text:
# Gołębiewko (województwo kujawsko-pomorskie)
Gołębiewko – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Gruta.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.

## Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 213 mieszkańców. Jest, wespół ze wsią Kitnowo (213 mieszkańców), trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Gruta.

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Gołębiewko
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Gołębiewko. Foto 03.jpg
 |opis zdjęcia           = Centrum wsi
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat grudziądzki|grudziądzki]]
 |gmina                  = [[Gruta (gmina)|Gruta]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 213<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 56
 |kod pocztowy           = 86-330<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=323}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CGR
 |SIMC                   = 0844548
 |kod mapy               = Gruta (gmina)
 |współrzędne            = 53°23'58"N 18°59'45"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|34699|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Gołębiewko, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Gołębiewko''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat grudziądzki|powiecie grudziądzkim]], w [[Gruta (gmina)|gminie Gruta]].

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo toruńskie|województwa toruńskiego]].

== Demografia ==
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 213 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest, wespół ze wsią [[Kitnowo (województwo kujawsko-pomorskie)|Kitnowo]] (213 mieszkańców), trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Gruta.

== Zobacz też ==
* [[Gołębiewko]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Gruta}}

[[Kategoria:Gruta (gmina)]]

title: Gołębiewko

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: grudziądzki

Gmina: Gruta

Tablice rejestracyjne: CGR


text:
# Edmund Ujma
Edmund Ujma (ur. 22 listopada 1913 w Brzózce, zm. 19 maja 1981 w Zielonej Górze) – polski inżynier i działacz polityczny, poseł na Sejm PRL III, IV i V kadencji (1961–1972).

## Życiorys
Po ukończeniu szkoły średniej w Częstochowie studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, po czym rozpoczął w 1938 pracę w Powiatowym Zarządzie Drogowym w Kielcach. W czasie II wojny światowej zatrudniony jako technik budowlany i ślusarz w Hucie Blachstädt.
Po 1945 wyjechał do Wielkopolski, gdzie znalazł pracę w Powiatowym Zarządzie Dróg w Wolsztynie. W 1950 awansował, uzyskując posadę szefa Wydziału Komunikacji prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze. Od 1952 był dyrektorem Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych. Zasiadał w Radzie Technicznej przy Ministerstwie Komunikacji.
Od 1946 należał do Stronnictwa Demokratycznego, z ramienia którego pełnił mandat posła na Sejm PRL III, IV i V kadencji. Zasiadał w Komisjach Budownictwa o Gospodarki Komunalnej oraz Komunikacji i Łączności jako jej wiceprzewodniczący. Początkowo posłował z okręgu Gorzów Wielkopolski, później z Zielonej Góry. Udzielał się w Kole Łowieckim „Dzik” w Zielonej Górze.
Pochowany na Starym Cmentarzu w Zielonej Górze.

## Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi (1952)[2]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[3][4]
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966)[5]

wikiname: plwiki

title: Edmund Ujma

in_language: pl

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Edmund Ujma
 | grafika =
 | data urodzenia = 22 listopada 1913
 | miejsce urodzenia = [[Brzózka (Blachownia)|Brzózka]]
 | data śmierci = 19 maja 1981
 | miejsce śmierci =
 | funkcja = [[Poseł]] na [[Sejm PRL]] III, IV i V kadencji
 | partia = [[Stronnictwo Demokratyczne]]
 | od = 1961
 | do = 1972
 | odznaczenia = {{Order|OOP|KO}} {{Order|OOP|KK}} {{Order|KZ|Z}} {{Order|MPL10}} {{order|O1000PP}}
}}
'''Edmund Ujma''' (ur. [[22 listopada]] [[1913]] w [[Brzózka (Blachownia)|Brzózce]], zm. [[19 maja]] [[1981]]<ref name=grób>[http://mzp.pl/wyszukiwarka-grobow/szczegoly/18239 Wyszukiwarka grobów w Zielonej Górze]</ref> w [[Zielona Góra|Zielonej Górze]]) – polski inżynier i działacz polityczny, poseł na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej III kadencji|III]], [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej IV kadencji|IV]] i [[Posłowie na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej V kadencji|V]] kadencji (1961–1972).

== Życiorys ==
Po ukończeniu szkoły średniej w [[Częstochowa|Częstochowie]] studiował na [[Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej|Wydziale Inżynierii Lądowej]] [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]], po czym rozpoczął w 1938 pracę w Powiatowym Zarządzie Drogowym w [[Kielce|Kielcach]]. W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] zatrudniony jako technik budowlany i ślusarz w [[Huta Blachownia|Hucie Blachstädt]].

Po 1945 wyjechał do [[Wielkopolska|Wielkopolski]], gdzie znalazł pracę w Powiatowym Zarządzie Dróg w [[Wolsztyn]]ie. W 1950 awansował, uzyskując posadę szefa Wydziału Komunikacji prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [[Zielona Góra|Zielonej Górze]]. Od 1952 był dyrektorem Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych. Zasiadał w Radzie Technicznej przy Ministerstwie Komunikacji.

Od 1946 należał do [[Stronnictwo Demokratyczne|Stronnictwa Demokratycznego]], z ramienia którego pełnił mandat posła na [[Sejm PRL]] III, IV i V kadencji. Zasiadał w Komisjach Budownictwa o Gospodarki Komunalnej oraz Komunikacji i Łączności jako jej wiceprzewodniczący. Początkowo posłował z okręgu [[Gorzów Wielkopolski]], później z Zielonej Góry. Udzielał się w Kole Łowieckim „Dzik” w Zielonej Górze.

Pochowany na Starym Cmentarzu w Zielonej Górze<ref name=grób/>.

== Odznaczenia ==
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]]
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (1952)<ref>{{Monitor Polski|1952|70|1093}}</ref>
* [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]] (1955)<ref>{{Monitor Polski|1955|106|1419}}</ref><ref>[http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000006012&find_code=SYS&local_base=ARS10 Profil na stronie Biblioteki Sejmowej]</ref>
* [[Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego]] (1966)<ref>''Nadzwyczajna sesja Sejmu'' [w:] „[[Trybuna Śląska|Trybuna Robotnicza]]”, nr 172, 22 lipca 1966, s. 1</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Henryk Wosiński, ''Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944–1968'' (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969
* [http://orka.sejm.gov.pl/ArchAll2.nsf/a7e392417b84c911c12568720038af6d/a53b06c2650837cec125684800321a00?OpenDocument Strona sejmowa posła V kadencji]

{{SORTUJ:Ujma, Edward}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Wolsztynem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym w Zielonej Górze]]
[[Kategoria:Politycy Stronnictwa Demokratycznego]]
[[Kategoria:Polscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Częstochowa (PRL)]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Gorzów Wielkopolski (PRL)]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Zielona Góra (PRL)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1913]]
[[Kategoria:Zmarli w 1981]]

title: Edmund Ujma

Data i miejsce urodzenia: 22 listopada 1913 · Brzózka

Przynależność polityczna: Stronnictwo Demokratyczne


text:
# Ken Khouri
Ken Khouri, właśc. Kenneth Lloyd Khouri (ur. 1917 w regionie Saint Mary, zm. 20 września 2003 w Kingston) – jamajski producent muzyczny, założyciel pierwszej na wyspie wytwórni płytowej Records Limited (od roku 1957 Federal Records).

## Życiorys
Urodził się na terenach wiejskich w regionie Saint Mary, jako najmłodszy z czwórki rodzeństwa (miał trzy starsze siostry). Jego ojciec był synem uchodźców wojennych z Libanu, zaś rodzice matki pochodzili z Kuby. Wkrótce rodzina przeniosła się do stolicy Jamajki, Kingston, gdzie zajmujący się różnego rodzaju handlem ojciec otworzył sklep meblowy. Tam Kenneth podjął pracę u Josepha Issy, znanego w mieście biznesmena o syryjskich korzeniach, właściciela sieci sklepów z tekstyliami i innymi artykułami gospodarstwa domowego. Stopniowo awansował na pozycję menedżera ds. kontroli jakości towarów, natomiast w drugiej połowie lat 40. otworzył własny niewielki sklep meblowy. Jak przyznał w jednym z wywiadów, mimo iż żadna z tych prac nie dawała mu satysfakcji, zwykły przypadek sprawił, że zamiast handlowcem został jednym z pionierów jamajskiego przemysłu muzycznego.
W roku 1949 u jego ojca zdiagnozowano raka pęcherza moczowego. Dzięki znajomości z politykiem lewicy Normanem Manleyem udało mu się załatwić dokumenty niezbędne do zabrania ojca na operację do Stanów Zjednoczonych. Prosto z lotniska w Miami ojciec został zabrany karetką do szpitala Jackson Memorial Hospital, zaś Kenneth wynajął dla siebie samochód; jednak już pierwszego dnia auto okazało się być nie w pełni sprawne, wobec czego odstawił je do agencji domagając się naprawy. Oczekując na naprawienie usterki, spotkał młodego mężczyznę nieskutecznie próbującego sprzedać właścicielowi agencji prostą konsolę nagraniową. Dowiedziawszy się od chłopaka, iż jego żona właśnie urodziła i młode małżeństwo wraz z dzieckiem pilnie potrzebuje gotówki na podróż powrotną do domu w Kalifornii, zdecydował się odkupić od niego urządzenie za kwotę 350 dolarów. Dorzucił także młodemu człowiekowi kolejne 50 dolarów za pudło zawierające 100 czystych płyt winylowych.
Dwa tygodnie później stan zdrowia ojca poprawił się na tyle, że obaj powrócili na Jamajkę. Przywiezione przez Kennetha urządzenie szybko wzbudziło fascynację miejscowej ludności, wobec czego postanowił on zaoferować mieszkańcom możliwość nagrania na płycie swojego głosu. Liczba chętnych na kosztującą 30 szylingów usługę przeszła jego najśmielsze oczekiwania, w niedługim czasie wyrażając się w setkach osób, co zmusiło go do zamawiania kolejnych partii czystych winyli. Widząc komercyjny potencjał nagrywarki, Khouri wynajął pomieszczenie w klubie nocnym w niewielkiej miejscowości Red Gal Ring w regionie Saint Andrew, by przenieść się tam ze sprzętem i dzięki większej przestrzeni móc nagrywać już nie głosy, ale graną na żywo muzykę. Jako że nikt na wyspie nie posiadał wówczas maszyny tłoczącej, nawiązał kontakt z brytyjską wytwórnią Decca Records - do jej siedziby wysyłał acetatowe matryce z nagraniami, by otrzymywać z powrotem już gotowy nakład zmasterowanych 10-calowych winyli (78 RPM), w cenie 1,5 szylinga za sztukę. W dystrybucji płyt pomagał mu Alec Durie, właściciel mieszczącego się przy 12 King Street wielobranżowego sklepu Times Variety Store, który ponadto zamieszczał reklamę ich wydawnictw w sobotnich gazetach.
Pierwsze zrealizowane w ten sposób nagranie, sygnowane od nazwy sklepu labelką Times Records, ukazało się na początku roku 1954; był to utwór popularnego wokalisty mento Lorda Flea przy akompaniamencie grupy muzyków sesyjnych The Jamaican Calypsonians pt. "Naughty Little Flea" ("Wstrętna mała pchła"). Gdy początkowo zamówiony nakład w liczbie 500 krążków rozszedł się w mgnieniu oka, Khouri i Durie zamówili następne kilka tysięcy; nie mniejszym popytem cieszyły się kolejne single wykonawców mento, sprzedawane przez nich za 4-5 szylingów. Sukces zachęcił Khouriego do otwarcia własnego studia nagraniowego (pierwsze i jedyne na wyspie studio prowadził od kilku lat jego główny konkurent, Stanley Motta). W listopadzie 1954 roku, przy pomocy żony Glorii oraz technicznym wsparciu od pochodzącego z Australii inżyniera dźwięku Graeme'a Goodalla, na zapleczu swojego sklepu meblowego przy 129 King Street otworzył studio pod nazwą Records Limited. Za namową Goodalla wymienił wówczas swoją prymitywną wycinarkę matryc na zakupiony w USA magnetofon szpulowy Magnecorder PT6J-AH, wyposażając się przy okazji w prosty stół mikserski. Jako że drewniane ściany i blaszany dach budynku nie zapewniały odpowiedniego wyciszenia, większość sesji nagraniowych odbywała się w nocy.
Równocześnie, chcąc uniezależnić się od Decca, Khouri zamówił od jednej z kalifornijskich fabryk dwie maszyny tłoczące. Wraz ze sprzętem do Kingston przybył również specjalnie przeszkolony technik, który przez 3 miesiące miał uczyć Khouriego obsługi tłoczarek. Na starcie tego pionierskiego przedsięwzięcia nie obyło się bez problemów: zamówione z Londynu 5 ton polichlorku winylu okazało się być niezdatne do użytku. Brytyjski dostawca odmówił wymiany, a nawet zabrania surowca z powrotem, wobec czego Khouri był zmuszony wyrzucić całą partię na śmietnik; kolejne 5 ton, przy pośrednictwie wspomnianego technika, zamówił już od kalifornijskiego producenta swoich maszyn. Oprócz własnych nagrań, na podstawie umowy franczyzowej tłoczył i sprzedawał również wydawnictwa amerykańskiej wytwórni Mercury Records (były to najczęściej single znajdujące się aktualnie na szczytach amerykańskich list przebojów, takie jak "Skokiaan" Augusta Musarurwy, "Sh-Boom" The Chord czy też "The Little Shoemaker" The Gaylords).
W roku 1957 Khouri przeniósł studio i wytwórnię do nowego lokalu przy 220 Foreshore Road (obecnie Marcus Garvey Drive), zmieniając jednocześnie nazwę całego przedsięwzięcia na Federal Records. Zarówno Records Limited, jak i Times Records, zostały wówczas oddziałami Federal, które do końca lat 70. pozostawało jednym z najważniejszych ośrodków rozwoju muzyki jamajskiej. W roku 1977, podobnie jak duża część jamajskiej klasy średniej, Khouri wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w obawie przed reformami socjalistycznego rządu premiera Michaela Manleya, zmierzającymi do wprowadzenia na wyspie komunizmu na wzór kubański. Wraz z żoną zamieszkał w Miami, zaś prowadzenie interesu pozostawił dwóm najstarszym synom: Paulowi i Richardowi, jednak pod ich kierownictwem wytwórnia popadła w długi. W listopadzie 1980 roku, po przegranych przez Manleya wyborach, powrócił na Jamajkę by podjąć próbę ratowania Federal Records; ostatecznie, w roku 1981, zdecydował się sprzedać Federal wytwórni Tuff Gong Boba Marleya i przejść na emeryturę.
W sierpniu 2003 roku stowarzyszenie historyków Institute of Jamaica zdecydowało o uhonorowaniu Khouriego medalem Musgrave'a za szczególne zasługi dla rozwoju kultury jamajskiej. Nie zdołał on jednak osobiście odebrać nagrody; zmarł 20 września 2003 roku na niewydolność serca, podczas gdy ceremonię wręczenia odznaczeń planowano na październik. Pozostawił żonę Glorię oraz sześcioro dzieci: Paula, Richarda, Roberta, Jennifer, Patricię oraz Ginę.

title: Ken Khouri

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Ken Khouri
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Kenneth Lloyd Khouri
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 1917
 |miejsce urodzenia     = [[Saint Mary (Jamajka)|Saint Mary]]
 |data śmierci          = 20 września 2003
 |miejsce śmierci       = [[Kingston]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[mento]], [[ska]], [[rocksteady]], [[reggae]]
 |zawód                 = [[producent muzyczny]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           = Times Records<br />[[Federal Records]]
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Ken Khouri''', właśc. '''Kenneth Lloyd Khouri''' (ur. 1917 w [[Podział administracyjny Jamajki|regionie]] [[Saint Mary (Jamajka)|Saint Mary]], zm. 20 września 2003 w [[Kingston]]) – [[Jamajka|jamajski]] [[producent muzyczny]], założyciel pierwszej na wyspie [[Wydawnictwo muzyczne|wytwórni płytowej]] Records Limited (od roku 1957 [[Federal Records]]).

== Życiorys ==
Urodził się na terenach wiejskich w [[Podział administracyjny Jamajki|regionie]] [[Saint Mary (Jamajka)|Saint Mary]], jako najmłodszy z czwórki rodzeństwa (miał trzy starsze siostry). Jego ojciec był synem [[uchodźca|uchodźców]] wojennych z [[Liban]]u, zaś rodzice matki pochodzili z [[Kuba|Kuby]]. Wkrótce rodzina przeniosła się do stolicy Jamajki, [[Kingston]], gdzie zajmujący się różnego rodzaju handlem ojciec otworzył sklep meblowy. Tam Kenneth podjął pracę u Josepha Issy, znanego w mieście biznesmena o [[Syria|syryjskich]] korzeniach, właściciela sieci sklepów z [[tekstylia]]mi i innymi artykułami gospodarstwa domowego. Stopniowo awansował na pozycję menedżera ds. kontroli jakości towarów, natomiast w drugiej połowie lat 40. otworzył własny niewielki sklep meblowy. Jak przyznał w jednym z wywiadów, mimo iż żadna z tych prac nie dawała mu satysfakcji, zwykły przypadek sprawił, że zamiast handlowcem został jednym z pionierów jamajskiego przemysłu muzycznego.

W roku 1949 u jego ojca zdiagnozowano [[rak pęcherza moczowego|raka pęcherza moczowego]]. Dzięki znajomości z politykiem lewicy [[Norman Manley|Normanem Manleyem]] udało mu się załatwić dokumenty niezbędne do zabrania ojca na operację do [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]]. Prosto z lotniska w [[Miami]] ojciec został zabrany karetką do szpitala Jackson Memorial Hospital, zaś Kenneth wynajął dla siebie samochód; jednak już pierwszego dnia auto okazało się być nie w pełni sprawne, wobec czego odstawił je do agencji domagając się naprawy. Oczekując na naprawienie usterki, spotkał młodego mężczyznę nieskutecznie próbującego sprzedać właścicielowi agencji prostą konsolę nagraniową. Dowiedziawszy się od chłopaka, iż jego żona właśnie urodziła i młode małżeństwo wraz z dzieckiem pilnie potrzebuje gotówki na podróż powrotną do domu w [[Kalifornia|Kalifornii]], zdecydował się odkupić od niego urządzenie za kwotę 350 [[dolar amerykański|dolarów]]. Dorzucił także młodemu człowiekowi kolejne 50 dolarów za pudło zawierające 100 czystych [[płyta gramofonowa|płyt winylowych]].

Dwa tygodnie później stan zdrowia ojca poprawił się na tyle, że obaj powrócili na Jamajkę. Przywiezione przez Kennetha urządzenie szybko wzbudziło fascynację miejscowej ludności, wobec czego postanowił on zaoferować mieszkańcom możliwość nagrania na płycie swojego głosu. Liczba chętnych na kosztującą 30 [[szyling brytyjski|szylingów]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.mentomusic.com/1scans.htm#timesLPs|tytuł=''Take Me To Jamaica'' (Liner Notes)|język=en|opublikowany=www.mentomusic.com|data dostępu=2012-03-26}}</ref> usługę przeszła jego najśmielsze oczekiwania, w niedługim czasie wyrażając się w setkach osób, co zmusiło go do zamawiania kolejnych partii czystych winyli. Widząc komercyjny potencjał nagrywarki, Khouri wynajął pomieszczenie w klubie nocnym w niewielkiej miejscowości [[Red Gal Ring]] w regionie [[Saint Andrew (Jamajka)|Saint Andrew]], by przenieść się tam ze sprzętem i dzięki większej przestrzeni móc nagrywać już nie głosy, ale graną na żywo muzykę. Jako że nikt na wyspie nie posiadał wówczas maszyny tłoczącej, nawiązał kontakt z [[Wielka Brytania|brytyjską]] wytwórnią [[Decca Records]] - do jej siedziby wysyłał [[acetat]]owe matryce z nagraniami, by otrzymywać z powrotem już gotowy nakład [[mastering|zmasterowanych]] 10-calowych winyli (78 [[RPM (jednostka miary)|RPM]]), w cenie 1,5 szylinga za sztukę. W dystrybucji płyt pomagał mu Alec Durie, właściciel mieszczącego się przy 12 King Street wielobranżowego sklepu Times Variety Store, który ponadto zamieszczał reklamę ich wydawnictw w sobotnich gazetach.

Pierwsze zrealizowane w ten sposób nagranie, sygnowane od nazwy sklepu labelką Times Records, ukazało się na początku roku 1954; był to utwór popularnego wokalisty [[mento]] [[Lord Flea|Lorda Flea]] przy akompaniamencie grupy [[muzyk sesyjny|muzyków sesyjnych]] The Jamaican Calypsonians pt. "Naughty Little Flea" ("Wstrętna mała pchła"). Gdy początkowo zamówiony nakład w liczbie 500 krążków rozszedł się w mgnieniu oka, Khouri i Durie zamówili następne kilka tysięcy; nie mniejszym popytem cieszyły się kolejne single wykonawców mento, sprzedawane przez nich za 4-5 szylingów<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.bigmikeydread.wordpress.com/2010/01/17/boogu-yagga-gal-jamaican-mento-heritage-ht-cd-45-liner-notes/|tytuł=''Boogu Yagga Gal - Jamaican Mento'' (Liner Notes)|język=en|opublikowany=www.bigmikeydread.wordpress.com|data dostępu=2012-03-26}}</ref>. Sukces zachęcił Khouriego do otwarcia własnego studia nagraniowego (pierwsze i jedyne na wyspie studio prowadził od kilku lat jego główny konkurent, [[Stanley Motta]]). W listopadzie 1954 roku, przy pomocy żony Glorii oraz technicznym wsparciu od pochodzącego z [[Australia|Australii]] [[inżynier dźwięku|inżyniera dźwięku]] Graeme'a Goodalla, na zapleczu swojego sklepu meblowego przy 129 King Street otworzył studio pod nazwą Records Limited. Za namową Goodalla wymienił wówczas swoją prymitywną wycinarkę matryc na zakupiony w USA [[magnetofon szpulowy]] ''Magnecorder PT6J-AH''<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.reggae-vibes.com/concert/goodall/goodall.htm|tytuł=Mr Goodie: An Interview With Sound Engineer Graeme Goodall|język=en|opublikowany=www.reggae-vibes.com|data dostępu=2012-03-26|archiwum=https://web.archive.org/web/20120615202301/http://www.reggae-vibes.com/concert/goodall/goodall.htm|zarchiwizowano=2012-06-15}}</ref>, wyposażając się przy okazji w prosty [[mikser (muzyka)|stół mikserski]]. Jako że drewniane ściany i blaszany dach budynku nie zapewniały odpowiedniego wyciszenia, większość sesji nagraniowych odbywała się w nocy.

Równocześnie, chcąc uniezależnić się od Decca, Khouri zamówił od jednej z kalifornijskich fabryk dwie maszyny tłoczące. Wraz ze sprzętem do Kingston przybył również specjalnie przeszkolony technik, który przez 3 miesiące miał uczyć Khouriego obsługi tłoczarek. Na starcie tego pionierskiego przedsięwzięcia nie obyło się bez problemów: zamówione z [[Londyn]]u 5 ton [[poli(chlorek winylu)|polichlorku winylu]] okazało się być niezdatne do użytku. Brytyjski dostawca odmówił wymiany, a nawet zabrania surowca z powrotem, wobec czego Khouri był zmuszony wyrzucić całą partię na śmietnik; kolejne 5 ton, przy pośrednictwie wspomnianego technika, zamówił już od kalifornijskiego producenta swoich maszyn. Oprócz własnych nagrań, na podstawie [[franczyza|umowy franczyzowej]] tłoczył i sprzedawał również wydawnictwa amerykańskiej wytwórni [[Mercury Records]] (były to najczęściej single znajdujące się aktualnie na szczytach amerykańskich list przebojów, takie jak "Skokiaan" Augusta Musarurwy, "Sh-Boom" The Chord czy też "The Little Shoemaker" [[The Gaylords]]).

W roku 1957 Khouri przeniósł studio i wytwórnię do nowego lokalu przy 220 Foreshore Road (obecnie Marcus Garvey Drive), zmieniając jednocześnie nazwę całego przedsięwzięcia na [[Federal Records]]. Zarówno Records Limited, jak i Times Records, zostały wówczas oddziałami Federal, które do końca lat 70. pozostawało jednym z najważniejszych ośrodków rozwoju muzyki jamajskiej. W roku 1977, podobnie jak duża część jamajskiej klasy średniej, Khouri wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w obawie przed reformami [[socjalizm|socjalistycznego]] rządu premiera [[Michael Manley|Michaela Manleya]], zmierzającymi do wprowadzenia na wyspie [[komunizm]]u na wzór [[kuba]]ński. Wraz z żoną zamieszkał w [[Miami]], zaś prowadzenie interesu pozostawił dwóm najstarszym synom: Paulowi i Richardowi, jednak pod ich kierownictwem wytwórnia popadła w długi. W listopadzie 1980 roku, po przegranych przez Manleya wyborach, powrócił na Jamajkę by podjąć próbę ratowania Federal Records; ostatecznie, w roku 1981, zdecydował się sprzedać Federal wytwórni [[Tuff Gong]] [[Bob Marley|Boba Marleya]] i przejść na emeryturę.

W sierpniu 2003 roku stowarzyszenie historyków Institute of Jamaica zdecydowało o uhonorowaniu Khouriego medalem [[Anthony Musgrave|Musgrave'a]] za szczególne zasługi dla rozwoju kultury jamajskiej. Nie zdołał on jednak osobiście odebrać nagrody; zmarł 20 września 2003 roku na [[niewydolność serca]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://ipsnews.net/print.asp?idnews=20379|tytuł=Producer Pioneered Reggae Forerunner, 'Rocksteady'|język=en|opublikowany=www.ipsnews.net|data dostępu=2012-03-26|archiwum=https://web.archive.org/web/20051127105630/http://ipsnews.net/print.asp?idnews=20379|zarchiwizowano=2005-11-27}}</ref>, podczas gdy ceremonię wręczenia odznaczeń planowano na październik. Pozostawił żonę Glorię oraz sześcioro dzieci: Paula, Richarda, Roberta, Jennifer, Patricię oraz Ginę.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20130425074411/http://www.caribbean-beat.com/issue-67/ken-khouri-“i-am-complete-pioneer-everything”|tytuł=Ken Khouri: 'I Am The Complete Pioneer Of Everything|język=en|imię=David|nazwisko=Katz|opublikowany=www.caribbean-beat.com|data dostępu=2012-03-26}}
* {{cytuj stronę|url=https://archive.ph/20130426194446/http://jamaica-gleaner.com/gleaner/20030928/ent/ent3.html|tytuł=Ken Khouri: Pioneer Of Jamaican Recording Industry|język=en|imię=Balford|nazwisko=Henry|opublikowany=www.jamaica-gleaner.com|data dostępu=2012-03-26}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Khouri, Ken}}

[[Kategoria:Jamajscy producenci muzyczni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1917]]
[[Kategoria:Zmarli w 2003]]

title: Ken Khouri

Imię i nazwisko: Kenneth Lloyd Khouri

Data i miejsce urodzenia: 1917 · Saint Mary

Data i miejsce śmierci: 20 września 2003 · Kingston

Gatunki: mento, ska, rocksteady, reggae

Zawód: producent muzyczny

Wydawnictwo: Times Records · Federal Records


text:
# Criodrilidae
Criodrilidae – rodzina pierścienic zaliczanych do skąposzczetów (Oligochaeta) obejmująca trzy gatunki o palearktycznym zasięgu występowania. Zasiedlają muliste dno w słodkich i słonawych wodach Europy, Azji Mniejszej i Syberii. Wyodrębniany czasem do rodziny Biwadrilidae Biwadrilus bathybates jest endemitem Japonii.
Gatunki zaliczane do Criodrilidae są grupowane w dwóch rodzajach:
- Biwadrilus
  - Biwadrilus bathybates
- Criodrilus
  - Criodrilus ghaniae
  - Criodrilus lacuum

Typem nomenklatorycznym rodziny jest Criodrilus, a jego gatunkiem typowym – Criodrilus lacuum.
Jedynym przedstawicielem rodziny zaliczanym do fauny Polski jest Criodrilus lacuum.

title: Criodrilidae

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = Criodrilidae
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Vejdovsky, 1884
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[pierścienice]]
 |gromada                = [[siodełkowce]]
 |podgromada             = [[skąposzczety]]
 |rodzina                = Criodrilidae
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Criodrilidae
 |commons                =
}}
'''Criodrilidae''' – [[rodzina (biologia)|rodzina]] [[pierścienice|pierścienic]] zaliczanych do [[skąposzczety|skąposzczetów]] (Oligochaeta) obejmująca trzy gatunki o [[Kraina palearktyczna|palearktycznym]] zasięgu występowania. Zasiedlają muliste dno w słodkich i słonawych wodach [[Europa|Europy]], [[Anatolia|Azji Mniejszej]] i [[Syberia|Syberii]]. Wyodrębniany czasem do rodziny Biwadrilidae ''Biwadrilus bathybates'' jest [[endemit]]em [[Japonia|Japonii]].

Gatunki zaliczane do Criodrilidae są grupowane w dwóch [[rodzaj (biologia)|rodzajach]]{{r|Blakemore}}:
* ''Biwadrilus''
** ''[[Biwadrilus bathybates]]''
* ''Criodrilus''
** ''[[Criodrilus ghaniae]]''
** ''[[Criodrilus lacuum]]''

[[Typ nomenklatoryczny|Typem nomenklatorycznym]] rodziny jest ''Criodrilus'', a jego [[gatunek typowy|gatunkiem typowym]] – ''Criodrilus lacuum''{{r|Blakemore}}.

Jedynym przedstawicielem rodziny zaliczanym do fauny Polski jest ''[[Criodrilus lacuum]]''{{r|FaunaT1}}.

== Zobacz też ==
* [[Fauna Polski]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Blakemore">{{cytuj pismo|nazwisko=Blakemore|imię=Robert J.|tytuł=Review of Criodrilidae (Annelida: Oligochaeta) including Biwadrilus from Japan|czasopismo=Opuscula Zoologica|wolumin=37|strony=11-22|język=en|data=2006 (2008)}} [http://opuscula.elte.hu/PDF/Tomus37/2_Review%20of%20Criodrilidae.pdf (pdf)]</ref>
<ref name="FaunaT1">{{Cytuj książkę | inni= Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.) | tytuł = Fauna Polski – charakterystyka i wykaz gatunków | tom = I | data = 2004 | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | isbn = 83-88147-04-8}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Skąposzczety]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: pierścienice

Gromada: siodełkowce

Podgromada: skąposzczety

Rodzina: Criodrilidae


text:
# Fajsz
Fajsz, Fali, Val – wódz węgierski z dynastii Arpadów. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku.
Był synem Jutasa, czwartego syna Arpada.
Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: gyulą Harką lub gyulą Zomborem oraz z Bulcsú.
W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia chrztu; w związku z tym w 948 roku do Konstantynopola przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął gyula, zapewne Zombor.
W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą Bulcsú, Léla i Súra wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano Taksonya.
Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być Súr.

title: Fajsz

wikitext:
{{inne znaczenia|wodza węgierskiego|[[Fajsz (miejscowość)|Fajsz]] – miejscowość na Węgrzech}}

{{Władca infobox
 |władca            = Fajsz
 |imiona            =
 |grafika           = Fajsz Fajsz.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Węgier|Wódz Węgrów]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[947]]?
 |1. do             = [[955]]?
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     = [[Zoltán]]
 |1. następca       = [[Taksony]]
 |dynastia          = [[Arpadowie]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Jutas]]
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Fajsz of Hungary
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Fajsz''', Fali, Val – wódz [[Węgry|węgierski]] z dynastii [[Arpadowie|Arpadów]]. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku.

Był synem [[Jutas]]a, czwartego syna [[Arpad]]a.

Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: ''gyulą'' Harką lub ''gyulą'' Zomborem oraz z [[Bulcsú]].

W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia [[Chrzest|chrztu]]; w związku z tym w 948 roku do [[Konstantynopol]]a przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął ''gyula'', zapewne Zombor.

W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą [[Bulcsú]], [[Lél]]a i [[Súr]]a wspierała [[Bawaria|Bawarczyków]] zbuntowanych przeciwko [[Otton I Wielki|Ottonowi I Wielkiemu]]; ponieśli jednak [[Bitwa nad rzeką Lech (955)|klęskę nad rzeką Lech]]. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano [[Taksony]]a.

Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być [[Súr]]<ref>[[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, s. 140.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[György Györffy|Györffy G.]], ''Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło'', Warszawa 2003, s. 43, 57-61.

{{Władcy Węgier}}

[[Kategoria:Arpadowie]]
[[Kategoria:Władcy Węgier]]
[[Kategoria:Zmarli w X wieku]]

title: Fajsz

Poprzednik: Zoltán

Następca: Taksony

Dynastia: Arpadowie

Ojciec: Jutas


text:
# Kabikiejmy Dolne
Kabikiejmy Dolne (dawniej niem. Unter Kapkeim) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Dobre Miasto. Miejscowość leży w pobliżu drogi krajowej nr 51. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.

## Historia
Wieś pruska, lokowana w 1280 r., kiedy to biskup warmiński Henryk Fleming zapisał kilku Prusom (Gaudino, jego bracia: Poburz, Cantune, Cawald i Argaldinus oraz ich stryj Scanthito) część staropruskiego pola osadniczego o nazwie Cabicaym, z obowiązkiem jednej, konnej służby zbrojnej oraz przekazania od każdego pługa miary pszenicy i żyta, a od każdej włoki – miary pszenicy. Ponadto zobowiązani byli dostarczyć raz w roku funt wosku o ciężarze 2 grzywien. Otrzymali ono ziemię nazywaną Spal, którą posiadał już wcześniej ojciec Gaudina i jego bracia.
W roku 1621 biskup warmiński Szymon Rudnicki zamienił z prawa pruskiego na prawo magdeburskie. W 1656 roku wieś miała 40 włók, zamieszkana była przez 10 wolnych i 10 służących. W 1688 było 9 wolnych, czterech dniówkarzy i jedna samotna kobieta. W 1817 roku we wsi było 21 domów oraz 114 mieszkańców. W 1946 r. we wsi było 26 domów z 173 mieszkańcami (w tym 172 katolików i 1 ewangelik). W 1858 roku w spisie odnotowano 25 domów i 195 mieszkańców (wszyscy katolicy). W 1871 r. w Kabikiejmach Dolnych było 28 domów, zamieszkanych przez 236 osób (13 ewangelików i 223 katolików).
W 1925 r. we wsi były 34 domy i 260 mieszkańców (wszyscy katolicy). W roku 1939 Kabikiejmy Dolne były zamieszkane przez 237 osób. Po zakończeniu II wojny światowej wieś zasiedlili autochtoni i przybysze z Wileńszczyzny. Po 1945 roku uruchomiono czteroklasową szkołę – po jej likwidacji dzieci zaczęły uczęszczać do placówki w Barcikowie. W 1968 roku miejscowość zelektryfikowano. W 1978 r. funkcjonowało 25 gospodarstw rolnych i mieszkało 195 osób. W 1984 r. w Kabikiejmach Dolnych były 23 gospodarstwa i 158 mieszkańców. W tym czasie w szkole uczyły się dzieci w klasach I-IV.
W 2010 r. w miejscowości było 158 osób, w tym 84 kobiety i 74 mężczyzn.

## Zabytki
Dwie przydrożne kapliczki.

title: Kabikiejmy Dolne

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Kabikiejmy Dolne
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat olsztyński|olsztyński]]
 |gmina                  = [[Dobre Miasto (gmina)|Dobre Miasto]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 157
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 89
 |kod pocztowy           = 11-040<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=417}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NOL
 |SIMC                   = 0472710
 |kod mapy               = Dobre Miasto (gmina)
 |współrzędne            = 53°55'00"N 20°25'47"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|47833|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Kabikiejmy Dolne''' (dawniej {{niem.|Unter Kapkeim}}) – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat olsztyński|powiecie olsztyńskim]], w [[Dobre Miasto (gmina)|gminie Dobre Miasto]]. Miejscowość leży w pobliżu [[droga krajowa nr 51 (Polska)|drogi krajowej nr 51]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo olsztyńskie (1975–1998)|województwa olsztyńskiego]]. Wieś znajduje się w historycznym regionie [[Warmia]].

== Historia ==
[[Wieś pruska]], lokowana w 1280 r., kiedy to [[Biskupi warmińscy|biskup warmiński]] [[Henryk Fleming]] zapisał kilku Prusom (Gaudino, jego bracia: Poburz, Cantune, Cawald i Argaldinus oraz ich stryj Scanthito) część staropruskiego pola osadniczego o nazwie ''Cabicaym'', z obowiązkiem jednej, konnej służby zbrojnej oraz przekazania od każdego pługa miary pszenicy i żyta, a od każdej włoki – miary pszenicy. Ponadto zobowiązani byli dostarczyć raz w roku funt wosku o ciężarze 2 grzywien. Otrzymali ono ziemię nazywaną ''Spal'', którą posiadał już wcześniej ojciec Gaudina i jego bracia.
W roku 1621 biskup warmiński [[Szymon Rudnicki (duchowny)|Szymon Rudnicki]] zamienił z prawa pruskiego na [[prawo magdeburskie]]. W 1656 roku wieś miała 40 włók, zamieszkana była przez 10 [[wolni|wolnych]] i 10 służących. W 1688 było 9 wolnych, czterech dniówkarzy i jedna samotna kobieta. W 1817 roku we wsi było 21 domów oraz 114 mieszkańców. W 1946 r. we wsi było 26 domów z 173 mieszkańcami (w tym 172 katolików i 1 ewangelik). W 1858 roku w spisie odnotowano 25 domów i 195 mieszkańców (wszyscy katolicy). W 1871 r. w Kabikiejmach Dolnych było 28 domów, zamieszkanych przez 236 osób (13 ewangelików i 223 katolików).

W 1925 r. we wsi były 34 domy i 260 mieszkańców (wszyscy katolicy). W roku 1939 Kabikiejmy Dolne były zamieszkane przez 237 osób. Po zakończeniu II wojny światowej wieś zasiedlili autochtoni i przybysze z Wileńszczyzny. Po 1945 roku uruchomiono czteroklasową szkołę – po jej likwidacji dzieci zaczęły uczęszczać do placówki w Barcikowie. W 1968 roku miejscowość zelektryfikowano. W 1978 r. funkcjonowało 25 gospodarstw rolnych i mieszkało 195 osób. W 1984 r. w Kabikiejmach Dolnych były 23 gospodarstwa i 158 mieszkańców. W tym czasie w szkole uczyły się dzieci w klasach I-IV.
W 2010 r. w miejscowości było 158 osób, w tym 84 kobiety i 74 mężczyzn.

== Zabytki ==
Dwie przydrożne kapliczki.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Suchenek Zygmunt, ''Dobre Miasto – skrawek uroczej Warmii'', Olsztyn 2011, {{ISBN|978-83-61602-97-2}}

{{Gmina Dobre Miasto}}

[[Kategoria:Dobre Miasto (gmina)]]

title: Kabikiejmy Dolne

Państwo: Polska

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: olsztyński

Gmina: Dobre Miasto

Tablice rejestracyjne: NOL


text:
# Prelesje (gmina Litija)
Prelesje – wieś w Słowenii, w gminie Litija. W 2018 roku liczyła 28 mieszkańców.

title: Prelesje (gmina Litija)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Prelesje
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Litija|Litija]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 28{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Prelesje''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Litija|gminie Litija]]. W 2018 roku liczyła 28 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-27}}</ref>
}}

{{Gmina Litija}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Litija]]

title: Prelesje

Państwo: Słowenia

Gmina: Litija


text:
# Javanais
Javanais – belgijskie wielowarstwowe prostokątne ciastko o smaku kawowym polane czekoladowym ganaszem.
Razem z ciastkami misérable i tartine russe javanais zaliczane jest do klasyków belgijskich wyrobów cukierniczych, a z wyglądu i w smaku jest zbliżone do francuskiego ciastka opéra.

## Opis
Javanais składa się z trzech lub czterech cienkich warstw migdałowego ciasta biszkoptowego, przełożonych kremem maślanym o smaku mokki. Z wierzchu ciasto jest wykończone ganaszem z gorzkiej czekolady.
Ciasto jest przygotowywane z mąki migdałowej, mąki, białek jaj i cukru. Białka ubija się razem z cukrem, następnie dodaje się mąkę migdałową wymieszaną w równych proporcjach z cukrem pudrem, a potem małymi porcjami przesianą mąkę razem ze szczyptą soli, jednocześnie mieszając do uzyskania jednorodnej konsystencji. Surowe ciasto formuje się w cienkie warstwy w wyłożonych papierem i posmarowanych masłem formach do pieczenia i piecze w temperaturze 220° C. Upieczone ciasto po wyjęciu z form i ostudzeniu przykrawa się do pożądanej wielkości, tak by otrzymać cztery warstwy.
Krem do przekładania jest robiony z masła, ubitych jajek, cukru i ekstraktu z kawy. Po przełożeniu placków ciasto chłodzi się w zamrażalniku, a następnie oblewa ganaszem przyrządzanym z masła, śmietanki i gorzkiej czekolady zawierającej maksymalnie do 60% kakao. Gotowe ciasto trzeba przechowywać w lodówce.
Javanais można udekorować po wierzchu różyczkami z kawowego kremu maślanego czy czekoladową imitacją nasion kawy i podawać do kawy lub herbaty albo jako deser.

## Nazwa
Pochodzenie nazwy ciastka nie zostało wyjaśnione. W języku francuskim javanais znaczy „jawajski, pochodzący z Jawy, Jawajczyk”. Belgijskie ciastko javanais przypomina z wyglądu indonezyjski słodki przysmak kueh lapis.

title: Javanais

wikitext:
[[Plik:Javanaisgebakje2.JPG|thumb|Ciastko javanais]]
'''Javanais''' – [[kuchnia belgijska|belgijskie]] [[tort|wielowarstwowe]] prostokątne [[ciasto (deser)|ciastko]] o smaku kawowym polane czekoladowym [[ganasz]]em<ref>{{Cytuj książkę | autor = Timothy G. Roufs Ph.D., Kathleen Smyth Roufs | tytuł = Sweet Treats around the World: An Encyclopedia of Food and Culture: An Encyclopedia of Food and Culture | wydawca = ABC-CLIO | miejsce =  | data = 2014 | strony = 42 | isbn = 9781610692212}}</ref>.

Razem z ciastkami [[misérable]] i [[tartine russe]] javanais zaliczane jest do klasyków belgijskich [[cukiernictwo|wyrobów cukierniczych]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.gaelens.be/creaties-themataarten/ | tytuł = Klassiekers | autor = Paul Gaelens | rok = 2021  | praca = | opublikowany = Patisserie Gaelens Knokke-Heist | strony = | język = nl | data dostępu = 2021-06-01}}</ref>, a z wyglądu i w smaku jest zbliżone do francuskiego ciastka [[opera (ciastko)|opéra]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.chestrolais.com/article-la-section-boulangerie-patisserie-mise-a-l-honneur-39302769.html|tytuł=La section boulangerie-pâtisserie mise à l'honneur|autor=|rok=2009|praca=|opublikowany=|strony=|język=fr|data dostępu=2021-05-31}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://lesnocesdejeannette.com/blog/gateau-opera/|tytuł=Le gâteau Opéra – un classique de la pâtisserie française|autor=Le restaurant Les Noces de Jeannette|rok=|praca=|opublikowany=|strony=|język=fr|data dostępu=}}</ref>.

== Opis ==
Javanais składa się z trzech lub czterech cienkich warstw [[migdały|migdałowego]] [[ciasto biszkoptowe|ciasta biszkoptowego]], przełożonych [[krem maślany|kremem maślanym]] o smaku [[kawa|mokki]]. Z wierzchu ciasto jest wykończone [[ganasz]]em z gorzkiej [[czekolada|czekolady]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.bakkerijdoens.nl/product/javanais/ | tytuł = Javanais | autor = Bakkerij Doens | rok =  | praca =  | opublikowany =  | strony =  | język = nl | data dostępu = 2021-05-31 | archiwum = https://web.archive.org/web/20210602213719/https://www.bakkerijdoens.nl/product/javanais/ | zarchiwizowano = 2021-06-02}}</ref>.

[[Ciasto]] jest przygotowywane z mąki migdałowej, [[mąka pszenna|mąki]], [[białko jaja kurzego|białek jaj]] i [[cukier spożywczy|cukru]]. Białka ubija się razem z cukrem, następnie dodaje się mąkę migdałową wymieszaną w równych proporcjach z cukrem pudrem, a potem małymi porcjami przesianą mąkę razem ze szczyptą soli, jednocześnie mieszając do uzyskania jednorodnej konsystencji. Surowe ciasto formuje się w cienkie warstwy w wyłożonych papierem i posmarowanych masłem formach do pieczenia i piecze w temperaturze 220° C. Upieczone ciasto po wyjęciu z form i ostudzeniu przykrawa się do pożądanej wielkości, tak by otrzymać cztery warstwy<ref name="Jeroen Meus">{{Cytuj stronę|url=https://dagelijksekost.vrt.be/gerechten/javanais-met-ganache-van-chocolade|tytuł=Javanis met ganache van chocolade|autor=Jeroen Meus|rok=|praca=|opublikowany=|strony=|język=nl|data dostępu=2021-06-01}}</ref>.

Krem do przekładania jest robiony z [[masło|masła]], ubitych [[jajko (kulinaria)|jajek]], cukru i ekstraktu z kawy. Po przełożeniu placków ciasto chłodzi się w zamrażalniku, a następnie oblewa ganaszem przyrządzanym z masła, [[śmietanka|śmietanki]] i gorzkiej czekolady zawierającej maksymalnie do 60% [[kakao]]. Gotowe ciasto trzeba przechowywać w lodówce<ref name="Jeroen Meus" />.

Javanais można udekorować po wierzchu różyczkami z kawowego kremu maślanego czy czekoladową imitacją nasion kawy<ref name="Jeroen Meus" /> i podawać do kawy lub herbaty albo jako [[deser]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.bestelmijnkeuken.com/bestellen/mijn-keuken-s-markt/zoet/ | tytuł = Javanais | autor = Restaurant Mijn Keuken Wouw | rok = | praca = | opublikowany = | strony = | język = nl | data dostępu = 2021-05-31}}</ref>.

== Nazwa ==
[[Plik:Kueh Lapis Legit Sowan.jpg|thumb|Kueh lapis]]

Pochodzenie nazwy ciastka nie zostało wyjaśnione. W [[język francuski|języku francuskim]] ''javanais'' znaczy „jawajski, pochodzący z [[Jawa|Jawy]], [[Jawajczycy|Jawajczyk]]”. Belgijskie ciastko javanais przypomina z wyglądu [[kuchnia indonezyjska|indonezyjski]] słodki przysmak [[kueh lapis]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.bruzz.be/culture/eat-drink/culinair-ontdekt-javanais-2016-10-05 | tytuł = Culinair Ontdekt: Javanais | autor = Nick Trachet | rok = 2016 | praca = | opublikowany = | strony = | język = nl | data dostępu = 2021-06-01}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Kuchnia belgijska]]
[[Kategoria:Ciastka]]


text:
# Śiwaizm
Śiwaizm, siwaizm (sanskrycka litera श transliterowana i wymawiana jest jako „ś”) – monolatryczny odłam hinduistyczny uznający Śiwę za najwyższego Boga. Śiwaici uważają, że Bóg jednocześnie znajduje się w całym wszechświecie i wszystkich jego stworzeniach (immanencja), a także poza nim (transcendencja). Podobnie jak w przypadku innych religii hinduistycznych śiwaici uznają istnienie wielu innych pomniejszych bogów, ale są oni zwykle widziani jako manifestacje Śiwy (taka odmiana monoteizmu nazywana jest monizmem).
Wyznawcy śiwaizmu uważają, że cały świat to maja. Dużą rolę w śiwaizmie odgrywa joga i asceza. Ważnym symbolem kultu śiwaickiego jest linga. Śiwaizm stanowi 25–30% wyznawców hinduizmu, tj. około 300–350 milionów wyznawców (śivabhaktas) na całym świecie.
Podstawą praktyki duchowej śiwaitów jest joga oraz tantra ujęte w dwanaście sukcesyjnych linii przekazu. Podstawowe pisma religijno-mistyczne to Śivapurana oraz Lingapurana. Śiwaizm dzieli się na północnoindyjski (kaszmirski) oraz południowoindyjski (tamilski) w bardzo rozbudowanej oprawie kultowej. Tantra to w zasadzie najstarsza nazwa dla tradycji duchowej obecnie określanej mianem śiwaizmu. Śiwaizm północnoindyjski stał się podstawą dla rozwoju buddyzmu i tantry buddyjskiej.

## Najważniejsze teksty śiwaizmu
Wielkie purany:
- „Śiwapurana(inne języki)” – purana nr 4 z wielkich puran. Jest tekstem należącym do religijnej tradycji paśupatów i śaiwasiddhanty
- „Lingapurana” – purana nr 11 z wielkich puran. Napisana w Waranasi i w większości poświęcona kultowi Śiwy.
- „Skandapurana” – purana nr 13 z wielkich puran. Najdłuższa z puran poświęcona głównie Śiwie.
- „Wamanapurana” – purana nr 14 z wielkich puran. Należy do kręgu kultu Śiwy i lingi.

Purany Śiwaickie – powstałe głównie między XI a XII wiekiem:
- „Perijapuranam” – Śekkilar
- „Tiruvileiyadal-puranam” – Muniwar (XII w n.e.)
- „Halasya-mahatmy-puranam”
- „Kandapuranam” – Kaczczijappara
- „Koyirpuranam” (XIII w n.e.) – Umbadi
- „Tiruvadavurarpuranam”
- „Tirumurej” („Święte słowa”) zwane „Tamilskimi Wedami” – to zbiór 12 ksiąg poematów zebranych w X-XI wieku przez Nambi Andara Nambi. Księgi I-VII (zwane „Tevaram”) autorstwa Sambandara, Appary, Sundarara i innych. Księga VIII (zwana „Tiruvacakam”) i księga IX („Tirumandiram „) autorstwa Tirumurala, Manikkawacakama.
- „Perijapuranam” – biografie 63 śiwaickich poetów (Najanar), autorstwa Śekkilara (XII w n.e.) – przełożone na sanskryt i dołączone do Skandapurany.

„Tirumurai” i „Perijapuranam” to święte pisma tamilskiego śiwaizmu.

## Śiwaickie tradycje
- śiwaizm kaszmirski
- śiwaizm tamilski
- lingajaci
- kalamukhowie (już nie istnieje)
- paśupatowie (już nie istnieje)
- kapalikowie (już nie istnieje)

## Inni przedstawiciele śiwaizmu naszej ery
- Appar (VII w.)
- Sambandar (VII w.)
- Awwai (VIII w.)
- Czuntarar (VII-IX w.)
- Somananda (ok. IX w.)

„Śivadristi”
- Utpalaczarja (IX – X w.) (Kaszmir)

„Isvarapratyabhijnasutra”
- Abhinawagupta (X – XI w.)

„Tantraloka” („Światło tantr”)
- Śrikantha (XII w.)

„Śaivabhasya”
- Arunakirinatar (XV w.)

„Tiruppukal” („Boska pochwała”)
- Lalla Jogiszwari (XIV w.)
- Tattuwarajar (XVI – XVII w.)
- Tandawamurti (XVII – XVIII w.)
- Parandżoti (XVII – XVIII w.)

„Tiruvilayadal” – dzieło opisujące 64 awatary Śiwy
- Ramprasad Sen (ur. 1718, zm. 1775)
- Ananta Parati Aiyangar (ur. 1786, zm. 1846)
- Pillai Iramalinga Swami (ur. 1823, zm. 1874)

„Tiruvarupta” („Pieśni o łasce boskiej”)

## Miejsca święte śiwaizmu
- „Pańća Kedara” – 5 świętych miejsc pielgrzymkowych śiwaitów w Himalajach:

Kedarnath
Madhjamakeśwara
Tunganatha
Rudranatha
Kalpeśwara
- „Pańca Bhuta Lingani (Linga pięciu żywiołów)” – 5 miejsc w miastach w południowych Indiach, z lingami Śiwy reprezentującymi kosmiczne żywioły: eter, powietrze, ogień, wodę i ziemię

Ćidambaram (moksza linga – eter)
Śri Kalahasti (mukti linga – powietrze)
Kańćipuram (yoga linga – ogień)
Śrirangam (bhoga linga – woda)
Arunaćala (góra) (vara linga – ziemia), (stan Tamil Nadu, Indie) – święta góra w pobliżu miasta Tiruvannamalai czczona jako symbol Śiwy, miejsce objawienia Śiwy w formie słupa ognia
- Amarnath (stan Kaszmir, Indie) – grota położona w Himalajach w której znajduje się lodowa linga Śiwy.
- Ćidambaram (stan Tamil Nadu, Indie) – miasto, świątynia Śiwy Nataradży (Król Tańca), festiwal w którym tancerze z całych Indii wykonują swoje tańce ofiarując je Śiwie
- Kajlas (Tybet) – święta góra

title: Śiwaizm

wikitext:
[[Plik:Sivakempfort.jpg|thumb|250px|Statua [[Śiwa|Śiwy]] z [[Bengaluru]]]]

'''Śiwaizm''', '''siwaizm''' ([[sanskryt|sanskrycka]] litera श [[transliteracja|transliterowana]] i wymawiana jest jako „ś”) – [[monolatria|monolatryczny]] odłam [[hinduizm|hinduistyczny]] uznający [[Śiwa|Śiwę]] za najwyższego [[Bóg|Boga]]. Śiwaici uważają, że Bóg jednocześnie znajduje się w całym wszechświecie i wszystkich jego stworzeniach ([[immanencja]]), a także poza nim ([[transcendencja]]). Podobnie jak w przypadku innych religii hinduistycznych śiwaici uznają istnienie wielu innych pomniejszych bogów, ale są oni zwykle widziani jako manifestacje Śiwy (taka odmiana monoteizmu nazywana jest [[monizm]]em).

Wyznawcy śiwaizmu uważają, że cały świat to [[maja (religia)|maja]]. Dużą rolę w śiwaizmie odgrywa [[joga]] i asceza. Ważnym symbolem kultu śiwaickiego jest [[linga]]. Śiwaizm stanowi 25–30% wyznawców hinduizmu, tj. około 300–350 milionów wyznawców (śivabhaktas) na całym świecie.

Podstawą praktyki duchowej śiwaitów jest [[joga]] oraz [[tantra]] ujęte w dwanaście sukcesyjnych linii przekazu. Podstawowe pisma religijno-mistyczne to ''Śivapurana'' oraz ''Lingapurana''. Śiwaizm dzieli się na północnoindyjski (kaszmirski) oraz południowoindyjski (tamilski) w bardzo rozbudowanej oprawie kultowej. Tantra to w zasadzie najstarsza nazwa dla tradycji duchowej obecnie określanej mianem śiwaizmu. Śiwaizm północnoindyjski stał się podstawą dla rozwoju buddyzmu i tantry buddyjskiej.

== Najważniejsze teksty śiwaizmu ==
[[Plik:Yogaswami AS.jpg|thumb|left|210px|Jogaswami]]

Wielkie [[purany]]:
* „{{link-interwiki |Śiwapurana |Q=Q124243}}” – purana nr 4 z wielkich puran. Jest tekstem należącym do religijnej tradycji paśupatów i śaiwasiddhanty
* „[[Lingapurana]]” – purana nr 11 z wielkich puran. Napisana w [[Waranasi]] i w większości poświęcona kultowi Śiwy.
* „[[Skandapuran]]a” – purana nr 13 z wielkich puran. Najdłuższa z puran poświęcona głównie Śiwie.
* „[[Wamanapurana]]” – purana nr 14 z wielkich puran. Należy do kręgu kultu Śiwy i [[linga|lingi]].

Purany Śiwaickie – powstałe głównie między XI a XII wiekiem:
* „Perijapuranam” – Śekkilar
* „Tiruvileiyadal-puranam” – Muniwar (XII w n.e.)
* „Halasya-mahatmy-puranam”
* „Kandapuranam” – Kaczczijappara
* „Koyirpuranam” (XIII w n.e.) – Umbadi
* „Tiruvadavurarpuranam”
* „[[Tirumurej]]” („Święte słowa”) zwane „Tamilskimi Wedami” – to zbiór 12 ksiąg poematów zebranych w X-XI wieku przez Nambi Andara Nambi. Księgi I-VII (zwane „Tevaram”) autorstwa Sambandara, Appary, Sundarara i innych. Księga VIII (zwana „Tiruvacakam”) i księga IX („Tirumandiram „) autorstwa Tirumurala, Manikkawacakama.
* „Perijapuranam” – biografie 63 śiwaickich poetów (Najanar), autorstwa Śekkilara (XII w n.e.) – przełożone na [[sanskryt]] i dołączone do Skandapurany.

„Tirumurai” i „Perijapuranam” to święte pisma tamilskiego śiwaizmu.

== Śiwaickie tradycje ==
* [[śiwaizm kaszmirski]]
* [[śiwaizm tamilski]]
* [[lingajaci]]
* [[kalamukhowie]] (już nie istnieje)
* [[paśupatowie]] (już nie istnieje)
* [[kapalikowie]] (już nie istnieje)

== Inni przedstawiciele śiwaizmu naszej ery ==
* Appar (VII w.)
* Sambandar (VII w.)
* Awwai (VIII w.)
* Czuntarar (VII-IX w.)
* Somananda (ok. IX w.)
: „Śivadristi”
* Utpalaczarja (IX – X w.) (Kaszmir)
: „Isvarapratyabhijnasutra”
* [[Abhinawaguptapada|Abhinawagupta]] (X – XI w.)
: „Tantraloka” („Światło tantr”)
* Śrikantha (XII w.)
: „Śaivabhasya”
* Arunakirinatar (XV w.)
: „Tiruppukal” („Boska pochwała”)
* Lalla Jogiszwari (XIV w.)
* Tattuwarajar (XVI – XVII w.)
* Tandawamurti (XVII – XVIII w.)
* Parandżoti (XVII – XVIII w.)
: „Tiruvilayadal” – dzieło opisujące 64 awatary Śiwy
* Ramprasad Sen (ur. 1718, zm. 1775)
* Ananta Parati Aiyangar (ur. 1786, zm. 1846)
* Pillai Iramalinga Swami (ur. 1823, zm. 1874)
: „Tiruvarupta” („Pieśni o łasce boskiej”)

== Miejsca święte śiwaizmu ==
[[Plik:Sadhu In Haridwar.jpg|thumb|300px|Sadhu w pobliżu świątyni w [[Haridwar]]ze]]
* „Pańća Kedara” – 5 świętych miejsc pielgrzymkowych śiwaitów w Himalajach:
: [[Kedarnath]]
: Madhjamakeśwara
: Tunganatha
: Rudranatha
: Kalpeśwara

* „Pańca Bhuta Lingani (Linga pięciu żywiołów)” – 5 miejsc w miastach w południowych Indiach, z [[lingam]]i Śiwy reprezentującymi kosmiczne [[żywioł]]y: [[Eter (filolzofia)|eter]], [[powietrze]], [[ogień]], [[woda|wodę]] i [[ziemia|ziemię]]
: [[Ćidambaram]] (''moksza linga'' – eter)
: [[Śri Kalahasti]] (''mukti linga'' – powietrze)
: [[Kańćipuram]] (''yoga linga'' – ogień)
: [[Śrirangam]] (''bhoga linga'' – woda)
: [[Arunaćala]] (góra) (''vara linga'' – ziemia), (stan [[Tamil Nadu]], Indie) – święta góra w pobliżu miasta [[Tiruvannamalai]] czczona jako symbol Śiwy, miejsce objawienia Śiwy w formie słupa ognia
* [[Amarnath]] (stan [[Kaszmir (region)|Kaszmir]], Indie) – [[grota]] położona w [[Himalaje|Himalajach]] w której znajduje się lodowa [[linga]] Śiwy.
* [[Ćidambaram]] (stan Tamil Nadu, [[Indie]]) – miasto, [[świątynia]] Śiwy [[Nataradża|Nataradży]] (Król Tańca), [[festiwal]] w którym tancerze z całych Indii wykonują swoje tańce ofiarując je Śiwie
* [[Kajlas]] ([[Tybet (region)|Tybet]]) – święta [[góra]]

== Linki zewnętrzne ==
* Informacje uzupełniające z wortalu http://www.religieifilozofie.prv.pl – za zgodą autora.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Śiwaizm]]


text:
# Franka Batelić
Franka Batelić (ur. 7 czerwca 1992 w Rijece) – chorwacka piosenkarka, autorka tekstów i aktorka dubbingowa, reprezentantka Chorwacji w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji (2018).

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodziła się w Rijece. Jest córką Ingrid i Damira Bateliciów. Ma młodszego brata Nikolę, który jest gitarzystą w zespole Storm.

### Kariera
Zaczęła śpiewać w wieku trzech lat, była solistką w chórze Minicantanti.
W 2007 brała udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji programu Showtime. Na castingu zaśpiewała utwór „Come saprei” Giorgii i przeszła do kolejnego etapu. 22 grudnia zajęła pierwsze miejsce w finale dzięki zdobyciu największej liczby głosów od telewidzów. W nagrodę otrzymała możliwość podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią Hit Records.
14 listopada wydała swój debiutancki singel „Ovaj daj”. W maju 2008 zaprezentowała drugi singel – „Ruža u kamenu”, z którym wygrała nieoficjalny Konkurs Piosenki OGAE. W tym samym roku wystąpiła na 12. Festiwalu Chorwackiego Radia w Opatii, na którym odebrała Nagrodę Publiczności za wygraną w kategorii „Pop/Rock”.
W styczniu 2009 wydała singel „Pjesma za kraj”, z którym zgłosiła się do krajowych eliminacji do 54. Konkursu Piosenki Eurowizji. 28 lutego zajęła siódme miejsce w finale selekcji. Jesienią brała udział w czwartym sezonie programu Ples sa zvijezdama, będącego chorwacką wersją formatu Dancing with the Stars. Jej partnerem tanecznym był Ištvan Varga, z którym wygrała finał konkursu. W grudniu wydała swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Franka, na którym znalazły się single: „Ovaj dan”, „Ruža u kamenu”, „Pjesma za kraj”, „Možda volim te” i „Moje najdraže”.
15 marca 2012 wydała drugi album studyjny, zatytułowany Featuring. Płyta promowana była przez single: „Na tvojim rukama”, „Ne!” i „San”. Po wydaniu singla „Ljubav je..." w 2013 zrobiła sobie kilkuletnią przerwę w karierze.
27 listopada 2017 zapowiedziała wydanie singla „S tobom”, który ukazał się 4 grudnia. 13 lutego 2018 została ogłoszona reprezentantką Chorwacji z piosenką „Crazy” w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie. 8 maja wystąpiła jako dwunasta w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i zajęła w nim 17. miejsce z 63 punktami na koncie, nie kwalifikując się do finału.

### Życie prywatne
Jej mężem jest piłkarz Vedran Ćorluka.
Jest sojuszniczką środowiska LGBT oraz aktywistką walki o prawa zwierząt.

## Dyskografia

### Albumy studyjne
- Franka (2009)
- Featuring (2012)
- S tobom (2018)

title: Franka Batelić

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Franka Batelić
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Franka Batelić 2018.jpg
 |opis zdjęcia          = Franka Batelić (2018)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = 7 czerwca 1992
 |miejsce urodzenia     = [[Rijeka]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka pop|pop]], [[rock]], [[dance]]
 |zawód                 = [[piosenkarz|piosenkarka]], [[autor|autorka tekstów]], [[aktor]]ka [[dubbing]]owa
 |aktywność             = od 2007
 |wydawnictwo           = Hit Records, Karpo Media
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Franka Batelić
 |www                   = http://franka.com.hr/
}}
'''Franka Batelić''' (ur. [[7 czerwca]] [[1992]] w [[Rijeka|Rijece]]) – [[Chorwacja|chorwacka]] [[piosenkarz|piosenkarka]], [[autor|autorka tekstów]] i [[aktor]]ka [[dubbing]]owa, reprezentantka [[Chorwacja w Konkursie Piosenki Eurowizji|Chorwacji]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]] (2018).

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodziła się w [[Rijeka|Rijece]]. Jest córką Ingrid i Damira Bateliciów<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.vecernji.hr/showbiz/franka-batelic-do-zore-se-zabavljala-na-maturalnom-plesu-140808|tytuł=Franka Batelić do zore se zabavljala na maturalnom plesu|opublikowany=vecernji.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>. Ma młodszego brata Nikolę, który jest gitarzystą w zespole Storm<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20171207114144/http://www.franka.com.hr:80/biografija/|tytuł=franka batelić – biografija|opublikowany=franka.com.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.

=== Kariera ===
Zaczęła śpiewać w wieku trzech lat, była solistką w chórze Minicantanti<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.jutarnji.hr/vijesti/mlada-zvijezda-franka-batelic-danju-plesem-nocu-ucim/2867774/|tytuł=Mlada zvijezda Franka Batelić: Danju plešem, noću učim.|opublikowany=jutarnji.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.

W 2007 brała udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji programu ''Showtime''. Na castingu zaśpiewała utwór „Come saprei” [[Giorgia|Giorgii]] i przeszła do kolejnego etapu<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.story.hr/franka-batelic-doslo-je-vrijeme-da-pobjegnem-i-kazem-%E2%80%98zbogom-67347|tytuł=Franka Batelić: Došlo je vrijeme da pobjegnem i kažem ‘zbogom'|opublikowany=story.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>. 22 grudnia zajęła pierwsze miejsce w finale dzięki zdobyciu największej liczby głosów od telewidzów<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.jutarnji.hr/arhiva/franki-batelic-showtime/3859512/|tytuł=Franki Batelić Showtime|opublikowany=jutarnji.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>. W nagrodę otrzymała możliwość podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią Hit Records<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.24sata.hr/show/franka-batelic-dobila-svoj-hit-pjesmu-ruza-u-kamenu-51581|tytuł=Franka Batelić dobila svoj hit, pjesmu Ruža u kamenu|opublikowany=24sata.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.

14 listopada wydała swój debiutancki singel „Ovaj daj”<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.index.hr/xmag/clanak/video-slavuji-showtimea-premijerno-s-vlastitim-pjesmama/366015.aspx|tytuł=Video: Slavuji Showtimea premijerno s vlastitim pjesmama|opublikowany=index.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>. W maju 2008 zaprezentowała drugi singel – „Ruža u kamenu”<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.index.hr/black/clanak/franka-batelic--najsladji-izazov-otkad-postoji-reality/388938.aspx|tytuł=Franka Batelić – najslađi izazov otkad postoji reality!|opublikowany=index.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>, z którym wygrała nieoficjalny [[OGAE|Konkurs Piosenki OGAE]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://wiwibloggs.com/2013/08/13/who-should-represent-croatia-at-eurovision-2014/30059/|tytuł=Who should represent Croatia at Eurovision 2014?|opublikowany=wiwibloggs.com|data dostępu=2018-02-14|język=en}}</ref>. W tym samym roku wystąpiła na 12. Festiwalu Chorwackiego Radia w [[Opatija|Opatii]], na którym odebrała Nagrodę Publiczności za wygraną w kategorii „Pop/Rock”<ref>{{cytuj stronę|url=https://dnevnik.hr/showbizz/red-carpet/pobijedila-sam-na-tri-natjecanja-u-godinu-dana.html|tytuł='Pobijedila sam na tri natjecanja u godinu dana'|opublikowany=dnevnik.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.
[[Plik:ESC2018 - Croatia 01.jpg|thumb|Franka Batelić podczas prób do występu w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]], maj 2018]]
W styczniu 2009 wydała singel „Pjesma za kraj”<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.index.hr/xmag/clanak/poslusajte-skladbu-franke-batelic-s-kojom-planira-pohod-na-doru-/418498.aspx|tytuł=Poslušajte skladbu Franke Batelić s kojom planira pohod na Doru|opublikowany=opublikowany=index.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>, z którym zgłosiła się do krajowych eliminacji do [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2009|54. Konkursu Piosenki Eurowizji]]. 28 lutego zajęła siódme miejsce w finale selekcji<ref>{{cytuj stronę|url=http://natfinals.50webs.com/90s_00s/Croatia2009.html|tytuł=Croatian National Final 2009|opublikowany=natfinals.50webs.com|data dostępu=2018-02-14|język=en}}</ref>. Jesienią brała udział w czwartym sezonie programu ''Ples sa zvijezdama'', będącego chorwacką wersją formatu ''[[Dancing with the Stars]]''. Jej partnerem tanecznym był Ištvan Varga, z którym wygrała finał konkursu<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.vecernji.hr/showbiz/franka-batelic-i-istvan-varga-pobjednici-su-plesa-sa-zvijezdama-69540|tytuł=Franka Batelić i Ištvan Varga pobjednici su „Plesa sa zvijezdama”|opublikowany=vecernji.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>. W grudniu wydała swój debiutancki album studyjny, zatytułowany ''Franka'', na którym znalazły się single: „Ovaj dan”, „Ruža u kamenu”, „Pjesma za kraj”, „Možda volim te” i „Moje najdraže”.

15 marca 2012 wydała drugi album studyjny, zatytułowany ''Featuring''. Płyta promowana była przez single: „Na tvojim rukama”, „Ne!” i „San”. Po wydaniu singla „Ljubav je..." w 2013 zrobiła sobie kilkuletnią przerwę w karierze.

27 listopada 2017 zapowiedziała wydanie singla „S tobom”<ref>{{cytuj stronę|url=http://music-box.hr/2017/11/27/vraca-se-franka-batelic-a-u-kojem-obliku-jos-nije-poznato/|tytuł=Vraća se Franka Batelić, a u kojem obliku – još nije poznato!|opublikowany=music-box.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>, który ukazał się 4 grudnia. 13 lutego 2018 została ogłoszona reprezentantką [[Chorwacja w Konkursie Piosenki Eurowizji|Chorwacji]] z piosenką „Crazy” w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Lizbona|Lizbonie]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovision.tv/story/franka-batelic-will-represent-croatia-eurovision-2018|tytuł=Croatia is going to get „Crazy” in Lisbon|opublikowany=eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2018-02-14|język=en}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=http://eurowizja.org/?p=23988|tytuł=Franka Batelić reprezentantką Chorwacji w Lizbonie|opublikowany=eurowizja.org|data dostępu=2018-02-14|język=pl}}</ref>. 8 maja wystąpiła jako dwunasta w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i zajęła w nim 17. miejsce z 63 punktami na koncie, nie kwalifikując się do finału<ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovision.tv/event/lisbon-2018/first-semi-final/participants|tytuł=Eurovision Song Contest 2018 First Semi-Final|opublikowany=eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data dostępu=2018-05-08|język=en}}</ref>.

=== Życie prywatne ===
Jej mężem jest piłkarz [[Vedran Ćorluka]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.story.hr/vijesti/vedran-corluka-i-franka-batelic-u-novoj-godini-uzivaju-na-plazi-278570|tytuł=Vedran Ćorluka i Franka Batelić u novoj godini uživaju na plaži|opublikowany=story.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.

Jest sojuszniczką [[LGBT|środowiska LGBT]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.jutarnji.hr/vijesti/hrvatska/video-ljubav-za-sve-poznati-hrvatski-glazbenici-zajednickom-pjesmom-pozvali-na-glasanje-protiv/1277081/|tytuł=LJUBAV ZA SVE Poznati hrvatski glazbenici zajedničkom pjesmom pozvali na glasanje PROTIV|opublikowany=jutarnji.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref> oraz aktywistką walki o prawa zwierząt<ref>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20091014014442/http://www.rtl-radio.hr/default/news.php?kat_id=157|tytuł=Franka Batelić...|opublikowany=rtl-radio.hr|data dostępu=2018-02-14|język=hr}}</ref>.

== Dyskografia ==
=== Albumy studyjne ===
* ''Franka'' (2009)
* ''Featuring'' (2012)
* ''S tobom'' (2018)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Reprezentanci Chorwacji w Konkursie Piosenki Eurowizji}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Batelić, Franka}}
[[Kategoria:Chorwackie aktorki dubbingowe]]
[[Kategoria:Chorwackie wokalistki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rijece]]
[[Kategoria:Reprezentanci Chorwacji w Konkursie Piosenki Eurowizji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1992]]

title: Franka Batelić

Data i miejsce urodzenia: 7 czerwca 1992 · Rijeka

Gatunki: pop, rock, dance

Zawód: piosenkarka, autorka tekstów, aktorka dubbingowa

Wydawnictwo: Hit Records, Karpo Media


text:
# Mons
Mons (nld. i niem. Bergen, pcd. Mont) – miasto w południowej Belgii, w Regionie Walońskim, siedziba administracyjna prowincji Hainaut oraz okręgu Mons. Leży przy granicy z Francją, 1 stycznia 2024 r. zamieszkiwało je 96 358 mieszkańców na powierzchni 147,56 km².
Mons jest centrum przemysłu górniczego Borinage.

## Historia
Początki osady sięgają czasów Cesarstwa rzymskiego, kiedy to obozowały tu wojska imperium. We wczesnym średniowieczu Mons, podobnie jak wiele innych miast, rozrosło się wokół klasztoru. Pełniło funkcję grodu obronnego.
W okresie Niderlandów Hiszpańskich kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk: hiszpańskie, przejściowo w 1572, 1691–1697, 1709–1713 pod panowaniem francuskim, następnie od 1713 w rękach Habsburgów austriackich.
W latach 1792–1815 anektowane zostało przez Francję. Od 1815 w Królestwie Zjednoczonych Niderlandów, a od 1830 w niepodległej Belgii.
W czasie obydwu wojen światowych trwające tu intensywne walki z Niemcami przyniosły miastu spore zniszczenia. Na początku drugiej połowy XX wieku kryzys gospodarczy całego zagłębia węglowego Borinage. W 1971 r. w mieście powstał uniwersytet (UMons).
Od 1967 roku Mons jest siedzibą Sojuszniczego Dowództwa Operacji NATO (ACO). Został on tam przeniesiony z Fontainebleau po tym, jak Francja wycofała się ze struktur wojskowych sojuszu.
W 2015 r. miasto zostało wybrane Europejską Stolicą Kultury.

## Podział administracyjny
W skład miasta wchodzi 18 dzielnic (section):
- Ciply
- Cuesmes
- Flénu
- Ghlin
- Harmignies
- Harveng
- Havré
- Hyon
- Jemappes
- Maisières
- Mesvin
- Nimy
- Nouvelles
- Obourg
- Saint-Denis
- Saint-Symphorien
- Spiennes
- Villers-Saint-Ghislain

## Współpraca
Miejscowości partnerskie:
- Briare, Francja
- Brugia, Flandria Zachodnia
- Changsha, Chiny
- Kairuan, Tunezja
- Little Rock, Stany Zjednoczone
- Sefton, Anglia
- Thoissey, Francja
- Vannes, Francja

## Zabytki
- gotycka kolegiata pw. św. Waldetrudy (Sainte-Waudru), zbudowana w latach 1460-1589
- barokowa beffroi zbudowana w latach 1661-1672
- późnogotycki ratusz (1440-1443)

W Mons znajduje się najstarsza w Belgii loża wolnomularska.

title: Mons

wikitext:
{{Inne znaczenia|miasta w Belgii|[[Mons (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mons
 |nazwa oryginalna             = ''nld.'' Bergen
 ''niem.'' Bergen
 ''pcd.'' Mont
 |zdjęcie                      = 070204 (90) Mons.JPG
 |opis zdjęcia                 = Duży Rynek ''(Grand-Place)''
 |herb                         = Blason ville be Mons (Hainaut).svg
 |flaga                        = Flag of Mons.svg
 |dopełniacz nazwy             = Mons
 |państwo                      = Belgia
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|Region Waloński}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hainaut (prowincja)|Hainaut]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Mons (okręg)|Mons]]
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = [[Nicolas Martin]]
 |powierzchnia                 = 147,56
 |wysokość                     =
 |rok                          = 1 stycznia 2024
 |liczba ludności              = 96 358<ref>[https://statbel.fgov.be/de/open-data/bevoelkerung-nach-wohnsitz-nationalitaet-familienstand-alter-und-geschlecht-10 BUS]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 653
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 7000. 7011, 7012, 7020-7022, 7024, 7030-7034
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Hainaut
 |współrzędne                  = 50°27′N 3°56′E
 |commons                      = Category:Mons
 |www                          = http://www.mons.be/
}}
'''Mons''' ([[język niderlandzki|nld.]] i [[Język niemiecki|niem.]] ''Bergen'', [[Język pikardyjski|pcd.]] ''Mont'') – [[miasto]] w południowej [[Belgia|Belgii]], w [[Region Waloński|Regionie Walońskim]], siedziba administracyjna prowincji [[Hainaut (prowincja)|Hainaut]] oraz okręgu [[Mons (okręg)|Mons]]. Leży przy granicy z [[Francja|Francją]], 1 stycznia 2024 r. zamieszkiwało je 96 358 mieszkańców na powierzchni 147,56 km².

Mons jest centrum przemysłu górniczego [[Borinage]].

== Historia ==
Początki osady sięgają czasów [[Cesarstwo Rzymskie|Cesarstwa rzymskiego]], kiedy to obozowały tu wojska imperium. We wczesnym [[średniowiecze|średniowieczu]] Mons, podobnie jak wiele innych miast, rozrosło się wokół klasztoru. Pełniło funkcję grodu obronnego.

W okresie [[Niderlandy Hiszpańskie|Niderlandów Hiszpańskich]] kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk: [[Hiszpania|hiszpańskie]], przejściowo w 1572, 1691–1697, 1709–1713 pod panowaniem [[Francja|francuskim]], następnie od 1713 w rękach [[Habsburgowie|Habsburgów]] [[Austria|austriackich]].

W latach 1792–1815 anektowane zostało przez [[Francja|Francję]]. Od 1815 w [[Królestwo Zjednoczonych Niderlandów|Królestwie Zjednoczonych Niderlandów]], a od 1830 w niepodległej [[Belgia|Belgii]].

W czasie obydwu wojen światowych trwające tu intensywne walki z [[Niemcy|Niemcami]] przyniosły miastu spore zniszczenia. Na początku drugiej połowy XX wieku kryzys gospodarczy całego zagłębia węglowego [[Borinage]]. W 1971 r. w mieście powstał [[Uniwersytet w Mons|uniwersytet]] (UMons).

Od 1967 roku Mons jest siedzibą [[Sojusznicze Dowództwo Operacji|Sojuszniczego Dowództwa Operacji NATO]] (ACO). Został on tam przeniesiony z [[Fontainebleau]] po tym, jak [[Francja]] wycofała się ze struktur wojskowych sojuszu.

W 2015 r. miasto zostało wybrane [[Europejska Stolica Kultury|Europejską Stolicą Kultury]].

== Podział administracyjny ==
W skład miasta wchodzi 18 dzielnic ''(section)'':
* [[Ciply]]
* [[Cuesmes]]
* [[Flénu]]
* [[Ghlin]]
* [[Harmignies]]
* [[Harveng]]
* [[Havré]]
* [[Hyon (Mons)|Hyon]]
* [[Jemappes]]
* [[Maisières (Mons)|Maisières]]
* [[Mesvin]]
* [[Nimy]]
* [[Nouvelles]]
* [[Obourg]]
* [[Saint-Denis (Mons)|Saint-Denis]]
* [[Saint-Symphorien (Mons)|Saint-Symphorien]]
* [[Spiennes]]
* [[Villers-Saint-Ghislain]]

== Współpraca ==
Miejscowości partnerskie:
* {{Flaga|FRA}} [[Briare]], [[Francja]]
* {{Flaga|BEL}} [[Brugia]], [[Flandria Zachodnia]]
* {{Flaga|Chińska Republika Ludowa}} [[Changsha]], [[Chińska Republika Ludowa|Chiny]]
* {{Flaga|Tunezja}} [[Kairuan]], [[Tunezja]]
* {{Flaga|USA}} [[Little Rock]], [[Stany Zjednoczone]]
* {{Flaga|Anglia}} [[Sefton (Anglia)|Sefton]], [[Anglia]]
* {{Flaga|FRA}} [[Thoissey]], [[Francja]]
* {{Flaga|FRA}} [[Vannes]], [[Francja]]

== Zabytki ==
* [[gotyk|gotycka]] kolegiata pw. św. Waldetrudy ''(Sainte-Waudru)'', zbudowana w latach 1460-1589
* barokowa [[Beffroi de Mons|beffroi]] zbudowana w latach 1661-1672
* późnogotycki ratusz (1440-1443)

W Mons znajduje się najstarsza w Belgii loża [[wolnomularstwo|wolnomularska]].

== Ludzie związani z Mons ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Mons}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Mons (okręg)}}
{{Hainaut (prowincja)}}
{{Europejskie Stolice Kultury}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Mons (okręg)]]
[[Kategoria:Miejscowości w Hainaut]]
[[Kategoria:Mons|*]]
[[Kategoria:Miasta w Hainaut]]

title: Monsnld. Bergen · niem. Bergen · pcd. Mont

Herb: Flaga

Państwo: Belgia

Region: Walonia

Prowincja: Hainaut

Dystrykt: Mons

Burmistrz: Nicolas Martin


text:
# Kościół w Ali
Kościół w Ali (szw. Ala kyrka) – średniowieczny kościół luterański w Ali na szwedzkiej wyspie Gotlandia, w diecezji Visby.
Najstarszą częścią kościoła jest nawa wzniesiona w XII wieku. Chór dobudowano w połowie XIII wieku, zastąpił wówczas mniejszy chór i apsydę.
We wnętrzu kościoła znajdują się średniowieczne freski, złożone z dwóch zbiorów wykonanych w różnych czasach. Najstarszy pochodzi z końca XIII wieku i przedstawia legendarne zwierzęta oraz ozdoby. Najnowsze pochodzą z XV wieku i przedstawiają m.in. scenę z legendy św. Marcina oraz Mękę Pańską, za której autora uważa się Mistrza Męki Pańskiej. Oba zostały odkryte w trakcie przeprowadzania gruntownego remontu po pożarze, który miał miejsce w czerwcu 1938 roku. W pożarze tym spłonął m.in. XIII-wieczny krzyż triumfalny. Pożar przetrwała średniowieczna chrzcielnica (również z XIII wieku), wykonana z trwałego lokalnego wapienia. Kościół otwarto ponownie w 1940 roku. W 1955 roku kościół otrzymał nowe organy.

title: Kościół w Ali

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół w Ali
 |nazwa miejscowa           = {{k|sv|Ala Kyrka}}
 |zabytek                   =
 |funkcja świątyni          =
 |grafika                   = Ala kyrka view02.jpg
 |opis grafiki              = Kościół w 2006 roku
 |państwo                   = SWE
 |miejscowość               = [[Ala (Gotland)|Ala]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Protestantyzm|protestanckie]]
 |kościół                   = [[Kościół Szwecji]]
 |administratura nazwa      =
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        =
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   =
 |data konsekracji          =
 |data przebudowy           =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = SE-I
 |opis miejsca              =
 |współrzędne               = 57.419016222647954 18.635089460960334
 |commons                   = Category:Ala kyrka
 |www                       =
}}
'''Kościół w Ali''' (''[[Język szwedzki|szw]].'' ''Ala kyrka'') – [[Średniowiecze|średniowieczny]] [[Kościół (budynek)|kościół]] luterański w Ali na szwedzkiej wyspie [[Gotlandia]], w [[Diecezja Visby|diecezji Visby]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Bengt G. Söderberg |tytuł = Kyrkorna på Gotland : The churches of Gotland |data = 1978 |s = 6}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = [[Johnny Roosval]], Erland Lagerlöf |tytuł = Kyrkor i Kräklinge |data = 1959 |s = str. 592–643}}</ref>.

Najstarszą częścią kościoła jest [[nawa]] wzniesiona w XII wieku. [[Prezbiterium|Chór]] dobudowano w połowie XIII wieku, zastąpił wówczas mniejszy chór i [[Apsyda (architektura)|apsydę]]<ref name=":0" /><ref name=":1" /><ref name=":2">{{Cytuj |autor = Erland Lagerlöf |tytuł = Gotlands kyrkor: en vägledning |data = 1973 |data dostępu = 2025-06-26 |isbn = 978-91-29-41035-8 |wydanie = 2. omarb. o. utök. uppl |miejsce = Stockholm |wydawca = Rabén & Sjögren |s = 86-88}}</ref>.

We wnętrzu kościoła znajdują się średniowieczne [[fresk]]i, złożone z dwóch zbiorów wykonanych w różnych czasach. Najstarszy pochodzi z końca XIII wieku i przedstawia legendarne zwierzęta oraz ozdoby. Najnowsze pochodzą z XV wieku i przedstawiają m.in. scenę z legendy [[Marcin z Tours|św. Marcina]] oraz [[Pasja|Mękę Pańską]], za której autora uważa się [[Mistrz Męki Pańskiej|Mistrza Męki Pańskiej]]<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj |autor = Renovatio Mundi |tytuł = Renovatio Mundi: Passionsmästaren |data = onsdag 11 juli 2018 |data dostępu = 2019-02-08 |opublikowany = Renovatio Mundi |url = http://renovatiomundi.blogspot.com/2018/07/passionsmastaren.html}}</ref><ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Ala kyrka |data dostępu = 2025-06-26 |opublikowany = www.guteinfo.com |url = http://www.guteinfo.com/index.asp?id=146}}</ref>. Oba zostały odkryte w trakcie przeprowadzania gruntownego remontu po pożarze, który miał miejsce w czerwcu 1938 roku. W pożarze tym spłonął m.in. XIII-wieczny [[krzyż triumfalny]]<ref name=":3" />. Pożar przetrwała [[Średniowiecze|średniowieczna]] [[chrzcielnica]] (również z XIII wieku), wykonana z trwałego lokalnego [[Wapień|wapienia]]<ref name=":3" />. Kościół otwarto ponownie w 1940 roku<ref name=":1" />. W 1955 roku kościół otrzymał nowe [[organy]]<ref name=":2" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Bebyggelseregistret (BeBR) - Riksantikvarieämbetet |data dostępu = 2025-06-26 |opublikowany = bebyggelseregistret.raa.se |url = https://bebyggelseregistret.raa.se/bbr2/byggnad/visaHistorik.raa?page=historik&visaHistorik=true&byggnadId=21400000443993}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019]]
[[Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji]]
[[Kategoria:Kościoły na Gotlandii]]
[[Kategoria:Architektura romańska w Szwecji]]
[[Kategoria:Architektura gotyku w Szwecji]]

title: Kościół w AliAla Kyrka

Państwo: Szwecja

Miejscowość: Ala

Wyznanie: protestanckie

Kościół: Kościół Szwecji


text:
# Saint-Cyr-du-Ronceray
Saint-Cyr-du-Ronceray – miejscowość i dawna gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Calvados. W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia pięciu ówczesnych gmin – La Chapelle-Yvon, Saint-Cyr-du-Ronceray, Saint-Julien-de-Mailloc, Saint-Pierre-de-Mailloc oraz Tordouet – powstała nowa gmina Valorbiquet. Siedzibą gminy została miejscowość Saint-Cyr-du-Ronceray. W 2013 roku populacja Saint-Cyr-du-Ronceray wynosiła 660 mieszkańców.

title: Saint-Cyr-du-Ronceray

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Cyr-du-Ronceray
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Cyr-du-Ronceray
 |jednostka                       = miejscowość
 |zdjęcie                         = Église Saint-Cyr et- Sainte-Julitte de Saint-Cyr-du-Ronceray (2).jpg
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Saint-Cyr-du-Ronceray.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Calvados (departament)|Calvados]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Lisieux|Lisieux]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 14570
 |powierzchnia                    = 4,04 km²
 |rok                             = 2013
 |liczba ludności                 = 660
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 14290
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Calvados
 |współrzędne                     = 49°3′N 0°18′E
 |commons                         = Category:Saint-Cyr-du-Ronceray
 |www                             =
}}
'''Saint-Cyr-du-Ronceray''' – miejscowość i dawna gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Calvados (departament)|Calvados]]. W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia pięciu ówczesnych gmin – [[La Chapelle-Yvon]], Saint-Cyr-du-Ronceray, [[Saint-Julien-de-Mailloc]], [[Saint-Pierre-de-Mailloc]] oraz [[Tordouet]] – powstała nowa gmina [[Valorbiquet]]. Siedzibą gminy została miejscowość Saint-Cyr-du-Ronceray<ref>{{cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20151222113824/https://www.calvados.gouv.fr/IMG/pdf/Recueil_des_actes_administratifs_no_122_du_11_decembre_2015.pdf | tytuł = Recueil des Actes Administratif | data = | autor = | praca = | opublikowany = calvados.gouv.fr | język = fr | data dostępu = 2016-11-17}}</ref>. W 2013 roku populacja Saint-Cyr-du-Ronceray wynosiła 660 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/commune.asp?annee=2013&depcom=14570 | tytuł = Populations légales 2013 | data = | autor = | praca = | opublikowany = INSEE | język = fr | data dostępu = 2016-11-17}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Lisieux}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Calvados]]

title: Saint-Cyr-du-Ronceray

Państwo: Francja

Region: Normandia

Departament: Calvados

Okręg: Lisieux


text:
# 24 Hours
24 Hours – singel Alexz Johnson z albumu Songs from Instant Star, będący ścieżką dźwiękową pierwszego sezonu kanadyjskiego serialu Gwiazda od zaraz.

## Lista utworów
1. 24 Hours (wersja albumowa)
2. 24 Hours (wersja instrumentalna)
3. Criminal (wersja albumowa)

## Pozycje
| Rok  | Album                       | Państwo    | Pozycja |
| ---- | --------------------------- | ---------- | ------- |
| 2006 | Songs From the Instant Star | Szwajcaria | #25     |
| 2006 | Songs From the Instant Star | Niemcy     | #60     |

title: 24 Hours

wikitext:
{{inne znaczenia|singla [[Alexz Johnson]]|[[24 (ujednoznacznienie)|inne artykuły powiązane z liczbą 24]] lub z [[24 godziny|dobą]]}}
{{Singel infobox
 |tytuł                     = 24 Hours
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Alexz Johnson]]
 |album                     = [[Songs from Instant Star]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 2005
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[Pop rock]]
 |długość                   = 3:23
 |wytwórnia                 = [[Orange Record Label]]
 |producent                 = Jody Colero, [[Dave Ogilvie]]
 |format                    = [[Płyta kompaktowa|CD]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          =
 |następny singel           = [[Where Does It Hurt]]
 |rok poprzedniego singla   =
 |rok 1. wydania            = 2005
 |rok następnego singla     = 2007
}}
'''24 Hours''' – singel [[Alexz Johnson]] z albumu ''[[Songs from Instant Star]]'', będący [[ścieżka dźwiękowa|ścieżką dźwiękową]] pierwszego sezonu [[Kanada|kanadyjskiego]] serialu ''[[Gwiazda od zaraz]]''.

== Lista utworów ==
# 24 Hours (wersja albumowa)
# 24 Hours (wersja instrumentalna)
# Criminal (wersja albumowa)

== Pozycje ==
{| class="wikitable"
!align="left"|Rok
!align="left"|Album
!align="left"|Państwo
!align="left"|Pozycja
|-
|align="left"|2006
|align="left"|''Songs From the Instant Star''
|align="left"|[[Szwajcaria]]
!align="center"|#25<ref name=a>{{cytuj stronę|url=https://hitparade.ch/song/Alexz-Johnson/24-Hours-183837|tytuł=24 Hours|opublikowany=hitparade.ch|język=en de|data dostępu=2015-07-20}}</ref>
|-
|align="left"|2006
|align="left"|''Songs From the Instant Star''
|align="left"|[[Niemcy]]
!align="center"|#60{{r|a}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single popowe]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2005]]

title: 24 Hours

Gatunek: Pop rock

Wydawnictwo: Orange Record Label

Producent: Jody Colero, Dave Ogilvie

Format: CD

„24 Hours” · (2005) · „Where Does It Hurt” · (2007)


text:
# Eduard Winokurow
Eduard Tieodorowicz Winokurow (ros. Эдуард Теодорович Винокуров; ur. 30 października 1942 w Bajżansaju, zm. 10 lutego 2010 w Petersburgu) – radziecki szablista, trzykrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata.
Urodził się w Kazachstanie, później trenował w Leningradzie. Na igrzyskach olimpijskich w Meksyku w 1968 roku wspólnie z Umiarem Mawlichanowem, Markiem Rakitą, Wiktorem Sidiakiem i Władimirem Nazłymowem zdobył złoty medal drużynowo. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Monachium reprezentacja ZSRR w składzie: Wiktor Bażenow, Władimir Nazłymow, Wiktor Sidiak, Eduard Winokurow i Mark Rakita zdobył srebrny medal w zawodach drużynowych. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 roku, gdzie wspólnie z Wiktorem Krowopuskowem, Wiktorem Sidiakem, Michaiłem Burcewem i Władimirem Nazłymowem zwyciężył drużynowo. We wszystkich trzech przypadkach nie startował w rywalizacji indywidualnej.
Podczas mistrzostw świata w Moskwie w 1966 roku wspólnie z Umiarem Mawlichanowem, Nugzarem Asatianim, Markiem Rakitą i Jakowem Rylskim zdobył srebro w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał następnie złote medale na mistrzostwach świata w Montrealu (1967), mistrzostwach świata w Hawanie (1969), mistrzostwach świata w Ankarze (1970), mistrzostwach świata w Wiedniu (1971), mistrzostwach świata w Grenoble (1974) i mistrzostwach świata w Budapeszcie (1975) oraz srebrny na mistrzostwach świata w Göteborgu (1973).
Odznaczony Orderem „Znak Honoru” i dwukrotnie Medalem „Za pracowniczą wybitność”.
Po zakończeniu kariery pracował jako trener w Petersburgu.

## Starty olimpijskie (medale)
Meksyk 1968
- szabla drużynowo –  złoto

Monachium 1972
- szabla drużynowo –  srebro

Montreal 1976
- szabla drużynowo –  złoto

title: Eduard Winokurow

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Eduard Winokurow
 |imię i nazwisko org       = {{k|ru|Эдуард Винокуров}}
 |dyscyplina                = szermierka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 30 października 1942
 |miejsce urodzenia         = [[Bajżansaj]]
 |data śmierci              = 10 lutego 2010
 |miejsce śmierci           = [[Petersburg]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 174 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SUN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Meksyk|1968|szermierka|złoto|([[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968 – szabla drużynowo mężczyzn|szabla druż.]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Montreal|1976|szermierka|złoto|([[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976 – szabla drużynowo mężczyzn|szabla druż.]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Monachium|1972|szermierka|srebro|([[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 – szabla drużynowo mężczyzn|szabla druż.]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|SZ}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Montreal|1967|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Hawana|1969|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Ankara|1970|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Wiedeń|1971|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Grenoble|1974|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Budapeszt|1975|złoto|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Moskwa|1966|srebro|szabla druż.}}
{{Medalista infobox/MŚ|SZ|Göteborg|1973|srebro|szabla druż.}}
 |odznaczenia               = {{order|ZH}} {{order|SU-MzPW}} {{order|SU-MzPW}} {{order|SU-ZMSZSRR||20}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
[[Plik:Могила фехтовальщика Эдуарда Винокурова.JPG|mały|200px|Grób Eduarda Winokurowa na Cmentarzu Bogosłowskim w Petersburgu.]]
'''Eduard Tieodorowicz Winokurow''' ([[język rosyjski|ros.]] Эдуард Теодорович Винокуров; ur. [[30 października]] [[1942]] w [[Bajżansaj]]u<ref>{{Cytuj |url = https://web.archive.org/web/20161204035016/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/vi/eduard-vinokurov-1.html |tytuł = Search Results | Olympics at Sports-Reference.com |opublikowany = www.sports-reference.com |język = en |data dostępu = 2017-11-23}}</ref>, zm. [[10 lutego]] [[2010]] w [[Petersburg]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Скончался двукратный олимпийский чемпион по фехтованию Эдуард Винокуров |url = http://sport.baltinfo.ru/news/Skonchalsya-dvukratnyi-olimpiiskii-chempion-po-fekhtovaniyu-Eduard-Vinokurov-129537 |opublikowany = БалтИнфо |data = 2010-02-11 |data dostępu = 2021-06-23 |język = ru |archiwum = https://archive.is/RRZso |zarchiwizowano = 2013-04-16}}</ref>) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] [[szabla|szablista]], trzykrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata.

Urodził się w Kazachstanie, później trenował w [[Petersburg|Leningradzie]]. Na [[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968|igrzyskach olimpijskich w Meksyku]] w 1968 roku wspólnie z [[Umiar Mawlichanow|Umiarem Mawlichanowem]], [[Mark Rakita|Markiem Rakitą]], [[Wiktor Sidiak|Wiktorem Sidiakiem]] i [[Władimir Nazłymow|Władimirem Nazłymowem]] zdobył złoty medal drużynowo. Na rozgrywanych cztery lata później [[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972|igrzyskach olimpijskich w Monachium]] reprezentacja ZSRR w składzie: [[Wiktor Bażenow]], Władimir Nazłymow, Wiktor Sidiak, Eduard Winokurow i Mark Rakita zdobył srebrny medal w zawodach drużynowych. Brał też udział w [[Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976|igrzyskach olimpijskich w Montrealu]] w 1976 roku, gdzie wspólnie z [[Wiktor Krowopuskow|Wiktorem Krowopuskowem]], Wiktorem Sidiakem, [[Michaił Burcew|Michaiłem Burcewem]] i Władimirem Nazłymowem zwyciężył drużynowo. We wszystkich trzech przypadkach nie startował w rywalizacji indywidualnej.

Podczas [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1966|mistrzostw świata w Moskwie]] w 1966 roku wspólnie z Umiarem Mawlichanowem, [[Nugzar Asatiani|Nugzarem Asatianim]], Markiem Rakitą i [[Jakow Rylski|Jakowem Rylskim]] zdobył srebro w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał następnie złote medale na [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1967|mistrzostwach świata w Montrealu]] (1967), [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1969|mistrzostwach świata w Hawanie]] (1969), [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1970|mistrzostwach świata w Ankarze]] (1970), [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1971|mistrzostwach świata w Wiedniu]] (1971), [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1974|mistrzostwach świata w Grenoble]] (1974) i [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1975|mistrzostwach świata w Budapeszcie]] (1975) oraz srebrny na [[Mistrzostwa Świata w Szermierce 1973|mistrzostwach świata w Göteborgu]] (1973)<ref>{{cytuj| url = https://www.sport-komplett.de/sport-komplett/sportarten/f/fechten/hst/14.html | tytuł = Fechten - Weltmeisterschaften (Säbel - Herren) | opublikowany = sport-komplett.de | data dostępu = 2023-09-23 | język = de}}</ref>.

Odznaczony [[Order „Znak Honoru”|Orderem „Znak Honoru”]] i dwukrotnie [[Medal „Za pracowniczą wybitność”|Medalem „Za pracowniczą wybitność”]]<ref>{{cytuj| url = https://infosport.ru/person/fehtovanie/vinokurov-eduard | tytuł = Российские спортсмены, спортивная Россия - ВИНОКУРОВ Эдуард Теодорович | opublikowany = infosport.ru |język = ru |data dostępu = 2023-09-23}}</ref>.

Po zakończeniu kariery pracował jako trener w Petersburgu.

== Starty olimpijskie (medale) ==
; [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1968|Meksyk 1968]]
* szabla drużynowo – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] złoto
; [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|Monachium 1972]]
* szabla drużynowo – [[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] srebro
; [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976|Montreal 1976]]
* szabla drużynowo – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] złoto

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę |url = https://www.olympedia.org/athletes/23621 |tytuł = Olympedia - Eduard Vinokurov |opublikowany = olympedia.org |język = en |data dostępu = 2023-09-23}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Winokurow, Eduard}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za pracowniczą wybitność”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru”]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Bogosłowskim]]
[[Kategoria:Radzieccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Radzieccy szermierze]]
[[Kategoria:Szermierze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Szermierze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Szermierze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Zasłużeni Mistrzowie Sportu ZSRR]]
[[Kategoria:Zmarli w 2010]]
[[Kategoria:Rosyjscy trenerzy szermierki]]

title: · Eduard WinokurowЭдуард Винокуров

Data i miejsce urodzenia: 30 października 1942 · Bajżansaj

Data i miejsce śmierci: 10 lutego 2010 · Petersburg

title: Dorobek medalowy

złoto: Meksyk 1968 · szermierka · (szabla druż.)

złoto: Montreal 1976 · szermierka · (szabla druż.)

srebro: Monachium 1972 · szermierka · (szabla druż.)

Dorobek medalowy: Order „Znak Honoru” · Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR) · Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR) · Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR