text:
# Sztafeta mieszana na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2017
Sztafeta mieszana na 3. Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych – jedna z zimowych konkurencji sportowych rozgrywanych podczas zimowych igrzysk wojskowych na terenie kompleksu narciarsko-biathlonowego „Łaura” w Soczi w dniu 25 lutego 2017.

## Terminarz
| Data                | Godzina (UTC+03:00) | Wydarzenie |
| ------------------- | ------------------- | ---------- |
| 25 lutego 2017(dts) | 15:00               | Finał      |

## Medaliści
| Złoto                                                                       | Srebro                                                                           | Brąz                                                                               |
| Drużyna Zawodniczka/Zawodnik                                                | Drużyna Zawodniczka/Zawodnik                                                     | Drużyna Zawodniczka/Zawodnik                                                       |
|                                                                             |                                                                                |                                                                                |
| Austria · Dunja Zdouc · Katharina Innerhofer · Peter Brunner · David Komatz | Francja · Coline Varcin · Enora Latuillière · Baptiste Jouty · Antonin Guigonnat | Rosja · Uljana Kajszewa · Galina Nechkasova · Matwiej Jelisiejew · Maksim Cwietkow |

wikitext:
{{Główny artykuł|Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2017}}
{{Zawody infobox
 |nazwa                = Sztafeta mieszana
 |ikona                =
 |poprzednie           =
 |następne             = [[Sztafeta mieszana na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2021|2021]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data                 =
 |gospodarz            =[[Soczi]]
 |miejscowość          =
 |organizator          =
 |liczba konkurencji   =
 |liczba zawodników    =
 |liczba reprezentacji =
 |zwycięzcy - 1 nazwa  = I miejsce {{--}} II miejsce {{--}} III miejsce
 |zwycięzcy - 1        = {{państwo|AUT}} {{--}} {{państwo|FRA}} {{--}} {{państwo|RUS}}
 |commons              = Category:Biathlon at the 2017 Winter Military World Games
 |www                  =
}}
{{Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2017}}
[[Plik:CISM2017 250217 163721-1200.jpg|thumb|upright=1.1|[[Zimowe Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe 2017|Soczi '17]] Podium - złoto dla Austrii (1 m.)]]
'''Sztafeta mieszana na [[Zimowe Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe 2017|3. Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych]]''' – jedna z [[Sporty zimowe|zimowych]] [[Dyscyplina sportu|konkurencji sportowych]] rozgrywanych podczas [[Zimowe światowe wojskowe igrzyska sportowe|zimowych igrzysk wojskowych]] na terenie [[Kompleks narciarsko-biathlonowy „Łaura”|kompleksu narciarsko-biathlonowego „Łaura”]] w [[Soczi]] w dniu [[25 lutego]] 2017<ref name="harmonogram">{{Cytuj stronę|url= https://web.archive.org/web/20170131072227/http://cismsochi2017.ru/sports/biathlon/ |tytuł= Biathlon. |opublikowany=cismsochi2017.ru/sports/biathlon |data dostępu= 2017-02-27 |język= en ru |strony= }}</ref>.

== Terminarz ==
{| class="wikitable"
! Data{{r|harmonogram}}!! Godzina<ref>Czasu miejscowego.</ref> ([[UTC+03:00]]) !! Wydarzenie
|-
|-style=background:lemonchiffon
| {{dts|25|02|2017}} || align=center | '''15:00''' || '''Finał'''
|}

== Medaliści ==
{|class="wikitable" width=70%
| align="center" width=150px bgcolor=F7F6A8| [[Plik:Military World Games gold medal.svg|19px|Złoto]] '''Złoto'''
| align="center" width=150px bgcolor=DCE5E5| [[Plik:Military World Games silver medal.svg|19px|Srebro]] '''Srebro'''
| align="center" width=150px bgcolor=FFDAB9| [[Plik:Military World Games bronze medal.svg|19px|Brąz]] '''Brąz'''
|-
! align="center"| Drużyna{{--}}Zawodniczka/Zawodnik
! align="center"| Drużyna{{--}}Zawodniczka/Zawodnik
! align="center"| Drużyna{{--}}Zawodniczka/Zawodnik
|-
| colspan=3|
|-
|{{państwo|AUT}}{{--}}   [[Dunja Zdouc]]
[[Katharina Innerhofer]]
[[Peter Brunner]]
[[David Komatz]]
|{{państwo|FRA}}{{--}}   [[Coline Varcin]]
[[Enora Latuillière]]
[[Baptiste Jouty]]
[[Antonin Guigonnat]]
|{{państwo|RUS}}{{--}}  [[Uljana Kajszewa]]
[[Galina Nechkasova]]
[[Matwiej Jelisiejew]]
[[Maksim Cwietkow]]
|}

== Zobacz też ==
* [[Biathlon na zimowych światowych wojskowych igrzyskach sportowych]]
* [[Zimowe światowe wojskowe igrzyska sportowe]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = https://www.milsport.one/events/cism-world-winter-games | tytuł = World Winter Games | autor = [[Conseil International du Sport Militaire|CISM]] | opublikowany = milsport.one | data dostępu = 2019-11-11 | język = en}}

{{Dyscypliny - zimowe igrzyska wojskowe 2017}}
{{Światowe igrzyska wojskowe}}

[[Kategoria:Biathlon na Zimowych Światowych Wojskowych Igrzyskach Sportowych 2017]]

title: Sztafeta mieszana

Gospodarz: Soczi

I miejsce · II miejsce · III miejsce: Austria · Francja · Rosja

title: Konkurencje – sprintu

indywidualne: kobiet · mężczyzn

drużynowe: kobiet · mężczyzn


text:
# Todor Kolew
Todor Kolew (bułg.: Тодор Колев; ur. 8 lutego 1980 roku w Wielkie Tyrnowo) – bułgarski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Od 2011 roku gra w klubie Łudogorec Razgrad.

## Kariera klubowa
W swojej karierze grał w takich klubach jak: Etyr Wielkie Tyrnowo, Lewski Sofia, Spartak Plewen, Marek Dupnica, Slawia Sofia, Alemannia Aachen i Kiryat Szmona. Był mistrzem Bułgarii 2000 oraz zdobywcą Pucharu Bułgarii w 2000, 2003 i 2005 z Lewskim Sofia.

## Kariera reprezentacyjna
W swojej karierze występował w reprezentacji Bułgarii U-21, w barwach której wystąpił w 20 spotkaniach i zdobył 6 goli.

wikiname: plwiki

title: Todor Kolew

in_language: pl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Todor Kolew
 |imię i nazwisko org     = {{k|bg|Тодор Колев}}
 |grafika                 = Kolev todor.jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[8 lutego]] [[1980]]
 |miejsce urodzenia       = [[Wielkie Tyrnowo]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 183 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[Łudogorec Razgrad]]
 |numer w klubie          = 10
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1997–1999 ! [[Etyr Wielkie Tyrnowo]]                               !    !
! 1999–2005 ! [[Lewski Sofia (piłka nożna)|Lewski Sofia]]           ! 55 ! 16
! 2000–2002 ! → [[Spartak Plewen]] (wyp.)                           ! 49 ! 57
! 2005      ! → [[Marek Dupnica]] (wyp.)                            !  4 !  1
! 2005–2007 ! [[Slawia Sofia]]                                      ! 55 ! 32
! 2007–2008 ! [[Alemannia Aachen]]                                  ! 20 !  5
! 2008      ! [[Slawia Sofia]]                                      ! 13 !  5
! 2009      ! → [[Hapoel Ironi Kiryat Szmona|Kiryat Szmona]] (wyp.) ! 14 !  1
! 2009–2010 ! [[Slawia Sofia]]                                      ! 31 ! 10
! 2011–     ! [[Łudogorec Razgrad]]                                 ! 20 ! 10
 |data seniorzy           = 24 listopada 2011
 |kariera reprezentacyjna = ! 1999–2001 ! {{Reprezentacja|BGR|pn|rodzaj=U-21}} ! 20 ! 6
 |data reprezentacja      = 24 listopada 2011
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Todor Kolew''' ([[język bułgarski|bułg.]]: Тодор Колев; ur. [[8 lutego]] [[1980]] roku w [[Wielkie Tyrnowo]]) – [[Bułgaria|bułgarski]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[napastnik]]a. Od 2011 roku gra w klubie [[Łudogorec Razgrad]].

== Kariera klubowa ==
W swojej karierze grał w takich klubach jak: [[Etyr Wielkie Tyrnowo]], [[Lewski Sofia (piłka nożna)|Lewski Sofia]], [[Spartak Plewen]], [[Marek Dupnica]], [[Slawia Sofia]], [[Alemannia Aachen]] i [[Hapoel Ironi Kiryat Szmona|Kiryat Szmona]]. Był [[A PFG|mistrzem Bułgarii]] 2000 oraz zdobywcą [[Puchar Bułgarii w piłce nożnej|Pucharu Bułgarii]] w 2000, 2003 i 2005 z Lewskim Sofia.

== Kariera reprezentacyjna ==
W swojej karierze występował w [[Reprezentacja Bułgarii U-21 w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Bułgarii U-21]], w barwach której wystąpił w 20 spotkaniach i zdobył 6 goli.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.alemannia-aachen.de/v1/2007_2008/mannschaft/2352.spieler_detail.htm Profil na oficjalnej stronie Alemannii Aachen]

== Bibliografia ==
* [http://en.levskisofia.info/player/todor-kolev/ Statystyki na LevskiSofia.info] {{lang|en}}

{{SORTUJ:Kolew, Todor}}
[[Kategoria:Piłkarze Etyru Wielkie Tyrnowo]]
[[Kategoria:Piłkarze Lewskiego Sofia]]
[[Kategoria:Piłkarze Spartaka Plewen]]
[[Kategoria:Piłkarze Marka Dupnica]]
[[Kategoria:Piłkarze Sławii Sofia]]
[[Kategoria:Piłkarze Alemannii Aachen]]
[[Kategoria:Piłkarze Hapoelu Ironi Kirjat Szemona]]
[[Kategoria:Piłkarze Łudogorca Razgrad]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wielkim Tyrnowie]]
[[Kategoria:Reprezentanci Bułgarii U-21 w piłce nożnej]]

title: · Todor KolewТодор Колев

Data i miejsce urodzenia: 8 lutego 1980 · Wielkie Tyrnowo

Pozycja: napastnik

Klub: Łudogorec Razgrad

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Etyr Wielkie Tyrnowo

Lewski Sofia · 55 · (16)

→ Spartak Plewen (wyp.) · 49 · (57)

→ Marek Dupnica (wyp.) · 4 · (1)

Slawia Sofia · 55 · (32)

Alemannia Aachen · 20 · (5)

Slawia Sofia · 13 · (5)

→ Kiryat Szmona (wyp.) · 14 · (1)

Slawia Sofia · 31 · (10)

Łudogorec Razgrad · 20 · (10)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Bułgaria U-21 · 20 · (6)


text:
# Bartłomiej Bałaban
Bartłomiej Robert Bałaban (ur. 12 maja 1977 w Lublinie) – polski prawnik, działacz społeczny, dziennikarz, polityk, członek zarządu województwa lubelskiego VI kadencji (2022–2024).

## Życiorys

### Wykształcenie
W 2003 ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie, otrzymując tytuł magistra prawa. Był uczestnikiem studiów podyplomowych Executive MBA w Collegium Humanum w Warszawie.

### Działalność społeczna i zawodowa
Po ukończeniu studiów podjął pracę w wymiarze sprawiedliwości na stanowisku kuratora zawodowego.
Prowadził działania o charakterze proobywatelskim oraz dziennikarskim na rzecz miasta Lublin. Stworzył strony internetowe o tematyce miejskiej m.in. „Blog Lublin”. Współprowadził blog „Lublin z Psem”, zrzeszający lokalną społeczność prozwierzęcą w Lublinie. Spór o przełamanie administracyjnych barier zakazu wstępu z psami do Ogrodu Saskiego w Lublinie zakończył się wygraną w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W 2016 został wybrany do Rady Działalności Pożytku Publicznego Miasta Lublin. Uczestniczył w projekcie „Lublin dla wszystkich”. Wybrany jako jedna z „Twarzy Lublina”.
W 2017 rozpoczął pracę w TVP3 Lublin. Tworzył cykliczne programy o tematyce kulturalnej, społecznej, historycznej i samorządowej. Był wydawcą głównego serwisu informacyjnego TVP3 Lublin Panorama Lubelska. Prowadził rozmowy o tematyce społecznej, kulturalnej, samorządowej oraz politycznej.
Od sierpnia 2024 pełnił obowiązki dyrektora Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie, a w sierpniu 2025 został dyrektorem tego muzeum.

### Działalność polityczna
7 lutego 2022 został członkiem zarządu województwa lubelskiego z poparciem Solidarnej Polski. Funkcję tę pełnił do 7 maja 2024.
W wyborach samorządowych w 2024 został wybrany do Rady Miasta Lublin z ramienia Prawa i Sprawiedliwości.

## Życie prywatne
Żonaty z Agnieszką Bałaban, która w 2022 została zatrudniona w spółce Lubelski Węgiel „Bogdanka”. Jest ojcem trzech córek Alicji, Karoliny, Anny.
Jego przyrodnim bratem jest Andrzej Bałaban.

title: Bartłomiej Bałaban

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko       = Bartłomiej Bałaban
 |grafika               = Bartlomiej Bałaban foto.jpg
 |opis grafiki          = Bartłomiej Bałaban (2024)
 |data urodzenia        = 12 maja 1977
 |miejsce urodzenia     = Lublin
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |funkcja               = Członek zarządu województwa lubelskiego
 |partia                =
 |od                    = 7 lutego 2022
 |do                    = 7 maja 2024
 |poprzednik            = [[Sebastian Trojak]]
 |następca              =
 |commons               =
 |quote                 =
 |news                  =
 |pełne imię i nazwisko = Bartłomiej Robert Bałaban
}}
'''Bartłomiej Robert Bałaban'''<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = BAŁABAN Bartłomiej Robert |data dostępu = 2025-06-25 |opublikowany = wybory.gov.pl |url = https://samorzad2024.pkw.gov.pl/samorzad2024/pl/rada_gminy/kandydat/3173086}}</ref> (ur. [[12 maja]] [[1977]] w [[Lublin]]ie) – polski prawnik, [[działacz społeczny]], dziennikarz, polityk, członek zarządu [[Województwo lubelskie|województwa lubelskiego]] [[Zarządy województw VI kadencji|VI kadencji]] (2022–2024).

== Życiorys ==
=== Wykształcenie ===
W 2003{{Fakt|data=2025-06}} ukończył studia prawnicze na [[Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II|Katolickim Uniwersytecie Lubelskim]] w Lublinie<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Bartłomiej Bałaban nowym członkiem zarządu województwa lubelskiego |data = 2022-02-07 |data dostępu = 2024-03-05 |opublikowany = www.portalsamorzadowy.pl |url = https://www.portalsamorzadowy.pl/polityka-i-spoleczenstwo/bartlomiej-balaban-nowym-czlonkiem-zarzadu-wojewodztwa-lubelskiego,350202.html |język = pl}}</ref>, otrzymując tytuł magistra prawa. Był uczestnikiem studiów podyplomowych Executive MBA w [[Uczelnia Biznesu i Nauk Stosowanych „Varsovia”|Collegium Humanum w Warszawie]]<ref>{{Cytuj stronę |url = https://jawnylublin.pl/klopotliwy-dyplom-z-collegium-humanum-jedni-sa-dumni-drudzy-sie-wstydza-inni-rezygnuja/ |tytuł = Kłopotliwy dyplom z Collegium Humanum. Jedni są dumni, drudzy się wstydzą, inni rezygnują |autor = Michał Dybaczewski |opublikowany = jawnylublin.pl |data = 14 marca 2024 |data dostępu = 2025-04-20}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://lublin.wyborcza.pl/lublin/7,48724,30795101,kolejni-politycy-pis-z-dyplomami-mba-collegium-humanum-nie.html |tytuł = Dwaj wicemarszałkowie województwa i kolejni politycy PiS z dyplomami MBA Collegium Humanum. „Nie wiem, nie pamiętam” |data = 2024-03-15 |opublikowany = lublin.wyborcza.pl |data dostępu = 2025-07-30}}</ref>.

=== Działalność społeczna i zawodowa ===
Po ukończeniu studiów podjął pracę w wymiarze sprawiedliwości na stanowisku kuratora zawodowego<ref name=":2" />.

Prowadził działania o charakterze proobywatelskim oraz dziennikarskim na rzecz miasta Lublin. Stworzył strony internetowe o tematyce miejskiej m.in. „Blog Lublin”. Współprowadził blog „Lublin z Psem”, zrzeszający lokalną społeczność prozwierzęcą w Lublinie. Spór o przełamanie administracyjnych barier zakazu wstępu z psami do [[Ogród Saski w Lublinie|Ogrodu Saskiego]] w Lublinie zakończył się wygraną w Naczelnym Sądzie Administracyjnym<ref>{{Cytuj |autor = Dziennik Wschodni |tytuł = Psy w Ogrodzie Saskim w Lublinie? Jest ostateczny wyrok sądu! |data dostępu = 2024-03-05 |opublikowany = Dziennik Wschodni |url = https://www.dziennikwschodni.pl/lublin/sad-wpuscil-psy-do-ogrodu-saskiego,n,1000221267.html |język = pl}}</ref>. W 2016 został wybrany do [[Rada Działalności Pożytku Publicznego|Rady Działalności Pożytku Publicznego]] Miasta Lublin. Uczestniczył w projekcie „Lublin dla wszystkich”. Wybrany jako jedna z „Twarzy Lublina”<ref>{{Cytuj |tytuł = Twarze Lublina |data = 2015-10-19 |data dostępu = 2024-03-05 |opublikowany = ngo.pl |url = https://publicystyka.ngo.pl/twarze-lublina |język = pl}}</ref>.

W 2017 rozpoczął pracę w [[TVP3 Lublin]]. Tworzył cykliczne programy o tematyce kulturalnej, społecznej, historycznej i samorządowej. Był wydawcą głównego serwisu informacyjnego TVP3 Lublin Panorama Lubelska. Prowadził rozmowy o tematyce społecznej, kulturalnej, samorządowej oraz politycznej.

Od sierpnia 2024 pełnił obowiązki dyrektora [[Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie]]<ref>{{Cytuj |autor = Dorota Boras-Węgrzyn |tytuł = Nowy dyrektor Muzeum Wsi Lubelskiej |data = 2024-08-08 |data dostępu = 2025-06-05 |opublikowany = Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie |url = https://skansen.lublin.pl/pl/aktualnosci/nowy-dyrektor-muzeum-wsi-lubelskiej/}}</ref>, a w sierpniu 2025 został dyrektorem tego muzeum<ref>{{Cytuj |tytuł = Bartłomiej Bałaban powołany na stanowisko dyrektora Muzeum Wsi Lubelskiej |data = 2025-07-24 |data dostępu = 2025-07-30 |url = https://radio.lublin.pl/2025/07/bartlomiej-balaban-powolany-na-stanowisko-dyrektora-muzeum-wsi-lubelskiej/}}</ref>.

=== Działalność polityczna ===
7 lutego 2022 został członkiem zarządu [[Województwo lubelskie|województwa lubelskiego]]<ref name=":2" /> z poparciem [[Suwerenna Polska|Solidarnej Polski]]<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Małgorzata Domagała |tytuł = Jak przyjaźń z partią Ziobry zamienić w polityczne złoto. Kariera Bartłomieja Bałabana |data = 2022-02-11 |data dostępu = 2025-06-25 |opublikowany = [[Gazeta Wyborcza]] |url = https://lublin.wyborcza.pl/lublin/7,48724,28095313,jak-dziennikarz-tvp-zostal-zostal-waznym-politykiem-solidarnej.html |dostęp = z}}</ref>. Funkcję tę pełnił do 7 maja 2024<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Sejmik nowej kadencji. Jarosław Stawiarski ponownie marszałkiem województwa lubelskiego |data = 2024-05-07 |data dostępu = 2025-06-25 |opublikowany = [[TVP3 Lublin]] |url = https://lublin.tvp.pl/77405053/sejmik-nowej-kadencji-jaroslaw-stawiarski-ponownie-marszalkiem-wojewodztwa-lubelskiego}}</ref>.

W [[Wybory samorządowe w Polsce w 2024 roku|wyborach samorządowych w 2024]] został wybrany do Rady Miasta Lublin z ramienia [[Prawo i Sprawiedliwość|Prawa i Sprawiedliwości]]<ref name=":0" />.

== Życie prywatne ==
Żonaty z Agnieszką Bałaban, która w 2022 została zatrudniona w spółce [[Lubelski Węgiel „Bogdanka”]]<ref>{{Cytuj |autor = oprac. Marcin Kozłowski |tytuł = CBA w Bogdance. Nieoficjalnie: Badany wątek zatrudnienia żony wpływowego polityka |data = 2024-04-24 |data dostępu = 2025-06-25 |opublikowany = [[Gazeta.pl]] |url = https://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114884,30914745,cba-w-bogdance-nieoficjalnie-badany-watek-zatrudnienia-zony.html}}</ref>. Jest ojcem trzech córek<ref name=":1" /> Alicji, Karoliny, Anny{{Fakt|data=2025-06}}.

Jego przyrodnim bratem jest [[Andrzej Bałaban]]<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Bałaban, Bartłomiej}}
[[Kategoria:Absolwenci Collegium Humanum – Szkoły Głównej Menedżerskiej]]
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II]]
[[Kategoria:Członkowie zarządu województwa lubelskiego]]
[[Kategoria:Dyrektorzy muzeów w Lublinie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z TVP]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni]]
[[Kategoria:Pracownicy Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1977]]

title: Bartłomiej Bałaban

Pełne imię i nazwisko: Bartłomiej Robert Bałaban

Data i miejsce urodzenia: 12 maja 1977 · Lublin

Okres: od 7 lutego 2022 · do 7 maja 2024

Poprzednik: Sebastian Trojak


text:
# Kaftan bezpieczeństwa. Włóczęga wśród gwiazd
Kaftan bezpieczeństwa. Włóczęga wśród gwiazd – powieść amerykańskiego pisarza Jacka Londona opublikowana w 1909. Wydana w Polsce w 1927 i ponownie w latach 90, w przekładzie Roberta Stillera.
Darrell Standing, główny bohater, to więzień San Quentin, skazany na śmierć przez powieszenie, który zapisuje swoje wspomnienia. Podczas tortur zadawanych przez strażnika więziennego – długotrwałego przetrzymywania w ekstremalnie ciasnym kaftanie bezpieczeństwa – wpada w transy, w których przeżywa swoje wcześniejsze wcielenia. Inspiracją dla tej postaci był przestępca i członek gangu Ed Morrell, który spędził czternaście lat w kalifornijskich więzieniach, w tym, podobnie jak bohater książki, pięć lat w izolatkach.
Powieść była inspiracją dla płyty Tulák po hvězdách nagranej przez czeską grupę Progres 2 w 2018.

wikitext:
'''Kaftan bezpieczeństwa. Włóczęga wśród gwiazd''' – powieść [[Stany Zjednoczone|amerykańskiego]] [[pisarz]]a [[Jack London|Jacka Londona]] opublikowana w [[1909 w literaturze|1909]]. Wydana w Polsce w [[1927 w literaturze|1927]] i ponownie w latach 90, w przekładzie [[Robert Stiller|Roberta Stillera]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Kaftan okrucieństwa {{!}} Jack London |data dostępu = 2025-02-11 |opublikowany = Lubimyczytać.pl |url = https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4871484/kaftan-okrucienstwa}}</ref>.

Darrell Standing, główny bohater, to więzień [[Więzienie Stanowe San Quentin|San Quentin]], skazany na śmierć przez powieszenie, który zapisuje swoje wspomnienia. Podczas tortur zadawanych przez strażnika więziennego – długotrwałego przetrzymywania w ekstremalnie ciasnym kaftanie bezpieczeństwa – wpada w transy, w których przeżywa swoje wcześniejsze wcielenia. Inspiracją dla tej postaci był przestępca i członek gangu Ed Morrell, który spędził czternaście lat w kalifornijskich więzieniach, w tym, podobnie jak bohater książki, pięć lat w izolatkach<ref>{{Cytuj |tytuł = Kaftan bezpieczeństwa. Włóczęga wśród gwiazd {{!}} Jack London |data dostępu = 2025-02-11 |opublikowany = Lubimyczytać.pl |url = https://lubimyczytac.pl/ksiazka/59081/kaftan-bezpieczenstwa-wloczega-wsrod-gwiazd}}</ref>.

Powieść była inspiracją dla płyty ''Tulák po hvězdách'' nagranej przez czeską grupę Progres 2 w 2018<ref>{{Cytuj |tytuł = Tulák po hvězdách - Progres 2 {{!}} Indies.eu |data dostępu = 2021-05-01 |opublikowany = www.indies.eu |url = https://www.indies.eu/alba/4224/tulak-po-hvezdach/ |język = cs}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Jack London}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Amerykańskie powieści przygodowe]]
[[Kategoria:Powieści z 1909]]
[[Kategoria:Twórczość Jacka Londona]]
[[Kategoria:Powieści fantastyczne wydane w latach 1900–1909]]


text:
# Saint-Folquin
Saint-Folquin – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Pas-de-Calais.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1973 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 110 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Saint-Folquin plasuje się na 366. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 82.).

title: Saint-Folquin

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Folquin
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Folquin
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Saint-Folquin.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Hauts-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Pas-de-Calais]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Saint-Omer|Saint-Omer]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 62748
 |powierzchnia                    = 17,94 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 1973
 |gęstość zaludnienia             = 110 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 62370
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Pas-de-Calais
 |współrzędne                     = 50°58′N 2°8′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Saint-Folquin''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Hauts-de-France]], w departamencie [[Pas-de-Calais]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1973 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 110 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu [[Nord-Pas-de-Calais]] Saint-Folquin plasuje się na 366. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 82.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Saint-Omer}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Pas-de-Calais]]

title: Saint-Folquin

Państwo: Francja

Region: Hauts-de-France

Departament: Pas-de-Calais

Okręg: Saint-Omer

• gęstość: 110 os./km²


text:
# Partnerstwo Badawcze N8
Partnerstwo Badawcze N8 (ang. N8 Research Partnership) – zawiązane w 2007 roku partnerstwo ośmiu wiodących uniwersytetów w Północnej Anglii - Durham, Lancaster, Leeds, Liverpool, Manchester, Newcastle, Sheffield i York. Celem Partnerstwa Badawczego N8 jest koordynacja grup badawczych i współpracy w Północnej Anglii. Celem wspierania współpracy akademickiej N8 tworzy zespoły stworzone ze światowej klasy badaczy. Zespoły te tworzą sieć wirtualnych ośrodków nauki i innowacji. Łącznie uczelnie N8 podejmują rokrocznie badania o łącznej wartości 650 milionów funtów i zatrudniają ponad 18 tysięcy naukowców, tworząc największe tego typu partnerstwo badawcze w Wielkiej Brytanii. N8 ściśle współpracuje z sektorem przemysłowym, żeby zapewnić biznesom skuteczny dostęp do wiodących badań podejmowanych przez N8.

## Uczelnie
Uniwersytety należące do Grupy N8 to:
Północno-wschodnia Anglia
- Durham
- Newcastle

Północno-zachodnia Anglia
- Lancaster
- Liverpool
- Manchester

Yorkshire and the Humber
- Leeds
- Sheffield
- York

title: Partnerstwo Badawcze N8

wikitext:
'''Partnerstwo Badawcze N8 '''(ang. ''N8 Research Partnership'') – zawiązane w [[2007]] roku partnerstwo ośmiu wiodących uniwersytetów w [[Anglia Północna|Północnej Anglii]] - Durham, Lancaster, [[University of Leeds|Leeds]], [[University of Liverpool|Liverpool]], [[University of Manchester|Manchester]], Newcastle, [[University of Sheffield|Sheffield]] i [[University of York|York]]. Celem Partnerstwa Badawczego N8 jest koordynacja grup badawczych i współpracy w Północnej Anglii. Celem wspierania współpracy akademickiej N8 tworzy zespoły stworzone ze światowej klasy badaczy. Zespoły te tworzą sieć wirtualnych ośrodków nauki i innowacji. Łącznie uczelnie N8 podejmują rokrocznie badania o łącznej wartości 650 milionów funtów i zatrudniają ponad 18 tysięcy naukowców, tworząc największe tego typu partnerstwo badawcze w Wielkiej Brytanii<ref>{{Cytuj | url=http://www.n8research.org.uk/about-us/ | tytuł=About Us - N8 Research Partnership<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.n8research.org.uk | język=en | data dostępu=2017-11-19}}</ref>. N8 ściśle współpracuje z sektorem przemysłowym, żeby zapewnić biznesom skuteczny dostęp do wiodących badań podejmowanych przez N8<ref>[http://www.efficiencyexchange.ac.uk/6637/peter-simpson-of-n8-deep-collaboration-is-now-the-norm/ Deep Collaboration Interview with N8 Director]</ref>.

== Uczelnie ==
Uniwersytety należące do Grupy N8 to:

'''[[North East England|Północno-wschodnia Anglia]]'''
* [[Durham University|Durham]]
* [[Newcastle University|Newcastle]]

'''[[North West England|Północno-zachodnia Anglia]]'''
* [[Lancaster University|Lancaster]]
* [[University of Liverpool|Liverpool]]
* [[University of Manchester|Manchester]]

'''[[Yorkshire and the Humber]]'''
* [[University of Leeds|Leeds]]
* [[University of Sheffield|Sheffield]]
* [[University of York|York]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Edukacja w Anglii]]


text:
# Patricia Bath
Patricia Era Bath (ur. 4 listopada 1942 w Nowym Jorku, zm. 30 maja 2019 w San Francisco) – amerykańska okulistka trynidadzkiego pochodzenia, wynalazczyni sondy laserowej do fakoemulsyfikacji nazwanej Laserphaco, inicjatorka okulistyki środowiskowej i założycielka Amerykańskiego Instytutu na rzecz Zapobiegania Ślepocie.

## Młodość i wykształcenie
Patricia Era Bath urodziła się 4 listopada 1942 w Harlem w Nowym Jorku. Jej ojciec Rupert, imigrant z Trynidad, był motorniczym, a matka Gladys z domu Elliott pracowała jako gospodyni domowa. Patricia Era Bath od dziecka interesowała się nauką, za co zasługi przypisywała swojej matce, która kupiła jej zestaw do eksperymentów chemicznych.
W szkole średniej inspirowała się pracą humanistycznego filozofa Alberta Schweitzera, który pomagał ludziom chorym na trąd w Kongo. Jeszcze jako nastolatce przyznano jej stypendium naukowe.
W 1964 zdobyła Bachelor’s degree, kończąc fizykę i chemię na uczelni Hunter College w Manhattanie. W 1968 zdobyła stopień medyczny Doctor of Medicine, kończąc z wyróżnieniem Uniwersytet Howarda w Waszyngtonie. Następnie rozpoczęła staż w szpitalu klinicznym Harlem Hospital Center w Nowym Jorku. Rok później dzięki stypendium rozpoczęła studia na Uniwersytecie Columbia w Manhattanie, które ukończyła w 1970. W 1973 ukończyła szkolenie w szpitalu klinicznym.

## Kariera naukowa
Pracowała jako chirurg w UCLA Medical Center, a także jako pracownik naukowy na wydziałach medycznych uniwersytetów Kalifornijskiego w Los Angeles i Charles R. Drew University of Medicine and Science.
Przeprowadziła retrospektywne badanie epidemiologiczne, które wykazało, że ślepota wśród czarnych była dwukrotnie większa niż u białych osób oraz że u czarnych osiem razy bardziej prawdopodobne było wystąpienie jaskry. Doszła do wniosku, że wynika to z braku dostępu do opieki okulistycznej, dlatego zaproponowała nową dyscyplinę nauki, zwaną okulistyką środowiskową (połączenie medycyny społecznej i okulistyki klinicznej), która z czasem się upowszechniła. W 1977 razem z psychiatrą Alfredem Cannonem i pedagogiem Aaronem Ifekwunigwe współtworzyła Amerykański Instytut na rzecz Zapobiegania Ślepocie, którego motto brzmiało wzrok jest podstawowym prawem człowieka.
W 1986 wynalazła Laserphaco - sondę laserową do fakoemulsyfikacji, wykorzystywaną do laserowego operowania zaćmy. Swój wynalazek opatentowała w 1988. Była pierwszą afroamerykańską kobietą, która otrzymała patent w dziedzinie medycyny.
Przeszła na emeryturę w 1993.

### Lista patentów
Wszystkie patenty zostały zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych:
| Nr patentu | Nazwa                                                                           | Data rejestracji     | Przypis |
| ---------- | ------------------------------------------------------------------------------- | -------------------- | ------- |
| 4744360    | Urządzenia do ablacji i usuwania zaćmy                                          | 17 maja 1988(dts)    | [ 5 ]   |
| 5843071    | Metoda i urządzenia do ablacji i usuwania zaćmy                                 | 1 grudnia 1998(dts)  | [ 6 ]   |
| 5919186    | Aparat laserowy do chirurgii zaćmy                                              | 6 lipca 1999(dts)    | [ 7 ]   |
| 6083192    | Pulsacyjna metoda ultradźwiękowa do fragmentacji / emulgowania i usuwania zaćmy | 4 lipca 2000(dts)    | [ 8 ]   |
| 6544254    | Połączenie metody ultradźwiękowej i laserowej oraz urządzenie do usuwania zaćmy | 8 kwietnia 2003(dts) | [ 9 ]   |

## Życie prywatne
Miała córkę Erakę Bath, która została psychiatrą.
Zmarła 30 maja 2019 w San Francisco w Kalifornii, w wyniku powikłania spowodowanego rakiem.

title: Patricia Bath

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Patricia Era Bath
 |grafika                   = Patriciabath.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 4 listopada 1942
 |miejsce urodzenia         = [[Nowy Jork]]
 |data śmierci              = 30 maja 2019
 |miejsce śmierci           = [[San Francisco]]
 |zawód                     = [[Okulistyka|Okulistka]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Patricia Bath
}}
'''Patricia Era Bath''' (ur. [[4 listopada]] [[1942]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]], zm. [[30 maja]] [[2019]] w [[San Francisco]]) – amerykańska [[okulistyka|okulistka]] trynidadzkiego pochodzenia, wynalazczyni sondy laserowej do [[Fakoemulsyfikacja|fakoemulsyfikacji]] nazwanej [[Laserphaco]], inicjatorka [[Okulistyka środowiskowa|okulistyki środowiskowej]] i założycielka [[Amerykański Instytut na rzecz Zapobiegania Ślepocie|Amerykańskiego Instytutu na rzecz Zapobiegania Ślepocie]].

== Młodość i wykształcenie ==
Patricia Era Bath urodziła się 4 listopada 1942 w [[Harlem (Nowy Jork)|Harlem]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]. Jej ojciec Rupert, imigrant z [[Trynidad i Tobago|Trynidad]], był motorniczym, a matka Gladys z domu Elliott pracowała jako gospodyni domowa<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Neil Genzlinger |tytuł = Dr. Patricia Bath, 76, Who Took On Blindness and Earned a Patent, Dies |czasopismo = [[The New York Times]] |data = 2019-06-04 |data dostępu = 2020-03-08 |issn = 0362-4331 |url = https://www.nytimes.com/2019/06/04/obituaries/dr-patricia-bath-dead.html |język = en-US}}</ref>. Patricia Era Bath od dziecka interesowała się nauką, za co zasługi przypisywała swojej matce, która kupiła jej zestaw do eksperymentów chemicznych<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Jeff Glorfeld |tytuł = Science history: Patricia Bath saved the sight of millions |data = 2018-11-12 |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = [[Cosmos Magazine]] |url = https://cosmosmagazine.com/biology/science-history-patricia-bath-saved-the-sight-of-millions |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20200410230636/https://cosmosmagazine.com/biology/science-history-patricia-bath-saved-the-sight-of-millions |zarchiwizowano = 2020-04-10 }}</ref>.

W szkole średniej inspirowała się pracą humanistycznego filozofa [[Albert Schweitzer|Alberta Schweitzera]], który pomagał ludziom chorym na [[trąd]] w [[Kongo]]<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Temple Grandin |tytuł = Rozwiń swoją wyobraźnię: Myśl i twórz jak wynalazca |data = 2018-12-20 |data dostępu = 2020-03-08 |isbn = 978-83-66071-66-7 |wydawca = Insignis |url = https://books.google.pl/books?id=3yCADwAAQBAJ |język = pl}}</ref>. Jeszcze jako nastolatce przyznano jej stypendium naukowe<ref name=":3">{{Cytuj |autor = News Services, Staff Reports |tytuł = Patricia Bath, trailblazing ophthalmologist who invented cataracts treatment, dies at 76 |data = 2019-06-05 |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = [[The Washington Post]] |url = https://www.washingtonpost.com/local/obituaries/patricia-bath-trailblazing-ophthalmologist-who-invented-cataracts-treatment-dies-at-76/2019/06/05/f71829c4-879e-11e9-a870-b9c411dc4312_story.html |język = en}}</ref>.

W 1964 zdobyła [[Bachelor’s degree]], kończąc [[Fizyka|fizykę]] i [[Chemia|chemię]] na uczelni [[Hunter College]] w [[Manhattan]]ie. W 1968 zdobyła stopień medyczny [[Doctor of Medicine]]<ref name=":0" />, kończąc z wyróżnieniem [[Uniwersytet Howarda]] w [[Waszyngton]]ie. Następnie rozpoczęła staż w szpitalu klinicznym [[Harlem Hospital Center]] w Nowym Jorku. Rok później dzięki [[stypendium]] rozpoczęła studia na [[Uniwersytet Columbia|Uniwersytecie Columbia]] w Manhattanie<ref name=":1" />, które ukończyła w 1970<ref name=":3" />. W 1973 ukończyła szkolenie w szpitalu klinicznym<ref name=":3" />.

== Kariera naukowa ==
Pracowała jako [[Chirurgia|chirurg]] w [[UCLA Medical Center]]<ref name=":3" />, a także jako [[pracownik naukowy]] na wydziałach medycznych uniwersytetów [[Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles|Kalifornijskiego w Los Angeles]] i [[Charles R. Drew University of Medicine and Science]]<ref name=":0" />.

Przeprowadziła retrospektywne badanie epidemiologiczne, które wykazało, że [[ślepota]] wśród czarnych była dwukrotnie większa niż u białych osób oraz że u czarnych osiem razy bardziej prawdopodobne było wystąpienie [[Jaskra|jaskry]]. Doszła do wniosku, że wynika to z braku dostępu do opieki okulistycznej, dlatego zaproponowała nową dyscyplinę nauki, zwaną [[okulistyka środowiskowa|okulistyką środowiskową]]<ref name=":2" /> (połączenie [[Medycyna społeczna|medycyny społecznej]] i [[Okulistyka kliniczna|okulistyki klinicznej]]), która z czasem się upowszechniła. W 1977 razem z psychiatrą [[Alfred Cannon|Alfredem Cannonem]] i pedagogiem [[Aaron Ifekwunigwe|Aaronem Ifekwunigwe]] współtworzyła [[Amerykański Instytut na rzecz Zapobiegania Ślepocie]], którego motto brzmiało ''wzrok jest podstawowym prawem człowieka<ref name=":1" />''.

W 1986 wynalazła [[Laserphaco]]<ref name=":1" /> - sondę laserową do [[Fakoemulsyfikacja|fakoemulsyfikacji]], wykorzystywaną do laserowego operowania [[Zaćma|zaćmy]]<ref name=":2" />. Swój wynalazek opatentowała w 1988<ref name=":1" />. Była pierwszą afroamerykańską kobietą, która otrzymała patent w dziedzinie medycyny<ref name=":2" />.

Przeszła na emeryturę w 1993<ref name=":3" />.

=== Lista patentów ===
Wszystkie patenty zostały zarejestrowane w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]:
{| class="wikitable"
!Nr patentu
!Nazwa
!Data rejestracji
!Przypis
|-
|4744360
|Urządzenia do [[Ablacja (medycyna)|ablacji]] i usuwania [[Zaćma|zaćmy]]
|{{Dts|17|5|1988}}
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Apparatus for ablating and removing cataract lenses |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = Google Patents |url = https://patents.google.com/patent/US4744360A/en |język = en}}</ref>
|-
|5843071
|Metoda i urządzenia do ablacji i usuwania zaćmy
|{{Dts|1|12|1998}}
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Method and apparatus for ablating and removing cataract lenses |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = Google Patents |url = https://patents.google.com/patent/US5843071A/en |język = en}}</ref>
|-
|5919186
|Aparat laserowy do chirurgii zaćmy
|{{Dts|6|7|1999}}
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Laser apparatus for surgery of cataractous lenses |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = Google Patents |url = https://patents.google.com/patent/US5919186A/en |język = en}}</ref>
|-
|6083192
|Pulsacyjna metoda ultradźwiękowa do fragmentacji / [[Emulgacja|emulgowania]] i usuwania zaćmy
|{{Dts|4|7|2000}}
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Pulsed ultrasound method for fragmenting/emulsifying and removing cataractous lenses |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = Google Patents |url = https://patents.google.com/patent/US6083192A/en |język = en}}</ref>
|-
|6544254
|Połączenie metody ultradźwiękowej i laserowej oraz urządzenie do usuwania zaćmy
|{{Dts|8|4|2003}}
|<ref>{{Cytuj |tytuł = Combination ultrasound and laser method and apparatus for removing cataract lenses |data dostępu = 2020-03-08 |opublikowany = Google Patents |url = https://patents.google.com/patent/US6544254B1/en |język = en}}</ref>
|}

== Życie prywatne ==
Miała córkę Erakę Bath<ref name=":0" />, która została [[Psychiatria|psychiatrą]]<ref name=":3" />.

Zmarła 30 maja 2019 w [[San Francisco]] w [[Kalifornia|Kalifornii]]<ref name=":0" />, w wyniku [[Powikłanie|powikłania]] spowodowanego [[Rak (choroba)|rakiem]]<ref name=":3" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bath, Patricia}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Howarda]]
[[Kategoria:Amerykanie pochodzenia trynidadzkiego]]
[[Kategoria:Amerykańscy okuliści]]
[[Kategoria:Amerykańscy wynalazcy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1942]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]

title: Patricia Era Bath

Data i miejsce urodzenia: 4 listopada 1942 · Nowy Jork

Data i miejsce śmierci: 30 maja 2019 · San Francisco

Zawód, zajęcie: Okulistka


text:
# Willows Gemfields
Willows Gemfields – miasto w Australii, w stanie Queensland.

title: Willows Gemfields

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Willows Gemfields
 |nazwa oryginalna             = Willows Gemfields
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Willows Gemfields
 |państwo                      = AU-QLD
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 = 0,41
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 4702
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 23°44′25″S 147°32′25″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Willows Gemfields''' – miasto w [[Australia|Australii]], w stanie [[Queensland]].

[[Kategoria:Miejscowości w Queenslandzie]]

title: Willows Gemfields

Państwo: Australia

Stan: Queensland


text:
# Argia garrisoni
Argia garrisoni – gatunek ważki z rodziny łątkowatych (Coenagrionidae). Występuje na terenie Ameryki Środkowej.

title: Argia garrisoni

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Argia garrisoni''
 |TSN                    = 592399
 |zoolog                 = Daigle, 1991
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[ważki równoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Coenagrionoidea]]
 |rodzina                = [[łątkowate]]
 |podrodzina             = [[Argiinae]]
 |rodzaj                 = ''[[Argia]]''
 |gatunek                = ''Argia garrisoni''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 164964
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Argia garrisoni''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[łątkowate|łątkowatych]] (Coenagrionidae). Występuje na terenie [[Ameryka Środkowa|Ameryki Środkowej]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

==Bibliografia==
* {{cytuj stronę|url=http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|tytuł=World Odonata List|autor=Schorr i inni|data=2011|język=en|data dostępu=2011-11-15|archiwum=https://web.archive.org/web/20100828091754/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list/|zarchiwizowano=28 sierpnia 2010}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Argia]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1991 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: ważki równoskrzydłe

Nadrodzina: Coenagrionoidea

Rodzina: łątkowate

Podrodzina: Argiinae

Rodzaj: Argia

Gatunek: Argia garrisoni


text:
# Grabnik-Osada
Grabnik-Osada – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Stare Juchy.
Do 2023 miejscowość nazywała się Grabnik.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

title: Grabnik-Osada

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Grabnik|inne znaczenia nazwy Grabnik]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Grabnik-Osada
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat ełcki|ełcki]]
 |gmina                  = [[Stare Juchy (gmina)|Stare Juchy]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 109<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-06 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 87
 |kod pocztowy           = 19-330<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=334}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NEL
 |SIMC                   = 0768528
 |kod mapy               = Stare Juchy (gmina)
 |współrzędne            = 53°52'49"N 22°09'32"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|171393|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Grabnik-Osada''' – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat ełcki|powiecie ełckim]], w [[Stare Juchy (gmina)|gminie Stare Juchy]]<ref name="R2013">''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>.

Do 2023 miejscowość nazywała się '''Grabnik'''<ref name="R2024">''Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2023 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw i rodzajów niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych.'' ({{Dziennik Ustaw|2023|2799}})</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo suwalskie|województwa suwalskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Stare Juchy}}

[[Kategoria:Stare Juchy (gmina)]]

title: Grabnik-Osada

Państwo: Polska

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: ełcki

Gmina: Stare Juchy

Tablice rejestracyjne: NEL


text:
# Bełomyżite
Bełomyżite (bułg. Беломъжите) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Gabrowo, w gminie Gabrowo. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 marca 2016 roku miejscowość liczyła 16 mieszkańców.

title: Bełomyżite

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bełomyżite
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Беломъжите}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Gabrowo|Gabrowo]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Gabrowo|Gabrowo]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 603
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              = 16
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 067193
 |kod pocztowy                 = 5340
 |tablice rejestracyjne        = ЕВ
 |współrzędne                  = 42° 55′ 0″ N, 25° 24′ 0″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bełomyżite''' ({{w języku|bg|Беломъжите}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Gabrowo|obwodzie Gabrowo]], w [[Gmina Gabrowo|gminie Gabrowo]]. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 marca 2016 roku miejscowość liczyła 16 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.grao.bg/tna/tab02.txt|tytuł=Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес|opublikowany=Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението|język=bg|data dostępu=2018-09-08}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Gabrowo}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Gabrowo]]

title: BełomyżiteБеломъжите

Państwo: Bułgaria

Obwód: Gabrowo

Gmina: Gabrowo

Tablice rejestracyjne: ЕВ


text:
# Kondratowicze
Kondratowicze (biał. Кондратавічы, Kondratawiczy; ros. Кондратовичи, Kondratowiczi) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Litwa.

## Historia
W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie mińskim, w gminie słobodzkiej.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie wołożyńskim, w gminie Iwieniec. W 1921 miejscowość liczyła 307 mieszkańców, zamieszkałych w 51 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego.
W czasie II wojny światowej 1 mieszkaniec miejscowości dołączył do Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Kondratowicze

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kondratowicze
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Кондратавічы}}<br />{{k|ru|Кондратовичи}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon stołpecki|stołpecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Litwa|Litwa]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2019
 |liczba ludności              = 39<ref name=spis>{{Cytuj stronę |url = http://pop-stat.mashke.org/belarus-census-2019/minskaja.htm |tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 4 października 2019 roku |język = |data dostępu =}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 53°47′24″N 26°50′11″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kondratowicze''' ({{w języku|be|Кондратавічы}}, ''Kondratawiczy''; {{w języku|ru|Кондратовичи}}, ''Kondratowiczi'') – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[rejon stołpecki|rejonie stołpeckim]], w [[sielsowiet Litwa|sielsowiecie Litwa]].

== Historia ==
W XIX i w początkach XX w. położone były w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]], w [[Gubernia mińska|guberni mińskiej]], w [[Powiat miński (gubernia mińska)|powiecie mińskim]], w gminie słobodzkiej.

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]], w [[Powiat wołożyński|powiecie wołożyńskim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach [[Powiat miński (gubernia mińska)|mińskim]] (do 1920), [[Powiat stołpecki|stołpeckim]] (1920 - 1926) i wołożyńskim (1926 - 1945)</ref>, w [[Iwieniec (gmina)|gminie Iwieniec]]<ref name="przypis1">{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie |url = https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/1966/edition/3085/content |wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej |miejsce = Warszawa |rok = 1923 |strony = |isbn = }}</ref>. W 1921 miejscowość liczyła 307 mieszkańców, zamieszkałych w 51 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania rzymskokatolickiego<ref name="przypis1" />.

W czasie II wojny światowej 1 mieszkaniec miejscowości dołączył do [[Zgrupowanie Stołpeckie Armii Krajowej|Zgrupowania Stołpeckiego Armii Krajowej]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://kresy24.pl/partyzanci-zgrupowania-stolpecko-nalibockiego-ak/ | tytuł =Partyzanci Zgrupowania Stołpecko – Nalibockiego AK | opublikowany =kresy24 | data = | język =pl | data dostępu = 2024-05-26}}</ref>.

Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|IV|327|Kondratowicze (1), pow. miński}}
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P33_S44_RAKOW_(1926)-1930_300dpi_bcuj298239-285460.jpg |tytuł = Mapa WIG ''Raków'' |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2024-05-25}}
* {{Cytuj stronę |url =https://map.nca.by/ |tytuł = Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi |opublikowany = |data = |język = ru be |data dostępu = 2024-05-25}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie stołpeckim]]

title: KondratowiczeКондратавічы · Кондратовичи

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: stołpecki

Sielsowiet: Litwa


text:
# ChaRonda Williams
Charonda Williams (ur. 27 marca 1987) – amerykańska lekkoatletka specjalizująca się w biegach sprinterskich.
W 2009 odpadła w półfinale biegu na 200 metrów podczas mistrzostw świata w Berlinie. Cztery lata później w Moskwie zajęła na tym dystansie 6. miejsce. Złota i srebrna medalistka mistrzostw NACAC (2015). Medalistka mistrzostw National Collegiate Athletic Association.
Zwyciężczyni łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2012 w biegu na 200 metrów.

## Osiągnięcia
| Rok  | Impreza            | Miejsce  | Konkurencja             | Lokata     | Wynik   |
| ---- | ------------------ | -------- | ----------------------- | ---------- | ------- |
| 2009 | Mistrzostwa świata | Berlin   | bieg na 200 metrów      | półfinał   | 22,81   |
| 2013 | Mistrzostwa świata | Moskwa   | bieg na 200 metrów      | 6. miejsce | 22,81   |
| 2015 | Mistrzostwa NACAC  | San José | bieg na 100 metrów      | 2. miejsce | 11,21   |
| 2015 | Mistrzostwa NACAC  | San José | sztafeta 4 × 400 metrów | 1. miejsce | 3:25,39 |

## Rekordy życiowe
- bieg na 100 metrów – 11,07 (21 czerwca 2013, Des Moines), 10,95 (8 lipca 2012, Nancy)
- bieg na 200 metrów – 22,32 (14 lipca 2015, Lucerna)

title: ChaRonda Williams

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko         = ChaRonda Williams
 |imię i nazwisko org     =
 |dyscyplina              = lekkoatletyka
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 =
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/reprezentacja|USA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa NACAC w lekkoatletyce|Mistrzostwa NACAC]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa NACAC w Lekkoatletyce 2015|San José 2015]]|sztafeta 4 × 400 metrów}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa NACAC w Lekkoatletyce 2015|San José 2015]]|bieg na 100 metrów}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Charonda Williams''' (ur. [[27 marca]] [[1987]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[lekkoatletyka|lekkoatletka]] specjalizująca się w biegach sprinterskich.

W 2009 odpadła w półfinale biegu na 200 metrów podczas [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2009|mistrzostw świata]] w [[Berlin]]ie. [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013|Cztery lata później]] w [[Moskwa|Moskwie]] zajęła na tym dystansie 6. miejsce. Złota i srebrna medalistka [[Mistrzostwa NACAC w Lekkoatletyce 2015|mistrzostw NACAC]] (2015). Medalistka mistrzostw [[National Collegiate Athletic Association]].

Zwyciężczyni łącznej punktacji [[Diamentowa Liga 2012|Diamentowej Ligi 2012]] w biegu na 200 metrów<ref>{{Cytuj |url = http://www.pzla.pl/index.php?_a=1&kat_id=4&_id=6271 |tytuł = Zdobywcy diamentów w 2012 |opublikowany = Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki |data dostępu = 2012-09-08 |język = pl}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
{| class="wikitable sortable" style="text-align: left;"
|- bgcolor="#EFEFEF"
! Rok
! Impreza
! Miejsce
! Konkurencja
! Lokata
! Wynik
|-
|align=center| [[2009 w lekkoatletyce|2009]] || [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2009|Mistrzostwa świata]] || {{Flaga|DEU}} [[Berlin]] || bieg na 200 metrów || półfinał ||align=center| 22,81
|-
|align=center| [[2013 w lekkoatletyce|2013]] || [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013|Mistrzostwa świata]] || {{Flaga|RUS}} [[Moskwa]] || bieg na 200 metrów || {{sortkey|06}} 6. miejsce ||align=center| [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – bieg na 200 m kobiet|22,81]]
|-
|align=center| [[2015 w lekkoatletyce|2015]] || [[Mistrzostwa NACAC w Lekkoatletyce 2015|Mistrzostwa NACAC]] || {{Flaga|CRC}} [[San José]] || bieg na 100 metrów ||bgcolor=silver| [[Plik:Silver medal northamerica.svg|16px]] 2. miejsce ||align=center| 11,21
|-
|align=center| [[2015 w lekkoatletyce|2015]] || [[Mistrzostwa NACAC w Lekkoatletyce 2015|Mistrzostwa NACAC]] || {{Flaga|CRC}} [[San José]] || sztafeta 4 × 400 metrów ||bgcolor=gold| [[Plik:Gold medal northamerica.svg|16px]] 1. miejsce ||align=center| 3:25,39
|}

== Rekordy życiowe ==
* [[bieg na 100 metrów]] – 11,07 (21 czerwca 2013, [[Des Moines]]), 10,95 (8 lipca 2012, [[Nancy]])
* [[bieg na 200 metrów]] – 22,32 (14 lipca 2015, Lucerna)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{tilastopaja |id=39644 |nazwa=ChaRonda Williams |płeć=w |data dostępu=8 czerwca 2012}}

{{Mistrzynie Diamentowej Ligi w biegu na 200 metrów}}

{{SORTUJ:Williams, Charonda}}
[[Kategoria:Amerykańscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1987]]

title: · ChaRonda Williams

Data i miejsce urodzenia: 27 marca 1987 · Richmond

title: Dorobek medalowy

złoto: San José 2015 · sztafeta 4 × 400 metrów

srebro: San José 2015 · bieg na 100 metrów


text:
# Liubangosaurus
Liubangosaurus – rodzaj zauropoda z kladu Eusauropoda żyjącego we wczesnej kredzie na terenach dzisiejszej Azji. Gatunkiem typowym jest L. hei, którego holotypem jest pięć prawie kompletnych kręgów grzbietowych (prawdopodobnie kręgi od piątego do dziewiątego), odkrytych w osadach formacji Napai w chińskim regionie autonomicznym Kuangsi. Długość trzonu zachowanych kręgów wynosi od 290 do 315 mm; całkowita wysokość kręgów mierzona od czubka wyrostka kolczystego wynosi 620–660 mm, zaś mierzona od czubka wyrostka poprzecznego górnego (diapophysis) – 620–710 mm. Od innych zauropodów L. hei odróżnia współwystępowanie m.in. przedniego wyrostka stawowego kręgów (prezygapophysis) stykającego się z wyrostkiem poprzecznym dolnym (parapophysis), przy braku blaszek kostnych łączących przedni wyrostek stawowy z górnym (prezygodiapophyseal lamina) i dolnym (prezygoparapophyseal lamina) wyrostkiem poprzecznym; zagłębienia na górnej części wyrostka poprzecznego górnego; bardzo niskiego wyrostka kolczystego, którego koniec dalszy jest na równi z końcem dalszym wyrostka poprzecznego górnego; bocznie rozszerzonego końca dalszego wyrostka kolczystego i dużych, wysoko położonych wyrostków poprzecznych bocznych w kształcie kropli. Oprócz L. hei z formacji Napai znany jest też m.in. zauropod Fusuisaurus oraz nienazwany teropod z rodziny Spinosauridae. Porównanie rozmiarów kręgów sugeruje, że Liubangosaurus był mniejszy od fusuizaura, który prawdopodobnie miał ponad 20 m długości; u Fusuisaurus średnica trzonów przednich kręgów ogonowych przekraczała 40 cm, zaś u Liubangosaurus średnica trzonów kręgów grzbietowych wynosiła ok. 25 cm.
Według przeprowadzonej przez autorów jego opisu analizy kladystycznej (w oparciu o macierz danych z analizy Taylora z 2009 r.) Liubangosaurus jest przedstawicielem kladu Eusauropoda prawdopodobnie blisko spokrewnionym z grupą Neosauropoda. Na drzewie ścisłej zgodności wygenerowanym na podstawie 144 najbardziej oszczędnych drzew Liubangosaurus jest w nierozwikłanej politomii z kladami Diplodocoidea i Macronaria oraz rodzajami Barapasaurus, Omeisaurus, Patagosaurus, Mamenchisaurus, Haplocanthosaurus, Jobaria i Losillasaurus. Na drzewie zgodności wygenerowanym metodą 50% majority rule consensus Liubangosaurus jest taksonem siostrzanym do rodzaju Haplocanthosaurus; klad obejmujący te dwa rodzaje jest w politomii z grupami Diplodocoidea i Macronaria oraz z rodzajem Jobaria. Liubangosaurus może więc być jednym z nielicznych zauropodów żyjących w kredzie na terenach dzisiejszych Chin, które nie należały do kladu Titanosauriformes. Autorzy zaznaczają jednak, że ze względu na niekompletność materiału kopalnego L. hei jego pozycja filogenetyczna jest niepewna, a kręgi tego zauropoda mają też niektóre cechy budowy (jak niski wyrostek kolczysty na kręgach grzbietowych czy grzbietowo–bocznie skierowany wyrostek poprzeczny górny) wspólne z kręgami niektórych bazalnych przedstawicieli Titanosauriformes.

title: Liubangosaurus

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = ''Liubangosaurus''
 |nazwa łacińska         =
 |TSN                    =
 |zoolog                 =
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[zauropsydy]]
 |podgromada             = [[diapsydy]]
 |nadrząd                = [[dinozaury]]
 |rząd                   = [[dinozaury gadziomiedniczne]]
 |podrząd                = [[zauropodomorfy]]
 |infrarząd              = [[zauropody]]
{{Wstaw takson|[[euzauropody|Eusauropoda]]}}
 |rodzaj                 = '''''Liubangosaurus'''''
 |autor rodzaj           = Mo ''et al.'', 2010
 |synonimy               =
 |ranga podtaksonu       = [[Gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             =
* ''L. hei'' Mo ''et al.'', 2010
 |wikispecies            = Liubangosaurus
 |commons                =
}}
'''''Liubangosaurus''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[zauropody|zauropoda]] z [[klad]]u [[euzauropody|Eusauropoda]] żyjącego we [[kreda wczesna|wczesnej kredzie]] na terenach dzisiejszej [[Azja|Azji]]. [[Gatunek typowy|Gatunkiem typowym]] jest ''L. hei'', którego [[holotyp]]em jest pięć prawie kompletnych kręgów grzbietowych (prawdopodobnie kręgi od piątego do dziewiątego), odkrytych w osadach formacji Napai w [[Chińska Republika Ludowa|chińskim]] regionie autonomicznym [[Kuangsi]]. Długość trzonu zachowanych kręgów wynosi od 290 do 315 mm; całkowita wysokość kręgów mierzona od czubka wyrostka kolczystego wynosi 620–660 mm, zaś mierzona od czubka wyrostka poprzecznego górnego (''diapophysis'') – 620–710 mm. Od innych zauropodów ''L. hei'' odróżnia współwystępowanie m.in. przedniego wyrostka stawowego kręgów (''prezygapophysis'') stykającego się z wyrostkiem poprzecznym dolnym (''parapophysis''), przy braku blaszek kostnych łączących przedni wyrostek stawowy z górnym (''prezygodiapophyseal lamina'') i dolnym (''prezygoparapophyseal lamina'') wyrostkiem poprzecznym; zagłębienia na górnej części wyrostka poprzecznego górnego; bardzo niskiego wyrostka kolczystego, którego koniec dalszy jest na równi z końcem dalszym wyrostka poprzecznego górnego; bocznie rozszerzonego końca dalszego wyrostka kolczystego i dużych, wysoko położonych wyrostków poprzecznych bocznych w kształcie kropli. Oprócz ''L. hei'' z formacji Napai znany jest też m.in. zauropod ''[[Fusuizaur|Fusuisaurus]]'' oraz nienazwany [[teropody|teropod]] z rodziny [[Spinozaury|Spinosauridae]]. Porównanie rozmiarów kręgów sugeruje, że ''Liubangosaurus'' był mniejszy od fusuizaura, który prawdopodobnie miał ponad 20 m długości; u ''Fusuisaurus'' średnica trzonów przednich kręgów ogonowych przekraczała 40 cm, zaś u ''Liubangosaurus'' średnica trzonów kręgów grzbietowych wynosiła ok. 25 cm<ref name=Liubangosaurus>{{Cytuj pismo |autor=Jinyou Mo |autor2=Xing Xu |autor3=Eric Buffetaut |tytuł=A new eusauropod dinosaur from the Lower Cretaceous of Guangxi Province, southern China |czasopismo=Acta Geologica Sinica (English Edition) |wolumin=84 |wydanie=6 |strony=1328–1335 |rok=2010 |url=http://www.geojournals.cn/dzxben/ch/reader/view_abstract.aspx?file_no=201006002&flag=1 |język=en}}</ref>.

Według przeprowadzonej przez autorów jego opisu analizy kladystycznej (w oparciu o macierz danych z analizy [[Michael P. Taylor|Taylora]] z 2009 r.<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko=Taylor |imię=Michael P. |rok=2009 |tytuł=A re–evaluation of Brachiosaurus altithorax Riggs 1903 (Dinosauria, Sauropoda) and its generic separation from Giraffatitan brancai (Janensch 1914) |czasopismo=Journal of Vertebrate Paleontology |wolumin=29 |strony=787–806 |url=http://web.archive.org/web/20140605095853/http://www.miketaylor.org.uk/dino/pubs/taylor2009/Taylor2009-brachiosaurus-and-giraffatitan.pdf |język=en}}</ref>) ''Liubangosaurus'' jest przedstawicielem kladu Eusauropoda prawdopodobnie blisko spokrewnionym z grupą [[Neozauropody|Neosauropoda]]. Na drzewie ścisłej zgodności wygenerowanym na podstawie 144 najbardziej oszczędnych drzew ''Liubangosaurus'' jest w nierozwikłanej [[politomia|politomii]] z kladami [[Diplodokokształtne|Diplodocoidea]] i [[Macronaria]] oraz rodzajami ''[[barapazaur|Barapasaurus]]'', ''[[omeizaur|Omeisaurus]]'', ''[[patagozaur|Patagosaurus]]'', ''[[mamenchizaur|Mamenchisaurus]]'', ''[[haplokantozaur|Haplocanthosaurus]]'', ''[[Jobaria]]'' i ''[[Losillazaur|Losillasaurus]]''. Na drzewie zgodności wygenerowanym metodą ''50% majority rule consensus'' ''Liubangosaurus'' jest [[grupa siostrzana|taksonem siostrzanym]] do rodzaju ''Haplocanthosaurus''; klad obejmujący te dwa rodzaje jest w politomii z grupami Diplodocoidea i Macronaria oraz z rodzajem ''Jobaria''. ''Liubangosaurus'' może więc być jednym z nielicznych zauropodów żyjących w kredzie na terenach dzisiejszych Chin, które nie należały do kladu [[Titanosauriformes]]. Autorzy zaznaczają jednak, że ze względu na niekompletność materiału kopalnego ''L. hei'' jego pozycja [[Filogeneza|filogenetyczna]] jest niepewna, a kręgi tego zauropoda mają też niektóre cechy budowy (jak niski [[wyrostek kolczysty]] na kręgach grzbietowych czy grzbietowo–bocznie skierowany wyrostek poprzeczny górny) wspólne z kręgami niektórych [[Klad bazalny|bazalnych]] przedstawicieli Titanosauriformes<ref name=Liubangosaurus />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zauropody}}
{{Dinozaury}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zauropody]]
[[Kategoria:Dinozaury kredy]]
[[Kategoria:Dinozaury Azji]]

title: Liubangosaurus

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: zauropsydy

Podgromada: diapsydy

Nadrząd: dinozaury

Rząd: dinozaury gadziomiedniczne

Podrząd: zauropodomorfy

Infrarząd: zauropody

(bez rangi): Eusauropoda

Rodzaj: Liubangosaurus · Mo et al., 2010


text:
# Sen Cezary
Sen Cezary – poemat Zygmunta Krasińskiego z 1839 wydany w zbiorze Trzy myśli pozostałe po ś. p. Henryku Ligenzie.

## O utworze
W lecie 1839 Krasiński wpisał do dziennika Delfiny Potockiej utwór Sen Cezara Alberti. Ostatecznie utwór został włączony do Trzech myśli Ligenzy pod tytułem Sen Cezary. Fakt wpisania go do dziennika i imię bohatera wskazują na bliskie związki utworu z Jeanem Paulem. Bohater głośnej powieści Jeana Paula Tytan nazywa się bowiem hrabia Cezara. Pomysł utworu narodził się podczas pobytu poety we Fryburgu od sierpnia do końca października 1839 i tam też prawdopodobnie został napisany. Przebywając we Fryburgu poeta wielokrotnie odwiedzał w towarzystwie Danielewicza i Delfiny Potockiej słynną katedrę fryburską. W liście do Adama Sołtana z 20 września 1839 pisał: Zdaje mi się nieraz w tym kościele, żem otoczony duchami tych, którzy za wiarę polegli.

## Treść
Cezara, wezwany przez głos, wstąpił na wysoką wieżę. Kamienie się jak gdyby rozstąpiły i ujrzał rozległą równinę, a na niej tłumy idące w nieskończoność. Zobaczył też garstkę ludzi ze sztandarem, na którym było wypisane słowo naród. Było to ostatnie pokolenie wielkiego plemienia, torujące sobie drogę ostatkami szabel. Mężczyźni nieśli na rękach konające dzieci i zemdlone kobiety. Na ciele mieli głębokie rany, na czołach wieńce cierniowe. Bez słowa szli na bitwę i śmierć. Tłumy narodów płynęły przeciwko nim. A głos mówił do Cezary, że ten lud schodzi z ziemi i nigdy już nie powróci. Każdy z nich wzniósł do góry swe dziecko i zawołał: leć do Boga, sieroto. I uczyniła się przestrzeń w niebie i wleciały tam jak chór małych aniołków. Nacierający proponowali: Żyjcie i bądźcie naszymi sługami. Nikt się jednak nie poddawał. Kiedy pierścień wokół ginących się zacisnął, zapytali swoje niewiasty czy chcą żyć dłużej od nich, a gdy one nie chciały, utopili miecze w piersi swych ukochanych. A z kobiet wyszły dusze jak wieniec lilii napowietrznych i płakały nad walczącymi. Potem nastała ostatnia godzina dla walczących, a wreszcie cisza na wielkiej mogile.
Cezara zeszedł z wieży na chór katedry. Kościół był pusty, pośrodku zaś znajdowało się zejście do grobowca i biały kamień z krwawym napisem naród. Rozległa się muzyka i do katedry weszli polegli ze sztandarami, bronią i żonami na rękach. Spod sklepienia nadleciały do nich aniołki-dzieci. Kiedy usiedli, biała postać Chrystusa spłynęła ku nim i poprowadziła ich do grobowca, zachęcając, by odpoczęli. Głaz zapadł nad wejściem, a chór duchów śpiewał: złóżcie dłonie na zimnej pościeli – złóżcie czoła na trumny wezgłowiach – niech ostygną rany wasze – niech odpoczną serca – Zapomnijcie! aż przyjdzie na was i na ziemię waszą powtórnej wiosny godzina!
Cezara zaś ujrzał to, co po nich zostało, postać niewieścią bardzo piękną z wyrazem smutku na czole. Głos polecił mu jej strzec, bo ona jedna ocalała, by piękność tego rodu nie zaginęła. Potem szli przez wiele dni i nocy, mijając miasta i kopalnie podziemne, aż przyszli nad urwisko. Na cyplu urwiska siedział starzec ze skrzydłami nietoperza i grając na harfie o jednej strunie, radził Cezarze, by zawrócił i opuścił tą, której piękność jest tylko wspomnieniem przeszłości. On z nią zostanie i grać jej będzie na strunie ostatniej, strunie nicości. I odsłonił pola cmentarne, stosy szkieletów i zwłok, zamarzłe morze – całą tę świetną przeszłość. Cezara, udręczony, zwrócił się ku postaci, a ona zawołała go po imieniu i poszedł za nią. Potem ona znikła, a jemu się wydało, że Chrystus ich oszukał. Starzec się zeń naigrawał, śpiewając: A co teraz? Po czym zerwał ostatnią strunę. A Cezarze wydało się, że przeklina własną duszę konając, zawołał więc o ratunek. Głos zapytał go dlaczego żałuje, że poświęcił  życie umarłej, czy nie wie, że jest zmartwychwstanie. Lecz serca umarłe nie zmartwychwstaną, jeśli im żywe nie udzielą połowy swojej krwi. Ta co zabrała mu życie, zwróci mu je, bo jej śmierć była złudzeniem. I wzeszła na widnokręgu. Powstali z prochu mężowie i zjaśniało nad nimi widmo Chrystusa.

## Analiza
W Śnie Cezary Kraiński rozwija myśl, która pojawiła się w końcowych obrazach Pokusy, o zmartwychwstaniu Polski. W tym poemacie opiera się ona o teorię konieczności śmierci pozornej i próby grobu, poprzez które dochodzi się do odrodzenia. Utwór kończy się potężnym w swym wyrazie artystycznym obrazem zmartwychwstania. Nieuchronność odrodzenia przezwycięża wątpliwości pierwszych zdań poematu.
Po raz pierwszy w tym utworze bohaterowi towarzyszy w jego ziemskiej wędrówce postać kobiety-siostry, którą Cezara pokochał i której poświęca życie. Jej zniknięcie pogrąża go w rozpaczy. Jest to poetycka wersja romansu Krasińskiego z Delfiną Potocką. W ten sposób kształtuje się portret Beatrycze, duchowej przewodniczki poety, rozwinięty potem w Przedświcie.

title: Sen Cezary

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł            = Sen Cezary
 |tytuł oryginalny =
 |grafika          = Freiburg 2009 IMG 4349.jpg
 |opis grafiki     = [[Katedra Najświętszej Marii Panny we Fryburgu Bryzgowijskim|Katedra we Fryburgu]]
 |alt grafiki      =
 |autor            = Zygmunt Krasiński
 |tematyka         =
 |typ utworu       = [[poemat]]
 |data powstania   = 1839
 |miejsce wydania  = [[Paryż]]
 |język            = polski
 |data wydania     = 1840
 |wydawca          =
 |poprzednia       =
 |następna         =
 |commons          =
 |wikiźródła       = Trzy Myśli/Sen Cezary
 |wikicytaty       =
}}
'''Sen Cezary''' – poemat [[Zygmunt Krasiński|Zygmunta Krasińskiego]] z 1839 wydany w zbiorze ''[[Trzy myśli pozostałe po ś. p. Henryku Ligenzie]]''.

== O utworze ==
W lecie 1839 Krasiński wpisał do dziennika [[Delfina Potocka|Delfiny Potockiej]] utwór ''Sen Cezara Alberti''. Ostatecznie utwór został włączony do ''Trzech myśli Ligenzy'' pod tytułem ''Sen Cezary''. Fakt wpisania go do dziennika i imię bohatera wskazują na bliskie związki utworu z [[Jean Paul|Jeanem Paulem]]. Bohater głośnej powieści Jeana Paula ''Tytan'' nazywa się bowiem hrabia Cezara. Pomysł utworu narodził się podczas pobytu poety we Fryburgu od sierpnia do końca października 1839 i tam też prawdopodobnie został napisany. Przebywając we Fryburgu poeta wielokrotnie odwiedzał w towarzystwie Danielewicza i Delfiny Potockiej słynną katedrę fryburską. W liście do Adama Sołtana z 20 września 1839 pisał: ''Zdaje mi się nieraz w tym kościele, żem otoczony duchami tych, którzy za wiarę polegli''{{r|C.230}}.

== Treść ==
Cezara, wezwany przez głos, wstąpił na wysoką wieżę. Kamienie się jak gdyby rozstąpiły i ujrzał rozległą równinę, a na niej tłumy idące w nieskończoność. Zobaczył też garstkę ludzi ze sztandarem, na którym było wypisane słowo ''naród.'' Było to ostatnie pokolenie wielkiego plemienia, torujące sobie drogę ostatkami szabel. Mężczyźni nieśli na rękach konające dzieci i zemdlone kobiety. Na ciele mieli głębokie rany, na czołach wieńce cierniowe. Bez słowa szli na bitwę i śmierć. Tłumy narodów płynęły przeciwko nim. A głos mówił do Cezary, że ten lud schodzi z ziemi i nigdy już nie powróci. Każdy z nich wzniósł do góry swe dziecko i zawołał: ''leć do Boga, sieroto''. I uczyniła się przestrzeń w niebie i wleciały tam jak chór małych aniołków. Nacierający proponowali: ''Żyjcie i bądźcie naszymi sługami''. Nikt się jednak nie poddawał. Kiedy pierścień wokół ginących się zacisnął, zapytali swoje niewiasty czy chcą żyć dłużej od nich, a gdy one nie chciały, utopili miecze w piersi swych ukochanych. A z kobiet wyszły dusze jak wieniec lilii napowietrznych i płakały nad walczącymi. Potem nastała ostatnia godzina dla walczących, a wreszcie cisza na wielkiej mogile{{r|B.257}}.
[[Plik:Fryburg - katedra.jpg|mały|Prezbiterium katedry fryburskiej.]]
Cezara zeszedł z wieży na chór katedry. Kościół był pusty, pośrodku zaś znajdowało się zejście do grobowca i biały kamień z krwawym napisem ''naród''. Rozległa się muzyka i do katedry weszli polegli ze sztandarami, bronią i żonami na rękach. Spod sklepienia nadleciały do nich aniołki-dzieci. Kiedy usiedli, biała postać Chrystusa spłynęła ku nim i poprowadziła ich do grobowca, zachęcając, by odpoczęli. Głaz zapadł nad wejściem, a chór duchów śpiewał: ''złóżcie dłonie na zimnej pościeli – złóżcie czoła na trumny wezgłowiach – niech ostygną rany wasze – niech odpoczną serca – Zapomnijcie! aż przyjdzie na was i na ziemię waszą powtórnej wiosny godzina!{{r|B.260}}''

Cezara zaś ujrzał to, co po nich zostało, postać niewieścią bardzo piękną z wyrazem smutku na czole. Głos polecił mu jej strzec, bo ona jedna ocalała, by piękność tego rodu nie zaginęła. Potem szli przez wiele dni i nocy, mijając miasta i kopalnie podziemne, aż przyszli nad urwisko. Na cyplu urwiska siedział starzec ze skrzydłami nietoperza i grając na harfie o jednej strunie, radził Cezarze, by zawrócił i opuścił tą, której piękność jest tylko wspomnieniem przeszłości. On z nią zostanie i grać jej będzie na strunie ostatniej, strunie nicości. I odsłonił pola cmentarne, stosy szkieletów i zwłok, zamarzłe morze – całą tę świetną przeszłość. Cezara, udręczony, zwrócił się ku postaci, a ona zawołała go po imieniu i poszedł za nią. Potem ona znikła, a jemu się wydało, że Chrystus ich oszukał. Starzec się zeń naigrawał, śpiewając: ''A co teraz?'' Po czym zerwał ostatnią strunę. A Cezarze wydało się, że przeklina własną duszę konając, zawołał więc o ratunek. Głos zapytał go dlaczego żałuje, że poświęcił  życie umarłej, czy nie wie, że jest zmartwychwstanie. Lecz serca umarłe nie zmartwychwstaną, jeśli im żywe nie udzielą połowy swojej krwi. Ta co zabrała mu życie, zwróci mu je, bo jej śmierć była złudzeniem. I wzeszła na widnokręgu. Powstali z prochu mężowie i zjaśniało nad nimi widmo Chrystusa{{r|B.260}}.

== Analiza ==
W ''Śnie Cezary'' Kraiński rozwija myśl, która pojawiła się w końcowych obrazach ''Pokusy'', o zmartwychwstaniu Polski. W tym poemacie opiera się ona o teorię konieczności śmierci pozornej i próby grobu, poprzez które dochodzi się do odrodzenia. Utwór kończy się potężnym w swym wyrazie artystycznym obrazem zmartwychwstania. Nieuchronność odrodzenia przezwycięża wątpliwości pierwszych zdań poematu{{r|C.232}}.

Po raz pierwszy w tym utworze bohaterowi towarzyszy w jego ziemskiej wędrówce postać kobiety-siostry, którą Cezara pokochał i której poświęca życie. Jej zniknięcie pogrąża go w rozpaczy. Jest to poetycka wersja romansu Krasińskiego z Delfiną Potocką. W ten sposób kształtuje się portret Beatrycze, duchowej przewodniczki poety, rozwinięty potem w ''[[Przedświt (poemat)|Przedświcie]]''{{r|C.232}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="C.230">{{odn|Sudolski|1974|ref=nie|s=230-231}}.</ref>
<ref name="B.257">{{odn|Krasiński|1912|ref=nie|s=257-260}}.</ref>
<ref name="B.260">{{odn|Krasiński|1912|ref=nie|s=260-269}}.</ref>
<ref name="C.232">{{odn|Sudolski|1974|ref=nie|s=232-233}}.</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Krasiński |imię = Zygmunt |tytuł = Dzieła literackie |rok = 1973 |wydawca = Państwowy Instytut Wydawniczy |miejsce = Warszawa |strony = |isbn = |tom = 2 |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Krasiński |imię = Zygmunt |tytuł = Pisma Zygmunta Krasińskiego |rok = 1912 |wydawca = Karol Miarka |miejsce = Mikołów, Częstochowa |strony = |isbn = |tom = 2 |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Sudolski |imię = Zbigniew |tytuł = Zygmunt Krasiński |rok = 1974 |wydawca = Wiedza Powszechna |miejsce = Warszawa |strony = |isbn = |odn = tak}}
{{Zygmunt Krasiński}}

[[Kategoria:Trzy myśli]]
[[Kategoria:Polskie poematy]]

title: Sen Cezary

Autor: Zygmunt Krasiński

Typ utworu: poemat

Miejsce wydania: Paryż

Język: polski


text:
# IżAwto
Łada Iżewskij Awtomobilnyj Zawod (Iżewska Fabryka Samochodów), w skrócie Łada Iżewsk (ros. Ижевский автомобильный завод – Лада Ижевск) – producent samochodów osobowych z siedzibą w rosyjskim Iżewsku; nazwa fabryki pochodzi od przepływającej przez miasto rzeki Iż. Obecnie działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (ros. OOO) i jest kontrolowana od 2011 roku przez AwtoWAZ.

## Historia
Zakład początkowo wchodził w skład państwowego kombinatu Iżmasz (Iżewskij Maszynostroitielnyj Zawod – Iżewskie Zakłady Maszynowe). Produkcję motocykli w Iżmaszu rozpoczęto w roku 1929. Już w roku 1958 rozpoczęły się prace nad prototypowym pojazdem przeznaczonym dla rolnictwa o nazwie „Ogoniok”, zaprojektowanym przez instytut NAMI. Model ten jednak nigdy nie wszedł do seryjnej produkcji. W związku z rosnącym popytem w ZSRR na samochody osobowe, 25 czerwca 1965 roku władze zdecydowały zbudować w ramach Iżmaszu nowe zakłady samochodowe i umieścić tam produkcję samochodów Moskwicz. Stronnikiem tego i późniejszym protektorem zakładów był przewodniczący Rady Najwyższej Gospodarstwa Narodowego ZSRR, następnie sekretarz KC KPZR Dmitrij Ustinow, związany z radzieckim kompleksem przemysłowo-obronnym, w którego skład wchodził Iżmasz. Fabrykę samochodów zbudowano w innej części miasta w znacznej części od podstaw; jej teren zajął 120 hektarów, a łączna długość linii produkcyjnej wynosiła 33,5 km. Zainwestowano przy tym w zakup nowoczesnego oprzyrządowania na zachodzie Europy (m.in. ważącej 160 ton prasy we Francji), przez co samochody produkowane w Iżewsku wyróżniały się przez dłuższy czas jakością od oryginalnych Moskwiczy produkcji AZLK. Spośród radzieckich zakładów samochodowych, Iżmasz nie podlegał Ministerstwu Przemysłu Samochodowego.
Początkowo uruchomiono montaż samochodów Moskwicz 408 z części dostarczanych przez moskiewskie zakłady i 12 grudnia 1966 roku z taśm fabryki zszedł pierwszy zmontowany samochód. Stopniowo w miarę kompletowania wyposażenia, udział zakładu w Iżewsku w produkcji samochodów wzrastał i w 1971 r. zakład osiągnął pełne możliwości produkcyjne. Na początku lat 70. osiągnięto liczbę 122 000 produkowanych samochodów rocznie. Moskwicza 408 niebawem pod koniec 1967 roku zastąpił w produkcji model Moskwicz 412, produkowany aż do lat 90. i modernizowany następnie przez fabrykę. Jego wersje rozwojowe, ulepszony furgon IŻ 2715, hatchback IŻ 2125 Kombi i pickup IŻ 27151, opracowane już w Iżewsku, produkowane były odpowiednio od 1972, 1973 i 1975 roku do lat 90. W 1982 roku produkowane samochody poddano modernizacji. Na podstawie Moskwicz 412 w latach 70. XX wieku opracowano też prototypy Iż TE, Iż-19 oraz najbardziej obiecujący terenowy Iż-14. Żaden z nich nie wszedł jednak do produkcji, gdyż w przypadku ostatniego z nich, rząd radziecki zdecydował o rozpoczęciu wytwarzania terenowej Łady Niwy.
W latach 80. fabryka samochodów Iżmaszu stała się osobnym zakładem Iżmasz-Awto (ros. Ижмаш-Авто), a w latach 90. zmieniła nazwę na Iżewskij Awtomobilnyj Zawod, w skrócie IżAwto i formę prawną na otwartą spółkę akcyjną (ros. OAO). W styczniu 1989 r. zakłady zbudowały trzymilionowy samochód.
Od połowy lat 70. podjęto prace nad nową serią pojazdów IŻ Orbita (od 1999 roku nazywanych Oda). Z uwagi na problemy finansowe, zaprezentowany w 1979 roku hatchback IŻ 2126 wszedł do małoseryjnej produkcji dopiero w 1990 roku, a taśmowej – w 1998 roku.
W 1998 roku rozpoczęła się seryjna produkcja furgonu i pickupa IŻ 2717 i 27171. Od 2003 roku produkowano kombi IŻ 21261 Fabuła. W listopadzie 2001 roku wszystkie modele serii 2126 przeszły face lifting. Do produkcji wprowadzone zmodernizowanego hatchbacka 2126 Oda Nika. Modele osobowe tej rodziny produkowane były do 2005 r., dłużej był produkowany jedynie furgon IŻ-2717.
Od 2000 roku fabryka samochodów osobowych w Iżewsku należała do Grupy SOK («Сок»), wobec czego rozpoczęto produkcję modeli z gamy Łada, wytwarzanych pierwotnie przez firmę AwtoWAZ. Od lipca 2001 roku do grudnia 2005 roku fabryka w Iżewsku produkowała model WAZ 21063. Rok później dołączyło do niego kombi WAZ 21043, produkowane do sierpnia 2009. Montowano także samochody Kia Spectra, od 2006 Kia Rio, od 2007 Kia Sorento.
Wiosną 2009 roku przedsiębiorstwo OAO IżAwto przerwało produkcję, po czym pod koniec roku ogłoszono jego upadłość (prowadzono w tej sprawie śledztwo, pod kątem podejrzeń wyprowadzenia majątku spółki przez grupę SOK). Nowym właścicielem za długi został Sbierbank Rossii i we wrześniu 2010 r. podjęto na nowo produkcję samochodów WAZ-2104 i IŻ 27175. W lutym 2011 roku sąd potwierdził bankructwo zakładów, lecz w tym samym roku zostały one wykupione przez przedsiębiorstwo OAG (Obiedniennaja awtomobilnaja gruppa), które z kolei w październiku stało się własnością AwtoWAZ.
Mimo sporego zadłużenia, AwtoWAZ wiązało plany z zakładem w Iżewsku. W 2011 roku przeniesiono do IżAwto produkcję WAZ 2107, lecz w kwietniu 2012 roku ją zakończono, a we wrześniu 2012 roku zakończono tam produkcję kombi WAZ 2104, kończąc tym samym definitywnie produkcję w Rosji „klasycznej” serii Łady (ros. Łada „kłassika”). 25 lipca 2012 r. podjęto za to produkcję nowego modelu Łada Granta.

## Pojazdy produkowane w fabryce
- 1966 – Moskwicz 408 (Москвич-408)
- 1967 – 1997 – Moskwicz 412 (Москвич-412)
- 1968 – 1973 – Moskwicz 434 (Москвич-434) (furgon)
- 1972 – 1982 – IŻ 2715 (ИЖ-2715)
- 1973 – 1982 – IŻ 2125 Kombi (ИЖ-2125 «Ко́мби»)
- 1974 – 1982 – IŻ 27151 (ИЖ-27151)
- 1982 – 1997 – IŻ 2715-01 (ИЖ-2715-01)
- 1982 – 1997 – IŻ 27151-011-01 (ИЖ-27151-011-01)
- 1982 – 1997 – IŻ 21251 (ИЖ-21251 «Ко́мби»)
- 1988 – 2001 – IŻ 27156 (ИЖ-27156)
- 1991 – 2005 – IŻ 2126 Orbita/Oda (ИЖ-2126 Орбита/Ода), IŻ 2717 (ИЖ-2717), IŻ 27171 (ИЖ-27171), IŻ 21261 Fabula (ИЖ-21261)
- 2005 – 2009 – Kia Spectra
- 2006 – 2009 – Kia Rio
- 2007 – 2009 – Kia Sorento
- 2001 – 2005 – WAZ 2106 (ВАЗ-2106)
- 2002 – 2012 – WAZ 2104 (ВАЗ-2104)
- 2011 – 2012 – WAZ 2107 (ВАЗ-2107) (wyprodukowano 42,5 tys.)[9]
- 2012 – Łada Granta

title: IżAwto

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Łada Iżewskij Awtomobilnyj Zawod
 |nazwa oryginalna  = {{k|ru|ООО «ЛАДА Ижевский автомобильный завод»}}
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = RU-UD
 |siedziba          = [[Iżewsk]]
 |adres             = ul. Awtozawodskaja 5<br />426060 Iżewsk
 |data założenia    = 1965
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |kod mapy          = Iżewsk
 |współrzędne       = 56°53′01,8″N 53°18′08,7″E
 |commons           = Category:IzhAuto
 |www               = http://www.ladaizhevsk.ru/
}}
[[Plik:ИЖ-2715.jpg|thumb|[[IŻ 2715]]]]
[[Plik:Museum of the Izhevsk Automobile Plant-9.jpg|thumb|[[IŻ 2715]]-01, muzeum IżAwto]]
[[Plik:IZH 21251 green colored (side view).jpg|thumb|[[IŻ 2125 Kombi]]]]
[[Plik:IZH 2126 (front right side).jpg|thumb|[[IŻ 2126]] Oda]]
[[Plik:IZH Fabula 01.jpg|thumb|IŻ-21261 Fabula]]
[[Plik:IZH-2717.JPG|thumb|IŻ-2717]]
'''Łada Iżewskij Awtomobilnyj Zawod''' (Iżewska Fabryka Samochodów), w skrócie '''Łada Iżewsk''' ([[język rosyjski|ros.]] Ижевский автомобильный завод – Лада Ижевск) – producent samochodów osobowych z siedzibą w rosyjskim [[Iżewsk]]u; nazwa fabryki pochodzi od przepływającej przez miasto rzeki [[Iż]]. Obecnie działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (ros. OOO) i jest kontrolowana od 2011 roku przez [[AwtoWAZ]].

== Historia ==
Zakład początkowo wchodził w skład państwowego kombinatu [[Iżmasz]] (''Iżewskij Maszynostroitielnyj Zawod'' – Iżewskie Zakłady Maszynowe). Produkcję motocykli w Iżmaszu rozpoczęto w roku 1929. Już w roku 1958 rozpoczęły się prace nad prototypowym pojazdem przeznaczonym dla rolnictwa o nazwie „Ogoniok”, zaprojektowanym przez instytut NAMI. Model ten jednak nigdy nie wszedł do seryjnej produkcji. W związku z rosnącym popytem w ZSRR na samochody osobowe, 25 czerwca 1965 roku władze zdecydowały zbudować w ramach Iżmaszu nowe zakłady samochodowe i umieścić tam produkcję samochodów [[Moskwicz]]<ref name=avto>''IŻ-2125'', Avtolegendy SSSR Nr.54, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X {{lang|ru}}.</ref>. Stronnikiem tego i późniejszym protektorem zakładów był przewodniczący Rady Najwyższej Gospodarstwa Narodowego ZSRR, następnie sekretarz [[Komitet Centralny Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego|KC KPZR]] [[Dmitrij Ustinow]], związany z radzieckim kompleksem przemysłowo-obronnym, w którego skład wchodził Iżmasz. Fabrykę samochodów zbudowano w innej części miasta w znacznej części od podstaw; jej teren zajął 120 hektarów, a łączna długość linii produkcyjnej wynosiła 33,5 km<ref name=avto />. Zainwestowano przy tym w zakup nowoczesnego oprzyrządowania na zachodzie Europy (m.in. ważącej 160 ton prasy we Francji), przez co samochody produkowane w Iżewsku wyróżniały się przez dłuższy czas jakością od oryginalnych Moskwiczy produkcji [[Moskwicz|AZLK]]<ref name=avto />. Spośród radzieckich zakładów samochodowych, Iżmasz nie podlegał Ministerstwu Przemysłu Samochodowego<ref>''AZLK-2335'', „Awtoliegendy SSSR” Nr 105, DeAgostini 2013, ISSN 2071-095X (ros.), s. 3.</ref>.

Początkowo uruchomiono montaż samochodów [[Moskwicz 408]] z części dostarczanych przez moskiewskie zakłady i 12 grudnia 1966 roku z taśm fabryki zszedł pierwszy zmontowany samochód<ref name=avto />. Stopniowo w miarę kompletowania wyposażenia, udział zakładu w Iżewsku w produkcji samochodów wzrastał i w 1971 r. zakład osiągnął pełne możliwości produkcyjne. Na początku lat 70. osiągnięto liczbę 122 000 produkowanych samochodów rocznie<ref name=avto103>Konstantin Andriejew: ''IŻ-27151'', „Awtoliegendy SSSR” Nr 103, DeAgostini 2013, ISSN 2071-095X (ros.).</ref>. Moskwicza 408 niebawem pod koniec 1967 roku zastąpił w produkcji model [[Moskwicz 412]], produkowany aż do lat 90. i modernizowany następnie przez fabrykę. Jego wersje rozwojowe, ulepszony furgon [[IŻ 2715]], hatchback [[IŻ 2125 Kombi]] i pickup [[IŻ 2715|IŻ 27151]], opracowane już w Iżewsku, produkowane były odpowiednio od 1972, 1973 i 1975 roku do lat 90<ref name=avto103 />. W 1982 roku produkowane samochody poddano modernizacji. Na podstawie Moskwicz 412 w latach 70. XX wieku opracowano też prototypy [[Iż TE]], [[Iż-19]] oraz najbardziej obiecujący terenowy [[Iż-14]]. Żaden z nich nie wszedł jednak do produkcji, gdyż w przypadku ostatniego z nich, rząd radziecki zdecydował o rozpoczęciu wytwarzania terenowej [[Łada Niwa|Łady Niwy]].

W latach 80. fabryka samochodów Iżmaszu stała się osobnym zakładem Iżmasz-Awto (ros. Ижмаш-Авто)<ref name=avto103 />, a w latach 90. zmieniła nazwę na Iżewskij Awtomobilnyj Zawod, w skrócie IżAwto i formę prawną na otwartą spółkę akcyjną (ros. OAO). W styczniu 1989 r. zakłady zbudowały trzymilionowy samochód<ref>''Samochody świata 1991'', indeks 377651, wyd. EXPaRT, Łódź, s. 183.</ref>.

Od połowy lat 70. podjęto prace nad nową serią pojazdów IŻ Orbita (od 1999 roku nazywanych Oda). Z uwagi na problemy finansowe, zaprezentowany w 1979 roku hatchback [[IŻ 2126]] wszedł do małoseryjnej produkcji dopiero w 1990 roku, a taśmowej – w 1998 roku.
W 1998 roku rozpoczęła się seryjna produkcja furgonu i pickupa [[IŻ 2717]] i 27171. Od 2003 roku produkowano kombi [[IŻ 21261 Fabuła]]<ref name=orbita>''IŻ-2126 „Orbita”'', „Awtoliegendy SSSR” Nr 60, DeAgostini 2011, ISSN 2071-095X (ros.).</ref>. W listopadzie 2001 roku wszystkie modele serii 2126 przeszły face lifting. Do produkcji wprowadzone zmodernizowanego hatchbacka 2126 Oda Nika. Modele osobowe tej rodziny produkowane były do 2005 r.<ref name=orbita />, dłużej był produkowany jedynie furgon IŻ-2717.

Od 2000 roku fabryka samochodów osobowych w Iżewsku należała do [[Grupa „Sok”|Grupy SOK]] (''«Сок»''), wobec czego rozpoczęto produkcję modeli z gamy [[Łada (motoryzacja)|Łada]], wytwarzanych pierwotnie przez firmę [[AwtoWAZ]]<ref name=avto103 />. Od lipca 2001 roku do grudnia 2005 roku<ref name=avto103 /> fabryka w Iżewsku produkowała model [[Łada 2106|WAZ 21063]]. Rok później dołączyło do niego kombi [[Łada 2104|WAZ 21043]], produkowane do sierpnia 2009. Montowano także samochody [[Kia Spectra]], od 2006 [[Kia Rio]], od 2007 [[Kia Sorento]]<ref name=avto103 />.

Wiosną 2009 roku przedsiębiorstwo OAO IżAwto przerwało produkcję, po czym pod koniec roku ogłoszono jego upadłość (prowadzono w tej sprawie śledztwo, pod kątem podejrzeń wyprowadzenia majątku spółki przez grupę SOK). Nowym właścicielem za długi został [[Sbierbank Rossii]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://news.mail.ru/economics/4578756/ | tytuł = Прописать ижицу | opublikowany = news.mail.ru | archiwum = https://web.archive.org/web/20120502133119/http://news.mail.ru/economics/4578756/ | zarchiwizowano = 2012-05-02}} w serwisie news.mail.ru [dostęp 2013-01-08].</ref> i we wrześniu 2010 r. podjęto na nowo produkcję samochodów WAZ-2104 i [[IŻ 27175]]. W lutym 2011 roku sąd potwierdził bankructwo zakładów, lecz w tym samym roku zostały one wykupione przez przedsiębiorstwo OAG (''Obiedniennaja awtomobilnaja gruppa''), które z kolei w październiku stało się własnością [[AwtoWAZ]]<ref>[http://www.kommersant.ru/doc-y/1804756 АвтоВАЗ въехал в «ИжАвто» за 1,7 млрд рублей] w serwisie www.kommersant.ru [dostęp 2013-01-08].</ref>.

Mimo sporego zadłużenia, AwtoWAZ wiązało plany z zakładem w Iżewsku. W 2011 roku przeniesiono do IżAwto produkcję [[Łada 2107|WAZ 2107]], lecz w kwietniu 2012 roku ją zakończono<ref name=avto103 />, a we wrześniu 2012 roku zakończono tam produkcję kombi [[Łada 2104|WAZ 2104]], kończąc tym samym definitywnie produkcję w Rosji „klasycznej” serii Łady (ros. ''Łada „kłassika”'')<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.zr.ru/content/news/472213-v_izhevske_svarili_poslednij_kuzov_lada_2104/ |tytuł = В Ижевске сварили последний кузов Lada 2104 |opublikowany = Za Ruliom |data = 11 września 2012 |data dostępu = 2012-09-22}}</ref>. 25 lipca 2012 r. podjęto za to produkcję nowego modelu [[Łada Granta]]<ref name=avto103 />.

== Pojazdy produkowane w fabryce ==
* 1966 – [[Moskwicz 408]] (''Москвич-408'')
* 1967 – 1997 – [[Moskwicz 412]] (''Москвич-412'')
* 1968 – 1973 – [[Moskwicz 433/434|Moskwicz 434]] (''Москвич-434'') (furgon)
* 1972 – 1982 – [[IŻ 2715]] (''ИЖ-2715'')
* 1973 – 1982 – [[IŻ 2125 Kombi]] (''ИЖ-2125 «Ко́мби»'')
* 1974 – 1982 – [[IŻ 2715|IŻ 27151]] (''ИЖ-27151'')
* 1982 – 1997 – [[IŻ 2715|IŻ 2715-01]] (''ИЖ-2715-01'')
* 1982 – 1997 – [[IŻ 2715|IŻ 27151-011-01]] (''ИЖ-27151-011-01'')
* 1982 – 1997 – [[IŻ 2125 Kombi|IŻ 21251]] (''ИЖ-21251 «Ко́мби»'')
* 1988 – 2001 – [[IŻ 2715|IŻ 27156]] (''ИЖ-27156'')
* 1991 – 2005 – [[IŻ 2126]] Orbita/Oda (''ИЖ-2126 Орбита/Ода''), [[IŻ 2717]] (''ИЖ-2717''), [[IŻ 27171]] (''ИЖ-27171''), [[IŻ 21261]] Fabula (''ИЖ-21261'')
* 2005 – 2009 – [[Kia Spectra]]
* 2006 – 2009 – [[Kia Rio]]
* 2007 – 2009 – [[Kia Sorento]]
* 2001 – 2005 – [[Łada 2106|WAZ 2106]] (''ВАЗ-2106'')
* 2002 – 2012 – [[Łada 2104|WAZ 2104]] (''ВАЗ-2104'')
* 2011 – 2012 – [[Łada 2107|WAZ 2107]] (''ВАЗ-2107'') (wyprodukowano 42,5 tys.)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.autonews.ru/automarket_news/index.shtml?2012%2F04%2F17%2F1727644 | tytuł = С конвейера ИжАвто сошла последняя «семерка» | opublikowany = autonews.ru | archiwum = https://web.archive.org/web/20120418143034/http://www.autonews.ru/automarket_news/index.shtml?2012%2F04%2F17%2F1727644 | zarchiwizowano = 2012-04-18}} w serwisie www.autonews.ru [dostęp 2013-01-08].</ref>
* 2012 – [[Łada Granta]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:AwtoWAZ]]
[[Kategoria:Iżewsk]]
[[Kategoria:Rosyjscy producenci samochodów]]
[[Kategoria:Radzieccy producenci samochodów]]
[[Kategoria:Rosyjscy producenci motocykli]]

title: Łada Iżewskij Awtomobilnyj ZawodООО «ЛАДА Ижевский автомобильный завод»

Państwo: Rosja

Republika: Udmurcja

Siedziba: Iżewsk

Adres: ul. Awtozawodskaja 5 · 426060 Iżewsk


text:
# Szepijiwka
Szepijiwka (ukr. Шепіївка) – wieś na Ukrainie, w obwodzie winnickim, w rejonie chmielnickim, w hromadzie Janów. W 2001 liczyła 548 mieszkańców, spośród których 540 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 5 rosyjski, a 3 białoruski.

title: Szepijiwka

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Szepijiwka
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Шепіївка}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-05
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon chmielnicki (obwód winnicki)|chmielnicki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Janów (hromada)|Janów]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 548
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód winnicki
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Szepijiwka''' ({{w języku|uk|Шепіївка}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód winnicki|obwodzie winnickim]], w [[rejon chmielnicki (obwód winnicki)|rejonie chmielnickim]], w [[Janów (hromada)|hromadzie Janów]]. W 2001 liczyła 548 mieszkańców, spośród których 540 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 5 rosyjski, a 3 białoruski<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/vinnycka.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu winnickiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie winnickim]]

title: SzepijiwkaШепіївка

Państwo: Ukraina

Obwód: winnicki

Rejon: chmielnicki

Hromada: Janów


text:
# Benoitinus elegans
Benoitinus elegans – gatunek kosarza z podrzędu Laniatores i rodziny Samoidae. Jedyny znany przedstawiciel monotypowego rodzaju Benoitinus.

## Występowanie
Gatunek jest endemiczny dla Seszeli.

title: Benoitinus elegans

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Benoitinus elegans''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = M. Rambla, 1983
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[pajęczaki]]
 |rząd                   = [[kosarze]]
 |podrząd                = [[Laniatores]]
 |infrarząd              = [[Grassatores]]
 |nadrodzina             = [[Samooidea]]
 |rodzina                = [[Samoidae]]
 |rodzaj                 = '''''Benoitinus'''''
 |autor rodzaj           = M. Rambla, 1983
 |gatunek                = '''''Benoitinus elegans'''''
 |synonimy               =
 |status IUCN            = CR
 |IUCN id                = 196781
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Benoitinus elegans''''' – gatunek [[kosarze|kosarza]] z podrzędu [[Laniatores]] i rodziny [[Samoidae]]. Jedyny znany przedstawiciel [[takson monotypowy|monotypowego]] rodzaju '''''Benoitinus'''''<ref name="jh">{{cytuj stronę| url=http://web.archive.org/web/20160305095351/http://bug.tamu.edu/research/collection/hallan/Acari/Family/Samoidae.txt |tytuł = Joel Hallan's Biology Catalog: Samoidae |data dostępu =2012-07-28}}</ref>.

== Występowanie ==
Gatunek jest [[endemit|endemiczny]] dla [[Seszele|Seszeli]]<ref name="jh" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Samoidae]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1983 roku]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Seszeli]]

Gromada: pajęczaki

Rząd: kosarze

Podrząd: Laniatores

Infrarząd: Grassatores

Nadrodzina: Samooidea

Rodzina: Samoidae

Rodzaj: Benoitinus · M. Rambla, 1983

Gatunek: Benoitinus elegans