text:
# Jerzy Ciepliński
Jerzy Ciepliński (ur. 28 kwietnia 1950 w Kościerzynie) – polski trener piłki ręcznej, m.in. trener reprezentacji Polski seniorek, zdobywca tytułu mistrza Polski ze Startem Elbląg (1992) i AZS-AWFiS Gdańsk (2004), a także trzech srebrnych i sześciu brązowych medali mistrzostw Polski kobiet.

## Życiorys
W młodości grał w koszykówkę w Kaszubii Kościerzyna. W 1974 ukończył studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku i rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Koszalinie, gdzie prowadził żeńską drużynę AZS Koszalin, występującą w II lidze. W 1982 został trenerem kobiecej drużyny Startu Elbląg. W pierwszym roku pracy spadł z tą drużyną do II ligi, ale po roku awansował do ekstraklasy, w sezonie 1984/1985 zajął z zespołem 7. miejsce, wobec słabej gry w sezonie 1985/1986 odszedł po rundzie jesiennej (zastąpił go Andrzej Drużkowski). Ponownie trenerem Startu został w 1988 i wygrał z zespołem rozgrywki II ligi sezonu 1988/1989, w sezonie 1989/1990 doprowadził Start do 2. miejsce w serii B I ligi i awansu do serii A (najwyższy poziom rozgrywek) I ligi. W sezonie 1990/1991 wywalczył srebrny, w sezonie 1991/1992 złoty medal, w sezonie 1992/1993 brązowy medal mistrzostw Polski. W latach 1991–1993 był także II trenerem reprezentacji Polski seniorek, przy Jerzym Noszczaku (na mistrzostwach świata w 1993 ich drużyna zajęła 10. miejsce). W sezonie 1993/1994 prowadził zespół beniaminka ekstraklasy Montex Lublin i zajął z nim w lidze 4. miejsce (jego następcą w klubie był Andrzej Drużkowski).
W latach 1994–2000 prowadził jako I trener reprezentację Polski seniorek (jego asystentem była Teresa Pecold), m.in. na mistrzostwach świata w 1997 (8. miejsce) i 1999 (11. miejsce) oraz mistrzostwach Europy w 1996 (11. miejsce) i 1998 (5. miejsce). Ponadto z akademicką reprezentacją Polski wywalczył srebrny medal akademickich MŚ w 1996 i złoty medal akademickich mistrzostw świata w 2006.
Pracę w reprezentacji Polski łączył w latach 1994–1997 z prowadzeniem zespołu AZS-AWFiS Gdańsk. W sezonie 2000/2001 prowadził najpierw męską drużynę Spójni Gdańsk. Następnie w trakcie sezonu 2000/2001 powrócił do AZS-AWFiS Gdańsk (zastąpił Leszka Biernackiego) i zdobył z nim kolejno brązowe medale mistrzostw Polski w 2002 i 2003, mistrzostwo Polski w 2004, wicemistrzostwo Polski w 2005, brązowy medal mistrzostw Polski w 2006, wreszcie wicemistrzostwo Polski w 2008. Od kwietnia 2006 ponownie prowadził również reprezentację Polski seniorek i wywalczył z nią awans do 2006, a z akademicką reprezentacją Polski zdobył w tym samym roku złoty medal akademickich mistrzostw świata. Nie uzgodnił następnie ze ZPRP warunków dalszego kontraktu i ponownie pracował wyłącznie w klubie.
Wiosną 2009 przeszedł z AZS-AWFiS Gdańsk do Łączpolu Gdynia. Z gdyńskim zespołem zdobył dwa brązowe medale mistrzostw Polski (2010, 2011), jednak po sezonie 2010/2011 zastąpił go Thomas Ørneborg. W latach 2013–2016 prowadził ponownie drużynę AZS Łaczpol AWFiS Gdańsk, reaktywowaną dzięki pomocy sponsora, w 2015 wprowadził ją do ekstraklasy.
Od 1994 był wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku. Tam w 2006 obronił pracę doktorską Wpływ czynników sprawnościowo – technicznych na dobór techniki gry reprezentacji Polski kobiet w piłce ręcznej, napisaną pod kierunkiem Jerzego Czerwińskiego.
Jego żoną jest była reprezentacyjna piłkarka ręczna, która prowadził jako trener w Starcie Elbląg, Anna Bodera.

title: Jerzy Ciepliński

wikitext:
'''Jerzy Ciepliński''' (ur. [[28 kwietnia]] [[1950]] w [[Kościerzyna|Kościerzynie]]<ref name="Ziel">Władysław Zieleśkiewicz ''95 lat polskiej piłki ręcznej'', wyd. ZPRP, Warszawa 2013, s. 328, 329.</ref>) – [[Polska|polski]] trener [[Piłka ręczna|piłki ręcznej]], m.in. trener [[Reprezentacja Polski w piłce ręcznej kobiet|reprezentacji Polski seniorek]], zdobywca tytułu mistrza Polski ze [[Start Elbląg|Startem Elbląg]] (1992) i [[AZS-AWFiS Gdańsk]] (2004), a także trzech srebrnych i sześciu brązowych medali mistrzostw Polski kobiet.

== Życiorys ==
W młodości grał w koszykówkę w Kaszubii Kościerzyna<ref>[https://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Jerzy-Cieplinski-o739.html Wiadomości – Jerzy Ciepliński].</ref>. W 1974 ukończył studia w [[Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku|Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku]] i rozpoczął pracę w [[Politechnika Koszalińska|Wyższej Szkole Inżynierskiej w Koszalinie]], gdzie prowadził żeńską drużynę AZS Koszalin, występującą w II lidze<ref>[http://gdansk.naszemiasto.pl/archiwum/trener-jerzy-cieplinski-od-juniorek-do-ligi-mistrzyn,728398,art,t,id,tm.html Janusz Woźniak ''Trener Jerzy Ciepliński. Od juniorek do Ligi Mistrzyń''].</ref>. W 1982 został trenerem kobiecej drużyny Startu Elbląg. W pierwszym roku pracy spadł z tą drużyną do II ligi, ale po roku awansował do ekstraklasy, w sezonie 1984/1985 zajął z zespołem 7. miejsce, wobec słabej gry w sezonie 1985/1986 odszedł po rundzie jesiennej (zastąpił go [[Andrzej Drużkowski]]). Ponownie trenerem Startu został w 1988 i wygrał z zespołem rozgrywki II ligi sezonu 1988/1989, w sezonie 1989/1990 doprowadził Start do 2. miejsce w serii B I ligi i awansu do serii A (najwyższy poziom rozgrywek) I ligi. W sezonie 1990/1991 wywalczył srebrny, w sezonie 1991/1992 złoty medal, w sezonie 1992/1993 brązowy medal mistrzostw Polski<ref>[https://web.archive.org/web/20160706092148/http://eksstart.pl/index.php?id=podstrony&idd=8 Historia piłki ręcznej kobiet w Elblągu W latach 1966–1997].</ref>. W latach 1991–1993 był także II trenerem reprezentacji Polski seniorek, przy [[Jerzy Noszczak|Jerzym Noszczaku]] (na [[Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 1993|mistrzostwach świata w 1993]] ich drużyna zajęła 10. miejsce)<ref name="Ziel" />. W sezonie 1993/1994 prowadził zespół beniaminka ekstraklasy [[MKS Lublin|Montex Lublin]] i zajął z nim w lidze 4. miejsce (jego następcą w klubie był Andrzej Drużkowski)<ref>Andrzej Szwalbe ''Puchary, wrzutki, wkrętki. 45 lat piłki ręcznej na Lubelszczyźnie'', wyd. Lublin 2005, s. 43–45.</ref>.

W latach 1994–2000 prowadził jako I trener reprezentację Polski seniorek (jego asystentem była [[Teresa Pecold]]), m.in. na [[Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 1997|mistrzostwach świata w 1997]] (8. miejsce) i [[Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 1999|1999]] (11. miejsce) oraz mistrzostwach Europy w [[Mistrzostwa Europy w Piłce Ręcznej Kobiet 1996|1996]] (11. miejsce) i [[Mistrzostwa Europy w Piłce Ręcznej Kobiet 1998|1998]] (5. miejsce). Ponadto z akademicką reprezentacją Polski wywalczył srebrny medal akademickich MŚ w 1996 i złoty medal akademickich mistrzostw świata w 2006<ref name="Ziel" />.

Pracę w reprezentacji Polski łączył w latach 1994–1997 z prowadzeniem zespołu [[AZS-AWFiS Gdańsk]]. W sezonie 2000/2001 prowadził najpierw męską drużynę Spójni Gdańsk<ref name="Ziel" />. Następnie w trakcie sezonu 2000/2001 powrócił do AZS-AWFiS Gdańsk (zastąpił Leszka Biernackiego)<ref>[http://trojmiasto.wyborcza.pl/trojmiasto/1,35617,846409.html?disableRedirects=true ''Rozmowa z Jerzym Cieplińskim''].</ref> i zdobył z nim kolejno brązowe medale mistrzostw Polski w 2002 i 2003, mistrzostwo Polski w 2004, wicemistrzostwo Polski w 2005, brązowy medal mistrzostw Polski w 2006, wreszcie wicemistrzostwo Polski w 2008<ref name="Ziel" />. Od kwietnia 2006 ponownie prowadził również reprezentację Polski seniorek i wywalczył z nią awans do [[Mistrzostwa Europy w Piłce Ręcznej Kobiet 2006|2006]], a z akademicką reprezentacją Polski zdobył w tym samym roku złoty medal akademickich mistrzostw świata. Nie uzgodnił następnie ze [[Związek Piłki Ręcznej w Polsce|ZPRP]] warunków dalszego kontraktu i ponownie pracował wyłącznie w klubie<ref name="Ziel" />.

Wiosną 2009 przeszedł z [[AZS-AWFiS Gdańsk]] do [[GTPR Gdynia|Łączpolu Gdynia]]<ref>[https://sport.trojmiasto.pl/Gdanski-szkoleniowiec-podejmie-prace-w-Gdyni-n31802.html ''Gdański szkoleniowiec podejmie pracę w Gdyni''].</ref>. Z gdyńskim zespołem zdobył dwa brązowe medale mistrzostw Polski (2010, 2011), jednak po sezonie 2010/2011 zastąpił go [[Thomas Ørneborg]]<ref>[https://sportowefakty.wp.pl/pilka-reczna/226419/thomas-orneborg-nowym-trenerem-vistal-laczpolu-gdynia ''Thomas Orneborg nowym trenerem Vistal Łączpolu Gdynia!'']</ref>. W latach 2013–2016 prowadził ponownie drużynę [[AZS-AWFiS Gdańsk|AZS Łaczpol AWFiS Gdańsk]], reaktywowaną dzięki pomocy sponsora, w 2015 wprowadził ją do ekstraklasy<ref>[http://www.dziennikbaltycki.pl/sport/pilka-reczna/a/warto-postawic-na-azs-laczpol-awfis-gdansk,11970400/ ''Warto postawić na AZS Łączpol AWFiS Gdańsk''].</ref>.

Od 1994 był wykładowcą [[Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku|Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku]]<ref>Jerzy Gebert, Jacek Główczyński, Eugeniusz Torchała ''Pod siatką, koszem i między bramkami. 50-lecie gdańskiej siatkówki, koszykówki i piłki ręcznej'' wyd. Grot, Sopot 1996, s. 209.</ref>. Tam w 2006 obronił pracę doktorską ''Wpływ czynników sprawnościowo – technicznych na dobór techniki gry reprezentacji Polski kobiet w piłce ręcznej'', napisaną pod kierunkiem [[Janusz Czerwiński (trener)|Jerzego Czerwińskiego]]<ref>{{ludzie nauki|204443|osoba=dr Jerzy Ciepliński|data dostępu=2018-02-23}}</ref>.

Jego żoną jest była reprezentacyjna piłkarka ręczna, która prowadził jako trener w Starcie Elbląg, [[Anna Bodera]]<ref name="Ziel" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ciepliński, Jerzy}}
[[Kategoria:Polscy trenerzy piłki ręcznej]]
[[Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Polski w piłce ręcznej kobiet]]
[[Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Polski w piłce ręcznej mężczyzn]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku]]
[[Kategoria:Trenerzy MKS Lublin]]
[[Kategoria:Trenerzy Startu Elbląg]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kościerzynie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]


text:
# Paprothites
Paprothites – rodzaj głowonogów z wymarłej podgromady amonitów, z rzędu Goniatitida.
Żył w okresie karbonu (turnej).

wikiname: plwiki

title: Paprothites

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Paprothites''
 |TSN                    =
 |zoolog                 =
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[mięczaki]]
 |gromada                = [[głowonogi]]
 |podgromada             = [[amonity]]
 |rząd                   = [[Goniatitida]]
 |rodzaj                 = '''''Paprothites'''''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Paprothites
 |commons                =
}}
'''''Paprothites''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[głowonogi|głowonogów]] z wymarłej podgromady [[amonity|amonitów]], z [[rząd (biologia)|rzędu]] [[Goniatitida]].

Żył w okresie [[karbon]]u ([[turnej]])<ref>{{cytuj stronę| url = http://strata.geology.wisc.edu/jack/showgenera.php?taxon=231&rank=class| tytuł = 3661 genera are assigned to the class CEPHALOPODA| data dostępu = 2008-08-20| autor = Sepkoski Online Results| język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Zobacz też ==
* [[lista amonitów]]

[[Kategoria:Goniatitida]]
[[Kategoria:Amonity karbonu]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: mięczaki

Gromada: głowonogi

Podgromada: amonity

Rząd: Goniatitida

Rodzaj: Paprothites


text:
# Henryk Kusyk
Henryk Kusyk ur. 6 stycznia 1936 we wsi Skromowice koło Kocka (obecnie Wola Skromowska), zm. 10 listopada 1988 w Lublinie – polski malarz, absolwent ASP w Krakowie.
W 1957 roku rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zarówno podczas pleneru w Paczkowie w 1960, jak i w pracowni pod okiem prof. Przebinowskiego dał się poznać jako twórca olejnych obrazów o charakterystycznej, zgaszonej tonacji barwnej, równocześnie zafascynowany twórczością Tadeusza Makowskiego. W 1963 roku obronił dyplom w pracowni dziekana Wydziału Malarstwa, prof. Adama Siemianowicza. W tym samym roku został członkiem ZPAP.
Po studiach Henryk Kusyk wyjechał do Lublina, z którym związany był przez resztę swojego życia i gdzie namalował większość swoich dzieł.
Odrębną grupę dzieł Henryka Kusyka stanowią ikony. W 1977 roku jego prace, w których widać wyraźny wpływ twórczości Andrieja Rublowa, ale także polskiej tradycji wizerunku Madonny Częstochowskiej, spotkały się z zainteresowaniem w Oslo, a w listopadzie tego samego roku w „Sregel-Gallerie” w Sztokholmie miała miejsce wystawa ikon Kusyka, w tym dyptyków i tryptyków, które spotkały się z przychylną opinią krytyki.
Od 1980 roku działał w Duszpasterstwie Środowisk Twórczych w Lublinie. Z tego okresu pochodzą obrazy o tematyce religijnej i religijno-patriotycznej, np. portrety kardynała Stefana Wyszyńskiego, czy papieża Jana Pawła II podtrzymującego Rzeczpospolitą (kompozycja oparta na konwencji układu figuralnego Święty Piotr – Maryja z ołtarza autorstwa Wita Stwosza). W tym czasie (po 1981) powstały też dwie wersje obrazu „Chrystus wśród ludzi pracy” (inny tytuł: „Chrystus wśród robotników”), przedstawiającego Chrystusa w papieskich szatach, otoczonego przez przedstawicieli różnych zawodów.
Henryk Kusyk był także autorem portretów koni, które uważał za najpiękniejsze ze zwierząt, dlatego brał udział w plenerach malarskich organizowanych w stadninach (m.in. w Łabuniach w 1983 roku, czy we wrześniu 1987, którego to pleneru był komisarzem).
Malował także pejzaże, m.in. Kazimierz Dolny czy Kock, z którego okolicą związany był w dzieciństwie.
Henryk Kusyk zmarł 10 listopada 1988 roku. Pozostawił niedokończone obrazy i szkice. Wiele z jego dzieł znajduje się obecnie w prywatnych kolekcjach w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Belgii, Szwecji i Norwegii.

title: Henryk Kusyk

wikitext:
'''Henryk Kusyk''' ur. [[6 stycznia]] [[1936]] we wsi Skromowice koło [[Kock]]a (obecnie [[Wola Skromowska]]), zm. [[10 listopada]] [[1988]] w [[Lublin]]ie – polski malarz, absolwent [[Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie|ASP]] w [[Kraków|Krakowie]].

W 1957 roku rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zarówno podczas pleneru w Paczkowie w 1960, jak i w pracowni pod okiem prof. Przebinowskiego dał się poznać jako twórca olejnych obrazów o charakterystycznej, zgaszonej tonacji barwnej, równocześnie zafascynowany twórczością [[Tadeusz Makowski|Tadeusza Makowskiego]]. W 1963 roku obronił dyplom w pracowni dziekana Wydziału Malarstwa, prof. Adama Siemianowicza. W tym samym roku został członkiem [[Związek Polskich Artystów Plastyków|ZPAP]].

Po studiach Henryk Kusyk wyjechał do [[Lublin]]a, z którym związany był przez resztę swojego życia i gdzie namalował większość swoich dzieł.

Odrębną grupę dzieł Henryka Kusyka stanowią ikony. W 1977 roku jego prace, w których widać wyraźny wpływ twórczości [[Andriej Rublow|Andrieja Rublowa]], ale także polskiej tradycji wizerunku Madonny Częstochowskiej, spotkały się z zainteresowaniem w [[Oslo]], a w listopadzie tego samego roku w „Sregel-Gallerie” w [[Sztokholm]]ie miała miejsce wystawa ikon Kusyka, w tym dyptyków i tryptyków, które spotkały się z przychylną opinią krytyki.

Od 1980 roku działał w Duszpasterstwie Środowisk Twórczych w [[Lublin]]ie. Z tego okresu pochodzą obrazy o tematyce religijnej i religijno-patriotycznej, np. portrety kardynała [[Stefan Wyszyński|Stefana Wyszyńskiego]], czy papieża [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] podtrzymującego Rzeczpospolitą (kompozycja oparta na konwencji układu figuralnego Święty Piotr – Maryja z ołtarza autorstwa [[Wit Stwosz|Wita Stwosza]]). W tym czasie (po 1981) powstały też dwie wersje obrazu „Chrystus wśród ludzi pracy” (inny tytuł: „Chrystus wśród robotników”), przedstawiającego Chrystusa w papieskich szatach, otoczonego przez przedstawicieli różnych zawodów.

Henryk Kusyk był także autorem portretów koni, które uważał za najpiękniejsze ze zwierząt, dlatego brał udział w plenerach malarskich organizowanych w stadninach (m.in. w [[Łabunie|Łabuniach]] w 1983 roku, czy we wrześniu 1987, którego to pleneru był komisarzem).

Malował także pejzaże, m.in. [[Kazimierz Dolny]] czy [[Kock]], z którego okolicą związany był w dzieciństwie.

Henryk Kusyk zmarł 10 listopada 1988 roku. Pozostawił niedokończone obrazy i szkice. Wiele z jego dzieł znajduje się obecnie w prywatnych kolekcjach w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Belgii, Szwecji i Norwegii<ref>{{Cytuj |autor = Emilia Kusyk |tytuł = bez tytułu; w: Tydzień Kultury Chrześcijańskiej. Henryk Kusyk (1936-1988). Wystawa retrospektywna. Muzeum Sztuki Religijnej Diecezji Lubelskiej, s. 3–6. Lubelskie Zakłady Graficzne. |data = 1989}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kusyk}}
[[Kategoria:Polscy malarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1936]]
[[Kategoria:Zmarli w 1988]]


text:
# Brzezie (powiat opatowski)
Brzezie – wieś sołecka w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Opatów. Leży przy drodze krajowej nr 74.
| SIMC    | Nazwa           | Rodzaj    |
| ------- | --------------- | --------- |
| 0801208 | Brzezie-Kolonia | część wsi |
| 0801214 | Brzezie-Wieś    | część wsi |

Prywatna wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego.
W latach 1954–1958 wieś należała i była siedzibą władz gromady Brzezie, po jej zniesieniu w gromadzie Oficjałów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.
Według spisu powszechnego z roku 1921 spisano: w kolonii Brzezie „A” domów 32, 214 mieszkańców, kolonii Brzezie „B” domów 28, mieszkańców 168, wsi Brzezie Szlacheckie 29 domów, 186 mieszkańców.

title: Brzezie (powiat opatowski)

wikitext:
{{Inne znaczenia|wsi w powiecie opatowskim|[[Brzezie|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Brzezie
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Gmina opatow brzezie.svg
 |opis zdjęcia           = Wieś Brzezie na mapie Gminy Opatów
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat opatowski|opatowski]]
 |gmina                  = [[Opatów (gmina w województwie świętokrzyskim)|Opatów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 269{{r|lud}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 27-500{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TOP
 |SIMC                   = 0801190{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Opatów (gmina w województwie świętokrzyskim)
 |współrzędne            = 50°48'34"N 21°28'41"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|10945|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                = Brzezie (powiat opatowski)
 |www                    =
}}
'''Brzezie''' – [[wieś]] [[sołectwo|sołecka]]{{r|bip}} w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat opatowski|powiecie opatowskim]], w [[Opatów (gmina w województwie świętokrzyskim)|gminie Opatów]]{{r|teryt|teryt2}}. Leży przy [[Droga krajowa nr 74 (Polska)|drodze krajowej nr 74]].

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Brzezie{{r|teryt|teryt2}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0801208 || Brzezie-Kolonia || część wsi
|-
|0801214 || Brzezie-Wieś || część wsi
|}

Prywatna wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim [[województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita)|województwa sandomierskiego]]<ref>Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.</ref>.

W latach 1954–1958 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Brzezie (gromada w powiecie opatowskim)|Brzezie]], po jej zniesieniu w gromadzie [[Oficjałów (gromada)|Oficjałów]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

[[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Według spisu powszechnego z roku 1921]] spisano: w kolonii Brzezie „A” domów 32, 214 mieszkańców, kolonii Brzezie „B” domów 28, mieszkańców 168, wsi Brzezie Szlacheckie 29 domów, 186 mieszkańców<ref name="Spis">{{Cytuj|tytuł=Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych|url= http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/docmetadata?id=14618&dirds=1&tab=3|odn={{odn/id|Spis 1921}}| data dostępu = 2015-04-14| wolumin = Województwo kieleckie | miejsce = Warszawa | wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej | data = 1924}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=lud>[https://web.archive.org/web/20230902211120/https://www.umopatow.pl/images/gmina_w_liczbach/statystyka_2021.pdf Strona gminy. Statystyka mieszkańców w dniu 2021-01-31] s. 23</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/showTreeDefinition.jspa?gmiId=6496&level=gmi|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
* <ref name="teryt2">{{cytuj pismo|tytuł=Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013-02-15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
* <ref name ="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=95|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name="bip">{{cytuj stronę|url= http://www.bip.umopatow.pl/index.php?job=wiad&idg=2&id=59&x=400&n_id=2869 |tytuł = Jednostki organizacyjne gminy Opatów|opublikowany = Urząd Gminy Opatów|data dostępu=2015-04-14}}</ref>
}}

{{Gmina Opatów (powiat opatowski)}}

[[Kategoria:Opatów (gmina w województwie świętokrzyskim)]]
[[Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie)]]

title: Brzezie

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: opatowski

Gmina: Opatów

Tablice rejestracyjne: TOP


text:
# Universal Rule
Universal Rule - wzór, według którego oblicza się rating (czyli wartość regatową jachtu):
{\displaystyle R={\frac {0,2\cdot L\cdot {\sqrt {S}}}{\sqrt[{3}]{W}}}}
Gdzie:
- L - długość linii wodnej
- S - powierzchnia ożaglowania
- W - wyporność
- R - rating

W zależności od ratingu jachty przydzielano do klas, np.:
- klasa S - poniżej 17 stóp
- klasa J - 76 stóp

Zobacz też: International Rule

title: Universal Rule

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-05}}
'''Universal Rule''' - wzór, według którego oblicza się rating (czyli wartość regatową [[jacht]]u):
<math>R=\frac {0,2 \cdot L \cdot \sqrt{S}} {\sqrt[3]{W}}</math>

Gdzie:
*'''L''' - długość linii wodnej
*'''S''' - powierzchnia ożaglowania
*'''W''' - wyporność
*'''R''' - rating
W zależności od ratingu jachty przydzielano do klas, np.:
*klasa S - poniżej 17 [[stopa angielska|stóp]]
*[[klasa J]] - 76 stóp
Zobacz też: [[International Rule]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Teoria żeglowania]]


text:
# Jednostka regionalna Chania
Jednostka regionalna Chania (gr. Περιφερειακή ενότητα Χανίων, Periferiaki enotita Chanion) – jednostka administracyjna w Grecji w regionie Kreta. Utworzona 1 stycznia 2011 roku, liczy 155 tys. mieszkańców (2021).
W skład jednostki wchodzą następujące gminy:
- Apokoronas (2),
- Chania (1),
- Gawdos (3),
- Kandanos-Selino (4),
- Kisamos (5),
- Platanias (6),
- Sfakia (7).

title: Jednostka regionalna Chania

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Chania
 |nazwa oryginalna                = Περιφερειακή ενότητα Χανίων
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = jednostka regionalna
 |zdjęcie                         = 2010 Dimi Chanion numbered.svg
 |opis zdjęcia                    = Podział na gminy
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = GRC
 |siedziba                        = [[Chania]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 2 376,947 km²
 |rok                             = 2021
 |liczba ludności                 = 155 443<ref name=elstat>{{Cytuj stronę | url = https://elstat-outsourcers.statistics.gr/census_results_2022_en.pdf | tytuł = Census results of population and housing. Elstat 2021 | data = 19 lipca 2022 | opublikowany = Hellenic Statistical Authority | strony = 56 | język = en | data dostępu = 2022-12-13}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 65 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Nomos Chanion.png
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Jednostka regionalna Chania''' ([[Język nowogrecki|gr.]] Περιφερειακή ενότητα Χανίων, ''Periferiaki enotita Chanion'') – jednostka administracyjna w [[Grecja|Grecji]] w [[Region Kreta|regionie Kreta]]. Utworzona 1 stycznia 2011 roku, liczy 155 tys. mieszkańców (2021)<ref name=elstat/>.

W skład jednostki wchodzą następujące [[Gminy Grecji|gminy]]<ref>Greckie Ministerstwo Wewnętrznej Decentralizacji i E-administracji, [https://web.archive.org/web/20110709152245/http://www.ypes.gr/el/Regions/Aytodioikhsh/StatesMunicipalities/chanion/]</ref>:
* [[Apokoronas]] (2),
* [[Chania (gmina)|Chania]] (1),
* [[Gawdos (gmina)|Gawdos]] (3),
* [[Kandanos-Selino]] (4),
* [[Kisamos (gmina)|Kisamos]] (5),
* [[Platanias]] (6),
* [[Sfakia]] (7).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Region Kreta}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Jednostki regionalne Grecji|Chania]]
[[Kategoria:Region Kreta]]

title: ChaniaΠεριφερειακή ενότητα Χανίων

Państwo: Grecja

Siedziba: Chania

• gęstość: 65 os./km²


text:
# Zielony Sztandar
Zielony Sztandar – polski tygodnik związany z ruchem ludowym, wydawany od 1931 roku. Od 2019 roku dwutygodnik, a od października 2022 miesięcznik.

## Historia
Zielony Sztandar powstał jako tygodnik związany ze Stronnictwem Ludowym (Stronnictwo Ludowe powstało z połączenia PSL Piast, PSL Wyzwolenie i Stronnictwa Chłopskiego) i wydawany był w latach 1931–1939. Redaktorem pisma był Maciej Rataj. Po wybuchu II wojny światowej tygodnik został zawieszony 3 września 1939 roku. Za kontynuację pisma w latach okupacji można uznać wydawany na przełomie 1942 i 1943 roku w Londynie przez grupę działaczy ludowych dwutygodnik w języku polskim i angielskim „Zielony Sztandar – The Green Banner”. W kraju wznowiono wydawanie pisma 17 września 1944 roku w Lublinie, od 1945 roku w Łodzi, a od 1946 w Warszawie. Stał się organem Naczelnego Komitetu Wykonawczego prokomunistycznego Stronnictwa Ludowego. Od 1949 roku był periodykiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 1956–1988 wydawany dwa razy w tygodniu. W 1990 roku został przejęty przez Polskie Stronnictwo Ludowe.
Wydawcą „Zielonego Sztandaru” było przez wiele lat Wydawnictwo Ludowe Sp. z o.o., a od 2017 r. jest Green Light Media Sp. z o.o.. Redaktorem naczelnym pisma jest Robert Matejuk.
W 2011 roku „Zielony Sztandar” obchodził jubileusz 80-lecia (1931–2011). Z tej okazji został powołany Honorowy Komitet ds. Obchodów Jubileuszu 80 lat „Zielonego Sztandaru” w skład którego weszło 80 osób. Jego przewodniczącym został Waldemar Pawlak, a wiceprzewodniczącymi Władysław Bartoszewski oraz Henryk Strzelecki. Powołano również Roboczy Zespół Redakcyjny Honorowego Komitetu ds. Obchodów Jubileuszu 80 lat „Zielonego Sztandaru”, którego przewodniczącym został Rafał Zarycz, a wiceprzewodniczącymi Teofil Józef Stanisławski oraz Łukasz Krawcewicz. Komitet ten przygotował specjalny, historyczny numer jubileuszowy „Zielonego Sztandaru” z okazji 80-lecia gazety.
W 2014 roku Zielony Sztandar zaczął być wydawany także w wersji multimedialnej.
Od 2019 roku ukazywał się jako dwutygodnik, a od października 2022 jako miesięcznik.

## Redaktorzy naczelni
- Maciej Rataj (1931–1939)
- Stanisław Ziemak (1944)
- Jan Aleksander Król (1945–1946)
- Kazimierz Korcelli (1946)
- Władysław Kowalski (1946–1947)
- Andrzej Waleron (1947–1948)
- Henryk Dzendzel (1948–1949)
- Stanisław Jagiełło (1950–1951)
- Jan Szkop (1951–1956)
- Mieczysław Grad (1956–1968)
- Feliks Starzec (1968–1974)
- Izydor Adamski (1974–1980)
- Tadeusz Kisielewski (1980–1981)
- Edward Gołębiowski (1982–1983)
- Waldemar Winkiel (1983–1984)
- Adam Orłowski (1984–1986)
- Eugeniusz Jabłoński (1986–1989)
- Paweł Popiak (1989–1997)
- Jan Odorczuk (1997)
- Ryszard Miazek (1998–2000)
- Jolanta Ball (2000–2002)
- Michał Mońko (2002)
- Walentyna Rakiel-Czarnecka (2002–2003)
- Krzysztof Lewandowski (2003)
- Magdalena Foland (2004–2005)
- Ryszard Janusz Baj (2005–2006)
- Robert Matejuk (od 2006)

title: Zielony Sztandar

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                  = Zielony Sztandar
 |tytuł oryginalny       =
 |podtytuł               = A Polska winna trwać wiecznie   (W. Witos)
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |alt grafiki            =
 |częstotliwość          = [[tygodnik]], [[dwutygodnik]], [[miesięcznik]]
 |państwo                = POL
 |wariant flagi          =
 |adres                  = [[Warszawa]], ul. Erazma Ciołka 15
 |wydawca                = Green Light Media Sp. z o.o.
 |organ prasowy          = [[Stronnictwo Ludowe]] (1931-1939), [[Stronnictwo Ludowe (1944–1949)|Stronnictwo Ludowe (lubelskie)]] (1944-1949)
[[Zjednoczone Stronnictwo Ludowe]] (1949-1989)
[[Polskie Stronnictwo Ludowe]] (od 1990)
 |tematyka               = społeczno-polityczna
 |język                  = polski
 |pierwszy numer         = 1931
 |ostatni numer          =
 |redaktor naczelny      = [[Robert Matejuk]]
 |stali współpracownicy  =
 |nakład                 =
 |sprzedaż               =
 |format                 =
 |liczba stron           =
 |ISSN                   = 0137-9399
 |eISSN                  =
 |OCLC                   =
 |DOI                    =
 |odznaczenia            =
 |commons                =
 |wikiźródła             =
 |wikicytaty             =
 |www                    = http://www.zielonysztandar.com.pl
}}
'''Zielony Sztandar''' – polski [[tygodnik]] związany z [[Ruch ludowy|ruchem ludowym]], wydawany od 1931 roku. Od 2019 roku dwutygodnik<ref>{{Cytuj |autor = Jerzy Łojek, Jerzy Myśliński, Wiesław Władyka |autor r = Jerzy Myśliński |rozdział = Prasa polska w czasie II wojny światowej |tytuł = Dzieje prasy polskiej |data = 1988 |isbn = 8322323565 |wydanie = 1 |inni = Jerzy Myśliński, Wiesław Władyka |miejsce = Warszawa |wydawca = [[Wydawnictwo Interpress]] |s = 169-170}}</ref>, a od października 2022 miesięcznik.

== Historia ==
Zielony Sztandar powstał jako tygodnik związany ze [[Stronnictwo Ludowe|Stronnictwem Ludowym]] (Stronnictwo Ludowe powstało z połączenia [[Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast” (1913–1931)|PSL Piast]], [[Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”|PSL Wyzwolenie]] i [[Stronnictwo Chłopskie|Stronnictwa Chłopskiego]]) i wydawany był w latach 1931–1939. Redaktorem pisma był [[Maciej Rataj]]. Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] tygodnik został zawieszony 3 września 1939 roku. Za kontynuację pisma w latach okupacji można uznać wydawany na przełomie 1942 i 1943 roku w Londynie przez grupę działaczy ludowych dwutygodnik w języku polskim i angielskim „Zielony Sztandar – The Green Banner”. W kraju wznowiono wydawanie pisma 17 września 1944 roku w Lublinie, od 1945 roku w Łodzi, a od 1946 w Warszawie. Stał się organem Naczelnego Komitetu Wykonawczego prokomunistycznego [[Stronnictwo Ludowe (1944–1949)|Stronnictwa Ludowego]]. Od 1949 roku był periodykiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego [[Zjednoczone Stronnictwo Ludowe|Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego]]. W latach 1956–1988 wydawany dwa razy w tygodniu. W 1990 roku został przejęty przez [[Polskie Stronnictwo Ludowe]].

Wydawcą „Zielonego Sztandaru” było przez wiele lat Wydawnictwo Ludowe Sp. z o.o., a od 2017 r. jest Green Light Media Sp. z o.o.<ref>[http://www.krs-online.com.pl/msig-5213-101666.html Monitor Sądowy i Gospodarczy]</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = O nas |data = 2012-05-28 |data dostępu = 2020-12-12 |opublikowany = Zielony Sztandar - Dwutygodnik |url = http://zielonysztandar.com.pl/o-nas/ |język = pl}}</ref>. Redaktorem naczelnym pisma jest Robert Matejuk<ref>[http://www.zielonysztandar.com.pl/kontakt/ Wydawnictwo Ludowe sp. z o.o.: Kontakt (dostęp 2021-05-18)]</ref>.

W 2011 roku „Zielony Sztandar” obchodził jubileusz 80-lecia (1931–2011). Z tej okazji został powołany Honorowy Komitet ds. Obchodów Jubileuszu 80 lat „Zielonego Sztandaru” w skład którego weszło 80 osób. Jego przewodniczącym został [[Waldemar Pawlak]], a wiceprzewodniczącymi [[Władysław Bartoszewski]] oraz [[Henryk Strzelecki (poseł)|Henryk Strzelecki]]. Powołano również Roboczy Zespół Redakcyjny Honorowego Komitetu ds. Obchodów Jubileuszu 80 lat „Zielonego Sztandaru”, którego przewodniczącym został Rafał Zarycz, a wiceprzewodniczącymi [[Teofil Stanisławski|Teofil Józef Stanisławski]] oraz Łukasz Krawcewicz. Komitet ten przygotował specjalny, historyczny numer jubileuszowy „Zielonego Sztandaru” z okazji 80-lecia gazety.

W 2014 roku Zielony Sztandar zaczął być wydawany także w wersji multimedialnej<ref>{{Cytuj | url=http://www.zielonysztandar.com.pl/zielony-sztandar-on-line/ | tytuł=Zielony Sztandar on-line | Zielony Sztandar – Dwutygodnik | opublikowany=www.zielonysztandar.com.pl | język=pl | data dostępu=2020-01-03}}</ref><ref>[http://wydawnictwoludowe.embuk.pl/ embuk - publikuj wszystko, wszędzie i bez ograniczeń!]</ref>.

Od 2019 roku ukazywał się jako dwutygodnik, a od października 2022 jako miesięcznik<ref>https://zielonysztandar.com.pl/prenumerata/, https://www.egazety.pl/g/okladki/6766/b/202221.jpg, https://zielonysztandar.com.pl/wp-content/uploads/2022/11/21-22.jpg</ref>.

== Redaktorzy naczelni ==
* [[Maciej Rataj]] (1931–1939)
* [[Stanisław Ziemak]] (1944)
* [[Jan Aleksander Król]] (1945–1946)
* Kazimierz Korcelli (1946)
* [[Władysław Kowalski (marszałek Sejmu)|Władysław Kowalski]] (1946–1947)
* [[Andrzej Waleron]] (1947–1948)
* Henryk Dzendzel (1948–1949)
* [[Stanisław Jagiełło]] (1950–1951)
* [[Jan Szkop]] (1951–1956)
* Mieczysław Grad (1956–1968)
* Feliks Starzec (1968–1974)
* Izydor Adamski (1974–1980)
* Tadeusz Kisielewski (1980–1981)
* [[Edward Gołębiowski]] (1982–1983)
* [[Waldemar Winkiel]] (1983–1984)
* Adam Orłowski (1984–1986)
* [[Eugeniusz Jabłoński]] (1986–1989)
* Paweł Popiak (1989–1997)
* Jan Odorczuk (1997)
* [[Ryszard Miazek]] (1998–2000)
* Jolanta Ball (2000–2002)
* [[Michał Mońko]] (2002)
* Walentyna Rakiel-Czarnecka (2002–2003)
* Krzysztof Lewandowski (2003)
* Magdalena Foland (2004–2005)
* [[Ryszard Janusz Baj]] (2005–2006)
* Robert Matejuk (od 2006)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://archive.ph/20120723172326/http://www.brulion.yoyo.pl/felietony.php?idzdo=felietony&folder=2&felieton=tworczoscprasowamackiewicza1 Twórczość prasowa Stanisława Cata-Mackiewicza na łamach wileńskiego „Słowa” w latach 1922 – 1926.]
* [https://archive.ph/20130503194632/http://portalwiedzy.onet.pl/49984,,,,zielony_sztandar,haslo.html Hasło w encyklopedii WIEM]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://zielonysztandar.com.pl/ Strona internetowa „Zielonego Sztandaru”]
* [https://alpha.bn.org.pl/search~S2*pol?/tZielony+Sztandar+%3A+tygodnik+spo{u0142}eczno-polit/tzielony+sztandar+tygodnik+spol~aeczno+polityczny/-3%2C-1%2C0%2CB/frameset&FF=tzielony+sztandar+tygodnik+spol~aeczno+polityczny&2%2C%2C2 Zielony Sztandar w katalogu Biblioteki Narodowej]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czasopisma Polskiego Stronnictwa Ludowego]]
[[Kategoria:Czasopisma w języku polskim]]
[[Kategoria:Czasopisma w Polsce (1918–1939)]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1931]]
[[Kategoria:Dwutygodniki wydawane w Warszawie]]
[[Kategoria:Miesięczniki wydawane w Warszawie]]
[[Kategoria:Prasa w Warszawie (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Prasa w Warszawie (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Tygodniki wydawane w Warszawie]]

title: Zielony SztandarA Polska winna trwać wiecznie (W. Witos)

Częstotliwość: tygodnik, dwutygodnik, miesięcznik

Adres: Warszawa, ul. Erazma Ciołka 15

Wydawca: Green Light Media Sp. z o.o.

Organ prasowy: Stronnictwo Ludowe (1931-1939), Stronnictwo Ludowe (lubelskie) (1944-1949) · Zjednoczone Stronnictwo Ludowe (1949-1989) · Polskie Stronnictwo Ludowe (od 1990)

Tematyka: społeczno-polityczna

Język: polski

Redaktor naczelny: Robert Matejuk


text:
# Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz
Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz (ur. w 1918 we Lwowie, zm. 7 listopada 1986 w Buenos Aires) – polska aktorka, tancerka, choreograf, działaczka emigracyjna w Argentynie.

## Życiorys
Urodziła się we Lwowie w 1918. Była córką Mirosława Prus Niewiadomskiego (1886-1925, syn Mieczysława i Ludmiły z bar. Smirzic) i Wandy Gryf Skrzyszowskiej (1897-1989, córka Władysława i Heleny z domu Łabędź Horoszewicz) oraz siostrą Krystyny (1921-1997).
Po zdaniu egzaminu dojrzałości odbyła studia w Szkole Sztuki Dramatycznej i Tańca Klasycznego we Lwowie. W latach 30. debiutowała w zespole baletowym opery i operetki lwowskiej. Po wybuchu II wojny światowej została aresztowana przez NKWD i za działalność w Związku Walki Zbrojnej skazana na karę 10 lat pracy, po czym zesłana na Syberię. Po ogłoszeniu amnestii odzyskała wolność w 1941 z łagru trafiła do Buzułuku do formowanych Polskich Sił Zbrojnych. Występowała w wojskowym teatrze w Tockoje, a po ewakuacji armii gen. Andersa następnie w Teheranie w ramach występów „Polskiej Parady”, gdzie była czołową tancerką.
W zespole rewiowym Feliksa Konarskiego (Ref-Ren) przemierzała Bliski Wschód (Irak, Syria, Palestyna, Egipt) po czym dotarła z 2 Korpusem w kampanii włoskiej 1944 do Campobasso (Melchior Wańkowicz wspomniał o niej w książce „Monte Cassino”). Tam szczególnie zapamiętała :

...26 maja 1944 roku, nazajutrz po zakończeniu bitwy o Monte Cassino, kiedy po raz pierwszy wykonywaliśmy Czerwone maki. Bitwa zakończyła się 25 maja wieczorem, kiedy to nasi chłopcy zatknęli biało-czerwoną flagą na Monte Cassino. Wiadomość ta wywołała również głębokie wzruszenie w naszym teatrze, zapadła decyzja o występie na zdobytym szczycie. Potrzebny był specjalny akcent, coś szczególnego. Refren i Alfred Schutz pracowali całą noc, tak powstała słynna pieśń. Koncert odbył się na stoku góry u jej szczytu. Publiczność w mundurach patrzyła na nas z dołu. Scenografia była niezwykła: dookoła zryta ziemia, kikuty drzew, rumowiska, ale dalej, jak okiem sięgnąć, kwitły czerwone maki. Nie znaliśmy słów, nie opanowaliśmy jeszcze melodii. Tekst wypisano na wielkim transparencie widocznym również dla publiczności. To było autentyczne prawykonanie, próba, w której razem z nami uczestniczyli żołnierze. „Czy widzisz te gruzy na szczycie?" - Myśmy je naprawdę widzieli i znali ich cenę. I widzieliśmy maki, po których jeszcze wczoraj „szedł żołnierz i ginął". Nie był to nieznany żołnierz, lecz Janek, Józek, Staszek, nasi bliscy, znajomi, przyjaciele, którzy padli podczas tych trzynastu morderczych dni. To nie był występ, lecz misterium, apel poległych…

Po wojnie przez Niemcy i Anglię wyjechała w 1948 do Argentyny. 6 lipca 1956 wyszła za mąż za wychowanka Korpusu Kadetów i tancerza Mariana Edmunda Bogusławlewicza. Pracowała jako ekspert w firmie kosmetycznej Helen Rubinstein. Początkowo należała do zespołu teatru dramatycznego i pracowała jako tancerka. W 1949 założyła szkołę baletową uczącą dzieci i młodzież polskich tańców narodowych, przyczyniając się tym samym do pielęgnowania polskiej kultury i tradycji narodowych. W 1949 założyła w Buenos Aires zespół taneczny „Nasz Balet”. Zespół założono pod egidą Polskiej Macierzy Szkolnej, z czasem stał się częścią Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Kierowała nim wraz z mężem nieprzerwanie przez 35 lat, pełniąc funkcje kierownika i choreografa. Odnosili sukcesy artystyczne w całej Argentynie. Występowali m.in. w Córdobie, Santa Fe, Rosario, Mar del Plata, Venado Tuerto, Misiones, Olivos. Zdobywali przychylność Argentyńczyków i szerzyli sympatię dla Polski.
Zmarła 7 listopada 1986 w Buenos Aires. Była żegnana przez tysiące rodaków. Powiedziano, że „… do słownictwa polskiego w Argentynie należałoby dodać słowo Ela jako synonim wielkiego patriotyzmu, wielkiej ofiarności, wielkiego poświęcenia i wielkiego talentu…”. Została pochowana na cmentarzu Jardin w Pablo Nogues.

## Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 lipca 1974)[3]
- Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1962)[4]

title: Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz
 |imię i nazwisko org       = Elżbieta Niewiadomska
 |grafika                   = Elzbieta Niewiadomska.jpg
 |opis grafiki              = Elżbieta Niewiadomska i Marian Bogusławlewicz w Mazurze Chopina
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1918]]
 |miejsce urodzenia         = [[Lwów]]
 |data śmierci              = [[7 listopada]] [[1986]]
 |miejsce śmierci           = [[Buenos Aires]]
 |narodowość                = polska
 |rodzice                   = Mirosław, Wanda
 |małżeństwo                = Marian Bogusławlewicz
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}}
 |commons                   =
}}
'''Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz''' (ur. w [[1918]] we [[Lwów|Lwowie]], zm. [[7 listopada]] [[1986]] w [[Buenos Aires]]) – polska aktorka, tancerka, [[choreografia|choreograf]], działaczka emigracyjna w Argentynie.

== Życiorys ==
Urodziła się we Lwowie w 1918. Była córką Mirosława Prus Niewiadomskiego (1886-1925, syn Mieczysława i Ludmiły z bar. Smirzic) i Wandy Gryf Skrzyszowskiej (1897-1989, córka Władysława i Heleny z domu Łabędź Horoszewicz) oraz siostrą Krystyny (1921-1997).

Po zdaniu egzaminu dojrzałości odbyła studia w Szkole Sztuki Dramatycznej i Tańca Klasycznego we Lwowie. W latach 30. debiutowała w zespole baletowym [[Opera Lwowska|opery i operetki lwowskiej]]. Po wybuchu II wojny światowej została aresztowana przez NKWD i za działalność w [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]] skazana na karę 10 lat pracy, po czym zesłana na [[Syberia|Syberię]]. Po ogłoszeniu amnestii odzyskała wolność w 1941 z łagru trafiła do [[Buzułuk (miasto)|Buzułuku]] do formowanych [[Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)|Polskich Sił Zbrojnych]]. Występowała w wojskowym teatrze w [[Tockoje]], a po ewakuacji armii gen. Andersa następnie w [[Teheran]]ie w ramach występów „Polskiej Parady”, gdzie była czołową tancerką.

W zespole rewiowym [[Feliks Konarski|Feliksa Konarskiego]] (Ref-Ren) przemierzała [[Bliski Wschód]] ([[Irak]], [[Syria]], [[Palestyna]], [[Egipt]]) po czym dotarła z [[2 Korpus Polski (PSZ)|2 Korpusem]] w [[Kampania włoska w czasie II wojny światowej|kampanii włoskiej]] 1944 do [[Campobasso]] ([[Melchior Wańkowicz]] wspomniał o niej w książce „Monte Cassino”). Tam szczególnie zapamiętała :

{{Cytat
 |treść = ''...26 maja 1944 roku, nazajutrz po zakończeniu bitwy o Monte Cassino, kiedy po raz pierwszy wykonywaliśmy [[Czerwone maki na Monte Cassino|Czerwone maki]]. Bitwa zakończyła się 25 maja wieczorem, kiedy to nasi chłopcy zatknęli biało-czerwoną flagą na Monte Cassino. Wiadomość ta wywołała również głębokie wzruszenie w naszym teatrze, zapadła decyzja o występie na zdobytym szczycie. Potrzebny był specjalny akcent, coś szczególnego. [[Feliks Konarski|Refren]] i [[Alfred Schutz]] pracowali całą noc, tak powstała słynna pieśń. Koncert odbył się na stoku góry u jej szczytu. Publiczność w mundurach patrzyła na nas z dołu. Scenografia była niezwykła: dookoła zryta ziemia, kikuty drzew, rumowiska, ale dalej, jak okiem sięgnąć, kwitły czerwone maki. Nie znaliśmy słów, nie opanowaliśmy jeszcze melodii. Tekst wypisano na wielkim transparencie widocznym również dla publiczności. To było autentyczne prawykonanie, próba, w której razem z nami uczestniczyli żołnierze. „Czy widzisz te gruzy na szczycie?" - Myśmy je naprawdę widzieli i znali ich cenę. I widzieliśmy maki, po których jeszcze wczoraj „szedł żołnierz i ginął". Nie był to nieznany żołnierz, lecz Janek, Józek, Staszek, nasi bliscy, znajomi, przyjaciele, którzy padli podczas tych trzynastu morderczych dni. To nie był występ, lecz misterium, apel poległych…''
 |autor = Elżbieta Niewiadomska
 |źródło = Historia wykonania pieśni "Czerwone Maki"{{r|dobrz}}
 |styl = środek
}}

Po wojnie przez [[Niemcy]] i [[Anglia|Anglię]] wyjechała w 1948 do [[Argentyna|Argentyny]]. 6 lipca 1956 wyszła za mąż za wychowanka Korpusu Kadetów i tancerza Mariana Edmunda Bogusławlewicza<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi | czasopismo = [[Dziennik Ustaw|Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej]] | wolumin = Nr 3 | strony = 31 | data = 27 lipca 1985 | url = http://eprints.hist.pl/376/1/1985-07-27_nr3.pdf}}</ref>. Pracowała jako ekspert w firmie kosmetycznej [[Helena Rubinstein|Helen Rubinstein]]. Początkowo należała do zespołu teatru dramatycznego i pracowała jako tancerka. W 1949 założyła szkołę baletową uczącą dzieci i młodzież polskich tańców narodowych, przyczyniając się tym samym do pielęgnowania polskiej kultury i tradycji narodowych. W 1949 założyła w Buenos Aires zespół taneczny „Nasz Balet”. Zespół założono pod egidą [[Polska Macierz Szkolna|Polskiej Macierzy Szkolnej]], z czasem stał się częścią [[Stowarzyszenie Polskich Kombatantów|Stowarzyszenia Polskich Kombatantów]]. Kierowała nim wraz z mężem nieprzerwanie przez 35 lat, pełniąc funkcje kierownika i choreografa. Odnosili sukcesy artystyczne w całej Argentynie. Występowali m.in. w [[Córdoba (miasto w Argentynie)|Córdobie]], [[Santa Fe (miasto w Argentynie)|Santa Fe]], [[Rosario]], [[Mar del Plata]], [[Venado Tuerto]], [[Misiones]], [[Olivos]]. Zdobywali przychylność Argentyńczyków i szerzyli sympatię dla Polski.

Zmarła 7 listopada 1986 w Buenos Aires. Była żegnana przez tysiące rodaków. Powiedziano, że „… do słownictwa polskiego w Argentynie należałoby dodać słowo Ela jako synonim wielkiego patriotyzmu, wielkiej ofiarności, wielkiego poświęcenia i wielkiego talentu…”. Została pochowana na cmentarzu Jardin w Pablo Nogues.

== Odznaczenia ==
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] (3 lipca 1974)<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski | czasopismo = [[Dziennik Ustaw|Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej]] | wolumin = Nr 4 | strony = 22 | data = 31 grudnia 1974 | url = http://eprints.hist.pl/331/1/1974-12-31_nr4.pdf}}</ref>
* [[Krzyż Zasługi|Złoty Krzyż Zasługi]] (11 listopada 1962)<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi | czasopismo = [[Dziennik Ustaw|Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej]] | wolumin = Nr 1 | strony = 10 | data = 25 lutego 1963 | url = http://eprints.hist.pl/264/1/1963-02-25_nr1.pdf}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy |
<ref name=dobrz >{{Cytuj pismo|autor=Roman Dobrzyński | tytuł=Dziewczyna z Monte Cassino | czasopismo=Perspektywy | wolumin=20| data=16 maja 1986 | strony=11-12 }}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* [[Anna Chojnacka]] red. ''Almanach sceny polskiej'', XXVIII, Warszawa 1993, s. 217.
* [[Melchior Wańkowicz]] ''Monte Cassino'' PAX, Warszawa 1990, s. 28, fot. 14.
* [[Krystyna Niewiadomska]], listy (w zbiorach J. Krzewickiego)
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 31.05.1974.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 27.09.1974.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 16.08.1974.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 23.07.1976.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 12.11.1976.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 28.09.1979.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 16.11.1979.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 29.11.1985.
* Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 21.11.1986.
* [[Aleksander Omiljanowicz]] ''Argentyńska mozaika'' Wyd. MON, 1978, s. 290.
* {{Cytuj pismo | tytuł = O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Lwowianka kierownikiem artystycznym „Naszego baletu” w Argentynie | czasopismo = Biuletyn | wydawca = Koło Lwowian w Londynie | wolumin = Nr 42 | strony = 67 | data = Grudzień 1981 | url = http://dlibra.kul.pl/publication/2128}}

{{SORTUJ:Niewiadomska, Elżbieta}}
[[Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej]]
[[Kategoria:Kobiety – żołnierze Polskich Sił Zbrojnych]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (władze RP na uchodźstwie)]]
[[Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1939–1941]]
[[Kategoria:Polacy w Argentynie]]
[[Kategoria:Polscy choreografowie]]
[[Kategoria:Polskie tancerki]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 1986]]

title: Elżbieta Niewiadomska-BogusławlewiczElżbieta Niewiadomska

Data i miejsce urodzenia: 1918 · Lwów

Data i miejsce śmierci: 7 listopada 1986 · Buenos Aires

Narodowość: polska

Rodzice: Mirosław, Wanda

Małżeństwo: Marian Bogusławlewicz


text:
# Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014 – bieg na 1500 m mężczyzn
Bieg na 1500 metrów mężczyzn – jedna z konkurencji biegowych rozgrywanych podczas lekkoatletycznych mistrzostw Europy na Letzigrund Stadion w Zurychu.
Tytułu mistrzowskiego z poprzednich mistrzostw bronił Norweg Henrik Ingebrigtsen.

## Terminarz
| Data        | Godzina |          |
| ----------- | ------- | -------- |
| 15 sierpnia | 13:50   | 1. runda |
| 17 sierpnia | 17:05   | Finał    |

## Rekordy
Tabela prezentuje rekord świata, rekord Europy, najlepsze osiągnięcie na Starym Kontynencie, a także najlepszy rezultat na świecie w sezonie 2014 przed rozpoczęciem mistrzostw.
|                          | Zawodnik           | Wynik   | Miejsce     | Data                 |
| ------------------------ | ------------------ | ------- | ----------- | -------------------- |
| Rekord świata            | Hicham El Guerrouj | 3:26.00 | Rzym        | 14 lipca 1998(dts)   |
| Listy światowe           | Silas Kiplagat     | 3:27.64 | Fontvieille | 18 lipca 2014(dts)   |
| Rekord mistrzostw Europy | Fermín Cacho       | 3:35.27 | Helsinki    | 9 sierpnia 1994(dts) |
| Rekord Europy            | Mo Farah           | 3:28.81 | Monako      | 19 lipca 2013(dts)   |

## Rezultaty

### Eliminacje
| Miejsce | Bieg | Tor | Zawodnik                    | Reprezentacja   | Czas    | Uwagi |
| ------- | ---- | --- | --------------------------- | --------------- | ------- | ----- |
| 1.      | 2    | 7   | Chris O’Hare                | Wielka Brytania | 3:39,24 | Q     |
| 2.      | 1    | 8   | Henrik Ingebrigtsen         | Norwegia        | 3:39,32 | Q     |
| 3.      | 1    | 6   | Charlie Grice               | Wielka Brytania | 3:39,41 | Q     |
| 4.      | 1    | 15  | Mahiedine Mekhissi-Benabbad | Francja         | 3:39,43 | Q     |
| 5.      | 1    | 9   | Tarik Moukrime              | Belgia          | 3:39,50 | Q     |
| 6.      | 1    | 10  | Stanisław Masłow            | Ukraina         | 3:39,63 | q     |
| 7.      | 1    | 3   | Jakub Holuša                | Czechy          | 3:39,64 | q     |
| 7.      | 2    | 6   | Homiyu Tesfaye              | Niemcy          | 3:39,64 | Q     |
| 9.      | 1    | 11  | Ciarán O'Lionáird           | Irlandia        | 3:39,79 | q     |
| 10.     | 2    | 11  | Timo Benitz                 | Niemcy          | 3:39,83 | Q     |
| 11.     | 2    | 3   | Paul Robinson               | Irlandia        | 3:39,83 | Q     |
| 12.     | 1    | 1   | Florian Orth                | Niemcy          | 3:39,99 | q     |
| 13.     | 2    | 15  | İlham Tanui Özbilen         | Turcja          | 3:40,09 |       |
| 14.     | 1    | 12  | Pieter-Jan Hannes           | Belgia          | 3:40,34 |       |
| 15.     | 2    | 12  | Florian Carvalho            | Francja         | 3:40,39 |       |
| 16.     | 2    | 9   | Manuel Olmedo               | Hiszpania       | 3:40,48 |       |
| 17.     | 2    | 16  | Filip Ingebrigtsen          | Norwegia        | 3:41,06 |       |
| 18.     | 1    | 13  | Goran Nava                  | Serbia          | 3:41,43 |       |
| 19.     | 2    | 10  | Isaac Kimeli                | Belgia          | 3:41,96 |       |
| 20.     | 2    | 1   | Andreas Bueno               | Dania           | 3:42,06 |       |
| 21.     | 1    | 4   | Emanuel Rolim               | Portugalia      | 3:42,22 |       |
| 22.     | 2    | 2   | Jan Hochstrasser            | Szwajcaria      | 3:43,89 |       |
| 23.     | 2    | 5   | Dmitrijs Jurkevičs          | Łotwa           | 3:45,92 | SB    |
| 24.     | 1    | 7   | Mohad Abdikadar Sheik Ali   | Włochy          | 3:46,07 |       |
| 25.     | 1    | 14  | Adel Mechaal                | Hiszpania       | 3:47,60 |       |
| 26.     | 2    | 4   | Jonas Leandersson           | Szwecja         | 3:49,64 |       |
| 27.     | 1    | 16  | John Travers                | Irlandia        | 3:49,73 |       |
| 28.     | 1    | 5   | Amine Khadiri               | Cypr            | 3:50,15 |       |
| 29.     | 2    | 14  | Soufiane El Kabbouri        | Włochy          | 4:02,76 | q     |
| 30.     | 1    | 2   | Kelvin Gomez                | Gibraltar       | 4:05,71 |       |
| 31.     | 2    | 13  | David Bustos                | Hiszpania       | 4:21,39 | q     |
|         | 2    | 8   | Andreas Vojta               | Austria         | DSQ     |       |

### Finał
| Msc. | Tor | Zawodnik                    | Kraj            | Czas    | Uwagi |
| ---- | --- | --------------------------- | --------------- | ------- | ----- |
| 1 !  | 7   | Mahiedine Mekhissi-Benabbad | Francja         | 3:45,60 |       |
| 2 !  | 6   | Henrik Ingebrigtsen         | Norwegia        | 3:46,10 |       |
| 3 !  | 1   | Chris O’Hare                | Wielka Brytania | 3:46,18 |       |
| 4.   | 11  | Paul Robinson               | Irlandia        | 3:46,35 |       |
| 5.   | 10  | Homiyu Tesfaye              | Niemcy          | 3:46,46 |       |
| 6.   | 14  | David Bustos                | Hiszpania       | 3:46,92 |       |
| 7.   | 3   | Timo Benitz                 | Niemcy          | 3:47,26 |       |
| 8.   | 4   | Tarik Moukrime              | Belgia          | 3:47,33 |       |
| 9.   | 13  | Soufiane El Kabbouri        | Włochy          | 3:51,98 |       |
| 10.  | 5   | Florian Orth                | Niemcy          | 3:54,35 |       |
| 11.  | 12  | Stanisław Masłow            | Ukraina         | 3:54,59 |       |
| 12.  | 2   | Charlie Grice               | Wielka Brytania | 4:04,81 |       |
|      | 8   | Ciarán Ó Lionáird           | Irlandia        | DNF     |       |
|      | 9   | Jakub Holuša                | Czechy          | DNS     |       |

wikitext:
{{Główny artykuł|Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014}}
{{Wyniki infobox
 |plik             = brak
 |impreza          = Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014
 |dyscyplina       = Bieg na 1500 m mężczyzn
 |konkurencja      =
 |pierwsze miejsce = {{Flaga|FRA}} [[Mahiedine Mekhissi-Benabbad]]
 |drugie miejsce   = {{Flaga|NOR}} [[Henrik Ingebrigtsen]]
 |trzecie miejsce  = {{Flaga|GBR}} [[Chris O’Hare]]
}}
'''[[Bieg na 1500 metrów]] mężczyzn''' – jedna z konkurencji biegowych rozgrywanych podczas [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014|lekkoatletycznych mistrzostw Europy]] na [[Letzigrund Stadion]] w [[Zurych]]u.

Tytułu mistrzowskiego z [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2012 - bieg na 1500 m mężczyzn|poprzednich mistrzostw]] bronił Norweg [[Henrik Ingebrigtsen]].

== Terminarz ==
{| class="wikitable"
! Data
! Godzina
!
|-
|15 sierpnia ||align=center | '''13:50 '''|| '''1. runda'''
|-
|-style=background:lemonchiffon
|17 sierpnia ||align=center | '''17:05 '''|| '''Finał'''
|}

== Rekordy ==
Tabela prezentuje rekord świata, rekord Europy, najlepsze osiągnięcie na Starym Kontynencie, a także najlepszy rezultat na świecie w [[2014 w lekkoatletyce|sezonie 2014]] przed rozpoczęciem mistrzostw.

{| class="wikitable sortable"
!class="unsortable"|
!Zawodnik
!Wynik
!Miejsce
!Data
|-
|'''[[Rekordy świata w lekkoatletyce|Rekord świata]]'''
|{{Flaga|MAR}} [[Hicham El Guerrouj]]
|align=center | 3:26.00
|{{Flaga|ITA}} [[Rzym]]
|{{dts|14|07|1998}}
|-
|'''[[2014 w lekkoatletyce|Listy światowe]]'''
|{{Flaga|KEN}} [[Silas Kiplagat]]
|align=center | 3:27.64
|{{Flaga|MCO}} [[Fontvieille (Monako)|Fontvieille]]
|{{dts|18|07|2014}}
|-
|'''[[Rekordy mistrzostw Europy w lekkoatletyce|Rekord mistrzostw Europy]]'''
|{{Flaga|ESP}} [[Fermín Cacho]]
|align=center | 3:35.27
|{{Flaga|FIN}} [[Helsinki]]
|{{dts|09|08|1994}}
|-
|'''[[Rekordy Europy w lekkoatletyce|Rekord Europy]]'''
|{{Flaga|GBR}} [[Mo Farah]]
|align=center | 3:28.81
|{{Flaga|MCO}} [[Monako]]
|{{dts|19|07|2013}}
|}

== Rezultaty ==
=== Eliminacje ===
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
!Miejsce !! Bieg !! Tor !! Zawodnik !! Reprezentacja !! Czas !! Uwagi
|- bgcolor="ccffcc"
|-bgcolor=ccffcc
| 1. || 2 || 7 || align=left|[[Chris O’Hare]] || align=left|{{Państwo|GBR}} || 3:39,24 ||'''Q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 2. || 1 || 8 || align=left|[[Henrik Ingebrigtsen]] || align=left|{{Państwo|NOR}} || 3:39,32 ||'''Q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 3. || 1 || 6 || align=left|[[Charlie Grice]] || align=left|{{Państwo|GBR}} || 3:39,41 ||'''Q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 4. || 1 || 15 || align=left|[[Mahiedine Mekhissi-Benabbad]] || align=left|{{Państwo|FRA}} || 3:39,43 ||'''Q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 5. || 1 || 9 || align=left|[[Tarik Moukrime]] || align=left|{{Państwo|BEL}} || 3:39,50 ||'''Q'''
|-bgcolor=ddffdd
| 6. || 1 || 10 || align=left|[[Stanisław Masłow]] || align=left|{{Państwo|UKR}} || 3:39,63 ||'''q'''
|-bgcolor=ddffdd
| 7. || 1 || 3 || align=left|[[Jakub Holuša]] || align=left|{{Państwo|CZE}} || 3:39,64 ||'''q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 7. || 2 || 6 || align=left|[[Homiyu Tesfaye]] || align=left|{{Państwo|DEU}} || 3:39,64 ||'''Q'''
|-bgcolor=ddffdd
| 9. || 1 || 11 || align=left|[[Ciarán O'Lionáird]] || align=left|{{Państwo|IRL}} || 3:39,79 ||'''q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 10. || 2 || 11 || align=left|[[Timo Benitz]] || align=left|{{Państwo|DEU}} || 3:39,83 ||'''Q'''
|-bgcolor=ccffcc
| 11. || 2 || 3 || align=left|[[Paul Robinson (lekkoatleta)|Paul Robinson]] || align=left|{{Państwo|IRL}} || 3:39,83 ||'''Q'''
|-bgcolor=ddffdd
| 12. || 1 || 1 || align=left|[[Florian Orth]] || align=left|{{Państwo|DEU}} || 3:39,99 ||'''q'''
|-
| 13. || 2 || 15 || align=left|[[İlham Tanui Özbilen]] || align=left|{{Państwo|TUR}} || 3:40,09 ||
|-
| 14. || 1 || 12 || align=left|[[Pieter-Jan Hannes]] || align=left|{{Państwo|BEL}} || 3:40,34 ||
|-
| 15. || 2 || 12 || align=left|[[Florian Carvalho]] || align=left|{{Państwo|FRA}} || 3:40,39 ||
|-
| 16. || 2 || 9 || align=left|[[Manuel Olmedo]] || align=left|{{Państwo|ESP}} || 3:40,48 ||
|-
| 17. || 2 || 16 || align=left|[[Filip Ingebrigtsen]] || align=left|{{Państwo|NOR}} || 3:41,06 ||
|-
| 18. || 1 || 13 || align=left|[[Goran Nava]] || align=left|{{Państwo|SRB}} || 3:41,43 ||
|-
| 19. || 2 || 10 || align=left|[[Isaac Kimeli]] || align=left|{{Państwo|BEL}} || 3:41,96 ||
|-
| 20. || 2 || 1 || align=left|[[Andreas Bueno]] || align=left|{{Państwo|DNK}} || 3:42,06 ||
|-
| 21. || 1 || 4 || align=left|[[Emanuel Rolim]] || align=left|{{Państwo|PRT}} || 3:42,22 ||
|-
| 22. || 2 || 2 || align=left|[[Jan Hochstrasser]] || align=left|{{Państwo|CHE}} || 3:43,89 ||
|-
| 23. || 2 || 5 || align=left|[[Dmitrijs Jurkevičs]] || align=left|{{Państwo|LVA}} || 3:45,92 || SB
|-
| 24. || 1 || 7 || align=left|[[Mohad Abdikadar Sheik Ali]] || align=left|{{Państwo|ITA}} || 3:46,07 ||
|-
| 25. || 1 || 14 || align=left|[[Adel Mechaal]] || align=left|{{Państwo|ESP}} || 3:47,60 ||
|-
| 26. || 2 || 4 || align=left|[[Jonas Leandersson]] || align=left|{{Państwo|SWE}} || 3:49,64 ||
|-
| 27. || 1 || 16 || align=left|[[John Travers (lekkoatleta)|John Travers]] || align=left|{{Państwo|IRL}} || 3:49,73 ||
|-
| 28. || 1 || 5 || align=left|[[Amine Khadiri]] || align=left|{{Państwo|CYP}} || 3:50,15 ||
|-bgcolor=ddffdd
| 29. || 2 || 14 || align=left|[[Soufiane El Kabbouri]] || align=left|{{Państwo|ITA}} || 4:02,76 ||'''q'''
|-
| 30. || 1 || 2 || align=left|[[Kelvin Gomez]] || align=left|{{Państwo|GIB}} || 4:05,71 ||
|-bgcolor=ddffdd
| 31. || 2 || 13 || align=left|[[David Bustos]] || align=left|{{Państwo|ESP}} || 4:21,39 ||'''q'''
|-
| || 2 || 8 || align=left|[[Andreas Vojta]] || align=left|{{Państwo|AUT}} || {{sort|9:99.99|DSQ}} ||
|}

=== Finał ===
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
!Msc. !! Tor !!  Zawodnik !! Kraj !! Czas !! Uwagi
|-bgcolor=gold
| {{sort|1|[[Plik:Gold medal europe.svg|16px]]}} || 7 ||  align=left|[[Mahiedine Mekhissi-Benabbad]] || align=left|{{Państwo|FRA}} || 3:45,60 ||
|-bgcolor=silver
| {{sort|2|[[Plik:Silver medal europe.svg|16px]]}} || 6 ||  align=left|[[Henrik Ingebrigtsen]] || align=left|{{Państwo|NOR}} || 3:46,10 ||
|-bgcolor=cc9966
| {{sort|3|[[Plik:Bronze medal europe.svg|16px]]}} || 1 || align=left|[[Chris O’Hare]] || align=left|{{Państwo|GBR}} || 3:46,18 ||
|-
| {{sort|04|4.}}|| 11 ||  align=left|[[Paul Robinson (lekkoatleta)|Paul Robinson]] || align=left|{{Państwo|IRL}}  || 3:46,35 ||
|-
| {{sort|05|5.}} || 10 ||  align=left|[[Homiyu Tesfaye]] || align=left|{{Państwo|DEU}} || 3:46,46 ||
|-
| {{sort|06|6.}}|| 14 || align=left|[[David Bustos]] || align=left|{{Państwo|ESP}} || 3:46,92 ||
|-
| {{sort|07|7.}} || 3 ||  align=left|[[Timo Benitz]] || align=left|{{Państwo|DEU}}  || 3:47,26 ||
|-
| {{sort|08|8.}} || 4 ||  align=left|[[Tarik Moukrime]] || align=left|{{Państwo|BEL}}  || 3:47,33 ||
|-
| {{sort|09|9.}} || 13 || align=left|[[Soufiane El Kabbouri]] || align=left|{{Państwo|ITA}} || 3:51,98 ||
|-
| 10. || 5 ||  align=left|[[Florian Orth]] || align=left|{{Państwo|DEU}}  || 3:54,35 ||
|-
| 11. || 12 ||  align=left|[[Stanisław Masłow]] || align=left|{{Państwo|UKR}}  || 3:54,59 ||
|-
| 12. || 2 ||align=left|[[Charlie Grice]] || align=left|{{Państwo|GBR}}  || 4:04,81 ||
|-
| || 8 ||  align=left|[[Ciarán Ó Lionáird]] || align=left|{{Państwo|IRL}}  || {{sort|9:99.99|DNF}} ||
|-
| || 9 ||  align=left|[[Jakub Holuša]] || align=left|{{Państwo|CZE}} || {{sort|9:99.99|DNS}} ||
|}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20140819223017/http://www.european-athletics.org/externalmodules/AT/pdf/ATM015900_C74A.pdf|tytuł=Wyniki 1. rundy|opublikowany=european-athletics.org|język=en|data dostępu=2014-09-24}}
* {{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20140819223023/http://www.european-athletics.org/externalmodules/AT/pdf/ATM015101_C73G.pdf|tytuł=Wyniki finału| opublikowany=european-athletics.org|język=en|data dostępu=2014-09-24}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|url=http://web.archive.org/web/20141021214616/http://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-championships/2014/athletics/event/mens-1500m/|tytuł=European Athletics Championships – 1500m Men|opublikowany=european-athletics.org|język=en|data dostępu=2014-09-24}}

{{Mistrzowie Europy w biegu na 1500 metrów}}
{{Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014}}

[[Kategoria:Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014|Bieg na 1500 m mężczyzn]]

title: Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014Bieg na 1500 m mężczyzn

Złoty medal: Mahiedine Mekhissi-Benabbad

Srebrny medal: Henrik Ingebrigtsen

Brązowy medal: Chris O’Hare


text:
# Gorica (obwód Dobricz)
Gorica (bułg. Горица) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Dobricz, w gminie Generał Toszewo. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2022 roku miejscowość liczyła 111 mieszkańców.

title: Gorica (obwód Dobricz)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Gorica|[[Gorica (ujednoznacznienie)|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Gorica
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Горица}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Dobricz|Dobricz]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Generał Toszewo (gmina)|Generał Toszewo]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 7,313
 |wysokość                     = 167
 |rok                          = 2022
 |liczba ludności              = 111
 |gęstość zaludnienia          = 15,3
 |numer kierunkowy             = 05734
 |kod pocztowy                 = 9558
 |tablice rejestracyjne        = ТХ
 |współrzędne                  = 43° 38′ 20.57″ N, 28° 9′ 58″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Gorica''' ({{w języku|bg|Горица}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Dobricz|obwodzie Dobricz]], w [[Generał Toszewo (gmina)|gminie Generał Toszewo]]. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2022 roku miejscowość liczyła 111 mieszkańców<ref>{{Cytuj |url = https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-06-2022_2.txt |tytuł = Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес |opublikowany = Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението |język = bg |data dostępu = 2022-09-29}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Generał Toszewo}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Dobricz]]

title: GoricaГорица

Państwo: Bułgaria

Obwód: Dobricz

Gmina: Generał Toszewo

Tablice rejestracyjne: ТХ


text:
# Parafia św. Jacka w Leszczynach
Parafia świętego Jacka w Leszczynach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji kieleckiej, w dekanacie masłowskim.

title: Parafia św. Jacka w Leszczynach

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. świętego Jacka
w Leszczynach
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Leszczyny - kościół.jpg
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Leszczyny (powiat kielecki)|Leszczyny]]
 |adres                   = 26-008 Górno
Leszczyny 80
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja kielecka|kielecka]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[dekanat masłowski|masłowski]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Jacka w Leszczynach|św. Jacka]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Ryszard Zaborek
 |wezwanie                = [[Jacek Odrowąż|św. Jacka]]
 |dzień wspomnienia       = 17 sierpnia
 |kod mapy                = Górno (gmina)
 |współrzędne             = 50°52'20.305"N, 20°45'15.778"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia świętego Jacka w Leszczynach''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], znajdująca się w [[diecezja kielecka|diecezji kieleckiej]], w [[dekanat masłowski|dekanacie masłowskim]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.diecezja.kielce.pl/parafie/leszczyny-sw-jacka-w| tytuł = Leszczyny, św. Jacka w. | data dostępu = 2019-10-31 | opublikowany = diecezja.kielce.pl | język = pl }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Parafie dekanatu masłowskiego}}
{{SORTUJ:Leszczyny (powiat kielecki)}}
[[Kategoria:Parafie diecezji kieleckiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Jacka]]
[[Kategoria:Religia w gminie Górno]]
[[Kategoria:Leszczyny (powiat kielecki)]]

title: Parafia · pw. świętego Jacka · w Leszczynach

Siedziba: Leszczyny

Adres: 26-008 Górno · Leszczyny 80

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Diecezja: kielecka

Dekanat: masłowski

Kościół parafialny: św. Jacka

Proboszcz: ks. Ryszard Zaborek

Wezwanie: św. Jacka

Wspomnienie liturgiczne: 17 sierpnia


text:
# Tomáš Galis
Tomáš Galis (ur. 22 grudnia 1950 w Selicach) – słowacki duchowny katolicki, biskup diecezjalny żyliński od 2008 roku.

## Życiorys
Urodził się w 1950 roku w Selicach. Po uzyskaniu świadectwa maturalnego studiował teologię na Rzymskokatolickim Wydziale Teologicznym im. Świętych Cyrla i Metodego. 6 czerwca 1976 roku został wyświęcony na księdza. Następnie pracował jako wikariusz w parafiach w Hrinovej i Breźnie. W 1980 roku objął probostwo w Lazanach, a osiem lat później w Kľaku. W 1990 roku został powołany na urząd dziekana dekanatu bańskobystrzyckiego i wikariusza generalnego diecezji. Tego samego roku został rektorem Wyższego Seminarium Duchownego im. św. Franciszka Ksawerego w Badinie, które sprawował do 1999 roku. W międzyczasie kontynuował studia specjalistyczne między innymi na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W 1998 roku uzyskał stopień naukowy doktora.
W 1999 roku papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji bańskobystrzyckiej przydzielając mu jako tytularną stolicę biskupią Bitę. Jego konsekracja biskupia miała miejsce tego samego roku. W Konferencji Episkopatu Słowacji zajął się sprawami związanymi z wychowaniem katolickim. Po utworzeniu 14 lutego 2008 przez papieża Benedykta XVI diecezji żylińskiej, został mianowany jej pierwszym biskupem diecezjalnym.

title: Tomáš Galis

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Tomáš Galis
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    =
 |grafika                  = Tomáš Galis.jpg
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     = Coat of arms of Tomáš Galis.svg
 |dewiza                   = Per Mariam Ad Iesum
 |dewiza - j. polski       = Przez Marię do Jezusa
 |kraj działania           = [[Słowacja]]
 |data urodzenia           = [[22 grudnia]] [[1950]]
 |miejsce urodzenia        = [[Selice]]
 |data śmierci             =
 |miejsce śmierci          =
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               =
 |1. funkcja - okres       =
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja             =
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 6 czerwca 1976
 |data nominacji           = 28 sierpnia 1999
 |data sakry               = 25 września 1999
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 25 września 1999
 |miejscowość konsekracji   = [[Bańska Bystrzyca]]
 |miejsce konsekracji       = [[Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Bańskiej Bystrzycy|Kościół Wniebowzięcia NMP]]
 |konsekrator               = [[Rudolf Baláž]]
 |współkonsekratorzy        = [[Luigi Dossena]]<br />[[Peter Dubovský (biskup)|Peter Dubovský]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani = {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Dávid Tencer]]|31 października 2015}}
}}
'''Tomáš Galis''' (ur. [[22 grudnia]] [[1950]] w [[Selice|Selicach]]) – [[Słowacja|słowacki]] [[ksiądz|duchowny]] [[Kościół katolicki|katolicki]], [[biskup diecezjalny]] [[Diecezja żylińska|żyliński]] od 2008 roku.

== Życiorys ==
Urodził się w 1950 roku w Selicach. Po uzyskaniu [[matura|świadectwa maturalnego]] studiował [[teologia|teologię]] na [[Uniwersytet Komeńskiego w Bratysławie|Rzymskokatolickim Wydziale Teologicznym im. Świętych Cyrla i Metodego]]. 6 czerwca 1976 roku został [[Sakrament święceń|wyświęcony]] na księdza. Następnie pracował jako [[wikariusz]] w [[parafia]]ch w [[Hriňová|Hrinovej]] i [[Brezno|Breźnie]]. W 1980 roku objął probostwo w [[Lazany|Lazanach]], a osiem lat później w [[Kľak (powiat Žarnovica)|Kľaku]]. W 1990 roku został powołany na urząd [[Dziekan (Kościół katolicki)|dziekana]] dekanatu bańskobystrzyckiego i wikariusza generalnego [[Diecezja bańskobystrzycka|diecezji]]. Tego samego roku został [[rektor]]em Wyższego Seminarium Duchownego im. św. Franciszka Ksawerego w Badinie, które sprawował do 1999 roku. W międzyczasie kontynuował studia specjalistyczne między innymi na [[Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie|Papieskiej Akademii Teologicznej]] w [[Kraków|Krakowie]]. W 1998 roku uzyskał stopień naukowy [[Doktor (stopień naukowy)|doktora]].

W 1999 roku papież [[Jan Paweł II]] prekonizował go [[biskup pomocniczy|biskupem pomocniczym]] [[Diecezja bańskobystrzycka|diecezji bańskobystrzyckiej]] przydzielając mu jako tytularną stolicę biskupią [[Bita|Bitę]]. Jego konsekracja biskupia miała miejsce tego samego roku. W Konferencji Episkopatu Słowacji zajął się sprawami związanymi z wychowaniem katolickim. Po utworzeniu 14 lutego 2008 przez papieża [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]] [[Diecezja żylińska|diecezji żylińskiej]], został mianowany jej pierwszym biskupem diecezjalnym<ref>{{Cytuj stronę| url= https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2008/02/14/0093/00225.html | tytuł= RISTRUTTURAZIONE DELLE CIRCOSCRIZIONI ECCLESIASTICHE LATINE IN SLOVACCHIA | opublikowany= vatican.va | data= 2008-02-14 | język=it | data dostępu= 2020-11-29}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bgalis |tytuł = Tomáš Galis |data dostępu = 2020-11-29}}
* [https://www.kbs.sk/obsah/sekcia/h/cirkevne-provincie/p/rimskokatolicka-cirkev/c/mons-tomas-galis Oficjalna biografia na stronie Kościoła Katolickiego na Słowacji] {{lang|sk}}

{{Biskupi diecezjalni na Słowacji}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Galis, Tomáš}}
[[Kategoria:Słowaccy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]

title: Tomáš Galis

Herb duchownego: Per Mariam Ad Iesum · Przez Marię do Jezusa

Kraj działania: Słowacja

Data i miejsce urodzenia: 22 grudnia 1950 · Selice

Wyznanie: katolicyzm

Prezbiterat: 6 czerwca 1976

Nominacja biskupia: 28 sierpnia 1999

Sakra biskupia: 25 września 1999

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 25 września 1999

Miejscowość: Bańska Bystrzyca

Miejsce: Kościół Wniebowzięcia NMP

Konsekrator: Rudolf Baláž

Współkonsekratorzy: Luigi Dossena · Peter Dubovský

Dávid Tencer: 31 października 2015


text:
# Germania (linie lotnicze)
Germania – nieistniejąca niemiecka linia lotnicza z siedzibą w Berlinie. Głównym węzłem był port lotniczy Berlin-Tegel. W lutym 2019 przewoźnik ogłosił upadłość.

## Flota
W lipcu 2015 flota składała się z 22 maszyn:
- Airbus A319 (7)
- Airbus A321 (5)
- Boeing 737 (10)

Średni wiek floty wynosił 11,3 lat.

title: Germania (linie lotnicze)

wikitext:
{{Linia lotnicza infobox
 |nazwa                     = Germania
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   = D-ASTW (15431160280).jpg
 |opis grafiki              = Airbus A321 linii Germania
 |alt grafiki               =
 |IATA                      = ST
 |ICAO                      = GMI
 |znak                      =
 |data założenia            = 1978
 |rozpoczęcie działalności  =
 |zaprzestanie działalności = 2019
 |państwo                   = DEU
 |baza                      =
 |węzeł                     =
 |węzeł rezerwowy           =
 |główne porty lotnicze     =
 |program lojalnościowy     =
 |sojusz                    =
 |powiązania                =
 |liczba samolotów          = 0
 |liczba tras               = 0
 |siedziba                  =
 |członkowie zarządu        =
 |udziałowcy                =
 |kapitał zakładowy         =
 |slogan                    =
 |skytrax                   =
 |commons                   =
 |www                       =
}}
'''Germania''' – nieistniejąca [[Niemcy|niemiecka]] linia lotnicza z siedzibą w [[Berlin]]ie. Głównym węzłem był [[port lotniczy Berlin-Tegel]]. W lutym 2019 przewoźnik ogłosił upadłość<ref>{{Cytuj |tytuł = Pasazer.com: Germania złożyła wniosek o upadłość |data dostępu = 2022-10-15 |opublikowany = Pasazer.com |url = https://www.pasazer.com/news/40616/germania,zlozyla,wniosek,o,upadlosc.html |język = pl}}</ref>.

== Flota ==
W lipcu 2015 flota składała się z 22 maszyn:
*[[Airbus A319]] (7)
*[[Airbus A321]] (5)
*[[Boeing 737]] (10)

Średni wiek floty wynosił 11,3 lat<ref>http://www.planespotters.net/Airline/Germania</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Niemieckie linie lotnicze}}{{SORTUJ:Germania}}
[[Kategoria:Nieistniejące linie lotnicze w Niemczech]]

title: Germania

IATA · ST: ICAO · GMI · Znak

Państwo: Niemcy


text:
# Przełęcz Biała
Przełęcz Biała – przełęcz w Beskidzie Sądeckim położona na wysokości 792 m w Paśmie Jaworzyny, pomiędzy szczytami Jaworzynki (899 m) i Drabiakówki (895 m). Z południowo-wschodnich stoków pod przełęczą spływa potok Kryniczanka, z północno-zachodnich jeden z cieków źródłowych Kamienicy Nawojowskiej. Stoki opadające do doliny Kryniczanki są bezleśne, znajduje się na nich należące do Krynicy osiedle Wyżny Koniec.

## Szlaki turystyczne
okrężny: Krynica-Zdrój – Góra Parkowa – Huzary – Jaworzynka – Przełęcz Biała – Drabiakówka – Przełęcz Krzyżowa – Krzyżowa – Krynica-Zdrój

title: Przełęcz Biała

wikitext:
{{Przełęcz infobox
 |nazwa             = Przełęcz Biała
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = POL
 |wysokość          = 792
 |pasmo             = [[Beskid Sądecki]], [[Karpaty]]
 |sąsiednie szczyty = [[Jaworzynka (Żydówka)|Jaworzynka]], [[Drabiakówka]]
 |data zdobycia     =
 |pierwsze wejście  =
 |kod mapy          = Beskid Sądecki
 |wariant mapy      = POL
 |współrzędne       = 49°26′42.7″N 20°55′35.0″E
 |kierunek          = SE
 |commons           =
}}
'''Przełęcz Biała''' – [[przełęcz]] w [[Beskid Sądecki|Beskidzie Sądeckim]] położona na wysokości 792 m w [[Pasmo Jaworzyny|Paśmie Jaworzyny]], pomiędzy szczytami [[Jaworzynka (Żydówka)|Jaworzynki]] (899 m) i [[Drabiakówka|Drabiakówki]] (895 m). Z południowo-wschodnich stoków pod przełęczą spływa potok [[Kryniczanka (dopływ Muszynki)|Kryniczanka]], z północno-zachodnich jeden z cieków źródłowych [[Kamienica (prawy dopływ Dunajca)|Kamienicy Nawojowskiej]]<ref name=wit>{{Cytuj książkę  |tytuł=Beskid Sądecki. Mapa  1:50 000|wydawca=Agencja Wyd. „Wit” s.c. |miejsce=Piwniczna  |isbn=83-915737-3-7}}</ref>. Stoki opadające do doliny Kryniczanki są bezleśne, znajduje się na nich należące do [[Krynica-Zdrój|Krynicy]] osiedle Wyżny Koniec<ref name=geoportal>{{cytuj stronę|url=http://mapy.geoportal.gov.pl|tytuł=Geoportal|data dostępu=2010-07-15}}</ref>.

== Szlaki turystyczne ==
: {{szlak|żółty}} okrężny: [[Krynica-Zdrój]] – [[Góra Parkowa (Krynica-Zdrój)|Góra Parkowa]] – [[Huzary]] – [[Jaworzynka (Żydówka)|Jaworzynka]] – Przełęcz Biała – [[Drabiakówka]] – [[Przełęcz Krzyżowa (Beskid Sądecki)|Przełęcz Krzyżowa]] – [[Krzyżowa (Beskid Sądecki)|Krzyżowa]] – Krynica-Zdrój

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Przełęcze Beskidu Sądeckiego}}

[[Kategoria:Polskie przełęcze Beskidu Sądeckiego]]
[[Kategoria:Pasmo Jaworzyny]]
[[Kategoria:Geografia Krynicy-Zdroju]]

title: Przełęcz Biała

Pasmo: Beskid Sądecki, Karpaty

Sąsiednie szczyty: Jaworzynka, Drabiakówka


text:
# Parafia Zesłania Ducha Świętego w Zwoleniu
Parafia rzymskokatolicka pw. Zesłania Ducha Świętego w Zwoleniu – Jedna z 11 parafii dekanatu zwoleńskiego.

## Historia
- Parafia została erygowana 1 marca 1998 przez bp. Edwarda Materskiego. Wcześniej, bo w 1997, została tam zbudowana, staraniem ks. Artura Kowalczyka, tymczasowa drewniana kaplica.

## Terytorium
- Do parafii należą: Karolin, Kopaniny, Melanów, Osiny, Sosnowica, Sydół, Pałki, Wólka Szelężna, Zwoleń – ulice: Generała Andersa, Cielątki, Cmentarna, Czachowskiego, Dobra, Długa, Graniczna, Gotardowa, Majora Hubala, Kochanowskiego (do rzeki), Konopnickiej, Leśna, Ludowa, Miła, Mickiewicza (do rzeki), Partyzantów, 550-lecia, Targowa (do rzeki), Wężyka[1].

## Proboszczowie
- 1998–2014 – ks. Artur Kowalczyk
- od 2014 – ks. Krzysztof Badeński

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Zesłania Ducha Świętego
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Zwoleń (powiat zwoleński)| Zwoleń]]
 |adres                   = ul. Graniczna 58<br>26-700 Zwoleń
 |data powołania          = 1 marca 1998
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = [[Diecezja]]
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja radomska|radomska]]
 |2. jednostka typ        = [[Dekanat]]
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat zwoleński|zwoleński]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Zesłania Ducha Świętego w Zwoleniu|Zesłania Ducha Świętego]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Krzysztof Badeński
 |wezwanie                = Zesłania Ducha Świętego
 |dzień wspomnienia       =
 |kod mapy                = Zwoleń
 |współrzędne             = 51°20′50″N 21°34′50″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia rzymskokatolicka pw. Zesłania Ducha Świętego w Zwoleniu''' – Jedna z 11 parafii [[dekanat zwoleński|dekanatu zwoleńskiego]].

== Historia ==
* Parafia została erygowana 1 marca 1998 przez bp. [[Edward Materski|Edwarda Materskiego]]. Wcześniej, bo w 1997, została tam zbudowana, staraniem ks. Artura Kowalczyka, tymczasowa drewniana kaplica.

== Terytorium ==
* Do parafii należą: [[Karolin (powiat zwoleński)|Karolin]], [[Kopaniny (województwo mazowieckie)|Kopaniny]], [[Melanów (powiat zwoleński)|Melanów]], [[Osiny (powiat zwoleński)|Osiny]], [[Sosnowica (powiat zwoleński)|Sosnowica]], [[Sydół]], [[Pałki (województwo mazowieckie)|Pałki]], [[Wólka Szelężna]], [[Zwoleń (powiat zwoleński)|Zwoleń]] – ulice: Generała Andersa, Cielątki, Cmentarna, Czachowskiego, Dobra, Długa, Graniczna, Gotardowa, Majora Hubala, Kochanowskiego (do rzeki), Konopnickiej, Leśna, Ludowa, Miła, Mickiewicza (do rzeki), Partyzantów, 550-lecia, Targowa (do rzeki), Wężyka{{r|par}}.

== Proboszczowie ==
* 1998–2014 – ks. Artur Kowalczyk
* od 2014 – ks. Krzysztof Badeński

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=par>[https://diecezja.radom.pl/zwolen-parafia-pw-zeslania-ducha-swietego/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

== Bibliografia ==
* Rocznik Diecezji Radomskiej - 2007 {{ISBN|978-83-920767-7-3}}

{{Parafie dekanatu zwoleńskiego}}

{{SORTUJ:Zwoleń}}
[[Kategoria:Parafie w Zwoleniu (powiat zwoleński)|Zesłania Ducha Świętego w Zwoleniu]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego]]
[[Kategoria:Parafie diecezji radomskiej]]

title: Parafia Zesłania Ducha Świętego

Siedziba: Zwoleń

Adres: ul. Graniczna 58 · 26-700 Zwoleń

Data powołania: 1 marca 1998

Kościół:
rzymskokatolicki
Zesłania Ducha Świętego

Diecezja: radomska

Dekanat: zwoleński

Proboszcz: ks. Krzysztof Badeński

Wezwanie: Zesłania Ducha Świętego


text:
# Sonia Manzano
Sonia Manzano (ur. 12 czerwca 1950 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka związana z Ulicą Sezamkową od 1971 do 2015 roku, także scenarzystka tejże produkcji oraz autorka książek dla dzieci. Piętnastokrotna laureatka nagrody Emmy.
W 2005 roku otrzymała honorowy tytuł na University of Notre Dame.

## Książki
- The Revolution of Evelyn Serrano[2]
- No Dogs Allowed! (2004)[4]
- A Box Full of Kitten (2007)[5]
- Becoming Maria (2015)[6]
- Miracle on 133rd Street (2015)[7]
- A World Together (2020)[8]
- Coming Up Cuban (2022)[9][10]

title: Sonia Manzano

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko            = Sonia Manzano
 |imię i nazwisko org        =
 |grafika                    = Sonia Manzano - 2015 National Book Festival.jpg
 |opis grafiki               = Sonia Manzano (2015)
 |alt grafiki                =
 |prawdziwe imię i nazwisko  =
 |data urodzenia             = 12 czerwca 1950
 |miejsce urodzenia          = [[Nowy Jork]]
 |data śmierci               =
 |miejsce śmierci            =
 |zawód                      = aktorka, scenarzystka, pisarka
 |lata aktywności            =
 |zespół artystyczny         =
 |odznaczenia                =
 |www                        =
}}

'''Sonia Manzano''' (ur. [[12 czerwca]] [[1950]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]) – amerykańska aktorka związana z ''[[Ulica Sezamkowa|Ulicą Sezamkową]]'' od 1971 do 2015 roku, także scenarzystka tejże produkcji oraz autorka książek dla dzieci<ref name="telegram">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20150703160230/http://www.telegram.com/article/20150702/NEWS/150709742/101492|tytuł='Sesame Street's' Maria, Sonia Manzano, is retiring|autor=Frazier Moore|data=2015-07-02|opublikowany=telegram.com|język=en|data dostępu=2015-07-03}}</ref>. Piętnastokrotna laureatka [[Nagroda Emmy|nagrody Emmy]]<ref name="nbc">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20150703121831/http://nbclatino.com/2012/10/11/sesame-streets-sonia-manzano-gets-political-with-new-novel/|tytuł=Sesame Street’s Sonia Manzano gets political with new novel|autor=Nina Terrero|data=2012-11-10|opublikowany=nbclatino.com|język=en|data dostępu=2015-07-03}}</ref>.

W 2005 roku otrzymała honorowy tytuł na [[University of Notre Dame]]<ref name="magazine">{{Cytuj stronę|url=https://magazine.nd.edu/stories/the-2005-honorary-degree-recipients/|tytuł=The 2005 honorary degree recipients|autor=|data=2005|opublikowany=magazine.nd.edu|język=en|data dostępu=}}</ref>.

==Książki==
* ''The Revolution of Evelyn Serrano''{{r|nbc}}
* ''No Dogs Allowed!'' (2004)<ref name="kirkus1">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/no-dogs-allowed-3/|tytuł=NO DOGS ALLOWED!|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>
* ''A Box Full of Kitten'' (2007)<ref name="kirkus2">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/a-box-full-of-kittens/|tytuł=A BOX FULL OF KITTENS|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>
* ''Becoming Maria'' (2015)<ref name="kirkus3">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/becoming-maria/|tytuł=BECOMING MARIA|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>
* ''Miracle on 133rd Street'' (2015)<ref name="kirkus4">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/miracle-on-133rd-street/|tytuł=MIRACLE ON 133RD STREET|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>
* ''A World Together'' (2020)<ref name="kirkus5">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/a-world-together/|tytuł=A WORLD TOGETHER|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>
* ''Coming Up Cuban'' (2022)<ref name="publishers">{{Cytuj stronę|url=https://www.publishersweekly.com/pw/by-topic/childrens/childrens-book-news/article/86305-cover-reveal-coming-up-cuban-by-sonia-manzano.html|tytuł=Cover Reveal: 'Coming Up Cuban' by Sonia Manzano|autor=Kaitlin López|data=2021-05-21|opublikowany=publishersweekly.com|język=en|data dostępu=}}</ref><ref name="kirkus6">{{Cytuj stronę|url=https://www.kirkusreviews.com/book-reviews/sonia-manzano/coming-up-cuban/|tytuł=COMING UP CUBAN|autor=|data=|opublikowany=kirkusreviews.com|język=en|data dostępu=}}</ref>

==Przypisy==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}{{SORTUJ:Manzano, Sonia}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1950]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku]]
[[Kategoria:Artyści związani z Nowym Jorkiem]]
[[Kategoria:Amerykańskie aktorki telewizyjne]]
[[Kategoria:Amerykańscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej]]
[[Kategoria:Amerykańscy pisarze XXI wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy scenarzyści XX wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy scenarzyści XXI wieku]]

title: Sonia Manzano

Data i miejsce urodzenia: 12 czerwca 1950 · Nowy Jork

Zawód: aktorka, scenarzystka, pisarka


text:
# Straszków (osada w gminie Kłodawa)
Straszków – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kolskim, w gminie Kłodawa. W tej samej gminie leży także wieś o nazwie Straszków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

title: Straszków (osada w gminie Kłodawa)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Straszków|inne znaczenia nazwy Straszków]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Straszków
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat kolski|kolski]]
 |gmina                  = [[Kłodawa (gmina w województwie wielkopolskim)|Kłodawa]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 63
 |kod pocztowy           = 62-650<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1227}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PKL
 |SIMC                   = 0287250
 |kod mapy               = Kłodawa (gmina w województwie wielkopolskim)
 |współrzędne            = 52°12'58"N 18°56'51"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|187617|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Straszków''' – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat kolski|powiecie kolskim]], w [[Kłodawa (gmina w województwie wielkopolskim)|gminie Kłodawa]]. W tej samej gminie leży także wieś o nazwie [[Straszków (wieś w gminie Kłodawa)|Straszków]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo konińskie|województwa konińskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Straszk%C3%B3w&level=miejsc&wojewodztwo=2220&powiat=5142&gmina=4309&miejscowosc=&advanced=true TERYT]

{{Gmina Kłodawa (powiat kolski)}}
[[Kategoria:Kłodawa (gmina w województwie wielkopolskim)]]

title: Straszków

Województwo: wielkopolskie

Powiat: kolski

Gmina: Kłodawa

Tablice rejestracyjne: PKL


text:
# Best of the Blessed
Best of the Blessed – pierwsza oficjalna kompilacja najlepszych utworów zespołu Powerwolf, która zostanie wydana 5 czerwca 2020 roku.

## Lista utworów
| Nr  | Tytuł utworu                                  | Długość |
| --- | --------------------------------------------- | ------- |
| 1.  | „We Drink Your Blood (New Version 2020)”      |         |
| 2.  | „Army of the Night”                           | 3:21    |
| 3.  | „Demons Are a Girl’s Best Friend”             | 3:38    |
| 4.  | „Werewolves of Armenia (New Version 2020)”    | 4:15    |
| 5.  | „Saturday Satan (New Version 2020)”           |         |
| 6.  | „Amen & Attack”                               | 3:54    |
| 7.  | „Where the Wild Wolves Have Gone”             | 4:13    |
| 8.  | „Resurrection by Erection (New Version 2020)” |         |
| 9.  | „Sanctified with Dynamite (New Version 2020)” |         |
| 10. | „Kreuzfeuer”                                  |         |
| 11. | „Armata Strigoi”                              | 3:59    |
| 12. | „Kiss of the Cobra King (New Version 2019)”   | 3:50    |
| 13. | „Killers with the Cross”                      | 4:09    |
| 14. | „Sacred & Wild”                               | 3:40    |
| 15. | „In Blood We Trust (New Version 2020)”        | 3:38    |
| 16. | „Let There Be Night”                          | 7:19    |
|     |                                               | 45:56   |

### The Live Sacrament
1. Fire & Forgive
2. Incense & Iron
3. Amen & Attack
4. Demons Are a Girl’s Best Friend
5. Killers with the Cross
6. Armata Strigoi
7. Blessed & Possessed
8. Where the Wild Wolves Have Gone
9. Resurrection by Erection
10. Stossgebet
11. All We Need Is Blood
12. We Drink Your Blood
13. Werewolves of Armenia
14. Lupus Dei

### The Live Bonus Sacrament
1. Sanctified with Dynamite
2. Army of the Night
3. Coleus Sanctus
4. Let There Be Night

## Wykonawcy
- Attila Dorn – śpiew
- Matthew Greywolf – gitara
- Charles Greywolf – gitara basowa
- Falk Maria Schlegel – instrumenty klawiszowe
- Roel van Helden – perkusja
- Stéfane Funèbre – perkusja

title: Best of the Blessed

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = składanka
 |tytuł                     = Best of the Blessed
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Powerwolf]]
 |wydany                    = 5 czerwca 2020
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[power metal]]
[[heavy metal]]
[[speed metal]]
[[metal symfoniczny]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[Napalm Records]]
 |producent                 = [[Fredrik Nordström]] i [[Jens Bogren]]
 |oceny                     = * Distorted Sound 8/10<ref>{{cytuj stronę|url = https://distortedsoundmag.com/album-review-best-of-the-blessed-powerwolf/ |tytuł = ALBUM REVIEW: Best of the Blessed – Powerwolf |autor = Jack Fermor-Worrell |opublikowany = distortedsoundmag.com |język = en |data dostępu = 2025-07-14}}</ref>
 |rok wydania               = 2020
 |poprzedni album           = [[Metallum Nostrum]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2019
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
 |1. singel                 = [[Kiss of the Cobra King]]
 |data 1. singla            = 1 listopada 2019
 |2. singel                 = [[Werewolves of Armenia]]
 |data 2. singla            = 27 marca 2020
}}
'''Best of the Blessed''' – pierwsza oficjalna [[Największe przeboje|kompilacja]] najlepszych utworów zespołu [[Powerwolf]], która zostanie wydana 5 czerwca 2020 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = Powerwolf zapowiada album "Best of the Blessed" [DATA PREMIERY, UTWORY, OKŁADKA] - Heavy Metal & More |data dostępu = 2020-02-08 |opublikowany = heavymetalandmore.pl |url = https://www.heavymetalandmore.pl/2020/01/powerwolf-zapowiada-album-best-of.html}}</ref>.

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2||[[We Drink Your Blood|We Drink Your Blood (New Version 2020)]]||||||||[[Army of the Night]]||||||3:21||[[Demons Are a Girl’s Best Friend]]||||||3:38||Werewolves of Armenia (New Version 2020)||||||4:15||Saturday Satan (New Version 2020)||||||||[[Amen & Attack]]||||||3:54||Where the Wild Wolves Have Gone||||||4:13||Resurrection by Erection (New Version 2020)||||||||Sanctified with Dynamite (New Version 2020)||||||||Kreuzfeuer||||||||[[Armata Strigoi]]||||||3:59||Kiss of the Cobra King (New Version 2019)||||||3:50||Killers with the Cross||||||4:09||Sacred & Wild||||||3:40||In Blood We Trust (New Version 2020)||||||3:38||Let There Be Night||||||7:19|||||||||||||||||rok=|tytuł=|nota=|zwinięte=|nagłówek=tak|suma=tak|szerokość=}}

=== The Live Sacrament ===
# Fire & Forgive
# Incense & Iron
# Amen & Attack
# Demons Are a Girl’s Best Friend
# Killers with the Cross
# Armata Strigoi
# Blessed & Possessed
# Where the Wild Wolves Have Gone
# Resurrection by Erection
# Stossgebet
# All We Need Is Blood
# We Drink Your Blood
# Werewolves of Armenia
# Lupus Dei

=== The Live Bonus Sacrament ===
# Sanctified with Dynamite
# Army of the Night
# Coleus Sanctus
# Let There Be Night

== Wykonawcy ==
* [[Attila Dorn]] – śpiew
* [[Matthew Greywolf]] – gitara
* [[Charles Greywolf]] – gitara basowa
* [[Falk Maria Schlegel]] – instrumenty klawiszowe
* [[Roel van Helden]] – perkusja
* Stéfane Funèbre – perkusja

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powerwolf}}

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2020]]
[[Kategoria:Albumy Powerwolfa]]
[[Kategoria:Albumy Napalm Records]]
[[Kategoria:Albumy kompilacyjne]]

title: Best of the Blessed

Wydany: 5 czerwca 2020

Gatunek: power metal · heavy metal · speed metal · metal symfoniczny

Wydawnictwo: Napalm Records

Producent: Fredrik Nordström i Jens Bogren

Metallum Nostrum · (2019): Best of the Blessed · (2020) · —