text:
# Ximena Restrepo
Ximena Restrepo Gaviria (ur. 10 marca 1969 w Medellín) – kolumbijska biegaczka na 200 i 400 metrów.
Jej wielka światowa kariera trwała tylko 3 lata zakończyła się brązowym medalem na 400 m w Barcelonie w 1992. Nie miała szczęścia do mistrzostw świata dwukrotnie była w finale na 400 m zajmowała tam odpowiednio 6 (MŚ 1991) i 5 (MŚ 1993) miejsca. Podczas MŚ w 1995 dotarła do półfinału. Wystartowała jeszcze na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, ale nie ukończyła biegu eliminacyjnego. Zniechęcona dalszym brakiem sukcesów zakończyła karierę w tym samym roku. Wciąż jest rekordzistką Ameryki Południowej na 400 m czasem 49,64. Trzykrotnie w karierze kończyła sezon w pierwszej dziesiątce najszybszych zawodniczek na tym dystansie. Jest żoną znanego chilijskiego kulomiota Gerta Weila.

## Osiągnięcia sportowe

### Igrzyska olimpijskie
| Miejsce | Dzień      | Rok  | Miejscowość | Konkurencja   | Czas biegu | Strata   | Zwycięzca        |
| ------- | ---------- | ---- | ----------- | ------------- | ---------- | -------- | ---------------- |
| 3.      | 5 sierpnia | 1992 | Barcelona   | bieg na 400 m | 49,64 s    | + 0,81 s | Marie-José Perec |

### Mistrzostwa świata
| Miejsce | Dzień       | Rok  | Miejscowość | Konkurencja   | Czas biegu | Strata   | Zwycięzca        |
| ------- | ----------- | ---- | ----------- | ------------- | ---------- | -------- | ---------------- |
| 6.      | 27 sierpnia | 1991 | Tokio       | bieg na 400 m | 50,79 s    | + 1,66 s | Marie-José Perec |
| 5.      | 17 sierpnia | 1993 | Stuttgart   | bieg na 400 m | 50,91 s    | + 1,09 s | Jearl Miles      |
| 17.     | 7 sierpnia  | 1995 | Göteborg    | bieg na 400 m | 51,82 s    | -        | Marie-José Perec |

### Igrzyska panamerykańskie
| Miejsce | Dzień      | Rok  | Miejscowość | Konkurencja        | Czas biegu  | Strata   | Zwycięzca          |
| ------- | ---------- | ---- | ----------- | ------------------ | ----------- | -------- | ------------------ |
| 2.      |            | 1991 | Hawana      | bieg na 200 m      | 23,16 s     | + 0,05 s | Liliana Allen      |
| 2.      | 5 sierpnia | 1991 | Hawana      | bieg na 400 m      | 50,14 s     | + 0,53 s | Ana Fidelia Quirot |
| 4.      |            | 1991 | Hawana      | sztafeta 4 × 400 m | 3:31,39 min | + 7,18 s | Stany Zjednoczone  |

### Najlepszy wynik w sezonie

#### 400 m
| Rok  | Wiek    | Wynik | Miejsce   | Data       | Wynik na świecie |
| ---- | ------- | ----- | --------- | ---------- | ---------------- |
| 1991 | 22 lata | 50,14 | Hawana    | 5 sierpnia | 7                |
| 1992 | 23 lata | 49,64 | Barcelona | 5 sierpnia | 4                |
| 1993 | 24 lata | 50,37 | Salamanka | 27 lipca   | 7                |

title: Ximena Restrepo

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ximena Restrepo Gaviria
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 10 marca 1969
 |miejsce urodzenia         = [[Medellín]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 175 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|COL}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Barcelona|1992|lekkoatletyka|brąz|([[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992 – bieg na 400 m kobiet|bieg na 400 m]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska panamerykańskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Panamerykańskich 1991|Hawana 1991]]|bieg na 200 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Panamerykańskich 1991|Hawana 1991]]|bieg na 400 m}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Ameryki Południowej w lekkoatletyce|Mistrzostwa Ameryki Południowej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1987|São Paulo 1987]]|bieg na 200 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|1| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1991|Manaus 1991]]|bieg na 200 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|1| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1995|Manaus 1995]]|bieg na 400 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|1| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1995|Manaus 1995]]|bieg na 400 m przez płotki}}
{{Medalista infobox/wiersz|1| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1995|Manaus 1995]]|sztafeta 4 × 400 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|2| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1987|São Paulo 1987]]|bieg na 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|2| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1989|Medellín 1989]]|bieg na 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|2| [[Mistrzostwa Ameryki Południowej w Lekkoatletyce 1991|Manaus 1991]]|sztafeta 4 × 400 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Ximena Restrepo Gaviria''' (ur. [[10 marca]] [[1969]] w [[Medellín]]) – kolumbijska biegaczka na 200 i 400 metrów.

Jej wielka światowa kariera trwała tylko 3 lata zakończyła się brązowym medalem na 400 m w Barcelonie w 1992. Nie miała szczęścia do mistrzostw świata dwukrotnie była w finale na 400 m zajmowała tam odpowiednio 6 (MŚ 1991) i 5 (MŚ 1993) miejsca. Podczas MŚ w 1995 dotarła do półfinału. Wystartowała jeszcze na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, ale nie ukończyła biegu eliminacyjnego. Zniechęcona dalszym brakiem sukcesów zakończyła karierę w tym samym roku. Wciąż jest rekordzistką [[Rekordy Ameryki Południowej w lekkoatletyce|Ameryki Południowej]] na 400 m czasem 49,64. Trzykrotnie w karierze kończyła sezon w pierwszej dziesiątce najszybszych zawodniczek na tym dystansie. Jest żoną znanego chilijskiego kulomiota [[Gert Weil|Gerta Weila]].

== Osiągnięcia sportowe ==
=== [[Letnie igrzyska olimpijskie|Igrzyska olimpijskie]] ===
{| width=100% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwycięzca
|-
|-bgcolor=CC9966
||3.[[Plik:Bronze medal 2006 OG.svg|15px]]
||5 sierpnia
||1992
||{{flaga|ESP}} [[Barcelona]]
||bieg na 400 m
||49,64 s
||+ 0,81 s
||{{flaga|FRA}} [[Marie-José Pérec|Marie-José Perec]]
|}

=== [[Mistrzostwa świata w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata]] ===
{| width=100% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwycięzca
|-
||6.
||27 sierpnia
||1991
||{{flaga|JPN}} [[Tokio]]
||bieg na 400 m
||50,79 s
||+ 1,66 s
||{{flaga|FRA}} [[Marie-José Pérec|Marie-José Perec]]
|-
||5.
||17 sierpnia
||1993
||{{flaga|DEU}} [[Stuttgart]]
||bieg na 400 m
||50,91 s
||+ 1,09 s
||{{flaga|USA}} [[Jearl Miles-Clark|Jearl Miles]]
|-
||17.
||7 sierpnia
||1995
||{{flaga|SWE}} [[Göteborg]]
||bieg na 400 m
||51,82 s
|| -
||{{flaga|FRA}} [[Marie-José Pérec|Marie-José Perec]]
|}

=== [[Igrzyska panamerykańskie]] ===
{| width=100% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable
|-
! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Konkurencja
! Czas biegu
! Strata
! Zwycięzca
|-bgcolor=Silver
||2.[[Plik:Silver medal.svg|15px]]
||
||1991
||{{flaga|CUB}} [[Hawana]]
||bieg na 200 m
||23,16 s
||+ 0,05 s
||{{flaga|CUB}} [[Liliana Allen]]
|-bgcolor=Silver
||2.[[Plik:Silver medal.svg|15px]]
||5 sierpnia
||1991
||{{flaga|CUB}} [[Hawana]]
||bieg na 400 m
||50,14 s
||+ 0,53 s
||{{flaga|CUB}} [[Ana Fidelia Quirot]]
|-
||4.
||
||1991
||{{flaga|CUB}} [[Hawana]]
||sztafeta 4 × 400 m
||3:31,39 min
||+ 7,18 s
||{{Państwo|USA}}
|}

=== Najlepszy wynik w sezonie ===
==== 400 m ====
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#EFEFEF"
! '''Rok'''
! '''Wiek'''
! '''Wynik'''
! '''Miejsce'''
! '''Data'''
! '''Wynik na świecie'''
|-
| 1991 || 22 lata || 50,14 || {{Flaga|CUB}} [[Hawana]] || [[5 sierpnia]] || style="text-align:center;" | 7
|-
| 1992 || 23 lata || 49,64 || {{Flaga|ESP}} [[Barcelona]] || [[5 sierpnia]] || style="text-align:center;" | 4
|-
| 1993 || 24 lata || 50,37 || {{Flaga|ESP}} [[Salamanka]] || [[27 lipca]] || style="text-align:center;" | 7
|}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|id=63399}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/re/ximena-restrepo-1.html | tytuł = Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Ximena Restrepo | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20081223135856/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/re/ximena-restrepo-1.html | zarchiwizowano = 2008-12-23 | język = en}}
* {{tilastopaja |id=21831 |nazwa=Ximena Restrepo |płeć=w |data dostępu=2020-03-26}}

{{Mistrzynie Pucharu IAAF w sztafecie 4 × 400 metrów}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Restrepo, Ximena}}
[[Kategoria:Kolumbijscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Kolumbijscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000]]
[[Kategoria:Medaliści Igrzysk Panamerykańskich 1991]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Medellín]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]

title: · Ximena Restrepo Gaviria

Data i miejsce urodzenia: 10 marca 1969 · Medellín

title: Dorobek medalowy

brąz: Barcelona 1992 · lekkoatletyka · (bieg na 400 m)

srebro:
Hawana 1991 · bieg na 200 m
Hawana 1991 · bieg na 400 m
São Paulo 1987 · bieg na 100 m
Medellín 1989 · bieg na 100 m
Manaus 1991 · sztafeta 4 × 400 m

złoto: Manaus 1995 · bieg na 400 m przez płotki


text:
# Cliț
Cliț – wieś w Rumunii, w okręgu Sălaj, w gminie Băbeni. W 2011 roku liczyła 198 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Cliț

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Cliț
 |nazwa oryginalna             = Cliț
 |zdjęcie                      = Cliț, Sălaj.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Sălaj|Sălaj]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Băbeni (gmina w okręgu Sălaj)|Băbeni]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 198
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Sălaj
 |współrzędne                  = 47°17′49″N 23°25′47″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Cliț''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Sălaj|okręgu Sălaj]], w [[Băbeni (gmina w okręgu Sălaj)|gminie Băbeni]]. W 2011 roku liczyła 198 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-05-06 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Sălaj]]

title: Cliț

Państwo: Rumunia

Okręg: Sălaj

Gmina: Băbeni


text:
# Wysoki Bajraky
Wysoki Bajraky (ukr. Високі Байраки) – wieś na Ukrainie, w obwodzie kirowohradzkim, w rejonie kropywnyckim, w hromadzie Wełyka Sewerynka. W 2001 liczyła 905 mieszkańców, spośród których 867 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 28 rosyjski, 2 białoruski, a 8 romski.

## Urodzeni
- Siergiej Danilenko-Karin

title: Wysoki Bajraky

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wysoki Bajraky
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Високі Байраки}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-35
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon kropywnycki|kropywnycki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Wełyka Sewerynka (hromada)|Wełyka Sewerynka]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 905
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód kirowohradzki
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wysoki Bajraky''' ({{w języku|uk|Високі Байраки}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód kirowohradzki|obwodzie kirowohradzkim]], w [[rejon kropywnycki|rejonie kropywnyckim]], w [[Wełyka Sewerynka (hromada)|hromadzie Wełyka Sewerynka]]. W 2001 liczyła 905 mieszkańców, spośród których 867 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 28 rosyjski, 2 białoruski, a 8 romski<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/kirovohradska.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu kirowohradzkiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Urodzeni ==
* [[Siergiej Danilenko-Karin]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie kirowohradzkim]]

title: Wysoki BajrakyВисокі Байраки

Państwo: Ukraina

Obwód: kirowohradzki

Rejon: kropywnycki

Hromada: Wełyka Sewerynka


text:
# Erazm Ciołek (fotograf)
Erazm Jan Ciołek (ur. 24 czerwca 1937 w Łodzi, zm. 13 listopada 2012 w Warszawie) – polski fotografik i fotoreporter, członek ZAiKS-u, ZPAF oraz Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

## Życiorys
W latach 1965–1970 był pracownikiem w Polskiej Agencji Prasowej i Centralnej Agencji Fotograficznej, w latach 1971–1976 „Polityki”. Członek „NSZZ „Solidarność”, twórca serwisu fotograficznego „Nowej”, w latach 1984–1989 był autorem serwisu zdjęciowego Przeglądu Wiadomości Agencyjnych. Po upadku komunizmu współpracował z redakcjami „Gazety Wyborczej”, „Nowego Świata” i „Spotkań”.
W latach 80. XX wieku był jednym z czołowych fotoreporterów rejestrujących przemiany polityczne i społeczne w Polsce. W 1981 wydał album zawierający 112 zdjęć strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej. W stanie wojennym dokumentował spotkania działaczy opozycji, manifestacje „Solidarności”, pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, niezależne wystawy plastyczne, życie parafii Św. Stanisława Kostki, w której pracował ks. Jerzy Popiełuszko. Wykonał pokazywaną w całej Polsce serię zdjęć podczas pogrzebu warszawskiego maturzysty, Grzegorza Przemyka, zamordowanego przez Milicję Obywatelską w maju 1983.
Był autorem zdjęć między innymi: Zbigniewa Bujaka, Bronisława Geremka, Andrzeja Gwiazdy, Wojciecha Jaruzelskiego, Jacka Kuronia, Witolda Lutosławskiego, Tadeusza Mazowieckiego, Adama Michnika, Kazimierza Orłosia, Anny Walentynowicz, oraz kardynała Stefana Wyszyńskiego.
W 1989 wraz z Jarosławem Maciejem Goliszewskim wykonali wspólne zdjęcia kandydatów „Solidarności” w wyborach do Sejmu i Senatu z Lechem Wałęsą (przy 2 sesjach współpracowali z nimi Jerzy Kośnik i Darosław Maciej Laprus).
W 2010 wszedł w skład Warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.
25 maja 2011 na uroczystości w siedzibie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego został odznaczony przez ministra Bogdana Zdrojewskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Erazm Ciołek pochowany został 23 listopada 2012 na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 24F-4-15). Tego dnia pamięć o nim uczcił Sejm RP minutą ciszy.

## Wystawy
- „Fotografie” – Galeria Krzywe Koło, Warszawa (i kilka jej powtórzeń) (1960)
- „Ruiny czasu” (prace z Grecji, Egiptu i Libanu) – Warszawa (1962)
- „Forma” – Salon PIW, Warszawa (1964)
- „M.Mathieu i Ch.Aznavour” – Galeria KMPiK Nowy Świat, Warszawa (1969)
- „Plastycy w fotografii” – Hanower, Niemcy (1975)
- „Stocznia Gdańska. Sierpień 1980” – Warszawa; Płock; Legnica; Sztokholm, Szwecja; Belgrad, Jugosławia; Londyn, Anglia (1980-1982)
- „Nepal” – Galeria Rzeźby, Warszawa (1981)
- „Narkomani” – Galeria SDP Warszawa; Gdańsk; Kraków (1981)
- „Solidarność” – pięć wystaw w Polsce; 7 wystaw w Niemczech; Instytut Polski w Düsseldorfie, RFN; Londyn, Anglia; Sofia, Bułgaria; Bratysława, Czechosłowacja (1989)
- „Nikaragua” – BWA, Warszawa (1990)
- „Portrety” (artyści plastycy ASP Warszawa) – ASP, Warszawa (1995)
- „Wystawa indywidualna” (w ramach 25 rocznicy wydarzeń w Stoczni Gdańskiej) – Muzeum Narodowe, Gdańsk (2005)
- Wystawa zbiorowa w ramach 26 rocznicy „Solidarności” (ze szczególnym uwzględnieniem zdjęć Erazma Ciołka) – Muzeum Narodowe, Warszawa (2005)

## Publikacje
- Stop, kontrola: Stocznia Gdańska, sierpień 1980, wyd. 1981
- Kuba Fidela Castro, wyd. Rytm, 2007
- Polska: sierpień 1980 – sierpień 1989, wyd. Editions-Spotkania, 1990, wyd. drugie IPN, 2010

## Odznaczenia i nagrody
- Nagroda Kulturalna „Solidarności” przyznawana przez Komitet Kultury Niezależnej (1984)
- Nagroda Dziennikarzy Niezależnych SDP (za całokształt twórczości) (1987)
- Nagroda Honorowa XVIII Zjazdu Delegatów Polskich Artystów Plastyków (1993)
- Nagroda stulecia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1995)
- Odznaka Zasłużonego Działacza Kultury (2001)
- Nagroda medal Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” z okazji 25-lecia (2005)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2006) za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej[7]
- Laur SDP (najwyższe odznaczenie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich nadane pierwszemu fotoreporterowi w Polsce) (2007)
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, 21 listopada 2012, pośmiertnie za wybitne zasługi w dokumentowaniu ruchu niepodległościowego i przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w dziedzinie fotografii[8]

## Upamiętnienie
Od 2013 Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznaje Nagrodę im. Erazma Ciołka za fotografię społecznie zaangażowaną.

title: Erazm Ciołek (fotograf)

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Erazm Ciołek
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Erazm_Cio%C5%82ek_._Fot._A.T.Kijowski.jpg
 |opis grafiki          = Erazm Ciołek (sierpień 2005)
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[24 czerwca]] [[1937]]
 |miejsce urodzenia     = [[Łódź]]
 |data śmierci          = [[13 listopada]] [[2012]]
 |miejsce śmierci       = [[Warszawa]]
 |narodowość            = [[Polacy|polska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[fotografika]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           = {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|GA|Z}}<br>{{order|ZDK}}
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Erazm Ciołek (photographer)
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = http://www.erazm.art.pl/index1024.html
}}
[[Plik:Bronisław Komorowski wystawa zdjęć Erazma Ciołka 2014.JPG|thumb|Prezydent Bronisław Komorowski otwierający wystawę „Polskie przemiany w obiektywie Erazma Ciołka” w [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senacie]] (2014)]]
'''Erazm Jan Ciołek''' (ur. [[24 czerwca]] [[1937]] w [[Łódź|Łodzi]], zm. [[13 listopada]] [[2012]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – [[Polska|polski]] [[Fotografika|fotografik]] i [[fotoreporter]], członek [[Stowarzyszenie Autorów ZAiKS|ZAiKS-u]], [[Związek Polskich Artystów Fotografików|ZPAF]] oraz [[Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich|Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich]].

== Życiorys ==
W latach 1965–1970 był pracownikiem w [[Polska Agencja Prasowa|Polskiej Agencji Prasowej]] i [[Centralna Agencja Fotograficzna|Centralnej Agencji Fotograficznej]], w latach 1971–1976 „[[Polityka (tygodnik)|Polityki]]”. Członek [[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|„NSZZ „Solidarność”]], twórca serwisu fotograficznego [[Niezależna Oficyna Wydawnicza|„Nowej”]], w latach 1984–1989 był autorem serwisu zdjęciowego [[Przegląd Wiadomości Agencyjnych|Przeglądu Wiadomości Agencyjnych]]. Po upadku komunizmu współpracował z redakcjami [[Gazeta Wyborcza|„Gazety Wyborczej”]], [[Nowy Świat (gazeta)|„Nowego Świata”]] i [[Spotkania (tygodnik)|„Spotkań”]]<ref>[http://www.dziennik.com/publicystyka/artykul/historia-erazma-ciolka.-fotografia-byla-jego-zyciem Erazm Ciołek fotoreporter CAF, współpracownik wydawnictw NOWA i PAW oraz „Gazety Wyborczej”, „Spotkań” i „Nowego Świata”] [dostęp 2017-02-07].</ref>.

W latach 80. XX wieku był jednym z czołowych fotoreporterów rejestrujących przemiany polityczne i społeczne w Polsce. W 1981 wydał album zawierający 112 zdjęć strajkujących robotników [[Stocznia Gdańska|Stoczni Gdańskiej]]. W stanie wojennym dokumentował spotkania działaczy opozycji, manifestacje „Solidarności”, pielgrzymki [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]] do Polski, niezależne wystawy plastyczne, życie [[Kościół św. Stanisława Kostki w Warszawie|parafii Św. Stanisława Kostki]], w której pracował ks. [[Jerzy Popiełuszko]]. Wykonał pokazywaną w całej Polsce serię zdjęć podczas pogrzebu warszawskiego maturzysty, [[Grzegorz Przemyk|Grzegorza Przemyka]], zamordowanego przez [[Milicja Obywatelska|Milicję Obywatelską]] w maju 1983<ref>[http://www.erazm.art.pl/notka.html Nota biograficzna Erazma Ciołka] [dostęp 2017-02-07].</ref>.

Był autorem zdjęć między innymi: [[Zbigniew Bujak|Zbigniewa Bujaka]], [[Bronisław Geremek|Bronisława Geremka]], [[Andrzej Gwiazda|Andrzeja Gwiazdy]], [[Wojciech Jaruzelski|Wojciecha Jaruzelskiego]], [[Jacek Kuroń|Jacka Kuronia]], [[Witold Lutosławski|Witolda Lutosławskiego]], [[Tadeusz Mazowiecki|Tadeusza Mazowieckiego]], [[Adam Michnik|Adama Michnika]], [[Kazimierz Orłoś|Kazimierza Orłosia]], [[Anna Walentynowicz|Anny Walentynowicz]], oraz kardynała [[Stefan Wyszyński|Stefana Wyszyńskiego]].

W 1989 wraz z [[Jarosław Maciej Goliszewski|Jarosławem Maciejem Goliszewskim]] wykonali wspólne zdjęcia kandydatów „Solidarności” w wyborach do Sejmu i Senatu z [[Lech Wałęsa|Lechem Wałęsą]] (przy 2 sesjach współpracowali z nimi [[Jerzy Kośnik]] i [[Darosław Maciej Laprus]])<ref>[https://czasopisma.marszalek.com.pl/images/pliki/ksm/18/ksm201326.pdf „Plakaty wyborcze kandydatów Komitetu Obywatelskiego z Lechem Wałęsą” Artykuł naukowy historyka Adama Cherka („Krakowskie Studia Małopolskie” nr 18/2013, s. 384–410)] [dostęp 2017-02-07].</ref>.

W 2010 wszedł w skład Warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia [[Jarosław Kaczyński|Jarosława Kaczyńskiego]] w wyborach prezydenckich<ref>[http://jaroslawkaczynski.info/poparcie/Warszawski_spoleczny_komitet_poparcia Lista członków Warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego] [dostęp 2017-02-07].</ref>.

25 maja 2011 na uroczystości w siedzibie [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego]] został odznaczony przez ministra [[Bogdan Zdrojewski|Bogdana Zdrojewskiego]] [[Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”|Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.mkidn.gov.pl/pages/posts/wreczenie-medali--gloria-artis--1927.php |tytuł = Wręczenie medali „Gloria Artis” |data = 25 maja 2011 |opublikowany = mkidn.gov.pl |data dostępu = 2011-06-22}}</ref>.

Erazm Ciołek pochowany został 23 listopada 2012 na [[Cmentarz Bródnowski|cmentarzu Bródnowskim]] w Warszawie (kwatera 24F-4-15). Tego dnia pamięć o nim uczcił [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm RP]] minutą ciszy<ref>{{cytuj stronę |url = https://archive.is/20160402193212/http://www.rp.pl/artykul/954646-Pamieci-Erazma-Ciolka.html |tytuł = Pamięci Erazma Ciołka |data = 23 listopada 2012 |opublikowany = rp.pl |data dostępu = 2012-11-23}}</ref>.
[[Plik:Grób Erazma Ciołka.jpg|mały|Grób Erazma Ciołka na cmentarzu Bródnowskim]]

== Wystawy ==
* „Fotografie” – Galeria Krzywe Koło, Warszawa (i kilka jej powtórzeń) (1960)
* „Ruiny czasu” (prace z Grecji, Egiptu i Libanu) – Warszawa (1962)
* „Forma” – Salon PIW, Warszawa (1964)
* „M.Mathieu i Ch.Aznavour” – Galeria KMPiK Nowy Świat, Warszawa (1969)
* „Plastycy w fotografii” – Hanower, Niemcy (1975)
* „Stocznia Gdańska. Sierpień 1980” – Warszawa; Płock; Legnica; Sztokholm, Szwecja; Belgrad, Jugosławia; Londyn, Anglia (1980-1982)
* „Nepal” – Galeria Rzeźby, Warszawa (1981)
* „Narkomani” – Galeria SDP Warszawa; Gdańsk; Kraków (1981)
* „Solidarność” – pięć wystaw w Polsce; 7 wystaw w Niemczech; Instytut Polski w Düsseldorfie, RFN; Londyn, Anglia; Sofia, Bułgaria; Bratysława, Czechosłowacja (1989)
* „Nikaragua” – BWA, Warszawa (1990)
* „Portrety” (artyści plastycy ASP Warszawa) – ASP, Warszawa (1995)
* „Wystawa indywidualna” (w ramach 25 rocznicy wydarzeń w Stoczni Gdańskiej) – Muzeum Narodowe, Gdańsk (2005)
* Wystawa zbiorowa w ramach 26 rocznicy „Solidarności” (ze szczególnym uwzględnieniem zdjęć Erazma Ciołka) – Muzeum Narodowe, Warszawa (2005)

== Publikacje ==
* ''Stop, kontrola: Stocznia Gdańska, sierpień 1980'', wyd. 1981
* ''Kuba Fidela Castro'', wyd. Rytm, 2007
* ''Polska: sierpień 1980 – sierpień 1989'', wyd. Editions-Spotkania, 1990, wyd. drugie IPN, 2010

== Odznaczenia i nagrody ==
* [[Nagrody Kulturalne „Solidarności”|Nagroda Kulturalna „Solidarności”]] przyznawana przez [[Komitet Kultury Niezależnej]] (1984)
* Nagroda Dziennikarzy Niezależnych SDP (za całokształt twórczości) (1987)
* Nagroda Honorowa XVIII Zjazdu Delegatów Polskich Artystów Plastyków (1993)
* Nagroda stulecia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1995)
* Odznaka Zasłużonego Działacza Kultury (2001)
* Nagroda medal Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” z okazji 25-lecia (2005)
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (2006) ''za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej''<ref>{{Monitor Polski|2007|23|257}}.</ref>
* Laur SDP (najwyższe odznaczenie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich nadane pierwszemu fotoreporterowi w Polsce) (2007)
* Złoty [[Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]] (2011)
* Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, 21 listopada 2012, pośmiertnie ''za wybitne zasługi w dokumentowaniu ruchu niepodległościowego i przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w dziedzinie fotografii''<ref>{{Monitor Polski|2013|285}}.</ref>

== Upamiętnienie ==
Od 2013 [[Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich]] przyznaje [[Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich#Nagroda im. Erazma Ciołka (od 2013)|Nagrodę im. Erazma Ciołka]] za fotografię społecznie zaangażowaną<ref>{{cytuj stronę |url = http://old.sdp.pl/informacje/9263,nagrody-sdp-2013,1391105087 |tytuł = Nagrody SDP 2013 |data = 30 stycznia 2014 |opublikowany = sdp.pl |data dostępu = 2014-01-30}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 3'', wyd. Ośrodek KARTA, Warszawa 2006
* {{Cytuj |tytuł = Fotografowie 1946-2006. Słownik biograficzny fotografów polskich |data = 2006 |isbn = 83-916405-8-2 |inni = Adam Sobota; Paweł Pierściński (red.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Związek Polskich Artystów Fotografików |oclc = 836629124}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.erazm.art.pl/index1024.html Oficjalna strona Erazma Ciołka]
* {{Culture.pl |id = erazm-ciolek |tytuł = Erazm Ciołek |data dostępu = 2024-03-22}}
* [https://www.google.com/culturalinstitute/beta/exhibit/QR9JQJBb?hl=pl Polska droga do wolności – zdjęcia Erazma Ciołka na wystawie cyfrowej Muzeum Historii Polski]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ciołek, Erazm}}
[[Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Fotografików]]
[[Kategoria:Polscy fotoreporterzy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1937]]
[[Kategoria:Zmarli w 2012]]

title: Erazm Ciołek

Data i miejsce urodzenia: 24 czerwca 1937 · Łódź

Data i miejsce śmierci: 13 listopada 2012 · Warszawa

Narodowość: polska

Dziedzina sztuki: fotografika


text:
# Parcelacja Pierwsza (Bogucice Pierwsze)
Parcelacja Pierwsza – część wsi Bogucice Pierwsze w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Pińczów.
W latach 1975–1998 Parcelacja Pierwsza administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

title: Parcelacja Pierwsza (Bogucice Pierwsze)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Parcelacja Pierwsza|Parcelacja Pierwsza w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Parcelacja Pierwsza
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[powiat pińczowski|pińczowski]]
 |gmina                  = [[Pińczów (gmina)|Pińczów]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Bogucice Pierwsze]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 28-400{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TPI
 |SIMC                   = 0262674{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Pińczów (gmina)
 |współrzędne            = 50°29'10"N 20°36'24"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|180825|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Parcelacja Pierwsza''' – część [[wieś|wsi]] [[Bogucice Pierwsze]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat pińczowski|powiecie pińczowskim]], w [[Pińczów (gmina)|gminie Pińczów]]{{r|R2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Parcelacja Pierwsza administracyjnie należała do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=74|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
}}

{{Gmina Pińczów}}

[[Kategoria:Bogucice Pierwsze]]

title: Parcelacja Pierwsza

Państwo: Polska

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: pińczowski

Gmina: Pińczów

Część miejscowości: Bogucice Pierwsze

Tablice rejestracyjne: TPI


text:
# SS Belgic
SS Belgic – parowy statek pasażersko-handlowy linii White Star Line, wodowany w 1872 r. i złomowany po szesnastu latach pływania. W 1886 osiadł na mieliźnie.

## Następcy
- SS Belgic (1885)
- SS Belgic (1905)
- SS Belgic (1917)
- SS Belgic (1923)

title: SS Belgic

wikitext:
{{Statek infobox
 |nazwa                      = SS Belgic
 |grafika                    =
 |opis grafiki               =
 |bandera                    =
 |wariant bandery            =
 |numer IMO                  =
 |call sign                  =
 |MMSI                       =
 |port macierzysty           =
 |właściciel                 =
 |armator                    = [[White Star Line]]
 |operator                   =
 |towarzystwo klasyfikacyjne =
 |typ                        =
 |materiał                   =
 |stocznia                   = [[Harland and Wolff]]
 |data budowy                =
 |data wodowania             = 1872
 |data eksploatacji          = 1873
 |data wycofania             = 1888
 |data zatonięcia            =
 |wyporność                  =
 |wyporność całkowita        =
 |nośność                    =
 |załoga                     =
 |pasażerowie                =
 |długość                    = 198,66 m
 |długość linii wodnej       =
 |długość kadłuba            =
 |długość po pokładzie       =
 |szerokość                  = 43,95 m
 |zanurzenie                 = 11,54 m
 |wysokość                   =
 |pojemność                  =
 |pojemność brutto           =
 |pojemność netto            =
 |pojemność TEU              =
 |masa całkowita             =
 |silnik                     =
 |moc silnika                =
 |liczba śrub                =
 |prędkość                   = 22,6 [[Węzeł (jednostka prędkości)|w.]]
 |commons                    = Category:Belgic (ship, 1873)
}}
'''SS Belgic''' – [[Parowiec|parowy]] statek pasażersko-handlowy linii [[White Star Line]], wodowany w 1872 r. i złomowany po szesnastu latach pływania. W 1886 osiadł na mieliźnie.

== Następcy ==
* SS Belgic (1885)
* SS Belgic (1905)
* SS Belgic (1917)
* SS Belgic (1923)

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.titanic-whitestarships.com/Belgic_1873.htm | tytuł = White Star Line Belgic 1873 | opublikowany = titanic-whitestarships.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20090709071626/http://www.titanic-whitestarships.com/Belgic_1873.htm | zarchiwizowano = 2009-07-09}} {{lang|en}}

[[Kategoria:Parowce|Belgic, SS]]
[[Kategoria:Brytyjskie statki pasażerskie|Belgic, SS]]
[[Kategoria:Statki z XIX wieku]]

title: SS Belgic

Armator: White Star Line

Stocznia: Harland and Wolff


text:
# Derdas I z Elimei
Derdas I (stgr. Δέρδας) – król Elimei w latach ok. 435–405 p.n.e.
Syn Machatasa, syna króla Elimei Arridajosa, ojciec Sirrasa, również króla Elimei.

## Rządy
Około 435 p.n.e. zawarł przymierze z Atenami i Filipem, władcą górnomacedońskim w Aksios oraz bratem króla Perdikkasa II Macedońskiego. Derdas I walczył z Perdikkasem II w latach 435–431 p.n.e. Prowadził bezkarne działania wojenne, pomimo pozbawionej łączności z siłami ateńskimi i zwolennikami Filipa w Amfaksitis. W późniejszym okresie Derdas I stał się sojusznikiem Perdikkasa II. Częściowo zachowana inskrypcja z Aten (najpewniej z 415 p.n.e.) przekazała nam tekst traktatu między trzema stronami: Atenami, „Perdikkasem i jego sojusznikami” i „Arrabajosem i jego sojusznikami”. Wśród sojuszników króla macedońskiego został wymieniony Derdas, władca Elimei.

title: Derdas I z Elimei

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Derdas
 |imiona            = Δέρδας
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = król [[Elimeja|Elimei]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = ~[[435 p.n.e.]]
 |1. do             = ~[[405 p.n.e.]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       = [[Sirras]]
 |dynastia          =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = Machatas
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         = [[Sirras]]
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Derdas I''' ({{greka|Δέρδας}}) – król [[Elimeja|Elimei]] w latach ok. [[435 p.n.e.|435]]–[[405 p.n.e.]]

Syn Machatasa, syna króla [[Elimeja|Elimei]] [[Arridajos z Elimei|Arridajosa]], ojciec [[Sirras]]a, również króla [[Elimeja|Elimei]].

== Rządy ==
Około [[435 p.n.e.]] zawarł przymierze z [[Ateny|Atenami]] i Filipem, władcą górnomacedońskim w Aksios oraz bratem króla [[Perdikkas II Macedoński|Perdikkasa II Macedońskiego]]. Derdas I walczył z [[Perdikkas II Macedoński|Perdikkasem II]] w latach [[435 p.n.e.|435]]–[[431 p.n.e.]] Prowadził bezkarne działania wojenne, pomimo pozbawionej łączności z siłami [[Ateny|ateńskimi]] i zwolennikami Filipa w Amfaksitis. W późniejszym okresie Derdas I stał się sojusznikiem [[Perdikkas II Macedoński|Perdikkasa II]]. Częściowo zachowana inskrypcja z [[Ateny|Aten]] (najpewniej z [[415 p.n.e.]]) przekazała nam tekst traktatu między trzema stronami: Atenami, „Perdikkasem i jego sojusznikami” i „Arrabajosem i jego sojusznikami”. Wśród sojuszników króla macedońskiego został wymieniony Derdas, władca Elimei.

== Bibliografia ==
* Hammond N.G.L., ''Starożytna Macedonia. Początki, instytucje, dzieje'', przeł. A. S. Chankowski, PIW, Warszawa 1999, s. 80, 90, 96-97, {{ISBN|83-06-02691-8}}.
* Truhart P., ''Regents of Nations. Systematic Chronology of States and Their Political Representatives in Past and Present. A Biographical Reference Book'', Part 1: ''Antiquity Worldwide'', München 2000, s. 304-305, {{ISBN|3-598-21543-6}}.

[[Kategoria:Władcy Elimei]]
[[Kategoria:Urodzeni w V wieku p.n.e.]]

title: DerdasΔέρδας

Następca: Sirras

Ojciec: Machatas

Dzieci: Sirras


text:
# Ge (Indianie)
Ge, Że – grupa ludów mówiących językiem ge. Ge zamieszkują brazylijskie stany Pará i wschodnie Mato Grosso. Spośród tych ludów do dziś przetrwały m.in.: Timbira, Kaingang, Krahó, Canela, Szerente i Kaia-Eo. Plemiona te łączą wspólne cechy kulturowe, np. sposób życia uzależniony od pory roku. Plemiona te w porze suchej przenoszą się na sawannę, gdzie zajmują się zbieractwem. W porze deszczowej całe plemię mieszka w jednej wielkiej wsi, żyjąc z produktów pozyskanych metodą kopieniaczą. Społeczność zorganizowana jest w oparciu o strukturę wiekową. Ge mają rozwinięty system rytualno-ceremonialny.

title: Ge (Indianie)

wikitext:
'''Ge''', '''Że''' – grupa ludów mówiących [[Języki ge|językiem ge]]. Ge zamieszkują [[Brazylia|brazylijskie]] stany [[Pará (stan)|Pará]] i wschodnie [[Mato Grosso]]. Spośród tych ludów do dziś przetrwały m.in.: [[Timbira]], [[Kaingang]], [[Krahó]], [[Canela]], [[Szerente]] i [[Kaia-Eo]]. Plemiona te łączą wspólne cechy kulturowe, np. sposób życia uzależniony od pory roku. Plemiona te w porze suchej przenoszą się na [[sawanna|sawannę]], gdzie zajmują się [[zbieractwo|zbieractwem]]. W [[pora deszczowa|porze deszczowej]] całe plemię mieszka w jednej wielkiej wsi, żyjąc z produktów pozyskanych metodą [[kopieniactwo|kopieniaczą]]. Społeczność zorganizowana jest w oparciu o strukturę wiekową. Ge mają rozwinięty system [[rytuał|rytualno]]-ceremonialny.

==Bibliografia==
*{{cytuj książkę | nazwisko = Mydel| imię = Rajmund| nazwisko2 = Groch (red.)| imię2 = Jerzy| tytuł = Przeglądowy Atlas Świata, Ameryka Południowa, Popularna Encyklopedia Powszechna| wydawca = Wyd. Fogra Oficyna Wydawnicza| miejsce = Kraków| rok = 1999| strony =| id = {{ISBN|83-85719-39-3}} – Ameryka Południowa, {{ISBN|83-85719-31-8}} – komplet
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Plemiona Indian Ameryki Południowej]]
[[Kategoria:Etnografia Brazylii]]


text:
# Raffaele Carlo Rossi
Raffaele Carlo Rossi O.C.D. (ur. 28 października 1876 w Pizie, zm. 17 września 1948 w Crespano del Grappa) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

## Życiorys
W roku 1887 wstąpił do zakonu karmelitów bosych (O.C.D.). Po ukończeniu kolegiów karmelickich w Rzymie przyjął święcenia kapłańskie 21 grudnia 1901. Wykładał następnie w latach 1902–1920 w domu zakonnym w Rzymie.
22 kwietnia 1920 otrzymał nominację na biskupa diecezji Volterra. Sakrę otrzymał w kościele S. Teresa al Corso d'Italia w Rzymie z rąk kardynała Gaetano de Lai. W 1923 roku rozpoczął pracę w Rzymskiej Kurii. Początkowo był asesorem w Kongregacji Konsystorialnej i sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. W grudniu tego samego roku podniesiony do rangi arcybiskupiej ze stolicą tytularną Tessalonika. W marcu 1930 został Asystentem Tronu Papieskiego.
Na konsystorzu z czerwca 1930 otrzymał kapelusz kardynalski z tytułem prezbitera Santa Prassede, a parę dni później został sekretarzem Świętej Kongregacji Konsystorialnej. Choć tytularnie był tylko sekretarzem, to faktycznie zarządzał tą dykasterią, której zwyczajowo przewodniczący byli prefektami. Na tym urzędzie pozostał już do śmierci. Z powodu podupadającego zdrowia wyjechał do miasteczka Crespano del Grappa, gdzie został przyjęty przez ojców Scalabrini, z którymi był zaprzyjaźniony. Zmarł we wczesnych godzinach wieczornych. Rano został znaleziony martwy w swym łóżku. Przy ciele leżały trzy książki: Pismo Święte, O naśladowaniu Chrystusa i L'Arte di Ben Morire. Pochowany został w kościele, w którym był konsekrowany na biskupa.

title: Raffaele Carlo Rossi

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Raffaele Carlo Rossi O.C.D.
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Kardynał prezbiter
 |grafika                 = Cardinal Rossi.JPG
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  = Iustitia in carmelo
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Włochy]]
 |data urodzenia          = [[28 października]] [[1876]]
 |miejsce urodzenia       = Piza
 |data śmierci            = [[17 września]] [[1948]]
 |miejsce śmierci         = Crespano del Grappa
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Sekretarz Świętej Kongregacji Konsystorialnej
 |1. funkcja - okres      = 1930-1948
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[karmelici bosi]]
 |data ślubów zakonnych   = 19 grudnia 1899
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 21 grudnia 1901
 |data nominacji          = 22 kwietnia 1901
 |data sakry              = 25 maja 1920
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            = 30 czerwca 1930
 |papież kreujący         = [[Pius XI]]
 |kościół tytularny       = [[Bazylika św. Praksedy w Rzymie|Santa Prassede]]
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = kardynał
 |data konsekracji          = 25 maja 1920
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Gaetano de Lai]]
 |współkonsekratorzy        = [[Rinaldo Camillo Rousset]]<br />[[Pio Marcello Bagnoli]]
 |biskupi konsekrowani      ={{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe Marcozzi]]|8 grudnia 1926}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe Rossino]]|19 kwietnia 1931}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Francesco de Filippis]]|26 lipca 1931}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Amleto Giovanni Cicognani]]|23 kwietnia 1933}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Antonio Giordani]]|30 lipca 1933}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Moses Kiley]]|17 marca 1934}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Carlo de Ferrari]]|12 stycznia 1936}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Teódosio Clemente de Gouveia]]|5 lipca 1936}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Michal Buzalka]]|15 maja 1938}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[William Godfrey]]|21 grudnia 1938}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Guido Luigi Bentivoglio]]|24 sierpnia 1939}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe Di Donna]]|31 marca 1940}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Marco Giovanni Della Pietra]]|12 maja 1940}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Francesco Pieri]]|26 stycznia 1941}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Carlo Baldini]]|12 października 1941}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Emilio Baroncelli]]|14 lutego 1943}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Antonio Lanza]]|29 czerwca 1943}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Carlo Alberto Ferrero di Cavallerleone]]|30 listopada 1944}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Gilla Vincenzo Gremigni]]|11 lutego 1945}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe D’Avack]]|10 marca 1946}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Martin-Marie-Stanislas Gillet]]|17 listopada 1946}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Gabriel Paulino Bueno Couto]]|15 grudnia 1946}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[John Anthony Kyne]]|29 czerwca 1947}}
 |biskupi współkonsekrowani ={{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Dante Carlo Munerati]]|29 stycznia 1924}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Alexis-Henri-Marie Lépicier]]|29 maja 1924}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Gaetano Cicognani]]|1 lutego 1925}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Adeodato Giovanni Piazza]]|24 lutego 1930}}
}}
'''Raffaele Carlo Rossi''' O.C.D. (ur. [[28 października]] [[1876]] w [[Piza|Pizie]], zm. [[17 września]] [[1948]] w [[Crespano del Grappa]]) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]], [[kardynał]].

== Życiorys ==
W roku [[1887]] wstąpił do zakonu [[Karmelici bosi|karmelitów bosych]] (O.C.D.). Po ukończeniu kolegiów karmelickich w [[Rzym]]ie przyjął [[święcenia kapłańskie]] [[21 grudnia]] [[1901]]. Wykładał następnie w latach [[1902]]–[[1920]] w domu zakonnym w Rzymie.

[[22 kwietnia]] [[1920]] otrzymał nominację na biskupa diecezji [[Volterra]]. Sakrę otrzymał w kościele ''S. Teresa al Corso d'Italia'' w Rzymie z rąk kardynała [[Gaetano de Lai]]. W [[1923]] roku rozpoczął pracę w Rzymskiej Kurii. Początkowo był asesorem w Kongregacji Konsystorialnej i sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. W grudniu tego samego roku podniesiony do rangi arcybiskupiej ze stolicą tytularną ''[[Tessalonika]]''. W marcu [[1930]] został [[Asystent Tronu Papieskiego|Asystentem Tronu Papieskiego]].

Na [[konsystorz]]u z czerwca 1930 otrzymał [[kapelusz kardynalski]] z tytułem prezbitera Santa Prassede, a parę dni później został sekretarzem Świętej Kongregacji Konsystorialnej. Choć tytularnie był tylko sekretarzem, to faktycznie zarządzał tą dykasterią, której zwyczajowo przewodniczący byli prefektami. Na tym urzędzie pozostał już do śmierci. Z powodu podupadającego zdrowia wyjechał do miasteczka Crespano del Grappa, gdzie został przyjęty przez ojców Scalabrini, z którymi był zaprzyjaźniony. Zmarł we wczesnych godzinach wieczornych. Rano został znaleziony martwy w swym łóżku. Przy ciele leżały trzy książki: ''Pismo Święte'', ''[[O naśladowaniu Chrystusa]]'' i ''L'Arte di Ben Morire''. Pochowany został w kościele, w którym był konsekrowany na biskupa.

== Bibliografia ==
* [http://cardinals.fiu.edu/bios-r.htm#Rossi3 Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy]
* [http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/brossirc.html Catholic-Hierarchy]

{{Prefekci Kongregacji ds. Biskupów}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rossi, Raffaele Carlo}}
[[Kategoria:Włoscy kardynałowie]]
[[Kategoria:Włoscy karmelici bosi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1876]]
[[Kategoria:Zmarli w 1948]]
[[Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa XI]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pizie]]

title: Raffaele Carlo Rossi O.C.D.

Kraj działania: Włochy

Data i miejsce urodzenia: 28 października 1876 · Piza

Data i miejsce śmierci: 17 września 1948 · Crespano del Grappa

Miejsce pochówku: Bazylika św. Teresy z Ávili w Rzymie

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: karmelici bosi

Śluby zakonne: 19 grudnia 1899

Prezbiterat: 21 grudnia 1901

Nominacja biskupia: 22 kwietnia 1901

Kreacja kardynalska: 30 czerwca 1930 · Pius XI

Kościół tytularny: Santa Prassede

title: Sukcesja apostolska

Konsekrator: Gaetano de Lai

Współkonsekratorzy: Rinaldo Camillo Rousset · Pio Marcello Bagnoli

Giuseppe Marcozzi: 8 grudnia 1926

Giuseppe Rossino: 19 kwietnia 1931

Amleto Giovanni Cicognani: 23 kwietnia 1933

Carlo de Ferrari: 12 stycznia 1936

Teódosio Clemente de Gouveia: 5 lipca 1936

William Godfrey: 21 grudnia 1938

Guido Luigi Bentivoglio: 24 sierpnia 1939

Francesco Pieri: 26 stycznia 1941

Carlo Baldini: 12 października 1941

Emilio Baroncelli: 14 lutego 1943

Antonio Lanza: 29 czerwca 1943

Carlo Alberto Ferrero di Cavallerleone: 30 listopada 1944

Gilla Vincenzo Gremigni: 11 lutego 1945

Martin-Marie-Stanislas Gillet: 17 listopada 1946

Gabriel Paulino Bueno Couto: 15 grudnia 1946

John Anthony Kyne: 29 czerwca 1947

Dante Carlo Munerati: 29 stycznia 1924

Gaetano Cicognani: 1 lutego 1925

Adeodato Giovanni Piazza: 24 lutego 1930


text:
# 26 Lekka Brygada Pancerna (ZSRR)
26 Samodzielna Brygada Czołgów Lekkich (26 BCz, ros. 26-я Отдельная легкая танковая бригада, 26-я легкотанковая бригада) – brygada wojsk pancernych Armii Czerwonej.

## Historia
W 1935 w Starokonstantynowie (Kijowski Specjalny Okręg Wojskowy) została sformowana 22 Brygada Zmechanizowana (22 BZ), ros. 22-я механизированная бригада. Jednostka została uzbrojona w lekkie czołgi T-26 i 1 września 1935 włączona w skład 7 Korpusu Kawalerii (7 KKaw), ros. 7-й кавалерийский корпус (7-й кавкорпус).
8 stycznia 1938 7 KKaw został rozformowany, a 22 BZ przemianowana na 26 BCz i podporządkowana dowódcy 4 Korpusu Kawalerii.
We wrześniu i październiku 1939, w brygada wzięła udział w agresji ZSRR na Polskę. 4 KKaw wchodził wówczas w skład Kamienieckiej Grupy Armii. Po agresji brygada została lokowana w Sądowej Wiszni i Gródku Jagiellońskim.
W dniu agresji na Polskę brygada posiadała 228 czołgów T-26 i 22 samochody pancerne.
Do działań w 1939 brygada wyprowadziła 246 wozów bojowych. Po ich zakończeniu pozostało 210 sprawnych wozów bojowych. Straty bojowe to 2 czołgi. Ponadto na trasach marszu pozostawiono 34 wozy bojowe. Zginęło 8 żołnierzy, a 9 zostało rannych.
Zimą 1939/1940 z pododdziałów brygady został sformowany 62 pułk czołgów według etatu Nr 010/1, który następnie został włączony w skład 86 Zmotoryzowanej Dywizji Strzelców i wziął udział w wojnie zimowej.
W lipcu 1940 w skład brygady zostały włączone trzy pododdziały: 221 samodzielny batalion czołgów miotaczy ognia, ros. 221-й отдельный огнеметный танковый батальон oraz 368 i 424 bataliony czołgów.
W marcu 1941 na bazie 26 BPanc został sformowana 34 Dywizja Pancerna, która weszła w skład 8 Korpusu Zmechanizowanego.
W październiku 1941, w Dzierżyńsku (obwód gorkowski), została sformowana nowa 26 Brygada Czołgów. 19 września 1943 jednostka została przemianowana na 58 Brygadę Pancerną Gwardii.

## Struktura organizacyjna
W 1939
- 44 batalion czołgów
- 47 batalion czołgów
- 49 batalion czołgów
- 63 batalion czołgów
- 229 batalion rozpoznawczy
- 268 batalion remontowy

## Dowódcy brygady
- płk Kuźma Siemienczenko (był w 1939)[4][3]

title: 26 Lekka Brygada Pancerna (ZSRR)

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 26 Brygada Pancerna
 |nazwa oryginalna     = 26-я танковая бригада
 |znak                 = Red Army Badge.svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = {{państwo|SUN|1936}}
 |sformowanie          =
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = [[II wojna światowa]] <br>''[[kampania wrześniowa]]''
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych = [[Armia Czerwona]]
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[wojska pancerne]]
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:T26 21-1-.jpg|thumb|[[T-26]]]]
'''26 Samodzielna Brygada Czołgów Lekkich''' (26 BCz, [[Język rosyjski|ros.]] 26-я Отдельная легкая танковая бригада, 26-я легкотанковая бригада) – [[brygada]] [[Wojska pancerne|wojsk pancernych]] [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]].

== Historia ==
W 1935 w [[Starokonstantynów|Starokonstantynowie]] (Kijowski Specjalny Okręg Wojskowy) została [[Formowanie jednostki|sformowana]] 22 Brygada Zmechanizowana (22 BZ), ros. 22-я механизированная бригада. Jednostka została uzbrojona w lekkie czołgi [[T-26]] i 1 września 1935 włączona w skład 7 Korpusu Kawalerii (7 KKaw), ros. 7-й кавалерийский корпус (7-й кавкорпус).

8 stycznia 1938 7 KKaw został rozformowany, a 22 BZ przemianowana na 26 BCz i podporządkowana dowódcy 4 Korpusu Kawalerii.

We wrześniu i październiku 1939, w brygada wzięła udział w [[Agresja ZSRR na Polskę 1939|agresji ZSRR na Polskę]]. 4 KKaw wchodził wówczas w skład [[Kamieniecka Grupa Armii|Kamienieckiej Grupy Armii]]. Po agresji brygada została lokowana w [[Sądowa Wisznia|Sądowej Wiszni]] i [[Gródek (obwód lwowski)|Gródku Jagiellońskim]].

W dniu [[agresja ZSRR na Polskę|agresji na Polskę]] brygada posiadała 228 czołgów [[T-26]] i 22 [[Samochód pancerny|samochody pancerne]]{{odn|Magnuski|Kołomijec|1994|s=74}}.
Do [[działania bojowe|działań]] w 1939 brygada wyprowadziła 246 wozów bojowych. Po ich zakończeniu pozostało 210 sprawnych wozów bojowych. Straty bojowe to 2 czołgi. Ponadto na trasach marszu pozostawiono 34 wozy bojowe{{odn|Magnuski|Kołomijec|1994|s=87}}. Zginęło 8 [[żołnierz]]y, a 9 zostało [[ranny]]ch{{odn|Magnuski|Kołomijec|1994|s=87}}.

Zimą 1939/1940 z pododdziałów brygady został sformowany 62 pułk czołgów według [[etat (wojsko)|etatu]] Nr 010/1, który następnie został włączony w skład 86 Zmotoryzowanej Dywizji Strzelców i wziął udział w [[Wojna zimowa|wojnie zimowej]].

W lipcu 1940 w skład brygady zostały włączone trzy pododdziały: 221 samodzielny batalion czołgów miotaczy ognia, ros. 221-й отдельный огнеметный танковый батальон oraz 368 i 424 bataliony czołgów.

W marcu 1941 na bazie 26 BPanc został sformowana 34 Dywizja Pancerna, która weszła w skład 8 Korpusu Zmechanizowanego.
{{osobny artykuł|Korpusy zmechanizowane Armii Czerwonej}}

W październiku 1941, w [[Dzierżyńsk (Rosja)|Dzierżyńsku]] (obwód gorkowski), została sformowana nowa 26 Brygada Czołgów. 19 września 1943 jednostka została przemianowana na 58 Brygadę Pancerną Gwardii.

== Struktura organizacyjna ==
;W 1939{{odn|Zarzycki|2014|s=325}}
* 44 batalion czołgów
* 47 batalion czołgów
* 49 batalion czołgów
* 63 batalion czołgów
* 229 batalion rozpoznawczy
* 268 batalion remontowy

== Dowódcy brygady ==
* płk Kuźma Siemienczenko (był w 1939){{odn|Magnuski|Kołomijec|1994|s=81}}{{odn|Zarzycki|2014|s=325}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Magnuski |imię = Janusz | nazwisko2 = Kołomijec| imię2 = Maksym| autor link = Janusz Magnuski | tytuł = Czerwony blitzkrieg; wrzesień 1939; sowieckie wojska pancerne w Polsce |data = 1994 |wydawca = Pelta |miejsce = Warszawa |isbn = 8385314032 |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Zarzycki |imię = Piotr |tytuł = Suplement do września 1939. Ordre de Bataille armii niemieckiej, słowackiej i sowieckiej wraz z obsadami personalnymi |data = 2014 |wydawca = Księgarnia Historyczna |miejsce = Warszawa |isbn = 9788393320479 |odn = tak}}
* Vladimir Beshanov, ''Czerwony Blitzkrieg'', {{ISBN|978-83-926205-2-5}}.
* {{Cytuj stronę | url = http://mechcorps.rkka.ru/files/before_41/pages/22_mbr_26_tbr.htm | tytuł = ''22 Brygada Zmechanizowana / 26 Brygada Czołgów Lekkich'' | opublikowany = mechcorps.rkka.ru | archiwum = https://web.archive.org/web/20121102141726/http://mechcorps.rkka.ru/files/before_41/pages/22_mbr_26_tbr.htm | zarchiwizowano = 2012-11-02}}

{{Wojska pancerne RKKA w kampanii wrześniowej}}

[[Kategoria:Radzieckie brygady pancerne]]
[[Kategoria:Starokonstantynów]]
[[Kategoria:Radzieckie brygady z okresu kampanii wrześniowej]]

title: · 26 Brygada Pancerna26-я танковая бригада

Państwo: ZSRR

Rodzaj sił zbrojnych: Armia Czerwona

Rodzaj wojsk: wojska pancerne


text:
# Droga nr 7555 (Izrael)
Droga lokalna nr 7555 (hebr. 7555 כביש) – jest drogą lokalną położoną w Dolnej Galilei, na północy Izraela. Biegnie ona z miasta Migdal ha-Emek do drogi nr 75, która pełni funkcję północnej obwodnicy miasta.

## Przebieg
Droga nr 7555 przebiega przez Samorząd Regionu Emek Jizre’el w Poddystrykcie Jezreel Dystryktu Północnego Izraela. Biegnie południkowo z południa na północny zachód, od miasta Migdal ha-Emek do drogi nr 75, która pełni funkcję północnej obwodnicy miasta.
Swój początek bierze w mieście Migdal ha-Emek na skrzyżowaniu z drogą nr 7756 i drogą nr 7255. W kierunku wschodnim odchodzi stąd droga nr 7756 (ulica ha-Banim) prowadząca do północnej obwodnicy miasta w kierunku do miejscowości Jafa an-Naserije i dalej miasta Nazaret. W kierunku południowym odchodzi droga nr 7255 (ulica ha-Emek) prowadząca do południowych stref przemysłowych miasta i skrzyżowania z drogą nr 73. W kierunku północnym odchodzi ulica Szaul Amor prowadząca do północnej strefy przemysłowej oraz północnej obwodnicy miasta. Natomiast droga nr 7555 prowadzi jako ulica ha-Banim na północny zachód. Mija położony po stronie południowej Park ha-Riszonim i zjeżdża w dół do doliny strumienia Cvi. Przy wyjeździe z miasta mija położony po stronie zachodniej cmentarz miejski Migdal ha-Emek. Po przejechaniu niecałego kilometra dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 75, którą jadąc w kierunku zachodnim dojeżdża się do zjazdu do wioski Timrat i dalej do skrzyżowania z drogą nr 73. Natomiast jadąc drogą nr 75 w kierunku wschodnim (północna obwodnica Migdal ha-Emek) dojeżdża się do zjazdu do bazy wojskowej Ma’alul, północnej strefy przemysłowej i dalej do skrzyżowania z drogą nr 7756.

title: Droga nr 7555 (Izrael)

wikitext:
{{Współrzędne|32°40′55″N 35°14′18″E|umieść=na górze}}
{{Droga infobox
 |typ                      = DK
 |kraj                     = ISR
 |numer                    = 7555
 |tabliczka                = ISR-HW-7555.svg
 |zbudowano                =
 |długość                  = 1,8
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                = [[Dystrykty Izraela|Dystrykty]]
 |1. jednostka             = [[Dystrykt Północny (Izrael)|Północny]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  =
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      = południe-północ
 |trasa                    =
{{AS-węzeł|ok|RON|0|[[Migdal ha-Emek]]}} [[Plik:ISR-HW-7756.svg|30px]] [[Droga nr 7756 (Izrael)|7756]] [[Droga nr 7255 (Izrael)|7255]]
{{AS-węzeł|ok|KRZ|0,2|[[Migdal ha-Emek]]}} (ulica Taschjag)
{{AS-węzeł|ok|RON|0,4|[[Migdal ha-Emek]]}} (skwer ha-Rimon)
{{AS-węzeł|ok|RON|0,9|[[Migdal ha-Emek]]}} (skwer ha-Gefe)
{{AS-węzeł|ok|KRZ|1|[[Migdal ha-Emek]]}} (cmentarz miejski)
{{AS-przeszkoda|ok|MOS|nad strumieniem Cvi}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|1,8|[[Migdal ha-Emek]]|ISR-HW|75}}
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga lokalna nr 7555''' ([[język hebrajski|hebr.]] 7555 כביש) – jest drogą lokalną położoną w [[Dolna Galilea|Dolnej Galilei]], na północy [[Izrael]]a. Biegnie ona z miasta [[Migdal ha-Emek]] do [[droga ekspresowa 75 (Izrael)|drogi nr 75]], która pełni funkcję północnej [[obwodnica|obwodnicy]] miasta.

== Przebieg ==
Droga nr 7555 przebiega przez [[Samorząd Regionu Emek Jizre’el]] w [[Poddystrykt Jezreel|Poddystrykcie Jezreel]] [[Dystrykt Północny (Izrael)|Dystryktu Północnego]] [[Izrael]]a. Biegnie [[południk]]owo z południa na północny zachód, od miasta [[Migdal ha-Emek]] do [[droga ekspresowa 75 (Izrael)|drogi nr 75]], która pełni funkcję północnej [[obwodnica|obwodnicy]] miasta.

Swój początek bierze w mieście Migdal ha-Emek na skrzyżowaniu z [[droga nr 7756 (Izrael)|drogą nr 7756]] i [[droga nr 7255 (Izrael)|drogą nr 7255]]. W kierunku wschodnim odchodzi stąd droga nr 7756 (ulica ha-Banim) prowadząca do północnej obwodnicy miasta w kierunku do miejscowości [[Jafa an-Naserije]] i dalej miasta [[Nazaret]]. W kierunku południowym odchodzi droga nr 7255 (ulica ha-Emek) prowadząca do południowych stref przemysłowych miasta i skrzyżowania z [[droga ekspresowa 73 (Izrael)|drogą nr 73]]. W kierunku północnym odchodzi ulica Szaul Amor prowadząca do północnej strefy przemysłowej oraz północnej obwodnicy miasta. Natomiast droga nr 7555 prowadzi jako ulica ha-Banim na północny zachód. Mija położony po stronie południowej Park ha-Riszonim i zjeżdża w dół do doliny strumienia Cvi. Przy wyjeździe z miasta mija położony po stronie zachodniej cmentarz miejski Migdal ha-Emek. Po przejechaniu niecałego kilometra dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 75, którą jadąc w kierunku zachodnim dojeżdża się do zjazdu do wioski [[Timrat]] i dalej do skrzyżowania z drogą nr 73. Natomiast jadąc drogą nr 75 w kierunku wschodnim (północna obwodnica Migdal ha-Emek) dojeżdża się do zjazdu do [[baza wojskowa Ma’alul|bazy wojskowej Ma’alul]], północnej strefy przemysłowej i dalej do skrzyżowania z drogą nr 7756<ref name=mapa>Opis z map Google</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Drogi w Izraelu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Transport w Izraelu}}

[[Kategoria:Drogi lokalne w Izraelu|7555]]
[[Kategoria:Drogi lokalne w Samorządzie Regionu Emek Jizre’el|7555]]

Dystrykty: Północny


text:
# Kawala (gmina)
Kawala (gr. Δήμος Καβάλας, Dimos Kawalas) – gmina w Grecji, w administracji zdecentralizowanej Macedonia-Tracja, w regionie Macedonia Wschodnia i Tracja, w jednostce regionalnej Kawala. W 2011 roku liczyła 70 501 mieszkańców. Powstała 1 stycznia 2011 roku w wyniku połączenia dotychczasowych gmin Kawala i Filipi. Siedzibą gminy jest Kawala.

title: Kawala (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Kawala
 |nazwa oryginalna                = Δήμος Καβάλας
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = GRC
 |1. jednostka administracyjna    = [[Macedonia-Tracja]]
 |2. jednostka administracyjna    = [[Region Macedonia Wschodnia i Tracja|Macedonia Wschodnia i Tracja]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Jednostka regionalna Kawala|Kawala]]
 |siedziba                        = [[Kawala]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 70 501
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = 2011 Dimos Kavalas.svg
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = Grecja
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Kawala''' ([[Język nowogrecki|gr.]] Δήμος Καβάλας, ''Dimos Kawalas'') – gmina w [[Grecja|Grecji]], w administracji zdecentralizowanej [[Macedonia-Tracja]], w regionie [[region Macedonia Wschodnia i Tracja|Macedonia Wschodnia i Tracja]], w jednostce regionalnej [[Jednostka regionalna Kawala|Kawala]]. W 2011 roku liczyła 70 501 mieszkańców<ref>[https://www.statistics.gr/documents/20181/1210503/resident_population_census2011rev.xls/956f8949-513b-45b3-8c02-74f5e8ff0230 Απογραφή Πληθυσμού – Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός].</ref>. Powstała 1 stycznia 2011 roku w wyniku połączenia dotychczasowych gmin Kawala i Filipi. Siedzibą gminy jest [[Kawala]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.kedke.gr/uploads/N38522010_KALLIKRATIS_FEKA87_07062010.pdf |tytuł = Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης. s. 1790 |archiwum = https://web.archive.org/web/20100705024807/http://www.kedke.gr/uploads/N38522010_KALLIKRATIS_FEKA87_07062010.pdf |zarchiwizowano = 2010-07-05 |data dostępu = 2010-07-05}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Region Macedonia Wschodnia i Tracja}}

[[Kategoria:Gminy w Grecji]]
[[Kategoria:Region Macedonia Wschodnia i Tracja]]

title: KawalaΔήμος Καβάλας

Państwo: Grecja

Administracja zdecentralizowana: Macedonia-Tracja

Region: Macedonia Wschodnia i Tracja

Jednostka regionalna: Kawala

Siedziba: Kawala


text:
# Odenplan (stacja metra)
Odenplan – stacja sztokholmskiego metra, leży w Sztokholmie, w dzielnicy Norrmalm, w Vasastaden. Na zielonej linii (T17, T18 i T19), między stacjami S:t Eriksplan a Rådmansgatan. Dziennie korzysta z niej około 25 800 osób.
Stacja znajduje się około 9 metrów pod ziemią, równolegle do S:t Eriksgatan. Posiada dwa wyjścia, zachodnie przy Karlbergsvägen róg z Dalagatan i wschodnie przy Odenplanie. Stację otworzono 26 października 1952, składy jeździły wówczas na linii Hötorget - Vällingby. Posiada jeden peron.
Od czasu otwarcia Citybanan (10 lipca 2017), możliwa jest przesiadka na Pendeltåg.

## Sztuka
- Czasowe wystawy prac studentów różnych szwedzkich uczelni wyższych[3]

## Czas przejazdu
| Linia | Stacja          | Czas przejazdu | Stacja                         | Czas przejazdu    |
| T17   | Åkeshov         | 16 min         | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |
| T17   | Skarpnäck       | 24 min         | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |
| T18   | Alvik           | 9 min          | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |
| T18   | Farsta strand   | 29 min         | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |
| T19   | Hässelby strand | 28 min         | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |
| T19   | Hagsätra        | 28 min         | T-Centralen Gamla stan Slussen | 4 min 6 min 7 min |

## Otoczenie
W najbliższym otoczeniu stacji znajdują się:
- Matteus kyrka
- Mateus skola
- Norrtulls sjukhus
- Norrmalms kyrkan
- Gustav Vasa skolan
- Gustaf Vasa kyrkan
- Vasa Real skolan
- Judiska musset
- Biblioteka miejska
- Vasaparken
- Studentpalatset
- Eastmaninstitutet (Instytut Dentytstyczny)

title: Odenplan (stacja metra)

wikitext:
{{Stacja metra infobox
 |nazwa                       = Odenplan
 |nazwa oryginalna            =
 |zdjęcie                     = Stockholm subway odenplan 20050808 002.jpg
 |opis zdjęcia                = Peron
 |państwo                     = Szwecja
 |miejscowość                 = [[Sztokholm]]
 |dzielnica                   =
 |projektant                  =
 |data budowy                 =
 |data otwarcia               = 26 października 1952
 |data zamknięcia             =
 |poprzednie nazwy            =
 |liczba peronów              =
 |liczba krawędzi peronowych  =
 |długość peronu              =
 |szerokość peronu            =
 |powierzchnia stacji         =
 |kubatura stacji             =
 |głębokość stacji            = 9
 |linia                       = [[Zielona linia sztokholmskiego metra|T17, T18 i T19]]
 |odcinek                     =
 |stacja poprzednia           = [[St. Eriksplan|S:t Eriksplan]]
 |odległość do poprzedniej    =
 |stacja następna             = [[Rådmansgatan  (stacja metra)|Rådmansgatan]]
 |odległość do następnej      =
 |kod mapy                    = Sztokholm
 |wariant mapy                = metro
 |współrzędne                 = 59°20′34″N 18°3′0″E
 |commons                     =
}}
[[Plik:Odenplan-tunnelbana.JPG|thumb|250px|Wejście]]
'''Odenplan''' – stacja [[Metro w Sztokholmie|sztokholmskiego metra]], leży w [[Sztokholm]]ie, w dzielnicy [[Norrmalm]], w [[Vasastaden]]. Na [[Zielona linia sztokholmskiego metra|zielonej linii]] (T17, T18 i T19), między stacjami [[St. Eriksplan|S:t Eriksplan]] a [[Rådmansgatan]]. Dziennie korzysta z niej około 25 800 osób<ref>{{Cytuj stronę |url=http://b2b.sl.se/Global/Pdf/Rapporter/SLfakta_2009_webb.pdf |tytuł=Storstockholms Lokaltrafik - statystyki 2009 |data dostępu=2016-06-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160624083153/http://b2b.sl.se/Global/Pdf/Rapporter/SLfakta_2009_webb.pdf |zarchiwizowano=2016-06-24 }}</ref>.

Stacja znajduje się około 9 metrów pod ziemią, równolegle do S:t Eriksgatan. Posiada dwa wyjścia, zachodnie przy Karlbergsvägen róg z Dalagatan i wschodnie przy [[Odenplan]]ie<ref name="jeden">[http://www.stockholm.se/-/Karta/ Mapa Sztokholmu - stockholm.se]</ref>. Stację otworzono 26 października 1952, składy jeździły wówczas na linii Hötorget - Vällingby. Posiada jeden peron.

Od czasu otwarcia [[Citybanan]] (10 lipca 2017), możliwa jest przesiadka na [[Pendeltåg w Sztokholmie|Pendeltåg]].

== Sztuka ==
* Czasowe wystawy prac studentów różnych szwedzkich uczelni wyższych<ref>{{Cytuj stronę |url=http://b2b.sl.se/Global/Konst/Engelska%20broshyrer/Art-MetroENG_webb.pdf |tytuł=Art in the Stockholm Metro, s. 50 |data dostępu=2016-09-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160909204250/http://b2b.sl.se/Global/Konst/Engelska%20broshyrer/Art-MetroENG_webb.pdf |zarchiwizowano=2016-09-09 }}</ref>

== Czas przejazdu ==
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#eeeeee" align="center"
| Linia || Stacja || Czas przejazdu<ref name="czas">{{Cytuj stronę |url=http://mini.sl.se/sv/travelplanner/ |tytuł=Reseplanerare - sl.se |data dostępu=2018-07-22 |archiwum=https://web.archive.org/web/20180727135934/http://mini.sl.se/sv/travelplanner |zarchiwizowano=2018-07-27 }}</ref> || Stacja || Czas przejazdu{{r|czas}}
|-
| rowspan=2 align="center" bgcolor="#7AC142" |T17|| [[Åkeshov (stacja metra)|Åkeshov]] || align="right" |16 min|| rowspan=6 |[[T-Centralen]]
 [[Gamla stan (stacja metra)|Gamla stan]]
 [[Slussen (stacja metra)|Slussen]] || rowspan=6 align="right" |4 min
 6 min
 7 min
|-
| [[Skarpnäck (stacja metra)|Skarpnäck]] || align="right" |24 min
|-
| rowspan=2  align="center" bgcolor="#7AC142" |T18|| [[Alvik (stacja metra)|Alvik]] || align="right" |9 min
|-
| [[Farsta strand (stacja metra)|Farsta strand]] || align="right" |29 min
|-
| rowspan=2 align="center" bgcolor="#7AC142" |T19|| [[Hässelby strand (stacja metra)|Hässelby strand]] || align="right" |28 min
|-
|[[Hagsätra (stacja metra)|Hagsätra]] || align="right" |28 min
|}

== Otoczenie ==
W najbliższym otoczeniu stacji znajdują się{{r|jeden}}:
* [[Kościół Mateusza w Sztokholmie|Matteus kyrka]]
* Mateus skola
* Norrtulls sjukhus
* [[Kościół Norrmalm|Norrmalms kyrkan]]
* Gustav Vasa skolan
* [[Kościół Gustawa Wazy w Sztokholmie|Gustaf Vasa kyrkan]]
* Vasa Real skolan
* [[Muzeum Żydowskie w Sztokholmie|Judiska musset]]
* Biblioteka miejska
* [[Vasaparken]]
* Studentpalatset
* Eastmaninstitutet (Instytut Dentytstyczny)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Metro w Sztokholmie}}

[[Kategoria:Metro w Sztokholmie]]

title: Odenplan

Państwo: Szwecja

Miejscowość: Sztokholm

Data otwarcia: 26 października 1952

Głębokość stacji: 9 m

Poprzednia stacja: S:t Eriksplan

Następna stacja: Rådmansgatan


text:
# Puyravault (Charente-Maritime)
Puyravault – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Charente-Maritime.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 406 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 30 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes Puyravault plasuje się na 621. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 652.).

title: Puyravault (Charente-Maritime)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Puyravault
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Puyravault
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Charente-Maritime]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Rochefort|Rochefort]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 17293
 |powierzchnia                    = 13,53 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 406
 |gęstość zaludnienia             = 30 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 17700
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Charente-Maritime
 |współrzędne                     = 46°8′N 0°48′W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Puyravault''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Charente-Maritime]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 406 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 30 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu [[Poitou-Charentes]] Puyravault plasuje się na 621. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 652.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Rochefort}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Charente-Maritime]]

title: Puyravault

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Charente-Maritime

Okręg: Rochefort

• gęstość: 30 os./km²


text:
# Maksymilian Chrobok
Maksymilian Chrobok (ur. 11 sierpnia 1911 w Bottrop, zm. 26 lipca 1983 w Rudzie Śląskiej) – działacz społeczny i gospodarczy. Odznaczony Orderem Uśmiechu.

## Życiorys
Po plebiscycie przybył do Polski do miejscowości Łańce. W 1926 ukończył szkołę podstawową w Łańcach. W latach 1926–1928 pracował jako robotnik rolny. Został górnikiem w kopalni "Anna" w Pszowie. W 1935 roku przyjechał do Rudy Śląskiej i podjął pracę w kopalni Walenty-Wawel. Pod koniec sierpnia 1939 został dowódcą plutonu w 75. Pułku Piechoty w Chorzowie. Został ranny w czasie walk o utrzymanie Biłgoraja, Zwierzyńca i Zamościa. Gdy Niemcy zajęli Zamość, uciekł ze szpitala św. Mikołaja i przybył pieszo do Rzuchowa. Po powrocie został wywieziony do niemieckiego obozu Eckernfoerde. Stamtąd został przekazany do pracy w kopalni "Knurów". 22 lutego 1945 został aresztowany przez władze radzieckie pod zarzutem działalności w AK. Został wywieziony na Kaukaz, gdzie pracował w kopalni. W 1947 ponownie powrócił do Rzuchowa, a następnie do Rudy Śląskiej. W 1957 po ukończeniu studiów na Akademii Górniczo-Hutniczej podjął pracę w kopalni "Karol" w Orzegowie.
W 1961 włączył się w życie społeczno-polityczne. Był radnym i zastępcą przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. W latach 1968–1971 był dyrektorem kopalni Bielszowice. W 1973 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół Rudy Śląskiej i dyrektorem Miejskiej Izby Regionalnej.
Został odznaczony Orderem Uśmiechu.
Został pochowany na orzegowskim cmentarzu.
Jego imieniem zostało nazwane muzeum miejskie w Rudzie Śląskiej oraz jedna z rudzkich ulic.

title: Maksymilian Chrobok

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Maksymilian Chrobok
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[11 sierpnia]] [[1911]]
 |miejsce urodzenia         = [[Bottrop]]
 |data śmierci              = [[26 lipca]] [[1983]]
 |miejsce śmierci           = [[Ruda Śląska]]
 |zawód                     = działacz społeczny
 |Alma Mater                = [[Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie|Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie]]
 |odznaczenia               = {{order|OU}}
 |commons                   =
}}
'''Maksymilian Chrobok''' (ur. 11 sierpnia [[1911]] w [[Bottrop]], zm. 26 lipca [[1983]] w [[Ruda Śląska|Rudzie Śląskiej]]) – działacz społeczny i gospodarczy. Odznaczony [[Order Uśmiechu|Orderem Uśmiechu]].

== Życiorys ==
Po [[plebiscyt na Górnym Śląsku|plebiscycie]] przybył do Polski do miejscowości Łańce. W 1926 ukończył szkołę podstawową w Łańcach. W latach 1926–1928 pracował jako robotnik rolny. Został górnikiem w [[Kopalnia Węgla Kamiennego Anna|kopalni "Anna"]] w [[Pszów|Pszowie]]. W 1935 roku przyjechał do [[Ruda Śląska|Rudy Śląskiej]] i podjął pracę w [[Kopalnia Węgla Kamiennego Walenty-Wawel|kopalni Walenty-Wawel]]. Pod koniec sierpnia 1939 został dowódcą plutonu w 75. Pułku Piechoty w [[Chorzów|Chorzowie]]. Został ranny w czasie walk o utrzymanie [[Biłgoraj|Biłgoraja]], [[Zwierzyniec (powiat zamojski)|Zwierzyńca]] i [[Zamość|Zamościa]]. Gdy Niemcy zajęli Zamość, uciekł ze szpitala św. Mikołaja i przybył pieszo do [[Rzuchów (województwo śląskie)|Rzuchowa]]. Po powrocie został wywieziony do niemieckiego obozu Eckernfoerde. Stamtąd został przekazany do pracy w kopalni "Knurów". 22 lutego 1945 został aresztowany przez władze radzieckie pod zarzutem działalności w [[Armia Krajowa|AK]]. Został wywieziony na [[Kaukaz (kraina historyczna)|Kaukaz]], gdzie pracował w kopalni. W 1947 ponownie powrócił do [[Rzuchów (województwo śląskie)|Rzuchowa]], a następnie do Rudy Śląskiej. W 1957 po ukończeniu studiów na [[Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie|Akademii Górniczo-Hutniczej]] podjął pracę w kopalni "Karol" w Orzegowie.

W 1961 włączył się w życie społeczno-polityczne. Był radnym i zastępcą przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. W latach 1968–1971 był dyrektorem [[KWK Bielszowice|kopalni Bielszowice]]. W 1973 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół Rudy Śląskiej i dyrektorem Miejskiej Izby Regionalnej.

Został odznaczony [[Order Uśmiechu|Orderem Uśmiechu]].

Został pochowany na [[Orzegów|orzegowskim]] cmentarzu.

Jego imieniem zostało nazwane [[Muzeum Miejskie im. Maksymiliana Chroboka w Rudzie Śląskiej|muzeum miejskie w Rudzie Śląskiej]] oraz jedna z [[Ruda Śląska|rudzkich]] ulic.

== Bibliografia ==
* [http://www.zajta-kukensa.pl/print.php?type=F&thread=17 http://www.zajta-kukensa.pl/print.php?type=F&thread=17]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.muzeum.rsl.pl/ Muzeum Miejskie im. Maksymiliana Chroboka w Rudzie Śląskiej]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Chrobok, Maksymilian}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1911]]
[[Kategoria:Zmarli w 1983]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Rudą Śląską]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Uśmiechu]]
[[Kategoria:Polscy górnicy]]

title: Maksymilian Chrobok

Data i miejsce urodzenia: 11 sierpnia 1911 · Bottrop

Data i miejsce śmierci: 26 lipca 1983 · Ruda Śląska

Zawód, zajęcie: działacz społeczny

Alma Mater: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie