text:
# Erich Klossowski
Erich Klossowski ( Eryk Kłossowski, ur. 19 grudnia 1875 w Ragnecie, prowincja Prusy Wschodnie, Cesarstwo Niemieckie, zm. 23 stycznia 1949 w Sanary-sur-Mer we Francji) – niemiecki historyk sztuki, pochodzący z polskiej rodziny szlacheckiej Kłossowskich herbu Rola.
Był pierwszym mężem Baladine Klossowskiej (ur. jako Elizabeth Dorothea Spiro, 1886–1969), ojcem malarza Balthusa (1908–2001) i pisarza Pierre'a Klossowskiego (1905–2001). Był malarzem i historykiem sztuki, autorem niemieckojęzycznej monografii Honorégo Daumiera i francuskojęzycznej monografii Eugène'a Delacroix. Na życzenie żony zamieszkał wspólnie z nią w Paryżu, tam urodzili się jego synowie. Rozwiódł się z żoną w roku 1917 i poślubił Szwajcarkę Hilde Stieler, która uprzednio rozwiodła się z reżyserem Kurtem Stielerem.

## Dzieła
- La collection Cheramy; catalogue raisonné précédé d'études sur les maîtres principaux de la collection, par J. Meier-Graefe et E. Klossowski; illustré de 127 héliotypies et de 2 héliogravures hors texte. Munich, R. Piper et Cie, 1908 (Contents Les peintres anglais et Constable, par J. Meier-Graefe.—Eugène Delacroix, par E. Klossowski.—La collection Cheramy, par J. Meier-Graefe.—Catalogue des tableaux anciens.—Catalogue des tableax de l'école anglaise.—Catalogue des tableaux de l'école française)
- Honore Daumier, Erich Klossowski, München : R. Piper, 1923

title: Erich Klossowski

wikitext:
'''Erich Klossowski''' ( ''Eryk Kłossowski'', ur. [[19 grudnia]] [[1875]] w [[Nieman|Ragnecie]], prowincja [[Prusy Wschodnie]], [[Cesarstwo Niemieckie]], zm. [[23 stycznia]] [[1949]] w [[Sanary-sur-Mer]] we Francji) – niemiecki historyk sztuki, pochodzący z polskiej rodziny szlacheckiej Kłossowskich herbu [[Rola (herb szlachecki)|Rola]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Sztuka |data = 1986 |data dostępu = 2023-06-10 |wydawca = Wydawn. Artystyczno-Graficzne RSW Prasa-Książka-Ruch |s = 33 |url = https://books.google.com/books?id=kyusJbjWf2wC&newbks=0&hl=pl |język = pl}}</ref>.

Był pierwszym mężem [[Baladine Klossowska|Baladine Klossowskiej]] (ur. jako Elizabeth Dorothea Spiro, 1886–1969), ojcem malarza ''[[Balthus]]a'' (1908–2001) i pisarza [[Pierre Klossowski|Pierre'a Klossowskiego]] (1905–2001). Był malarzem i historykiem sztuki, autorem niemieckojęzycznej monografii [[Honoré Daumier|Honorégo Daumiera]] i francuskojęzycznej monografii [[Eugène Delacroix|Eugène'a Delacroix]]. Na życzenie żony zamieszkał wspólnie z nią w [[Paryż]]u, tam urodzili się jego synowie. Rozwiódł się z żoną w roku 1917 i poślubił Szwajcarkę [[Hilde Stieler]], która uprzednio rozwiodła się z reżyserem [[Kurt Stieler|Kurtem Stielerem]].

== Dzieła ==
* La collection Cheramy; catalogue raisonné précédé d'études sur les maîtres principaux de la collection, par J. Meier-Graefe et E. Klossowski; illustré de 127 héliotypies et de 2 héliogravures hors texte. Munich, R. Piper et Cie, 1908 (Contents Les peintres anglais et Constable, par J. Meier-Graefe.—Eugène Delacroix, par E. Klossowski.—La collection Cheramy, par J. Meier-Graefe.—Catalogue des tableaux anciens.—Catalogue des tableax de l'école anglaise.—Catalogue des tableaux de l'école française)
* Honore Daumier, Erich Klossowski, München : R. Piper, 1923

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.welt.de/kultur/article1123513/Balthus-vergessener-Vater.html Biografia]

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Klossowski,_Erich_(1875--1949)%22 Publikacje Ericha Klossowskiego] w serwisie [https://Polona.pl Polona.pl]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Klossowski, Erich}}
[[Kategoria:Kłossowscy herbu Rola|E]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1875]]
[[Kategoria:Zmarli w 1949]]
[[Kategoria:Niemieccy historycy sztuki]]
[[Kategoria:Historycy sztuki]]
[[Kategoria:Francuscy historycy sztuki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Niemanie]]


text:
# Ian Wolfe
Ian Wolfe (ur. 4 listopada 1896 w Canton, zm. 23 stycznia 1992 w Los Angeles) – amerykański aktor, wystąpił w około 300 filmach. Do 1934 roku pracował w teatrze. Następnie zaczął występować w telewizji jako aktor charakterystyczny. Jego kariera trwała wiele dekad. Ostatni występ miał miejsce w 1990 roku.

## Życie i kariera
Ian Wolfe zagrał w wielu filmach, m.in. w filmie Bunt na Bounty (1935), Sabotaż w reżyserii Alfreda Hitchcocka (1942), w filmie Juliusz Cezar (1953) oraz  Buntownik bez powodu (1955).
Najbardziej znaną rolą Wolfa była rola w filmie Bedlam. Zagrał też w angielskich filmach, ponieważ miał dobrą dykcję dzięki rolom w teatrze. Zagrał m.in. w serialu Sherlock Holmes (1939-1946), w filmie Sherlock Holmes i tajny szyfr (1946), oraz w filmie Świadek oskarżenia (1957).
Wolfe zagrał rolę lekarza w jednym odcinku (Six Gun's Legac), I sezonu serialu  The Lone Ranger (1949).
Pojawił się też w 2 odcinkach serialu Star Trek w odcinku Bread and Circuses (1968) w roli Septimusa i w odcinku All Our Yesterday w roli Mr Atoz. Kolejną jego znaną serialową rolą jest rola czarnoksiężnika w serialu Wizards and Warriors (1983). Zawsze wyglądał na starszego niż był w rzeczywistości i przydzielane mu były role dojrzałych lub starszych osób już w jego młodym wieku m.in. w filmie Mad Love (1935) zagrał rolę teścia postaci granej przez Colina Clive'a, gdy był tylko o 5 lat od niego starszy.  W filmie Houdini (1953) ostrzegł magika, aby nie praktykował seansów okultystycznych, dodając: posłuchaj rady starego człowieka. Wolfe grał czynnie do późnej starości. Zagrał w serialu Niesamowite historie w reżyserii Stevena Spielberga (sezon I odcinek 24 pt. Duch dziadka). Jego ostatnią rolą była rola w filmie Dick Tracy (1990).
Był ochotnikiem medycznym na frontach I wojny światowej.

## Wybrana filmografia
- 1935: Kruk

wikiname: plwiki

title: Ian Wolfe

in_language: pl

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Ian Wolfe
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[4 listopada]] [[1896]]
 |miejsce urodzenia         = [[Canton (Illinois)|Canton]], [[Illinois]]
 |data śmierci              = [[23 stycznia]] [[1992]]
 |miejsce śmierci           = [[Los Angeles]], [[Kalifornia]]
 |zawód                     = aktor
 |lata aktywności           = 1934-1990
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Ian Wolfe''' (ur. [[4 listopada]] [[1896]] w [[Canton (Illinois)|Canton]], zm. [[23 stycznia]] [[1992]] w [[Los Angeles]]<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.imdb.com/name/nm0938052/bio?ref_=nm_ov_bio_sm |tytuł= Biografia Iana Wolfe'a |język= en |autor= Rudyard Kennedy |opublikowany= [[Internet Movie Database]] |data dostępu= 2015-09-23}}</ref>) – [[Amerykanie|amerykański]] [[aktor]], wystąpił w około 300 filmach. Do 1934 roku pracował w teatrze. Następnie zaczął występować w telewizji jako [[aktor charakterystyczny]]. Jego kariera trwała wiele dekad. Ostatni występ miał miejsce w 1990 roku.

== Życie i kariera ==
Ian Wolfe zagrał w wielu filmach, m.in. w filmie ''[[Bunt na Bounty (film 1935)|Bunt na Bounty]]'' (1935), ''[[Sabotaż (film 1942)|Sabotaż]]'' w reżyserii [[Alfred Hitchcock|Alfreda Hitchcocka]] (1942), w filmie ''[[Juliusz Cezar (film 1953)|Juliusz Cezar]]'' (1953) oraz  ''[[Buntownik bez powodu]]'' (1955).
Najbardziej znaną rolą Wolfa była rola w filmie ''Bedlam''. Zagrał też w angielskich filmach, ponieważ miał dobrą dykcję dzięki rolom w teatrze. Zagrał m.in. w serialu ''Sherlock Holmes'' (1939-1946), w filmie ''[[Sherlock Holmes i tajny szyfr]]'' (1946), oraz w filmie ''[[Świadek oskarżenia (film)|Świadek oskarżenia]]'' (1957).

Wolfe zagrał rolę lekarza w jednym odcinku (''Six Gun's Legac''), I sezonu serialu  ''The Lone Ranger'' (1949).
Pojawił się też w 2 odcinkach serialu ''[[Star Trek: Seria oryginalna|Star Trek]]'' w odcinku ''Bread and Circuses'' (1968) w roli Septimusa i w odcinku ''All Our Yesterday ''w roli Mr Atoz. Kolejną jego znaną serialową rolą jest rola czarnoksiężnika w serialu ''Wizards and Warriors'' (1983). Zawsze wyglądał na starszego niż był w rzeczywistości i przydzielane mu były role dojrzałych lub starszych osób już w jego młodym wieku m.in. w filmie ''Mad Love'' (1935) zagrał rolę teścia postaci granej przez [[Colin Clive|Colina Clive'a]], gdy był tylko o 5 lat od niego starszy.  W filmie ''Houdini ''(1953) ostrzegł magika, aby nie praktykował seansów okultystycznych, dodając: posłuchaj rady starego człowieka. Wolfe grał czynnie do późnej starości. Zagrał w serialu ''[[Niesamowite historie (amerykański serial telewizyjny)|Niesamowite historie]]'' w reżyserii [[Steven Spielberg|Stevena Spielberga]] (sezon I odcinek 24 pt. ''Duch dziadka''). Jego ostatnią rolą była rola w filmie ''Dick Tracy'' (1990).

Był ochotnikiem medycznym na frontach I wojny światowej<ref>{{cytuj stronę|url= http://articles.latimes.com/1992-01-26/news/mn-1349_1_ian-wolfe |tytuł= Ian Wolfe, 95; Character Actor of Stage, Movies, TV |język= en |autor= Myrna Oliver |opublikowany= [[Los Angeles Times]] |data dostępu= 1992-01-26}}</ref>.
== Wybrana filmografia ==
* 1935: [[Kruk (film 1935)|Kruk]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0938052|Ian Wolfe}}
* {{filmweb|osoba|42734|Ian Wolfe}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wolfe, Ian}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1896]]
[[Kategoria:Zmarli w 1992]]

title: Ian Wolfe

Data i miejsce urodzenia: 4 listopada 1896 · Canton, Illinois

Data i miejsce śmierci: 23 stycznia 1992 · Los Angeles, Kalifornia

Zawód: aktor


text:
# Hrabstwo Morton (Kansas)
Hrabstwo Morton – hrabstwo położone w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kansas, z siedzibą w mieście Elkhart. Założone 20 lutego 1886 roku. Hrabstwo należy do nielicznych hrabstw w Stanach Zjednoczonych należących do tzw. dry county, czyli hrabstw gdzie decyzją lokalnych władz obowiązuje całkowita prohibicja.

## Miasta
- Elkhart
- Rolla
- Richfield

## Park Narodowy
- Cimarron National Grassland

## Sąsiednie Hrabstwa
- Hrabstwo Stanton
- Hrabstwo Stevens
- Hrabstwo Texas, Oklahoma
- Hrabstwo Cimarron, Oklahoma
- Hrabstwo Baca, Kolorado

title: Hrabstwo Morton (Kansas)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Hrabstwo Morton
 |nazwa oryginalna                = Morton County
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[hrabstwo]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Kansas
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 1891 km²
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 3233<ref name=cv>{{cytuj stronę |url = http://censusviewer.com/county/KS/Morton |tytuł= Population of Morton County, Kansas Population Census 2010 and 2000 | opublikowany =  CensusViewer |język = en |data dostępu = 2018-02-16}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 1,7 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |strefa czasowa                  = UTC-6/-5
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of Kansas highlighting Morton County.svg
 |nazwa mapy                      = Kansas
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Morton County, Kansas
 |www                             =
}}
[[Plik:USA Morton County, Kansas age pyramid.svg|240px|thumb|Piramida wieku hrabstwa]]
'''Hrabstwo Morton''' – [[hrabstwo]] położone w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Kansas]], z siedzibą w mieście [[Elkhart (Kansas)|Elkhart]]. Założone 20 lutego 1886 roku. Hrabstwo należy do nielicznych hrabstw w Stanach Zjednoczonych należących do tzw. ''[[Dry county (prawo)|dry county]]'', czyli hrabstw gdzie decyzją lokalnych władz obowiązuje całkowita [[prohibicja]]<ref name=NABCA>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20180216025527/http://www.nabca.org/sites/default/files/assets/publications/white_papers/WetDry%20Counties.pdf | tytuł= Wet and Dry Counties | opublikowany = National Alcoholic Beverage Control Association | język = en | data dostępu = 2018-02-16}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url = https://www.worldatlas.com/articles/dry-counties-of-the-united-states.html | tytuł= Dry Counties Of The United States | opublikowany = WorldAtlas | język = en | data dostępu =2018-02-16}}</ref>.

== Miasta ==
* [[Elkhart (Kansas)|Elkhart]]
* [[Rolla (Kansas)|Rolla]]
* [[Richfield (Kansas)|Richfield]]

== Park Narodowy ==
* [[Cimarron National Grassland]]

== Sąsiednie Hrabstwa ==
* [[Hrabstwo Stanton (Kansas)|Hrabstwo Stanton]]
* [[Hrabstwo Stevens (Kansas)|Hrabstwo Stevens]]
* [[Hrabstwo Texas (Oklahoma)|Hrabstwo Texas]], [[Oklahoma]]
* [[Hrabstwo Cimarron]], Oklahoma
* [[Hrabstwo Baca]], [[Kolorado (stan)|Kolorado]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Hrabstwa Kansas USA}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Hrabstwa w stanie Kansas|Morton]]

title: Hrabstwo MortonMorton County

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Kansas

• gęstość: 1,7 os./km²


text:
# Matthaeus Adrianus
Matthaeus Adrianus (Adriani, poświadczony dla lat 1501–1521) – hebraista, konwertyta pochodzenia żydowskiego. Jako znawca języka hebrajskiego współpracował m.in. z Erazmem z Roterdamu i Marcinem Lutrem. Zyskał duży rozgłos jako nauczyciel tego języka – nauka hebrajskiego na początku XVI wieku była pewną nowością w filologii i bardzo szybko się rozwijała. Jego życie znane jest fragmentarycznie.

## Życie
Był konwertytą hiszpańsko-żydowskim. Po raz pierwszy poświadczony w dokumentach dla roku 1501, kiedy to w Wenecji u Aldusa Manutiusa ukazała się jego gramatyka języka hebrajskiego (Introductio ad Hebraicam linguam). Dzieło to było wielokrotnie wznawiane (Wenecja 1501, 1508 i 1512; Bazylea 1518 i 1520). Następnie w związku z wydaniem u Manutiusa gramatyki greckiej Konstantinosa Laskarisa. Wiadomo też, że studiował medycynę we Włoszech. Według swojego własnego listu do Johanna Amerbacha posiadał tytuł doktora medycyny.
Dziełko Libellus hora faciendi pro Domino opublikował Adrianus w 1513 w Tybindze u Thomasa Anshelma. Zawiera ono przekłady chrześcijańskich modlitw na język hebrajski.
Korespondencja z drukarzem bazylejskim Johannem Amerbachem stanowi jedno z ważniejszych źródeł do życia Adrianusa. List do Amerbacha z 31 stycznia 1513, napisany w Strasburgu, ma charakter rekomendacji. Adrianus ofiarował Amerbachowi pomoc w wydaniu Wulgaty, zwierzył się też z zamiaru podróży do Wenecji i pielgrzymki do Ziemi Świętej. Posłał mu również swoje hebrajskie przekłady modlitw z Libellus hora faciendi pro Domino. Twierdził, że był nauczycielem języka hebrajskiego Johannesa Reuchlina i Pellicanusa. Reuchlina spotkać miał w Tybindze, Pellicanusa w drodze ze Strasburga do Bazylei, skąd kontynuować chciał drogę do Wenecji i Ziemi Świętej.
List umożliwił mu to, że został nauczycielem języka hebrajskiego synów Amerbacha i przeprowadził się do Bazylei, siedziby drukarskiego rodu Amerbachów. Uczył hebrajskiego także Wolfganga (Fabritiusa) Capito. Wolfgang Capito przybył do Bazylei w 1515, nie można przy tym jednak wykluczać, że jego znajomość z Adrianusem była wcześniejsza. Nie ma także pewności, czy znajomość Adrianusa z Erazmem rozpoczęła się podczas pierwszego pobytu Erazma w Bazylei (1514-1515), ani czy Adrianus brał udział w przygotowaniu bazylejskiego wydania Wulgaty.
Około 1514 Adrianus przebywał w Heidelbergu, ucząc hebrajskiego Johannesa Oecolampadiusa i Johanna Brenza. Następnie był lekarzem w Middelburgu. Od jesieni 1517 do czerwca 1519 przebywał w Lowanium, gdzie został pierwszym profesorem hebrajskiego w nowo założonym Collegium Trilingue, instytucji poświęconej nauczaniu trzech języków — łaciny, greki i hebrajskiego. W Middelburgu pozostawił pierwszą żonę. Bardzo wysoko cenił wiedzę filologiczną Adrianusa jego przyjaciel Erazm, kierujący Collegium Trilingue. Wiele listów Erazma świadczy, że to on doprowadził do mianowania Adrianusa profesorem tej szkoły [Ep. 686, 687, 689-691, 699]. Nominacja ta sformalizowana została w lutym 1518, o czym Erazm doniósł korespondentom we Francji, Anglii, Hiszpanii i Niemczech [Ep. 701, 721, 722, 731, 777, 794].
Mimo że odnosił sukcesy jako nauczyciel, w czerwcu 1519 Adrianus nagle opuścił Lowanium. Fakt ten tłumaczył później mową w obronie nauczania trzech języków wygłoszoną 21 marca 1519, która miała nie spodobać się konserwatywnym teologom lowańskim. Mowę tę opublikował w 1520 drukarz wittenberski Johann Rhau-Grunenberg, jej edycję nowoczesną dał Henry de Vocht (History of the Foundation and the Rise of the Collegium Trinlingue Lovaniense. 1517-1550, Louvain 1951-5). Istnieją jednak także inne możliwe przyczyny opuszczenia Lowanium przez Adrianusa. Według Erazma w Middelburgu znacznie się on zadłużył, a na pokrycie tych długów potrzebował zaliczki z lowańskiej pensji. Według Maartena Dorpa pensja lowańska Adrianusa nie była wystarczająca, a sam Adrianus był przy tym podejrzliwy i skąpy. Wolfgang Capito i inni współcześni oskarżali go o uprawnianie magii kabalistycznej. Wszystkie te czynniki łącznie musiały powodować napięcie wokół jego osoby.
Erazm jeszcze w Wielkanoc 1518 spotkał u Adrianusa Edwarda Lee, radził się go w czasie choroby jesienią tego samego roku – gdy Adrianus opuścił Lowanium, utracił z nim jednak kontakt. W październiku lub listopadzie 1519 filolog ubiegał się o posadę nauczyciela w Wittenberdze, negocjacje przeciągały się aż do 16 kwietnia 1520. Zawarł tam też drugie małżeństwo. W Wittenberdze nawiązał kontakt z Marcinem Lutrem, do jesieni tego roku wywiązał się jednak między nimi spór, a Luter narzekał na Adrianusa w korespondencji ze Spalatinusem. Kiedy w lutym 1521 Adrianus zrezygnował z posady i opuścił Wittenbergę, Luter przyjął to z ulgą. Późniejsze jego losy nie są znane, możliwe, że udał się do Fryburga Bryzgowijskiego.

title: Matthaeus Adrianus

wikitext:
'''Matthaeus Adrianus''' ('''Adriani''', poświadczony dla lat 1501–1521) – hebraista, konwertyta pochodzenia żydowskiego. Jako znawca [[język hebrajski|języka hebrajskiego]] współpracował m.in. z [[Erazm z Rotterdamu|Erazmem z Roterdamu]] i [[Marcin Luter|Marcinem Lutrem]]. Zyskał duży rozgłos jako nauczyciel tego języka – nauka hebrajskiego na początku XVI wieku była pewną nowością w filologii i bardzo szybko się rozwijała. Jego życie znane jest fragmentarycznie.

== Życie ==
Był konwertytą hiszpańsko-żydowskim. Po raz pierwszy poświadczony w dokumentach dla roku 1501, kiedy to w Wenecji u [[Aldo Manuzio|Aldusa Manutiusa]] ukazała się jego gramatyka języka hebrajskiego (''Introductio ad Hebraicam linguam''). Dzieło to było wielokrotnie wznawiane (Wenecja 1501, 1508 i 1512; Bazylea 1518 i 1520). Następnie w związku z wydaniem u Manutiusa gramatyki greckiej [[Konstantinos Laskaris|Konstantinosa Laskarisa]]. Wiadomo też, że studiował medycynę we Włoszech. Według swojego własnego listu do [[Johann Amerbach|Johanna Amerbacha]] posiadał tytuł doktora medycyny.

Dziełko ''Libellus hora faciendi pro Domino'' opublikował Adrianus w 1513 w Tybindze u [[Thomas Anshelm|Thomasa Anshelma]]. Zawiera ono przekłady chrześcijańskich modlitw na język hebrajski.

Korespondencja z drukarzem bazylejskim Johannem Amerbachem stanowi jedno z ważniejszych źródeł do życia Adrianusa. List do Amerbacha z 31 stycznia 1513, napisany w Strasburgu, ma charakter rekomendacji. Adrianus ofiarował Amerbachowi pomoc w wydaniu [[Wulgata|Wulgaty]], zwierzył się też z zamiaru podróży do Wenecji i pielgrzymki do Ziemi Świętej. Posłał mu również swoje hebrajskie przekłady modlitw z ''Libellus hora faciendi pro Domino''. Twierdził, że był nauczycielem języka hebrajskiego [[Johannes Reuchlin|Johannesa Reuchlina]] i [[Pellicanus]]a. Reuchlina spotkać miał w Tybindze, Pellicanusa w drodze ze Strasburga do Bazylei, skąd kontynuować chciał drogę do Wenecji i Ziemi Świętej.

List umożliwił mu to, że został nauczycielem języka hebrajskiego synów Amerbacha i przeprowadził się do Bazylei, siedziby drukarskiego rodu Amerbachów. Uczył hebrajskiego także [[Wolfgang Faber Capito|Wolfganga (Fabritiusa) Capito]]. Wolfgang Capito przybył do Bazylei w 1515, nie można przy tym jednak wykluczać, że jego znajomość z Adrianusem była wcześniejsza. Nie ma także pewności, czy znajomość Adrianusa z Erazmem rozpoczęła się podczas pierwszego pobytu Erazma w Bazylei (1514-1515), ani czy Adrianus brał udział w przygotowaniu bazylejskiego wydania Wulgaty.

Około 1514 Adrianus przebywał w Heidelbergu, ucząc hebrajskiego [[Johannes Oecolampadius|Johannesa Oecolampadiusa]] i [[Johann Brenz|Johanna Brenza]]. Następnie był lekarzem w Middelburgu. Od jesieni 1517 do czerwca 1519 przebywał w [[Leuven|Lowanium]], gdzie został pierwszym profesorem hebrajskiego w nowo założonym [[Collegium Trilingue]], instytucji poświęconej nauczaniu trzech języków — łaciny, greki i hebrajskiego. W Middelburgu pozostawił pierwszą żonę. Bardzo wysoko cenił wiedzę filologiczną Adrianusa jego przyjaciel Erazm, kierujący Collegium Trilingue. Wiele listów Erazma świadczy, że to on doprowadził do mianowania Adrianusa profesorem tej szkoły [''Ep''. 686, 687, 689-691, 699]. Nominacja ta sformalizowana została w lutym 1518, o czym Erazm doniósł korespondentom we Francji, Anglii, Hiszpanii i Niemczech [''Ep''. 701, 721, 722, 731, 777, 794].

Mimo że odnosił sukcesy jako nauczyciel, w czerwcu 1519 Adrianus nagle opuścił Lowanium. Fakt ten tłumaczył później mową w obronie nauczania trzech języków wygłoszoną 21 marca 1519, która miała nie spodobać się konserwatywnym teologom lowańskim. Mowę tę opublikował w 1520 drukarz wittenberski [[Johann Rhau-Grunenberg]], jej edycję nowoczesną dał [[Henry de Vocht]] (''History of the Foundation and the Rise of the Collegium Trinlingue Lovaniense. 1517-1550'', Louvain 1951-5). Istnieją jednak także inne możliwe przyczyny opuszczenia Lowanium przez Adrianusa. Według Erazma w Middelburgu znacznie się on zadłużył, a na pokrycie tych długów potrzebował zaliczki z lowańskiej pensji. Według [[Maarten Dorp|Maartena Dorpa]] pensja lowańska Adrianusa nie była wystarczająca, a sam Adrianus był przy tym podejrzliwy i skąpy. Wolfgang Capito i inni współcześni oskarżali go o uprawnianie magii [[kabała|kabalistycznej]]. Wszystkie te czynniki łącznie musiały powodować napięcie wokół jego osoby.

Erazm jeszcze w Wielkanoc 1518 spotkał u Adrianusa [[Edward Lee|Edwarda Lee]], radził się go w czasie choroby jesienią tego samego roku – gdy Adrianus opuścił Lowanium, utracił z nim jednak kontakt. W październiku lub listopadzie 1519 filolog ubiegał się o posadę nauczyciela w Wittenberdze, negocjacje przeciągały się aż do 16 kwietnia 1520. Zawarł tam też drugie małżeństwo. W Wittenberdze nawiązał kontakt z Marcinem Lutrem, do jesieni tego roku wywiązał się jednak między nimi spór, a Luter narzekał na Adrianusa w korespondencji ze [[Georg Spalatin|Spalatinusem]]. Kiedy w lutym 1521 Adrianus zrezygnował z posady i opuścił Wittenbergę, Luter przyjął to z ulgą. Późniejsze jego losy nie są znane, możliwe, że udał się do Fryburga Bryzgowijskiego.

== Bibliografia ==
* Peter G. Bietenholz, Ilse Guenther, hasło ''Matthaeus Adrianus'', w: ''Contemporaries of Erasmus. A Biographical Register of the Renaissance and Reformation'', vol. 1, University of Toronto Press, Toronto 2003
* Ludwig Geiger, hasło ''Adriani, Matthäus'', w: ''Allgemeine Deutsche Biographie'' (ADB), Band 1, Duncker & Humblot, Leipzig 1875
* Otto Schottenloher, hasło ''Adriani, Matthäus'', w: ''Neue Deutsche Biographie'' (NDB), Band 1, Duncker & Humblot, Berlin 1953

== Linki zewnętrzne ==
* [http://daten.digitale-sammlungen.de/~db/0001/bsb00013000/images ''Libellus hora faciendi pro Domino, scilicet filio Virginis Mariae'', wydanie tybińskie z 1513]
* [http://daten.digitale-sammlungen.de/~db/0001/bsb00014456/images ''Introductio utilissima Hebraice discere cupientibus [...]'', wydanie augsburskie z 1520]
* [http://daten.digitale-sammlungen.de/~db/0002/bsb00024465/images ''Venerabili sibi in domino, magistro Georgio Spalatino [...]'', list do Spalatinusa, Wittenberga 1520]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Adrianus, Matthaeus}}
[[Kategoria:Hebraiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w XV wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w XVI wieku]]


text:
# Piotr Zubowicz
Piotr Eydziatt Zubowicz (ur. w 26 kwietnia 1880 w Mariampolu, zm. 10 lipca 1956 w Warszawie) – polski adwokat, notariusz, polityk, senator I kadencji w II RP, wolnomularz.

## Życiorys
Ukończył gimnazjum w Suwałkach. Studiował matematykę i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Członek PPS; więziony i deportowany przez władze carskie w 1905. W 1906 na uniwersytecie w Kazaniu otrzymał dyplom kandydata praw. Działacz Towarzystwa Kultury Polskiej (1906–1913). Aplikował w Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1912 otrzymał tytuł adwokata przysięgłego. Od 1916 służył w armii rosyjskiej (w oddziałach hydrotechnicznych na froncie I wojny światowej), a następnie w II Korpusie Polskim (adiutant gen. Skrzyneckiego).
W 1918 uczestniczył z Maciejem Ratajem w organizowaniu Tymczasowego Rządu Ludowego w Lublinie. W latach 20. XX wieku był znanym adwokatem w Zamościu, wydawcą „Gazety Zamojskiej”.
W wyborach parlamentarnych w 1922 został senatorem I kadencji (1922–1927) z listy PSL „Wyzwolenie”. Podczas swego 9. posiedzenia w dniu 22 maja 1928 Sejm wybrał Piotra Zubowicza na jednego ze swoich ośmiu przedstawicieli w Trybunale Stanu.
Od 1933 roku mieszkał Warszawie, gdzie był wiceprezesem Rady Notarialnej i w dalszym ciągu członkiem Trybunału Stanu.
Podczas II wojny światowej współpracował z tajną organizacją pomocy więźniom, wyrabiał fałszywe dokumenty. Po wybuchu powstania warszawskiego aresztowany przez Niemców i więziony jako zakładnik przez kilka tygodni w gmachu Sejmu przy ul. Wiejskiej.
Po wojnie był znany z tego, że w 1945 z własnej inicjatywy odnalazł w Niemczech i przywiózł do kraju przeznaczone na makulaturę cenne przedwojenne polskie archiwa sądowe (m.in. rejestry skazanych). Prowadził kancelarię notarialną w Warszawie w Gmachu Hipoteki przy ul. Kapucyńskiej 11 (obecnie Aleja „Solidarności” 58). W Warszawie był notariuszem, sędzią: Sądu Okręgowego (1946–1948), Sądu Grodzkiego (1948–1950), Sądu Powiatowego dla dzielnicy Śródmieście (1951). W latach 1949–1950 redaktor „Przeglądu Notarialnego”.
Był masonem. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera P-6-25).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (16 marca 1937)[6]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (27 listopada 1929)[7]

title: Piotr Zubowicz

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk             = Piotr Zubowicz
 | data urodzenia      = 26 kwietnia 1880
 | miejsce urodzenia   = [[Mariampol]]
 | data śmierci        = 10 lipca 1956
 | miejsce śmierci     = [[Warszawa]]
 | grafika             =
 | opis grafiki        =
 | funkcja             = [[Senatorowie I kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1922–1927)|Senator I kadencji]] ([[II Rzeczpospolita|II RP]])
 | partia              =
 | od                  = [[1922]]
 | do                  = [[1927]]
 | odznaczenia         = {{order|KN|KN}} {{order|OOP|KO}}
 | imię i nazwisko     =
 | poprzednik          =
 | następca            =
 | commons             =
 | quote               =
 | news                =
}}
'''Piotr Eydziatt Zubowicz''' (ur. w [[26 kwietnia]] [[1880]] w [[Mariampol]]u, zm. [[10 lipca]] [[1956]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – [[Polacy|polski]] adwokat, notariusz, polityk, [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|senator]] I kadencji w [[II Rzeczpospolita|II RP]], [[Wolnomularstwo|wolnomularz]].

== Życiorys ==
Ukończył gimnazjum w [[Suwałki|Suwałkach]]. Studiował matematykę i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Członek PPS; więziony i deportowany przez władze carskie w 1905. W 1906 na [[Kazański Uniwersytet Państwowy|uniwersytecie w Kazaniu]] otrzymał dyplom kandydata praw. Działacz [[Towarzystwo Kultury Polskiej|Towarzystwa Kultury Polskiej]] (1906–1913). Aplikował w Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1912 otrzymał tytuł adwokata przysięgłego. Od 1916 służył w [[Armia Imperium Rosyjskiego|armii rosyjskiej]] (w oddziałach hydrotechnicznych na froncie [[I wojna światowa|I wojny światowej]]), a następnie w [[II Korpus Polski w Rosji|II Korpusie Polskim]] (adiutant gen. Skrzyneckiego)<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Kedziora |tytuł = Zamościopedia - ZUBOWICZ PIOTR (1880–1956) adwokat, senator, działacz społeczny |data dostępu = 2022-05-10 |opublikowany = www.zamosciopedia.pl |url = https://www.zamosciopedia.pl/index.php/zb-zz/item/4681-zubowicz-piotr-1880-1956-adwokat-senator-dzialacz-spoleczny |język = pl}}</ref>.

W 1918 uczestniczył z [[Maciej Rataj|Maciejem Ratajem]] w organizowaniu Tymczasowego Rządu Ludowego w Lublinie. W latach 20. XX wieku był znanym adwokatem w [[Zamość|Zamościu]], wydawcą „Gazety Zamojskiej”<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Piotr Zubowicz » Witryna edukacyjna Kancelarii Senatu |data dostępu = 2022-05-10 |opublikowany = senat.edu.pl |url = https://senat.edu.pl/historia/senat-rp-w-latach-1922-1939/senatorowie-ii-rp/senator/piotr-zubowicz}}</ref>.

W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1922 roku|wyborach parlamentarnych w 1922]] został senatorem I kadencji (1922–1927){{r|BS}} z listy [[Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”|PSL „Wyzwolenie”]]. Podczas swego 9. posiedzenia w dniu 22 maja 1928 Sejm wybrał Piotra Zubowicza na jednego ze swoich ośmiu przedstawicieli w [[Trybunał Stanu|Trybunale Stanu]].

Od 1933 roku mieszkał Warszawie, gdzie był wiceprezesem Rady Notarialnej i w dalszym ciągu członkiem Trybunału Stanu{{r|AP}}.

Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] współpracował z tajną organizacją pomocy więźniom, wyrabiał fałszywe dokumenty. Po wybuchu [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]] aresztowany przez Niemców i więziony jako zakładnik przez kilka tygodni w gmachu Sejmu przy ul. Wiejskiej<ref name=":0" />.

Po [[II wojna światowa|wojnie]] był znany z tego, że w 1945 z własnej inicjatywy odnalazł w [[Niemcy|Niemczech]] i przywiózł do kraju przeznaczone na makulaturę cenne przedwojenne polskie archiwa sądowe (m.in. rejestry skazanych){{r|AP}}. Prowadził kancelarię notarialną w Warszawie w Gmachu Hipoteki przy ul. Kapucyńskiej 11 (obecnie [[Aleja „Solidarności” w Warszawie|Aleja „Solidarności”]] 58). W Warszawie był notariuszem, sędzią: Sądu Okręgowego (1946–1948), Sądu Grodzkiego (1948–1950), Sądu Powiatowego dla dzielnicy Śródmieście (1951). W latach 1949–1950 redaktor „Przeglądu Notarialnego”<ref name=":0" />.

Był masonem{{r|AP}}. Spoczywa na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim]] (kwatera P-6-25)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=14817|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=EYDZIATT - ZUBOWICZOWIE|data dostępu=2019-11-30}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] (16 marca 1937)<ref>{{Monitor Polski|1937|64|94}} „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.</ref>
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (27 listopada 1929)<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1929276000000.pdf M.P. z 1929 r. nr 276, poz. 638] „ za zasługi położone na polu pracy niepodległościowej i obywatelskiej”.</ref>

== Przypisy ==
<references>
<ref name="BS">{{cytuj stronę | url = http://bs.sejm.gov.pl/F/Q85728E4RFEQE6NUPQ8ISSQ2ITDRTKI2CE41L5YLBRY3QUEG94-00058?func=full-set-set&set_number=000129&set_entry=000002&format=999| tytuł = Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP: Piotr Zubowicz | data dostępu = 2012-06-16}}</ref>
<ref name="AP">{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160304211020/http://zamosc.ap.gov.pl/wp-content/uploads/2012/02/037-048Muc-R.pdf | tytuł = Szable i pistolety w obronie honoru | autor = Płk mgr inż. Ryszard Muc | strony = 45}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Zubowicz, Piotr}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Kazańskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Towarzystwa Kultury Polskiej]]
[[Kategoria:Członkowie Trybunału Stanu II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Mariampolu]]
[[Kategoria:Notariusze II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej]]
[[Kategoria:Politycy PSL „Wyzwolenie”]]
[[Kategoria:Polscy adwokaci]]
[[Kategoria:Polscy notariusze]]
[[Kategoria:Polscy wolnomularze (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Senatorowie I kadencji (1922–1927)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1880]]
[[Kategoria:Zmarli w 1956]]
[[Kategoria:Żołnierze II Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918]]

title: Piotr Zubowicz

Data i miejsce urodzenia: 26 kwietnia 1880 · Mariampol

Data i miejsce śmierci: 10 lipca 1956 · Warszawa


text:
# Valladolid-La Esperanza
Valladolid-La Esperanza (hiszp: Estación de Valladolid-La Esperanza) – nieczynna stacja kolejowa w Valladolid, w prowincji Valladolid, we wspólnocie autonomicznej Kastylia-León, w Hiszpanii. Została otwarta przez Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante w 1895. Stacja została zamknięta w 1985.

title: Valladolid-La Esperanza

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Valladolid-La Esperanza
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Valladolid Esperanza.jpg
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = ESP
 |miejscowość                = [[Valladolid]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1895
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       = nie ma
 |linie kolejowe             =
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Kastylia i León
 |współrzędne                = 41°38′5″N 4°43′55″W
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Valladolid-La Esperanza''' ([[język hiszpański|hiszp]]: ''Estación de Valladolid-La Esperanza'') – nieczynna stacja kolejowa w [[Valladolid]], w [[Valladolid (prowincja)|prowincji Valladolid]], we wspólnocie autonomicznej [[Kastylia-León]], w [[Hiszpania|Hiszpanii]]. Została otwarta przez [[Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante]] w 1895. Stacja została zamknięta w 1985.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://ferropedia.es/wiki/Estaci%C3%B3n_de_Valladolid-La_Esperanza | tytuł = Informacje na Ferropedia | opublikowany = ferropedia.es | archiwum = https://web.archive.org/web/20131015120717/http://ferropedia.es/wiki/Estaci%C3%B3n_de_Valladolid-La_Esperanza | zarchiwizowano = 2013-10-15}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Kastylii-León]]
[[Kategoria:Transport w Valladolid]]

title: Valladolid-La Esperanza

Państwo: Hiszpania

Miejscowość: Valladolid

Kasy: nie ma


text:
# Diecezja Guarulhos
Diecezja Guarulhos (łac. Dioecesis Guaruliensis) – diecezja Kościoła rzymskokatolickiego w Brazylii. Należy do metropolii São Paulo wchodzi w skład regionu kościelnego Sul 1. Została erygowana przez papieża Jana Pawła II bullą Plane intellegitur w dniu 30 stycznia 1981.

title: Diecezja Guarulhos

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Diecezja Guarulhos
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        = Guarulhos Church.jpg
 |opis grafiki                   = katedra diecezjalna
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = São Paulo
 |miejscowość                    = [[Guarulhos]]
 |adres                          =
 |data powołania                 = 30 stycznia 1981
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[katolicyzm]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Metropolia (religia)|metropolia]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Metropolia São Paulo|São Paulo]]
 |obiekt sakralny typ            = katedra
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |administrator                  = [[Edmilson Amador Caetano]]
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      = 2013
 |procent wiernych               = 64,8%
 |liczba wiernych                = 886 000
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 53
 |liczba kapłanów zakonnych      = 5
 |liczba kapłanów                = 58
 |liczba osób zakonnych          = 134
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 37
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   = 341
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    = 23°28'12.9"S 46°31'52.5"W
 |commons                        =
 |www                            = https://diocesedeguarulhos.org.br/
}}
'''Diecezja Guarulhos''' ([[Łacina|łac.]] ''Dioecesis Guaruliensis'') – [[diecezja]] [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] w [[Brazylia|Brazylii]]. Należy do [[Metropolia São Paulo|metropolii São Paulo]] wchodzi w skład [[Region kościelny|regionu kościelnego]] Sul 1. Została erygowana przez papieża [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] bullą ''Plane intellegitur'' w dniu 30 stycznia 1981.

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = dgurl |tytuł = Diecezja Guarulhos |data dostępu = 2014-11-05}}

[[Kategoria:Diecezje rzymskokatolickie w Brazylii|Guarulhos]]
[[Kategoria:Guarulhos]]

title: Diecezja Guarulhos

Państwo: Brazylia

Stan: São Paulo

Siedziba: Guarulhos

Data powołania: 30 stycznia 1981

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński

metropolia: São Paulo

Biskup diecezjalny: Edmilson Amador Caetano

Powierzchnia: 341 km²


text:
# Stanisław Żak (generał)
Stanisław Żak (ur. 10 listopada 1930 w Sulisławicach) – generał dywizji WP, zastępca szefa Sztabu Generalnego WP w latach 1990–1991.
Po ukończeniu szkoły w Szreniawie uczył się w szkołach średnich w Miechowie, Wolbromiu, Żywcu i Margoninie, a w 1950 podjął pracę w leśnictwie. 18 XI 1950 wcielony do WP, żołnierz baterii szkolnej przy 10 pułku artylerii haubic w Gnieźnie, potem w Bemowie Piskim. W 1951 został dowódcą plutonu, od jesieni 1952 w stopniu chorążego. Od jesieni 1953 dowódca baterii w stopniu podporucznika, a od jesieni 1954 porucznika. W latach 1955–1959 studiował w Akademii sztabu Generalnego WP w Rembertowie, po czym został starszym pomocnikiem szefa sztabu artylerii 9. Drezdeńskiej Dywizji Piechoty w Rzeszowie w stopniu kapitana. Od 1963 pracował w Szefostwie Artylerii WP. Od września 1963 major, od grudnia 1967 podpułkownik. Absolwent wydziału pedagogicznego Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie. 1969–1973 zastępca dowódcy 5. Brygady Artylerii Armat ds. liniowych w Głogowie, od jesieni 1971 w stopniu pułkownika. Od kwietnia 1973 dowódca 6 Warszawskiej Brygady Artylerii Armat w Grudziądzu (w lipcu 1974 przeniesionej do Torunia) i dowódca garnizonu Grudziądz. Od stycznia 1976 komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii im. Józefa Bema w Toruniu, jesienią 1977 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. Inicjator budowy Pomnika Polskich Artylerzystów w Toruniu. Od września 1978 szef Zarządu Szkolnictwa Wojskowego w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego WP w Warszawie.
W okresie stanu wojennego w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.
Od jesieni 1982 doktor nauk wojskowych, od jesieni 1986 szef Departamentu Kadr MON, od jesieni 1987 w stopniu generała dywizji; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. Od maja 1990 do jesieni 1991 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP i równocześnie Szef Zarządu Wywiadu i Kontrwywiadu Sztabu Generalnego. Od lutego 1993 w stanie spoczynku.

## Odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1988)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1981)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973)
- Złoty Krzyż Zasługi (1968)
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
- Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Złoty Medal „Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR” (1987, TPPR)[2]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1978)
- Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1975)
- Medal za zaszczytną służbę (Węgry) (1977)
- Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR (ZSRR, 1988)[3]

I inne.

title: Stanisław Żak (generał)

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Stanisław Żak
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Naramiennik Generał dywizji land.png
 |stopień             = [[generał dywizji]]
 |data urodzenia      = [[10 listopada]] [[1930]]
 |miejsce urodzenia   = [[Sulisławice (województwo świętokrzyskie)|Sulisławice]]
 |data śmierci        =
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = [[1950]]–[[1993]]
 |siły zbrojne        = [[Plik:Orzeł LWP.jpg|16px|Ludowe Wojsko Polskie]] [[ludowe Wojsko Polskie]]<br />[[Plik:POL Wojska Lądowe.svg|20px]] [[Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej|Siły Zbrojne RP]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = zastępca szefa Sztabu Generalnego WP
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|OSP|1}} {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MPL30}} {{order|MPL40}} {{order|MSZSO|Z}} {{order|MSZSO|S}} {{order|MZOK|Z}} {{order|MKEN}} [[Plik:POL Złota Odznaka Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR BAR.png|40px|Złota odznaka "Za zasługi w umacnianiu przyjaźni Polska – ZSRR"]] {{order|KZZHP|Z}} {{order|SU-M70SZ}}
 |commons             =
}}
'''Stanisław Żak''' (ur. [[10 listopada]] [[1930]] w [[Sulisławice (województwo świętokrzyskie)|Sulisławicach]]) – generał dywizji [[Wojsko Polskie|WP]], zastępca szefa Sztabu Generalnego WP w latach 1990–1991.

Po ukończeniu szkoły w [[Szreniawa (województwo świętokrzyskie)|Szreniawie]] uczył się w szkołach średnich w [[Miechów|Miechowie]], [[Wolbrom]]iu, [[Żywiec|Żywcu]] i [[Margonin]]ie, a w 1950 podjął pracę w leśnictwie. 18 XI 1950 wcielony do WP, żołnierz baterii szkolnej przy 10 pułku artylerii haubic w [[Gniezno|Gnieźnie]], potem w [[Bemowo Piskie|Bemowie Piskim]]. W 1951 został dowódcą plutonu, od jesieni 1952 w stopniu chorążego. Od jesieni 1953 dowódca baterii w stopniu podporucznika, a od jesieni 1954 porucznika. W latach 1955–1959 studiował w [[Akademia Sztabu Generalnego|Akademii sztabu Generalnego WP]] w [[Rembertów|Rembertowie]], po czym został starszym pomocnikiem szefa sztabu artylerii 9. Drezdeńskiej Dywizji Piechoty w [[Rzeszów|Rzeszowie]] w stopniu kapitana. Od 1963 pracował w Szefostwie Artylerii WP. Od września 1963 major, od grudnia 1967 podpułkownik. Absolwent wydziału pedagogicznego [[Wojskowa Akademia Polityczna|Wojskowej Akademii Politycznej]] w [[Warszawa|Warszawie]]. 1969–1973 zastępca dowódcy 5. Brygady Artylerii Armat ds. liniowych w [[Głogów|Głogowie]], od jesieni 1971 w stopniu pułkownika. Od kwietnia 1973 dowódca 6 Warszawskiej Brygady Artylerii Armat w [[Grudziądz]]u (w lipcu 1974 przeniesionej do [[Toruń|Torunia]]) i dowódca garnizonu Grudziądz. Od stycznia 1976 komendant [[Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Rakietowych i Artylerii|Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii im. Józefa Bema]] w Toruniu, jesienią 1977 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w [[Belweder w Warszawie|Belwederze]] przewodniczący [[Rada Państwa (Polska)|Rady Państwa PRL]] prof. [[Henryk Jabłoński]]. Inicjator budowy Pomnika Polskich Artylerzystów w Toruniu. Od września 1978 szef Zarządu Szkolnictwa Wojskowego w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego WP w Warszawie.

W okresie [[Stan wojenny w Polsce (1981–1983)|stanu wojennego]] w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki<ref>Arkadiusz Czwołek, Wojciech Polak, ''Stan wojenny: fakty, hipotezy, interpretacje: zbiór studiów'', Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2008, str. 137</ref>.

Od jesieni 1982 doktor nauk wojskowych, od jesieni 1986 szef Departamentu Kadr MON, od jesieni 1987 w stopniu generała dywizji; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii [[Wojciech Jaruzelski]]. Od maja 1990 do jesieni 1991 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP i równocześnie Szef Zarządu Wywiadu i Kontrwywiadu Sztabu Generalnego. Od lutego 1993 w stanie spoczynku.

== Odznaczenia ==
* [[Order Sztandaru Pracy]] I klasy (1988)
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (1981)
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973)
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (1968)
* [[Medal 30-lecia Polski Ludowej]]
* [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]]
* Złoty [[Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
* Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
* Złoty [[Medal „Za zasługi dla obronności kraju”]]
* Złoty [[Medal „Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR”]] (1987, [[Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej|TPPR]])<ref>''Wojskowy Przegląd Historyczny'', nr 3 (121), lipiec - wrzesień 1987, s. 215</ref>
* [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] (1978)
* [[Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”]] (1975)
* Medal za zaszczytną służbę ([[Węgry]]) (1977)
* [[Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR]] ([[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]], 1988)<ref>"Wojskowy Przegląd Historyczny", nr 4, 1988, s. 246</ref>
I inne.
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Janusz Królikowski, ''Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990'' t. IV: S–Z, Toruń 2010, s. 341–344.

{{SORTUJ:Żak, Stanisław}}

{{Przypisy}}

[[Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego]]
[[Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Politycznej]]
[[Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego]]
[[Kategoria:Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej]]
[[Kategoria:Komisarze wojskowi w stanie wojennym w Polsce 1981–1983]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Toruniem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Polskiego 1943–1989]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Komendanci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii]]

title: Stanisław Żak

Data i miejsce urodzenia: 10 listopada 1930 · Sulisławice

Siły zbrojne: ludowe Wojsko Polskie · Siły Zbrojne RP

Stanowiska: zastępca szefa Sztabu Generalnego WP


text:
# Grzegorz Dzikowski
Grzegorz Dzikowski (ur. 28 stycznia 1959) – polski żużlowiec i trener sportu żużlowego.

## Życiorys
Karierę zawodniczą rozpoczął w 1975 w barwach Wybrzeża Gdańsk. Licencję żużlową uzyskał w 1978. W Gdańsku startował przez całą swoją trzynastoletnią karierę, będąc jednym z liderów drużyny w latach 80. Trzykrotnie (1985–1987) uczestniczył w finałach IMP, czterokrotnie w Złotym Kasku, zajmując m.in. drugie miejsce w 1984. Zdobywca trzech medali MPPK z drużyną Wybrzeża – brązowego w 1984, złotego w 1985 i brązowego w 1987.
W latach 1985–1987 reprezentował Polskę w eliminacjach IMŚ, za pierwszym razem uczestnicząc w finale jako rezerwowy. Wraz z Andrzejem Huszczą reprezentował też Polskę w rybnickim finale MŚP w 1985.
Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską – w 2002 po raz drugi objął zespół Wybrzeża Gdańsk. Zrezygnował z pracy trenerskiej w Gdańsku na początku 2007. W sezonie 2008 trenował ukraiński zespół Szachtar Czerwonograd, który występował w lidze rosyjskiej. W 2009 został trenerem drużyny częstochowskiej Włókniarza. 9 czerwca 2011 został trenerem KMŻ Lublin. W 2013 zastąpił na pozycji trenera Włókniarza, Sławomira Drabika, natomiast w 2014 będzie trenerem ŻKS Ostrovia Ostrów Wlkp.

## Osiągnięcia
Indywidualne Mistrzostwa Świata
- 1985 -  Bradford - jako rezerwowy - nie startował → wyniki

Mistrzostwa Świata Par
- 1985 -  Rybnik - 7. miejsce - 4 pkt. → wyniki

Indywidualne Mistrzostwa Polski
- 1985 - Gorzów Wielkopolski - 6. miejsce - 8 pkt. → wyniki
- 1986 - Zielona Góra - 12. miejsce - 5 pkt. → wyniki
- 1987 - Toruń - 15. miejsce - 2 pkt. → wyniki

Mistrzostwa Polski Par Klubowych
- 1984 - Toruń - 3. miejsce - 6 pkt. → wyniki
- 1985 - Rybnik - 1. miejsce - 10 pkt. → wyniki
- 1987 - Ostrów Wielkopolski - 3. miejsce - 24 pkt. → wyniki
- 1988 - Rybnik - 4. miejsce - 9 pkt. → wyniki

Złoty Kask
- 1984 - Wrocław - 2. miejsce - 13 pkt. → wyniki
- 1986 - 4 rundy - 10. miejsce - 20 pkt. → wyniki
- 1987 - 4 rundy - 12. miejsce - 21 pkt. → wyniki
- 1988 - 4 rundy - 14. miejsce - 13 pkt. → wyniki

Srebrny Kask
- 1980 - Zielona Góra - 13. miejsce - 3 pkt. → wyniki
- 1981 - Toruń - 11. miejsce - 5 pkt. → wyniki

Brązowy Kask
- 1980 - Opole - 13. miejsce - 3 pkt. → wyniki

title: Grzegorz Dzikowski

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Grzegorz Dzikowski
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = żużel
 |grafika                   = Grzegorz Dzikowski (2006).jpg
 |opis grafiki              = Grzegorz Dzikowski w roli trenera (2004)
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 28 stycznia 1959
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
!           ! '''[[Drużynowe mistrzostwa Polski na żużlu|Liga polska]]'''
! 1978–1991 ! [[Wybrzeże Gdańsk (żużel)|Wybrzeże Gdańsk]]
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |faksymile                 =
 |opis faksymile            =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Grzegorz Dzikowski
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Grzegorz Dzikowski''' (ur. [[28 stycznia]] [[1959]]) – [[Polska|polski]] [[sport żużlowy|żużlowiec]] i trener sportu żużlowego.

== Życiorys ==
Karierę zawodniczą rozpoczął w 1975 w barwach [[Wybrzeże Gdańsk (żużel)|Wybrzeża Gdańsk]]. Licencję żużlową uzyskał w 1978. W [[Gdańsk]]u startował przez całą swoją trzynastoletnią karierę, będąc jednym z liderów drużyny w [[Lata 80. XX wieku|latach 80.]] Trzykrotnie (1985–1987) uczestniczył w finałach [[Indywidualne mistrzostwa Polski na żużlu|IMP]], czterokrotnie w [[Turniej o Złoty Kask|Złotym Kasku]], zajmując m.in. drugie miejsce w 1984. Zdobywca trzech medali [[Mistrzostwa Polski par klubowych na żużlu|MPPK]] z drużyną Wybrzeża – brązowego w 1984, złotego w 1985 i brązowego w 1987.

W latach 1985–1987 reprezentował [[Polska|Polskę]] w eliminacjach [[Indywidualne mistrzostwa świata na żużlu|IMŚ]], za pierwszym razem uczestnicząc w finale jako rezerwowy. Wraz z [[Andrzej Huszcza|Andrzejem Huszczą]] reprezentował też Polskę w [[Rybnik|rybnickim]] finale [[Mistrzostwa świata par na żużlu|MŚP]] w 1985.

Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską – w 2002 po raz drugi objął zespół Wybrzeża Gdańsk. Zrezygnował z pracy trenerskiej w Gdańsku na początku 2007. W sezonie 2008 trenował [[Ukraina|ukraiński]] zespół [[Szachtar Czerwonograd]], który występował w [[Drużynowe mistrzostwa Rosji na żużlu|lidze rosyjskiej]]. W 2009 został trenerem drużyny [[Częstochowa|częstochowskiej]] [[Włókniarz Częstochowa|Włókniarza]]. 9 czerwca 2011 został trenerem [[KMŻ Lublin]]. W 2013 zastąpił na pozycji trenera Włókniarza, Sławomira Drabika, natomiast w 2014 będzie trenerem [[ŻKS Ostrovia|ŻKS Ostrovia Ostrów Wlkp]].

== Osiągnięcia ==
'''[[Indywidualne mistrzostwa świata na żużlu|Indywidualne Mistrzostwa Świata]]'''
* [[1985]] - {{Flaga|GBR}} [[Bradford]] - ''jako rezerwowy - nie startował'' → [[Indywidualne Mistrzostwa Świata na Żużlu 1985|wyniki]]

'''[[Mistrzostwa świata par na żużlu|Mistrzostwa Świata Par]]'''
* [[1985]] - {{Flaga|POL}} '''[[Rybnik]]''' - 7. miejsce - 4 pkt. → [[Mistrzostwa Świata Par na Żużlu 1985|wyniki]]

'''[[Indywidualne mistrzostwa Polski na żużlu|Indywidualne Mistrzostwa Polski]]'''
* [[1985]] - [[Gorzów Wielkopolski]] - 6. miejsce - 8 pkt. → [[Indywidualne Mistrzostwa Polski na Żużlu 1985|wyniki]]
* [[1986]] - [[Zielona Góra]] - 12. miejsce - 5 pkt. → [[Indywidualne Mistrzostwa Polski na Żużlu 1986|wyniki]]
* [[1987]] - [[Toruń]] - 15. miejsce - 2 pkt. → [[Indywidualne Mistrzostwa Polski na Żużlu 1987|wyniki]]

'''[[Mistrzostwa Polski par klubowych na żużlu|Mistrzostwa Polski Par Klubowych]]'''
* [[1984]] - [[Toruń]] - 3. miejsce - 6 pkt. → [[Mistrzostwa Polski Par Klubowych na Żużlu 1984|wyniki]]
* [[1985]] - [[Rybnik]] - '''1. miejsce''' - 10 pkt. → [[Mistrzostwa Polski Par Klubowych na Żużlu 1985|wyniki]]
* [[1987]] - [[Ostrów Wielkopolski]] - 3. miejsce - 24 pkt. → [[Mistrzostwa Polski Par Klubowych na Żużlu 1987|wyniki]]
* [[1988]] - [[Rybnik]] - 4. miejsce - 9 pkt. → [[Mistrzostwa Polski Par Klubowych na Żużlu 1988|wyniki]]

'''[[Turniej o Złoty Kask|Złoty Kask]]'''
* [[1984]] - [[Wrocław]] - 2. miejsce - 13 pkt. → [[Turniej o Złoty Kask 1984|wyniki]]
* [[1986]] - ''4 rundy'' - 10. miejsce - 20 pkt. → [[Turniej o Złoty Kask 1986|wyniki]]
* [[1987]] - ''4 rundy'' - 12. miejsce - 21 pkt. → [[Turniej o Złoty Kask 1987|wyniki]]
* [[1988]] - ''4 rundy'' - 14. miejsce - 13 pkt. → [[Turniej o Złoty Kask 1988|wyniki]]

'''[[Turniej o Srebrny Kask|Srebrny Kask]]'''
* [[1980]] - [[Zielona Góra]] - 13. miejsce - 3 pkt. → [[Turniej o Srebrny Kask 1980|wyniki]]
* [[1981]] - [[Toruń]] - 11. miejsce - 5 pkt. → [[Turniej o Srebrny Kask 1981|wyniki]]

'''[[Turniej o Brązowy Kask|Brązowy Kask]]'''
* [[1980]] - [[Opole]] - 13. miejsce - 3 pkt. → [[Turniej o Brązowy Kask 1980|wyniki]]

== Bibliografia ==
* [http://www.historyspeedway.nstrefa.pl/zawodnik.php?imie=Grzegorz&nazwisko=Dzikowski SPEEDWAY HISTORY INFO - HISTORIA ŻUŻLA | Grzegorz Dzikowski]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.lotosgdansk.pl/serwis/sylwetka:dzikowski | tytuł = Sylwetki zawodników: Grzegorz Dzikowski | opublikowany = lotosgdansk.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20090125194939/http://www.lotosgdansk.pl/serwis/sylwetka:dzikowski | zarchiwizowano = 2009-01-25}}
* {{cytuj | tytuł = Dzikowski, Grzegorz <!-- Wywołanie szablonu cytuj wygenerowane przez bota --> |data dostępu = 2021-04-17 | opublikowany = speedway.com.pl | url = https://speedway.com.pl/riders/grzegorz-dzikowski/}}

{{Mistrzostwa Polski par klubowych na żużlu}}

{{SORTUJ:Dzikowski, Grzegorz}}
[[Kategoria:Polscy żużlowcy]]
[[Kategoria:Polscy trenerzy żużlowi]]
[[Kategoria:Żużlowcy Wybrzeża Gdańsk]]
[[Kategoria:Trenerzy żużlowi Włókniarza Częstochowa]]
[[Kategoria:Trenerzy żużlowi Wybrzeża Gdańsk]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1959]]

title: · Grzegorz Dzikowski

Data urodzenia: 28 stycznia 1959

title: Kariera seniorska

Lata: Klub

Wybrzeże Gdańsk


text:
# Wspólnota administracyjna Straßkirchen
Wspólnota administracyjna Straßkirchen – wspólnota administracyjna (niem. Verwaltungsgemeinschaft) w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Dolna Bawaria, w regionie Donau-Wald, w powiecie  Straubing-Bogen. Siedziba wspólnoty znajduje się w miejscowości Straßkirchen. Powstała w 1978.
Wspólnota administracyjna zrzesza dwie gminy wiejskie (Gemeinde):
- Irlbach, 1 132 mieszkańców, 15,77 km²
- Straßkirchen, 3 266 mieszkańców, 38,36 km²

title: Wspólnota administracyjna Straßkirchen

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Verwaltungsgemeinschaft Straßkirchen
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Wspólnota administracyjna
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DEU
 |1. jednostka administracyjna    = [[Bawaria]]
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dolna Bawaria]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Straubing-Bogen|Straubing-Bogen]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 54,13 km²
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 4 398
 |gęstość zaludnienia             = 81 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    = Lindenstr. 1<br />94342 Straßkirchen
 |plan                            = Verwaltungsgemeinschaft Straßkirchen in SR.svg
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             = http://www.vg-strasskirchen.de/
}}
'''Wspólnota administracyjna Straßkirchen''' – [[Wspólnoty administracyjne i związki gmin w Niemczech|wspólnota administracyjna]] ([[Język niemiecki|niem]]. ''Verwaltungsgemeinschaft'') w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Dolna Bawaria]], w regionie [[region Donau-Wald|Donau-Wald]], w powiecie  [[Powiat Straubing-Bogen|Straubing-Bogen]]. Siedziba wspólnoty znajduje się w miejscowości [[Straßkirchen (Bawaria)|Straßkirchen]]. Powstała w [[1978]].

Wspólnota administracyjna zrzesza dwie gminy wiejskie ''(Gemeinde)'':
* [[Irlbach (Bawaria)|Irlbach]], 1 132 mieszkańców, 15,77 km²
* [[Straßkirchen (Bawaria)|Straßkirchen]], 3 266 mieszkańców, 38,36 km²

== Zobacz też ==
* [[Straßkirchen]]

{{Wspólnota administracyjna Straßkirchen}}
{{Powiat Straubing-Bogen}}

[[Kategoria:Wspólnoty administracyjne Bawarii|Straßkirchen]]
[[Kategoria:Powiat Straubing-Bogen|Straßkirchen, wspólnota]]

title: Verwaltungsgemeinschaft Straßkirchen

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Dolna Bawaria

Powiat: Straubing-Bogen

• gęstość: 81 os./km²


text:
# (38020) Hannadam
(38020) Hannadam (1998 MP) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 5,47 lat w średniej odległości 3,1 j.a. Odkryta 17 czerwca 1998 roku.

title: (38020) Hannadam

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 38020
 |       nazwa = Hannadam
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Luciano Tesi]], [[Andrea Boattini]]
 |       dzień = 17 czerwca
 |         rok = 1998
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 3,1021
 |    mimośród = 0,1545
 |  peryhelium = 2,6225
 |    aphelium = 3,5817
 |         lat = 5
 |         dni = 170
 |      godzin = 16
 |    prędkość = 16,91
 |  nachylenie = 13,19
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 14,1
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(38020) Hannadam (1998 MP)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 5,47 lat w średniej odległości 3,1 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[17 czerwca]] [[1998]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 38001–39000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|38020}}
* {{JPLorb|38020}}
* {{MPC|38020}}

{{SORTUJ:Hannadam}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1998]]

title: (38020) Hannadam

Odkrywca: Luciano Tesi, Andrea Boattini

Data odkrycia: 17 czerwca 1998

Okres obiegu · wokół Słońca: 5 lat 170 dni 16 godzin


text:
# Morna
Morna – gatunek muzyczny i praktyka choreograficzna obejmująca śpiew, muzykę, poezję i taniec, pochodząca z Republiki Zielonego Przylądka, uznawana za narodową muzykę tego kraju.
Morna jest grana w wolnym tempie, przypominającym nieco portugalskie fado czy brazylijską sambę-canção. Jedną z najsłynniejszych wykonawczyń tradycyjnej morny, a także muzyki coladeira (odmiany morny o szybszym tempie) była Cesária Évora. W 2019 roku praktyka muzyczna morny wpisana została na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.

## Charakterystyka
Morna praktykowana jest na całym archipelagu Wysp Zielonego Przylądka, ale największe znaczenie ma w miejscowościach Nova Sintra na wyspie Brava, Mindelo na wyspie São Vicente, Sal Rei na wyspie Boa Vista oraz w Sao Domingos i w stolicy kraju, Prai, na wyspie Santiago. Tradycja popularna jest również wśród kabowerdyjskich imigrantów w Europie, Afryce i Ameryce Północnej i Południowej.
Morna może być śpiewana lub tylko grana na instrumentach muzycznych, głównie z grupy chordofonów – na gitarze, skrzypcach, ukulele (wpływ brazylijski), a niegdyś także gitarze dziesięciostrunowej, zastąpionej w XX wieku przez cavaquinho. Współcześnie do zestawu instrumentów akompaniujących wprowadzono również fortepian, perkusję i kontrabas, ale gitara nadal pozostaje najważniejszym i najbardziej preferowanym instrumentem.
Słowa morny mogą być improwizowane, a poruszana tematyka obejmuje m.in. miłość, rozstanie, pojednanie, emigrację, ocean, ojczyznę i tęsknotę za nią. Obecnie teksty tworzone są w języku kreolskim Wysp Zielonego Przylądka, dawniej wykorzystywany był również język portugalski.
Morna jako gatunek muzyczny odgrywa bardzo ważną rolę w życiu mieszkańców Republiki Zielonego Przylądka, towarzysząc wydarzeniom społecznym oraz uroczystościom rodzinnym praktycznie od urodzenia aż do śmierci. Na wszystkich wyspach istnieje tradycja grania morny siódmego dnia po narodzinach dziecka, co ma przynieść mu szczęście, natomiast na pogrzebach wykonywane są morny Partida, Djosa kem mandob morre i Iternidade. Muzyka ta obecna jest w przestrzeni publicznej i wzmacnia poczucie przynależności do wspólnoty. Depozytariuszami tradycji i jej praktykami są muzycy, śpiewacy, kompozytorzy i poeci, którzy upowszechniają mornę i przekazują wiedzę o niej młodszym pokoleniom. Transmisja kulturowa odbywa się również poprzez warsztaty, programy radiowe, festiwale i konkursy muzyczne, działają także szkoły morny.

## Historia
Okoliczności powstania morny jako gatunku muzycznego oraz pochodzenie tej nazwy nie są pewne. Za kolebkę tradycji powszechnie uznawana jest wyspa Boa Vista, zasiedlona w XVI wieku, gdzie mornę tworzyły głównie kobiety i miała ona szybsze tempo i charakter bardziej satyryczny. Pierwsze morny mogły być inspirowane muzyką landum i modinha z Brazylii, a za najstarszy utwór czasem uznaje się Babilônię, której autorką ma być Maninha Santos z miasteczka Povoação Velha. Pod koniec XIX wieku pochodzący z wyspy Brava poeta i kompozytor Eugénio Tavares wzbogacił mornę o elementy bardziej liryczne oraz tematy miłości, idealizacji kobiety i tęsknoty, obecne w tym gatunku do dziś. W latach 20. i 30. XX wieku Tavares wraz z kompozytorem B. Lezą i instrumentalistą Luísem Rendallem, zainspirowani grą na gitarze brazylijskich żeglarzy, którzy przypłynęli na São Vicente, wprowadzili do muzyki półton i akordy przejściowe, co nadało jej pewien dramatyzm. W tym okresie morna stała się popularnym gatunkiem muzycznym obecnym w barach i slumsach Mindelo, a światowej sławy wykonawcy Cesária Évora i Adriano „Bana” Gonçalves urodzili się w tym mieście.
Istnieje kilka wyjaśnień pochodzenia nazwy morna. Słowo może pochodzić od portugalskiego morno – „ciepły” lub od angielskiego to mourn – „rozpaczać, lamentować”, lub francuskiego morne – „mroczny, smutny, melancholijny”.

title: Morna

wikitext:
{{UNESCO infobox
 |nazwa           = Morna, praktyka muzyczna z Wysp Zielonego Przylądka
 |grafika         = Morna group.jpg
 |opis grafiki    = Grupa grająca mornę (2005)
 |państwo         = Republika Zielonego Przylądka
 |typ             = [[niematerialne dziedzictwo kulturowe]]
 |kryterium       =
 |ID              = 01469
 |region          = Afryka
 |data wpisu      = 2019
 |sesja wpisu     = 14
 |dokonane zmiany =
 |zagrożenie      =
 |współrzędne     =
 |commons         =
}}
'''Morna''' – [[gatunek muzyczny]] i praktyka [[Choreografia|choreograficzna]] obejmująca [[śpiew]], [[Muzyka|muzykę]], [[Poezja|poezję]] i [[taniec]], pochodząca z [[Republika Zielonego Przylądka|Republiki Zielonego Przylądka]], uznawana za narodową muzykę tego kraju<ref name=":0">{{Cytuj stronę |url = http://portoncv.gov.cv/portal/page?_pageid=118,188596&_dad=portal&_schema=PORTAL&p_dominio=28&p_menu=14&p_item=71 |tytuł = Cabo Verde Digital |archiwum = https://web.archive.org/web/20150525223116/https://portoncv.gov.cv/portal/page?_pageid=118,188596&_dad=portal&_schema=PORTAL&p_dominio=28&p_menu=14&p_item=71 |zarchiwizowano = 2015-05-25 |data dostępu = 2011-04-25}}</ref><ref name=":1" />.

Morna jest grana w wolnym [[Tempo (muzyka)|tempie]], przypominającym nieco portugalskie [[fado]] czy brazylijską {{link-interwiki |Samba-canção |tekst=sambę-canção |Q=Q4215151}}<ref name=":0" /><ref name=":2" />. Jedną z najsłynniejszych wykonawczyń tradycyjnej morny, a także muzyki ''{{link-interwiki |coladeira |Q=Q2982341}}'' (odmiany morny o szybszym tempie) była [[Cesária Évora]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Singer Cesaria Evora dies at the age of 70 |czasopismo = BBC News |data = 2011-12-17 |data dostępu = 2023-09-27 |url = https://www.bbc.com/news/entertainment-arts-16232543 |język = en}}</ref><ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Cabo Verde – Music, Cuisine, Festivals {{!}} Britannica |data dostępu = 2023-09-27 |opublikowany = www.britannica.com |url = https://www.britannica.com/place/Cabo-Verde/Cultural-life |język = en}}</ref>. W 2019 roku praktyka muzyczna morny wpisana została na [[Lista reprezentatywna niematerialnego dziedzictwa kulturowego|listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości]]<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = UNESCO – Morna, musical practice of Cabo Verde |data dostępu = 2023-09-26 |opublikowany = ich.unesco.org |url = https://ich.unesco.org/en/RL/morna-musical-practice-of-cabo-verde-01469 |język = en}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = "Polski Komitet ds. UNESCO" |tytuł = Republika Zielonego Przylądka |data dostępu = 2023-09-26 |opublikowany = www.unesco.pl |url = https://www.unesco.pl/?id=738 |język = pl}}</ref>.

== Charakterystyka ==
[[Plik:Cesária Évora (2458627860).jpg|thumb|left|Cesária Évora, najsłynniejsza wykonawczyni morny (2008)]]
Morna praktykowana jest na całym archipelagu [[Geografia Republiki Zielonego Przylądka|Wysp Zielonego Przylądka]], ale największe znaczenie ma w miejscowościach [[Nova Sintra]] na wyspie [[Brava]], [[Mindelo]] na wyspie [[São Vicente (Wyspy Zielonego Przylądka)|São Vicente]], [[Sal Rei]] na wyspie [[Boa Vista (Wyspy Zielonego Przylądka)|Boa Vista]] oraz w [[São Domingos|Sao Domingos]] i w stolicy kraju, [[Praia|Prai]], na wyspie [[Santiago (Wyspy Zielonego Przylądka)|Santiago]]<ref name="nf">{{Cytuj |tytuł = Morna, musical practice of Cabo Verde – Nomination form |data dostępu = 2023-09-27 |opublikowany = ich.unesco.org |url = https://ich.unesco.org/doc/src/42699-EN.doc |język = en}}</ref>. Tradycja popularna jest również wśród [[Kabowerdeńczycy|kabowerdyjskich]] imigrantów w [[Europa|Europie]], [[Afryka|Afryce]] i [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]] i [[Ameryka Południowa|Południowej]]<ref name="nf" />.

Morna może być śpiewana lub tylko grana na instrumentach muzycznych, głównie z grupy [[Chordofony|chordofonów]] – na [[Gitara|gitarze]], [[Skrzypce|skrzypcach]], [[ukulele]] (wpływ brazylijski), a niegdyś także [[Gitara dziesięciostrunowa|gitarze dziesięciostrunowej]], zastąpionej w XX wieku przez [[cavaquinho]]. Współcześnie do zestawu instrumentów akompaniujących wprowadzono również [[fortepian]], [[Perkusja|perkusję]] i [[kontrabas]], ale gitara nadal pozostaje najważniejszym i najbardziej preferowanym instrumentem<ref name=":3" /><ref name=":1" /><ref name="nf" />.

Słowa morny mogą być improwizowane, a poruszana tematyka obejmuje m.in. miłość, rozstanie, pojednanie, emigrację, ocean, ojczyznę i tęsknotę za nią<ref name="nf" />. Obecnie teksty tworzone są w [[Język kreolski Wysp Zielonego Przylądka|języku kreolskim Wysp Zielonego Przylądka]], dawniej wykorzystywany był również [[język portugalski]]<ref name=":3" /><ref name=":1" />.

Morna jako gatunek muzyczny odgrywa bardzo ważną rolę w życiu mieszkańców [[Republika Zielonego Przylądka|Republiki Zielonego Przylądka]], towarzysząc wydarzeniom społecznym oraz uroczystościom rodzinnym praktycznie od urodzenia aż do śmierci<ref name="nf" />. Na wszystkich wyspach istnieje tradycja grania morny siódmego dnia po narodzinach dziecka, co ma przynieść mu szczęście, natomiast na pogrzebach wykonywane są morny ''Partida'', ''Djosa kem mandob morre'' i ''Iternidade''<ref name="nf" />. Muzyka ta obecna jest w przestrzeni publicznej i wzmacnia poczucie przynależności do wspólnoty<ref name="nf" />. [[Depozytariusz dziedzictwa|Depozytariuszami]] tradycji i jej praktykami są muzycy, śpiewacy, kompozytorzy i poeci, którzy upowszechniają mornę i przekazują wiedzę o niej młodszym pokoleniom<ref name=":1" />. [[Transmisja kulturowa]] odbywa się również poprzez warsztaty, programy radiowe, festiwale i konkursy muzyczne<ref name=":3" /><ref name=":2" />, działają także szkoły morny<ref name="nf" />.

== Historia ==
[[Plik:Morna rhythm.png|thumb|250px|Model rytmiczny morny, ± 60 uderzeń na minutę]]
Okoliczności powstania morny jako gatunku muzycznego oraz pochodzenie tej nazwy nie są pewne<ref name=":0" />. Za kolebkę tradycji powszechnie uznawana jest wyspa [[Boa Vista (Wyspy Zielonego Przylądka)|Boa Vista]], zasiedlona w [[XVI wiek]]u, gdzie mornę tworzyły głównie kobiety i miała ona szybsze tempo i charakter bardziej [[Satyra|satyryczny]]<ref name="nf" /><ref name=":0" />. Pierwsze morny mogły być inspirowane muzyką ''{{link-interwiki |landum |Q=Q1499839}}'' i ''{{link-interwiki |modinha |Q=Q1692318}}'' z [[Brazylia|Brazylii]], a za najstarszy utwór czasem uznaje się ''Babilônię'', której autorką ma być Maninha Santos z miasteczka [[Povoação Velha]]<ref>{{Cytuj |autor = "Official tourist site of Boa Vista" |tytuł = The Morna, the traditional musical genre of Cape Verde |data = 2019-09-20 |data dostępu = 2023-09-27 |opublikowany = boavistaofficial.com |url = https://www.boavistaofficial.com/culture/music/morna-traditional-musical-genre-cape-verde/ |język = en}}</ref>. Pod koniec XIX wieku pochodzący z wyspy [[Brava]] poeta i kompozytor [[Eugénio Tavares]] wzbogacił mornę o elementy bardziej [[Liryka instrumentalna|liryczne]] oraz tematy miłości, idealizacji kobiety i tęsknoty, obecne w tym gatunku do dziś<ref name=":0" /><ref name="nf" />. W latach 20. i 30. XX wieku Tavares wraz z kompozytorem {{link-interwiki |Francisco Xavier da Cruz |tekst=B. Lezą |Q=Q10285239}} i instrumentalistą [[Luís Rendall|Luísem Rendallem]], zainspirowani grą na gitarze brazylijskich żeglarzy, którzy przypłynęli na [[São Vicente (Wyspy Zielonego Przylądka)|São Vicente]], wprowadzili do muzyki półton i akordy przejściowe, co nadało jej pewien dramatyzm<ref name="nf" /><ref name=":0" />. W tym okresie morna stała się popularnym gatunkiem muzycznym obecnym w barach i slumsach [[Mindelo]], a światowej sławy wykonawcy [[Cesária Évora]] i {{link-interwiki |Bana |tekst=Adriano „Bana” Gonçalves |Q=Q4853750}} urodzili się w tym mieście<ref name="nf" />.

Istnieje kilka wyjaśnień pochodzenia nazwy ''morna''<ref name=":0" />. Słowo może pochodzić od [[Język portugalski|portugalskiego]] ''morno'' – „ciepły” lub od [[Język angielski|angielskiego]] ''to mourn'' – „rozpaczać, lamentować”, lub [[Język francuski|francuskiego]] ''morne'' – „mroczny, smutny, melancholijny”<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kultura w Republice Zielonego Przylądka]]
[[Kategoria:Gatunki muzyczne]]
[[Kategoria:Muzyka afrykańska]]
[[Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO]]

Państwo: Republika Zielonego Przylądka

Typ: niematerialne dziedzictwo kulturowe

Region: Afryka

Wpisanie na listę: 2019 · na 14. sesji

title: brak współrzędnych


text:
# Glów
Glów – małopolska wieś leżąca na lewym brzegu Dunajca; położona w gminie Radłów, w powiecie tarnowskim.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.

## Zabytki
Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego.
- Cmentarz wojenny nr 209 z I wojny światowej

We wsi znajduje się oddział ochotniczej straży pożarnej.

title: Glów

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Glów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = WW I, Military cemetery No. 209 Glów, Municipality Radłów, Tarnów County, Lesser Poland Voivodeship, Poland.jpg
 |opis zdjęcia           = [[Cmentarz wojenny nr 209 – Glów]]
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = małopolskie
 |powiat                 = [[Powiat tarnowski|tarnowski]]
 |gmina                  = [[Radłów (gmina w województwie małopolskim)|Radłów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 208<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-07 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 14
 |kod pocztowy           = 33-130<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=312}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = KTA
 |SIMC                   = 0827857
 |kod mapy               = Radłów (gmina w województwie małopolskim)
 |współrzędne            = 50°06'00"N 20°52'24"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|33221|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                = Category:Glów
 |www                    =
}}
'''Glów''' – [[małopolska]] wieś leżąca na lewym brzegu [[Dunajec|Dunajca]]; położona w [[Radłów (gmina w województwie małopolskim)|gminie Radłów]], w [[Powiat tarnowski|powiecie tarnowskim]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo tarnowskie|województwa tarnowskiego]].

== Zabytki ==
Obiekt wpisany do [[Rejestr zabytków (Polska)|rejestru zabytków]] [[Zabytek|nieruchomych]] województwa małopolskiego<ref name=":rejestr" />.
* [[Cmentarz wojenny nr 209 – Glów|Cmentarz wojenny nr 209]] z [[I wojna światowa|I wojny światowej]]

We wsi znajduje się oddział [[Ochotnicza straż pożarna w Polsce|ochotniczej straży pożarnej]].

== Przypisy ==
<references>
<ref name=":rejestr">{{Cytuj |url = https://www.wuoz.malopolska.pl/wp-content/uploads/2023/07/Rejestr-zabytk%C3%B3w-powiaty-lipiec-2023.pdf |tytuł = Wykaz obiektów wpisanych do Rejestru Zabytków Nieruchomych Województwa Małopolskiego z uwzględnieniem podziału na powiaty i gminy |opublikowany = wuoz.malopolska.pl |data dostępu = 2024-01-01}}</ref>
</references>

{{Gmina Radłów (powiat tarnowski)}}

[[Kategoria:Glów|*]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie tarnowskim]]

title: Glów

Państwo: Polska

Województwo: małopolskie

Powiat: tarnowski

Gmina: Radłów

Tablice rejestracyjne: KTA


text:
# Rock (Northumberland)
Rock – wieś w Anglii, w hrabstwie Northumberland, w dystrykcie (unitary authority) Northumberland, w civil parish Rennington. Leży 57 km na północ od miasta Newcastle upon Tyne i 453 km na północ od Londynu. W 1951 roku civil parish liczyła 162 mieszkańców.

title: Rock (Northumberland)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Rock
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Rock
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[North East England|North East]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Northumberland]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Northumberland]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = NE66
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Northumberland
 |współrzędne                  = 55°28′41″N 1°40′37″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Rock''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Northumberland]], w dystrykcie ([[unitary authority]]) [[Northumberland]], w civil parish [[Rennington]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.visionofbritain.org.uk/unit/10327519|tytuł=zmiany|opublikowany=Vision of Britain|język=en|data dostępu=2016-03-28}}</ref>. Leży 57 km na północ od miasta [[Newcastle upon Tyne]] i 453 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=NU2041320513|tytuł=Rock na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>. W 1951 roku civil parish liczyła 162 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.visionofbritain.org.uk/unit/10327519/cube/TOT_POP|tytuł=liczba ludności|opublikowany=Vision of Britain|język=en|data dostępu=2016-03-28}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Alnwick}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Northumberland]]

title: Rock

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: North East

Hrabstwo ceremonialne: Northumberland

Unitary authority: Northumberland


text:
# Soul Sound
Soul Sound – czwarty i zarazem ostatni singel zespołu Sugababes z ich debiutanckiego albumu One Touch. Wydany w lipcu 2001, wszedł na #30 miejsce brytyjskiej listy przebojów (najmniej popularny singel Sugababes). Po wydaniu singla zespół opuściła Siobhan Donaghy, a jej miejsce zajęła Heidi Range, była członkini zespołu Atomic Kitten.

## Lista utworów
1. Soul Sound – 3:53
2. Run For Cover (Acoustic Radio One Session) – 3:06
3. Soul Sound (Acoustic Radio One Session) – 4:35
4. Soul Sound – Video

title: Soul Sound

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Soul Sound
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Sugababes]]
 |album                     = [[One Touch]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = [[16 lipca]] [[2001]]
 |nagrywany                 = [[2001]]
 |gatunek                   = [[Muzyka pop|pop]]
 |długość                   = 3:53
 |wytwórnia                 = [[London Records]]
 |producent                 =
 |format                    = [[płyta kompaktowa|CD]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Run for Cover (singel)|Run for Cover]]
 |następny singel           = [[Freak Like Me]]
 |rok poprzedniego singla   = 2001
 |rok 1. wydania            = 2001
 |rok następnego singla     = 2002
}}
'''Soul Sound''' – czwarty i zarazem ostatni [[Singel (muzyka)|singel]] zespołu [[Sugababes]] z ich debiutanckiego albumu ''[[One Touch]]''. Wydany w lipcu [[2001]], wszedł na #30 miejsce brytyjskiej listy przebojów (najmniej popularny singel Sugababes). Po wydaniu singla zespół opuściła [[Siobhan Donaghy]], a jej miejsce zajęła [[Heidi Range]], była członkini zespołu [[Atomic Kitten]].

== Lista utworów ==
# Soul Sound – 3:53
# Run For Cover (Acoustic Radio One Session) – 3:06
# Soul Sound (Acoustic Radio One Session) – 4:35
# Soul Sound – Video

{{Sugababes}}

[[Kategoria:Single Sugababes]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2001]]

title: Soul Sound

Gatunek: pop

Wydawnictwo: London Records

Format: CD

„Run for Cover” · (2001): „Soul Sound” · (2001) · „Freak Like Me” · (2002)


text:
# Unikatowa cecha oferty
Unikatowa cecha oferty, unikatowa propozycja sprzedaży, USP (od ang. unique selling proposition lub unique selling point) – czynnik eksponowany w kampanii reklamowej, wyróżniający dany produkt spośród innych w jego sektorze i stanowiący, według reklamodawcy, wyjątkową korzyść, jaką klient nabywa wraz z zakupem tego produktu. Na podstawie unikatowej cechy oferty buduje się podwaliny przekazu reklamowego.

title: Unikatowa cecha oferty

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-05}}
'''Unikatowa cecha oferty'''<ref group = uwaga>także '''unikalna cecha oferty'''</ref>, '''unikatowa propozycja sprzedaży'''<ref group = uwaga>także '''unikalna propozycja sprzedaży'''</ref>, '''USP''' (od [[język angielski|ang.]] ''unique selling proposition'' lub ''unique selling point'') – czynnik eksponowany w [[kampania reklamowa|kampanii reklamowej]], wyróżniający dany produkt spośród innych w jego sektorze i stanowiący, według reklamodawcy, wyjątkową korzyść, jaką klient nabywa wraz z zakupem tego produktu. Na podstawie unikatowej cechy oferty buduje się podwaliny przekazu reklamowego.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

[[Kategoria:Reklama]]


text:
# Radio Grodno
Radio Grodno (Radio Grodna) - białoruska państwowa stacja radiowa nadająca w obwodzie grodzieńskim. Należy do Biełteleradyjokampaniji.

## Historia
Radio Grodno zostało założone w 1999 roku. Nadawanie rozpoczęło się 1 grudnia 1999 na częstotliwości 67,76 MHz.
3 lipca 2003 r. w Grodnie uruchomiono nadajnik na częstotliwości 101,2 FM, gdzie Radio Grodno, jako jedno z pierwszych regionalnych rozgłośni radiowych, zaczęło nadawanie na falach ultrakrótkich. Na początku 2004 r. Radio Grodno przeszło na nadawanie całodobowe, a w październiku 2004 r. uruchomiło dodatkowe nadajniki w Słonimie (102,5 FM), Smorgonie (102,8 FM) i Gieranonach (107,8 FM). Obecnie Radio Grodno nadaje w Grodnie, Lukach, Słonimie, Smorgonie, Świsłoczu, Trokenikach, Mostach i w Gieranonach, i działa w północnych regionach obwodu brzeskiego, południowo-wschodniej Litwy i wschodniego województwa podlaskiego.

title: Radio Grodno

wikitext:
{{Stacja radiowa infobox
 |nazwa                     = Radio Grodno
 Радио́ Гро́дно
 Ра́дыё Гро́дна
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |państwo                   = Białoruś
 |siedziba                  = [[Grodno]]
 |język                     = [[Rosyjski]]
 |data założenia            = 1999
 |data likwidacji           =
 |inne nazwy                = Белорусское Радио Гродно
 |właściciel                = [[Biełteleradyjokampanija]]
 |prezes                    =
 |redaktor naczelny         =
 |format                    = muzyczno-informacyjne
 |częstotliwości w miastach = Grodno - 101,2 FM
 Świsłacz - 104,4 FM
 |dab                       =
 |dab+                      =
 |zastąpił                  =
 |zastąpiony                =
 |commons                   =
 |wikinews                  =
 |wikicytaty                =
 |www                       = https://www.radiogrodno.by
}}
'''Radio Grodno (Radio Grodna)''' '''-''' białoruska państwowa stacja radiowa nadająca w [[Obwód grodzieński|obwodzie grodzieńskim]]. Należy do [[Biełteleradyjokampanija|Biełteleradyjokampaniji]].

== Historia ==
Radio Grodno zostało założone w [[1999]] roku. Nadawanie rozpoczęło się 1 grudnia 1999 na częstotliwości 67,76 M[[Herc|Hz]].

3 lipca 2003 r. w Grodnie uruchomiono nadajnik na częstotliwości 101,2 FM, gdzie Radio Grodno, jako jedno z pierwszych regionalnych rozgłośni radiowych, zaczęło nadawanie na [[Fale metrowe|falach ultrakrótkich]]. Na początku 2004 r. Radio Grodno przeszło na nadawanie całodobowe, a w październiku 2004 r. uruchomiło dodatkowe nadajniki w [[Słonim|Słonimie]] (102,5 FM), [[Smorgonie]] (102,8 FM) i [[Gieranony|Gieranonach]] (107,8 FM). Obecnie Radio Grodno nadaje w Grodnie, Lukach, Słonimie, Smorgonie, [[Świsłocz (rejon świsłocki)|Świsłoczu]], [[Trokieniki 1|Trokenikach]], [[Mosty (miasto)|Mostach]] i w Gieranonach<ref>{{Cytuj |tytuł = BR Radio Grodno/FM (Belarus) |data dostępu = 2023-06-09 |opublikowany = fmscan.org |url = https://fmscan.org/net.php?r=f&m=s&itu=BLR&pxf=BR+Radio+Grodno/FM}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = BR Radio Grodno/OIRT (Belarus) |data dostępu = 2023-06-09 |opublikowany = fmscan.org |url = https://fmscan.org/net.php?r=f&m=s&itu=BLR&pxf=BR+Radio+Grodno/OIRT}}</ref>, i działa w północnych regionach [[Obwód brzeski|obwodu brzeskiego]], południowo-wschodniej [[Litwa|Litwy]] i wschodniego [[Województwo podlaskie|województwa podlaskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Rozgłośnie radiowe na Białorusi]]

title: Radio Grodno · Радио́ Гро́дно · Ра́дыё Гро́дна

Państwo: Białoruś

Siedziba: Grodno

Język: Rosyjski

Inne nazwy: Белорусское Радио Гродно

Właściciel: Biełteleradyjokampanija

Format stacji: muzyczno-informacyjne

Częstotliwości · w miastach: Grodno - 101,2 FM · Świsłacz - 104,4 FM


text:
# Piestrzenica pośrednia
Piestrzenica pośrednia (Gyromitra ambigua (P. Karst.) Harmaja) – gatunek grzybów z rodziny krążkownicowatych (Discinaceae).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Gyromitra, Discinaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1879 r. Petter Adolf Karsten, nadając mu nazwę Helvella ambigua. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1969 r. Harri Harmaja, przenosząc go do rodzaju Gyromitra.
Synonimy nazwy naukowej:
- Helvella ambigua P. Karst. 1879
- Physomitra infula var. ambigua (P. Karst.) Boud. 1907[2].

Nazwa polska na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów.

## Morfologia
Owocniki
Przypominają pokrojem podstawczaki. Składają się z główki i trzonu, wewnątrz są puste. Główka o wysokości 2–13 cm i średnicy 2–8 cm, kształcie siodłowatym z kilkoma nieregularnymi fałdami; zazwyczaj są dwa, rzadziej trzy lub cztery. Powierzchnia w stanie suchym o barwie od ciemnobrązowej do niemal czarnej, u młodych okazów z fioletowym odcieniem. Trzon o wysokości 2–12 cm i średnicy do 3 cm, nieżebrowany, o brudno białawej barwie, u młodych owocników z fioletowym odcieniem. Miąższ o łagodnym smaku, bez wyraźnego zapachu.
Cechy mikroskopowe
Główną cechą na podstawie której odróżnia się piestrzenicę pośrednią od innych gatunków piestrzenic jest wielkość zarodników. Są zdecydowanie większe i w ścianie komórkowej mają rozszerzenia. Mają rozmiar 17–24 × 7–11 µm, kształt wąsko elipsoidalny z dwiema dużymi gutulami (czasami z jedną lub trzema), są gładkie bez apikuli lub z lekko pogrubionymi (poniżej 1 µm) ściankami na końcach, tworzącymi złudzenie szerokich, bardzo płytkich apikuli (najlepiej widocznych po wybarwieniu błękitem bawełnianym). Worki 8-zarodnikowe. Parafizy główkowate o szerokość 7–10 µm z czerwoną, ziarnistą zawartością.
Gatunki podobne
Morfologicznie nie da się odróżnić piestrzenicy pośredniej od pierścienicy infułowatej. Wskazówką może być jednak siedlisko. Piestrzenica infułowata rośnie wyłącznie na próchniejącym drewnie, piestrzenicę pośrednią znajdywano natomiast na glebie piaszczystej, w której trudno było się doszukać resztek organicznych. Do pewnego rozróżnienia konieczne jest jednak mikroskopowe badanie zarodników. Piestrzenica kasztanowata (Gyromitra esculenta) tworzy owocniki głównie wiosną.

## Występowanie i siedlisko
Podano występowanie piestrzenicy pośredniej w Europie i Ameryce Północnej. W Europie najwięcej stanowisk znajduje się na Półwyspie Skandynawskim. W Polsce do 2020 r. w piśmiennictwie naukowym podano 2 stanowiska. Niewielka liczba znanych stanowisk może wynikać z tego, że jeszcze do niedawna nie była ona w Polsce traktowana jako odrębny gatunek, lecz opisywana jako piestrzenica infułowata (Gyromitra infula). Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. W latach 1995–2004 roku i powtórnie od 2014 r. objęta ochroną częściową bez możliwości zastosowania wyłączeń spod ochrony uzasadnionych względami gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Naziemny grzyb saprotroficzny. Występuje w sosnowych borach, głównie na piaszczystej glebie zawierającej silnie spróchniałe drewno.

title: Piestrzenica pośrednia

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa           = Piestrzenica pośrednia
 |grafika         = 2013-03-16 Gyromitra ambigua (P. Karst.) Harmaja 316041.jpg
 |opis grafiki    =
 |alt grafiki     =
 |systematyka ref =
 |domena          = [[eukarionty]]
 |królestwo       = [[grzyby]]
 |typ             = [[workowce]]
 |klasa           = [[kustrzebniaki]]
 |rząd            = [[kustrzebkowce]]
 |rodzina         = [[krążkownicowate]]
 |rodzaj          = [[Gyromitra|piestrzenica]]
 |gatunek         = piestrzenica pośrednia
 |nazwa łacińska  = Gyromitra ambigua
 |autor           = (P. Karst.) Harmaja
 |cytat           = ''[[Karstenia (publikacja)|Karstenia]]'' 9: 17 (1969)
 |synonimy        =
 |wikispecies     =
 |commons         = category:Gyromitra ambigua
}}
[[Plik:2013-03-16 Gyromitra ambigua (P. Karst.) Harmaja 316042.jpg|mały|240px]]
'''Piestrzenica pośrednia''' (''Gyromitra ambigua'' (P. Karst.) Harmaja) – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[grzyby|grzybów]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[krążkownicowate|krążkownicowatych]] (''Discinaceae'')<ref name=if />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Gyromitra, Discinaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi''<ref name=if />.

Po raz pierwszy [[takson]] ten opisał w 1879 r. [[Petter Adolf Karsten]], nadając mu nazwę ''Helvella ambigua''. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1969 r. [[Harri Harmaja]], przenosząc go do rodzaju ''Gyromitra''<ref name=if />.

[[Synonim (taksonomia)|Synonimy nazwy naukowej]]:
* ''Helvella ambigua'' P. Karst. 1879
* ''Physomitra infula'' var. ''ambigua'' (P. Karst.) Boud. 1907<ref name=sf />.
Nazwa polska na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów<ref name=kom />.

== Morfologia ==
; [[Owocnik]]i:
Przypominają pokrojem [[podstawczaki]]. Składają się z główki i trzonu, wewnątrz są puste. [[Główka (grzyby)|Główka]] o wysokości 2–13 cm i średnicy 2–8 cm<ref name=mush />, kształcie siodłowatym z kilkoma nieregularnymi fałdami; zazwyczaj są dwa, rzadziej trzy lub cztery. Powierzchnia w stanie suchym o barwie od ciemnobrązowej do niemal czarnej, u młodych okazów z fioletowym odcieniem<ref name=och />. [[Trzon grzyba|Trzon]] o wysokości 2–12 cm i średnicy do 3 cm, nieżebrowany<ref name=mush />, o brudno białawej barwie, u młodych owocników z fioletowym odcieniem. [[Miąższ grzyba|Miąższ]] o łagodnym smaku, bez wyraźnego zapachu<ref name=och />.
; Cechy mikroskopowe:
Główną cechą na podstawie której odróżnia się piestrzenicę pośrednią od innych gatunków piestrzenic jest wielkość [[zarodnik]]ów. Są zdecydowanie większe i w ścianie komórkowej mają rozszerzenia<ref name=kny />. Mają rozmiar 17–24 × 7–11 µm, kształt wąsko elipsoidalny z dwiema dużymi [[gutula]]mi (czasami z jedną lub trzema), są gładkie bez apikuli lub z lekko pogrubionymi (poniżej 1 µm) ściankami na końcach, tworzącymi złudzenie szerokich, bardzo płytkich apikuli (najlepiej widocznych po wybarwieniu błękitem bawełnianym). [[Worek grzyba|Worki]] 8-zarodnikowe. [[Wstawki|Parafizy główkowate]] o szerokość 7–10 µm z czerwoną, ziarnistą zawartością<ref name=mush />.
; Gatunki podobne:
Morfologicznie nie da się odróżnić piestrzenicy pośredniej od pierścienicy infułowatej. Wskazówką może być jednak [[siedlisko (biologia)|siedlisko]]. Piestrzenica infułowata rośnie wyłącznie na próchniejącym drewnie, piestrzenicę pośrednią znajdywano natomiast na glebie piaszczystej, w której trudno było się doszukać resztek organicznych. Do pewnego rozróżnienia konieczne jest jednak mikroskopowe badanie zarodników. [[Piestrzenica kasztanowata]] (''Gyromitra esculenta'') tworzy owocniki głównie wiosną<ref name=kny />.

== Występowanie i siedlisko ==
Podano występowanie piestrzenicy pośredniej w Europie i Ameryce Północnej. W Europie najwięcej stanowisk znajduje się na Półwyspie Skandynawskim<ref name=gbif />. W Polsce do 2020 r. w piśmiennictwie naukowym podano 2 stanowiska<ref name=och />. Niewielka liczba znanych stanowisk może wynikać z tego, że jeszcze do niedawna nie była ona w Polsce traktowana jako odrębny gatunek, lecz opisywana jako [[piestrzenica infułowata]] (''Gyromitra infula'')<ref name=kny />. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów<ref name=atlas />. W latach 1995–2004 roku i powtórnie od 2014 r. objęta ochroną częściową bez możliwości zastosowania wyłączeń spod ochrony uzasadnionych względami gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej<ref name=och />.

[[Grzyby naziemne|Naziemny]] [[grzyby saprotroficzne|grzyb saprotroficzny]]. Występuje w sosnowych borach, głównie na piaszczystej glebie zawierającej silnie spróchniałe drewno<ref name=och />.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=atlas>{{Cytuj |url = https://grzyby.pl/gatunki/Gyromitra_ambigua.htm |tytuł = Aktualne stanowiska piestrzenicy pośredniej w Polsce |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
<ref name=gbif>{{Cytuj |url = https://www.gbif.org/species/5258515 |tytuł = Występowanie Gyromitra ambigua na świecie (mapa) |opublikowany = gbif.org |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
<ref name=if>{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=331618 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
<ref name=kom>{{Cytuj |url = http://www.ptmyk.pl/wp-content/uploads/2021/02/Rekomendacja-1_2021_z-dnia-20_02_2021-FINA%C5%81.pdf |tytuł = Rekomendowane polskie nazwy grzybów |opublikowany = Polskie Towarzystwo Mykologiczne |data dostępu = 2021-08-21}}</ref>
<ref name=kny>{{Cytuj |url = https://grzyby-pk.pl/gat-g/gyromitra-ambigua.php |tytuł = Gyromitra ambigua (P. Karst.) Harmaja, Karstenia 9: 17 (1969) |opublikowany = Grzyby Puszczy Knyszyńskiej i okolic |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
<ref name=mush>{{Cytuj |url = https://www.mushroomexpert.com/gyromitra_infula.html |autor = Michael Kuo |tytuł = Gyromitra ambigua |opublikowany = Mushroom Expert |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
<ref name=och>{{Cytuj |redaktor = Anna Kujawa; Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska; Izabela L. Kałucka |tytuł = Grzyby chronione Polski. Rozmieszczenie, zagrożenia, rekomendacje ochronne |miejsce = Poznań |wydawca = Instytut Środowiska Rolniczego i Leśnego Polskiej Akademii Nauk |data = 2020 |isbn = 978-83-938379-8-4}}</ref>
<ref name=sf>{{Cytuj |url = http://www.speciesfungorum.org/Names/SynSpecies.asp?RecordID=236690 |tytuł = Species Fungorum |data dostępu = 2022-06-10}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Grzyby chronione]]
[[Kategoria:Krążkownicowate]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]

title: Piestrzenica pośrednia

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: workowce

Klasa: kustrzebniaki

Rząd: kustrzebkowce

Rodzina: krążkownicowate

Rodzaj: piestrzenica

Gatunek: piestrzenica pośrednia