text:
# Nywa-2 Winnica
Nywa-2 Winnica (ukr. Професійний футбольний клуб «Нива-2» Вінниця, Profesijnyj Futbolnyj Kłub "Nywa-2" Winnycia) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Winnicy.
W sezonie 1999/2000 występował w rozgrywkach ukraińskiej Drugiej Lihi.

## Historia
Chronologia nazw:
- 1965—sierpień 1979: Łokomotyw-d Winnica (ukr. «Локомотив-Д» Вінниця)
- sierpień 1979—1991: Nywa-d Winnica (ukr. «Нива-Д» Вінниця)
- 1992—kwiecień 1999: Nywa-2 Winnica (ukr. «Нива-2» Вінниця)
- kwiecień 1999—lipiec 2003: Nywa Winnica (ukr. «Нива» Вінниця)
- lipiec 2003—...: Nywa-2 Winnica (ukr. «Нива-2» Вінниця)

Druga drużyna klubu Łokomotywu Winnica została założona w 1965 roku, kiedy startował pod nazwą Łokomotyw-d Winnica w rozgrywkach Mistrzostw ZSRR spośród drużyn rezerwowych. Potem klub nazywał się najpierw Nywa-d Winnica, a potem Nywa-2 Winnica i występował w rozgrywkach lokalnych.
W sezonie 1999/00 klub pod nazwą Nywa Winnica debiutował w Drugiej Lidze Mistrzostw Ukrainy, ale zajął ostatnie, 16 miejsce i pożegnał się z rozgrywkami na szczeblu profesjonalnym.
Dalej zespół występował w rozgrywkach mistrzostw i Pucharu obwodu winnickiego.
Kiedy w 2003 pierwsza drużyna powróciła do nazwy Nywa Winnica, druga drużyna przyjęła nazwę Nywa-2 Winnica.

## Sukcesy
- 16 miejsce w Drugiej Lidze, Grupie A:

1999/2000

## Inne
- Nywa Winnica

title: Nywa-2 Winnica

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Nywa-2 Winnica
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Професійний футбольний клуб<br />«Нива-2» Вінниця
 |kod                   =
 |przydomek             = жовто-зелені (żółto-zielone)
 |maskotka              =
 |barwy                 = żółto-zielone
 |data założenia        = [[1965]]
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Druha Liha, Grupa A]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = 21100 [[Winnica (miasto)|Winnica]]
 |obiekt sportowy       =
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                = [[Wołodymyr Prodiwus]]
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = W.O. Blinnikow
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            =
 |koszulka1             = 0A5F40
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = 0A5F40
 |lewareka1             = 0A5F40
 |paski_lr1             =
 |prawareka1            = 0A5F40
 |paski_pr1             =
 |skarpety1             = 0A5F40
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            =
 |koszulka2             = FFFFFF
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             = FFFFFF
 |paski_lr2             =
 |prawareka2            = FFFFFF
 |paski_pr2             =
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Nywa-2 Winnica''' ([[język ukraiński|ukr.]] Професійний футбольний клуб «Нива-2» Вінниця, ''Profesijnyj Futbolnyj Kłub "Nywa-2" Winnycia'') – [[Ukraina|ukraiński]] klub [[piłka nożna|piłkarski]] z siedzibą w [[Winnica (miasto)|Winnicy]].

W sezonie 1999/2000 występował w rozgrywkach ukraińskiej [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Drugiej Lihi]].

== Historia ==
'''Chronologia nazw:'''
* 1965—sierpień 1979: Łokomotyw-d Winnica ([[język ukraiński|ukr.]] «Локомотив-Д» Вінниця)
* sierpień 1979—1991: Nywa-d Winnica ([[język ukraiński|ukr.]] «Нива-Д» Вінниця)
* 1992—kwiecień 1999: Nywa-2 Winnica ([[język ukraiński|ukr.]] «Нива-2» Вінниця)
* kwiecień 1999—lipiec 2003: Nywa Winnica ([[język ukraiński|ukr.]] «Нива» Вінниця)
* lipiec 2003—...: Nywa-2 Winnica ([[język ukraiński|ukr.]] «Нива-2» Вінниця)

Druga drużyna klubu [[Nywa Winnica|Łokomotywu Winnica]] została założona w [[1965]] roku, kiedy startował pod nazwą '''Łokomotyw-d Winnica''' w rozgrywkach Mistrzostw ZSRR spośród drużyn rezerwowych. Potem klub nazywał się najpierw '''Nywa-d Winnica''', a potem '''Nywa-2 Winnica''' i występował w rozgrywkach lokalnych.

W sezonie 1999/00 klub pod nazwą '''Nywa Winnica''' debiutował w [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Drugiej Lidze]] [[Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej|Mistrzostw Ukrainy]], ale zajął ostatnie, 16 miejsce i pożegnał się z rozgrywkami na szczeblu profesjonalnym.

Dalej zespół występował w rozgrywkach mistrzostw i Pucharu obwodu winnickiego.

Kiedy w [[2003]] pierwsza drużyna powróciła do nazwy '''Nywa Winnica''', druga drużyna przyjęła nazwę '''Nywa-2 Winnica'''.

== Sukcesy ==
* 16 miejsce w [[III liga ukraińska w piłce nożnej|Drugiej Lidze, Grupie A]]:
:: [[Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej 1999/2000|1999/2000]]

== Inne ==
* [[Nywa Winnica]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://niva.vn.ua/ Nieoficjalna strona klubu] {{lang|uk}}

[[Kategoria:Nywa Winnica]]
[[Kategoria:Nieistniejące ukraińskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1965]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie w Winnicy]]

title: · Nywa-2 Winnica

Pełna nazwa: Професійний футбольний клуб · «Нива-2» Вінниця

Przydomek: жовто-зелені (żółto-zielone)

Barwy: żółto-zielone

Liga: Druha Liha, Grupa A

Państwo: Ukraina

Adres: 21100 Winnica

Prezes: Wołodymyr Prodiwus

Trener: W.O. Blinnikow

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Marek Bryjak
Marek Bryjak (ur. 1953 r.) – polski inżynier chemik. Absolwent Politechniki Wrocławskiej. Od 2011 r. profesor na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, czterokrotnie otrzymał Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, ośmiokrotnie został nagrodzony przez Rektora Politechniki Wrocławskiej

wikiname: plwiki

title: Marek Bryjak

in_language: pl

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Marek Bryjak
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[1953]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = chemicznych
 |specjalność               = chemia i fizyka polimerów, materiałoznawstwo
 |almamater                 = [[Politechnika Wrocławska]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Politechnika Wrocławska]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |funkcja                   =
 |doktorat data             = [[1982]]
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          = [[9 stycznia]] [[2002]]
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = [[1 sierpnia]] [[2011]]<ref>{{ludzie nauki|67837|osoba=prof. dr hab. inż. Marek Bryjak|data dostępu=2021-10-26}}</ref>
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |honoriscausa data1        =
 |honoriscausa uczelnia1    =
 |odznaczenia               = {{order|KZ|S}} {{order|MKEN}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Marek Bryjak''' (ur. 1953 r.) – [[Polska|polski]] [[Inżynieria|inżynier]] chemik. Absolwent [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]. Od 2011 r. profesor na Wydziale Chemicznym [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]<ref>{{Cytuj |autor = Marek Burak, Piotr Pregiel |tytuł = Tytularni profesorowie Politechniki Wrocławskiej 1945-2015 |data dostępu = 2022-01-14 |isbn = 978-83-7493-885-3 |wydawca = Politechnika Wrocławska |s = 21 |url = https://pwr.edu.pl/fcp/cGBUKOQtTKlQhbx08SlkATxYCEi8pMgQGS39WBVdbWCECWR1pXhs_W3dN/_users/code_eCVYRPgYXNVg5Xh09GgBLGl9XR3g8Gh9MDCEUHxYb/publikacje/tytularni_profesorowie_pwr.pdf |język = pl}}</ref>. Odznaczony [[Krzyż Zasługi|Srebrnym Krzyżem Zasługi]], [[Medal Komisji Edukacji Narodowej|Medalem Komisji Edukacji Narodowej]], Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, czterokrotnie otrzymał Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, ośmiokrotnie został nagrodzony przez Rektora Politechniki Wrocławskiej<ref>[https://pwr.edu.pl/uczelnia/aktualnosci/tytul-professor-magnus-dla-szostki-naukowcow-12528.html Tytuł professor magnus dla sześciu naukowców]</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Bryjak, Marek}}
[[Kategoria:Polscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]

title: Marek Bryjak

Alma Mater: Politechnika Wrocławska

Habilitacja: 9 stycznia 2002

Profesura: 1 sierpnia 2011

Uczelnia: Politechnika Wrocławska


text:
# Bitwa pod Rakvere (1603)
Bitwa pod Rakvere (w literaturze polskiej również bitwa pod Rakibor) – starcie, które miało miejsce 5 marca 1603 podczas wojny polsko-szwedzkiej 1600-1611.
Starosta żmudzki Jan Karol Chodkiewicz zostawił część sił pod Dorpatem i ruszył 2 marca wraz z 4 chorągwiami jazdy (300 żołnierzy) na pomoc zagrożonej załodze Rakvere. Na miejscu dołączyło do niego 500 żołnierzy z załogi. Na północ od Rakvere 5 marca Litwini natknęli się niespodziewanie na straż przednią armii szwedzkiej liczącą 1000 żołnierzy. Szwedami dowodził pułkownik Krister Somme. Gdy husaria ruszyła do szarży, rajtarzy uciekli, zostawiając osamotnioną chłopską piechotę.
W czasie, gdy husaria wycinała piechurów, wrócili rajtarzy wzmocnieni przez idący za awangardą oddział służby ziemskiej. Gdy husaria zostawiła piechotę i ruszyła na rajtarów, ci znów uciekli. Wkrótce pojawiły się idące z Rewla główne siły szwedzkie dowodzone przez pułkownika Andersa Lennartssona. Na ich widok husaria wstrzymała pościg, czekając na nadejście piechoty. Ta jednak długo nie nadchodziła i Chodkiewicz, widząc znaczną przewagę liczebną nieprzyjaciela, wycofał się. Lennartsson także obawiał się zaatakować i zdecydował się na odwrót. W bitwie Litwini stracili tylko jednego żołnierza zabitego i dwóch rannych. Pobici Szwedzi stracili 70 zaciężnych Niemców i 100 chłopów estońskich. Zwycięstwo pod Rakvere przyspieszyło kapitulację szwedzkiej załogi Dorpatu (13 kwietnia 1603).

title: Bitwa pod Rakvere (1603)

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Rakvere
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[Wojna polsko-szwedzka (1600–1611)]]
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |czas         = [[5 marca]] [[1603]]
 |miejsce      = [[Gmina Rakvere|Rakvere]]
 |terytorium   = [[Inflanty]] (dzisiejsza [[Estonia]])
 |przyczyna    = spór o [[Inflanty]] i o ''dominium Maris Baltici''
 |wynik        = wygrana I Rzeczypospolitej
 |strona1      = [[I Rzeczpospolita]]
 |strona2      = [[Szwecja|Królestwo Szwecji]]
 |dowódca1     = [[Jan Karol Chodkiewicz]]
 |dowódca2     = [[Anders Lennartsson]]
 |siły1        =
 |siły2        =
 |straty1      = 1 zabity, 2 rannych
 |straty2      = 170 zabitych
 |kod mapy     = Estonia
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Rakvere''' (w literaturze polskiej również bitwa pod Rakibor) – starcie, które miało miejsce 5 marca 1603 podczas [[Wojna polsko-szwedzka (1600–1611)|wojny polsko-szwedzkiej 1600-1611]].

Starosta żmudzki [[Jan Karol Chodkiewicz]] zostawił część sił pod [[Tartu|Dorpatem]] i ruszył 2 marca wraz z 4 chorągwiami jazdy (300 żołnierzy) na pomoc zagrożonej załodze [[Zamek Rakvere|Rakvere]]. Na miejscu dołączyło do niego 500 żołnierzy z załogi. Na północ od Rakvere 5 marca [[Wielkie Księstwo Litewskie|Litwini]] natknęli się niespodziewanie na straż przednią armii [[Szwecja|szwedzkiej]] liczącą 1000 żołnierzy. Szwedami dowodził pułkownik Krister Somme. Gdy [[husaria]] ruszyła do szarży, [[rajtaria|rajtarzy]] uciekli, zostawiając osamotnioną chłopską piechotę.

W czasie, gdy husaria wycinała piechurów, wrócili rajtarzy wzmocnieni przez idący za awangardą oddział służby ziemskiej. Gdy husaria zostawiła piechotę i ruszyła na rajtarów, ci znów uciekli. Wkrótce pojawiły się idące z [[Tallinn|Rewla]] główne siły szwedzkie dowodzone przez pułkownika {{link-interwiki|Anders Lennartsson|tekst=Andersa Lennartssona|Q=Q5946259}}. Na ich widok husaria wstrzymała pościg, czekając na nadejście piechoty. Ta jednak długo nie nadchodziła i Chodkiewicz, widząc znaczną przewagę liczebną nieprzyjaciela, wycofał się. Lennartsson także obawiał się zaatakować i zdecydował się na odwrót. W bitwie Litwini stracili tylko jednego żołnierza zabitego i dwóch rannych. Pobici Szwedzi stracili 70 zaciężnych [[Niemcy|Niemców]] i 100 chłopów [[Estonia|estońskich]]. Zwycięstwo pod Rakvere przyspieszyło kapitulację szwedzkiej załogi Dorpatu (13 kwietnia 1603).

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Leszek Podhorodecki |tytuł = Rapier i koncerz |data = 1985 |isbn = 83-05-11452-X |miejsce = Warszawa |wydawca = Książka i Wiedza |oclc = 176976102}}
{{Wojna polsko-szwedzka (1600–1611)}}

{{SORTUJ:Rakvere}}
[[Kategoria:Bitwy w historii Estonii]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Litwy]]
[[Kategoria:Bitwy wojny polsko-szwedzkiej (1600–1611)]]
[[Kategoria:Rakvere]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1603|Bitwa pod Rakvere]]
[[Kategoria:Bitwy w XVII wieku]]

title: Bitwa pod Rakvere

Czas: 5 marca 1603

Miejsce: Rakvere

Terytorium: Inflanty (dzisiejsza Estonia)

Przyczyna: spór o Inflanty i o dominium Maris Baltici

Wynik: wygrana I Rzeczypospolitej

title: Strony konfliktu

I Rzeczpospolita: Królestwo Szwecji

title: Dowódcy

Jan Karol Chodkiewicz: Anders Lennartsson

title: Straty

1 zabity, 2 rannych: 170 zabitych

Straty:
Położenie na mapie Estoniimiejsce bitwy
59°21′N 26°21′E/59,350000 26,350000


text:
# Rimantas Karazija
Rimantas Karazija (ur. 22 marca 1936 w Kupiszkach, zm. 1 sierpnia 2012) – litewski lekarz weterynarii, profesor, polityk, dyplomata, minister rolnictwa w latach 1992–1994.

## Życiorys
W 1959 ukończył studia w Litewskiej Akademii Weterynaryjnej. W 1967 uzyskał stopień kandydata nauk weterynaryjnych, a w 1989 otrzymał tytuł profesora.
Po ukończeniu studiów został pracownikiem naukowym Instytutu Naukowo-Badawczego Hodowli i Weterynarii. Następnie powrócił do Litewskiej Akademii Weterynaryjnej – pracował na stanowiskach asystenta, docenta i kierownika Katedry Fizjologii, Patofizjologii i Patoanatomii. W latach 1968–1974 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Weterynarii. Od 1974 był prorektorem ds. naukowych, a w 1976 został rektorem uczelni, zachowując to stanowisko przez kolejnych 16 lat. Jako rektor przyczynił się do rozwoju współpracy naukowej Litewskiej Akademii Weterynaryjnej z uczelniami zagranicznymi.
W grudniu 1992 objął stanowisko ministra rolnictwa w rządzie Bronislovasa Lubysa. Z funkcji tej odszedł we wrześniu 1994.
W latach 1995–1999 był ambasadorem Litwy na Łotwie, po czym powrócił do pracy naukowej w Litewskiej Akademii Weterynaryjnej.

title: Rimantas Karazija

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Rimantas Karazija
 |data urodzenia = [[22 marca]] [[1936]]
 |miejsce urodzenia = [[Kupiszki]]
 |data śmierci = [[1 sierpnia]] [[2012]]
 |miejsce śmierci =
 |grafika =
 |funkcja = Minister rolnictwa Litwy
 |partia =
 |od = 17 grudnia 1992
 |do = 26 września 1994
 |poprzednik = [[Rimvydas Survila]]
 |następca = [[Vytautas Einoris]]
}}
'''Rimantas Karazija''' (ur. [[22 marca]] [[1936]] w [[Kupiszki|Kupiszkach]], zm. [[1 sierpnia]] [[2012]]) – [[Litwa|litewski]] [[lekarz weterynarii]], profesor, polityk, dyplomata, minister rolnictwa w latach 1992–1994.

== Życiorys ==
W 1959 ukończył studia w Litewskiej Akademii Weterynaryjnej. W 1967 uzyskał stopień [[kandydat nauk|kandydata nauk]] weterynaryjnych, a w 1989 otrzymał tytuł profesora.

Po ukończeniu studiów został pracownikiem naukowym Instytutu Naukowo-Badawczego Hodowli i Weterynarii. Następnie powrócił do Litewskiej Akademii Weterynaryjnej – pracował na stanowiskach asystenta, docenta i kierownika Katedry Fizjologii, Patofizjologii i Patoanatomii. W latach 1968–1974 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Weterynarii. Od 1974 był prorektorem ds. naukowych, a w 1976 został rektorem uczelni, zachowując to stanowisko przez kolejnych 16 lat. Jako rektor przyczynił się do rozwoju współpracy naukowej Litewskiej Akademii Weterynaryjnej z uczelniami zagranicznymi.

W grudniu 1992 objął stanowisko ministra rolnictwa w [[rząd Bronislovasa Lubysa|rządzie Bronislovasa Lubysa]]. Z funkcji tej odszedł we wrześniu 1994.

W latach 1995–1999 był ambasadorem Litwy na [[Łotwa|Łotwie]], po czym powrócił do pracy naukowej w Litewskiej Akademii Weterynaryjnej.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20120804184735/http://www.lrytas.lt/-13438879361342649688-kaune-mir%C4%97-mokslininkas-politikas-r-karazija.htm|tytuł=Kaune mirė mokslininkas, politikas R. Karazija|opublikowany=lrytas.lt|data=2 sierpnia 2012|język=lt|data dostępu=2012-09-09}}

{{Rząd Bronislovasa Lubysa}}
{{Rząd Adolfasa Šleževičiusa}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Karazija, Rimantas}}
[[Kategoria:Litewscy ministrowie rolnictwa]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Litwy na Łotwie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1936]]
[[Kategoria:Zmarli w 2012]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kupiszkach]]

title: Rimantas Karazija

Data i miejsce urodzenia: 22 marca 1936 · Kupiszki

Data śmierci: 1 sierpnia 2012

Okres: od 17 grudnia 1992 · do 26 września 1994

Poprzednik: Rimvydas Survila

Następca: Vytautas Einoris


text:
# Jarosław Lindenberg
Jarosław Lindenberg (ur. 9 listopada 1956 w Warszawie) – polski filozof, dyplomata, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2023), ambasador RP w Bośni i Hercegowinie (2018–2023), Bułgarii (1998–2003) i Łotwie (1992–1997), chargé d’affaires w Czarnogórze (2007–2011).

## Życiorys
W latach 1971–1975 uczęszczał do XV LO im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie, gdzie zdał maturę. Ukończył studia w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o historiozofii Bolesława Limanowskiego. W latach 1980–1986 był pracownikiem naukowym w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Od 1986 do 1991 wykładał w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.
Od końca lat 70. był związany z opozycją demokratyczną. Na początku lat 80. działał w NSZZ „Solidarność”, publikował artykuły w białostockim Biuletynie Informacyjnym MKZ NSZZ „S”. Został zatrzymany podczas demonstracji 3 maja 1982 na Starym Mieście w Warszawie, a następnie internowany i 8 maja 1982 osadzony w areszcie na Białołęce, który opuścił 12 lipca 1982. Przez cały okres stanu wojennego, aż do 1989 redagował wraz z Tomaszem Buchholtzem podziemne pismo satyryczne „Jaruzela” (zob. Wojciech Jaruzelski). Pod pseudonimem pisywał także artykuły do czasopisma „Czas Przyszły”, które redagował Jacek Czaputowicz. Związany z Klubem Inteligencji Katolickiej, w którym w latach 1984–1985 kierował jego sekcją kultury. Otrzymał status osoby represjonowanej z powodów politycznych nadany przez szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Sporadycznie zajmował się również działalnością dziennikarską i literacką, m.in. współautor powieści „Człowiek z krwi i kości” wydanej w 1992 oraz scenariusza do filmu Konrada Szołajskiego pod tytułem „Człowiek z…” zrealizowanego w 1993, a także powieści „Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty. Powieść sensacyjna dla inteligentnych inaczej” (wyd. Liberum Verbum, 2018).
Uzyskał stypendium naukowe w Paryżu. Na początku lat 90. został pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pracował w Gabinecie Ministra (był zastępcą dyrektora), a w 1991 otrzymał misję organizacji polskich placówek dyplomatycznych na Łotwie i w Estonii, gdzie początkowo pełnił funkcję chargé d'affaires. W latach 1992–1997 pełnił funkcję ambasadora w Rydze, a w latach 1993–1994 był akredytowany jednocześnie w Tallinnie.
Od 1997 pracował jako starszy radca ministra w Departamencie Promocji i Informacji MSZ, gdzie odpowiadał za kontakty z diasporą żydowską. W 1998 objął kierownictwo polskiej ambasady w Sofii. Funkcję ambasadora pełnił do 30 września 2003. W kolejnych latach pracował w centrali MSZ, m.in. jako naczelnik Wydziału Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w Departamencie Europy oraz w jako dyrektor Sekretariatu Ministra.
Od 2007 do 2011 pracował jako chargé d'affaires Ambasady RP w Podgoricy. Od 2012 do 2018 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Protokołu Dyplomatycznego w MSZ. W sierpniu 2018 został ambasadorem RP w Bośni i Hercegowinie. Odwołany został 9 września 2023.
Od 11 września 2023 do 13 grudnia 2023 był podsekretarzem stanu w MSZ ds. parlamentarnych, konsularnych, Polonii oraz dyplomacji publicznej i kulturalnej.
Posługuje się angielskim, francuskim, bułgarskim, rosyjskim oraz serbsko-chorwackim.

## Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Trzech Gwiazd (10 września 1996)[14]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Ministra Kultury za działalność w tzw. drugim obiegu wydawniczym w okresie PRL (2001)[5]
- Order Starej Płaniny (5 stycznia 2004)[15]
- Krzyż Wolności i Solidarności (2012)[16]
- Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2023)[17]

## Życie prywatne
Syn Ryszarda i Krystyny. Żonaty z Aleksandrą Emilią Lindenberg, ma trójkę dzieci. Brat Grzegorza Lindenberga.
Bliskim przyjacielem Jarosława Lindenberga był Jacek Kaczmarski (chodzili do jednej klasy w liceum).
W 2009 przeżył rażenie piorunem.

## Książki
- Jarosław Lindenberg, Konrad Szołajski: Człowiek z krwi i kości. Warszawa: Migo, 1992, s. 116. ISBN 83-85596-00-3. OCLC 750939683.
- Jarosław Lindenberg, Tomasz Buchholtz: Jak wyginęły dinozaury czyli Tajemnica Bursztynowej Komnaty : powieść sensacyjna dla inteligentnych inaczej : lektura szkolna zalecana przez Ministerstwo Zdrowia (Psychicznego). Wrocław: Liberum Verbum, 2018, s. 365. ISBN 978-83-952119-0-4.

title: Jarosław Lindenberg

wikitext:
{{Polityk infobox
 | imię i nazwisko     = Jarosław Lindenberg
 | grafika             = Jarosław Lindenberg.jpg
 | opis grafiki        =
 | data urodzenia      = 9 listopada 1956
 | miejsce urodzenia   = [[Warszawa]]
 | data śmierci        =
 | miejsce śmierci     =
 | funkcja             = [[Przedstawiciele dyplomatyczni Polski#Łotwa|Ambasador RP w Łotwie]]
 | od                  = 1992
 | do                  = 1997
 | partia              =
 | poprzednik          =
 | następca            = [[Jarosław Bratkiewicz]]
 | 2 funkcja           = [[Przedstawiciele dyplomatyczni Polski#Bułgaria|Ambasador RP w Bułgarii]]
 | 2 od                = 1998
 | 2 do                = 2003
 | 2 poprzednik        = [[Romuald Kunat]]
 | 2 następca          = [[Sławomir Dąbrowa]]
 | 3 funkcja           = [[Przedstawiciele dyplomatyczni Polski#Czarnogóra|Chargé d'affaires RP w Czarnogórze]]
 | 3 od                = 2007
 | 3 do                = 2011
 | 3 poprzednik        = ''utworzenie placówki''
 | 3 następca          = [[Grażyna Sikorska]]
 | 4 funkcja           = [[Przedstawiciele dyplomatyczni Polski#Bośnia i Hercegowina|Ambasador RP w Bośni i Hercegowinie]]
 | 4 od                = 2018
 | 4 do                = 2023
 | 4 poprzednik        = [[Andrzej Krawczyk (historyk)|Andrzej Krawczyk]]
 | 4 następca          = [[Andrzej Jasionowski]]
 | 5 funkcja           = [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|Podsekretarz stanu w MSZ]]
 | 5 od                = 11 września 2023
 | 5 do                = 13 grudnia 2023
 | odznaczenia         = {{order|PL-KWS}} {{order|MSON}} {{order|SP}} {{order|OTG|KOM}}<br />{{order|ZDK}}
 | commons             = Category:Jarosław Lindenberg
 | quote               =
 | news                =
}}
'''Jarosław Lindenberg''' (ur. [[9 listopada]] [[1956]] w [[Warszawa|Warszawie]]<ref name="ipn">{{Cytuj | tytuł = Katalog osób „rozpracowywanych” przez organa bezpieczeństwa państwa komunistycznego | url = https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/64352 | opublikowany = bip.ipn.gov.pl | data dostępu = 2012-11-17}}</ref>) – [[Polska|polski]] [[Filozofia|filozof]], [[dyplomata]], podsekretarz stanu w [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|Ministerstwie Spraw Zagranicznych]] (2023), [[ambasador]] RP w [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]] (2018–2023), [[Bułgaria|Bułgarii]] (1998–2003) i [[Łotwa|Łotwie]] (1992–1997), [[chargé d’affaires]] w [[Czarnogóra|Czarnogórze]] (2007–2011).

== Życiorys ==
W latach 1971–1975 uczęszczał do [[XV Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie|XV LO im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie]], gdzie zdał maturę. Ukończył studia w Instytucie Filozofii [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]]. W 1985 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o historiozofii [[Bolesław Limanowski|Bolesława Limanowskiego]]. W latach 1980–1986 był pracownikiem naukowym w filii [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]] w Białymstoku. Od 1986 do 1991 wykładał w [[Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie|Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 902/III |data = 1998-10-20 |data dostępu = 2019-11-21 |opublikowany = orka.sejm.gov.pl |url = http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/0/3D360499E989B0C0C1256B73003A849A}}</ref>.

Od końca lat 70. był związany z opozycją demokratyczną. Na początku lat 80. działał w [[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|NSZZ „Solidarność”]], publikował artykuły w białostockim Biuletynie Informacyjnym MKZ NSZZ „S”. Został zatrzymany podczas demonstracji 3 maja 1982 na [[Stare Miasto w Warszawie|Starym Mieście w Warszawie]], a następnie [[Internowanie|internowany]] i 8 maja 1982 osadzony w areszcie na [[Areszt Śledczy w Warszawie-Białołęce|Białołęce]], który opuścił 12 lipca 1982<ref>{{Cytuj |tytuł = Jarosław Lindenberg |data = 2021-05-09 |data dostępu = 2022-07-18 |opublikowany = odznaczeni-kwis.ipn.gov.pl |url = https://web.archive.org/web/20210509175100/https://odznaczeni-kwis.ipn.gov.pl/persons/view/d5b7e84f-8111-47da-bb7c-aaafee4be19f}}</ref>. Przez cały okres [[Stan wojenny w Polsce (1981–1983)|stanu wojennego]], aż do 1989 redagował wraz z Tomaszem Buchholtzem podziemne pismo satyryczne „Jaruzela” (zob. [[Wojciech Jaruzelski]])<ref>{{Cytuj |autor = Grzegorz Wołk |tytuł = Wykpić system. Historia pisma satyrycznego „Jaruzela” (1982-1989) |czasopismo = KOMUNIZM. SYSTEM/LUDZIE/DOKUMENTACJA. Rocznik naukowy. |data = 2019|issn = 2299-890X |wolumin = 8 (2019) |s = 225-250 |wydawca = Instytut Pamięci Narodowej. Oddział w Lublinie}}</ref>. Pod pseudonimem pisywał także artykuły do czasopisma „[[Czas Przyszły]]”, które redagował [[Jacek Czaputowicz]]. Związany z [[Klub Inteligencji Katolickiej|Klubem Inteligencji Katolickiej]], w którym w latach 1984–1985 kierował jego sekcją kultury. Otrzymał status osoby represjonowanej z powodów politycznych nadany przez szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Sporadycznie zajmował się również działalnością dziennikarską i literacką, m.in. współautor powieści „Człowiek z krwi i kości” wydanej w 1992 oraz scenariusza do filmu [[Konrad Szołajski|Konrada Szołajskiego]] pod tytułem „[[Człowiek z...|Człowiek z…]]” zrealizowanego w 1993<ref name=":0">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 113/ |data = 2018-08-16 |data dostępu = 2019-11-21 |opublikowany = sejm.gov.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20230620164023/https://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/biuletyn.xsp?documentId=C60FF40FE993349BC12582B30048FBE4 |zarchiwizowano = 2023-06-20}}</ref>, a także powieści „Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty. Powieść sensacyjna dla inteligentnych inaczej” (wyd. ''Liberum Verbum,'' 2018).

Uzyskał stypendium naukowe w [[Paryż]]u. Na początku lat 90. został pracownikiem [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|Ministerstwa Spraw Zagranicznych]]. Pracował w Gabinecie Ministra (był zastępcą dyrektora), a w 1991 otrzymał misję organizacji polskich placówek dyplomatycznych na [[Łotwa|Łotwie]] i w [[Estonia|Estonii]], gdzie początkowo pełnił funkcję [[chargé d'affaires]]. W latach 1992–1997 pełnił funkcję [[Ambasada RP w Rydze|ambasadora w Rydze]], a w latach 1993–1994 był akredytowany jednocześnie w [[Tallinn]]ie<ref>{{Cytuj |tytuł = Ambasador |data dostępu = 2023-09-12 |opublikowany = Polska w Bośni i Hercegowinie |archiwum = https://web.archive.org/web/20230210171651/https://www.gov.pl/web/bosniaihercegowina/ambasador |zarchiwizowano = 2023-02-10}}</ref>.

Od 1997 pracował jako starszy radca ministra w Departamencie Promocji i Informacji MSZ, gdzie odpowiadał za kontakty z diasporą [[Żydzi|żydowską]]. W 1998 objął kierownictwo polskiej [[Ambasada RP w Sofii|ambasady w Sofii]]. Funkcję ambasadora pełnił do 30 września 2003<ref>Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 września 2003 r. nr Z. 110-31-2003 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ({{Monitor Polski|2003|48|706}}).</ref>. W kolejnych latach pracował w centrali MSZ, m.in. jako naczelnik Wydziału Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w Departamencie Europy<ref name=":2">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Zapis stenograficzny (1513) z 17. posiedzenia Komisji Spraw Unii Europejskiej w dniu 16 listopada 2004 r., 5. kadencja |data = 2005-10-31 |data dostępu = 2020-04-16 |opublikowany = senat.gov.pl |archiwum = http://web.archive.org/web/20051031151322/http://www.senat.gov.pl:80/k5/kom/ksu/2004/017sue.htm |zarchiwizowano = 2005-10-31}}</ref> oraz w jako dyrektor Sekretariatu Ministra.

Od 2007 do 2011 pracował jako chargé d'affaires [[Ambasada RP w Podgoricy|Ambasady RP w Podgoricy]]. Od 2012 do 2018 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Protokołu Dyplomatycznego w MSZ<ref name=":1">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Ambasador |data = 2019-11-21 |data dostępu = 2019-11-21 |opublikowany = sarajewo.msz.gov.pl |url = http://web.archive.org/web/20191121113824/https://sarajewo.msz.gov.pl/pl/o_ambasadzie/ambasador/}}</ref>. W sierpniu 2018 został [[Ambasada RP w Sarajewie|ambasadorem RP w Bośni i Hercegowinie]]<ref>Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 lipca 2018 r. nr 110.47.2018 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ({{Monitor Polski|2018|741}}).</ref><ref name=":3" />. Odwołany został 9 września 2023<ref>Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 2023 r. nr 110.76.2023 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ({{Monitor Polski|2023|1047}})</ref>.

Od 11 września 2023 do 13 grudnia 2023 był podsekretarzem stanu w MSZ ds. parlamentarnych, konsularnych, Polonii oraz dyplomacji publicznej i kulturalnej<ref>{{Cytuj |tytuł = Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych |data = 2023-09-11 |data dostępu = 2023-09-12 |opublikowany = Ministerstwo Spraw Zagranicznych |archiwum = https://web.archive.org/web/20230912062049/https://www.gov.pl/attachment/d78bc443-1b80-45e8-b97b-3435ad625bfe |zarchiwizowano = 2023-09-12}}</ref>.

Posługuje się [[Język angielski|angielskim]], [[Język francuski|francuskim]], [[Język bułgarski|bułgarskim]], [[Język rosyjski|rosyjskim]] oraz [[Język serbsko-chorwacki|serbsko-chorwackim]]<ref name=":1" />.

== Odznaczenia ==

* Krzyż Komandorski [[Order Trzech Gwiazd|Orderu Trzech Gwiazd]] (10 września 1996)<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvoto personu reģistrs apbalvošanas secībā, sākot no 1994.gada - 2004.gadam |data =  |opublikowany = president.lv |url = https://www.president.lv/storage/items/PDF/20130611_1994_2004tzo.doc |język = lv |data dostępu = 2019-03-27 |archiwum = https://web.archive.org/web/20190327110844/https://www.president.lv/storage/items/PDF/20130611_1994_2004tzo.doc |zarchiwizowano = 2019-03-27 }}</ref>
*[[Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”]] [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|Ministra Kultury]] za działalność w tzw. drugim obiegu wydawniczym w okresie PRL (2001)<ref name=":0" />
*[[Order Stara Płanina|Order Starej Płaniny]] (5 stycznia 2004)<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Президентът награди посланика на Полша с орден "Стара Планина" |data = 2004-01-10 |data dostępu = 2019-11-21 |opublikowany = www.dnevnik.bg |url = https://www.dnevnik.bg/bulgaria/2004/01/10/64794_/ |język = bg}}</ref>
* [[Krzyż Wolności i Solidarności]] (2012)<ref>Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2012 r. o nadaniu odznaczeń ({{Monitor Polski|2012|809}}).</ref>
* [[Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości]] (2023)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wręczenie orderów i odznaczeń państwowych członkom służby zagranicznej |data = 2023-06-21 |data dostępu = 2023-06-22 |opublikowany = Ministerstwo Spraw Zagranicznych |url = https://www.gov.pl/web/dyplomacja/wreczenie-orderow-i-odznaczen-panstwowych-czlonkom-sluzby-zagranicznej}}</ref>

== Życie prywatne ==
Syn Ryszarda i Krystyny<ref>{{Cytuj |tytuł = Dane osoby z katalogu osób "rozpracowywanych" |data dostępu = 2023-09-12 |opublikowany = katalog.bip.ipn.gov.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20230620141758/https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/64352 |zarchiwizowano = 2023-06-20}}</ref>. Żonaty z Aleksandrą Emilią Lindenberg<ref name=":3">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Diplomatic and Consular Corps and International Organizations in Bosnia and Herzegovina |data = 2018-09 |data dostępu = 2020-04-16 |s = 165 |opublikowany = mfa.gov.ba |url = http://mfa.gov.ba/HTML/PDFDoc/Diplomatski_protokol/Diplomatic%20List%20-%20September%202018%20I.pdf |archiwum = https://web.archive.org/web/20200416190758/http://mfa.gov.ba/HTML/PDFDoc/Diplomatski_protokol/Diplomatic%20List%20-%20September%202018%20I.pdf |zarchiwizowano = 2020-04-16 |język = en }}</ref>, ma trójkę dzieci<ref name=":1" />. Brat [[Grzegorz Lindenberg|Grzegorza Lindenberga]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Grzegorz Lindenberg |data dostępu = 2020-04-16 |opublikowany = Sejm-Wielki.pl |url = http://www.sejm-wielki.pl/b/sw.123515}}</ref>.

Bliskim przyjacielem Jarosława Lindenberga był [[Jacek Kaczmarski]] (chodzili do jednej klasy w liceum)<ref>{{Cytuj |autor = Jarosław Lindenberg |tytuł = Mój szkolny Przyjaciel (wspomnienie o Jacku Kaczmarskim) |data dostępu = 2009-10-30 |opublikowany = kaczmarski.art.pl |url = http://www.kaczmarski.art.pl/zyciorys/moj_szkolny_przyjaciel.php |archiwum = https://web.archive.org/web/20090301143402/http://www.kaczmarski.art.pl/zyciorys/moj_szkolny_przyjaciel.php |zarchiwizowano = 2009-03-01}}</ref>.

W 2009 przeżył rażenie piorunem<ref>{{Cytuj |tytuł = Polski ambasador rażony piorunem |data = 2020-09-25 |data dostępu = 2022-07-18 |opublikowany = RMF 24 |url = https://www.rmf24.pl/fakty/swiat/news-polski-ambasador-razony-piorunem,nId,126561 |archiwum = https://web.archive.org/web/20200925235635/https://www.rmf24.pl/fakty/swiat/news-polski-ambasador-razony-piorunem,nId,126561 |zarchiwizowano = 2020-09-25}}</ref>.

== Książki ==

* {{Cytuj książkę|nazwisko=Lindenberg|imię=Jarosław|tytuł=Człowiek z krwi i kości|rok=1992|wydawca=Migo|miejsce=Warszawa|strony=116|isbn=8385596003|oclc=750939683|autor2=[[Konrad Szołajski]]}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Lindenberg|imię=Jarosław|tytuł=Jak wyginęły dinozaury czyli Tajemnica Bursztynowej Komnaty : powieść sensacyjna dla inteligentnych inaczej : lektura szkolna zalecana przez Ministerstwo Zdrowia (Psychicznego)|rok=2018|wydawca=Liberum Verbum|miejsce=Wrocław|strony=365|isbn=9788395211904|oclc=|autor2=Tomasz Buchholtz}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/0/3D360499E989B0C0C1256B73003A849A Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 902/III z dn. 20 października 1998]

{{Ambasadorowie Polski w Bułgarii}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Lindenberg, Jarosław}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Absolwenci XV Liceum Ogólnokształcącego im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie]]
[[Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej na Łotwie]]
[[Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Bułgarii]]
[[Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Estonii]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Polski w Bośni i Hercegowinie]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Polski w Czarnogórze]]
[[Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989)]]
[[Kategoria:Działacze KIK]]
[[Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Podgoricą]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Rygą]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sarajewem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sofią]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Trzech Gwiazd]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Stara Płanina]]
[[Kategoria:Polscy historycy filozofii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1956]]
[[Kategoria:Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Warszawskiego]]

title: Jarosław Lindenberg

Data i miejsce urodzenia: 9 listopada 1956 · Warszawa

Okres: od 11 września 2023 · do 13 grudnia 2023

Następca:
Jarosław Bratkiewicz
Sławomir Dąbrowa
Grażyna Sikorska
Andrzej Jasionowski

Poprzednik:
Romuald Kunat
utworzenie placówki
Andrzej Krawczyk


text:
# Trentham
Trentham – miasto w Australii, w stanie Wiktoria.

title: Trentham

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Trentham
 |nazwa oryginalna             = Trentham
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Trentham
 |państwo                      = AU-VIC
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 = 2,35
 |wysokość                     = 703
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 3458
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 37°23′0″S 144°19′0″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Trentham''' – miasto w [[Australia|Australii]], w stanie [[Wiktoria (stan)|Wiktoria]].

[[Kategoria:Miejscowości w stanie Wiktoria]]

title: Trentham

Państwo: Australia

Stan: Wiktoria


text:
# Eugene Asa Carr
Eugene Asa Carr (ur. 20 marca 1830, zm. 2 grudnia 1910) – amerykański wojskowy, generał armii Unii podczas wojny secesyjnej.
Za męstwo wykazane podczas bitwy pod Pea Ridge, gdzie w randze pułkownika dowodził 3. Ochotniczym Pułkiem Kawalerii Illinois, został uhonorowany Medalem Honoru, najwyższym odznaczeniem wojskowym w Stanach Zjednoczonych.

title: Eugene Asa Carr

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Eugene Asa Carr
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Eugene A. Carr, Brigadier General U.S.A., Brevet Major General U.S.A (cropped).jpg
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Union Army major general rank insignia.svg
 |stopień             = [[brevet]] [[generał major]]
 |data urodzenia      = [[20 marca]] [[1830]]
 |miejsce urodzenia   = [[Hamburg (Nowy Jork)|Hamburg]], [[Nowy Jork (stan)|Nowy Jork]]
 |data śmierci        = [[2 grudnia]] [[1910]]
 |miejsce śmierci     = [[Waszyngton]]
 |lata służby         = 1850–1893
 |siły zbrojne        = {{państwo|USA|usarmy}}
 |jednostki           = [[3 Ochotniczy Pułk Kawalerii Illinois]]
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = wojny z Indianami:
* [[bitwa pod Diablo Mountains]]
[[Bleeding Kansas|wojna graniczna]],
[[wojna w Utah]],
[[wojna secesyjna]]:
* [[bitwa nad Wilson’s Creek]]
* [[bitwa pod Pea Ridge]]
* [[bitwa o Port Gibson]]
* [[bitwa pod Champion Hill]]
* [[oblężenie Vicksburga]]
* [[ekspedycja camdeńska]]
* [[bitwa pod Fort Blakely]]
wojny z Indianami:
* [[bitwa pod Summit Springs]]
* [[bitwa o Slim Buttes]]
* [[bitwa nad Cibecue Creek]]
* [[bitwa pod Fort Apache]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|MH}}
 |commons             =
}}
'''Eugene Asa Carr''' (ur. [[20 marca]] [[1830]], zm. [[2 grudnia]] [[1910]]) – amerykański wojskowy, generał armii [[Unia (Stany Zjednoczone)|Unii]] podczas [[wojna secesyjna|wojny secesyjnej]].

Za męstwo wykazane podczas [[bitwa pod Pea Ridge|bitwy pod Pea Ridge]], gdzie w randze [[pułkownik]]a dowodził [[3 Ochotniczy Pułk Kawalerii Illinois|3. Ochotniczym Pułkiem Kawalerii Illinois]], został uhonorowany [[Medal Honoru (Stany Zjednoczone)|Medalem Honoru]], najwyższym odznaczeniem wojskowym w Stanach Zjednoczonych<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.history.army.mil/html/moh/civwaral.html | tytuł = Medal of Honor Recipients – Civil War (A-L) | opublikowany = history.army.mil | archiwum = https://web.archive.org/web/20080802150627/http://www.history.army.mil/html/moh/civwaral.html | zarchiwizowano = 2008-08-02}} {{lang|en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.ph/20061013024503/http://www.nps.gov/archive/peri/moh.htm The Medal of Honor – Pea Ridge, Arkansas] [[National Park Service]] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Carr, Eugene Asa}}

[[Kategoria:Generałowie Unii (wojna secesyjna)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Honoru]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1830]]
[[Kategoria:Zmarli w 1910]]

title: Eugene Asa Carr

Data i miejsce urodzenia: 20 marca 1830 · Hamburg, Nowy Jork

Data i miejsce śmierci: 2 grudnia 1910 · Waszyngton

Siły zbrojne: US Army

Jednostki: 3 Ochotniczy Pułk Kawalerii Illinois

Główne wojny i bitwy: wojny z Indianami: - bitwa pod Diablo Mountains wojna graniczna, · wojna w Utah, · wojna secesyjna: - bitwa nad Wilson’s Creek - bitwa pod Pea Ridge - bitwa o Port Gibson - bitwa pod Champion Hill - oblężenie Vicksburga - ekspedycja camdeńska - bitwa pod Fort Blakely wojny z Indianami: - bitwa pod Summit Springs - bitwa o Slim Buttes - bitwa nad Cibecue Creek - bitwa pod Fort Apache


text:
# Szkodniki magazynowe
Szkodniki magazynowe - organizmy wyrządzające szkody w przechowalnictwie, należą do nich m.in. gryzonie (myszy, szczury), owady. Szkodniki magazynowe uszkadzają np. wyroby z drewna (np. owady saproksylobiontyczne), produkty żywnościowe, płody rolne.

title: Szkodniki magazynowe

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2019-01}}
'''Szkodniki magazynowe''' - organizmy wyrządzające szkody w [[Magazynowanie|przechowalnictwie]], należą do nich m.in. [[gryzonie]] ([[Myszowate|myszy]], [[Rattus|szczury]]), [[owady]]. Szkodniki magazynowe uszkadzają np. wyroby z [[Drewno (technika)|drewna]] (np. owady saproksylobiontyczne), [[produkty żywnościowe]], [[płody rolne]].

== Zobacz też ==
* [[entomologia stosowana]]

[[Kategoria:Ekologia zwierząt]]


text:
# Wojciech Maksymilian Adamski
Wojciech Maksymilian Adamski (ur. 21 listopada 1796 w Poznaniu, zm. 8 lutego 1841) – polski lekarz, botanik.
Urodził się w Poznaniu 21 listopada w rodzinie mieszczańskiej Konrada i Agaty z domu Cichowicz. W domu swojego stryja ks. Mikołaja proboszcza w Łubowie k. Gniezna pobierał początkowe nauki, a od 1811 uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1817 zdał maturę. W roku 1818 po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w Poznaniu, gdzie początkowo studiował filozofię. Następnie w latach 1819–1923 studiował medycynę na Uniwersytecie w Wiedniu, po czym przeprowadził się do Wrocławia, gdzie od 1824 kontynuował studia medyczne, m.in. pod kierunkiem profesorów: Jana Evangelisty Purkyniego (fizjologię) i Ludolpha Christiana Treviranusa (botanika).
W roku 1825 uzyskał tytuł dr medycyny i chirurgii po przedstawieniu rozprawy „Dissertalio inauguralis sistens prodromum historiae rei herbariae in Polonia, a suis initiis usąue ad nostra tempera”. Od 1826 pracował jako lekarz w Kościanie w województwie wielkopolskim, gdzie prowadził rozległą praktykę lekarską. W 1826 z największym autorytetem lekarskim owych czasów, internistą Christophem Wilhelmem Hufelandem nawiązał w Berlinie osobisty kontakt. Przyjaźnił się również ze swoim kolegą szkolnym K. Marcinkowskim. W wolnym czasie wyjeżdżał na wycieczki botaniczne i zbierał rośliny do przyszłej pracy naukowej pt. „Flora Wielkiego Księstwa Poznańskiego”, którą pozostawił w rękopisie. Zdecydował się w 1828 na odcinkowe ogłaszanie zebranych materiałów w formie kalendarza florystycznego w polskiej edycji „Gazety Wielkiego Księstwa Poznańskiego” (od maja do września, nr 40-94, z przerwami). 174 gatunki objęły wymienione tam rośliny, zebrane głównie w okolicach Kościana, Gostynia, Poznania i Śremu. Opublikowane fragmenty pracy były zupełnie nieznane do 1896, kiedy to zostały ogłoszone w oddzielnej publikacji Bolesława Erzepkiego.
Adamskiego do przerwania praktyki lekarskiej i pracy naukowej zmusiła nieuleczalna choroba. Przewieziony został w 1838 do Zakładu Psychiatrycznego w Owińskach, gdzie zmarł 8 lutego 1841.
Był żonaty z Urszulą Przeszkodzińską i miał trzech synów: Władysława (ur. 1826) i Włodzimierza Wojciecha (ur. 1827) – zmarły jako dzieci oraz Kazimierza Stanisława (ur. 1829).

title: Wojciech Maksymilian Adamski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Wojciech Maksymilian Adamski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[21 listopada]] [[1796]]
 |miejsce urodzenia         = [[Poznań]]
 |data śmierci              = [[8 lutego]] [[1841]]
 |miejsce śmierci           = [[Owińska]]
 |zawód                     = [[lekarz]], [[botanik]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Wojciech Maksymilian Adamski''' (ur. [[21 listopada]] [[1796]] w [[Poznań|Poznaniu]], zm. [[8 lutego]] [[1841]]) – polski [[lekarz]], [[Botanika|botanik]].

Urodził się w Poznaniu 21 listopada w rodzinie mieszczańskiej Konrada i Agaty z domu Cichowicz. W domu swojego stryja ks. Mikołaja proboszcza w Łubowie k. Gniezna pobierał początkowe nauki, a od 1811 uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1817 zdał maturę{{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}. W roku 1818 po ukończeniu szkoły rozpoczął studia w [[Poznań|Poznaniu]], gdzie początkowo studiował [[filozofia|filozofię]]. Następnie w latach 1819–1923 studiował medycynę na [[Uniwersytet Wiedeński|Uniwersytecie w Wiedniu]], po czym przeprowadził się do [[Wrocław]]ia, gdzie od 1824 kontynuował studia medyczne, m.in. pod kierunkiem profesorów: [[Jan Evangelista Purkyně|Jana Evangelisty Purkyniego]] ([[fizjologia|fizjologię]]) i [[Ludolf Christian Treviranus|Ludolpha Christiana Treviranusa]] ([[botanika]]){{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}.

W roku 1825 uzyskał tytuł dr medycyny i chirurgii po przedstawieniu rozprawy „Dissertalio inauguralis sistens prodromum historiae rei herbariae in Polonia, a suis initiis usąue ad nostra tempera”{{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}. Od 1826 pracował jako lekarz w [[Kościan]]ie w [[Województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], gdzie prowadził rozległą praktykę lekarską. W 1826 z największym autorytetem lekarskim owych czasów, internistą [[Christoph Wilhelm Hufeland|Christophem Wilhelmem Hufelandem]] nawiązał w Berlinie osobisty kontakt. Przyjaźnił się również ze swoim kolegą szkolnym K. Marcinkowskim. W wolnym czasie wyjeżdżał na wycieczki botaniczne i zbierał rośliny do przyszłej pracy naukowej pt. „Flora Wielkiego Księstwa Poznańskiego”, którą pozostawił w rękopisie{{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}. Zdecydował się w 1828 na odcinkowe ogłaszanie zebranych materiałów w formie kalendarza florystycznego w polskiej edycji „Gazety Wielkiego Księstwa Poznańskiego” (od maja do września, nr 40-94, z przerwami). 174 gatunki objęły wymienione tam rośliny, zebrane głównie w okolicach Kościana, Gostynia, Poznania i Śremu. Opublikowane fragmenty pracy były zupełnie nieznane do 1896, kiedy to zostały ogłoszone w oddzielnej publikacji [[Bolesław Erzepki|Bolesława Erzepkiego]]{{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}<ref>{{Cytuj | autor = Wojciech Adamski | tytuł = Dra. Wojciecha Adamskiego Materyały do flory W. Ks. Poznańskiego | data = 1896 | miejsce = Poznań | url = https://polona.pl/item/dra-wojciecha-adamskiego-materyaly-do-flory-w-ks-poznanskiego,MTQ1ODA5OTY/}}</ref>.

Adamskiego do przerwania praktyki lekarskiej i pracy naukowej zmusiła nieuleczalna choroba. Przewieziony został w 1838 do Zakładu Psychiatrycznego w [[Owińska]]ch, gdzie zmarł 8 lutego 1841{{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}.

Był żonaty z Urszulą Przeszkodzińską i miał trzech synów: Władysława (ur. 1826) i Włodzimierza Wojciecha (ur. 1827) – zmarły jako dzieci oraz Kazimierza Stanisława (ur. 1829){{odn|Gąsiorowski, Topolski|1981|s=21}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* PAN – Słownik biologów polskich, PWN Warszawa 1987 [{{ISBN|83-01-00656-0}}]
* {{Cytuj książkę|nazwisko =Gąsiorowski|imię =Antoni|nazwisko2=Topolski [red.]|imię2=Jerzy|tytuł =Wielkopolski Słownik Biograficzny|data =1981|wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe|miejsce =Warszawa-Poznań|isbn =83-01-02722-3|strony =21|odn={{odn/id|Gąsiorowski, Topolski|1981}}}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Adamski, Wojciech Maksymilian}}
[[Kategoria:Polscy botanicy]]
[[Kategoria:Polscy lekarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1796]]
[[Kategoria:Zmarli w 1841]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu]]

title: Wojciech Maksymilian Adamski

Data i miejsce urodzenia: 21 listopada 1796 · Poznań

Data i miejsce śmierci: 8 lutego 1841 · Owińska

Zawód, zajęcie: lekarz, botanik