text:
# A Polish Kaleidoscope 3
A Polish Kaleidoscope 3: Dance Music for 4 Hands (Moniuszko, Friedman, Moszkowski, Noskowski, Żeleński) – trzeci album z serii «Polskiego Kalejdoskopu» polskich pianistek Ravel Piano DUO (Agnieszka Kozło, Katarzyna Ewa Sokołowska), wydany 28 listopada 2019 przez Dux Recording Producers (nr kat DUX 1590). Zawiera miniatury taneczne polskich kompozytorów przełomu wieków XIX i XX (Stanisław Moniuszko, Ignacy Friedman, Maurycy Moszkowski, Zygmunt Noskowski, Władysław Żeleński).

## Lista utworów

### Stanisław Moniuszko- Polonez D-dur (ok. 1863)
- 1. Polonez D-dur (ok. 1863) [5:27]

### Stanisław Moniuszko - Kontredanse
- 2. I F-dur [1:07]
- 3. II F-dur [0:49]
- 4. III A-dur [1:08]
- 5. IV C-dur [0:58]
- 6. V g-moll [2:21]
- 7. VI D-dur [1:57]

### Władysław Żeleński- Mazur op. 37 (ok. 1880)
- 8. Mazur op. 37 (ok. 1880) [6:02]

### Ignacy Friedman- 5 Walców op. 51 (1912)
- 9. I Es-dur. Allegretto comodo [0:47]
- 10. II G-dur. Sciolto [1:40]
- 11. III A-dur. Grazioso, non troppo vivo [0:49]
- 12. IV c-moll. Quasi andante [1:40]
- 13. V D-dur. Vivo e ben marcato [0:54]

### Zygmunt Noskowski- Mazury op. 38 (ok. 1890)
- 14. I fis-moll. Poco allegro [3:39]
- 15. II D-dur. Allegretto moderato [2:06]
- 6. III g-moll. Poco allegro [3:25]
- 17. IV Es-dur. Allegro non troppo [3:01]
- 18. V a-moll. Poco moderato e cantabile [3:53]
- 19. VI F-dur. Allegro animato [2:50]

### Moritz Moszkowski- Cortege et Gavotte op. 43 (1887)
- 20. I Cortege. Allegro ma non troppo [4:27]
- 21. II Gavotte. Moderato[4:11]

### Moritz Moszkowski - Album Espagnol op. 21 (1879)
- 22. I Allegro moderato [2:48]
- 23. II Vivace assai [2:20]
- 24. III Con moto [3:57]
- 25. IV Moderato e grazioso [3:49]

title: A Polish Kaleidoscope 3

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = A Polish Kaleidoscope 3
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Ravel Piano Duo]]
 |wydany                    = 17 listopada 2019
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka poważna]], [[muzyka kameralna]]
 |długość                   = 67:02
 |wytwórnia                 = Towarzystwo Międzynarodowych Kursów Muzycznych im. Jerzego Hellera / [[Dux (wytwórnia fonograficzna)|Dux Recording Producers]]
 |producent                 = Marcin Domżał
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2019
 |poprzedni album           = [[A Polish Kaleidoscope 2]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2017
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
}}
'''A Polish Kaleidoscope 3: Dance Music for 4 Hands (Moniuszko, Friedman, Moszkowski, Noskowski, Żeleński)''' – trzeci album z serii «Polskiego Kalejdoskopu» polskich pianistek [[Ravel Piano DUO]] (Agnieszka Kozło, Katarzyna Ewa Sokołowska), wydany [[28 listopada]] [[2019 w muzyce|2019]] przez [[Dux (wytwórnia fonograficzna)|Dux Recording Producers]] (nr kat DUX 1590). Zawiera miniatury taneczne polskich kompozytorów przełomu wieków XIX i XX ([[Stanisław Moniuszko]], [[Ignacy Friedman]], [[Maurycy Moszkowski]], [[Zygmunt Noskowski]], [[Władysław Żeleński]])<ref>{{Cytuj | url=http://www.dux.pl/a-polish-kaleidoscope-3-dance-music-for-4-hands-ravel-piano-duo.html | tytuł=A POLISH KALEIDOSCOPE 3 • DANCE MUSIC FOR 4 HANDS • RAVEL PIANO DUO - Muzyka na poważnie<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.dux.pl | język=pl | data dostępu=2020-01-15}}</ref>.

== Lista utworów ==
=== [[Stanisław Moniuszko]] - Polonez D-dur (ok. 1863) ===
* 1. Polonez D-dur (ok. 1863) [5:27]
=== Stanisław Moniuszko - Kontredanse ===
* 2. I F-dur [1:07]
* 3. II F-dur [0:49]
* 4. III A-dur [1:08]
* 5. IV C-dur [0:58]
* 6. V g-moll [2:21]
* 7. VI D-dur [1:57]
=== [[Władysław Żeleński]] - Mazur op. 37 (ok. 1880) ===
* 8. Mazur op. 37 (ok. 1880) [6:02]
=== [[Ignacy Friedman]] - 5 Walców op. 51 (1912) ===
* 9. I Es-dur. Allegretto comodo [0:47]
* 10. II G-dur. Sciolto [1:40]
* 11. III A-dur. Grazioso, non troppo vivo [0:49]
* 12. IV c-moll. Quasi andante [1:40]
* 13. V D-dur. Vivo e ben marcato [0:54]
=== [[Zygmunt Noskowski]] - Mazury op. 38 (ok. 1890) ===
* 14. I fis-moll. Poco allegro [3:39]
* 15. II D-dur. Allegretto moderato [2:06]
* 6. III g-moll. Poco allegro [3:25]
* 17. IV Es-dur. Allegro non troppo [3:01]
* 18. V a-moll. Poco moderato e cantabile [3:53]
* 19. VI F-dur. Allegro animato [2:50]
=== [[Maurycy Moszkowski|Moritz Moszkowski]] - Cortege et Gavotte op. 43 (1887)  ===
* 20. I Cortege. Allegro ma non troppo [4:27]
* 21. II Gavotte. Moderato[4:11]
=== Moritz Moszkowski - Album Espagnol op. 21 (1879) ===
* 22. I Allegro moderato [2:48]
* 23. II Vivace assai [2:20]
* 24. III Con moto [3:57]
* 25. IV Moderato e grazioso [3:49]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2019]]

title: A Polish Kaleidoscope 3

Wydany: 17 listopada 2019

Gatunek: muzyka poważna, muzyka kameralna

Wydawnictwo: Towarzystwo Międzynarodowych Kursów Muzycznych im. Jerzego Hellera / Dux Recording Producers

Producent: Marcin Domżał

A Polish Kaleidoscope 2 · (2017): A Polish Kaleidoscope 3 · (2019) · —


text:
# Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego
Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie.
Głównym celem festiwalu jest upamiętnienie postaci Feliksa Nowowiejskiego, popularyzacja jego kompozycji chóralnych a cappella oraz dzieł oratoryjnych.
Festiwal ma charakter konkursu.
W festiwalu mogą uczestniczyć amatorskie chóry z kraju i z zagranicy mieszane, męskie lub żeńskie (wyjątkowo chóry dziecięce).

## Organizatorzy
Komitet organizacyjny
- Dyrektor Organizacyjny – Danuta Zielonka
- Dyrektor Artystyczny – Jan Połowianiuk
- Sekretarz i koordynator – Zbigniew Stodolnik
- Członkowie: Jerzy Bujnowski, Alina Jakończuk, Krzysztof Kacprowicz, Lech Krawczyk, Danuta Łowkiel, Katarzyna Matyjas, Lech Nitkowski, Liliana Połowianiuk, Marian Sawicki, Włodzimierz Zdaniuk, Krystyna Żygadło.

## Historia
Organizatorem festiwalu jest Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich w Barczewie. Na I edycję Festiwalu w 2002 roku zaproszono wyłącznie chóry polskie. Druga edycja, w 2003 roku, miała już charakter międzynarodowy. Do 2008 roku chóry zgodnie z regulaminem mogły podczas festiwalu prezentowały wyłącznie pieśni religijne z różnych epok oraz jeden utwór Feliksa Nowowiejskiego. Po zmianie regulaminu w 2009 roku mogą wykonywać również utwory świeckie. Podczas festiwalu wszystkie chóry wspólnie wykonują dwa utwory Feliksa Nowowiejskiego „Rotę” i „Hymn Warmii”.
W roku 2010 Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich w Barczewie za organizację Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie otrzymało statuetkę w VI edycji Konkursu Najlepszy produkt i usługa Warmii i Mazur w kategorii usługi inne.

## Laureaci

### Grand Prix
- I edycja – Chór „Camerata” z Iławy
- II edycja – Chór im. Maksyma Berezowskiego z Wrocławia
- III edycja – Chór Akademii Medycznej w Białymstoku
- IV edycja – nie przyznano
- V edycja – Poznański Chór Kameralny „Arte Domino”
- VI edycja – Żeński Chór Kameralny Państwowego Instytutu Muzycznego w Grodnie (Białoruś)
- X edycja - Chór Kameralny "Akolada" z Bydgoszczy[2]
- XI edycja – Chór Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej

### Nagroda specjalna
Nagroda specjalna za najlepsze wykonanie kompozycji Feliksa Nowowiejskiego
- I edycja – Poznańscy Madrygaliści im. Wacława z Szamotuł z Poznania
- II edycja – Poznańscy Madrygaliści im. Wacława z Szamotuł z Poznania
- III edycja – Chór Kameralny „Kant” z Wielkich Łuk w Rosji
- IV edycja – Żeński Chór „Cartusia” z Kartuz
- V edycja – Kameralny Chór Państwowego Instytutu Pedagogicznego z Taganrogu w Rosji
- VI edycja – Kameralny Chór „Credo” z Królewca (Rosja)
- XXII edycja (2024) – Akademicki Chór Politechniki Gdańskiej za najlepsze wykonanie utworu kompozytora polskiego („Beatus vir”, kompozytor: Szymon Godziemba-Trytek)[3]

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Festiwal infobox
 |nazwa            = Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |pełna nazwa      =
 |lata aktywności  = od 2002
 |termin           =
 |państwo          =
 |miejscowość      = [[Barczewo]]
 |obiekt           =
 |założyciel       =
 |organizator      =
 |tematyka         = [[chór|muzyka chóralna]]
 |wręczane nagrody =
 |commons          =
 |wikinews         =
 |wikicytaty       =
 |www              = http://www.festiwal-barczewo.pl/
}}
'''Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego''' w [[Barczewo|Barczewie]].

Głównym celem festiwalu jest upamiętnienie postaci [[Feliks Nowowiejski|Feliksa Nowowiejskiego]], popularyzacja jego kompozycji chóralnych [[a cappella]] oraz dzieł oratoryjnych.
Festiwal ma charakter konkursu.
W festiwalu mogą uczestniczyć amatorskie chóry z kraju i z zagranicy mieszane, męskie lub żeńskie (wyjątkowo chóry dziecięce)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = O festiwalu – Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie |data dostępu = 2024-07-16 |url = http://festiwal-barczewo.pl/o-festiwalu/ |język = pl-PL}}</ref>.

== Organizatorzy ==
Komitet organizacyjny

* Dyrektor Organizacyjny – Danuta Zielonka
* Dyrektor Artystyczny – Jan Połowianiuk
* Sekretarz i koordynator – Zbigniew Stodolnik
* Członkowie: Jerzy Bujnowski, Alina Jakończuk, Krzysztof Kacprowicz, Lech Krawczyk, Danuta Łowkiel, Katarzyna Matyjas, Lech Nitkowski, Liliana Połowianiuk, Marian Sawicki, Włodzimierz Zdaniuk, Krystyna Żygadło.

== Historia ==
Organizatorem festiwalu jest Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich w Barczewie. Na I edycję Festiwalu w 2002 roku zaproszono wyłącznie chóry polskie. Druga edycja, w 2003 roku, miała już charakter międzynarodowy<ref name=":0" />. Do 2008 roku chóry zgodnie z regulaminem mogły podczas festiwalu prezentowały wyłącznie pieśni religijne z różnych epok oraz jeden utwór Feliksa Nowowiejskiego. Po zmianie regulaminu w 2009 roku mogą wykonywać również utwory świeckie. Podczas festiwalu wszystkie chóry wspólnie wykonują dwa utwory Feliksa Nowowiejskiego „Rotę” i „Hymn Warmii”<ref name=":0" />.

W roku 2010 Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich w Barczewie za organizację Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie otrzymało statuetkę w VI edycji Konkursu Najlepszy produkt i usługa Warmii i Mazur w kategorii usługi inne<ref name=":0" />.

== Laureaci ==

=== Grand Prix ===
* I edycja – Chór „Camerata” z Iławy
* II edycja – Chór im. Maksyma Berezowskiego z Wrocławia
* III edycja – [[Chór Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku|Chór Akademii Medycznej w Białymstoku]]
* IV edycja – ''nie przyznano''
* V edycja – [[Poznański Chór Kameralny]] „Arte Domino”
* VI edycja – Żeński Chór Kameralny Państwowego Instytutu Muzycznego w Grodnie (Białoruś)
* X edycja - [[Chór Kameralny „Akolada”|Chór Kameralny "Akolada"]] z [[Bydgoszcz|Bydgoszczy]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Chór Kameralny AKOLADA przy Bydgoskiej Szkole Wyższej, Bydgoszcz – Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralno-Pasyjnej w Szczecinie |data dostępu = 2024-07-16 |url = https://pasyjny.pl/edycja-2015/uczestnicy-2015/chor-kameralny-akolada-przy-bydgoskiej-szkole-wyzszej-bydgoszcz/ |język = pl-PL}}</ref>
* XI edycja – [[Chór Akademii Techniczno-Humanistycznej]] w [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]]

=== Nagroda specjalna ===
Nagroda specjalna za najlepsze wykonanie kompozycji Feliksa Nowowiejskiego

* I edycja – Poznańscy Madrygaliści im. Wacława z Szamotuł z Poznania
* II edycja – Poznańscy Madrygaliści im. Wacława z Szamotuł z Poznania
* III edycja – Chór Kameralny „Kant” z Wielkich Łuk w Rosji
* IV edycja – Żeński Chór „Cartusia” z Kartuz
* V edycja – Kameralny Chór Państwowego Instytutu Pedagogicznego z Taganrogu w Rosji
* VI edycja – Kameralny Chór „Credo” z Królewca (Rosja)
* XXII edycja (2024) – Akademicki Chór Politechniki Gdańskiej za najlepsze wykonanie utworu kompozytora polskiego („Beatus vir”, kompozytor: Szymon Godziemba-Trytek)<ref>{{Cytuj |tytuł = Kolejne nagrody i wyróżnienia - XXIII Międzynarodowy Festiwal Muzyki Chóralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie {{!}} Politechnika Gdańska |data dostępu = 2024-07-16 |opublikowany = pg.edu.pl |url = https://pg.edu.pl/chor/2024-06/kolejne-nagrody-i-wyroznienia-xxiii-miedzynarodowy-festiwal-muzyki-choralnej-im-feliksa-nowowiejskiego-w-barczewie |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Festiwale chóralne w Polsce]]
[[Kategoria:Barczewo]]
[[Kategoria:Upamiętnienie Feliksa Nowowiejskiego]]

Miejscowość: Barczewo

Tematyka: muzyka chóralna


text:
# SMED
SMED (ang. Single Minute Exchange of Die) – szybkie przezbrojenie (dosłownie: przezbrojenie w jednocyfrowej liczbie minut).
Czas przezbrojenia decyduje o elastyczności systemu produkcyjnego. Im krótszy, tym mniejsze straty w oczekiwaniu na przezbrojenie i ustawienie maszyn (maszyny), a więc tym mniejsze partie produktów można produkować opłacalnie.
SMED to zarówno nazwa metody szybkiego przezbrajania, jak i metodologii osiągania czy też wdrażania tej metody. SMED jest elementem tzw. kompleksowych systemów zarządzania (operacyjnego), takich jak Total Productive Maintenance czy System Produkcyjny Toyoty (szczupłe zarządzanie, lean manufacturing).
Istota metody krótkiego przezbrojenia:
1. Jak najwięcej czynności wykonać poza samą maszyną, w czasie gdy ona jeszcze pracuje. Na przykład jeśli przezbrojenie polega na wymianie matrycy lub formy oraz podgrzaniu jej, to wstępne podgrzewanie należy urządzić przed wymianą. Jeśli trzeba wymienić dysze na stelażu i wyregulować je, to należy zrobić to na stelażu zapasowym, zawczasu, aby można było zatrzymać maszynę tylko na krótki czas wymiany całego uzbrojonego stelaża.
2. Gdzie tylko to możliwe, zastosować mocowanie „jednym ruchem”. Na przykład zatrzaski zamiast śrub (do mocowania osłony itp.). Podobnie - uchwyt bagnetowy z wykrojnikami czy innymi końcówkami roboczymi.

Istota metodologii osiągania krótkiego czasu przezbrojenia:
1. Przeprowadzić bardzo dokładną obserwację rzeczywistego procesu przezbrojenia, aby zarejestrować wszystkie czynności.
2. Podzielić czynności na te, które koniecznie trzeba wykonać na zatrzymanej maszynie, oraz te, które można wykonać na zewnątrz, bez zatrzymywania maszyny.
3. Krok po kroku przeprojektowywać proces przezbrajania, wyprowadzając na zewnątrz kolejne fragmenty tego procesu.
4. Przeprojektować elementy mocujące i regulacyjne itd., którymi trzeba operować przy wyłączonej maszynie.

UWAGA: Punkty 1 i 2 można najpierw zrealizować, dokonując obserwacji bezpośrednio oraz rejestrując czynności na papierowym formularzu. Jednakże aby w pełni wykorzystać możliwości metodologii, standardowo stosuje się filmowanie procesu przezbrajania i analizę filmu klatka po klatce.
Fabryki stosujące SMED standardowo osiągają 8-minutowy czas przezbrajania nawet wielkich wielotonowych pras.
Dalszy rozwój SMED przyczynił się do powstania kolejnych jeszcze wyższych standrdów takich jak:
- SMED MTM - dobrym rozwiązaniem jest połączenie metody SMED z zasadą ekonomiki ruchów elementarnych. Zasada ekonomiki ruchów elementarnych pozwala jeszcze precyzyjniej i dokładniej opracować optymalną metodę przezbrojenia dla czynności wewnętrznych, wyliczenie opłacalności wdrożenia niezbędnych zmian i ostatecznie wprowadzenie ich jako standard.
- OTED (One-Touch Exchange of Die) - odmiana SMED zakładająca przezbrojenie w czasie krótszym niż 100 sekund lub nawet dosłownie, interpretując przezbrojenie jednym dotknięciem.

Najlepszym rozwiązaniem jest przezbrojenie bez zatrzymywania procesu, które jest wykonywane w czasie czynności wymiany elementów przetwarzanych w danej maszynie. Rozwiązanie takie w rzeczywistości występuje znacznie rzadziej niż SMED ze względu na wysokie nakłady inwestycyjne wynikające z automatyzacji procesu przezbrajania. Zamiast nazwy One-Touch Exchange of Die spotyka się czasem nazewnictwo Zero Minute Exchange of Die.

title: SMED

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2013-11}}
'''SMED''' ({{ang.|Single Minute Exchange of Die}}) – szybkie przezbrojenie (dosłownie: przezbrojenie w jednocyfrowej liczbie minut).

Czas przezbrojenia decyduje o elastyczności [[system produkcyjny|systemu produkcyjnego]]. Im krótszy, tym mniejsze straty w oczekiwaniu na przezbrojenie i ustawienie [[maszyna|maszyn]] (maszyny), a więc tym mniejsze partie produktów można [[produkcja|produkować]] opłacalnie.

SMED to zarówno nazwa metody szybkiego przezbrajania, jak i metodologii osiągania czy też wdrażania tej metody. SMED jest elementem tzw. kompleksowych systemów [[zarządzanie|zarządzania]] (operacyjnego), takich jak [[Total Productive Maintenance]] czy [[Toyota Production System|System Produkcyjny Toyoty]] ([[Lean management|szczupłe zarządzanie]], [[lean manufacturing]]).

Istota metody krótkiego przezbrojenia:
# Jak najwięcej czynności wykonać poza samą maszyną, w czasie gdy ona jeszcze pracuje. Na przykład jeśli przezbrojenie polega na wymianie matrycy lub formy oraz podgrzaniu jej, to wstępne podgrzewanie należy urządzić przed wymianą. Jeśli trzeba wymienić dysze na stelażu i wyregulować je, to należy zrobić to na stelażu zapasowym, zawczasu, aby można było zatrzymać maszynę tylko na krótki czas wymiany całego uzbrojonego stelaża.
# Gdzie tylko to możliwe, zastosować mocowanie „jednym ruchem”. Na przykład zatrzaski zamiast śrub (do mocowania osłony itp.). Podobnie - uchwyt bagnetowy z wykrojnikami czy innymi końcówkami roboczymi.

Istota metodologii osiągania krótkiego czasu przezbrojenia:
# Przeprowadzić bardzo dokładną obserwację rzeczywistego procesu przezbrojenia, aby zarejestrować wszystkie czynności.
# Podzielić czynności na te, które koniecznie trzeba wykonać na zatrzymanej maszynie, oraz te, które można wykonać na zewnątrz, bez zatrzymywania maszyny.
# Krok po kroku przeprojektowywać proces przezbrajania, wyprowadzając na zewnątrz kolejne fragmenty tego procesu.
# Przeprojektować elementy mocujące i regulacyjne itd., którymi trzeba operować przy wyłączonej maszynie.

UWAGA: Punkty 1 i 2 można najpierw zrealizować, dokonując obserwacji bezpośrednio oraz rejestrując czynności na papierowym formularzu. Jednakże aby w pełni wykorzystać możliwości metodologii, standardowo stosuje się filmowanie procesu przezbrajania i analizę filmu klatka po klatce.

Fabryki stosujące SMED standardowo osiągają 8-minutowy czas przezbrajania nawet wielkich wielotonowych pras.

Dalszy rozwój SMED przyczynił się do powstania kolejnych jeszcze wyższych standrdów takich jak:
*SMED MTM - dobrym rozwiązaniem jest połączenie metody SMED z zasadą [[Ekonomika ruchów elementarnych|ekonomiki ruchów elementarnych]]. Zasada ekonomiki ruchów elementarnych pozwala jeszcze precyzyjniej i dokładniej opracować optymalną metodę przezbrojenia dla czynności wewnętrznych, wyliczenie opłacalności wdrożenia niezbędnych zmian i ostatecznie wprowadzenie ich jako [[standard]].
*[[OTED]] ({{J|en|One-Touch Exchange of Die}}) - odmiana SMED zakładająca przezbrojenie w czasie krótszym niż 100 sekund lub nawet dosłownie, interpretując przezbrojenie jednym dotknięciem.
Najlepszym rozwiązaniem jest przezbrojenie bez zatrzymywania procesu, które jest wykonywane w czasie czynności wymiany elementów przetwarzanych w danej maszynie. Rozwiązanie takie w rzeczywistości występuje znacznie rzadziej niż SMED ze względu na wysokie nakłady inwestycyjne wynikające z automatyzacji procesu przezbrajania. Zamiast nazwy {{J|en|One-Touch Exchange of Die}} spotyka się czasem nazewnictwo {{J|en|Zero Minute Exchange of Die}}.

[[Kategoria:Organizacja pracy]]
[[Kategoria:Lean management]]


text:
# Milan Novák
Milan Novák (12 sierpnia 1927 w Trakovicach, zm. 18 maja 2021 w Popradzie) – słowacki kompozytor. Napisał ok. 700 kompozycji.

## Życiorys
Urodził się 12 sierpnia 1927 w Trakovicach. W jego rodzinie nie brakowało tradycji i wzorów muzycznych: jego dziadek był kontrabasistą w czterdziestoosobowym zespole romskim, ojciec był multiinstrumentalistą. Miał trzech braci, którzy grali na wiolonczeli, klarnecie i oboju.
Podstawowe wykształcenie artystyczne otrzymał w szkole muzycznej w Nitrze, gdzie jego nauczycielem był Eugen Suchoň. W 1939 roku wraz z rodziną przeniósł się do Bratysławy, gdzie rozpoczął naukę w gimnazjum, a w 1943 rozpoczął naukę w konserwatorium, od 1944 studiował grę na fortepianie u Frica Kafendy, dyrygenturę u Kornela Schimpla i kompozycję u Alexandra Moyzesa w Państwowym Konserwatorium w Bratysławie, które ukończył w 1949 roku. Następnie został pierwszym słowackim uczniem czeskiego dyrygenta Václava Talicha.
W latach 1949–1950 pracował jako dyrygent nowo powstałego Slovenskego ľudovego umeleckego kolektívu (w skr. SĽUK), a później także jako dyrygent Orkiestry Symfonicznej Radia Czechosłowackiego w Bratysławie.
W 1951 roku po wstąpieniu do służby wojskowej rozpoczął czynną pracę w Wojskowym Zespole Artystycznym kpt. Jána Nálepki w Bratysławie, którą następnie prowadził jako dyrygent, kompozytor i dyrektor artystyczny w latach 1952–1988. Pod jego kierownictwem organ ten odniósł wiele sukcesów artystycznych nie tylko w kraju, ale także za granicą.
W 2017 roku, mimo że ukończył 90 lat, media informowały, że wciąż pozostawał aktywny jako muzyk.
Zmarł 18 maja 2021 w Popradzie.

### Życie prywatne
Milan Novák miał czwórkę dzieci: Kristinę, która grała na harfie, Michaelę, która grała na flecie, Lucia uczyła się baletu, a Marek grał na wiolonczeli.
Jego pierwsza żona, Dobroslava, była aktorką, a później nauczycielką w VŠMU w Bratysławie, zmarła w 1997 roku. W 1998 roku ożenił się z Marią Sokolovą, z którą mieszkał do śmierci.

## Twórczość
Milan Novák stworzył ok. 700 kompozycji w różnych gatunkach: zarówno drobne utwory przeznaczone dla wykonawców dziecięcych, poprzez utwory pieśniowe, kameralne, chóralne, koncertowe i orkiestrowe, aż po utwory wokalno-instrumentalne.
Tworzył także produkcje muzyczno-dramatyczne, takie jak musicale, komedie muzyczne, operetki i opery. W jego twórczości znajdowały się adaptacje folklorystyczne, sceny muzyczno-taneczne oraz kompozycje dla radia, telewizji i filmu.

## Nagrody
- Nagroda im. Jána Levoslava Belli za utwór Prekroč nas čas (1973)[1]
- Artysta narodowy (1988)[4]
- Tytuł Rytíř medzinárodnej hudby (2013)[5]

title: Milan Novák

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Milan Novák
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[12 sierpnia]] [[1927]]
 |miejsce urodzenia     = [[Trakovice]]
 |data śmierci          = [[18 maja]] [[2021]]
 |miejsce śmierci       = [[Poprad (miasto)|Poprad]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               =
 |zawód                 =
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}

'''Milan Novák''' ([[12 sierpnia]] [[1927]] w [[Trakovice|Trakovicach]], zm. [[18 maja]] [[2021]] w [[Poprad (miasto)|Popradzie]]) – [[Słowacja|słowacki]] kompozytor. Napisał ok. 700 kompozycji.

== Życiorys ==
Urodził się [[12 sierpnia]] [[1927]] w [[Trakovice|Trakovicach]]. W jego rodzinie nie brakowało tradycji i wzorów muzycznych: jego dziadek był kontrabasistą w czterdziestoosobowym zespole romskim, ojciec był multiinstrumentalistą. Miał trzech braci, którzy grali na [[Wiolonczela|wiolonczeli]], [[Klarnet|klarnecie]] i [[Obój|oboju]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Národný umelec Milan Novák – 90-te výročie narodenia skladateľa |data = 2017-10 |data dostępu = 2025-01-21 |opublikowany = Issuu |url = https://issuu.com/ujep/docs/aura_musica_10_na_web/s/10303276 |archiwum = https://archive.ph/kC9Ra |zarchiwizowano = 2025-02-18 |język = en}}</ref>.

Podstawowe wykształcenie artystyczne otrzymał w szkole muzycznej w [[Nitra (miasto)|Nitrze]]<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Petit Press a.s |tytuł = Dirigoval aj v čerstvo založenom SĽUK-u, zomrel skladateľ Milan Novák |data = 2021-05-19 |data dostępu = 2025-01-21 |opublikowany = domov.sme.sk |url = https://domov.sme.sk/c/22663197/zomrel-hudobny-skladatel-milan-novak.html |archiwum = https://archive.ph/0c8vh |zarchiwizowano = 2025-02-18 |język = sk}}</ref>, gdzie jego nauczycielem był [[Eugen Suchoň]]<ref>{{Cytuj |autor = Jana Hudáková |tytuł = National Artist and Music Composer Milan Novák and Folklore Motifs in His Compositions |data = 2017 |s = 29 |język = en}}</ref>. W 1939 roku<ref name=":0" /> wraz z rodziną przeniósł się do Bratysławy, gdzie rozpoczął naukę w gimnazjum, a w 1943 rozpoczął naukę w konserwatorium, od 1944 studiował grę na fortepianie u [[Frico Kafenda|Frica Kafendy]], dyrygenturę u Kornela Schimpla i kompozycję u [[Alexander Moyzes|Alexandra Moyzesa]] w Państwowym Konserwatorium w Bratysławie, które ukończył w 1949 roku. Następnie został pierwszym słowackim uczniem czeskiego dyrygenta [[Václav Talich|Václava Talicha]]<ref name=":1" />.

W latach 1949–1950 pracował jako dyrygent nowo powstałego ''Slovenskego ľudovego umeleckego kolektívu'' (w skr. SĽUK), a później także jako dyrygent Orkiestry Symfonicznej Radia Czechosłowackiego w Bratysławie<ref name=":1" />.

W 1951 roku po wstąpieniu do służby wojskowej rozpoczął czynną pracę w Wojskowym Zespole Artystycznym kpt. [[Ján Nálepka|Jána Nálepki]] w Bratysławie, którą następnie prowadził jako dyrygent, kompozytor i dyrektor artystyczny w latach 1952–1988. Pod jego kierownictwem organ ten odniósł wiele sukcesów artystycznych nie tylko w kraju, ale także za granicą<ref name=":1" />.

W 2017 roku, mimo że ukończył 90 lat, media informowały, że wciąż pozostawał aktywny jako muzyk<ref name=":0" />.

Zmarł [[18 maja]] [[2021]] w [[Poprad (miasto)|Popradzie]]<ref name=":1" />.

=== Życie prywatne ===
Milan Novák miał czwórkę dzieci: Kristinę, która grała na harfie, Michaelę, która grała na flecie, Lucia uczyła się baletu, a Marek grał na wiolonczeli<ref name=":0" />.

Jego pierwsza żona, [[Dobroslava Novákova|Dobroslava]], była aktorką, a później nauczycielką w VŠMU w Bratysławie, zmarła w 1997 roku<ref name=":0" />. W 1998 roku ożenił się z Marią Sokolovą, z którą mieszkał do śmierci<ref name=":0" />.

== Twórczość ==
Milan Novák stworzył ok. 700 kompozycji w różnych gatunkach: zarówno drobne utwory przeznaczone dla wykonawców dziecięcych, poprzez utwory pieśniowe, kameralne, chóralne, koncertowe i orkiestrowe, aż po utwory wokalno-instrumentalne<ref name=":1" />.

Tworzył także produkcje muzyczno-dramatyczne, takie jak musicale, komedie muzyczne, operetki i opery. W jego twórczości znajdowały się adaptacje folklorystyczne, sceny muzyczno-taneczne oraz kompozycje dla radia, telewizji i filmu<ref name=":1" />.

== Nagrody ==

* Nagroda im. Jána Levoslava Belli za utwór ''Prekroč nas čas'' (1973)<ref name=":0" />
* [[Artysta narodowy]] (1988)<ref>[https://www.prazskyhradarchiv.cz/file/edee/vyznamenani/nu.pdf Listy posiadaczy nagród państwowych] – Archiwum Kancelarii Prezydenta Republiki Czeskiej</ref>
* Tytuł ''Rytíř medzinárodnej hudby'' (2013)<ref>{{Cytuj |tytuł = Zomrel významný slovenský hudobný skladateľ Milan Novák |data dostępu = 2025-01-21 |opublikowany = Lúčnica |url = https://www.lucnica.sk/2021/05/zomrel-milan-novak-19-05-2021/ |język = sk}}</ref>

== Linki zewnętrzne ==

* {{Filmweb|osoba|448701}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Novák, Milan}}
[[Kategoria:Słowaccy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1927]]
[[Kategoria:Zmarli w 2021]]

title: Milan Novák

Data i miejsce urodzenia: 12 sierpnia 1927 · Trakovice

Data i miejsce śmierci: 18 maja 2021 · Poprad


text:
# Brigitte Auber
Brigitte Auber ; właściwie Brigitte Marie Claire Cahen de Labzac (ur. 27 kwietnia 1925 w Paryżu) – francuska aktorka; która zagrała m.in. u Alfreda Hitchcocka w filmie Złodziej w hotelu (1955).
Jest obecnie najstarszą aktywną zawodowo francuską aktorką.

## Wybrana filmografia
- Antoni i Antonina (1946) jako gość weselny
- Wrota nocy (1946)
- Zakochani są sami na świecie (1948) jako Christine
- Spotkanie lipcowe (1949) jako Thérèse Richard
- Victor (1951) jako Marianne
- Pod niebem Paryża (1951) jako Denise Lambert
- Złodziej w hotelu (1955) jako Danielle Foussard
- Cygański kompan (1959) jako Odette
- Julie Lescaut (1992-2014; serial TV) jako pani Soulier (gościnnie; 1996)
- Człowiek w żelaznej masce (1998) jako dwórka królowej Anny
- La Sainte Famille (2019) jako Bonnie, babcia Jeana

title: Brigitte Auber

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Brigitte Auber
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Brigitte Marie Claire Cahen de Labzac
 |data urodzenia            = [[27 kwietnia]] [[1925]]
 |miejsce urodzenia         = [[Paryż]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           = 1946-nadal
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category: Brigitte Auber
 |www                       =
}}
'''Brigitte Auber''' ''; właściwie'' '''Brigitte Marie Claire Cahen de Labzac''' (ur. [[27 kwietnia]] [[1925]] w [[Paryż]]u) – [[Francja|francuska]] [[aktor]]ka; która zagrała m.in. u [[Alfred Hitchcock|Alfreda Hitchcocka]] w filmie ''[[Złodziej w hotelu]]'' (1955)<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.lesgensducinema.com/affiche_acteur.php?mots=auber&nom_acteur=AUBER%20Brigitte&ident=2398&debut=0&record=2&from=ok |tytuł = AUBER Brigitte |opublikowany = lesgensducinema.com |język = fr |data dostępu = 2023-07-02}}</ref>.

Jest obecnie najstarszą aktywną zawodowo francuską aktorką.

== Wybrana filmografia ==
* ''[[Antoni i Antonina]]'' (1946) jako gość weselny
* ''[[Wrota nocy]]'' (1946)
* ''[[Zakochani są sami na świecie (film)|Zakochani są sami na świecie]]'' (1948) jako Christine
* ''[[Spotkanie lipcowe]]'' (1949) jako Thérèse Richard
* ''[[Victor (film 1951)|Victor]]'' (1951) jako Marianne
* ''[[Pod niebem Paryża]]'' (1951) jako Denise Lambert
* ''[[Złodziej w hotelu]]'' (1955) jako Danielle Foussard
* ''[[Cygański kompan]]'' (1959) jako Odette
* ''[[Julie Lescaut]]'' (1992-2014; serial TV) jako pani Soulier (gościnnie; 1996)
* ''[[Człowiek w żelaznej masce (film 1998)|Człowiek w żelaznej masce]]'' (1998) jako [[dama dworu|dwórka]] królowej [[Anna Austriaczka (1601–1666)|Anny]]
* ''La Sainte Famille'' (2019) jako Bonnie, babcia Jeana

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Filmweb|osoba|60490|Brigitte Auber}}
* {{IMDb|osoba|0041270|Brigitte Auber}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Auber, Brigitte}}
[[Kategoria:Francuskie aktorki filmowe]]
[[Kategoria:Francuskie aktorki telewizyjne]]
[[Kategoria:Francuskie aktorki teatralne]]
[[Kategoria:Francuscy stulatkowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1925]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu]]

title: Brigitte Auber

Imię i nazwisko: Brigitte Marie Claire Cahen de Labzac

Data i miejsce urodzenia: 27 kwietnia 1925 · Paryż

Zawód: aktorka


text:
# Baltazar Batory (zm. 1577)
Baltazar Batory (ur. ok. 1555, zm. w maju 1577) – szlachcic węgierski, syn Krzysztofa Batorego i jego pierwszej żony Katarzyny Daniczka, polskiego pochodzenia.

## Życiorys
Po wstąpieniu swego stryja Stefana Batorego na tron polski, Baltazar został wezwany na jego dwór. Po przybyciu do Krakowa, młody Batory rozpoczął naukę pod kierunkiem profesora Collegium Maius, Stanisława Mareniusza. Ambitne plany królewskie wobec Baltazara nie zostały osiągnięte, gdyż w maju 1577 królewski bratanek utonął w Wiśle podczas kąpieli. Śmierć Baltazara pogrążyła króla w żałobie, zaś Stanisław Mareniusz poświęcił zmarłemu poemat.

title: Baltazar Batory (zm. 1577)

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Baltazar Batory
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = Coa_Hungary_Family_Báthory.svg
 |opis herbu        = [[Zęby (herb szlachecki)|Trzy Zęby]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Batory (dynastia)|Batory]]
 |data urodzenia    = ok. [[1555]]
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = w [[maj]]u [[1577]]
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            = [[Krzysztof Batory]]
 |matka             = [[Katarzyna Daniczka]]
 |mąż               =
 |żona              =
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Baltazar Batory''' (ur. ok. [[1555]], zm. w [[maju]] [[1577]]) – szlachcic [[Węgry|węgierski]], syn [[Krzysztof Batory|Krzysztofa Batorego]] i jego pierwszej żony Katarzyny Daniczka, [[Polska|polskiego]] pochodzenia<ref>Nazwisko matki Baltazara znane jest wyłącznie w wersji węgierskiej, zob. I. Horn, ''Andrzej Batory'', Warszawa 2010, s. 29.</ref>.

== Życiorys ==
Po wstąpieniu swego stryja [[Stefan Batory|Stefana Batorego]] na tron polski, Baltazar został wezwany na jego dwór. Po przybyciu do [[Kraków|Krakowa]], młody Batory rozpoczął naukę pod kierunkiem profesora [[Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego|Collegium Maius]], [[Stanisław Mareniusz|Stanisława Mareniusza]]. Ambitne plany królewskie wobec Baltazara nie zostały osiągnięte, gdyż w maju 1577 królewski bratanek utonął w [[Wisła|Wiśle]] podczas kąpieli. Śmierć Baltazara pogrążyła króla w żałobie, zaś Stanisław Mareniusz poświęcił zmarłemu poemat<ref>I. Horn, ''Andrzej Batory'', Warszawa 2010, s. 29.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = Ildikó Horn |tytuł = Andrzej Batory |data = 2010 |isbn = 978-83-7543-163-6 |inni = Szymon Brzeziński (tłum.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Neriton |s = 29 |oclc = 750793621 }}

[[Kategoria:Batory]]
[[Kategoria:Urodzeni w XVI wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1577]]
[[Kategoria:Zmarli przez utonięcie]]

title: Baltazar Batory

Rodzina: Batory

Data śmierci: w maju 1577

Ojciec: Krzysztof Batory

Matka: Katarzyna Daniczka


text:
# Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985 – trójskok mężczyzn
Trójskok mężczyzn – jedna z konkurencji technicznych rozgrywanych podczas halowych lekkoatletycznych mistrzostw Europy w hali Stadion Pokoju i Przyjaźni w Pireusie. Rozegrano od razu finał 2 marca 1985. Zwyciężył reprezentant Bułgarii Christo Markow. Tytułu zdobytego na poprzednich mistrzostwach nie bronił Hryhorij Jemeć ze Związku Radzieckiego.

## Rezultaty

### Finał
Wystąpiło 15 skoczków.

Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
| Miejsce | Zawodnik               | Wynik | Uwagi |
| ------- | ---------------------- | ----- | ----- |
| 1       | Christo Markow         | 17,29 |       |
| 2       | Ján Čado               | 17,23 | NR    |
| 3       | Volker Mai             | 17,14 | EJR   |
| 4       | Ralf Jaros             | 16,78 |       |
| 5       | Hienadzij Walukiewicz  | 16,75 |       |
| 6       | Dario Badinelli        | 16,42 |       |
| 7       | Didier Falise          | 16,34 |       |
| 8       | Pierre Camara          | 16,07 |       |
| 9       | Serge Hélan            | 15,98 |       |
| 10      | Marios Chadziandreu    | 15,83 |       |
| 11      | Arne Holm              | 15,78 |       |
| 12      | Tord Henriksson        | 15,62 |       |
| 13      | José Leitão            | 15,55 |       |
| 14      | Alfred Stummer         | 15,32 |       |
| –       | Juan Ambrosio González | NM    |       |

wikitext:
{{Główny artykuł|Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985}}
{{Wyniki infobox
 |plik              = brak
 |impreza           = Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985
 |dyscyplina        =
 |konkurencja       = Trójskok mężczyzn
 |pierwsze miejsce  = {{Flaga|BGR|1971}} [[Christo Markow]]
 |drugie miejsce    = {{Flaga|CSK}} [[Ján Čado]]
 |trzecie miejsce   = {{Flaga|DEU|DDR}} [[Volker Mai]]
}}
'''[[Trójskok]] mężczyzn''' – jedna z konkurencji technicznych rozgrywanych podczas [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985|halowych lekkoatletycznych mistrzostw Europy]] w hali [[Stadion Pokoju i Przyjaźni]] w [[Pireus]]ie. Rozegrano od razu finał 2 marca 1985. Zwyciężył reprezentant Bułgarii [[Christo Markow]]. Tytułu zdobytego na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1984 – trójskok mężczyzn|poprzednich mistrzostwach]] nie bronił [[Hryhorij Jemeć]] ze Związku Radzieckiego.

== Rezultaty ==
=== Finał ===
Wystąpiło 15 skoczków.

Opracowano na podstawie materiału źródłowego{{r|AB|LA|MR1}}.
{| class=wikitable style="text-align:center"
! width=20| Miejsce ||width=220| Zawodnik ||width=90| Wynik ||width=50| Uwagi
|-
|- bgcolor=gold
|1||align=left|{{flaga|BGR|1971}} [[Christo Markow]] || 17,29 ||
|- bgcolor=silver
|2||align=left|{{Flaga|CSK}} [[Ján Čado]] || 17,23 || {{Rekord|NR}}
|- bgcolor=cc9966
|3||align=left|{{flaga|DEU|DDR}} [[Volker Mai]] || 17,14 || '''EJR'''
|-
|4||align=left|{{flaga|DEU|BRD}} [[Ralf Jaros]] || 16,78 ||
|-
|5||align=left|{{flaga|SUN}} [[Hienadzij Walukiewicz]] || 16,75 ||
|-
|6||align=left|{{flaga|ITA}} [[Dario Badinelli]] || 16,42 ||
|-
|7||align=left|{{flaga|BEL}} [[Didier Falise]] || 16,34 ||
|-
|8||align=left|{{flaga|FRA}} [[Pierre Camara]] || 16,07 ||
|-
|9||align=left|{{flaga|FRA}} [[Serge Hélan]] || 15,98 ||
|-
|10||align=left|{{flaga|CYP}} [[Marios Chadziandreu]] || 15,83 ||
|-
|11||align=left|{{flaga|SWE}} [[Arne Holm (lekkoatleta)|Arne Holm]] || 15,78 ||
|-
|12||align=left|{{flaga|SWE}} [[Tord Henriksson]] || 15,62 ||
|-
|13||align=left|{{flaga|PRT}} [[José Leitão]] || 15,55 ||
|-
|14||align=left|{{flaga|AUT}} [[Alfred Stummer]] || 15,32 ||
|-
|–||align=left|{{flaga|ESP}} [[Juan Ambrosio González]] || {{Tooltip|NM|Brak mierzonego skoku}} ||
|}

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name="AB">{{cytuj książkę|nazwisko=Bouillé (red.)|imię=Alain|tytuł=L’Athlétisme européen en salle|data=1994|wydawca=[[Fédération Française d’Athlétisme]]|miejsce=Paryż|isbn=2-9095528-06-5|strony=51}}</ref>
<ref name="LA">{{cytuj pismo| tytuł= Wyniki XVI Halowych Mistrzostw Europy 2–3 marca 1985|czasopismo=Lekkoatletyka|wydawca=RSW „Prasa–Książka–Ruch”|wydanie=342|wolumin=XXX|strony=22|język=pl|data=maj 1985}}</ref>
<ref name="MR1">{{cytuj|url=http://www.maik-richter.de/results/indoor/europe/1985/m85_23.html|tytuł=16. Hallen-Europameisterschaften 02.–03.03.1985 in Piräus / GRE – Dreisprung – Männer|autor=Maik Richter|język=de|opublikowany=maik-richter.de|data dostępu=2021-11-16}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj| url = http://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1985/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Pireás 1985| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-11-16 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20170913140335/http://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1985/results/index.html}}
* {{Cytuj| url = https://directus.european-athletics.com/assets/640df1d5-250d-407c-b56e-b5efaf28e231 | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Toruń 2021 Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 427 | język = en | data dostępu = 2021-11-16}}

{{HME1985}}
{{Halowi mistrzowie Europy w trójskoku}}

[[Kategoria:Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985|Trójskok mężczyzn]]

title: Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1985Trójskok mężczyzn

Złoty medal: Christo Markow

Srebrny medal: Ján Čado

Brązowy medal: Volker Mai


text:
# Wanda Jarmołowicz-Podniesińska
Wanda Jarmołowicz-Podniesińska (ur. 22 marca 1919 w Krzywoszach, zm. 8 grudnia 1997) – działaczka komunistyczna, posłanka na Sejm PRL 1952–1956.
W drugiej połowie lat 30. należała do KZMP. Od 1942 w PPR/PZPR. 1950–1952 sekretarz ds. rolnych Komitetu Warszawskiego PZPR, 1952–1954 sekretarz ds. rolnych Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR w Łodzi i członek Egzekutywy tego Komitetu. 1954–1956 sekretarz ds. rolnych KW PZPR w Opolu. W wyborach jesienią 1952 została posłanką na Sejm PRL.
Pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B33-6-3).

title: Wanda Jarmołowicz-Podniesińska

wikitext:
'''Wanda Jarmołowicz-Podniesińska''' (ur. [[22 marca]] [[1919]] w Krzywoszach, zm. [[8 grudnia]] [[1997]]<ref>[http://cmentarzekomunalne.com.pl/mapa/wyniki.php?imie=&nazwisko=Jarmo%C5%82owicz&check_nazwisko=on&rok=1800&miesiac=1&dzien=1&rok2=2020&miesiac2=4&dzien2=4&rok_zg1=1800&miesiac_zg1=1&dzien_zg1=1&rok_zg2=2020&miesiac_zg2=4&dzien_zg2=4&cmentarz=&send=Szukaj Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze<!-- Tytuł wygenerowany przez bota -->]</ref>) – działaczka [[komunizm|komunistyczna]], posłanka na [[Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej I kadencji|Sejm PRL 1952–1956]].

W drugiej połowie lat 30. należała do [[Komunistyczny Związek Młodzieży Polski|KZMP]]. Od 1942 w [[Polska Partia Robotnicza|PPR]]/[[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|PZPR]]. 1950–1952 sekretarz ds. rolnych Komitetu Warszawskiego PZPR, 1952–1954 sekretarz ds. rolnych Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR w [[Łódź|Łodzi]] i członek Egzekutywy tego Komitetu. 1954–1956 sekretarz ds. rolnych KW PZPR w [[Opole|Opolu]]. W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1952 roku|wyborach jesienią 1952]] została posłanką na Sejm PRL.

Pochowana na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|Cmentarzu Wojskowym na Powązkach]] (kwatera B33-6-3).
[[Plik:Wanda Jarmołowicz grób.jpg|thumb|Nagrobek Wandy Jarmołowicz na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach]]
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | tytuł = Katalog kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL | url = https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/34226 | opublikowany = bip.ipn.gov.pl | data dostępu = 2012-08-09}}

{{SORTUJ:Jarmołowicz-Podniesińska, Wanda}}
[[Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski]]
[[Kategoria:Politycy PPR]]
[[Kategoria:Posłowie z okręgu Siedlce (PRL)]]
[[Kategoria:Sekretarze Komitetu Warszawskiego PZPR]]
[[Kategoria:Sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Łodzi]]
[[Kategoria:Sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Opolu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1919]]
[[Kategoria:Zmarli w 1997]]
[[Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie]]


text:
# Przygody Sindbada Żeglarza
Przygody Sindbada Żeglarza – utwór dla dzieci z pogranicza poezji i prozy autorstwa Bolesława Leśmiana z 1913 roku.
Tytuł i treść nawiązuje do postaci Sindbada Żeglarza z arabskiej Księgi tysiąca i jednej nocy, jednak nie jest to ani tłumaczenie, ani przeróbka opowieści arabskich, lecz oryginalny utwór literacki.
Książka doczekała się przekładu na j. angielski jako The Adventures of Sindbad the Seafarer.

## Treść
Sindbad Żeglarz mieszka z wujem Tarabukiem – poetą, w Bagdadzie. Pewnego dnia, zachęcony przez Diabła Morskiego, postanawia wypłynąć w świat. W swojej podróży przeżywa wiele przygód.

## Źródła
1. ↑  Mary Besemeres, The Adventures of Sindbad the Seafarer, by Boleslaw Lesmian, translated from Polish into English by Mary Besemeres, excerpt from 'The First Adventure', „www.mynameissindbad.com”, 2020, DOI: 10.25911/5f0c38c9779dd [dostęp 2021-12-09] (ang.).
2. ↑  ‘The Adventures of Sindbad the Seafarer’ – Image Gallery [online], Culture.pl [dostęp 2021-12-09] (ang.).

title: Przygody Sindbada Żeglarza

wikitext:
{{Inne znaczenia|'''utworu dla dzieci'''|[[Przygody Sindbada żeglarza|inne znaczenia tego terminu]]}}
{{Książka infobox
 |tytuł             = Przygody Sindbada Żeglarza
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           = PL Bolesław Leśmian-Przygody Sindbada żeglarza 005.jpeg
 |opis grafiki      = Okładka książki
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Bolesław Leśmian]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = utwór dla dzieci
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   =
 |język             = [[Język polski|polski]]
 |data wydania      = [[1913]]
 |wydawca           =
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           = Category:Przygody Sindbada żeglarza
 |wikiźródła        = Przygody Sindbada żeglarza
 |wikicytaty        =
}}
'''Przygody Sindbada Żeglarza''' – utwór dla dzieci z pogranicza poezji i prozy autorstwa [[Bolesław Leśmian|Bolesława Leśmiana]] z 1913 roku.

Tytuł i treść nawiązuje do postaci [[Sindbad Żeglarz|Sindbada Żeglarza]] z arabskiej ''[[Księga tysiąca i jednej nocy|Księgi tysiąca i jednej nocy]]'', jednak nie jest to ani tłumaczenie, ani przeróbka opowieści arabskich, lecz oryginalny utwór literacki.

Książka doczekała się przekładu na j. angielski jako ''The Adventures of Sindbad the Seafarer''<ref>{{Cytuj |autor = Mary Besemeres |tytuł = The Adventures of Sindbad the Seafarer, by Boleslaw Lesmian, translated from Polish into English by Mary Besemeres, excerpt from 'The First Adventure' |czasopismo = www.mynameissindbad.com |data = 2020-04-15 |data dostępu = 2021-12-09 |doi = 10.25911/5f0c38c9779dd |url = https://openresearch-repository.anu.edu.au/handle/1885/206078 |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = ‘The Adventures of Sindbad the Seafarer’ – Image Gallery |data dostępu = 2021-12-09 |opublikowany = Culture.pl |url = https://culture.pl/en/gallery/the-adventures-of-sindbad-the-seafarer-image-gallery |język = en}}</ref>.

== Treść ==
Sindbad Żeglarz mieszka z wujem [[Tarabuk]]iem – poetą, w [[Bagdad]]zie. Pewnego dnia, zachęcony przez Diabła Morskiego, postanawia wypłynąć w świat. W swojej podróży przeżywa wiele przygód.

== Źródła ==
{{przypisy}}

== Bibliografia ==
* Tadeusz Januszewski ''Słownik pisarzy i lektur dla szkół podstawowych'', wyd. Delta, Olsztyn 1995

== Linki zewnętrzne ==
*{{wolnelektury|Przygody Sindbada żeglarza|przygody-sindbada-zeglarza}}
*B. Leśmian, ''[https://polona.pl/item/przygody-sindbada-zeglarza,ODg3MTU0/3/#info:metadata Przygody Sindbada Żeglarza]'', Warszawa 1936. Reprodukcja cyfrowa w serwisie Polona.pl

[[Kategoria:Polskie utwory dla dzieci i młodzieży]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1913]]
[[Kategoria:Dzieła sztuki nawiązujące do Tysiąca i jednej nocy]]
[[Kategoria:Twórczość Bolesława Leśmiana]]

title: Przygody Sindbada Żeglarza

Autor: Bolesław Leśmian

Typ utworu: utwór dla dzieci

Język: polski


text:
# Bitwa pod Møn
Bitwa pod Møn – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 31 maja – 1 czerwca 1677 roku, podczas wojny skańskiej. Zdecydowane zwycięstwo floty duńskiej adm. Juela nad eskadrą szwedzką adm. Sjöblada.

## Przed bitwą
Szwedzi, chcąc rozstrzygnąć kampanię morską przed przybyciem floty holenderskiej, sojusznika Duńczyków, rozpoczęli działania, wysyłając w maju z Göteborgu eskadrę adm. Erika Sjöblada (trzy okręty liniowe i 6 uzbrojonych statków), który miał dokonać ataków dywersyjnych na wybrzeżach duńskich w Kattegacie, a następnie przeprowadzić swoje okręty do Sztokholmu.
20 maja Sjöblad przybył do wybrzeży duńskich i posuwał się wolno wzdłuż nich, zatrzymywany przez częste cisze. 30 maja, niedaleko  Warnemünde dogoniła go eskadra Nielsa Juela; Juel od kilku dni płynął z Kopenhagi na spotkanie Szwedów, ale i jego spowalniał brak wiatru.
Duńczycy mieli przewagę pod każdym względem: 8 okrętów (wobec dwóch szwedzkich) niosło ponad 50 dział, łączna liczba armat floty duńskiej wynosiła 671 wobec 404 szwedzkich, przy czym Szwedzi dysponowali najwyżej dwunastofuntówkami, a okręty duńskie miały także działa 18- i 24-funtowe.

## Bitwa
31 maja powiał lekki wiatr i Sjöblad rozpoczął odwrót na północny wschód, ścigany przez Duńczyków. Bryza szybko ucichła i obie strony rozpoczęły holowanie okrętów łodziami okrętowymi. Ok. 7 wieczór najszybsze jednostki duńskie otworzyły ogień do pozostających w tyle okrętów szwedzkich; ok. północy pierwszy okręt, „Wrangels Pallats”, poddał się duńskiemu „Enighed”. Walka rozgorzała ponownie ok. 2.30 nad ranem, 1 czerwca. Korzystając z wiatru, Duńczycy doganiali uchodzące jednostki szwedzkie i kolejno je zdobywali. Największy liniowiec szwedzki, „Kalmarkastell” (72 działa), został przed poddaniem tak uszkodzony przez obrońców, że musiał wyrzucić się na brzeg. Ostatecznie Szwedzi stracili 7 okrętów, w tym flagowego „Amaranta”, a pozostałe uległy rozproszeniu. Duńskie straty były minimalne, ale Juel nie był zadowolony z mało agresywnej postawy kilku swoich dowódców i postawił ich przed sądem wojennym, który ukarał ich grzywnami.

## Skład flot w bitwie podMøn
Eskadra szwedzka
- „Amarant”, 46 dział (adm. Sjöblad)
- „Andromeda”, 52 działa
- „Wrangels Pallats”, 44 działa
- „Kalmarkastell”, 72 działa
- „Gustavus”, 48 dział
- „Rosa”, 46 dział
- „Hafsfru”, 46 dział
- „Engel Gabriel”, 32 działa
- „Grip”, 8 dział
- 1 brander, 11 mniejszych jednostek

Eskadra duńska
- „Christianus V”, 86 dział (adm. Juel)
- „Churprinds”, 74 działa
- „Gyldenlove”, 56 dział
- „Enighed”, 62 działa
- „Christianus IV”, 54 działa
- „Christiania”, 54 działa
- „Nelleblad”, 52 działa
- „Lindorm”, 50 dział
- „Neptunus”, 42 działa
- „Christiansand”, 40 dział
- „Hummer”, 37 dział
- „Havmand”, 34 działa
- „Havfru”, 30 dział
- 2 brandery, galera, galeota, 15 mniejszych jednostek

title: Bitwa pod Møn

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Møn
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[Wojna duńsko-szwedzka (1675–1679)]]
 |grafika      = Niels Juel (Jacob Coning painting).jpg
 |opis grafiki = Niels Juel
 |czas         = [[1677]]
 |miejsce      = rejon wyspy [[Møn]]
 |terytorium   = [[Morze Bałtyckie]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = Zwycięstwo floty duńskiej
 |strona1      = [[Szwecja]]
 |strona2      = [[Dania]]
 |dowódca1     = [[Erik Carlsson Sjöblad]]
 |dowódca2     = [[Niels Juel]]
 |siły1        = 3 okręty liniowe, 6 uzbrojonych statków, mniejsze jednostki
 |siły2        = 9 okrętów liniowych, mniejsze jednostki
 |straty1      = 1 okręt zatopiony, 6 zdobytych
 |straty2      = bez strat w okrętach
 |kod mapy     = Morze Bałtyckie
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Møn''' – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 31 maja – 1 czerwca 1677 roku, podczas [[wojna duńsko-szwedzka (1675–1679)|wojny skańskiej]]. Zdecydowane zwycięstwo floty duńskiej adm. Juela nad eskadrą szwedzką adm. Sjöblada.

== Przed bitwą ==
Szwedzi, chcąc rozstrzygnąć kampanię morską przed przybyciem floty holenderskiej, sojusznika Duńczyków, rozpoczęli działania, wysyłając w maju z [[Göteborg]]u eskadrę adm. [[Erik Carlsson Sjöblad|Erika Sjöblada]] (trzy [[okręt liniowy|okręty liniowe]] i 6 uzbrojonych statków), który miał dokonać ataków dywersyjnych na wybrzeżach duńskich w [[Kattegat|Kattegacie]]{{r|wieczorkiewicz}}, a następnie przeprowadzić swoje okręty do [[Sztokholm]]u{{r|anderson}}.

20 maja Sjöblad przybył do wybrzeży duńskich i posuwał się wolno wzdłuż nich, zatrzymywany przez częste [[flauta|cisze]]. 30 maja, niedaleko  [[Warnemünde]] dogoniła go eskadra [[Niels Juel|Nielsa Juela]]; Juel od kilku dni płynął z [[Kopenhaga|Kopenhagi]] na spotkanie Szwedów, ale i jego spowalniał brak wiatru{{r|anderson}}.

Duńczycy mieli przewagę pod każdym względem: 8 okrętów (wobec dwóch szwedzkich) niosło ponad 50 dział, łączna liczba armat floty duńskiej wynosiła 671 wobec 404 szwedzkich, przy czym Szwedzi dysponowali najwyżej dwunastofuntówkami, a okręty duńskie miały także działa 18- i 24-funtowe{{r|anderson}}.

== Bitwa ==
31 maja powiał lekki wiatr i Sjöblad rozpoczął odwrót na północny wschód, ścigany przez Duńczyków. [[Bryza]] szybko ucichła i obie strony rozpoczęły holowanie okrętów łodziami okrętowymi. Ok. 7 wieczór najszybsze jednostki duńskie otworzyły ogień do pozostających w tyle okrętów szwedzkich; ok. północy pierwszy okręt, „Wrangels Pallats”, poddał się duńskiemu „Enighed”. Walka rozgorzała ponownie ok. 2.30 nad ranem, 1 czerwca. Korzystając z wiatru, Duńczycy doganiali uchodzące jednostki szwedzkie i kolejno je zdobywali. Największy liniowiec szwedzki, „Kalmarkastell” (72 działa), został przed poddaniem tak uszkodzony przez obrońców, że musiał wyrzucić się na brzeg. Ostatecznie Szwedzi stracili 7 okrętów, w tym flagowego „Amaranta”, a pozostałe uległy rozproszeniu. Duńskie straty były minimalne, ale Juel nie był zadowolony z mało agresywnej postawy kilku swoich dowódców i postawił ich przed sądem wojennym, który ukarał ich grzywnami{{r|anderson}}.

== Skład flot w bitwie pod [[Møn]] ==
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=18em <!-- od 9 do 26 --> |liczba=2 |
; Eskadra szwedzka{{r|anderson}}
* „Amarant”, 46 dział (adm. Sjöblad)
* „Andromeda”, 52 działa
* „Wrangels Pallats”, 44 działa
* „Kalmarkastell”, 72 działa
* „Gustavus”, 48 dział
* „Rosa”, 46 dział
* „Hafsfru”, 46 dział
* „Engel Gabriel”, 32 działa
* „Grip”, 8 dział
* 1 [[brander]], 11 mniejszych jednostek

; Eskadra duńska{{r|anderson}}
* „Christianus V”, 86 dział (adm. Juel)
* „Churprinds”, 74 działa
* „Gyldenlove”, 56 dział
* „Enighed”, 62 działa
* „Christianus IV”, 54 działa
* „Christiania”, 54 działa
* „Nelleblad”, 52 działa
* „Lindorm”, 50 dział
* „Neptunus”, 42 działa
* „Christiansand”, 40 dział
* „Hummer”, 37 dział
* „Havmand”, 34 działa
* „Havfru”, 30 dział
* 2 [[brander]]y, [[galera]], [[galeota]], 15 mniejszych jednostek
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="anderson">{{Cytuj książkę | nazwisko = Anderson | imię = Roger Charles | tytuł = Naval Battles in the Baltic 1553-1850 | wydawca = C. Gilbert-Wood | miejsce = Londyn | data = 1910 | strony = 116-117}}</ref>
<ref name="wieczorkiewicz">{{Cytuj książkę  | nazwisko = Wieczorkiewicz | imię = Paweł Piotr | tytuł = Historia wojen morskich, t.1 | data = 1995 | wydawca = Wydawnictwo Puls | miejsce = Londyn| isbn = 1-85917-030-7|strony=179-180}}</ref>
}}
{{Wojna duńsko-szwedzka (1675–1679)}}

[[Kategoria:Bitwy morskie w historii Danii]]
[[Kategoria:Bitwy w historii Szwecji]]
[[Kategoria:Bitwy w 1677]]

title: Bitwa pod Møn

Miejsce: rejon wyspy Møn

Terytorium: Morze Bałtyckie

Wynik: Zwycięstwo floty duńskiej

title: Strony konfliktu

Szwecja: Dania

title: Dowódcy

Erik Carlsson Sjöblad: Niels Juel

title: Siły

3 okręty liniowe, 6 uzbrojonych statków, mniejsze jednostki: 9 okrętów liniowych, mniejsze jednostki

title: Straty

1 okręt zatopiony, 6 zdobytych: bez strat w okrętach

Straty: Położenie na mapie Morza Bałtyckiegomiejsce bitwy


text:
# Enzo Copetti
Enzo Nahuel Copetti (ur. 16 stycznia 1996 w Presidencia Roque Sáenz Peña) – argentyński piłkarz występujący na pozycji napastnika, od 2024 roku zawodnik Rosario Central.

title: Enzo Copetti

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Enzo Copetti
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Enzo Copetti (cropped).jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Enzo Nahuel Copetti
 |data urodzenia          = 16 stycznia 1996
 |miejsce urodzenia       = [[Presidencia Roque Sáenz Peña]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[CA Rosario Central|Rosario Central]]
 |numer w klubie          = 9
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2016–2021 ! [[Atlético Rafaela]] ! 52 ! 6
! 2021 ! {{nowrap|→ [[Racing Club de Avellaneda|Racing Club]] (wyp.)}} ! 38 ! 7
! 2022 ! [[Racing Club de Avellaneda|Racing Club]] ! 40 ! 19
! 2023–2024 ! [[Charlotte FC]] ! 36 ! 7
! 2024– ! [[CA Rosario Central|Rosario Central]] ! 26 ! 2
 |data seniorzy           = 10 lutego 2025
 |kariera reprezentacyjna =
 |data reprezentacja      =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Enzo Nahuel Copetti''' (ur. [[16 stycznia]] [[1996]] w [[Presidencia Roque Sáenz Peña]]) – [[argentyna|argentyński]] [[piłkarz]] występujący na pozycji [[napastnik]]a, od 2024 roku zawodnik [[CA Rosario Central|Rosario Central]].

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=504254|nazwa=Enzo Copetti|data dostępu=2022-10-29}}
* {{soccerway|p|id=446875|nazwa=E. Copetti|data dostępu=2022-10-29}}

{{SORTUJ:Copetti, Enzo}}
[[Kategoria:Argentyńscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze Atlético de Rafaela]]
[[Kategoria:Piłkarze Racing Club de Avellaneda]]
[[Kategoria:Piłkarze Charlotte FC]]
[[Kategoria:Piłkarze CA Rosario Central]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Presidencia Roque Sáenz Peña]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1996]]

title: · Enzo Copetti

Pełne imię i nazwisko: Enzo Nahuel Copetti

Data i miejsce urodzenia: 16 stycznia 1996 · Presidencia Roque Sáenz Peña

Pozycja: napastnik

Klub: Rosario Central

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Atlético Rafaela · 52 · (6)

→ Racing Club (wyp.) · 38 · (7)

Racing Club · 40 · (19)

Charlotte FC · 36 · (7)

Rosario Central · 26 · (2)


text:
# Borówka (rejon jezioroski)
Borówka (lit. Borovka) – wieś na Litwie, w okręgu uciańskim, w rejonie jezioroskim, w starostwie Turmont.

## Historia
W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego.
W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim (od 1926 w województwie wileńskim), w powiecie brasławskim, w gminie Smołwy.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 14 osób, 6 było wyznania rzymskokatolickiego a 8 mojżeszowego. Jednocześnie 5 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 8 żydowską a 1 inną. Był tu 1 budynek mieszkalny. W 1931 w 2 domach zamieszkiwało 14 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Smołwach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w m. Turmont i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w m. Turmont.

title: Borówka (rejon jezioroski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Borówka
 |nazwa oryginalna             = Borovka
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = okręg uciański
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon jezioroski|jezioroski]]
 |3. jednostka administracyjna = Turmont
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Litwa # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°38′13″N 26°27′50″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Borówka''' ([[Język litewski|lit.]] ''Borovka'') – wieś na [[Litwa|Litwie]], w [[Okręg uciański|okręgu uciańskim]], w [[Rejon jezioroski|rejonie jezioroskim]], w starostwie Turmont.

== Historia ==
W czasach zaborów w granicach [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]].

W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek leżał w Polsce, w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (od 1926 w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]), w [[Powiat brasławski (II Rzeczpospolita)|powiecie brasławskim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1925|numer=67|pozycja=472}}</ref>, w [[Smołwy (gmina)|gminie Smołwy]]<ref name=":0222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 14}}</ref>.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 14 osób, 6 było wyznania rzymskokatolickiego a 8 mojżeszowego. Jednocześnie 5 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 8 żydowską a 1 inną. Był tu 1 budynek mieszkalny<ref name=":0222222" />. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 2 domach zamieszkiwało 14 osób<ref name=":1">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 13}}</ref>.

Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w [[Parafia Matki Bożej Różańcowej w Smołwach|Smołwach]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w m. [[Turmont]] i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w m. Turmont<ref name=":12">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 145}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Smołwy (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Wsie w rejonie jezioroskim]]
[[Kategoria:Zaścianki w powiecie brasławskim (II Rzeczpospolita)]]

title: BorówkaBorovka

Państwo: Litwa

Okręg: uciański

Rejon: jezioroski

Gmina: Turmont


text:
# Lew Borisow
Lew Iwanowicz Borisow (ros. Лев Ива́нович Бори́сов, ur. 8 grudnia 1933 w Plosie, zm. 15 listopada 2011 w Moskwie) – rosyjski aktor. Brat Olega Borisowa. Uhonorowany tytułem Ludowego Artysty Federacji Rosyjskiej.
Został pochowany na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie.

## Wybrana filmografia
- 2005: Kolja – toczący się demon jako Filipp Makarycz
- 2004: Wiesiegońska wilczyca
- 1995: Szirli-Myrli
- 1991: Zachmurzony raj
- 1981: Cygańskie szczęście
- 1959: Ballada o żołnierzu jako żartujący w pociągu żołnierz

title: Lew Borisow

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Lew Borisow
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Lew Iwanowicz Borisow
 |data urodzenia            = 8 grudnia 1933
 |miejsce urodzenia         = [[Plos]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |data śmierci              = 15 listopada 2011
 |miejsce śmierci           = [[Moskwa]], [[Rosja]]
 |zawód                     = [[aktor]]
 |lata aktywności           = 1954–2011
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Lew Iwanowicz Borisow''' ({{w języku|ru|Лев Ива́нович Бори́сов}}, ur. [[8 grudnia]] [[1933]] w [[Plos]]ie, zm. [[15 listopada]] [[2011]] w [[Moskwa|Moskwie]]<ref>[http://lenta.ru/news/2011/11/15/borisov/ Lenta.ru: Кино: Умер актёр Лев Борисов<!-- Заголовок добавлен ботом -->].</ref>) – [[Rosja|rosyjski]] [[aktor]]. Brat [[Oleg Borisow|Olega Borisowa]]. Uhonorowany tytułem [[Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej|Ludowego Artysty Federacji Rosyjskiej]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://kommersant.ru/doc/1816645 |tytuł = Ъ-Online – Умер Лев Борисов |autor = Фото: Василий Дерюгин / Коммерсантъ |opublikowany = Kommersant.ru |data = 17 października 2011 |data dostępu = 2011-11-17}}</ref>.

Został pochowany na [[Cmentarz Trojekurowski w Moskwie|Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie]].

== Wybrana filmografia ==
* 2005: ''Kolja – toczący się demon'' jako Filipp Makarycz
* 2004: ''Wiesiegońska wilczyca''
* 1995: ''[[Szirli-Myrli]]''
* 1991: ''Zachmurzony raj''
* 1981: ''Cygańskie szczęście''
* 1959: ''[[Ballada o żołnierzu]]'' jako żartujący w pociągu żołnierz

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0096844|Lew Borisow}}
* {{Filmweb|osoba|100966|Lew Borisow}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Borisow, Lew}}
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie]]
[[Kategoria:Rosyjscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1933]]
[[Kategoria:Zmarli w 2011]]

title: Lew Borisow

Imię i nazwisko: Lew Iwanowicz Borisow

Data i miejsce urodzenia: 8 grudnia 1933 · Plos, ZSRR

Data i miejsce śmierci: 15 listopada 2011 · Moskwa, Rosja

Zawód: aktor