text:
# В
В, Вв (we) – trzecia litera podstawowej cyrylicy. Zwykle oznacza spółgłoskę [v]. Jej kształt pochodzi od greckiej litery Β, która w czasie, gdy tworzyła się cyrylica, posiadała już tę właśnie wartość fonetyczną – stąd rozbieżność w wymowie między alfabetem łacińskim a greckim i cyrylickim.
W niektórych językach wymawiana jest ona odmiennie:
- w języku rosyjskim występuje tendencja do ubezdźwięcznienia do [f];
- w językach kaukaskich w wyrazach rodzimych oznacza [w];
- w alfabecie ukraińskim, w ogólnonarodowej normie literackiej, nigdy nie oznacza głoski [v], lecz:
  - [w] – na końcu wyrazu oraz przed spółgłoską,
  - [β] lub [ʋ] (zależnie od dialektu) – w pozostałych przypadkach.

Sytuacja w potocznym języku ukraińskim jest jeszcze bardziej skomplikowana:
- w pozycji przed І zamiast [β] może być wymawiane [v], co daje trzecie możliwe znaczenie;
- w dialektach zachodnich zamiast [w] może być wymawiane [v], jednak bez ubezdźwięczenienia do [f];
- wprawdzie w języku literackim [β] nigdy nie powinno być ubezdźwięczniane, jednak w praktyce w dialektach zachodnich przed lub po spółgłosce bezdźwięcznej może przechodzić w [f], co daje czwarte możliwe znaczenie.

W alfabecie białoruskim drugą funkcję ukraińskiego В spełnia litera ў.
W języku ukraińskim, w zależności od pozycji w wyrazie i zdaniu, występuje wymiana liter В (ale wyłącznie w znaczeniu [w]) i У. Wynika to z wymiany głosek [w] – [u], którą zgodnie z ukraińską zasadą ortograficzną należy oddać w pisowni. Taka sama wymiana występuje zresztą w języku białoruskim oraz podobna – w słoweńskim (w tym ostatnim jednak nie ma odzwierciedlenia na piśmie). Z kolei analogiczna dwoistość wymowy prasłowiańskiego v (jako [v] lub [w]) występuje również w języku słowackim.

## Kodowanie
| Znak                   | В                          | В                          | в                        | в                        |
| ---------------------- | -------------------------- | -------------------------- | ------------------------ | ------------------------ |
| Nazwa w Unikodzie      | Cyrillic Capital Letter Ve | Cyrillic Capital Letter Ve | Cyrillic Small Letter Ve | Cyrillic Small Letter Ve |
| Kodowanie              | dziesiątkowo               | szesnastkowo               | dziesiątkowo             | szesnastkowo             |
| Unicode                | 1042                       | U+0412                     | 1074                     | U+0432                   |
| UTF-8                  | 208 146                    | d0 92                      | 208 178                  | d0 b2                    |
| Odwołania znakowe SGML | В                    | В                   | в                  | в                 |
| Mac Cyrillic           | 130                        | 82                         | 226                      | E2                       |
| ISO 8859-5             | 178                        | B2                         | 210                      | D2                       |
| Windows-1251           | 194                        | C2                         | 226                      | E2                       |
| CP 855                 | 236                        | EC                         | 235                      | EB                       |
| KOI8-R i KOI8-U        | 247                        | F7                         | 215                      | D7                       |

title: В

wikitext:
{{inne znaczenia|litery alfabetu cyrylickiego|[[B]] – litera alfabetu łacińskiego i [[Beta|Β]] – litera alfabetu greckiego}}
{{Grafem infobox
 |nazwa              = В
 |grafika            = Cyrillic letter Ve - uppercase and lowercase.svg
 |majuskuła          = В
 |minuskuła          = в
 |podstawowe pismo   = [[cyrylica]]
 |oparty na grafemie = [[beta|Β β]]
}}
'''В''', '''Вв''' (''we'') – trzecia [[litera]] podstawowej [[cyrylica|cyrylicy]]. Zwykle oznacza [[Spółgłoska|spółgłoskę]] [{{IPA|v}}]. Jej kształt pochodzi od greckiej litery [[Beta|Β]], która w czasie, gdy tworzyła się cyrylica, posiadała już tę właśnie wartość fonetyczną – stąd rozbieżność w wymowie między alfabetem łacińskim a greckim i cyrylickim.

W niektórych językach wymawiana jest ona odmiennie:
* w [[język rosyjski|języku rosyjskim]] występuje tendencja do ubezdźwięcznienia do [{{IPA|f}}];
* w językach kaukaskich w wyrazach rodzimych oznacza [{{IPA|w}}];
* w [[alfabet ukraiński|alfabecie ukraińskim]], w ogólnonarodowej normie literackiej, nigdy nie oznacza głoski [{{IPA|v}}], lecz:
** [{{IPA|w}}] – na końcu wyrazu oraz przed spółgłoską,
** [{{IPA|β}}] lub [{{IPA|ʋ}}] (zależnie od dialektu) – w pozostałych przypadkach.

Sytuacja w potocznym języku ukraińskim jest jeszcze bardziej skomplikowana:
* w pozycji przed І zamiast [{{IPA|β}}] może być wymawiane [{{IPA|v}}], co daje trzecie możliwe znaczenie;
* w dialektach zachodnich zamiast [{{IPA|w}}] może być wymawiane [{{IPA|v}}], jednak bez ubezdźwięczenienia do [{{IPA|f}}];
* wprawdzie w języku literackim [{{IPA|β}}] nigdy nie powinno być ubezdźwięczniane, jednak w praktyce w dialektach zachodnich przed lub po spółgłosce bezdźwięcznej może przechodzić w [{{IPA|f}}], co daje czwarte możliwe znaczenie.

W [[alfabet białoruski (cyrylicki)|alfabecie białoruskim]] drugą funkcję ukraińskiego В spełnia litera [[ў]].

W języku ukraińskim, w zależności od pozycji w wyrazie i zdaniu, występuje wymiana liter В (ale wyłącznie w znaczeniu [{{IPA|w}}]) i У. Wynika to z wymiany głosek [{{IPA|w}}] – [{{IPA|u}}], którą zgodnie z ukraińską zasadą ortograficzną należy oddać w pisowni. Taka sama wymiana występuje zresztą w języku białoruskim oraz podobna – w [[język słoweński|słoweńskim]] (w tym ostatnim jednak nie ma odzwierciedlenia na piśmie). Z kolei analogiczna dwoistość wymowy prasłowiańskiego ''v'' (jako [{{IPA|v}}] lub [{{IPA|w}}]) występuje również w [[język słowacki|języku słowackim]].

== Kodowanie ==
{{kodowanie
|0412|nazwa1=Cyrillic Capital Letter Ve<ref name="majskuła" />
|0432|nazwa2=Cyrillic Small Letter Ve<ref name="minuskuła" />
|mapa1=[[KOI8-R]] i [[KOI8-U]] |mapa1znak1=F7 |mapa1znak2=D7
|mapa2=[[Code page 855|CP 855]] |mapa2znak1=EC |mapa2znak2=EB
|mapa3=[[Windows-1251]] |mapa3znak1=C2 |mapa3znak2=E2
|mapa4=[[ISO 8859-5]] |mapa4znak1=B2 |mapa4znak2=D2
|mapa5=Mac Cyrillic |mapa5znak1=82 |mapa5znak2=E2
}}

== Zobacz też ==
* [[Ў]]
* [[У]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="majskuła">{{Cytuj stronę |url = https://symbl.cc/pl/0412/ |tytuł = Cyrillic Capital Letter B |opublikowany = symbl.cc |data dostępu = 2018-08-05}}</ref>
<ref name="minuskuła">{{Cytuj stronę |url = https://symbl.cc/pl/0432/ |tytuł = Cyrillic Small Letter B |opublikowany = symbl.cc |data dostępu = 2018-08-05}}</ref>
}}

{{cyrylica}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Litery cyrylicy]]

title: В

Majuskuła: В

Minuskuła: в

Podstawowe pismo: cyrylica

Oparty na grafemie: Β β


text:
# Barbara Harris
Barbara Harris (ur. 25 lipca 1935 w Evanston, zm. 21 sierpnia 2018 w Scottsdale) – amerykańska aktorka nominowana do Oscara za drugoplanową rolę w filmie Kim jest Harry Kellerman i dlaczego wygaduje o mnie te okropne rzeczy? (1971).

## Filmografia
- Tysiąc klownów (1965) jako dr Sandra Markowitz
- Apartament w Hotelu Plaza (1971) jako Muriel Tate
- Kim jest Harry Kellerman i dlaczego wygaduje o mnie te okropne rzeczy? (1971) jako Allison Densmore
- Wojna między mężczyznami a kobietami (1972) jako Theresa Alice Kozlenko
- Rodzinne potyczki (1974) jako Kathy Morrison
- Nashville (1975) jako Albuquerque
- Intryga rodzinna (1976) jako Blanche Tyler
- Zwariowany piątek (1976) jako Ellen Andrews
- Ale kino! (1978) jako Trixie Lane
- Uwiedzenie Joe Tynana (1979) jako Ellie Tynan, żona Joego
- Afera na North Avenue (1979) jako Mrs. Vickie Sims/Kitty Car
- Peggy Sue wyszła za mąż (1986) jako Evelyn Kelcher
- Parszywe dranie (1988) jako Fanny Eubanks
- Zabijanie na śniadanie (1997) jako Mary Blank

wikiname: plwiki

title: Barbara Harris

in_language: pl

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Barbara Harris
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[25 lipca]] [[1935]]
 |miejsce urodzenia         = [[Evanston (Illinois)|Evanston]]
 |data śmierci              = [[21 sierpnia]] [[2018]]
 |miejsce śmierci           = [[Scottsdale]]
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |lata aktywności           = 1959-97
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Barbara Harris''' (ur. [[25 lipca]] [[1935]] w [[Evanston (Illinois)|Evanston]], zm. [[21 sierpnia]] [[2018]] w [[Scottsdale]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://chicago.suntimes.com/entertainment/barbara-harris-dies-second-city-actress-freaky-friday-nashville/|opublikowany=|tytuł=''Actress Barbara Harris dies; Second City alum became toast of Broadway''|data=2018-08-22|język=en|data dostępu=2018-08-22|archiwum=https://web.archive.org/web/20180821221225/https://chicago.suntimes.com/entertainment/barbara-harris-dies-second-city-actress-freaky-friday-nashville/|zarchiwizowano=2018-08-21}}</ref>) – [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[aktor]]ka nominowana do [[Nagroda Akademii Filmowej|Oscara]] za drugoplanową rolę w filmie ''[[Kim jest Harry Kellerman i dlaczego wygaduje o mnie te okropne rzeczy?]]'' (1971).

== Filmografia ==
* ''[[Tysiąc klownów]]'' (1965) jako dr Sandra Markowitz
* ''[[Apartament w Hotelu Plaza]]'' (1971) jako Muriel Tate
* ''[[Kim jest Harry Kellerman i dlaczego wygaduje o mnie te okropne rzeczy?]]'' (1971) jako Allison Densmore
* ''[[Wojna między mężczyznami a kobietami]]'' (1972) jako Theresa Alice Kozlenko
* ''[[Rodzinne potyczki]]'' (1974) jako Kathy Morrison
* ''[[Nashville (film)|Nashville]]'' (1975) jako Albuquerque
* ''[[Intryga rodzinna]]'' (1976) jako Blanche Tyler
* ''[[Zwariowany piątek (film 1976)|Zwariowany piątek]]'' (1976) jako Ellen Andrews
* ''[[Ale kino!]]'' (1978) jako Trixie Lane
* ''[[Uwiedzenie Joe Tynana]]'' (1979) jako Ellie Tynan, żona Joego
* ''[[Afera na North Avenue]]'' (1979) jako Mrs. Vickie Sims/Kitty Car
* ''[[Peggy Sue wyszła za mąż]]'' (1986) jako Evelyn Kelcher
* ''[[Parszywe dranie]]'' (1988) jako Fanny Eubanks
* ''[[Zabijanie na śniadanie]]'' (1997) jako Mary Blank

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0364455|Barbara Harris}}
* {{Filmweb|osoba|42014|Barbara Harris}}
* [http://www.ibdb.com/person.asp?ID=15039 IBDB]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Harris, Barbara}}
[[Kategoria:Amerykańskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Laureaci nagrody Tony]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]

title: Barbara Harris

Data i miejsce urodzenia: 25 lipca 1935 · Evanston

Data i miejsce śmierci: 21 sierpnia 2018 · Scottsdale

Zawód: aktorka


text:
# Piotr Zatorski
Piotr Zatorski (ur. 13 czerwca 1987 w Legnicy) – polski brydżysta, Arcymistrz (PZBS), zawodnik i kapitan ekstraklasowej drużyny KS Szkoła Brydża Szlem Gdańsk. Zwycięzca turnieju Reisinger'a (Denver, 2015) uznawanego za najtrudniejszy turniej na świecie oraz World Games Series w kategorii Mikst (Buenos Aires, 2024). Były trener i selekcjoner Reprezentacji Polski Kobiet U26.

## Wyniki brydżowe (Świat)
Zwycięstwa:
- Reisinger 2015 (Denver)
- Spingold 2024 (Toronto)
- Drużynowe Mistrzostwa Świata Mikstów 2024 (Buenos Aires)
- Drużynowe Mistrzostwa Europy Mikstów BAM 2023 (Strasburg), 2025 (Poznań)
- Klubowe Mistrzostwa Europy 2023 (Dubrownik)

Drugie miejsca:
- Reisinger 2017 (San Diego), 2018 (Honolulu)
- Spingold 2022 (Providence)
- Soloway 2022 (Phoenix), 2023 (Atlanta)
- Klubowe Mistrzostwa Europy 2024 (Boario Terme)

Trzecie miejsca:
- Spingold 2018 (Toronto)
- Drużynowe Mistrzostwa Europy Mikstów 2023 (Strasburg)

## Wyniki brydżowe (Polska)
- Drużynowy Mistrz Polski (Ekstraklasa) 2019, 2021, 2022, 2025  Wielokrotny Drużynowy Mistrz Polski w kategorii BAM, IMP, OPEN.

title: Piotr Zatorski

wikitext:
{{Brydżysta infobox
 |imię i nazwisko      = Piotr Zatorski
 |zdjęcie              =
 |opis zdjęcia         =
 |państwo              = Polska
 |data urodzenia       = [[13 czerwca]] [[1987]]
 |data śmierci         =
 |cezar                = 8158
 |kod_WBF              = 24144
 |kod_EBL              = 24144
 |tytuł PZBS           = Arcymistrz
 |ranking PZBS         = 5
 |data rankingu PZBS   = [[30 czerwca]] [[2025]]
 |tytuł WBF Open       =
 |tytuł WBF Kobiet     =
 |tytuł WBF Seniorów   =
 |ranking WBF Open     = 276
 |ranking WBF Kobiet   =
 |ranking WBF Seniorów =
 |data rankingu WBF    = [[4 grudnia]] [[2019]]
 |EC                   =
 |tytuł EBL            =
 |ranking EBL Open     = 671
 |ranking EBL Kobiet   =
 |ranking EBL Seniorów =
 |ranking EBL Juniorów =
 |data rankingu EBL    = [[4 grudnia]] [[2019]]
 |commons              = Category:Piotr Zatorski
}}
'''Piotr Zatorski''' (ur. [[13 czerwca]] [[1987]] w [[Legnica|Legnicy]]) – [[Polska|polski]] [[brydż sportowy|brydżysta]], [[Tytuły klasyfikacyjne w brydżu sportowym|Arcymistrz]] ([[Polski Związek Brydża Sportowego|PZBS]]), zawodnik i kapitan ekstraklasowej drużyny KS Szkoła Brydża Szlem Gdańsk. Zwycięzca turnieju Reisinger'a (Denver, 2015) uznawanego za najtrudniejszy turniej na świecie oraz World Games Series w kategorii Mikst (Buenos Aires, 2024). Były trener i selekcjoner Reprezentacji Polski Kobiet U26.

== Wyniki brydżowe (Świat) ==
Zwycięstwa:

* Reisinger 2015 (Denver)
* Spingold 2024 (Toronto)
* Drużynowe Mistrzostwa Świata Mikstów 2024 (Buenos Aires)
* Drużynowe Mistrzostwa Europy Mikstów BAM 2023 (Strasburg), 2025 (Poznań)
* Klubowe Mistrzostwa Europy 2023 (Dubrownik)

Drugie miejsca:

* Reisinger 2017 (San Diego), 2018 (Honolulu)
* Spingold 2022 (Providence)
* Soloway 2022 (Phoenix), 2023 (Atlanta)
* Klubowe Mistrzostwa Europy 2024 (Boario Terme)

Trzecie miejsca:

* Spingold 2018 (Toronto)
* Drużynowe Mistrzostwa Europy Mikstów 2023 (Strasburg)

== Wyniki brydżowe (Polska) ==
*Drużynowy Mistrz Polski (Ekstraklasa) 2019, 2021, 2022, 2025  Wielokrotny Drużynowy Mistrz Polski w kategorii BAM, IMP, OPEN.

== Zobacz też ==
* [[Brydż sportowy]]

{{SORTUJ:Zatorski, Piotr}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Legnicy]]
[[Kategoria:Polscy brydżyści sportowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1987]]

title: · Piotr Zatorski

Państwo: Polska

Data urodzenia: 13 czerwca 1987

Tytuł PZBS: Arcymistrz


text:
# Beautiful Darkness
Beautiful Darkness – pierwszy album zespołu Tacere wydany w 2007 roku.

## Lista utworów
1. "Deep tears of tragedy" – 5:00
2. "I Devour" – 3:44
3. "Excursion" – 4:10
4. "Black Roses" – 3:56
5. "A voice in the dark" – 6:07
6. "Foes of the sun" – 3:54
7. "Phantasm" – 4:07
8. "Born of the ground" – 5:00
9. "Bitter, regressive" – 3:19
10. "Beyond Silence" – 0:36
11. "Beautiful Darkness" – 5:36
12. "Into your Dreams" – 4:59[1]

## Twórcy
- Helena Haaparanta – śpiew
- Karri Knuutila – śpiew, gitara elektryczna, gitara basowa i klawisze
- Jarno "Jake" Vanhanen – perkusja
- Janne Salminen – keyboard[1]

title: Beautiful Darkness

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Beautiful Darkness
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Tacere]]
 |wydany                    = [[2007]]<ref name="DarkSide1" />
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[metal symfoniczny]]
[[gothic metal]]
[[power metal]]
[[metal progresywny]]<ref name="DarkSide1">[http://www.darkside.ru/album/9967/ Tytuł "Beautiful Darkness" DarkSide.ru] (ros.)</ref>
 |długość                   = 50:36
 |wytwórnia                 = [[Suomen Musiikki]]
 |producent                 = [[Karri Knuuttila]]<ref name="DarkSide1" />
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2007
 |poprzedni album           = A Voice in the Dark
 |rok poprzedniego albumu   = 2006
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
}}
'''Beautiful Darkness''' – pierwszy album zespołu [[Tacere]] wydany w 2007 roku.

== Lista utworów ==
# "Deep tears of tragedy" – 5:00
# "I Devour" – 3:44
# "Excursion" – 4:10
# "Black Roses" – 3:56
# "A voice in the dark" – 6:07
# "Foes of the sun" – 3:54
# "Phantasm" – 4:07
# "Born of the ground" – 5:00
# "Bitter, regressive" – 3:19
# "Beyond Silence" – 0:36
# "Beautiful Darkness" – 5:36
# "Into your Dreams" – 4:59<ref name="DarkSide1" />

== Twórcy ==
* Helena Haaparanta – śpiew
* Karri Knuutila – śpiew, gitara elektryczna, gitara basowa i klawisze
* Jarno "Jake" Vanhanen – perkusja
* Janne Salminen – keyboard<ref name="DarkSide1" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.metal-archives.com/albums/Tacere/Beautiful_Darkness/142001 | tytuł = Beautiful Darkness | opublikowany = Metal Archives | data = 11 stycznia 2007 | data dostępu = 2017-02-26}}
* {{Discogs|album|841332}}
* [http://fi.wikipedia.org/wiki/Tiedosto:Beautiful_Darkness_kansi.jpg Okładka]

[[Kategoria:Albumy metalowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2007]]

title: Beautiful Darkness

Gatunek: metal symfoniczny · gothic metal · power metal · metal progresywny

Wydawnictwo: Suomen Musiikki

Producent: Karri Knuuttila

A Voice in the Dark · (2006): Beautiful Darkness · (2007) · —


text:
# Dienne
Dienne – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Cantal.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 359 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 8 osób/km² (wśród 1310 gmin Owernii Dienne plasuje się na 500. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 61.).

title: Dienne

wikitext:
{{Inne znaczenia|miejscowości i gminy we [[Francja|Francji]]|[[Dżenne]] - miasto w [[Mali]]}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Dienne
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Dienne
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Dienne (Cantal).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Owernia-Rodan-Alpy
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Cantal (departament)|Cantal]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Saint-Flour|Saint-Flour]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 15061
 |powierzchnia                    = 44,88 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 359
 |gęstość zaludnienia             = 8 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 15300
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Cantal
 |współrzędne                     = 45°10′N 2°47′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Dienne''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Owernia-Rodan-Alpy]], w departamencie [[Cantal (departament)|Cantal]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 359 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 8 osób/km² (wśród 1310 gmin [[Owernia|Owernii]] Dienne plasuje się na 500. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 61.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Saint-Flour}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Cantal]]

title: Dienne

Państwo: Francja

Region: Owernia-Rodan-Alpy

Departament: Cantal

Okręg: Saint-Flour

• gęstość: 8 os./km²


text:
# Davidești (gmina)
Davidești – gmina w Rumunii, w okręgu Ardżesz. Obejmuje miejscowości Conțești, Davidești i Voroveni. W 2011 roku liczyła 3111 mieszkańców.

title: Davidești (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
|nazwa                            = Davidești
|nazwa oryginalna                 = Davidești
|dopełniacz nazwy                 =
|jednostka                        = gmina
|zdjęcie                          =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna    = [[Okręg Ardżesz|Ardżesz]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 3111
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = okręgu Ardżesz
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Davidești''' – gmina w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Ardżesz|okręgu Ardżesz]]. Obejmuje miejscowości [[Conțești (okręg Ardżesz)|Conțești]], [[Davidești (okręg Ardżesz)|Davidești]] i [[Voroveni]]{{r|rpl}}. W 2011 roku liczyła 3111 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20211026093703/https://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2022-01-04}}</ref>
}}

{{Okręg Ardżesz}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Ardżesz]]

title: Davidești

Państwo: Rumunia

Okręg: Ardżesz


text:
# Măureni (gmina)
Gmina Măureni – gmina w okręgu Caraș-Severin w zachodniej Rumunii. Zamieszkuje ją 2646 osób. W skład gminy wchodzą dwie miejscowości Măureni i Șoșdea.

title: Măureni (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Măureni
 |nazwa oryginalna                = Măureni
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = ROU CS Maureni CoA.jpg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna    = [[Okręg Caraș-Severin|Caraș-Severin]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 2646
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Maureni jud Caras-Severin.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Gmina Măureni''' – gmina w [[Okręg Caraș-Severin|okręgu Caraș-Severin]] w zachodniej [[Rumunia|Rumunii]]. Zamieszkuje ją 2646 osób{{r|rpl}}. W skład gminy wchodzą dwie miejscowości [[Măureni]] i [[Șoșdea]]{{r|rpl}}.
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-03-17 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}

{{Okręg Caraș-Severin}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Caraș-Severin]]

title: Măureni

Okręg: Caraș-Severin


text:
# Polbruk
Polbruk S.A. – producent kostki brukowej i betonowych wyrobów drogowych, działający na polskim rynku od 1991 roku. Od 1997 stanowi część międzynarodowego koncernu CRH plc. Według badań agencji Millward Brown, Polbruk jest najbardziej rozpoznawalną marką na rynku kostki brukowej w Polsce.

## Działalność
Firma posiada 25 lat doświadczenia na polskim rynku oraz 18 zakładów produkcyjnych z 26 liniami produkcyjnych. Zatrudnia blisko 630 osób. Na jej ofertę składa się aktualnie ponad 400 produktów, które dzięki szerokiej sieci dystrybucji są dostępne w całej Polsce.
Polbruk w ramach polityki zaangażowania społecznego (CSR) podejmuje liczne działania skierowane do społeczności lokalnych. Wspiera imprezy i drużyny sportowe, szczególnie te związane z siatkówką. Włącza się w proces rewitalizacji miast i gmin. Promuje bezpieczeństwo na drogach i akcje związane z ochroną środowiska. Z jej inicjatywy 12 września obchodzony jest Dzień Brukarza.

## Produkcja
Łączne możliwości produkcyjne firmy sięgają 15 mln m kw. wyrobów drogowych rocznie. Oferowane produkty składają się na portfolio 5 linii produktowych Polbruk: Styl, Klasyka, Architektura, Technika i TOP Polbruk (Taras-Ogród-Patio). Oferta obejmuje zarówno kostki przemysłowe, jak i szlachetne – produkty o wielu kształtach, kolorach, fakturach i zastosowaniach (m.in. gładkie, płukane, postarzane), a także elementy z fazą oraz bez fazy (czyli ukośnie ściętą bądź zaokrągloną górną krawędzią). Ponadto firma oferuje płyty tarasowe wet-cast o grubości 4 cm, które odwzorowują naturalną fakturę kamienia bądź drewna. W portfolio są też elementy małej architektury ogrodowej: murki, obrzeża i palisady.
Najbardziej rozpoznawalnymi realizacjami z wykorzystaniem produktów Polbruk są :
- ulica Piotrkowska w Łodzi, na której znajdują się żeliwne tabliczki z imionami i nazwiskami mieszkańców tego miasta,
- odremontowana stacja kolejowa Gdańsk Wrzeszcz,
- Skwer Kościuszki w Gdyni,
- Rynek Miejski w Boguchwale,
- osiedle apartamentowców Lea 251 w Krakowie,
- deptak otaczający halę Tauron Arena w Krakowie[7].

## Zakłady produkcyjne
Zakłady produkcyjne Polbruk SA są zlokalizowane w 20 miastach:
Gdańsk, Bydgoszcz, Koszalin, Piechcin, Łódź, Olsztyn, Warszawa, Pruszków, Dębica, Kielce, Kraków, Lublin, Rzeszów, Kotlarnia, Legnica, Tarnowskie Góry, Prószków, Opole, Libiąż, Żory.

## Nagrody i wyróżnienia
Marka Top of Mind – wg badań przeprowadzonych przez niezależną firmę badawczą Millward Brown (marzec – maj 2016) - firma Polbruk jest najbardziej rozpoznawalną marką na rynku kostki brukowej w Polsce. Badanie było przeprowadzane w formie wywiadów jakościowych i ilościowych, a jego wyniki potwierdzają, że niemal wszyscy użytkownicy mający styczność z branżą, rozpoznają markę Polbruk.
W 2017 roku marka zdobyła nagrodę Dobry Wzór 2017 w kategorii sfera publiczna za kostkę z efektem luminescencji Polbruk Lumia. W tym samym konkursie produkt został wyróżniony również w kategorii specjalnej „Wzór Roku” przez ówczesnego ministra finansów Mateusza Morawieckiego.

title: Polbruk

wikitext:
{{dopracować|styl=2017-01}}
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Polbruk S.A
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = Polska
 |siedziba          =
 |adres             = [[Gdańsk]] ul. Nowy Świat 16C 80-299
 |data założenia    = 1991
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      = spółka akcyjna
 |prezes            = Mariusz Ferenc
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           = KRS
 |numer rejestru    = 0000062419
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           =
 |www               = http://www.polbruk.pl/pl/
}}
'''Polbruk S.A.''' – producent [[Kostka brukowa|kostki brukowej]] i betonowych wyrobów drogowych, działający na polskim rynku od 1991 roku. Od 1997 stanowi część międzynarodowego koncernu CRH plc<ref>{{Cytuj|tytuł=Grupa CRH Polska|czasopismo=PGMB Sp. z o.o.|data dostępu=2017-11-16|url=http://pgmb.waw.pl/o-nas-2/grupa-crh/|język = pl|archiwum=https://web.archive.org/web/20171116191815/http://pgmb.waw.pl/o-nas-2/grupa-crh/|zarchiwizowano=2017-11-16}}</ref>. Według badań agencji [[Kantar Millward Brown|Millward Brown]], Polbruk jest najbardziej rozpoznawalną marką na rynku kostki brukowej w Polsce<ref>{{Cytuj|tytuł=Świat betonu|data dostępu=2017-11-16|opublikowany = swiatbetonu.pl|url=http://www.swiatbetonu.pl/aktualnosci/polbruk-mocna-marka-na-rynku-kostki-brukowej-w-polsce/}}</ref>.

== Działalność ==
Firma posiada 25 lat doświadczenia na polskim rynku oraz 18 zakładów produkcyjnych z 26 liniami produkcyjnych. Zatrudnia blisko 630 osób. Na jej ofertę składa się aktualnie ponad 400 produktów, które dzięki szerokiej sieci dystrybucji są dostępne w całej Polsce.

Polbruk w ramach polityki zaangażowania społecznego (CSR) podejmuje liczne działania skierowane do społeczności lokalnych. Wspiera imprezy i drużyny sportowe, szczególnie te związane z siatkówką<ref>{{Cytuj|tytuł=POLBRUK SPONSOREM TURNIEJU SIATKARSKIEGO CITY VOLLEY CUP – Ebuilder|data dostępu=2017-11-16|opublikowany=buildercorp.pl|url=http://buildercorp.pl/2016/09/09/polbruk-sponsorem-turnieju-siatkarskiego-city-volley-cup/|język = pl}}</ref>. Włącza się w proces rewitalizacji miast i gmin<ref>{{Cytuj|autor=jb|tytuł=Metamorfozy – czas na zmiany w tkance polskich miast|data dostępu=2017-11-16|opublikowany = jak-budowac.pl|url=http://www.jak-budowac.pl/metamorfozy-czas-na-zmiany-w-tkance-polskich-miast}}</ref>. Promuje bezpieczeństwo na drogach i akcje związane z ochroną środowiska. Z jej inicjatywy 12 września obchodzony jest Dzień Brukarza<ref>{{Cytuj|autor=BogMar|tytuł=Dzień Brukarza 2017 – internetowy kalendarz Kalbi|data dostępu=2017-11-16|opublikowany = kalbi.pl|url=https://www.kalbi.pl/dzien-brukarza|język=pl}}</ref>.

== Produkcja ==
Łączne możliwości produkcyjne firmy sięgają 15 mln m kw. wyrobów drogowych rocznie. Oferowane produkty składają się na portfolio 5 linii produktowych Polbruk: Styl, Klasyka, Architektura, Technika i TOP Polbruk (Taras-Ogród-Patio)<ref>{{Cytuj|tytuł=Taras, Ogród, Patio - nowa linia produktów TOP marki Polbruk|data dostępu=2017-11-16|opublikowany=informatorbudownictwa.pl|url=https://informatorbudownictwa.pl/nowosci/11277-taras-ogrod-patio-nowa-linia-produktow-top-marki-polbruk|język=pl}}</ref>. Oferta obejmuje zarówno kostki przemysłowe, jak i szlachetne – produkty o wielu kształtach, kolorach, fakturach i zastosowaniach (m.in. gładkie, płukane, postarzane), a także elementy z fazą oraz bez fazy (czyli ukośnie ściętą bądź zaokrągloną górną krawędzią). Ponadto firma oferuje płyty tarasowe [[Wet cast|wet-cast]] o grubości 4 cm, które odwzorowują naturalną fakturę kamienia bądź drewna. W portfolio są też elementy małej architektury ogrodowej: murki, obrzeża i palisady.

Najbardziej rozpoznawalnymi realizacjami z wykorzystaniem produktów Polbruk są :
* [[Ulica Piotrkowska w Łodzi|ulica Piotrkowska]] w [[Łódź|Łodzi]], na której znajdują się żeliwne tabliczki z imionami i nazwiskami mieszkańców tego miasta,
* odremontowana [[Gdańsk Wrzeszcz|stacja kolejowa Gdańsk Wrzeszcz]],
* [[Skwer Kościuszki w Gdyni|Skwer Kościuszki]] w [[Gdynia|Gdyni]],
* [[Rynek w Boguchwale|Rynek Miejski]] w [[Boguchwała|Boguchwale]],
* osiedle apartamentowców [[Lea 251]] w [[Kraków|Krakowie]],
* deptak otaczający halę [[Tauron Arena Kraków|Tauron Arena]] w Krakowie<ref>{{Cytuj|tytuł=ZMIANY ARCHITEKTONICZNE JAKO ELEMENT REWITALIZACJI – Ebuilder|data dostępu=2017-11-16|opublikowany=buildercorp.pl|url=http://buildercorp.pl/2017/03/07/zmiany-architektoniczne-jako-element-rewitalizacji/|język = pl}}</ref>.
== Zakłady produkcyjne ==
Zakłady produkcyjne Polbruk SA są zlokalizowane w 20 miastach:

Gdańsk, Bydgoszcz, Koszalin, Piechcin, Łódź, Olsztyn, Warszawa, Pruszków, Dębica, Kielce, Kraków, Lublin, Rzeszów, Kotlarnia, Legnica, Tarnowskie Góry, Prószków, Opole, Libiąż, Żory.

== Nagrody i wyróżnienia ==
Marka Top of Mind – wg badań przeprowadzonych przez niezależną firmę badawczą Millward Brown (marzec – maj 2016)<ref>{{Cytuj|tytuł=Szczegóły wiadomości|data dostępu=2017-11-16|opublikowany = mam-sklad.pl|url=http://www.mam-sklad.pl/rynek-czytaj.php/Polbruk---TOP-OF-MIND-wsrod-marek-kostki-brukowej-w-Polsce-826}}</ref> - firma Polbruk jest najbardziej rozpoznawalną marką na rynku kostki brukowej w Polsce. Badanie było przeprowadzane w formie wywiadów jakościowych i ilościowych, a jego wyniki potwierdzają, że niemal wszyscy użytkownicy mający styczność z branżą, rozpoznają markę Polbruk.

W 2017 roku marka zdobyła nagrodę Dobry Wzór 2017 w kategorii sfera publiczna za kostkę z efektem [[Luminescencja|luminescencji]] Polbruk Lumia. W tym samym konkursie produkt został wyróżniony również w kategorii specjalnej „Wzór Roku” przez ówczesnego [[Ministerstwo Finansów (Polska)|ministra finansów]] [[Mateusz Morawiecki|Mateusza Morawieckiego]]<ref>{{Cytuj|autor=Maja Piotrowska AIP|tytuł=Gala Dobry Wzór 2017: W tym roku przyznano 24 nagrody główne|czasopismo=Polskatimes.pl|data dostępu=2017-11-16|url=http://www.polskatimes.pl/strefa-biznesu/wiadomosci/a/gala-dobry-wzor-2017-w-tym-roku-przyznano-24-nagrody-glowne,12623142/|język=pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.polbruk.pl/pl/ Strona firmy Polbruk]

[[Kategoria:Przedsiębiorstwa budowlane w Polsce]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Gdańsku]]

title: Polbruk S.A

Adres: Gdańsk ul. Nowy Świat 16C 80-299

Forma prawna: spółka akcyjna

Prezes: Mariusz Ferenc

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# José Raydan
José Raydan – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Minas Gerais. Znajduje się w mikroregionie Peçanha.

title: José Raydan

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = José Raydan
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = José Raydan
 |państwo                      = BR-MG
 |powierzchnia                 = 181,407
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 4 367<ref>[http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/censo2010/tabelas_pdf/total_populacao_minas_gerais.pdf Censo Populacional 2010]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 24,12
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 18°13′8″S 42°29′56″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''José Raydan''' – miasto i gmina w [[Brazylia|Brazylii]], w stanie [[Minas Gerais]]. Znajduje się w [[Mikroregion Peçanha|mikroregionie Peçanha]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Miasta w stanie Minas Gerais]]

title: José Raydan

Państwo: Brazylia

Stan: Minas Gerais


text:
# Franz Huber
Franz Huber (ur. 23 sierpnia 1905, zm. 28 maja 1947 w Landsberg am Lech) – zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Rottenführer.
Austriak z pochodzenia. Członek Waffen-SS od 1 września 1944. Pełnił służbę jako blokowy (Blockführera) w podobozie Mauthausen –  Hinterbrühl w okresie od września 1944 do maja 1945. Podczas marszu śmierci z tego podobozu w kwietniu 1945 zastrzelił dziewięciu więźniów narodowości polskiej i rosyjskiej, którzy nie nadążali za kolumną ewakuacyjną.
Huber został skazany w procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni) przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie w więzieniu Landsberg 28 maja 1947.

title: Franz Huber

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Franz Huber
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = paramilitarny
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = SS-Rottenführer.svg
 |stopień             = SS-[[Rottenführer]]
 |data urodzenia      = [[23 sierpnia]] [[1905]]
 |miejsce urodzenia   =
 |data śmierci        = [[28 maja]] [[1947]]
 |miejsce śmierci     = [[więzienie Landsberg]]
 |lata służby         = 1944–1945
 |siły zbrojne        = [[Plik:Flag of the Schutzstaffel.svg|22px]] [[Schutzstaffel]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = członek załogi [[Mauthausen (KL)|Mauthausen]]-[[Gusen (KL)|Gusen]]
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         =
 |commons             =
}}
'''Franz Huber''' (ur. [[23 sierpnia]] [[1905]], zm. [[28 maja]] [[1947]] w [[Landsberg am Lech]]) – [[Zbrodnia nazistowska|zbrodniarz hitlerowski]], członek załogi [[obozy niemieckie (1933–1945)|obozu koncentracyjnego]] [[Mauthausen (KL)|Mauthausen]]-[[Gusen (KL)|Gusen]] i [[SS-Rottenführer]].

[[Austria]]k z pochodzenia. Członek [[Waffen-SS]] od 1 września 1944. Pełnił służbę jako blokowy (''Blockführera'') w podobozie Mauthausen –  ''Hinterbrühl'' w okresie od września 1944 do maja 1945. Podczas [[marsz śmierci|marszu śmierci]] z tego podobozu w kwietniu 1945 zastrzelił dziewięciu więźniów narodowości [[Polska|polskiej]] i [[Rosja|rosyjskiej]], którzy nie nadążali za kolumną ewakuacyjną.

Huber został skazany w [[Proces załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni)|procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni)]] przez [[Stany Zjednoczone|amerykański]] Trybunał Wojskowy w [[Dachau]] na [[kara śmierci|karę śmierci]]. Wyrok wykonano przez [[powieszenie]] w [[więzienie Landsberg|więzieniu Landsberg]] 28 maja 1947.

== Bibliografia ==
* [http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/dachautrial/50.pdf Dokumenty z procesu US vs. Johann Altfuldisch i inni, format PDF] {{lang|en}}

{{SORTUJ:Huber, Franz}}
[[Kategoria:Austriaccy naziści]]
[[Kategoria:Osądzeni przez Trybunał Wojskowy w Dachau]]
[[Kategoria:Personel Mauthausen-Gusen]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1905]]
[[Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy straceni przez powieszenie]]
[[Kategoria:Zmarli w 1947]]
[[Kategoria:Członkowie SS]]
[[Kategoria:Austriaccy zbrodniarze wojenni]]

title: Franz Huber

Data urodzenia: 23 sierpnia 1905

Data i miejsce śmierci: 28 maja 1947 · więzienie Landsberg

Formacja: Schutzstaffel

Stanowiska: członek załogi Mauthausen-Gusen


text:
# Okręg wyborczy nr 78 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)
Okręg wyborczy nr 78 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991) obejmował Poznań-Nowe Miasto i Poznań-Wildę oraz gminy Czerniejewo, Dominowo, Gniezno, Gniezno (gmina wiejska), Kołaczkowo, Kostrzyn, Łubowo, Miłosław, Nekla, Niechanowo, Pobiedziska, Swarzędz, Środa Wielkopolska i Września (województwo poznańskie). W ówczesnym kształcie został utworzony w 1989. Wybieranych było w nim 5 posłów w systemie większościowym.
Siedzibą okręgowej komisji wyborczej był Poznań-Nowe Miasto.

## Wybory parlamentarne 1989

### Mandat nr 298 –Stronnictwo Demokratyczne
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Tadeusz Dziuba                                                                                | 59 146 | 36,90  | 75 963  | 69,06   |
| Alojzy Bryl                                                                                | 13 197 | 8,23   | 26 836  | 24,40   |
| Tadeusz Ratajczak                                                                                | 12 754 | 7,96   | —       | —       |
| Jerzy Bartnik                                                                                | 12 426 | 7,75   | —       | —       |
| Grzegorz Grabski                                                                                | 12 269 | 7,65   | —       | —       |
| Andrzej Gałęzewski                                                                                | 6323   | 3,95   | —       | —       |
| Jerzy Sabiniewicz                                                                                | 5863   | 3,66   | —       | —       |
| Liczba głosów ważnych: 160 275 (I tura) • 109 990 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 299 –Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Marek Pol                                                                                | 32 953 | 19,95  | 46 723  | 42,57   |
| Jacek Jarząbek                                                                                | 19 286 | 11,68  | 28 109  | 25,61   |
| Ryszard Witkowski                                                                                | 17 916 | 10,85  | —       | —       |
| Wojciech Kaczmarek                                                                                | 13 434 | 8,13   | —       | —       |
| Waldemar Kukorowski                                                                                | 7614   | 4,61   | —       | —       |
| Liczba głosów ważnych: 165 177 (I tura) • 109 749 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 300 –Stowarzyszenie „Pax”
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Alfred Wawrzyniak                                                                                | 50 443 | 28,52  | 39 977  | 36,56   |
| Bogusław Bardziejewski                                                                                | 41 601 | 23,52  | 29 222  | 26,72   |
| Liczba głosów ważnych: 176 877 (I tura) • 109 348 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 301 –Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
| Kandydat                                                                                | I tura | I tura | II tura | II tura |
| Kandydat                                                                                | Głosów | %      | Głosów  | %       |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- |
| Kazimierz Bałęczny                                                                                | 23 195 | 14,27  | 35 216  | 31,94   |
| Bożenna Urbańska                                                                                | 21 562 | 13,27  | 39 957  | 36,24   |
| Marek Lis                                                                                | 17 078 | 10,51  | —       | —       |
| Kazimierz Wiącek                                                                                | 10 600 | 6,52   | —       | —       |
| Piotr Nowak                                                                                | 9006   | 5,54   | —       | —       |
| Marian Roszak                                                                                | 8793   | 5,41   | —       | —       |
| Liczba głosów ważnych: 162 505 (I tura) • 110 244 (II tura) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza I tura i II tura |        |        |         |         |

### Mandat nr 302 – bezpartyjny
| Kandydat                                                          | Głosów  | %     |
| ----------------------------------------------------------------- | ------- | ----- |
| Paweł Łączkowski                                                  | 122 447 | 69,83 |
| Maria Wichniewicz                                                 | 14 394  | 8,21  |
| Anatol Sakowicz                                                   | 13 876  | 7,91  |
| Józef Waligóra                                                    | 9057    | 5,16  |
| Józef Mirosław                                                    | 5250    | 2,99  |
| Liczba głosów ważnych: 175 357 Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza |         |       |

wikitext:
{{Okręg wyborczy infobox
 |nazwa                      = Okręg wyborczy nr 78 do Sejmu PRL (1989–1991)
 |mapa                       = Sejm PRL 78 (1989).svg
 |opis mapy                  =
 |instytucja                 = [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm PRL]]
 |pochodzenie nazwy          =
 |państwo                    = Polska
 |wariant flagi              =
 |jednostka administracyjna  = poznańskie
 |siedziba okręgowej komisji = Poznań-Nowe Miasto
 |data pierwszych wyborów    =
 |data ostatnich wyborów     =
 |liczba komisji wyborczych  =
 |liczba mieszkańców         =
 |liczba uprawnionych        =
 |liczba mandatów            = 5
 |obecni przedstawiciele     =
 |1. instytucja              = [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu PRL]]
 |1. okręg                   = [[Okręg wyborczy województwo poznańskie do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1989–2001)|woj. poznańskie]]
 |2. instytucja              =
 |2. okręg                   =
 |3. instytucja              =
 |3. okręg                   =
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Okręg wyborczy nr 78 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)''' obejmował [[Nowe Miasto (Poznań)|Poznań-Nowe Miasto]] i [[Wilda (dzielnica Poznania 1954–1990)|Poznań-Wildę]] oraz gminy [[Czerniejewo (gmina)|Czerniejewo]], [[Dominowo (gmina)|Dominowo]], [[Gniezno]], [[Gniezno (gmina wiejska)]], [[Kołaczkowo (gmina)|Kołaczkowo]], [[Kostrzyn (gmina)|Kostrzyn]], [[Łubowo (gmina)|Łubowo]], [[Miłosław (gmina)|Miłosław]], [[Nekla (gmina)|Nekla]], [[Niechanowo (gmina)|Niechanowo]], [[Pobiedziska (gmina)|Pobiedziska]], [[Swarzędz (gmina)|Swarzędz]], [[Środa Wielkopolska (gmina)|Środa Wielkopolska]] i [[Września (gmina)|Września]] ([[Województwo poznańskie (1975–1998)|województwo poznańskie]])<ref name="ordynacja1989">''Uchwała Rady Państwa z dnia 13 kwietnia 1989 r. w sprawie okręgów wyborczych dla wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz liczby, numerów i przeznaczenia mandatów w tych okręgach.'' ({{Dziennik Ustaw|1989|21|111}} z późn. zm. i ''Uchwała Rady Państwa z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie ponownego głosowania do mandatów nie obsadzonych z krajowej listy wyborczej.'' ({{Dziennik Ustaw|1989|36|199}} z późn. zm.)</ref>. W ówczesnym kształcie został utworzony w 1989. Wybieranych było w nim 5 posłów w [[Ordynacja większościowa|systemie większościowym]].

Siedzibą okręgowej komisji wyborczej był Poznań-Nowe Miasto<ref name="ordynacja1989"/>.

== [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1989 roku|Wybory parlamentarne 1989]] ==
=== Mandat nr 298 – [[Stronnictwo Demokratyczne]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Tadeusz Dziuba]]'''
| 59 146
| 36,90
| '''75 963'''
| '''69,06'''
|-
| style="text-align:left;"| [[Alojzy Bryl]]
| 13 197
| 8,23
| 26 836
| 24,40
|-
| style="text-align:left;"| Tadeusz Ratajczak
| 12 754
| 7,96
| style="text-align:center;" rowspan=5 colspan=2| —
|-
| style="text-align:left;"| [[Jerzy Bartnik (rzemieślnik)|Jerzy Bartnik]]
| 12 426
| 7,75
|-
| style="text-align:left;"| Grzegorz Grabski
| 12 269
| 7,65
|-
| style="text-align:left;"| Andrzej Gałęzewski
| 6323
| 3,95
|-
| style="text-align:left;"| Jerzy Sabiniewicz
| 5863
| 3,66
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 160 275 (I tura) • 109 990 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 299 – [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Marek Pol]]'''
| 32 953
| 19,95
| '''46 723'''
| '''42,57'''
|-
| style="text-align:left;"| Jacek Jarząbek
| 19 286
| 11,68
| 28 109
| 25,61
|-
| style="text-align:left;"| Ryszard Witkowski
| 17 916
| 10,85
| style="text-align:center;" rowspan=3 colspan=2| —
|-
| style="text-align:left;"| Wojciech Kaczmarek
| 13 434
| 8,13
|-
| style="text-align:left;"| Waldemar Kukorowski
| 7614
| 4,61
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 165 177 (I tura) • 109 749 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 300 – [[Stowarzyszenie „Pax”]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Alfred Wawrzyniak]]'''
| 50 443
| 28,52
| '''39 977'''
| '''36,56'''
|-
| style="text-align:left;"| Bogusław Bardziejewski
| 41 601
| 23,52
| 29 222
| 26,72
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 176 877 (I tura) • 109 348 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 301 – [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza]] ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999" rowspan=2| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| I tura
! style="border-bottom: 1px solid #999999" colspan=2| II tura
|-
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| Kazimierz Bałęczny
| 23 195
| 14,27
| 35 216
| 31,94
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Bożenna Urbańska]]'''
| 21 562
| 13,27
| '''39 957'''
| '''36,24'''
|-
| style="text-align:left;"| Marek Lis
| 17 078
| 10,51
| style="text-align:center;" rowspan=4 colspan=2| —
|-
| style="text-align:left;"| Kazimierz Wiącek
| 10 600
| 6,52
|-
| style="text-align:left;"| Piotr Nowak
| 9006
| 5,54
|-
| style="text-align:left;"| Marian Roszak
| 8793
| 5,41
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=5| '''Liczba głosów ważnych''': 162 505 (I tura) • 110 244 (II tura)
Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 I tura] i [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210151 II tura]
|}

=== Mandat nr 302 – bezpartyjny ===
{| class="wikitable" style="text-align:right; font-size: 90%;"
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Kandydat
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| Głosów
! style="border-bottom: 1px solid #999999"| %
|-
| style="text-align:left;"| '''[[Paweł Łączkowski]]'''
| '''122 447'''
| '''69,83'''
|-
| style="text-align:left;"| Maria Wichniewicz
| 14 394
| 8,21
|-
| style="text-align:left;"| Anatol Sakowicz
| 13 876
| 7,91
|-
| style="text-align:left;"| Józef Waligóra
| 9057
| 5,16
|-
| style="text-align:left;"| Józef Mirosław
| 5250
| 2,99
|-
| style="border: 1px solid #999999; text-align: left; font-size: 85%;" colspan=3| '''Liczba głosów ważnych''': 175 357
Źródło: [https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP19890210149 Państwowa Komisja Wyborcza]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Okręgi wyborcze do Sejmu PRL (1989–1991)}}
[[Kategoria:Okręgi wyborcze do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)]]
[[Kategoria:Polityka w Poznaniu]]
[[Kategoria:Poznań w XX wieku]]

Instytucja: Sejm PRL

Województwo: poznańskie

Siedziba: Poznań-Nowe Miasto

Wybory do Senatu PRL: woj. poznańskie


text:
# Baltic Cup 1949
Baltic Cup 1949 – turniej towarzyski Baltic Cup 1949, odbył się w dniach 23 - 25 października 1949 roku na Litwie. Był to trzeci turniej piłkarski po aneksji krajów bałtyckich przez ZSRR. W turnieju tradycyjnie wzięły udział trzy zespoły:drużyna gospodarzy, Litwy i Estonii.

## Mecze
| 23 października |  | Litwa | 2 | - | 1 (1:1) | Estonia |

| 24 października |  | Estonia | 1 | - | 2 | Łotwa |

| 25 października |  | Litwa | 1 | - | 0 (1:0) | Łotwa |

## Końcowa tabela
| M | Reprezentacja | L.m. | Zw. | Rem. | Por. | Bramki | R.br. | Pkt |
| 1 | Litwa         | 2    | 2   | 0    | 0    | 3:1    | +2    | 4   |
| 2 | Łotwa         | 2    | 1   | 0    | 1    | 2:2    | 0     | 2   |
| 3 | Estonia       | 2    | 0   | 0    | 2    | 2:4    | -2    | 0   |

Triumfatorem turnieju Baltic Cup 1949 został zespół Litwy.

title: Baltic Cup 1949

wikitext:
'''Baltic Cup 1949''' – turniej towarzyski [[Baltic Cup]] [[1949]], odbył się w dniach [[23 października|23]] - [[25 października]] [[1949]] roku na [[Litwa|Litwie]]. Był to trzeci turniej piłkarski po aneksji krajów bałtyckich przez [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. W turnieju tradycyjnie wzięły udział trzy zespoły:[[Reprezentacja Łotwy w piłce nożnej mężczyzn|drużyna gospodarzy]], [[Reprezentacja Litwy w piłce nożnej mężczyzn|Litwy]] i [[Reprezentacja Estonii w piłce nożnej mężczyzn|Estonii]].

== Mecze ==
{|
|[[23 października]]
|
| '''{{państwo|LTU}}'''
|align=center|'''2'''
|align=center|-
|align=center|'''1 (1:1)'''
| {{państwo|EST}}
|-
|}

{|
|[[24 października]]
|
| {{państwo|EST}}
|align=center|'''1'''
|align=center|-
|align=center|'''2'''
| '''{{państwo|LVA}}'''
|-
|}

{|
|[[25 października]]
|
|'''{{państwo|LTU}}'''
|align=center|'''1'''
|align=center|-
|align=center|'''0 (1:0)'''
| {{państwo|LVA}}
|-
|}

== Końcowa tabela ==
{|cellpadding="1" cellspacing="0" style="border:1px solid #aaa; text-align:center; width:50%; border-spacing: 5pt;"
|- style="background-color:#F0F8FF;"
|M  ||Reprezentacja  ||L.m. ||Zw. ||Rem. ||Por. ||Bramki ||R.br.  ||Pkt
|-
|- style="background-color:#C0C0C0;"
|1  || style="text-align:left;" |{{reprezentacja|LTU|pn}} ||2 ||2  ||0 ||0 ||3:1 ||<nowiki>+</nowiki>2 ||'''4'''
|-
|- style="background-color:#efefef;"
|2 || style="text-align:left;" |{{reprezentacja|LVA|pn}} ||2 ||1 ||0 ||1 ||2:2 ||0 ||'''2'''
|-
|- style="background-color:#efefef;"
|3  || style="text-align:left;" |{{reprezentacja|EST|pn}} ||2 ||0 ||0 ||2 ||2:4 || <nowiki>-</nowiki>2 ||'''0'''
|-
|}

Triumfatorem turnieju Baltic Cup 1949 został zespół [[Reprezentacja Litwy w piłce nożnej mężczyzn|Litwy]].

[[Kategoria:1949 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:1949 w ZSRR]]
[[Kategoria:Baltic Cup]]


text:
# Diabelskie Mosty
Diabelskie Mosty – skały w miejscowości Siedlec w gminie Janów, w powiecie częstochowskim, w województwie śląskim. Znajdują się w lesie przy drodze wojewódzkiej nr 793, na odcinku między Żarkami a Janowem, nieco powyżej źródeł Wiercicy.
Są to zbudowane z wapienia 3 skały o wysokości 15-18 m. W górnej części skał znajduje się Schronisko nad Diabelskimi Mostami. Nazwę skałom nadał poeta Zygmunt Krasiński (1812-1859), który często tędy spacerował.
Skały znajdują się w obrębie rezerwatu przyrody Parkowe. Pod względem geograficznym jest to obszar Równiny Janowskiej na Wyżynie Częstochowskiej w obrębie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd.
Ze skałami związane są legendy. Jedna z nich mówi o diable, który wypatrując Twardowskiego na Księżycu wpadł w szczelinę między skałami i uwiązł w niej. Aby ponownie nie wpaść do szczelin, wyczarował ponad nimi pomosty. Faktycznie zaś pomosty ponad szczelinami oddzielającymi poszczególne skały kazał wybudować Krasiński. Przetrwały one do lat 60. XX wieku. Według drugiej legendy na skałach istniał diabelski zamek Tatarzyna, który za sprawą diabła zapadł się pod ziemię.
W czasie II wojny światowej oddział partyzantów AK, Twardego” zorganizował przy skałach udaną zasadzkę na nazywanego Krwawym Julkiem niemieckiego kata miejscowej ludności Juliana Schuberta.
W pobliżu skał jest parking samochodowy, a obok skał biegnie Szlak Orlich Gniazd.

## Drogi wspinaczkowe
Diabelskie Mosty są obiektem wspinaczki skalnej. Wspinacze opisują je jako Diabelskie Mosty I, Diabelskie Mosty II i Diabelskie Mosty III. Skały mają miejscami połogie, miejscami pionowe lub przewieszone ściany z filarami, kominami i zacięciami. Wspinacze poprowadzili na nich 25 dróg wspinaczkowych o trudności od IV+ do VI.5+ w skali Kurtyki. Wszystkie mają zamontowane stałe punkty asekuracyjne: ringi (r)i ringi zjazdowe (rz) lub dwa ringi zjazdowe (drz).

Diabelskie Mosty I
1. Agent dołu; 6r + rz, VI.4/4+, 17 m
2. Diabelska dogrywka; 6r + rz, VI.5, 17 m
3. Gdzie przykazań brak dziesięciu 5r + rz, VI.5, 17 m
4. Piekło jest we mnie; 5r + rz, VI.4, 17 m
5. Hell bells; 5r + rz, VI.1+, 17 m
6. Highway to hell; 5r + rz, VI.4, 16 m
7. Now many, now ticket; 5r + rz, VI.1, 16 m
8. Lucyfer; 5r + drz, VI.2, 15 m
9. Wolant; 6r + rz, VI.4/4+, 15 m
10. Messer; 5r + rz, VI.5, 15 m
11. Znikający biceps; 6r + rz, VI.4, 15 m
12. Pandemonium; 5r + rz, VI.3+, 15 m
13. Moczary; 4r + rz, VI.2, 15 m
14. Diabelskie sztuczki; 6r + rz, VI.1, 16 m
15. Zuzia; 6r + rz, VI.2, 16 m[2].

Diabelskie Mosty II
1. Gdzie diabeł nie może; 4r + rz, VI.5/5+, 15 m
2. Czarci rowek; 4r + rz, VI.3+, 16 m
3. Powrót piekieł; 5r + rz, VI.2, 16 m
4. Prostowanie piekła; 5r + rz, VI.2+, 16 m
5. Kostucha; 4r + rz, VI.1+, 15 m[2].

Diabelskie Mosty III
1. Kostucha; 4r + rz, VI.1+, 15 m
2. Kitek mały; 4r + rz, VI+, 15 m
3. Ostatni dzwon; 3r + rz, V+, 12 m
4. Pożegnanie z rysą; 1r + rz, IV+, 12 m[2].

title: Diabelskie Mosty

wikitext:
{{Współrzędne|50°41′0,5″N 19°24′36,2″E|umieść=na górze}}
[[Plik:Diabelskie Mosty DK15 (6).jpg|240px|mały|Wspinaczka na jednej ze skał]]
[[Plik:Diabelskie Mosty DK15 (3).jpg|mały|240px|Diabelskie Mosty]]
{{commonscat|Diabelskie Mosty}}
'''Diabelskie Mosty''' – skały w miejscowości [[Siedlec (gmina Janów)|Siedlec]] w [[Janów (gmina w województwie śląskim)|gminie Janów]], w [[powiat częstochowski|powiecie częstochowskim]], w [[województwo śląskie|województwie śląskim]]. Znajdują się w lesie przy [[Droga wojewódzka nr 793|drodze wojewódzkiej nr 793]], na odcinku między [[Żarki|Żarkami]] a [[Janów (województwo śląskie)|Janowem]], nieco powyżej źródeł [[Wiercica (dopływ Nowego Kanału)|Wiercicy]]<ref name=jura />.
Są to zbudowane z wapienia 3 skały o wysokości 15-18 m<ref name=topo />. W górnej części skał znajduje się [[Schronisko nad Diabelskimi Mostami]]<ref name=geo />. Nazwę skałom nadał poeta [[Zygmunt Krasiński]] (1812-1859), który często tędy spacerował<ref name=tab />.

Skały znajdują się w obrębie [[Rezerwat przyrody Parkowe|rezerwatu przyrody Parkowe]]. Pod względem geograficznym jest to obszar [[Równina Janowska|Równiny Janowskiej]] na [[Wyżyna Częstochowska|Wyżynie Częstochowskiej]] w obrębie [[Park Krajobrazowy Orlich Gniazd|Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd]]<ref name=kon />.

Ze skałami związane są legendy. Jedna z nich mówi o diable, który wypatrując [[Pan Twardowski (postać)|Twardowskiego]] na Księżycu wpadł w szczelinę między skałami i uwiązł w niej. Aby ponownie nie wpaść do szczelin, wyczarował ponad nimi pomosty. Faktycznie zaś pomosty ponad szczelinami oddzielającymi poszczególne skały kazał wybudować Krasiński. Przetrwały one do lat 60. XX wieku. Według drugiej legendy na skałach istniał diabelski zamek [[Lajkonik|Tatarzyna]], który za sprawą diabła zapadł się pod ziemię<ref name=tab />.

W czasie II wojny światowej oddział partyzantów [[Armia Krajowa|AK]], Twardego” zorganizował przy skałach udaną zasadzkę na nazywanego Krwawym Julkiem niemieckiego kata miejscowej ludności Juliana Schuberta<ref name=ak />.

W pobliżu skał jest parking samochodowy, a obok skał biegnie [[Szlak Orlich Gniazd]]<ref name=jura />.

== Drogi wspinaczkowe ==
Diabelskie Mosty są obiektem [[Wspinaczka skalna|wspinaczki skalnej]]. Wspinacze opisują je jako Diabelskie Mosty I, Diabelskie Mosty II i Diabelskie Mosty III. Skały mają miejscami połogie, miejscami pionowe lub przewieszone ściany z [[Filar (geomorfologia)|filarami]], [[Komin (formacja skalna)|kominami]] i [[Zacięcie|zacięciami]]. Wspinacze poprowadzili na nich 25 [[Droga wspinaczkowa|dróg wspinaczkowych]] o trudności od IV+ do VI.5+ w [[Skala trudności dróg skalnych|skali Kurtyki]]. Wszystkie mają zamontowane stałe [[punkt asekuracyjny|punkty asekuracyjne]]: [[Ring (wspinaczka)|ringi]] (r)i ringi zjazdowe (rz) lub dwa ringi zjazdowe (drz)<ref name=topo />.
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=22em <!-- od 10 do 27 --> |liczba=2 |
; Diabelskie Mosty I:
# ''Agent dołu''; 6r + rz, VI.4/4+, 17 m
# ''Diabelska dogrywka''; 6r + rz, VI.5, 17 m
# ''Gdzie przykazań brak dziesięciu'' 5r + rz, VI.5, 17 m
# ''Piekło jest we mnie''; 5r + rz, VI.4, 17 m
# ''Hell bells''; 5r + rz, VI.1+, 17 m
# ''Highway to hell''; 5r + rz, VI.4, 16 m
# ''Now many, now ticket''; 5r + rz, VI.1, 16 m
# ''Lucyfer''; 5r + drz, VI.2, 15 m
# ''Wolant''; 6r + rz, VI.4/4+, 15 m
# ''Messer''; 5r + rz, VI.5, 15 m
# ''Znikający biceps''; 6r + rz, VI.4, 15 m
# ''Pandemonium''; 5r + rz, VI.3+, 15 m
# ''Moczary''; 4r + rz, VI.2, 15 m
# ''Diabelskie sztuczki''; 6r + rz, VI.1, 16 m
# ''Zuzia''; 6r + rz, VI.2, 16 m<ref name=topo/>.
; Diabelskie Mosty II:
# ''Gdzie diabeł nie może''; 4r + rz, VI.5/5+, 15 m
# ''Czarci rowek''; 4r + rz, VI.3+, 16 m
# ''Powrót piekieł''; 5r + rz, VI.2, 16 m
# ''Prostowanie piekła''; 5r + rz, VI.2+, 16 m
# ''Kostucha''; 4r + rz, VI.1+, 15 m<ref name=topo/>.
; Diabelskie Mosty III:
# ''Kostucha''; 4r + rz, VI.1+, 15 m
# ''Kitek mały''; 4r + rz, VI+, 15 m
# ''Ostatni dzwon''; 3r + rz, V+, 12 m
# ''Pożegnanie z rysą''; 1r + rz, IV+, 12 m<ref name=topo/>.
}}
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ak>{{Cytuj |url = https://www.gornyslask.net.pl/p/zloty-potok-rezerwat-parkowe/ |tytuł = Rezerwat przyrody Parkowe w Złotym Potoku |data dostępu = 2018-11-26 |archiwum = https://web.archive.org/web/20181126142237/https://www.gornyslask.net.pl/p/zloty-potok-rezerwat-parkowe/ |zarchiwizowano = 2018-11-26}}</ref>
<ref name=geo>{{cytuj |url = http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/ |tytuł = Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna |data dostępu = 2018-11-26}}</ref>
<ref name=jura>{{Cytuj |tytuł = Jura Krakowsko-Częstochowska. Informator turystyczny |miejsce = Ogrodzieniec |data = 2018 |wydawca = Związek Gmin Jurajskich |isbn =  978-83-947430-8-6}}</ref>
<ref name=kon>{{Cytuj |autor = [[Jerzy Kondracki]] |tytuł = Geografia regionalna Polski |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN |data = 1998 |isbn = 83-01-12479-2}}</ref>
<ref name=tab>Na podstawie tablicy informacyjnej przy skałach</ref>
<ref name=topo>{{cytuj |url = http://topo.portalgorski.pl/Diabelskie-Mosty,Dolina-Wiercicy,Jura-Krakowsko-Cz%C4%99stochowska,skala,534 |tytuł = Baza topo portalu wspinaczkowego |data dostępu = 2018-11-26}}</ref>
}}
{{Skały Doliny Wiercicy}}

[[Kategoria:Formacje skalne Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Tereny wspinaczkowe]]
[[Kategoria:Siedlec (gmina Janów)]]


text:
# Sieliszcze Małe
Sieliszcze Małe (biał. Селішча Малое, Sieliszcza Małoje; ros. Селище Малое, Sieliszcze Małoje) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim, w sielsowiecie Kamieniuki, nad Leśną Prawą, w granicach Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”.

## Historia
W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie brzeskim, w gminie Dmitrowicze.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie brzeskim, w gminie Dmitrowicze. W 1921 miejscowość liczyła 38 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Sieliszcze Małe

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Sieliszcze]] oraz [[Sieliszcze Wielkie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Sieliszcze Małe
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Селішча Малое}}<br />{{k|ru|Селище Малое}}
 |zdjęcie                      = Sielišča Maloje 1.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon kamieniecki (Białoruś)|kamieniecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Kamieniuki|Kamieniuki]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2019
 |liczba ludności              = 12<ref name=spis>{{Cytuj stronę |url = http://pop-stat.mashke.org/belarus-census-2019/bresckaja.htm |tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 4 października 2019 roku |język = |data dostępu =}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = rejon kamieniecki (Białoruś) # obwód brzeski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 52°34′05″N 23°45′22″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Sieliszcze Małe''' ({{w języku|be|Селішча Малое}}, ''Sieliszcza Małoje''; {{w języku|ru|Селище Малое}}, ''Sieliszcze Małoje'') – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon kamieniecki (Białoruś)|rejonie kamienieckim]], w [[sielsowiet Kamieniuki|sielsowiecie Kamieniuki]], nad [[Leśna Prawa|Leśną Prawą]], w granicach [[Park Narodowy „Puszcza Białowieska”|Parku Narodowego „Puszcza Białowieska”]].

== Historia ==
W XIX i w początkach XX w. położone były w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]], w [[Gubernia grodzieńska|guberni grodzieńskiej]], w [[Powiat brzeski (1795–1915)|powiecie brzeskim]], w [[Dmitrowicze (gmina)|gminie Dmitrowicze]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo poleskie|województwie poleskim]], w [[Powiat brzeski (województwo poleskie)|powiecie brzeskim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">od 12 grudnia 1920 do 19 lutego 1921 w [[Powiat białowieski|powiecie białowieskim]], po czym miejscowość powróciła do powiatu brzeskiego</ref>, w [[Dmitrowicze (gmina)|gminie Dmitrowicze]]<ref name="przypis1">{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie |url = https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/2225/edition/3106/content |wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej |miejsce = Warszawa |rok = 1924 |strony = |isbn = 978-83-254-2578-4}}</ref>. W 1921 miejscowość liczyła 38 mieszkańców, zamieszkałych w 7 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego<ref name="przypis1" />.

Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|X|534|Sieliszcze (42) Małe, pow. brzeski}}
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P38_S37_HAJNOWKA_1931_300dpi_bcuj298370-288497.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Hajnówka'' |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2023-04-13}}
* {{Cytuj stronę |url =https://map.nca.by/ |tytuł = Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi |opublikowany = |data = |język = ru be |data dostępu = 2023-04-13}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie kamienieckim (Białoruś)]]

title: Sieliszcze MałeСелішча Малое · Селище Малое

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: kamieniecki

Sielsowiet: Kamieniuki


text:
# Beaworthy
Beaworthy – wieś w Anglii, w hrabstwie Devon, w dystrykcie West Devon. Leży 46 km na zachód od miasta Exeter i 295 km na zachód od Londynu.

title: Beaworthy

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Beaworthy
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Beaworthy
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South West England|South West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Devon]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[West Devon]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Devon
 |współrzędne                  = 50°46′N 4°11′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Beaworthy''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Devon]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[West Devon]]. Leży 46 km na zachód od miasta [[Exeter]] i 295 km na zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SX4605398681|tytuł=Beaworthy na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Devon]]
[[Kategoria:West Devon]]

title: Beaworthy

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South West

Hrabstwo: Devon

Dystrykt: West Devon


text:
# Xızı
Xızı – miasto we wschodnim Azerbejdżanie, stolica rejonu Xızı. W 2008 roku populacja wyniosła 1,2 tys. mieszkańców.

title: Xızı

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Xızı
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Xızı
 |państwo                      = AZE
 |1. jednostka administracyjna = [[rejon Xızı|Xızı]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 40°54′28″N 49°4′24″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Xızı''' – [[miasto]] we [[wschód|wschodnim]] [[Azerbejdżan]]ie, [[stolica]] [[Podział administracyjny Azerbejdżanu|rejonu]] [[rejon Xızı|Xızı]]. W [[2008]] roku populacja wyniosła 1,2 tys. mieszkańców.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.world-gazetteer.com/wg.php?x= | tytuł = World Gazetteer | opublikowany = world-gazetteer.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20120515215832/http://www.world-gazetteer.com/wg.php?x= | zarchiwizowano = 2012-05-15}}

[[Kategoria:Miasta w Azerbejdżanie]]

title: Xızı

Państwo: Azerbejdżan

Rejon: Xızı

Populacja · • liczba ludności: · 1588 · (brak daty pomiaru)


text:
# Bachor
Bachor – osada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim, w gminie Górzno.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
W Bachorzu znajduje się młyn piętrzący wodę na wysokość 1,0 m, tworzący rozlewisko o szerokości 8,0 m, długość 50 m. Mała elektrownia wodna funkcjonująca w Bachorzu osiąga 15 kW, a spadek rzeki Pissa na docinku Gołkówko – Bachor kształtuje się w granicach 2,60‰, poza Bachorem zwiększa się do 3,95‰ i wzrasta do 6,63‰.

## Historia
Majątek na przełomie XVIII i XIX wieku liczył ponad 100 ha. Najdawniejszymi, udokumentowanymi właścicielami byli Józef i Wincenty Rochonowie, następnie Hennickę, a od 1881 r. E. Hensel. kolejnym właścicielem był handlarz nieruchomości Wolf Schündler. Od 1902 r. młynem i tartakiem władał Carl Westphal z córką Olgą. Postanowienia kongresu wiedeńskiego przewidywały włączenie Bachorzu do Wielkiego Księstwa Poznańskiego z szerszą autonomią i większymi swobodami narodowymi, stało się jednak inaczej i znalazły się ponownie w Imperium Rosyjskim. Bachor stał się wsią graniczną.
Niespełna miesiąc po oddaniu Warszawy pod Brodnicą rozegrał się ostatni akt powstania listopadowego. 5 października 1831 roku oddziały powstańcze pod dowództwem ostatniego wodza naczelnego powstania gen. dyw. Macieja Rybińskiego odbywszy naradę wojenną na plebanii w Świedziebni, przekroczyły granicę Królestwa Polskiego i Prus właśnie w Bachorzu gdzie ogłosili kapitulację i złożyli broń. Armia liczyła jeszcze 19.871 ludzi, w tym 9 generałów, 89 oficerów sztabowych i 416 młodszych oficerów. Granicę przejechało 95 armat z zaprzęgami, 5280 koni kawaleryjskich i 2556 koni artyleryjskich. Wraz z armią na emigrację udały się też władze powstańcze z ostatnim prezesem Rządu Narodowego Bonawenturą Niemojowskim, członkowie sejmu i liczni politycy m.in. Joachim Lelewel, oraz znani poeci porucznik Wincenty Pol i Seweryn Goszczyński. Odchodząc na obczyznę świadczyli, że nie zrezygnują z podjętego celu. Po przekroczeniu granicy pruskiej na rzece Pissie żołnierze armii polskiej pod eskortą żandarmów pruskich zostali internowani w obozach na pod brodnickich Wapnach, jazda, artyleria i 4 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego nad Drwęcą w okolicach Mszana, a część żołnierzy w zabudowaniach klasztoru franciszkanów w Brodnicy.
Dla uczczenia powstańców 5 października 2010 roku odsłonięto pomnik Powstania Listopadowego w Bachorzu – to płyta pamiątkowa, na której uwieczniono sylwetkę ostatniego wodza naczelnego powstania gen. dyw. Macieja Rybińskiego. 5 października 1831 r. pod jego dowództwem oddziały polskie przekroczyły granicę Królestwa Polskiego i Prus między Górznem a Jastrzębiem i złożyły broń. Obok płyty umieszczono wyrzeźbioną w drewnie Pietę. Jej autorem jest rolnik- artysta, utalentowany mieszkaniec Jastrzębia – Paweł Olender.
Pomysłodawcą i fundatorem pomnika jest Stefan Kiczyński, regionalista, miłośnik historii, autor książki o regionie, działacz PTTK w Brodnicy. Pomysł wzniesienia pomnika w Bachorzu zrealizował z wydatną pomocą Jana Lewandowskiego, starszego Cechu Rzemiosł Różnych w Brodnicy.
Mieszkańcy gminy wspierali Stefana Kiczyńskiego w przygotowaniu świetnej oprawy uroczystości. Dzieci ze szkoły w Świedziebni przygotowały część artystyczną. Zofia Adamska, emerytowana nauczycielka ze Świedziebni przedstawiła historię powstańców, a w ich postacie wcielili się – Tadeusz Baranowski z Gorczenicy oraz Marcin Zdrojewski z Warszawy, którzy stanęli na warcie przy pomniku w strojach z epoki, białą bronią i powstańczymi muszkietami.
Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonali starosta Waldemar Gęsicki i Robert Stańko, wójt gminy Górzno. Wśród powstańców przekraczających granice zaborów przed 179 laty było 17 kapelanów wojskowych, na uroczystości odsłonięcia pomnika nie zabrakło więc także duchownych. Marcin Tomasz Kowalski, proboszcz z Grążaw poświęcił pomnik. Pamiątkowy dąb posadzony przy obelisku przez starostę – gospodarza powiatu, będzie upamiętniać dzień odsłonięcia pomnika.

title: Bachor

wikitext:
{{inne znaczenia|miejscowości|[[Bachor (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Bachor
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat brodnicki|brodnicki]]
 |gmina                  = [[Górzno (gmina w województwie kujawsko-pomorskim)|Górzno]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 56
 |kod pocztowy           =
 |tablice rejestracyjne  = CBR
 |SIMC                   = 0843550
 |kod mapy               = Górzno (gmina w województwie kujawsko-pomorskim)
 |współrzędne            = 53°13'43"N 19°33'42"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|1553|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Bachor''' – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat brodnicki|powiecie brodnickim]], w [[Górzno (gmina w województwie kujawsko-pomorskim)|gminie Górzno]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo toruńskie|województwa toruńskiego]].

W Bachorzu znajduje się [[Młyn wodny|młyn]] piętrzący wodę na wysokość 1,0 m, tworzący rozlewisko o szerokości 8,0 m, długość 50 m. [[Mała elektrownia wodna]] funkcjonująca w Bachorzu osiąga 15 kW, a spadek rzeki [[Pissa]] na docinku Gołkówko – Bachor kształtuje się w granicach 2,60‰, poza Bachorem zwiększa się do 3,95‰ i wzrasta do 6,63‰.

== Historia ==

Majątek na przełomie XVIII i XIX wieku liczył ponad 100 ha. Najdawniejszymi, udokumentowanymi właścicielami byli Józef i Wincenty Rochonowie, następnie Hennickę, a od 1881 r. E. Hensel. kolejnym właścicielem był handlarz nieruchomości Wolf Schündler. Od 1902 r. młynem i tartakiem władał Carl Westphal z córką Olgą. Postanowienia [[Kongres wiedeński|kongresu wiedeńskiego]] przewidywały włączenie Bachorzu do [[Wielkie Księstwo Poznańskie|Wielkiego Księstwa Poznańskiego]] z szerszą autonomią i większymi swobodami narodowymi, stało się jednak inaczej i znalazły się ponownie w [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskim]]. Bachor stał się wsią graniczną.
[[Plik:Finis Poloniae, 1831.PNG|thumb|250px|left|''[[Finis Poloniae 1831 (obraz Dietricha Montena)|Finis Poloniae 1831]]'', obraz [[Dietrich Monten|Dietricha Montena]], przedstawiający przekroczenie granicy z [[Królestwo Prus|Prusami]] przez oddziały powstańcze]]
Niespełna miesiąc po oddaniu [[Warszawa|Warszawy]] pod [[Brodnica|Brodnicą]] rozegrał się ostatni akt [[Powstanie listopadowe|powstania listopadowego]]. [[5 października]] 1831 roku [[Powstanie listopadowe|oddziały powstańcze]] pod dowództwem ostatniego [[Wodzowie naczelni powstania listopadowego|wodza naczelnego]] powstania [[Maciej Rybiński (generał)|gen. dyw. Macieja Rybińskiego]] odbywszy naradę wojenną na plebanii w [[Świedziebnia|Świedziebni]], przekroczyły granicę [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] i [[Królestwo Prus|Prus]] właśnie w Bachorzu gdzie ogłosili kapitulację i złożyli broń. Armia liczyła jeszcze 19.871 ludzi, w tym 9 [[generał]]ów, 89 [[Oficer (wojsko)|oficerów]] [[sztab]]owych i 416 młodszych oficerów. Granicę przejechało 95 [[Armata|armat]] z zaprzęgami, 5280 koni [[Jazda|kawaleryjskich]] i 2556 koni [[Artyleria|artyleryjskich]]. Wraz z armią na [[Migracja ludności|emigrację]] udały się też władze powstańcze z ostatnim [[Rząd Narodowy (powstanie listopadowe)|prezesem Rządu Narodowego]] [[Bonawentura Niemojowski|Bonawenturą Niemojowskim]], członkowie [[Sejm (powstanie listopadowe)|sejmu]] i liczni politycy m.in. [[Joachim Lelewel]], oraz znani poeci [[porucznik]] [[Wincenty Pol]] i [[Seweryn Goszczyński]]. Odchodząc na obczyznę świadczyli, że nie zrezygnują z podjętego celu. Po przekroczeniu granicy pruskiej na rzece [[Pissa|Pissie]] żołnierze armii polskiej pod [[Eskorta|eskortą]] [[Żandarmeria|żandarmów]] pruskich zostali [[Internowanie|internowani]] w obozach na pod brodnickich Wapnach, [[jazda]], [[artyleria]] i [[4 Pułk Piechoty Liniowej (Królestwo Kongresowe)|4 Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego]] nad [[Drwęca|Drwęcą]] w okolicach [[Mszano (powiat brodnicki)|Mszana]], a część żołnierzy w [[Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Brodnicy|zabudowaniach klasztoru]] [[Zakon Braci Mniejszych|franciszkanów]] w [[Brodnica|Brodnicy]].

Dla uczczenia powstańców 5 października 2010 roku odsłonięto pomnik Powstania Listopadowego w Bachorzu – to płyta pamiątkowa, na której uwieczniono sylwetkę ostatniego wodza naczelnego powstania gen. dyw. Macieja Rybińskiego. 5 października 1831 r. pod jego dowództwem oddziały polskie przekroczyły granicę Królestwa Polskiego i Prus między Górznem a Jastrzębiem i złożyły broń. Obok płyty umieszczono wyrzeźbioną w drewnie [[Pietà|Pietę]]. Jej autorem jest rolnik- artysta, utalentowany mieszkaniec Jastrzębia – Paweł Olender.
Pomysłodawcą i fundatorem pomnika jest [[Stefan Kiczyński]], regionalista, miłośnik historii, autor książki o regionie, działacz [[Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze|PTTK]] w Brodnicy. Pomysł wzniesienia pomnika w Bachorzu zrealizował z wydatną pomocą Jana Lewandowskiego, starszego Cechu Rzemiosł Różnych w Brodnicy.
Mieszkańcy gminy wspierali Stefana Kiczyńskiego w przygotowaniu świetnej oprawy uroczystości. Dzieci ze szkoły w [[Świedziebnia|Świedziebni]] przygotowały część artystyczną. Zofia Adamska, emerytowana nauczycielka ze Świedziebni przedstawiła historię powstańców, a w ich postacie wcielili się – Tadeusz Baranowski z Gorczenicy oraz Marcin Zdrojewski z Warszawy, którzy stanęli na [[Warta (wojsko)|warcie]] przy pomniku w strojach z epoki, [[Broń biała|białą bronią]] i powstańczymi [[muszkiet]]ami.
Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonali [[starosta]] Waldemar Gęsicki i Robert Stańko, [[wójt]] [[Górzno (gmina w województwie kujawsko-pomorskim)|gminy Górzno]]. Wśród powstańców przekraczających granice zaborów przed 179 laty było 17 [[kapelan]]ów wojskowych, na uroczystości odsłonięcia pomnika nie zabrakło więc także duchownych. Marcin Tomasz Kowalski, proboszcz z [[Grążawy|Grążaw]] poświęcił pomnik. Pamiątkowy [[dąb]] posadzony przy obelisku przez starostę – gospodarza powiatu, będzie upamiętniać dzień odsłonięcia pomnika.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Mirosław Krajewski, Usque ad finem. Powstanie listopadowe i partyzantka 1833 r. na ziemi dobrzyńskiej, Rypin 2011, ss. 205.
* Mirosław Krajewski, ''Ostatnie chwile powstania listopadowego na ziemi dobrzyńskiej,'', [w:] „Ziemia Dobrzyńska”, t. 1: 1989.
* Mariola Weiss-Kwella, ''Parafia p. w. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Jastrzębiu – rys historyczny'', 2004.
* Ks. Stanisław Kardasz (red.), ''Diecezja toruńska. Historia i teraźniejszość. Dekanat Brodnicki'', [w:], tejże, ''Jastrzębie – parafia pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny'', Toruńskie Wydawnictwo Diecezjalne, Toruń 1998, s. 7–41, 96-100, {{ISBN|83-86471-09-3}}.
* {{Cytuj|autor = Mirosław Wołojewicz |tytuł = Informator historyczno geograficzny obszaru gminy Grążawy |data = 1997 |isbn = 83-908086-1-7 |miejsce = Brodnica |wydawca = „Edytor” |oclc = 297824659 }}
* Stefan Kiczyński, ''Grążawy, Łaszewo i okolice. Zarys dziejów'', Łaszewo 2009, s. 15, 74-76, 90-114.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Bachor&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=false Dane w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podziału Terytorialnego TERYT]
* {{cytuj stronę| url = http://www.brodnica.net/wiadomosci/7045| tytuł = Pomnik powstania listopadowego w Bachorzu| autor =| opublikowany = | praca = | data = | język = pl | data dostępu = 2010-10-06}}
{{Gmina Górzno (powiat brodnicki)|Gmina Górzno (powiat brodnicki)}}

[[Kategoria:Górzno (gmina w województwie kujawsko-pomorskim)]]

title: Bachor

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: brodnicki

Gmina: Górzno

Tablice rejestracyjne: CBR


text:
# Siutkówek
Siutkówek – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Lubanie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 208 mieszkańców. Jest dziewiątą co do wielkości miejscowością gminy Lubanie.

title: Siutkówek

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Siutkówek
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat włocławski|włocławski]]
 |gmina                  = [[Lubanie (gmina)|Lubanie]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 208<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 54
 |kod pocztowy           = 87-732<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1169}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CWL
 |SIMC                   = 0865059
 |kod mapy               = Lubanie (gmina)
 |współrzędne            = 52°45'58"N 18°52'50"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|122963|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Siutkówek''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat włocławski|powiecie włocławskim]], w [[Lubanie (gmina)|gminie Lubanie]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo włocławskie|województwa włocławskiego]]. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 208 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest dziewiątą co do wielkości miejscowością gminy Lubanie.

== Zobacz też ==
* [[Siutkowo]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Lubanie}}

[[Kategoria:Lubanie (gmina)]]

title: Siutkówek

Powiat: włocławski

Gmina: Lubanie

Tablice rejestracyjne: CWL


text:
# Parafia Przemienienia Pańskiego w Stargardzie (rzymskokatolicka)
Parafia pw. Przemienia Pańskiego w Stargardzie (rzymskokatolicka) – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Stargard Zachód, archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej.
Została erygowana w roku 1992.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia pw.
Przemienienia Pańskiego
 w Stargardzie
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Stargard k. Przemienienia.jpg
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Stargard]]
 |adres                   = ul. Księdza Jana Twardowskiego 1
 |data powołania          = [[1992]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja szczecińsko-kamieńska|szczecińsko-kamieńska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Stargard Zachód|Stargard Zachód]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Przemienienia Pańskiego w Stargardzie (rzymskokatolicki)]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Przemienienie Pańskie|Przemienienia Pańskiego]]
 |dzień wspomnienia       = 6 sierpnia
 |kod mapy                = Stargard
 |współrzędne             = 53°18′51″N 15°2′12″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia pw. Przemienia Pańskiego w [[Stargard]]zie (rzymskokatolicka)''' – [[Kościół katolicki w Polsce|rzymskokatolicka]] [[parafia]] należąca do [[dekanat Stargard Zachód|dekanatu Stargard Zachód]], [[Archidiecezja szczecińsko-kamieńska|archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej]], [[Metropolia szczecińsko-kamieńska|metropolii szczecińsko-kamieńskiej]].

Została [[Akt erekcyjny|erygowana]] w roku [[1992]].

== Linki zewnętrzne ==
* [http://szczecin.kuria.pl/wspolnoty/wspolnoty-parafialne/Stargard-Przemienienia-Panskiego_LS30 Informacje na stronie archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej]

{{Parafie dekanatu Stargard Zachód}}

[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Stargardzie|Przemienienia]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego|Stargard]]

title: Parafia pw. · Przemienienia Pańskiego · w Stargardzie

Siedziba: Stargard

Adres: ul. Księdza Jana Twardowskiego 1

Wyznanie: katolickie

Archidiecezja: szczecińsko-kamieńska

Dekanat: Stargard Zachód

Wezwanie: Przemienienia Pańskiego

Wspomnienie liturgiczne: 6 sierpnia