text:
# Kwiecień 2011

## 29 kwietnia
- Arcybiskup Canterbury Rowan Williams ogłosił w opactwie westminsterskim brytyjskiego księcia Williama i Catherine Middleton mężem i żoną[1].

## 26 kwietnia
- Warszawski Sąd Okręgowy uniewinnił generała Czesława Kiszczaka w procesie o przyczynienie się do śmierci dziewięciu górników z kopalni „Wujek” w 1981 roku. (onet.pl)

## 25 kwietnia
- Prezydent Węgier Pál Schmitt podpisał nową konstytucję[2].

## 21 kwietnia
- Regionalny samolot pasażerski Suchoj Superjet 100 odbył pierwszy lot komercyjny, w barwach Armavii, z Erywania do Moskwy. (ITAR-TASS)

## 20 kwietnia
- W wyniku ostrzału moździerzowego libijskiego miasta Misrata zginęli dwaj dziennikarze: brytyjski fotoreporter wojenny Tim Hetherington oraz Amerykanin Chris Hondros[3].

## 18 kwietnia
- Luc-Adolphe Tiao objął urząd premiera Burkina Faso. (Reuters)

## 17 kwietnia
- W wyborach parlamentarnych w Finlandii zwyciężyła centroprawicowa Partia Koalicji Narodowej zdobywając 20,4% głosów. Następne miejsca, z odpowiednio 19,1% i 19,0% głosów, zajęły Socjaldemokratyczna Partia Finlandii i dotychczas marginalne ugrupowanie Prawdziwi Finowie. Zwycięzca poprzednich wyborów – Partia Centrum – była czwarta.[4]

## 15 kwietnia
- Chorwacki generał Ante Gotovina został skazany przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii na 24 lata pozbawienia wolności za zbrodnie przeciwko ludzkości oraz zbrodnie wojenne, popełnione przez siły chorwackie w 1995 roku w trakcie operacji militarnych wymierzonych przeciw Serbom[5].

## 14 kwietnia
- Według danych ONZ w dziewięciu spośród dziesięciu stanów Sudanu Południowego zginęło w tym roku ponad 800 osób w następstwie 151 aktów przemocy, a 94 tysiące ludzi musiało opuścić swoje domy. (onet.pl)

## 13 kwietnia
- Były prezydent Egiptu Husni Mubarak oraz jego dwaj synowie: Ala i Dżamal zostali aresztowani na 15 dni przez egipską prokuraturę. (New York Times)

## 11 kwietnia
- Eksplozja na centralnej stacji Oktiabrskaja mińskiego metra zabiła 12 osób, 150 zostało rannych. Władze podejrzewały zamach terrorystyczny. (Polityka)

## 10 kwietnia
- Ollanta Humala wygrał I turę wyborów prezydenckich w Peru. (BBC News)

## 8 kwietnia
- Co najmniej 32 osoby zginęły a setki zostały rannych w kilku miastach Syrii podczas antyrządowych protestów[6].

## 7 kwietnia
- Prezydent Bronisław Komorowski podpisał ekspresowo wprowadzaną ustawę zmieniającą zasady funkcjonowania OFE. Redukcja składek emerytalnych przekazywanych do OFE z 7,3% do 2,3% zacznie funkcjonować już od początku maja. (Gazeta.pl, Polskie Radio)
- Mahamadou Issoufou objął urząd prezydenta Nigru, kończąc 14-miesięczny okres sprawowania władzy przez juntę wojskową po zamachu stanu. (BBC News)
- Atifete Jahjaga została wybrana przez parlament Kosowa na urząd prezydenta tej republiki. (onet.pl)

## 1 kwietnia
- Co najmniej 11 osób zginęło w ataku na biuro ONZ w afgańskim Mazar-i Szarif. Do mordu na czwórce gurkhijskich strażników i trojgu zagranicznych pracowników UNAMA doszło w trakcie demonstracji przeciwko spaleniu Koranu przez amerykańskiego pastora. (Gazeta Wyborcza, BBC News)

title: Kwiecień 2011

wikitext:
<noinclude>{{Miesiąc|04|2011}}
<!--
#######################

   !!! UWAGA !!!

* NEWSY NALEŻY ZAMIESZCZAĆ PONIŻEJ (pod "<_/noinclude>", tak aby były widoczne w portalu Aktualności)
* PROSIMY O PODAWANIE LINKÓW ZE ŹRÓDŁEM WIADOMOŚCI

#######################
-->
</noinclude>
== [[29 kwietnia]] ==
* Arcybiskup Canterbury [[Rowan Williams]] [[Ślub księcia Wilhelma i Catherine Middleton|ogłosił]] w [[Opactwo westminsterskie|opactwie westminsterskim]] brytyjskiego księcia [[Wilhelm (książę Cambridge)|Williama]] i [[Katarzyna (księżna Cambridge)|Catherine Middleton]] mężem i żoną<ref>{{Cytuj | tytuł = Ślub stulecia, William nie będzie nosił obrączki | url = https://web.archive.org/web/20110502093038/http://wiadomosci.onet.pl/swiat/slub-stulecia-ksiaze-william-nie-bedzie-nosil-obra,1,4258071,wiadomosc.html | opublikowany = Onet.pl | data = 2011-04-29}}</ref>.

== [[26 kwietnia]] ==
* Warszawski Sąd Okręgowy uniewinnił generała [[Czesław Kiszczak|Czesława Kiszczaka]] w procesie o przyczynienie się do śmierci dziewięciu górników z [[Kopalnia Węgla Kamiennego „Wujek”|kopalni „Wujek”]] w 1981 roku. ([http://wiadomosci.onet.pl/kraj/general-kiszczak-uniewinniony-ws-smierci-gornikow-,1,4253623,wiadomosc.html onet.pl])

== [[25 kwietnia]] ==
* Prezydent [[Węgry|Węgier]] [[Pál Schmitt]] podpisał [[Konstytucja Węgier (2011)|nową konstytucję]]<ref>{{Cytuj | tytuł = Prezydent Węgier podpisał nową konstytucję | url = http://fakty.interia.pl/swiat/news/prezydent-wegier-podpisal-nowa-konstytucje,1629423 | opublikowany = Interia.pl | data = 2011-04-25 | archiwum = https://archive.is/vXtVP | zarchiwizowano = 2013-05-03}}</ref>.

== [[21 kwietnia]] ==
* Regionalny [[samolot pasażerski]] [[Suchoj Superjet 100]] odbył pierwszy lot komercyjny, w barwach [[Armavia|Armavii]], z [[Erywań|Erywania]] do [[Moskwa|Moskwy]]. ([http://www.itar-tass.com/eng/level2.html?NewsID=16177522&PageNum=0 ITAR-TASS])

== [[20 kwietnia]] ==
* W wyniku [[Bitwa o Misratę|ostrzału moździerzowego libijskiego miasta Misrata]] zginęli dwaj dziennikarze: brytyjski fotoreporter wojenny [[Tim Hetherington]] oraz Amerykanin [[Chris Hondros]]<ref>{{Cytuj | tytuł = Dwóch zagranicznych dziennikarzy zginęło w Misracie. Ostatnia wiadomość: „Ani śladu NATO” | url = http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80277,9474202,Wojna_w_Libii__Dwoch_zagranicznych_dziennikarzy_zginelo.html | opublikowany = Gazeta.pl | data = 2011-04-20 | archiwum = https://archive.is/tNZ8 | zarchiwizowano = 2012-07-21}}</ref>.

== [[18 kwietnia]] ==
* [[Luc-Adolphe Tiao]] objął urząd [[Premierzy Burkiny Faso|premiera]] [[Burkina Faso]]. ([https://www.reuters.com/article/idAFLDE73I1EZ20110419 Reuters])

== [[17 kwietnia]] ==
* W [[Wybory parlamentarne w Finlandii w 2011 roku|wyborach parlamentarnych]] w [[Finlandia|Finlandii]] zwyciężyła centroprawicowa [[Partia Koalicji Narodowej]] zdobywając 20,4% głosów. Następne miejsca, z odpowiednio 19,1% i 19,0% głosów, zajęły [[Socjaldemokratyczna Partia Finlandii]] i dotychczas marginalne ugrupowanie [[Prawdziwi Finowie]]. Zwycięzca poprzednich wyborów – [[Partia Centrum (Finlandia)|Partia Centrum]] – była czwarta.<ref>{{Cytuj | tytuł = Niespodzianka w Finlandii. Partia Prawdziwi Finowie o włos od wygrania wyborów | url = https://web.archive.org/web/20110420151251/http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80277,9452754,Niespodzianka_w_Finlandii__Partia_Prawdziwi_Finowie.html | opublikowany = Gazeta.pl | data = 2011-04-17}}</ref>

== [[15 kwietnia]] ==
* Chorwacki generał [[Ante Gotovina]] został skazany przez [[Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii]] na 24 lata pozbawienia wolności za [[Zbrodnia przeciwko ludzkości|zbrodnie przeciwko ludzkości]] oraz [[Zbrodnia wojenna|zbrodnie wojenne]], popełnione przez siły chorwackie w 1995 roku w trakcie operacji militarnych wymierzonych przeciw Serbom<ref>{{Cytuj | tytuł = Ante Gotovina skazany w Hadze na 24 lata więzienia | url = https://web.archive.org/web/20110418204353/http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80277,9440889,Ante_Gotovina_skazany_w_Hadze_na_24_lata_wiezienia.html | opublikowany = Gazeta.pl | data = 2011-04-15}}</ref>.

== [[14 kwietnia]] ==
* Według danych [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] w dziewięciu spośród dziesięciu stanów [[Sudan Południowy|Sudanu Południowego]] zginęło w tym roku ponad 800 osób w następstwie 151 aktów przemocy, a 94 tysiące ludzi musiało opuścić swoje domy. ([http://wiadomosci.onet.pl/swiat/sudan-juz-ponad-800-ofiar,1,4242281,wiadomosc.html onet.pl])

== [[13 kwietnia]] ==
* Były prezydent [[Egipt]]u [[Husni Mubarak]] oraz jego dwaj synowie: [[Ala Mubarak|Ala]] i [[Dżamal Mubarak|Dżamal]] zostali aresztowani na 15 dni przez egipską prokuraturę. ([http://www.nytimes.com/2011/04/14/world/middleeast/14egypt.html New York Times])

== [[11 kwietnia]] ==
* [[Zamach w metrze w Mińsku|Eksplozja]] na centralnej stacji ''Oktiabrskaja'' [[Metro w Mińsku|mińskiego metra]] zabiła 12 osób, 150 zostało rannych. Władze podejrzewały zamach terrorystyczny. ([http://www.polityka.pl/swiat/1514816,1,wybuch-w-metrze-w-minsku.read Polityka])

== [[10 kwietnia]] ==
* [[Ollanta Humala]] wygrał I turę [[Wybory powszechne w Peru w 2011 roku|wyborów prezydenckich]] w [[Peru]]. ([http://www.bbc.co.uk/news/world-latin-america-13056748 BBC News])

== [[8 kwietnia]] ==
* Co najmniej 32 osoby zginęły a setki zostały rannych w kilku miastach [[Syria|Syrii]] podczas antyrządowych [[Wojna domowa w Syrii|protestów]]<ref>{{Cytuj | tytuł = Demonstracje w Syrii, są ofiary | url = http://web.archive.org/web/20110412124733/http://wiadomosci.onet.pl/raporty/rewolucja-w-swiecie-muzulmanskim/syria-ofiary-wsrod-antyrzadowych-demonstrantow,1,4236972,wiadomosc.html | opublikowany = Onet.pl | data = 2011-04-09}}</ref>.

== [[7 kwietnia]] ==
* Prezydent [[Bronisław Komorowski]] podpisał ekspresowo wprowadzaną ustawę zmieniającą zasady funkcjonowania [[Otwarty fundusz emerytalny|OFE]]. Redukcja składek emerytalnych przekazywanych do OFE z 7,3% do 2,3% zacznie funkcjonować już od początku maja. ([http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80708,9394159,Komorowski_podpisal_ustawe_o_OFE__Skad_dostaniesz.html Gazeta.pl], [http://www.polskieradio.pl/42/273/Artykul/348647,OFE-prezydent-podpisal-poslowie-sie-burza Polskie Radio])
* [[Mahamadou Issoufou]] objął urząd [[prezydenci Nigru|prezydenta]] [[Niger|Nigru]], kończąc 14-miesięczny okres sprawowania władzy przez juntę wojskową po [[Zamach stanu w Nigrze (2010)|zamachu stanu]]. ([http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-13002902 BBC News])
* [[Atifete Jahjaga]] została wybrana przez parlament [[Kosowo|Kosowa]] na urząd [[Prezydenci Kosowa|prezydenta]] tej republiki. ([http://wiadomosci.onet.pl/swiat/kosowo-atifete-jahjaga-nowym-prezydentem,1,4235573,wiadomosc.html onet.pl])

== [[1 kwietnia]] ==
* Co najmniej 11 osób zginęło w ataku na biuro [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]] w [[Afganistan|afgańskim]] [[Mazar-i Szarif]]. Do mordu na czwórce [[Gurkhowie|gurkhijskich]] strażników i trojgu zagranicznych pracowników [[UNAMA]] doszło w trakcie demonstracji przeciwko spaleniu [[Koran]]u przez amerykańskiego pastora. ([http://wyborcza.pl/1,75248,9369764,Krwawy_odwet_za_spalenie_Koranu.html Gazeta Wyborcza], [https://www.webcitation.org/5xd98EKdV?url=http://www.bbc.co.uk/news/world-south-asia-12940014 BBC News])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Wydarzenia w innych miesiącach}}

[[Kategoria:Wydarzenia 2011|*4]]
[[Kategoria:Kwiecień|Wydarzenia 2011]]

kwiecień 2011 · >>

Pn: Wt · Śr · Cz · Pt · So · Nd


text:
# Zybajły
Zybajły (biał. Зыбайлы; ros. Зыбайлы) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie iwacewickim, w sielsowiecie Żytlin.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie kosowskim/iwacewickim, w gminie Borki-Hiczyce/Iwacewicze. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

wikiname: plwiki

title: Zybajły

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Zybajły
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Зыбайлы}}<br />{{k|ru|Зыбайлы}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon iwacewicki|iwacewicki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Żytlin|Żytlin]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 8<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150625174005/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/bresckaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód brzeski
 |współrzędne                  = 52°37′34″N 25°20′11″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Zybajły''' ({{w języku|be|Зыбайлы}}; {{w języku|ru|Зыбайлы}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon iwacewicki|rejonie iwacewickim]], w [[sielsowiet Żytlin|sielsowiecie Żytlin]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w [[Województwo poleskie|województwie poleskim]], w powiecie [[Powiat kosowski (województwo poleskie)|kosowskim]]/[[Powiat iwacewicki|iwacewickim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">do 12 grudnia 1920 w [[Powiat słonimski (II Rzeczpospolita)|powiecie słonimskim]]</ref>, w gminie [[Borki-Hiczyce (gmina)|Borki-Hiczyce]]/[[Iwacewicze (gmina)|Iwacewicze]]<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.kami.net.pl/kresy/ |tytuł = Baza Miejscowości Kresowych |opublikowany = |data = |język = pl |data dostępu = 2020-12-09}}</ref>. Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|XIV|702|Zybajły, pow. słonimski}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P38_S41_IWACEWICZE_d.n._SWIETA_WOLA_1930_300dpi.jpg Zybajły na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.by |tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь |opublikowany = |data = |język =ru |data dostępu = 2020-12-09}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie iwacewickim]]

title: ZybajłyЗыбайлы · Зыбайлы

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: iwacewicki

Sielsowiet: Żytlin

Populacja (2009) · • liczba ludności: · 8


text:
# Bernardo Bayona Aznar
Bernardo Bayona Aznar (ur. 2 czerwca 1952 w Saragossie, zm. 6 listopada 2019 tamże) – hiszpański polityk, filozof i nauczyciel akademicki, senator i deputowany, od 1986 do 1987 eurodeputowany II kadencji.

## Życiorys
W latach 1971–1975 studiował teologię na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, następnie kształcił się w zakresie filozofii na Uniwersytecie w Saragossie i Uniwersytecie w Walencji, gdzie w 1975 uzyskał magisterium. W 2004 obronił z wyróżnieniem doktorat na Uniwersytecie w Alcalá de Henares poświęcony Marsyliuszowi z Padwy. Wykładał w Instituto Goya w Saragossie, gdzie kierował departamentem filozofii, a także na uczelni UNED specjalizującej się w kształceniu na odległość. W pracy naukowej zajmował się m.in. filozofią średniowieczną, władzą, religią i polityką edukacyjną. Współpracował przy tworzeniu Wielkiej Encyklopedii Aragońskiej oraz z czasopismem „Nuestra Escuela”. Od 1977 do 1982 był sekretarzem generalnym związku nauczycielskiego w ramach UGT w Saragossie.
Zaangażował się w działalność Socjalistycznej Partii Aragonii, z którą w 1978 przystąpił do Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej – od 1979 do 1995 zasiadał w jej krajowych władzach. W latach 1982–1996 członek Senatu II, III, IV i V kadencji, w tym od 1989 do 1993 jako jego pierwszy wiceprzewodniczący; od 1993 do 1996 kierował też senacką frakcją PSOE. Od 1 stycznia 1986 do 5 lipca 1987 był posłem do Parlamentu Europejskiego w ramach delegacji krajowej. Przystąpił do frakcji socjalistycznej, należał m.in. do Komisji ds. Młodzieży, Kultury, Edukacji, Informacji i Sportu. W kadencji 1996–2000 zasiadał w Kongresie Deputowanych.
Zmarł po długiej chorobie. Był żonaty, miał dwoje dzieci.

title: Bernardo Bayona Aznar

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Bernardo Bayona Aznar
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 2 maja 1952
 |miejsce urodzenia         = [[Saragossa]]
 |data śmierci              = 6 listopada 2019
 |miejsce śmierci           = Saragossa
 |zawód                     = polityk, filozof, nauczyciel akademicki
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet w Walencji]]
 |stanowisko                = senator (1982–1996), poseł do Parlamentu Europejskiego II kadencji (1986–1987), poseł do Kongresu Deputowanych (1996–2000)
 |partia                    = [[Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Bernardo Bayona Aznar''' (ur. [[2 czerwca]] [[1952]] w [[Saragossa|Saragossie]], zm. [[6 listopada]] [[2019]] tamże{{r|heraldo}}) – [[Hiszpania|hiszpański]] [[polityk]], [[filozof]] i [[nauczyciel akademicki]], senator i deputowany, od 1986 do 1987 [[poseł do Parlamentu Europejskiego|eurodeputowany]] II kadencji.

== Życiorys ==
W latach 1971–1975 studiował teologię na [[Papieski Uniwersytet Gregoriański|Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim]], następnie kształcił się w zakresie filozofii na [[Uniwersytet w Saragossie|Uniwersytecie w Saragossie]] i [[Uniwersytet w Walencji|Uniwersytecie w Walencji]], gdzie w 1975 uzyskał magisterium{{r|li}}. W 2004 obronił z wyróżnieniem doktorat na [[Uniwersytet w Alcalá de Henares|Uniwersytecie w Alcalá de Henares]] poświęcony [[Marsyliusz z Padwy|Marsyliuszowi z Padwy]]{{r|educacion}}. Wykładał w Instituto Goya w Saragossie, gdzie kierował departamentem filozofii, a także na uczelni UNED specjalizującej się w kształceniu na odległość. W pracy naukowej zajmował się m.in. filozofią średniowieczną, władzą, religią i polityką edukacyjną{{r|heraldo}}. Współpracował przy tworzeniu Wielkiej Encyklopedii Aragońskiej oraz z czasopismem „Nuestra Escuela”. Od 1977 do 1982 był sekretarzem generalnym związku nauczycielskiego w ramach [[UGT]] w Saragossie.

Zaangażował się w działalność [[Socjalistycznej Partii Aragonii]], z którą w 1978 przystąpił do [[Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza|Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej]] – od 1979 do 1995 zasiadał w jej krajowych władzach. W latach 1982–1996 członek [[Senat (Hiszpania)|Senatu]] II, III, IV i V kadencji, w tym od 1989 do 1993 jako jego pierwszy wiceprzewodniczący; od 1993 do 1996 kierował też senacką frakcją PSOE{{r|senado}}. Od 1 stycznia 1986 do 5 lipca 1987 był posłem do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] w ramach delegacji krajowej. Przystąpił do [[Partia Europejskich Socjalistów|frakcji socjalistycznej]], należał m.in. do Komisji ds. Młodzieży, Kultury, Edukacji, Informacji i Sportu{{r|pe}}. W kadencji 1996–2000 zasiadał w [[Kongres Deputowanych (Hiszpania)|Kongresie Deputowanych]]{{r|congreso}}.

Zmarł po długiej chorobie. Był żonaty, miał dwoje dzieci{{r|congreso}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="heraldo">{{Cytuj stronę | url = https://www.heraldo.es/noticias/aragon/2019/11/06/muere-el-aragones-bernardo-bayona-exsenador-socialista-y-profesor-de-filosofia-1342409.html# | tytuł = Muere el aragonés Bernardo Bayona, exsenador socialista y profesor de Filosofía | data = 6 listopada 2019 | opublikowany = heraldo.es | język = es | data dostępu = 2021-03-16 | archiwum = https://archive.vn/XkS3C | zarchiwizowano = 8 marca 2021}}</ref>
<ref name="li">{{Cytuj stronę | url = https://www.linkedin.com/in/bernardo-bayona-aznar-7b638573/?originalSubdomain=es | tytuł = Profil prywatny | opublikowany = LinkedIn | język = es | data dostępu = 2021-03-16}}</ref>
<ref name="educacion">{{Cytuj stronę | url = https://www.educacion.gob.es/teseo/mostrarRef.do?ref=317610 | tytuł = Ficha de Tesis | opublikowany = educacion.gob.es | język = es | data dostępu = 2021-03-16}}</ref>
<ref name="senado">{{Cytuj stronę | url = https://www.senado.es/web/composicionorganizacion/senadores/composicionsenado/fichasenador/index.html?id1=10265&legis=4 | tytuł = Profil na stronie Senatu | opublikowany = senado.es | język = es | data dostępu = 2021-03-16}}</ref>
<ref name="pe">{{Cytuj stronę | url = https://www.europarl.europa.eu/meps/pl/1760/BERNARDO_BAYONA+AZNAR/history/2 | tytuł = Profil na stronie Parlamentu Europejskiego | opublikowany = europarl.europa.eu | data dostępu = 2021-03-16}}</ref>
<ref name="congreso">{{Cytuj stronę | url = https://www.congreso.es/en/web/guest/busqueda-de-diputados?p_p_id=diputadomodule&p_p_lifecycle=0&p_p_state=normal&p_p_mode=view&_diputadomodule_mostrarFicha=true&codParlamentario=158&idLegislatura=VI&mostrarAgenda=false | tytuł = Profil na stronie Kongresu Deputowanych | opublikowany = congreso.es | język = es | data dostępu = 2021-03-16}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bayona Aznar, Bernardo}}
[[Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie]]
[[Kategoria:Absolwenci uczelni w Hiszpanii]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Saragossie]]
[[Kategoria:Hiszpańscy filozofowie XXI wieku]]
[[Kategoria:Hiszpańscy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Hiszpańscy publicyści]]
[[Kategoria:Hiszpańscy senatorowie (od 1977)]]
[[Kategoria:Politycy Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej]]
[[Kategoria:Posłowie do Kongresu Deputowanych]]
[[Kategoria:Wykładowcy uczelni w Hiszpanii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1952]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]

title: Bernardo Bayona Aznar

Data i miejsce urodzenia: 2 maja 1952 · Saragossa

Data i miejsce śmierci: 6 listopada 2019 · Saragossa

Zawód, zajęcie: polityk, filozof, nauczyciel akademicki

Alma Mater: Uniwersytet w Walencji


text:
# Narodowy Dzień Powstań Śląskich
Narodowy Dzień Powstań Śląskich – polskie święto państwowe niebędące dniem wolnym od pracy, przypadające 20 czerwca w rocznicę wkroczenia wojsk polskich na Górny Śląsk w 1922 roku po ostatecznych rozstrzygnięciach granicznych w wyniku powstań i plebiscytu. Ustawa ustanawiająca święto została przyjętą przez Sejm 12 maja 2022 (projekt ustawy został złożony przez prezydenta).

## Znaczenie daty
W wyniku trzech powstań śląskich, plebiscytu, poplebiscytowych decyzji Rady Ligi Narodów i Rady Ambasadorów do Polski trafiła około ⅓ spornego terytorium na Górnym Śląsku. 20 czerwca 1922 roku Wojsko Polskie rozpoczęło wkraczanie na przyznane Polsce terytorium i przekroczyło granicę w okolicy Szopienic (na terytorium przyznane Polsce wojsko wkraczało etapami).

## Historia inicjatywy i ustanowienie święta
O ustanowienie święta apelował m.in. Sejmik Województwa Śląskiego czy Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Polski Śląsk. Projekt ustawy został złożony przez prezydenta Andrzeja Dudę. Ustawa ustanawiająca święto została przyjętą przez Sejm 12 maja 2022 roku. Następnie ustawa trafiła do Senatu, który 18 maja przyjął ją jednomyślnie; 7 czerwca została podpisana przez prezydenta Andrzeja Dudę w Katowicach. Ustawa o ustanowieniu Narodowego Dnia Powstań Śląskich została ogłoszona w Dzienniku Ustaw 9 czerwca 2022 roku. Weszła w życie 10 czerwca 2022 roku. Pierwsze obchody Narodowego Dnia Powstań Śląskich po uchwaleniu i wejściu w życie ustawy ustanawiające to święto państwowe odbyły się 20 czerwca 2022 roku.

title: Narodowy Dzień Powstań Śląskich

wikitext:
{{Święto infobox
 |Nazwa      = Narodowy Dzień Powstań Śląskich
 |Grafika    = Katowice Narodowy Dzień Powstań Śląskich 2024 (3).jpg
 |Opis       = Obchody święta w Katowicach przy [[Pomnik Powstańców Śląskich|Pomniku Powstańców Śląskich]] (2024)
 |Dzień      = 20 czerwca
 |Kraje      = {{państwo|POL}}
 |Typ święta = [[Święta państwowe w Polsce|państwowe]]
 |Religie    =
 |Zwyczaje   =
 |Upamiętnia = [[Powstania śląskie]]
 |Znaczenie  =
 |Symbole    =
 |Inne nazwy =
 |Podobne    = [[Narodowy Dzień Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego]]
 |commons    = Category:National Day of the Silesian Uprisings
}}
'''Narodowy Dzień Powstań Śląskich''' – [[Święta państwowe w Polsce|polskie święto państwowe]] niebędące dniem wolnym od pracy, przypadające 20 czerwca w rocznicę<ref group="uwaga">[[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]] wkraczało na Górny Śląsk etapami</ref> wkroczenia wojsk polskich na [[Górny Śląsk]] w 1922 roku po ostatecznych rozstrzygnięciach granicznych w wyniku [[Powstania śląskie|powstań]] i [[Plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscytu]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://dzieje.pl/wiadomosci/prezydent-podpisal-ustawe-o-ustanowieniu-20-czerwca-narodowego-dnia-powstan-slaskich|tytuł=Prezydent podpisał ustawę o ustanowieniu 20 czerwca Narodowego Dnia Powstań Śląskich|data=2022-06-07|opublikowany=dzieje.pl|data dostępu=2022-06-10}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj |autor = Instytut Gość Media |tytuł = Jest Narodowy Dzień Powstań Śląskich! |data = 2022-06-07 |data dostępu = 2022-06-11 |opublikowany = katowice.gosc.pl |url = https://katowice.gosc.pl/doc/7608046.Jest-Narodowy-Dzien-Powstan-Slaskich}}</ref>. Ustawa ustanawiająca święto została przyjętą przez [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] 12 maja 2022 (projekt ustawy został złożony przez prezydenta)<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Głosowanie nr 8 na 54. posiedzeniu Sejmu - Sejm Rzeczypospolitej Polskiej |data dostępu = 2022-06-11 |opublikowany = www.sejm.gov.pl |url = https://www.sejm.gov.pl/sejm9.nsf/agent.xsp?symbol=glosowania&NrKadencji=9&NrPosiedzenia=54&NrGlosowania=8}}</ref>.

== Znaczenie daty ==
[[Plik:Katowice Narodowy Dzień Powstań Śląskich 2024.jpg|mały|Obchody święta w Katowicach przy [[Pomnik Powstańców Śląskich|Pomniku Powstańców Śląskich]] (2024)]]
W wyniku trzech powstań śląskich, plebiscytu, poplebiscytowych decyzji [[Rada Ligi Narodów|Rady Ligi Narodów]] i [[Rada Ambasadorów|Rady Ambasadorów]] do Polski trafiła około ⅓ spornego terytorium na Górnym Śląsku<ref>{{Cytuj |tytuł = 100 lat temu wybuchło III Powstanie Śląskie. Polska odzyskała część Górnego Śląska |data = 2021-05-02 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = tvrepublika.pl |url = https://tvrepublika.pl/100-lat-temu-wybuchlo-III-Powstanie-Slaskie-Polska-odzyskala-czesc-Gornego-Slaska,117698.html}}</ref>. 20 czerwca 1922 roku [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]] rozpoczęło wkraczanie na przyznane Polsce terytorium i przekroczyło granicę w okolicy [[Szopienice|Szopienic]]<ref>{{Cytuj |autor = Polska Policja |tytuł = 20 czerwca 1922 r. - Polska przejmuje Górny Śląsk |data = 20-06-2021 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = Historia i Tradycja |url = http://www.hit.policja.gov.pl/hit/aktualnosci/204799,20-czerwca-1922-r-Polska-przejmuje-Gorny-Slask.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Daniela Dylus |tytuł = Józef Sieja i I powstanie śląskie w Szopienicach |data = 2019-10-08 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = Szopienice.PL |url = https://szopienice.pl/2019/10/08/jozef-sieja-i-i-powstanie-slaskie-w-szopienicach/ |język = pl-PL}}</ref> (na terytorium przyznane Polsce wojsko wkraczało etapami<ref>{{Cytuj |autor = Jan Sasor |tytuł = Przyłączenie części Górnego Śląska do Polski // Tamten rok, dwudziesty pierwszy... |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = Muzeum Śląskie |url = https://muzeumslaskie.pl/pl/aktualnosci/przylaczenie-czesci-gornego-slaska-polski-tamten-dwudziesty-pierwszy/}}</ref>).

== Historia inicjatywy i ustanowienie święta ==
O ustanowienie święta apelował m.in. [[Sejmik Województwa Śląskiego]] czy Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Polski Śląsk<ref>{{Cytuj |autor = Luiza Poreda |tytuł = Nowe święto państwowe w czerwcu. Czego dotyczy? Wiemy, czy będzie wolne od pracy |data = 9-05-2021 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = TOK FM |url = https://www.tokfm.pl/Tokfm/7,103085,28429924,nowe-swieto-panstwowe-w-czerwcu-czego-dotyczy-wiemy-czy-bedzie.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Narodowy Dzień Powstań Śląskich oficjalnie świętem państwowym - Serwis Województwa Śląskiego |data = 2022-06-07 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = www.slaskie.pl |url = https://www.slaskie.pl/index.php/content/narodowy-dzien-powstan-slaskich-oficjalnie-swietem-panstwowym}}</ref>. Projekt ustawy został złożony przez prezydenta Andrzeja Dudę. Ustawa ustanawiająca święto została przyjętą przez [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]] 12 maja 2022 roku<ref name=":2" />. Następnie ustawa trafiła do [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu]], który 18 maja przyjął ją jednomyślnie<ref>{{Cytuj |tytuł = Ustawa o ustanowieniu Narodowego Dnia Powstań Śląskich |data dostępu = 2022-06-11 |opublikowany = www.senat.gov.pl |url = https://www.senat.gov.pl/sklad/senatorowie/szczegoly-glosowania,477,10,10.html}}</ref>; 7 czerwca została podpisana przez prezydenta [[Andrzej Duda|Andrzeja Dudę]]<ref name=":0" /> w [[Katowice|Katowicach]]<ref>{{Cytuj |autor = Magdalena Warchala-Kopeć |tytuł = Będzie nowe święto państwowe. Prezydent Andrzej Duda podpisał w Katowicach ustawę ustanawiającą Narodowy Dzień Powstań Śląskich |data = 7-06-2022 |data dostępu = 2022-06-12 |opublikowany = katowice.wyborcza.pl |url = https://katowice.wyborcza.pl/katowice/7,35063,28553601,bedzie-nowe-swieto-panstwowe-prezydent-andrzej-duda-podpisal.html?disableRedirects=true}}</ref>. Ustawa o ustanowieniu Narodowego Dnia Powstań Śląskich została ogłoszona w [[Dziennik Ustaw|Dzienniku Ustaw]] 9 czerwca 2022 roku. Weszła w życie 10 czerwca 2022 roku<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=2022|pozycja=1229}}</ref>. Pierwsze obchody Narodowego Dnia Powstań Śląskich po uchwaleniu i wejściu w życie ustawy ustanawiające to święto państwowe odbyły się 20 czerwca 2022 roku<ref>{{Cytuj |autor = Anna Kruszyńska |tytuł = 20 czerwca po raz pierwszy obchodzimy Narodowy Dzień Powstań Śląskich |data = 2022-06-20 |data dostępu = 2022-06-20 |opublikowany = pap.pl |url = https://www.pap.pl/aktualnosci/news%2C1254240%2C20-czerwca-po-raz-pierwszy-obchodzimy-narodowy-dzien-powstan-slaskich.html}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Polskie święta państwowe}}

[[Kategoria:Święta polskie]]
[[Kategoria:Święta państwowe]]
[[Kategoria:Powstania śląskie]]

title: Narodowy Dzień Powstań Śląskich

Dzień: 20 czerwca

Państwa: Polska

Typ święta: państwowe

Upamiętnia: Powstania śląskie


text:
# Lesznica (obwód Łowecz)
Lesznica (bułg. Лешница) – wieś w północnej Bułgarii, w obwodzie Łowecz, w gminie Łowecz. Urodził się tutaj Stojko Fakirow - profesor.

title: Lesznica (obwód Łowecz)

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi Lesznica w obw. Łowecz, gm. Łowecz|[[Lesznica (ujednoznacznienie)|inne miejscowości o tej nazwie]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Lesznica
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Лешница}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |powierzchnia                 = 21,702
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 149<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.nsi.bg/sites/default/files/files/data/timeseries/Pop_6.1.1_Pop_DR.xls | tytuł = 6.1.1. Ludność według powiatów, gmin, miejsca zamieszkania i płci - Dane | autor = | data dostępu = 2011-11-15 | data = 2011-04-27 | język = bg}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 06922<ref>[http://archive.is/GIMUG Numery kierunkowe w Bułgarii.]</ref>
 |kod pocztowy                 = 5578<ref>[http://www.geopostcodes.com/bulgaria_zip_codes Kod pocztowy.]</ref>
 |tablice rejestracyjne        = OB
 |współrzędne                  = 43°1′1.2″N 24°42′0″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Lesznica''' ([[Język bułgarski|bułg]]. ''Лешница'')<ref>{{cytuj stronę | url = http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zeszyty/zeszyt_11.pdf |tytuł = Nazewnictwo}}</ref> – [[wieś]] w północnej [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Łowecz|obwodzie Łowecz]], w [[Gmina Łowecz|gminie Łowecz]]. Urodził się tutaj [[Stojko Fakirow]] - [[profesor]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.leshnica.info/selo_leshnica.html | tytuł = Oficjalna strona internetowa Lesznicy | opublikowany = leshnica.info | archiwum = https://web.archive.org/web/20110830182224/http://www.leshnica.info/selo_leshnica.html | zarchiwizowano = 2011-08-30}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.leshnica.info/selo_leshnica.html | tytuł = Informacje o wsi | opublikowany = leshnica.info | archiwum = https://web.archive.org/web/20110830182224/http://www.leshnica.info/selo_leshnica.html | zarchiwizowano = 2011-08-30}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.predavatel.com/bg/8/lsh.htm | tytuł = Radio i telewizja w Lesznicy | opublikowany = predavatel.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20080807175722/http://www.predavatel.com/bg/8/lsh.htm | zarchiwizowano = 2008-08-07}}
* [http://bg.guide-bulgaria.com/nw/lovech/lovech/leshnitsa Przewodnik po Bułgarii, wieś Lesznica] {{lang|bg}}
* [https://www.bgmaps.com/link/C3D6F1F5703EF4024E7C8E417989F801 Położenie na mapach Bgmaps.com]

{{Gmina Łowecz}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Łowecz]]

title: LesznicaЛешница

Państwo: Bułgaria

Tablice rejestracyjne: OB


text:
# Błękitny węgiel
Błękitny węgiel – paliwo produkowane z węgla kamiennego, opracowane w celu zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do powietrza, powstających w wyniku spalania węgla kamiennego w paleniskach komorowych małych instalacji grzewczych. Został przebadany przez Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla oraz Główny Instytut Górnictwa. Posiada certyfikat z niezależnego, akredytowanego laboratorium Polcargo.
Nazwa „Błękitny Węgiel” pochodzi od sposobu jego spalania. Według twórców, pali się on bezdymnie, błękitnym płomieniem.

## Historia powstania
Błękitny węgiel powstał w ramach projektu Generatora Koncepcji Ekologicznych Gekon (wspólna inicjatywa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju), we współpracy z polskimi inżynierami z firmy Polchar Sp. z o.o. oraz Instytutem Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu.
Podczas Międzynarodowej Wystawy EXPO 2017 zorganizowanej pod hasłem „Energia przyszłości” w polskim pawilonie prezentowano ekologiczne technologie przeróbki węgla, które miały być poświadczeniem unowocześnionej energetyki węglowej. Zaprezentowano błękitny węgiel, będący przykładem metod zgazowania węgla.

### Charakterystyka
Dobrej jakości węgiel kamienny klasy 31 lub 32 zostaje poddany częściowemu odgazowaniu. W wyniku tego procesu usunięciu ulega część frakcji lotnych. Po schłodzeniu odsiewa się frakcje drobniejsze niż 5 mm. Powstały produkt jest drobny, kruchy i porowaty. Dlatego jest bezpośrednio przez producenta pakowany do worków foliowych umieszczanych na paletach i w tej postaci zaleca się go dostarczać do odbiorcy.
Parametry oferowanego produktu:
- kaloryczność – min. 27 MJ/kg
- zawartość siarki – maks. 0,3%
- zawartość popiołu – maks. 5%
- zawartość wilgoci – 5–12%
- wymiar ziarna – 3–25 mm
- zdolność spiekania – maks. 10.

Według wytwórcy, zastosowanie błękitnego węgla w komorowych urządzeniach grzewczych małej mocy jest najszybszym rozwiązaniem przy zmniejszaniu tzw. „niskiej emisji”, nie wymaga przy tym inwestycji w infrastrukturę domowych urządzeń grzewczych.

### Specyfikacja
Według wytwórcy, błękitny węgiel jest paliwem niskoemisyjnym, co oznacza, że podczas jego spalania do atmosfery przedostaje się 10 razy mniej pyłu i 20 razy mniej benzo(a)pirenu. Ma kaloryczność zbliżoną do węgla z którego został wyprodukowany: ok. 27–28 MJ/kg. Paliwo to może być stosowane w każdym rodzaju pieca, zarówno w tradycyjnych piecach i kotłach, jak i w piecach nowej generacji.
Według wytwórcy, spalanie błękitnego węgiela emituje 0,25 g/t B(a)P oraz 0,75 kg/t pyłu. W związku z tym, redukuje emisję B(a)P o 95%, a pyłu o 97% w porównaniu z węglem kamiennym.
Opinie odbiorców wskazują, że wytwórca „nie mówi o problemach”, paliwo jest drobne, nie paliło się łatwo i nie wykazywało „kultury spalania”, a zużycie było większe niż oczekiwano. W Polsce nie ma wiele badań nad optymalnymi metodami spalania węgla w małych instalacjach. Odpowiednie niskoemisyjne techniki spalania węgla mogą przynieść podobne efekty ekologiczne przy niższych kosztach.

title: Błękitny węgiel

wikitext:
'''Błękitny węgiel''' – paliwo produkowane z [[Węgiel kamienny|węgla kamiennego]], opracowane w celu zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do powietrza, powstających w wyniku spalania węgla kamiennego w paleniskach komorowych małych instalacji grzewczych. Został przebadany przez [[Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla]] oraz [[Główny Instytut Górnictwa]]. Posiada certyfikat z niezależnego, akredytowanego laboratorium Polcargo<ref>{{Cytuj |tytuł = Czym jest Błękitny Węgiel? |data dostępu = 2021-09-06 |opublikowany = www.blekitnywegiel.pl |url = https://www.blekitnywegiel.pl/pl/blekitny-wegiel |język = pl}}</ref>.

Nazwa „Błękitny Węgiel” pochodzi od sposobu jego spalania. Według twórców, pali się on bezdymnie, błękitnym płomieniem<ref name=wspieram>{{Cytuj |tytuł = Polskie technologie węglowe szansą dla polskiego górnictwa |data dostępu = 2021-09-06 |opublikowany = wspieramrozwoj.pl |url = https://wspieramrozwoj.pl/artykul/117/polskie-technologie-weglowe}}</ref>.

== Historia powstania ==
Błękitny węgiel powstał w ramach projektu Generatora Koncepcji Ekologicznych Gekon (wspólna inicjatywa [[Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej|Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej]] oraz [[Narodowe Centrum Badań i Rozwoju|Narodowego Centrum Badań i Rozwoju]]), we współpracy z polskimi inżynierami z firmy Polchar Sp. z o.o. oraz Instytutem Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu<ref>{{Cytuj |tytuł = Błękitny węgiel: czarny, kamienny, polski. Jest szansa na rewolucję? |data dostępu = 2021-09-06 |opublikowany = Inżynieria.com |url = https://inzynieria.com/paliwa/wywiady/55028,blekitny-wegiel-czarny-kamienny-polski-jest-szansa-na-rewolucje |język = pl}}</ref>.

Podczas [[Expo 2017|Międzynarodowej Wystawy EXPO 2017]] zorganizowanej pod hasłem „Energia przyszłości” w polskim pawilonie prezentowano ekologiczne technologie przeróbki węgla, które miały być poświadczeniem unowocześnionej energetyki węglowej. Zaprezentowano błękitny węgiel, będący przykładem metod zgazowania węgla<ref>{{Cytuj |tytuł = Polski pawilon na EXPO 2017 w Kazachstanie |data dostępu = 2021-09-06 |opublikowany = Teraz-Środowisko |url = https://www.teraz-srodowisko.pl/aktualnosci/polski-pawilon-expo-2017-3269.html |język = pl}}</ref>.

=== Charakterystyka ===
{{fakt|data=2021-10|Dobrej jakości węgiel kamienny klasy 31 lub 32}} zostaje poddany częściowemu odgazowaniu<ref name=wspieram />. W wyniku tego procesu usunięciu ulega część frakcji lotnych<ref>{{Cytuj |autor = Redakcja |tytuł = Błękitny węgiel: palą nim już koło Raciborza. Następne będzie Zabrze |data = 2015-11-23 |data dostępu = 2021-09-09 |opublikowany = Dziennik Zachodni |url = https://dziennikzachodni.pl/blekitny-wegiel-pala-nim-juz-kolo-raciborza-nastepne-bedzie-zabrze/ar/c3-9110322 |język = pl-PL}}</ref>. {{fakt|data=2021-10|Po schłodzeniu odsiewa się frakcje drobniejsze niż 5 mm. Powstały produkt jest drobny, kruchy i porowaty. Dlatego jest bezpośrednio przez producenta pakowany do worków foliowych umieszczanych na paletach i w tej postaci zaleca się go dostarczać do odbiorcy.}}

Parametry oferowanego produktu<ref>{{Cytuj stronę |url = https://sobianek.pl/sklep/ekogroszek-blekitny-wegiel/ |tytuł = Ekogroszek błękitny węgiel |data dostępu = 2021-10-20}}</ref>:
* kaloryczność – min. 27 MJ/kg
* zawartość siarki – maks. 0,3%
* zawartość popiołu – maks. 5%
* zawartość wilgoci – 5–12%
* wymiar ziarna – 3–25 mm
* zdolność spiekania – maks. 10.

Według wytwórcy, zastosowanie błękitnego węgla w komorowych urządzeniach grzewczych małej mocy jest najszybszym rozwiązaniem przy zmniejszaniu tzw. „niskiej emisji”, nie wymaga przy tym inwestycji w infrastrukturę domowych urządzeń grzewczych<ref>Stelmach, Sławomir, Sobolewski, Aleksander, Ignasiak, Karina, [http://yadda.icm.edu.pl/yadda/element/bwmeta1.element.baztech-351c8539-f36c-4522-a63f-157f16f1e518/c/SWIP_2020_2_stelmach.pdf Ekologiczne paliwa węglowe], w: Systemy Wspomagania w Inżynierii Produkcji, 2020, Vol.9, iss. 2, s. 45.</ref>.

=== Specyfikacja ===
{{fakt|data=2021-10|Według wytwórcy, błękitny węgiel jest paliwem niskoemisyjnym, co oznacza, że podczas jego spalania do atmosfery przedostaje się 10 razy mniej pyłu i 20 razy mniej [[Benzopireny|benzo(a)pirenu]]<!-- do czego to porównanie? -->. Ma [[Wartość energetyczna|kaloryczność]] zbliżoną do węgla z którego został wyprodukowany: ok. 27–28 MJ/kg. Paliwo to może być stosowane w każdym rodzaju pieca, zarówno w tradycyjnych piecach i kotłach, jak i w piecach nowej generacji<!-- czyli jakich? -->}}.

{{fakt|data=2021-10|Według wytwórcy, spalanie błękitnego węgiela emituje 0,25 g/t B(a)P oraz 0,75 kg/t pyłu}}. W związku z tym, redukuje emisję B(a)P o 95%, a pyłu o 97%<!-- coś to dziwne, bo przecież frakcje lotne zmniejszono, a tym samym zwiększono frakcje stałą w tym i pyły--> w porównaniu z węglem kamiennym<ref>{{Cytuj |tytuł = Błękitny węgiel może rozwiązać problem złej jakości powietrza w Polsce. Pomaga chronić środowisko, a można nim palić w każdym piecu |data dostępu = 2021-09-06 |opublikowany = biznes.interia.pl |url = https://biznes.interia.pl/gospodarka/news-blekitny-wegiel-moze-rozwiazac-problem-zlej-jakosci-powietrz,nId,4199350 |język = pl}}</ref>.

Opinie odbiorców wskazują, że wytwórca „nie mówi o problemach”, paliwo jest drobne, nie paliło się łatwo i nie wykazywało „kultury spalania”, a zużycie było większe niż oczekiwano. W Polsce nie ma wiele badań nad optymalnymi metodami spalania węgla w małych instalacjach. Odpowiednie niskoemisyjne techniki spalania węgla mogą przynieść podobne efekty ekologiczne przy niższych kosztach<ref>{{Cytuj stronę |url = https://czysteogrzewanie.pl/podstawy/blekitny-wegiel-co-to-i-po-co/ |tytuł = Czyste Ogrzewanie; Błękitny Węgiel – co to i po co? |data dostępu = 2021-10-20}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Węgiel]]
[[Kategoria:Paliwa do silników cieplnych]]


text:
# Mykwa w Piasecznie
Mykwa w Piasecznie – budynek dawnej mykwy żydowskiej w Piasecznie przy ulicy Zgoda 1A.
Pierwsze wzmianki o mykwie pochodzą z grudnia 1865 z listu Szloma Offmana do magistratu w Piasecznie. Budynek przetrwał mimo zburzenia w 1978 synagogi piaseczyńskiej wraz z otaczającymi ją budynkami.
W czasie II wojny światowej funkcję rabina pełnił w mieście Kalman Szapiro (ostatni rabin getta warszawskiego), przyrodni brat Szymona Huberbanda.W związku z zamykaniem od początku 1940 r. warszawskich mykw tamtejsi Żydzi korzystali z łaźni w okolicznych miejscowościach. Piaseczno zaczęło być odwiedzane, głównie przez kobiety, po wprowadzeniu ograniczeń w podróżowaniu koleją (do miasta docierano wąskotorową kolejką grójecką). Z inicjatywy Szapiro, dzięki pieniądzom zebranym wśród warszawskich Żydów, piaseczyńska mykwa ogrzewana była codziennie (wcześniej raz w tygodniu). Żydzi dokonywali również kąpieli rytualnych w Wiśle. Według Huberbanda nie trwało to długo, bo „wiele kobiet, które nie były przyzwyczajone do zimnej wody w Wiśle, przeziębiało się, dostawały zapalenia płuc lub zapadały na inne choroby. [...]. Znów zaczęła się akcja z Piasecznem, Rembertowem i Pruszkowem”. Przyjazdy ustały na skutek wprowadzenia kolejnych ograniczeń w podróżowaniu przez Żydów komunikacją zbiorową.
Znajdowała się tu siedziba Hufca Związku Harcerstwa Polskiego im. Bohaterów Pokoju, przy czym równocześnie na piętrze znajdowała się kancelaria adwokacka. Później znajdowała się w niej kafejka internetowa oraz sklep zoologiczny. W 2012 został otwarty bar piwny Bar Mykwa, później przez krótki czas lokal zajmował kawiarnio-pub Klimat.
Budynek jest własnością Warszawskiej Gminy Żydowskiej.

title: Mykwa w Piasecznie

wikitext:
[[Plik:POL Piaseczno2.jpg|thumb|Budynek mykwy]]
'''Mykwa w Piasecznie''' – budynek dawnej [[mykwa|mykwy]] [[Judaizm|żydowskiej]] w [[Piaseczno|Piasecznie]] przy ulicy Zgoda 1A.

Pierwsze wzmianki o mykwie pochodzą z grudnia 1865 z listu [[Szlom Offman|Szloma Offmana]] do magistratu w Piasecznie. Budynek przetrwał mimo zburzenia w 1978 [[Synagoga w Piasecznie|synagogi piaseczyńskiej]] wraz z otaczającymi ją budynkami.

W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] funkcję rabina pełnił w mieście [[Kalman Szapiro]] (ostatni rabin getta warszawskiego){{refn|grupa=uwaga|Zamieszkały w Piasecznie w 1913 r. przeprowadził się do Warszawy w czasie I wojny światowej, pozostając ''Piaseczener rebbe''. Od 1929 r. przebywał w Piasecznie w okresie letnim{{odn|Bagieńska|Bagieński|2001|s=99–100}}. Faktyczną funkcję rabina podczas jego nieobecności pełnił do 1940 r. Hejnoch Najfeld, pomocnik Szapiro od 1916 r.{{odn|Bagieńska|Bagieński|2001|s=101}}}}{{odn|Bagieńska|Bagieński|2001|s=99–100}}, przyrodni brat [[Szymon Huberband|Szymona Huberbanda]]{{odn|Bagieńska|Bagieński|2024|s=299–300}}.W związku z zamykaniem od początku 1940 r. warszawskich mykw{{refn|grupa=uwaga|[[Adam Czerniaków]] zanotował, że od 5 stycznia trwało, tłumaczone względami sanitarnymi, zamykanie synagog i mykw oraz wprowadzanie zakazu modlitwy w prywatnych domach{{odn|Archiwum Ringelbluma, t. 32|2017|s=49}}.}} tamtejsi Żydzi korzystali z łaźni w okolicznych miejscowościach. Piaseczno zaczęło być odwiedzane, głównie przez kobiety, po wprowadzeniu ograniczeń w podróżowaniu koleją (do miasta docierano wąskotorową [[Piaseczyńsko-Grójecka Kolej Wąskotorowa|kolejką grójecką]]{{odn|Bagieńska|Bagieński|2024|s=310}}). Z inicjatywy Szapiro, dzięki pieniądzom zebranym wśród warszawskich Żydów, piaseczyńska mykwa ogrzewana była codziennie (wcześniej raz w tygodniu){{odn|Bagieńska|Bagieński|2024|s=310}}{{odn|Bergman|1999|s=58}}. Żydzi dokonywali również [[Ablucja|kąpieli rytualnych]] w [[Wisła|Wiśle]]{{odn|Bergman|1999|s=58}}. Według Huberbanda nie trwało to długo, bo „wiele kobiet, które nie były przyzwyczajone do zimnej wody w Wiśle, przeziębiało się, dostawały zapalenia płuc lub zapadały na inne choroby. [...]. Znów zaczęła się akcja z Piasecznem, [[Rembertów|Rembertowem]] i [[Pruszków|Pruszkowem]]”{{odn|Archiwum Ringelbluma, t. 32|2017|s=95}}. Przyjazdy ustały na skutek wprowadzenia kolejnych ograniczeń w podróżowaniu przez Żydów komunikacją zbiorową{{odn|Bagieńska|Bagieński|2024|s=310}}.

Znajdowała się tu siedziba Hufca Związku Harcerstwa Polskiego im. Bohaterów Pokoju, przy czym równocześnie na piętrze znajdowała się kancelaria adwokacka. Później znajdowała się w niej [[kafejka internetowa]] oraz [[sklep zoologiczny]]. W 2012 został otwarty bar piwny Bar Mykwa<ref>{{Cytuj|tytuł = Bar Mykwa – Piaseczno – Lokalna firma {{!}} Facebook|data dostępu = 2016-08-20|opublikowany = www.facebook.com|url = https://www.facebook.com/pages/Bar-Mykwa/409256115795779?fref=ts}}</ref>, później przez krótki czas lokal zajmował kawiarnio-pub Klimat<ref>{{Cytuj|tytuł = Klimat {{!}} Facebook|data dostępu = 2016-08-20|opublikowany = www.facebook.com|url = https://www.facebook.com/klimatpno/}}</ref>.

Budynek jest własnością Warszawskiej Gminy Żydowskiej.

== Zobacz też ==
* [[Stara Synagoga w Piasecznie]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | autor = Ewa Bagieńska, Włodzimierz Bagieński | tytuł = Szkice z dziejów miasta Piaseczna | miejsce = Piaseczno | wydawca = nakł. autorów | data = 2001 | isbn = 839154530X | odn = tak}}
* {{Cytuj | autor = Ewa Bagieńska, Włodzimierz Bagieński | tytuł = Żydzi w Piasecznie w świetle archiwaliów miejskich | miejsce = Czersk | wydawca = Towarzystwo Opieki nad Zabytkami. Oddział w Czersku | data = 2024 | isbn = 9788396251978| odn = tak}}
* {{Cytuj | autor = Eleonora Bergman | tytuł = Mykwy w Warszawie | czasopismo = Mazowsze | wolumin = VII | numer = 12 | data = 1999 | s = 55–64 | issn = 1231-0522 | oclc = 995395257 | odn = tak}}
* {{Cytuj | tytuł = Archiwum Ringelbluma | wolumin = 32. Pisma rabina Szymona Huberbanda | miejsce = Warszawa | wydawca = ŻIH | data = 2017 | isbn = 9788365254450 | inni = oprac. Anna Ciałowicz | odn = {{odn/id|Archiwum Ringelbluma, t. 32|2017}}}}
* [http://www.studnia.org/piaseczno/ramka.htm Mykwa w Piasecznie]
* [http://www.sztetl.org.pl/pl/article/piaseczno/11,synagogi-domy-modlitwy-i-inne/3485,laznia-zydowska-ul-zgoda-/ Mykwa w Piasecznie] na portalu Wirtualny Sztetl

[[Kategoria:Architektura judaizmu w Piasecznie]]
[[Kategoria:Mykwy Polski|Piaseczno]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w Piasecznie]]


text:
# Joseph Mayseder
Joseph Mayseder (ur. 26 października 1789 w Wiedniu, zm. 21 listopada 1863 tamże) – austriacki skrzypek i kompozytor.

## Życiorys
Uczył się gry na skrzypcach u Josepha Suchego, Antonína Vranickiego i Ignaza Schuppanzigha oraz gry na fortepianie i kompozycji u Emanuela Aloysa Förstera. Jako skrzypek debiutował w 1800 roku w Augarten. Grał w kwartecie Schuppanzigha. W 1810 roku został koncertmistrzem orkiestry wiedeńskiego Hoftheater. Od 1816 roku był skrzypkiem, następnie od 1836 roku dyrygentem kapeli dworskiej. W latach 1815–1837 organizował popularne Dukaten-Konzerte, w ramach których także występował. Jego grę cenił Niccolò Paganini.
Był autorem 3 koncertów skrzypcowych, 8 kwartetów smyczkowych, 5 kwintetów smyczkowych, ponadto napisał m.in. Mszę Es-dur i liczne utwory kameralne oraz solowe.

title: Joseph Mayseder

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Joseph Mayseder
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Josef Mayseder.jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[26 października]] [[1789]]
 |miejsce urodzenia     = [[Wiedeń]]
 |pochodzenie           = [[Austriacy|austriackie]]
 |data śmierci          = [[21 listopada]] [[1863]]
 |miejsce śmierci       = [[Wiedeń]]
 |instrument            = [[skrzypce]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[skrzypce|skrzypek]], [[kompozytor]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Josef Mayseder
 |www                   =
}}
'''Joseph Mayseder''' (ur. [[26 października]] [[1789]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[21 listopada]] [[1863]] tamże{{r|encmuz}}{{r|baker}}) – [[austria]]cki skrzypek i kompozytor.

== Życiorys ==
Uczył się gry na skrzypcach u [[Joseph Suche|Josepha Suchego]], [[Antonín Vranický|Antonína Vranickiego]] i [[Ignaz Schuppanzigh|Ignaza Schuppanzigha]] oraz gry na fortepianie i kompozycji u [[Emanuel Aloys Förster|Emanuela Aloysa Förstera]]{{r|encmuz}}{{r|baker}}. Jako skrzypek debiutował w 1800 roku w [[Augarten]]{{r|encmuz}}. Grał w kwartecie Schuppanzigha{{r|encmuz}}{{r|baker}}. W 1810 roku został koncertmistrzem orkiestry wiedeńskiego [[Burgtheater|Hoftheater]]{{r|encmuz}}{{r|baker}}. Od 1816 roku był skrzypkiem, następnie od 1836 roku dyrygentem kapeli dworskiej{{r|encmuz}}{{r|baker}}. W latach 1815–1837 organizował popularne Dukaten-Konzerte, w ramach których także występował{{r|encmuz}}. Jego grę cenił [[Niccolò Paganini]]{{r|encmuz}}{{r|baker}}.

Był autorem 3 koncertów skrzypcowych, 8 kwartetów smyczkowych, 5 kwintetów smyczkowych, ponadto napisał m.in. ''Mszę Es-dur'' i liczne utwory kameralne oraz solowe{{r|encmuz}}{{r|baker}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=baker>{{Cytuj książkę | tytuł = Baker’s Biographical Dictionary of Musicians| wydawca = Schirmer Books| tom = Volume 4 Levy–Pisa| miejsce = New York| rok = 2001| isbn = 0-02-865529-X| strony = 2350}}</ref>
<ref name=encmuz>{{Cytuj książkę |tytuł = Encyklopedia Muzyczna PWM| wydawca = Polskie Wydawnictwo Muzyczne| tom = 6. Część biograficzna m| miejsce = Kraków| rok = 2000| isbn = 83-224-0656-8| strony = 145}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMSLP|id=Mayseder, Joseph}}
* [https://polona.pl/search/?query=Joseph_Mayseder&filters=creator:%22Mayseder,_Joseph_(1789--1863)%22,creator:%22Mayseder,_Joseph_(1789--1863)_Kompozytor%22,public:1,hasTextContent:0 Nuty Josepha Maysedera] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mayseder, Joseph}}
[[Kategoria:Austriaccy skrzypkowie]]
[[Kategoria:Austriaccy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1789]]
[[Kategoria:Zmarli w 1863]]

title: Joseph Mayseder

Data i miejsce urodzenia: 26 października 1789 · Wiedeń

Pochodzenie: austriackie

Data i miejsce śmierci: 21 listopada 1863 · Wiedeń

Instrumenty: skrzypce

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: skrzypek, kompozytor


text:
# La Voivre (Wogezy)
Voivre – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Wogezy.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 662 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 113 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Voivre plasuje się na 505. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 933.).

title: La Voivre (Wogezy)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Voivre
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Voivre
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Wogezy (departament)|Wogezy]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Saint-Dié-des-Vosges|Saint-Dié-des-Vosges]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 88519
 |powierzchnia                    = 5,86 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 662
 |gęstość zaludnienia             = 113 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 88470
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Wogezy
 |współrzędne                     = 48°20′N 6°54′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Voivre''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Wogezy (departament)|Wogezy]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 662 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 113 osób/km² (wśród 2335 gmin [[Lotaryngia|Lotaryngii]] Voivre plasuje się na 505. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 933.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{DEFAULTSORT:Voivre}}

{{Okręg Saint-Dié-des-Vosges}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Wogezy]]

title: Voivre

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Wogezy

Okręg: Saint-Dié-des-Vosges

• gęstość: 113 os./km²


text:
# Krzysztof Kołomański
Krzysztof Marek Kołomański (ur. 16 sierpnia 1973 w Opocznie) – polski kajakarz górski, specjalizujący się w slalomie, a także prawnik i przedsiębiorca. Srebrny medalista olimpijski, medalista mistrzostw świata i Europy.

## Życiorys
Przez całą sportową karierę związany był z Gerlachem Drzewica. Treningi rozpoczął w 1979. Startował w kanadyjkach dwójkach (slalom górski), jego wieloletnim partnerem był Michał Staniszewski (wychowanek tego samego klubu sportowego). Razem zdobyli szereg tytułów mistrza Polski, trzy medale ME (brązowe w 1996 i 2000 w C-2, srebrny w 1996 w C-2 w drużynie), a także złoty (1995) i srebrny (1999) medal mistrzostw świata. Trzykrotnie brali udział w igrzyskach olimpijskich. W Barcelonie w 1992 zajęli 10. miejsce, zaś w Atlancie w 1996 zostali sklasyfikowani na 7. miejscu. Największy sukces osiągnęli w Sydney w 2000, zdobywając wówczas srebrny medal.
Kiedy po igrzyskach olimpijskich w 2000 Michał Staniszewski wyemigrował do Kanady, Krzysztof Kołomański w 2001 postanowił zakończyć karierę sportową. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, odbył następnie aplikację prokuratorską. Zajął się prowadzeniem własnej działalności gospodarczej w branży handlowej i transportowej. Objął również funkcję prezesa Ludowego Klubu Kajakowego w Drzewicy.
W 2000 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

title: Krzysztof Kołomański

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Krzysztof Kołomański
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = kajakarstwo górskie
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 16 sierpnia 1973
 |miejsce urodzenia         = [[Opoczno]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 169 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|POL}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Sydney|2000|kajakarstwo|srebro|([[Kajakarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 – slalom C-2 mężczyzn|C-2 slalom]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata w kajakarstwie górskim|Mistrzostwa świata]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata w Kajakarstwie Górskim 1995|Nottingham 1995]]|C-2}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata w Kajakarstwie Górskim 1999|La Seu d’Urgell 1999]]|C-2}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Europy w kajakarstwie górskim|Mistrzostwa Europy]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Europy w Kajakarstwie Górskim 1996|Augsburg 1996]]|C-2 drużyna}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Europy w Kajakarstwie Górskim 1996|Augsburg 1996]]|C-2}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Europy w Kajakarstwie Górskim 2000|Mezzana 2000]]|C-2}}
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
[[Plik:Pomnik Drzewickich Olimpijczyków.jpg|mały|Tablica Krzysztofa Kołomańskiego w [[Drzewica (miasto)|Drzewicy]]]]
'''Krzysztof Marek Kołomański''' (ur. [[16 sierpnia]] [[1973]] w [[Opoczno|Opocznie]]) – [[Polska|polski]] [[kajakarstwo górskie|kajakarz górski]], specjalizujący się w [[Slalom kajakowy|slalomie]], a także prawnik i przedsiębiorca. Srebrny medalista olimpijski, medalista mistrzostw świata i Europy.

== Życiorys ==
Przez całą sportową karierę związany był z Gerlachem Drzewica. Treningi rozpoczął w 1979. Startował w kanadyjkach dwójkach (slalom górski), jego wieloletnim partnerem był [[Michał Staniszewski]] (wychowanek tego samego klubu sportowego). Razem zdobyli szereg tytułów mistrza Polski, trzy medale ME (brązowe w 1996 i 2000 w C-2, srebrny w 1996 w C-2 w drużynie), a także złoty (1995) i srebrny (1999) medal mistrzostw świata. Trzykrotnie brali udział w igrzyskach olimpijskich. W [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|Barcelonie w 1992]] zajęli 10. miejsce, zaś w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Atlancie w 1996]] zostali sklasyfikowani na 7. miejscu. Największy sukces osiągnęli w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2000|Sydney w 2000]], zdobywając wówczas srebrny medal<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20200114200444/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ko/krzysztof-kolomanski-1.html|tytuł=Krzysztof Kołomański|opublikowany=sports-reference.com|język=en|data dostępu=2016-08-17}}</ref>.

Kiedy po igrzyskach olimpijskich w 2000 Michał Staniszewski wyemigrował do [[Kanada|Kanady]], Krzysztof Kołomański w 2001 postanowił zakończyć karierę sportową. Ukończył studia prawnicze na [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie]], odbył następnie aplikację prokuratorską. Zajął się prowadzeniem własnej działalności gospodarczej w branży handlowej i transportowej. Objął również funkcję prezesa Ludowego Klubu Kajakowego w Drzewicy<ref>{{Cytuj stronę|url=http://old.pzkaj.pl/historia/postaci,-,krzysztof,kolomanski.php|tytuł=Historia Polskiego Związku Kajakowego: Krzysztof Kołomański|opublikowany=pzkaj.pl|data dostępu=2016-08-17}}</ref>.

W 2000 odznaczony Złotym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]]<ref>{{Monitor Polski|2001|2|38}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=https://olimpijski.pl/olimpijczycy/krzysztof-marek-kolomanski/|tytuł=Krzysztof Kołomański|opublikowany=olimpijski.pl|data dostępu=2016-08-17}}

{{Polska IO2000}}

{{SORTUJ:Kołomański, Krzysztof}}
[[Kategoria:Kajakarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Kajakarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996]]
[[Kategoria:Kajakarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000]]
[[Kategoria:Polscy kajakarze na igrzyskach olimpijskich]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2000]]
[[Kategoria:Polscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Polscy olimpijczycy (Barcelona 1992)]]
[[Kategoria:Polscy olimpijczycy (Atlanta 1996)]]
[[Kategoria:Polscy olimpijczycy (Sydney 2000)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Opocznie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1973]]

title: · Krzysztof Kołomański

Data i miejsce urodzenia: 16 sierpnia 1973 · Opoczno

title: Dorobek medalowy

srebro: Sydney 2000 · kajakarstwo · (C-2 slalom)

złoto: Nottingham 1995 · C-2

brąz:
Augsburg 1996 · C-2
Mezzana 2000 · C-2

Dorobek medalowy: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski · Złoty Krzyż Zasługi


text:
# Od13
Od13 – polskie oznaczenie na PKP parowozu osobowego austriackiej serii kkStB 4, o układzie osi 2'B. Parowóz wykorzystywał silnik bliźniaczy na parę nasyconą. Zbudowano ich 213 sztuk od 1885 roku, z czego do 29 używano w Polsce.

## Historia
W ostatnim dwudziestoleciu XIX wieku na kolei austriackiej pojawiły się nowe, cięższe wagony osobowe kursujące w pociągach pośpiesznych. Spowodowało to konieczność skonstruowania nowych, mocniejszych parowozów. Pierwsze takie maszyny opuściły fabrykę Wiener Neustädter Lokomotivfabrik (dawniej Sigl) w Wiener Neustadt w 1885 r. Zostały oznaczone na państwowych kolejach kkStB jako seria 4. Ich konstrukcja stanowiła ulepszenie lokomotyw serii 2.
W latach 1885–1897 fabryka Wiener Neustädter Lokomotivfabrik i w mniejszych liczbach fabryki Lokomotivfabrik Floridsdorf, StEG i Krauss w Linzu wyprodukowały ogółem 200 lokomotyw tej serii. Otrzymały one na kkStB numery od 401 do 580 (od 1905 roku zmienione na 4.01 do 4.180), od 594 do 599 (później 4.194 do 4.199) oraz od 10401 do 10414 (później 4.201 do 4.214).
Ponadto, między 1893 a 1909 rokiem koleje kkStB poddały rekonstrukcji 13 starszych, zbudowanych w latach 1879–1880 lokomotyw serii AF III Kolei Franciszka Józefa (KFJB), modernizując je do standardu lokomotyw serii 4 i uzyskując w ten sposób lokomotywy o numerach 4.181 do 4.193. Należy zauważyć, że nie było lokomotywy o numerze 4.200, stąd mimo najwyższego numeru 4.214, wyprodukowano lub zmodernizowano 213 lokomotyw serii 4.
Lokomotywy te w zależności od producenta różniły się nieco wymiarami i parametrami

## Służba po I wojnie światowej
Po zakończeniu I wojny światowej część lokomotyw trafiła do nowo powstałych państw po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej. W Polsce znalazło się 29 lokomotyw tej serii, które oznaczono jako seria Od13. W 1926 roku PKP eksploatowały 24 parowozy tego typu. Były one wówczas już przestarzałe i zostały wycofane z użytku jeszcze przed 1935 rokiem.
52 lokomotywy znalazły się po I wojnie światowej w Czechosłowacji, z czego 38 weszło do eksploatacji na kolejach ČSD, otrzymując oznaczenie jako seria 254.2 (numery 254.201 do 238). Ostatnie wycofano ze służby w 1937 roku.
12 lokomotyw trafiło po wojnie na koleje włoskie (numery od 543.001 do 543.012), 10 na koleje rumuńskie, 18 na jugosłowiańskie, kilka na koleje rosyjskie lub radzieckie. Pozostałe jeździły na Kolejach Austriackich (BBÖ) do lat 30.

## Opis
Parowóz osobowy z dwucylindrowym silnikiem bliźniaczym, na parę nasyconą, o układzie osi 2'B (2'B n2). Kocioł dość nisko między kołami (oś kotła na wysokości 2035 mm). Na kotle był wysoki dzwonowaty zbieralnik pary z zewnętrznymi zaworami bezpieczeństwa, a za nim cylindryczna piasecznica, dostarczająca piasek przed pierwszą oś wiązaną. Komin miał baniasty odiskiernik. Dymnica miała typowe dla parowozów austriackich dwuskrzydłowe drzwiczki.
Ostoja parowozu była zewnętrzna. Rozstaw sztywny osi wiązanych wynosił 2500 mm, rozstaw osi wózka: 1700 mm. Przedni dwukołowy wózek toczny systemu Campera osadzony był, jak w serii 2, na sworzniu z przesuwem bocznym.
Parowóz miał dwucylindrowy silnik bliźniaczy, z mechanizmem rozrządu Stephensona. Napędzana była pierwsza oś wiązana, napęd na koła wiązane o średnicy 1780 mm przenoszony był poprzez korby Halla.

## Dane techniczne[4]
- tender serii – 12 Cl3
- pojemność skrzyni na wodę – 12,0 m³
- pojemność skrzyni na węgiel – 7,0 t
- masa służbowa – 32,5 t

title: Od13

wikitext:
{{Lokomotywa infobox
 |nazwa                              = Od13
 |grafika                            = KkStB 4.jpg
 |opis grafiki                       = parowóz KkStB 4 (0d13)
 |inne oznaczenia                    =
 |producent                          = Wiener Neustdat ([[Sigl]]) i in. {{flaga|Austria|Austro-Węgry}}
 |lata budowy                        = 1885-1897 (-1909)
 |układ osi                          = 2'B n2
 |masa pustego parowozu              = 40,5 – 41,5 t{{r|bek2}}
 |masa służbowa                      = 44,5 – 46,5 t{{r|bek2}}<br />(z tendrem 77 t){{r|piw}}
 |masa przyczepna                    = 26-27,5 t{{r|bek2}}
 |długość                            =
 |długość z tendrem                  = 15 282 mm{{r|piw}}
 |szerokość                          =
 |wysokość                           =
 |rozstaw osi skrajnych              = 5900 mm<ref group=uwaga name=rozst>Rozstaw osi skrajnych 5900 mm i wiązanych 2500 mm według J. Bek, Z. Bek, s. 32. Według innych źródeł odpowiednio 5800 mm i 2400 mm (J. Piwowoński, s.203).</ref>
 |średnica kół napędnych             = 1780 mm{{r|piw-bek}}
 |średnica kół tocznych              = 995 mm{{r|piw-bek}}
 |trakcja                            = parowa
 |typ tendra                         = 12 Cl3
 |ciśnienie kotła                    = 11 at<ref name=bek2>J. Bek, Z. Bek, ''Parni...'', s. 144–145.</ref>
 |powierzchnia kotła                 = 115 m² (127 m²)<ref group=uwaga>[[Powierzchnia ogrzewalna kotła]] 115 m² według J. Piwowoński, s. 191 (w Polsce obliczana od strony spalin). Powierzchnia ogrzewalna od strony wody: 127 m², w tym powierzchnia płomieniówek 119,1 m² i skrzyni ogniowej 7,9 m² (J. Bek, Z. Bek, ss.144-145).</ref>
 |powierzchnia przegrzewacza         =
 |powierzchnia rusztu                = 2,06 m²<ref name=piw-bek>J. Piwowoński, ''Parowozy...'', s. 192; J. Bek, Z. Bek, ''Parni...'', s. 144–145.</ref>
 |średnica cylindra                  = 435 mm{{r|piw-bek}}
 |skok tłoka                         = 630 mm{{r|piw-bek}}
 |pojemność skrzyni węglowej         =
 |pojemność skrzyni wodnej           =
 |moc znamionowa                     = 370 kW (503 KM){{r|bek2}}
 |siła pociągowa                     = 5200 kg{{r|piw}}
 |prędkość konstrukcyjna             = 80 km/h{{r|piw-bek}}
 |maksymalna prędkość eksploatacyjna =
 |nacisk osi                         = 13,5 t{{r|piw}}
 |rozstaw szyn                       =
 |minimalny promień łuku             =
 |commons                            = Category:KkStB 4
}}
'''Od13''' – polskie oznaczenie na PKP [[parowóz|parowozu]] osobowego [[austria]]ckiej serii [[Cesarsko-Królewskie Koleje Państwowe|kkStB]] '''4''', o [[układ osi lokomotywy|układzie osi 2'B]]. Parowóz wykorzystywał silnik bliźniaczy na parę nasyconą. Zbudowano ich 213 sztuk od 1885 roku, z czego do 29 używano w Polsce.

== Historia ==
W ostatnim dwudziestoleciu XIX wieku na kolei austriackiej pojawiły się nowe, cięższe wagony osobowe kursujące w pociągach pośpiesznych. Spowodowało to konieczność skonstruowania nowych, mocniejszych parowozów. Pierwsze takie maszyny opuściły fabrykę Wiener Neustädter Lokomotivfabrik (dawniej Sigl) w [[Wiener Neustadt]] w 1885 r. Zostały oznaczone na państwowych kolejach [[Cesarsko-Królewskie Koleje Państwowe|kkStB]] jako seria 4{{r|kal}}. Ich konstrukcja stanowiła ulepszenie lokomotyw [[Od12|serii 2]]{{r|bek}}.

W latach 1885–1897 fabryka Wiener Neustädter Lokomotivfabrik i w mniejszych liczbach fabryki Lokomotivfabrik Floridsdorf, StEG i Krauss w Linzu wyprodukowały ogółem 200 lokomotyw tej serii. Otrzymały one na kkStB numery od 401 do 580 (od 1905 roku zmienione na 4.01 do 4.180), od 594 do 599 (później 4.194 do 4.199) oraz od 10401 do 10414 (później 4.201 do 4.214)<ref name=pospichal>Josef Pospichal, ''[http://www.pospichal.net/lokstatistik/10040-kkstb4.htm kkStB/BBÖ 4]'' [dostęp 2012-06-01].</ref>.

Ponadto, między 1893 a 1909 rokiem koleje kkStB poddały rekonstrukcji 13 starszych, zbudowanych w latach 1879–1880 lokomotyw serii AF III Kolei Franciszka Józefa (KFJB){{r|bek}}, modernizując je do standardu lokomotyw serii 4 i uzyskując w ten sposób lokomotywy o numerach 4.181 do 4.193{{r|pospichal}}. Należy zauważyć, że nie było lokomotywy o numerze 4.200{{r|pospichal}}, stąd mimo najwyższego numeru 4.214, wyprodukowano lub zmodernizowano 213 lokomotyw serii 4<ref name=bek>J. Bek, Z. Bek, ''Parni...'', s. 32.</ref>.

Lokomotywy te w zależności od producenta różniły się nieco wymiarami i parametrami<ref name=piw>J. Piwowoński, ''Parowozy...'', s. 192, 203.</ref>

== Służba po I wojnie światowej ==
Po zakończeniu I wojny światowej część lokomotyw trafiła do nowo powstałych państw po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej. W Polsce znalazło się 29 lokomotyw tej serii, które oznaczono jako seria '''Od13'''{{r|pospichal}}. W 1926 roku [[Polskie Koleje Państwowe|PKP]] eksploatowały 24 parowozy tego typu{{r|piw}}. Były one wówczas już przestarzałe i zostały wycofane z użytku jeszcze przed 1935 rokiem{{r|pospichal}}.

52 lokomotywy znalazły się po I wojnie światowej w [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]], z czego 38 weszło do eksploatacji na kolejach [[Československé státní dráhy|ČSD]], otrzymując oznaczenie jako seria '''254.2''' (numery 254.201 do 238). Ostatnie wycofano ze służby w 1937 roku{{r|bek}}.

12 lokomotyw trafiło po wojnie na koleje włoskie (numery od 543.001 do 543.012), 10 na koleje rumuńskie, 18 na jugosłowiańskie, kilka na koleje rosyjskie lub radzieckie{{r|pospichal}}. Pozostałe jeździły na [[Österreichische Bundesbahnen|Kolejach Austriackich]] (BBÖ) do lat 30.{{r|pospichal}}

== Opis ==
Parowóz osobowy z dwucylindrowym [[silnik bliźniaczy|silnikiem bliźniaczym]], na [[para nasycona|parę nasyconą]], o układzie osi 2'B (2'B n2). Kocioł dość nisko między kołami (oś kotła na wysokości 2035 mm){{r|bek}}. Na kotle był wysoki dzwonowaty [[zbieralnik pary]] z zewnętrznymi zaworami bezpieczeństwa, a za nim cylindryczna piasecznica, dostarczająca piasek przed pierwszą oś wiązaną. Komin miał baniasty odiskiernik. Dymnica miała typowe dla parowozów austriackich dwuskrzydłowe drzwiczki{{r|bek}}.

[[ostoja (kolejnictwo)|Ostoja]] parowozu była zewnętrzna. Rozstaw sztywny osi wiązanych wynosił 2500 mm, rozstaw osi wózka: 1700 mm<ref group=uwaga name=rozst />. Przedni dwukołowy wózek toczny systemu Campera osadzony był, jak w serii 2, na sworzniu z przesuwem bocznym<ref name=piw202>J. Piwowoński, ''Parowozy...'', s. 202–203.</ref>.

Parowóz miał dwucylindrowy silnik bliźniaczy, z mechanizmem rozrządu Stephensona. Napędzana była pierwsza oś wiązana, napęd na koła wiązane o średnicy 1780 mm przenoszony był poprzez korby Halla{{r|bek}}.

== Dane techniczne<ref name="kal">{{cytuj książkę |tytuł = Kalendarz Młodego Technika '89 |inni = Maria Pietrzyk (red.) |wydawca = Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia” |miejsce = Warszawa |rok = 1988 |strony = 22}}</ref> ==
* tender serii – 12 Cl3
* pojemność skrzyni na wodę – 12,0 m³
* pojemność skrzyni na węgiel – 7,0 t
* masa służbowa – 32,5 t

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Jan Piwowoński, ''Parowozy kolei polskich'', WKiŁ, Warszawa 1978.
* Jindřich Bek, Zdenek Bek, ''Parní lokomotivy ČSD [1]'', Praga, 1999, {{ISBN|80-86116-13-1}} {{lang|cs}}

== Linki zewnętrzne ==
* Josef Pospichal, [http://www.pospichal.net/lokstatistik/10040-kkstb4.htm Lista parowozów kkStB 2] w serwisie [http://www.pospichal.net/lokstatistik/index.htm Lokstatistik]

{{Parowozy PKP}}

{{SORTUJ:Od013}}
[[Kategoria:Parowozy PKP]]
[[Kategoria:Parowozy o układzie osi 2B]]

title: Od13

Producent: Wiener Neustdat (Sigl) i in.

Masa służbowa: 44,5 – 46,5 t · (z tendrem 77 t)

Trakcja: parowa

Ciśnienie w kotle: 11 at

Prędkość konstrukcyjna: 80 km/h


text:
# Kircino
Kircino – dawna wieś. Tereny na których leżała znajdują się obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie dokszyckim, w sielsowiecie Dokszyce.
Dawniej używana nazwa Siabrynka.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie duniłowickim, od 1926 w powiecie dziśnieńskim, w gminie Porpliszcze.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 36 osób, 14 było wyznania rzymskokatolickiego a 22 prawosławnego. Jednocześnie 5 mieszkańców zadeklarowało polską a 21 białoruską przynależność narodową. Było tu 9 budynków mieszkalnych. W 1931 w 11 domach zamieszkiwało 42 osoby.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Parafianowie i prawosławnej w Porpliszczach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Dokszycach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porpliszczach.

title: Kircino

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kircino
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon dokszycki|dokszycki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Dokszyce|Dokszyce]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 54°56′11″N 27°40′19″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kircino''' – dawna wieś. Tereny na których leżała znajdują się obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon dokszycki|rejonie dokszyckim]], w [[Sielsowiet Dokszyce|sielsowiecie Dokszyce]].

Dawniej używana nazwa Siabrynka.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie wilejskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{SgKP|IX|498|Rajówka, folwark, powiat wilejski, gmina Porpliszcze}}</ref>.

W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga122" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)</ref>, w [[Powiat duniłowicki|powiecie duniłowickim]], od 1926 w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]], w [[Porpliszcze (gmina)|gminie Porpliszcze]]<ref>Dz.U. z 1925 r. nr 67, poz. 472</ref>.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 36 osób, 14 było wyznania rzymskokatolickiego a 22 prawosławnego. Jednocześnie 5 mieszkańców zadeklarowało polską a 21 białoruską przynależność narodową. Było tu 9 budynków mieszkalnych<ref name=":02222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 34}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 11 domach zamieszkiwało 42 osoby<ref name=":12">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 23}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Najświętszego Imienia Maryi w Parafianowie|parafii rzymskokatolickiej w Parafianowie]] i prawosławnej w [[Porpliszcze|Porpliszczach]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Dokszyce|Dokszycach]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porpliszczach<ref name=":02">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1521}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Porpliszcze (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie dokszyckim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu duniłowickiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu dziśnieńskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: Kircino

Obwód: witebski

Rejon: dokszycki

Sielsowiet: Dokszyce


text:
# Friedrich Weinreb
Friedrich Weinreb (ur. 18 listopada 1910 we Lwowie, zm. 18 października 1988 w Zurychu) – chasyd, pisarz i ekonomista.
W Polsce znany i wspominany głównie przez Krzysztofa Maurina. Andrzej Wierciński dedykował swoją książkę "Przez wodę i ogień. Biblia i Kabała" – Pamięci Fryderyka Weinreba, profesora statystyki matematycznej i zarazem najwybitniejszego przedstawiciela współczesnej Kabały

## Publikacje
Dorobek obejmuje 50 publikacji poniżej wybór.

### Główne Publikacje
- Der göttliche Bauplan der Welt. Der Sinn der Bibel nach der ältesten jüdischen Überlieferung. Origo, Zürich 1966.
  - ungekürzte Neuausgabe als: Schöpfung im Wort. Die Struktur der Bibel in jüdischer Überlieferung. Thauros, Weiler im Allgäu 1994.
- Die Rolle Esther. Das Buch Esther nach der ältesten jüdischen Überlieferung. Origo, Zürich 1968.
- Das Buch Jonah (Jona). Der Sinn des Buches Jonah nach der ältesten jüdischen Überlieferung. Origo, Zürich 1970.
- Die jüdischen Wurzeln des Matthäus-Evangeliums. Origo, Zürich 1972.
- Leben im Diesseits und Jenseits. Ein uraltes vergessenes Menschenbild. Origo, Zürich 1974.
- Wunder der Zeichen – Wunder der Sprache. Vom Sinn und Geheimnis der Buchstaben. Origo, Bern 1979.
- Legende von den beiden Bäumen. Alternatives Modell einer Autobiographie. Origo, Bern 1981.
- Traumleben. Überlieferte Traumdeutung. 4 Bände, Thauros, München 1981.
- Die Astrologie in der jüdischen Mystik. Thauros, München 1982.
- Der biblische Kalender. Mit einer chassidischen Geschichte für jeden Tag des Jahres. 4 Bände, Thauros, Weiler 1984ff.
- Das jüdische Passahmahl und was dabei von der Erlösung erzählt wird. Thauros, Weiler 1985.
- Innenwelt des Wortes im Neuen Testament. Eine Deutung aus den Quellen des Judentums. Thauros, Weiler 1988.
- Das Buch von Zeit und Ewigkeit. Der jüdische Kalender und seine Feste. Thauros, Weiler 1991.
- Das Markus-Evangelium. Der Erlöser als Gestalt des religiösen Weges. 2 Bände, Thauros, Weiler 1999.
- Die Freuden Hiobs. Eine Deutung des Buches Hiob nach jüdischer Überlieferung. Friedrich Weinreb Stiftung, Weiler 2006.
- Das Opfer in der Bibel. Näherkommen zu Gott. Weinreb-Stiftung, Zürich 2011.

### Autobiografie
- Begegnungen mit Engeln und Menschen. Mysterium des Tuns. Autobiographische Aufzeichnungen 1910–1936. Origo, Zürich 1974.
- Der Krieg der Römerin. Erinnerungen 1935–1943. Zwei Bände, Thauros, München 1982.
- Das Wunder vom Ende der Kriege. Erlebnisse im letzten Krieg. Thauros, Weiler 1985.
- Die Haft. Geburt einer neuen Welt. Erinnerungen 1945 bis 1948. Ebenda 1988.
- Die langen Schatten des Krieges. Drei Bände: Im Land der Blinden / Klug wie die Schlange, sanft wie die Taube / Endspiel. Ebenda 1989.
- Meine Revolution. Erinnerungen 1948–1987. Ebenda 1990.

### Wykłady
Viele Kurse und Vorträge Weinrebs wurden aufgezeichnet und sind als Tondokumente verfügbar. Einen Überblick dazu bieten:
- Weinreb hören und sehen. Autobiographische Notizen zu Vorträgen und Veröffentlichungen 1928 bis 1980. Eine Festgabe für Friedrich Weinreb zum 70. Geburtstag mit einem vollständigen Verzeichnis seiner in deutscher und holländischer Sprache gehaltenen Vorträge zur jüdischen Überlieferung und einer Bibliographie. Thauros, München 1980
- Die bewahrte Stimme. Über Hören und Sprechen in der mündlichen Überlieferung. Mit Inhaltsangaben und vollständigem Verzeichnis der Tonkassetten der ISIOM Weinreb Tonarchiv 1971–1982. Thauros, München 1983

### O Weinrebie
- Klaus W. Hälbig: Das Wunder des Wortes. Friedrich Weinreb (1910-1988), Mystiker und Thora-Gelehrter. In: Geist und Leben. 2011, Nr. 2, S. 148-170.
- Christian Schneider: Im Lehrhaus des Wortes. Reden und Aufsätze – Friedrich Weinreb zum hundertsten Geburtstag. Zürich 2010, ISBN 978-3-905783-68-1.
- Eugen Baer: Ewiges Leben im Wort. Eine Einführung in Leben und Werk von Friedrich Weinreb. Zürich 2010.

### non-fiction
- Klaus W. Hälbig: Der Baum des Lebens. Kreuz und Thora in mystischer Deutung, Würzburg 2011, ISBN 978-3-429-03395-8 (Grundlage ist die Deutung Weinrebs von den zwei Bäumen im Paradies).
- Regina Grüter: Een fantast schrijft geschiedenis. De affaires rond Friedrich Weinreb. Amsterdam 1997 (niederländisch), ISBN 9-050183-79-4.
- Israel Koren: Friedrich Weinrebs Deutung der zwei Schöpfungsgeschichten im Buch Genesis. Thauros, Weiler 2001, ISBN 3-88411-056-X.
- J.H. Laenen: Frederik Weinreb en de Joodse Mystiek. Baarn 2003 (niederländisch), ISBN 9-025953-63-8.
- René Marres: Frederik Weinreb. Verzetsman en groot schrijver. Soesterberg 2002 (niederländisch), ISBN 9-059110-80-3.
- D. Giltay Veth, A.J. van der Leeuw: Rapport door het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie uitgebracht aan de Minister van Justitie inzake de activiteiten van drs. F. Weinreb gedurende de jaren 1940-1945, in het licht van nadere gegevens bezien. Den Haag 1976 (niederländisch), ISBN 9-012010-68-3.

### Różne
- Gottfried Abrath: Die Adoption. Roman. BoD, Norderstedt 2009, ISBN 978-3-8391-1952-5.
- Johanna J. Danis: Psychosymbolik der Zeit, München: Edition Psychosymbolik 1993, ISBN 978-3-925350-49-8.

title: Friedrich Weinreb

wikitext:
[[Grafika:Friedrich Weinreb Portrait.jpg|thumb|Friedrich Weinreb]]
'''Friedrich Weinreb''' (ur. [[18 listopada]] [[1910]] we [[Lwów|Lwowie]], zm. [[18 października]] [[1988]] w [[Zurych]]u) – [[Chasydyzm|chasyd]], [[pisarz]] i [[Ekonomia|ekonomista]].

W Polsce znany i wspominany głównie przez [[Krzysztof Maurin|Krzysztofa Maurina]]<ref>Spotkanie z Weinrebem [http://www.gnosis.art.pl/numery/gn05_maurin_spotkanie_z_weinrebem.HTM]</ref><ref>Spotkanie z Aniołami i Ludźmi [http://www.gnosis.art.pl/numery/gn05_weinreb_spotkania_z_aniolami.HTM]</ref>. [[Andrzej Wierciński (antropolog)|Andrzej Wierciński]] dedykował swoją książkę "Przez wodę i ogień. Biblia i Kabała" – ''Pamięci Fryderyka Weinreba, profesora statystyki matematycznej i zarazem najwybitniejszego przedstawiciela współczesnej Kabały''

== Publikacje ==
Dorobek obejmuje 50 publikacji poniżej wybór.

=== Główne Publikacje ===
* ''Der göttliche Bauplan der Welt. Der Sinn der Bibel nach der ältesten jüdischen Überlieferung.'' Origo, Zürich 1966.
** ungekürzte Neuausgabe als: ''Schöpfung im Wort. Die Struktur der Bibel in jüdischer Überlieferung.'' Thauros, Weiler im Allgäu 1994.
* ''Die Rolle Esther. Das Buch Esther nach der ältesten jüdischen Überlieferung.'' Origo, Zürich 1968.
* ''Das Buch Jonah (Jona). Der Sinn des Buches Jonah nach der ältesten jüdischen Überlieferung.'' Origo, Zürich 1970.
* ''Die jüdischen Wurzeln des Matthäus-Evangeliums.'' Origo, Zürich 1972.
* ''Leben im Diesseits und Jenseits. Ein uraltes vergessenes Menschenbild.'' Origo, Zürich 1974.
* ''Wunder der Zeichen – Wunder der Sprache. Vom Sinn und Geheimnis der Buchstaben.'' Origo, Bern 1979.
* ''Legende von den beiden Bäumen. Alternatives Modell einer Autobiographie.'' Origo, Bern 1981.
* ''Traumleben. Überlieferte Traumdeutung.'' 4 Bände, Thauros, München 1981.
* ''Die Astrologie in der jüdischen Mystik.'' Thauros, München 1982.
* ''Der biblische Kalender. Mit einer chassidischen Geschichte für jeden Tag des Jahres.'' 4 Bände, Thauros, Weiler 1984ff.
* ''Das jüdische Passahmahl und was dabei von der Erlösung erzählt wird.'' Thauros, Weiler 1985.
* ''Innenwelt des Wortes im Neuen Testament. Eine Deutung aus den Quellen des Judentums.'' Thauros, Weiler 1988.
* ''Das Buch von Zeit und Ewigkeit. Der jüdische Kalender und seine Feste.'' Thauros, Weiler 1991.
* ''Das Markus-Evangelium. Der Erlöser als Gestalt des religiösen Weges.'' 2 Bände, Thauros, Weiler 1999.
* ''Die Freuden Hiobs. Eine Deutung des Buches Hiob nach jüdischer Überlieferung.'' Friedrich Weinreb Stiftung, Weiler 2006.
* ''Das Opfer in der Bibel. Näherkommen zu Gott.'' Weinreb-Stiftung, Zürich 2011.

=== Autobiografie ===
* ''Begegnungen mit Engeln und Menschen. Mysterium des Tuns. Autobiographische Aufzeichnungen 1910–1936.'' Origo, Zürich 1974.
* ''Der Krieg der Römerin. Erinnerungen 1935–1943.'' Zwei Bände, Thauros, München 1982.
* ''Das Wunder vom Ende der Kriege. Erlebnisse im letzten Krieg.'' Thauros, Weiler 1985.
* ''Die Haft. Geburt einer neuen Welt. Erinnerungen 1945 bis 1948.'' Ebenda 1988.
* ''Die langen Schatten des Krieges.'' Drei Bände: ''Im Land der Blinden / Klug wie die Schlange, sanft wie die Taube / Endspiel.'' Ebenda 1989.
* ''Meine Revolution. Erinnerungen 1948–1987.'' Ebenda 1990.

=== Wykłady ===
Viele Kurse und Vorträge Weinrebs wurden aufgezeichnet und sind als Tondokumente verfügbar. Einen Überblick dazu bieten:
* ''Weinreb hören und sehen. Autobiographische Notizen zu Vorträgen und Veröffentlichungen 1928 bis 1980''. Eine Festgabe für Friedrich Weinreb zum 70. Geburtstag mit einem vollständigen Verzeichnis seiner in deutscher und holländischer Sprache gehaltenen Vorträge zur jüdischen Überlieferung und einer Bibliographie. Thauros, München 1980
* ''Die bewahrte Stimme. Über Hören und Sprechen in der mündlichen Überlieferung''. Mit Inhaltsangaben und vollständigem Verzeichnis der Tonkassetten der ISIOM Weinreb Tonarchiv 1971–1982. Thauros, München 1983

=== O Weinrebie ===
* Klaus W. Hälbig: ''Das Wunder des Wortes. Friedrich Weinreb (1910-1988), Mystiker und Thora-Gelehrter.'' In: ''Geist und Leben.'' 2011, Nr. 2, S. 148-170.
* Christian Schneider: ''Im Lehrhaus des Wortes. Reden und Aufsätze – Friedrich Weinreb zum hundertsten Geburtstag.'' Zürich 2010, {{ISBN|978-3-905783-68-1}}.
* Eugen Baer: ''Ewiges Leben im Wort. Eine Einführung in Leben und Werk von Friedrich Weinreb.'' Zürich 2010.

=== non-fiction ===
* Klaus W. Hälbig: ''Der Baum des Lebens. Kreuz und Thora in mystischer Deutung'', Würzburg 2011, {{ISBN|978-3-429-03395-8}} (Grundlage ist die Deutung Weinrebs von den zwei Bäumen im Paradies).
* Regina Grüter: ''Een fantast schrijft geschiedenis. De affaires rond Friedrich Weinreb.'' Amsterdam 1997 (niederländisch), {{ISBN|9-050183-79-4}}.
* Israel Koren: ''Friedrich Weinrebs Deutung der zwei Schöpfungsgeschichten im Buch Genesis.'' Thauros, Weiler 2001, {{ISBN|3-88411-056-X}}.
* J.H. Laenen: ''Frederik Weinreb en de Joodse Mystiek.'' Baarn 2003 (niederländisch), {{ISBN|9-025953-63-8}}.
* René Marres: ''Frederik Weinreb. Verzetsman en groot schrijver.'' Soesterberg 2002 (niederländisch), {{ISBN|9-059110-80-3}}.
* D. Giltay Veth, A.J. van der Leeuw: ''Rapport door het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie uitgebracht aan de Minister van Justitie inzake de activiteiten van drs. F. Weinreb gedurende de jaren 1940-1945, in het licht van nadere gegevens bezien.'' Den Haag 1976 (niederländisch), {{ISBN|9-012010-68-3}}.

=== Różne ===
* Gottfried Abrath: ''Die Adoption. Roman.'' BoD, Norderstedt 2009, {{ISBN|978-3-8391-1952-5}}.
* [[Johanna J. Danis]]: ''Psychosymbolik der Zeit'', München: Edition Psychosymbolik 1993, {{ISBN|978-3-925350-49-8}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.weinreb-stiftung.org Friedrich-Weinreb-Stiftung]
* {{Cytuj stronę | url = http://peterstaaden.de/weinreb/ | tytuł = Umfangreiche Website zu Friedrich Weinreb | opublikowany = peterstaaden.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20141220232920/http://peterstaaden.de/weinreb/ | zarchiwizowano = 2014-12-20}} von Peter Staaden
* [http://www.arjeh.de/weinreb Informative private Website] von Friedhelm Wessel

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Weinreb, Friedrich}}
[[Kategoria:Żydowscy pisarze]]
[[Kategoria:Chasydzi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1910]]
[[Kategoria:Zmarli w 1988]]


text:
# Ekspedycja 11
Ekspedycja 11 była misją jedenastej stałej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Włoski astronauta ESA (ang. European Space Agency) Roberto Vittori, który wystartował razem z załogą Ekspedycji 11 – rakietą Sojuz TMA-6, powrócił na Ziemię po 7 dniach (24 kwietnia 2005), razem z załogą Ekspedycji 10 na pokładzie Sojuza TMA-5.

## Załoga
- Siergiej Krikalow (6), Dowódca misji i dowódca Sojuza (Rosja)
- John L. Phillips (2), Inżynier lotu i pracownik naukowy ISS (Stany Zjednoczone)

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Załoga rezerwowa
- Michaił Tiurin (2), Dowódca misji i dowódca Sojuza (Rosja)
- Daniel Tani (2), Inżynier lotu i pracownik naukowy ISS (Stany Zjednoczone)

## Parametry misji
- Perygeum: ~384 km
- Apogeum: ~396 km
- Inklinacja: ~51,6°
- Okres orbitalny: ~92 min

### Dokowanie do ISS
- Połączenie z ISS: 17 kwietnia 2005, 02:20:23 UTC[2]
- Odłączenie od ISS: 10 października 2005, 21:49:14 UTC[2]
- Łączny czas dokowania: 176 dni 19 godz. 28 min 51 s

title: Ekspedycja 11

wikitext:
{{Misja kosmiczna infobox
 |nazwa                             = Ekspedycja 11
 |emblemat                          = Expedition 11 insignia.svg
 |oznaczenie kodowe                 = Expedition 11
 |program                           = ISS
 |statek kosmiczny                  = [[Sojuz TMA-6]]
 |pojazd powrotny                   = Sojuz TMA-6
 |zdjęcie załogi                    = ISS Expedition 11 crew.jpg
 |podpis zdjęcia załogi             = Od lewej: Siergiej K. '''Krikalow''', John L. '''Phillips'''
 |dowódca                           = [[Siergiej Krikalow]]
 |załoga                            = 2
 |miejsce startu                    = [[Bajkonur]]
 |data startu                       = 15 kwietnia 2005, 00:46:00 [[Uniwersalny czas koordynowany|UTC]]
 |1. wyjście w przestrzeń kosmiczną = 1.EVA – 4 h 58 min
 |2. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |3. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |4. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |5. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |6. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |7. wyjście w przestrzeń kosmiczną =
 |liczba orbit                      = 2818{{r|spacefacts}}
 |apogeum                           = ~396
 |perygeum                          = ~384
 |apocyntion                        =
 |perycyntion                       =
 |okres                             = ~92
 |inklinacja                        = ~51,6
 |ekscentryczność                   =
 |inne ciało                        = ISS
 |lądowanie ...                     =
 |pobyt ...                         = 176 dni 19 godz.
28 min 51 s
 |masa próbek ...                   =
 |liczba orbit ...                  =
 |czas orbit ...                    =
 |miejsce lądowania                 = [[Kazachstan]]
 |data lądowania                    = 11 października 2005, 01:09:00 UTC
 |czas misji                        = 179 dni 23 min
 |odległość                         =
 |liczba okrążeń Ziemi              =
 |commons                           = category:ISS Expedition 11
 |wikinews                          =
}}
'''Ekspedycja 11''' była misją jedenastej [[Lista ekspedycji na Międzynarodową Stację Kosmiczną|stałej załogi]] [[Międzynarodowa Stacja Kosmiczna|Międzynarodowej Stacji Kosmicznej]].

Włoski astronauta [[Europejska Agencja Kosmiczna|ESA]] (ang. ''European Space Agency'') [[Roberto Vittori]], który wystartował razem z załogą Ekspedycji 11 – rakietą [[Sojuz TMA-6]], powrócił na Ziemię po 7 dniach (24 kwietnia 2005), razem z załogą [[Ekspedycja 10|Ekspedycji 10]] na pokładzie [[Sojuz TMA-5|Sojuza TMA-5]].

== Załoga ==
* [[Siergiej Krikalow]] (6), Dowódca misji i dowódca Sojuza ([[Rosja]])
* [[John Phillips|John L. Phillips]] (2), Inżynier lotu i pracownik naukowy ISS ([[Stany Zjednoczone]])
(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z [[Kosmonauta|astronautów]])

'''Załoga rezerwowa'''
* [[Michaił Tiurin]] (2), Dowódca misji i dowódca Sojuza (Rosja)
* [[Daniel Tani]] (2), Inżynier lotu i pracownik naukowy ISS (Stany Zjednoczone)

== Parametry misji ==
* [[Perycentrum|Perygeum]]: ~384 km
* [[apsyda (astronomia)|Apogeum]]: ~396 km
* [[Inklinacja]]: ~51,6°
* [[Okres orbitalny]]: ~92 min

=== Dokowanie do ISS ===
* Połączenie z ISS: 17 kwietnia 2005, 02:20:23 [[Uniwersalny czas koordynowany|UTC]]{{r|tma6}}
* Odłączenie od ISS: 10 października 2005, 21:49:14 UTC{{r|tma6}}
* Łączny czas [[Dokowanie (astronautyka)|dokowania]]: 176 dni 19 godz. 28 min 51 s

== Zobacz też ==
* [[Alfabetyczna lista astronautów|alfabetyczna lista astronautów i kosmonautów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=spacefacts>{{Cytuj stronę | url = http://www.spacefacts.de/iss/english/exp_11.htm | tytuł = ISS: Expedition 11 | data = 2013-11-24 | opublikowany = Space Facts | język = en | data dostępu = 2014-07-03}}</ref>
<ref name="tma6">{{Cytuj stronę | url = http://www.spacefacts.de/mission/english/soyuz-tma-6.htm | tytuł = Soyuz TMA-6 | data = 2014-04-17 | opublikowany = Space Facts | język = en | data dostępu = 2014-07-03}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.nasa.gov/mission_pages/station/expeditions/expedition11/index.html ISS Expedition 11 Crew] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.spacefacts.de/iss/english/exp_11.htm | tytuł = ISS: Expedition 11 | data = 2013-11-24 | opublikowany = Space Facts | język = en | data dostępu = 2014-07-03}}
* [https://archive.ph/20130417154646/http://www.energia.ru/eng/iss/iss11/iss-11.html oficjalna strona Energii o E-11] {{lang|en}}
* [http://www.esa.int/Our_Activities/Human_Spaceflight/Eneide_-_Vittori_mission artykuł o misji astronauty ESA Roberto Vittori] {{lang|en}}

{{Załogi ISS}}

[[Kategoria:Ekspedycje na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej|11]]
[[Kategoria:Wydarzenia 2005]]

title: Ekspedycja 11

Oznaczenie kodowe: Expedition 11

Pojazd dowożący: Sojuz TMA-6

Pojazd powrotny: Sojuz TMA-6

Dowódca: Siergiej Krikalow

Miejsce startu: Bajkonur

Wyjście w przestrzeń kosmiczną: 1.EVA – 4 h 58 min

Okres orbitalny: ~92 min

Pobyt na stacji ISS: 176 dni 19 godz. · 28 min 51 s

Miejsce lądowania: Kazachstan

Lądowanie: 11 października 2005, 01:09:00 UTC

Czas trwania misji: 179 dni 23 min