text:
# BMD-3
BMD-3 (ros. БМД-3 «Бахча», Боевая Mашина Десанта-3) – radziecki i rosyjski bojowy wóz piechoty przeznaczony dla wojsk powietrznodesantowych, z lat 90. XX wieku. Wyprodukowany w ograniczonej serii.

## Historia
W 1978 roku wprowadzono do Afganistanu wojska radzieckie. Armia Radziecka eksploatowała w tym okresie dwa typy bojowych wozów piechoty: BMP-1 i BMD-1. Główne uzbrojenia wozów BMP-1 i BMD-1, armata 73 mm 2A28 Grom okazała się uzbrojeniem o niewielkim zasięgu skutecznym. Dodatkowo niski kąt podniesienia armaty 2A28 uniemożliwiał zwalczanie wysoko położonych (np. na zboczach gór, w oknach) celów.
W 1981 roku w Afganistanie znalazły się jednostki wyposażone w bojowe wozy piechoty BMP-2. Jego główne uzbrojenie – 30 mm działko 2A42 okazało się znacznie skuteczniejsze od armaty 2A28. Dlatego dowództwo radzieckich wojsk powietrznodesantowych podjęło decyzję o wprowadzeniu do uzbrojenia nowego wozu bojowego uzbrojonego w armatę 30 mm.
Wstępne prace wykazały, że kadłub BMD-1 jest zbyt mały aby zamontować na nim wieżę BMP-2. Dlatego postanowiono opracować dwa pojazdy. Rozwiązaniem doraźnym miał być wóz wykorzystujący podwozie BMD-1 i nową jednoosobową wieżę z armatą 30 mm (późniejszy BMD-2), a docelowym nowy większy bojowy wóz piechoty.
W 1985 roku rozpoczęto produkcję BMD-2 i biuro konstrukcyjne Wołgogradzkiej Fabryki Traktorów (WTZ) mogło zacząć prace nad nowym bojowym wozem piechoty dla wojsk powietrznodesantowych. Zwiększenie liczby ciężkich samolotów transportowych spowodowało, że konstruktorom zezwolono zwiększyć masę bojową nowego BMD do ponad 10 ton. Projektowanie nowego pojazdu rozpoczęto już wiosną 1982 roku.
Dzięki zwiększonemu limitowi masy nowy bojowy wóz piechoty został wyposażony w większy kadłub i typową dwuosobową wieżę z BMP-2 z 30 mm działkiem 2A42 i karabinem maszynowym PKT. Na wieży zamontowana jest wyrzutnia rakiet 9M113 Konkurs. Dodatkowo BMD-3 jest uzbrojony w zamontowany w kadłubie granatnik automatyczny AGS-17 i rkm RPKS-74.
W porównaniu ze starszymi modelami BMD znacznie wzrosła dzielność morska nowego pojazdu. Zachowuje on stateczność przy stanie morza do 5° Beauforta, a wóz utrzymuje się na wodzie nawet przy 30% utracie pływalności.
BMD-3 został przyjęty do uzbrojenia w 1990 roku. Planowano, że stanie się podstawowym bojowym wozem piechoty wojsk powietrznodesantowych i piechoty morskiej, ale z powodów finansowych dostarczono tylko około 100 sztuk BMD-3. Do zakończenia produkcji w 1997 roku wyprodukowano ich 137. Uznano, że koncepcja pojazdu jest chybiona, gdyż pomimo rozmiarów dochodzących do klasycznego bojowego wozu piechoty i znacznego skomplikowania, ma on zbyt małe możliwości transportowe. Na początku XXI wieku wozy te wycofano do składnic sprzętu, lecz sięgnięto po nie w obliczu dużych ponoszonych strat podczas inwazji na Ukrainę. Ich użycie przez szkolone pododdziały potwierdzono w październiku 2023 roku.
Jedyną produkowaną wersją rozwojową był pojazd rozpoznania skażeń RChM-5, przyjęty na uzbrojenie w 2012 roku, lecz powstało tylko 6 sztuk. Wersja wozu dowodzenia BMD-3K została przyjęta na uzbrojenie w 1996 roku, ale nie była produkowana.

## Opis
BMD-3 jest pływającym opancerzonym, gąsienicowym wozem bojowym, przystosowanym do transportu drogą lotniczą i desantowania przez zrzut.
Załogę BMD-3 tworzy dowódca, kierowca, działonowy i siedmiu żołnierzy desantu. Kierowca i dwóch żołnierzy desantu zajmują miejsce w przedniej części pojazdu, działonowy i dowódca w wieży, a pięciu żołnierzy desantu w przedziale pomiędzy wieżą a przedziałem napędowym.
W przedniej części kadłuba znajdują się przedziały kierowania. W środkowej przedział bojowy z wieżą, a w tylnej przedział desantu i napędowy. Opancerzenie kadłuba i wieży chroni przed ostrzałem broni strzeleckiej i odłamkami pocisków artyleryjskich.
W przedziale napędowym umieszczony jest silnik i układ przeniesienia mocy. Napęd BMD-3 stanowi czterosuwowy, wysokoprężny, chłodzony cieczą silnik 2W06 o mocy 450 KM. Moc z silnika jest przenoszona na koła napędowe przy pomocy hydromechanicznego układu przeniesienia mocy. Mechanizm przenoszenia mocy umożliwia ruch wozu do tyłu, hamowanie oraz skręcanie.
BMD-3 posiada zawieszenie niezależne hydropneumatyczne. Każde z 10 kół jezdnych jest połączone za pomocą wahacza z amortyzatorem hydropneumatycznym. Dzięki zastosowaniu zawieszenia hydropneumatycznego prześwit może być zmieniany w zakresie 130 – 530 mm. Napęd z silnika jest przekazywany na znajdujące się w tylnej części pojazdu koła napędowe. Z przodu pojazdu znajdują się koła napinające.
Napęd w wodzie zapewniają dwa pędniki wodne.
W przedziale kierowania stanowiska mają kierowca i dwóch żołnierzy desantu. Kierowca obserwuje teren przed wozem za pomocą peryskopów. Środkowy peryskop może być zamieniony na peryskop nocny.
Po lewej stronie kierowcy siedzi żołnierz desantu obsługujący rkm RPKS-74.
Po prawej stronie kierowcy siedzi żołnierz desantu obsługujący granatnik automatyczny AGS-17.
W środkowej części pojazdu znajduje się przedział bojowy z wieżą obrotową. Wieża pancerna ma kształt stożka ściętego. W wieży znajduje się zasadnicze uzbrojenie wozu: 30 mm działko 2A42 i sprzężony z nim karabin maszynowy PKT. Maksymalny kąt wychylenia armaty +74° pozwala używać jej jako broni przeciwlotniczej. Na wieży zamontowana jest wyrzutnia umożliwiającą odpalanie pocisków ppk 9M113 Konkurs. Wokół wieży zamocowane jest sześć wyrzutni granatów dymnych 902W Tucza.
Działko 2A42 jest bronią automatyczną o szybkostrzelności regulowanej w zakresie 200-500 strz./min. Możliwe jest także prowadzenie ognia pojedynczego. Zapas amunicji to 500 naboi. Stosowane są naboje odłamkowe i przeciwpancerne rdzeniowe. Zapas amunicji do km PKT wynosi 20000 sztuk. Dodatkowo w wozie przewożone są ppk Konkurs.
Do celowania służy działonowemu dzienno-nocny celownik, a obserwację poza polem widzenia celownika zapewniają peryskopy. Do strzelań przeciwlotniczych służy specjalny celownik.
Dowódca dysponuje przyrządem dzienno-nocnym przyrządem obserwacyjnym oraz dwoma peryskopami. Tor nocny przyrządu obserwacyjnego wymaga podświetlania obserwowanych obiektów reflektorem podczerwieni.
Pomiędzy wieżą a przedziałem napędowym znajduje się przedział desantowy. Zajmuje w nim miejsce pięciu żołnierze desantu.
BMD-2 jest przystosowany do transportu drogą powietrzną (samolotami Ił-76 i An-124). BMD może być zrzucany na spadochronie (załoga desantuje w wozie bojowym). BMD-3 jest zrzucany przy pomocy zespołu spadochronowego PBS-950.

wikiname: plwiki

title: BMD-3

in_language: pl

wikitext:
{{Czołg infobox
 |nazwa                = BMD-3
 |grafika              = BMD-3 1.jpg
 |podpis grafiki       =
 |kraj                 = {{Państwo|SUN}}
 |producent            = Wołgogradzka Fabryka Traktorów
 |typ pojazdu          = [[bojowy wóz piechoty]]
 |trakcja              = gąsienicowa
 |załoga               = 3 + 7 osób
 |data prototypu       =
 |lata produkcji       =
 |data wycofania       =
 |wyprodukowano        =
 |silnik               = 2W06
o mocy 450 KM (331 kW)
 |transmisja           = hydromechaniczna
 |pojemność zbiorników =
 |pancerz              =
 |długość              = kadłuba: 6100 mm
 |szerokość            = 3130 mm
 |wysokość             = 2550 mm
 |rozstaw osi          =
 |prześwit             = 130 – 530 mm
 |masa                 = bojowa: 12,5 – 13,6 T
 |moc jednostkowa      = 33-36 KM/T
 |nacisk jednostkowy   =
 |prędkość             = 70 km/h
w wodzie: 10 km/h
 |zasięg               = 500
 |brody                = bez przygotowania: pływający
 |rowy                 =
 |ściany               =
 |kąt podjazdu         =
 |przechył boczny      =
 |uzbrojenie           = [[Działko automatyczne 2A42]] 30mm
1 × 7,62 mm [[Karabin maszynowy PK/PKS|PKT]] sprzężony
1 × 30 mm [[granatnik AGS-17|AGS-17]]
1 × 5,45 mm [[karabin maszynowy RPK-74|RPKS-74]] kursowy

[[9K113 Konkurs|9M113 Konkurs]]
 |wyposażenie          =
 |użytkownicy          = [[Rosja|Federacja Rosyjska]]
 |rzuty                =
 |commons              =
}}
'''BMD-3''' ([[język rosyjski|ros.]] ''БМД-3 «Бахча», Боевая Mашина Десанта-3'') – radziecki i rosyjski [[bojowy wóz piechoty]] przeznaczony dla [[wojska powietrznodesantowe|wojsk powietrznodesantowych]], z lat 90. XX wieku. Wyprodukowany w ograniczonej serii.

== Historia ==
W 1978 roku wprowadzono do [[Afganistan]]u wojska radzieckie. [[Armia Radziecka]] eksploatowała w tym okresie dwa typy bojowych wozów piechoty: [[BMP-1]] i [[BMD-1]]. Główne uzbrojenia wozów BMP-1 i BMD-1, armata 73 mm [[2A28 Grom]] okazała się uzbrojeniem o niewielkim zasięgu skutecznym. Dodatkowo niski kąt podniesienia armaty 2A28 uniemożliwiał zwalczanie wysoko położonych (np. na zboczach gór, w oknach) celów.

W 1981 roku w Afganistanie znalazły się jednostki wyposażone w bojowe wozy piechoty [[BMP-2]]. Jego główne uzbrojenie – 30 mm [[Działko automatyczne 2A42|działko 2A42]] okazało się znacznie skuteczniejsze od armaty 2A28. Dlatego dowództwo radzieckich wojsk powietrznodesantowych podjęło decyzję o wprowadzeniu do uzbrojenia nowego wozu bojowego uzbrojonego w armatę 30 mm.

Wstępne prace wykazały, że kadłub BMD-1 jest zbyt mały aby zamontować na nim wieżę BMP-2. Dlatego postanowiono opracować dwa pojazdy. Rozwiązaniem doraźnym miał być wóz wykorzystujący podwozie BMD-1 i nową jednoosobową wieżę z armatą 30 mm (późniejszy [[BMD-2]]), a docelowym nowy większy bojowy wóz piechoty.

W 1985 roku rozpoczęto produkcję BMD-2 i biuro konstrukcyjne Wołgogradzkiej Fabryki Traktorów (WTZ) mogło zacząć prace nad nowym bojowym wozem piechoty dla wojsk powietrznodesantowych. Zwiększenie liczby ciężkich samolotów transportowych spowodowało, że konstruktorom zezwolono zwiększyć masę bojową nowego BMD do ponad 10 ton. Projektowanie nowego pojazdu rozpoczęto już wiosną 1982 roku{{odn|Charuk|2024|s=16}}.

Dzięki zwiększonemu limitowi masy nowy bojowy wóz piechoty został wyposażony w większy kadłub i typową dwuosobową wieżę z BMP-2 z 30 mm działkiem 2A42 i [[Karabin maszynowy PK/PKS|karabinem maszynowym PKT]]. Na wieży zamontowana jest wyrzutnia rakiet [[9K113 Konkurs|9M113 Konkurs]]. Dodatkowo BMD-3 jest uzbrojony w zamontowany w kadłubie [[granatnik automatyczny]] [[granatnik AGS-17|AGS-17]] i [[ręczny karabin maszynowy|rkm]] [[karabin maszynowy RPK-74|RPKS-74]].

W porównaniu ze starszymi modelami BMD znacznie wzrosła dzielność morska nowego pojazdu. Zachowuje on stateczność przy stanie morza do 5° Beauforta, a wóz utrzymuje się na wodzie nawet przy 30% utracie pływalności.

BMD-3 został przyjęty do uzbrojenia w 1990 roku{{odn|Charuk|2024|s=17}}. Planowano, że stanie się podstawowym bojowym wozem piechoty wojsk powietrznodesantowych i piechoty morskiej, ale z powodów finansowych dostarczono tylko około 100 sztuk BMD-3. Do zakończenia produkcji w 1997 roku wyprodukowano ich 137{{odn|Charuk|2024|s=17}}. Uznano, że koncepcja pojazdu jest chybiona, gdyż pomimo rozmiarów dochodzących do klasycznego bojowego wozu piechoty i znacznego skomplikowania, ma on zbyt małe możliwości transportowe{{odn|Charuk|2024|s=17}}. Na początku XXI wieku wozy te wycofano do składnic sprzętu, lecz sięgnięto po nie w obliczu dużych ponoszonych strat podczas inwazji na Ukrainę{{odn|Charuk|2024|s=17}}. Ich użycie przez szkolone pododdziały potwierdzono w październiku 2023 roku{{odn|Charuk|2024|s=17}}.

Jedyną produkowaną wersją rozwojową był pojazd rozpoznania skażeń RChM-5, przyjęty na uzbrojenie w 2012 roku, lecz powstało tylko 6 sztuk{{odn|Charuk|2024|s=17}}. Wersja wozu dowodzenia BMD-3K została przyjęta na uzbrojenie w 1996 roku, ale nie była produkowana{{odn|Charuk|2024|s=17}}.

== Opis ==
BMD-3 jest pływającym opancerzonym, gąsienicowym wozem bojowym, przystosowanym do transportu drogą lotniczą i desantowania przez zrzut.

Załogę BMD-3 tworzy dowódca, kierowca, działonowy i siedmiu żołnierzy desantu. Kierowca i dwóch żołnierzy desantu zajmują miejsce w przedniej części pojazdu, działonowy i dowódca w wieży, a pięciu żołnierzy desantu w przedziale pomiędzy wieżą a przedziałem napędowym.

W przedniej części kadłuba znajdują się przedziały kierowania. W środkowej przedział bojowy z wieżą, a w tylnej przedział desantu i napędowy. Opancerzenie kadłuba i wieży chroni przed ostrzałem broni strzeleckiej i odłamkami pocisków artyleryjskich.

W przedziale napędowym umieszczony jest silnik i układ przeniesienia mocy. Napęd BMD-3 stanowi [[silnik czterosuwowy|czterosuwowy]], [[Silnik o zapłonie samoczynnym|wysokoprężny]], chłodzony cieczą silnik 2W06 o mocy 450 [[koń mechaniczny|KM]]. Moc z silnika jest przenoszona na koła napędowe przy pomocy hydromechanicznego układu przeniesienia mocy. Mechanizm przenoszenia mocy umożliwia ruch wozu do tyłu, hamowanie oraz skręcanie.

BMD-3 posiada zawieszenie niezależne hydropneumatyczne. Każde z 10 kół jezdnych jest połączone za pomocą wahacza z amortyzatorem hydropneumatycznym. Dzięki zastosowaniu zawieszenia hydropneumatycznego prześwit może być zmieniany w zakresie 130 – 530 mm. Napęd z silnika jest przekazywany na znajdujące się w tylnej części pojazdu koła napędowe. Z przodu pojazdu znajdują się koła napinające.

Napęd w wodzie zapewniają dwa pędniki wodne.

W przedziale kierowania stanowiska mają kierowca i dwóch żołnierzy desantu. Kierowca obserwuje teren przed wozem za pomocą peryskopów. Środkowy peryskop może być zamieniony na peryskop nocny.

Po lewej stronie kierowcy siedzi żołnierz desantu obsługujący rkm RPKS-74.

Po prawej stronie kierowcy siedzi żołnierz desantu obsługujący granatnik automatyczny AGS-17.

W środkowej części pojazdu znajduje się przedział bojowy z wieżą obrotową. Wieża pancerna ma kształt stożka ściętego. W wieży znajduje się zasadnicze uzbrojenie wozu: 30 mm [[Działko automatyczne 2A42|działko 2A42]] i sprzężony z nim karabin maszynowy PKT. Maksymalny kąt wychylenia armaty +74° pozwala używać jej jako broni przeciwlotniczej. Na wieży zamontowana jest wyrzutnia umożliwiającą odpalanie pocisków ppk [[9K113 Konkurs|9M113 Konkurs]]. Wokół wieży zamocowane jest sześć wyrzutni granatów dymnych 902W Tucza.

Działko 2A42 jest bronią automatyczną o szybkostrzelności regulowanej w zakresie 200-500 strz./min. Możliwe jest także prowadzenie ognia pojedynczego. Zapas amunicji to 500 naboi. Stosowane są naboje odłamkowe i przeciwpancerne rdzeniowe. Zapas amunicji do km PKT wynosi 20000 sztuk. Dodatkowo w wozie przewożone są ppk Konkurs.

Do celowania służy działonowemu dzienno-nocny celownik, a obserwację poza polem widzenia celownika zapewniają peryskopy. Do strzelań przeciwlotniczych służy specjalny celownik.

Dowódca dysponuje przyrządem dzienno-nocnym przyrządem obserwacyjnym oraz dwoma peryskopami. Tor nocny przyrządu obserwacyjnego wymaga podświetlania obserwowanych obiektów reflektorem podczerwieni.

Pomiędzy wieżą a przedziałem napędowym znajduje się przedział desantowy. Zajmuje w nim miejsce pięciu żołnierze desantu.

BMD-2 jest przystosowany do transportu drogą powietrzną (samolotami [[Ił-76]] i [[An-124 Rusłan|An-124]]). BMD może być zrzucany na spadochronie (załoga desantuje w wozie bojowym). BMD-3 jest zrzucany przy pomocy zespołu spadochronowego PBS-950.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
*{{Cytuj pismo | nazwisko =Charuk| imię =Andrij| tytuł =BTR-90 i BMD-3 - rosyjskie rodzynki z pola bitwy| czasopismo = [[Nowa Technika Wojskowa]]| oznaczenie = nr 1/2024| rok =2024|miesiąc=styczeń|wydawca=Magnum X| miejsce =Warszawa|strony=|odn=tak}}
* Janusz Magnuski, ''Rodzina wozów BMD (II)'', [[Nowa Technika Wojskowa]] 9/93. {{ISSN|1230-1655}}.

{{Rosyjskie pojazdy wojskowe po 1945}}

[[Kategoria:Radzieckie bojowe wozy piechoty]]

title: BMD-3

Państwo: ZSRR

Producent: Wołgogradzka Fabryka Traktorów

Typ pojazdu: bojowy wóz piechoty

Trakcja: gąsienicowa

Załoga: 3 + 7 osób

Silnik: 2W06 · o mocy 450 KM (331 kW)

Transmisja: hydromechaniczna

Długość: kadłuba: 6100 mm

Prędkość: 70 km/h · w wodzie: 10 km/h

Brody (głęb.): bez przygotowania: pływający


text:
# Copa del Pacifico 1965
Copa del Pacifico 1965 – trzecia edycja turnieju towarzyskiego o Puchar Pacyfiku między reprezentacjami Peru i Chile rozegrana w 1965 roku.

## Mecze
| 15 kwietnia Santiago |  | Chile | 4 | - | 1 | Peru |

| 28 kwietnia Lima |  | Peru | 0 | - | 1 | Chile |

## Końcowa tabela
| M | Reprezentacja | L.m. | Zw. | Rem. | Por. | Bramki | R.br. | Pkt |
| 1 | Chile         | 2    | 2   | 0    | 0    | 5:1    | +4    | 4   |
| 2 | Peru          | 2    | 0   | 0    | 2    | 1:5    | -4    | 0   |

Triumfatorem turnieju Copa del Pacifico 1965 został zespół Chile.

title: Copa del Pacifico 1965

wikitext:
'''Copa del Pacifico 1965''' – trzecia edycja turnieju towarzyskiego o Puchar [[Ocean Spokojny|Pacyfiku]] między reprezentacjami [[Reprezentacja Peru w piłce nożnej mężczyzn|Peru]] i [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]] rozegrana w [[1965]] roku.

== Mecze ==
{|
|[[15 kwietnia]] [[Santiago]]
|
| '''{{państwo|CHL}}'''
|align=center|'''4'''
|align=center|-
|align=center|'''1'''
| {{państwo|PER}}
|-
|}

{|
|[[28 kwietnia]] [[Lima]]
|
| {{państwo|PER}}
|align=center|'''0'''
|align=center|-
|align=center|'''1'''
| '''{{państwo|CHL}}'''
|-
|}

== Końcowa tabela ==
{|cellpadding="1" cellspacing="0" style="border:1px solid #aaa; text-align:center; width:50%; border-spacing: 5pt;"
|- style="background-color:#F0F8FF;"
|M  ||Reprezentacja  ||L.m. ||Zw. ||Rem. ||Por. ||Bramki ||R.br.  ||Pkt
|-
|- style="background-color:#C0C0C0;"
|1  || style="text-align:left;" |{{reprezentacja|CHL|pn}} ||2 ||2  ||0 ||0 ||5:1 ||<nowiki>+</nowiki>4 ||'''4'''
|-
|- style="background-color:#efefef;"
|2 || style="text-align:left;" |{{reprezentacja|PER|pn}} ||2 ||0 ||0 ||2 ||1:5 ||<nowiki>-</nowiki>4 ||'''0'''
|-
|}

Triumfatorem turnieju Copa del Pacifico 1965 został zespół [[Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn|Chile]].

[[Kategoria:1965 w Ameryce Południowej]]
[[Kategoria:1965 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Copa del Pacifico]]


text:
# Russell (Kansas)
Russell – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kansas, w hrabstwie Russell.

title: Russell (Kansas)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Russell
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      = Main Street Russell Kansas 8-7-2009.jpg
 |opis zdjęcia                 = Russell
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Russell
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Kansas}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Russell (Kansas)|Russell]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 20-61825
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0475222
 |powierzchnia                 = 12,61
 |wysokość                     = 557
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 4506<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2014-12-20 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 360,0
 |numer kierunkowy             = 785
 |kod pocztowy                 = 67665
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]
[[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-KS
 |współrzędne                  = 38°53′23″N 98°51′26″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.russellcity.org
}}
'''Russell''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Kansas]], w hrabstwie [[Hrabstwo Russell (Kansas)|Russell]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Kansas]]

title: Russell

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Kansas

Hrabstwo: Russell


text:
# Tińky
Tińky (ukr. Тіньки) – wieś na Ukrainie, w obwodzie czerkaskim, w rejonie czerkaskim, w hromadzie Czyhyryn. W 2001 liczyła 2400 mieszkańców, wśród których 2334 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 48 rosyjski, 2 mołdawski, 1 bułgarski, 2 białoruski, 12 ormiański, a 1 inny.

title: Tińky

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tińky
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Тіньки}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-71
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon czerkaski|czerkaski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Czyhyryn (hromada)|Czyhyryn]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 2400
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód czerkaski
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Tińky''' ({{w języku|uk|Тіньки}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód czerkaski|obwodzie czerkaskim]], w [[rejon czerkaski|rejonie czerkaskim]], w [[Czyhyryn (hromada)|hromadzie Czyhyryn]]. W 2001 liczyła 2400 mieszkańców, wśród których 2334 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 48 rosyjski, 2 mołdawski, 1 bułgarski, 2 białoruski, 12 ormiański, a 1 inny<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/cerkaska.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu czerkaskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie czerkaskim]]

title: TińkyТіньки

Państwo: Ukraina

Obwód: czerkaski

Rejon: czerkaski

Hromada: Czyhyryn


text:
# Zełenyj Haj (obwód lwowski)
Zełenyj Haj (ukr.  Зелений Гай, dawniej Uherce Wieniawskie) – wieś na Ukrainie w rejonie lwowskim (wcześniej w rejonie gródeckim) obwodu lwowskiego.

## Historia
Dawniej wieś Uherce Wieniawskie w powiecie rudeckim.

title: Zełenyj Haj (obwód lwowski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Zełenyj Haj
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Зелений Гай}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-46
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon lwowski|lwowski]]
 |powierzchnia                 = 6,511
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 343
 |gęstość zaludnienia          = 52,68
 |numer kierunkowy             = +380 3231
 |kod pocztowy                 = 81531
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Gródek (hromada w obwodzie lwowskim)
 |współrzędne                  = 49°41′49″N 23°26′23″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Zełenyj Haj''' ({{ukr.| Зелений Гай}}, dawniej ''Uherce Wieniawskie'') – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[rejon lwowski|rejonie lwowskim]] (wcześniej w [[rejon gródecki (obwód lwowski)|rejonie gródeckim]]) [[obwód lwowski|obwodu lwowskiego]].

== Historia ==
Dawniej wieś Uherce Wieniawskie w [[powiat rudecki|powiecie rudeckim]]<ref name=Geo>{{cytuj książkę|imię=Filip |nazwisko=Sulimierski|imię2=Bronisław |nazwisko2= Chlebowski|imię3=Władysław |nazwisko3=Walewski|tytuł=Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII|miejsce=Warszawa| data=1880-1902| strony=752}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XII|752|Uherce Wieniawskie 3.)}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie lwowskim]]
[[Kategoria:Rejon gródecki (obwód lwowski)]]
[[Kategoria:Gródek (hromada w obwodzie lwowskim)]]

title: Zełenyj HajЗелений Гай

Obwód: lwowski

Rejon: lwowski


text:
# Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej
Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej – kirkut społeczności żydowskiej niegdyś zamieszkującej Tyrawę Wołoską. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał. Ma powierzchnię 0,37 ha. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Zachowały się kilka całych i wiele fragmentów zniszczonych macew.

title: Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  =
 |zdjęcie                  =
 |opis zdjęcia             =
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = POL
 |miejscowość              = [[Tyrawa Wołoska]]
 |adres                    =
 |typ cmentarza            = wyznaniowy
 |wyznanie                 = judaizm
 |stan cmentarza           = nieczynny
 |powierzchnia cmentarza   = 0,37 ha
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            =
 |data ostatniego pochówku =
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Tyrawa Wołoska (gmina)
 |współrzędne              = 49°34′24″N 22°22′3″E
 |commons                  =
 |www                      =
}}
'''Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej''' – [[kirkut]] społeczności [[Żydzi|żydowskiej]] niegdyś zamieszkującej [[Tyrawa Wołoska|Tyrawę Wołoską]]<ref>Burchard błędnie ''Tyrawę Wołowską''</ref>. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał. Ma powierzchnię 0,37 ha. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Zachowały się kilka całych i wiele fragmentów zniszczonych macew<ref>Burchard podaje, że zachowały się tylko dwa nagrobki</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Burchard|imię=Przemysław|autor link=Przemysław Burchard|tytuł=Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce|rozdział= |data=1990|wydawca= |miejsce=Warszawa|isbn= |strony=230}}
* Mapa [[Wojskowy Instytut Geograficzny|WIG]] Dobromil Pas 50 Słup 35 Warszawa 1938

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20121221080352/http://www.sztetl.org.pl/pl/article/tyrawa-woloska/12,cmentarze/1711,/ Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej] na portalu Wirtualny Sztetl

[[Kategoria:Cmentarze żydowskie w województwie podkarpackim|Tyrawa Wołoska]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w Tyrawie Wołoskiej]]

title: Cmentarz żydowski w Tyrawie Wołoskiej

Państwo: Polska

Miejscowość: Tyrawa Wołoska

Typ cmentarza: wyznaniowy

Wyznanie: judaizm

Stan cmentarza: nieczynny


text:
# Placerias
Placerias – nazwa rodzajowa roślinożernego terapsyda z grupy dicynodontów, żyjącego w późnym triasie (około 222–215 milionów lat temu) na obszarze obecnej Ameryki Północnej. Najwięcej szczątków (należących do 40 osobników) odkryto na terenie arizońskiego parku narodowego Petrified Forest („skamieniały las”).
Były to zwierzęta czworonożne. Długość ciała placeriasów dochodziła do 3,5 metra, przy masie około 1 tony. Zwierzęta posiadały krępy korpus z krótką szyją i kończynami. Tak jak inne dicynodonty, placerias posiadał bezzębny dziób, wyposażony jedynie w parę ciosopodobnych zębów. Badania przeprowadzone na kłach placeriasów wykazały obecność na ich powierzchni zadrapań oraz wygładzeń. Uważa się, że placeriasy żywiły się takimi nisko rosnącymi roślinami, jak paprocie i korzenie, które zwierzęta wygrzebywały z ziemi. Część naukowców jest zdania, że wspomniany wyżej schemat śladów na zębach świadczy o tym, że placeriasy żyły w strefie, która podlegała zmianom klimatycznym wraz z nastawaniem kolejnych pór roku. Zadrapania wskazują na rycie w suchej ziemi, a wygładzenia – w ziemi wilgotnej.
Było to zwierzę stadne. Prawdopodobnie taki tryb życia chronił placeriasy przed drapieżnikami pokroju postozucha, którego szczątki odkryto również na terenie parku Petrified Forrest.
| ← mln lat temuPlacerias |          |            |          |          |           |         |          |         |          |           |      |    |
| Prekambr←4,6 mld        | Kambr541 | Ordowik485 | Sylur443 | Dewon419 | Karbon359 | Perm299 | Trias252 | Jura201 | Kreda145 | Paleog.66 | Ng23 | Q2 |

title: Placerias

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Placerias''
 |TSN                    =
 |zoolog                 =
 |okres istnienia        = [[trias]]
 |grafika                = Placerias1DB.jpg
 |opis grafiki           = Placerias
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[synapsydy]]
 |rząd                   = [[terapsydy]]
 |podrząd                = [[anomodonty]]
 |infrarząd              = [[dicynodonty]]
 |rodzina                = ''[[Kannemeyriidae]]''
 |rodzaj                 = '''Placerias'''
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = Gatunki
 |podtaksony             =
* ''P. gigas''
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Placerias
}}
'''Placerias''' – nazwa rodzajowa roślinożernego [[terapsydy|terapsyda]] z grupy [[dicynodonty|dicynodontów]], żyjącego w późnym [[trias]]ie (około 222–215 milionów lat temu) na obszarze obecnej [[Ameryka Północna|Ameryki Północnej]]. Najwięcej szczątków (należących do 40 osobników) odkryto na terenie [[Arizona|arizońskiego]] parku narodowego [[Petrified Forest]] („skamieniały las”).

Były to zwierzęta czworonożne. Długość ciała placeriasów dochodziła do 3,5 metra, przy masie około 1 tony. Zwierzęta posiadały krępy korpus z krótką szyją i kończynami. Tak jak inne dicynodonty, placerias posiadał bezzębny dziób, wyposażony jedynie w parę ciosopodobnych zębów. Badania przeprowadzone na kłach placeriasów wykazały obecność na ich powierzchni zadrapań oraz wygładzeń. Uważa się, że placeriasy żywiły się takimi nisko rosnącymi roślinami, jak paprocie i korzenie, które zwierzęta wygrzebywały z ziemi. Część naukowców jest zdania, że wspomniany wyżej schemat śladów na zębach świadczy o tym, że placeriasy żyły w strefie, która podlegała zmianom klimatycznym wraz z nastawaniem kolejnych pór roku. Zadrapania wskazują na rycie w suchej ziemi, a wygładzenia – w ziemi wilgotnej.
[[Plik:Placerias BW.jpg|left|thumb|260px|Stado placeriasów]]
Było to zwierzę stadne. Prawdopodobnie taki tryb życia chronił placeriasy przed drapieżnikami pokroju [[postozuch]]a, którego szczątki odkryto również na terenie parku Petrified Forrest.

{{Okres istnienia grupy organizmów|lewa granica=222|prawa granica=215}}

== Bibliografia ==
* https://archive.ph/20121205225442/http://www.abc.net.au/dinosaurs/fact_files/dried/placerias.htm
* http://www.enchantedlearning.com/subjects/dinosaurs/glossary/other/Placerias.shtml
* https://web.archive.org/web/20060222040556/http://www.palaeos.com/Vertebrates/Units/400Therapsida/400.725.html

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dicynodonty]]
[[Kategoria:Synapsydy triasu]]
[[Kategoria:Wymarłe zwierzęta Ameryki Północnej]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: synapsydy

Rząd: terapsydy

Podrząd: anomodonty

Infrarząd: dicynodonty

Rodzina: Kannemeyriidae

Rodzaj: Placerias


text:
# Sabina Miclea-Grigoruță
Sabina Miclea-Grigoruță (ur. 4 grudnia 1990) – rumuńska siatkarka, grająca na pozycji rozgrywającej. Od sezonu 2019/2020 występuje w drużynie CS Universitatea Cluj.

## Sukcesy klubowe
Puchar Rumunii:
- 2008, 2009, 2013, 2014, 2015

Mistrzostwo Rumunii:
- 2008, 2009, 2010, 2013, 2014
- 2012

title: Sabina Miclea-Grigoruță

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Sabina Miclea-Grigoruță
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = siatkówka
 |grafika                   = Sabina Miclea.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[4 grudnia]] [[1990]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 184 cm
 |pozycja                   = [[rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywająca]]
 |klub                      = [[CS Universitatea Cluj]]
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
! 2007–2010 ! [[Metal Gałacz|CSU Metal Galați]]
! 2010–2011 ! [[VCU Piatra Neamț]]
! 2011–2017 ! [[CS Știința Bacău]]
! 2017–2018 ! [[CS Universitatea Cluj]]
! 2018–2019 ! [[Dinamo Bukareszt (piłka siatkowa kobiet)|Dinamo Bukareszt]]
! 2019– ! [[CS Universitatea Cluj]]
 |kariera reprezentacyjna   =
! ! [[Reprezentacja Rumunii w piłce siatkowej kobiet|Rumunia]]
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Sabina Miclea-Grigoruță''' (ur. [[4 grudnia]] [[1990]]) – [[Rumunia|rumuńska]] [[Piłka siatkowa|siatkarka]], grająca na pozycji [[rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywającej]]. Od sezonu 2019/2020 występuje w drużynie [[CS Universitatea Cluj]]<ref>{{cytuj stronę | url =http://www.fivb.org/EN/Volleyball/Competitions/WorldChampionships/2010/Women/Rounds/Players.asp?Tourn=WQ10EU-F&Team=ROU&No=122547 | tytuł= Profil zawodniczki| język=en | data dostępu= 2011-09-27}}</ref>.

== Sukcesy klubowe ==
'''Puchar Rumunii:'''
* {{trofeum|puchar|złoty}} 2008, 2009, 2013, 2014, 2015
'''[[Dywizja A1 rumuńska w piłce siatkowej kobiet|Mistrzostwo Rumunii]]:'''
* {{trofeum|medal|złoty}} 2008, 2009, 2010, 2013, 2014
* {{trofeum|medal|srebrny}} 2012

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Miclea Grigoruta, Sabina}}
[[Kategoria:Rumuńskie siatkarki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: · Sabina Miclea-Grigoruță

Data urodzenia: 4 grudnia 1990

Pozycja: rozgrywająca

Klub: CS Universitatea Cluj

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst.

CSU Metal Galați

VCU Piatra Neamț

CS Știința Bacău

CS Universitatea Cluj

Dinamo Bukareszt

CS Universitatea Cluj

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst.


text:
# Bitwa pod Dymitryką
Bitwa pod Dymitryką (bitwa pod Demetritzes) – starcie zbrojne, które miało miejsce 7 listopada 1185 r. pomiędzy siłami bizantyńskimi a Normanami z Królestwa Sycylii.
Po zdobyciu i splądrowaniu drugiego co do wielkości miasta bizantyńskiego Tesalonik, armia normańska ruszyła powoli w kierunku Tracji i podzieliła się na dwie części. Jedna uderzyła na Seres, ale nie zdobyła miasta i zajęła się plądrowaniem terenu. Druga przesunęła się dalej na północ. Tymczasem armia bizantyjska, dotąd mająca kłopoty z powodu podziału dowództwa, została zjednoczona pod komendą Aleksego Branasa. Branas uderzył na Mosynopolis (zajęte wcześniej przez Normanów), przegnał ich i w pościgu dotarł do Dymitryki (dzis. Sidirokastro. Armie stanęły naprzeciw siebie, ale dowódcy normańscy zaproponowali rozejm. Uważając, że ma on na celu zwłokę i sprowadzenie posiłków z Seres, po kilku dniach, popołudniem 7 listopada Branas zarządził niespodziewany atak. Zaskoczeni i niezdyscyplinowani Normanowie poszli w rozsypkę, ich wodzowie (hrabiowie Baldwin i Ryszard z Acerry oraz Aleksy Komnen zw. "Podczaszy", nieprawy syna Manuela I Komnena) dostali się do niewoli. Normanowie, którzy uciekli, oraz oddziały spod Seres, które także umknęły na południe, schronili się w Tesalonikach, a część uciekła statkami na Sycylię. Armia Branasa zdobyła miasto i zmasakrowała obrońców. Porażka Normanów poważnie ich osłabiła, ale nie zakończyła ich prób podbicia ziem Cesarstwa Bizantyńskiego.

title: Bitwa pod Dymitryką

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Sidirokastro
 |epoka        = średniowiecze
 |konflikt     = Walki Bizancjum z Normanami
 |grafika      = General view of Sidirokastro.jpg
 |opis grafiki = Sidirokastro
 |czas         = [[7 listopada]] [[1185]]
 |miejsce      = rejon Sidirokastro
 |terytorium   = [[Grecja]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = Zwycięstwo Bizantyńczyków
 |strona1      = [[Cesarstwo Bizantyńskie]]
 |strona2      = [[Królestwo Sycylii]]
 |dowódca1     = Alexios Branas
 |dowódca2     = Hrabia Baldwin<br />Hrabia Ryszard z Acerry
 |siły1        = nieznane
 |siły2        = nieznane
 |straty1      = nieznane
 |straty2      = nieznane
 |kod mapy     = Grecja
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Dymitryką'''{{r|piwowarczyk}} (bitwa pod Demetritzes{{r|brand}}) – starcie zbrojne, które miało miejsce [[7 listopada]] [[1185]] r. pomiędzy siłami [[Cesarstwo Bizantyńskie|bizantyńskimi]] a [[Normanowie|Normanami]] z [[Królestwo Sycylii|Królestwa Sycylii]].

Po zdobyciu i splądrowaniu drugiego co do wielkości miasta bizantyńskiego [[Saloniki|Tesalonik]], armia normańska ruszyła powoli w kierunku [[Tracja|Tracji]] i podzieliła się na dwie części. Jedna uderzyła na [[Seres]], ale nie zdobyła miasta i zajęła się plądrowaniem terenu. Druga przesunęła się dalej na północ. Tymczasem armia bizantyjska, dotąd mająca kłopoty z powodu podziału dowództwa, została zjednoczona pod komendą [[Aleksy Branas|Aleksego Branasa]]. Branas uderzył na [[Mosynopolis]] (zajęte wcześniej przez Normanów), przegnał ich i w pościgu dotarł do Dymitryki (dzis. [[Sidirokastro]]. Armie stanęły naprzeciw siebie, ale dowódcy normańscy zaproponowali rozejm. Uważając, że ma on na celu zwłokę i sprowadzenie posiłków z Seres, po kilku dniach, popołudniem 7 listopada Branas zarządził niespodziewany atak. Zaskoczeni i niezdyscyplinowani Normanowie poszli w rozsypkę, ich wodzowie (hrabiowie Baldwin i Ryszard z Acerry oraz Aleksy Komnen zw. "Podczaszy", nieprawy syna [[Manuel I Komnen|Manuela I Komnena]]) dostali się do niewoli. Normanowie, którzy uciekli, oraz oddziały spod Seres, które także umknęły na południe, schronili się w Tesalonikach, a część uciekła statkami na Sycylię. Armia Branasa zdobyła miasto i zmasakrowała obrońców. Porażka Normanów poważnie ich osłabiła, ale nie zakończyła ich prób podbicia ziem Cesarstwa Bizantyńskiego{{r|brand}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="piwowarczyk">{{Cytuj książkę | nazwisko = Piwowarczyk | imię = Dariusz | tytuł = Normanowie i Bizancjum w XI stuleciu | wydawca = 2006 | miejsce = Warszawa | strony = 294}}</ref>
<ref name="brand">{{Cytuj książkę | nazwisko = Brand | imię = Charles M. | tytuł = Byzantium Confronts the West, 1180–1204 | wydawca = Harvard University Press | miejsce = Cambridge, Massachusetts | data = 1968 | strony = 170-172| lccn = 67-20872}}</ref>
</references>

{{SORTUJ:Dymitryka}}
[[Kategoria:Bitwy Bizancjum]]
[[Kategoria:Bitwy w 1185]]

title: Bitwa pod Sidirokastro

Czas: 7 listopada 1185

Miejsce: rejon Sidirokastro

Terytorium: Grecja

Wynik: Zwycięstwo Bizantyńczyków

title: Strony konfliktu

Cesarstwo Bizantyńskie: Królestwo Sycylii

title: Dowódcy

Alexios Branas: Hrabia Baldwin · Hrabia Ryszard z Acerry

title: Siły

nieznane: nieznane

title: Straty

Straty:
Położenie na mapie Grecjimiejsce bitwy
41°14′N 23°23′E/41,233333 23,383333


text:
# Batalion Karakal
Batalion Karakal – batalion piechoty Sił Obronnych Izraela uformowany w roku 2000 w celu patrolowania granicy egipsko-izraelskiej. Składa się z żołnierzy zarówno płci męskiej jak i żeńskiej, mających pochodzenie żydowskie bądź arabskie
Oddział został nazwany na cześć małego zwierzęcia z rodziny kotowatych – karakala, którego samce i samice są od siebie praktycznie nierozróżnialne
Batalion brał udział w zabezpieczaniu pozycji podczas operacji Hitnatkut w strefie Gazy w roku 2005, w II wojnie libańskiej – w roku 2006 oraz w intifadzie Al-Aksa. Oddział jest częścią 512 Brygady „Sagi” w okręgu Dowództwa Południowego.

title: Batalion Karakal

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Batalion Karakal
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = Flickr - Israel Defense Forces - Karakal Winter Training.jpg
 |opis grafiki         =
 |państwo              = Izrael
 |sformowanie          = 2000
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = utrzymywanie porządku na granicy egipsko-izraelskiej
[[intifada Al-Aksa]]
[[operacja Hitnatkut]]
[[II wojna libańska]]
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych = [[Wojska lądowe|armia]]
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[piechota]]
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:IDF Caracal battalion
 |www                  =
}}
'''Batalion Karakal''' – batalion [[piechoty]] [[Siły Obronne Izraela|Sił Obronnych Izraela]] uformowany w roku 2000 w celu patrolowania granicy egipsko-izraelskiej. Składa się z żołnierzy zarówno płci męskiej jak i żeńskiej<ref name="caracal">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160421024106/http://www.idf.il:80/1561-en/Dover.aspx | tytuł = Caracal Battalion | opublikowany = Israel Defence Forces | język = en | data dostępu = 2014-08-23}}</ref>, mających pochodzenie żydowskie bądź arabskie<ref>[http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3121078,00.html ynetnews.com] ([[Jedi’ot Acharonot]])</ref><ref>[http://newsru.co.il/israel/08mar2009/nashim503.html newsru.co]</ref><ref>[http://newsru.co.il/israel/14may2006/kar_kal.html newsru.co.israel]</ref>

Oddział został nazwany na cześć małego zwierzęcia z rodziny kotowatych – [[Karakal stepowy|karakala]], którego samce i samice [[dymorfizm płciowy|są od siebie praktycznie nierozróżnialne]]{{r|caracal}}

Batalion brał udział w zabezpieczaniu pozycji podczas operacji ''Hitnatkut'' w strefie Gazy w roku 2005, w [[II wojna libańska|II wojnie libańskiej]] – w roku 2006 oraz w [[Intifada Al-Aksa|intifadzie Al-Aksa]]. Oddział jest częścią 512 Brygady „Sagi” w okręgu [[Dowództwo Południowe (Izrael)|Dowództwa Południowego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Izraelskie brygady piechoty]]
[[Kategoria:Dowództwo Południowe (Izrael)]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 2000]]

title: Batalion Karakal

Państwo: Izrael

Rodzaj sił zbrojnych: armia

Rodzaj wojsk: piechota


text:
# Rogalin (powiat radziejowski)
Rogalin – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie radziejowskim, w gminie Piotrków Kujawski.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa włocławskiego. Wieś sołecka – zobacz jednostki pomocnicze gminy Piotrków Kujawski w BIP.

## Historia
Rogalin w wieku XIX to wieś i folwark w powiecie nieszawskim, gminie i parafia Piotrków, ma w 1885 roku 71 mieszkańców. W 1827 r. było 15 domów, 99 mieszkańców. W 1867 r. folwark Rogalin posiadał rozległość mórg 406 w tym gruntów ornych i ogrodów mórg 345, łąk mórg 15, pastwisk mórg 30, nieużytków mórg 16. Wieś Rogalin osad 8, z gruntem mórg 8.
Pawiński w Kodeksie Wielkopolskim (t.II s.80) podaje, że według registru poborowego powiatu radziejowskiego z lat 1557-1566, wieś Rogalino, w parafii Kaczewo, miała 3 łany i 3 zagrodników. W roku 1489 wieś należała do Rogalińskich. a w roku 1789 jej właścicielem był Pantalen Karski.

## Demografia
W roku 1827 było 99 mieszkańców, a nieco ponad pół wieku później (1885 r.) było ich 71. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 82 mieszkańców. Jest 22. co do wielkości miejscowością gminy Piotrków Kujawski.

title: Rogalin (powiat radziejowski)

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[Rogalin (ujednoznacznienie)]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Rogalin
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat radziejowski|radziejowski]]
 |gmina                  = [[Piotrków Kujawski (gmina)|Piotrków Kujawski]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 82<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 54
 |kod pocztowy           = 88-230<ref name="poczta" />
 |tablice rejestracyjne  = CRA
 |SIMC                   = 0867621
 |kod mapy               = Piotrków Kujawski (gmina)
 |współrzędne            = 52°33'22"N 18°32'06"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|115801|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Rogalin''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat radziejowski|powiecie radziejowskim]], w [[Piotrków Kujawski (gmina)|gminie Piotrków Kujawski]]{{r|teryt|teryt2}}.

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo włocławskie|województwa włocławskiego]]. Wieś [[sołectwo|sołecka]] – zobacz [[Jednostka pomocnicza gminy|jednostki pomocnicze gminy Piotrków Kujawski]] w [[Biuletyn Informacji Publicznej|BIP]]{{r|bip}}.

== Historia ==
Rogalin w wieku [[XIX wiek|XIX]] to wieś i folwark w powiecie nieszawskim, gminie i parafia Piotrków, ma w 1885 roku 71 mieszkańców. W [[1827]] r. było 15 domów, 99 mieszkańców{{r|SgKP}}. W [[1867]] r. folwark Rogalin posiadał rozległość mórg 406 w tym gruntów ornych i ogrodów mórg 345, łąk mórg 15, pastwisk mórg 30, nieużytków mórg 16. Wieś Rogalin osad 8, z gruntem mórg 8.

Pawiński w Kodeksie Wielkopolskim (t.II s.80) podaje, że według registru poborowego powiatu radziejowskiego z lat 1557-1566, wieś ''Rogalino'', w parafii ''Kaczewo'', miała 3 łany i 3 zagrodników. W roku [[1489]] wieś należała do Rogalińskich. a w roku [[1789]] jej właścicielem był Pantalen Karski.

== Demografia ==
W roku 1827 było 99 mieszkańców{{r|SgKP}}, a nieco ponad pół wieku później (1885 r.) było ich 71. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 82 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest 22. co do wielkości miejscowością gminy Piotrków Kujawski.

== Zobacz też ==
* [[Rogalinek]]
* [[Rogalino]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name = "teryt">{{cytuj stronę | url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/showTreeDefinition.jspa?gmiId=4587&level=gmi | tytuł = TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju) | opublikowany = Główny Urząd Statystyczny | data dostępu = 2014-08-21 }}</ref>
<ref name="teryt2">{{cytuj pismo | tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013-02-15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf | data dostępu = 2015-08-05}}</ref>
<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2022-10|s=1094}}</ref>
<ref name = "bip">{{cytuj stronę | url = http://bip.piotrkowkujawski.pl/index.php?k=8 | tytuł = Biuletyn informacji publicznej Piotrków Kujawski | opublikowany = Urząd Gminy Piotrków Kujawski | data dostępu = 2014-08-21 }}</ref>
<ref name="SgKP">{{SgKP|X|659|Rogalin}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* Maksymilian Borucki, ''Ziemia Kujawska pod względem historycznym, jeograficznym, archeologicznym i statystycznym opisana...'', Warszawa, [[1882]]. (str. 154)

{{Gmina Piotrków Kujawski}}

[[Kategoria:Piotrków Kujawski (gmina)]]

title: Rogalin

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: radziejowski

Gmina: Piotrków Kujawski

Tablice rejestracyjne: CRA


text:
# Marusha
Marusha Aphrodite Gleiss, właściwie Marion Gleiss (ur. 18 listopada 1966 w Norymberdze) – niemiecka producentka i didżejka, prekursorka stylu happy hardcore.
Karierę rozpoczęła w 1991 od występów w programie radiowym Dancehall prowadziła również program radiowy DT64 poświęcony muzyce techno. W 1991 roku z jej inicjatywy w Berlinie odbyła się pierwsza edycja Mayday (save DT64). Impreza miała na celu ratowanie programu DT64. Następnie przez 2,5 roku prowadziła w niemieckiej stacji ORB TV własny program Feuerreiter o tematyce muzyki rave. W 1994 jej singel Somewhere over the rainbow wspiął się na 3. miejsce listy przebojów Media Controll Charts i sprzedał się w 500 000 egzemplarzy otrzymując status platyny. W tym samych czasie pojawił się też longplay zatytułowany Raveland. Sukcesy na scenie niemieckiej i zagranicznej sprawiły, że w 1995 Marusha była nominowana na MTV Music Awards w kategorii Best Female Artist.
Kolejne lata przeplatane były licznymi przerwami w tworzeniu muzyki, jednak pojawiło się też kilka klubowych hitów, jak Ur life. Trzeci longplay No hide, No run wydała w 1998. W 2002 wydała maxi CD Snow in July, a w 2004 nowy album Offbeat - obydwa ciepło przyjęte przez fanów.
Bierze udział w czołowych klubowych wydarzeniach muzycznych na całym świecie. Była również współorganizatorką berlińskiej Love Parade.

## Dyskografia
- Raveland (1994)
- Wir (1995)
- No Hide No Run (1998)
- Nonstop (2002)
- Offbeat (2004)
- Heat (2007)
- Kick it (2007)
- Club Arrest (2012)

title: Marusha

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Marusha
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Berlin Summer Rave 2015 Marusha Denis Apel P1.jpg
 |opis zdjęcia          = Marusha (Berlin Summer Rave 2015)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Marion Gleiss
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[18 listopada]] [[1966]]
 |miejsce urodzenia     = [[Norymberga]], [[Niemcy]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[happy hardcore]], [[techno]], [[eurodance]], [[breakbeat]]
 |zawód                 =
 |aktywność             = od 1994
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   = http://www.marusha.de
}}
'''Marusha Aphrodite Gleiss''', właściwie '''Marion Gleiss''' (ur. [[18 listopada]] [[1966]] w [[Norymberga|Norymberdze]]) – [[Niemcy|niemiecka]] producentka i [[DJ|didżejka]], prekursorka stylu [[happy hardcore]].

Karierę rozpoczęła w 1991 od występów w programie radiowym ''Dancehall'' prowadziła również program radiowy DT64 poświęcony muzyce techno. W 1991 roku z jej inicjatywy w Berlinie odbyła się pierwsza edycja Mayday (save DT64). Impreza miała na celu ratowanie programu DT64. Następnie przez 2,5 roku prowadziła w niemieckiej stacji [[Ostdeutscher Rundfunk Brandenburg|ORB]] TV własny program ''Feuerreiter'' o tematyce muzyki [[rave]]. W 1994 jej [[Singel (muzyka)|singel]] ''Somewhere over the rainbow'' wspiął się na 3. miejsce listy przebojów Media Controll Charts i sprzedał się w 500 000 egzemplarzy otrzymując status platyny. W tym samych czasie pojawił się też [[album (wydawnictwo muzyczne)|longplay]] zatytułowany ''Raveland''. Sukcesy na scenie niemieckiej i zagranicznej sprawiły, że w [[1995]] Marusha była nominowana na [[MTV]] Music Awards w kategorii ''Best Female Artist''.

Kolejne lata przeplatane były licznymi przerwami w tworzeniu muzyki, jednak pojawiło się też kilka klubowych hitów, jak ''Ur life''. Trzeci longplay ''No hide, No run'' wydała w 1998. W 2002 wydała maxi CD ''Snow in July'', a w 2004 nowy album ''Offbeat'' - obydwa ciepło przyjęte przez fanów.

Bierze udział w czołowych klubowych wydarzeniach muzycznych na całym świecie. Była również współorganizatorką berlińskiej [[Love Parade]].

== Dyskografia ==
* Raveland (1994)
* Wir (1995)
* No Hide No Run (1998)
* Nonstop (2002)
* Offbeat (2004)
* Heat (2007)
* Kick it (2007)
* Club Arrest (2012)

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.discogs.com/artist/Marusha Marusha na stronie Discogs.com]
* [https://www.allmusic.com/artist/marusha-mn0000376476 Marusha na stronie Allmusic.com]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Breakbeat]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Norymberdze]]
[[Kategoria:Muzycy eurodance]]
[[Kategoria:Niemieccy didżeje]]
[[Kategoria:Niemieccy muzycy techno]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]
[[Kategoria:Niemieccy muzycy hardcore]]

title: Marusha

Imię i nazwisko: Marion Gleiss

Data i miejsce urodzenia: 18 listopada 1966 · Norymberga, Niemcy

Gatunki: happy hardcore, techno, eurodance, breakbeat


text:
# Laufenburg (Baden) (przystanek kolejowy)
Laufenburg (Baden) – przystanek kolejowy w Laufenburg (Baden), w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w Niemczech. Posiada 2 perony.

## Połączenia
Na przystanku zatrzymują się pociągi Regionalbahn.
Połączenia (stacje końcowe):
- Bazylea
- Lauchringen
- Singen (Hohentwiel)
- Waldshut-Tiengen

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Laufenburg (Baden)
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = DE-BW
 |miejscowość                = [[Laufenburg (Baden)]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1863
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Kleinlaufenburg Personenbahnhof
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = brak
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Hochrheinbahn|Hochrhein]] ([[Bazylea]]-[[Konstancja (Niemcy)|Konstancja]])
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 47°33′48″N 8°3′29″E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Laufenburg (Baden)''' – przystanek kolejowy w [[Laufenburg (Baden)]], w kraju związkowym [[Badenia-Wirtembergia]], w [[Niemcy|Niemczech]]. Posiada 2 perony.

== Połączenia ==
Na przystanku zatrzymują się pociągi [[Regionalbahn]].

Połączenia (stacje końcowe):
* [[Bazylea]] {{Flaga|CHE}}
* [[Lauchringen]]
* [[Singen (Hohentwiel)]]
* [[Waldshut-Tiengen]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.wehratalbahn.de/Hochrhein/Laufenburg/Laufenburg.htm Opis stacji i zdjęcia na wehratalbahn.de] {{lang|de}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|linia         = Hochrhein
|stacja        = Laufenburg (Baden)
|poprzedni     = [[Murg (przystanek kolejowy)|Murg]]
|poprzedni_km  = 3,3
|następny      = [[Laufenburg (Baden) Ost]]
|następny_km   = 1,3
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Badenii-Wirtembergii]]
[[Kategoria:Powiat Waldshut]]

title: Laufenburg (Baden)

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Badenia-Wirtembergia

Miejscowość: Laufenburg (Baden)

Poprzednie nazwy: Kleinlaufenburg Personenbahnhof

Kasy: brak


text:
# Scutelnici
Scutelnici – wieś w Rumunii, w okręgu Buzău, w gminie Scutelnici. W 2011 roku liczyła 929 mieszkańców.

title: Scutelnici

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Scutelnici
 |nazwa oryginalna             = Scutelnici
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Buzău|Buzău]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Scutelnici (gmina)|Scutelnici]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 929
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 44°52′25″N 26°56′39″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Scutelnici''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Buzău|okręgu Buzău]], w [[Scutelnici (gmina)|gminie Scutelnici]]. W 2011 roku liczyła 929 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | archiwum = https://web.archive.org/web/20210303055647/https://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-08-31}}</ref>
}}

{{Gmina Scutelnici}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Buzău]]

title: Scutelnici

Państwo: Rumunia

Okręg: Buzău

Gmina: Scutelnici


text:
# Korpus (botanika)
Korpus – element stożka wzrostu u okrytozalążkowych. W skład korpusu wchodzą komórka inicjalna oraz jej pochodne. Komórki te znajdują się pod warstwą zewnętrzną określaną nazwą tunika. Komórki korpusu są duże i tworzą nieregularny układ. Dzielą się zarówno peryklinalnie, jak i antyklinalnie. Korpus wraz z tuniką tworzą tkankę protomerystemu.

title: Korpus (botanika)

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[Korpus|inne znaczenia wyrazu „korpus”]]}}
[[Plik:Méristème couches.png|mały|Schemat wierzchołka wzrostu: L3 – korpus]]
'''Korpus''' – element [[merystem wierzchołkowy|stożka wzrostu]] u [[okrytonasienne|okrytozalążkowych]]. W skład korpusu wchodzą [[komórka inicjalna]] oraz jej pochodne. Komórki te znajdują się pod warstwą zewnętrzną określaną nazwą [[tunika (botanika)|tunika]]{{r|Szweykowska-2003}}. Komórki korpusu są duże i tworzą nieregularny układ{{r|Malinowski-1978}}. Dzielą się zarówno [[podziały peryklinalne|peryklinalnie]], jak i [[podziały antyklinalne|antyklinalnie]]. Korpus wraz z tuniką tworzą tkankę [[protomerystem]]u{{r|Szweykowska-2003}}{{r|Hejnowicz-1980}}.
{{wikisłownik|korpus}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Szweykowska-2003">{{Cytuj | autor = Szweykowska, Alicja; Szweykowski, Jerzy | tytuł = Botanika t.1 Morfologia | data = 2003 | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | isbn = 83-01-13953-6 | s =173–174}}</ref>
* <ref name="Malinowski-1978">{{cytuj | autor = Malinowski, Edmund | tytuł = Anatomia roślin | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1973 | s= 96–97}}</ref>
* <ref name="Hejnowicz-1980">{{cytuj |autor=Hejnowicz, Z.|tytuł=Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych| wydawca=PWN| miejsce=Warszawa|data=1980|s=446|isbn=8301004207}}</ref>
}}

[[Kategoria:Tkanki roślinne]]


text:
# Irena Barbara Smoleńska-Zielińska
Irena Zielińska lub Barbara Zielińska, Barbara Smoleńska-Zielińska właściwie Irena Barbara Smoleńska-Zielińska – polska pedagog i muzykolog, specjalistka w zakresie nauki o sztukach pięknych, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, wykładowca akademicki.
Była profesor Instytutu Edukacji Muzycznej na Wydziale Pedagogicznym i Artystycznym Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego w Kielcach i profesor nadzwyczajny w Katedrze Dydaktyki i Pedagogiki Szkolnej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
Redaktorka (wraz z Marią Przychodzińską) podręcznika dla gimnazjum Bliżej muzyki (Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2010).

## Wybrane publikacje
- Fryderyk Chopin i jego muzyka (Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1995, ISBN 83-02-05738-X; II wydanie, poprawione i uzupełnione, Wydawnictwo Muzyczne Triangiel, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Warszawa 2010, ISBN 978-83-88924-43-9, 978-83-61142-42-3). Książka została wydana także w języku japońskim pt. Shopan-no shōgai. Ketteiban (Ongaku-no Tomosha, Tokio 2001) oraz po węgiersku: Fryderyk Chopin. Élete és zenéje (Európa, Budapeszt 2009).
- Młodzież wobec wartości muzyki współczesnej (Wydawnictwo Akademii Muzycznej w Warszawie, Warszawa 2002, ISBN 83-87759-83-X)
- Przeżycie estetyczne muzyki (Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1991, ISBN 83-02-04397-4 (Sztuka – kultura – wychowanie)

title: Irena Barbara Smoleńska-Zielińska

wikitext:
'''Irena Zielińska''' lub '''Barbara Zielińska''', '''Barbara Smoleńska-Zielińska''' właściwie '''Irena Barbara Smoleńska-Zielińska''' – polska [[pedagog]] i [[muzykologia|muzykolog]], specjalistka w zakresie nauki o [[sztuka|sztukach pięknych]], doktor [[habilitacja|habilitowany]] nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, wykładowca akademicki.

Była profesor Instytutu Edukacji Muzycznej na [[Wydział Pedagogiczny i Artystyczny Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach|Wydziale Pedagogicznym i Artystycznym]] [[Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach|Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego w Kielcach]] i [[Profesor uczelni|profesor nadzwyczajny]] w Katedrze Dydaktyki i Pedagogiki Szkolnej [[Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie|Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie]].

Redaktorka (wraz z Marią Przychodzińską) podręcznika dla gimnazjum ''Bliżej muzyki'' (Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2010).

== Wybrane publikacje ==
* ''Fryderyk Chopin i jego muzyka'' (Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1995, {{ISBN|83-02-05738-X}}; II wydanie, poprawione i uzupełnione, Wydawnictwo Muzyczne Triangiel, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Warszawa 2010, ISBN 978-83-88924-43-9, 978-83-61142-42-3). Książka została wydana także w [[język japoński|języku japońskim]] pt. ''Shopan-no shōgai. Ketteiban'' (Ongaku-no Tomosha, Tokio 2001) oraz po [[język węgierski|węgiersku]]: ''Fryderyk Chopin. Élete és zenéje'' (Európa, Budapeszt 2009).
* ''Młodzież wobec wartości muzyki współczesnej'' (Wydawnictwo Akademii Muzycznej w Warszawie, Warszawa 2002, {{ISBN|83-87759-83-X}})
* ''Przeżycie estetyczne muzyki'' (Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1991, {{ISBN|83-02-04397-4}} (Sztuka – kultura – wychowanie)

== Bibliografia ==
* {{ludzie nauki|12745|osoba=dr hab. Irena Barbara Zielińska|data dostępu=2011-03-24}}
{{Kontrola autorytatywna}}
{{SORTUJ:Smoleńska-Zielińska, Barbara}}
[[Kategoria:Polscy pedagodzy]]
[[Kategoria:Wykładowcy Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach]]


text:
# Wagaj
Wagaj (ros. Вагай) – rzeka w azjatyckiej części Rosji, lewy dopływ Irtysza. Przepływa przez Nizinę Zachodniosyberyjską. Jego dorzecze leży całkowicie w obwodzie tiumeńskim. U ujścia do Irtysza leży wieś Wagaj, centrum administracyjne rejonu wagajskiego.
Długość rzeki – 555 km, powierzchnia zlewni – 23 000 km², średni roczny przepływ 8,2 m³/s. Zasilanie śniegowe.
Dopływy: Bałachlej, Agitka – prawe, Aszłyk – lewy.

title: Wagaj

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Wagaj
 |zdjęcie             =
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           = Azja
 |państwo             = obwód tiumeński
 |lokalizacja         =
 |rodzaj cieku        = rzeka
 |długość             = 555
 |kod mapy            =
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni = 23 000
 |średni przepływ     = 8,2
 |miejsce przepływu   =
 |źródło: miejsce     =
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne =
 |ujście: recypient   = Irtysz
 |ujście: miejsce     = osiedle Wagaj
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne =
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             =
}}
'''Wagaj''' ([[język rosyjski|ros.]] ''Вагай'') – rzeka w azjatyckiej części [[Rosja|Rosji]], lewy dopływ [[Irtysz]]a. Przepływa przez [[Nizina Zachodniosyberyjska|Nizinę Zachodniosyberyjską]]. Jego dorzecze leży całkowicie w [[obwód tiumeński|obwodzie tiumeńskim]]. U ujścia do Irtysza leży wieś Wagaj, centrum administracyjne [[rejon wagajski|rejonu wagajskiego]].

Długość rzeki – 555 km, powierzchnia [[zlewnia|zlewni]] – 23 000 km², średni roczny przepływ 8,2 m³/s. Zasilanie śniegowe.

Dopływy: [[Bałachlej]], [[Agitka (rzeka)|Agitka]] – prawe, [[Aszłyk]] – lewy.

== Zobacz też ==
* [[Rzeki Rosji]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dorzecze Irtyszu]]
[[Kategoria:Rzeki w obwodzie tiumeńskim]]

title: Wagaj

Kontynent: Azja

Państwo: Rosja

Obwód: tiumeński

Recypient: Irtysz

Miejsce: osiedle Wagaj


text:
# Natalia Kołnierzak
Natalia Kołnierzak (ur. 27 września 1994 w Otwocku) – polska zawodniczka sumo, reprezentantka Polski juniorek, mistrzyni świata juniorek w kategorii 55 kg z 2010 roku, wicemistrzyni świata w kategorii 60 kg.
Debiutowała w wieku 16 lat zdobywając pierwsze miejsce w Pucharze Polski juniorek w kategorii 60 kg. Na Mistrzostwach Świata w 2010 roku w Warszawie zdobyła złoty medal startując w grupie juniorek w kategorii 55 kg. W czasie Mistrzostw Świata w 2012 roku w Hongkongu zdobyła srebrny medal w kategorii 60 kg.

## Osiągnięcia
| Rok  | Zawody                                 | Miejsce           | Kategoria            | Lokata |                      |
| ---- | -------------------------------------- | ----------------- | -------------------- | ------ | -------------------- |
| 2010 | Puchar Polski                          | Krotoszyn         | juniorki (60 kg)     | 1      | [ 4 ]                |
| 2010 | Mistrzostwa Polski juniorów i juniorek | Strzelce Opolskie | juniorki (60 kg)     | 2      | [ 5 ]                |
| 2010 | Puchar Polski seniorów i młodzieżowców | Strzelce Opolskie | młodzieżowcy (60 kg) | 3      | [ 6 ]                |
| 2010 | Puchar Polski seniorów i młodzieżowców | Strzelce Opolskie | seniorki (65 kg)     | 6      | [ 6 ]                |
| 2010 | Mistrzostwa Europy juniorów            | Kijów             | juniorki (60 kg)     | 3      | [ 7 ]                |
| 2010 | Mistrzostwa Europy juniorów            | Kijów             | drużynowo            | 2      | [ 7 ]                |
| 2010 | Mistrzostwa Polski                     | Krotoszyn         | kobiety (65 kg)      | 3      | [ 7 ]                |
| 2010 | Młodzieżowe Mistrzostwa Polski         | Krotoszyn         | młodzieżowcy (60 kg) | 2      | [ 5 ]                |
| 2010 | Młodzieżowe Mistrzostwa Europy         | Warna             | młodzieżowcy (60 kg) | 3      | [ 8 ] [ 9 ]          |
| 2010 | Poland Open 2010                       | Kobylin           | kobiety (65 kg)      | 3      | [ 10 ]               |
| 2010 | Mistrzostwa Świata                     | Warszawa          | juniorki (55 kg)     | 1      | [ 2 ] [ 11 ] [ 12 ]  |
| 2011 | Puchar Polski                          | Krotoszyn         | juniorki (60 kg)     | 1      | [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] |
| 2011 | Puchar Polski                          | Krotoszyn         | seniorki (65 kg)     | 2      | [ 13 ] [ 16 ] [ 15 ] |
| 2011 | Puchar Polski                          | Strzelce Opolskie | juniorki (60 kg)     | 1      | [ 17 ]               |
| 2011 | Puchar Polski                          | Strzelce Opolskie | juniorki (65 kg)     | 2      | [ 17 ]               |
| 2011 | Mistrzostwa Polski                     | Warszawa          | juniorki (60 kg)     | 1      | [ 17 ]               |
| 2011 | Młodzieżowe Mistrzostwa Polski         | Krotoszyn         | kobiety (60 kg)      | 1      | [ 18 ]               |
| 2011 | Mistrzostwa Europy                     | Warna             | juniorki (60 kg)     | 2      | [ 18 ] [ 19 ]        |
| 2011 | Mistrzostwa Europy                     | Warna             | młodzieżowcy (60 kg) | 3      | [ 18 ] [ 19 ]        |
| 2011 | Puchar Polski                          | Warszawa          | juniorki (60 kg)     | 1      | [ 20 ]               |
| 2011 | Puchar Polski                          | Warszawa          | młodzieżowcy (60 kg) | 3      | [ 20 ]               |
| 2011 | Puchar Polski                          | Warszawa          | seniorki (72 kg)     | 2      | [ 20 ]               |
| 2012 | Mistrzostwa Europy                     | Łuck              | juniorki (60 kg)     | 2      | [ 21 ]               |
| 2012 | Mistrzostwa Europy                     | Łuck              | młodzieżowcy (60 kg) | 1      | [ 21 ]               |
| 2012 | Mistrzostwa Świata                     | Hongkong          | juniorki (60 kg)     | 2      | [ 3 ]                |

title: Natalia Kołnierzak

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Natalia Kołnierzak
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = sumo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[27 września]] [[1994]]{{r|Kadra}}
 |miejsce urodzenia         = [[Otwock]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              = [[Polska]]
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      = UKS Fuks Falenica
 |numer w klubie            =
 |trener                    = Andrzej Wojda
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata w sumo|Mistrzostwa świata]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata w Sumo 2010|Warszawa 2010]]|juniorki (55 kg)}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata w Sumo 2012|Hongkong 2012]]|juniorki (60 kg)}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Natalia Kołnierzak''' (ur. 27 września 1994 w [[Otwock]]u) – polska zawodniczka [[sumo]], reprezentantka [[Polska|Polski]] juniorek{{r|Kadra}}, mistrzyni świata juniorek w kategorii 55 kg z 2010 roku{{r|KSP-465}}, wicemistrzyni świata w kategorii 60 kg{{r|TVN24}}.

Debiutowała w wieku 16 lat zdobywając pierwsze miejsce w Pucharze Polski juniorek w kategorii 60 kg{{r|Echo-3}}. Na Mistrzostwach Świata w 2010 roku w [[Warszawa|Warszawie]] zdobyła złoty medal startując w grupie juniorek w kategorii 55 kg{{r|KSP-465}}. W czasie Mistrzostw Świata w 2012 roku w [[Hongkong]]u zdobyła srebrny medal w kategorii 60 kg{{r|TVN24}}.

== Osiągnięcia ==
{| class="wikitable sortable"
 ! Rok
 ! Zawody
 ! Miejsce
 ! Kategoria
 ! Lokata
 ! class="unsortable" |
|-
 | 2010 <!-- 20–21.02 --> || Puchar Polski || {{flaga|Polska}} [[Krotoszyn]] || juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|Echo-3}}
|-
 | 2010 <!-- 27–28.03 --> || Mistrzostwa Polski juniorów i juniorek || {{flaga|Polska}} [[Strzelce Opolskie]] || juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|KSP-469}}
|-
 |  rowspan="2" | 2010 <!-- 27–28.03 --> ||  rowspan="2" | Puchar Polski seniorów i młodzieżowców ||  rowspan="2" | {{flaga|Polska}} [[Strzelce Opolskie]]
 | młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|Strzelce}}
   |-
 | seniorki (65 kg) || style="text-align:center;" | 6 || {{r|Strzelce}}
|-
 | rowspan="2" | 2010 <!-- 2.05 --> || rowspan="2" | Mistrzostwa Europy juniorów || rowspan="2" | {{flaga|Ukraina}} [[Kijów]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|KSP-468}}
   |-
 | drużynowo || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|KSP-468}}
|-
 | 2010 <!-- 8–9.05 --> || Mistrzostwa Polski || {{flaga|Polska}} [[Krotoszyn]] || kobiety (65 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|KSP-468}}
|-
 | 2010 <!-- 15–16.05 --> || Młodzieżowe Mistrzostwa Polski || {{flaga|Polska}} [[Krotoszyn]] || młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|KSP-469}}
|-
 | 2010 <!-- 27.05 --> || Młodzieżowe Mistrzostwa Europy || {{flaga|Bułgaria}} [[Warna]] || młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|KSP-466|ESU}}
|-
 | 2010 <!-- 11–12.09 --> || Poland Open 2010 || {{flaga|Polska}} [[Kobylin]] || kobiety (65 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|Krotoszyńska}}
|-
 | 2010 <!-- 16–17.10 --> || Mistrzostwa Świata || {{flaga|Polska}} [[Warszawa]] || juniorki (55 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|KSP-465|Eurosport|Wprost}}
|-
 | rowspan="2" | 2011 <!-- 19.02 --> || rowspan="2" | Puchar Polski || rowspan="2" | {{flaga|Polska}} [[Krotoszyn]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|TAR-45|TAR-45/J|KW-7/2011}}
   |-
 | seniorki (65 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|TAR-45|TAR-45/S|KW-7/2011}}
|-
 | rowspan="2" | 2011 <!-- 23.03 --> || rowspan="2" | Puchar Polski || rowspan="2" | {{flaga|Polska}} [[Strzelce Opolskie]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|KW-9/2011}}
   |-
 | juniorki (65 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|KW-9/2011}}
|-
 | 2011 <!-- 3.04 --> || Mistrzostwa Polski || {{flaga|Polska}} [[Warszawa]] || juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|KW-9/2011}}
|-
 | 2011 <!-- 17.04 --> || Młodzieżowe Mistrzostwa Polski || {{flaga|Polska}} [[Krotoszyn]] || kobiety (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|Echo-2}}
|-
 | rowspan="2" | 2011 <!-- 6–8.05 --> || rowspan="2" | Mistrzostwa Europy || rowspan="2" | {{flaga|Bułgaria}} [[Warna]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|Echo-2|KW-6/2012}}
   |-
 | młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|Echo-2|KW-6/2012}}
|-
 | rowspan="3" | 2011 <!-- 24.09 --> || rowspan="3" | Puchar Polski || rowspan="3" | {{flaga|Polska}} [[Warszawa]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|Wiadomości Sąsiedzkie}}
   |-
 | młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#C96;" | 3 || {{r|Wiadomości Sąsiedzkie}}
   |-
 | seniorki (72 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|Wiadomości Sąsiedzkie}}
|-
 | rowspan="2" | 2012 || rowspan="2" | Mistrzostwa Europy || rowspan="2" | {{flaga|Ukraina}} [[Łuck]]
 | juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|Echo-1}}
   |-
 | młodzieżowcy (60 kg) || style="text-align:center; background-color:gold;" | 1 || {{r|Echo-1}}
|-
 | 2012 <!-- 27.10 --> || Mistrzostwa Świata || {{flaga|Chiny}} [[Hongkong]] || juniorki (60 kg) || style="text-align:center; background-color:#CCC;" | 2 || {{r|TVN24}}
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Echo-1">{{cytuj stronę|url=http://www.gazetaecho.pl/szesc-medali-fuksu-na-mistrzostwach-europy_61729 |tytuł=Sześć medali Fuksu na Mistrzostwach Europy |opublikowany=Gazeta Bezpłatna ECHO |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
* <ref name="Echo-2">{{cytuj stronę|url=http://www.gazetaecho.pl/udany-sezon-sumokow-z-uks-fuks_60209 |tytuł=Udany sezon sumoków z UKS Fuks |opublikowany=Gazeta Bezpłatna ECHO |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
* <ref name="Echo-3">{{cytuj stronę|url=http://www.gazetaecho.pl/udany-start-wawerskich-sumokow_56732 |tytuł=Udany start wawerskich sumoków |opublikowany=Gazeta Bezpłatna ECHO |język=pl |data dostępu=2012-08-09}}</ref>
* <ref name="ESU">{{cytuj książkę|url=http://www.sumo.hu/static/gallery/dokumentumok/2010/erebu21.pdf |język=en |data dostępu=2012-07-27 |tytuł=The European Sumo Championships 2010. 10th Women and Men Under 21 years |miejsce=Warna |rok=2010}}</ref>
* <ref name="Eurosport">{{cytuj stronę|url=http://www.eurosport.pl/sumo/polacy-mistrzami-swiata_sto2506838/story.shtml |tytuł=Polacy mistrzami świata |opublikowany=[[Eurosport]] |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
* <ref name="Kadra">{{cytuj książkę|url=http://www.mono.boo.pl/wp-content/uploads/2012/01/jun2012.xls |język=pl |data dostępu=2012-07-26 |tytuł=Skład kadry narodowej juniorów i juniorek Polskiego Związku Sumo |rok=2012}}</ref>
* <ref name="Krotoszyńska">{{cytuj pismo|tytuł=Mistrzostwa Polski Sumo – Poland Open 2010 w Kobylinie |czasopismo=Gazeta Krotoszyńska |url=http://www.krotoszynska.pl/arch/2010/37-2010.pdf |strony=29 |wolumin=37 |wydanie=173 |data=2010-09-17 |issn=1898-0201 |język=pl |data dostępu=2012-08-01}}</ref>
* <ref name="KSP-465">{{cytuj książkę|tytuł=Kronika Sportu Polskiego 2010 |strony=465}}</ref>
* <ref name="KSP-466">{{cytuj książkę|tytuł=Kronika Sportu Polskiego 2010 |strony=466}}</ref>
* <ref name="KSP-468">{{cytuj książkę|tytuł=Kronika Sportu Polskiego 2010 |strony=468}}</ref>
* <ref name="KSP-469">{{cytuj książkę|tytuł=Kronika Sportu Polskiego 2010 |strony=469}}</ref>
* <ref name="KW-7/2011">{{cytuj pismo|tytuł=Udany początek sezonu sumoków |strony=8 |czasopismo=Kurier Wawerski |oznaczenie=7/86 |data=2011-04-1–15 |issn=1898-4398 |url=http://www.wawer.warszawa.pl/sites/default/files/field/attachments/kw_nr_7_2011.pdf |język=pl |data dostępu=2012-08-01}}</ref>
* <ref name="KW-9/2011">{{cytuj pismo|tytuł=Wawerscy sumocy są potęgą |strony=6 |czasopismo=Kurier Wawerski |oznaczenie=9/88 |data=2011-05-1–15 |url=http://www.wawer.warszawa.pl/sites/default/files/field/attachments/kw_nr_9_2011.pdf |język=pl |data dostępu=2012-08-01 |issn=1898-4398}}</ref>
* <ref name="KW-6/2012">{{cytuj pismo|tytuł=Andrzej Wojda, trener na medal |strony=8 |czasopismo=Kurier Wawerski |oznaczenie=6/109 |data=2012-03-16–31 |url=http://www.wawer.warszawa.pl/sites/default/files/field/attachments/kurier_wawerski_nr_6-2012.pdf |język=pl |data dostępu=2012-08-01 |issn=1898-4398}}</ref>
* <ref name="Strzelce">{{cytuj książkę|tytuł=Mistrzostwa Polski juniorów i juniorek oraz Puchar Polski seniorów i młodzieżowców w sumo |miejsce=Strzelce Opolskie |data=2010-03-27–28 |url=http://www.strzelceopolskie.pl/docs/sumo2.pdf |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
* <ref name="TAR-45">{{cytuj stronę|url=http://www.tarozum.pl/news45.html |tytuł=Puchar Polski 2011 |opublikowany=Towarzystwo Atletyczne Rozum Krotoszyn |język=pl |data dostępu=2012-07-27 |imię=Daniel |nazwisko=Borski}}</ref>
* <ref name="TAR-45/J">{{cytuj stronę |url=http://www.tarozum.pl/pp-wyniki-juniorki.html |tytuł=Puchar Polski 2011. Wyniki juniorek |opublikowany=Towarzystwo Atletyczne Rozum Krotoszyn |język=pl |data dostępu=2012-07-27 |archiwum=https://web.archive.org/web/20120508133641/http://www.tarozum.pl/pp-wyniki-juniorki.html |zarchiwizowano=2012-05-08 }}</ref>
* <ref name="TAR-45/S">{{cytuj stronę|url=http://www.tarozum.pl/pp-wyniki-seniorek.html |tytuł=Puchar Polski 2011. Wyniki seniorek |opublikowany=Towarzystwo Atletyczne Rozum Krotoszyn |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
* <ref name="TVN24">{{cytuj stronę|url=http://www.tvn24.pl/sport,4/polskie-sumo-blysnelo-na-swiecie,285768.html |tytuł=Polskie sumo błysnęło na świecie |opublikowany=TVN24.pl |język=pl |data dostępu=2012-10-31 |data=2012-10-30}}</ref>
* <ref name="Wiadomości Sąsiedzkie">{{cytuj stronę|url=http://www.wiadomoscisasiedzkie.pl/news/129/n/796 |język=pl |data dostępu=2012-07-27 |tytuł=Zawodnicy UKS Fuks Falenica najlepsi w Pucharze Polski seniorów w sumo! |data=2011-10-08 |opublikowany=Wiadomości Sąsiedzkie}}</ref>
* <ref name="Wprost">{{cytuj stronę|url=http://www.wprost.pl/ar/213898/Polacy-mistrzami-w-sumo |tytuł=Polacy mistrzami w sumo |opublikowany=[[Wprost]] |język=pl |data dostępu=2012-07-27}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|tytuł=Kronika Sportu Polskiego 2010 |wydawca=Fundacja Dobrej Książki |miejsce=Warszawa |rok=2011 |isbn=9788386320493 |rozdział=Sumo |imię r=Bogdan |nazwisko r=Chruścicki |adres rozdziału=http://download.kronikasportu.pl/pdf/dyscypliny/2010/Sumo.pdf |data dostępu=2012-05-23 |język=pl}}

{{SORTUJ:Kołnierzak, Natalia}}
[[Kategoria:Polscy zapaśnicy sumo]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Otwocku]]

title: · Natalia Kołnierzak

Data i miejsce urodzenia: 27 września 1994 · Otwock

Obywatelstwo: Polska

Klub: UKS Fuks Falenica

Trener: Andrzej Wojda

title: Dorobek medalowy

złoto: Warszawa 2010 · juniorki (55 kg)

srebro: Hongkong 2012 · juniorki (60 kg)