text:
# Jan Tschichold
Jan Tschichold (ur. 2 kwietnia 1902 w Lipsku jako Johannes Tzschichhold, zm. 11 sierpnia 1974 w Locarno) – typograf, twórca krojów pisma, projektant książek, nauczyciel, pisarz. W środowiskach typograficznych uznany za jednego z największych typografów XX wieku.

## Życie
Był synem prowincjonalnego malarza szyldów i od dzieciństwa uczył się kaligrafii. Artystyczny dom oraz wyćwiczona kaligraficzna ręka wyróżniała go spośród większości typografów jego czasów, którzy wykorzystywali zazwyczaj wiedzę o architekturze lub malarstwie. Może to też tłumaczyć, dlaczego nigdy nie pracował na spersonalizowanych czcionkach i ręcznie czerpanym papierze, ale używał popularnych krojów oraz uważnie wybierał rodzaje papieru spośród dostępnych na rynku.
Po przejęciu władzy przez Hitlera wszyscy projektanci musieli być zarejestrowani w Ministerstwie Kultury, a nauczyciele, na których padł choćby cień podejrzenia o sympatyzowanie z komunizmem, musieli się liczyć z utratą posady. Niedługo po objęciu przez Tschicholda posady nauczyciela w Monachium, którą otrzymał za wstawiennictwem Paula Rennera (twórcy kroju Futura), obaj zostali oskarżeni o bycie „kulturalnymi bolszewikami”. Dziesięć dni po dojściu NSDAP do władzy w marcu 1933 roku Tschichold wraz z żoną zostali aresztowani, a Gestapo skonfiskowało wszystkie egzemplarze jego książki. Po sześciu tygodniach policjant wręczył im bilety do Szwajcarii, a w sierpniu 1933 roku rodzina Tschicholdów wyjechała z nazistowskich Niemiec.
Oprócz dwóch dłuższych pobytów w Anglii w 1937 (w ramach zaproszenia czasopisma „The Penrose Annual”) i między 1947 a 1949 (na zaproszenie Ruariego McLeana, brytyjskiego typografa, z którym współpracował przy projektowaniu książek dla Penguin Books) przez resztę życia mieszkał w Szwajcarii. Zmarł w szpitalu w Locarno w 1974 roku.

## Projektowanie

### Etap modernistyczny
Zainteresowania Tschicholda skierowały się ku modernistycznym zasadom projektowania po wizycie na pierwszej wystawie Bauhausu w Weimarze. Stał się wiodącym popularyzatorem tego sposobu projektowania: najpierw przez istotny dodatek do magazynu z 1925 roku pt. Typographische Mitteilungen (czyli „Zagadnienia podstaw typografii”), później dzięki wystawie swoich prac w 1927 – Die Frau ohne Namen. Najsłynniejszą pracą Tschicholda na temat współczesnego projektowania jest Nowa typografia. Książka ta była manifestem nowoczesnego dizajnu, w której Tschichold potępiał wszystkie typy krojów oprócz bezszeryfowych (zwanych w Niemczech groteskami), faworyzował również układ zdecentralizowany (np. na czwórce tytułowej). Jednak, co najważniejsze, dzięki Die Neue Typographie skodyfikowano wiele zasad współczesnego projektowania. Optował za wykorzystywaniem standardowych formatów arkuszy dla wszelkich typów publikacji i po raz pierwszy jasno wytłumaczył, jak efektywnie wykorzystywać różne wielkości i grubości krojów, aby prosto i czytelnie przekazać informację. W następstwie powstała też seria praktycznych instrukcji współczesnego projektowania, która miała ogromny wpływ na grafików i drukarzy w Niemczech.

### Etap klasycystyczny
Choć Nowa typografia stała się książką kanoniczną, od 1932 roku Tschichold powoli porzucał swoje surowe poglądy na rzecz klasycyzmu w projektowaniu (czego dowodem zaprojektowany przez niego krój Saskia oparty na proporcjach antykwy). W późniejszych latach Tschichold odciął się od swoich tez z Nowej typografii, ponieważ uznał je za zbyt ekstremalne. Poszedł też dalej – ogólnie potępił nurt współczesnego projektowania i uznał go za zbyt autorytarny i oderwany od rzeczywistości.
W latach 1947–1949 Tschichold mieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie sprawował pieczę nad przeprojektowaniem 500 okładek książek wydawnictwa The Penguin’s Books, dla których specjalnie stworzył standardowe zasady wydawania, tzw. The Penguin Composition Rules. Choć nadał książkom Pingwina (zwłaszcza serii z pelikanem) ujednolicony wygląd i wprowadził wiele skutecznych, stosowanych do dzisiaj rozwiązań typograficznych, każdej książce pozwalał w sposób naturalny na narodzenie się jej formy, co skutkowało różnorodnymi okładkami i stronami tytułowymi. Podczas pracy dla firmy przygotowującej tanie, znane książeczki Tschichold starał się podążać za marką Pingwina – wykorzystywał formy kultury popularnej, np. konwencję plakatu filmowego.
Odejście od projektowania modernistycznego oznaczało, że choć po wojnie nadal mieszkał w Szwajcarii, nie brał już udziału w narodzinach powojennej szwajcarskiej szkoły projektowania. Nieprzychylny krojom realistycznym czy neogroteskowym, w których widział nędznie zaprojektowane i powstałe z martwych modernistyczne czcionki, nie uwzględnił ich w swoim przeglądzie krojów reklamowych, ponieważ stwierdził, że „są to dziewiętnastowieczne relikty, które ostatnio cieszą się krótkotrwałą popularnością”.

## Kroje
Między 1926 a 1929 Tschichold zaprojektował „uniwersalny alfabet”, aby uporządkować niektóre wielograficzne lub niefonetyczne znaki w języku niemieckim. Wynalazł m.in. zupełnie nowe glify wieloznaków ch i sch. Jego zamiarem była zmiana pisowni przez systematyczne zastępowanie eu przez oi, w przez v i z przez ts. Długie samogłoski oprócz makronu pod spodem miały być wyróżniane także umlautem nad literą. Alfabet został przedstawiony w formie jednego kroju bezszeryfowego pozbawionego wielkich liter.
Kroje zaprojektowane przez Tschicholda:
- Transit (1931)
- Saskia (1931/1932)
- Zeus (1931)
- Sabon (1966/1967)
- Classical Garamond
- Ivan Rechniev
- Ivan Stencil[8]

Sabon został zaprojektowany, aby można go było reprodukować zarówno w monotypie, jak i w linotypie. Niedługo po wyprodukowaniu zaczął korzystać z niego Bradbury Thompson, aby złożyć Washburn College Bible. Później został opracowany i zastosowany przez Linotype Sabon Next jako „interpretacja” oryginalnego Sabona.

title: Jan Tschichold

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Jan Tschichold
 |imię i nazwisko org   = Johannes Tzschichhold
 |pseudonim             =
 |grafika               = Jan Tschichold (1963) by Erling Mandelmann.jpg
 |opis grafiki          =
 |data urodzenia        = [[2 kwietnia]] [[1902]]
 |miejsce urodzenia     = [[Lipsk]]
 |data śmierci          = [[11 sierpnia]] [[1974]]
 |miejsce śmierci       = [[Locarno]]
 |narodowość            = [[Niemcy|niemiecka]]
 |język                 = [[język niemiecki|niemiecki]]
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]], [[typografia]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Jan Tschichold
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Jan Tschichold''' (ur. 2 kwietnia 1902 w [[Lipsk]]u jako Johannes Tzschichhold, zm. 11 sierpnia 1974 w [[Locarno]]) – typograf, twórca krojów pisma, projektant książek, nauczyciel, pisarz. W środowiskach typograficznych uznany za jednego z największych typografów XX wieku.

== Życie ==
Był synem prowincjonalnego malarza szyldów i od dzieciństwa uczył się [[Kaligrafia|kaligrafii]]. Artystyczny dom oraz wyćwiczona kaligraficzna ręka wyróżniała go spośród większości typografów jego czasów, którzy wykorzystywali zazwyczaj wiedzę o architekturze lub malarstwie. Może to też tłumaczyć, dlaczego nigdy nie pracował na spersonalizowanych [[czcionka]]ch i ręcznie czerpanym papierze, ale używał popularnych krojów oraz uważnie wybierał rodzaje papieru spośród dostępnych na rynku.

Po przejęciu władzy przez [[Adolf Hitler|Hitlera]] wszyscy projektanci musieli być zarejestrowani w [[Kultura i sztuka w III Rzeszy|Ministerstwie Kultury]], a nauczyciele, na których padł choćby cień podejrzenia o sympatyzowanie z [[komunizm]]em, musieli się liczyć z utratą posady. Niedługo po objęciu przez Tschicholda posady nauczyciela w Monachium, którą otrzymał za wstawiennictwem Paula Rennera (twórcy kroju [[Futura (krój pisma)|Futura]]), obaj zostali oskarżeni o bycie „kulturalnymi bolszewikami”. Dziesięć dni po dojściu [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] do władzy w marcu 1933 roku Tschichold wraz z żoną zostali aresztowani, a [[Gestapo]] skonfiskowało wszystkie egzemplarze jego książki<ref>http://www.theguardian.com/culture/2000/dec/18/artsfeatures2 – dostęp: 8.06.2015.</ref>. Po sześciu tygodniach policjant wręczył im bilety do Szwajcarii, a w sierpniu 1933 roku rodzina Tschicholdów wyjechała z nazistowskich Niemiec.

Oprócz dwóch dłuższych pobytów w Anglii w 1937 (w ramach zaproszenia czasopisma „[[The Penrose Annual]]”) i między 1947 a 1949 (na zaproszenie Ruariego McLeana, brytyjskiego typografa, z którym współpracował przy projektowaniu książek dla [[Penguin Books]]) przez resztę życia mieszkał w Szwajcarii. Zmarł w szpitalu w Locarno w 1974 roku.

== Projektowanie ==
=== Etap modernistyczny ===
Zainteresowania Tschicholda skierowały się ku modernistycznym zasadom projektowania po wizycie na pierwszej wystawie [[Bauhaus]]u w [[Weimar]]ze. Stał się wiodącym popularyzatorem tego sposobu projektowania: najpierw przez istotny dodatek do magazynu z 1925 roku pt. ''Typographische Mitteilungen''<ref>{{Cytuj | url=http://wiedler.ch/felix/books/story/544 | tytuł=felix - books • tschichold: typographische mitteilungen / sonderheft elementare typographie • wiedler.ch<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=wiedler.ch | język=en | data dostępu=2020-07-09}}</ref> (czyli „Zagadnienia podstaw typografii”), później dzięki wystawie swoich prac w 1927 – ''Die Frau ohne Namen''<ref>{{Cytuj | url=http://www.moma.org/collection/object.php?object_id=5754 | tytuł=Jan Tschichold. Die Frau ohne Namen (The Woman Without a Name) (Film poster for the Phoebus-Palast cinema, Munich). 1927 | MoMA<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.moma.org | język=en | data dostępu=2020-07-09}}</ref>. Najsłynniejszą pracą Tschicholda na temat współczesnego projektowania jest ''Nowa typografia''<ref>https://web.archive.org/web/20150609123155/http://rectoverso.pl/index.php/rectoverso/tschichold – polskie wydanie „Die Neue Typographie” z 2011 roku.</ref>. Książka ta była manifestem nowoczesnego dizajnu, w której Tschichold potępiał wszystkie typy krojów oprócz [[Czcionka bezszeryfowa|bezszeryfowych]] (zwanych w Niemczech [[grotesk]]ami<ref>Obecnie znaczenie słowa ''grotesk'' nie pokrywa się z dawnym rozumieniem – ma ono dwa znaczenia.</ref>), faworyzował również układ zdecentralizowany (np. na [[Czwórka tytułowa książki|czwórce tytułowej]]). Jednak, co najważniejsze, dzięki ''Die Neue Typographie'' skodyfikowano wiele zasad współczesnego projektowania. Optował za wykorzystywaniem standardowych [[Format arkusza|formatów arkuszy]] dla wszelkich typów publikacji i po raz pierwszy jasno wytłumaczył, jak efektywnie wykorzystywać różne wielkości i grubości krojów, aby prosto i czytelnie przekazać informację. W następstwie powstała też seria praktycznych instrukcji współczesnego projektowania, która miała ogromny wpływ na grafików i drukarzy w Niemczech.

=== Etap klasycystyczny ===
[[Plik:Van de Graaf canon in book design.svg|mały|lewo|Złoty podział strony według Van de Graafa. Tschichold wzorował się na tym układzie w fazie klasycystycznej]]
Choć ''Nowa typografia'' stała się książką kanoniczną, od 1932 roku Tschichold powoli porzucał swoje surowe poglądy na rzecz klasycyzmu w projektowaniu (czego dowodem zaprojektowany przez niego krój Saskia oparty na proporcjach antykwy). W późniejszych latach Tschichold odciął się od swoich tez z ''Nowej typografii'', ponieważ uznał je za zbyt ekstremalne. Poszedł też dalej – ogólnie potępił nurt współczesnego projektowania i uznał go za zbyt autorytarny i oderwany od rzeczywistości.

W latach 1947–1949 Tschichold mieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie sprawował pieczę nad przeprojektowaniem 500 okładek książek wydawnictwa [[Penguin Books|The Penguin’s Books]], dla których specjalnie stworzył standardowe zasady wydawania, tzw. ''The Penguin Composition Rules''. Choć nadał książkom Pingwina (zwłaszcza serii z pelikanem) ujednolicony wygląd i wprowadził wiele skutecznych, stosowanych do dzisiaj rozwiązań typograficznych, każdej książce pozwalał w sposób naturalny na narodzenie się jej formy, co skutkowało różnorodnymi okładkami i stronami tytułowymi. Podczas pracy dla firmy przygotowującej tanie, znane książeczki Tschichold starał się podążać za marką Pingwina – wykorzystywał formy kultury popularnej, np. konwencję plakatu filmowego.

Odejście od projektowania modernistycznego oznaczało, że choć po wojnie nadal mieszkał w Szwajcarii, nie brał już udziału w narodzinach powojennej szwajcarskiej szkoły projektowania<ref>{{Cytuj | url=http://www.2plus3d.pl/artykuly/typograficzny-pejzaz-wolfganga-weingarta | tytuł=Typograficzny pejzaż Wolfganga Weingarta | 2+3D grafika plus produkt - Kwartalnik projektowy | Polish Design Quarterly<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.2plus3d.pl | data dostępu=2020-07-09}}</ref>. Nieprzychylny krojom realistycznym czy neogroteskowym, w których widział nędznie zaprojektowane i powstałe z martwych modernistyczne czcionki, nie uwzględnił ich w swoim przeglądzie krojów reklamowych, ponieważ stwierdził, że „są to dziewiętnastowieczne relikty, które ostatnio cieszą się krótkotrwałą popularnością”<ref>Hollis Richard, ''Swiss Graphic Design: The Origins and Growth of an International Style'', New Haven 2006, Yale University Press.</ref>.

== Kroje ==
[[Plik:Sabon.png|mały|prawo|Krój Sabon]]
Między 1926 a 1929 Tschichold zaprojektował „uniwersalny alfabet”, aby uporządkować niektóre wielograficzne lub niefonetyczne znaki w języku niemieckim. Wynalazł m.in. zupełnie nowe glify wieloznaków ''ch'' i ''sch''. Jego zamiarem była zmiana pisowni przez systematyczne zastępowanie ''eu'' przez ''oi'', ''w'' przez ''v'' i ''z'' przez ''ts''. Długie samogłoski oprócz [[Makron (znak diakrytyczny)|makronu]] pod spodem miały być wyróżniane także [[umlaut]]em nad literą. Alfabet został przedstawiony w formie jednego kroju bezszeryfowego pozbawionego wielkich liter.
Kroje zaprojektowane przez Tschicholda:
* Transit (1931)
* Saskia (1931/1932)
* Zeus (1931)
* Sabon (1966/1967)
* Classical Garamond
* Ivan Rechniev
* Ivan Stencil<ref>{{Cytuj | url=http://www.identifont.com/show?14O | tytuł=Identifont - Jan Tschichold<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.identifont.com | data dostępu=2020-07-09}}</ref>
Sabon został zaprojektowany, aby można go było reprodukować zarówno w [[Monotyp (zecerstwo)|monotypie]], jak i w [[linotyp]]ie. Niedługo po wyprodukowaniu zaczął korzystać z niego [[Bradbury Thompson]], aby złożyć [[Washburn College]] Bible. Później został opracowany i zastosowany przez Linotype Sabon Next jako „interpretacja” oryginalnego Sabona.

== Zobacz też ==
* [[Typografia]]
* [[Bauhaus]]
* [[Liternictwo]]
* [[Złoty podział]]

== Przypisy ==
{{Przypisy
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Tschichold, Jan}}
[[Kategoria:Niemieccy pisarze XX wieku]]
[[Kategoria:Niemieccy nauczyciele]]
[[Kategoria:Niemieccy typografowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1974]]

title: Jan TschicholdJohannes Tzschichhold

Data i miejsce urodzenia: 2 kwietnia 1902 · Lipsk

Data i miejsce śmierci: 11 sierpnia 1974 · Locarno

Narodowość: niemiecka

Język: niemiecki

Dziedzina sztuki: literatura, typografia


text:
# Pelophylax cretensis
Pelophylax cretensis – gatunek płaza bezogonowego z rodziny żabowatych (Ranidae), występujący endemicznie na greckiej wyspie Krecie. Dorasta do 8 cm długości i z wyglądu przypomina spokrewnioną żabę śmieszkę. Zasiedla tereny podmokłe. Gatunek narażony na wyginięcie w związku ze stosunkowo niewielkim zasięgiem występowania oraz spadkiem rozmiarów i jakości preferowanych siedlisk.

## Pozycjataksonomiczna
Na status osobnego gatunku wskazują różnice w mtDNA oraz allozymach w porównaniu z innymi przedstawicielami rodzaju Pelophylax.

## Wygląd
Płaz ten dorasta do 5–8 cm długości i z wyglądu przypomina spokrewnioną żabę śmieszkę (Pelophylax ridibundus), od której różni się:
- ubarwieniem, które zazwyczaj jest brązowo-szare (rzadziej zielonkawe) z widocznymi brązowymi kropkami
- żółtawą pachwiną oraz wewnętrzną częścią ud
- lepiej rozwiniętym modzelem podeszwowym

## Zasięg występowania i siedlisko
Endemit. Występuje wyłącznie na greckiej wyspie Krecie, gdzie spotykany jest na obszarach nizinnych poniżej 100 m n.p.m. Zasięg (Extent of Occurrence, EOO) wynosi 13 874 km².
Płaz ten zasiedla tereny podmokle takie jak wolnopłynące rzeki, strumienie, jeziora i bagna. Do rozrodu dochodzi zapewne w zbiornikach wodnych.

## Status i ochrona
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pelophylax cretensis wymieniony jest jako gatunek narażony (VU, Vulnerable) w związku ze stosunkowo niewielkim zasięgiem i spadkiem w rozmiarach i jakości jego siedlisk. Gatunkowi temu zagraża głównie utrata i degradacja siedlisk spowodowana aktywnością ludzką, taką jak urbanizacja, turystyka czy rolnictwo, a także konkurencja ze strony inwazyjnej żaby ryczącej (Lithobates catesbeianus) oraz odłów w celach naukowych.
Gatunek ten występuje w wielu obszarach chronionych, które nie są natomiast właściwie zarządzane. Wymieniony jest również w załączniku V dyrektywy siedliskowej Unii Europejskiej i załączniku III konwencji berneńskiej. Figuruje również w greckiej czerwonej księdze gatunków zagrożonych (National Red List of Greece) jako gatunek zagrożony (Endangered).

wikiname: plwiki

title: Pelophylax cretensis

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       =
 |nazwa łacińska         = ''Pelophylax cretensis''
 |TSN                    = 775183
 |zoolog                 = (Beerli, Hotz, Tunner, Heppich & Uzzell, 1994)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Benny Trapp Pelophylax cretensis.jpg
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[płazy]]
 |rząd                   = [[płazy bezogonowe]]
 |podrząd                = ''[[Neobatrachia]]''
 |rodzina                = [[żabowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Pelophylax]]''
 |gatunek                = ''Pelophylax cretensis''
 |synonimy               = * ''Rana cretensis'' Beerli, Hotz, Tunner, Heppich & Uzzell, 1994{{r|itis}}
* ''Hylarana cretensis'' (Beerli, Hotz, Tunner, Heppich & Uzzell, 1994){{r|itis}}
 |status IUCN            = VU
 |IUCN id                = 58581
 |mapa występowania      = Pelophylax cretensis dis.png
 |opis mapy występowania =
 |wikispecies            = Pelophylax cretensis
 |commons                = Category:Pelophylax cretensis
}}
'''''Pelophylax cretensis''''' – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] [[Płazy bezogonowe|płaza bezogonowego]] z [[Rodzina (biologia)|rodziny]] [[Żabowate|żabowatych]] (Ranidae), występujący [[Endemit|endemicznie]] na [[Grecja|greckiej]] wyspie [[Kreta|Krecie]]. Dorasta do 8 cm długości i z wyglądu przypomina spokrewnioną [[Żaba śmieszka|żabę śmieszkę]]. Zasiedla tereny podmokłe. [[Gatunek narażony|Gatunek narażony na wyginięcie]] w związku ze stosunkowo niewielkim [[Zasięg (biogeografia)|zasięgiem występowania]] oraz spadkiem rozmiarów i jakości preferowanych [[Siedlisko (biologia)|siedlisk]].

== Pozycja [[Taksonomia|taksonomiczna]] ==
Na status osobnego gatunku wskazują różnice w [[Mitochondrialny DNA|mtDNA]] oraz [[Allozymy|allozymach]] w porównaniu z innymi przedstawicielami [[Rodzaj (biologia)|rodzaju]] ''[[Pelophylax]]''<ref name="iucn">{{IUCN |id = 58581|nazwa = Pelophylax cretensis |autor = IUCN SSC Amphibian Specialist Group |iucn rok = 2020|data dostępu = 2023-07-09}}</ref>.

== Wygląd ==
Płaz ten dorasta do 5–8 cm długości i z wyglądu przypomina spokrewnioną żabę śmieszkę (''Pelophylax ridibundus''), od której różni się<ref>Dufresnes Ch., ''Amphibians of Europe, North Africa and the Middle East'', 19 stycznia 2019, s. 108, ISBN 978-1-4729-4137-4.</ref>:
* ubarwieniem, które zazwyczaj jest brązowo-szare (rzadziej zielonkawe) z widocznymi brązowymi kropkami
* żółtawą pachwiną oraz wewnętrzną częścią ud
* lepiej rozwiniętym [[Modzele (zoologia)|modzelem]] podeszwowym

== Zasięg występowania i siedlisko ==
Endemit. Występuje wyłącznie na greckiej wyspie Krecie, gdzie spotykany jest na obszarach nizinnych poniżej 100 m [[n.p.m.]] [[Zasięg (biogeografia)|Zasięg]] (''Extent of Occurrence'', EOO) wynosi 13 874 km²<ref name="iucn" />.

Płaz ten zasiedla tereny podmokle takie jak wolnopłynące rzeki, strumienie, jeziora i bagna. Do [[Rozród|rozrodu]] dochodzi zapewne w zbiornikach wodnych<ref name="iucn" />.

== Status i ochrona ==
W [[Czerwona księga gatunków zagrożonych|Czerwonej księdze gatunków zagrożonych]] [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] ''Pelophylax cretensis'' wymieniony jest jako gatunek narażony (VU, ''Vulnerable'') w związku ze stosunkowo niewielkim zasięgiem i spadkiem w rozmiarach i jakości jego siedlisk. Gatunkowi temu zagraża głównie utrata i degradacja siedlisk spowodowana aktywnością ludzką, taką jak [[urbanizacja]], turystyka czy rolnictwo, a także konkurencja ze strony [[Gatunek inwazyjny|inwazyjnej]] [[Żaba rycząca|żaby ryczącej]] (''Lithobates catesbeianus'') oraz odłów w celach naukowych<ref name="iucn" />.

Gatunek ten występuje w wielu obszarach chronionych, które nie są natomiast właściwie zarządzane. Wymieniony jest również w załączniku V [[Dyrektywa siedliskowa|dyrektywy siedliskowej]] Unii Europejskiej i załączniku III [[Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk|konwencji berneńskiej]]. Figuruje również w greckiej czerwonej księdze gatunków zagrożonych (National Red List of Greece) jako gatunek zagrożony (''Endangered'')<ref name="iucn" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Żabowate]]
[[Kategoria:Płazy Europy]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Grecji]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1994 roku]]

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· narażony na wyginięcie
Zasięg występowania
Mapa występowania


text:
# H-dur
H-dur – gama muzyczna oparta na skali durowej, której toniką jest dźwięk h. Gama H-dur zawiera dźwięki: h, cis, dis, e, fis, gis, ais. Tonacja H-dur zawiera pięć krzyżyków.

## Zapis nutowy
| Gama H-dur zapisana za pomocą przygodnych znaków chromatycznych | Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.                                                                                |
| Gama H-dur zapisana za pomocą znaków przykluczowych             | \relative f'{ \key b \major \override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f \cadenzaOn b1 cis dis e fis gis ais b \cadenzaOff } \addlyrics { \small { h cis dis e fis gis ais h } } |

Pokrewną jej molową tonacją paralelną jest gis-moll, jednoimienną molową – h-moll.

## Akord
H-dur to także akord, zbudowany z pierwszego (h), trzeciego (dis) i piątego (fis) stopnia gamy H-dur.
| Akord H-dur | Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file. |

## Przykłady
Znane dzieła w tonacji H-dur:
- Igor Strawinski – fragment baletu Ognisty Ptak
- Fryderyk Chopin – Nokturn H-dur op. 62 nr 1
- Jerzy Matuszkiewicz – ballada z filmu Jak rozpętałem drugą wojnę światową

title: H-dur

wikitext:
[[Plik:B-major_g-sharp-minor.svg|right|thumb|Znaki chromatyczne w gamie H-dur]]
[[Plik:B major chord for guitar.svg|thumb|150px|[[Diagram akordu]] H-dur dla gitary]]

'''H-dur''' – [[gama]] muzyczna oparta na [[skala durowa|skali durowej]], której [[tonika|toniką]] jest [[Dźwięk (muzyka)|dźwięk]] [[h (dźwięk)|h]]<ref group="uwaga"> Nazewnictwo dźwięku H jest różne w różnych krajach, co może prowadzić do nieporozumień.

{| class="wikitable"
! Częstotliwość
! Nazwa polskojęzyczna
! Nazwa angielskojęzyczna
|-
| 493,883 Hz
| H
| B
|-
| 466,164 Hz
| b
| Bes, B♭, B flat
|}
W polskojęzycznej Wikipedii stosowane są nazwy polskie.</ref>. Gama H-dur zawiera [[dźwięk muzyczny|dźwięki]]: [[h (dźwięk)|h]], [[cis (dźwięk)|cis]], [[dis (dźwięk)|dis]], [[e (dźwięk)|e]], [[fis (dźwięk)|fis]], [[gis (dźwięk)|gis]], [[Ais (dźwięk)|ais]]. Tonacja H-dur zawiera pięć [[krzyżyk|krzyżyków]].

== Zapis nutowy ==

{| class="wikitable"
|-
| style="vertical-align: top" |
Gama H-dur zapisana za pomocą
przygodnych [[znak chromatyczny|znaków chromatycznych]]
| style="vertical-align: top" |
<score midi=1 vorbis=1>
\relative f'{
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn b1 cis dis e fis gis ais b \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
h cis dis e fis gis ais h
} }
</score>
|-
| style="vertical-align: top" |
Gama H-dur zapisana za pomocą
[[znaki przykluczowe|znaków przykluczowych]]
| style="vertical-align: top" |
<score midi=1>
\relative f'{
\key b \major
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn b1 cis dis e fis gis ais b \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
h cis dis e fis gis ais h
} }
</score>
|}

Pokrewną jej [[skala molowa|molową]] tonacją paralelną jest [[gis-moll]]<ref>{{Cytuj | autor= Franciszek Wesołowski | tytuł= Zasady muzyki | wydanie= 7 | miejsce= Kraków | wydawca= Polskie Wydawnictwo Muzyczne | data= 1986 | s= 127 | isbn= 83-224-0250-3 }}</ref>, jednoimienną molową – [[h-moll]].

== Akord ==

H-dur to także akord, zbudowany z pierwszego ([[h (dźwięk)|h]]), trzeciego ([[dis (dźwięk)|dis]]) i piątego ([[fis (dźwięk)|fis]]) stopnia gamy H-dur.

{| class="wikitable"
|-
| style="vertical-align: middle" |
Akord H-dur
| style="vertical-align: top" |
<score midi=1 vorbis=1>
\relative c'{
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn s1  s1 \cadenzaOff
}
</score>
|}

{{Akord|h=|dis2=|fis2=}}

== Przykłady ==

Znane dzieła w [[tonacja|tonacji]] H-dur:
* [[Igor Strawinski]] – fragment [[balet]]u ''Ognisty Ptak''
* [[Fryderyk Chopin]] – [[Nokturny op. 62 (Chopin)|Nokturn H-dur op. 62 nr 1]]
* [[Jerzy Matuszkiewicz]] – ballada z filmu ''[[Jak rozpętałem drugą wojnę światową]]''

== Zobacz też ==

* [[Pokrewieństwo tonacji]]
* [[Skala durowa]]
* [[Znaki przykluczowe]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.wolframalpha.com/input/?i=B+major+scale | tytuł = B major scale | autor = | opublikowany = Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company | praca = WolframAlpha Computational Knowledge Engine | data = | język = en | data dostępu = 2018-07-07}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.wolframalpha.com/input/?i=B+major+chord | tytuł = B major chord | autor = | opublikowany = Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company | praca = WolframAlpha Computational Knowledge Engine | data = | język = en | data dostępu = 2018-07-07}}

{{Koło kwintowe}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gamy muzyczne]]


text:
# Olszyna
Olszyna (niem. Langenöls) – miasto w Polsce, w województwie dolnośląskim, powiecie lubańskim, siedziba gminy Olszyna. Prawa miejskie otrzymała w 2005 r. Ośrodek przemysłu meblarskiego i drzewnego, fabryka materiałów izolacyjnych. Historycznie leży na Dolnym Śląsku, przy granicy z Górnymi Łużycami.
Według danych GUS z 1 stycznia 2022 r. miasto miało 4322 mieszkańców (606. miejsce w kraju).

## Położenie
Przez miasto przebiega droga krajowa nr 30 oraz szlak kolejowy łączący Jelenią Górę z Węglińcem i Zgorzelcem.
Według danych z 1 stycznia 2023 r. powierzchnia miasta wynosiła 20,3 km² (294. miejsce w kraju).

## Historia
Pierwsze wzmianki pochodzą z 1254 roku. W 1314 roku w Kronikach Gryfowa Śląskiego pojawia się po raz pierwszy kościół katolicki. Wieś była pustoszona podczas wojen husyckich w XV w., mieszkańcy cierpieli wówczas również na skutek epidemii. W połowie XIX w. Robert Ruscheweyh założył pierwszy warsztat meblarski. Rozpoczęto wydobywanie pokładów węgla brunatnego, które trwało do wyczerpania pokładów.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.
W roku 2014 władze miasta stały się udziałowcem spółki „Olszyna PS Energetyka Odnawialna Sp. z o.o.”, która kosztem ponad 30 mln zł na wydzierżawionym od gminy gruncie o pow. 11,3 ha zbuduje elektrownię fotowoltaiczną o mocy 3 MW.

## Demografia
Piramida wieku mieszkańców Olszyny w 2014 roku.

## Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty:
- osada wiejska – ulicówka
- kościół ewangelicki, ob. rzym.-kat. par. pw. św. Józefa Oblubieńca NMP, wybudowany w latach 1895–1897 na miejscu świątyni z XIII/XIV w. z elementami późnoromańskimi i gotyckimi, renesansowy ołtarz główny, barokowe rzeźby. We wnęce muru kościoła wotywna figura przedstawiająca grabarza, która upamiętnia epidemię z 1629[7]
- kościół pomocniczy pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, z 1314 roku, XVI-XVIII w.
- zespół pałacowy, ul. Chopina 39, z XVII-XIX w.:
  - pałac w Olszynie Średniej z drugiej poł. XIX wieku
  - park
- dom, ul. Chopina 15, murowano-szachulcowy, z 1792 r., pocz. XX w.
- dom, ul. Rzeczna 7, drewniany, k. XVIII

inne zabytki:
- dwór w Olszynie Średniej[8] wybudowany w 1798 przez hrabiego Rzeszy von Schmettow. Mówi o tym inskrypcja na płycinie umieszczona elewacji[9] w j. niem. Erbaut 1798 von des Herrn Reichs Grafen von Schmettow zur zeit war Schubert ober Amtman.

## Sport
W mieście działa klub piłkarski o nazwie OKS „Olsza” Olszyna obecnie występujący w 2 grupie A klasy Jeleniogórskiej. Klub powstał w 1946 r. (Barwy klubu Biały-Niebieski-Zielony). Drużyna popularnie nazywana jest Olszą. Klub posiada trzy zespoły młodzieżowe i jeden seniorów.

## Współpraca międzynarodowa
Miasta i gminy partnerskie:
- Železný Brod, Czechy[11]
- Ørbæk, Dania
- Großschönau, Niemcy[12]
- Szachtarśke, Ukraina

title: Olszyna

wikitext:
{{Inne znaczenia|miasta w województwie dolnośląskim|[[Olszyna (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tej nazwy]]}}
{{Polskie miasto infobox
 |nazwa                     = Olszyna
 |dopełniacz nazwy          = Olszyny
 |zdjęcie                   = Center of Olszyna city (6).jpg
 |opis zdjęcia              = Fragment centrum miasta z mostem nad [[Olszówka (dopływ Kwisy)|Olszówką]]
 |herb                      = POL_Olszyna_COA.svg
 |flaga                     = POL Olszyna flag.svg{{!}}border
 |dewiza                    =
 |województwo               = dolnośląskie
 |powiat                    = [[powiat lubański|lubański]]
 |gmina                     = [[Olszyna (gmina)|Olszyna]]
 |data założenia            =
 |prawa miejskie            = 2005
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              = Leszek Leśko
 |powierzchnia              = 20,3<ref name="gus2022">{{Cytuj |url=https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/ludnosc/ludnosc/powierzchnia-i-ludnosc-w-przekroju-terytorialnym-w-2022-roku,7,19.html |tytuł=Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2022 roku |data=2022-12-07 |data dostępu=2022-12-08 |opublikowany=Główny Urząd Statystyczny}}</ref>
 |wysokość                  =
 |rok                       = 01.01.2023
 |liczba ludności           = 4322<ref name="populacja">{{Cytuj |autor = GUS |tytuł = Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2023 roku |data dostępu = 2023-08-12 |opublikowany = stat.gov.pl |url = https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/ludnosc/ludnosc/powierzchnia-i-ludnosc-w-przekroju-terytorialnym-w-2023-roku,7,20.html |język = pl}}</ref>
 |gęstość zaludnienia       = 212,9<ref name="populacja" />
 |strefa numeracyjna        = (+48) 75
 |kod pocztowy              = 59-830
 |tablice rejestracyjne     = DLB
 |kod mapy                  = Olszyna (gmina)
 |współrzędne               = 51°4′0″N 15°23′20″E
 |TERYT                     = 0210054
 |SIMC                      = 0191684
 |hasło promocyjne          =
 |adres urzędu miasta       = Wolności 6
59-830 Olszyna
 |commons                   = Category:Olszyna
 |wikinews                  =
 |wikicytaty                =
 |wikisłownik               =
 |www                       = http://www.olszyna.pl
 |bip                       = https://bip.olszyna.pl/
}}
[[Plik:Center of Olszyna city (1).jpg|thumb|240px|Zabudowa ulicy Wolności]]
[[Plik:2015 01 20 Olszyna Lubanska fot Michal Dadello.jpg|thumb|240px|Dworzec kolejowy [[Olszyna Lubańska]]]]
'''Olszyna''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''Langenöls''<ref name="MP">Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ({{Monitor Polski|1946|142|262}})</ref>) – [[miasto]] w [[Polska|Polsce]], w [[województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], [[powiat lubański|powiecie lubańskim]], siedziba [[Olszyna (gmina)|gminy Olszyna]]. [[Prawa miejskie]] otrzymała w 2005 r. Ośrodek przemysłu meblarskiego i drzewnego, fabryka materiałów izolacyjnych. Historycznie leży na [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]], przy granicy z [[Górne Łużyce|Górnymi Łużycami]].

Według danych [[Główny Urząd Statystyczny|GUS]] z 1 stycznia 2022 r. miasto miało 4322 mieszkańców<ref name="populacja" /> (606. miejsce w kraju).

== Położenie ==
Przez miasto przebiega [[droga krajowa nr 30 (Polska)|droga krajowa nr 30]] oraz szlak kolejowy łączący [[Jelenia Góra|Jelenią Górę]] z [[Węgliniec|Węglińcem]] i [[Zgorzelec|Zgorzelcem]].

Według danych z 1 stycznia 2023 r. powierzchnia miasta wynosiła 20,3 km² (294. miejsce w kraju)<ref name="populacja" />.

== Historia ==
Pierwsze wzmianki pochodzą z 1254 roku. W 1314 roku w Kronikach [[Gryfów Śląski|Gryfowa Śląskiego]] pojawia się po raz pierwszy kościół katolicki. Wieś była pustoszona podczas wojen husyckich w [[XV wiek|XV w.]], mieszkańcy cierpieli wówczas również na skutek epidemii. W połowie [[XIX wiek|XIX w.]] Robert Ruscheweyh założył pierwszy warsztat meblarski. Rozpoczęto wydobywanie pokładów [[Węgiel brunatny|węgla brunatnego]], które trwało do wyczerpania pokładów.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo jeleniogórskie|województwa jeleniogórskiego]].

W roku 2014 władze miasta stały się udziałowcem spółki „Olszyna PS Energetyka Odnawialna Sp. z o.o.”, która kosztem ponad 30 mln zł na wydzierżawionym od gminy gruncie o pow. 11,3 ha zbuduje elektrownię fotowoltaiczną o mocy 3 MW<ref>''Olszyna postawiła na słońce'', „Nowiny Jeleniogórskie” nr 26, 1 lipca 2014.</ref>.

== Demografia ==
Piramida wieku mieszkańców Olszyny w 2014 roku<ref name="populacja2016">{{Polska w liczbach|id=Olszyna|nazwa=Olszyna w liczbach|data dostępu=6 stycznia 2016}}</ref>.

[[Plik:Piramida wieku Olszyna.png|600x400px]]

=== Ludzie związani z Olszyną ===
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Olszyną}}
{{Kategoria główna|Ludzie urodzeni w Olszynie}}

== Zabytki ==
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty<ref name="nid">{{cytuj stronę |url=http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf |tytuł=Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego |opublikowany=Narodowy Instytut Dziedzictwa |strony=104 |data dostępu=2012-09-11 | archiwum = https://web.archive.org/web/20211031184654/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf | zarchiwizowano = 2021-10-31}}</ref>:
* osada wiejska – [[ulicówka]]
* kościół ewangelicki, ob. rzym.-kat. [[Kościół św. Józefa Oblubieńca w Olszynie|par. pw. św. Józefa Oblubieńca NMP]], wybudowany w latach 1895–1897 na miejscu świątyni z XIII/XIV w. z elementami późnoromańskimi i gotyckimi, renesansowy ołtarz główny, barokowe rzeźby. We wnęce muru kościoła wotywna figura przedstawiająca grabarza, która upamiętnia epidemię z 1629<ref name="dolnyslask">{{Cytuj|autor = [[Janusz Czerwiński (geomorfolog)|Janusz Czerwiński]], Ryszard Chanas |tytuł = Dolny Śląsk - przewodnik |data = 1977 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wyd. Sport i Turystyka |s = 303}}</ref>
* [[Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Olszynie|kościół pomocniczy pw. Podwyższenia Krzyża Świętego]], z 1314 roku, XVI-XVIII w.
* zespół pałacowy, ul. Chopina 39, z XVII-XIX w.:
** [[Pałac w Olszynie|pałac w Olszynie Średniej]] z drugiej poł. XIX wieku
** park
* dom, ul. Chopina 15, murowano-szachulcowy, z 1792 r., pocz. XX w.
* dom, ul. Rzeczna 7, drewniany, k. XVIII
inne zabytki:
* [[Dwór w Olszynie|dwór w Olszynie Średniej]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://olszyna.pl/atrakcje/461/strona/1/dwor-w-olszynie-sredniej | tytuł = Dwór w Olszynie Średniej | data dostępu = 2024-10-12}}</ref> wybudowany w 1798 przez hrabiego Rzeszy von Schmettow. Mówi o tym inskrypcja na [[Płycina|płycinie]] umieszczona elewacji<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.polskiezabytki.pl/m/obiekt/649/Olszyna_Lubanska_Srednia/ | tytuł = Olszyna Lubańska Średnia Mittellangenöls | data dostępu = 2024-10-12}}</ref> w j. ''{{niem.|Erbaut 1798 von des Herrn Reichs Grafen von Schmettow zur zeit war Schubert ober Amtman}}''.

== Sport ==
W mieście działa klub piłkarski o nazwie OKS „Olsza” Olszyna obecnie występujący w 2 grupie A klasy Jeleniogórskiej. Klub powstał w 1946 r. (Barwy klubu Biały-Niebieski-Zielony). Drużyna popularnie nazywana jest Olszą. Klub posiada trzy zespoły młodzieżowe i jeden seniorów{{fakt|data=2020-12}}.

== Współpraca międzynarodowa ==
Miasta i gminy partnerskie<ref>Na [https://www.olszyna.pl/ stronie gminy] w sekcji "miasta partnerskie" znajdują się herby partnerskich gmin (bez podpisów)</ref>:
* {{Flaga|CZE}} [[Železný Brod]], [[Czechy]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Olszyna – miasto partnerskie |data dostępu = 2020-02-24 |opublikowany = www.zeleznybrod.cz |url = https://www.zeleznybrod.cz/pl/gmina/olszyna-miasto-partnerskie/}}</ref>
* {{Flaga|DNK}} [[Ørbæk]], [[Dania]]
* {{Flaga|DEU}} [[Großschönau (Niemcy)|Großschönau]], [[Niemcy]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Partnerska współpraca |czasopismo = Ziemia Lubańska |data =  |url = http://www.zl.lubań24.pl/1,2127,1,item.html}}</ref>
* {{Flaga|UKR}} [[Szachtarśke]], [[Ukraina]]

== Zobacz też ==
* [[Olszyna Lubańska]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.olszyna.pl/ Oficjalna strona miasta]
* {{SgKP|V|76|Langenoels (niem.) (2)}}

{{Miasta województwa dolnośląskiego}}
{{Gmina Olszyna}}
{{Powiat lubański}}
{{Powiat lubański (dawny)}}

[[Kategoria:Olszyna| ]]
[[Kategoria:Miasta w województwie dolnośląskim]]
[[Kategoria:Miasta w Polsce, którym nadano prawa miejskie w XXI wieku]]

title: Olszyna

Herb: Flaga

Państwo: Polska

Województwo: dolnośląskie

Powiat: lubański

Gmina: Olszyna

Burmistrz: Leszek Leśko

Tablice rejestracyjne: DLB


text:
# Fuego (singel Eleni Fureiry)
Fuego – utwór greckiej piosenkarki Eleni Fureiry, który miał swoją premierę 2 marca 2018 i został wydany przez wytwórnię Panik Records. Singiel napisali i wyprodukowali Alex Papaconstantinu, Geraldo Sandell, Viktor Svensson, Anderz Wrethov i Didrick.
W 2018 kompozycja reprezentowała Cypr w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie. Wersję demo piosenki nagrała grecko-szwedzka piosenkarka Elena Paparizou, laureatka 50. Konkursu Piosenki Eurowizji, jednak odrzuciła zaproszenie cypryjskiej telewizji do udziału w konkursie. Ofertę reprezentowania Cypru z piosenką odrzuciła także Tamta. Przed rozegraniem koncertu półfinałowego singiel był głównym faworytem bukmacherów do wygrania finału. 8 maja został zaprezentowany przez Fureirę jako ostatni, 19. w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i zakwalifikował się do finału, rozgrywanego 12 maja. Zajął w nim drugie miejsce w głosowaniu komisji jurorskich i telewidzów.
2 marca na oficjalnym kanale wytwórni Panik Records na YouTube ukazał się teledysk do piosenki, którego reżyserem został Apollon Papatheocharis.
Singiel dotarł do czwartego miejsca greckiej listy przebojów.

## Lista utworów
Digital download
1. „Fuego” – 3:03

## Notowania na listach przebojów
| Kraj   | Lista (2018)    | Najwyższe miejsce |
| ------ | --------------- | ----------------- |
| Grecja | Top 200 Airplay | 4                 |

title: Fuego (singel Eleni Fureiry)

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Fuego
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Eleni Fureira|Eleni Fureiry]]
 |album                     =
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 2 marca 2018
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]], [[dancehall]], [[World music|muzyka etniczna]]
 |długość                   = 3:03
 |wytwórnia                 = Panik Records
 |producent                 = Alex Papaconstantinu, Geraldo Sandell, Viktor Svensson, [[Wrethov|Anderz Wrethov]], Didrick
 |format                    = [[singel CD]], [[digital download]]
 |autor                     = Alex Papaconstantinu, Geraldo Sandell, Viktor Svensson, [[Wrethov|Anderz Wrethov]], Didrick
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = 2018 s’agapo
 |następny singel           =
 |1. wydanie                =
 |rok poprzedniego singla   = 2017
 |1. tytuł                  =
 |rok 1. wydania            = 2018
 |rok następnego singla     =
}}
'''Fuego''' – utwór [[Grecy|greckiej]] [[piosenkarz|piosenkarki]] [[Eleni Fureira|Eleni Fureiry]], który miał swoją premierę 2 marca 2018 i został wydany przez wytwórnię Panik Records. Singiel napisali i wyprodukowali Alex Papaconstantinu, Geraldo Sandell, Viktor Svensson, [[Wrethov|Anderz Wrethov]] i Didrick.

W 2018 kompozycja reprezentowała [[Cypr w Konkursie Piosenki Eurowizji|Cypr]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Lizbona|Lizbonie]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://eurovision.tv/story/eleni-foureira-to-represent-cyprus-eurovision-2018|tytuł=Eleni Foureira to fly the flag for Cyprus with 'Fuego'|opublikowany=eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców]] |data=2018-02-01 |data dostępu=2018-05-08 |język=en}}</ref>. Wersję demo piosenki nagrała grecko-szwedzka piosenkarka [[Elena Paparizou]], laureatka [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2005|50. Konkursu Piosenki Eurowizji]], jednak odrzuciła zaproszenie cypryjskiej telewizji do udziału w konkursie. Ofertę reprezentowania Cypru z piosenką odrzuciła także [[Tamta]]<ref>{{cytuj stronę |url=https://wiwibloggs.com/2018/01/24/cyprus-eleni-foureira-eurovision-2018-offer/212056/|tytuł=Cyprus: Eleni Foureira reportedly close to accepting RIK’s Eurovision 2018 offer |opublikowany=wiwibloggs.com |data=2018-01-24|data dostępu=2018-05-08|język=en}}</ref>. Przed rozegraniem koncertu półfinałowego singiel był głównym faworytem bukmacherów do wygrania finału<ref>{{cytuj stronę|url=http://esctoday.com/165848/odds-monitor-cyprus-overtakes-israel-as-the-favourite-to-win/|tytuł=Odds Monitor: Cyprus overtakes Israel as the favourite to win |opublikowany=esctoday.com |praca=ESC Today|data=2018-05-07|data dostępu=2018-05-08|język=en}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovisionworld.com/esc/chok-cyprus-is-now-favorite-to-win-eurovision-2018 |tytuł=Cyprus is now favorite to win Eurovision 2018|opublikowany=eurovisionworld.com|data=2018-05-08|data dostępu=2018-05-08|język=en}}</ref>. 8 maja został zaprezentowany przez Fureirę jako ostatni, 19. w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i zakwalifikował się do finału, rozgrywanego 12 maja<ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovision.tv/event/lisbon-2018/first-semi-final/participants|tytuł=Eurovision Song Contest 2018 First Semi-Final |opublikowany=eurovision.tv |praca=[[Europejska Unia Nadawców]] |data dostępu=2018-05-08 |język=en}}</ref>. Zajął w nim drugie miejsce w głosowaniu komisji jurorskich i telewidzów<ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovision.tv/event/lisbon-2018/grand-final/participants|tytuł=Eurovision Song Contest Lisbon 2018 – Grand Final|opublikowany=eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data=2018-05-12|data dostępu=2018-05-22|język=en}}</ref>.

2 marca na oficjalnym kanale wytwórni Panik Records na [[YouTube]] ukazał się teledysk do piosenki, którego reżyserem został Apollon Papatheocharis<ref>{{cytuj stronę |url=https://www.youtube.com/watch?v=54PHdAEmJkM |tytuł=Eleni Foureira - Fuego - Eurovision 2018 Cyprus – Official Music Video |opublikowany=youtube.com  |data=2018-03-02 |data dostępu=2018-05-08 |język=en}}</ref>.

Singiel dotarł do czwartego miejsca [[IFPI Greece|greckiej listy przebojów]]<ref name=gre1>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20180413132318/https://www.ifpi.gr/digital_el.html|tytuł=Official IFPI Charts – Digital Singles Chart (Local) > Εβδομάδα: 13/2018|opublikowany=ifpi.gr|praca=[[IFPI Greece]]|data dostępu=2018-05-08|język=el}}</ref>.

== Lista utworów ==
'''Digital download'''<ref>{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20180508185359/https://itunes.apple.com/us/album/fuego-single/1354040845|tytuł=Fuego – Single – Eleni Foureira|opublikowany=itunes.apple.com|praca=[[iTunes]]|data dostępu =2018-05-08|język=en}}</ref>
# „Fuego” – 3:03

== Notowania na listach przebojów ==
{|class=wikitable
|-
! Kraj
! Lista (2018)
! Najwyższe<br />miejsce
|-
|{{państwolink|GRC|Grecja}}
| [[IFPI Greece|Top 200 Airplay]]
|align=center|4<ref name=gre1/>
|}
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single w Konkursie Piosenki Eurowizji]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2018]]

title: Fuego

Wydany: 2 marca 2018

Gatunek: pop, dancehall, muzyka etniczna

Wydawnictwo: Panik Records

Producent: Alex Papaconstantinu, Geraldo Sandell, Viktor Svensson, Anderz Wrethov, Didrick

Format: singel CD, digital download

„2018 s’agapo” · (2017): „Fuego” · (2018) · —


text:
# Książki
Książki (niem. Ksionsken, 1878–1920, 1939–1945 Hohenkirch) – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim, w gminie Książki.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Książki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.
Miejscowość jest siedzibą gminy Książki. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1960 mieszkańców. Jest największą miejscowością gminy Książki.
W Książkach znajduje się szkoła podstawowa im. Henryka Sienkiewicza.
We wsi jest przystanek kolejowy Książki.
8 września 1939 roku w Książkach wojska niemieckie zamordowały 43 osoby.

## Zabytki
Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są:
- kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. Trójcy Świętej, lata 1868–1869, nr rej.: A/1271 z 12.03.2007
- cmentarz kościelny, nr rej.: j.w.

Na przykościelnym cmentarzu znajduje się mogiła zbiorowa ponad 130 ofiar hitlerowskich z czasów II wojny światowej. Znajduje się tu także cmentarz żołnierzy radzieckich, którzy zginęli zajmując miejscowość.

title: Książki

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi|[[książka|książki]] – dokumenty piśmiennicze}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Książki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Książki-kościół2.JPG
 |opis zdjęcia           = [[Kościół Świętej Trójcy w Książkach|Kościół rzymskokatolicki parafialny pw. Trójcy Świętej]] (bud. 1868–1869)
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat wąbrzeski|wąbrzeski]]
 |gmina                  = [[Książki (gmina)|Książki]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 1960<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 56
 |kod pocztowy           = 87-222<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=639}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CWA
 |SIMC                   = 0845476
 |kod mapy               = Książki (gmina)
 |współrzędne            = 53°19'44"N 19°04'09"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|64193|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Książki
 |wikisłownik            = Książki
 |www                    =
}}
'''Książki''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''Ksionsken'', ''1878–1920, 1939–1945'' ''Hohenkirch'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat wąbrzeski|powiecie wąbrzeskim]], w [[Książki (gmina)|gminie Książki]].

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Książki (gromada)|Książki]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo toruńskie|województwa toruńskiego]].

Miejscowość jest siedzibą [[Książki (gmina)|gminy Książki]]. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1960 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest największą miejscowością gminy Książki.

W Książkach znajduje się szkoła podstawowa im. [[Henryk Sienkiewicz|Henryka Sienkiewicza]].
We wsi jest przystanek kolejowy [[Książki (przystanek kolejowy)|Książki]].

8 września 1939 roku w Książkach wojska niemieckie zamordowały 43 osoby{{odn|Ceran|2018|s=7}}.

== Zabytki ==
Według rejestru zabytków [[Narodowy Instytut Dziedzictwa|NID]]<ref>{{Zabytek|kujawsko-pomorskie|strony=104|data dostępu=2016-02-28}}</ref> na listę zabytków wpisane są:
* [[Kościół Świętej Trójcy w Książkach|kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. Trójcy Świętej]], lata 1868–1869, nr rej.: A/1271 z 12.03.2007
* cmentarz kościelny, nr rej.: j.w.

Na przykościelnym cmentarzu znajduje się mogiła zbiorowa ponad 130 ofiar hitlerowskich z czasów [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. Znajduje się tu także [[Cmentarz żołnierzy sowieckich w Książkach|cmentarz żołnierzy radzieckich]], którzy zginęli zajmując miejscowość.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Ceran | imię = Tomasz | tytuł = Zbrodnia pomorska 1939 | wydawca = [[Instytut Pamięci Narodowej]] | miejsce = Warszawa | data = 2018 | isbn = 978-83-8098-466-0 | odn = tak}}
* ''Grudziądz i okolice. Przewodnik'', Grudziądzkie Towarzystwo Kultury, Biblioteka Miejska w Grudziądzu, Grudziądz [[1990]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|IV|827}}
* {{SgKP|XV_cz.2|186}}

{{Gmina Książki}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Książki (miejscowość)]]

title: Książki

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: wąbrzeski

Gmina: Książki

Tablice rejestracyjne: CWA


text:
# Podzamcze (Busk)
Podzamcze (ukr. Підзамче) – dawna wieś, obecnie część miasta Busk na Ukrainie, w obwodzie lwowskim. Rozpościera się wzdłuż ulicy Podzamcze, na zachód od centrum miasta, nad Bugiem.

## Historia
Dawniej Podzamcze stanowiło przedmieście, folwark, browar i cegielnię, a także gminę jednostkową w  powiecie kamioneckim. W II RP, już w granicach Buska, przynależało do woj. tarnopolskiego i powiatu kamioneckiego.

title: Podzamcze (Busk)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Busk COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Buska
 |nazwa                        = Podzamcze
 |nazwa oryginalna             = Підзамче
 |status                       = część miasta
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Podzamcza
 |dewiza                       =
 |państwo                      = UA-46
 |miasto                       = [[Busk]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =  1914
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Busk
 |współrzędne                  = 49°58'06.0"N 24°35'51.2"E
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Podzamcze''' (ukr. Підзамче) – dawna wieś, obecnie część miasta [[Busk]] na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód lwowski|obwodzie lwowskim]]. Rozpościera się wzdłuż ulicy Podzamcze, na zachód od centrum miasta, nad [[Bug]]iem<ref>[https://maps.arcanum.com/en/synchron/secondsurvey-galicia/?bbox=2736311.044209624%2C6439774.545526182%2C2739320.752198353%2C6441900.450375363&layers=11&right-layers=osm Vorstadt Podzamcze] na mapie austriackiej z XIX wieku</ref>.

== Historia ==
Dawniej Podzamcze stanowiło przedmieście, folwark, browar i cegielnię<ref>{{SgKP|VIII|488|Podzamcze (3), przedmieście, folwark, browar i cegielnia w Buska}}</ref>, a także [[gmina jednostkowa|gminę jednostkową]] w  [[Powiat kamionecki (Galicja)|powiecie kamioneckim]]. W [[II Rzeczpospolita|II RP]], już w granicach [[Busk]]a, przynależało do [[Województwo tarnopolskie|woj. tarnopolskiego]] i [[Powiat kamionecki (II Rzeczpospolita)|powiatu kamioneckiego]]<ref>Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej : opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 15, Województwo tarnopolskiepospolitej Polskiej opracowany na podstawie Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 13: Województwo Lwowskie</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|VIII|488|Podzamcze (3), przedmieście, folwark, browar i cegielnia w Buska}}

[[Kategoria:Busk]]

title: · PodzamczeПідзамче

Państwo: Ukraina

Obwód: lwowski

Miasto: Busk


text:
# Stefan da Cuneo
Stefan z Cuneo (wł. Stefano da Cuneo; zm. 14 listopada 1391 w Jerozolimie) – franciszkanin, męczennik i święty Kościoła katolickiego.

## Biografia
Urodził się w Cuneo w Piemoncie. Po wstąpieniu do franciszkanów pracował w latach 1375-1383 na Korsyce. W 1383 roku wyruszył do Palestyny, gdzie franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej posiadali w tym okresie domy zakonne: przy bazylice Bożego Grobu, przy Wieczerniku w Jerozolimie oraz przy bazylice Narodzenia w Betlejem. Stefan przebywał we wspólnocie przy Wieczerniku, gdzie funkcjonował również dom dla pielgrzymów.
W listopadzie 1391 wraz z Piotrem z Narbony, Mikołajem Taveliciem i Deodatusem z Ruticinio udali się do kadiego w Jerozolimie, by wygłosić przed nim potępienie Islamu i zaproponować wiarę chrześcijańską. Gdy zażądano od nich wyrzeczenia się chrześcijaństwa, odmówili. Zostali aresztowani i poddani trwającym trzy dni torturom. Po nich ponownie zaproponowano im, tym razem na publicznym placu, by wyrzekli się chrześcijaństwa. Po kolejnej odmowie zostali zabici. Szczegółowy opis męczeństwa przedstawił w pisemnej relacji ówczesny kustosz Ziemi Świętej o. Gerardo Calvetti. Kult Stefana z Cuneo został zaaprobowany przez Pawła VI w 1966. Papież Leon XIII w 1889 roku potwierdził tylko istniejący od XV wieku kult Mikołaja Tavelicia. Papież Paweł VI kanonizował wszystkich czterech męczenników franciszkańskich 21 czerwca 1970 roku.
Dzień wspomnienia liturgicznego św. Stefana z Cuneo wyznaczono na 17 listopada. Franciszkanie obchodzą wspomnienie 14 listopada – dies natalis.

title: Stefan da Cuneo

wikitext:
{{Święty infobox
 |rodzaj               = Święty
 |imię                 = Stefan z Cuneo (OFM)
 |imię oryginalne      = Stefano da Cuneo
 |tytuły               = [[męczennik]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data urodzenia       =
 |miejsce urodzenia    =
 |data śmierci         = [[14 listopada]] [[1391]]<ref name="santiebeati.it">{{cytuj stronę|url=http://www.santiebeati.it/dettaglio/90391|tytuł=Santi Nicola Tavelic, Stefano da Cuneo, Deodato Aribert da Ruticinio e Pietro da Narbona|opublikowany=santiebeati.it|data dostępu=2017-03-28}}</ref>
 |miejsce śmierci      = [[Jerozolima]]
 |kościół              = [[Kościół katolicki]]
 |data beatyfikacji    = [[1966]]<ref name="santiebeati.it"/>
 |miejsce beatyfikacji =
 |beatyfikujący        = [[Paweł VI|Pawła VI]]
 |data kanonizacji     = 21 czerwca 1970<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.vatican.va/content/paul-vi/it/homilies/1970/documents/hf_p-vi_hom_19700621.html | tytuł =Angelus Domini. Domenica 21 giugno 1970 | autor =[[Paweł VI]] | opublikowany = vatican.va| data = | język =it | data dostępu = 2021-10-05}}</ref>
 |miejsce kanonizacji  = [[bazylika św. Piotra na Watykanie]]<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.vatican.va/content/paul-vi/it/angelus/1970/documents/hf_p-vi_ang_19700621.html | tytuł =Omelia del Santo Padre Paolo VI | autor =[[Paweł VI]] | opublikowany = vatican.va| data = | język =it | data dostępu = 2021-10-05}}</ref>
 |kanonizujący         = [[Paweł VI|Pawła VI]]<ref name="santiebeati.it"/>
 |wspomnienie          = [[14 listopada]]
 |atrybuty             =
 |patron               =
 |miejsce kultu        =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Stefan z Cuneo''' ({{wł.|''Stefano da Cuneo''}}; zm. 14 listopada 1391 w [[Jerozolima|Jerozolimie]]) – franciszkanin, [[męczennik]] i [[święty]] [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]].

== Biografia ==
Urodził się w [[Cuneo]] w [[Piemont|Piemoncie]]. Po wstąpieniu do franciszkanów pracował w latach 1375-1383 na [[Korsyka|Korsyce]]. W 1383 roku wyruszył do [[Palestyna|Palestyny]], gdzie franciszkanie z [[Kustodia Ziemi Świętej|Kustodii Ziemi Świętej]] posiadali w tym okresie domy zakonne: przy [[bazylika Grobu Świętego|bazylice Bożego Grobu]], przy [[Wieczernik]]u w Jerozolimie oraz przy [[bazylika Narodzenia Pańskiego|bazylice Narodzenia]] w [[Betlejem]]. Stefan przebywał we wspólnocie przy Wieczerniku, gdzie funkcjonował również dom dla pielgrzymów<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = | imię = | autor =Donato Baldi OFM, Aleksander Kowalski | tytuł =W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik po Ziemi Świętej | wydawca =Franciszkanie | miejsce =Kraków – Asyż | data =1993 | seria =Biblioteka Franciszkańska, Nowa seria nr 2 | strony = | isbn = | oclc =751468083}}</ref>.

W listopadzie 1391 wraz z [[Piotr z Narbony|Piotrem z Narbony]], [[Mikołaj Tavelić|Mikołajem Taveliciem]] i [[Deodatus z Ruticinio|Deodatusem z Ruticinio]] udali się do [[kadi]]ego w Jerozolimie, by wygłosić przed nim potępienie [[Islam]]u i zaproponować [[Chrześcijaństwo|wiarę chrześcijańską]]. Gdy zażądano od nich wyrzeczenia się chrześcijaństwa, odmówili. Zostali aresztowani i poddani trwającym trzy dni torturom. Po nich ponownie zaproponowano im, tym razem na publicznym placu, by wyrzekli się chrześcijaństwa. Po kolejnej odmowie zostali zabici. Szczegółowy opis męczeństwa przedstawił w pisemnej relacji ówczesny [[Kustosze Ziemi Świętej|kustosz Ziemi Świętej]] o. Gerardo Calvetti. Kult Stefana z Cuneo został zaaprobowany przez [[Paweł VI|Pawła VI]] w 1966. Papież [[Leon XIII]] w 1889 roku potwierdził tylko istniejący od XV wieku kult Mikołaja Tavelicia<ref>{{Cytuj stronę | url =http://www.causesanti.va/it/santi-e-beati/nicola-tavelic-stefano-da-cuneo-deodato-da-ruticinio-e-pietro-da.html | tytuł =Nicola Tavelić, Stefano da Cuneo, Deodato da Ruticinio, Pietro da Narbona | autor = | opublikowany =causesanti.va | data = | język =it | data dostępu = 2021-10-05}}</ref>. Papież Paweł VI [[Kanonizacja|kanonizował]] wszystkich czterech męczenników franciszkańskich 21 czerwca 1970 roku<ref name="santiebeati.it"/><ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.treccani.it/enciclopedia/stefano-da-cuneo-santo_%28Dizionario-Biografico%29/ | tytuł =Stefano da Cuneo, santo (Dizionario Biografico degli Italiani)| autor =Francesco Carta | opublikowany =www.treccani.it | data = | język =it | data dostępu = 2021-10-05}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | autor = | tytuł =Proprio della Custodia di Terra Santa. Liturgia della Ore | wydawca =Edizioni Terra Santa | miejsce =Milano | rok =2015 | strony =41| język =it | isbn =978-88-6240-357-3 }}</ref>.

Dzień wspomnienia liturgicznego św. Stefana z Cuneo wyznaczono na 17 listopada. Franciszkanie obchodzą wspomnienie 14 listopada – ''[[dies natalis]]''.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Święci katoliccy]]
[[Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Włoscy franciszkanie (OFM)]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1391]]

title: Święty · Stefan z Cuneo (OFM)Stefano da Cuneo

Data i miejsce śmierci: 14 listopada 1391 · Jerozolima

Czczony przez: Kościół katolicki

Beatyfikacja: 1966 · przez Pawła VI

Kanonizacja: 21 czerwca 1970 · bazylika św. Piotra na Watykanie · przez Pawła VI

Wspomnienie: 14 listopada


text:
# Acanthagrion
Acanthagrion – rodzaj ważek z rodziny łątkowatych (Coenagrionidae).

## Gatunki
Do rodzaju należą następujące gatunki:

- Acanthagrion abunae
- Acanthagrion adustum
- Acanthagrion aepiolum
- Acanthagrion amazonicum
- Acanthagrion apicale
- Acanthagrion ascendens
- Acanthagrion chacoense
- Acanthagrion chararum
- Acanthagrion cuyabae
- Acanthagrion descendens
- Acanthagrion dichrostigma
- Acanthagrion egleri
- Acanthagrion flaviae
- Acanthagrion floridense
- Acanthagrion fluviatile
- Acanthagrion franciscoi
- Acanthagrion gracile
- Acanthagrion hildegarda
- Acanthagrion indefensum
- Acanthagrion inexpectum
- Acanthagrion jessei
- Acanthagrion kaori
- Acanthagrion kennedii
- Acanthagrion lancea
- Acanthagrion latapistylum
- Acanthagrion longispinosum
- Acanthagrion marinae
- Acanthagrion minutum
- Acanthagrion obsoletum
- Acanthagrion peruanum
- Acanthagrion phallicorne
- Acanthagrion quadratum
- Acanthagrion rubrifrons
- Acanthagrion speculum
- Acanthagrion temporale
- Acanthagrion tepuiense
- Acanthagrion triangulare
- Acanthagrion trilobatum
- Acanthagrion truncatum
- Acanthagrion vidua
- Acanthagrion williamsoni
- Acanthagrion yungarum

title: Acanthagrion

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Acanthagrion''
 |TSN                    = 591779
 |zoolog                 = [[Edmond de Sélys Longchamps|Selys]], 1876{{r|oryg}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[ważki równoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Coenagrionoidea]]
 |rodzina                = [[łątkowate]]
 |podrodzina             = [[Ischnurinae]]{{r|Dijkstra}}
 |rodzaj                 = ''Acanthagrion''
 |synonimy               =
 |wikispecies            = Acanthagrion
 |commons                = Category:Acanthagrion
}}
'''''Acanthagrion''''' – rodzaj [[ważki|ważek]] z rodziny [[łątkowate|łątkowatych]] (Coenagrionidae).

== Gatunki ==
Do rodzaju należą następujące gatunki{{r|Checklist}}:
{{Układ wielokolumnowy | szerokość = 400px |
* ''[[Acanthagrion abunae]]''
* ''[[Acanthagrion adustum]]''
* ''[[Acanthagrion aepiolum]]''
* ''[[Acanthagrion amazonicum]]''
* ''[[Acanthagrion apicale]]''
* ''[[Acanthagrion ascendens]]''
* ''[[Acanthagrion chacoense]]''
* ''[[Acanthagrion chararum]]''
* ''[[Acanthagrion cuyabae]]''
* ''[[Acanthagrion descendens]]''
* ''[[Acanthagrion dichrostigma]]''
* ''[[Acanthagrion egleri]]''
* ''[[Acanthagrion flaviae]]''
* ''[[Acanthagrion floridense]]''
* ''[[Acanthagrion fluviatile]]''
* ''[[Acanthagrion franciscoi]]''
* ''[[Acanthagrion gracile]]''
* ''[[Acanthagrion hildegarda]]''
* ''[[Acanthagrion indefensum]]''
* ''[[Acanthagrion inexpectum]]''
* ''[[Acanthagrion jessei]]''
* ''[[Acanthagrion kaori]]''
* ''[[Acanthagrion kennedii]]''
* ''[[Acanthagrion lancea]]''
* ''[[Acanthagrion latapistylum]]''
* ''[[Acanthagrion longispinosum]]''
* ''[[Acanthagrion marinae]]''
* ''[[Acanthagrion minutum]]''
* ''[[Acanthagrion obsoletum]]''
* ''[[Acanthagrion peruanum]]''
* ''[[Acanthagrion phallicorne]]''
* ''[[Acanthagrion quadratum]]''
* ''[[Acanthagrion rubrifrons]]''
* ''[[Acanthagrion speculum]]''
* ''[[Acanthagrion temporale]]''
* ''[[Acanthagrion tepuiense]]''
* ''[[Acanthagrion triangulare]]''
* ''[[Acanthagrion trilobatum]]''
* ''[[Acanthagrion truncatum]]''
* ''[[Acanthagrion vidua]]''
* ''[[Acanthagrion williamsoni]]''
* ''[[Acanthagrion yungarum]]''
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Checklist">{{Cytuj stronę | url = https://www2.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list2/ | tytuł = World Odonata List | autor = D. Paulson, M. Schorr & C. Deliry | data = 2022-02-17 | język = en | data dostępu = 2022-02-22}}</ref>
<ref name="Dijkstra">{{Cytuj pismo | autor = Klaas-Douwe B. Dijkstra, Vincent J. Kalkman, Rory A. Dow, Frank R. Stokvis, Jan Van Tol | tytuł = Redefining the damselfly families: a comprehensive molecular phylogeny of Zygoptera (Odonata) | czasopismo = Systematic Entomology | wydanie = 1 | wolumin = 39 | strony = 68–96 | data = 2014 | doi = 10.1111/syen.12035}}</ref>
<ref name="oryg">{{Cytuj pismo | autor = Edmond de Sélys Longchamps | tytuł = Synopsis des Agrionines (suite de la 5me légion: Agrion) | czasopismo = Bulletins de l'Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique | wolumin = ser. 2, t. 41 | strony = 247–322 | język = fr | data = 1876 | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/28491#page/322/mode/1up}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Acanthagrion]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: uskrzydlone

Rząd: ważki

Podrząd: ważki równoskrzydłe

Nadrodzina: Coenagrionoidea

Rodzina: łątkowate

Podrodzina: Ischnurinae

Rodzaj: Acanthagrion


text:
# Mirów (Warszawa)
Mirów – osiedle w dzielnicach Wola i Śródmieście oraz obszar Miejskiego Systemu Informacji w dzielnicy Wola w Warszawie.

## Osiedle
Obszar Mirowa znajduje się na terenie dawnej jurydyki Wielopole. Nazwa pochodzi od nazwiska Wilhelma Miera, dowódcy regiment Gwardii Konnej Koronnej (zwanej Mirowską) i twórcy wzniesionych w latach 1730–1732 Koszar Gwardii Konnej Koronnej zwanych też Koszarami Mirowskimi, od których później nazwano plac Mirowski i Hale Mirowskie.
Przed 1939 obszar Mirowa był w dużym stopniu zamieszkały przez ludność żydowską. Od listopada 1940 do sierpnia 1942 w większości znajdował się w granicach getta.
Większość zabudowy została zniszczona w czasie II wojny światowej. W latach 50. XX wieku przez Mirów przebito al. Juliana Marchlewskiego (obecnie al. Jana Pawła II).
W latach 1949–1960 zbudowano osiedle mieszkaniowe Mirów zaprojektowane przez Tadeusza Kossaka z zespołem. Jest ono położone między ulicami: al. „Solidarności”, Orlą, Elektoralną, Chłodną i Żelazną.

## Obszar MSI
Według Miejskiego Systemu Informacji Mirów to obszar położony w dzielnicy Wola między ulicami: al. „Solidarności”, Towarową, Al. Jerozolimskimi (pomiędzy placem Zawiszy i al. Jana Pawla II, tj. na granicy dzielnic Wola i Ochota) i al. Jana Pawła II (wzdłuż granicy dzielnic Wola i Śródmieście).

## Ważniejsze obiekty
- Koszary Mirowskie
- Kościół św. Karola Boromeusza
- Osiedle Miedziana
- Osiedle Pańska
- Osiedle Za Żelazną Bramą
- Osiedle Srebrna
- Osiedle Złota
- Varso

title: Mirów (Warszawa)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Warszawa COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Warszawy
 |nazwa                        = Mirów
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = osiedle i obszar MSI
 |zdjęcie                      = Mirów Skrzyżowalie ulic Krochmalnej i Waliców 2020.jpg
 |opis zdjęcia                 = Skrzyżowanie ulic [[Ulica Krochmalna w Warszawie|Krochmalnej]] i [[Ulica Waliców w Warszawie|Walicowa]]
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|mazowieckie}}
 |miasto                       = [[Warszawa]]
 |typ jednostki podziału       = Dzielnica
 |jednostka podziału           = [[Wola (Warszawa)|Wola]]
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |nazwa mapy                   = dzielnicy
 |mapa                         = PL warszawa wola plan mirów.svg
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Warszawa
 |współrzędne                  =
 |commons                      = Category:Mirów
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
[[Plik:Ulica Chłodna w Warszawie przed 1939.jpg|thumb|[[Ulica Chłodna w Warszawie|Ulica Chłodna]] przed 1939. Widoczne [[Koszary Mirowskie]], wieża obserwacyjna (tzw. czatownia) IV Oddziału [[Warszawska Straż Ogniowa|Warszawskiej Straży Ogniowej]] i [[Hale Mirowskie w Warszawie|Hala Mirowska]]]]
'''Mirów''' – osiedle w dzielnicach [[Wola (Warszawa)|Wola]] i [[Śródmieście (Warszawa)|Śródmieście]] oraz obszar [[Miejski System Informacji (Warszawa)|Miejskiego Systemu Informacji]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://zdm.waw.pl/miejski-system-informacji/obszary-msi/dzielnica-wola/ | tytuł = Obszary MSI. Dzielnica Wola | praca = Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie | opublikowany = zdm.waw.pl | data dostępu = 2022-11-24}}</ref> w dzielnicy Wola w [[Warszawa|Warszawie]].

== Osiedle ==
Obszar Mirowa znajduje się na terenie dawnej [[Wielopole (jurydyka)|jurydyki Wielopole]]<ref name="Chmielewski23">{{Cytuj książkę | nazwisko = Chmielewski | imię = Lech | tytuł = Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie | wydawca = Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita" | miejsce = Warszawa | data = 1987 | strony = 23 | isbn = 83-85028-56-0}}</ref>. Nazwa pochodzi od nazwiska [[Wilhelm Mier|Wilhelma Miera]], dowódcy regiment Gwardii Konnej Koronnej (zwanej Mirowską) i twórcy wzniesionych w latach 1730–1732 Koszar Gwardii Konnej Koronnej zwanych też [[Koszary Gwardii Konnej Koronnej|Koszarami Mirowskimi]], od których później nazwano plac Mirowski i [[Hale Mirowskie (Warszawa)|Hale Mirowskie]]<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Handke | imię = Kwiryna | tytuł = Słownik nazewnictwa Warszawy |autor link=Kwiryna Handke| wydawca = Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy | miejsce = Warszawa | data = 1998 | strony = 120, 138 | isbn = 83-86619-97X}}</ref><ref>{{cytuj książkę | tytuł = Encyklopedia Warszawy | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | data = 1994 | strony = 488 | isbn = 83-01-08836-2}}</ref>.

Przed 1939 obszar Mirowa był w dużym stopniu zamieszkały przez ludność żydowską<ref name="Chmielewski23"/>. Od listopada 1940 do sierpnia 1942 w większości znajdował się w granicach [[Getto warszawskie|getta]]<ref>Paweł E. Weszpiński, Mapa 9. ''Getto warszawskie. Współczesny układ ulic i ostańce zabudowy według stanu na rok 2013 na tle dawnego planu miasta'', [w:] {{cytuj książkę | nazwisko = Engelking | imię = Barbara | tytuł = Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście | wydawca = Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów | miejsce = Warszawa | data = 2013 | isbn = 978-83-63444-27-3 | nazwisko2 = Leociak | imię2 = Jacek}}</ref>.

Większość zabudowy została zniszczona w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]]<ref name="Chmielewski22"/>. W latach 50. XX wieku przez Mirów przebito al. Juliana Marchlewskiego (obecnie [[Aleja Jana Pawła II w Warszawie|al. Jana Pawła II]])<ref>{{cytuj książkę | tytuł = [[Encyklopedia Warszawy]] | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | data = 1994 | strony = 286 | isbn = 83-01-08836-2}}</ref>.

W latach 1949–1960 zbudowano osiedle mieszkaniowe Mirów zaprojektowane przez Tadeusza Kossaka z zespołem<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Orlańska | imię = Barbara | tytuł = Warszawskie osiedla ZOR | wydawca = Wydawnictwo Arkady | miejsce = Warszawa | data = 1968 | strony = 153 | nazwisko2 = Dobrucki | imię2 = Andrzej | nazwisko3 = Orzeszkowski | imię3 = Wacław | nazwisko4 = Zieliński | imię4 = Jan Kazimierz}}</ref>. Jest ono położone między ulicami: [[Aleja „Solidarności” w Warszawie|al. „Solidarności”]], [[Ulica Orla w Warszawie|Orlą]], [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralną]], [[Ulica Chłodna w Warszawie|Chłodną]] i [[Ulica Żelazna w Warszawie|Żelazną]]<ref name="Chmielewski22">{{Cytuj książkę | nazwisko = Chmielewski | imię = Lech | tytuł = Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie | wydawca = Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita" | miejsce = Warszawa | data = 1987 | strony = 22 | isbn = 83-85028-56-0}}</ref>.

== Obszar MSI ==
Według Miejskiego Systemu Informacji Mirów to obszar położony w dzielnicy [[Wola (Warszawa)|Wola]] między ulicami: al. „Solidarności”, [[Ulica Towarowa w Warszawie|Towarową]], [[Aleje Jerozolimskie w Warszawie|Al. Jerozolimskimi]] (pomiędzy [[Plac Artura Zawiszy w Warszawie|placem Zawiszy]] i [[Aleja Jana Pawła II w Warszawie|al. Jana Pawla II]], tj. na granicy dzielnic Wola i [[Ochota]]) i [[Aleja Jana Pawła II w Warszawie|al. Jana Pawła II]] (wzdłuż granicy dzielnic Wola i [[Śródmieście (Warszawa)|Śródmieście]])<ref>{{Cytuj stronę | url = https://zdm.waw.pl/miejski-system-informacji/obszary-msi/dzielnica-wola | tytuł = Dzielnica Wola | data = 6 grudnia 2014 | praca = Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie | opublikowany = zdm.waw.pl | data dostępu = 2017-12-14}}</ref>.

== Ważniejsze obiekty ==
* [[Koszary Mirowskie]]
* [[Kościół św. Karola Boromeusza w Warszawie (Wola)|Kościół św. Karola Boromeusza]]
* [[Miedziana (Warszawa)|Osiedle Miedziana]]
* [[Pańska|Osiedle Pańska]]
* [[Osiedle Za Żelazną Bramą]]
* [[Srebrna (Warszawa)|Osiedle Srebrna]]
* [[Złota (Warszawa)|Osiedle Złota]]
* [[Varso]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Osiedla warszawskiej Woli}}
{{Osiedla warszawskiego Śródmieścia}}

[[Kategoria:Osiedla w Warszawie]]
[[Kategoria:Mirów (Warszawa)| ]]
[[Kategoria:Śródmieście Północne]]

title: · Mirów

Województwo: mazowieckie

Miasto: Warszawa

Dzielnica: Wola


text:
# NGC 2896
NGC 2896 (również PGC 26985) – galaktyka eliptyczna (E), znajdująca się w gwiazdozbiorze Lwa. Odkrył ją Heinrich Louis d’Arrest 1 maja 1864 roku.

title: NGC 2896

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|09|30|16|9|+23|39|49|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 2896
 |      zdjęcie = NGC2896 - SDSS DR14.jpg
 |         opis = NGC 2896 ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = [[Heinrich Louis d’Arrest]]
 |        dzień = 1 maja
 |          rok = 1864
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Lwa|Lew]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E)
 | rektascensja = {{RA|09|30|16,9}}
 |   deklinacja = {{DEC|+23|39|49}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,01395{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 14,0
 |     rozm_kąt = 0,9' × 0,9'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = MCG 4-23-7, ZWG 122.9, NPM1G +23.0198, PGC 26985
 |      commons = Category:NGC 2896
}}
'''NGC 2896''' (również '''PGC 26985''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Lwa|gwiazdozbiorze Lwa]]. Odkrył ją [[Heinrich Louis d’Arrest]] 1 maja 1864 roku{{r|cseligman}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc28a.htm#2896 | tytuł = NGC 2896 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-03-31}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 2896}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 2896}}
* {{simbad|NGC 2896}}
* {{NED|NGC 2896}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|2896]]
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Lwa]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1864]]

title: NGC 2896

Odkrywca: Heinrich Louis d’Arrest

Gwiazdozbiór: Lew

Typ: eliptyczna (E)


text:
# Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam
Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam – album z największymi przebojami zespołu Varius Manx w symfonicznych aranżacjach. Znajdują się tutaj fragmenty koncertu, który został zarejestrowany 8 kwietnia 2006 w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej. W czasie tego występu Robert Janson i spółka wykonali m.in. utwory „Orła cień”, „Zanim zrozumiesz” czy „Piosenka księżycowa” z udziałem orkiestry smyczkowej pod kierownictwem Marcina Wolniewskiego. Całość uzupełniają trzy, nowe studyjne nagrania: „Tyle siły mam”, „Bezimienna” i „Carry”.

## Lista utworów

### Koncert
1. Zapowiedź Moniki Kuszyńskiej – 0:42
2. „Jestem twoją Afryką” – 3:25
3. „Ten sen” – 3:19
4. „Jestem Tobą” – 4:15
5. „Piosenka księżycowa” – 3:51
6. „Happy People” – 2:49
7. „Mówią mi” – 3:05
8. „Pocałuj noc” – 3:29
9. „Pamiętaj mnie” – 4:44
10. „Bezimienna” – 3:43
11. „Orła cień” – 2:52
12. „Moje Eldorado” – 4:26
13. Zapowiedź Moniki Kuszyńskiej – 0:38
14. „Zanim zrozumiesz” – 4:14
15. „Wstyd” – 5:55
16. „Tyle siły mam” (utwór studyjny) – 3:36
17. „Bezimienna” (utwór studyjny) – 3:28
18. „Carry” (utwór studyjny) – 4:12

title: Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = składanka
 |tytuł                     = Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Varius Manx]]
 |wydany                    = 2006
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]]
 |długość                   =
 |wytwórnia                 = [[Agencja Muzyczna Polskiego Radia]]
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2006
 |poprzedni album           = [[Emi (album)|Emi]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2004
 |następny album            = [[Eli (album Varius Manx)|Eli]]
 |rok następnego albumu     = 2011
 |1. singel                 = Bezimienna
 |data 1. singla            = czerwiec 2005
 |2. singel                 = Tyle siły mam
 |data 2. singla            = lipiec 2006
}}
'''Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam''' – album z największymi przebojami zespołu [[Varius Manx]] w symfonicznych aranżacjach. Znajdują się tutaj fragmenty koncertu, który został zarejestrowany 8 kwietnia [[2006 w muzyce|2006]] w [[Muzyczne Studio Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej|Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej]]. W czasie tego występu [[Robert Janson]] i spółka wykonali m.in. utwory „[[Orła cień]]”, „Zanim zrozumiesz” czy „Piosenka księżycowa” z udziałem orkiestry smyczkowej pod kierownictwem Marcina Wolniewskiego. Całość uzupełniają trzy, nowe studyjne nagrania: „Tyle siły mam”, „Bezimienna” i „Carry”.

== Lista utworów ==
=== Koncert ===
# Zapowiedź Moniki Kuszyńskiej – 0:42
# „Jestem twoją Afryką” – 3:25
# „Ten sen” – 3:19
# „Jestem Tobą” – 4:15
# „Piosenka księżycowa” – 3:51
# „Happy People” – 2:49
# „Mówią mi” – 3:05
# „Pocałuj noc” – 3:29
# „Pamiętaj mnie” – 4:44
# „Bezimienna” – 3:43
# „Orła cień” – 2:52
# „Moje Eldorado” – 4:26
# Zapowiedź Moniki Kuszyńskiej – 0:38
# „Zanim zrozumiesz” – 4:14
# „Wstyd” – 5:55
#„Tyle siły mam” (utwór studyjny) – 3:36
# „Bezimienna” (utwór studyjny) – 3:28
# „Carry” (utwór studyjny) – 4:12

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2006]]
[[Kategoria:Albumy Varius Manx]]
[[Kategoria:Albumy Polskiego Radia]]
[[Kategoria:Albumy kompilacyjne]]

title: Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam

Gatunek: pop

Wydawnictwo: Agencja Muzyczna Polskiego Radia

Emi · (2004): Varius Manx symfonicznie. Tyle siły mam · (2006) · Eli · (2011)


text:
# Iwaszynowicze (obwód miński)
Iwaszynowicze (biał. Івашынавічы; ros. Ивашиновичи) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wilejskim, w sielsowiecie Krzywe Sioło.

## Historia
W czasach zaborów wieś w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, w gminie Rzeczki, od 1 stycznia 1926 roku w gminie Kościeniewicze.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 245 osób, 1 była wyznania rzymskokatolickiego, 243 prawosławnego a 1 mojżeszowego. Jednocześnie 2 mieszkańców zadeklarowało polską a 243 białoruską przynależność narodową. Były tu 43 budynki mieszkalne. W 1931 w 48 domach zamieszkiwało 286 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Kościeniewiczach i prawosławnej w Rzeczkach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Krzywiczach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kościeniewiczach.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.
Do 1959 roku w sielsowiecie Rzeczki
Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.
Do 2013 roku w sielsowiecie Kościeniewicze.

title: Iwaszynowicze (obwód miński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Iwaszynowicze
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Івашынавічы}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon wilejski|wilejski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Krzywe Sioło|Krzywe Sioło]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2019
 |liczba ludności              = 16
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 54°33′36″N, 27°07′13″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Iwaszynowicze''' ({{w języku|be|Івашынавічы}}; {{w języku|ru|Ивашиновичи}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[Rejon wilejski|rejonie wilejskim]], w [[Sielsowiet Krzywe Sioło|sielsowiecie Krzywe Sioło]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] wieś w powiecie wilejskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = wieś Iwaszynowicze na mapie (rejon wilejski, obwód miński) |data dostępu = 2023-03-25 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/iwaszynowicze_1.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga12222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat wilejski|powiecie wilejskim]], w [[Rzeczki (gmina)|gminie Rzeczki]], od 1 stycznia 1926 roku w [[Kościeniewicze (gmina w województwie wileńskim)|gminie Kościeniewicze]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1925|numer=1929|pozycja=928}}</ref>.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 245 osób, 1 była wyznania rzymskokatolickiego, 243 prawosławnego a 1 [[Judaizm|mojżeszowego]]. Jednocześnie 2 mieszkańców zadeklarowało polską a 243 białoruską przynależność narodową. Były tu 43 budynki mieszkalne<ref name=":02222222222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 92}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 48 domach zamieszkiwało 286 osób<ref name=":12222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 60}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kościeniewiczach|parafii rzymskokatolickiej]] w [[Kościeniewicze (Białoruś)|Kościeniewiczach]] i prawosławnej w Rzeczkach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Krzywicze (rejon miadzielski)|Krzywiczach]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Kościeniewiczach<ref name=":0222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 564}}</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]<ref>https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id=3950665|tytuł=okupacja sowiecka ziem polskich|data dostępu=2021-04-03}}</ref>. Od czerwca 1941 roku pod [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacją niemiecką]]. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Eberhardt |tytuł = Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej |czasopismo = Dzieje Najnowsze |data = 2018 |wolumin = Rocznik L – 2018 |numer = 2 |s = 95–100}}</ref>.

Do 1959 roku w sielsowiecie Rzeczki<ref>Рашэнне выканкома Маладзечанскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 18 мая 1959 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1959, № 5.</ref>

Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

Do 2013 roku w sielsowiecie Kościeniewicze<ref>«Об изменении административно-территориального устройства районов Минской области». Решение Минского областного Совета депутатов от 28 мая 2013 г. № 234</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Rzeczki (II Rzeczpospolita)}}
{{Gmina Kościeniewicze (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Wsie w rejonie wilejskim]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie wilejskim (II Rzeczpospolita)]]

title: IwaszynowiczeІвашынавічы

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: wilejski

Sielsowiet: Krzywe Sioło


text:
# Dopravní podnik města Olomouce
Dopravní podnik města Olomouce (DPMO) – spółka akcyjna będąca operatorem miejskiego transportu publicznego w Ołomuńcu. Przedsiębiorstwo powstało 29 marca 1994 r., jego siedziba znajduje się przy ulicy Koželužskiej 563/1 w Ołomuńcu. Jedynym akcjonariuszem jest miasto Ołomuniec. Spółka akcyjna jest prawnym następcą państwowego przedsiębiorstwa Dopravní podnik města Olomouce, które przekształcono w obecną formę prawną rozporządzeniem rady miasta Ołomuńca z 24 listopada 1993 r.
Pod koniec 2018 r. DPMO obsługiwał 25 linii autobusowych o całkowitej długości 281 km i 5 linii tramwajowych o całkowitej długości 45 km. Według stanu z grudnia 2018 r. DPMO dysponował 78 autobusami i 71 tramwajami, które w ciągu roku przewiozły 57,5 milionów pasażerów.

## Struktura organizacyjna
Stan z kwietnia 2020 r.

### Zarząd
- Przewodniczący: Jaromír Machálek
- Wiceprzewodniczący: Pavel Zatloukal
- Członkowie: Petr Kocourek, Jaroslav Michalík, Dalibor Přikryl

### Rada nadzorcza
- Przewodniczący: Josef Kaštil
- Wiceprzewodniczący: Jaromír Lošťák
- Członkowie: Ladislav Stejskal, Otakar Bačák, Milan Feranec, Lubomír Nedvěd, Marek Zelenka

title: Dopravní podnik města Olomouce

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Dopravní podnik města Olomouce
 |nazwa oryginalna  =
 |logo              =
 |grafika           = Olomouc_Transport_Company_Headquarters.jpg
 |opis grafiki      = Siedziba przedsiębiorstwa
 |państwo           = Czechy
 |siedziba          = [[Ołomuniec]]
 |adres             = Koželužská 563/1, Ołomuniec,<br />779 00, Czechy
 |data założenia    = 29 marca 1994
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      = [[spółka akcyjna]]
 |prezes            =
 |dyrektor          = Jaromír Machálek
 |przewodniczący RN = Josef Kaštil
 |udziałowcy        = Miasto Ołomuniec
 |rejestr           = IČO
 |numer rejestru    = 00005886
 |zatrudnienie      = 458
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               = 2019
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |kod mapy          =
 |współrzędne       = 49°35'48.4"N, 17°15'15.4"E
 |commons           = Category:Dopravní podnik města Olomouce
 |www               = https://www.dpmo.cz/
}}
'''Dopravní podnik města Olomouce''' (DPMO) – [[spółka akcyjna]] będąca operatorem [[Transport miejski|miejskiego transportu publicznego]] w [[Ołomuniec|Ołomuńcu]]. Przedsiębiorstwo powstało 29 marca 1994 r., jego siedziba znajduje się przy ulicy Koželužskiej 563/1 w Ołomuńcu<ref>{{Cytuj |autor = Kurzy.cz |tytuł = Dopravní podnik města Olomouce, a.s. , Olomouc IČO 47676639 - Obchodní rejstřík firem {{!}} Kurzy.cz |data dostępu = 2020-04-29 |opublikowany = rejstrik-firem.kurzy.cz |url = https://rejstrik-firem.kurzy.cz/47676639/dopravni-podnik-mesta-olomouce-as/ |język = cs}}</ref>. Jedynym akcjonariuszem jest miasto Ołomuniec. Spółka akcyjna jest prawnym następcą państwowego przedsiębiorstwa Dopravní podnik města Olomouce, które przekształcono w obecną formę prawną rozporządzeniem rady miasta Ołomuńca z 24 listopada 1993 r.

Pod koniec 2018 r. DPMO obsługiwał 25 linii [[Autobus|autobusowych]] o całkowitej długości 281 km i 5 linii [[Tramwaj|tramwajowych]] o całkowitej długości 45 km. Według stanu z grudnia 2018 r. DPMO dysponował 78 autobusami i 71 tramwajami, które w ciągu roku przewiozły 57,5 milionów pasażerów<ref>{{Cytuj |tytuł = Zajímavosti {{!}} Dopravní podnik města Olomouce, a.s. |data dostępu = 2020-04-29 |opublikowany = www.dpmo.cz |url = https://www.dpmo.cz/dpmo/zajimavosti/}}</ref>.

== Struktura organizacyjna ==
Stan z kwietnia 2020 r.<ref>{{Cytuj |tytuł = Složení orgánů společnosti {{!}} Dopravní podnik města Olomouce, a.s. |data dostępu = 2020-04-29 |opublikowany = www.dpmo.cz |url = https://www.dpmo.cz/kontakty/slozeni-organu-spolecnosti/}}</ref>

=== Zarząd ===

* '''Przewodniczący''': Jaromír Machálek
* '''Wiceprzewodniczący''': Pavel Zatloukal
* '''Członkowie''': Petr Kocourek, Jaroslav Michalík, Dalibor Přikryl

=== Rada nadzorcza ===

* '''Przewodniczący''': Josef Kaštil
* '''Wiceprzewodniczący''': Jaromír Lošťák
* '''Członkowie''': Ladislav Stejskal, Otakar Bačák, Milan Feranec, Lubomír Nedvěd, Marek Zelenka

== Zobacz też ==

* [[Tramwaje w Ołomuńcu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy
}}

== Linki zewnętrzne ==

* [https://www.dpmo.cz/ Oficjalna strona przedsiębiorstwa] {{język|cs|en}}
{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa w Ołomuńcu]]
[[Kategoria:Transport w Ołomuńcu]]
[[Kategoria:Spółki akcyjne]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa założone w Czechach w 1994]]

title: Dopravní podnik města Olomouce

Państwo: Czechy

Siedziba: Ołomuniec

Adres: Koželužská 563/1, Ołomuniec, · 779 00, Czechy

Forma prawna: spółka akcyjna

Dyrektor: Jaromír Machálek

Przewodniczący rady nadzorczej: Josef Kaštil

Udziałowcy: Miasto Ołomuniec


text:
# Turbo (miasto)
Turbo − miasto w północno-zachodniej Kolumbii, w departamencie Antioquia, nad zatoką Urabá (część zatoki Darién). Ludność: 46,5 tys. (2002). Zostało założone w 1840.

title: Turbo (miasto)

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta w Kolumbii|inne znaczenia słowa [[turbo]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Turbo
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        = Flag of Turbo.svg
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Antioquia
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2002
 |liczba ludności              = 46,5 tys.
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 8°6′N 76°44′W
 |commons                      = Category:Turbo, Antioquia
 |wikisłownik                  = Turbo
 |www                          =
}}
'''Turbo''' − miasto w północno-zachodniej [[Kolumbia|Kolumbii]], w departamencie [[Antioquia]], nad zatoką [[Urabá]] (część zatoki [[Darién (zatoka)|Darién]]). Ludność: 46,5 tys. (2002). Zostało założone w [[1840]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Turbo (miasto)| ]]
[[Kategoria:Miasta w Kolumbii]]
[[Kategoria:Departament Antioquia]]

title: Turbo

Państwo: Kolumbia

Departament: Antioquia


text:
# Dream Part.01
Dream Part.01 – czwarty minialbum południowokoreańskiej grupy Astro, wydany 29 maja 2017 roku przez wytwórnię Fantagio Music. Ukazał się w dwóch edycjach „Day” i „Night”. Płytę promował singel „Baby”. Sprzedał się w nakładzie 81 226 egzemplarzy w Korei Południowej.

## Lista utworów
| CD | CD                                                 | CD                                | CD                           | CD              | CD      |
| Nr | Tytuł utworu                                       | Tekst                             | Kompozycja                   | Aranżacja       | Długość |
| -- | -------------------------------------------------- | --------------------------------- | ---------------------------- | --------------- | ------- |
| 1. | „Dreams Come True”                                 | Iggy Young-bae, JinJin, Rocky     | Iggy Young-bae               | Iggy Young-bae  | 3:32    |
| 2. | „Baby”                                             | Glory Face, Jin-ri, JinJin, Rocky | CODE 9                       | CODE 9          | 3:22    |
| 3. | „Niga usjanh-a” (kor. 니가 웃잖아, ang. You Smile) | Jin-ri, Glory Face, JinJin, Rocky | Glory Face, Jin-ri           | Glory Face      | 3:27    |
| 4. | „Neoraseo” (kor. 너라서, ang. Because It's You)    | Jin-ri, JinJin, Rocky             | Glory Face, Jin-ri           | Glory Face      | 3:42    |
| 5. | „Dream Night”                                      | OBROS, JinJin, Rocky              | OBROS, CHKmate               | OBROS, CHKmate  | 3:15    |
| 6. | „I'll Be There”                                    | OBROS, OBROS2, mia, JinJin, Rocky | OBROS, OBROS2                | OBROS           | 3:06    |
| 7. | „Da geojitmal” (kor. 다 거짓말, ang. Lie)          | Iggy Young-bae, JinJin, Rocky     | Iggy Young-bae               | Iggy Young-bae  | 3:21    |
| 8. | „Every Minute”                                     | Seo Ji-eum, JinJin, Rocky         | Stephan Elfgren, Chris Meyer | Stephen Elfgren | 3:22    |

## Notowania
| Lista                        | Pozycja |
| ---------------------------- | ------- |
| Gaon Album Chart             | 1       |
| Billboard World Albums Chart | 6       |
| Five Music (Tajwan)          | 1       |
| Japonia (Oricon)             | 34      |

title: Dream Part.01

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = ep
 |tytuł                     = Dream Part.01
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Astro (zespół muzyczny)|Astro]]
 |wydany                    = {{flaga|KOR}} [[29 maja]] [[2017 w muzyce|2017]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[K-pop]], [[dance]], [[ballada]]<ref name=melon/>
 |długość                   = 27:07
 |wytwórnia                 = [[Fantagio|Fantagio Music]]
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2017
 |poprzedni album           = [[Autumn Story]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2017
 |następny album            = [[Dream Part.02]]
 |rok następnego albumu     = 2017
 |1. singel                 = Baby
 |data 1. singla            = 29 maja 2017
}}
'''Dream Part.01''' – czwarty [[EP|minialbum]] południowokoreańskiej grupy [[Astro (zespół muzyczny)|Astro]], wydany 29 maja 2017 roku przez wytwórnię [[Fantagio|Fantagio Music]]<ref name=melon>{{cytuj stronę|url=http://www.melon.com/album/detail.htm?albumId=10066305|tytuł=Dream Part.01|data dostępu=2017-06-22|opublikowany=melon.com|język=ko}}</ref>. Ukazał się w dwóch edycjach „Day” i „Night”<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.yesasia.com/us/1059845393-0-0-0-en/info.html|tytuł=Astro Mini Album Vol. 4 - Dream Part.01 (DAY + NIGHT) + Random Paper Stand|data dostępu=2020-03-10|opublikowany=yesasia.com|język=en}}</ref>. Płytę promował singel „Baby”. Sprzedał się w nakładzie {{formatnum:81226}} egzemplarzy w Korei Południowej<ref>{{cytuj stronę|url=https://circlechart.kr/page_chart/album.circle?serviceGbn=ALBUM&termGbn=year&hitYear=2017&targetTime=3&nationGbn=T|tytuł=2017년 Album Chart|opublikowany=Gaon Music Chart|język=ko|data dostępu=2018-12-08}}</ref>.

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2
| tytuł               = CD<ref name=melon/>
| nagłówek            = tak
| szerokość           = *
| 2-kolumna szerokość = *
| 3-kolumna           = Kompozycja
| 3-kolumna szerokość = *
| 4-kolumna           = Aranżacja
| 4-kolumna szerokość = *
||Dreams Come True|||Iggy Young-bae, JinJin, Rocky|Iggy Young-bae|Iggy Young-bae|3:32
||Baby|||Glory Face, Jin-ri, JinJin, Rocky|CODE 9|CODE 9|3:22
||Niga usjanh-a|kor. 니가 웃잖아, ang. ''You Smile''||Jin-ri, Glory Face, JinJin, Rocky|Glory Face, Jin-ri|Glory Face|3:27
||Neoraseo|kor. 너라서, ang. ''Because It's You''||Jin-ri, JinJin, Rocky|Glory Face, Jin-ri|Glory Face|3:42
||Dream Night|||OBROS, JinJin, Rocky|OBROS, CHKmate|OBROS, CHKmate|3:15
||I'll Be There|||OBROS, OBROS2, mia, JinJin, Rocky|OBROS, OBROS2|OBROS|3:06
||Da geojitmal|kor. 다 거짓말, ang. ''Lie''||Iggy Young-bae, JinJin, Rocky|Iggy Young-bae|Iggy Young-bae|3:21
||Every Minute|||Seo Ji-eum, JinJin, Rocky|Stephan Elfgren, Chris Meyer|Stephen Elfgren|3:22
}}

== Notowania ==
{| class="wikitable"
|-
!align="left"|Lista
!align="left"|Pozycja
|-
| [[Gaon Album Chart]] || 1<ref>Gaon Chart: 2017년 22주차 Album Chart 종합</ref>
|-
| Billboard World Albums Chart || 6<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.billboard.com/charts/world-albums/2017-06-17|tytuł=Wold Albums - June 17, 2017|opublikowany=[[Billboard (tygodnik)|billboard.com]]|data dostępu=2017-06-22|język=en}}</ref>
|-
| Five Music (Tajwan) || 1<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.5music.com.tw/CDTop.asp?top=2&pWeek=201723&sclass=|tytuł=Five Music – 第23 週 統計時間：2017/6/2 - 2017/6/8|opublikowany=5music.com.tw|data dostępu=2017-06-22|język=zh}}</ref>
|-
| Japonia (Oricon) || 34<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.oricon.co.jp/rank/ja/w/2017-06-12/p/4/|tytuł=週間 アルバムランキング 2017年06月12日付|opublikowany=[[Oricon]]|data dostępu=2021-04-13|język=ja}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.youtube.com/watch?v=IwqEXtsvaDg Teledysk do ''Baby''] w serwisie [[YouTube]]

{{Astro (zespół muzyczny)}}

[[Kategoria:Albumy k-pop]]
[[Kategoria:Minialbumy wydane w roku 2017]]
[[Kategoria:Minialbumy Astro]]

title: Dream Part.01

Gatunek: K-pop, dance, ballada

Wydawnictwo: Fantagio Music

Autumn Story · (2017): Dream Part.01 · (2017) · Dream Part.02 · (2017)