text:
# Skoki do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – trampolina 3 m indywidualnie kobiet
Konkurs skoków do wody z trampoliny 3 m kobiet podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016 rozegrany został między 12 a 14 sierpnia. Zawody rozgrywane były w Maria Lenk Aquatics Center.

## Format
Konkurencja ta jest rozgrywana w trzech rundach:
- Runda eliminacyjna: Wszystkie 30 zawodniczek wykonuje po 5 skoków; najlepsza 18 awansuje do półfinału.
- Półfinał: 18 zawodniczek wykonuje po 5 skoków; wyniki z eliminacji nie są brane pod uwagę, do finału awansuje 12 najlepszych zawodniczek.
- Finał: 12 zawodniczek wykonuje po 5 skoków, wyniki z poprzednich rund nie są brane pod uwagę w ostatecznej klasyfikacji[1].

## Terminarz
Czas BRT (UTC −03:00)
| Data             | Godzina | Runda      |
| ---------------- | ------- | ---------- |
| 12 sierpnia 2016 | 18:30   | Eliminacje |
| 13 sierpnia 2016 | 19:00   | Półfinał   |
| 14 sierpnia 2016 | 19:00   | Finał      |

## Wyniki[2]
| Pozycja | Zawodniczka          | Eliminacje | Eliminacje | Półfinał       | Półfinał       | Finał          | Finał          | Finał          | Finał          | Finał          | Finał          | Finał          |
| Pozycja | Zawodniczka          | Punkty     | Pozycja    | Punkty         | Pozycja        | Skok 1         | Skok 2         | Skok 3         | Skok 4         | Skok 5         | Suma punktów   | Pozycja        |
| ------- | -------------------- | ---------- | ---------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- | -------------- |
| złoto   | Shi Tingmao          | 357,55     | 3          | 385,00         | 1              | 81,00          | 81,00          | 84,00          | 79,05          | 81,00          | 406,05         | 1              |
| srebro  | He Zi                | 367,05     | 2          | 364,05         | 2              | 81,00          | 81,00          | 74,40          | 76,50          | 75,00          | 387,90         | 2              |
| brąz    | Tania Cagnotto       | 347,30     | 4          | 324,40         | 7              | 76,50          | 75,00          | 71,30          | 69,00          | 81,00          | 372,80         | 3              |
| 4       | Jennifer Abel        | 373,00     | 1          | 343,45         | 3              | 76,50          | 69,00          | 72,85          | 79,90          | 69,00          | 367,25         | 4              |
| 5       | Maddison Keeney      | 323,35     | 9          | 326,35         | 4              | 64,50          | 64,50          | 60,00          | 79,05          | 81,60          | 349,65         | 5              |
| 6       | Esther Qin           | 347,25     | 5          | 315,65         | 10             | 72,00          | 65,10          | 67,50          | 67,50          | 72,00          | 344,10         | 6              |
| 7       | Pamela Ware          | 329,10     | 7          | 318,25         | 9              | 63,00          | 66,65          | 67,50          | 73,50          | 52,50          | 323,15         | 7              |
| 8       | Grace Reid           | 304,95     | 14         | 314,25         | 11             | 63,00          | 65,10          | 58,50          | 64,50          | 67,50          | 318,60         | 8              |
| 9       | Nora Subschinski     | 302,05     | 16         | 308,25         | 12             | 63,00          | 65,10          | 63,00          | 58,50          | 67,50          | 317,10         | 9              |
| 10      | Ng Yan Yee           | 299,05     | 17         | 324,75         | 5              | 67,50          | 65,10          | 67,50          | 40,50          | 66,00          | 306,60         | 10             |
| 11      | Ołena Fedorowa       | 318,10     | 10         | 321,00         | 8              | 63,00          | 58,50          | 57,00          | 58,80          | 67,50          | 304,80         | 11             |
| 12      | Abigail Johnston     | 333,60     | 6          | 324,75         | 5              | 67,50          | 60,00          | 41,85          | 67,50          | 66,00          | 302,85         | 12             |
| 13      | Kassidy Cook         | 327,75     | 8          | 304,35         | 13             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 14      | Uschi Freitag        | 317,10     | 11         | 298,95         | 14             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 15      | Kristina Iljinych    | 304,05     | 15         | 295,20         | 15             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 16      | Dolores Hernández    | 295,20     | 18         | 293,05         | 16             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 17      | Tina Punzel          | 307,95     | 13         | 291,60         | 17             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 18      | Anastasija Niedobiga | 309,50     | 12         | 290,15         | 18             | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 19      | Maria Marconi        | 292,95     | 19         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 20      | Rebecca Gallantree   | 286,65     | 20         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 21      | Cheong Jun Hoong     | 282,25     | 21         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 22      | Melany Hernández     | 279,45     | 22         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 23      | Diana Pineda         | 276,90     | 23         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 24      | Elizabeth Cui        | 273,30     | 24         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 25      | Marcela Marić        | 271,40     | 25         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 26      | Nadieżda Bażyna      | 252,00     | 26         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 27      | Juliana Veloso       | 240,90     | 28         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 28      | Maha Amer            | 238,55     | 29         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |
| 29      | Julia Vincent        | 220,30     | 30         | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała | Nie awansowała |

wikitext:
{{Wyniki infobox
 |plik             =
 |impreza          = Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016
 |dyscyplina       = Skoki do wody
 |konkurencja      = Trampolina 3 m kobiet indywidualnie
 |pierwsze miejsce = {{Flaga|CHN}} [[Shi Tingmao]]
 |drugie miejsce   = {{Flaga|CHN}} [[He Zi]]
 |trzecie miejsce  = {{Flaga|ITA}} [[Tania Cagnotto]]
}}
'''Konkurs skoków do wody z trampoliny 3 m kobiet''' podczas '''[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016|Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016]]''' rozegrany został między [[12 sierpnia|12]] a [[14 sierpnia]]. Zawody rozgrywane były w [[Maria Lenk Aquatics Center]].

== Format ==
Konkurencja ta jest rozgrywana w trzech rundach:

* Runda eliminacyjna: Wszystkie 30 zawodniczek wykonuje po 5 skoków; najlepsza 18 awansuje do półfinału.
* Półfinał: 18 zawodniczek wykonuje po 5 skoków; wyniki z eliminacji nie są brane pod uwagę, do finału awansuje 12 najlepszych zawodniczek.
* Finał: 12 zawodniczek wykonuje po 5 skoków, wyniki z poprzednich rund nie są brane pod uwagę w ostatecznej klasyfikacji<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.gazettenet.com/How-Amherst-s-Michael-Hixon-diving-will-be-scored-at-the-2016-Olympics-3752467 | tytuł = How Amherst’s Michael Hixon’s diving will be judged at the 2016 Olympics | opublikowany = Daily Hampshire Gazette | język = en | data dostępu = 2016-08-18}}</ref>.

== Terminarz ==
<small>Czas BRT ([[Uniwersalny czas koordynowany|UTC]] −03:00)</small>
{| class="wikitable"
! Data
! Godzina
! Runda
|-
|12 sierpnia 2016
|18:30
|Eliminacje
|-
|13 sierpnia 2016
|19:00
|Półfinał
|-
|14 sierpnia 2016
|style=background:lemonchiffon|19:00
|style=background:lemonchiffon|'''Finał'''
|}

== Wyniki<ref>{{cytuj stronę| url=https://www.olympic.org/rio-2016/diving/3m-springboard-women |tytuł=3m Springboard Women| opublikowany = olympic.org | język = en}}</ref>==

{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
!rowspan="2"|Pozycja
!rowspan="2"|Zawodniczka
!colspan="2"|Eliminacje
!colspan="2"|Półfinał
!colspan="7"|Finał
|-
!Punkty
!Pozycja
!Punkty
!Pozycja
!Skok 1
!Skok 2
!Skok 3
!Skok 4
!Skok 5
!Suma punktów
!Pozycja
|-
| {{trofeum|medal olimpijski|złoty}} ||align=left| {{Flaga|CHN}} [[Shi Tingmao]] ||357,55 ||3 ||385,00 ||1 || 81,00 || 81,00 || 84,00 || 79,05 || 81,00 || '''406,05''' || 1
|-
| {{trofeum|medal olimpijski|srebrny}} ||align=left| {{Flaga|CHN}} [[He Zi]] ||367,05 ||2 ||364,05 ||2 || 81,00 || 81,00 || 74,40 || 76,50 || 75,00 || '''387,90''' || 2
|-
| {{trofeum|medal olimpijski|brązowy}} ||align=left| {{Flaga|ITA}} [[Tania Cagnotto]] ||347,30 ||4 ||324,40 ||7 || 76,50 || 75,00 || 71,30 || 69,00 || 81,00 ||  '''372,80''' || 3
|-
| 4 ||align=left| {{Flaga|CAN}} [[Jennifer Abel]] ||373,00 ||1 ||343,45 ||3 || 76,50 || 69,00 || 72,85 || 79,90 || 69,00 || '''367,25''' || 4
|-
| 5 ||align=left| {{Flaga|AUS}} [[Maddison Keeney]] ||323,35 ||9 ||326,35 ||4 || 64,50 || 64,50 || 60,00 || 79,05 || 81,60 || '''349,65''' || 5
|-
| 6 ||align=left| {{Flaga|AUS}} [[Esther Qin]] ||347,25 ||5 ||315,65 ||10 || 72,00 || 65,10 || 67,50 || 67,50 || 72,00 || '''344,10''' || 6
|-
| 7 ||align=left| {{Flaga|CAN}} [[Pamela Ware]] ||329,10 ||7 ||318,25 ||9 || 63,00 || 66,65 || 67,50 || 73,50 || 52,50 || '''323,15''' || 7
|-
| 8 ||align=left| {{Flaga|GBR}} [[Grace Reid]] ||304,95 ||14 ||314,25 ||11 || 63,00 || 65,10 || 58,50 || 64,50 || 67,50 || '''318,60''' || 8
|-
| 9 ||align=left| {{Flaga|DEU}} [[Nora Subschinski]] ||302,05 ||16 ||308,25 ||12 || 63,00 || 65,10 || 63,00 || 58,50 || 67,50 || '''317,10''' || 9
|-
| 10 ||align=left| {{Flaga|MYS}} [[Ng Yan Yee]] ||299,05 ||17 ||324,75 ||5 || 67,50 || 65,10 || 67,50 || 40,50||  66,00 || '''306,60''' || 10
|-
| 11 ||align=left| {{Flaga|UKR}} [[Ołena Fedorowa]] ||318,10 ||10 ||321,00 ||8 || 63,00 || 58,50 || 57,00 || 58,80 || 67,50 || '''304,80''' || 11
|-
| 12 ||align=left| {{Flaga|USA}} [[Abigail Johnston]] ||333,60 ||6 ||324,75||5 || 67,50 || 60,00 || 41,85 || 67,50 || 66,00 || '''302,85''' || 12
|-
| 13 ||align=left| {{Flaga|USA}} [[Kassidy Cook]] ||327,75 ||8 ||304,35 ||13 || colspan=7|Nie awansowała
|-
| 14 ||align=left| {{Flaga|NED}} [[Uschi Freitag]] ||317,10 ||11 ||298,95 ||14 ||colspan="7" |Nie awansowała
|-
| 15 ||align=left| {{Flaga|RUS}} [[Kristina Iljinych]] ||304,05 ||15 ||295,20 ||15 || colspan="7" |Nie awansowała
|-
| 16 ||align=left| {{Flaga|MEX}} [[Dolores Hernández]] ||295,20 ||18 || 293,05 || 16 || colspan="7" |Nie awansowała
|-
| 17 ||align=left| {{Flaga|DEU}} [[Tina Punzel]] ||307,95 ||13 ||291,60 || 17 ||colspan="7" |Nie awansowała
|-
| 18 ||align=left| {{Flaga|UKR}} [[Anastasija Niedobiga]] ||309,50 ||12 ||290,15 ||18 ||colspan="7" |Nie awansowała
|-
| 19 ||align=left| {{Flaga|ITA}} [[Maria Marconi]] ||292,95 ||19 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 20 ||align=left| {{Flaga|GBR}} [[Rebecca Gallantree]] ||286,65 ||20 ||  colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 21 ||align=left| {{Flaga|MYS}} [[Cheong Jun Hoong]] ||282,25 ||21 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 22 ||align=left| {{Flaga|MEX}} [[Melany Hernández]] ||279,45 ||22 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 23 ||align=left| {{Flaga|COL}} [[Diana Pineda]] ||276,90 ||23 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 24 ||align=left| {{Flaga|NZL}} [[Elizabeth Cui]] ||273,30 ||24 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 25 ||align=left| {{Flaga|HRV}} [[Marcela Marić]] ||271,40 ||25 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 26 ||align=left| {{Flaga|RUS}} [[Nadieżda Bażyna]] ||252,00 ||26 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 27 ||align=left| {{Flaga|BRA}} [[Juliana Veloso]] ||240,90 ||28 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 28 ||align=left| {{Flaga|EGY}} [[Maha Amer]] ||238,55 ||29 || colspan="9" |Nie awansowała
|-
| 29 ||align=left| {{Flaga|RSA}} [[Julia Vincent]] ||220,30 ||30 || colspan="9" |Nie awansowała
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Skoki do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016}}
{{Mistrzynie olimpijskie w skokach do wody (trampolina 3 m kobiet)}}

[[Kategoria:Skoki do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016]]

title: · Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016Skoki do wodyTrampolina 3 m kobiet indywidualnie

Złoty medal: Shi Tingmao

Srebrny medal: He Zi

Brązowy medal: Tania Cagnotto


text:
# Gujana na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020
Gujanę na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 w Tokio reprezentowało siedmiu zawodników. Był to 18. start tej reprezentacji na letnich igrzyskach olimpijskich.

## Skład kadry

### Boks
| Zawodnik        | Konkurencja            | 1/16             | 1/8              | Ćwierćfinał      | Półfinał         | Finał            | Finał   | Źródło |
| Zawodnik        | Konkurencja            | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Miejsce | Źródło |
| --------------- | ---------------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ------- | ------ |
| Keevin Allicock | waga piórkowa mężczyzn | de la Cruz P 0-5 | NQ               | NQ               | NQ               | NQ               | 17.     | [ 2 ]  |

### Lekkoatletyka
Konkurencje biegowe
| Zawodnik          | Konkurencja | Eliminacje | Eliminacje | 1 Runda | 1 Runda | Półfinał | Półfinał | Finał | Finał   | Źródło |
| Zawodnik          | Konkurencja | Wynik      | Miejsce    | Wynik   | Miejsce | Wynik    | Miejsce  | Wynik | Miejsce | Źródło |
| ----------------- | ----------- | ---------- | ---------- | ------- | ------- | -------- | -------- | ----- | ------- | ------ |
| Emanuel Archibald | 100 m (m)   | 10,30      | 2.         | 10,41   | 9.      | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      | [ 3 ]  |
| Jasmine Abrams    | 100 m (k)   | N/A        | N/A        | 11,49   | 7.      | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      | [ 4 ]  |
| Aliyah Abrams     | 400 m (k)   | 51,44      | 4.         | 51,46   | 7.      | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      | [ 5 ]  |

### Pływanie
| Zawodnik      | Konkurencja        | Eliminacje | Eliminacje | Półfinał | Półfinał | Finał | Finał   | Źródło              |
| Zawodnik      | Konkurencja        | Czas       | Miejsce    | Czas     | Miejsce  | Czas  | Miejsce | Źródło              |
| ------------- | ------------------ | ---------- | ---------- | -------- | -------- | ----- | ------- | ------------------- |
| Andrew Fowler | 100 m dowolnym (m) | 55,23      | 67.        | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      | [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ]   |
| Aleka Persaud | 50 m dowolnym (k)  | 27,76      | 55.        | NQ       | NQ       | NQ    | NQ      | [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] |

### Tenis stołowy
| Zawodnik        | Konkurencja        | Eliminacje       | Runda 1          | Runda 2          | Runda 3          | 1/8 finału       | Ćwierćfinały     | Półfinały        | Finał            | Finał   | Źródło |
| Zawodnik        | Konkurencja        | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Przeciwnik Wynik | Pozycja | Źródło |
| --------------- | ------------------ | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ---------------- | ------- | ------ |
| Chelsea Edghill | gra pojedyncza (k) | Sally Yee W 4-1  | Shin P 0-4       | NQ               | NQ               | NQ               | NQ               | NQ               | NQ               | 49.     | [ 12 ] |

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 |nazwa                  = Gujana Igrzyskach Olimpijskich 2020
 |państwo                = GUY
 |kod MKOl               = GUY
 |kod organizacja        =
 |organizacja            =
 |impreza z linkiem      = [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020]]
 |miejscowość            = [[Tokio]]
 |chorąży                = [[Chelsea Edghill]]
[[Andrew Fowler]]<ref name="Team Guyana">{{Cytuj stronę | url = https://olympics.com/tokyo-2020/olympic-games/en/results/all-sports/noc-profile-guyana.htm | tytuł = Team Guyana | język = en | data dostępu = 2021-08-23}}</ref>
 |liczba zawodników      = 7
 |liczba konkurencji     =
 |liczba dyscyplin       = 4
 |pozycja w klasyfikacji =
 |złote                  = 0
 |srebrne                = 0
 |brązowe                = 0
 |suma                   = 0
}}
'''[[Gujana|Gujanę]]''' na '''[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020|Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020]]''' w [[Tokio]] reprezentowało siedmiu zawodników. Był to 18. start tej reprezentacji na letnich igrzyskach olimpijskich.
== Skład kadry ==
=== [[Plik:Boxing pictogram.svg|30px]] Boks ===
{{Osobny artykuł|Boks na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020}}

{| class="wikitable" border="1" style="font-size:90%"
|-
!rowspan=2|Zawodnik
!rowspan=2|Konkurencja
!1/16
!1/8
!Ćwierćfinał
!Półfinał
!colspan=2|Finał
!rowspan = 2|Źródło
|-style="font-size:95%"
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Miejsce
|-
|[[Keevin Allicock]]
|[[Boks na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – waga piórkowa mężczyzn| waga piórkowa mężczyzn]]
|align=center|{{flaga|Dominikana}} [[Alexy de la Cruz|de la Cruz]]
'''P''' 0-5
|align=center colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|align=center|'''17.'''
|align=center|<ref>{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/results/19005637 |tytuł = Olympedia Featherweight (52-57 kilograms), Men |opublikowany = olympedia.org |język = en |data dostępu =2023-02-07}}</ref>
|-
|}

=== [[Plik:Athletics pictogram.svg|30px]] Lekkoatletyka ===
{{Osobny artykuł|Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020}}

'''Konkurencje biegowe'''
{|class="wikitable" style="font-size:90%"
|-
!rowspan="2" width=150|Zawodnik
!rowspan="2" width=150|Konkurencja
!colspan="2"|Eliminacje
!colspan="2"|1 Runda
!colspan="2"|Półfinał
!colspan="2"|Finał
!rowspan="2"|Źródło
|-style="font-size:95%"
!Wynik
!Miejsce
!Wynik
!Miejsce
!Wynik
!Miejsce
!Wynik
!Miejsce
|-align = center
|align=left|[[Emanuel Archibald]]
|align = left|[[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – bieg na 100 m mężczyzn|100 m (m)]]
|10,30
|2.
|10,41
|9.
|colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|<ref>{{Cytuj stronę | url = https://worldathletics.org/competition/calendar-results/results/7132391?eventId=10229630&gender=M |tytuł = Men's 100m | opublikowany = worldathletics.org |język = en |data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-align=center
|align=left|[[Jasmine Abrams]]
|align = left|[[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – bieg na 100 m kobiet|100 m (k)]]
|colspan = 2 {{kom-skrót|N/A}}
|11,49
|7.
|colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|<ref>{{Cytuj stronę | url = https://worldathletics.org/competition/calendar-results/results/7132391?eventId=10229509&gender=W |tytuł = Women's 100m | opublikowany = worldathletics.org |język = en |data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-align=center
|align = left|[[Aliyah Abrams]]
|align=left|[[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – bieg na 400 m kobiet|400 m (k)]]
|51,44 {{rekord|SB}}
|4.
|51,46
|7.
|colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|<ref>{{Cytuj stronę |url = https://worldathletics.org/competition/calendar-results/results/7132391?eventId=10229511&gender=W | tytuł = Women's 400m | opublikowany = worldathletics.org |język = en | data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-align = center
|}

=== [[Plik:Swimming pictogram.svg|30px]] Pływanie ===
{{Osobny artykuł|Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020}}

{|class=wikitable style="font-size:90%"
|-
!width=150 rowspan="2"|Zawodnik
!width=150 rowspan="2"|Konkurencja
!colspan="2"|Eliminacje
!colspan="2"|Półfinał
!colspan="2"|Finał
!rowspan = 2|Źródło
|-style="font-size:95%"
!Czas
!Miejsce
!Czas
!Miejsce
!Czas
!Miejsce
|-align=center
|align = left|[[Andrew Fowler]]
|align = left|[[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – 100 m stylem dowolnym mężczyzn|100 m dowolnym (m)]]
|55,23
|'''67.'''
|colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=cc344f88-0bc1-4dc8-be43-68344ee9c665&unit=heats-summary |tytuł = Results Men 100 m Freestyle Heats Summary |opublikowany = fina.org |język = en |data dostępu = 2023-02-07}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=cc344f88-0bc1-4dc8-be43-68344ee9c665&unit=semifinals-summary |tytuł = Results Men 100 m Freestyle Semifinals Summary |opublikowany = fina.org |język = en |data dostępu =2023-02-07 }}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=cc344f88-0bc1-4dc8-be43-68344ee9c665&unit=final |tytuł = Results Men 100 m Freestyle Final |opublikowany = fina.org |język = en |data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-align=center
|align = left |[[Aleka Persaud]]
|align = left|[[Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – 50 m stylem dowolnym kobiet|50 m dowolnym (k)]]
|27,76
|'''55.'''
|colspan = 4 {{kom-skrót|NQ}}
|<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=e66128c1-30ea-4aa3-a04b-9b35e3ff3a8a&unit=heats-summary |tytuł = Results 50 m Freestyle Women Heats Summary |opublikowany = fina.org |język = en | data dostępu = 2023-02-07}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=e66128c1-30ea-4aa3-a04b-9b35e3ff3a8a&unit=semifinals-summary |tytuł = Results 50 m Freestyle Women Semifinals Summary |opublikowany = fina.org |język = en | data dostępu = 2023-02-07}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.fina.org/competitions/5/olympic-games-tokyo-2020/results?disciplines=SW&event=e66128c1-30ea-4aa3-a04b-9b35e3ff3a8a&unit=final |tytuł = Results 50 m Freestyle Women Final |opublikowany = fina.org |język = en | data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-align = center
|}

=== [[Plik:Table tennis pictogram.svg|30px]] Tenis stołowy ===
{{Osobny artykuł|Tenis stołowy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020}}

{| class="wikitable" border="1" style="font-size:90%"
!rowspan=2 width=150|Zawodnik
!rowspan=2 width=100|Konkurencja
!Eliminacje
!Runda 1
!Runda 2
!Runda 3
!1/8 finału
!Ćwierćfinały
!Półfinały
!colspan=2|Finał
!rowspan = 2|Źródło
|-style="font-size:95%"
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!Przeciwnik
Wynik
!width=50|Pozycja
|-
|[[Chelsea Edghill]]
|[[Tenis stołowy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – singel kobiet|gra pojedyncza (k)]]
|align=center|{{flaga|Fidżi}} [[Sally Yee]]
'''W''' 4-1
|align=center|{{flaga|Korea Południowa}} [[Shin Yu-bin|Shin]]
'''P''' 0-4
|align=center colspan = 6 {{kom-skrót|NQ|}}
|align=center|'''49.'''
|align=center|<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.the-sports.org/table-tennis-2021-women-s-olympic-games-epr89348.html |tytuł = Table tennis - Women's Olympic Games 2021 Results |opublikowany = the-sports.org | język = en |data dostępu = 2023-02-07}}</ref>
|-
|}

== Przypisy ==

{{Przypisy}}

{{LIO 2020}}
{{IO Gujana}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020]]
[[Kategoria:Gujana na igrzyskach olimpijskich|*]]

title: Gujana Igrzyskach Olimpijskich 2020

Kod MKOl: GUY

Chorąży: Chelsea Edghill · Andrew Fowler

Liczba zawodników: 7 w 4 dyscyplinach

Medale: Złoto · 0 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 0


text:
# Bischofswiesen
Bischofswiesen – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Südostoberbayern, w powiecie Berchtesgadener Land. Leży około 10 km na południowy wschód od Bad Reichenhall, przy drodze B20 i linii kolejowej Salzburg – Berchtesgaden.

## Demografia
Dane o ludności z 31 grudnia 2008:
| Opis                                | Ogółem | Ogółem | Kobiety | Kobiety | Mężczyźni | Mężczyźni |
| ----------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- | --------- | --------- |
| Jednostka                           | osób   | %      | osób    | %       | osób      | %         |
| Populacja                           | 7467   | 100    | 3920    | 52,5    | 3547      | 47,5      |
| Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat)    | 1170   | 15,67  | 562     | 7,53    | 608       | 8,14      |
| Wiek produkcyjny (18–65 lat)        | 4491   | 60,14  | 2269    | 30,39   | 2222      | 29,76     |
| Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat) | 1806   | 24,19  | 1089    | 14,58   | 717       | 9,6       |

## Polityka
Wójtem gminy jest Toni Altkofer z FWG, rada gminy składa się z 20 osób.
|      | CSU | SPD | FWG | Zieloni | UWG | Razem |
| 2008 | 7   | 5   | 6   | 1       | 1   | 20    |
| 2002 | 6   | 5   | 6   | 1       | 2   | 20    |

## Współpraca
Miejscowość partnerska:
- Wölbling, Austria

title: Bischofswiesen

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Bischofswiesen
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU Bischofswiesen COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BY
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rejencja Górna Bawaria|Górna Bawaria]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Berchtesgadener Land|Berchtesgadener Land]]
 |siedziba                        =
 |kod statystyczny                = 09 1 72 117
 |powierzchnia                    = 62,14 km²
 |wysokość                        = 615 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2011
 |liczba ludności                 = 7 596
 |gęstość zaludnienia             = 122 os./km²
 |numer kierunkowy                = 08652
 |kod pocztowy                    = 83483
 |tablice rejestracyjne           = BGL, BGD, LF, REI
 |adres urzędu                    = Rathausplatz 2<br />83483 Bischofswiesen
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Bischofswiesen in BGL.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = DE-BY
 |współrzędne                     = 47°39′N 12°58′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.bayerisch-gmain.de/
}}
'''Bischofswiesen''' – miejscowość i [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Górna Bawaria]], w regionie [[region Südostoberbayern|Südostoberbayern]], w powiecie [[Powiat Berchtesgadener Land|Berchtesgadener Land]]. Leży około 10 km na południowy wschód od [[Bad Reichenhall]], przy [[Droga krajowa B20 (Niemcy)|drodze B20]] i linii kolejowej [[Salzburg]] – [[Berchtesgaden]].

== Demografia ==
{{Demografia
| data = 31 grudnia 2008<ref>[https://www.statistikdaten.bayern.de/genesis/online/online;jsessionid=095C8AD6DCC425C9443D3625DC7B1A3D?operation=abruftabelleAbrufen&levelindex=1&levelid=1250850141044&index=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Bevölkerung: Gemeinden, Altersgruppen]</ref>
| wiek przedprodukcyjny mężczyźni = 608
| wiek przedprodukcyjny kobiety = 562
| wiek produkcyjny mężczyźni = 2222
| wiek produkcyjny kobiety = 2269
| wiek poprodukcyjny mężczyźni = 717
| wiek poprodukcyjny kobiety = 1089
}}

== Polityka ==
Wójtem gminy jest Toni Altkofer z FWG, rada gminy składa się z 20 osób.

{| border="0" cellpadding="2" cellspacing="0" width="50%"
|- bgcolor="#eeeeee" align="center"
| || [[Unia Chrześcijańsko-Społeczna w Bawarii|CSU]] || [[Socjaldemokratyczna Partia Niemiec|SPD]] || [[Freie Wähler|FWG]] || [[Związek 90/Zieloni|Zieloni]] || UWG || Razem
|- align="center"
| 2008<ref>[http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g2008.php?g=h&schluessel=172&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2008]</ref> || 7 || 5 || 6 || 1 || 1 || 20
|- align="center"
| 2002<ref>[http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g.php?g=h&schluessel=172&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2002]</ref> || 6 || 5 || 6 || 1 || 2 || 20
|}

== Współpraca ==
Miejscowość partnerska:
* [[Wölbling]], [[Austria]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{powiat Berchtesgadener Land}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Berchtesgadener Land]]
[[Kategoria:Niemieckie ośrodki narciarskie]]
[[Kategoria:Gminy w Bawarii]]

title: Bischofswiesen

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Górna Bawaria

Powiat: Berchtesgadener Land

• gęstość: 122 os./km²

Tablice rejestracyjne: BGL, BGD, LF, REI


text:
# Władysław Wicher
Władysław Wicher (ur. 22 stycznia 1888 w Krzyszkowicach, zm. 15 listopada 1969 w Krakowie) – duchowny rzymskokatolicki, teolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

## Życiorys
Był ostatnim stypendystą zapisu testamentowego księżnej Augusty de Montléart. W 1900 roku rozpoczął naukę w gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Krakowie. W 1904 przeniósł się do Gimnazjum św. Anny, w którym w 1908 otrzymał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wstąpił do krakowskiego Wyższego Seminarium Duchownego i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po dwóch latach wyjechał do Innsbrucka, by w tamtejszym uniwersytecie kontynuować studia teologiczne. 8 września 1912 roku, otrzymał w Krakowie święcenia kapłańskie; same zaś studia ukończył w 1915 uzyskując stopień naukowy doktora z teologii moralnej na Uniwersytecie w Innsbrucku. Po powrocie do kraju ks. Wicher pełnił kolejno obowiązki wikariusza i katechety w Lipniku, w Białej i w Żywcu. 1 stycznia 1919 roku mianowano go zastępcą profesora teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Funkcję tę pełnił do grudnia 1923, kiedy to habilitował się na podstawie pracy Niewolnictwo w nauce moralnej chrześcijaństwa. Był prefektem i wicedyrektorem seminarium duchownego w Krakowie. W 1928 roku został profesorem nadzwyczajnym teologii moralnej. W 1938 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1937—1939 pełnił dwukrotnie urząd dziekana Wydziału Teologicznego i zasiadał w senacie uniwersyteckim. Równocześnie kierował Szkołą Katechetek u Sióstr Urszulanek i był sędzią kurialnym. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa w 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.
W czasie II wojny światowej, 6 listopada 1939, został aresztowany przez Niemców w ramach Sonderaktion Krakau. Był więziony w więzieniu Montelupich w Krakowie i we Wrocławiu, po czym wywieziony do obozu Sachsenhausen. Zwolniony stamtąd po interwencji władz kościelnych w lutym 1940. Następnie posługiwał jako administrator parafii w Dziekanowicach oraz dziekan dekanatu wielickiego. Po wojnie nadal był pracownikiem naukowym UJ. Promował prace doktorskie duchownych Franciszka Myszki, Szczepana Pieszczocha, Tadeusza Ślipka, a ponadto był profesorem Karola Wojtyły, promotorem jego pracy doktorskiej w 1948 i recenzentem jego rozprawy habilitacyjnej. Od 1954 był profesorem Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, pracował tam do 1957. Wykładał też w krakowskim seminarium duchownym.
Był prezesem Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie od 1946 do 1956. Pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Polonia Sacra” od 1948 do 1954.
Był członkiem Kapituły Metropolitalnej na Wawelu, a od 1964 jej kustoszem.
Uroczystości żałobne pod przewodnictwem kardynała Karola Wojtyły, wówczas arcybiskupa metropolity krakowskiego, odbyły się w dniach 18 i 19 listopada 1969 w katedrze wawelskiej oraz w Krzyszkowicach, rodzinnej wsi. Zgodnie ze swoją wolą, został pochowany na rodzinnym cmentarzu.

title: Władysław Wicher

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Władysław Wicher
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Prałat
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = [[22 stycznia]] [[1888]]
 |miejsce urodzenia       = [[Krzyszkowice (województwo małopolskie)|Krzyszkowice]]
 |data śmierci            = [[15 listopada]] [[1969]]
 |miejsce śmierci         = [[Kraków]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 8 września 1912
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Władysław Wicher''' (ur. [[22 stycznia]] [[1888]] w [[Krzyszkowice (województwo małopolskie)|Krzyszkowicach]], zm. [[15 listopada]] [[1969]] w [[Kraków|Krakowie]]) – [[Duchowieństwo|duchowny]] [[Kościół katolicki|rzymskokatolicki]], teolog, profesor [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytetu Jagiellońskiego]] i [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie|Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie]], dziekan [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego]].

== Życiorys ==
Był ostatnim [[Stypendium|stypendystą]] [[Zapis zwykły|zapisu]] [[testament]]owego księżnej [[Augusta de Montléart|Augusty de Montléart]]<ref>{{Cytuj stronę |url = https://dziennikpolski24.pl/ksiezna-augusta/ar/1918938|tytuł = Księżna Augusta |autor = Michał Rożek |opublikowany = [[Dziennik Polski|dziennikpolski24.pl]] |data = 2003-04-05 |data dostępu = 2023-12-17}}</ref>. W 1900 roku rozpoczął naukę w [[IV Gimnazjum i Liceum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie|gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Krakowie]]. W 1904 przeniósł się do [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie|Gimnazjum św. Anny]], w którym w 1908 otrzymał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wstąpił do krakowskiego Wyższego Seminarium Duchownego i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po dwóch latach wyjechał do [[Innsbruck|Innsbrucka]], by w tamtejszym uniwersytecie kontynuować studia teologiczne. 8 września 1912 roku, otrzymał w Krakowie święcenia kapłańskie; same zaś studia ukończył w 1915 uzyskując stopień naukowy doktora z [[Teologia moralna|teologii moralnej]] na [[Leopold-Franzens-Universität Innsbruck|Uniwersytecie w Innsbrucku]]. Po powrocie do kraju ks. Wicher pełnił kolejno obowiązki wikariusza i katechety w [[Lipnik (Bielsko-Biała)|Lipniku]], w [[Bielsko-Biała|Białej]] i w [[Żywiec|Żywcu]]. 1 stycznia 1919 roku mianowano go zastępcą profesora teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Funkcję tę pełnił do grudnia 1923, kiedy to habilitował się na podstawie pracy ''[[Niewolnictwo]] w nauce moralnej chrześcijaństwa''. Był prefektem i wicedyrektorem seminarium duchownego w Krakowie. W 1928 roku został profesorem nadzwyczajnym teologii moralnej. W 1938 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1937—1939 pełnił dwukrotnie urząd dziekana Wydziału Teologicznego i zasiadał w senacie uniwersyteckim. Równocześnie kierował Szkołą Katechetek u Sióstr Urszulanek i był sędzią kurialnym. Przed wyborami do [[Rada Miasta Krakowa|Rady Miasta Krakowa]] w 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego | czasopismo = [[Głos Narodu]] | strony = 9-10 | data = Nr 314 z 15 listopada 1938 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=194357}}</ref>.

W czasie II wojny światowej, 6 listopada 1939, został aresztowany przez Niemców w ramach [[Sonderaktion Krakau]]. Był więziony w [[Więzienie Montelupich|więzieniu Montelupich]] w Krakowie i we Wrocławiu, po czym wywieziony do obozu [[Sachsenhausen (KL)|Sachsenhausen]]. Zwolniony stamtąd po interwencji władz kościelnych w lutym 1940. Następnie posługiwał jako administrator parafii w [[Dziekanowice (powiat myślenicki)|Dziekanowicach]] oraz dziekan dekanatu wielickiego. Po wojnie nadal był pracownikiem naukowym UJ. Promował prace doktorskie duchownych [[Franciszek Myszka|Franciszka Myszki]], [[Szczepan Pieszczoch|Szczepana Pieszczocha]], [[Tadeusz Ślipko|Tadeusza Ślipka]], a ponadto był profesorem [[Jan Paweł II|Karola Wojtyły]], promotorem jego pracy doktorskiej w 1948 i recenzentem jego rozprawy habilitacyjnej. Od 1954 był profesorem [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie|Akademii Teologii Katolickiej]] w Warszawie, pracował tam do 1957. Wykładał też w krakowskim seminarium duchownym.

Był prezesem [[Polskie Towarzystwo Teologiczne w Krakowie|Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie]] od 1946 do 1956. Pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma [[Polonia Sacra (kwartalnik)|„Polonia Sacra”]] od 1948 do 1954.
Był członkiem Kapituły Metropolitalnej na Wawelu, a od 1964 jej kustoszem.

Uroczystości żałobne pod przewodnictwem kardynała Karola Wojtyły, wówczas arcybiskupa metropolity krakowskiego, odbyły się w dniach 18 i 19 listopada 1969 w katedrze wawelskiej oraz w Krzyszkowicach, rodzinnej wsi. Zgodnie ze swoją wolą, został pochowany na rodzinnym cmentarzu.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://krzyszkowice.eu/joomla/content/view/413/41/ | tytuł = Władysław Wicher | opublikowany = krzyszkowice.eu | data dostępu = 2016-01-15}}
* {{Cytuj stronę | url = http://krakowianie1939-56.mhk.pl/pl/archiwum,1,wladyslaw-wicher,3742.chtm | tytuł = Władysław Wicher | opublikowany = krakowianie1939-56.mhk.pl | data dostępu = 2016-01-15}}
* [http://bazhum.muzhp.pl/.../Studia_Theologica_Varsaviensia-r1972-t10-n2-s269-282.pdf Jan Wichrowicz "Ks. Władysław Wicher (1888—1969)"]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wicher, Władysław}}
[[Krzyszkowice (województwo małopolskie)]]
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Innsbrucku]]
[[Kategoria:Duchowni archidiecezji krakowskiej]]
[[Kategoria:Ofiary Sonderaktion Krakau]]
[[Kategoria:Polscy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1888]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia Gestapo na Montelupich w Krakowie]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego]]
[[Kategoria:Zmarli w 1969]]

title: Władysław Wicher

Data i miejsce urodzenia: 22 stycznia 1888 · Krzyszkowice

Data i miejsce śmierci: 15 listopada 1969 · Kraków

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Prezbiterat: 8 września 1912


text:
# Maasplassen
Maasplassen – obszar (region) położony na terytorium Belgii i Holandii. Jest to miejsce po dawnych żwirowniach, zalanych następnie wodą. Obecnie jest to miejsce rekreacyjne, popularny ośrodek sportów wodnych.
Maassplassen leży wzdłuż rzeki Mozy. Zaczyna się w okolicach belgijskiej miejscowości Maaseik, a kończy w holenderskim Neer. W okolicach tego obszaru znajdują się także miejscowości Roermond, Maasbracht, Heel, Wessem czy Horn. Wzdłuż południowego zachodu regionu przebiega autostrada A73, a od południa przez środek, a następnie na północny zachód autostrada A2. W całym Maasplassen jest duża ilość jezior powstałych po zalaniu wodą wyrobisk naziemnych po żwirowniach.

title: Maasplassen

wikitext:
{{Duża grafika|Maasplassen pano.JPG|1500px|Most w Roermond, widok na [[Moza|Mozę]]}}
{{Obiekt geograficzny infobox
 |nazwa         = Maasplassen
 |inne nazwy    =
 |grafika       = Kinrooi - Maasplassen.jpg
 |opis grafiki  = Maasplassen widziny z [[Kinrooi]] w Belgii
 |państwo       = {{państwo|BEL}}<br>{{państwo|NED}}
 |powierzchnia  = 30, 0 km²
 |miejscowości  = [[Roermond]], [[Maasbracht]], [[Maaseik]]
 |wysokość      =
 |wydarzenia    =
 |znane         = Wydobycia żwiru i piasku, jezior
 |rodzaj        = a
 |kod mapy      = NLD
 |współrzędne   = 51° 10 N, 5° 55 E
 |mapa          = Maasplassen.jpg
 |opis mapy     =
 |commons       =
}}
'''Maasplassen''' – obszar (region) położony na terytorium [[Belgia|Belgii]] i [[Holandia|Holandii]]. Jest to miejsce po dawnych [[żwirownia]]ch, zalanych następnie wodą. Obecnie jest to miejsce rekreacyjne, popularny ośrodek sportów wodnych.

Maassplassen leży wzdłuż rzeki [[Moza|Mozy]]. Zaczyna się w okolicach belgijskiej miejscowości [[Maaseik]], a kończy w holenderskim [[Neer]]. W okolicach tego obszaru znajdują się także miejscowości [[Roermond]], [[Maasbracht]], [[Heel (miejscowość)|Heel]], [[Wessem]] czy [[Horn (Limburg)|Horn]]. Wzdłuż południowego zachodu regionu przebiega [[Autostrada A73 (Holandia)|autostrada A73]], a od południa przez środek, a następnie na północny zachód [[Autostrada A2 (Holandia)|autostrada A2]]. W całym Maasplassen jest duża ilość jezior powstałych po zalaniu wodą [[Wyrobisko naziemne|wyrobisk naziemnych]] po żwirowniach.

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=http://www.vvvmiddenlimburg.nl/Zien-en-doen/De-Maasplassen-watersport-en-recreatie-Limburg.aspx|tytuł=The Maasplassen|opublikowany=vvvmiddenlimburg.nl|język=en|data dostępu=2014-04-22}}

[[Kategoria:Moza]]
[[Kategoria:Limburgia (Holandia)]]
[[Kategoria:Jeziora w Holandii]]
[[Kategoria:Jeziora w Belgii]]
[[Kategoria:Geografia Holandii]]

title: Maasplassen

Państwo: Belgia · Holandia

Miejscowości: Roermond, Maasbracht, Maaseik

Znane z: Wydobycia żwiru i piasku, jezior

Rodzaj obiektu: a


text:
# Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna
Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna (ros. Российский императорский флот, Rossijskij impieratorskij fłot) – jeden z rodzajów sił zbrojnych (marynarka wojenna) Imperium Rosyjskiego, istniejący od XVII wieku do wojny domowej w Rosji.

## Początki
Za rządów cara Michała I Romanowa w 1636 w Bałachnie (ros. Балахна) duńscy stoczniowcy z Holsztynu zbudowali trójmasztowy okręt według europejskiego projektu. Był to pierwszy uzbrojony okręt zbudowany w Rosji – na trzydzieści lat przed pierwszą rosyjską fregatą „Orzeł”. Otrzymał nazwę „Frederik” od imienia holsztyńskiego księcia Friedricha III – zleceniodawcy przedsięwzięcia. W czasie dziewiczej podróży po Morzu Kaspijskim okręt niefortunnie znalazł się na obszarze silnego sztormu i zatonął.

## Wojna rosyjsko-japońska
Wojna rosyjsko-japońska 1904–1905 była katastrofą dla rosyjskiej marynarki, która utraciła większość posiadanych ciężkich okrętów, zadając niewielkie straty wrogowi. Nocą z 8 na 9 lutego 1904 japońska flota pod dowództwem admirała Heihachirō Tōgō rozpoczęła wojnę zaskakującym atakiem okrętów torpedowych na rosyjskie okręty Eskadry Pacyfiku w bazie Port Artur w Chinach, ciężko uszkadzając dwa pancerniki i rozpoczynając dziesięciomiesięczne walki eskadry w obronie Port Artur. Następnego ranka doszło do nierozstrzygniętego starcia z japońskimi siłami głównymi pod Port Artur.
W marcu wiceadmirał Stiepan Makarow objął dowództwo rosyjskiej Eskadry Pacyfiku, mając na celu stworzenie planu przedarcia się z zablokowanego portu. W tym czasie obie strony konfliktu rozpoczęły wojnę minową (był to pierwszy przypadek w historii, gdy miny zostały użyte do celów ofensywnych. Dotychczas były używane wyłącznie do celów defensywnych, obrony własnych portów).
Japońska taktyka zastosowania ofensywnych zagród minowych okazała się efektywna, uniemożliwiła rosyjskim okrętom wyjście poza Port Arthur. 12 kwietnia 1904 dwa rosyjskie pancerniki, flagowy „Pietropawłowsk” i „Pobieda” weszły w pobliżu portu na japońskie miny. Rosyjski okręt flagowy zatonął w ciągu godziny, wraz z admirałem Makarowem, drugi pancernik został odholowany do portu na rozległy remont.
Rosjanie z kolei stawiali defensywne zagrody minowe i na takiej zagrodzie 15 maja 1904 zatonęły w pobliżu Port Artur dwa japońskie pancerniki „Yashima” i „Hatsuse”.
Rosyjska flota podjęła próbę wyjścia z oblężonej twierdzy i przejścia do Władywostoku, ale została przechwycona. W toku bitwy na Morzu Żółtym nie został wprawdzie zatopiony żaden okręt, lecz rosyjska eskadra musiała porzucić zamiar przerwania. Ocalałe w tym starciu rosyjskie okręty schroniły się w twierdzy, gdzie były kolejno zatapiane przez artylerię wojsk oblegających. Próby przerwania oblężenia od strony lądu także zawiodły i po bitwie o Liaoyang pod koniec sierpnia Rosjanie wycofali się do Mukden (Shenyang). Port Artur padł ostatecznie 2 stycznia 1905 po serii okupionych wysokimi stratami ataków. Z 7 pancerników eskadry, sześć zostało zatopionych (z tego cztery Japończycy podnieśli i wcielili do służby), a tylko jeden „Cesarewicz”, internowany w porcie neutralnym po bitwie na Morzu Żółtym, po wojnie powrócił do Rosji.
Rosjanie przygotowali wzmocnienie swojej floty dalekowschodniej poprzez wysłanie części Floty Bałtyckiej (Druga Eskadra Pacyfiku, do której dołączyła jeszcze Trzecia Eskadra) pod dowództwem admirała Zinowija Rożestwienskiego do Azji. Podróż dookoła Przylądka Dobrej Nadziei liczyła ponad 18 000 mil. 21 października 1904 podczas przechodzenia w pobliżu Wielkiej Brytanii (która była sojusznikiem Japonii, ale pozostała neutralna w tej wojnie) nieomal sprowokowano wojnę, gdy w czasie incydentu w Dogger Bank rosyjskie okręty ostrzelały brytyjskie kutry rybackie, sądząc, że są one japońskimi torpedowcami.
Czas trwania rejsu Floty Bałtyckiej sprzyjał admirałowi Tōgō, który mógł się dobrze przygotować na przybycie wroga i przeanalizować plan powstrzymania go przed dotarciem do Władywostoku. Przechwycił rosyjskie okręty w rejonie Cieśniny Cuszimskiej pomiędzy Koreą a Japonią i stoczył z nimi bitwę pod Cuszimą (27–28 maja 1905). Słabsza, ale nowocześniejsza japońska flota, o większej prędkości i celności artylerii oraz lepiej dowodzona rozbiła rosyjską formację, zatapiając bądź przechwytując wszystkie osiem rosyjskich pancerników.

## Rekonstrukcja przed I wojną światową
Po przegranej wojnie rosyjsko-japońskiej Rosja z pozycji trzeciej siły morskiej świata spadła na szóste miejsce. Cesarz Wszechrusi Mikołaj II utworzył w 1906 oddzielne Ministerstwo Morskie i sztab morski. Ambitny program rozbudowy floty został zgłoszony do Dumy w 1907 i 1908, ale nie został przegłosowany. Kryzys bośniacki w 1909 zmusił rządzących do przewartościowania planów; dla Floty Bałtyckiej zamówiono nowe pancerniki (typ Gangut), krążowniki i niszczyciele. Pogarszające się relacje z Imperium Osmańskim spowodowały, że zamówiono także nowe okręty typu Impieratrica Marija dla Floty Czarnomorskiej. Łączne rosyjskie wydatki na marynarkę wojenną w latach 1906–1913 wynosiły 519 milionów dolarów, co dawało Rosji piątą pozycję za Wielką Brytanią, Niemcami, USA i Francją.
Program przezbrojenia obejmował także budowę kilku okrętów (w tym np. krążownika „Ruryk”) i maszynowni zamówionych w obcych firmach). Po wybuchu I wojny światowej okręty i wyposażenie budowane w Niemczech zostały skonfiskowane. Ekwipunek z Wielkiej Brytanii (np. wyposażenie pancernika „Impierator Aleksandr III”) bardzo wolno docierał do Rosji, bądź był przejmowany przez zachodnich aliantów.

## I wojna światowa

### Morze Bałtyckie
Na Morzu Bałtyckim głównymi stronami konfliktu były Niemcy i Rosja. Tę ostatnią wspierały brytyjskie okręty podwodne, które przepłynęły przez Kattegat, by wspierać Rosjan. Jednym z okrętów był E9 dowodzony przez Maxa Hortona. Podczas gdy niemiecka flota była większa i bardziej nowoczesna (wiele jednostek Hochseeflotte mogło być łatwo przerzuconych na Bałtyk przez Kanał Kiloński, gdy na Morzu Północnym nie toczyły się intensywne walki) Rosjanie koncentrowali się głównie na defensywie, atakując m.in. rosyjskimi i brytyjskimi okrętami podwodnymi konwoje pomiędzy Niemcami i Szwecją oraz kładąc ofensywne pola minowe.
Skupione na obronie i stosujące ofensywne minowanie obie floty miały ograniczony wpływ na losy wschodniego frontu. Niemcy głównie starali się zaatakować w rejonie Zatoki Ryskiej: pierwsza próba w 1915 była porażką, druga w 1917 zakończyła się powodzeniem, gdy zajęli wyspy w zatoce (operacja Albion) oraz uszkodzili rosyjskie okręty wycofujące się z Rygi zajętej przez Niemców.
Rewolucja październikowa i Traktat brzeski sprawiły, że do marca 1918 Bałtyk był opanowany przez Niemcy. Kaiserliche Marine przewoziła żołnierzy, którzy wspierali świeżo niepodległą Finlandię i okupowali dużą część Rosji. Działania te zostały zatrzymane tylko przez porażkę na zachodnim froncie. Rosjanie ewakuowali Flotę Bałtycką z Helsinek i Tallinna do Kronsztadu w czasie rejsu w marcu 1918.

### Morze Czarne
Morze Czarne było terenem rosyjskim i Imperium osmańskiego, ale to rosyjska Flota Czarnomorska miała przewagę. Była to silna formacja bazująca w Sewastopolu i prowadzona przez dwóch utalentowanych dowódców: admirała Eberharta i admirała Kołczaka (który przejął dowodzenie w 1916).
Wojna na Morzu Czarnym rozpoczęła się, gdy flota osmańska zbombardowała kilka rosyjskich miast w październiku 1914. Najlepszymi okrętami we flocie osmańskiej były dwie jednostki przekazane przez Niemcy: krążownik liniowy SMS „Goeben” i lekki krążownik SMS „Breslau”, oba pod dowództwem admirała Wilhelma Souchona. „Goeben” został uszkodzony w przynajmniej czterokrotnie i zwykle wycofywał się do portu przed przeważającymi siłami rosyjskimi. Do końca 1915 rosyjska flota przejęła prawie kompletną kontrolę nad morzem.
Flota czarnomorska była używana głównie do wspierania generała Nikołaja Judenicza w czasie jego kampanii kaukaskiej. Na przykład w sierpniu 1915 rosyjski okręt podwodny i dwa niszczyciele zaatakowały turecki konwój składający się z czterech transportowców osłanianych przez krążownik i dwa niszczyciele. Rosjanie zatopili wszystkie transportowce bez utraty jednostek własnych. Później, w czasie lata 1916, osmańska armia dowodzona przez Vehipa Paszę otrzymała rozkaz odbicia Trabzonu. Siły osmańskie próbowały marszu wzdłuż wybrzeża w czerwcu, ale rosyjska flota znacznie zredukowała prędkość natarcia poprzez ataki artyleryjskie na maszerujących żołnierzy i niszczenie kolumn zaopatrzeniowych. W końcu Turcy zarzucili atak i wycofali się.
Po objęciu dowództwa przez Kołczaka w sierpniu 1916 rosyjska flota zaminowała wyjścia z Bosforu, uniemożliwiając prawie wszystkim osmańskim okrętom wpływanie na Morze Czarne. Później tego roku morskie podejścia do Warny zostały także zaminowane. Dużą stratą dla Floty Czarnomorskiej było zniszczenie nowoczesnego drednota „Impieratrica Marija”, na którym 7 października 1916 nastąpiła eksplozja, rok po wejściu okrętu do służby. Zatonięcie tego okrętu nigdy nie zostało w pełni wyjaśnione, mogło być wynikiem sabotażu bądź wypadku.

## Rewolucja i wojna domowa
Rewolucja październikowa i wojna domowa zniszczyła rosyjską flotę. Jedynie Flota Bałtycka bazująca w Piotrogrodzie była w większości nienaruszona, pomimo ataków Royal Navy w 1919. Państwa zachodnie okupowały wybrzeża Pacyfiku, Morza Czarnego i Arktyki. Większość z ocalałych okrętów Floty Czarnomorskiej była pod kontrolą Piotra Wrangla i została internowana w Bizercie (Tunezja) po zakończeniu konfliktu. Rosyjscy marynarze walczyli po obu stronach wojny domowej. Marynarze Floty Bałtyckiej w czasie buntu w Kronsztadzie w 1921 sprzeciwili się twardemu traktowaniu ze strony radzieckich władz.
Ocalałe okręty stały się rdzeniem nowej Floty Czerwonej, a następnie Marynarki Wojennej ZSRR.

## Stopnie wojskowe
| Nazwa stopnia                                                          | Oznaczenie na naramienniku                                 |
| ---------------------------------------------------------------------- | ---------------------------------------------------------- |
| Korpus marynarzy                                                       |                                                            |
| матрос 2-й и 1-й статьи (marynarz 2 i 1 rangi)                         | Flota Bałtycka (1908–1917)                                 |
| Korpus podoficerów marynarki                                           |                                                            |
| квартирмейстер (kwatermistrz)                                          | Flota Bałtycka (1908–1917)                                 |
| боцманмат (bosmanmat)                                                  | Flota Bałtycka (1908–1917)                                 |
| боцман (bosman)                                                        | Flota Bałtycka (1908–1917)                                 |
| гардемарин (gardemaryn) (od 1883 roku) Старший боцман (starszy bosman) | (1904–1912)                                                |
| Korpus oficerów marynarki                                              |                                                            |
| мичман (miczman)                                                       | (1904–1909) · (1909–1917)                                  |
| лейтенант (porucznik)                                                  | (1904–1917)                                                |
| старший лейтенант (starszy porucznik)                                  | (1907–1917)                                                |
| капитан лейтенант (kapitan porucznik) (od 1884 roku, 1907-1912)        | (1907–1917)                                                |
| капитан 2 ранга (kapitan 2. rangi)                                     | (1904–1917)                                                |
| капитан 1 ранга (kapitan 1. rangi)                                     | (1904–1917)                                                |
| Korpus admirałów                                                       |                                                            |
| контр-адмирал (kontradmirał)                                           |                                                            |
| вице-адмирал (wiceadmirał)                                             |                                                            |
| адмирал (admirał)                                                      |                                                            |
| Генерал-адмирал (generalny admirał)                                    | Insygnia rangi „generalny admirał” nie zostały wprowadzone |

| Tabela porównawcza stopni oficerskich na przełomie XIX i XX wieku (polskie nazwy stopni wojskowych)                                                                                |                                                               |                      |                                         |                                                     |                                          |
| Ranga                                                                                | korpus morski                                                 | ogólnowojskowe*      | korpus inżynierów-mechaników (do 1905)* | korpus inżynierów budownictwa okrętowego (do 1905)* | polski odpowiednik (okres międzywojenny) |
| I                                                                                | generał-admirał                                               | –                    | –                                       | –                                                   | –                                        |
| II                                                                                | admirał                                                       | generał broni        | –                                       | –                                                   | –                                        |
| III                                                                                | wiceadmirał                                                   | generał porucznik    | –                                       | –                                                   | wiceadmirał                              |
| IV                                                                                | kontradmirał                                                  | generał major        | inspektor mechanik                      | inspektor budownictwa okrętowego                    | kontradmirał                             |
| V                                                                                | –                                                             | –                    | –                                       | –                                                   | –                                        |
| VI                                                                                | kapitan 1. rangi                                              | pułkownik            | flagowy inżynier mechanik               | starszy budowniczy okrętów                          | komandor                                 |
| VII                                                                                | kapitan 2. rangi                                              | podpułkownik         | starszy inżynier mechanik               | młodszy budowniczy okrętów                          | komandor porucznik                       |
| VIII                                                                                | kapitan-porucznik (1907-1911) starszy porucznik (od 1912)     | kapitan              | –                                       | –                                                   | komandor podporucznik                    |
| IX                                                                                | porucznik (1885-1906 i od 1912) starszy porucznik (1907-1911) | kapitan sztabowy     | pomocnik starszego inżyniera mechanika  | starszy pomocnik budowniczego okrętów               | kapitan marynarki                        |
| X                                                                                | miczman                                                       | porucznik (poruczyk) | młodszy inżynier mechanik               | młodszy pomocnik budowniczego okrętów               | porucznik marynarki                      |
| * W okresie 1905–1908 oficerów korpusu inżynierów-mechaników i korpusu inżynierów budownictwa okrętowego przemianowano na stopnie ogólnowojskowe, z dodatkiem „inżynier mechanik” lub „inżynier okrętowy”. Od 1912 roku oficerów korpusu inżynierów-mechaników od rangi VI w dół przemianowano według stopni korpusu morskiego, z dodatkiem „inżynier mechanik” |                                                               |                      |                                         |                                                     |                                          |

title: Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna
 |nazwa oryginalna     = Российский императорский флот
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = marynarka
 |motto                =
 |grafika              = Naval ensign of Russia.svg
 |opis grafiki         = [[Bandera]] rosyjskiej imperatorskiej marynarki wojennej ([[Krzyż świętego Andrzeja|krzyż św. Andrzeja]])
 |państwo              = Rosja
 |wariant flagi        = 1914
 |sformowanie          = 1696
 |rozformowanie        = 1917
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               = [[Andrzej Apostoł|Święty Andrzej]]
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:Ships of the Imperial Russian Navy
 |www                  =
}}
[[Plik:Naval Jack of Russia.svg|mały|upright|Proporzec rosyjskiej imperatorskiej marynarki wojennej]]
[[Plik:Goto Predestinacia 1.jpg|mały|upright|[[Predestynacja (1700)|"Predestynacja"]]]]
[[Plik:Ruadmiralty.jpg|mały|Siedziba rosyjskiej admiralicji]]
'''Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna'''<ref>Grzegorz Skrukwa, O Czarnomorską Ukrainę. Procesy narodowotwórcze w regionie nadczarnomorskim do 1921 roku w ukraińskiej perspektywie historycznej. Poznań 2016. Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.  ISBN 978-83-232-3081-6. ISSN 0554-8217. strona 9 i inne</ref> ({{w języku|ru|Российский императорский флот}}, ''Rossijskij impieratorskij fłot'') – jeden z [[rodzaj sił zbrojnych|rodzajów sił zbrojnych]] ([[marynarka wojenna]]) [[Imperium Rosyjskie]]go, istniejący od XVII wieku do [[wojna domowa w Rosji|wojny domowej w Rosji]].

== Początki ==
{{osobny artykuł|Historia marynarki wojennej w Rosji}}
Za rządów cara [[Michał I Romanow|Michała I Romanowa]] w 1636 w [[Bałachna|Bałachnie]] (ros. Балахна) [[Dania|duńscy]] stoczniowcy z [[Holsztyn]]u zbudowali trójmasztowy [[okręt]] według europejskiego projektu. Był to pierwszy uzbrojony okręt zbudowany w Rosji – na trzydzieści lat przed pierwszą rosyjską [[fregata (okręt żaglowy)|fregatą]] „Orzeł”. Otrzymał nazwę „Frederik” od imienia holsztyńskiego księcia Friedricha III – zleceniodawcy przedsięwzięcia. W czasie dziewiczej podróży po [[Morze Kaspijskie|Morzu Kaspijskim]] okręt niefortunnie znalazł się na obszarze silnego sztormu i zatonął.

== Wojna rosyjsko-japońska ==
{{osobny artykuł|obrona Port Artur}}
[[Wojna rosyjsko-japońska]] 1904–1905 była [[katastrofa|katastrofą]] dla rosyjskiej marynarki, która utraciła większość posiadanych ciężkich okrętów, zadając niewielkie straty wrogowi. Nocą z 8 na 9 lutego 1904 japońska flota pod dowództwem admirała [[Heihachirō Tōgō]] rozpoczęła wojnę zaskakującym atakiem okrętów torpedowych na rosyjskie okręty Eskadry Pacyfiku w bazie [[Lüshunkou|Port Artur]] w Chinach, ciężko uszkadzając dwa pancerniki i rozpoczynając dziesięciomiesięczne walki eskadry w [[obrona Port Artur|obronie Port Artur]]. Następnego ranka doszło do nierozstrzygniętego starcia z japońskimi siłami głównymi pod Port Artur.

W marcu wiceadmirał [[Stiepan Makarow]] objął dowództwo rosyjskiej Eskadry Pacyfiku, mając na celu stworzenie planu przedarcia się z zablokowanego portu. W tym czasie obie strony konfliktu rozpoczęły wojnę minową (był to pierwszy przypadek w historii, gdy miny zostały użyte do celów ofensywnych. Dotychczas były używane wyłącznie do celów defensywnych, obrony własnych portów).

Japońska taktyka zastosowania ofensywnych zagród minowych okazała się efektywna, uniemożliwiła rosyjskim okrętom wyjście poza Port Arthur. 12 kwietnia 1904 dwa rosyjskie pancerniki, flagowy „Pietropawłowsk” i „Pobieda” weszły w pobliżu portu na japońskie miny. Rosyjski okręt flagowy zatonął w ciągu godziny, wraz z admirałem Makarowem, drugi pancernik został odholowany do portu na rozległy remont.

Rosjanie z kolei stawiali defensywne zagrody minowe i na takiej zagrodzie 15 maja 1904 zatonęły w pobliżu Port Artur dwa japońskie pancerniki „[[Yashima (1896)|Yashima]]” i „[[Hatsuse]]”.

Rosyjska flota podjęła próbę wyjścia z oblężonej twierdzy i przejścia do [[Władywostok]]u, ale została przechwycona. W toku [[bitwa na Morzu Żółtym|bitwy na Morzu Żółtym]] nie został wprawdzie zatopiony żaden okręt, lecz rosyjska eskadra musiała porzucić zamiar przerwania. Ocalałe w tym starciu rosyjskie okręty schroniły się w twierdzy, gdzie były kolejno zatapiane przez artylerię wojsk oblegających. Próby przerwania oblężenia od strony lądu także zawiodły i po bitwie o Liaoyang pod koniec sierpnia Rosjanie wycofali się do Mukden ([[Shenyang]]). Port Artur padł ostatecznie 2 stycznia 1905 po serii okupionych wysokimi stratami ataków. Z 7 pancerników eskadry, sześć zostało zatopionych (z tego cztery Japończycy podnieśli i wcielili do służby), a tylko jeden „[[Cesariewicz|Cesarewicz]]”, internowany w porcie neutralnym po bitwie na Morzu Żółtym, po wojnie powrócił do Rosji.

Rosjanie przygotowali wzmocnienie swojej floty dalekowschodniej poprzez wysłanie części [[Flota Bałtycka|Floty Bałtyckiej]] (Druga Eskadra Pacyfiku, do której dołączyła jeszcze Trzecia Eskadra) pod dowództwem admirała [[Zinowij Rożestwienski|Zinowija Rożestwienskiego]] do Azji. Podróż dookoła Przylądka Dobrej Nadziei liczyła ponad 18 000 mil. 21 października 1904 podczas przechodzenia w pobliżu Wielkiej Brytanii (która była sojusznikiem Japonii, ale pozostała neutralna w tej wojnie) nieomal sprowokowano wojnę, gdy w czasie incydentu w Dogger Bank rosyjskie okręty ostrzelały brytyjskie kutry rybackie, sądząc, że są one japońskimi torpedowcami.

Czas trwania rejsu Floty Bałtyckiej sprzyjał admirałowi Tōgō, który mógł się dobrze przygotować na przybycie wroga i przeanalizować plan powstrzymania go przed dotarciem do Władywostoku. Przechwycił rosyjskie okręty w rejonie [[Cieśnina Koreańska|Cieśniny Cuszimskiej]] pomiędzy Koreą a Japonią i stoczył z nimi [[bitwa pod Cuszimą|bitwę pod Cuszimą]] (27–28 maja 1905). Słabsza, ale nowocześniejsza japońska flota, o większej prędkości i celności artylerii oraz lepiej dowodzona rozbiła rosyjską formację, zatapiając bądź przechwytując wszystkie osiem rosyjskich pancerników.

== Rekonstrukcja przed I wojną światową ==
Po przegranej wojnie rosyjsko-japońskiej Rosja z pozycji trzeciej siły morskiej świata spadła na szóste miejsce. [[Cesarz Wszechrusi]] [[Mikołaj II Romanow|Mikołaj II]] utworzył w 1906 oddzielne Ministerstwo Morskie i [[sztab]] morski. Ambitny program rozbudowy floty został zgłoszony do Dumy w 1907 i 1908, ale nie został przegłosowany. Kryzys bośniacki w 1909 zmusił rządzących do przewartościowania planów; dla Floty Bałtyckiej zamówiono nowe pancerniki (typ [[Pancerniki typu Gangut|''Gangut'']]), krążowniki i niszczyciele. Pogarszające się relacje z [[Imperium Osmańskie|Imperium Osmańskim]] spowodowały, że zamówiono także nowe okręty typu [[pancerniki typu Impieratrica Marija|''Impieratrica Marija'']] dla Floty Czarnomorskiej. Łączne rosyjskie wydatki na marynarkę wojenną w latach 1906–1913 wynosiły 519 milionów dolarów, co dawało Rosji piątą pozycję za Wielką Brytanią, Niemcami, USA i Francją.

Program przezbrojenia obejmował także budowę kilku okrętów (w tym np. krążownika „[[Ruryk (1906)|Ruryk]]”) i [[maszynownia|maszynowni]] zamówionych w obcych firmach). Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] okręty i wyposażenie budowane w Niemczech zostały skonfiskowane. Ekwipunek z Wielkiej Brytanii (np. wyposażenie pancernika „[[Wola (1914)|Impierator Aleksandr III]]”) bardzo wolno docierał do Rosji, bądź był przejmowany przez zachodnich aliantów.

== I wojna światowa ==
=== Morze Bałtyckie ===
[[Plik:The Poltava.jpg|mały|Należący do Floty Bałtyckiej drednot „Połtawa” w 1916]]

Na Morzu Bałtyckim głównymi stronami konfliktu były Niemcy i Rosja. Tę ostatnią wspierały brytyjskie okręty podwodne, które przepłynęły przez [[Kattegat]], by wspierać Rosjan. Jednym z okrętów był E9 dowodzony przez [[Max Horton|Maxa Hortona]]. Podczas gdy niemiecka flota była większa i bardziej nowoczesna (wiele jednostek [[Hochseeflotte]] mogło być łatwo przerzuconych na Bałtyk przez [[Kanał Kiloński]], gdy na Morzu Północnym nie toczyły się intensywne walki) Rosjanie koncentrowali się głównie na defensywie, atakując m.in. rosyjskimi i brytyjskimi okrętami podwodnymi konwoje pomiędzy Niemcami i [[Szwecja|Szwecją]] oraz kładąc ofensywne [[pole minowe|pola minowe]].

Skupione na obronie i stosujące ofensywne minowanie obie floty miały ograniczony wpływ na losy wschodniego frontu. Niemcy głównie starali się zaatakować w rejonie [[Zatoka Ryska|Zatoki Ryskiej]]: pierwsza próba w 1915 [[bitwa w Zatoce Ryskiej|była porażką]], druga w 1917 zakończyła się powodzeniem, gdy zajęli wyspy w zatoce ([[operacja Albion|operacja ''Albion'']]) oraz uszkodzili rosyjskie okręty wycofujące się z Rygi zajętej przez Niemców.

[[Rewolucja październikowa]] i [[Traktat brzeski]] sprawiły, że do marca 1918 Bałtyk był opanowany przez Niemcy. [[Kaiserliche Marine]] przewoziła [[żołnierz]]y, którzy wspierali świeżo niepodległą Finlandię i okupowali dużą część Rosji. Działania te zostały zatrzymane tylko przez porażkę na zachodnim froncie. Rosjanie ewakuowali Flotę Bałtycką z Helsinek i Tallinna do Kronsztadu w czasie rejsu w marcu 1918.

=== Morze Czarne ===
[[Plik:Black Sea Battleships.jpg|mały|lewo|Pancerniki Floty Czarnomorskiej płynące w [[szyk liniowy|szyku liniowym]]]]
[[Morze Czarne]] było terenem rosyjskim i Imperium osmańskiego, ale to rosyjska Flota Czarnomorska miała przewagę. Była to silna formacja bazująca w [[Sewastopol]]u i prowadzona przez dwóch utalentowanych dowódców: admirała Eberharta i admirała [[Aleksandr Kołczak|Kołczaka]] (który przejął dowodzenie w 1916).

Wojna na Morzu Czarnym rozpoczęła się, gdy flota osmańska zbombardowała kilka rosyjskich miast w październiku 1914. Najlepszymi okrętami we flocie osmańskiej były dwie jednostki przekazane przez Niemcy: krążownik liniowy [[SMS Goeben|SMS „Goeben”]] i lekki krążownik [[SMS Breslau|SMS „Breslau”]], oba pod dowództwem admirała [[Wilhelm Souchon|Wilhelma Souchona]]. „Goeben” został uszkodzony w przynajmniej czterokrotnie i zwykle wycofywał się do portu przed przeważającymi siłami rosyjskimi. Do końca 1915 rosyjska flota przejęła prawie kompletną kontrolę nad morzem.

Flota czarnomorska była używana głównie do wspierania generała [[Nikołaj Judenicz|Nikołaja Judenicza]] w czasie jego kampanii kaukaskiej. Na przykład w sierpniu 1915 rosyjski okręt podwodny i dwa niszczyciele zaatakowały turecki konwój składający się z czterech transportowców osłanianych przez krążownik i dwa niszczyciele. Rosjanie zatopili wszystkie transportowce bez utraty jednostek własnych. Później, w czasie lata 1916, osmańska armia dowodzona przez [[Vehip Pasha|Vehipa Paszę]] otrzymała rozkaz odbicia [[Trabzon]]u. Siły osmańskie próbowały marszu wzdłuż wybrzeża w czerwcu, ale rosyjska flota znacznie zredukowała prędkość natarcia poprzez ataki artyleryjskie na maszerujących żołnierzy i niszczenie kolumn zaopatrzeniowych. W końcu Turcy zarzucili atak i wycofali się.

Po objęciu dowództwa przez Kołczaka w sierpniu 1916 rosyjska flota zaminowała wyjścia z Bosforu, uniemożliwiając prawie wszystkim osmańskim okrętom wpływanie na Morze Czarne. Później tego roku morskie podejścia do [[Warna|Warny]] zostały także zaminowane. Dużą stratą dla Floty Czarnomorskiej było zniszczenie nowoczesnego [[drednot]]a „[[Impieratrica Marija (1913)|Impieratrica Marija]]”, na którym 7 października 1916 nastąpiła eksplozja, rok po wejściu okrętu do służby. Zatonięcie tego okrętu nigdy nie zostało w pełni wyjaśnione, mogło być wynikiem sabotażu bądź wypadku<ref>[http://www.neva.ru/EXPO96/book/chap11-3.html The History of the Russian Navy] – Chapter 11. The Great War – In the Black Sea.</ref>.

== Rewolucja i wojna domowa ==
[[Rewolucja październikowa]] i [[Wojna domowa w Rosji|wojna domowa]] zniszczyła rosyjską flotę. Jedynie Flota Bałtycka bazująca w Piotrogrodzie była w większości nienaruszona, pomimo ataków Royal Navy w 1919. Państwa zachodnie okupowały wybrzeża Pacyfiku, Morza Czarnego i Arktyki. Większość z ocalałych okrętów Floty Czarnomorskiej była pod kontrolą [[Piotr Wrangel|Piotra Wrangla]] i została internowana w [[Bizerta|Bizercie]] ([[Tunezja]]) po zakończeniu konfliktu. Rosyjscy marynarze walczyli po obu stronach wojny domowej. Marynarze Floty Bałtyckiej w czasie [[Powstanie w Kronsztadzie|buntu w Kronsztadzie w 1921]] sprzeciwili się twardemu traktowaniu ze strony [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radzieckich władz]].

Ocalałe okręty stały się rdzeniem nowej Floty Czerwonej, a następnie [[Marynarka Wojenna Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich|Marynarki Wojennej ZSRR]].

== Stopnie wojskowe ==
{| class="wikitable"
|+
|- bgcolor="#FFFFFF"
! Nazwa stopnia
! Oznaczenie
na naramienniku
|- bgcolor="#EEEEEE"
|colspan=2 align=center| '''Korpus marynarzy'''
|-
| матрос 2-й и 1-й статьи (''marynarz 2 i 1 rangi'') || [[Plik:1908mor-01 rotation.png|80px|Flota Bałtycka (1908–1917)]]
|- bgcolor="#EEEEEE"
|colspan=2 align=center| '''Korpus podoficerów marynarki'''
|-
| квартирмейстер (''[[kwatermistrz]]'') || [[Plik:1908mor-03 rotation.png|80px|Flota Bałtycka (1908–1917)]]
|-
| боцманмат (''[[bosmanmat]]'') || [[Plik:1908mor-04 rotation.png|80px|Flota Bałtycka (1908–1917)]]
|-
| боцман (''[[Bosman okrętowy|bosman]]'') || [[Plik:1908mor-05 rotation.png|80px|Flota Bałtycka (1908–1917)]]
|-
| гардемарин ([[Podchorąży (tytuł wojskowy)|''gardemaryn'']])
(od 1883 roku)
Старший боцман (''[[starszy bosman]]'') || [[Plik:1904mor-06 rotation.png|80px|(1904–1912)]]
|- bgcolor="#EEEEEE"
|colspan=2 align=center| '''Korpus oficerów marynarki'''
|-
| мичман (''[[Midszypmen|miczman]]'') || [[Plik:1904mor-11 rotation.png|80px|(1904–1909)]]

[[Plik:1909mor-12 rotation.png|80px|(1909–1917)]]
|-
| лейтенант (''[[porucznik]]'') || [[Plik:1904mor-13 rotation.png|80px|(1904–1917)]]
|-
| старший лейтенант (''starszy porucznik'') || [[Plik:1909mor-14 rotation.png|80px|(1907–1917)]]
|-
| капитан лейтенант (''kapitan porucznik'')
(od 1884 roku, 1907-1912) || [[Plik:1907mor-15 rotation.png|80px|(1907–1917)]]
|-
| капитан 2 ранга (''kapitan 2. rangi'') || [[Plik:1904mor-16 rotation.png|80px|(1904–1917)]]
|-
| капитан 1 ранга (''kapitan 1. rangi'') || [[Plik:1904mor-17 rotation.png|80px|(1904–1917)]]
|- bgcolor="#EEEEEE"
|colspan=2 align=center| '''Korpus admirałów'''
|-
| контр-адмирал (''[[kontradmirał]]'') || [[Plik:1904mor-18 rotation.png|80px]]
|-
| вице-адмирал (''[[wiceadmirał]]'') || [[Plik:1904mor-19 rotation.png|80px]]
|-
| адмирал (''[[admirał]]'') || [[Plik:1904mor-20 rotation.png|80px]]
|-
| Генерал-адмирал (''generalny admirał'') || Insygnia rangi ''„generalny admirał”'' nie zostały wprowadzone
|}

{| class="wikitable"
|+
|- bgcolor="#EEEEEE"
|colspan=6 align=center| '''Tabela porównawcza stopni oficerskich na przełomie XIX i XX wieku (polskie nazwy [[stopień wojskowy|stopni wojskowych]])<ref name="traw">Lech Trawicki: ''Polacy na Rietwizanie'' w: „Morza, Statki i Okręty” nr 3/2004, s. 52.</ref>'''
|- bgcolor="#FFFFFF"
! Ranga
! korpus morski
! ogólnowojskowe*
! korpus inżynierów-mechaników
(do 1905)*
! korpus inżynierów budownictwa okrętowego (do 1905)*
! polski odpowiednik (okres międzywojenny)
|-
| I
| generał-admirał
| –
| –
| –
| –
|-
| II
| admirał
| generał broni
| –
| –
| –
|-
| III
| wiceadmirał
| generał porucznik
| –
| –
| wiceadmirał
|-
| IV
| kontradmirał
| generał major
| inspektor mechanik
| inspektor budownictwa okrętowego
| kontradmirał
|-
| V
| –
| –
| –
| –
| –
|-
| VI
| kapitan 1. rangi
| pułkownik
| flagowy inżynier mechanik
| starszy budowniczy okrętów
| komandor
|-
| VII
| kapitan 2. rangi
| podpułkownik
| starszy inżynier mechanik
| młodszy budowniczy okrętów
| komandor porucznik
|-
| VIII
| kapitan-porucznik (1907-1911)
starszy porucznik (od 1912)
| kapitan
| –
| –
| komandor podporucznik
|-
| IX
| porucznik (1885-1906 i od 1912)
starszy porucznik (1907-1911)
| kapitan sztabowy
| pomocnik starszego inżyniera mechanika
| starszy pomocnik budowniczego okrętów
| kapitan marynarki
|-
| X
| miczman
| porucznik (''poruczyk'')
| młodszy inżynier mechanik
| młodszy pomocnik budowniczego okrętów
| porucznik marynarki
|-
|colspan=6| * W okresie 1905–1908 oficerów korpusu inżynierów-mechaników i korpusu inżynierów budownictwa okrętowego przemianowano na stopnie ogólnowojskowe, z dodatkiem „inżynier mechanik” lub „inżynier okrętowy”.
Od 1912 roku oficerów korpusu inżynierów-mechaników od rangi VI w dół przemianowano według stopni korpusu morskiego, z dodatkiem „inżynier mechanik”
|}

== Zobacz też ==
* [[Historia marynarki wojennej w Rosji]]
* [[Marynarka Wojenna Federacji Rosyjskiej]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.neva.ru/EXPO96/book/book-cont.html History of the Russian Navy]
* Corbett, Julian, Sir. ''Maritime Operations in the Russo-Japanese War 1904-1905''. (1994). {{ISBN|155750-1297}}.
* Pleshakov, Constantine. ''The Tsar’s Last Armada: The Epic Voyage to the Battle of Tsushima''. (2002). {{ISBN|0-46505-792-6}}.
* Semenov, Vladimir, Capt. ''The Battle of Tsushima''. Pierwsze wydanie w 1907. (1912) E. P. Dutton & CO.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rosyjska Imperatorska Marynarka Wojenna| ]]

title: Rosyjska Imperatorska Marynarka WojennaРоссийский императорский флот

Państwo: Imperium Rosyjskie

Patron: Święty Andrzej


text:
# Wojciech Student
Wojciech Jan Student (ur. 23 kwietnia 1966 w Rybniku, zm. 28 października 2017 w Rzymie) – polski architekt i działacz samorządowy.

## Życiorys
Był absolwentem Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Należał do SARP pełniąc funkcję sędziego konkursowego Oddziału SARP w Katowicach. Był członkiem Śląskiej Okręgowej Izby Architektów RP, piastując funkcję wiceprzewodniczącego jej komisji rewizyjnej. Był również członkiem Wojewódzkiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej.
Od 2015 był pełnomocnikiem prezydenta miasta Rybnika, w randze wiceprezydenta odpowiadając za inwestycje oraz gospodarkę przestrzenną.
Jako architekt był między innymi autorem projektu kinoteatru "Scena na Starówce" Miejskiego Ośrodka Kultury w Żorach z 2004, gmachu Ambasady RP w Bukareszcie z 2005, gmachu Ambasady RP w Brukseli z 2006, komendy Policji w Żorach z 2008, a także współautorem wspólnie z Markiem Pelcem, Adamem Patasem, Tomaszem Nosiadkiem i Krzysztofem Sobikiem, projektu hali widowiskowo-sportowej "ZAK" w Kędzierzynie-Koźlu nagrodzonej tytułem Mister Architektury 2005 oraz wspólnie z Markiem Pelcem, Rafałem Paszendą, Tomaszem Nosiadkiem i Krzysztofem Sobikiem – autorem projektu hali sportowej w Kwidzynie. Brał także udział w pracach na terenie renesansowego zamku w Polskiej Cerekwi.
Zmarł nagle 28 października 2017 w Rzymie, w trakcie wyjazdu rodzinnego. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Rudzkiej w Rybniku.

title: Wojciech Student

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Wojciech Student
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[23 kwietnia]] [[1966]]
 |miejsce urodzenia         = [[Rybnik]]
 |data śmierci              = [[28 października]] [[2017]]
 |miejsce śmierci           = [[Rzym]], [[Włochy]]
 |zawód                     = [[architekt]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Wojciech Jan Student''' (ur. [[23 kwietnia]] [[1966]] w [[Rybnik]]u<ref>[http://bip.um.rybnik.eu/docs/2017/04/28/file_6672766.pdf data i miejsce urodzenia według oświadczenia majątkowego, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta Rybnika] (dostęp: 17 listopada 2017).</ref>, zm. [[28 października]] [[2017]] w [[Rzym]]ie) – polski [[architekt]] i działacz samorządowy<ref name="biobio">{{Cytuj stronę | url = https://archimemory.pl/pokaz/wojciech_student,16882 | tytuł = ''arch. Wojciech Student'' | opublikowany = inmemoriam.architektsarp.pl | język = pl | data dostępu = 2017-11-06 | archiwum = http://archive.is/swrw0 | zarchiwizowano = 2017-11-06}}</ref>.

== Życiorys ==
Był absolwentem [[Wydział Architektury Politechniki Śląskiej|Wydziału Architektury]] [[Wydział Architektury Politechniki Śląskiej|Politechniki Śląskiej]] w [[Gliwice|Gliwicach]]. Należał do [[Stowarzyszenie Architektów Polskich|SARP]] pełniąc funkcję sędziego konkursowego Oddziału SARP w [[Katowice|Katowicach]]<ref name="biobio"/>. Był członkiem Śląskiej Okręgowej [[Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej|Izby Architektów RP]], piastując funkcję wiceprzewodniczącego jej komisji rewizyjnej. Był również członkiem Wojewódzkiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej<ref>{{Cytuj stronę | url = http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,405095,Wojciech-Student-kondolencje.html | tytuł = ''Wojciech Student'' | opublikowany = nekrologi.wyborcza.pl | język = pl | data dostępu = 2017-11-07}}</ref>.

Od 2015 był pełnomocnikiem prezydenta miasta [[Rybnik]]a, w randze [[wiceprezydent]]a odpowiadając za inwestycje oraz gospodarkę przestrzenną<ref name="bionek">{{Cytuj stronę | url = http://www.dziennikzachodni.pl/wiadomosci/rybnik/a/nie-zyje-wojciech-student-wiceprezydent-rybnika-zmarl-w-rzymie,12625266/ | tytuł = ''Nie żyje Wojciech Student, wiceprezydent Rybnika. Zmarł w Rzymie'' | opublikowany = dziennikzachodni.pl | język = pl | data dostępu = 2017-11-07}}</ref>.

Jako architekt był między innymi autorem projektu kinoteatru "Scena na Starówce" Miejskiego Ośrodka Kultury w [[Żory|Żorach]] z 2004, gmachu [[Ambasada RP w Budapeszcie|Ambasady RP w Bukareszcie]] z 2005, gmachu [[Ambasada RP w Brukseli|Ambasady RP w Brukseli]] z 2006, komendy Policji w Żorach z 2008, a także współautorem wspólnie z Markiem Pelcem, Adamem Patasem, Tomaszem Nosiadkiem i Krzysztofem Sobikiem, projektu hali widowiskowo-sportowej "ZAK" w [[Kędzierzyn-Koźle|Kędzierzynie-Koźlu]] nagrodzonej tytułem Mister Architektury 2005 oraz wspólnie z Markiem Pelcem, Rafałem Paszendą, Tomaszem Nosiadkiem i Krzysztofem Sobikiem – autorem projektu hali sportowej w [[Kwidzyn]]ie. Brał także udział w pracach na terenie renesansowego zamku w [[Polska Cerekiew|Polskiej Cerekwi]]<ref name="biobio"/>.

Zmarł nagle 28 października 2017 w Rzymie, w trakcie wyjazdu rodzinnego<ref name="bionek"/>. Pochowany na [[Cmentarz komunalny w Rybniku|Cmentarzu Komunalnym przy ul. Rudzkiej w Rybniku]]<ref>[http://www.dziennikzachodni.pl/wiadomosci/rybnik/a/pogrzeb-wojciecha-studenta-wiceprezydenta-rybnika-w-piatek-10-listopada,12646753/ Aleksander Król, Pogrzeb Wojciecha Studenta, wiceprezydenta Rybnika w piątek, 10 listopada, Dziennik Zachodni 6 listopada 2017]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Student, Wojciech}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej]]
[[Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rybniku]]
[[Kategoria:Pochowani w Rybniku]]
[[Kategoria:Polscy architekci]]
[[Kategoria:Wiceprezydenci miast w Polsce]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]
[[Kategoria:Zmarli w 2017]]

title: Wojciech Student

Data i miejsce urodzenia: 23 kwietnia 1966 · Rybnik

Data i miejsce śmierci: 28 października 2017 · Rzym, Włochy

Zawód, zajęcie: architekt


text:
# Habte Jifar
Habte Jifar (ur. 29 stycznia 1976 w Ambo) – etiopski lekkoatleta, długodystansowiec.

## Sukcesy
- srebrny medal mistrzostw świata juniorów (bieg na 5000 m, Lizbona 1994)
- 3 medale igrzysk afrykańskich :
  - 2 srebra (Harare 1995, bieg na 5000 m & bieg na 10 000 m)
  - brąz (bieg na 10 000 m, Johannesburg 1999)
- 3 razy z rzędu udział w finałowym biegu na 10 000 metrów podczas mistrzostw świata :
  - Ateny 1997 - 7. miejsce
  - Sewilla 1999 - 6. miejsce
  - Edmonton 2001 - 9. miejsce
- 5 medali w drużynie podczas mistrzostw świata w biegach przełajowych :
  - Stellenbosh 1996 - brąz
  - Turyn 1997 - brąz
  - Marrakesz 1998 - srebro (długi dystans)
  - Belfast 1999 - srebro (długi dystans)
  - Dublin 2002 - srebro (długi dystans)

## Rekordy życiowe
- bieg na 10 000 m - 27:06,45 (1999)

title: Habte Jifar

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Habte Jifar
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|ETH}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata U20 w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata juniorów]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 1994|Lizbona 1994]]|[[Bieg na 5000 metrów|Bieg na 5000 m]]}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Habte Jifar''' (ur. [[29 stycznia]] [[1976]] w [[Ambo (Etiopia)|Ambo]]) – [[Etiopia|etiopski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], [[Bieg długodystansowy|długodystansowiec]].

== Sukcesy ==
* srebrny medal [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 1994|mistrzostw świata juniorów]] ([[Bieg na 5000 metrów|bieg na 5000 m]], [[Lizbona]] [[1994]])
* 3 medale [[Igrzyska afrykańskie|igrzysk afrykańskich]] :
** 2 srebra ([[Harare]] [[1995]], [[Bieg na 5000 metrów|bieg na 5000 m]] & [[Bieg na 10 000 metrów|bieg na 10 000 m]])
** brąz ([[Bieg na 10 000 metrów|bieg na 10 000 m]], [[Johannesburg]] [[1999]])
* 3 razy z rzędu udział w finałowym biegu na 10 000 metrów podczas [[Mistrzostwa świata w lekkoatletyce|mistrzostw świata]] :
** [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1997|Ateny 1997]] - 7. miejsce
** [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1999|Sewilla 1999]] - 6. miejsce
** [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2001|Edmonton 2001]] - 9. miejsce
* 5 medali w drużynie podczas [[Mistrzostwa świata w biegach przełajowych|mistrzostw świata w biegach przełajowych]] :
** [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 1996|Stellenbosh 1996]] - brąz
** [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 1997|Turyn 1997]] - brąz
** [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 1998|Marrakesz 1998]] - srebro (długi dystans)
** [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 1999|Belfast 1999]] - srebro (długi dystans)
** [[Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych 2002|Dublin 2002]] - srebro (długi dystans)

== Rekordy życiowe ==
* [[Bieg na 10 000 metrów|bieg na 10 000 m]] - 27:06,45 ([[1999]])

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|id=50128}}

{{Mistrzowie Afryki juniorów w biegu na 10000 metrów}}

{{SORTUJ:Jifar, Habte}}
[[Kategoria:Etiopscy długodystansowcy]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Afrykańskich 1995]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Afrykańskich 1999]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1976]]

title: · Habte Jifar

Data urodzenia: 29 stycznia 1976

title: Dorobek medalowy

srebro: Lizbona 1994 · Bieg na 5000 m


text:
# Canadian River
Canadian River – rzeka w Stanach Zjednoczonych, najdłuższy dopływ rzeki Arkansas. Płynie przez amerykańskie stany Nowy Meksyk, Teksas i Oklahoma. Jej długość wynosi 1458 km, a powierzchnia dorzecza – 123 tys. km².
Wypływa ze wschodnich zboczy gór Sangre de Cristo na wysokości około 2900 m n.p.m. Płynie najpierw w kierunku południowym, tworząc miejscami głębokie kaniony. W górnym biegu jej wody przegrodzone są w kilku miejscach zaporami. We wschodnim Nowym Meksyku Canadian River skręca na wschód i płynie w tym kierunku aż do ujścia do Arkansas. Tuż przed ujściem przyjmuje swój najważniejszy dopływ North Canadian (708 km). Ważniejsze miasta nad Canadian River to Raton i Norman.
Nie jest jasne, dlaczego rzeka nosi nazwę Canadian River ("Rzeka Kanadyjska"). Być może nazwę tę nadali francuscy handlarze, którzy pochodzili z Kanady. Niektórzy sądzą, że pierwsi europejscy odkrywcy tych ziem mogli myśleć, że rzeka, płynąca na niektórych odcinkach w kierunku północno-wschodnim, płynie do Kanady.

title: Canadian River

wikitext:
{{dopracować|źródła=2014-04}}
{{Rzeka infobox
 | nazwa               = Canadian River
 | zdjęcie             = Canadian River Bridgeport Oklahoma.jpg
 | opis zdjęcia        =
 | kontynent           = Ameryka Północna
 | państwo             = USA
 | lokalizacja         =
 | rodzaj cieku        = rzeka
 | długość             = 1458
 | spadek              =
 | powierzchnia zlewni = 123 000
 | średni przepływ     =
 | miejsce przepływu   =
 | źródło: miejsce     = [[hrabstwo Las Animas]], [[Kolorado (stan)|Kolorado]]
 | źródło: wysokość    = 2900 m n.p.m.
 | źródło: współrzędne =
 | ujście: recypient   = rzeka [[Arkansas (rzeka)|Arkansas]]
 | ujście: miejsce     = [[Hrabstwo Haskell (Oklahoma)|hrabstwo Haskell]], [[Oklahoma]]
 | ujście: wysokość    = 162 m n.p.m.
 | ujście: współrzędne =
 | mapa                = Canadianrivermap.png
 | opis mapy           =
 | szlak               =
 | commons             =
}}
'''Canadian River''' – [[rzeka]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], najdłuższy [[dopływ]] rzeki [[Arkansas (rzeka)|Arkansas]]. Płynie przez amerykańskie stany [[Nowy Meksyk]], [[Teksas]] i [[Oklahoma]]. Jej długość wynosi 1458 km, a powierzchnia dorzecza – 123 tys. km².

Wypływa ze wschodnich zboczy gór [[Sangre de Cristo Mountains|Sangre de Cristo]] na wysokości około 2900 m n.p.m. Płynie najpierw w kierunku południowym, tworząc miejscami głębokie [[Przełom rzeki|kaniony]]. W górnym biegu jej wody przegrodzone są w kilku miejscach [[zapora wodna|zaporami]]. We wschodnim Nowym Meksyku Canadian River skręca na wschód i płynie w tym kierunku aż do ujścia do Arkansas. Tuż przed ujściem przyjmuje swój najważniejszy dopływ [[North Canadian]] (708 km). Ważniejsze miasta nad Canadian River to [[Raton]] i [[Norman (Oklahoma)|Norman]].

Nie jest jasne, dlaczego rzeka nosi nazwę ''Canadian River'' ("Rzeka Kanadyjska"). Być może nazwę tę nadali francuscy handlarze, którzy pochodzili z Kanady. Niektórzy sądzą, że pierwsi europejscy odkrywcy tych ziem mogli myśleć, że rzeka, płynąca na niektórych odcinkach w kierunku północno-wschodnim, płynie do Kanady.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.tshaonline.org/handbook/online/articles/rnc02 Opis rzeki Canadian]
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rzeki w Oklahomie]]
[[Kategoria:Dorzecze Arkansas]]
[[Kategoria:Rzeki w Nowym Meksyku]]
[[Kategoria:Rzeki w Teksasie]]

title: Canadian River

Kontynent: Ameryka Północna

Państwo: Stany Zjednoczone

Miejsce:
hrabstwo Las Animas, Kolorado
hrabstwo Haskell, Oklahoma

Recypient: rzeka Arkansas