzyce|1938]]), oraz ''La Chapelle au clair de lune - In the Chapel in the Moonlight (po angielsku)'' ([[1937 w muzyce|1937]]), który stał się jej pierwszym wielkim sukcesem. Ta piosenka wyniosła ją na szczyty popularności, a Jean Bérard, ówczesny dyrektor Marconiego, pilnie wezwał ją z powrotem do Paryża, podczas gdy była w trasie koncertowej po Brazylii ze swoją matką. Wróciła, by nagrać ''Begin the Beguine'' i ''Night and Day'' ([[1938 w muzyce|1938]]) dla Pathé-Marconiego<ref>« Biographie de Léo Marjane [archive] », w Du temps des cerises aux feuilles mortes (sprawdzone 25 sierpnia 2012).</ref> i rozpoczęła wielką karierę sceniczną.

Podczas nagrywania płyty w Studio Cognac Jay wpadła na pomysł, by stłumić pewne sylaby, zakrywając mikrofon jedwabną pończochą: proces okazał się tak skuteczny, że jest stosowany aż do dziś<ref>« Léo Marjane, ciepły głos mrocznych lat [archiwum] », na stronie Movie Musical World, 8 marca 2009 (dostęp 27 sierpnia 2012).</ref>.

=== Stany Zjednoczone ===
Następnie udała się do Stanów Zjednoczonych i podróżowała po kraju przez pięć lat. Była jedną z niewielu francuskich piosenkarek, które wykonywały adaptacje utworów amerykańskich kompozytorów, takich jak [[Harold Arlen]], [[Hoagy Carmichael]], Sam Coslow, [[Jimmy McHugh]], [[Cole Porter]], [[Jimmy Van Heusen]], [[Harry Warren]], Allie Wrubel i [[Duke Ellington]].

''„Mogę powiedzieć, że to ja wprowadziłam jazz do Francji. W latach trzydziestych byliśmy — Jean Sablon, Jacqueline François i ja — trzema francuskimi artystami, którzy co roku przyjeżdżali śpiewać do Stanów Zjednoczonych, gdzie każdy hotel miał swój kabaret. W ten sposób odkryłam jazz.”''<ref>Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », na stronie lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).</ref>

=== Lata okupacji ===
Po powrocie do Francji podczas okupacji niemieckiej, Marjane stała się jedną z największych gwiazd kraju.

Wystąpiła na koncercie Pacra w [[1941 w muzyce|1941 roku]] . Prowadziła własny kabaret ''L'Écrin,'' niedaleko Opery, a następnie ''Chez Léo Marjane. W''ystępowała  także w innych modnych miejscach, takich jak ''Casino Montparnasse'' i ''Folies-Belleville'' .

W [[1942 w muzyce|1942 roku]] odniosła ogromny sukces dzięki piosence ''Seule ce soir''<ref>[filmik]Youtube [archive] Je suis seule ce soir (z napisami po angielsku).</ref>, z którą utożsamiały się setki tysięcy francuskich kobiet, których mężowie byli jeńcami wojennymi w Niemczech; W ten sposób została gwiazdą.

''„Właśnie zamknęłam okno,''

''mgła, która opada, jest lodowata,''

''przenika aż do mojego pokoju,''

''naszego pokoju, gdzie umiera przeszłość.''

''Jestem dziś wieczorem sama''

''ze swoimi marzeniami,''

''jestem dziś wieczorem sama''

''bez twojej miłości.”''

=== Wyzwolenie i krytyka ===
Po [[Francuskie powstanie narodowowyzwoleńcze|wyzwoleniu]] Léo Marjane została oskarżona przez Komitety Oczyszczające za śpiewanie w lokalach odwiedzanych przez niemieckich oficerów, a także w Radiu Paryż.

Została aresztowana i osądzona, a ostatecznie uniewinniona, lecz jej reputacja i wizerunek zostały trwale nadszarpnięte. Zakazano jej pracy na kilka lat po wojnie, a do 1951 roku wszystkie jej płyty przechowywane były w archiwach [[Radio France|Radia France]], opatrzone ''pieczątką „cenzura”'' .

''„Nie mogłam powstrzymać Niemców przed wejściem. Byłam znana, sławna, więc nieuniknione było, że będę mieć wielu wrogów. Francuzi wstydzili się samych siebie, więc obwiniali tych, którzy byli na pierwszym planie.”''

''„Chciałabym wiedzieć, kto nie śpiewał? A ci, którzy twierdzą, że tego nie robili, nie mają pamięci. Musiałam zarabiać na życie.”''<ref>Jean-Noël Mirande, « Léo Marjane, la chanteuse aux 100 printemps [archive] », lepoint.fr, 25 sierpnia 2012 r. (dostęp 25 sierpnia 2012 r).</ref>

''„Mój mąż, pułkownik Charles de Ladoucette, którego poślubiłam w 1946 roku, a który wówczas był porucznikiem, należał do siatki ruchu oporu kierowanej przez pułkownika Rémy. To ja, Marjane, finansowo wspierałam tę siatkę.”''<ref>Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).</ref><ref>Stéphane Leclair, « Entretien avec Marjane [archive] », w Radio Canada, 19 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).</ref>

''„Powiedziano o mnie wiele głupstw, chcieli mnie zniszczyć. (…) Kiedy jest się na szczycie, próbują cię zrzucić, ale po co zaprzeczać, skoro to nieprawda?”''<ref>Anne-Sophie Morel - AFP, « Leo Marjane, une chanteuse des années 40, aujourd’hui centenaire pétillante [archive] », na stronie google.com, 13 sierpnia 2012 (sprawdzone 24 sierpnia 2012).</ref>

=== Odbicie ===
22 sierpnia 1946 w Paryżu po raz drugi wyszła za mąż za Karola, barona de Ladoucette (1912-2007), pułkownika i giermka [[Cadre Noir]], z którym łączyła ją wspólna pasja do koni<ref>Marie-Christine Morosi, « Coup d’œil dans le rétro avec Marjane [archive] », lepoint.fr, 28 sierpnia 2012 (sprawdzone 28 sierpnia 2012).</ref>. Ze tego związku narodził się Philippe de Ladoucette.

Pod nowym nazwiskiem Marjane („Znalazłam imię Léo, a Marjane było skrótem od Marie-Jeanne. Potem usunęłam Léo, które w Ameryce, gdzie często występowałam, uważano za imię męskie, podobnie we Francji, i zostałam przy Marjane”), próbowała na nowo rozpocząć karierę z ''Mademoiselle Hortensia'' Louiguy'a i Jacques'a Plante, ''Mets deux thunes dans l'bastringue'' Jeana Constantina, ''Je veux te dire adieu'' [[Charles Aznavour|Charlesa Aznavoura]] i [[Gilbert Bécaud|Gilberta Bécauda]] oraz swoją interpretacją ''Sekretnej miłości'' [[Doris Day]] i ''Monsieur mon passé'' [[Léo Ferré|Léo Ferré.]] Jednak „nie wytrzymała długo pod ostrzałem krytyki.”<ref>Chantal Brunschwig, Louis-Jean Calvet, Jean-Claude Klein, Cent ans de chanson française, Seuil, 1972.</ref>

W 1949 roku opuściła scenę, ale dalej nagrywała płyty. Czasami pojawiała się w Brazylii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, gdzie prowadziła serię muzycznych programów telewizyjnych, które dubbingowała także na język angielski, zatytułowanych ''Quartiers de Paris / Dzielnice Paryża.'' Archiwum tych programów znajduje się w [[CBC/Radio-Canada|Radio-Canada]] . Ta część jej kariery pozostała nieznana we Francji. W Ameryce odniosła wielki sukces, szczególnie w Quebecu, lecz było już za późno, aby wznowić karierę. W 1954 roku wróciła na scenę w Paryżu, występując w Moulin Rouge. Jacqueline François załatwiła jej kontrakt płytowy z ''wytwórnią Véga'', mimo że jej 33 obrotowa płyta ''Pathé'' (1954) nie doczekała się kontynuacji. Śpiewała do 1961 roku, wystąpiła m.in. w ''Sportpalast'' w Berlinie, gdzie w programie miała występ z [[Zarah Leander]]. Śpiewała także w Niemczech Wschodnich, gdzie towarzyszył jej [[Chór Aleksandrowa|Chór Armii Czerwonej]].

=== Wycofanie ===
Ale zawód się zmieniał. Po powrocie na scenę do Pacra w 1959 r., gdzie utrzymała się na afiszu tylko kilka dni, mimo swoich umiejętności interpretacyjnych, zrozumiała, że jej czas minął: „Kiedy już nie jest godzina, to nie jest godzina. (…) Niektórzy odchodzą za wcześnie, inni za późno. Nie miałam już nic do roboty w tym zawodzie.”  Jednak jej nagrania, których większość znajduje się obecnie w [[Domena publiczna|domenie publicznej]], są nadal wznawiane jako [[Kompilacja (muzyka)|kompilacje]] . W 1969 roku podjęła jeszcze krótką próbę powrotu, która nie wywołała żadnego echa, po czym całkowicie zrezygnowała z zawodu i zamknęła się w milczeniu aż do 2001 roku, kiedy to udzieliła wywiadu Martinowi Pénet dla France Musique.

=== Kariera filmowa ===
W 1943 roku Léo Marjane zadebiutowała na ekranie w filmie ''Feu Nicolas'', komedii Jacques’a Houssina z udziałem komika Rellysa. Zaśpiewała tam dwa bluesy napisane przez Loulou Gasté  (przyszłego męża [[Line Renaud]]): ''Saint-Madeleine'' i ''ja sprzedaliśmy duszę diabłu''.

W 1951 roku zagrała główną rolę w filmie ''Les Deux Gamines'' Maurice'a de Canonge, będącym adaptacją melodramatu, który kiedyś wywołał wiele łez wśród widzów. Piosenkarka zaśpiewała dwie piosenki, a następnie zniknęła na trzy czwarte filmu (postać, którą grała, Lise Fleury, zginęła w wypadku lotniczym). Marjane pojawiła się tylko na początku i na końcu.

Wystąpiła w małej roli ulicznej śpiewaczki w filmie [[Jean Renoir|Jeana Renoira]] ''[[Helena i mężczyźni]]'' (1956), a także użyczyła głosu śpiewaczce kabaretowej we francuskiej wersji filmu [[Billy Wilder|Billy'ego Wildera]] ''[[Miłość po południu|Ariane]]'' ( ''Miłość po południu'' ) z 1957 roku.

=== Emerytura ===
[[Plik:Tombe de Léo Marjane (1912–2016) 3.jpg|mały|285x285px| Grób Léo Marjane na cmentarzu w Barbizon (Seine-et-Marne).]]
Po przejściu na emeryturę Marjane poświęciła się rodzinie i swojej pierwszej pasji, jeździectwu i hodowli koni, w [[Barbizon]], niedaleko [[Fontainebleau]], w regionie Gâtinais<ref>France Musique, « Les Greniers de la mémoire : Léo Marjane. [archive] », sur radiofrance.fr, 5 décembre 2009 (consulté le 24 août 2012).</ref>. Zmarła na [[Zawał mięśnia sercowego|zawał serca]] 18 grudnia 2016 w tym samym mieście w wieku 104 lat. Została pochowana na cmentarzu komunalnym<ref>Cimetières de France et d'ailleurs [archive].</ref>.

== Utwory wykonywane i/lub nagrywane przez Léo Marjane ==
Léo Marjane nagrała ponad 180 piosenek dla wytwórni [[Columbia Records|Columbia]] w 1932r.<ref>« Léo Marjane - Biographie [archive] », na www.dutempsdescerisesauxfeuillesmortes.net (9 stycznia 2023).</ref>, Ultraphone w 1933 r., następnie [[Gramofon|Gramophone]] w latach 1937–1944, Decca France w latach 1946–1953, Pathé-Marconi w latach 1954/55 i [[Véga (maison de disques)|Véga]] dla swoich ostatnich utworów.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Francuscy muzycy jazzowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1912]]
[[Kategoria:Zmarli w 2016]]


text:
# Hliboka
Hliboka (ukr. Глибока, Hłyboka; rum. Adâncata) – osiedle na Ukrainie, w obwodzie czerniowieckim, w rejonie czerniowieckim, siedziba hromady.
Znajduje tu się stacja kolejowa Hłyboka-Bukowynśka, położona na linii Czerniowce – Suczawa.

## Historia
Wzmiankowane w 1438 roku miasto wchodziło najpierw w skład Hospodarstwa Mołdawskiego, a potem Imperium Osmańskiemu. Po osłabieniu Turcji i stopniowej utracie przez nią kontroli nad terenami lennymi, w tym Mołdawią, przyłączone zostało w 1775 wraz z Bukowiną do Galicji.
Po rozpadzie państwa Habsburgów w wyniku I wojny światowej weszło w 1919 w skład Rumunii. W 1940 anektowane przez ZSRR (w konsekwencji ustaleń paktu Ribbentrop-Mołotow). W latach 1941–1945 ponownie w Rumunii, po II wojnie światowej weszło w skład Ukraińskiej Republiki ZSRR.
W 1945 roku zaczęto wydawać gazetę.
Od 1991 należy do niepodległej Ukrainy.
W 2013 liczyło 9466 mieszkańców.

## Zabytki
- pałac - w drugiej połowie XIX wieku znaczne połacie ziemskie wokół Hliboki należały do polskiego rodu Sapiehów. W 1892 r. odkupił je od księcia Adama Sapiehy inny polski ziemianin, Bronisław Skibniewski (1830–1904), właściciel klucza dunajowieckiego na Podolu. Od tego czasu majątek ten należał do Skibniewskich. Ostatnim właścicielem przed włączeniem Hliboki do ZSRR był syn Bronisława, Aleksander – poseł do sejmu Księstwa Bukowiny.

## Miasta partnerskie
- Piatra Neamț, Rumunia

## Galeria
- Pałac w 1925r.
- elewacja frontowa
- elewacja frontowa
- 1923 - widok od ogrodu
- 1923 - fragment

wikiname: plwiki

title: Hliboka

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Hliboka
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Hliboka 2008.jpg
 |opis zdjęcia                 = Pałac w 2008 r.
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         = Glyboka gerb.png
 |flaga                        = Glyboka prapor.png
 |dopełniacz nazwy             = Hliboki
 |państwo                      = UA-77
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon czerniowiecki|czerniowiecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Hliboka (hromada)|Hliboka]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 342
 |rok                          = 2024
 |liczba ludności              = 8 426<ref>Чисельність наявного населення на 1 листопада 2024 року (з урахуванням ВПО). ЗВІТ за результатами визначення потреб у соціальних послугах населення Глибоцької територіальної громади</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +380 3734
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód czerniowiecki
 |współrzędne                  = 48°5′N 25°56′E
 |commons                      = Category:Hlyboka
 |www                          =
}}
{{ISG|Hliboka|Hliboka}}
'''Hliboka''' ({{ukr.|Глибока}}, ''Hłyboka''; [[język rumuński|rum.]] ''Adâncata'') – osiedle na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[Obwód czerniowiecki|obwodzie czerniowieckim]], w [[Rejon czerniowiecki|rejonie czerniowieckim]], siedziba [[Hliboka (hromada)|hromady]].

Znajduje tu się stacja kolejowa [[Hłyboka-Bukowynśka]], położona na linii [[Czerniowce]] – [[Suczawa]].

== Historia ==
Wzmiankowane w 1438 roku miasto wchodziło najpierw w skład [[Hospodarstwo Mołdawskie|Hospodarstwa Mołdawskiego]], a potem [[Imperium Osmańskie]]mu. Po osłabieniu Turcji i stopniowej utracie przez nią kontroli nad terenami lennymi, w tym Mołdawią, przyłączone zostało w 1775 wraz z Bukowiną do [[Królestwo Galicji i Lodomerii|Galicji]].

Po rozpadzie [[Cesarstwo Austrii|państwa Habsburgów]] w wyniku [[I wojna światowa|I wojny światowej]] weszło w 1919 w skład [[Królestwo Rumunii|Rumunii]]. W 1940 anektowane przez [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] (w konsekwencji ustaleń [[Pakt Ribbentrop-Mołotow|paktu Ribbentrop-Mołotow]]). W latach 1941–1945 ponownie w Rumunii, po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] weszło w skład [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińskiej Republiki ZSRR]].

W 1945 roku zaczęto wydawać gazetę<ref>№ 3266. Новый день // Летопись периодических и продолжающихся изданий СССР 1986 - 1990. Часть 2. Газеты. М., «Книжная палата», 1994. стр.426</ref>.

Od 1991 należy do niepodległej [[Ukraina|Ukrainy]].

W 2013 liczyło 9466 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę | url = http://database.ukrcensus.gov.ua/PXWEB2007/ukr/publ_new1/2013/sb_nnas_2012.pdf | tytuł = Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року | data = 2013 | opublikowany = Державна служба статистики України | język = uk | data dostępu = 2023-09-02 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130921053518/http://database.ukrcensus.gov.ua/PXWEB2007/ukr/publ_new1/2013/sb_nnas_2012.pdf | zarchiwizowano = 2013-09-21}}</ref>.

== Zabytki ==
* [[Pałac w Hliboce|pałac]] - w drugiej połowie XIX wieku znaczne połacie ziemskie wokół Hliboki należały do [[Sapiehowie|polskiego rodu Sapiehów]]. W 1892 r. odkupił je od [[Adam Stanisław Sapieha|księcia Adama Sapiehy]] inny polski ziemianin, [[Bronisław Skibniewski]] (1830–1904), właściciel [[Dunajowce|klucza dunajowieckiego]] na [[Podole|Podolu]]. Od tego czasu majątek ten należał do [[Skibniewscy|Skibniewskich]]. Ostatnim właścicielem przed włączeniem Hliboki do [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] był syn Bronisława, [[Aleksander Skibniewski|Aleksander]] – poseł do sejmu [[Księstwo Bukowiny|Księstwa Bukowiny]].

== Miasta partnerskie ==
*{{Flaga|ROU}} [[Piatra Neamț]], [[Rumunia]]

== Galeria ==
<gallery>
Plik:Hliboka Bukowina.jpg|Pałac w 1925r.
Plik:HLIBOKA SKIBNIEWSKICH.jpg|elewacja frontowa
Plik:HLIBOKA BUKOVINA.jpg|elewacja frontowa
Plik:HLIBOKA ADANCATA.jpg|1923 - widok od ogrodu
Plik:HLIBOKA ADANCATA FRAGMENT.jpg|1923 - fragment

</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.bucoda.cv.ua/bukovina/5/index.html Hlybostky Raion – oficjalna strona internetowa]
* {{SgKP|III|74|Hliboka, pow. serecki, między Czerepkoutz (Cerepcăuți) a Kuczurmare}} ob. ([[Wełykyj Kuczuriw]])
* [https://archive.is/20130124193518/http://picasaweb.google.com/EdwardTurJ/OldBukowinaPhotosHliboka Stare zdjęcia Hliboka]

{{Osiedla typu miejskiego obwodu czerniowieckiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Osiedla typu miejskiego w obwodzie czerniowieckim]]
[[Kategoria:Rejon hlibocki]]

title: Hliboka

Herb: Flaga

Państwo: Ukraina

Obwód: czerniowiecki

Rejon: czerniowiecki

Hromada: Hliboka


text:
# Wólka (powiat lipski)
Wólka – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie lipskim, w gminie Lipsko.
Od 1 I do 8 XII 1973 w gminie Chotcza. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego.
Obok miejscowości przepływa Strużanka, dopływ Iłżanki.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą.

title: Wólka (powiat lipski)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Wólka w woj. mazowieckim, pow. lipskim|[[Wólka|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Wólka
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat lipski|lipski]]
 |gmina                  = [[Lipsko (gmina)|Lipsko]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 146{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 48
 |kod pocztowy           = 27-300{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WLI
 |SIMC                   = 0628514{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Lipsko (gmina)
 |współrzędne            = 51°11'54"N 21°41'32"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|151119|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Wólka''' – [[wieś]] sołecka w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat lipski|powiecie lipskim]], w [[Lipsko (gmina)|gminie Lipsko]]{{r|teryt|roz}}.

Od 1 I do 8 XII 1973 w [[Chotcza (gmina)|gminie Chotcza]]<ref>[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/720499/edition/682942/content Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach. 1973, nr 27, poz. 137]</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo radomskie|województwa radomskiego]].

Obok miejscowości przepływa [[Strużanka]], dopływ [[Iłżanka|Iłżanki]].

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą|Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą]]{{r|par}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Wolka_lipsko_mazowieckie|nazwa=Wieś Wólka w liczbach|data dostępu=2024-11-12}}</ref>
* <ref name="nsp">{{Cytuj |url = https://bdl.stat.gov.pl/bdl/dane/teryt/jednostka |tytuł = NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data = 2022-09-19 |data dostępu = 2024-11-12 |opublikowany = Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2022-10|s=1491, 1493}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://diecezja.radom.pl/solec-n-wisla-parafia-pw-wniebowziecia-nmp/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Lipsko}}

[[Kategoria:Lipsko (gmina)]]

title: Wólka

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: lipski

Gmina: Lipsko

Tablice rejestracyjne: WLI


text:
# Driss Jettou
Driss Jettou, arab. إدريس جطو (ur. 24 maja 1945) – marokański polityk, premier Maroka w latach 2002-2007.

## Życiorys
Urodził się w El-Jadida w rodzinie kupieckiej. Studiował chemię i fizykę. Po ukończeniu w 1966 studiów rozpoczął pracę w Bata-Maroc, filli czeskiej fabryki obuwia. Po ukończeni dwuletniego stażu w Londynie zakłada własną firmę. W 1993 roku mianowany ministrem handlu, przemysłu i rzemiosła w rządzie Mohammeda Karima Lamraniego. Z rządu odszedł w 1998 roku. W 1999 roku został doradcą króla Muhammada VI.
Król Muhammad VI mianował go premierem 9 października 2002, co było pewnym zaskoczeniem, gdyż Jettou nie jest członkiem żadnej partii. Bazę parlamentarną jego gabinetu stanowi koalicja Socjalistyczna Unia Sił Postępowych - Partia Niepodległości.
Driss Jettou przestał pełnić funkcję szefa rządu w następstwie wyborów parlamentarnych z 7 września 2007 roku. 19 września 2007 na stanowisku zastąpił go Abbas al-Fasi, lider zwycięskiej Partii Niepodległości.

## Dotychczasowa kariera polityczna
- 1997–1998 minister finansów
- 2001–2002 minister spraw wewnętrznych
- 2002–2007 premier Maroka[4]

title: Driss Jettou

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk             = Driss Jettou
 | grafika             = Driss Jettou.jpg
 | opis grafiki        =
 | data urodzenia      = [[24 maja]] [[1945]]
 | miejsce urodzenia   = [[Al-Dżadida]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | funkcja             = [[Premierzy Maroka|Premier Maroka]]
 | partia              = bezpartyjny
 | od                  = 9 października 2002
 | do                  = 19 września 2007
 | poprzednik          = [[Abd ar-Rahman al-Jusufi]]
 | następca            = [[Abbas al-Fasi]]
 | odznaczenia         =
 | commons             =
 | quote               =
 | imię i nazwisko     =
 | news                =
}}
'''Driss Jettou''', {{W języku|ar|إدريس جطو}} (ur. [[24 maja]] [[1945]]) – [[Maroko|marokański]] polityk, [[premierzy Maroka|premier]] Maroka w latach 2002-2007.

== Życiorys ==
Urodził się w El-Jadida w rodzinie kupieckiej. Studiował chemię i fizykę. Po ukończeniu w 1966 studiów rozpoczął pracę w Bata-Maroc, filli czeskiej fabryki obuwia. Po ukończeni dwuletniego stażu w Londynie zakłada własną firmę. W 1993 roku mianowany ministrem handlu, przemysłu i rzemiosła w rządzie [[Mohammed Karim Lamrani|Mohammeda Karima Lamraniego]]. Z rządu odszedł w 1998 roku. W 1999 roku został doradcą króla Muhammada VI<ref>{{Cytuj |tytuł = L’énigme Jettou – Jeune Afrique |data = 2007-08-10 |data dostępu = 2020-11-10 |opublikowany = JeuneAfrique.com |url = https://www.jeuneafrique.com/105758/archives-thematique/l-nigme-jettou/ |język = fr-FR}}</ref>.

Król [[Muhammad VI (Alawici)|Muhammad VI]] mianował go premierem 9 października 2002, co było pewnym zaskoczeniem, gdyż Jettou nie jest członkiem żadnej partii<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = 9 octobre 2002 : Driss Jettou, nommé Premier ministre |data = 2019-08-13 |data dostępu = 2020-11-10 |opublikowany = www.challenge.ma |url = https://www.challenge.ma/9-octobre-2002-driss-jettou-nomme-premier-ministre-114558/}}</ref>. Bazę parlamentarną jego gabinetu stanowi koalicja [[Socjalistyczna Unia Sił Postępowych]] - [[Partia Niepodległości (Maroko)|Partia Niepodległości]].

Driss Jettou przestał pełnić funkcję szefa rządu w następstwie wyborów parlamentarnych z 7 września 2007 roku. 19 września 2007 na stanowisku zastąpił go [[Abbas al-Fasi]], lider zwycięskiej [[Partia Niepodległości (Maroko)|Partii Niepodległości]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = M. Driss Jettou |data =  |data dostępu = 2020-11-10 |opublikowany = www.alamana.org.ma |url = https://www.alamana.org.ma/fr/alamana/gouvernance/m-driss-jettou}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj |autor =  |tytuł = 9 octobre 2002 : Driss Jettou, nommé Premier ministre challenge Challenge.ma |data =  |data dostępu = 2020-06-25 |opublikowany = Challenge.ma |url = https://www.challenge.ma/9-octobre-2002-driss-jettou-nomme-premier-ministre-114558/ |język = fr-FR}}</ref>.

== Dotychczasowa kariera polityczna ==
* 1997–1998 minister finansów
* 2001–2002 minister spraw wewnętrznych
* 2002–2007 premier [[Maroko|Maroka]]<ref name=":0" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Premierzy Maroka}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jettou, Driss}}
[[Kategoria:Marokańscy ministrowie]]
[[Kategoria:Marokańscy przedsiębiorcy]]
[[Kategoria:Premierzy Maroka]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1945]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Al-Dżadidzie]]

title: Driss Jettou

Data i miejsce urodzenia: 24 maja 1945 · Al-Dżadida

Okres: od 9 października 2002 · do 19 września 2007

Przynależność polityczna: bezpartyjny

Poprzednik: Abd ar-Rahman al-Jusufi

Następca: Abbas al-Fasi


text:
# Wilfredo Coto
Wilfredo Coto González (ur. 12 października 1917 w Hawanie, zm. 1 grudnia 1993 w West Palm Beach) – kubański strzelec, olimpijczyk.
Wystąpił na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 w jednej konkurencji, którą był karabin małokalibrowy leżąc z 50 m. Zajął w niej 37. pozycję.

## Wyniki

### Igrzyska olimpijskie
| Igrzyska    | Konkurencja                       | Wynik                         | Miejsce | Źródło |
| ----------- | --------------------------------- | ----------------------------- | ------- | ------ |
| Londyn 1948 | Karabin małokalibrowy leżąc, 50 m | 586 pkt. (95–98–95–99–100–99) | 37      | [ 1 ]  |

title: Wilfredo Coto

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Wilfredo Coto
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = strzelectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 12 października 1917
 |miejsce urodzenia         = [[Hawana]]
 |data śmierci              = 1 grudnia 1993
 |miejsce śmierci           = [[West Palm Beach]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|CUB}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Wilfredo Coto González''' (ur. [[12 października]] [[1917]] w [[Hawana|Hawanie]], zm. [[1 grudnia]] [[1993]] w [[West Palm Beach]]) – [[kuba]]ński [[Strzelectwo|strzelec]], olimpijczyk.

Wystąpił na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948|Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948]] w jednej konkurencji, którą był karabin małokalibrowy leżąc z 50 m. Zajął w niej 37. pozycję{{r|karabin}}.

== Wyniki ==
=== Igrzyska olimpijskie ===
{|class="wikitable" border="1" style="font-size:90%"
|-
! Igrzyska
! Konkurencja
! Wynik
! Miejsce
! Źródło
|-
|[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948|Londyn 1948]]
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 – karabin małokalibrowy leżąc, 50 m|Karabin małokalibrowy leżąc, 50 m]]
|align=center|586 pkt. (95–98–95–99–100–99)
|align=center|37
|align=center|<ref name=karabin>{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51640 | tytuł = Small-Bore Rifle, Prone, 50 metres, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-03-06}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/athletes/41693 | tytuł = Wilfredo Coto | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-03-06}}
* {{Cytuj stronę | url = https://www.issf-sports.org/athletes/athlete.ashx?personissfid=SHCUBM0000000038 | tytuł = Wilfredo COTO GONZALEZ Cuba (CUB)   | opublikowany = issf-sports.org | język = en | data dostępu = 2021-03-06}}

{{SORTUJ:Coto, Wilfredo}}
[[Kategoria:Kubańscy strzelcy na igrzyskach olimpijskich]]
[[Kategoria:Strzelcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1917]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hawanie]]
[[Kategoria:Zmarli w 1993]]

title: · Wilfredo Coto

Data i miejsce urodzenia: 12 października 1917 · Hawana

Data i miejsce śmierci: 1 grudnia 1993 · West Palm Beach


text:
# Łysinka
Łysinka – obszar przejaśnienia na hodowlach tkankowych lub bakteryjnych, powstający w wyniku lizy komórek, będącej skutkiem działania wirusów.
Ponieważ każda łysinka powstaje na skutek namnażania pojedynczego, wyjściowego wirionu, policzenie ilości łysinek umożliwia wyliczenie stężenia wirusów w roztworze (PFU). W związku z tym jest to termin analogiczny do kolonii bakteryjnej.

title: Łysinka

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Łysinka (narzędzia)|łysinka – część narzędzia skrawającego]]}}
{{Dopracować|źródła=2019-08}}
'''Łysinka''' – obszar przejaśnienia na hodowlach [[tkanka|tkankowych]] lub [[bakterie|bakteryjnych]], powstający w wyniku [[Liza (biologia)|lizy]] komórek, będącej skutkiem działania [[Wirusy|wirusów]].

Ponieważ każda łysinka powstaje na skutek [[namnażanie|namnażania]] pojedynczego, wyjściowego [[wirion]]u, policzenie ilości łysinek umożliwia wyliczenie [[Stężenie|stężenia]] wirusów w roztworze ([[Cfu|PFU]]). W związku z tym jest to termin analogiczny do [[kolonia bakteryjna|kolonii bakteryjnej]].

[[Kategoria:Mikrobiologia]]


text:
# Dlouhá Ves (kraj pilzneński)
Dlouhá Ves – gmina w Czechach, w powiecie Klatovy, w kraju pilzneńskim. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 830 mieszkańców.

title: Dlouhá Ves (kraj pilzneński)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Dlouhá Ves
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gmina]]
 |zdjęcie                         = Dlouhá Ves (KT) obecní úřad + pošta.jpg
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Dlouhá Ves KT znak.jpg
 |flaga                           = Dlouhá Ves KT vlajka.jpg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = kraj pilzneński
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Powiat Klatovy|Klatovy]]
 |1. jednostka tradycyjna         = [[Czechy (kraina)|Czechy]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 14,97 km²
 |rok                             = 2014
 |liczba ludności                 = 830<ref name="urz">{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20181004001804/http://www.mvcr.cz/soubor/pocet-obcane-leden12-xls.aspx|tytuł=Počty obyvatel v obcích k 1. 1. 2013|opublikowany=www.mvcr.cz|język=cs|data dostępu=2014-08-23}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 55,6 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 341 91 - 342 01
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = obrębów ewidencyjnych
 |1. podział                      = 6
 |nazwa 2. podziału               = części gminy
 |2. podział                      = 7
 |nazwa 3. podziału               = gmin katastralnych
 |3. podział                      = 5
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = kraj pilzneński
 |współrzędne                     = 49°11′47″N 13°30′33″E
 |commons                         = Category:Dlouhá Ves (Klatovy District)
 |www                             = http://www.sumava.net/dlouhaves/
}}
'''Dlouhá Ves''' – [[gmina]] w [[Czechy|Czechach]], w [[Powiat Klatovy|powiecie Klatovy]], w [[Kraj pilzneński|kraju pilzneńskim]]. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 830 mieszkańców<ref name="urz"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat Klatovy}}

[[Kategoria:Gminy w powiecie Klatovy]]

title: Dlouhá Ves

Państwo: Czechy

Kraj: pilzneński

Powiat: Klatovy

Kraina: Czechy


text:
# Barania Ruda
Barania Ruda – osada leśna w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, w gminie Mrozy.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wojciecha w Jeruzalu.

title: Barania Ruda

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Barania Ruda
 |rodzaj miejscowości    = osada leśna
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat miński|miński]]
 |gmina                  = [[Mrozy (gmina)|Mrozy]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 25
 |kod pocztowy           = 05-320{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WM
 |SIMC                   = 0682927{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Mrozy (gmina)
 |współrzędne            = 52°08'06"N 21°55'20"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|2509|data=2024-01-14}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Barania Ruda''' – [[osada]] leśna w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat miński|powiecie mińskim]], w [[Mrozy (gmina)|gminie Mrozy]]{{r|teryt|roz}}.

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii [[Parafia św. Wojciecha w Jeruzalu|św. Wojciecha w Jeruzalu]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>[http://kody.poczta-polska.pl Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych]</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XV_cz.1|80}}
{{Gmina Mrozy}}

[[Kategoria:Mrozy (gmina)]]

title: Barania Ruda

Powiat: miński

Gmina: Mrozy

Tablice rejestracyjne: WM


text:
# Słoweńska Partia Ludowa (1892)
Słoweńska Partia Ludowa (słoweń. Slovenska ljudska stranka) – partia polityczna w Słowenii, istniejąca od 1892 do II wojny światowej, następnie działająca na emigracji, o profilu konserwatywnym i chrześcijańsko-społecznym. Główne ugrupowanie polityczne w Słowenii od końca XIX wieku do końca lat 20. XX wieku.

## Historia
Partia powstała w 1892. Początkowo nosiła nazwę Katolicka Partia Narodowa (słoweń. Katoliška narodna stranka). Szybko zdobyła dominującą pozycję w Krainie. Początkowo była to konserwatywna, katolicka partia, promująca tradycyjne wartości. Powoli jednak dążyła w kierunku zmiany w ugrupowanie masowe, skupiając się na zagadnieniach społecznych oraz wsparciu dla robotników i chłopów. Wyrazem tej ewolucji była zmiana nazwy partii w 1905 na Słoweńską Partię Ludową. Jej liderem był Ivan Šusteršič. W partii wykształciły się dwa skrzydła – konserwatywne, głoszące lojalizm wobec monarchii habsburskiej, na którego czele stał Šusteršič, oraz bardziej demokratyczne, o charakterze chrześcijańsko-społecznym, któremu przewodził ksiądz Janez Evangelist Krek, organizujący m.in. związki zawodowe. W pierwszych latach XX w. ugrupowanie organizowało manifestacje w celu wprowadzenia powszechnego prawa wyborczego. W pierwszych powszechnych wyborach do Rady Państwa w 1911 SPL odniosła na terenie Krainy zdecydowane zwycięstwo nad konkurencyjnymi partiami słoweńskimi.
Mimo lojalności wobec Wiednia, partia obawiała się niemieckiej dominacji w monarchii austro-węgierskiej i głosiła ideę trializmu – pragnąc utworzenia odrębnej części monarchii, południowo-słowiańskiej, pod berłem Habsburgów. Liczyła przy tym na wsparcie następcy tronu arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. W 1912 aby zwiększyć wsparcie dla trializmu połączyła się nawet z Chorwacką Partią Prawa, jednak partnerzy szybko porzucili ten związek. W ostatnich latach przed I wojną światową zarysował się rozdźwięk pomiędzy skrzydłami partii w kwestii bałkańskiej: zwolennicy Šusteršiča prezentowali stanowisko antyserbskie, natomiast Krek i jego zwolennicy proserbskie. Po wybuchu I wojny światowej administracja wiedeńska wsparła skrzydło antyserbskie. Jednak w czasie wojny w partii przewagę zdobyło skrzydło Kreka, które wsparł nowy lider partii, Anton Korošec.
Pod koniec I wojny światowej, gdy cesarz Karol Habsburg zadeklarował reformy Austro-Węgier, które miały uwzględniać interesy poszczególnych narodowości, w imieniu posłów partii południowosłowiańskich odpowiedział Korošec, deklarując konieczność zjednoczenia ziem monarchii zamieszkałych przez Słowian południowych w jednym organizmie państwowym pod berłem Habsburgów. W połowie sierpnia 1918 w Słowenii powstał Komitet Narodowy zrzeszający trzy największe partie polityczne kraju z Korošecem na czele. W październiku 1918, wobec upadku państwa austro-węgierskiego, Korošec objął przewodnictwo Rady Narodowej Słoweńców, Chorwatów i Serbów, której celem było utworzenie samodzielnego państwa południowosłowiańskiego. Z końcem października Rada ogłosiła powstanie Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów. W listopadzie Korošec reprezentował Radę w rozmowach z rządem serbskim i Komitetem Jugosłowiańskim, w wyniku których 1 grudnia 1918 powstało Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Lider SPL został wicepremierem w pierwszym rządzie nowego państwa.
W okresie międzywojennym Słoweńska Partia Ludowa pozostawała najsilniejszą partią na terenie Słowenii. W pierwszych wyborach parlamentarnych w 1920 zdobyła 27 mandatów (uzyskała szósty wynik spośród uczestniczących w wyborach partii politycznych - najlepszy spośród partii słoweńskich). W latach 20. partia lawirowała pomiędzy stronami sporu o kształt państwa: unionistami i federalistami. Program partii obejmował zapewnienie ekonomicznej, politycznej i kulturalnej autonomii Słowenii.
Po delegalizacji opowiadającej się za federalizacją Chorwackiej Republikańskiej Partii Chłopskiej Słoweńska Partia Ludowa wraz z ugrupowaniami reprezentującymi inne narodowości królestwa utworzyła na początku 1925 opozycyjny Blok, który zdobył w wyborach parlamentarnych 151 mandatów, uniemożliwiając zwolennikom unitaryzmu na samodzielne rządy. Z kolei w 1927, gdy zalegalizowana w międzyczasie Chorwacka Partia Chłopska zerwała współpracę z rządem, Słoweńska Partia Ludowa zajęła jej miejsce w koalicji rządowej zmieniając częściowo swój program. Po zamachu z 30 czerwca 1928, którego ofiarą padł m.in. lider Chorwackiej Partii Chłopskiej Stjepan Radić, Korošec został nawet premierem rządu.
Na początku 1929 król Aleksander I Karadziordziewić przeprowadził zamach stanu, wprowadził dyktaturę i rozwiązał wszystkie partie polityczne w Jugosławii. Działacze partii nie zaangażowali się w tworzone oficjalne nowe struktury popierające króla i rząd, jednak Korošec wszedł w skład powołanego przez króla rządu. Z czasem działacze partii z Korošecem na czele stanęli ponownie po stronie opozycji: gdy w 1932 politycy koalicji zrzeszonej wokół Chorwackiej Partii Chłopskiej przyjęli „Punktacje zagrzebskie”, w których krytykowano dyktaturę królewską i domagano się ustroju federacyjnego, w ślad za nimi poszli politycy Słoweńskiej Partii Ludowej, którzy ogłosili jeszcze dalej idące „Lublańskie punktacje”. Reżim odpowiedział represjami wobec opozycjonistów, m.in. Korošeca wraz z innymi słoweńskimi politykami internowano na wyspie Hvar.
W 1936 premierem został Milan Stojadinović, który porozumiał się z częścią opozycji, w tym z działaczami Słoweńskiej Partii Ludowej. Weszli oni w skład zorganizowanej przez Stojadinovicia nowej prorządowej partii, Jugosłowiańskiego Zjednoczenia Radykalnego. Korošec był członkiem komitetu wykonawczego tego ugrupowania, a w 1936 został jego wiceprzewodniczącym, ponadto stanął na czele banowiny drawskiej, a od 1935 do 1938 był ministrem spraw zagranicznych.
Ostateczny upadek SPL nastąpił w okresie II wojny światowej. W grudniu 1940 zmarł Korošec, a jego następca Franc Kulovec zginął 6 kwietnia 1941 podczas nalotu niemieckiego na Belgrad. Cześć liderów partii udała się na emigrację. Część działaczy pozostałych w kraju kolaborowała z okupantami. Doprowadziło to do spadku popularności ugrupowania. W 1945 Josip Broz Tito zakazał działalności partii, przetrwała jedynie na emigracji.
W 1992 nazwę Słoweńskiej Partii Ludowej przyjęła jedna z partii działających w niepodległej Słowenii. Wywołało to spór z partią Słoweńskich Chrześcijańskich Demokratów, którzy uważali się za spadkobierców SPL i połączyli się z działającymi na uchodźstwie epigonami przedwojennej partii.

title: Słoweńska Partia Ludowa (1892)

wikitext:
{{Partia polityczna infobox
 |nazwa                      = Słoweńska Partia Ludowa
 |nazwa oryginalna           =
 |logo                       =
 |opis logo                  =
 |alt logo                   =
 |państwo                    = Jugosławia
 |wariant flagi              = KSHS
 |skrót                      =
 |lider                      =
 |przewodniczący             =
 |prezes                     =
 |data założenia             = 1892
 |data rozwiązania           = 1929, 1945
 |adres siedziby             =
 |partie członkowskie        =
 |ideologia polityczna       = konserwatyzm, chrześcijańska demokracja
 |poglądy gospodarcze        =
 |liczba członków            =
 |członkostwo międzynarodowe =
 |organizacja młodzieżowa    =
 |barwy                      =
 |posłowie                   =
 |senatorowie                =
 |commons                    =
 |www                        =
}}
[[Plik:SLS kranjska.jpg|mały|Posłowie SPL do [[Sejm krajowy|Sejmu Krajowego]] [[Kraina (Słowenia)|Krainy]] w 1910]]
[[Plik:Ivan sustersic.jpg|mały|[[Ivan Šusteršič]]]]
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-2010-0420-501, Anton Korosec.jpg|mały|[[Anton Korošec]]]]
'''Słoweńska Partia Ludowa''' ({{w języku|sl|Slovenska ljudska stranka}}) – [[partia polityczna]] w [[Słowenia|Słowenii]], istniejąca od 1892 do [[II wojna światowa|II wojny światowej]], następnie działająca na emigracji, o profilu konserwatywnym i chrześcijańsko-społecznym. Główne ugrupowanie polityczne w Słowenii od końca XIX wieku do końca lat 20. XX wieku.

== Historia ==
Partia powstała w 1892. Początkowo nosiła nazwę Katolicka Partia Narodowa ({{W języku|sl|Katoliška narodna stranka}}). Szybko zdobyła dominującą pozycję w [[Księstwo Krainy|Krainie]]{{Odn|Clericals..., 2018|s=88}}{{Odn|Napieralski|2017|s=211}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=405}}. Początkowo była to konserwatywna, katolicka partia, promująca tradycyjne wartości. Powoli jednak dążyła w kierunku zmiany w ugrupowanie masowe, skupiając się na zagadnieniach społecznych oraz wsparciu dla robotników i chłopów{{Odn|Napieralski|2017|s=211}}. Wyrazem tej ewolucji była zmiana nazwy partii w 1905 na Słoweńską Partię Ludową{{Odn|Clericals..., 2018|s=88}}{{Odn|Tanty|2003|s=110}}{{Odn|Napieralski|2017|s=211}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=405}}. Jej liderem był [[Ivan Šusteršič]]{{Odn|Tanty|2003|s=110}}. W partii wykształciły się dwa skrzydła – konserwatywne, głoszące lojalizm wobec monarchii habsburskiej, na którego czele stał Šusteršič, oraz bardziej demokratyczne, o charakterze chrześcijańsko-społecznym, któremu przewodził ksiądz [[Janez Evangelist Krek]], organizujący m.in. związki zawodowe{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=405}}{{Odn|Clericals..., 2018|s=88–89}}. W pierwszych latach XX w. ugrupowanie organizowało manifestacje w celu wprowadzenia powszechnego prawa wyborczego{{Odn|Tanty|2003|s=110}}. W pierwszych powszechnych wyborach do [[Rada Państwa (Austria)|Rady Państwa]] w 1911 SPL odniosła na terenie Krainy zdecydowane zwycięstwo nad konkurencyjnymi partiami słoweńskimi{{Odn|Tanty|2003|s=111}}.

Mimo lojalności wobec Wiednia, partia obawiała się niemieckiej dominacji w [[Austro-Węgry|monarchii austro-węgierskiej]] i głosiła ideę [[Trializm (Austro-Węgry)|trializmu]] – pragnąc utworzenia odrębnej części monarchii, południowo-słowiańskiej, pod berłem Habsburgów. Liczyła przy tym na wsparcie następcy tronu arcyksięcia [[Franciszek Ferdynand Habsburg|Franciszka Ferdynanda]]. W 1912 aby zwiększyć wsparcie dla trializmu połączyła się nawet z [[Partia Prawa (Chorwacja)|Chorwacką Partią Prawa]], jednak partnerzy szybko porzucili ten związek{{Odn|Clericals..., 2018|s=88–89}}. W ostatnich latach przed [[I wojna światowa|I wojną światową]] zarysował się rozdźwięk pomiędzy skrzydłami partii w kwestii bałkańskiej: zwolennicy Šusteršiča prezentowali stanowisko antyserbskie, natomiast Krek i jego zwolennicy proserbskie{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}. Po wybuchu I wojny światowej administracja wiedeńska wsparła skrzydło antyserbskie{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=420}}. Jednak w czasie wojny w partii przewagę zdobyło skrzydło Kreka, które wsparł nowy lider partii, [[Anton Korošec]]{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}.

Pod koniec I wojny światowej, gdy cesarz [[Karol I Habsburg|Karol Habsburg]] zadeklarował reformy Austro-Węgier, które miały uwzględniać interesy poszczególnych narodowości, w imieniu posłów partii południowosłowiańskich odpowiedział Korošec, deklarując konieczność zjednoczenia ziem monarchii zamieszkałych przez Słowian południowych w jednym organizmie państwowym pod berłem [[Habsburgowie|Habsburgów]]{{Odn|Tanty|2003|s=146}}. W połowie sierpnia 1918 w Słowenii powstał Komitet Narodowy zrzeszający trzy największe partie polityczne kraju z Korošecem na czele{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=427}}. W październiku 1918, wobec upadku państwa austro-węgierskiego, Korošec objął przewodnictwo [[Rada Narodowa Słoweńców, Chorwatów i Serbów|Rady Narodowej Słoweńców, Chorwatów i Serbów]], której celem było utworzenie samodzielnego państwa południowosłowiańskiego. Z końcem października Rada ogłosiła powstanie [[Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów|Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów]]. W listopadzie Korošec reprezentował Radę w rozmowach z rządem serbskim i [[Komitet Jugosłowiański|Komitetem Jugosłowiańskim]], w wyniku których 1 grudnia 1918 powstało [[Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców]]{{Odn|Tanty|2003|s=147–149}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=428–430}}. Lider SPL został wicepremierem w pierwszym rządzie nowego państwa{{Odn|Tanty|2003|s=175}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=430}}.

W okresie międzywojennym Słoweńska Partia Ludowa pozostawała najsilniejszą partią na terenie Słowenii{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}. W pierwszych wyborach parlamentarnych w 1920 zdobyła 27 mandatów (uzyskała szósty wynik spośród uczestniczących w wyborach partii politycznych - najlepszy spośród partii słoweńskich){{Odn|Tanty|2003|s=176}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=439}}. W latach 20. partia lawirowała pomiędzy stronami sporu o kształt państwa: unionistami i federalistami{{Odn|Tanty|2003|s=178}}. Program partii obejmował zapewnienie ekonomicznej, politycznej i kulturalnej autonomii Słowenii{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}.

Po delegalizacji opowiadającej się za federalizacją [[Chorwacka Partia Chłopska|Chorwackiej Republikańskiej Partii Chłopskiej]] Słoweńska Partia Ludowa wraz z ugrupowaniami reprezentującymi inne narodowości królestwa utworzyła na początku 1925 opozycyjny Blok, który zdobył w wyborach parlamentarnych 151 mandatów, uniemożliwiając zwolennikom unitaryzmu na samodzielne rządy{{Odn|Tanty|2003|s=179–180}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=445}}. Z kolei w 1927, gdy zalegalizowana w międzyczasie Chorwacka Partia Chłopska zerwała współpracę z rządem, Słoweńska Partia Ludowa zajęła jej miejsce w koalicji rządowej{{Odn|Tanty|2003|s=179–180}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=446}} zmieniając częściowo swój program{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}. Po zamachu z 30 czerwca 1928, którego ofiarą padł m.in. lider Chorwackiej Partii Chłopskiej [[Stjepan Radić]], Korošec został nawet premierem rządu{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=447}}.

Na początku 1929 król [[Aleksander I Karadziordziewić]] przeprowadził zamach stanu, wprowadził dyktaturę i rozwiązał wszystkie partie polityczne w Jugosławii{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}{{Odn|Tanty|2003|s=181}}{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}. Działacze partii nie zaangażowali się w tworzone oficjalne nowe struktury popierające króla i rząd{{Odn|Clericals..., 2018|s=89}}, jednak Korošec wszedł w skład powołanego przez króla rządu{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=448}}. Z czasem działacze partii z Korošecem na czele stanęli ponownie po stronie opozycji: gdy w 1932 politycy koalicji zrzeszonej wokół Chorwackiej Partii Chłopskiej przyjęli „Punktacje zagrzebskie”, w których krytykowano dyktaturę królewską i domagano się ustroju federacyjnego, w ślad za nimi poszli politycy Słoweńskiej Partii Ludowej, którzy ogłosili jeszcze dalej idące „Lublańskie punktacje”. Reżim odpowiedział represjami wobec opozycjonistów, m.in. Korošeca wraz z innymi słoweńskimi politykami internowano na wyspie [[Hvar]]{{Odn|Tanty|2003|s=182–183}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=451}}.

W 1936 premierem został [[Milan Stojadinović]], który porozumiał się z częścią opozycji, w tym z działaczami Słoweńskiej Partii Ludowej{{Odn|Tanty|2003|s=185}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=461}}. Weszli oni w skład zorganizowanej przez Stojadinovicia nowej prorządowej partii, [[Jugosłowiańskie Zjednoczenie Radykalne|Jugosłowiańskiego Zjednoczenia Radykalnego]]{{Odn|Clericals..., 2018|s=89–90}}{{Odn|Felczak|Wasilewski|1985|s=461}}. Korošec był członkiem komitetu wykonawczego tego ugrupowania, a w 1936 został jego wiceprzewodniczącym, ponadto stanął na czele [[Banowina drawska|banowiny drawskiej]], a od 1935 do 1938 był ministrem spraw zagranicznych{{Odn|Clericals..., 2018|s=89–90}}.

Ostateczny upadek SPL nastąpił w okresie II wojny światowej. W grudniu 1940 zmarł Korošec, a jego następca [[Franc Kulovec]] zginął 6 kwietnia 1941 podczas nalotu niemieckiego na [[Belgrad]]. Cześć liderów partii udała się na emigrację. Część działaczy pozostałych w kraju kolaborowała z okupantami. Doprowadziło to do spadku popularności ugrupowania. W 1945 [[Josip Broz Tito]] zakazał działalności partii, przetrwała jedynie na emigracji{{Odn|Clericals..., 2018|s=90}}.

W 1992 nazwę Słoweńskiej Partii Ludowej przyjęła [[Słoweńska Partia Ludowa|jedna z partii działających w niepodległej Słowenii]]. Wywołało to spór z partią [[Słoweńscy Chrześcijańscy Demokraci|Słoweńskich Chrześcijańskich Demokratów]], którzy uważali się za spadkobierców SPL i połączyli się z działającymi na uchodźstwie epigonami przedwojennej partii{{Odn|Clericals..., 2018|s=90}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę| nazwisko = Plut-Pregelj| imię = Leopoldina| nazwisko2 = Kranjc| imię2 = Gregor| nazwisko3 = Lazarević| imię3 = Žarko| nazwisko4 = Rogel| imię4 = Carole| tytuł = Historical Dictionary of Slovenia| url = https://books.google.pl/books?id=jbhJDwAAQBAJ| wydanie = 3| wydawca = Rowman & Littlefield| miejsce = Lanham - Boulder - New York - Toronto - Plymouth| rok = 2018| strony = 88–90| rozdział = Clericals| isbn = 9781538111055| język = en| odn = {{Odn/id|Clericals..., 2018}} }}
* {{Cytuj książkę| nazwisko = Napieralski| imię = Bartosz| tytuł = Political Catholicism and Euroscepticism. The Deviant Case of Poland in Comparative Perspective| url = https://books.google.pl/books?id=OJcuDwAAQBAJ| wydawca = Routledge| rok = 2017| seria = Basees/Routledge Series on Russian and East European Studies| isbn = 9781315281674| język = en| odn = tak}}
* {{Cytuj książkę| nazwisko = Tanty| imię = Mieczysław| autor link = Mieczysław Tanty| tytuł = Bałkany w XX wieku. Dzieje polityczne| wydawca = Wydawnictwo „Książka i Wiedza”| miejsce = Warszawa| rok = 2003| isbn = 83-05-13311-7| odn = tak}}
* {{Cytuj książkę| nazwisko = Felczak| imię = Wacław| autor link = Wacław Felczak| nazwisko2 = Wasilewski| imię2 = Tadeusz| autor link2 = Tadeusz Wasilewski| tytuł = Historia Jugosławii| wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo| miejsce = Wrocław - Warszawa - Kraków - Gdańsk - Łódź| rok = 1985| isbn = 83-04-01638-9| odn = tak}}

[[Kategoria:Historia Słowenii]]
[[Kategoria:Partie i ugrupowania polityczne Austro-Węgier]]
[[Kategoria:Polityka Jugosławii]]
[[Kategoria:Partie i ugrupowania w Słowenii]]

title: Słoweńska Partia Ludowa

Państwo: Królestwo SHS

Ideologia polityczna: konserwatyzm, chrześcijańska demokracja


text:
# Rhinau
Rhinau – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Dolny Ren.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2286 osób, 132 os./km².

title: Rhinau

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Rhinau
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Rhinau
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dolny Ren]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Sélestat-Erstein|Sélestat-Erstein]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 67397
 |powierzchnia                    = 17,32 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 2286
 |gęstość zaludnienia             = 132 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 67860
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Dolny Ren
 |współrzędne                     = 48°19′N 7°42′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Rhinau''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Dolny Ren]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2286 osób, 132 os./km².

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Sélestat-Erstein}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Dolny Ren]]

title: Rhinau

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Dolny Ren

Okręg: Sélestat-Erstein

• gęstość: 132 os./km²


text:
# Laurent Joubert
Laurent Joubert (ur. 16 grudnia 1529 r., zm. 1582 r.) – francuski lekarz.
Urodził się 16 grudnia 1529 r. w prowincji Dauphiné jako dziesiąty z 20 dzieci Chevaliera Jouberta i jego żony Catherine de Genas. Wykształcony w domu, w wieku 21 lat podjął naukę u Guillaume Rondeleta, dziekana Wydziału Medycyny na uniwersytecie w Montpellier. W 1558 r. uzyskał doktorat, ale już wcześniej zyskał reputację wybitnego nauczyciela. Po śmierci Rondeleta w 1556 r. został na żądanie studentów jego tymczasowym następcą, a następnie pełnoprawnym dziekanem. Przykuł uwagę Katarzyny Medycejskiej, która mianowała go swoim osobistym lekarzem. Był także jednym z lekarzy królewskich.
Autor licznych książek, pisanych po francusku i po łacinie. Jego najważniejszą pracą, było wydawane w tomach od 1577 r. kompendium najczęstszych medycznych błędów Erreurs populaires. Księga ta szybko zaczęła być tłumaczona na języki obce. Jego praca przyniosła podniesienie prestiżu lekarzy, których zaczęto cenić wyżej niż cyrulików, aptekarzy i położne. Zajmował się także tematyką seksuologiczną, mimo że była wówczas tabu, podobnie jak chorobami kobiecymi. Publikacja ta spotkała się z powszechnym oburzeniem, a on sam musiał bronić się w liście do królowej Nawarry, że poruszał jedynie zwyczajne zagadnienia medyczne – tym niemniej kolejne edycje zalecano czytać wyłącznie ludziom w stanie małżeńskim.
Ponadto napisał również m.in. monografię poświęconą w całości chorobom włosów.

title: Laurent Joubert

wikitext:
'''Laurent Joubert''' (ur. [[16 grudnia]] [[1529]] r., zm. [[1582]] r.) – [[Francja|francuski]] [[lekarz]].

Urodził się 16 grudnia 1529 r. w prowincji [[Delfinat|Dauphiné]] jako dziesiąty z 20 dzieci Chevaliera Jouberta i jego żony Catherine de Genas. Wykształcony w domu, w wieku 21 lat podjął naukę u [[Guillaume Rondelet]]a, dziekana Wydziału Medycyny na uniwersytecie w Montpellier. W 1558 r. uzyskał [[Doktor (stopień naukowy)|doktorat]], ale już wcześniej zyskał reputację wybitnego nauczyciela. Po śmierci Rondeleta w 1556 r. został na żądanie studentów jego tymczasowym następcą, a następnie pełnoprawnym dziekanem. Przykuł uwagę [[Katarzyna Medycejska|Katarzyny Medycejskiej]], która mianowała go swoim osobistym lekarzem. Był także jednym z lekarzy królewskich<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Peter M. Dunn |tytuł = Laurent Joubert of Montpellier (1529–82) and his Erreurs Populaires |czasopismo = Archives of Disease in Childhood - Fetal and Neonatal Edition |data = 2000-05-01 |data dostępu = 2023-11-13 |issn = 1359-2998 |wolumin = 82 |numer = 3 |s = F255–F256 |doi = 10.1136/fn.82.3.F255 |pmid = 10794798 |url = https://fn.bmj.com/content/82/3/F255 |język = en}}</ref>.

Autor licznych książek, pisanych po [[Język francuski|francusku]] i po [[Łacina|łacinie]]. Jego najważniejszą pracą, było wydawane w tomach od 1577 r. kompendium najczęstszych medycznych błędów<ref name=":0" /> ''Erreurs populaires''<ref>{{Cytuj |tytuł = Laurent Joubert |data dostępu = 2023-11-13 |opublikowany = University of Alabama Press |url = https://www.uapress.ua.edu/author/laurent-joubert/ |język = en}}</ref>. Księga ta szybko zaczęła być tłumaczona na języki obce. Jego praca przyniosła podniesienie prestiżu lekarzy, których zaczęto cenić wyżej niż cyrulików, aptekarzy i położne. Zajmował się także tematyką seksuologiczną, mimo że była wówczas tabu, podobnie jak chorobami kobiecymi. Publikacja ta spotkała się z powszechnym oburzeniem, a on sam musiał bronić się w liście do królowej Nawarry, że poruszał jedynie zwyczajne zagadnienia medyczne – tym niemniej kolejne edycje zalecano czytać wyłącznie ludziom w stanie małżeńskim<ref name=":0" />.

Ponadto napisał również m.in. monografię poświęconą w całości chorobom włosów<ref>{{Cytuj |tytuł = Arszenik, mikroskop i lasery. Historia badań i leczenia skóry |data dostępu = 2023-11-13 |opublikowany = www.mp.pl |url = http://www.mp.pl/social/article/334956 |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Joubert, Laurent}}
[[Kategoria:Francuscy lekarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1529]]
[[Kategoria:Zmarli w 1582]]
[[Kategoria:Renesansowi lekarze]]


text:
# Arbeitsgruppe „Solidarność” Eschweiler-Aachen
Arbeitsgruppe “Solidarność” Eschweiler – Aachen e. V. – niepodległościowa, prosolidarnościowa organizacja założona w 1982 roku w Eschweiler w RFN przez Aleksandra Zająca.

## Historia grupy
Początki grupy sięgają sierpnia 1982 r., kiedy nawiązano kontakty z Biurem “Solidarności” w Bremie i Arbeitsgruppe “Solidarność” w Berlinie Zach. Działalność koncentrowała się wtedy głównie na zbiórce i wysyłce lekarstw oraz pomocy humanitarnej. Powstała grupa, która na początku 1983 przyjęła nazwę: Arbeitsgruppe „Solidarność” Eschweiler. Do grona założycieli należeli: Aleksander Zając, Andrzej i Ela Krawczuk, Basia i Czarek Klementowscy, Darek Czerwiak, Małgorzata Ejsmont-Zając, Janusz Mieczkowski i Ryszard Ziółkowski. Z upływem lat grupa się rozrastała, dołączyły nowe osoby z Akwizgranu (niem. Aachen): Ryszard Wyżga, Mieczysław Zarzyczny, Leonard Szrek, Kazimierz Biskupek. Stąd nazwa grupy Eschweiler-Aachen. W połowie lat osiemdziesiątych grupa liczyła ponad 150 osób i miała swoje oddziały w Düren, Monheim i Bonn.

## Działalność
Grupa prowadziła działalność informacyjną wśród Niemców i Polaków. Zorganizowała trzy wystawy o Solidarności, jedną w Ratuszu miasta Eschweiler, drugą w bibliotece miejskiej w Akwizgranie, a trzecią w akwizgrańskiej Barockfabrik – w 10 rocznicę powstania Solidarności. Grupa wydawała ulotki, współredagowała wydawany w Berlinie Zach. miesięcznik “Przekazy”, kolportowała “Biuletyn Informacyjny” oraz podziemną prasę z kraju. Organizowano stoliki informacyjne. Od 1983 roku grupa współorganizowała prawie wszystkie demonstracje, które odbywały się pod PRL-owską ambasadą w Kolonii oraz brała udział w demonstracjach organizowanych przez inne niepodległościowe organizacje, np. ChSWN, ZPU czy POMOST. Grupa współpracowała z innymi organizacjami pro solidarnościowymi z RFN: Hilfskomitee „Solidarność” z Moguncji, Arbeitsgruppen „Solidarność” z Kolonii, Monachium i Berlina Zachodniego oraz Towarzystwem „Solidarność” z Berlina.

## Członkostwo w CSSO
Od roku 1986 Grupa włączyła się do światowego ruchu organizacji pro solidarnościowych zorganizowanych w Conference of Solidarity Support Organisations (CSSO), do której została przyjęta na zjeździe w Londynie w 1987 roku. Światowe Porozumienie Organizacji Wspierających „Solidarność” – CSSO uzyskało od Kongresu Stanów Zjednoczonych pomoc dla Solidarności w kraju w wysokości miliona dolarów. Stało się to dzięki wsparciu wszystkich organizacji z całego świata. W ramach CSSO Grupa uczestniczyła m.in. w akcji patronatów, wspierając małe „zakładowe” wydawnictwa w kraju. AGS nie tylko uczestniczyła w zjazdach CSSO, ale również je organizowała. Pierwszy w 1988 roku, a drugi w X rocznicę Dni Sierpniowych w 1990 roku. W zjeździe tym uczestniczyła oficjalna delegacja NSZZ Solidarność oraz parlamentarzyści z Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (OKP). Gościem specjalnym był Maciej Frankiewicz z Solidarności Walczącej. W XXV rocznicę powstania CSSO Aleksander Zając był inicjatorem powstania wystawy „Ruch wsparcia – Solidarności – Środowiska wolnego świata przeciw zniewoleniu Polski”, która prezentowana była podczas III Zjazdu Polonii i Polaków z Zagranicy w gmachu Sejmu RP.

## Pomoc dla kraju
Pomoc dla demokratycznej opozycji oraz solidarnościowego podziemia płynęła poprzez naszych koordynatorów: Ryszarda Wyżgę – dla Regionu Pomorza Zachodniego; Jerzego Szczepańskiego – dla Regionu Środkowo-Wschodniego; Wojciecha Gawrona – dla Regionu Podbeskidzia; Aleksandra Zająca – dla Solidarności Walczącej. Ponadto za Śląsk odpowiedzialni byli koledzy: Bogusław Teodorowski i Mieczysław Zarzyczny. Za pomoc dla NZS-u: Wojciech Gawron i Aleksander Zając, który był przedstawicielem Centrum Informacji Akademickiej na Zachodzie. Sprzęt techniczny był przerzucany do kraju przez Andrzeja Wirgę z Hilfskomitee „Solidarność” w Moguncji oraz Józefa Lebenbauma z IPA w szwedzkim Lund. Arbeitsgruppe „Solidarność” Eschweiler – Aachen T. z. pomagała podziemnym wydawnictwom Regionu Środkowo-Wschodniego, Pomorza Zachodniego i Podbeskidzia. Potem również wydawnictwom Niezależnego Zrzeszenia Studentów – NZS w Krakowie i Warszawie. Wspomagała finansowo strajkujących członków Solidarności. Pomagała Centrum Informacji Akademickiej w Warszawie oraz Solidarności Walczącej, z którymi AGS miała podpisane umowy o współpracy, oraz wydawnictwom, m.in.: „CIA – Serwis Informacyjny NZS, „Solidarność Podbeskidzia”, „Z Dnia na Dzień” – Dolny Śląsk, „Solidarność Walcząca”, „INDEKS” – Kraków, „BIULETYN” – NZS AE Kraków, „Na Bieżąco” – Opole, „Jedność” – Tygodnik NSZZ Solidarność Pomorza Zachodniego, „Obraz” – Szczecin, Tygodnik Wojenny, Komitety Obywatelskie: w Tychach, w Bielsku-Białej. Pomimo że członkowie Grupy nie byli zwolennikami „Okrągłego Stołu”, to na prośbę NSZZ „Solidarność” przygotowali i przeprowadzili w RFN pierwsze, w 35 procentach wolne wybory, 4 czerwca 1989 roku. Wybory, które zapoczątkowały zmiany w Europie Wschodniej i przyczyniły się do odzyskania przez Polskę suwerenności.

wikitext:
[[Plik:Demo Kolonia.jpg|thumb|Demonstracja 13.12.83 r. pod Ambasadą PRL-u w Kolonii; od lewej: Aleksander Zając, Wojtek Drozdek, Andrzej Wirga]]
'''Arbeitsgruppe “Solidarność” Eschweiler – Aachen e. V.''' – niepodległościowa, prosolidarnościowa organizacja założona w 1982 roku w [[Eschweiler]] w [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|RFN]] przez Aleksandra Zająca.

== Historia grupy ==
Początki grupy sięgają sierpnia 1982 r., kiedy nawiązano kontakty z Biurem “Solidarności” w Bremie i Arbeitsgruppe “Solidarność” w Berlinie Zach. Działalność koncentrowała się wtedy głównie na zbiórce i wysyłce lekarstw oraz pomocy humanitarnej. Powstała grupa, która na początku 1983 przyjęła nazwę: Arbeitsgruppe „Solidarność” Eschweiler. Do grona założycieli należeli: Aleksander Zając, Andrzej i Ela Krawczuk, Basia i Czarek Klementowscy, Darek Czerwiak, Małgorzata Ejsmont-Zając, Janusz Mieczkowski i Ryszard Ziółkowski. Z upływem lat grupa się rozrastała, dołączyły nowe osoby z [[Akwizgran]]u ([[język niemiecki|niem.]] ''Aachen''): Ryszard Wyżga, Mieczysław Zarzyczny, Leonard Szrek, Kazimierz Biskupek. Stąd nazwa grupy Eschweiler-Aachen. W połowie lat osiemdziesiątych grupa liczyła ponad 150 osób i miała swoje oddziały w [[Düren]], Monheim i [[Bonn]].

== Działalność ==
[[Plik:Podziekowanie.Bielsko.Biala.jpg|thumb|Podziękowania za pomoc od Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Bielsku-Białej]]
Grupa prowadziła działalność informacyjną wśród Niemców i Polaków. Zorganizowała trzy wystawy o Solidarności, jedną w Ratuszu miasta Eschweiler, drugą w bibliotece miejskiej w Akwizgranie, a trzecią w akwizgrańskiej Barockfabrik – w 10 rocznicę powstania Solidarności. Grupa wydawała ulotki, współredagowała wydawany w Berlinie Zach. miesięcznik “Przekazy”, kolportowała “Biuletyn Informacyjny” oraz podziemną prasę z kraju. Organizowano stoliki informacyjne. Od 1983 roku grupa współorganizowała prawie wszystkie demonstracje, które odbywały się pod PRL-owską ambasadą w Kolonii oraz brała udział w demonstracjach organizowanych przez inne niepodległościowe organizacje, np. ChSWN, ZPU czy POMOST. Grupa współpracowała z innymi organizacjami pro solidarnościowymi z RFN: Hilfskomitee „Solidarność” z Moguncji, Arbeitsgruppen „Solidarność” z Kolonii, Monachium i Berlina Zachodniego oraz Towarzystwem „Solidarność” z Berlina.

== Członkostwo w CSSO ==
[[Plik:CIA o CSSO.jpg|thumb|CIA o konferencji CSSO w Akwizgranie]]
Od roku 1986 Grupa włączyła się do światowego ruchu organizacji pro solidarnościowych zorganizowanych w [[Conference of Solidarity Support Organisations]] (CSSO), do której została przyjęta na zjeździe w Londynie w 1987 roku. Światowe Porozumienie Organizacji Wspierających „Solidarność” – CSSO uzyskało od Kongresu Stanów Zjednoczonych pomoc dla Solidarności w kraju w wysokości miliona dolarów. Stało się to dzięki wsparciu wszystkich organizacji z całego świata. W ramach CSSO Grupa uczestniczyła m.in. w akcji patronatów, wspierając małe „zakładowe” wydawnictwa w kraju. AGS nie tylko uczestniczyła w zjazdach CSSO, ale również je organizowała. Pierwszy w 1988 roku, a drugi w X rocznicę Dni Sierpniowych w 1990 roku. W zjeździe tym uczestniczyła oficjalna delegacja NSZZ Solidarność oraz parlamentarzyści z [[Obywatelski Klub Parlamentarny|Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego]] (OKP). Gościem specjalnym był [[Maciej Frankiewicz]] z Solidarności Walczącej. W XXV rocznicę powstania CSSO Aleksander Zając był inicjatorem powstania wystawy „Ruch wsparcia – Solidarności – Środowiska wolnego świata przeciw zniewoleniu Polski”, która prezentowana była podczas III Zjazdu Polonii i Polaków z Zagranicy w gmachu Sejmu RP.

== Pomoc dla kraju ==
[[Plik:Umowa z SW.png|thumb|Umowa z Solidarnością Walczącą]]
Pomoc dla demokratycznej opozycji oraz solidarnościowego podziemia płynęła poprzez naszych koordynatorów: Ryszarda Wyżgę – dla Regionu Pomorza Zachodniego; Jerzego Szczepańskiego – dla Regionu Środkowo-Wschodniego; Wojciecha Gawrona – dla Regionu Podbeskidzia; Aleksandra Zająca – dla [[Solidarność Walcząca|Solidarności Walczącej]]. Ponadto za Śląsk odpowiedzialni byli koledzy: Bogusław Teodorowski i Mieczysław Zarzyczny. Za pomoc dla [[Niezależne Zrzeszenie Studentów|NZS]]-u: Wojciech Gawron i Aleksander Zając, który był przedstawicielem Centrum Informacji Akademickiej na Zachodzie. Sprzęt techniczny był przerzucany do kraju przez [[Andrzej Wirga|Andrzeja Wirgę]] z Hilfskomitee „Solidarność” w Moguncji oraz Józefa Lebenbauma z IPA w szwedzkim Lund. Arbeitsgruppe „Solidarność” Eschweiler – Aachen T. z. pomagała podziemnym wydawnictwom Regionu Środkowo-Wschodniego, Pomorza Zachodniego i Podbeskidzia. Potem również wydawnictwom Niezależnego Zrzeszenia Studentów – NZS w Krakowie i Warszawie. Wspomagała finansowo strajkujących członków Solidarności. Pomagała Centrum Informacji Akademickiej w Warszawie oraz Solidarności Walczącej, z którymi AGS miała podpisane umowy o współpracy, oraz wydawnictwom, m.in.: „CIA – Serwis Informacyjny NZS, „[[Solidarność Podbeskidzia]]”, „[[Z Dnia na Dzień]]” – Dolny Śląsk, „Solidarność Walcząca”, „INDEKS” – Kraków, „BIULETYN” – NZS AE Kraków, „Na Bieżąco” – Opole, „Jedność” – Tygodnik NSZZ Solidarność Pomorza Zachodniego, „Obraz” – Szczecin, [[Tygodnik Wojenny]], Komitety Obywatelskie: w Tychach, w Bielsku-Białej. Pomimo że członkowie Grupy nie byli zwolennikami [[Okrągły Stół (Polska)|„Okrągłego Stołu”]], to na prośbę [[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|NSZZ „Solidarność”]] przygotowali i przeprowadzili w RFN pierwsze, w 35 procentach wolne wybory, 4 czerwca 1989 roku. Wybory, które zapoczątkowały zmiany w Europie Wschodniej i przyczyniły się do odzyskania przez Polskę suwerenności.

== Bibliografia ==
* Alexander Zajac: ''Die Unterstützung der antikommunistischen Opposition in Polen durch die Polonia in der Bundesrepublik Deutschland. Bericht eines Zeitzeugen'' (S. 232–245); Inter Finitimos. Jahrbuch zur deutsch-polnischen Beziehungsgeschichte. Ausgabe:6/2008 – Polen in Deutschland. fibre Verlag; [http://hsozkult.geschichte.hu-berlin.de/zeitschriften/ausgabe=4558] {{ISBN|978-3-938400-43-2}}.
* Aleksander Zając: ''Pomoc niemieckiej Polonii dla antykomunistycznej opozycji w Polsce'' (s. 21–31); ''Rola Polonii w uzyskaniu pomocy przez Naród polski od społeczności międzynarodowej w latach 1981–1989.'' Fundacja Wydawnicza „JM”, Zielona Góra 2010; [http://www.poglad-berlinwest.de/Miscelleanous/Materialy.SpisTresci.html] {{ISBN|978-83-924429-2-9}}.
* Dariusz Cecuda: [http://incb.net/incb/wac/wac0051-Cecuda-Dariusz-Leksykon-opozycji-politycznej-1976-1989-BIS-ZSP-Trust-1989-podziemie-wydawnictwa-podziemne-bibula.html ''Leksykon Opozycji Politycznej 1976–1989''.] Toruń 1989, {{ISBN|83-85102-00-0}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5939613,00.html/ Współtwórcy polskiej wolności – Grupa Robocza Eschweiler-Aachen]
* [http://www.youtube.com/watch?v=wNSLGZu6OOA/ Dziękujemy za Solidarność – Aleksander Zając]
* [https://archive.is/20130429081114/http://www.polonikmonachijski.de/153852/149502.html?*session*id*key*=*session*id*val*/ XXV-lecie CSSO]

[[Kategoria:Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” (1980–1989)]]
[[Kategoria:Stan wojenny w Polsce 1981–1983]]
[[Kategoria:Organizacje polonijne w Niemczech]]