text:
# Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki
Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki herbu Trąby (zm. w 1750 roku) – podkomorzy brasławski w 1724 roku, podkomorzy pokojowy Jego Królewskiej Mości, starosta subocki.
Był posłem na sejm 1729 roku z powiatu brasławskiego. Jako poseł na sejm konwokacyjny 1733 roku z Księstwa Inflanckiego był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na tym sejmie. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej. Poseł powiatu brasławskiego  na sejm zwyczajny pacyfikacyjny 1735 roku i poseł inflancki na sejm nadzwyczajny pacyfikacyjny 1736. Poseł powiatu brasławskiego na sejm 1740 roku.

title: Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Antoni Ludwik Rudomina
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Trąby.svg
 |opis herbu        = [[Trąby (herb szlachecki)|Trąby]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Rudominowie herbu Trąby]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[1750]]
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            = Jan Kazimierz Rudomina Dusiacki
 |matka             = Zofia z Suffczyńskich
 |mąż               =
 |żona              = Franciszka (lub Barbara) z Godebskich<br />Helena z Kościuszków
 |dzieci            = brak
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki''' herbu [[Trąby (herb szlachecki)|Trąby]] (zm. w [[1750]] roku) – [[podkomorzy]] [[brasław]]ski w [[1724]] roku, podkomorzy pokojowy Jego Królewskiej Mości, starosta [[Subocz|subocki]].

Był posłem na sejm [[1729]] roku z [[powiat brasławski (I Rzeczpospolita)|powiatu brasławskiego]]<ref>Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. III, Poznań 1856, s. 304.</ref>. Jako poseł na [[sejm konwokacyjny 1733]] roku z Księstwa Inflanckiego był członkiem [[konfederacja generalna 1733|konfederacji generalnej]] zawiązanej [[27 kwietnia]] [[1733]] roku na tym sejmie<ref>Konfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 (słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 57.</ref>. W [[1735]] roku podpisał uchwałę Rady Generalnej [[konfederacja warszawska (1733)|konfederacji warszawskiej]]<ref>Uchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 24.</ref>. Poseł [[powiat brasławski (I Rzeczpospolita)|powiatu brasławskiego]]  na [[sejm zwyczajny pacyfikacyjny 1735]] roku i poseł [[Województwo inflanckie|inflancki]] na [[sejm nadzwyczajny pacyfikacyjny 1736]]. Poseł powiatu brasławskiego na [[sejm 1740]] roku<ref>Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1859, s. 707.</ref>.

== Bibliografia ==
* Lwowska Naukowa Biblioteka im. W. Stefanyka NAN Ukrain. Oddział Rękopisów. Zespół (fond) 145 część I (Archiwum Jabłonowskich z Bursztyna), rkps 24, część 2, k. 1.
* Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XV, Warszawa 1931, s. 299.
* Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, spisy, t. I: Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, opr. [[Henryk Lulewicz|H. Lulewicz]], A. Rachuba, P. P. Romaniuk, pod red. [[Andrzej Rachuba|A. Rachuby]], Warszawa 2004, s. 560, 718.
* {{cytuj stronę | url = http://ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/antoni-ludwik-rudomina-dusiacki-h-traby| tytuł = Antoni Ludwik Rudomina Dusiacki h. Trąby brak danych - 1756, podkomorzy, poseł | data dostępu = 2018-07-04 | autor = [[Henryk Palkij]]| opublikowany = i[[Polski Słownik Biograficzny|PSB]]| praca = | data = | język =}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Rudomina, Antoni Ludwik}}
[[Kategoria:Członkowie konfederacji generalnej 1733]]
[[Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Konfederaci warszawscy (1733)]]
[[Kategoria:Podkomorzowie brasławscy]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1729]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm konwokacyjny 1733]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny pacyfikacyjny 1735]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny pacyfikacyjny 1736]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1740]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (powiat brasławski)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo inflanckie)]]
[[Kategoria:Rudominowie herbu Trąby|Antoni Ludwik]]
[[Kategoria:Starostowie suboccy]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1750]]

title: Antoni Ludwik Rudomina

Rodzina: Rudominowie herbu Trąby

Ojciec: Jan Kazimierz Rudomina Dusiacki

Matka: Zofia z Suffczyńskich

Żona: Franciszka (lub Barbara) z Godebskich · Helena z Kościuszków

Dzieci: brak


text:
# Granica polsko-węgierska
Granica polsko-węgierska − granica państwowa pomiędzy Polską a Węgrami, istniejąca od czasów Bolesława Chrobrego (około 1000 roku) do włączenia Węgier w skład państwa habsburskiego (XVI wiek) oraz ponownie w II RP (w roku 1939). Na przestrzeni lat zmieniał się jej przebieg, ale oba państwa zawsze pozostawały w dość dobrych stosunkach.

## Granica polsko-węgierska w II RP
W okresie II RP granica polsko-węgierska istniała kilkukrotnie.

### 1918
W początkowym okresie istnienia II RP granica polsko-węgierska istniała od przejęcia władzy nad Galicją przez Polską Komisję Likwidacyjną w dniu 31 października 1918 do zawarcia porozumienia między węgierskim ministrem Albertem Bartha i ambasadorem Czechosłowacji Milanem Hodžą przekazującego obszar Górnych Węgier Czechosłowacji w dniu 6 grudnia 1918, wskutek czego granica polsko-węgierska na całej swojej długości stała się granicą polsko-czechosłowacką.

### 1919
W późniejszym okresie granica polsko-węgierska wróciła na krótki okres podczas ofensywy Węgierskiej Republiki Rad na ziemie Słowacji w dniu 16 czerwca 1919 na krótkim, ok. 5-kilometrowym odcinku w rejonie Bardiowa po węgierskiej stronie i Muszyny po polskiej stronie. W dniu 7 lipca 1919 wojska węgierskie zostały wycofane z terenów Słowacji.

### 1939, 1944
W wyniku postanowień układu monachijskiego z 30 września 1938 roku, które osłabiły rząd centralny w Pradze, przedstawiciele wszystkich niepodległościowych stronnictw Rusi Zakarpackiej 8 października ogłosili autonomię tego kraju w ramach Republiki Czesko-Słowackiej. Jednakże 2 listopada 1938 roku Węgry, działając na podstawie pierwszego arbitrażu wiedeńskiego, zajęły południową część Rusi Zakarpackiej z dwoma największymi miastami – stołecznym Użhorodem i Mukaczewem. W odpowiedzi na działania Węgrów, 22 listopada Zgromadzenie Narodowe Republiki Czesko-Słowackiej uchwaliło nową konstytucję, przyznającą Rusi Zakarpackiej autonomię (jako Ukraina Karpacka).
Dalsze losy Rusi Zakarpackiej zostały rozstrzygnięte przez politykę wielkich mocarstw. Dążenia władz węgierskich do przyłączenia tych terenów skłoniły III Rzeszę do zgody na anektowanie przez Węgry całej Rusi Zakarpackiej. Odpowiednie porozumienie podpisano 11 marca 1939 roku. Jednak po ogłoszeniu niepodległości przez Słowację 14 marca, również Ruś Zakarpacka, w nocy z 14 na 15 marca ogłosiła niepodległość jako Karpato-Ukraina. Wskutek zbrojnej interwencji Węgier do 18 marca 1939 roku powstający organizm państwowy Karpato-Ukrainy został całkowicie zlikwidowany. 16 marca odbyły się na Przełęczy Tucholskiej (Wereckiej) uroczystości spotkania wojsk polskich oraz węgierskich i stworzenia wspólnej granicy.
Granica przebiegała identycznie jak fragment granicy polsko-czechosłowackiej sprzed 1938 roku od okolic Solinki (góra Czerenin), do szczytu Stoh w Karpatach Marmaroskich.
Pod koniec wojny, w efekcie operacji wschodniokarpackiej udało się przywrócić na krótkim odcinku między Polską Ludową a proniemieckimi Węgrami granicę między Solinką a okolicami Ustrzyk Górnych, zajętym przez sowieckie i polskie wojska w dniach 23–28 września 1944, tereny po drugiej stronie granicy pozostawały węgierskie do 19–23 października 1944, kiedy zostały zajęte przez wojska sowieckie, po czym, wbrew pierwotnym obietnicom zwrotu Czechosłowacji, zostały włączone w skład ZSRR.

wikiname: plwiki

title: Granica polsko-węgierska

in_language: pl

wikitext:
'''Granica polsko-węgierska''' − granica państwowa pomiędzy [[Polska|Polską]] a [[Węgry|Węgrami]], istniejąca od czasów [[Bolesław I Chrobry|Bolesława Chrobrego]] (około 1000 roku) do włączenia Węgier w skład państwa [[Habsburgowie|habsburskiego]] ([[XVI wiek]]) oraz ponownie w [[II Rzeczpospolita|II RP]] (w roku 1939). Na przestrzeni lat zmieniał się jej przebieg, ale oba państwa zawsze pozostawały w dość dobrych stosunkach.
{{Osobny artykuł|Stosunki polsko-węgierskie}}

== Granica polsko-węgierska w średniowieczu ==
[[Plik:Polska 1102 - 1138.png|thumb|Granica polsko-węgierska za panowania [[Bolesław III Krzywousty|Bolesława III Krzywoustego]]]]
{{Sekcja stub}}
{{clear}}

== Granica polsko-węgierska w II RP ==
{{Granica międzypaństwowa infobox
 |państwo 1       = POL
 |wariant flagi 1 = 2RP
 |państwo 2       = HUN
 |wariant flagi 2 = 1918
 |okres istnienia = 18 marca – 28 września<ref>po agresji Niemiec i ZSRR we wrześniu [[1939]] roku wojska obu państw w całości zajęły terytorium II RP, w wyniku czego 28 września 1939 roku władze niemieckie i radzieckie podpisały ''pakt o granicach i przyjaźni'', który wyznaczał granicę niemiecko-sowiecką na okupowanym terytorium Polski</ref>/1 listopada<ref>Dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR o włączeniu „Zachodniej Ukrainy” w skład ZSRR</ref> 1939
 |obecny przebieg = nie istnieje
 |długość         =
 |przejścia       =
 |mapa            = Léto 1938 podkarp. rus.png
 |commons         = Category:Hungary-Poland border
}}
W okresie II RP granica polsko-węgierska istniała kilkukrotnie.

=== 1918 ===
W początkowym okresie istnienia II RP granica polsko-węgierska istniała od przejęcia władzy nad [[Królestwo Galicji i Lodomerii|Galicją]] przez [[Polska Komisja Likwidacyjna|Polską Komisję Likwidacyjną]] w dniu 31 października 1918 do zawarcia porozumienia między węgierskim ministrem [[Albert Bartha|Albertem Bartha]] i ambasadorem [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]] [[Milan Hodža|Milanem Hodžą]] przekazującego obszar [[Górne Węgry|Górnych Węgier]] Czechosłowacji w dniu 6 grudnia 1918, wskutek czego granica polsko-węgierska na całej swojej długości stała się [[Granica polsko-czechosłowacka|granicą polsko-czechosłowacką]]<ref name="p1">{{Cytuj|tytuł = Studia nad geopolityką XX wieku |data = 2013 |isbn = 978-83-61590-33-0 |inni = Piotr Eberhardt (red.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Polska Akademia Nauk. Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania im. Stanisława Leszczyckiego |oclc = 869922233 }}</ref>.

=== 1919 ===
W późniejszym okresie granica polsko-węgierska wróciła na krótki okres podczas ofensywy [[Węgierska Republika Rad|Węgierskiej Republiki Rad]] na ziemie Słowacji w dniu 16 czerwca 1919 na krótkim, ok. 5-kilometrowym odcinku w rejonie [[Bardejów|Bardiowa]] po węgierskiej stronie i [[Muszyna|Muszyny]] po polskiej stronie. W dniu 7 lipca 1919 wojska węgierskie zostały wycofane z terenów Słowacji<ref name="p1"/>.

=== 1939, 1944 ===
[[Plik:Subcarpathia Carpatho-Ukraine.svg|thumb|left|[[Aneksja|Anektowanie]] w 1939 roku przez Węgry [[Karpato-Ukraina|Karpato-Ukrainy]] pozwoliło stworzyć granicę z Polską]]
[[Plik:Władysław Ziętkiewicz.jpg|thumb|[[Władysław Ziętkiewicz]] (pierwszy z prawej) wita na granicy oddziały węgierskie w marcu 1939 roku]]
W wyniku postanowień [[układ monachijski|układu monachijskiego]] z 30 września 1938 roku, które osłabiły rząd centralny w [[Praga|Pradze]], przedstawiciele wszystkich niepodległościowych stronnictw [[Zakarpacie|Rusi Zakarpackiej]] 8 października ogłosili [[Autonomia|autonomię]] tego kraju w ramach [[Druga Republika Czechosłowacka|Republiki Czesko-Słowackiej]]. Jednakże 2 listopada 1938 roku Węgry, działając na podstawie [[Pierwszy arbitraż wiedeński|pierwszego arbitrażu wiedeńskiego]], zajęły południową część Rusi Zakarpackiej z dwoma największymi miastami – stołecznym [[Użhorod]]em i [[Mukaczewo|Mukaczewem]]. W odpowiedzi na działania Węgrów, 22 listopada Zgromadzenie Narodowe [[Druga Republika Czechosłowacka|Republiki Czesko-Słowackiej]] uchwaliło nową konstytucję, przyznającą Rusi Zakarpackiej autonomię (jako [[Ukraina Karpacka]]).

Dalsze losy Rusi Zakarpackiej zostały rozstrzygnięte przez politykę wielkich mocarstw. Dążenia władz węgierskich do przyłączenia tych terenów skłoniły [[III Rzesza|III Rzeszę]] do zgody na anektowanie przez Węgry całej Rusi Zakarpackiej. Odpowiednie porozumienie podpisano 11 marca 1939 roku. Jednak po ogłoszeniu niepodległości przez [[Republika Słowacka (1939–1945)|Słowację]] 14 marca, również Ruś Zakarpacka, w nocy z 14 na 15 marca ogłosiła niepodległość jako [[Karpato-Ukraina]]. Wskutek zbrojnej interwencji Węgier do 18 marca 1939 roku powstający organizm państwowy Karpato-Ukrainy został całkowicie zlikwidowany. 16 marca odbyły się na [[Przełęcz Werecka|Przełęczy Tucholskiej]] (Wereckiej) uroczystości spotkania wojsk polskich oraz węgierskich i stworzenia wspólnej granicy.

Granica przebiegała identycznie jak fragment [[granica polsko-czechosłowacka#Granica polsko-czechosłowacka w latach 1919-1939|granicy polsko-czechosłowackiej]] sprzed 1938 roku od okolic [[Solinka (wieś)|Solinki]] (góra [[Czerenin]]), do szczytu [[Stóg (Góry Czywczyńskie)|Stoh]] w [[Karpaty Marmaroskie|Karpatach Marmaroskich]].

Pod koniec wojny, w efekcie [[Operacja wschodniokarpacka|operacji wschodniokarpackiej]] udało się przywrócić na krótkim odcinku między [[Polska Ludowa|Polską Ludową]] a proniemieckimi Węgrami granicę między Solinką a okolicami [[Ustrzyki Górne|Ustrzyk Górnych]], zajętym przez [[Armia Czerwona|sowieckie]] i [[Ludowe Wojsko Polskie|polskie]] wojska w dniach 23–28 września 1944, tereny po drugiej stronie granicy pozostawały węgierskie do 19–23 października 1944, kiedy zostały zajęte przez wojska sowieckie, po czym, wbrew pierwotnym obietnicom zwrotu Czechosłowacji, zostały włączone w skład ZSRR<ref>{{Cytuj | url=http://victory.mil.ru/war/sib/1944.09.html | tytuł=ВОВ-60 - Сводки<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=mil.ru | archiwum=https://web.archive.org/web/20120518024048/http://victory.mil.ru/war/sib/1944.09.html | zarchiwizowano=2012-05-18 | data dostępu=2024-04-23}}</ref><ref>{{Cytuj | url=http://www.victory.mil.ru/war/sib/1944.10.html | tytuł=ВОВ-60 - Сводки<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=victory.mil.ru | archiwum=https://web.archive.org/web/20120111063858/http://www.victory.mil.ru/war/sib/1944.10.html | zarchiwizowano=2012-01-11 | data dostępu=2024-04-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://historiaswiata.com.pl/wpis/121/ | tytuł = Starania o granicę polsko-węgierską. 1938 - 1939 r. | nazwisko = Drabik | imię = Sebastian | data = 24 stycznia 2010 | opublikowany = historiaswiata.com.pl | data dostępu = 2016-04-12 | archiwum = https://web.archive.org/web/20130921054313/http://historiaswiata.com.pl/wpis/121/ | zarchiwizowano = 2013-09-21 }}

{{Granice Polski}}
{{Granice Węgier}}

[[Kategoria:Granica polsko-węgierska| ]]
[[Kategoria:Granice Węgier]]
[[Kategoria:Stosunki polsko-węgierskie]]

title: Granica międzypaństwowa

Państwa graniczące: Polska · Węgry

Okres istnienia: 18 marca – 28 września/1 listopada 1939

W obecnym przebiegu: nie istnieje


text:
# Klasztor w Batalha
Klasztor Matki Boskiej Zwycięskiej (port. Convento de Santa Maria da Vitória), zwany często Klasztorem w Batalha – jeden najwspanialszych przykładów architektury i sztuki gotyku w Portugalii. W roku 1983 wpisany został na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Budowę zespołu klasztornego zainicjował król Jan I, w podzięce  za pomoc Matki Boskiej i zwycięstwo w bitwie pod Aljubarrotą. Budowę rozpoczęto w roku 1385. Trwała blisko 150 lat i kolejni władcy odciskali na klasztorze swoje ślady, dobudowując nowe budynki lub przebudowując istniejące. Wraz z klasztorem powstała miejscowość Batalha (port. batalha – bitwa). W 1388 roku klasztor został oddany dominikanom, którzy zachowali go aż do likwidacji zakonów religijnych w roku 1834. Wielki projekt architektoniczny, jakim była budowa klasztoru, służył przede wszystkim demonstracji królewskiej potęgi. Stał się symbolem zapoczątkowanej przez Jana I dynastii Aviz i nowej epoki w historii Portugalii. Klasztor uważany jest za wzorcowy przykład połączenia architektury angielskiego gotyku i elementów rodzimego stylu manuelińskiego.
Kościół – trójnawowa bazylika z transeptem. Ma 80 metrów długości i jest jednym z największych kościołów gotyckich w Portugalii. Elewacje bardzo bogato zdobione, elementy konstrukcyjne zwieńczone zdobionymi pinaklami.
Kaplica Fundatora (Capela do Fundador) – budowla przyległa do kościoła, którą Jan I ufundował jako miejsce pochówku dla siebie, królowej Filipy Lancaster, oraz swoich następców. Budowę ukończono w roku 1434, rok po śmierci Jana I. Po ukończeniu przeniesiono tam ciała pary królewskiej i złożono w sarkofagu w centralnej części kaplicy. Pod ścianami kaplicy znajdują się groby potomków Jana I, między innymi Alfonsa V, Jana II i księcia Henryka Żeglarza.
Krużganek Królewski (Claustro Real) – zwany również Krużgankiem Jana I, przylegający do północnej nawy kościoła dziedziniec z bogato zdobionymi krużgankami. Górne części łuków wypełnione są wspaniałymi maswerkami o różnorodnych, skomplikowanych wzorach.
Kapitularz – przylegający do wschodniego boku krużganka kapitularz ukończono w XV wieku. Zbudowany jest na planie kwadratu i sklepiony pojedynczym sklepieniem z szesnastu żeber. Od roku 1924 w kapitularzu znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza upamiętniający portugalskich żołnierzy poległych w czasie pierwszej wojny światowej.
Stary Refektarz – położony jest przy zachodniej części dziedzińca. Obecnie znajduje się w nim muzeum wojskowe.
Niedokończone Kaplice (Capelas Imperfeitas) – zwane również Panteonem Edwarda I. Monumentalna rotunda, której budowę rozpoczął w roku 1434 król Edward I, miała być miejscem pochówku władcy. Budowy nigdy nie dokończono, ostatecznie porzucono ją w roku 1533 z przyczyn dziś nieznanych. Szczątki Edwarda I i Eleonory Aragońskiej przeniesiono do Niedokończonych Kaplic dopiero w XX wieku.
Krużganek Alfonsa V (Claustro D. Alfonso V) – dobudowany za panowania Alfonsa V krużganek znacznie zwiększył liczbę klasztornych pomieszczeń. Jest to jeden z pierwszych piętrowych krużganków wybudowanych w Portugalii. Jego styl, prosty, wręcz surowy, stanowi kontrast dla wybudowanego wcześniej, bogato zdobionego Krużganka Jana I. W przyległych budynkach znalazły się między innymi: spiżarnia, mały refektarz, magazyn drewna i oliwy, warsztaty, a na piętrze dormitoria, szpital, archiwum i biblioteka. Dziś znajdują się tu pomieszczenia muzeum klasztoru.
Nie wszystkie budynki klasztoru się zachowały. W roku 1808 i 1810 klasztor był zajmowany przez wojska napoleońskie. Został splądrowany, a w roku 1810 podłożono ogień. Spłonęły dormitoria i biblioteka. Zniszczonych budynków nigdy nie odbudowano, a w czasie prac restauracyjnych rozebrano pozostałości ścian. Nie zachował się też kościółek Santa Maria-a-Velha, zwany również Starym Kościołem (Igreja Velha), który służył dominikanom w czasie, gdy trwały jeszcze prace przy budowie klasztoru.
- Klasztor w Batalha – Santa Maria da Vitória Batalha
- Nuno Alvares Pereira
- Niedokończone Kaplice
- Niedokończone Kaplice
- Krużganek Królewski
- Krużganek Królewski
- Krużganek Alfonsa V
- Kaplica Fundatora

title: Klasztor w Batalha

wikitext:
{{dopracować|źródła=2019-02}}
{{UNESCO infobox
 |nazwa           = Klasztor w Batalha
 |grafika         = Batalha September 2021-2.jpg
 |opis grafiki    =
 |państwo         = PRT
 |typ             = kulturowy
 |kryterium       = I, II
 |ID              = 264
 |region          = Europa i Ameryka Północna
 |data wpisu      = 1983
 |sesja wpisu     = 7
 |dokonane zmiany =
 |zagrożenie      =
 |kod mapy        = Portugalia
 |współrzędne     = 39°39'33.0"N 8°49'34.0"W
 |commons         = Mosteiro da Batalha
}}
'''Klasztor Matki Boskiej Zwycięskiej''' ([[język portugalski|port.]] ''Convento de Santa Maria da Vitória''), zwany często '''Klasztorem w [[Batalha]]''' – jeden najwspanialszych przykładów architektury i sztuki gotyku w [[Portugalia|Portugalii]]. W roku 1983 wpisany został na [[Lista światowego dziedzictwa UNESCO|listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO]]. Budowę zespołu klasztornego zainicjował król [[Jan I Dobry|Jan I]], w podzięce  za pomoc Matki Boskiej i zwycięstwo w [[Bitwa pod Aljubarrota|bitwie pod Aljubarrotą]]. Budowę rozpoczęto w roku 1385. Trwała blisko 150 lat i kolejni władcy odciskali na klasztorze swoje ślady, dobudowując nowe budynki lub przebudowując istniejące. Wraz z klasztorem powstała miejscowość Batalha ([[język portugalski|port.]] ''batalha'' – bitwa). W 1388 roku klasztor został oddany [[Dominikanie|dominikanom]], którzy zachowali go aż do likwidacji zakonów religijnych w roku 1834. Wielki projekt architektoniczny, jakim była budowa klasztoru, służył przede wszystkim demonstracji królewskiej potęgi. Stał się symbolem zapoczątkowanej przez [[Jan I Dobry|Jana I]] dynastii [[Avis (dynastia)|Aviz]] i nowej epoki w historii Portugalii. Klasztor uważany jest za wzorcowy przykład połączenia architektury [[Architektura gotycka w Anglii|angielskiego gotyku]] i elementów rodzimego stylu [[Styl manueliński|manuelińskiego]].

'''Kościół''' – trójnawowa [[bazylika]] z [[transept]]em. Ma 80 metrów długości i jest jednym z największych kościołów gotyckich w Portugalii. Elewacje bardzo bogato zdobione, elementy konstrukcyjne zwieńczone zdobionymi [[pinakiel|pinaklami]].

'''Kaplica Fundatora''' (''Capela do Fundador'') – budowla przyległa do kościoła, którą Jan I ufundował jako miejsce pochówku dla siebie, królowej [[Filipa Lancaster|Filipy Lancaster]], oraz swoich następców. Budowę ukończono w roku 1434, rok po śmierci Jana I. Po ukończeniu przeniesiono tam ciała pary królewskiej i złożono w sarkofagu w centralnej części kaplicy. Pod ścianami kaplicy znajdują się groby potomków Jana I, między innymi [[Alfons V Afrykańczyk|Alfonsa V]], [[Jan II Doskonały|Jana II]] i księcia [[Henryk Żeglarz|Henryka Żeglarza]].

'''Krużganek Królewski''' (''Claustro Real'') – zwany również Krużgankiem Jana I, przylegający do północnej [[Nawa|nawy]] kościoła dziedziniec z bogato zdobionymi [[krużganek|krużgankami]]. Górne części łuków wypełnione są wspaniałymi [[maswerk]]ami o różnorodnych, skomplikowanych wzorach.

'''Kapitularz''' – przylegający do wschodniego boku krużganka [[Kapitularz (architektura)|kapitularz]] ukończono w [[XV wiek]]u. Zbudowany jest na planie kwadratu i sklepiony pojedynczym sklepieniem z szesnastu żeber. Od roku 1924 w kapitularzu znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza upamiętniający portugalskich żołnierzy poległych w czasie [[I wojna światowa|pierwszej wojny światowej]].

'''Stary Refektarz''' – położony jest przy zachodniej części dziedzińca. Obecnie znajduje się w nim muzeum wojskowe.

'''Niedokończone Kaplice''' (''Capelas Imperfeitas'') – zwane również Panteonem Edwarda I. Monumentalna rotunda, której budowę rozpoczął w roku 1434 król [[Edward I Aviz|Edward I]], miała być miejscem pochówku władcy. Budowy nigdy nie dokończono, ostatecznie porzucono ją w roku 1533 z przyczyn dziś nieznanych. Szczątki Edwarda I i [[Eleonora Aragońska (córka Ferdynanda I)|Eleonory Aragońskiej]] przeniesiono do Niedokończonych Kaplic dopiero w [[XX wiek|XX]] wieku.

'''Krużganek Alfonsa V''' (''Claustro D. Alfonso V'') – dobudowany za panowania [[Alfons V Afrykańczyk|Alfonsa V]] krużganek znacznie zwiększył liczbę klasztornych pomieszczeń. Jest to jeden z pierwszych piętrowych krużganków wybudowanych w Portugalii. Jego styl, prosty, wręcz surowy, stanowi kontrast dla wybudowanego wcześniej, bogato zdobionego Krużganka Jana I. W przyległych budynkach znalazły się między innymi: spiżarnia, mały [[refektarz]], magazyn drewna i oliwy, warsztaty, a na piętrze [[Dormitorium|dormitoria]], szpital, archiwum i biblioteka. Dziś znajdują się tu pomieszczenia muzeum klasztoru.

Nie wszystkie budynki klasztoru się zachowały. W roku 1808 i 1810 klasztor był zajmowany przez wojska [[Napoleon Bonaparte|napoleońskie]]. Został splądrowany, a w roku 1810 podłożono ogień. Spłonęły dormitoria i biblioteka. Zniszczonych budynków nigdy nie odbudowano, a w czasie prac restauracyjnych rozebrano pozostałości ścian. Nie zachował się też kościółek ''Santa Maria-a-Velha'', zwany również Starym Kościołem (''Igreja Velha''), który służył dominikanom w czasie, gdy trwały jeszcze prace przy budowie klasztoru.

<br><gallery class="center" caption="Klasztor w Batalha – Santa Maria da Vitória Batalha">
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-132-Kirche-Westportal-2011-gje.jpg
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-150-Vorplatz-Reiterdenkmal Nuno Alvares Pereira-2011-gje.jpg|Nuno Alvares Pereira
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-182-Unvollendete Kapellen-2011-gje.jpg|Niedokończone Kaplice
Mosteiro da Batalha - Capelas Imperfeitas.jpg|Niedokończone Kaplice
Santa Maria da Vitoria Cloister.jpg|Krużganek Królewski
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-268-Claustro Real-2011-gje.jpg|Krużganek Królewski
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-314-Claustro Afonso V-2011-gje.jpg|Krużganek Alfonsa V
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-339-Capela do Fundador-Deckengewoelbe-2011-gje.jpg|Kaplica Fundatora
Batalha-Mosteiro de Santa Maria da Vitoria-348-Grabmal Heinrichs des Seefahrers-2011-gje.jpg
</gallery>

{{Obiekty UNESCO w Portugalii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Batalha}}
[[Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Portugalii]]
[[Kategoria:Zabytkowe klasztory katolickie w Portugalii]]
[[Kategoria:Współczesne klasztory i konwenty dominikańskie]]
[[Kategoria:Architektura gotyku w Portugalii]]
[[Kategoria:Zabytki Portugalii]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Portugalii]]

title: Klasztor w Batalha

Państwo: Portugalia

Typ: kulturowy

Spełniane kryterium: I, II

Region: Europa i Ameryka Północna

Wpisanie na listę: 1983 · na 7. sesji


text:
# Bratne
Bratne – część wsi Gołotczyzna w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ciechanowskim, w gminie Sońsk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego.

title: Bratne

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Bratne
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat ciechanowski|ciechanowski]]
 |gmina                  = [[Sońsk (gmina)|Sońsk]]
 |sołectwo               = [[Gołotczyzna]]
 |miejscowość podstawowa = [[Gołotczyzna]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 23
 |kod pocztowy           = 06-430{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WCI
 |SIMC                   = 0126178{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Sońsk (gmina)
 |współrzędne            = 52°47'33"N 20°41'23"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|9920|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Bratne''' – [[część wsi]] [[Gołotczyzna]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat ciechanowski|powiecie ciechanowskim]], w [[Sońsk (gmina)|gminie Sońsk]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo ciechanowskie|województwa ciechanowskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=320|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Sońsk}}

[[Kategoria:Gołotczyzna]]

title: Bratne

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: ciechanowski

Gmina: Sońsk

Sołectwo: Gołotczyzna

Część miejscowości: Gołotczyzna

Tablice rejestracyjne: WCI


text:
# Vladimir Bruxti
Vladimir Bruxti, ros. Владимир Петрович Брухтий, Władimir Pietrowicz Bruchtij (ur. 11 czerwca 1945 w Baku, Azerbejdżańska SRR, zm. 15 lipca 2004 w Baku, Azerbejdżan) – azerski piłkarz, grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski.

## Kariera piłkarska
Wychowanek klubu Nieftianik Baku. W 1963 rozpoczął karierę piłkarską w głównej drużynie Azerbejdżanu, która nazywała się Nieftianik, a potem Neftçi. W 1972 zakończył karierę piłkarza.

## Kariera trenerska
Po zakończeniu kariery piłkarza rozpoczął pracę szkoleniowca. Najpierw trenował azerskie zespoły juniorskie. Potem wyjechał na Ukrainę, gdzie od lipca 1992 do lipca 1993 kierował Worskłą Połtawa oraz w 1994 do sierpnia prowadził Krywbas Krzywy Róg. Od lipca do końca 1995 prowadził Sirius Krzywy Róg. W ostatnie lata życia pracował w Azerbejdżańskiej Państwowej Akademii Kultury Fizycznej i Sportu.
15 lipca 2004 zmarł w Baku. Został pochowany na Cmentarzu Sabunczynskim.

## Sukcesy i odznaczenia

### Sukcesy piłkarskie
Nieftianik Baku
- brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1966

### Sukcesy indywidualne
- wybrany do listy najlepszych piłkarzy roku w ZSRR: Nr 3 (1967)

### Odznaczenia
- tytuł Mistrza Sportu ZSRR

title: Vladimir Bruxti

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Vladimir Bruxti
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[11 czerwca]] [[1945]]
 |miejsce urodzenia       = [[Baku]]
 |data śmierci            = [[15 lipca]] [[2004]]
 |miejsce śmierci         = [[Baku]]
 |wzrost                  = 183 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       = !  ! [[Neftçi Baku|Nieftianik Baku]]
 |kariera seniorska       = ! 1963–1972 ! [[Neftçi Baku|Nieftianik/Neftçi Baku]] ! 258 ! 2
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
! 19??–19?? ! SDJuSzOR Azerbejdżan ''(asystent)''
! 1992–1993 ! [[Worskła Połtawa]]
! 1994      ! [[Krywbas Krzywy Róg]]
!           ! Armia Sportu Azerbejdżanu ''(asystent)''
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Vladimir Bruxti''', [[język rosyjski|ros.]] Владимир Петрович Брухтий, ''Władimir Pietrowicz Bruchtij'' (ur. [[11 czerwca]] [[1945]] w [[Baku]], [[Azerbejdżańska Socjalistyczna Republika Radziecka|Azerbejdżańska SRR]], zm. [[15 lipca]] [[2004]] w Baku, [[Azerbejdżan]]) – [[Azerowie|azerski]] [[piłka nożna|piłkarz]], grający na pozycji [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]], [[trener]] piłkarski.

== Kariera piłkarska ==
Wychowanek klubu [[Neftçi Baku|Nieftianik Baku]]. W 1963 rozpoczął karierę piłkarską w głównej drużynie Azerbejdżanu, która nazywała się Nieftianik, a potem Neftçi. W 1972 zakończył karierę piłkarza.

== Kariera trenerska ==
Po zakończeniu kariery piłkarza rozpoczął pracę szkoleniowca. Najpierw trenował azerskie zespoły juniorskie. Potem wyjechał na Ukrainę, gdzie od lipca 1992 do lipca 1993 kierował [[Worskła Połtawa|Worskłą Połtawa]] oraz w 1994 do sierpnia prowadził [[Krywbas Krzywy Róg]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://krnews.ua/content/view/13218/87/ |tytuł=Кривой Рог новости On-Line - Владимир Яшник: «Условия для тренировки детей и юношей в Кривом Роге оставляют желать лучшего» |data dostępu=2015-06-21 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150622022356/http://krnews.ua/content/view/13218/87/ |zarchiwizowano=2015-06-22 }}</ref>. Od lipca do końca 1995 prowadził [[Sirius Krzywy Róg]]<ref>[http://www.football.lg.ua/index.php?option=com_joomleague&view=staff&p=14%3A199394leaguev&tid=107%3A-&pid=913%3A-- Брухтий, Владимир Петрович как тренер]</ref>. W ostatnie lata życia pracował w Azerbejdżańskiej Państwowej Akademii Kultury Fizycznej i Sportu.

15 lipca 2004 zmarł w Baku. Został pochowany na Cmentarzu Sabunczynskim<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.echo.az/archive/2004_07/874/sport09.shtml |tytuł=Echo :: Спорт :: Ушел из жизни Владимир Брухтий |data dostępu=2015-06-21 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150923233231/http://www.echo.az/archive/2004_07/874/sport09.shtml |zarchiwizowano=2015-09-23 }}</ref>.

== Sukcesy i odznaczenia ==
=== Sukcesy piłkarskie ===
; Nieftianik Baku
* brązowy medalista [[Wysszaja Liga SSSR|Mistrzostw ZSRR]]: 1966

=== Sukcesy indywidualne ===
* wybrany do [[Lista najlepszych piłkarzy roku w ZSRR|listy najlepszych piłkarzy roku w ZSRR]]: Nr 3 (1967)

=== Odznaczenia ===
* tytuł [[Mistrz Sportu|Mistrza Sportu ZSRR]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{footballfacts|105651}}
* {{FBref|17504}}

{{Grupa szablonów
|tytuł=Kariera szkoleniowa
|zwijanie= zwinięte
|lista=
{{Trenerzy piłkarscy Worskły Połtawa}}
{{Trenerzy piłkarscy Krywbasu Krzywy Róg}}
}}

{{SORTUJ:Bruxti, Vladimir}}
[[Kategoria:Radzieccy piłkarze]]
[[Kategoria:Azerscy piłkarze]]
[[Kategoria:Radzieccy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Azerscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Neftçi PFK]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Krywbasu Krzywy Róg]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Worskły Połtawa]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1945]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Baku]]

title: · Vladimir Bruxti

Data i miejsce urodzenia: 11 czerwca 1945 · Baku

Data i miejsce śmierci: 15 lipca 2004 · Baku

Pozycja: obrońca

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Nieftianik/Neftçi Baku · 258 · (2)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

SDJuSzOR Azerbejdżan (asystent)

Worskła Połtawa

Krywbas Krzywy Róg


text:
# Basztowa Przełęcz
Basztowa Przełęcz (słow. Baštové sedlo, niem. Basteischarte, węg. Bástya-csorba) – przełęcz w słowackich Tatrach Wysokich oddzielająca Hlińską Turnię (2341 m) od znajdującej się w Grani Baszt Wielkiej Capiej Turni (2333 m). Po zachodniej stronie Basztowej Przełęczy piarżysty żleb opada do Koziego Kotła (Młynickiego Kotła) – górnej odnogi Doliny Młynickiej. Po stronie wschodniej z przełęczy opada do Dolinki Szataniej (odnoga Doliny Mięguszowieckiej) głęboki i bardzo kruchy żleb, w górnej części przechodzący w komin. Żlebem tym w 1905 r. przeszedł samodzielny (bez przewodników) zespół taterników, co na ówczesne czasy było dużym osiągnięciem.
Jest to wąska i głęboka przełęcz. Do Dolinki Szataniej opada z niej stromy komin o III stopniu w skali trudności dróg skalnych. Nieduże płaty zlodowaciałego śniegu zalegają w nim zwykle do późnego lata. Po raz pierwszy wejść na Basztową Przełęcz od Doliny Mięguszowieckiej udało się 23 sierpnia 1905 r. Zygmuntowi Klemensiewiczowi i Jerzemu Maślance. Jest to droga wspinaczkowa o skali trudności porównywalnej z przejściem Żabiego Konia. Günter Oskar Dyhrenfurth, który w 1907 przeszedł z towarzyszem z Capich Turni na Hlińską Turnię przez Basztową Przełęcz, nazwał ją modelowym przykładem tatrzańskiej szczerbiny.

## Taternictwo
Pierwsze wejścia
- letnie: Ernst Dubke, Hans Wirth, Johann Franz (senior), 9 lipca 1905 r.,
- zimowe: Sándor Mervay, Imre Teschler, Lajos Teschler, 1 kwietnia 1912 r.[6]

Drogi wspinaczkowe
1. Z Hińczowej Przełęczy przez wschodnią ścianę Hlińskiej Turni; I w skali tatrzańskiej, czas przejścia 30 min
2. Wschodnim zlebem, z Dolinki Szataniej; III, 2 godz. 30 min, bardzo krucho
3. Z Młynickiego Kotła; 0, od Wyżnich Kozich Stawów 30 min[3].

title: Basztowa Przełęcz

wikitext:
{{Przełęcz infobox
 |nazwa             = Basztowa Przełęcz
 |grafika           = Capie Turnie a1.jpg
 |opis grafiki      = Basztowa Przełęcz, widok z Doliny Mięguszowieckiej
 |państwo           = SVK
 |wysokość          = 2274
 |pasmo             = [[Tatry]], [[Karpaty]]
 |sąsiednie szczyty = [[Hlińska Turnia]], [[Wielka Capia Turnia]]
 |data zdobycia     = 9 lipca 1905
 |pierwsze wejście  = [[Ernst Dubke|E. Dubke]], H. Wirth, [[Johann Franz (senior)|J. Franz]]
 |kod mapy          = Tatry
 |wariant mapy      = SVK
 |współrzędne       = 49°10′12.6″N 20°2′52.3″E
 |kierunek          = NE
 |commons           =
}}
'''Basztowa Przełęcz''' ({{w języku|sk|Baštové sedlo}}, {{w języku|de|Basteischarte}}, {{w języku|hu|Bástya-csorba}}) – przełęcz w słowackich [[Tatry Wysokie|Tatrach Wysokich]] oddzielająca [[Hlińska Turnia|Hlińską Turnię]] (2341 m) od znajdującej się w [[Grań Baszt|Grani Baszt]] [[Wielka Capia Turnia|Wielkiej Capiej Turni]] (2333 m)<ref name="wet" /><ref name="ugkk" />. Po zachodniej stronie Basztowej Przełęczy piarżysty żleb opada do [[Kozi Kocioł|Koziego Kotła]] (Młynickiego Kotła) – górnej odnogi [[Dolina Młynicka|Doliny Młynickiej]]. Po stronie wschodniej z przełęczy opada do [[Dolinka Szatania|Dolinki Szataniej]] (odnoga [[Dolina Mięguszowiecka|Doliny Mięguszowieckiej]]) głęboki i bardzo [[kruszyzna|kruchy]] żleb, w górnej części przechodzący w [[komin (formacja skalna)|komin]]. Żlebem tym w 1905 r. przeszedł samodzielny (bez przewodników) zespół taterników, co na ówczesne czasy było dużym osiągnięciem<ref name="cw" />.

Jest to wąska i głęboka przełęcz. Do Dolinki Szataniej opada z niej stromy [[komin (formacja skalna)|komin]] o III stopniu w [[skala trudności dróg skalnych|skali trudności dróg skalnych]]. Nieduże płaty zlodowaciałego śniegu zalegają w nim zwykle do późnego lata. Po raz pierwszy wejść na Basztową Przełęcz od Doliny Mięguszowieckiej udało się 23 sierpnia 1905 r. [[Zygmunt Klemensiewicz (fizyk)|Zygmuntowi Klemensiewiczowi]] i [[Jerzy Maślanka|Jerzemu Maślance]]<ref name="dawne" />. Jest to [[droga wspinaczkowa]] o skali trudności porównywalnej z przejściem [[Żabi Koń|Żabiego Konia]]. [[Günter Oskar Dyhrenfurth]], który w 1907 przeszedł z towarzyszem z Capich Turni na Hlińską Turnię przez Basztową Przełęcz, nazwał ją modelowym przykładem tatrzańskiej szczerbiny<ref name="baszty" />.

== Taternictwo ==
; Pierwsze wejścia:
* letnie: [[Ernst Dubke]], Hans Wirth, [[Johann Franz (senior)]], 9 lipca 1905 r.,
* zimowe: Sándor Mervay, Imre Teschler, Lajos Teschler, 1 kwietnia 1912 r.<ref name="whp" />
; [[Droga wspinaczkowa|Drogi wspinaczkowe]]:
# ''Z Hińczowej Przełęczy przez wschodnią ścianę Hlińskiej Turni''; I w [[skala trudności dróg skalnych|skali tatrzańskiej]], czas przejścia 30 min
# ''Wschodnim zlebem, z Dolinki Szataniej''; III, 2 godz. 30 min, bardzo krucho
# ''Z Młynickiego Kotła''; 0, od [[Wyżnie Kozie Stawy|Wyżnich Kozich Stawów]] 30 min<ref name="cw" />.
[[Plik:Capie Turnie T32.jpg|mały|lewo|400px|Widok z Doliny Młynickiej]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="baszty">{{Cytuj |url = http://www.gropa.pl/forum/phpbb2/viewtopic.php?p=41737&sid=f94b8cfdb58488c38b0655c130e20eda |tytuł = Grań Baszt – historia antyczna Dyhrenfurth’a A.D. 1907 |data dostępu = 2008-11-25 |archiwum = https://web.archive.org/web/20140223200026/http://www.gropa.pl/forum/phpbb2/viewtopic.php?p=41737&sid=35a59ac43568b15ea1c1c01af5a264e7 |zarchiwizowano = 2014-02-23}}</ref>
.
<ref name="cw">[[Władysław Cywiński]]. ''[[Tatry. Przewodnik szczegółowy|Grań Baszt. Przewodnik szczegółowy]]'', tom 15. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2009, {{ISBN|978-83-7104-041-2}}.</ref>
<ref name="dawne">{{Cytuj pismo |nazwisko = Szczepański |imię = Jan Alfred |tytuł = Tatry lat dawnych: Odkrycie i zdobycie Tatr |url = http://www.krakow.ptt.org.pl/wp-content/uploads/2013/12/Wolanie-31-2002-listopad-nowy-sklad.pdf |czasopismo = Wołanie |wolumin = 27 (31) |data = listopad 2002 |miejsce = Kraków |data dostępu = 2014-08-11}}</ref>
<ref name="ugkk">{{Cytuj |autor = * Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky; |tytuł = Produkty leteckého laserového skenovania |url = https://www.geoportal.sk/sk/udaje/lls-dmr/}}</ref>
<ref name="wet">[[Witold Henryk Paryski]], [[Zofia Radwańska-Paryska]], ''[[Wielka encyklopedia tatrzańska]]'', Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, {{ISBN|83-7104-009-1}}.</ref>
<ref name="whp">[[Witold Henryk Paryski]]. ''Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta''. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954, s. 64–66.</ref>
</references>

{{Grań Baszt}}

[[Kategoria:Przełęcze Tatr Wysokich]]
[[Kategoria:Przełęcze słowackich Tatr]]

title: Basztowa Przełęcz

Państwo: Słowacja

Pasmo: Tatry, Karpaty

Sąsiednie szczyty: Hlińska Turnia, Wielka Capia Turnia

Data zdobycia: 9 lipca 1905

Pierwsze wejście: E. Dubke, H. Wirth, J. Franz


text:
# Veljun
Veljun – wieś w Chorwacji, w żupanii karlowackiej, w mieście Slunj. W 2011 roku liczyła 112 mieszkańców.

title: Veljun

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Veljun
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania karlowacka|karlowacka]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Miasto Slunj|Slunj]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 112{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania karlowacka
 |www                          =
}}
'''Veljun''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania karlowacka|żupanii karlowackiej]], w [[miasto Slunj|mieście Slunj]]. W 2011 roku liczyła 112 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=238}}</ref>
}}

{{miasto Slunj}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii karlowackiej]]

title: Veljun

Państwo: Chorwacja

Żupania: karlowacka

Miasto: Slunj