text:
# East Dean and Friston
East Dean and Friston – gmina (civil parish) w Anglii, w hrabstwie East Sussex, w dystrykcie Wealden. Leży 86 km na południe od Londynu. W 2007 miejscowość liczyła 1577 mieszkańców.

title: East Dean and Friston

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = East Dean and Friston
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Seven Sisters from Birling Gap, Sussex, UK.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = East Dean and Friston
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South East England|South East]]
 |2. jednostka administracyjna = [[East Sussex]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Wealden]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2007
 |liczba ludności              = 1577 (2007)<ref>[http://www.eastsussexinfigures.org.uk/webview/ East Sussex in Figures]</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 01323
 |kod pocztowy                 = BN20
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = East Sussex
 |współrzędne                  = 50°45′36″N 0°12′0″E
 |commons                      =
 |www                          = http://eastdeanvillage.org.uk/
}}
'''East Dean and Friston''' – gmina (''[[civil parish]]'') w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[East Sussex]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Wealden]]. Leży 86 km na południe od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=TV5514597971|tytuł=East Dean and Friston na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>. W 2007 miejscowość liczyła 1577 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Civil parishes w hrabstwie East Sussex]]

title: East Dean and Friston

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South East

Hrabstwo: East Sussex

Dystrykt: Wealden


text:
# Czesław Lewicki
Czesław Lewicki (ur. 26 kwietnia 1906 w Mołczanach na Podolu, zm. 16 marca 1979 w Warszawie) – polski pedagog, kompozytor i dyrygent.

## Życiorys

### Okres II RP
Syn Józefa. W 1935 ukończył Konserwatorium Warszawskie, gdzie studiował m.in. u Waleriana Bierdiajewa. Od 1935 do 1938 pracował w Wilnie jako dyrygent orkiestry symfonicznej i chóru, a także wykładowca Konserwatorium Muzycznego im. Karłowicza. W Wilnie występował także jako dyrygent koncertów orkiestry symfonicznej Rady Zrzeszeń Artystycznych i Wileńskiej Orkiestry Symfonicznej.
W sierpniu 1938 był dyrygentem orkiestry Polskiego Baletu Reprezentacyjnego podczas jej występów w Niemczech i na Łotwie. W 1938 wyjechał z Polski, aby studiować muzykę w Paryżu. Powrócił do Polski przed wojną; do jej wybuchu był jednym z dyrygentów Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia.

### II wojna światowa
W połowie lutego 1943, podczas powstania w getcie warszawskim, kolega Lewickiego z Polskiego Radia, kompozytor pochodzenia żydowskiego Władysław Szpilman, pracował poza gettem. Udało mu się skontaktować ze swoim przyjacielem i kolegą z Radia, aktorem Andrzejem Boguckim, który odebrał go z pracy i przemycił do własnego mieszkania. Bogucki wraz z żoną Janiną przez dwa tygodnie ukrywali Szpilmana w swoim mieszkaniu. Następnie 27 lutego przeniesiono go do kawalerki Lewickiego na Mokotowie (ul. Puławska 83), gdzie przebywał przez kolejne ok. pięć miesięcy. Lewicki regularnie odwiedzał mieszkanie, przynosząc Szpilmanowi żywność i inne potrzebne rzeczy. Szpilman opisał Lewickiego jako „bliskiego przyjaciela”.
Lewicki działał także w polskim ruchu oporu (Armia Krajowa) i był poszukiwany przez Gestapo. W zębach nosił pigułkę samobójczą. W czerwcu poradził Szpilmanowi opuszczenie mieszkania w obawie, że Niemcy mogą go szukać w tym mieszkaniu (Szpilman zdecydował się tam pozostać do czasu, gdy sytuacja zmusiła go do opuszczenia go, co nastąpiło 12 sierpnia). Niektóre źródła podają, że Lewicki miał żonę Helenę, która również pomagała Szpilmanowi, choć inne źródło podaje, że Lewicki ożenił się dopiero po wojnie. Szpilman przebywał w mieszkaniu Heleny po incydencie z 12 sierpnia.
W 1944 Lewicki wziął udział w powstaniu warszawskim pełniąc służbę, w stopniu chorążego, w Szefostwie Żandarmerii Kwatery Głównej Okręgu Warszawskiego AK i posługując się pseudonimem „Sar”.
W filmie Pianista z 2002 roku część historii Lewickiego została wpleciona w historię Marka Gębczyńskiego. W tym filmie pojawia się także mieszkanie Lewickiego, choć w niewłaściwej lokalizacji.

### PRL
Po wojnie pracował w Polskim Radiu i Telewizji w Warszawie, pełniąc rolę m.in. dyrektora, kierownika i redaktora muzycznego. W 1946 został dyrektorem Rozgłośni Polskiego Radia Warszawa II. Dalej, choć sporadycznie, występował jako dyrygent koncertów symfonicznych. W latach późniejszych pracował w Przedsiębiorstwie Państwowym Film Polski. W 1954/1955 został doradcą muzycznym Centralnego Urzędu Kinematografii. Około 1964 był kierownikiem muzycznym Telewizji Warszawskiej.
W 1954 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
23 maja 1978 Janina i Andrzej Boguccy oraz Czesław Lewicki zostali uznani przez Yad Vashem za Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Należeli do grupy ok. trzydziestu nieżydowskich Polaków zaangażowanych w pomoc Szpilmanowi w czasie wojny.
Zmarł 16 marca 1979 w Warszawie.

wikiname: plwiki

title: Czesław Lewicki

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Czesław Lewicki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 26 kwietnia 1906
 |miejsce urodzenia         = [[Mołczany]]
 |data śmierci              = 16 marca 1979
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = [[pedagog]], [[kompozytor]], [[dyrygent]]
 |odznaczenia               = {{order|KZ|S}}
 |commons                   =
}}
'''Czesław Lewicki''' (ur. [[26 kwietnia]] [[1906]] w [[Mołczany (rejon żmeryński)|Mołczanach]] na [[Podole|Podolu]]<ref name=":0" /><ref name=":1" />, zm. [[16 marca]] [[1979]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski [[pedagog]], [[kompozytor]] i [[dyrygent]].

== Życiorys ==
=== Okres II RP ===
Syn Józefa. W 1935 ukończył [[Konserwatorium Warszawskie]], gdzie studiował m.in. u [[Walerian Bierdiajew|Waleriana Bierdiajewa]]<ref name=":1" /><ref name=":2">{{Cytuj |autor = Leon Tadeusz Błaszczyk |tytuł = Dyrygenci polscy i obcy w Polsce, działający w XIX i XX wieku |data = 1964 |data dostępu = 2023-10-08 |wydawca = Polskie Wyd. Muzyczne |s = 165 |url = https://books.google.co.kr/books?id=LpO9AAAAIAAJ&q=%22Karlowicza.+Nast%C4%99pnie+powr%C3%B3ci%C5%82+do+Warszawy%22&dq=%22Karlowicza.+Nast%C4%99pnie+powr%C3%B3ci%C5%82+do+Warszawy%22&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwjwtaP0gOaBAxWRZt4KHcCoBu8Q6AF6BAgIEAI |język = pl}}</ref>. Od 1935 do 1938 pracował w Wilnie jako dyrygent orkiestry symfonicznej i chóru, a także wykładowca [[Konserwatorium Muzyczne w Wilnie|Konserwatorium Muzycznego im. Karłowicza]]<ref name=":1" /><ref name=":2" />. W Wilnie występował także jako dyrygent koncertów orkiestry symfonicznej [[Rada Zrzeszeń Artystycznych|Rady Zrzeszeń Artystycznych]] i [[Wileńskia Orkiestra Symfoniczna|Wileńskiej Orkiestry Symfonicznej]]<ref name=":2" />.

W sierpniu 1938 był dyrygentem orkiestry [[Polski Balet Reprezentacyjny|Polskiego Baletu Reprezentacyjnego]] podczas jej występów w Niemczech i na Łotwie<ref name=":1" />. W 1938 wyjechał z Polski, aby studiować muzykę w Paryżu<ref name=":1" />. Powrócił do Polski przed [[II wojna światowa|wojną]]; do jej wybuchu był jednym z dyrygentów [[Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia|Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia]]<ref name=":2" />.

=== II wojna światowa ===
[[Plik:Dom przy ul. Puławskiej 83 w Warszawie 2025.jpg|thumb|Dom przy [[Ulica Puławska w Warszawie|ul. Puławskiej]] 83, w którym w 1943 roku w kawalerce Czesława Lewickiego przez kilka miesięcy ukrywał się [[Władysław Szpilman]]]]
W połowie lutego 1943, podczas [[Powstanie w getcie warszawskim|powstania w getcie warszawskim]], kolega Lewickiego z Polskiego Radia, kompozytor pochodzenia żydowskiego [[Władysław Szpilman]], pracował poza gettem. Udało mu się skontaktować ze swoim przyjacielem i kolegą z Radia, aktorem [[Andrzej Bogucki|Andrzejem Boguckim]], który odebrał go z pracy i przemycił do własnego mieszkania. Bogucki wraz z żoną Janiną przez dwa tygodnie ukrywali Szpilmana w swoim mieszkaniu. Następnie 27 lutego przeniesiono go do kawalerki Lewickiego na [[Mokotów|Mokotowie]] ([[Ulica Puławska w Warszawie|ul. Puławska]] 83), gdzie przebywał przez kolejne ok. pięć miesięcy<ref>{{cytuj książkę | tytuł = Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Ratujący Żydów podczas Holokaustu. Polska. Tom I | wydawca = Fundacja Instytut Studiów Strategicznych | miejsce = Kraków | data = 2009 | strony = 54 | isbn = 978-83-87832-59-9}}</ref>. Lewicki regularnie odwiedzał mieszkanie, przynosząc Szpilmanowi żywność i inne potrzebne rzeczy<ref name=":02">[https://righteous.yadvashem.org/?searchType=righteous_only&language=en&itemId=4016116&ind=1 „Lewicki Czesław”]. ''The Righteous Among The Nations Database''.</ref><ref name=":22">[https://www.bogdanprejs.pl/pianista.html „Tata uratował pianistę”]. ''Dziennik Zachodni''. 2002.</ref><ref name=":3">Dzierzbicka, Katarzyna (2015). [http://www.polska1918-89.pl/pdf/szpilman-dwa-lata-w-ukryciu,1353.pdf „Szpilman: dwa lata w ukryciu”] (PDF). ''Pamięc i Sprawiedliwość''. '''1''' (34): 62–65.</ref>. Szpilman opisał Lewickiego jako „bliskiego przyjaciela”<ref>{{Cytuj |autor = Władyslaw Szpilman |tytuł = The Pianist |data = 2011-12-08 |data dostępu = 2023-10-07 |isbn = 978-1-78022-268-4 |wydawca = Orion |s = 108 |url = https://books.google.co.kr/books?id=W4Eq8jqsNt8C&pg=PT108&dq=Czes%C5%82aw+Lewicki+szpilman+friend&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwiplcGG4t6BAxVidPUHHTvGAncQ6AF6BAgNEAI#v=onepage&q=Czes%C5%82aw%20Lewicki%20szpilman%20friend&f=false |język = en}}</ref>.

Lewicki działał także w polskim ruchu oporu ([[Armia Krajowa]]) i był poszukiwany przez [[Gestapo]]. W zębach nosił pigułkę samobójczą. W czerwcu poradził Szpilmanowi opuszczenie mieszkania w obawie, że Niemcy mogą go szukać w tym mieszkaniu (Szpilman zdecydował się tam pozostać do czasu, gdy sytuacja zmusiła go do opuszczenia go, co nastąpiło 12 sierpnia)<ref name=":22" /><ref name=":3" />. Niektóre źródła podają, że Lewicki miał żonę Helenę, która również pomagała Szpilmanowi<ref>{{Cytuj |tytuł = In Memory of Władysław Szpilman |data dostępu = 2023-10-07 |opublikowany = [[Żydowski Instytut Historyczny]] |url = https://www.jhi.pl/en/articles/in-memory-of-wladyslaw-szpilman,68 |język = en}}</ref><ref name=":12">{{Cytuj |tytuł = Nowa Panorama Literatury Polskiej » WŁADYSŁAW SZPILMAN (1911-2000) |data dostępu = 2023-10-07 |opublikowany = nplp.pl |url = https://nplp.pl/artykul/szpilman-wladyslaw-1911-2000/}}</ref>, choć inne źródło podaje, że Lewicki ożenił się dopiero po wojnie<ref name=":22" />. Szpilman przebywał w mieszkaniu Heleny po incydencie z 12 sierpnia<ref name=":12" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Internetowa baza danych i mapa getta warszawskiego – Osoby – L – Lewicka-Malinowska Helena (Lewicka) |data dostępu = 2023-10-07 |opublikowany = getto.pl |url = https://getto.pl/pl/Osoby/L/Lewicka-Malinowska-Helena-Lewicka}}</ref>.

W 1944 Lewicki wziął udział w [[Powstanie warszawskie|powstaniu warszawskim]] pełniąc służbę, w stopniu [[Chorąży|chorążego]], w Szefostwie Żandarmerii Kwatery Głównej [[Okręg Warszawa Armii Krajowej|Okręgu Warszawskiego AK]] i posługując się pseudonimem „Sar”<ref name=":22" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Powstańcze Biogramy – Czesław Lewicki |data dostępu = 2023-10-07 |opublikowany = www.1944.pl |url = https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/czeslaw-lewicki,27293.html |język = pl}}</ref>.
[[Plik:83_Puławska_Street,_Warsaw_(Plaque_to_Władysław_Szpilman).jpg|mały|Tablica pamiątkowa domu przyul.  Puławskiej 83]]
W filmie [[Pianista (film)|''Pianista'']] z 2002 roku część historii Lewickiego została wpleciona w historię Marka Gębczyńskiego<ref name=":23">[https://www.bogdanprejs.pl/pianista.html „Tata uratował pianistę”]. ''Dziennik Zachodni''. 2002.</ref>. W tym filmie pojawia się także mieszkanie Lewickiego, choć w niewłaściwej lokalizacji<ref name=":32">Dzierzbicka, Katarzyna (2015). [http://www.polska1918-89.pl/pdf/szpilman-dwa-lata-w-ukryciu,1353.pdf „Szpilman: dwa lata w ukryciu”] (PDF). ''Pamięc i Sprawiedliwość''. '''1''' (34): 62–65.</ref>.

=== PRL ===
Po wojnie pracował w [[Polskie Radio|Polskim Radiu]] i [[Telewizja Polska|Telewizji]] w Warszawie, pełniąc rolę m.in. dyrektora, kierownika i redaktora muzycznego<ref name=":1" />. W 1946 został dyrektorem Rozgłośni Polskiego Radia [[Polskie Radio Program II|Warszawa II]]. Dalej, choć sporadycznie, występował jako dyrygent koncertów symfonicznych. W latach późniejszych pracował w [[Przedsiębiorstwo Państwowe Film Polski|Przedsiębiorstwie Państwowym Film Polski]]. W 1954/1955<ref>{{Cytuj |autor = |rozdział = III. Działalność Zarządu Głównego - Działalność Prezydium - 11/ Stosunki z Filmem Polskim. |tytuł = Sprawozdanie z działalności Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich za okres od 26.IV.1954 do 4.VI.1955 roku [maszynopis – dostępny skan] |data = 1955 |data dostępu = 2023-10-08 |s = 20 |opublikowany = CENTRUM ARCHIWISTYKI SPOŁECZNEJ |url = https://zbioryspoleczne.pl/dokumenty/PL_1084_AZKP_002_008_k.247-281 |język = pl}}</ref> został doradcą muzycznym [[Centralny Urząd Kinematografii|Centralnego Urzędu Kinematografii]]. Około 1964 był kierownikiem muzycznym [[TVP3 Warszawa|Telewizji Warszawskiej]]<ref name=":2" />.

W 1954 został odznaczony Srebrnym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]]<ref>{{Monitor Polski|rok=1954|numer=98|pozycja=1160}} „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”.</ref>.

23 maja 1978 Janina i Andrzej Boguccy oraz Czesław Lewicki zostali uznani przez [[Jad Waszem|Yad Vashem]] za [[Sprawiedliwy wśród Narodów Świata|Sprawiedliwych wśród Narodów Świata]]<ref name=":03">[https://righteous.yadvashem.org/?searchType=righteous_only&language=en&itemId=4016116&ind=1 „Lewicki Czesław”]. ''The Righteous Among The Nations Database''.</ref>. Należeli do grupy ok. trzydziestu nieżydowskich Polaków zaangażowanych w pomoc Szpilmanowi w czasie wojny<ref>{{Cytuj |autor = François Guesnet, Benjamin Matis, Antony Polonsky |tytuł = Polin: Studies in Polish Jewry Volume 32: Jews and Music-Making in the Polish Lands |data = 2020-01-14 |data dostępu = 2023-10-07 |isbn = 978-1-78962-823-4 |wydawca = Liverpool University Press |s = 222 |url = https://books.google.co.kr/books?id=vHFvEAAAQBAJ&pg=PA222&dq=%22Czes%C5%82aw+Lewicki%22+szpilman&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwiz6MKT2NGBAxXzr1YBHfGXA6YQ6AF6BAgJEAI#v=onepage&q=%22Czes%C5%82aw%20Lewicki%22%20szpilman&f=false |język = en}}</ref>.

Zmarł 16 marca 1979 w Warszawie<ref name=":0">{{EncyklopediaTeatru |o |id = 19423 |nazwa = Czesław Lewicki |data dostępu = 2023-10-07}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = Edward Csató |tytuł = Almanach sceny polskiej |data = 1981 |data dostępu = 2023-10-07 |isbn = 978-83-221-0173-5 |wydawca = Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe. |s = 232 |url = https://books.google.co.kr/books?id=HfNkAAAAMAAJ&q=%22Czes%C5%82aw+Lewicki%22+1906+1979&dq=%22Czes%C5%82aw+Lewicki%22+1906+1979&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwjK2Z3D2dGBAxUkZfUHHRPBADIQ6AF6BAgGEAI |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Lewicki, Czesław}}
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Polscy dyrygenci]]
[[Kategoria:Polscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata]]
[[Kategoria:Polscy żandarmi]]
[[Kategoria:Powstańcy warszawscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1906]]
[[Kategoria:Zmarli w 1979]]

title: Czesław Lewicki

Data i miejsce urodzenia: 26 kwietnia 1906 · Mołczany

Data i miejsce śmierci: 16 marca 1979 · Warszawa

Zawód, zajęcie: pedagog, kompozytor, dyrygent


text:
# Cmentarz wojenny nr 325 – Wola Batorska-Sitowiec
Cmentarz wojenny nr 325 – Sitowiec – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej. Jest usytuowany na skraju Puszczy Niepołomickiej, w południowej części miejscowości Wola Batorska w przysiółku Sitowiec. Obok rósł dawniej dąb "Batory". Projektował obiekt Franz Stark.
W 5 grobach zbiorowych i 10 pojedynczych pochowano 27 żołnierzy austro-węgierskich i 16 rosyjskich.

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz wojenny nr 325<br />Sitowiec
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  = A-399/M z  18.03.1999<ref>{{zabytek|małopolskie|data dostępu = 2012-07-20}}</ref>
 |zdjęcie                  = WW I, Military cemetery No. 325 Sitowiec, Wola Batorska village, Wieliczka County, Lesser Poland Voivodeship, Poland.JPG
 |opis zdjęcia             =
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = POL
 |miejscowość              = [[Wola Batorska]]
 |adres                    =
 |typ cmentarza            = wojenny
 |wyznanie                 =
 |stan cmentarza           = nieczynny
 |powierzchnia cmentarza   = ok. 2 a
 |liczba pochówków         = 43
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            = [[1914]]
 |data ostatniego pochówku = 1914
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                = [[Franz Stark (architekt)|Franz Stark]]
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Niepołomice (gmina)
 |współrzędne              = 50°2′7.1″N 20°16′25.6″E
 |commons                  = Category:World War I Cemetery nr 325 in Wola Batorska
 |www                      =
}}
'''Cmentarz wojenny nr 325 – Sitowiec''' – [[austria]]cki cmentarz wojenny z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Jest usytuowany na skraju [[Puszcza Niepołomicka|Puszczy Niepołomickiej]], w południowej części miejscowości [[Wola Batorska]] w przysiółku Sitowiec. Obok rósł dawniej dąb "Batory". Projektował obiekt Franz Stark.

W 5 grobach zbiorowych i 10 pojedynczych pochowano 27 żołnierzy austro-węgierskich i 16 rosyjskich.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Oktawian Duda ''Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918'', Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, {{ISBN|83-85548-33-5}}
* [[Roman Frodyma]] ''Galicyjskie Cmentarze wojenne'' t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, {{ISBN|83-85557-52-0}}

{{Zachodniogalicyjskie cmentarze wojenne z I wojny światowej}}

{{SORTUJ:Wola Batorska-Sitowiec}}
[[Kategoria:Zachodniogalicyjskie cmentarze z I wojny światowej]]
[[Kategoria:Cmentarze z I wojny światowej w województwie małopolskim]]
[[Kategoria:Cmentarze wojenne w gminie Niepołomice]]
[[Kategoria:Wola Batorska|Cmentarz wojenny nr 325]]

title: Cmentarz wojenny nr 325 · Sitowiec

Państwo: Polska

Miejscowość: Wola Batorska

Typ cmentarza: wojenny

Stan cmentarza: nieczynny

Powierzchnia cmentarza: ok. 2 a

Architekt: Franz Stark


text:
# Möslestadion (Götzis)
Möslestadion – wielofunkcyjny stadion w Götzis, w Austrii. Budowa areny rozpoczęła się w grudniu 1969 roku, a jej użytkowanie możliwe było od wiosny 1972 roku. Obiekt może pomieścić 12 000 widzów, z czego 900 miejsc (w tym 730 siedzących) znajduje się na zadaszonej trybunie głównej. Swoje spotkania na stadionie rozgrywają piłkarze klubu FC Götzis, którzy przed wybudowaniem tego obiektu występowali na Sportplatz Im Moos. Od 1975 roku na Möslestadion rozgrywany jest również Hypo-Meeting, lekkoatletyczny mityng w konkurencjach wielobojowych.

title: Möslestadion (Götzis)

wikitext:
{{Stadion infobox
 |nazwa                 = Möslestadion
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Goetzis-Moesle Stadion-05ASD.jpg
 |opis zdjęcia          = Möslestadion
 |pełna nazwa           =
 |przydomek             =
 |poprzednia nazwa      =
 |państwo               = AT-8
 |miejscowość           =
 |adres                 =
 |architekt             =
 |koszt budowy          =
 |data budowy           =
 |data otwarcia         = 1972
 |data przebudowy       =
 |data zamknięcia       =
 |właściciel            =
 |operator              =
 |klub                  = [[FC Götzis]]
 |inauguracja           =
 |pojemność stadionu    = 12 000 widzów
 |rekordowa frekwencja  =
 |oświetlenie           =
 |wymiary boiska        =
 |nawierzchnia boiska   =
 |długość toru          =
 |nawierzchnia toru     =
 |dodatkowe wyposażenie =
 |kod mapy              =
 |współrzędne           = 47°20'42.5"N 9°38'40.0"E
 |commons               = Category:Mösle-Stadion Götzis
 |www                   =
}}
'''Möslestadion''' – wielofunkcyjny [[stadion]] w [[Götzis]], w [[Austria|Austrii]]. Budowa areny rozpoczęła się w grudniu 1969 roku, a jej użytkowanie możliwe było od wiosny 1972 roku. Obiekt może pomieścić 12 000 widzów, z czego 900 miejsc (w tym 730 siedzących) znajduje się na zadaszonej trybunie głównej. Swoje spotkania na stadionie rozgrywają piłkarze klubu [[FC Götzis]], którzy przed wybudowaniem tego obiektu występowali na Sportplatz Im Moos<ref name="fcg">{{Cytuj stronę | url = http://www.fc-goetzis.at/index.php?pid=100 | tytuł = Stadion Mösle | opublikowany = www.fc-goetzis.at | język = de | data dostępu = 2020-11-23}}</ref>. Od 1975 roku na Möslestadion rozgrywany jest również [[Hypo-Meeting]], lekkoatletyczny mityng w konkurencjach wielobojowych<ref name="hyp">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldathletics.org/heritage/plaquedetail/hypo-meeting-gotzis | tytuł = Hypo Meeting Götzis | opublikowany = www.worldathletics.org | język = en | data dostępu = 2020-11-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Stadiony piłkarskie w Austrii]]
[[Kategoria:Stadiony lekkoatletyczne w Austrii]]

title: Möslestadion

Państwo: Austria

Kraj związkowy: Vorarlberg

Klub: FC Götzis

Pojemność stadionu: 12 000 widzów


text:
# Farma wiatrowa Mill Creek
Farma wiatrowa Mill Creek – farma wiatrowa w dolinie Ohariu (Nowa Zelandia) o mocy 59,8 MW.

## Lokalizacja
Farma znajduje się niedaleko Wellington w dolinie Ohariu.

## Historia
Projekt farmy wiatrowej Mill Creek został zaskarżony przez mieszkańców doliny Ohariu, którzy złożyli apelację do sądu ds. środowiska. Ten w sierpniu 2011 roku zatwierdził zezwolenia na budowę z limitem 26 turbin w stosunku do proponowanych 31 turbin.
Budowę rozpoczęto w styczniu 2013 roku, przebiegała ona w czterech fazach. Pierwszą była budowa dróg do transportu ciężkich turbin na teren farmy wiatrowej. Powstała nowa droga wraz z modernizacją istniejących dróg publicznych w dolinie Ohariu. Drugi etap obejmował budowę wewnętrznych dróg dojazdowych oraz napowietrznych i podziemnych linii przesyłowych w celu dostarczania energii do sieci krajowej. Montaż, instalacja i podłączenie turbin to kolejna trzecia faza. Turbiny zostały dostarczone na początku 2014 roku. Instalacja i podłączenie 26 turbin zajęło mniej niż dziewięć miesięcy. Ostatnia faza obejmowała testowanie turbin pod kątem hałasu i wydajności przed uruchomieniem. Farma została uruchomiona we wrześniu 2014 roku.

## Właściciel
Projekt o wartości 169 milionów dolarów jest własnością i jest rozwijany przez Meridian Energy, największego producenta energii w Nowej Zelandii.  Firma posiada w Nowej Zelandii 6 farm wiatrowych: Te Uku, West Wind, Mill Creek, Te Āpiti, White Hill, Brooklyn.

## Produkcja
26 turbin Siemens SWT-2.3MW-82 VS generuje do 59,8 megawatów energii elektrycznej, produkując wystarczającą ilość energii elektrycznej rocznie dla około 30 000 domów w Nowej Zelandii.

title: Farma wiatrowa Mill Creek

wikitext:
{{Elektrownia infobox
 |nazwa                   = Farma wiatrowa Mill Creek
 |nazwa oryginalna        = Mill Creek Wind Farm
 |inne nazwy              =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = NZL
 |status                  =
 |właściciel              = [[Meridian Energy]]
 |operator                = [[Meridian Energy]]
 |liczba bloków           =
 |powierzchnia            =
 |moc elektryczna netto   =
 |moc elektryczna brutto  = 59,8
 |moc termiczna           =
 |roczna prod. elektr.    =
 |łączna moc w czasie     =
 |1. źródło               =
 |2. źródło               =
 |3. źródło               =
 |data rozpoczęcia budowy = styczeń 2013
 |data włączenia          = wrzesień 2014
 |data wyłączenia         =
 |współrzędne             = 41°12′44″S 174°44′20″E
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Farma wiatrowa Mill Creek''' – [[farma wiatrowa]] w dolinie [[Ohariu]] ([[Nowa Zelandia]]) o mocy 59,8 MW.

== Lokalizacja ==
Farma znajduje się niedaleko [[Wellington]] w dolinie Ohariu.

== Historia ==
Projekt farmy wiatrowej Mill Creek został zaskarżony przez mieszkańców doliny Ohariu, którzy złożyli apelację do sądu ds. środowiska. Ten w sierpniu 2011 roku zatwierdził zezwolenia na budowę z limitem 26 turbin w stosunku do proponowanych 31 turbin.

Budowę rozpoczęto w styczniu 2013 roku, przebiegała ona w czterech fazach. Pierwszą była budowa dróg do transportu ciężkich turbin na teren farmy wiatrowej. Powstała nowa droga wraz z modernizacją istniejących dróg publicznych w dolinie Ohariu. Drugi etap obejmował budowę wewnętrznych dróg dojazdowych oraz napowietrznych i podziemnych linii przesyłowych w celu dostarczania energii do sieci krajowej. Montaż, instalacja i podłączenie turbin to kolejna trzecia faza. Turbiny zostały dostarczone na początku 2014 roku. Instalacja i podłączenie 26 turbin zajęło mniej niż dziewięć miesięcy. Ostatnia faza obejmowała testowanie turbin pod kątem hałasu i wydajności przed uruchomieniem. Farma została uruchomiona we wrześniu 2014 roku. <ref name=":0">[https://www.power-technology.com/projects/mill-creek-wind-farm/ Mill Creek Wind Farm] online Dostęp 9.12.2017</ref>

== Właściciel ==
Projekt o wartości 169 milionów dolarów jest własnością i jest rozwijany przez [[Meridian Energy]], największego producenta energii w Nowej Zelandii<ref>[https://www.thewindpower.net/windfarm_en_17390_mill-creek.php Mill Creek (New-Zealand)] online Dostęp 9.12.2017</ref>.  Firma posiada w Nowej Zelandii 6 farm wiatrowych: [[Farma wiatrowa Te Uku|Te Uku]], [[Farma wiatrowa West Wind|West Wind]], Mill Creek, Te Āpiti, [[Farma wiatrowa White Hill|White Hill]], Brooklyn<ref name=":0" />.

== Produkcja ==
26 turbin [[Siemens]] SWT-2.3MW-82 VS<ref name=":0" /> generuje do 59,8 megawatów energii elektrycznej, produkując wystarczającą ilość energii elektrycznej rocznie dla około 30 000 domów w Nowej Zelandii<ref>[https://www.meridianenergy.co.nz/about-us/our-power-stations/wind/mill-creek Mill Creek wind farm] online Dostęp 9.12.2017</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Energetyka w Nowej Zelandii]]

title: Farma wiatrowa Mill CreekMill Creek Wind Farm

Państwo: Nowa Zelandia

Właściciel: Meridian Energy

Operator: Meridian Energy

Rozpoczęcie budowy: styczeń 2013

Włączenie do sieci: wrzesień 2014


text:
# Slătioarele (okręg Jałomica)
Slătioarele – wieś w Rumunii, w okręgu Jałomica, w gminie Jilavele. W 2011 roku liczyła 442 mieszkańców.

title: Slătioarele (okręg Jałomica)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Slătioarele
 |nazwa oryginalna             = Slătioarele
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Jałomica|Jałomica]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Jilavele (gmina)|Jilavele]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 442
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Jałomica
 |współrzędne                  = 44°47′10″N 26°31′0″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Slătioarele''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Jałomica|okręgu Jałomica]], w [[Jilavele (gmina)|gminie Jilavele]]. W 2011 roku liczyła 442 mieszkańców{{r|rpl}}.
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | archiwum = https://web.archive.org/web/20210303055647/https://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-12-26}}</ref>
}}
{{Gmina Jilavele}}
[[Kategoria:Wsie w okręgu Jałomica]]

title: Slătioarele

Państwo: Rumunia

Okręg: Jałomica

Gmina: Jilavele


text:
# Lodowiec Wilno
Lodowiec Wilno (norw. Wilnobreen) – lodowiec na Spitsbergenie, spływający z góry Ostra Brama do Lodowca Polaków. Nazwany w 1934 roku przez polską ekspedycję naukową od miasta Wilno, należącego wówczas do Polski.

title: Lodowiec Wilno

wikitext:
{{Lodowiec infobox
 |nazwa                      = Lodowiec Wilno
 |inne nazwy                 = Wilnobreen
 |grafika                    =
 |opis grafiki               =
 |państwo                    = Svalbard
 |lokalizacja                =
 |numer WGI                  =
 |rodzaj lodowca             =
 |klasa lodowca              =
 |forma lodowca              =
 |typ czoła                  =
 |powierzchnia               =
 |data powierzchni           =
 |długość                    =
 |data długości              =
 |wysokość maksymalna        =
 |data wysokości maksymalnej =
 |wysokość minimalna         =
 |data wysokości minimalnej  =
 |trend fluktuacji           =
 |data trendu                =
 |kod mapy                   =
 |wariant mapy               =
 |współrzędne                = 77°15′N 16°0′E
 |commons                    =
}}
'''Lodowiec Wilno''' ([[język norweski|norw.]] ''Wilnobreen'') – lodowiec na [[Spitsbergen]]ie, spływający z góry [[Ostra Brama (szczyt)|Ostra Brama]] do [[Lodowiec Polaków (Svalbard)|Lodowca Polaków]]. Nazwany w [[1934]] roku przez polską ekspedycję naukową od miasta [[Wilno]], należącego wówczas do Polski.

== Bibliografia ==
* ''[http://www.azpolonia.com/index.php?sitelg=en&p=article&aid=179 Polacy na Spitsbergenie]'', ostatni dostęp: 14 września 2011
* ''[https://archive.ph/20141228163827/http://hornsund.igf.edu.pl/hornsund.old/polnazwy.html Polskie nazwy geograficzne na Spitsbergenie]'', ostatni dostęp: 14 września 2011
* ''[http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/protokol_ksng/protokol_ksng-41_posiedzenie.pdf Protokół z XLI posiedzenia Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych]'', ostatni dostęp: 14 września 2011

[[Kategoria:Lodowce Svalbardu|Wilno, Lodowiec]]

title: Lodowiec WilnoWilnobreen

Państwo: Norwegia

Terytorium zależne: Svalbard


text:
# Nicholas Herkimer
Nicholas Herkimer (ur. ok. 1728, zm. 16 sierpnia 1777) – generał oddziałów milicji biorący udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Zmarł od ran odniesionych w czasie bitwy pod Oriskany.
Był wnukiem emigrantów z niemieckiego Palatynatu, Catherine Petrie i Johana Josta Herchheimera (jest to jedna z pisowni tego nazwiska). Osadnictwo niemieckie w prowincji było lokowane w taki sposób, by stanowić bufor dla Brytyjczyków przed ewentualnym atakiem francuskim. Jego dziadkowie osiedli w German Flats w dolinie Mohawk w Prowincji Nowy Jork
Przez współczesnych sobie był opisywany jako szczupły, średniego wzrostu (6 stóp – ok. 1,80 m), czarnowłosy człowiek o ciemnej karnacji. Herkimer znał niemiecki oraz język Irokezów.
Służył jako kapitan milicji w wojnie z Francuzami i Indianami i brał udział w obronie German Flatts w listopadzie 1757 i kwietniu 1758. W lipcu i sierpniu 1775 przewodził Komitetowi Bezpieczeństwa hrabstwa Tryon i został pułkownikiem milicji dystryktu. Po tym jak część milicjantów lojalnych wobec korony brytyjskiej uciekła do Kanady, został mianowany 5 września przez Kongres Prowincji generałem brygady hrabstwa Tryon.
Gdy dowiedział się o oblężeniu fortu Stanwix (Fort Schuyler) pod koniec lipca 1777, nakazał milicji hrabstwa obsadzenie Fortu Dayton i przygotowanie do obrony. Następnie z innym oddziałem pomaszerował 28 mil w celu wsparcia Stanwix. 6 sierpnia trafił wraz ze swoim oddziałem w zasadzkę zastawioną przez oddziały brytyjskie, milicję lojalistów oraz wspierających ich Mohawków. Starcie to znane jest jako bitwa pod Oriskany. W potyczce tej koń Herkimera został zastrzelony, a on sam został poważnie ranny w nogę. Z powodu ran generał dowodził, siedząc oparty o drzewo. Udało mu się dwukrotnie powstrzymać swoich żołnierzy od bezładnej ucieczki z pola bitwy. Gdy zarządził odwrót, milicjanci zanieśli go do obozu.
Chirurg, William Petrie, opatrzył ranę Herkimera i umieścił go na noszach. W ranę wdała się jednak infekcja, a decyzja o amputacji nogi została podjęta zbyt późno (10 dni po bitwie). Operację przeprowadził niedoświadczony chirurg, Robert Johnson, gdyż Petrie został również ranny podczas bitwy i nie mógł operować. Operacja nie przebiegła prawidłowo, rana Herkimera obficie krwawiła i generał zmarł.
Jego dom, położony obecnie w Denube w stanie Nowy Jork, jest obecnie miejscem muzeum (Herkimer Home State Historic Site). Na cześć generała nazwano hrabstwo Herkimer.
Kuzynem generała Nicholasa Herkimera był kongresmen John Herkimer.

title: Nicholas Herkimer

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Nicholas Herkimer
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Herkimer at oriskany.jpg
 |opis grafiki        = Ranny Herkimer podczas bitwy pod Oriskany
 |stopień grafika     =
 |stopień             = generał brygady
 |data urodzenia      = ok. [[1728]]
 |miejsce urodzenia   = [[Norwich]] w stanie [[Connecticut]]
 |data śmierci        = [[16 sierpnia]] [[1777]]
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         =
 |siły zbrojne        =
 |jednostki           =
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[bitwa pod Oriskany]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         =
 |commons             =
}}
'''Nicholas Herkimer''' (ur. ok. [[1728]], zm. [[16 sierpnia]] [[1777]]) – generał oddziałów [[milicja|milicji]] biorący udział w [[wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych|wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych]]. Zmarł od ran odniesionych w czasie [[bitwa pod Oriskany|bitwy pod Oriskany]].

Był wnukiem emigrantów z niemieckiego [[Palatynat]]u, Catherine Petrie i Johana Josta Herchheimera (jest to jedna z pisowni tego nazwiska). Osadnictwo niemieckie w prowincji było lokowane w taki sposób, by stanowić bufor dla Brytyjczyków przed ewentualnym atakiem francuskim. Jego dziadkowie osiedli w German Flats w dolinie Mohawk w [[Prowincja Nowy Jork|Prowincji Nowy Jork]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.nyhistory.net/~drums/herkimer.htm | tytuł = Nicholas Herkimer: Hero of Oriskany | data dostępu = 2007-11-04 | archiwum = https://web.archive.org/web/20060616165942/http://www.nyhistory.net/~drums/herkimer.htm | zarchiwizowano = 2006-06-16 }}</ref>

Przez współczesnych sobie był opisywany jako szczupły, średniego wzrostu (6 stóp – ok. 1,80 m), czarnowłosy człowiek o ciemnej karnacji. Herkimer znał [[język niemiecki|niemiecki]] oraz [[języki irokeskie|język Irokezów]].

Służył jako kapitan milicji w [[Wojna o panowanie w Ameryce Północnej|wojnie z Francuzami i Indianami]] i brał udział w obronie German Flatts w listopadzie [[1757]] i kwietniu [[1758]]. W lipcu i sierpniu [[1775]] przewodził Komitetowi Bezpieczeństwa [[hrabstwo Tryon|hrabstwa Tryon]] i został pułkownikiem milicji dystryktu. Po tym jak część milicjantów lojalnych wobec korony brytyjskiej uciekła do Kanady, został mianowany [[5 września]] przez Kongres Prowincji [[Generał|generałem brygady]] hrabstwa Tryon.

Gdy dowiedział się o oblężeniu fortu Stanwix ([[Fort Schuyler]]) pod koniec lipca [[1777]], nakazał milicji hrabstwa obsadzenie [[Fort Dayton|Fortu Dayton]] i przygotowanie do obrony. Następnie z innym oddziałem pomaszerował 28 mil w celu wsparcia Stanwix. [[6 sierpnia]] trafił wraz ze swoim oddziałem w zasadzkę zastawioną przez oddziały brytyjskie, milicję [[lojaliści (rewolucja amerykańska)|lojalistów]] oraz wspierających ich [[Mohawkowie|Mohawków]]. Starcie to znane jest jako bitwa pod Oriskany. W potyczce tej koń Herkimera został zastrzelony, a on sam został poważnie ranny w nogę. Z powodu ran generał dowodził, siedząc oparty o drzewo. Udało mu się dwukrotnie powstrzymać swoich żołnierzy od bezładnej ucieczki z pola bitwy. Gdy zarządził odwrót<ref>{{Cytuj książkę |nazwisko = Bicheno |imię = Hugh |autor link = Hugh Bicheno |tytuł = Rebels & Redcoats The American Revolutionary War |strony = 100–101 |wydawca = [[HarperCollinsPublishers]] |data = 2004 |isbn = 0-00-715626-X}}</ref>, milicjanci zanieśli go do obozu.

Chirurg, William Petrie, opatrzył ranę Herkimera i umieścił go na noszach. W ranę wdała się jednak infekcja, a decyzja o [[amputacja|amputacji]] nogi została podjęta zbyt późno (10 dni po bitwie). Operację przeprowadził niedoświadczony chirurg, Robert Johnson, gdyż Petrie został również ranny podczas bitwy i nie mógł operować. Operacja nie przebiegła prawidłowo, rana Herkimera obficie krwawiła i generał zmarł.

Jego dom, położony obecnie w [[Denube]] w [[Nowy Jork (stan)|stanie Nowy Jork]], jest obecnie miejscem muzeum (''Herkimer Home State Historic Site''). Na cześć generała nazwano hrabstwo Herkimer.

Kuzynem generała Nicholasa Herkimera był kongresmen [[John Herkimer]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Herkimer, Nicholas}}
[[Kategoria:Uczestnicy wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Brytyjskie wojny kolonialne]]
[[Kategoria:Wojna siedmioletnia]]
[[Kategoria:Historia stanu Nowy Jork]]
[[Kategoria:Zmarli w 1777]]
[[Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku]]

title: Nicholas Herkimer

Data i miejsce urodzenia: ok. 1728 · Norwich w stanie Connecticut

Data śmierci: 16 sierpnia 1777

Główne wojny i bitwy: bitwa pod Oriskany


text:
# Jahja wuld Haddamin
Jahja wuld Haddamin (arab. يحي ولد حدأمين, fr. Yahya Ould Hademine; ur. 31 grudnia 1953 w Timbadgha) – mauretański polityk. Premier Mauretanii od 20 sierpnia 2014 do 30 października 2018. Członek Unii na rzecz Republiki (fr. Union pour la République).

title: Jahja wuld Haddamin

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Jahja wuld Haddamin
 |data urodzenia = [[31 grudnia]] [[1953]]
 |miejsce urodzenia = [[Timbadgha]]
 |grafika =
 |funkcja =  [[Premierzy Mauretanii|Premier Mauretanii]]
 |partia = [[Unia na rzecz Republiki]]
 |od = [[20 sierpnia]] [[2014]]
 |do = [[30 października]] [[2018]]
 |poprzednik = [[Mulaj uld Muhammad al-Aghzaf]]
 |następca = [[Mohamed Salem wuld Béchir]]
}}
'''Jahja wuld Haddamin''' ([[Język arabski|arab.]] يحي ولد حدأمين, [[język francuski|fr.]] ''Yahya Ould Hademine''; ur. 31 grudnia 1953 w [[Timbadgha]]) – [[Mauretania|mauretański]] [[polityk]]. [[Premierzy Mauretanii|Premier Mauretanii]] od 20 sierpnia 2014 do 30 października 2018. Członek [[Unia na rzecz Republiki|Unii na rzecz Republiki]] ([[język francuski|fr.]] ''Union pour la République'')<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.worldstatesmen.org/Mauritania.htm|tytuł=Mauritania|opublikowany=Worldstatesmen.org|język=pl|data dostępu=2014-10-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Premierzy Mauretanii}}

{{SORTUJ:Haddamin, Jahja wuld}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]
[[Kategoria:Premierzy Mauretanii]]

title: Jahja wuld Haddamin

Data i miejsce urodzenia: 31 grudnia 1953 · Timbadgha

Okres: od 20 sierpnia 2014 · do 30 października 2018

Przynależność polityczna: Unia na rzecz Republiki

Poprzednik: Mulaj uld Muhammad al-Aghzaf

Następca: Mohamed Salem wuld Béchir


text:
# Southend (Australia)
Southend – miasto w Australii, w stanie Australia Południowa.

title: Southend (Australia)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Southend
 |nazwa oryginalna             = Southend
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Southend
 |państwo                      = AU-SA
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 = 1,66
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2016
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 5280
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 37°34′16″S 140°7′37″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Southend''' – miasto w [[Australia|Australii]], w stanie [[Australia Południowa]].

[[Kategoria:Miejscowości w Australii Południowej]]

title: Southend

Państwo: Australia

Stan: Australia Południowa


text:
# Wykreślanka
Wykreślanka – rodzaj zabawy słownej, polegającej na odnajdywaniu i wykreślaniu ukrytych w diagramach słów, które najczęściej podano obok bloku z literami. Wyrazy można odczytywać w kolumnach, wierszach i po skosach, a także wspak. Najczęściej pozostałe litery, czytane w kolejności występowania rzędami, tworzą rozwiązanie.
Wykreślanki początkowo kierowano do najmłodszych szaradzistów, umieszczając pojedyncze zagadki w magazynach z krzyżówkami. Obecnie ten rodzaj zabawy doczekał się wydań poświęconych tylko tej formie rozrywki, a jej odbiorcami stali się także dorośli.

title: Wykreślanka

wikitext:
[[File:Wordsearch.svg|right|200px]]
'''Wykreślanka''' – rodzaj zabawy słownej, polegającej na odnajdywaniu i wykreślaniu ukrytych w [[diagram]]ach słów, które najczęściej podano obok bloku z literami. Wyrazy można odczytywać w kolumnach, wierszach i po skosach, a także wspak. Najczęściej pozostałe litery, czytane w kolejności występowania rzędami, tworzą rozwiązanie.

Wykreślanki początkowo kierowano do najmłodszych szaradzistów, umieszczając pojedyncze zagadki w magazynach z [[krzyżówka (zagadka)|krzyżówkami]]. Obecnie ten rodzaj zabawy doczekał się wydań poświęconych tylko tej formie rozrywki, a jej odbiorcami stali się także dorośli.

[[Kategoria:Szaradziarstwo]]


text:
# Dudzele
Dudzele (vls. Dizzêle) – dzielnica (deelgemeente) miasta Brugia w Belgii, w Regionie Flamandzkim, w prowincji Flandria Zachodnia, w okręgu Brugia. 1 stycznia 2020 roku liczyła 2565 mieszkańców. Do 31 grudnia 1970 samodzielna gmina.

## Demografia
Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia:
| Rok                | 1930 | 1947 | 1961 | 2020 |
| ------------------ | ---- | ---- | ---- | ---- |
| Liczba mieszkańców | 2259 | 2089 | 2049 | 2565 |

title: Dudzele

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Dudzele
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Dudzele
 |państwo                      = Region Flamandzki
 |2. jednostka administracyjna = [[Flandria Zachodnia]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Brugia (okręg)|Brugia]]
 |4. jednostka administracyjna = [[Brugia]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 21,92
 |wysokość                     =
 |rok                          = 1 stycznia 2020
 |liczba ludności              = 2565<ref>[https://statbel.fgov.be/de/open-data/bevoelkerung-nach-wohnsitz-nationalitaet-familienstand-alter-und-geschlecht-10 BUS]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 117
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 8380
 |tablice rejestracyjne        =
 |plan miasta                  = DudzeleLocation.svg
 |kod mapy                     = Flandria Zachodnia
 |współrzędne                  = 51°17′N 3°14′E
 |commons                      = Category:Dudzele
 |www                          =
}}
'''Dudzele''' ([[Dialekt zachodnioflamandzki|vls.]] ''Dizzêle'') – dzielnica ''(deelgemeente)'' miasta [[Brugia]] w [[Belgia|Belgii]], w [[Region Flamandzki|Regionie Flamandzkim]], w prowincji [[Flandria Zachodnia]], w okręgu [[Brugia (okręg)|Brugia]]. 1 stycznia 2020 roku liczyła 2565 mieszkańców. Do 31 grudnia 1970 samodzielna gmina.

== Demografia ==
Liczba mieszkańców, stan na 1 stycznia:
{| class="wikitable"
|+ style="font-weight: bold; font-size: 1.1em; margin-bottom: 0.5em"|
|-style="background: #efefef"
! style="text-align:left;" | Rok !! 1930 !! 1947 !! 1961 !! 2020
|-
| '''Liczba mieszkańców'''|| align="center"| 2259 || align="center"| 2089 || align="center"| 2049 || align="center"| 2565
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Brugia (okręg)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Brugia (okręg)]]
[[Kategoria:Miejscowości we Flandrii Zachodniej]]
[[Kategoria:Dawne gminy we Flandrii Zachodniej]]
[[Kategoria:Brugia]]

title: Dudzele

Państwo: Belgia

Region: Flandria

Prowincja: Flandria Zachodnia

Dystrykt: Brugia

Gmina: Brugia


text:
# Łukasz Masłowski (lekkoatleta)
Łukasz Masłowski (ur. 8 czerwca 1991) – polski lekkoatleta, skoczek w dal.
Zawodnik SL CWZS Zawisza Bydgoszcz jest medalistą mistrzostw polski w różnych kategoriach wiekowych. Życiowy sukces odniósł podczas mistrzostw Europy juniorów (Nowy Sad 2009), gdzie zdobył srebrny medal w skoku w dal.

## Rekordy życiowe
- skok w dal – 7,85 (2009)

title: Łukasz Masłowski (lekkoatleta)

wikitext:
{{inne znaczenia|lekkoatlety|[[Łukasz Masłowski (piłkarz)|Łukasz Masłowski]] – piłkarz}}
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Łukasz Masłowski
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|POL}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Europy juniorów w lekkoatletyce|Mistrzostwa Europy juniorów]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Europy Juniorów w Lekkoatletyce 2009|Nowy Sad 2009]]|skok w dal}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Łukasz Masłowski''' (ur. [[8 czerwca]] [[1991]]) – [[Polska|polski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], [[skok w dal|skoczek w dal]].

Zawodnik [[Zawisza Bydgoszcz|SL CWZS Zawisza Bydgoszcz]] jest medalistą mistrzostw polski w różnych kategoriach wiekowych. Życiowy sukces odniósł podczas [[Mistrzostwa Europy Juniorów w Lekkoatletyce 2009|mistrzostw Europy juniorów]] ([[Nowy Sad]] [[2009 w lekkoatletyce|2009]]), gdzie zdobył srebrny medal w skoku w dal.

== Rekordy życiowe ==
* [[skok w dal]] – 7,85 (2009)

== Linki zewnętrzne ==
*{{PZLA|id=13247|name=Łukasz Masłowski}}

{{DEFAULTSORT:Masłowski, Łukasz}}
[[Kategoria:Lekkoatleci Zawiszy Bydgoszcz]]
[[Kategoria:Polscy skoczkowie w dal]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]

title: · Łukasz Masłowski

Data urodzenia: 8 czerwca 1991

title: Dorobek medalowy

srebro: Nowy Sad 2009 · skok w dal


text:
# Zygmunt Hübner
Zygmunt Hübner (ur. 23 marca 1930 w Warszawie, zm. 12 stycznia 1989 tamże) – polski aktor, reżyser, publicysta i pedagog, wybitny dyrektor teatrów.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie prawnika i polityka Zygmunta Hübnera (1879–1966).
Ukończył VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. W 1952 ukończył studia na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie. W latach 1948–1950 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1956 ukończył studia na Wydziale Reżyserii warszawskiej PWST.

### Działalność artystyczna
1952–1963
W latach 1952–1953 był aktorem Teatru Ludowego w Warszawie, a w latach 1953–1954 Teatru Narodowego. Po ukończeniu studiów reżyserskich rozpoczął współpracę z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, gdzie reżyserował i występował, a w latach 1958–1960 pełnił funkcję kierownika artystycznego. Współpracował tam z reżyserami Konradem Swinarskim i Andrzejem Wajdą, który w Teatrze Wybrzeże debiutował jako reżyser teatralny, oraz aktorami: Mirosławą Dubrawską (żona Hübnera), Zbigniewem Cybulskim, Bogumiłem Kobielą i Władysławem Kowalskim. W latach 1960–1962 reżyserował w teatrach warszawskich: Ateneum, Polskim (m.in. Eryk XIV Augusta Strindberga) i Syrenie. W latach 1962–1963 dyrektor Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu. Do najważniejszych jego osiągnięć tego okresu należą inscenizacje w Teatrze Wybrzeże: Makbet Williama Szekspira (1958) i Nosorożec Eugène’a Ionesco (1960) oraz Król Lear Szekspira w Teatrze Polskim w Warszawie (1962).
1963–1970
W 1963 objął stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego Starego Teatru w Krakowie. Kontynuując linię repertuarową swojego poprzednika Władysława Krzemińskiego, podjął się realizacji ambitnego zadania zbudowania w Krakowie jednej z najlepszych scen dramatycznych w kraju. Cel ten starał się osiągnąć, angażując do pracy w teatrze najlepszych i najzdolniejszych artystów: reżyserów, aktorów, scenografów i kompozytorów. Dzięki niemu wieloletnią współpracę ze Starym Teatrem rozpoczęli Andrzej Wajda i Konrad Swinarski, a do zespołu aktorskiego trafili m.in. Mirosława Dubrawska, Anna Polony, Anna Seniuk, Jerzy Bińczycki, Tadeusz Malak, Jan Nowicki, Franciszek Pieczka, Wojciech Pszoniak, Wiktor Sadecki i Marek Walczewski. Sam wyreżyserował m.in. Wariatkę z Chaillot Jeana Giraudoux (1964), Kto się boi Wirginii Woolf? Edwarda Albee’ego (1965), Mizantropa Moliera (1966) i Poskromienie złośnicy Szekspira (1969). Teatr zdobywał coraz większe uznanie w kraju i za granicą, także nagrody władz państwowych. Mimo to w 1969 doszło do poważnych ingerencji cenzury w repertuarze, przeciwko czemu zaprotestował Hübner, składając dymisję ze stanowiska dyrektora.
1970–1989
Po odejściu ze Starego Teatru przez kilka lat reżyserował gościnnie w wielu teatrach w Polsce. W 1970 wyreżyserował jedno ze swoich najsłynniejszych i wielokrotnie nagradzanych przedstawień – Ulissesa na podstawie powieści Jamesa Joyce’a w Teatrze Wybrzeże. Podjął również współpracę z warszawską PWST, gdzie najpierw pracował jako wykładowca, w latach 1972–1975 jako prodziekan, a w latach 1975–1981 dziekan Wydziału Reżyserii. W latach 1970–1980 był sekretarzem generalnym Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI).
Teatr Powszechny
W 1974 rozpoczął pracę w Teatrze Powszechnym w Warszawie, z którym był związany aż do śmierci. Do 1977 pracował tam jako kierownik artystyczny, a od 1977 jako dyrektor naczelny i artystyczny. Dzięki swojemu talentowi artystycznemu i organizacyjnemu oraz współpracy z najwybitniejszymi indywidualnościami polskiego teatru powtórzył sukces z pracy w Starym Teatrze, czyniąc z Teatru Powszechnego jedną z najlepszych scen w kraju. Wyreżyserował tam wiele ważnych i cenionych spektakli, m.in. Lot nad kukułczym gniazdem Dale’a Wassermana na podstawie powieści Kena Keseya (1977), Zemstę Aleksandra Fredry (1978), Spiskowców na podstawie powieści W oczach Zachodu Josepha Conrada (1980), Iwonę, księżniczkę Burgunda Witolda Gombrowicza (1983), Garderobianego Ronalda Harwooda (1986) i Medeę Eurypidesa (1988). W kierowanym przez niego zespole aktorskim znaleźli się artyści współpracujący z nim wcześniej w Gdańsku i Krakowie: Mirosława Dubrawska, Anna Seniuk, Edmund Fetting, Kazimierz Kaczor, Władysław Kowalski, Franciszek Pieczka, Wojciech Pszoniak i Marek Walczewski oraz inny wybitni aktorzy: Krystyna Janda, Elżbieta Kępińska, Mariusz Benoit, Janusz Gajos, Leszek Herdegen, Piotr Machalica, Stanisław Zaczyk czy Zbigniew Zapasiewicz. Z teatrem współpracowało wielu znakomitych reżyserów, wśród nich Kazimierz Kutz, Aleksander Bardini czy Piotr Cieślak, a także Andrzej Wajda, który w 1977 wystawił w Teatrze Powszechnym spektakl według Rozmów z katem Kazimierza Moczarskiego, w którym Hübner grał rolę Moczarskiego.
Teatr Powszechny nosi obecnie jego imię.
Teatr Telewizji
Zrealizował ponad 30 spektakli telewizyjnych, w tym m.in. W małym dworku Witkacego (1970), Świętoszka Moliera (1971), Poskromienie złośnicy Szekspira (1971), Czarownice z Salem Arthura Millera (1978), Nie-Boską komedię Zygmunta Krasińskiego (1982), Spiskowców według Conrada (1987) i Iwonę, księżniczkę Burgunda Gombrowicza (1987), zaliczane do „Złotej setki” najlepszych przedstawień Teatru Telewizji.
W roku 2021 w Teatrze Polskiego Radia miała miejsce premiera słuchowiska „Ludzie Cesarza”, na podstawie dramatu Zygmunta Hübnera, w adaptacji i reżyserii Jakuba Cumana.
Film
Odtwórca wielu ról filmowych. Zasłynął rolą majora Henryka Sucharskiego w filmie Westerplatte w reżyserii Stanisława Różewicza (1967). Grał też m.in. w filmach: Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię, Akcja Brutus, Szpital Przemienienia, Blaszany bębenek i Przypadek. Reżyser filmów: Co jest w człowieku w środku?, Gonitwa i Seksolatki.
23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 18-3-18).

## Publikacje
Publikował jako autor felietonów, esejów, recenzji i tekstów o teatrze, które ukazywały się m.in. w „Dialogu”, „Odrze”, „Teatrze”, „Kinie” i „Życiu Literackim”. Jego felietony i eseje ukazały się w zbiorach Przepraszam, nic nowego (1978) i Loki na łysinie (1989). Był również autorem książek Bogusławski, człowiek teatru (1958), Sztuka reżyserii (1982) oraz Polityka i teatr (1991), a także sztuk teatralnych (m.in. Ludzie cesarza i Teatr za dwa obole).

## Odznaczenia i nagrody
- 1965 Złoty Krzyż Zasługi
- 1967 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki III stopnia za działalność kierowniczą i reżyserską
- 1967 Złota Odznaka za zasługi dla Krakowa
- 1968 Nagroda Miasta Krakowa[5]
- 1969 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1977 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki
- 1978 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1979 Nagroda Prezesa Rady Ministrów I stopnia
- 1986 Medal 40-lecia PRL
- 1990 Nagroda im. Konrada Swinarskiego (pośmiertnie) – przyznawana przez redakcję miesięcznika „Teatr” (za sezon 1988/1989)
- 1992 Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza za „Teatralną Książkę Roku” – pośmiertnie

title: Zygmunt Hübner

wikitext:
{{Inne znaczenia|aktora i reżysera|[[Zygmunt Hübner (ujednoznacznienie)|inne osoby o tym imieniu i nazwisku]]}}
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Zygmunt Hübner
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Zygmunt Hübner.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = 23 marca 1930
 |miejsce urodzenia         = [[Warszawa]]
 |data śmierci              = 12 stycznia 1989
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = [[aktor]], [[reżyser]], publicysta, [[nauczyciel|pedagog]]
 |współmałżonek             = [[Mirosława Dubrawska]]
 |lata aktywności           = 1952–1989
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MPL40}}
 |commons                   = Category:Zygmunt Hübner
 |wikicytaty                = Zygmunt Hübner
 |www                       = http://www.zygmunthubner.pl
}}
[[Plik:Zygmunt Hübner - grób.jpg|mały|Grób Zygmunta Hübnera na cmentarzu Powązkowskim]]
'''Zygmunt Hübner''' (ur. [[23 marca]] [[1930]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[12 stycznia]] [[1989]] tamże) – [[Polacy|polski]] [[aktor]], [[reżyser]], publicysta i [[pedagog]], wybitny dyrektor teatrów.

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie prawnika i polityka [[Zygmunt Hübner (prawnik)|Zygmunta Hübnera]] (1879–1966).

Ukończył [[VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie|VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie.]]<ref>{{Cytuj |autor = marcin |tytuł = Znani absolwenci |data = 2018-08-06 |data dostępu = 2025-07-01 |url = https://liceum7.edu.pl/o-liceum/znani-absolwenci/}}</ref> W 1952 ukończył studia na Wydziale Aktorskim [[Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie|PWST w Warszawie]]. W latach 1948–1950 studiował historię sztuki na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]]. W 1956 ukończył studia na Wydziale Reżyserii warszawskiej PWST.

=== Działalność artystyczna ===
; 1952–1963
W latach 1952–1953 był aktorem [[Teatr Ludowy w Warszawie|Teatru Ludowego w Warszawie]], a w latach 1953–1954 [[Teatr Narodowy (Warszawa)|Teatru Narodowego]]. Po ukończeniu studiów reżyserskich rozpoczął współpracę z [[Teatr Wybrzeże|Teatrem Wybrzeże w Gdańsku]], gdzie reżyserował i występował, a w latach 1958–1960 pełnił funkcję kierownika artystycznego. Współpracował tam z reżyserami [[Konrad Swinarski|Konradem Swinarskim]] i [[Andrzej Wajda|Andrzejem Wajdą]], który w Teatrze Wybrzeże debiutował jako reżyser teatralny, oraz aktorami: [[Mirosława Dubrawska|Mirosławą Dubrawską]] (żona Hübnera), [[Zbigniew Cybulski|Zbigniewem Cybulskim]], [[Bogumił Kobiela|Bogumiłem Kobielą]] i [[Władysław Kowalski (aktor)|Władysławem Kowalskim]]. W latach 1960–1962 reżyserował w teatrach warszawskich: [[Teatr Ateneum w Warszawie|Ateneum]], [[Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie|Polskim]] (m.in. ''[[Eryk XIV (dramat)|Eryk XIV]]'' [[August Strindberg|Augusta Strindberga]]) i [[Teatr Syrena|Syrenie]]. W latach 1962–1963 dyrektor Teatrów Dramatycznych we [[Wrocław]]iu. Do najważniejszych jego osiągnięć tego okresu należą inscenizacje w Teatrze Wybrzeże: ''[[Makbet]]'' [[William Shakespeare|Williama Szekspira]] (1958) i ''[[Nosorożec (dramat)|Nosorożec]]'' [[Eugène Ionesco|Eugène’a Ionesco]] (1960) oraz ''[[Król Lear]]'' Szekspira w Teatrze Polskim w Warszawie (1962).

; 1963–1970
W 1963 objął stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego [[Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie|Starego Teatru w Krakowie]]. Kontynuując linię repertuarową swojego poprzednika [[Władysław Krzemiński|Władysława Krzemińskiego]], podjął się realizacji ambitnego zadania zbudowania w [[Kraków|Krakowie]] jednej z najlepszych scen dramatycznych w kraju. Cel ten starał się osiągnąć, angażując do pracy w teatrze najlepszych i najzdolniejszych artystów: reżyserów, aktorów, scenografów i kompozytorów. Dzięki niemu wieloletnią współpracę ze Starym Teatrem rozpoczęli Andrzej Wajda i Konrad Swinarski, a do zespołu aktorskiego trafili m.in. [[Mirosława Dubrawska]], [[Anna Polony]], [[Anna Seniuk]], [[Jerzy Bińczycki]], [[Tadeusz Malak]], [[Jan Nowicki]], [[Franciszek Pieczka]], [[Wojciech Pszoniak]], [[Wiktor Sadecki]] i [[Marek Walczewski]]. Sam wyreżyserował m.in. ''[[Wariatka z Chaillot|Wariatkę z Chaillot]]'' [[Jean Giraudoux|Jeana Giraudoux]] (1964), ''[[Kto się boi Wirginii Woolf?]]'' [[Edward Albee|Edwarda Albee’ego]] (1965), ''[[Mizantrop (dramat)|Mizantropa]]'' [[Molière|Moliera]] (1966) i ''[[Poskromienie złośnicy]]'' Szekspira (1969). Teatr zdobywał coraz większe uznanie w kraju i za granicą, także nagrody władz państwowych. Mimo to w 1969 doszło do poważnych ingerencji cenzury w repertuarze, przeciwko czemu zaprotestował Hübner, składając dymisję ze stanowiska dyrektora.

; 1970–1989
Po odejściu ze Starego Teatru przez kilka lat reżyserował gościnnie w wielu teatrach w Polsce. W 1970 wyreżyserował jedno ze swoich najsłynniejszych i wielokrotnie nagradzanych przedstawień – ''[[Ulisses (powieść)|Ulissesa]]'' na podstawie powieści [[James Joyce|Jamesa Joyce’a]] w Teatrze Wybrzeże. Podjął również współpracę z warszawską PWST, gdzie najpierw pracował jako wykładowca, w latach 1972–1975 jako prodziekan, a w latach 1975–1981 dziekan Wydziału Reżyserii. W latach 1970–1980 był sekretarzem generalnym Polskiego Ośrodka [[Międzynarodowy Instytut Teatralny|Międzynarodowego Instytutu Teatralnego]] (ITI).

; Teatr Powszechny
W 1974 rozpoczął pracę w [[Teatr Powszechny w Warszawie|Teatrze Powszechnym w Warszawie]], z którym był związany aż do śmierci. Do 1977 pracował tam jako kierownik artystyczny, a od 1977 jako dyrektor naczelny i artystyczny. Dzięki swojemu talentowi artystycznemu i organizacyjnemu oraz współpracy z najwybitniejszymi indywidualnościami polskiego teatru powtórzył sukces z pracy w Starym Teatrze, czyniąc z Teatru Powszechnego jedną z najlepszych scen w kraju. Wyreżyserował tam wiele ważnych i cenionych spektakli, m.in. ''[[Lot nad kukułczym gniazdem (sztuka)|Lot nad kukułczym gniazdem]]'' [[Dale Wasserman|Dale’a Wassermana]] na podstawie powieści [[Ken Kesey|Kena Keseya]] (1977), ''[[Zemsta (komedia)|Zemstę]]'' [[Aleksander Fredro|Aleksandra Fredry]] (1978), ''[[Spiskowcy|Spiskowców]]'' na podstawie powieści ''[[W oczach Zachodu]]'' [[Joseph Conrad|Josepha Conrada]] (1980), ''[[Iwona, księżniczka Burgunda|Iwonę, księżniczkę Burgunda]]'' [[Witold Gombrowicz|Witolda Gombrowicza]] (1983), ''[[Garderobiany|Garderobianego]]'' [[Ronald Harwood|Ronalda Harwooda]] (1986) i ''[[Medea (dramat Eurypidesa)|Medeę]]'' [[Eurypides]]a (1988). W kierowanym przez niego zespole aktorskim znaleźli się artyści współpracujący z nim wcześniej w [[Gdańsk]]u i Krakowie: Mirosława Dubrawska, Anna Seniuk, [[Edmund Fetting]], [[Kazimierz Kaczor (aktor)|Kazimierz Kaczor]], Władysław Kowalski, Franciszek Pieczka, Wojciech Pszoniak i Marek Walczewski oraz inny wybitni aktorzy: [[Krystyna Janda]], [[Elżbieta Kępińska]], [[Mariusz Benoit]], [[Janusz Gajos]], [[Leszek Herdegen]], [[Piotr Machalica]], [[Stanisław Zaczyk]] czy [[Zbigniew Zapasiewicz]]. Z teatrem współpracowało wielu znakomitych reżyserów, wśród nich [[Kazimierz Kutz]], [[Aleksander Bardini]] czy [[Piotr Cieślak]], a także Andrzej Wajda, który w 1977 wystawił w Teatrze Powszechnym spektakl według ''[[Rozmowy z katem|Rozmów z katem]]'' [[Kazimierz Moczarski|Kazimierza Moczarskiego]], w którym Hübner grał rolę Moczarskiego.

Teatr Powszechny nosi obecnie jego imię.

; [[Teatr Telewizji]]
Zrealizował ponad 30 spektakli telewizyjnych, w tym m.in. ''[[W małym dworku]]'' [[Stanisław Ignacy Witkiewicz|Witkacego]] (1970), ''[[Świętoszek|Świętoszka]]'' Moliera (1971), ''[[Poskromienie złośnicy]]'' Szekspira (1971), ''[[Czarownice z Salem]]'' [[Arthur Miller|Arthura Millera]] (1978), ''[[Nie-Boska komedia|Nie-Boską komedię]]'' [[Zygmunt Krasiński|Zygmunta Krasińskiego]] (1982), ''[[Spiskowcy|Spiskowców]]'' według Conrada (1987) i ''[[Iwona, księżniczka Burgunda|Iwonę, księżniczkę Burgunda]]'' Gombrowicza (1987), zaliczane do „Złotej setki” najlepszych przedstawień Teatru Telewizji.

W roku 2021 w Teatrze Polskiego Radia miała miejsce premiera słuchowiska „Ludzie Cesarza”, na podstawie dramatu Zygmunta Hübnera, w adaptacji i reżyserii Jakuba Cumana<ref>{{cytuj |tytuł = „Ludzie Cesarza”. Słuchowisko Zygmunta Hubnera w adaptacji i reżyserii Jakuba Cumana – Teatr Polskiego Radia |data dostępu = 2025-07-14 |opublikowany = Polskie Radio |url = https://www.polskieradio.pl/17/76/artykul/2741375,ludzie-cesarza-sluchowisko-zygmunta-hubnera-w-adaptacji-i-rezyserii-jakuba-cumana |język = pl}}</ref>.

; Film
Odtwórca wielu ról [[film]]owych. Zasłynął rolą majora [[Henryk Sucharski|Henryka Sucharskiego]] w filmie ''[[Westerplatte (film)|Westerplatte]]'' w reżyserii [[Stanisław Różewicz|Stanisława Różewicza]] (1967). Grał też m.in. w filmach: ''[[Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (film)|Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię]]'', ''[[Akcja Brutus]]'', ''[[Szpital Przemienienia (film)|Szpital Przemienienia]]'', ''[[Blaszany bębenek (film)|Blaszany bębenek]]'' i ''[[Przypadek (film)|Przypadek]]''. Reżyser filmów: ''Co jest w człowieku w środku?'', ''Gonitwa'' i ''[[Seksolatki]]''.

[[23 sierpnia]] [[1980]] roku dołączył do [[apel 64|apelu 64]] uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze [[Sierpień 1980|strajkującymi robotnikami]]<ref>Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s.]).</ref>.

Pochowany na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]] (kwatera 18-3-18)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=5783|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=ALICJA HUBNER|data dostępu=2019-11-06}}</ref>.

== Publikacje ==
Publikował jako autor felietonów, esejów, recenzji i tekstów o [[teatr]]ze, które ukazywały się m.in. w [[Dialog (miesięcznik)|„Dialogu”]], [[Odra (miesięcznik)|„Odrze”]], [[Teatr (czasopismo)|„Teatrze”]], [[Kino (miesięcznik)|„Kinie”]] i [[Życie Literackie (1951–1990)|„Życiu Literackim”]]. Jego felietony i eseje ukazały się w zbiorach ''Przepraszam, nic nowego'' (1978) i ''Loki na łysinie'' (1989). Był również autorem książek ''Bogusławski, człowiek teatru'' (1958), ''Sztuka reżyserii'' (1982) oraz ''Polityka i teatr'' (1991), a także sztuk teatralnych (m.in. ''Ludzie cesarza'' i ''Teatr za dwa obole'').

== Odznaczenia i nagrody ==
[[Plik:POL Warszawa Zygmunt Hübner plaque 03.jpg|thumb|Tablica upamiętniająca Zygmunta Hübnera]]
* 1965 Złoty [[Krzyż Zasługi]]
* 1967 Nagroda [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|Ministra Kultury i Sztuki]] III stopnia za działalność kierowniczą i reżyserską
* 1967 Złota Odznaka za zasługi dla Krakowa
* 1968 [[Nagroda Miasta Krakowa]]<ref>Nagroda Miasta Krakowa, [w:] ''Encyklopedia Krakowa'', s. 655, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Kraków 2000 [dostęp 2020-05-19].</ref>
* 1969 Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]]
* 1977 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki
* 1978 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
* 1979 Nagroda [[Prezes Rady Ministrów|Prezesa Rady Ministrów]] I stopnia
* 1986 [[Medal 40-lecia Polski Ludowej|Medal 40-lecia PRL]]
* 1990 [[Nagroda im. Konrada Swinarskiego]] (pośmiertnie) – przyznawana przez redakcję [[Teatr (czasopismo)|miesięcznika „Teatr”]] (za sezon 1988/1989)
* 1992 [[Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza]] za „Teatralną Książkę Roku” – pośmiertnie

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|osoba|0406135|Zygmunt Hübner}}
* {{Filmweb|osoba|7031|Zygmunt Hübner}}
* {{Filmpolski|osoba|112645|Zygmunt Hübner}}
* {{EncyklopediaTeatru |a |id = 1083 |nazwa = Zygmunt Hübner |data dostępu = 2021-04-09}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Culture.pl |id = zygmunt-hubner |tytuł = Zygmunt Hübner |data dostępu = 2024-03-22}}
* {{Cytuj stronę |url = http://www.powszechny.art.pl/ |tytuł = Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie |opublikowany = powszechny.art.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20160406071022/http://www.powszechny.art.pl/ |zarchiwizowano = 2016-04-06}}
* {{Fototeka|osoba zdjęcia|Hubner+Zygmunt|Zygmunt Hübner}}

{{Nagroda im. Konrada Swinarskiego}}
{{Nagroda Witkacego – Teatralna Książka Roku}}
{{Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego}}
{{Dyrektorzy Narodowego Starego Teatru w Krakowie}}
{{Dyrektorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Hübner, Zygmunt}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza]]
[[Kategoria:Artyści związani z Gdańskiem]]
[[Kategoria:Dyrektorzy Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie]]
[[Kategoria:Dyrektorzy Teatru Polskiego we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Dyrektorzy Teatru Powszechnego w Warszawie]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody im. Stanisława Ignacego Witkiewicza]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Krakowa]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Polscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Polscy pedagodzy]]
[[Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni]]
[[Kategoria:Wspierający Apel 64]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 1989]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego]]

title: Zygmunt Hübner

Data i miejsce urodzenia: 23 marca 1930 · Warszawa

Data i miejsce śmierci: 12 stycznia 1989 · Warszawa

Zawód: aktor, reżyser, publicysta, pedagog

Współmałżonek: Mirosława Dubrawska


text:
# Świątniki (powiat sandomierski)
Świątniki – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Obrazów.
Była wsią klasztoru cystersów wąchockich, w województwie sandomierskim, w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.
We wsi znajduje się kościół św. Jadwigi Śląskiej.
Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela.

title: Świątniki (powiat sandomierski)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Świątniki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat sandomierski|sandomierski]]
 |gmina                  = [[Obrazów (gmina)|Obrazów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 422{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 27-641{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TSA
 |SIMC                   = 0801020{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Obrazów (gmina)
 |współrzędne            = 50°40'08"N 21°34'06"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|137644|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Świątniki''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat sandomierski|powiecie sandomierskim]], w [[Obrazów (gmina)|gminie Obrazów]]{{r|teryt|roz}}.

Była wsią [[Opactwo Cystersów w Wąchocku|klasztoru cystersów wąchockich]], w [[województwo sandomierskie (I Rzeczpospolita)|województwie sandomierskim]], w ostatniej ćwierci XVI wieku<ref>Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 113.</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

We wsi znajduje się [[Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Świątnikach|kościół św. Jadwigi Śląskiej]].

Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie [[Małopolska Droga św. Jakuba|Małopolskiej Drogi św. Jakuba]] z [[Sandomierz]]a do [[Tyniec (Kraków)|Tyńca]], która jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do [[Santiago de Compostela]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Swiatniki_obrazow_swietokrzyskie|nazwa=Wieś Świątniki w liczbach|data dostępu=2022-03-16}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1265|data dostępu=2022-11-27}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* ''Wieś Świątniki (wiejskie zarysy)'': [https://polona.pl/item/wies-swiatniki-wiejskie-zarysy-t-1,OTI5MDUxNTQ T. 1], [https://polona.pl/item/wies-swiatniki-wiejskie-zarysy-t-2,ODk3Nzk4NjY T. 2] w bibliotece [[Polona]]

{{Gmina Obrazów}}

[[Kategoria:Świątniki (powiat sandomierski)]]
[[Kategoria:Wsie cystersów wąchockich (województwo sandomierskie)]]

title: Świątniki

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: sandomierski

Gmina: Obrazów

Tablice rejestracyjne: TSA


text:
# Finistère
Finistère (wymowaⓘ [finisˈtɛːʀ]; bret. Penn-ar-Bed) – departament w północno-zachodniej Francji, w regionie Bretania. Oznaczony numerem 29, w 2020 roku liczył 917 tys. mieszkańców.
Położony na skraju Półwyspu Bretońskiego jest najbardziej wysuniętym na północny zachód departamentem kontynentalnej Francji. Od wschodu graniczy z dwoma innymi departamentami Bretanii: Côtes-d’Armor oraz Morbihan. Pozostałe granice tworzą akweny: kanał La Manche na północy, Ocean Atlantycki (Morze Celtyckie) na zachodzie oraz Zatoka Biskajska na południu. Ośrodkiem administracyjnym (prefekturą) departamentu jest miasto Quimper. Departament został utworzony 4 marca 1790 roku.
W 2023 roku w skład departamentu wchodziło 277 gmin (lista).

## Miejscowości
Największe miejscowości departamentu (w nawiasach liczba ludności w 2021 roku):

- Brest (139 619)
- Quimper (63 642)
- Concarneau (20 607)
- Landerneau (16 206)
- Guipavas (15 460)
- Morlaix (14 903)
- Douarnenez (14 163)
- Plouzané (13 473)
- Plougastel-Daoulas (13 445)
- Quimperlé (12 313)
- Le Relecq-Kerhuon (11 791)
- Fouesnant (10 098)
- Landivisiau (9192)
- Plabennec (8589)
- Ergué-Gabéric (8553)
- Pont-l’Abbé (8395)
- Saint-Renan (8358)
- Guilers (8170)
- Rosporden (7609)
- Lesneven (7377)
- Crozon (7321)
- Carhaix-Plouguer (7240)
- Trégunc (7050)
- Moëlan-sur-Mer (6756)
- Saint-Pol-de-Léon (6741)
- Plouguerneau (6682)
- Ploudalmézeau (6358)
- Gouesnou (6347)
- Plonéour-Lanvern (6347)

title: Finistère

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Finistère
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = Finistère
 |jednostka                       = Departament
 |zdjęcie                         = Locator map of Departement Finistère 2019.png
 |opis zdjęcia                    = Podział administracyjny na tle regionu
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason29.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Bretania
 |nazwa siedziby                  = prefektura
 |siedziba                        = [[Quimper]]
 |ISO 3166-2                      = FR-29
 |powierzchnia                    = 6733 km²
 |rok                             = 2023
 |liczba ludności                 = 926 065<ref name="PopulacjaFrancja" />
 |gęstość zaludnienia             = 137,5 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = [[Prefektura (administracja)|podprefektur]]
 |1. podział                      = 4
 |nazwa 2. podziału               = [[Kanton (Francja)|kantonów]]
 |2. podział                      = 27
 |nazwa 3. podziału               = [[Gmina (Francja)|gmin]]
 |3. podział                      = 277
 |mapa                            = Département 29 in France 2016.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Finistère
 |www                             =
}}
'''Finistère''' ({{wymowa|LL-Q150 (fra)-WikiLucas00-Finistère.wav}} [{{IPA|finisˈtɛːʀ}}]; {{w języku|br|Penn-ar-Bed}}) – [[departament (Francja)|departament]] w północno-zachodniej [[Francja|Francji]], w regionie [[Bretania (region administracyjny)|Bretania]]. Oznaczony numerem 29, w 2020 roku liczył 917 tys. mieszkańców<ref name="insee2" />.

Położony na skraju [[Półwysep Bretoński|Półwyspu Bretońskiego]] jest najbardziej wysuniętym na północny zachód departamentem kontynentalnej Francji. Od wschodu graniczy z dwoma innymi departamentami Bretanii: [[Côtes-d’Armor]] oraz [[Morbihan]]. Pozostałe granice tworzą akweny: kanał [[La Manche]] na północy, [[Ocean Atlantycki]] ([[Morze Celtyckie]]) na zachodzie oraz [[Zatoka Biskajska]] na południu. Ośrodkiem administracyjnym (prefekturą) departamentu jest miasto [[Quimper]]. Departament został utworzony 4 marca 1790 roku.

W 2023 roku w skład departamentu wchodziło 277 gmin{{r|insee}} ([[gminy w departamencie Finistère|lista]]).

== Miejscowości ==
Największe miejscowości departamentu (w nawiasach liczba ludności w 2021 roku{{r|insee}}):
{{Układ wielokolumnowy | szerokość = 18em |
* [[Brest]] (139 619)
* [[Quimper]] (63 642)
* [[Concarneau]] (20 607)
* [[Landerneau]] (16 206)
* [[Guipavas]] (15 460)
* [[Morlaix]] (14 903)
* [[Douarnenez]] (14 163)
* [[Plouzané]] (13 473)
* [[Plougastel-Daoulas]] (13 445)
* [[Quimperlé]] (12 313)
* [[Le Relecq-Kerhuon]] (11 791)
* [[Fouesnant]] (10 098)
* [[Landivisiau]] (9192)
* [[Plabennec]] (8589)
* [[Ergué-Gabéric]] (8553)
* [[Pont-l’Abbé]] (8395)
* [[Saint-Renan]] (8358)
* [[Guilers]] (8170)
* [[Rosporden]] (7609)
* [[Lesneven]] (7377)
* [[Crozon]] (7321)
* [[Carhaix-Plouguer]] (7240)
* [[Trégunc]] (7050)
* [[Moëlan-sur-Mer]] (6756)
* [[Saint-Pol-de-Léon]] (6741)
* [[Plouguerneau]] (6682)
* [[Ploudalmézeau]] (6358)
* [[Gouesnou]] (6347)
* [[Plonéour-Lanvern]] (6347)
}}

{{mapa lokalizacyjna
 |mapa        = Finistère
 |podpis      = Miejscowości w departamencie Finistère powyżej 10 000 mieszkańców (2021)<ref name="insee">{{Cytuj stronę | url = https://statistiques-locales.insee.fr/#bbox=140103,6533387,1012762,580554&c=indicator&i=pop_legales.popmun&s=2020&t=A01 | tytuł = France par commune – Population municipale 2021 | praca = Statistiques locales | opublikowany = Insee | język = fr | data dostępu = 2023-01-15}}</ref>
 |rozmiar     = 500
 |wyrównanie  = center
 |rodzaj      = thumb
 |punkty mapy =
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.389466N 4.487304W|rozmiar znaku=10|pozycja=bottom|opis=[[Brest]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|47.993263N 4.098629W|rozmiar znaku=8|pozycja=left|opis=[[Quimper]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|47.877073N 3.919806W|pozycja=bottom|opis=[[Concarneau]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.453880N 4.255453W|opis=[[Landerneau]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.436452N 4.399473W|pozycja=top|opis=[[Guipavas]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.581186N 3.828695W|opis=[[Morlaix]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.092545N 4.329692W|pozycja=bottom|opis=[[Douarnenez]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.372371N 4.588441W|pozycja=left|opis=[[Plouzané]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.372267N 4.369892W|opis=[[Plougastel-Daoulas]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|47.873359N 3.550436W|pozycja=top|opis=[[Quimperlé]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|48.406712N 4.394987W|opis=[[Le Relecq-Kerhuon]]}}
{{mapa lokalizacyjna/punkt|47.893757N 4.013793W|pozycja=left|opis=[[Fouesnant]]}}
}}

== Zobacz też ==
* [[Regiony i departamenty Francji]]

[[Plik:Quimper 31 La Préfecture et l'Odet.jpg|thumb|Siedziba prefektury w [[Quimper]], nad rzeką [[Odet]]]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="PopulacjaFrancja">{{Cytuj |tytuł = Estimation de population par département, sexe et grande classe d'âge - Années 1975 à 2023 |data = 2023-01-24 |data dostępu = 2024-10-28 |opublikowany = Institut National de la Statistique et des Études Économiques |url = https://www.insee.fr/fr/statistiques/1893198 |język = fr}}</ref>
<ref name="insee2">{{Cytuj stronę | url = https://www.insee.fr/fr/statistiques/6683015?sommaire=6683037 | tytuł = Populations légales des départements en 2020. Recensement de la population | autor = INSEE | opublikowany = | data = 29.12.2022 | język = fr | data dostępu = 2023-01-09}}</ref>
</references>

{{Bretania}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Departament Finistère| ]]
[[Kategoria:Departamenty w Bretanii]]

title: Finistère

Herb: Flaga

Państwo: Francja

Region: Bretania

Prefektura: Quimper