text:
# Raymond Keene
Raymond Dennis Keene (ur. 29 stycznia 1948 w Londynie) – brytyjski szachista, dziennikarz, publicysta, autor książek o tematyce szachowej, arcymistrz od 1976, sędzia klasy międzynarodowej od 1981.

## Życiorys
Ukończył Trinity College na Uniwersytecie Cambridge .
Pierwszy znaczący sukces odniósł w roku 1964, zdobywając tytuł mistrza Wielkiej Brytanii juniorów. Dwukrotnie reprezentował swój kraj w mistrzostwach świata juniorów (1965, Barcelona i 1967, Jerozolima), za drugim razem zdobywając tytuł wicemistrza świata (za Julio Kaplanem, a przed Janem Timmanem). Pomiędzy 1966 a 1980 ośmiokrotnie wystąpił na szachowych olimpiadach (w tym raz na I szachownicy), zdobywając 3 brązowe medale: wraz z drużyną w roku 1976 oraz indywidualnie w latach 1968 (na IV szachownicy) i 1976 (na II szachownicy). Był również dwukrotnym medalistą drużynowych mistrzostw Europy, oba medale zdobył w roku 1980 w Skarze (brązowy wraz z drużyną oraz złoty za najlepszy wynik na V szachownicy). W roku 1971 zdobył w Blackpool tytuł indywidualnego mistrza Wielkiej Brytanii, natomiast w latach 1968 i 1972 podzielił w mistrzostwach II–III miejsca. W 1976 został drugim Anglikiem (po Anthonym Milesie), który otrzymał tytuł arcymistrza. W czasie trwania swojej kariery zwyciężył w międzynarodowych turniejach rozegranych m.in. w Londynie (1968), Camagüey (1974), Alicante (1977), Sydney (1979, wraz z Ianem Rogersem) oraz w Dortmundzie (1980).
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1977 r., z wynikiem 2510 punktów dzielił wówczas 76-83. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Anthonym Milesem) wśród angielskich szachistów.
W roku 1978 Keene był sekundantem Wiktora Korcznoja podczas meczu o mistrzostwo świata z Anatolijem Karpowem w Baguio. W kolejnych latach dał się poznać jako organizator szachowych imprez najwyższego szczebla. W 1983 dzięki jego pomocy doszło w Londynie do półfinałowego meczu pretendentów pomiędzy Korcznojem a Garrim Kasparowem. Rok później zorganizował drugi mecz ZSRR – reszta świata, w 1986 – pierwszą część meczu o mistrzostwo świata pomiędzy Karpowem i Kasparowem, natomiast w 1993 – mecz Kasparowa z Nigelem Shortem o tytuł mistrza świata organizacji PCA. W 2000 był jednym z głównych działaczy organizacji Braingames, pod egidą której Kasparow rozegrał z Władimirem Kramnikiem kolejny mecz o mistrzostwo świata.
Od roku 1981 do 1995 współpracował z telewizjami BBC 2, CHANNEL 4 oraz Thames TV i relacjonował dla nich rozgrywane w tym czasie mecze o tytuł mistrza świata. Od roku 1977 jest stałym współpracownikiem tygodnika The Spectator, natomiast od 1985 – Timesa, jednego z najstarszych brytyjskich dzienników, w którym prowadzi własną kolumnę szachową. Również w roku 1985 został przez królową Elżbietę II odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy (OBE).
Raymond Keene jest jednym z najbardziej zasłużonych autorów książek o tematyce szachowej, poświęconych głównie meczom o mistrzostwo świata i ich kulisom, ale również szachowym debiutom oraz wybitnym szachistom. Jak sam twierdzi, napisał ich około 120.

## Publikacje
- Flank Openings (1967)
- The Modern Defence (1973)
- Aron Nimzowitsch – a Reappraisal (1974)
- Howard Staunton – the English World Chess Champion (1975)
- Karpov - Korchnoi 1974 (1975)
- Karpov - Korchnoi 1978 – the Inside Story of the Match (1978)
- Batsford Chess Openings (1982)
- Maneuvers in Moscow: Karpov - Kasparov II (1986)
- The Centenary Match Kasparov - Karpov III (1986)
- Showdown in Seville Kasparov -- Karpov IV (1988)
- Warriors of the Mind: A Quest for the Supreme Genius of the Chess Board (1989)
- Leonid Stein: Master of Attack (1989)
- Battle of the Titans: Kasparov - Karpov 1990 (1991)
- Man Versus Machine: Kasparov Versus Deep Blue (1997)

title: Raymond Keene

wikitext:
{{Szachista infobox
 |imię i nazwisko      = Raymond Keene
 |imię i nazwisko org  =
 |zdjęcie              = Raymond Keene 1985 (2).jpg
 |opis zdjęcia         = Raymond Keene, 1985
 |alt zdjęcia          =
 |data urodzenia       = [[29 stycznia]] [[1948]]
 |miejsce urodzenia    = [[Londyn]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |obywatelstwo         = [[Anglia]]
 |tytuł szachowy       = [[arcymistrz]] (1976)
 |ranking FIDE         = '''2455'''
 |ranking krajowy FIDE = niesklasyfikowany na liście aktywnych
 |FIDE Top 100         =
 |odznaczenia          = {{order|OBE|C24}}
 |commons              = Category:Raymond Keene
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
'''Raymond Dennis Keene''' (ur. 29 stycznia 1948 w [[Londyn]]ie) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] [[Szachy|szachista]], dziennikarz, publicysta, autor książek o tematyce szachowej, [[arcymistrz]] od 1976, sędzia klasy międzynarodowej od 1981.

== Życiorys ==
Ukończył [[Kolegium Trójcy Świętej w Cambridge|Trinity College]] na [[University of Cambridge|Uniwersytecie Cambridge]]{{odn|The Brain Trust}}.

Pierwszy znaczący sukces odniósł w roku 1964, zdobywając tytuł mistrza Wielkiej Brytanii juniorów. Dwukrotnie reprezentował swój kraj w [[Mistrzostwa świata juniorów w szachach|mistrzostwach świata juniorów]] (1965, [[Barcelona]] i 1967, [[Jerozolima]]), za drugim razem zdobywając tytuł wicemistrza świata (za [[Julio Kaplan]]em, a przed [[Jan Timman|Janem Timmanem]]). Pomiędzy 1966 a 1980 ośmiokrotnie wystąpił na [[Olimpiada szachowa|szachowych olimpiadach]] (w tym raz na I szachownicy), zdobywając 3 brązowe medale: wraz z drużyną w roku [[Olimpiada szachowa 1976|1976]] oraz indywidualnie w latach [[Olimpiada szachowa 1968|1968]] (na IV szachownicy) i 1976 (na II szachownicy)<ref>[http://www.olimpbase.org/players/rvvbt11l.html OlimpBase]</ref>. Był również dwukrotnym medalistą [[Drużynowe mistrzostwa Europy w szachach|drużynowych mistrzostw Europy]], oba medale zdobył w roku 1980 w [[Skara|Skarze]] (brązowy wraz z drużyną oraz złoty za najlepszy wynik na V szachownicy)<ref>[http://www.olimpbase.org/playerse/rvvbt11l.html OlimpBase]</ref>. W roku 1971 zdobył w [[Blackpool]] tytuł indywidualnego [[Mistrzostwa Wielkiej Brytanii w szachach|mistrza Wielkiej Brytanii]]<ref>[http://www.saund.co.uk/britbase/britchamps.html British Chess Champions]</ref>, natomiast w latach 1968 i 1972 podzielił w mistrzostwach II–III miejsca. W 1976 został drugim Anglikiem (po [[Anthony Miles|Anthonym Milesie]]), który otrzymał tytuł arcymistrza. W czasie trwania swojej kariery zwyciężył w międzynarodowych turniejach rozegranych m.in. w Londynie (1968), [[Camagüey]] (1974), [[Alicante]] (1977), [[Sydney]] (1979, wraz z [[Ian Rogers|Ianem Rogersem]]) oraz w [[Dortmund]]zie (1980).

Najwyższy [[ranking szachowy|ranking]] w karierze osiągnął 1 stycznia 1977 r., z wynikiem 2510 punktów dzielił wówczas 76-83. miejsce na światowej liście [[Międzynarodowa Federacja Szachowa|FIDE]], jednocześnie zajmując 2. miejsce (za [[Anthony Miles|Anthonym Milesem]]) wśród angielskich szachistów<ref>[http://www.olimpbase.org/Elo/player/Keene,%20Raymond%20D..html FIDE rating history :: Keene, Raymond D.]</ref>.

W roku 1978 Keene był sekundantem [[Wiktor Korcznoj|Wiktora Korcznoja]] podczas meczu o [[Mistrzostwa świata w szachach|mistrzostwo świata]] z [[Anatolij Karpow|Anatolijem Karpowem]] w [[Baguio]]. W kolejnych latach dał się poznać jako organizator szachowych imprez najwyższego szczebla. W 1983 dzięki jego pomocy doszło w Londynie do półfinałowego [[Szachowe mecze pretendentów|meczu pretendentów]] pomiędzy Korcznojem a [[Garri Kasparow|Garrim Kasparowem]]. Rok później zorganizował drugi [[Mecz szachowy ZSRR kontra reszta świata|mecz ZSRR – ''reszta świata'']], w 1986 – pierwszą część meczu o mistrzostwo świata pomiędzy Karpowem i Kasparowem, natomiast w 1993 – mecz Kasparowa z [[Nigel Short|Nigelem Shortem]] o tytuł mistrza świata organizacji [[Stowarzyszenie Zawodowych Szachistów|PCA]]. W 2000 był jednym z głównych działaczy organizacji ''Braingames'', pod egidą której Kasparow rozegrał z [[Władimir Kramnik|Władimirem Kramnikiem]] kolejny mecz o mistrzostwo świata.

Od roku 1981 do 1995 współpracował z telewizjami ''BBC 2'', ''CHANNEL 4'' oraz ''Thames TV'' i relacjonował dla nich rozgrywane w tym czasie [[Mistrzostwa świata w szachach|mecze o tytuł mistrza świata]]. Od roku 1977 jest stałym współpracownikiem tygodnika ''[[The Spectator (tygodnik)|The Spectator]]'', natomiast od 1985 – ''[[The Times|Timesa]]'', jednego z najstarszych brytyjskich dzienników, w którym prowadzi własną kolumnę szachową. Również w roku 1985 został przez królową [[Elżbieta II|Elżbietę II]] odznaczony [[Order Imperium Brytyjskiego|Orderem Imperium Brytyjskiego]] IV klasy (OBE).

Raymond Keene jest jednym z najbardziej zasłużonych autorów książek o tematyce szachowej, poświęconych głównie meczom o mistrzostwo świata i ich kulisom, ale również [[Otwarcie szachowe|szachowym debiutom]] oraz wybitnym szachistom. Jak sam twierdzi, napisał ich około 120<ref>[http://www.chessgames.com/perl/chessuser?uname=ray%20keene chessgames.com - user profile]</ref>.

== Publikacje ==
* ''Flank Openings'' (1967)
* ''The Modern Defence'' (1973)
* ''[[Aron Nimzowitsch]] – a Reappraisal'' (1974)
* ''[[Howard Staunton]] – the English World Chess Champion'' (1975)
* ''Karpov - Korchnoi 1974'' (1975)
* ''Karpov - Korchnoi 1978 – the Inside Story of the Match'' (1978)
* ''Batsford Chess Openings'' (1982)
* ''Maneuvers in Moscow: Karpov - Kasparov II'' (1986)
* ''The Centenary Match Kasparov - Karpov III'' (1986)
* ''Showdown in Seville Kasparov -- Karpov IV'' (1988)
* ''Warriors of the Mind: A Quest for the Supreme Genius of the Chess Board'' (1989)
* ''[[Leonid Stein]]: Master of Attack'' (1989)
* ''Battle of the Titans: Kasparov - Karpov 1990'' (1991)
* ''Man Versus Machine: Kasparov Versus Deep Blue'' (1997)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[ChessBase]] Megabase 2007
* [https://archive.is/20130424212057/http://www.allbookstores.com/author/Raymond_Keene.html Books by author Raymond Keene] {{lang|en}}
*{{Cytuj stronę|tytuł=Raymond Keene OBE|url=http://www.braintrust.org.uk/about-us/raymond-keene-obe/|opublikowany=The Brain Trust Charity|język=en|data dostępu=2016-11-08|odn={{odn/id|The Brain Trust}}}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{partie|id=15438}}
* {{fide|id=400211}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Keene, Raymond}}
[[Kategoria:Absolwenci Trinity College (Cambridge)]]
[[Kategoria:Arcymistrzowie szachowi]]
[[Kategoria:Brytyjscy szachiści]]
[[Kategoria:Sędziowie szachowi]]
[[Kategoria:Szachiści XX wieku]]
[[Kategoria:Szachiści XXI wieku]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie]]
[[Kategoria:Szachiści Streatham & Brixton Chess Club]]
[[Kategoria:Szachiści SO Rotterdam]]

title: · Raymond Keene

Data i miejsce urodzenia: 29 stycznia 1948 · Londyn

Obywatelstwo: Anglia

Tytuł szachowy: arcymistrz (1976)

Ranking krajowy FIDE: niesklasyfikowany na liście aktywnych


text:
# Ludwik Jeziorkowski
Ludwik Jeziorkowski herbu Rawicz – stolnik brzeskolitewski w latach 1685–1692, podstoli piński w latach 1670–1684.
W 1674 roku był elektorem Jana III Sobieskiego z województwa brzeskolitewskiego. Był elektorem Augusta II Mocnego z województwa lubelskiego w 1697 roku..

wikiname: plwiki

title: Ludwik Jeziorkowski

in_language: pl

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Ludwik Jeziorkowski
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Rawicz.svg
 |opis herbu        = [[Rawicz (herb szlachecki)|Rawicz]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |ojciec            =
 |matka             =
 |mąż               =
 |żona              =
 |dzieci            =
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
}}
'''Ludwik Jeziorkowski''' herbu [[Rawicz (herb szlachecki)|Rawicz]] – stolnik brzeskolitewski w latach 1685–1692, podstoli piński w latach 1670–1684.

W [[Elekcja 1674|1674]] roku był elektorem [[Jan III Sobieski|Jana III Sobieskiego]] z [[województwo brzeskolitewskie|województwa brzeskolitewskiego]]. Był elektorem [[August II Mocny|Augusta II Mocnego]] z [[województwo lubelskie (I Rzeczpospolita)|województwa lubelskiego]] w [[Elekcja 1697|1697 roku]].<ref>Suffragia województw i ziem koronnych i W. X. Litewskiego zgodnie na [...] Augusta II obranego króla polskiego [...] dnia 27 VI i przy poparciu wolnej elekcjej jego [...], s. 40.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Herbarz polski, t. IX, Warszawa 1906, s. 54.
* Suffragia Woiewodztw, y Ziem Koronnych, y Wielkiego Xięstwá Litewskiego, zgodnie na Naiaśnieyszego Jana Trzeciego Obránego Krola Polskiego, Wielkiego Xiążęćiá Litewskiego, Ruskiego, Pruskiego, Mázowieckiego, Zmudzkiego, Inflantskiego, Smolenskiego, Kijowskiego, Wołhynskiego, Podolskiego, Podláskiego, y Czerniechowskiego Dáne między Wárszawą á Wolą / Dnia Dwudziestego pierwszego Máiá / Roku 1674, [b.n.s.]
* Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. 8: Ziemia brzeska i województwo brzeskie XIV–XVIII wiek, pod red. [[Andrzej Rachuba|A. Rachuby]], Warszawa 2020, s. 358.

{{SORTUJ:Jeziorkowski, Ludwik}}
[[Kategoria:Elektorzy Jana III Sobieskiego]]
[[Kategoria:Elektorzy Augusta II Mocnego]]
[[Kategoria:Elektorzy władców Polski (województwo brzeskolitewskie)]]
[[Kategoria:Elektorzy władców Polski (województwo lubelskie)]]
[[Kategoria:Jeziorkowscy herbu Rawicz|Ludwik Jeziorkowski]]
[[Kategoria:Podstolowie pińscy]]
[[Kategoria:Stolnicy brzeskolitewscy]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]


text:
# Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010
Biathlon na 1. Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych – jedna z zimowych dyscyplin sportowych rozegranych w dniu 22 marca 2010 podczas igrzysk wojskowych w miejscowości Brusson położonej w regionie Dolina Aosty we Włoszech. Reprezentacja Polski zwyciężyła w klasyfikacji medalowej, zdobyła 2 złote medale.

## Harmonogram
| Marzec 2010 | 20 So | 21 Ni | 22 Po | 23 Wt | 24 Śr | 25 Cz |
| ----------- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- |
| Biathlon    |       |       | 4     |       |       |       |

Legenda
|  | Eliminacje |  | Finał (ilość) |

## Konkurencje
Podczas zimowych igrzysk wojskowych zawodnicy i zawodniczki rywalizowali w 4 konkurencjach w biegu sprinterskim, indywidualnie i drużynowo kobiet i mężczyzn. Kobiety rywalizowały (indywidualnie i drużynowo) w biegu narciarskim na dystansie 7,5 km ze strzelaniem w dwóch pozycjach: leżącej oraz w pozycji stojącej. Dystans biegu sprinterskiego u mężczyzn wynosił 10 km.

## Medaliści

### Kobiety
| Konkurencja                          | Złoto                                                                        | Srebro                                                           | Brąz                                                                                |
| Konkurencja                          | Drużyna/Zawodniczka                                                          | Drużyna/Zawodniczka                                              | Drużyna/Zawodniczka                                                                   |
| biathlon – sprint 7,5 km             | Polska · Krystyna Pałka                                                      | Chiny · Wang Chunli                                              | Włochy · Roberta Fiandino                                                             |
| biathlon – sprint 7,5 km (drużynowo) | Polska · Krystyna Pałka · Magdalena Gwizdoń · Paulina Bobak · Karolina Pitoń | Chiny · Wang Chunli · Song Chaoqing · Liu Yuanyuan · Liu Xanying | Norwegia · Anne Ingstadbjørg · Kari Henneseid Eie · Jori Mørkve · Liv-Kjersti Bergman |

### Mężczyźni
| Konkurencja                         | Złoto                                                           | Srebro                                                               | Brąz                                                       |
| Konkurencja                         | Drużyna/Zawodnik                                                | Drużyna/Zawodnik                                                     | Drużyna/Zawodnik                                           |
| biathlon – sprint 10 km             | Norwegia · Hans Martin Gjedrem                                  | Estonia · Roland Lessing                                             | Włochy · Christian Martinelli                              |
| biathlon – sprint 10 km (drużynowo) | Włochy · Christian Martinelli · Mattia Cola · Markus Windisch · | Norwegia · Hans Martin Gjedrem · Ronny Hafsås · Henrik L’Abée-Lund · | Finlandia · Paavo Puurunen · Timo Antila · Mika Kalyunen · |

## Klasyfikacja medalowa
* Gospodarz zawodów został zaznaczony tym kolorem.
| Miejsce           | Reprezentacja     | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
| ----------------- | ----------------- | ----- | ------ | ---- | ----- |
| 1                 | Polska            | 2     | 0      | 0    | 2     |
| 2                 | Norwegia          | 1     | 1      | 1    | 3     |
| 3                 | Włochy *          | 1     | 0      | 2    | 3     |
| 4                 | Chiny             | 0     | 2      | 0    | 2     |
| 5                 | Estonia           | 0     | 1      | 0    | 1     |
| 6                 | Finlandia         | 0     | 0      | 1    | 1     |
| Ogółem (6 państw) | Ogółem (6 państw) | 4     | 4      | 4    | 12    |

wikitext:
{{Główny artykuł|Zimowe Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe 2010}}
{{Dyscyplina infobox
 |nazwa       = Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010
 |grafika     = Biathlon pictogram.svg
 |impreza     = [[Zimowe Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe 2010]]
 |miejscowość = {{państwo|ITA}}, [[Dolina Aosty]]
 |poprzednie  =
 |następne    = [[Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2013|2013]]
 |miejsce     =
 |data        = [[22 marca]] [[2010]]
 |konkurencje = 4
 |zawodnicy   =
 |commons     = Category:Biathlon at the 2010 Winter Military World Games
}}
{{Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010}}
'''[[Biathlon]] na [[Zimowe Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe 2010|1. Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych]]''' – jedna z [[Sporty zimowe|zimowych]] [[Dyscyplina sportu|dyscyplin sportowych]] rozegranych w dniu 22 marca 2010 podczas [[Światowe wojskowe igrzyska sportowe|igrzysk wojskowych]] w miejscowości [[Brusson (Włochy)|Brusson]] położonej w regionie [[Dolina Aosty]] we [[Włochy|Włoszech]]<ref name="harmonogram">{{Cytuj stronę|url= http://www.cismvda.it/index.php?option=com_content&view=article&id=53&Itemid=68&lang=en |tytuł = 1st CISM Winter Military World Games. Event Schedule |opublikowany= cismvda.it |data dostępu= 2010-03-25 |język= en it|strony= }}</ref>. Reprezentacja Polski zwyciężyła w klasyfikacji medalowej, zdobyła 2 złote medale<ref name="Biathlon">{{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20140302214623/http://www.cism-milsport.org/eng/019_WINTER_WORLD_GAMES/Results/BIATHLON_2010.pdf |tytuł=1st CISM Winter Military World Games. Biathlon - Final Results. |opublikowany=cism-milsport.org |data dostępu=2013-02-10 |język=en |strony=11}}</ref><ref name="Biathlon/pl">{{Cytuj stronę|url= http://www.biathlon.pl/aktualnosci/1899/mistrzostwa-swiata-wojskowych-w-brusson-sprinty.html |tytuł= Mistrzostwa świata wojskowych w Brusson - sprinty. |opublikowany= biathlon.pl |data dostępu= 2010-03-22 |język= pl |strony= }}</ref>.

== Harmonogram ==
{|class="wikitable" style="margin:0.5em auto;font-size:90%;text-align:center"
|-
! Marzec 2010
! style="width:2.2em"|20
So !!style="width:2.2em"|21
Ni !!style="width:2.2em"|22
Po !!style="width:2.2em"|23
Wt !!style="width:2.2em"|24
Śr !!style="width:2.2em"|25
Cz
|-
!align="left"| Biathlon{{r|harmonogram}}
|  | ||   | ||bgcolor="gold" |4 ||  | ||  | ||
|-
|}
; Legenda
{| class="wikitable" align="center" "background:gold;" cellpadding="2" cellspacing="0" border="1" style="font-size:80%;border:1px solid #999999;border-collapse:collapse"
|-
|bgcolor=#84cefa style="width:2em"| || Eliminacje
|style="background:gold; width:2em"| || Finał (''ilość'')
|}

== Konkurencje ==
Podczas [[Zimowe światowe wojskowe igrzyska sportowe|zimowych igrzysk wojskowych]] zawodnicy i zawodniczki rywalizowali w 4 konkurencjach w biegu sprinterskim, indywidualnie i drużynowo kobiet i mężczyzn. Kobiety rywalizowały ''(indywidualnie i drużynowo)'' w [[Biegi narciarskie|biegu narciarskim]] na dystansie 7,5 [[Kilometr|km]] ze [[Strzelectwo|strzelaniem]] w dwóch pozycjach: leżącej oraz w pozycji stojącej. Dystans biegu sprinterskiego u mężczyzn wynosił 10 km{{r|Biathlon}}{{r|Biathlon/pl}}.

== Medaliści ==
=== Kobiety ===
{|class="wikitable" width=85%
!rowspan="2" width="30%"| Konkurencja
| align="center" width=195px bgcolor=F7F6A8| [[Plik:Military World Games gold medal.svg|19px|Złoto]] '''Złoto'''
| align="center" width=195px bgcolor=DCE5E5| [[Plik:Military World Games silver medal.svg|19px|Srebro]] '''Srebro'''
| align="center" width=195px bgcolor=FFDAB9| [[Plik:Military World Games bronze medal.svg|19px|Brąz]] '''Brąz'''
|-
!align="center"| Drużyna/Zawodniczka
!align="center"| Drużyna/Zawodniczka
!align="center"| Drużyna/Zawodniczka
|-
| [[Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010 – sprint indywidualnie kobiet|biathlon – sprint 7,5 km]]
| {{państwo|POL}}
[[Krystyna Guzik|Krystyna Pałka]]
| {{państwo|CHN}}
 [[Wang Chunli]]
| {{państwo|ITA}}
[[Roberta Fiandino]]
|-
| [[Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010 – sprint drużynowo kobiet|biathlon – sprint 7,5 km (drużynowo)]]
| {{Państwo|POL}}
[[Krystyna Guzik|Krystyna Pałka]]
[[Magdalena Gwizdoń]]
[[Paulina Bobak]]
[[Karolina  Pitoń]]
| {{Państwo|CHN}}
[[Wang Chunli]]
[[Song Chaoqing]]
[[Liu Yuanyuan]]
[[Liu Xanying]]
| {{Państwo|NOR}}
[[Anne Ingstadbjørg]]
[[Kari Henneseid Eie]]
[[Jori Mørkve]]
[[Liv-Kjersti Bergman]]
|}

=== Mężczyźni ===
{|class="wikitable" width=85%
!rowspan="2" width="30%"| Konkurencja
| align="center" width=195px bgcolor=F7F6A8| [[Plik:Military World Games gold medal.svg|19px|Złoto]] '''Złoto'''
| align="center" width=195px bgcolor=DCE5E5| [[Plik:Military World Games silver medal.svg|19px|Srebro]] '''Srebro'''
| align="center" width=195px bgcolor=FFDAB9| [[Plik:Military World Games bronze medal.svg|19px|Brąz]] '''Brąz'''
|-
! align="center"| Drużyna/Zawodnik
! align="center"| Drużyna/Zawodnik
! align="center"| Drużyna/Zawodnik
|-
| [[Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010 – sprint indywidualnie mężczyzn|biathlon – sprint 10 km]]
| {{państwo|NOR}}
[[Hans Martin Gjedrem]]
| {{państwo|EST}}
[[Roland Lessing]]
| {{państwo|ITA}}
[[Christian Martinelli]]
|-
| [[Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010 – sprint drużynowo mężczyzn|biathlon – sprint 10 km (drużynowo)]]
| {{Państwo|ITA}}
[[Christian Martinelli]]
[[Mattia Cola]]
[[Markus Windisch]]

| {{Państwo|NOR}}
[[Hans Martin Gjedrem]]
[[Ronny Hafsås]]
[[Henrik L’Abée-Lund]]

| {{Państwo|FIN}}
[[Paavo Puurunen]]
[[Timo Antila]]
[[Mika Kalyunen]]

|}

== Klasyfikacja medalowa ==
{{Legenda|#ccccff|* Gospodarz zawodów został zaznaczony tym kolorem.|border=solid 1px #AAAAAA}}
{|class="wikitable sortable" solid #AAAAAA; style="text-align:center"
|- bgcolor="#EFEFEF"
! width=40 | Miejsce
! width=200| Reprezentacja
! width=45 | [[Plik:Military World Games gold medal.svg|16px|Złoto]]
 Złoto
! width=45 | [[Plik:Military World Games silver medal.svg|16px|Srebro]]
 Srebro
! width=45 | [[Plik:Military World Games bronze medal.svg|16px|Brąz]]
 Brąz
! width=50 | [[Plik:Military World Games medals.svg|32px|Razem]]
 Razem
|-align=center
| '''1''' ||align=left| '''{{Państwo|POL}}'''|| style="background:#F7F6A8;" | '''2'''|| style="background:#DCE5E5;" | '''0'''|| style="background:#FFDAB9;" | '''0'''|| '''2'''
|-align=center
| 2 ||align=left|{{Państwo|NOR}}|| style="background:#F7F6A8;" | 1 || style="background:#DCE5E5;" | 1 || style="background:#FFDAB9;" | 1 || 3
|- align=center bgcolor="lavender"
| 3 ||align=left|{{Państwo|ITA}} *|| style="background:#F7F6A8;" | 1 || style="background:#DCE5E5;" | 0 || style="background:#FFDAB9;" | 2 ||  3
|-align=center
|  4||align=left|{{Państwo|CHN}}|| style="background:#F7F6A8;" | 0 || style="background:#DCE5E5;" | 2 || style="background:#FFDAB9;" | 0||  2
|-align=center
| 5 ||align=left|{{Państwo|EST}}|| style="background:#F7F6A8;" | 0 || style="background:#DCE5E5;" | 1 || style="background:#FFDAB9;" | 0 || 1
|-align=center
| 6 ||align=left|{{Państwo|FIN}}|| style="background:#F7F6A8;" | 0 || style="background:#DCE5E5;" | 0 || style="background:#FFDAB9;" | 1 ||1
|- align=center | bgcolor="#efefef"
|colspan=2 |'''Ogółem''' (6 państw) || '''4'''|| '''4'''|| '''4'''||'''12'''
|}

== Zobacz też ==
* [[Biathlon na zimowych światowych wojskowych igrzyskach sportowych]]
* [[Zimowe światowe wojskowe igrzyska sportowe]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = https://www.milsport.one/events/cism-world-winter-games | tytuł = World Winter Games | autor = [[Conseil International du Sport Militaire|CISM]] | opublikowany = milsport.one | data dostępu = 2019-11-11 | język = en}}
* {{Cytuj | url = https://archive.is/20100206082411/http://www.cismvda.it/main5/index.php?option=com_content&view=frontpage&Itemid=66&lang=en | tytuł = Winter Military World Games 2010 | autor = | opublikowany = cismvda.it | data dostępu = 2013-03-26 | język = en it}}

{{Biathlon na zimowych światowych wojskowych igrzyskach sportowych}}
{{Dyscypliny - zimowe igrzyska wojskowe 2010}}
{{Światowe igrzyska wojskowe}}

[[Kategoria:Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2010| ]]

title: Konkurencje – sprint

indywidualnie: mężczyzn · kobiet

drużynowo: mężczyzn · kobiet


text:
# Stanko Stojanović
Stanko Stojanović (ur. 7 listopada 1992) – serbski zapaśnik walczący w stylu wolnym. Trzeci na mistrzostwach śródziemnomorskich w 2014 roku.

title: Stanko Stojanović

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Stanko Stojanović
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[7 listopada]] [[1992]]
 |miejsce urodzenia         = [[Belgrad]]<ref>{{cytuj| url = http://www.wrestling-serbia.org.rs/registar/rvacilist.php?export=html| tytuł = Dane na | opublikowany = Wrestling-serbia.org.rs | data dostępu = 2017-01-08 | język = sr}}</ref>
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SRB}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w zapasach|Mistrzostwa śródziemnomorskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w Zapasach 2014|Kanjiža 2014]]|74 kg st.wolny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Stanko Stojanović''' (ur. [[7 listopada]] [[1992]]<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=3053E3779506442DA83FBE04667CAD88 |tytuł = Dane na | opublikowany = Foeldeak.com | data dostępu = 2017-01-08 | język = en}}</ref>) – [[Serbia|serbski]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu wolnym. Trzeci na mistrzostwach śródziemnomorskich w [[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w Zapasach 2014|2014]] roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Stojanović, Stanko}}
[[Kategoria:Serbscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1992]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie]]

title: · Stanko Stojanović

Data i miejsce urodzenia: 7 listopada 1992 · Belgrad

title: Dorobek medalowy

brąz: Kanjiža 2014 · 74 kg st.wolny


text:
# Tituli in Numidia
Tituli in Numidia (łac. Diocesis  Titulanus in Numidia) – stolica historycznej diecezji we Cesarstwie rzymskim w prowincji Numidia zlikwidowana w VII w. podczas ekspansji islamskiej, współcześnie w północnej Algierii. Obecnie katolickie biskupstwo tytularne.

## Biskupi tytularni
| Lp. | Biskup                              | Funkcja                              | Od                | Do                   |
| --- | ----------------------------------- | ------------------------------------ | ----------------- | -------------------- |
| 1   | Eliseu Maria Gomes de Oliveira      | biskup pomocniczy Maceió (Brazylia)  | 3 lutego 1968     | 5 lutego 1974        |
| 2   | Robert-Joseph Mathen                | biskup koadiutor Namur (Belgia)      | 15 marca 1974     | 24 czerwca 1974      |
| 3   | Peter Prabhu                        | nuncjusz apostolski                  | 13 listopada 1993 | 10 września 2013     |
| 4   | Moacir Silva Arantes                | biskup pomocniczy Goiânii (Brazylia) | 11 maja 2016      | 21 października 2020 |
| 5   | Andherson Franklin Lustoza de Souza | biskup pomocniczy Vitórii (Brazylia) | 22 grudnia 2021   |                      |

title: Tituli in Numidia

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Tituli in Numidia
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        =
 |opis grafiki                   =
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = [[Cesarstwo Rzymskie]] / [[Numidia]]
 |miejscowość                    =
 |adres                          =
 |data powołania                 =
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |nadrzędna administratura typ   =
 |nadrzędna administratura nazwa =
 |obiekt sakralny typ            =
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |współczesne państwo            = DZA
 |współczesna miejscowość        =
 |data ustanowienia tytularnej   = [[1933]]
 |rzeczywista funkcja biskupa    =
 |administrator                  = [[Andherson Franklin Lustoza de Souza]]
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      =
 |procent wiernych               =
 |liczba wiernych                =
 |liczba kapłanów diecezjalnych  =
 |liczba kapłanów zakonnych      =
 |liczba kapłanów                =
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 =
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |kod mapy                       = żadna
 |współrzędne                    =
 |commons                        =
 |www                            =
}}
'''Tituli in Numidia''' (łac. ''Diocesis  Titulanus in Numidia'') – stolica historycznej [[diecezja|diecezji]] we [[Cesarstwo Rzymskie|Cesarstwie rzymskim]] w prowincji [[Numidia]] zlikwidowana w [[VII wiek|VII w.]] podczas ekspansji [[islam]]skiej, współcześnie w północnej [[Algieria|Algierii]]. Obecnie [[Kościół katolicki|katolickie]] [[biskup tytularny|biskupstwo tytularne]].

== Biskupi tytularni ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! width="50" | Lp. || width="480" | Biskup || width="720" | Funkcja || width="300" | Od || width="300" | Do
|-
| 1 ||style="text-align:left"| [[Eliseu Maria Gomes de Oliveira]] || [[biskup pomocniczy]] [[Archidiecezja Maceió|Maceió]] ([[Brazylia]]) || 3 lutego 1968 || 5 lutego 1974
|-
| 2 ||style="text-align:left"| [[Robert-Joseph Mathen]] || biskup [[koadiutor]] [[Diecezja namurska|Namur]] ([[Belgia]])|| 15 marca 1974 || 24 czerwca 1974
|-
| 3 ||style="text-align:left"| [[Peter Prabhu]] || [[nuncjusz apostolski]] || 13 listopada 1993 || 10 września 2013
|-
| 4 ||style="text-align:left"| [[Moacir Silva Arantes]] || biskup pomocniczy [[Archidiecezja Goiânia|Goiânii]] ([[Brazylia]])|| 11 maja 2016 || 21 października 2020
|-
| 5 ||style="text-align:left"| [[Andherson Franklin Lustoza de Souza]] || biskup pomocniczy [[Archidiecezja Vitória|Vitórii]] ([[Brazylia]])|| 22 grudnia 2021 ||
|-
|}

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = d3t46 |tytuł = Biskupia stolica tytularna Tituli in Numidia |data dostępu = 2015-12-23}}
*{{Gcatholic|http://www.gcatholic.org/dioceses/former/t1817.htm|Biskupia stolica tytularna Tituli in Numidia|2015-12-23}}

[[Kategoria:Tytularne stolice biskupie Kościoła katolickiego w dzisiejszej Algierii]]

title: Tituli in Numidia

Państwo:
Cesarstwo Rzymskie / Numidia
Algieria

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Obecny biskup: Andherson Franklin Lustoza de Souza


text:
# Yaguaraparo
Yaguaraparo – miasto w Wenezueli, w stanie Sucre.

title: Yaguaraparo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Yaguaraparo
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Yaguaraparo
 |państwo                      = VEN
 |1. jednostka administracyjna = [[Sucre (stan)|Sucre]]
 |2. jednostka administracyjna =
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  = 10°34′N 62°50′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Yaguaraparo''' – miasto w [[Wenezuela|Wenezueli]], w stanie [[Sucre (stan)|Sucre]].

[[Kategoria:Miasta w stanie Sucre]]

title: Yaguaraparo

Państwo: Wenezuela

Stan: Sucre


text:
# Butrymowce
Butrymowce – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Nowy Dwór.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Butrymowce, po jej zniesieniu w gromadzie Nowy Dwór. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.
Na wschód od wsi przepływa rzeka Sidra, dopływ Biebrzy.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Parafia Opatrzności Bożej w Siderce.

title: Butrymowce

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Butrymowce
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podlaskie
 |powiat                 = [[Powiat sokólski|sokólski]]
 |gmina                  = [[Nowy Dwór (gmina)|Nowy Dwór]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 76<ref name="Ludność2012">{{Cytuj książkę | tytuł = Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nowy Dwór | miejsce = Nowy Dwór | data = 2013 | strony = 71 | url = http://web.archive.org/web/20150210165007/https://6facbacb110bd5e96185305959cc75bf5a6ff61e.googledrive.com/host/0BykL-68UQUIpSjNRYWw3aXNkYlU/Studium%20ND%20tekst%2031.12.2013.pdf}}</ref>
 |rok                    = 31 grudnia 2012
 |strefa numeracyjna     = 85
 |kod pocztowy           = 16-205{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = BSK
 |SIMC                   = 0037440{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Nowy Dwór (gmina)
 |współrzędne            = 53°37'18"N 23°27'40"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|13871|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Butrymowce''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[Województwo podlaskie|województwie podlaskim]], w [[Powiat sokólski|powiecie sokólskim]], w [[Nowy Dwór (gmina)|gminie Nowy Dwór]]{{r|teryt|roz}}.

W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Butrymowce (gromada)|Butrymowce]], po jej zniesieniu w gromadzie [[Nowy Dwór (gromada w powiecie dąbrowskim)|Nowy Dwór]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo białostockie (1975–1998)|województwa białostockiego]].

Na wschód od wsi przepływa rzeka [[Sidra (rzeka)|Sidra]], dopływ [[Biebrza|Biebrzy]].

Wierni kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Opatrzności Bożej w Siderce]]{{r|par}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=108|data dostępu=2022-11-27}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=par>[https://archibial.pl/parafie/info/62-opatrznosci-bozej-siderka/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Nowy Dwór}}

[[Kategoria:Nowy Dwór (gmina)]]

title: Butrymowce

Państwo: Polska

Województwo: podlaskie

Powiat: sokólski

Gmina: Nowy Dwór

Tablice rejestracyjne: BSK


text:
# Warhammer: Inwazja

Warhammer: Inwazja (ang. Warhammer: Invasion) – kolekcjonerska gra karciana osadzona w uniwersum Warhammera Fantasy. Została wydana przez Fantasy Flight Games w 2009, a jej polskie tłumaczenie zostało przygotowane przez wydawnictwo Galakta.

## Zasady gry
Gracze tworzą talię składającą się z 50 do 100 kart używając maksymalnie trzech egzemplarzy danej karty. Każdy z graczy posiada stolicę, składającą się z trzech stref. Celem gry jest zniszczenie co najmniej dwóch z trzech stref stolicy przeciwnika. Można tego dokonać przez zagrywanie kart jednostek oraz taktyk.
Każda strefa stolicy pełni różne funkcje:
- królestwo – zwiększa przychód zasobów niezbędnych do wystawiania kolejnych kart,
- misja – pozwala realizować misje specjalne oraz decyduje o ilości otrzymywanych kart,
- pole bitwy – pozwala na atakowanie jednostkami stolicy przeciwnika,

Karty są oznaczone jednym z sześciu symboli frakcji zwanych rasami:
- Imperium
- Krasnoludy
- Elfy Wysokiego Rodu
- Chaos
- Mroczne elfy
- Orkowie

W grze istnieją również karty neutralne, które nie są oznaczone symbolem żadnej rasy.

## Rozszerzenia
Oprócz zestawu podstawowego gry dostępne są różne rozszerzenia, oferujące nowe karty:
- Szturm na Ulthuan (Assault on Ulthuan)[4]
- Marsz potępionych (March of the Damned)[5]
- Legendy (Legends)[6]
- Kataklizm (Cataclysm)[7]
- Ukryte Królestwa (Hidden Kingdoms)[8]

Zestawy bitewne:
- Cykl Spaczenia (The Corruption Cycle)
- Cykl Wrogów (The Enemy Cycle)
- Cykl Morrslieba (The Morrslieb Cycle)
- Cykl Stolicy (The Capital Cycle)
- Cykl Krwawej Wyprawy (The Bloodquest Cycle)
- Cykl Wiecznej Wojny (The Eternal War)

title: Warhammer: Inwazja

wikitext:
{{Gra infobox
 |nazwa                 = Warhammer: Inwazja
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |autor                 =
 |wydawca               = [[Fantasy Flight Games]]<br />[[Galakta]]
 |liczba graczy         = 2 i więcej
 |zalecenia wiekowe     = 13+
 |czas przygotowania    = ok. 3 minut
 |czas gry              = 20 minut.
 |złożoność reguł       =
 |elementy strategii    =
 |wymagane umiejętności =
 |losowość              = średnia<ref>losowa kolejność kart oraz nieznana taktyka przeciwnika</ref>
 |commons               =
 |www                   =
}}
[[Plik:Warhammer Invasion table gameplay.JPG|mały|240px|Rozgrywka dwuosobowa]]

'''Warhammer: Inwazja''' (ang. '''Warhammer: Invasion''') – [[kolekcjonerska gra karciana]] osadzona w uniwersum ''[[Warhammer Fantasy|Warhammera Fantasy]]''. Została wydana przez [[Fantasy Flight Games]] w [[2009]], a jej polskie tłumaczenie zostało przygotowane przez wydawnictwo [[Galakta]].

== Zasady gry ==
Gracze tworzą talię składającą się z 50 do 100 kart używając maksymalnie trzech egzemplarzy danej karty. Każdy z graczy posiada stolicę, składającą się z trzech stref. Celem gry jest zniszczenie co najmniej dwóch z trzech stref stolicy przeciwnika. Można tego dokonać przez zagrywanie kart jednostek oraz taktyk.

Każda strefa stolicy pełni różne funkcje:
* królestwo – zwiększa przychód zasobów niezbędnych do wystawiania kolejnych kart,
* misja – pozwala realizować misje specjalne oraz decyduje o ilości otrzymywanych kart,
* pole bitwy – pozwala na atakowanie jednostkami stolicy przeciwnika,

Karty są oznaczone jednym z sześciu symboli frakcji zwanych rasami<ref>w grze dostępne są również inne rasy (takie jak leśne elfy oraz jaszczuroludzie) nie są one jednak oznaczone żadnym symbolem rasy (karty neutralne)</ref>:
* [[Imperium (Warhammer)|Imperium]]
* [[Krasnoludy (Warhammer)|Krasnoludy]]
* [[Elfy Wysokiego Rodu (Warhammer)|Elfy Wysokiego Rodu]]
* [[Chaos (Warhammer)|Chaos]]
* [[Mroczny_elf#Warhammer|Mroczne elfy]]
* [[Ork|Orkowie]]
W grze istnieją również karty neutralne, które nie są oznaczone symbolem żadnej rasy.

== Rozszerzenia ==
Oprócz zestawu podstawowego gry dostępne są różne rozszerzenia, oferujące nowe karty<ref>w przeciwieństwie do mechanizmu [[Booster|boosterów]] karty nie są przydzielane losowo</ref>:
* Szturm na Ulthuan (''Assault on Ulthuan'')<ref>[http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/warhammer-inwazja-szturm-na-ulthuan/ Warhammer: Inwazja – Szturm na Ulthuan], Galakta.pl</ref>
* Marsz potępionych (''March of the Damned'')<ref>[http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/warhammer-inwazja-marsz-potepionych/ Warhammer: Inwazja – Marsz potępionych], Galakta.pl</ref>
* Legendy (''Legends'')<ref>[http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/warhammer-inwazja-legendy/ Warhammer: Inwazja – Legendy], Galakta.pl</ref>
* Kataklizm (''Cataclysm'')<ref>[http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/warhammer-inwazja-kataklizm/ Warhammer: Inwazja – Kataklizm], Galakta.pl</ref>
* Ukryte Królestwa (''Hidden Kingdoms'')<ref>[http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/warhammer-inwazja-ukryte-krolestwa/ Warhammer: Inwazja – Ukryte Królestwa], Galakta.pl</ref>

Zestawy bitewne:
* Cykl Spaczenia (''The Corruption Cycle'')
* Cykl Wrogów (''The Enemy Cycle'')
* Cykl Morrslieba (''The Morrslieb Cycle'')
* Cykl Stolicy (''The Capital Cycle'')
* Cykl Krwawej Wyprawy (''The Bloodquest Cycle'')
* Cykl Wiecznej Wojny (''The Eternal War'')

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.warhammer-inwazja.pl/ Warhammer-Inwazja.pl] turnieje i aktualności
* {{Cytuj stronę | url = http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/ | tytuł = Warhammer: Inwazja | opublikowany = galakta.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20140210212134/http://galakta.pl/gry/gry-karciane/1831-2/ | zarchiwizowano = 2014-02-10}} na stronie wydawnictwa Galakta
* [http://www.fantasyflightgames.com/edge_minisite.asp?eidm=85&enmi=Warhammer:%20Invasion%20The%20Card%20Game Warhammer: Invasion] na stronie wydawnictwa Fantasy Flight Games {{lang|en}}
* [http://www.boardgamegeek.com/boardgame/47185/warhammer-invasion Warhammer: Inwazja] w serwisie [[BoardGameGeek]] {{lang|en}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Warhammer Fantasy}}

[[Kategoria:Kolekcjonerskie gry karciane]]
[[Kategoria:Warhammer Fantasy]]

title: Warhammer: Inwazja

Wydawca: Fantasy Flight Games · Galakta

Liczba graczy: 2 i więcej

Czas przygotowania: ok. 3 minut

Czas gry: 20 minut.

Losowość: średnia


text:
# Nachal Becet
Nachal Becet (hebr. נחל בצת; arab. Wadi Karkara) – strumień płynący w Górnej Galilei w północnej części Izraela. Swoje źródła ma przy moszawie Zarit, przepływa u podnóża góry Tabor, a następnie płynąć północną krawędzią płaskowyżu Ramot Jissachar dociera do Rowu Jordanu, gdzie ma ujście w rzece Jordan. Na terenie wadi strumienia Tabor utworzono rezerwat przyrody.

## Przebieg
Becet jest strumieniem płynącym w Górnej i Zachodniej Galilei w północnej części Izraela. Swoje źródła ma na południowych stokach wzgórz położonych na granicy izraelsko-libańskich, tuż przy moszawie Zarit 33°06′08″N 35°17′57″E/33,102222 35,299167. Następnie spływa do głębokiego wadi i kieruje się wzdłuż krawędzi płaskowyżu Wyżyny Adamit (ok. 460 m n.p.m.) na południowy zachód. Jest tutaj zasilany lewostronnymi dopływami Szarach i Galil. Mija kibuce Elon i Adamit, aby przy moszawie Ja’ara zostać zasilony prawostronnym dopływem Namer. Dalej strumień wypływa z wadi i spływa w kierunku zachodnim między wzgórzami Zachodniej Galilei na równinę przybrzeżną Izraela. Pomiędzy miejscowością Szelomi a kibucem Maccuwa jest zasilany lewostronnym dopływem Cuva. Za moszawami Becet i Liman jest zasilany prawostronnym dopływem Chanita. Ma swoje ujście do Morza Śródziemnego na południe od kibucu Kefar Rosz ha-Nikra 33°04′34″N 35°06′24″E/33,076111 35,106667.
Strumień biegnie wzdłuż linii uskoku geologicznego, przez skały wapienne i dolomitowe. Koryto strumienia jest urozmaicone naturalnymi basenami i niewielkimi wodospadami. Wzdłuż biegu strumienia znajduje się kilka zabytkowych młynów wodnych. Brzegi porastają platany, oleandry i niekropienie.

## Turystyka
W 1972 roku dla ochrony różnorodnego krajobrazu wadi strumienia Becet utworzono rezerwat przyrody. Pod koniec października 2009 roku powiększono jego powierzchnię. Obejmuje on obszar wadi po obydwu stronach strumienia. W obszarze rezerwatu wytyczono kilka szlaków turystycznych. Na stokach wzgórz można zwiedzać jaskinie, spośród których największymi są Keszet i Namer. W pobliżu znajduje się Park Narodowy Belvoir.

title: Nachal Becet

wikitext:
{{Inne znaczenia|rzeki w|[[Becet|moszaw]]}}
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Rezerwat Przyrody Strumienia Becet
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 =
 |grafika              = BetzetStream.JPG
 |opis grafiki         = Widok strumienia Becet
 |rodzaj               =
 |państwo              = ISR
 |położenie            =
 |siedziba             =
 |mezoregion           =
 |data utworzenia      = 10 lutego 1972
 |akt prawny           =
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 8874 ha
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |współrzędne          = 33°4′22″N 35°12′52″E
 |commons              = Category:Nahal Betzet
 |www                  = http://archive.is/20121218193401/http://old.parks.org.il/BuildaGate5/general2/data_card.php?U=no&SiteName=parks&ItemID=743419345
}}
'''Nachal Becet''' ([[język hebrajski|hebr.]] נחל בצת; [[język arabski|arab.]] ''Wadi Karkara'') – [[strumień]] płynący w [[Górna Galilea|Górnej Galilei]] w północnej części [[Izrael]]a. Swoje źródła ma przy moszawie [[Zarit]], przepływa u podnóża góry [[Góra Tabor|Tabor]], a następnie płynąć północną krawędzią płaskowyżu [[Ramot Jissachar]] dociera do [[Rów Jordanu|Rowu Jordanu]], gdzie ma ujście w rzece [[Jordan (rzeka)|Jordan]]. Na terenie [[wadi]] strumienia Tabor utworzono [[rezerwat przyrody]].

== Przebieg ==
[[Plik:Betzet Map.png|thumb|left|160px|Przebieg strumienia Becet]]
[[Plik:KeshetCaveByAviv.JPG|thumb|left|160px|Otoczenie strumienia Becet]]
Becet jest [[strumień|strumieniem]] płynącym w [[Górna Galilea|Górnej]] i [[Zachodnia Galilea|Zachodniej Galilei]] w północnej części [[Izrael]]a. Swoje źródła ma na południowych stokach wzgórz położonych na granicy [[izrael]]sko-[[liban|libańskich]], tuż przy moszawie [[Zarit]] {{Współrzędne|33°06′08″N 35°17′57″E|type:city|umieść=w tekście}}. Następnie spływa do głębokiego [[wadi]] i kieruje się wzdłuż krawędzi płaskowyżu [[Wyżyna Adamit|Wyżyny Adamit]] (ok. 460 m n.p.m.) na południowy zachód. Jest tutaj zasilany lewostronnymi dopływami Szarach i Galil. Mija kibuce [[Elon (Izrael)|Elon]] i [[Adamit (kibuc)|Adamit]], aby przy moszawie [[Ja’ara]] zostać zasilony prawostronnym dopływem Namer. Dalej strumień wypływa z wadi i spływa w kierunku zachodnim między wzgórzami Zachodniej Galilei na [[równina przybrzeżna Izraela|równinę przybrzeżną Izraela]]. Pomiędzy miejscowością [[Szelomi]] a kibucem [[Maccuwa]] jest zasilany lewostronnym dopływem Cuva. Za moszawami [[Becet]] i [[Liman (Izrael)|Liman]] jest zasilany prawostronnym dopływem Chanita. Ma swoje ujście do [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]] na południe od kibucu [[Kefar Rosz ha-Nikra]] {{Współrzędne|33°04′34″N 35°06′24″E|type:city|umieść=w tekście}}<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.protectedplanet.net/sites/Nahal_Bezet_Nature_Reserve | tytuł = Nahal Bezet Nature Reserve | data dostępu = 2012-12-17 | praca = Protected Planet | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20141006155948/http://www.protectedplanet.net/sites/Nahal_Bezet_Nature_Reserve | zarchiwizowano = 2014-10-06 }}</ref>.

Strumień biegnie wzdłuż linii uskoku geologicznego, przez skały [[wapień|wapienne]] i [[dolomit (skała)|dolomitowe]]. Koryto strumienia jest urozmaicone naturalnymi basenami i niewielkimi wodospadami. Wzdłuż biegu strumienia znajduje się kilka zabytkowych [[młyn wodny|młynów wodnych]]. Brzegi porastają [[platan]]y, [[oleander|oleandry]] i [[niekropień właściwy|niekropienie]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20151217085039/http://www.bet-alon.co.il/info/site_details.php?site_id=59 | tytuł = Becet | data dostępu = 2013-04-23 | praca = Bet Alon |język = he}}</ref>.

== Turystyka ==
W 1972 roku dla ochrony różnorodnego krajobrazu wadi strumienia Becet utworzono [[rezerwat przyrody]]. Pod koniec października 2009 roku powiększono jego powierzchnię. Obejmuje on obszar wadi po obydwu stronach strumienia. W obszarze rezerwatu wytyczono kilka szlaków turystycznych<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.inature.info/wiki/%D7%A9%D7%9E%D7%95%D7%A8%D7%AA_%D7%A0%D7%97%D7%9C_%D7%91%D7%A6%D7%AA | tytuł = Rezerwat Strumienia Becet | data dostępu = 2013-04-23 | praca = INature Info |język = he}}</ref>. Na stokach wzgórz można zwiedzać jaskinie, spośród których największymi są Keszet i Namer<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.tiuli.com/track_info.asp?lng=eng&track_id=12 | tytuł = Me'arat Keshset and Me'arat Namer | data dostępu = 2013-04-23 | praca = Tiuli |język = en}}</ref>. W pobliżu znajduje się [[Belvoir (twierdza)|Park Narodowy Belvoir]].

== Zobacz też ==
* [[Geografia Izraela]]
* [[Parki narodowe w Izraelu]]
* [[Zarząd Ochrony Przyrody i Parków Narodowych]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rezerwaty przyrody w Izraelu}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rezerwaty przyrody w Izraelu]]

title: Rezerwat Przyrody Strumienia Becet

Państwo: Izrael

Data utworzenia: 10 lutego 1972


text:
# Rybnik Towarowy
Rybnik Towarowy – stacja kolejowa położona w Rybniku, w dzielnicy Niedobczyce.

## Ruch pasażerski
| Rok  | Wymiana pasażerska na dobę |
| ---- | -------------------------- |
| 2017 | 20-49                      |
| 2022 | 100-149                    |

## Historia
Od momentu powstania do 1922 roku stacja nosiła nazwę Niedobschütz, po włączeniu do Polski w 1922 roku – Niedobczyce, natomiast podczas okupacji niemieckiej od września 1939 roku do marca 1945 roku – ponownie Niedobschütz. Obecna nazwa obowiązuje od 1980 roku.

## Informacje
Stacja towarowa połączona z siecią kolejową Infra Silesia.
W 2017 r. z powodu złego stanu technicznego dokonano rozbiórki budynku dworca kolejowego Rybnik Towarowy.  Od tego czasu stacja kolejowa posiada tylko wyremontowane przez Polskie Linie Kolejowe perony.

title: Rybnik Towarowy

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Rybnik Towarowy
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Widok na zrewitalizowany peron nr 2 stacji Rybnik Towarowy. Listopad 2015 r..jpg
 |opis zdjęcia               = Widok na stację Rybnik Towarowy z peronu 1
 |państwo                    = śląskie
 |miejscowość                = [[Rybnik]]
 |lokalizacja                = [[Niedobczyce]]
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1882
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = ''Niedobschütz'', ''Niedobczyce''
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 140|140 Katowice Ligota – Nędza]]
* [[Linia kolejowa nr 158|158 Rybnik Towarowy – Chałupki]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Rybnik
 |współrzędne                = 50°3′57″N 18°30′56″E
 |commons                    = Category:Rybnik Towarowy train station
 |www                        =
}}
'''Rybnik Towarowy''' – [[stacja kolejowa]] położona w [[Rybnik]]u, w dzielnicy [[Niedobczyce]].

== Ruch pasażerski ==
{| class="wikitable"
! Rok
! Wymiana pasażerska na dobę
|-
| 2017<ref name="roz">{{cytuj stronę|url=https://utk.gov.pl/pl/aktualnosci/14537,Najwieksze-i-najmniejsze-stacje-w-Polsce.html|tytuł=Największe i najmniejsze stacje w Polsce|nazwisko=|imię=|praca=utk.gov.pl|data dostępu=2019-12-18}}</ref>
| 20-49
|-
| 2022<ref name="utk23">{{Cytuj stronę | url =https://dane.utk.gov.pl/download/7/85303/Wymianapasazerskawrazzrankingiemnastrone2022.xlsx | tytuł =Wymiana pasażerska - Dane o stacjach 2022 | autor =Urząd Transportu Kolejowego | opublikowany = | data = | język = | data dostępu = 2023-09-17}}</ref>
| 100-149
|-
|}

== Historia ==
Od momentu powstania do 1922 roku stacja nosiła nazwę ''Niedobschütz'', po włączeniu do Polski w 1922 roku – ''Niedobczyce'', natomiast podczas [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji niemieckiej]] od września 1939 roku do marca 1945 roku – ponownie ''Niedobschütz''. Obecna nazwa obowiązuje od 1980 roku.

== Informacje ==
Stacja towarowa połączona z siecią kolejową [[Infra Silesia]].

W 2017 r. z powodu złego stanu technicznego dokonano rozbiórki budynku dworca kolejowego Rybnik Towarowy.  Od tego czasu stacja kolejowa posiada tylko wyremontowane przez [[PKP Polskie Linie Kolejowe|Polskie Linie Kolejowe]] perony<ref>{{Cytuj |autor = tuPolska |tytuł = Dworzec zburzony. Rybnik-Towarowy ma już tylko perony |data dostępu = 2020-02-16 |opublikowany = www.rybnik.com.pl |url = https://www.rybnik.com.pl/wiadomosci,dworzec-zburzony-rybnik-towarowy-ma-juz-tylko-perony,wia5-3266-32938.html |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Bazakolejowa.pl|stacja|484|Rybnik Towarowy}}
* {{Atlaskolejowy.pl|stacja|4575|Rybnik Towarowy|śląskie}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Rybnik Towarowy
|linia         = {{LK-linia|140}} [[Katowice Ligota]] – [[Nędza (stacja kolejowa)|Nędza]]
|kilometr      = 43,383
|następny_typ  = KHSTr
|poprzedni     = [[Rybnik (stacja kolejowa)|Rybnik]]
|poprzedni_km  = 3,680
|następny      = [[Rybnik Niedobczyce]]
|następny_km   = 1,440
|inne          =
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|stacja        = Rybnik Towarowy
|linia         = {{LK-linia|158}} Rybnik Towarowy – [[Chałupki (stacja kolejowa)|Chałupki]]
|kilometr      = 0,000
|następny_typ  = KHSTr
|poprzedni     =
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Rybnik Rymer]]
|następny_km   = 1,763
}}
}}

{{Transport kolejowy w Rybniku}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Rybniku]]
[[Kategoria:Niedobczyce]]
[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Polsce oddane do użytku w 1882]]

title: Rybnik Towarowy

Województwo: śląskie

Miejscowość: Rybnik

Lokalizacja: Niedobczyce

Poprzednie nazwy: Niedobschütz, Niedobczyce

Kasy: N


text:
# Kożuchów (powiat sokołowski)
Kożuchów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Bielany. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa siedleckiego.
Wierni wyznania Rzymskokatolickiego zamieszkali we wsi należą do parafii św. Wawrzyńca w Kożuchówku.

title: Kożuchów (powiat sokołowski)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Kożuchów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat sokołowski|sokołowski]]
 |gmina                  = [[Bielany (gmina)|Bielany]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 154{{r|rap}}
 |rok                    = 2023
 |strefa numeracyjna     = 25
 |kod pocztowy           = 08-311{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WSK
 |SIMC                   = 0668347{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Bielany (gmina)
 |współrzędne            = 52°21'15"N 22°19'26"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|61014|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Kożuchów''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat sokołowski|powiecie sokołowskim]], w [[Bielany (gmina)|gminie Bielany]]{{r|teryt|roz}}. Ma status sołectwa{{r|sol}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo siedleckie|województwa siedleckiego]].

Wierni wyznania Rzymskokatolickiego zamieszkali we wsi należą do parafii [[Parafia św. Wawrzyńca w Kożuchówku|św. Wawrzyńca w Kożuchówku]].

== Zobacz też ==
* [[Kożuchów]]
* [[Kożuchówek]]
* [[Kożuchówka]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://bielany.bip.gov.pl/raport-o-stanie-gminy/raport-o-stanie-gminy-za-2023-rok.html Raport o stanie gminy Bielany w 2023. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2023] s. 10-11</ref>
* <ref name=sol>[https://bielany.bip.gov.pl/solectwa/698135_wykaz-solectw-i-soltysow-na-terenie-gminy-bielany.html BIP gminy, sołectwa]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=527|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IV|476|Kożuchów 1(2)}}

{{Gmina Bielany}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bielany (gmina)]]

title: Kożuchów

Województwo: mazowieckie

Powiat: sokołowski

Gmina: Bielany

Tablice rejestracyjne: WSK


text:
# Gerderest
Gerderest – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Pireneje Atlantyckie.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 124 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 19 osób/km² (wśród 2290 gmin Akwitanii Gerderest plasuje się na 1052. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1316.).

title: Gerderest

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gerderest
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Gerderest
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Pireneje Atlantyckie]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Pau|Pau]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 64239
 |powierzchnia                    = 6,53 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 124
 |gęstość zaludnienia             = 19 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 64160
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Pireneje Atlantyckie
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Gerderest''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Pireneje Atlantyckie]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 124 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 19 osób/km² (wśród 2290 gmin [[Akwitania|Akwitanii]] Gerderest plasuje się na 1052. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1316.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Pau}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Pireneje Atlantyckie]]

title: Gerderest

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Pireneje Atlantyckie

Okręg: Pau

• gęstość: 19 os./km²


text:
# Trąbiki (owady)
Trąbiki (Salpingidae) – rodzina chrząszczy z podrzędu wielożernych i nadrodziny czarnuchów. Obejmuje około 300 opisanych gatunków. Rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie. W zapisie kopalnym znana jest od eocenu. Cechuje ją duża różnorodność pod względem budowy ciała, siedliska i diety, a jej monofiletyzm jest niepewny.

## Morfologia

### Owad dorosły
Chrząszcze o silnie spłaszczonym do wyraźnie wypukłego ciele długości od 1,2 do 11,5 mm. Jego zarys może być od 1,5 do 7 razy dłuższy niż szeroki i zwykle ma mniej więcej równoległe boki. Oskórek bywa nagi lub rozmaicie owłosiony.
Głowa jest co najwyżej trochę opadająca, z nieobecnym lub słabo zaznaczonym szwem epistomalnym. Z tyłu może być gwałtownie zwężona w szyję lub kłykciowato przewężona. Z kolei u Tretothorax i niektórych Salpinginae jej przód wydłużony jest w ryjek (trąbkę). Oczy złożone są całobrzegie lub bardzo słabo wykrojone, zwykle są zbudowane z delikatnych omatidiów, często bywają mocno wyłupiaste. U korolubków oczu brak jednak zupełnie. Czułki bywają różnie ukształtowane. U Aegialitinae, korolubków, Othniinae, Prostominiinae i części Salpinginae są jedenastoczłonowe z trójczłonowymi buławkami, u pozostałych Salpinginae z buławkami cztero- lub pięcioczłonowymi, u Inopeplinae jedenastoczłonowe i paciorkowate, a u Dacoderinae dziesięcioczłonowe i paciorkowate lub zwieńczone buławką złożoną z jednego lub dwóch członów. Na potylicy brak jest żeberek. Kształt nadustka i wargi górnej bywa rozmaity. Żuwaczki typowo są krótkie, szerokie, z dwoma zębami na szczycie, jednym lub większą liczbą zębów na krawędziach tnących oraz dobrze wykształconymi molami i prostekami. Z wyjątkiem większości Inopeplinae żuwka zewnętrzna jest gęsto porośnięta szczecinkami. Z wyjątkiem niektórych Salpinginae ostatni człon głaszczków szczękowych jest walcowaty lub wrzecionowaty, podobnie jak w przypadku głaszczków wargowych; te ostatnie są jednak całkiem zanikłe u Tretothorax. Języczek zwykle jest niezmodyfikowany, tylko u Diagrypnodes lekko wycięty. Szwy gularne są w różnym stopniu od siebie oddalone. Brak jest u trąbików listewek podpoliczkowych, jak i sklerytów szyjnych.
Przedplecze bywa różnie ukształtowane, ale kąty ma zawsze niewystające, a największą szerokość osiąga na przedzie lub pośrodku. Stosunek długości do szerokości przedplecza wynosi od 0,5 do 1,6. Na jego wierzchu brak jest dołków przypodstawowych czy żeberek, natomiast występować mogą żeberka boczne, niekiedy ząbkowane. Tarczka bywa spiczasta po szeroko zaokrągloną. Stosunek długości do szerokości pokryw wynosi od 0,8 do 3. Punktowanie na ich powierzchni może być bezładne lub ułożone w 10 rzędów lub rowków oraz rządek przytarczkowy. Epipleury są niepełne lub całkiem ich brak. U Inopeplinae pokrywy odsłaniają kilka tergitów odwłoka, natomiast u pozostałych grup zakrywają go w całości. Tylna para skrzydeł bywa dobrze wykształcona, silnie uwsteczniona, a nawet całkiem zanikła. Jej użyłkowanie jest zmienne. Przedpiersie miewa różnie wykształcony, kompletny lub niekompletny wyrostek międzybiodrowy. Panewki przednich bioder bywają poprzeczne lub okrągłe, zwykle są od zewnątrz otwarte. Przednie krętarzyki są w całości ukryte. Endosternit zatułowia ma co najwyżej krótki wyrostek przedni, zwykle uwstecznione lub zanikłe blaszki i najczęściej długie boczne ramiona. Odnóża środkowej pary odznaczają się udami o silnie skośnym przyczepie do krętarzy. U większości rodzajów stopy dwóch pierwszych par są pięcioczłonowe, a ostatniej czteroczłonowe, jednak znane są rodzaje o wszystkich stopach czteroczłonowych. Pazurki są niezmodyfikowane.
Na spodzie odwłoka widocznych jest pięć sternitów (wentrytów), z których pierwszy wypuszcza ku przodowi wyrostek międzybiodrowy. U zdecydowanej większości gatunków wszystkie te wentryty są wolne, jednak u niektórych dwa pierwsze są stożkowato połączone. Ósmy segment odwłoka pozbawiony jest sprawnych przetchlinek, a u samca też pośrodkowej rozpórki na sternicie. Z wyjątkiem Dacoderinae samce mają spiculum gastrale na przednim brzegu sternitu dziewiątego. Tergit dziesiąty jest całkowicie zlany z tergitem poprzednim i bywa w całości błoniasty. Symetryczny edeagus samca ma pozbawione rozpórek przednią krawędź fallobazy i przedni brzeg prącia, zaś stawowo połączone z fallobazą paramery są co najmniej częściowo zrośnięte ze sobą, formując apicale. Samice mają długie spiculum ventrale na ósmym sternicie oraz wydłużone pokładełko o dwu- lub trzyczęściowych, wyraźnie krótszych od paraproktów koksytach i dobrze wykształconych, umiejscowionych wierzchołkowo gonostylikach.

### Larwa
Larwy mają wydłużone, w różnym stopniu spłaszczone, porośnięte szczecinkami lub szczecinkami i włoskami ciało o mniej więcej równoległych bokach. W większości przypadków są jasno zabarwione z ciemniejszą pigmentacją głowy i dziewiątego tergum odwłoka. Prognatyczna głowa ma wolną wargę górną i pozbawiona jest szwu epistomalnego. Oczka larwalne najczęściej występują w liczbie 5 par, ale może ich być też od 1 do 4, a nawet mogą nie występować w ogóle. Trójczłonowe czułki zaopatrzone są w stożkowaty lub palcowaty narząd zmysłowy o długości mniejszej od ich szczytowego członu. Żuwaczki są u nasady szerokie, ku szczytowi zwężone, pozbawione dodatkowych wyrostków na stronach brzusznych, na szczycie zaopatrzone w 2 lub 3 zęby, a na krawędziach tnących w 1 lub 2 ząbki przedwierzchołkowe. Mola bywa dobrze wykształcona lub zredukowana. Szczęki mają niepodzielone, poprzeczne do nieco skośnych kotwiczki, dłuższe niż szerokie pieńki, trójczłonowe głaszczki, zaś żuwki zrośnięte w malę o oszczecinionym wierzchołku. Warga dolna ma dwuczłonowe głaszczki i zwykle pozbawiona jest języczka; występuje on jednak w podrodzinach Othniinae, Aegialitinae i Prostominiinae. Podgębie miewa sklerom różnie ukształtowany lub całkiem zanikły. Przedtułów nie nakrywa głowy i nie przekracza długością pozostałych segmentów tułowia razem wziętych. Pięcioczłonowe odnóża zwieńczone są pazurkowatymi przedstopiami z parą szczecinek. Odwłok jest ponad dwukrotnie dłuższy od tułowia i ma tergity niewystające poza sternity danego segmentu. Dziewiąty segment ma na tergicie parę rozwidlonych lub zaopatrzonych w guzki bądź kolce, rzadko niezmodyfikowanych urogomfów. Na dziesiątym segmencie brak jest pygopodiów.

## Ekologia i występowanie
Większość trąbików to gatunki saproksyliczne, związane z martwym drewnem, jednak preferencje ekologiczne są w tej grupie różnorodne. Należą tu gatunki związane z rozmaitym martwym i żywym materiałem roślinnym, zamieszkujące grzyby, ściółkę, jaskinie (troglobionty), budynki (synantropy), mrowiska (myrmekofile) czy strefy międzypływowe. Również preferencje pokarmowe bywają rozmaite. Do rodziny należą saprofitofagi, mykofagi, koprofagi, algofagi, nekrofagi, wszystkożercy i drapieżcy. Owady dorosłe z podrodziny Salpinginae obserwowane bywają na kwiatach i liściach, ale częściej znajdowane są na pniakach, kłodach i rozkładających się gałęziach.
Rodzina rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie. Othniinae, Prostominiinae i Inopeplinae są szeroko rozprzestrzenione, z największą różnorodnością w cieplejszych strefach klimatycznych. Również Salpinginae są szeroko rozprzestrzenione, jednak w ich przypadku około 60% gatunków zasiedla chłodniejsze strefy klimatyczne półkuli północnej i południowej. Aegialitinae mają zasięg okołopacyficzny. Agleninae spotykane są w Europie, Afryce, Australii i obu Amerykach. Dacoderinae zamieszkują obie Ameryki i północną Australię. Łącznie w nearktycznej Ameryce Północnej występuje około 20 gatunków z 8 rodzajów. Palearktykę zamieszkuje 76 gatunków. W Polsce stwierdzono 14 gatunków z 7 rodzajów i 2 podrodzin (zobacz: Salpingidae Polski). 3 gatunki umieszczone zostały na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce.

## Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1815 roku przez Williama Elforda Leacha pod nazwą Salpingides. Dawniej klasyfikowany był jako podrodzina w obrębie rozmiazgowatych, przy czym wiele zaliczanych doń dziś rodzajów umieszczanych było w innych rodzinach, np. wśród zgniotkowatych, zatęchlakowatych czy gwozdnikowatych. We współczesnym zakresie rodzina Salpingidae zdefiniowana została głównie w pracach Johna F. Lawrence’a z drugiej połowy XX wieku. Podział tejże na 7 niżej przedstawionych podrodzin ugruntowany został przez pracę Lawrence’a i Alfreda Newtona z 1995 roku oraz podtrzymany przez pracę autorstwa 11 koleopterologów z 2011 roku. Monofiletyzm tak rozumianych Salpingidae jest jednak często kwestionowany.
Do rodziny tej zalicza się około 300 opisanych gatunków, zgrupowanych w około 45 rodzajach i 7 podrodzinach:
- Aegialitinae LeConte, 1862
- Agleninae Horn, 1878
- Dacoderinae LeConte, 1862
- Inopeplinae Grouvelle, 1908
- Othniinae LeConte, 1861
- Prostominiinae Grouvelle, 1914
- Salpinginae Leach, 1815

Zapis kopalny rodziny zaczyna się w eocenie. Z epoki tej pochodzi odnaleziona we Francji inkluzja Eopeplus stetzenkoi.

title: Trąbiki (owady)

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Trąbiki
 |nazwa łacińska         = Salpingidae
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[William Elford Leach|Leach]], 1815
 |okres istnienia        = {{okres istnienia grupy organizmów 2|Eocene|present}}
 |grafika                = Salpingus ruficollis.jpg
 |opis grafiki           = ''[[Salpingus ruficollis]]'' z podrodziny [[Salpinginae]]
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = [[chrząszcze wielożerne]]
 |infrarząd              = [[Cucujiformia]]
 |nadrodzina             = [[czarnuchy]]
 |rodzina                = trąbiki
 |synonimy               =
* Salpingides Leach, 1815
 |wikispecies            = Salpingidae
 |commons                = Category:Salpingidae
}}
'''Trąbiki'''{{r|dł}} (Salpingidae) – [[rodzina (biologia)|rodzina]] [[chrząszcze|chrząszczy]] z [[rząd (biologia)|podrzędu]] [[chrząszcze wielożerne|wielożernych]] i nadrodziny [[czarnuchy|czarnuchów]]. Obejmuje około 300 opisanych [[gatunek (biologia)|gatunków]]. Rozprzestrzeniona jest [[gatunek kosmopolityczny|kosmopolitycznie]]. W zapisie kopalnym znana jest od [[eocen]]u. Cechuje ją duża różnorodność pod względem budowy ciała, siedliska i diety, a jej [[takson monofiletyczny|monofiletyzm]] jest niepewny.

== Morfologia ==
=== Owad dorosły ===
[[plik:COLE Salpingidae Diagrypnodes wakefieldi.png|thumb|left|150px|''[[Diagrypnodes wakefieldi]]'' z podrodziny [[Inopeplinae]]]]
[[plik:Aglenus brunneus (Gyllenhall, 1813) (22687004791).png|thumb|[[Korolubek]] z podrodziny Agleninae]]
[[plik:Vincenzellus ruficollis (Panzer, 1794).png|thumb|''[[Vincenzellus ruficolli]]'' z podrodziny Salpinginae]]
[[plik:Antarcticodomus new species.jpg|thumb|''[[Antarcticodomus]]'' z podrodziny Aegialitinae]]
Chrząszcze o silnie spłaszczonym do wyraźnie wypukłego ciele długości od 1,2 do 11,5 mm. Jego zarys może być od 1,5 do 7 razy dłuższy niż szeroki i zwykle ma mniej więcej równoległe boki. [[Oskórek]] bywa nagi lub rozmaicie owłosiony{{r|lbl}}.

[[Głowa owadów|Głowa]] jest co najwyżej trochę opadająca, z nieobecnym lub słabo zaznaczonym [[szew epistomalny|szwem epistomalnym]]. Z tyłu może być gwałtownie zwężona w szyję lub kłykciowato przewężona. Z kolei u ''[[Tretothorax]]'' i niektórych [[Salpinginae]] jej przód wydłużony jest w [[rostrum|ryjek]] (trąbkę). [[Oczy złożone]] są całobrzegie lub bardzo słabo wykrojone, zwykle są zbudowane z delikatnych [[omatidium|omatidiów]], często bywają mocno wyłupiaste. U [[korolubek|korolubków]] oczu brak jednak zupełnie. [[Czułki]] bywają różnie ukształtowane. U [[Aegialitinae]], korolubków, [[Othniinae]], [[Prostominiinae]] i części Salpinginae są jedenastoczłonowe z trójczłonowymi buławkami, u pozostałych Salpinginae z buławkami cztero- lub pięcioczłonowymi, u Inopeplinae jedenastoczłonowe i paciorkowate, a u Dacoderinae dziesięcioczłonowe i paciorkowate lub zwieńczone buławką złożoną z jednego lub dwóch członów. Na [[potylica|potylicy]] brak jest żeberek. Kształt [[nadustek|nadustka]] i [[warga górna|wargi górnej]] bywa rozmaity. [[Żuwaczka|Żuwaczki]] typowo są krótkie, szerokie, z dwoma zębami na szczycie, jednym lub większą liczbą zębów na krawędziach tnących oraz dobrze wykształconymi [[mola (anatomia)|molami]] i [[prosteka]]mi. Z wyjątkiem większości Inopeplinae [[żuwka zewnętrzna]] jest gęsto porośnięta szczecinkami. Z wyjątkiem niektórych Salpinginae ostatni człon [[głaszczki szczękowe|głaszczków szczękowych]] jest walcowaty lub wrzecionowaty, podobnie jak w przypadku [[głaszczki wargowe|głaszczków wargowych]]; te ostatnie są jednak całkiem zanikłe u ''[[Tretothorax]]''. [[Języczek owadów|Języczek]] zwykle jest niezmodyfikowany, tylko u ''[[Diagrypnodes]]'' lekko wycięty. [[Szwy gularne]] są w różnym stopniu od siebie oddalone. Brak jest u trąbików [[podpoliczki|listewek podpoliczkowych]], jak i sklerytów szyjnych{{r|lbl}}.

[[Przedplecze]] bywa różnie ukształtowane, ale kąty ma zawsze niewystające, a największą szerokość osiąga na przedzie lub pośrodku. Stosunek długości do szerokości przedplecza wynosi od 0,5 do 1,6. Na jego wierzchu brak jest dołków przypodstawowych czy żeberek, natomiast występować mogą żeberka boczne, niekiedy ząbkowane. [[Tarczka (anatomia owadów)|Tarczka]] bywa spiczasta po szeroko zaokrągloną. Stosunek długości do szerokości [[pokrywy (entomologia)|pokryw]] wynosi od 0,8 do 3. Punktowanie na ich powierzchni może być bezładne lub ułożone w 10 rzędów lub rowków oraz rządek przytarczkowy. [[Epipleury]] są niepełne lub całkiem ich brak. U Inopeplinae pokrywy odsłaniają kilka [[tergum|tergitów]] [[odwłok]]a, natomiast u pozostałych grup zakrywają go w całości. Tylna para skrzydeł bywa dobrze wykształcona, silnie uwsteczniona, a nawet całkiem zanikła. Jej [[użyłkowanie skrzydła|użyłkowanie]] jest zmienne. [[Przedpiersie (anatomia)|Przedpiersie]] miewa różnie wykształcony, kompletny lub niekompletny wyrostek międzybiodrowy. Panewki przednich bioder bywają poprzeczne lub okrągłe, zwykle są od zewnątrz otwarte. Przednie [[krętarzyk]]i są w całości ukryte. [[Endosternit]] [[zatułów|zatułowia]] ma co najwyżej krótki wyrostek przedni, zwykle uwstecznione lub zanikłe blaszki i najczęściej długie boczne ramiona. Odnóża środkowej pary odznaczają się [[udo|udami]] o silnie skośnym przyczepie do [[krętarz stawonogów|krętarzy]]. U większości rodzajów [[stopa sześcionogów|stopy]] dwóch pierwszych par są pięcioczłonowe, a ostatniej czteroczłonowe, jednak znane są rodzaje o wszystkich stopach czteroczłonowych. Pazurki są niezmodyfikowane{{r|lbl}}.

Na spodzie [[odwłok]]a widocznych jest pięć [[sternum|sternitów]] (wentrytów), z których pierwszy wypuszcza ku przodowi wyrostek międzybiodrowy. U zdecydowanej większości gatunków wszystkie te wentryty są wolne, jednak u niektórych dwa pierwsze są stożkowato połączone. Ósmy segment odwłoka pozbawiony jest sprawnych [[przetchlinka|przetchlinek]], a u samca też pośrodkowej rozpórki na sternicie. Z wyjątkiem Dacoderinae samce mają ''[[spiculum gastrale]]'' na przednim brzegu sternitu dziewiątego. [[Tergum|Tergit]] dziesiąty jest całkowicie zlany z tergitem poprzednim i bywa w całości błoniasty. Symetryczny [[edeagus]] samca ma pozbawione rozpórek przednią krawędź [[fallobaza|fallobazy]] i przedni brzeg [[prącie|prącia]], zaś stawowo połączone z fallobazą [[paramery]] są co najmniej częściowo zrośnięte ze sobą, formując ''apicale''. Samice mają długie ''[[spiculum ventrale]]'' na ósmym sternicie oraz wydłużone [[pokładełko]] o dwu- lub trzyczęściowych, wyraźnie krótszych od [[paraprokt]]ów [[koksyt]]ach i dobrze wykształconych, umiejscowionych wierzchołkowo [[gonostylik]]ach{{r|lbl}}.

=== Larwa ===
[[plik:Aegialites saintgeorgensis larva.jpg|thumb|left|[[Larwa]] ''[[Aegialites saintgeorgensis]]'' z podrodziny [[Aegialitinae]]]]
[[plik:Rabocerus gabrieli (Gerhardt, 1901).png|thumb|''[[Rabocerus gabrieli]]'' z podrodziny Salpinginae]]
[[plik:Sphaeriestes castaneus (Panzer, 1796) (3028954159).jpg|thumb|''[[Sphaeriestes castaneus]]'' z podrodziny Salpinginae]]
[[plik:Lissodema denticolle (Gyllenhal, 1813).png|thumb|''[[Lissodema denticolle]]'' z podrodziny Salpinginae]]
[[plik:Aegialites saintgeorgensis.jpg|thumb|''Aegialites saintgeorgensis'' z podrodziny Aegialitinae]]
[[Larwa|Larwy]] mają wydłużone, w różnym stopniu spłaszczone, porośnięte szczecinkami lub szczecinkami i włoskami ciało o mniej więcej równoległych bokach. W większości przypadków są jasno zabarwione z ciemniejszą pigmentacją głowy i dziewiątego tergum odwłoka. Prognatyczna głowa ma wolną wargę górną i pozbawiona jest szwu epistomalnego. Oczka larwalne najczęściej występują w liczbie 5 par, ale może ich być też od 1 do 4, a nawet mogą nie występować w ogóle. Trójczłonowe czułki zaopatrzone są w stożkowaty lub palcowaty narząd zmysłowy o długości mniejszej od ich szczytowego członu. Żuwaczki są u nasady szerokie, ku szczytowi zwężone, pozbawione dodatkowych wyrostków na stronach brzusznych, na szczycie zaopatrzone w 2 lub 3 zęby, a na krawędziach tnących w 1 lub 2 ząbki przedwierzchołkowe. Mola bywa dobrze wykształcona lub zredukowana. [[Szczęki (anatomia)|Szczęki]] mają niepodzielone, poprzeczne do nieco skośnych [[kotwiczka|kotwiczki]], dłuższe niż szerokie [[pieniek|pieńki]], trójczłonowe głaszczki, zaś żuwki zrośnięte w [[mala (anatomia)|malę]] o oszczecinionym wierzchołku. [[Warga dolna]] ma dwuczłonowe głaszczki i zwykle pozbawiona jest języczka; występuje on jednak w podrodzinach Othniinae, Aegialitinae i Prostominiinae. [[Podgębie]] miewa [[sklerom]] różnie ukształtowany lub całkiem zanikły. [[Przedtułów]] nie nakrywa głowy i nie przekracza długością pozostałych segmentów tułowia razem wziętych. Pięcioczłonowe odnóża zwieńczone są pazurkowatymi [[przedstopie|przedstopiami]] z parą szczecinek. Odwłok jest ponad dwukrotnie dłuższy od tułowia i ma tergity niewystające poza sternity danego segmentu. Dziewiąty segment ma na tergicie parę rozwidlonych lub zaopatrzonych w guzki bądź kolce, rzadko niezmodyfikowanych [[urogomfy|urogomfów]]. Na dziesiątym segmencie brak jest [[pygopodia|pygopodiów]]{{r|lbl}}.

== Ekologia i występowanie ==
Większość trąbików to [[gatunek saproksyliczny|gatunki saproksyliczne]], związane z martwym drewnem, jednak preferencje ekologiczne są w tej grupie różnorodne. Należą tu gatunki związane z rozmaitym martwym i żywym materiałem roślinnym, zamieszkujące grzyby, ściółkę, jaskinie ([[troglobiont]]y), budynki ([[gatunek synantropijny|synantropy]]), mrowiska ([[myrmekofile]]) czy [[Strefa pływów|strefy międzypływowe]]. Również preferencje pokarmowe bywają rozmaite. Do rodziny należą [[saprofitofag]]i, [[mykofag]]i, [[koprofagia|koprofagi]], [[algofag]]i, [[nekrofag]]i, [[wszystkożerność|wszystkożercy]] i [[drapieżnictwo|drapieżcy]]{{r|lbl|ab}}. [[Imago|Owady dorosłe]] z podrodziny Salpinginae obserwowane bywają na kwiatach i liściach, ale częściej znajdowane są na pniakach, kłodach i rozkładających się gałęziach{{r|lbl}}.

Rodzina rozprzestrzeniona jest [[gatunek kosmopolityczny|kosmopolitycznie]]. Othniinae, Prostominiinae i Inopeplinae są szeroko rozprzestrzenione, z największą różnorodnością w cieplejszych strefach klimatycznych. Również Salpinginae są szeroko rozprzestrzenione, jednak w ich przypadku około 60% gatunków zasiedla chłodniejsze strefy klimatyczne półkuli północnej i południowej. Aegialitinae mają zasięg okołopacyficzny. Agleninae spotykane są w Europie, Afryce, Australii i obu Amerykach. [[Dacoderinae]] zamieszkują obie Ameryki i północną Australię{{r|lbl}}. Łącznie w [[kraina nearktyczna|nearktycznej]] Ameryce Północnej występuje około 20 gatunków z 8 rodzajów{{r|ab}}. [[Kraina palearktyczna|Palearktykę]] zamieszkuje 76 gatunków{{r|cpc}}. W Polsce stwierdzono 14 gatunków z 7 rodzajów i 2 podrodzin{{r|biomap}} (zobacz: [[Chrząszcze Polski#Salpingidae|Salpingidae Polski]]). 3 gatunki umieszczone zostały na [[Czerwona lista zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce|Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce]]{{r|clz}}.

== Taksonomia ==
[[Takson]] ten wprowadzony został w 1815 roku przez [[William Elford Leach|Williama Elforda Leacha]] pod nazwą Salpingides{{r|families}}. Dawniej klasyfikowany był jako podrodzina w obrębie [[rozmiazgowate|rozmiazgowatych]], przy czym wiele zaliczanych doń dziś rodzajów umieszczanych było w innych rodzinach, np. wśród [[zgniotkowate|zgniotkowatych]], [[Zatęchlakowate|zatęchlakowatych]] czy [[gwozdnikowate|gwozdnikowatych]]. We współczesnym zakresie rodzina Salpingidae zdefiniowana została głównie w pracach [[John Francis Lawrence|Johna F. Lawrence’a]] z drugiej połowy XX wieku{{r|lbl}}. Podział tejże na 7 niżej przedstawionych podrodzin ugruntowany został przez pracę Lawrence’a i [[Alfred Newton|Alfreda Newtona]] z 1995 roku{{r|l&n}} oraz podtrzymany przez pracę autorstwa 11 koleopterologów z 2011 roku{{r|families}}. [[Takson monofiletyczny|Monofiletyzm]] tak rozumianych Salpingidae jest jednak często kwestionowany{{r|lbl}}.

Do rodziny tej zalicza się około 300 opisanych [[gatunek (biologia)|gatunków]], zgrupowanych w około 45 [[rodzaj (biologia)|rodzajach]] i 7 podrodzinach{{r|lbl|ab|families}}:
* [[Aegialitinae]] LeConte, 1862
* [[korolubek|Agleninae]] Horn, 1878
* [[Dacoderinae]] LeConte, 1862
* [[Inopeplinae]] Grouvelle, 1908
* [[Othniinae]] LeConte, 1861
* [[Prostominiinae]] Grouvelle, 1914
* [[Salpinginae]] Leach, 1815

Zapis kopalny rodziny zaczyna się w [[eocen]]ie. Z epoki tej pochodzi odnaleziona we Francji [[inkluzje organiczne w bursztynie|inkluzja]] ''[[Eopeplus]] stetzenkoi''{{r|KN}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="ab">{{Cytuj książkę | rozdział = Family 116. Salpingidae | inni = Ross H. Arnett Jr., Michael C. Thomas, Paul E. Skelley, J. Howard Frank (red.) | autor r = Darren A. Pollock | tytuł = American Beetles. Vol. 2. Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea | wydawca = CRC Press | miejsce = Boca Raton, London, New York, Washington D.C. | data = 2000 | strony = 544-548}}</ref>
* <ref name="biomap">{{Cytuj stronę | url = https://baza.biomap.pl/pl/taxon/family-salpingidae/default/tlm/list_species | tytuł = rodzina: Salpingidae Leach, 1815 | autor = D. Kubisz | praca = Biodiversity Map | data dostępu = 2020-06-24}}</ref>
* <ref name="clz">{{Cytuj książkę | autor r = Jerzy Pawłowski, Daniel Kubisz, Mieczysław Mazur | rozdział = Coleoptera. Chrząszcze | autor = Zbigniew Głowaciński, Małgorzata Makomaska-Juchiewicz, Grażyna Połczyńska-Konior |tytuł = Czerwona Lista Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce. Suplement |wydawca = Instytut Ochrony Przyrody PAN |miejsce = Kraków |data = 2002}}</ref>
* <ref name="cpc">{{Cytuj książkę | rozdział = Salpingidae | inni = I. Lobl, A. Smetana (red.) | autor r = Darren Andrew Pollock | tytuł = Catalogue of Palaearctic Coleoptera. Volume 5 | wydawca = Apollo Books | miejsce = Stenstrup, Denmark | data = 2008 | strony = 417-421}}</ref>
* <ref name="dł">{{Cytuj książkę | autor = Włodzimierz Dzieduszycki, Maryan Łomnicki | tytuł = Muzeum imienia Dzieduszyckich we Lwowie | wydawca = Pierwsza Związkowa Drukarnia we Lwowie | miejsce = Lwów | data = 1886}}</ref>
* <ref name=families>{{Cytuj |autor=Patrice Bouchard, Yves Bousquet, Anthony E. Davies, Miguel A. Alonso-Zarazaga, John F. Lawrence, Chris H. C. Lyal, Alfred F. Newton, Chris A. M. Reid, Michael Schmitt, S. Adam Ślipiński, Andrew B. T. Smith |tytuł=Family-group names in Coleoptera (Insecta) |czasopismo=[[ZooKeys]] |wolumin=88 |s=1-972 |data=2011 |doi= 10.3897/zookeys.88.807}}</ref>
* <ref name="KN">{{Cytuj pismo | autor = A.G. Kirejtshuk, A. Nel | tytuł = New genera and species of Cucujiformia (Coleoptera, Polyphaga) from lowermost Eocene French amber | czasopismo = Denisia | wolumin = 26 | strony = 103-118 | data = 2009}}</ref>
* <ref name="lbl">{{Cytuj książkę | autor = Richard A.B. Leschen | autor2 = Rolf G. Beutel | autor3 = John F. Lawrence | tytuł = Coleoptera, Beetles. Vol. 2: Morphology and Systematics (Archostemata, Adephaga, Myxophaga, Polyphaga patim) | wydawca = Walter de Gruyter & Co. | miejsce = Berlin, Boston | rok = 2016 | seria = Handbook of Zoology | rozdział = Salpingidae | autor r = John F. Lawrence, S. Adam Ślipiński, Darren A. Pollock and Hermes Escalona | wydanie = II}}</ref>
* <ref name=l&n>{{cytuj książkę |autor r = J.F. Lawrence, A.F. Newton Jr. |rok=1995|rozdział= Families and subfamilies of Coleoptera (with selected genera, notes, references and data on family-group names) |strony= 779-1006 |autor= J. Pakaluk, S. A. Slipinski (Eds.)|tytuł= Biology, Phylogeny, and Classification of Coleoptera: Papers Celebrating the 80th Birthday of Roy A. Crowson|wydawca= Muzeum i Instytut Zoologii PAN|miejsce= Warszawa}}</ref>
}}

{{Chrząszcze}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Trąbiki]]

title: Trąbiki

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze wielożerne

Infrarząd: Cucujiformia

Nadrodzina: czarnuchy

Rodzina: trąbiki


text:
# Campillo de Altobuey
Campillo de Altobuey – gmina w Hiszpanii, w prowincji Cuenca, w Kastylii-La Mancha, o powierzchni 172,41 km². W 2011 roku gmina liczyła 1600 mieszkańców.

title: Campillo de Altobuey

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Campillo de Altobuey
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = torredeCampillo.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Escudo de Campillo de Altobuey.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Campillo de Altobuey
 |państwo                      = ESP
 |1. jednostka administracyjna = [[Kastylia-La Mancha]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Cuenca (prowincja)|Cuenca]]
 |powierzchnia                 = 172,41{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 1600{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 9,28
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kastylia-La Mancha
 |współrzędne                  = 39°36′36″N 1°47′35″W
 |commons                      =
 |www                          = https://www.campillodealtobuey.com/
}}
'''Campillo de Altobuey''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Cuenca (prowincja)|Cuenca]], w [[Kastylia-La Mancha|Kastylii-La Mancha]], o powierzchni 172,41 km²{{r|ssweb}}. W 2011 roku gmina liczyła 1600 mieszkańców{{r|ssweb}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/4300 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Prowincja Cuenca}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Campillo de Altobuey}}
[[Kategoria:Gminy w prowincji Cuenca]]
[[Kategoria:Cuenca (prowincja)]]

title: Campillo de Altobuey

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Kastylia-La Mancha

Prowincja: Cuenca

Zarządzający: Francisco Lopez Lopez↗

Tablice rejestracyjne: CU


text:
# O naśladowaniu Chrystusa
O naśladowaniu Chrystusa (łac. De imitatione Christi) – popularna książka-poradnik życia chrześcijańskiego, przypisywana Tomaszowi à Kempisowi, choć jej autorstwo nie jest ostatecznie ustalone. Spór o autora tekstu rozpoczął się w XV wieku, a bezpośrednią przyczyną są słowa zawarte na końcu rękopisu znajdującego się w bibliotece królewskiej w Brukseli: „Nie pytaj, kto powiedział, ale patrz, co powiedział”. Wśród autorów tego dzieła wymieniano na przestrzeni wieków m.in.: Bernarda z Clairvaux, Jana Gersona czy św. Bonawenturę. Nowsze badania sugerują, że autorem mógł być twórca renesansowego kierunku ascetycznego (devotio moderna) – Geert Groote.
Dzieło powstało prawdopodobnie przed rokiem 1427. Składa się z czterech ksiąg, powstałych najprawdopodobniej w różnym czasie jako odrębne dzieła. Za najwcześniejsze uznaje się:
- Admonitiones ad spiritualem vitam utiles (Zachęty pomocne do życia duchowego)
- Admonitiones ad interna trahentes (Zachęty do życia wewnętrznego).

Z czasem dołączono do nich księgi:
- De interna consolatione (O wewnętrznym ukojeniu)
- Devota exhortatio ad Sacram Corporis Christi Communionem (Gorąca zachęta do Komunii Świętej).

Mimo iż książkę krytykowano, zarzucając jej pesymizm, naiwność i pogardę dla spraw doczesnych, O naśladowaniu Chrystusa stało się jednym z najbardziej rozpowszechnionych (po Biblii) dzieł chrześcijańskich. Popularność zdobyła nie tylko wśród katolików, ale również wśród protestantów, a nawet niechrześcijan. Pociągająca dla czytelników była m.in. forma dialogu ucznia z niewidzialnym Mistrzem, która często pojawia się na kartach dzieła.
Znanych jest 700 rękopisów tego dzieła, a przetłumaczono je na 95 języków. Fragmenty O naśladowaniu Chrystusa zostały zawarte w tekstach liturgii godzin w posoborowym brewiarzu.
Wśród czytelników dzieła można znaleźć świętych takich jak Franciszek Salezy, Ignacy Loyola, Karol Boromeusz, Josemaría Escrivá de Balaguer, Teresa z Lisieux, Jan XXIII, oraz błogosławionych i mistyków (np. Thomas Merton). Do lektury tej książki zachęcał listownie swoich przyjaciół Adam Mickiewicz, wspominali o niej w swojej prywatnej korespondencji Juliusz Słowacki, Cyprian K. Norwid i Jerzy Liebert. Wśród znanych czytelników można również znaleźć tak różne postacie, jak Daga Hammarskjölda, Witolda Pileckiego, Pierre'a Corneille'a, Stefana Żeromskiego, Gottfrieda W. Leibniza czy Ludwiga van Beethovena. Dzieło to przyczyniło się w dużym stopniu do zbliżenia się do katolicyzmu Aleksandra Wata.
Jedna z bohaterek powieści Emancypantki B. Prusa również jest czytelniczką O naśladowaniu....
W Polsce pierwszy (anonimowy) przekład ukazał się w 1545 r. Autorami kolejnych przekładów byli m.in. ks. Jakub Wujek, poeta Stanisław Grochowski, Jan Wielowiecki, ks. Aleksander Jełowicki i Anna Kamieńska. W czasie II wojny światowej książkę tę drukowano w Londynie i wysyłano do obozów jenieckich, trafiała do obozów koncentracyjnych, a także do środowisk polskich, które znalazły się poza ojczyzną.

## Literatura przedmiotu
- O naśladowaniu Chrystusa – wstęp ks. J. Twardowskiego i posłowie tłumaczki Anny Kamieńskiej do nowego wydania O Naśladowaniu Chrystusa z 1980 r.
- Tomasza a Kempis O naśladowaniu Chrystusa ksiąg czworo (wyd. z 1895 roku) (online)

title: O naśladowaniu Chrystusa

wikitext:
[[Plik:Thomas à Kempis - De Imitatione Christi.gif|thumbnail|300px|right|Manuskrypt ''O naśladowaniu Chrystusa'' znajdujący się w [[Biblioteka Królewska Belgii|Bibliotece Królewskiej Belgii]], w Brukseli]]
'''O naśladowaniu Chrystusa''' ({{łac.|De imitatione Christi}}) – popularna książka-poradnik życia chrześcijańskiego, przypisywana [[Tomasz à Kempis|Tomaszowi à Kempisowi]], choć jej autorstwo nie jest ostatecznie ustalone. Spór o autora tekstu rozpoczął się w [[XV wiek]]u, a bezpośrednią przyczyną są słowa zawarte na końcu rękopisu znajdującego się w bibliotece królewskiej w [[Bruksela|Brukseli]]: „Nie pytaj, kto powiedział, ale patrz, co powiedział”. Wśród autorów tego dzieła wymieniano na przestrzeni wieków m.in.: [[Bernard z Clairvaux|Bernarda z Clairvaux]], [[Jan Gerson|Jana Gersona]] czy [[Święty Bonawentura|św. Bonawenturę]]. Nowsze badania sugerują, że autorem mógł być twórca renesansowego kierunku ascetycznego (''[[devotio moderna]]'') – [[Geert Groote]].

Dzieło powstało prawdopodobnie przed rokiem [[1427]]. Składa się z czterech ksiąg, powstałych najprawdopodobniej w różnym czasie jako odrębne dzieła. Za najwcześniejsze uznaje się:
* Admonitiones ad spiritualem vitam utiles (''Zachęty pomocne do życia duchowego'')
* Admonitiones ad interna trahentes (''Zachęty do życia wewnętrznego'').
Z czasem dołączono do nich księgi:
* De interna consolatione (''O wewnętrznym ukojeniu'')
* Devota exhortatio ad Sacram Corporis Christi Communionem (''Gorąca zachęta do Komunii Świętej'').

Mimo iż książkę krytykowano, zarzucając jej pesymizm, naiwność i pogardę dla spraw doczesnych, ''O naśladowaniu Chrystusa'' stało się jednym z najbardziej rozpowszechnionych (po [[Biblia|Biblii]]) dzieł chrześcijańskich. Popularność zdobyła nie tylko wśród katolików, ale również wśród protestantów, a nawet niechrześcijan. Pociągająca dla czytelników była m.in. forma dialogu ucznia z niewidzialnym Mistrzem, która często pojawia się na kartach dzieła.

Znanych jest 700 rękopisów tego dzieła, a przetłumaczono je na 95 języków. Fragmenty ''O naśladowaniu Chrystusa'' zostały zawarte w tekstach liturgii godzin w [[Sobór watykański II|posoborowym]] [[brewiarz]]u.

Wśród czytelników dzieła można znaleźć świętych takich jak [[Franciszek Salezy]], [[Ignacy Loyola]], [[Karol Boromeusz]], [[Josemaría Escrivá de Balaguer]], [[Teresa z Lisieux]], [[Jan XXIII]], oraz błogosławionych i mistyków (np. [[Thomas Merton]]). Do lektury tej książki zachęcał listownie swoich przyjaciół [[Adam Mickiewicz]], wspominali o niej w swojej prywatnej korespondencji [[Juliusz Słowacki]], [[Cyprian Kamil Norwid|Cyprian K. Norwid]] i [[Jerzy Liebert]]. Wśród znanych czytelników można również znaleźć tak różne postacie, jak [[Dag Hammarskjöld|Daga Hammarskjölda]], [[Witold Pilecki|Witolda Pileckiego]], [[Pierre Corneille|Pierre'a Corneille'a]], [[Stefan Żeromski|Stefana Żeromskiego]], [[Gottfried Wilhelm Leibniz|Gottfrieda W. Leibniza]] czy [[Ludwig van Beethoven|Ludwiga van Beethovena]]. Dzieło to przyczyniło się w dużym stopniu do zbliżenia się do katolicyzmu [[Aleksander Wat|Aleksandra Wata]]<ref>Zob. Aleksander Wat, ''Mój wiek. Pamiętnik mówiony'', t. 2, Czytelnik, Warszawa 1990, s. 301.</ref>.

Jedna z bohaterek powieści ''[[Emancypantki]]'' [[Bolesław Prus|B. Prusa]] również jest czytelniczką ''O naśladowaniu...''.

W Polsce pierwszy (anonimowy) przekład ukazał się w 1545 r. Autorami kolejnych przekładów byli m.in. ks. [[Jakub Wujek]], poeta [[Stanisław Grochowski (poeta)|Stanisław Grochowski]], [[Jan Wielowiecki]], ks. [[Aleksander Jełowicki]] i [[Anna Kamieńska]]. W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] książkę tę drukowano w [[Londyn]]ie i wysyłano do obozów jenieckich, trafiała do obozów koncentracyjnych, a także do środowisk polskich, które znalazły się poza ojczyzną.

== Literatura przedmiotu ==
* ''O naśladowaniu Chrystusa'' – wstęp ks. [[Jan Twardowski|J. Twardowskiego]] i posłowie tłumaczki [[Anna Kamieńska|Anny Kamieńskiej]] do nowego wydania ''O Naśladowaniu Chrystusa'' z [[1980]] r.
* [https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/334943/edition/316492#description Tomasza a Kempis O naśladowaniu Chrystusa ksiąg czworo (wyd. z 1895 roku)] (online)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Literatura średniowiecznołacińska]]
[[Kategoria:Chrześcijańska literatura mistyczna]]