text:
# Ave Maris Stella
Ave Maris Stella (łac. Witaj, Gwiazdo Morza) − łacińska antyfona maryjna z VIII w., również tradycyjny hymn Akadian.

## Charakterystyka
Była popularna już w średniowieczu, o czym świadczą liczne kompozycje z tego okresu. Za autora tekstu uważani byli: Bernard z Clairvaux (XII w.), Wenancjusz Fortunat (VI w.) czy Herman z Reichenau (XI w.). Najstarszy manuskrypt, zawierający tekst antyfony, znajduje się w opactwie w St. Gallen i pochodzi z IX wieku.
W hymnie Matka Boża nazwana zostaje Gwiazdą Morza. Jest to nawiązanie do fragmentu Pierwszej Księgi Królewskiej. Odnosząc się do tego tekstu, tytułu używali już: Hieronim ze Strydonu (Liber de nominibus hebraicis), Izydor z Sewilli, Alkuin, Paschasius Radbertus, Raban Maur. Tytuł jest rozumiany jako synonim Gwiazdy Polarnej, niemal niezmieniającej położenia w ciągu nocy. Gwiazda ta jest symbolem Maryi, wskazującej drogę wędrowcom lub grzesznikom.
Hymn był przez wieki wykonywany na melodie gregoriańskie. Muzykę do hymnu napisali m.in.: Felice Anerio, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Guillaume Dufay, William Byrd, Pietro Gnocchi, Claudio Monteverdi, Girolamo Frescobaldi, Antonio Vivaldi, Jean Titelouze, Marcel Dupré, Tomás Luis de Victoria, Antonín Dvořák, Edvard Hagerup Grieg, Ferenc Liszt, Josquin des Prés, Josef Rheinberger, Nino Rota, Peter Maxwell Davies, Antonio de Cabezón.
Współcześnie, w katolickiej Liturgii godzin, jest to hymn II nieszporów, w tekstach wspólnych o Najświętszej Maryi Pannie.
Najstarsze polskie tłumaczenie, Zdrowaś, gwiazdo morska, pochodzi z XV w.

## Tekst
| Tekst łaciński                                                                                | Tłumaczenie polskie                                                                                |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| 1. Ave, maris stella, Dei Mater alma, Atque semper Virgo Felix coeli porta. 2. Sumens illud Ave Gabriélis ore, Funda nos in pace, Mutans Hevae nomen. 3. Solve vincla reis, Profer lumen caecis, Mala nostra pelle, Bona cuncta posce, 4. Monstra te esse Matrem, Sumat per te preces, Qui pro nobis natus, Tulit esse tuus, 5. Virgo singuláris, Inter omnes mitis, Nos culpis solútos, Mites fac et castos. 6. Vitam praesta puram Iter para tutum, Ut vidéntes Jesum, Semper collaetémur. 7. Sit laus Deo Patri, Summo Christo decus Spiritui Sancto, Tribus honor unus. Amen. | 1. Witaj, Gwiazdo morza, Wielka Matko Boga, Panno zawsze czysta, Bramo niebios błoga. 2. Ty, coś Gabriela Słowem przywitana, Utwierdź nas w pokoju, Odmień Ewy miano. 3. Winnych wyzwól z więzów, Ślepym powróć blaski. Oddal nasze nędze, Uproś wszelkie łaski. 4. Okaż, żeś jest Matką, Wzrusz modłami swymi Tego, co Twym Synem Zechciał być na ziemi. 5. O Dziewico sławna I pokory wzorze, Wyzwolonym z winy Daj nam żyć w pokorze. 6. Daj wieść życie czyste, Drogę ściel bezpieczną, Widzieć daj Jezusa, Mieć w Nim radość wieczną. 7. Bogu Ojcu chwała, Chrystusowi pienie, Obu z Duchem Świętym Jedno uwielbienie. Amen. |

## Galeria
- Tekst antyfony w XIV-wiecznym śpiewniku z Kopenhagi
- Początek antyfony z zapisem neumatycznym

title: Ave Maris Stella

wikitext:
{{Dzieło muzyczne infobox
 |tytuł              = Ave Maris Stella
 |tytuł oryg         =
 |grafika            = Ave-maris-stella.png
 |opis grafiki       = fragment tekstu utworu ''Ave Maris Stella''<br />(po łacinie)
 |audio              =
 |opis audio         =
 |kompozytor         =
 |forma muzyczna     = [[pieśń (forma muzyczna)|pieśń]]
 |czas powstania     =
 |miejsce powstania  =
 |tekst              =
 |data premiery      =
 |miejsce premiery   =
 |wykonawcy premiery =
 |dedykacja          =
 |czas trwania       =
 |poprzednia         =
 |następna           =
 |opus/oznaczenie    =
 |zlecone przez      =
}}
'''Ave Maris Stella''' ([[Łacina|łac.]] ''Witaj, Gwiazdo Morza'') − łacińska [[antyfona]] [[Matka Boża|maryjna]] z VIII w., również tradycyjny hymn [[Akadianie|Akadian]].

== Charakterystyka ==
Była popularna już w [[Średniowiecze|średniowieczu]], o czym świadczą liczne kompozycje z tego okresu. Za autora tekstu uważani byli: [[Bernard z Clairvaux]] (XII w.), [[Wenancjusz Fortunat]] (VI w.) czy [[Herman z Reichenau]] (XI w.)<ref>{{cytuj książkę | autor r = Henry Hugh | rozdział = Ave Maris Stella | tytuł = The Catholic Encyclopedia | tom = 2 | wydawca = Robert Appleton Company | miejsce =New York | rok = 1907 | data dostępu = 2013-02-08| język =en | url = http://www.newadvent.org/cathen/02149a.htm}}</ref>. Najstarszy manuskrypt, zawierający tekst antyfony, znajduje się w opactwie w [[St. Gallen]] i pochodzi z IX wieku.

W hymnie [[Matka Boża]] nazwana zostaje Gwiazdą Morza. Jest to nawiązanie do fragmentu [[1 Księga Królewska|Pierwszej Księgi Królewskiej]]<ref>{{Biblia|księga=1Krl|rozdział=18|wersety=41–45}}</ref>. Odnosząc się do tego tekstu, tytułu używali już: [[Hieronim ze Strydonu]] (''Liber de nominibus hebraicis''), [[Izydor z Sewilli]], [[Alkuin]], [[Paschasius Radbertus]], [[Hraban Maur|Raban Maur]]. Tytuł jest rozumiany jako synonim [[Gwiazda Polarna|Gwiazdy Polarnej]], niemal niezmieniającej położenia w ciągu nocy. Gwiazda ta jest symbolem Maryi, wskazującej drogę wędrowcom lub grzesznikom<ref>{{cytuj stronę | url =http://karmelczerna.pl/index.php?go=obraz_teologia | tytuł =Symbolika teologiczna czerneńskiego obrazu | data dostępu = 2013-02-08| opublikowany =karmelczerna.pl}}</ref>.

Hymn był przez wieki wykonywany na melodie [[Chorał gregoriański|gregoriańskie]]. Muzykę do hymnu napisali m.in.: [[Felice Anerio]], [[Giovanni Pierluigi da Palestrina]], [[Guillaume Dufay]], [[William Byrd]], Pietro Gnocchi, [[Claudio Monteverdi]], [[Girolamo Frescobaldi]], [[Antonio Vivaldi]], [[Jean Titelouze]], [[Marcel Dupré]], [[Tomás Luis de Victoria]], [[Antonín Dvořák]], [[Edvard Hagerup Grieg]], [[Ferenc Liszt]], [[Josquin des Prés]], [[Josef Rheinberger]], [[Nino Rota]], [[Peter Maxwell Davies]], [[Antonio de Cabezón]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www1.cpdl.org/wiki/index.php/Ave_maris_stella | tytuł = Ave maris stella | data dostępu = 2013-02-08 | opublikowany = www1.cpdl.org | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20120218155534/http://www3.cpdl.org/wiki/index.php/Ave_maris_stella | zarchiwizowano = 2012-02-18 }}</ref>.

Współcześnie, w katolickiej [[Liturgia godzin|Liturgii godzin]], jest to hymn II [[Nieszpory|nieszporów]], w tekstach wspólnych o [[Dziewictwo Marii z Nazaretu|Najświętszej Maryi Pannie]]<ref>{{cytuj książkę | tytuł = Liturgia godzin. Codzienna modlitwa Ludu Bożego | tom = 3 | tytuł tomu = Okres zwykły. Tygodnie I-XVII | miejsce = Poznań |wydawca = Pallottinum | strony = 1425-1426 | rok = 2007 | isbn = 83-70-14-194-3}}</ref>.

Najstarsze polskie tłumaczenie, ''[[Zdrowaś, gwiazdo morska]]'', pochodzi z XV w.

== Tekst ==
{| class="wikitable"
|-
! Tekst łaciński
! Tłumaczenie polskie
|-

|<poem>
1. Ave, maris stella,
Dei Mater alma,
Atque semper Virgo
Felix coeli porta.

2. Sumens illud Ave
Gabriélis ore,
Funda nos in pace,
Mutans Hevae nomen.

3. Solve vincla reis,
Profer lumen caecis,
Mala nostra pelle,
Bona cuncta posce,

4. Monstra te esse Matrem,
Sumat per te preces,
Qui pro nobis natus,
Tulit esse tuus,

5. Virgo singuláris,
Inter omnes mitis,
Nos culpis solútos,
Mites fac et castos.

6. Vitam praesta puram
Iter para tutum,
Ut vidéntes Jesum,
Semper collaetémur.

7. Sit laus Deo Patri,
Summo Christo decus
Spiritui Sancto,
Tribus honor unus.

Amen.</poem>

|<poem>
1. Witaj, Gwiazdo morza,
Wielka Matko Boga,
Panno zawsze czysta,
Bramo niebios błoga.

2. Ty, coś Gabriela
Słowem przywitana,
Utwierdź nas w pokoju,
Odmień Ewy miano.

3. Winnych wyzwól z więzów,
Ślepym powróć blaski.
Oddal nasze nędze,
Uproś wszelkie łaski.

4. Okaż, żeś jest Matką,
Wzrusz modłami swymi
Tego, co Twym Synem
Zechciał być na ziemi.

5. O Dziewico sławna
I pokory wzorze,
Wyzwolonym z winy
Daj nam żyć w pokorze.

6. Daj wieść życie czyste,
Drogę ściel bezpieczną,
Widzieć daj Jezusa,
Mieć w Nim radość wieczną.

7. Bogu Ojcu chwała,
Chrystusowi pienie,
Obu z Duchem Świętym
Jedno uwielbienie.

Amen.</poem>
|}

== Galeria ==
<gallery>
Ave maris stella Thott 547 4o.jpg|Tekst antyfony w XIV-wiecznym śpiewniku z [[Kopenhaga|Kopenhagi]]
Ave maris stella.jpg|Początek antyfony z zapisem [[neumy|neumatycznym]]
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.youtube.com/watch?v=PlFaO_PdYE8 Antyfona] w wykonaniu mnichów z opactwa w Ganagobie

{{Modlitwy maryjne}}

[[Kategoria:Literatura średniowiecznołacińska]]
[[Kategoria:Liturgia chrześcijańska]]
[[Kategoria:Modlitwy katolickie]]
[[Kategoria:Maryja]]
[[Kategoria:Pieśni katolickie]]

title: Ave Maris Stella

Forma muzyczna: pieśń


text:
# Czysciki
Czysciki (biał. Чысцікі; ros. Чистики, Czistiki) – wieś na Białorusi, w obwodzie mohylewskim, w rejonie horeckim, w sielsowiecie Lenino. W 2009 roku była niezamieszkana.

wikiname: plwiki

title: Czysciki

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Czysciki
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MA
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon horecki|horecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Lenino|Lenino]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2019
 |liczba ludności              = 0
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód mohylewski
 |współrzędne                  = 54°26'34"N 31°12'21"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Czysciki''' ({{w języku|be|Чысцікі}}; {{w języku|ru|Чистики}}, ''Czistiki'') – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód mohylewski|obwodzie mohylewskim]], w [[rejon horecki|rejonie horeckim]], w [[Sielsowiet Lenino|sielsowiecie Lenino]]. W 2009 roku była niezamieszkana{{r|spis}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/belarus-census-2019/mahilouskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mohylewskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 4 października 2019 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie horeckim]]

title: Czysciki

Państwo: Białoruś

Obwód: mohylewski

Rejon: horecki

Sielsowiet: Lenino

Populacja (2019) · • liczba ludności: · 0


text:
# Lejkowiec pełnotrzonowy
Lejkowiec pełnotrzonowy (Craterellus undulatus (Pers.) E. Campo & Papetti) – gatunek grzybów należący do rodziny kolczakowatych (Hydnaceae).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Craterellus, Hydnaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1801 r. Christian Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Merulius undulatus. Obecną nazwę nadali mu w 2021 r. E. Campo i Carlo Papetti.
Synonimów nazwy naukowej ma ponad 30. Niektóre z nich:

- Cantharellus sinuosus Fr. 1821
- Craterellus sinuosus (Fr.) Fr. 1838
- Merulius pusillus Fr. 1818
- Merulius undulatus Pers. 1801
- Pseudocraterellus sinuosus (Fr.) Corner 1958
- Pseudocraterellus undulatus (Pers.) Rauschert 1987
- Trombetta sinuosa (Fr.) Kuntze 1891

Aktualną nazwę polską nadała Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego w 2025 r. Poprzednią nazwę lejkowniczek pełnotrzonowy nadali w 1983 r. Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda

## Morfologia
Kapelusz
Często sąsiednie kapelusze zrastają się z sobą, czasami na jednym trzonie wyrasta drugi kapelusz. Pojedynczy ma średnicę 1–5 cm, jest płaski i lejkowaty. Powierzchnia nierówna, brzeg pofałdowany, płatowato-kędzierzawy. Barwa od szarobrązowej do ciemnobrązowej, czasami niemal czarnej.
Hymenofor
Znajduje się na spodniej stronie kapelusza i zbiega na trzon. Ma barwę szarobeżową, lub popielatoszarą z popielatym odcieniem i postać żyłek, lub zmarszczeń, jednak nie są to ani blaszki, ani listewki.
Trzon
Wysokość 3–6 cm, grubość 3–8 mm, kształt lejkowaty, zwężający się ku podstawie. Zazwyczaj jest spłaszczony, podłużnie wklęsły. Powierzchnia gładka, pofałdowana i tej samej barwy co kapelusz, lub nieco jaśniejsza. Charakterystyczną cechą jest, że ma przeważnie pełny trzon.
Miąższ
Chrząstkowaty, o barwie od blado-brązowej do szarej. Zapach niewyraźny, smak łagodny.
Zarodniki
Białe, owalne, o rozmiarach 8–10 × 5–7 μm.
Gatunki podobne
- pieprznik szary (Cantharellus cinereus) – ma bardziej widoczny listewkowaty hymenofor i zazwyczaj pusty trzon[6].
- lejkowiec trąbkowy (Craterellus tubaeformis) – ma wyraźne listewki i hymenofor o barwie żółtawej[6].

## Występowanie i siedlisko
Notowany w zachodniej, południowej, środkowej i północnej Europie, poza tym jego występowanie stwierdzono tylko w USA w stanie Missisipi. W Polsce jest dość rzadki.
Grzyb naziemny. Występuje w lasach liściastych, szczególnie w miejscach wilgotnych pod bukami i dębami. Owocniki wyrastają grupami od czerwca do października.

## Znaczenie
Grzyb mykoryzowy, grzyb jadalny.

title: Lejkowiec pełnotrzonowy

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Lejkowiec pełnotrzonowy
 |grafika              = Pseudocraterellus undulatus a2 4).JPG
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[pieczarkowce]]
 |rodzina              = [[kolczakowate (grzyby)|kolczakowate]]
 |rodzaj               = [[Craterellus|lejkowiec]]
 |gatunek              = lejkowiec pełnotrzonowy
 |nazwa łacińska       = Craterellus undulatus
 |autor                = (Pers.) E. Campo & Papetti
 |cytat                = ''Boll. Circolo Micologico'' ‘Giovanni Carini’ 81: 3 (2021)
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = category:Pseudocraterellus undulatus
}}
[[Plik:Pseudocraterellus undulatus a2 (1).JPG|thumb]]
[[Plik:Pseudocraterellus undulatus krause kraterelle.jpg|thumb]]
'''Lejkowiec pełnotrzonowy''' (''Craterellus undulatus'' (Pers.) E. Campo & Papetti) – [[gatunek (biologia)|gatunek]] grzybów należący do rodziny [[kolczakowate (grzyby)|kolczakowatych]] (''Hydnaceae'')<ref name="if" />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Craterellus, Hydnaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi''<ref name="if" />.

Po raz pierwszy [[takson]] ten opisał w 1801 r. [[Christian Hendrik Persoon]], nadając mu nazwę ''Merulius undulatus''. Obecną nazwę nadali mu w 2021 r. E. Campo i Carlo Papetti<ref name="if" />.

[[Synonim (taksonomia)|Synonimów nazwy naukowej]] ma ponad 30. Niektóre z nich<ref name="sf" />:
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=23em <!-- od 10 do 23 --> |liczba=2 |
* ''Cantharellus sinuosus'' Fr. 1821
* ''Craterellus sinuosus'' (Fr.) Fr. 1838
* ''Merulius pusillus'' Fr. 1818
* ''Merulius undulatus'' Pers. 1801
* ''Pseudocraterellus sinuosus'' (Fr.) Corner 1958
* ''Pseudocraterellus undulatus'' (Pers.) Rauschert 1987
* ''Trombetta sinuosa'' (Fr.) Kuntze 1891
}}
Aktualną nazwę polską nadała Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów [[Polskie Towarzystwo Mykologiczne|Polskiego Towarzystwa Mykologicznego]] w 2025 r.<ref name="kom" /> Poprzednią [[Biologiczne nazewnictwo zwyczajowe|nazwę]] lejkowniczek pełnotrzonowy nadali w 1983 r. [[Barbara Gumińska]] i [[Władysław Wojewoda]]<ref name="check" />

== Morfologia ==
; [[Kapelusz grzyba|Kapelusz]]:
Często sąsiednie kapelusze zrastają się z sobą, czasami na jednym trzonie wyrasta drugi kapelusz. Pojedynczy ma średnicę 1–5 cm, jest płaski i lejkowaty. Powierzchnia nierówna, brzeg pofałdowany, płatowato-kędzierzawy. Barwa od szarobrązowej do ciemnobrązowej, czasami niemal czarnej<ref name="wat" />.
; [[Hymenofor]]:
Znajduje się na spodniej stronie kapelusza i zbiega na trzon. Ma barwę szarobeżową, lub popielatoszarą z popielatym odcieniem i postać żyłek, lub zmarszczeń, jednak nie są to ani blaszki, ani listewki<ref name="wat" />.
; [[Trzon grzyba|Trzon]]:
Wysokość 3–6 cm, grubość 3–8 mm, kształt lejkowaty, zwężający się ku podstawie. Zazwyczaj jest spłaszczony, podłużnie wklęsły. Powierzchnia gładka, pofałdowana i tej samej barwy co kapelusz, lub nieco jaśniejsza<ref name="wat" />. Charakterystyczną cechą jest, że ma przeważnie pełny trzon<ref name="gum" />.
; [[Miąższ grzyba|Miąższ]]:
Chrząstkowaty, o barwie od blado-brązowej do szarej. Zapach niewyraźny, smak łagodny<ref name="wat" />.
; [[Zarodnik]]i:
Białe, owalne, o rozmiarach 8–10 × 5–7 μm<ref name="mush" />.
; Gatunki podobne:
* [[pieprznik szary]] (''Cantharellus cinereus'') – ma bardziej widoczny listewkowaty hymenofor i zazwyczaj pusty trzon<ref name="gum" />.
* [[lejkowiec trąbkowy]] (''[[Lejkowiec trąbkowy|Craterellus tubaeformis]]'') – ma wyraźne listewki i hymenofor o barwie żółtawej<ref name="gum" />.

== Występowanie i siedlisko ==
Notowany w zachodniej, południowej, środkowej i północnej Europie, poza tym jego występowanie stwierdzono tylko w [[Stany Zjednoczone|USA]] w stanie [[Missisipi (stan)|Missisipi]]<ref name="disc" />. W Polsce jest dość rzadki.

[[Grzyby naziemne|Grzyb naziemny]]. Występuje w lasach liściastych, szczególnie w miejscach wilgotnych pod bukami<ref name="atlas" /> i dębami. [[Owocnik]]i wyrastają grupami od czerwca do października<ref name="check" />.

== Znaczenie ==
[[Grzyby mykoryzowe|Grzyb mykoryzowy]]<ref name="gum" />, [[Grzyby jadalne|grzyb jadalny]]<ref name="snow" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="atlas">{{Cytuj |url = http://www.grzyby.pl/gatunki/Pseudocraterellus_undulatus.htm |tytuł = M. Snowarski. Atlas grzybów |data dostępu = 2015-01-03}}</ref>
<ref name="check">{{Cytuj |autor = [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = [[Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2003 |isbn = 83-89648-09-1 |s = 562}}</ref>
<ref name="disc">{{Cytuj |url = https://www.discoverlife.org/search.html |tytuł = Występowane Pseudocraterellus undylatus na świecie (mapa) |opublikowany = DiscoverLife |data dostępu = 2015-01-10}}</ref>
<ref name="gum">{{Cytuj |autor = [[Barbara Gumińska]]; [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = Grzyby i ich oznaczanie |miejsce = Warszawa |wydawca = PWRiL |data = 1985 |isbn = 83-09-00714-0 |s = 220}}</ref>
<ref name="if">{{Cytuj |url = https://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=559282 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2024-01-23 |język = en}}</ref>
<ref name="kom">{{Cytuj |tytuł = Rekomendacja nr 4 (2025) Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego |data = 2025-01-23 |opublikowany = Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów |url = http://www.ptmyk.pl/wp-content/uploads/2025/01/Rekomendacja-4_2025.pdf |język = pl}}</ref>
<ref name="mush">{{Cytuj |url = http://web.archive.org/web/20160304111717/http://www.rogersmushrooms.com/gallery/DisplayBlock~bid~6698~gid~~source~gallerydefault.asp |tytuł = Pseudocraterellus undulatus |opublikowany = Rogers Mushroom |język = en |data dostępu = 2015-01-10}}</ref>
<ref name="sf">{{Cytuj |url = http://www.speciesfungorum.org/Names/SynSpecies.asp?RecordID=102638 |tytuł = Species Fungorum |data dostępu = 2024-01-23 |język = en}}</ref>
<ref name="snow">{{Cytuj |autor = Marek Snowarski |tytuł = Grzyby |miejsce = Warszawa |data = 2010 |wydawca = Multico Oficyna Wydawnicza |isbn = 978-83-7073-776-4 |s = 254}}</ref>
<ref name="wat">{{Cytuj |autor = R. Watling; E. Turnbull |tytuł = British Fungus Flora |czasopismo = Agarics and Boleti |wolumin = 8 |rozdział = Cantharellaceae, Gomphaceae and amyloid-spored and xeruloid memebers of Tricholomataceae (excl. Mycena) |wydawca = Royal Botanic Garden Edinburgh |data = 1998}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Grzyby jadalne]]
[[Kategoria:Kolczakowate (grzyby)]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]

title: Lejkowiec pełnotrzonowy

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: podstawczaki

Klasa: pieczarniaki

Rząd: pieczarkowce

Rodzina: kolczakowate

Rodzaj: lejkowiec

Gatunek: lejkowiec pełnotrzonowy


text:
# Kaszgar (stacja kolejowa)
Kaszgar (chiń. 喀什站; pinyin Kāshén Zhàn) – stacja kolejowa w Kaszgarze, w regionie autonomicznym Sinciang, w Chińskiej Republice Ludowej. Jest najdalej na zachód wysuniętą stacją Chin oraz stacją końcową na linii Południowy Sinciang i Kaszgar – Hotan. Stacja znajduje się na północny wschód od miasta Kaszgar, i jest obsługiwana przez regularne pociągi pasażerskie do Urumczi przez Turpan. Stacja została otwarta w 1999.

title: Kaszgar (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Kaszgar
 |nazwa oryginalna           = {{k|zh|喀什站}}
 |zdjęcie                    = 20080402120459 - Kashi railway station.jpg
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = CHN
 |miejscowość                = [[Kaszgar]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1999
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 1
 |liczba krawędzi peronowych = 1
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa Południowy Sinciang|Południowy Sinciang]]
* [[Linia kolejowa Kaszgar – Hotan|Kaszgar – Hotan]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 39°29′31″N 76°24′46″E
 |commons                    = Category:Kashgar Railway Station
 |www                        =
}}
'''Kaszgar''' ({{chińskie|c=喀什站|hp=Kāshén Zhàn}}) – stacja kolejowa w [[Kaszgar]]ze, w regionie autonomicznym [[Sinciang]], w [[Chińska Republika Ludowa|Chińskiej Republice Ludowej]]. Jest najdalej na zachód wysuniętą stacją Chin oraz stacją końcową na linii [[Linia kolejowa Południowy Sinciang|Południowy Sinciang]] i [[Linia kolejowa Kaszgar – Hotan|Kaszgar – Hotan]]. Stacja znajduje się na północny wschód od miasta Kaszgar, i jest obsługiwana przez regularne pociągi pasażerskie do [[Urumczi]] przez [[Turpan]].<ref>{{Cytuj stronę |url=http://train.tielu.org/Search/K9788-K9785.html |tytuł=Schedule for train K9788-K9785, Kashgar-Urumqi |data dostępu=2011-12-30 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160303184756/http://train.tielu.org/Search/K9788-K9785.html |zarchiwizowano=2016-03-03 }}</ref> Stacja została otwarta w 1999.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Sinciangu]]
[[Kategoria:Kaszgar]]

title: Kaszgar喀什站

Państwo: Chiny

Miejscowość: Kaszgar

Kasy: T


text:
# Latarnia morska St Bees
Latarnia morska St Bees – latarnia morska położona na półwyspie St Bees Head, około 4 kilometry na północny zachód od wsi St Bees, Kumbria.
Pierwsza latarnia została zbudowana w tym miejscu w 1718 roku przez Thomasa Lutwigea, który zobowiązał się płacić Trinity House 20 funtów rocznie przez okres 99 lat za licencję na jej prowadzenie. Lutwige zbudował okrągłą wieżę o wysokości 9 metrów i średnicy 5 metrów. Utrzymywał latarnie pobierając opłatę trzech półpensówek (Halfpenny) od zawijających do pobliskich portów Whitehaven, Maryport oraz Workington. Latarnia była oświetlana światłem ze spalonanego węgla.
W 1822 roku latarnia uległa spaleniu. Była to ostatnia w Wielkiej Brytanii latarnia, w której światło otrzymywano ze spalania węgla. W tym samym roku Trinity House zbudowała nową kamienną latarnię o wysokości 17 metrów. Jej projektantem był Joseph Nelson. W okresie II wojny światowej lokalne oddziały Home Guard ćwiczyły odbicie latarni z rąk Niemców uważano, że latarnia może być strategicznym punktem, który może być zajęty w czasie spodziewanej inwazji sił niemieckich. Latarnia została zautomatyzowana w 1987 roku.

title: Latarnia morska St Bees

wikitext:
{{Latarnia morska infobox
 |nazwa                   = Latarnia morska St Bees
 |zabytek                 =
 |zdjęcie                 = StBeesLighthouse.jpg
 |opis zdjęcia            =
 |państwo                 = Wielka Brytania
 |wariant flagi           =
 |miejscowość             = [[St Bees]]
 |wysokość wieży          = 17
 |wysokość światła        = 102
 |zasięg światła          = 18
 |charakterystyka światła = 2 białe błyski co 20 s.
 |data budowy             = 1718, 1822
 |data uruchomienia       = 1822
 |data wyłączenia         =
 |data zburzenia          = 1822
 |administrator           = Trinity House Operations and Planning Centre
 |termin zwiedzania       =
 |kod mapy                = Kumbria
 |wariant mapy            =
 |współrzędne             = 54°30′59,32″N 3°38′11,4″W
 |opis miejsca            =
 |commons                 = Category:St Bees Lighthouse
 |www                     =
}}
'''Latarnia morska St Bees''' – [[latarnia morska]] położona na półwyspie [[St Bees Head]], około 4 kilometry na północny zachód od wsi [[St Bees]], [[Kumbria]].

Pierwsza latarnia została zbudowana w tym miejscu w 1718 roku przez Thomasa Lutwigea, który zobowiązał się płacić [[Trinity House]] 20 funtów rocznie przez okres 99 lat za licencję na jej prowadzenie. Lutwige zbudował okrągłą wieżę o wysokości 9 metrów i średnicy 5 metrów. Utrzymywał latarnie pobierając opłatę trzech [[Półpensówka|półpensówek]] (''Halfpenny'') od zawijających do pobliskich portów [[Whitehaven]], [[Maryport]] oraz [[Workington]]{{r|Trinity}}. Latarnia była oświetlana światłem ze spalonanego węgla.

W 1822 roku latarnia uległa spaleniu. Była to ostatnia w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] latarnia, w której światło otrzymywano ze spalania węgla. W tym samym roku Trinity House zbudowała nową kamienną latarnię o wysokości 17 metrów. Jej projektantem był Joseph Nelson{{r|Trinity}}. W okresie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] lokalne oddziały [[Home Guard]] ćwiczyły odbicie latarni z rąk Niemców uważano, że latarnia może być strategicznym punktem, który może być zajęty w czasie spodziewanej inwazji sił niemieckich{{r|BBC}}{{r|Transport}}. Latarnia została zautomatyzowana w 1987 roku{{r|Exp}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Trinity">
{{Cytuj stronę | url= https://www.trinityhouse.co.uk/lighthouses-and-lightvessels/st-bees-lighthouse | tytuł= St Bees | opublikowany= Trinity House, Lighthouse List | język=en | data dostępu=2014-01-20}}</ref>
<ref name="Exp">
{{Cytuj stronę | url= http://www.lighthousedigest.com/Digest/database/uniquelighthouse.cfm?value=1229 | tytuł = St. Bees Light |  opublikowany= Lighthouse Explorer from Lighthouse Digest Magazine | język=en | data dostępu=2014-01-20}}</ref>

<ref name="BBC">
{{Cytuj stronę | url= http://www.bbc.co.uk/history/ww2peopleswar/stories/06/a3593306.shtml | tytuł = Pit Village Life in Scilly Banks and Moresby Parks, Cumberland during World War Two  | opublikowany= BBC Home, WW2 People's War  |  język=en | data dostępu=2014-01-20}}</ref>
<ref name="Transport">
{{Cytuj stronę | url= http://www.transportheritage.com/find-heritage-locations.html?sobi2Task=sobi2Details&sobi2Id=535 | tytuł = St. Bees Lighthouse  | opublikowany= Our Transport Heritage  |  język=en | data dostępu=2014-01-20}}</ref>
}}

{{Latarnie morskie Trinity House}}

[[Kategoria:Latarnie morskie w Anglii|St Bees]]
[[Kategoria:Kumbria]]

title: Latarnia morska St Bees

Państwo: Wielka Brytania

Miejscowość: St Bees

Zasięg światła: 18 Mm

Charakterystyka światła: 2 białe błyski co 20 s.


text:
# Anna Weber
Anna Weber (ur. 16 lipca 1990 w Częstochowie) – polska kompozytorka, pianistka, wokalistka. Współzałożycielka, co-CEO i dyrektorka kreatywna w firmie pomelody. Ekspertka i popularyzatorka idei wychowania przez sztukę.

## Życiorys
W 2009 ukończyła Państwową Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną II stopnia w Częstochowie w klasach fortepianu oraz rytmiki. Absolwentka Katedry Kompozycji Akademii Muzycznej w Krakowie oraz kierunku Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie Jagiellońskim. Swoją pracę dyplomową poświęciła tematowi obiektywizmu w krytyce muzycznej. W 2014 roku z wyróżnieniem ukończyła studia na Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu w klasie kompozycji. W tym samym roku zdobyła certyfikat Music Together umożliwiający nauczanie amerykańską metodą umuzykalniania dzieci i niemowląt. Zdobywczyni I nagrody Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy oraz laureatka Polish Electronic Music Awards Munoludy 2015 w kategorii Odkrycie Roku. W latach 2014–2015 współtworzyła projekt Steve Nash & Turntable Orchestra, komponując muzykę dla orkiestry. Przez prawie 10 lat prowadziła zajęcia umuzykalniające w rozmaitych placówkach edukacyjnych (przedszkola, szkoły muzyczne i baletowe). W 2017 roku założyła wraz z mężem, Adamem Weberem startup pomelody. Współtworzyła kanał Mama Lama w serwisie Youtube, a obecnie prowadzi kanał Anna Weber, gdzie zajmuje się edukacją muzyczną dzieci i dorosłych.

## Twórczość

### Kompozycje
| Ja – tylko otchłanie na waltornię i fortepian (2010)                             | Młodzi Kompozytorzy Krakowscy, Akademia Muzyczna w Krakowie, czerwiec 2010                                                  |
| Spróbuj opiewać okaleczony świat na sopran i fortepian (2010)                    | 25.Dni Kompozytorów Krakowskich - Jubileuszowy Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej, Filharmonia Krakowska, maj 2013 |
| P.S do Psalmu 13 na głos, saksofon altowy, kontrabas i perkusję (2011)           | Akademia Muzyczna w Krakowie, maj 2012                                                                                |
| W dziewiętnastowiecznych pamiętnikach na blaszany sekstet dęty i perkusję (2011) | Akademia Muzyczna w Krakowie, grudzień 2011                                                                                |
| Freski na dwa fortepiany – wraz z Piotrem Peszatem (2011)                        | Akademia Muzyczna w Krakowie, czerwiec 2012                                                                                |
| … pawiego ogona na flet i pięć wiolonczel (2011)                                 | Konferencja Kompozytorska Neofonia, Poznań 2013                                                                             |
| Patchwork na zespół kameralny (2012)                                             | Międzynarodowy Festiwal aXes – Triduum Muzyki Nowej, Kraków 2012                                                            |
| Parfum d’un college na fortepian, perkusję i 5 głosów (2012)                     | Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Kraków, maj 2012                                                               |
| Pieśni dla dziewczynki z porem na głos i zespół kameralny (2013)                 | -                                                                                |
| Sieben na 13 instrumentów i taśmę (z projekcją wideo ad libitum) (2013)          | Akademia Muzyczna w Krakowie, kwiecień 2013                                                                                |
| Pijany jesienią. Samotny wiosną na taśmę i orkiestrę symfoniczną (2013/14)       | -                                                                                |
| Mówię do Ciebie tak cicho, jakbym świecił na 15 instrumentów (2014)              | -                                                                                |
| Dygresja na gitarę elektryczną, waltornię i kontrabas (2014)                     | 43. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej: Poznańska Wiosna Muzyczna. Poznań 2014                                     |
| Stadia rozwojowe motyla na dwa fortepiany i pozytywki (2014)                     | Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. Paderewskiego w Bydgoszczy                                                         |
| Forsøk na orkiestrę symfoniczną (2015)                                           | Toruńska Orkiestra Symfoniczna, czerwiec 2015                                                                               |

### Dyskografia
- Out Of Fade - Steve Nash & Turntable Orchestra (2017)
- Humpty Dumpty - pomelody (2018)
- Old King Cole - pomelody (2018)
- Wee Willie Winkie - pomelody (2018)
- Czerwone jabłuszko - pomelody (2018)
- Ole, ole, Janko! - pomelody (2019)
- Abecadło z dźwiękiem - pomelody (2020)
- Fantazja - pomelody (2021)
- Moje pierwsze kołysanki - pomelody (2021)
- Rymowanki. Wyliczanki - pomelody (2021)
- Śpiewajmy i grajmy Małemu Dzieciątku. Pastorałki i kolędy  - pomelody (2021)
- Melodie do gotowania - pomelody (2022)
- Mam chusteczkę haftowaną - pomelody (2022)
- Głowa, ramiona, kolana, pięty - pomelody (2023)

Komponując w różnych stylach i gatunkach, współpracowała z takimi twórcami jak: Kasia Moś, Basia Gąsienica Giewont, Steve Nash, Warszawska Orkiestra Sentymentalna.

### Książki
- Mama Lama, czyli macierzyństwo i inne przypadłości życiowe (2019)
- Rok wychowania przez sztukę, czyli jak żyć kreatywnie. Tom I (2020)
- Rok wychowania przez sztukę, czyli jak żyć kreatywnie. Tom II  (2023)

## Życie prywatne
Mama trzech chłopców, edukująca domowo i stosująca dwujęzyczność zamierzoną. Określa się jako protestantka.

title: Anna Weber

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko      = Anna Weber
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = 16 lipca 1990
 |miejsce urodzenia    = Częstochowa
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |zawód                = kompozytorka, edukatorka, wokalistka, co-CEO pomelody
 |Alma Mater           = Akademia Muzyczna im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  = https://www.annaweber.pl
}}
'''Anna Weber''' (ur. [[16 lipca]] [[1990]] w [[Częstochowa|Częstochowie]]) – polska kompozytorka, pianistka, wokalistka<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=DZIECINECZKA - najpiękniejsza polska kołysanka dla dzieci + tekst piosenki {{!}} Anna Weber|url=https://www.youtube.com/watch?v=QdjYZCvg144|data dostępu=2024-04-25}}</ref>. Współzałożycielka, co-CEO i dyrektorka kreatywna w firmie pomelody<ref>{{Cytuj |tytuł = Pomelody. Siła muzyki |data dostępu = 2024-04-25 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/biznes/pomelody-sila-muzyki/j0d9ewn |język = pl}}</ref>. Ekspertka i popularyzatorka idei wychowania przez sztukę<ref>{{Cytuj |tytuł = Pomelody zrywa z tradycyjnym podejściem do utworów dziecięcych – Anna Weber (Pomelody) |data = 2024-04-24 |data dostępu = 2024-04-24 |opublikowany = MamStartup |url = https://mamstartup.pl/pomelody-zrywa-z-tradycyjnym-podejsciem-do-utworow-dzieciecych-anna-weber-pomelody/ |język = pl}}</ref>.

== Życiorys ==
W 2009 ukończyła Państwową Ogólnokształcącą Szkołę Muzyczną II stopnia w Częstochowie w klasach fortepianu oraz rytmiki. Absolwentka Katedry Kompozycji [[Akademia Muzyczna im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie|Akademii Muzycznej w Krakowie]] oraz kierunku Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]]. Swoją pracę dyplomową poświęciła tematowi obiektywizmu w krytyce muzycznej. W 2014 roku z wyróżnieniem ukończyła studia na [[Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu|Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu]] w klasie kompozycji<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Anna Weber: Jak została kompozytorką i założyła Pomelody?|url=https://www.youtube.com/watch?v=qZL1UxioxJc|data dostępu=2024-04-25}}</ref>. W tym samym roku zdobyła certyfikat ''Music Together'' umożliwiający nauczanie amerykańską metodą umuzykalniania dzieci i niemowląt. Zdobywczyni I nagrody Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy oraz laureatka Polish Electronic Music Awards Munoludy 2015 w kategorii Odkrycie Roku<ref>{{Cytuj |tytuł = MUNOLUDY 2015 - DJ / Producent Roku Polska |data dostępu = 2023-10-09 |opublikowany = muno.pl |url = https://muno.pl/news/munoludy-2015-wyniki-dj-producent-roku-polska/}}</ref>. W latach 2014–2015 współtworzyła projekt [[Steve Nash (polski DJ)|Steve Nash]] & Turntable Orchestra<ref>{{Cytuj |tytuł = Steve Nash & Turntable Orchestra z gościnnym udziałem Bisza - CGM.pl |data = 2017-03-25 |data dostępu = 2024-04-24 |opublikowany = CGM |url = https://www.cgm.pl/news/steve-nash-turntable-orchestra-goscinnym-udzialem-bisza/ |język = pl}}</ref>, komponując muzykę dla orkiestry. Przez prawie 10 lat prowadziła zajęcia umuzykalniające w rozmaitych placówkach edukacyjnych (przedszkola, szkoły muzyczne i baletowe). W 2017 roku założyła wraz z mężem, Adamem Weberem startup pomelody. Współtworzyła kanał ''Mama Lama''<ref>{{Cytuj |tytuł = mama lama - YouTube |data dostępu = 2023-10-09 |opublikowany = www.youtube.com |url = https://www.youtube.com/channel/UCGS_xsHBi75MSXfy_J7iMGg}}</ref> w serwisie Youtube, a obecnie prowadzi kanał ''Anna Weber''<ref>{{Cytuj |tytuł = Anna Weber - YouTube |data dostępu = 2024-04-25 |opublikowany = www.youtube.com |url = https://www.youtube.com/@AnnaWeberKanal}}</ref>, gdzie zajmuje się edukacją muzyczną dzieci i dorosłych.

== Twórczość ==
=== Kompozycje ===
{| class="wikitable"
|''Ja – tylko otchłanie'' na waltornię i fortepian (2010)
|Młodzi Kompozytorzy Krakowscy, Akademia Muzyczna w Krakowie, czerwiec 2010
|-
|''Spróbuj opiewać okaleczony świat'' na sopran i fortepian (2010)
|25.Dni Kompozytorów Krakowskich - Jubileuszowy Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej, [[Filharmonia im. Karola Szymanowskiego w Krakowie|Filharmonia Krakowska]], maj 2013
|-
|''P.S do Psalmu 13'' na głos, saksofon altowy, kontrabas i perkusję (2011)
|Akademia Muzyczna w Krakowie, maj 2012
|-
|''W dziewiętnastowiecznych pamiętnikach'' na blaszany sekstet dęty i perkusję (2011)
|Akademia Muzyczna w Krakowie, grudzień 2011
|-
|''Freski na dwa fortepiany'' – wraz z Piotrem Peszatem (2011)
|Akademia Muzyczna w Krakowie, czerwiec 2012
|-
|''… pawiego ogona'' na flet i pięć wiolonczel (2011)
|Konferencja Kompozytorska Neofonia, Poznań 2013
|-
|''Patchwork'' na zespół kameralny (2012)
|Międzynarodowy Festiwal aXes – Triduum Muzyki Nowej, Kraków 2012
|-
|''Parfum d’un college'' na fortepian, perkusję i 5 głosów (2012)
|[[Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”|Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha]], Kraków, maj 2012
|-
|''Pieśni dla dziewczynki z porem'' na głos i zespół kameralny (2013)
|<nowiki>-</nowiki>
|-
|''Sieben'' na 13 instrumentów i taśmę (z projekcją wideo ad libitum) (2013)
|Akademia Muzyczna w Krakowie, kwiecień 2013
|-
|''Pijany jesienią. Samotny wiosną'' na taśmę i orkiestrę symfoniczną (2013/14)
|<nowiki>-</nowiki>
|-
|''Mówię do Ciebie tak cicho, jakbym świecił'' na 15 instrumentów (2014)
| -
|-
|''Dygresja'' na gitarę elektryczną, waltornię i kontrabas (2014)
|43. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej: Poznańska Wiosna Muzyczna. Poznań 2014
|-
|''Stadia rozwojowe motyla'' na dwa fortepiany i pozytywki (2014)
|Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. Paderewskiego w Bydgoszczy
|-
|''Forsøk'' na orkiestrę symfoniczną (2015)
|[[Toruńska Orkiestra Symfoniczna]], czerwiec 2015
|}

=== Dyskografia ===
* ''Out Of Fade -'' Steve Nash & Turntable Orchestra (2017)
* ''Humpty Dumpty -'' pomelody (2018)
* ''Old King Cole -'' pomelody (2018)
* ''Wee Willie Winkie -'' pomelody (2018)
* ''Czerwone jabłuszko -'' pomelody (2018)
* ''Ole, ole, Janko! -'' pomelody (2019)
* ''Abecadło z dźwiękiem -'' pomelody (2020)
* ''Fantazja -'' pomelody (2021)
* ''Moje pierwsze kołysanki -'' pomelody (2021)
* ''Rymowanki. Wyliczanki -'' pomelody (2021)
* ''Śpiewajmy i grajmy Małemu Dzieciątku. Pastorałki i kolędy  -'' pomelody (2021)
* ''Melodie do gotowania -'' pomelody (2022)
* ''Mam chusteczkę haftowaną -'' pomelody (2022)
* ''Głowa, ramiona, kolana, pięty -'' pomelody (2023)

Komponując w różnych stylach i gatunkach, współpracowała z takimi twórcami jak: [[Kasia Moś]]<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Muzyka do gotowania z Kasią Moś, Zosią Kurowską, Basią Giewont czyli Jazz, Disney i inne melodie.|url=https://www.youtube.com/watch?v=yBxhx7IOIuQ|data dostępu=2024-04-24}}</ref>, [[Basia Gąsienica Giewont]], [[Steve Nash (polski DJ)|Steve Nash]], [[Warszawska Orkiestra Sentymentalna]].

=== Książki ===
* ''Mama Lama, czyli macierzyństwo i inne przypadłości życiowe'' (2019)
* ''Rok wychowania przez sztukę, czyli jak żyć kreatywnie. Tom I'' (2020)
* ''Rok wychowania przez sztukę, czyli jak żyć kreatywnie. Tom II''  (2023)

== Życie prywatne ==
Mama trzech chłopców, edukująca domowo<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Edukacja domowa - Dla kogo? Jak to dźwignąć? Słabe i mocne strony {{!}} Q&A|url=https://www.youtube.com/watch?v=QVdmLnoyr9s|data dostępu=2024-04-24}}</ref> i stosująca dwujęzyczność zamierzoną<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Wywiad z moim dwujęzycznym synem|url=https://www.youtube.com/watch?v=JsFUcugTW-o|data dostępu=2024-04-24}}</ref>. Określa się jako protestantka<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=KATOLIK vs PROTESTANTKA ( Marcin Zieliński vs Anna Weber ) {{!}} W CO WIERZĘ? {{!}} Podcast|url=https://www.youtube.com/watch?si=T4pEWClARyexvcxc&t=50&v=OXRhMORiKPw&feature=youtu.be|autorzy=Anna Weber|data dostępu=2024-11-05|emisja=2024-11-04}}</ref>.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.annaweber.pl Strona Anna Weber]
* [https://pomelody.com pomelody]
* [https://www.youtube.com/@AnnaWeberKanal Kanał Anna Weber]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Weber}}
[[Kategoria:Polscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Polskie wokalistki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Częstochowie]]
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej w Poznaniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: Anna Weber

Data i miejsce urodzenia: 16 lipca 1990 · Częstochowa


text:
# Rilla ze Złotego Brzegu
Rilla ze Złotego Brzegu – powieść Lucy Maud Montgomery. Książka ta jest ósmym tomem serii przygód Ani Shirley z Ani z Zielonego Wzgórza. Pierwsze wydanie ukazało się w 1921 roku. Akcja powieści obejmuje lata 1914-1918, czyli okres I wojny światowej.

## Rilla
Główną bohaterką powieści jest Berta Marilla (Maryla) Blythe, zwana zdrobniale Rillą, najmłodsze dziecko Ani i Gilberta Blythe. Rilla mieszka wraz z rodziną w posiadłości "Złoty Brzeg" w Glen St. Mary na Wyspie Księcia Edwarda.
Na początku powieści Rilla ma prawie 15 lat, ale rodzina uważa ją wciąż za dziecko. Jako najmłodsza z rodzeństwa, jest trochę rozpieszczona i zepsuta. Ponad wszystko uwielbia zabawy i hulanki oraz marzy o zastępach wielbicieli. Nie posiada rozwagi i mądrości swoich starszych sióstr, Anny i Diany. Chociaż jest inteligentna i bystra, jako jedyna z rodzeństwa nie ma większych ambicji i nie chce wstąpić na Akademię Królewską.
Jest wyrośniętą jak na swój wiek, śliczną, a nawet – wedle słów Zuzanny – najładniejszą dziewczyną w Glen St. Mary. Ma rudawo-kasztanowate, jedwabiste, wijące się włosy, duże, marzycielskie, orzechowe oczy, delikatnie zarysowane brwi i mlecznobiałą cerę z maleńkimi złotymi piegami. Jest bardzo szczupła – nie przypomina już tej "Bułeczki" jaką była w dzieciństwie. Jest nawet nieco za chuda, co ją martwi, a Jim i Shirley dokuczają jej, nazywając ją "Pająkiem". Jest jednak coraz zgrabniejsza i porusza się z wdziękiem.
Jest świadoma swojej urody i z tego powodu próżna, co przyznaje także jej najbliższa rodzina. Lubi wyrażać się z emfazą. Jest bardzo lubiana w towarzystwie i uważana za bardzo miłą.
Rilla spośród rodzeństwa najbardziej kocha Waltera. Dziewczyna czuje do niego przywiązanie, zaufanie i podziw. Jako jedyny nie nazywa jej "Pająkiem", wymyślił natomiast siostrze wdzięczny przydomek "Rilla-ma-Rilla". Rilla jest zazdrosna o Di, której Walter wyznaje więcej tajemnic niż jej.
Oboje, Rilla i Water, są ulubieńcami 28-letniej Gertrudy Oliver, nauczycielki przebywającej w Złotym Brzegu. Rilla jest w niej "zakochana" i czuje, że panna Gertruda naprawdę ją rozumie.
Rilla, już od dziecka, skrycie podkochuje się w 21-letnim Krzysztofie Fordzie (oryginalnie: Kenneth Ford). Jest on synem przyjaciół państwa Blythe’ów – Ewy (oryginalnie: Leslie) i Owena Fordów. Jest postawny, zabawny i bardzo przystojny.

## Fabuła
Akcja powieści rozpoczyna się latem 1914 roku. Rilla po raz pierwszy bierze udział w balu. W czasie zabawy w Latarni Morskiej do Glen St. Mary dociera wiadomość o wypowiedzeniu przez Wielką Brytanię wojny Niemcom (Kanada przystąpiła do I wojny światowej automatycznie wraz z Wielką Brytanią 4 sierpnia 1914).
Najstarszy brat Rilli, Jim, oraz Jerry Meredith – jeden z dzieci pastora, z którymi przyjaźni się całe rodzeństwo Blythe’ów – wyruszają na front. Pies Jima, Wtorek (w oryginale Monday, czyli Poniedziałek), nie chce wrócić z resztą rodziny do domu i pozostaje na stacji kolejowej, czekając na powrót swego pana do domu.
Walter, który niedawno chorował na tyfus, podejmuje studia w Redmondzie w Kingsport.
Rilla stara się być użyteczna i pomocna. Za namową matki, organizuje Młody Czerwony Krzyż. Przypadek sprawia, że pod jej opiekę trafia dwutygodniowy chłopczyk – Jaś Anderson. Matka dziecka ledwo co zmarła a ojciec jest na wojnie. Rilla, mimo braku doświadczenia, postanawia zaopiekować się malcem, gdyż jest on zbyt wątły, by być w stanie przeżyć w przytułku. Jako że dziewczyna "nie czuje najmniejszego pociągu" do dzieci, początkowo traktuje swoje zadanie jedynie jako przykry obowiązek.
Wrażliwy Walter, chociaż już odzyskał siły po przebytej chorobie, nie jest w stanie zaciągnąć się do wojska. Uważa się za tchórza, ktoś nawet anonimowo przysyła mu białe piórko w kopercie. Jednak, w maju 1915, po zatonięciu Lusitanii, Walter w końcu wstępuje do armii. Nie mówi jednak nic siostrze, nie chcąc jej za wcześnie martwić. Podczas koncertu Młodego Czerwonego Krzyża, Rilla dowiaduje się od złośliwej Ireny Howard o decyzji brata. Tuż przed wyjazdem, Walter wyznaje siostrze, że była dla niego bardzo ważna w ostatnim czasie i że czuje do niej prawdziwe przywiązanie. Rodzeństwo obiecuje sobie zachować nadzieję i wiarę.
W sierpniu 1915, również Krzysztof Ford wyrusza na front. Przed wyjazdem wyznaje miłość dziewczynie i składa na jej ustach pierwszy pocałunek. Rilla obiecuje zaczekać na jego powrót i dochować mu wierności.
W maju 1916 Walter zostaje odznaczony za swoje bohaterstwo medalem "Distinguished Cross".
W lipcu 1916 Rilla otrzymuje pierwszą wiadomość od Jima Andersona, ojca Jasia.
Jesienią 1916, Walter zostaje zabity podczas zdobywania Courcelette we Francji. Przez całą noc poprzedzającą dotarcie informacji o tej tragedii na Złoty Brzeg, Wtorek wyje rozpaczliwie. Rilla, a także rodzina i przyjaciele bardzo przeżywają śmierć Waltera. Najmocniej odczuwa ten cios jego matka. Przez długie tygodnie będzie obezwładniona ciężką depresją. Dwa dni po śmierci Waltera, Rilla otrzymuje list napisany przez niego noc przed bitwą. W liście skierowanym jednocześnie do Rilli i Uny Meredith, chłopak przeczuwa swoją śmierć. Podobnie jak przed laty w Dolinie Tęczy – miał wizję Kobziarza (tak naprawdę chodzi o dudziarza Dudziarz (muzyka)). Rilla, przejęta rozpaczą Uny, daje jej ten list na własność. Una kochała potajemnie Waltera i wie, że już nigdy nie zazna prawdziwej miłości.
Zimą 1916/1917 Shirley, najmłodszy syn Blythe’ów, po osiągnięciu pełnoletniości wstępuje do wojsk lotniczych. Zuzanna, której oczkiem w głowie jest Shirley, dowiaduje się o tym ostatnia.
Na początku maja 1918 do Złotego Brzegu dociera wiadomość, że Jim jest "ranny i zaginiony". Ponieważ Wtorek wciąż wiernie czeka na powrót swojego pana, w rodzinę Blythe’ów wstępuje wiara w to, że chłopak wciąż żyje.
W sierpniu 1918 Karol Meredith traci na wojnie oko.
Pod koniec września 1918, Jim przesyła z Holandii depeszę, w której donosi, że uciekł z Niemiec i że list od niego jest już w drodze.
Na początku października 1918 rodzina Blythe’ów otrzymuje list od Jima. Pisze w nim, że ranny w udo trafił do niewoli, po jednej nieudanej próbie zdołał zbiec do Holandii i przez pewien czas pozostanie w szpitalu w Anglii. Rilla otrzymuje także list od ojca Jasia. Donosi on, że ożenił się z Angielką i niebawem wraca do Kanady. Na początku listopada 1918 w istocie przybywa wraz z nową małżonką i zabiera Jasia do siebie. Ku wielkiej uldze Rilli, macocha chłopca okazuje się miłą, serdeczną kobietą, kochającą dzieci.
Wojna się kończy, stopniowo powracają bracia i przyjaciele. Wśród nich także Krzysztof Ford, który po powrocie zastaje Rillę będącą już nie podlotkiem, ale dorosłą kobietą.

## Problematyka
Lucy Maud Montgomery w swej powieści opowiadającej o losach najmłodszej córki Ani Shirley i Gilberta Blythe, Rilli opisuje jej dorastanie na tle wojny oraz to, jak z próżnej nastolatki zmienia się w dojrzałą kobietę, starającą się zachować wiarę i nadzieję do ostatniej chwili. Opisuje także śmierć Waltera, który uważając siebie za tchórza wyrusza na front, gdzie za swą nieprzeciętną odwagę zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych. Nieprzeciętnym zachowaniem odznaczała się także Ania, której postawa motywowała Rillę do zachowania odwagi. Rilla jednocześnie stała się podporą i pociechą swojej matki. Lucy przedstawiła także wydarzenia z I wojny światowej. Przybliżyła czytelnikowi cierpienie wszystkich rodzin poległych żołnierzy, którzy na zawsze zapisali się historii jako bohaterowie, walczący za swą ojczyznę.

## Pozostali bohaterowie
- Ania Blythe – żona doktora Blythe’a, matka Rilli, Jima, Waltera, Nan, Di i Shirleya. Ania ma kasztanowe, wijące się włosy, marzycielskie, wielkie zielono-szare oczy i smukłą sylwetkę. Mimo swojego wieku wygląda bardzo młodo. Jest bardzo piękną, inteligentną i ciekawą kobietą. Jej dzielna postawa podczas wojny, motywuje Rillę do zorganizowania Młodzieżowego Czerwonego Krzyża. W duszy Ania została jeszcze małą marzycielką, która jeszcze niedawno przybyła na Zielone Wzgórze.
- Gilbert Blythe – mąż Ani Blythe, najlepszy lekarz w Glen St. Mary. Gilbert ma ciemne włosy i orzechowe oczy. Jest bardzo przystojnym, oczytanym, zabawnym i praktycznym człowiekiem.
- Walter Blythe – drugi z kolei dwudziestoletni syn państwa Blythe. Chłopak wrażliwy, marzycielski i odważny (został odznaczony Krzyżem Walecznych). Ma czarne, gładkie włosy, delikatne rysy twarzy i prześliczne, szare oczy. Najładniejszy z gromadki młodych Blythe’ów. Walter jest utalentowanym i początkującym poetą. Podczas wojny zostaje wydany jego wiersz "Kobziarz". Ginie na wojnie w wieku 22 lat.
- Jim Blythe – najstarszy syn Ani i Gilberta. Na początku powieści ma 21 lat. Jim ma rudawe, falowane włosy, ciemne oczy i uśmiech ojca. Jest inteligentnym, śmiałym i odważnym chłopakiem. Zawsze dotrzymuje danego słowa. Można na niego liczyć w trudnych sytuacjach. Kiedy dowiaduje się o wybuchu wojny, od razu postanawia wyruszyć na front. Jest zakochany we Florze Meredith z wzajemnością.
- Ania „Nan” Blythe – osiemnastoletnia córka Ani i Gilberta. Jest bliźniaczką Di Blythe, lecz nie są wcale podobne. Ma brązowe oczy i włosy, wesołą minkę i bardzo zgrabną sylwetkę. Jest marzycielską i bardzo mądrą dziewczyną. Kocha się w Jerrym Meredith.
- Diana "Di" Blythe – osiemnastoletnia córka Ani i Gilberta. Jest bliźniaczką Nan Blythe, lecz nie są wcale podobne. Jest urodziwą, rozsądną, praktyczną dziewczyną z dużym poczuciem humoru. Ma rude włosy i duże zielone oczy. Jest ulubienicą ojca.
- Shirley Blythe – szesnastoletni syn Ani i Gilberta. Ma ciemne włosy, oczy i karnację. Przejęty śmiercią brata, po swoich 18 urodzinach postanawia wyruszyć na front. Jest cichym, zrównoważonym, małomównym chłopcem, ulubieńcem Zuzanny.
- Gertruda Oliver – 28-letnia nauczycielka z Lowbridge, mieszkająca w czasie roku szkolnego w Złotym Brzegu. Jest ładną, niezwykle wrażliwą, czarującą kobietą, z bagażem bolesnych doświadczeń. Jest zaręczona z Robertem Grantem – młodym prawnikiem z Charlottetown. Przyjaciółka Waltera i Rilli. W czasie wojny nawiedzały ją prorocze sny.
- Zuzanna Baker – gospodyni w Złotym Brzegu. Blythe’owie traktują ją jak członka rodziny. Zuzanna jest szczerą, bezpośrednią, dobrą kobietą. Jest nieświadoma tego, że posiada ogromne poczucie humoru.
- Faith (także: Flora) Meredith – dziewiętnastoletnia córka pastora Johna Mereditha i zmarłej Cecylli Meredith. Ma piwne oczy, brązowe loki i rumiane policzki. Flora jest przyjazną, dzielną, zabawną, świadomą swej urody dziewczyną. W dzieciństwie była bardzo roztrzepaną, często wpadającą w kłopoty dziewczynką.
- Una Meredith – osiemnastoletnia córka Johna i Cecylli Meredith. Ma długie, czarne włosy i wielkie, szafirowe oczy, pełne tajemnic i nieznanego smutku. Una jest cichą, marzycielską dziewczyną, posiadającą wiele wdzięku, uroku i czaru dziewczęcego. Jest osobą nieco zamkniętą w sobie, bardzo wrażliwą i dzielną. Młodzież w Glen St. Mary lubiła jej towarzystwo. Żywi głębokie uczucie do Waltera Blythe.
- Gerald "Jerry" – dwudziestoletni syn Johna i Cecylli Meredith. Praktyczny, ładny chłopak, zakochany w Nan Blythe. Ma czarne włosy i oczy. Razem z Jimem wyrusza na front.
- Tomasz Carlyle "Karolek" Meredith – najmłodszy z dzieci Johna Mereditha i Cecylli Meredith, siedemnastoletni chłopak. Ojciec darzy go szczególnym uczuciem, ponieważ jako jedyny z rodzeństwa ma oczy swojej zmarłej matki. Ma jasnoniebieskie oczy i blond włosy.
- Bruce (także: Bertie) Meredith – synek pastora Johna Mereditha i Rosemary (Rozalii) Meredith
- Kenneth (także: Krzysztof) Ford – dwudziestojednoletni syn Owena Forda i Leslie (Ewy) West (przyjaciół państwa Blythe). Jest zakochany z wzajemnością w Rilli Blythe. Ma ciemnoszare oczy i czarne włosy. Ken jest wysoki, dobrze się prezentuje z pewną niedbałą elegancją. Jest zabawnym, inteligentnym i postawnym młodzieńcem. Ma opinię uwodziciela kobiet. Twierdzono, iż Kenneth posiada wiele miejskiej ogłady. Jego wyjazd na front opóźnia się przez kontuzję. Przyjaciel Waltera Blythe.
- Mary (Marysia) Vance – dwudziestoletnia dziewczyna, wychowywana przez Kornelię Elliot. Mary ma niezwykle cięty język, jest bezpośrednią i interesującą dziewczyną. Nie była zbyt popularna wśród miejscowej młodzieży. Zakochana w Millerze Douglasie z wzajemnością.

title: Rilla ze Złotego Brzegu

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Rilla ze Złotego Brzegu
 |tytuł oryginalny  = Rilla of Ingleside
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Lucy Maud Montgomery]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[literatura dla dzieci i młodzieży]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Kanada]]
 |język             = [[Język angielski|angielski]]
 |data wydania      = 1921
 |wydawca           = Frederick A. Stokes Company
 |pol: data wydania = 1970
 |pol: wydawca      = [[Nasza Księgarnia]]
 |pol: przekład     = Janina Zawisza-Krasucka
 |poprzednia        = [[Dolina Tęczy]]
 |następna          = [[Ania z Wyspy Księcia Edwarda]]
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Rilla ze Złotego Brzegu''' – powieść [[Lucy Maud Montgomery]]. Książka ta jest ósmym tomem serii przygód [[Ania Shirley|Ani Shirley]] z ''[[Ania z Zielonego Wzgórza (seria)|Ani z Zielonego Wzgórza]]''. Pierwsze wydanie ukazało się w 1921 roku. Akcja powieści obejmuje lata 1914-1918, czyli okres [[I wojna światowa|I wojny światowej]].

{{fakt|data=2021-01|Tłumaczka, Janina Zawisza-Krasucka, wycięła z książki trzy rozdziały. Pomiędzy rozdziałami "I Shirley poszedł" a "Ranny zaginiony" są "Susan has a proposal of marriage" ("Zuzanna otrzymuje propozycję małżeństwa"), "Waiting" ("Oczekiwanie") i "Black Sunday" ("Czarna niedziela").

Te trzy rozdziały (w tłumaczeniu J. Zawiszy-Krasuckiej) pojawiły się w książce wydanej w 2008 roku przez [[Wydawnictwo Literackie]].}}

== Rilla ==
Główną bohaterką powieści jest Berta Marilla (Maryla) Blythe, zwana zdrobniale Rillą, najmłodsze dziecko [[Ania Shirley|Ani]] i [[Gilbert Blythe|Gilberta Blythe]]. Rilla mieszka wraz z rodziną w posiadłości "Złoty Brzeg" w Glen St. Mary na [[Wyspa Księcia Edwarda|Wyspie Księcia Edwarda]].
Na początku powieści Rilla ma prawie 15 lat, ale rodzina uważa ją wciąż za dziecko. Jako najmłodsza z rodzeństwa, jest trochę rozpieszczona i zepsuta. Ponad wszystko uwielbia zabawy i hulanki oraz marzy o zastępach wielbicieli. Nie posiada rozwagi i mądrości swoich starszych sióstr, Anny i Diany. Chociaż jest inteligentna i bystra, jako jedyna z rodzeństwa nie ma większych ambicji i nie chce wstąpić na Akademię Królewską.

Jest wyrośniętą jak na swój wiek, śliczną, a nawet – wedle słów Zuzanny – najładniejszą dziewczyną w Glen St. Mary. Ma rudawo-kasztanowate, jedwabiste, wijące się włosy, duże, marzycielskie, orzechowe oczy, delikatnie zarysowane brwi i mlecznobiałą cerę z maleńkimi złotymi piegami. Jest bardzo szczupła – nie przypomina już tej "Bułeczki" jaką była w dzieciństwie. Jest nawet nieco za chuda, co ją martwi, a Jim i Shirley dokuczają jej, nazywając ją "Pająkiem". Jest jednak coraz zgrabniejsza i porusza się z wdziękiem.

Jest świadoma swojej urody i z tego powodu próżna, co przyznaje także jej najbliższa rodzina. Lubi wyrażać się z [[emfaza|emfazą]]. Jest bardzo lubiana w towarzystwie i uważana za bardzo miłą.

Rilla spośród rodzeństwa najbardziej kocha Waltera. Dziewczyna czuje do niego przywiązanie, zaufanie i podziw. Jako jedyny nie nazywa jej "Pająkiem", wymyślił natomiast siostrze wdzięczny przydomek "Rilla-ma-Rilla". Rilla jest zazdrosna o Di, której Walter wyznaje więcej tajemnic niż jej.

Oboje, Rilla i Water, są ulubieńcami 28-letniej Gertrudy Oliver, nauczycielki przebywającej w Złotym Brzegu. Rilla jest w niej "zakochana" i czuje, że panna Gertruda naprawdę ją rozumie.

Rilla, już od dziecka, skrycie podkochuje się w 21-letnim Krzysztofie Fordzie (oryginalnie: Kenneth Ford). Jest on synem przyjaciół państwa Blythe’ów – Ewy (oryginalnie: Leslie) i Owena Fordów. Jest postawny, zabawny i bardzo przystojny.

== Fabuła ==
Akcja powieści rozpoczyna się latem 1914 roku. Rilla po raz pierwszy bierze udział w balu. W czasie zabawy w Latarni Morskiej do Glen St. Mary dociera wiadomość o wypowiedzeniu przez Wielką Brytanię wojny Niemcom (Kanada przystąpiła do I wojny światowej automatycznie wraz z Wielką Brytanią 4 sierpnia 1914).

Najstarszy brat Rilli, Jim, oraz Jerry Meredith – jeden z dzieci pastora, z którymi przyjaźni się całe rodzeństwo Blythe’ów – wyruszają na front. Pies Jima, Wtorek (w oryginale ''Monday'', czyli Poniedziałek), nie chce wrócić z resztą rodziny do domu i pozostaje na stacji kolejowej, czekając na powrót swego pana do domu.

Walter, który niedawno chorował na [[dur brzuszny|tyfus]], podejmuje studia w Redmondzie w Kingsport.

Rilla stara się być użyteczna i pomocna. Za namową matki, organizuje Młody Czerwony Krzyż. Przypadek sprawia, że pod jej opiekę trafia dwutygodniowy chłopczyk – Jaś Anderson. Matka dziecka ledwo co zmarła a ojciec jest na wojnie. Rilla, mimo braku doświadczenia, postanawia zaopiekować się malcem, gdyż jest on zbyt wątły, by być w stanie przeżyć w przytułku. Jako że dziewczyna "nie czuje najmniejszego pociągu" do dzieci, początkowo traktuje swoje zadanie jedynie jako przykry obowiązek.

Wrażliwy Walter, chociaż już odzyskał siły po przebytej chorobie, nie jest w stanie zaciągnąć się do wojska. Uważa się za tchórza, ktoś nawet anonimowo przysyła mu białe piórko w kopercie. Jednak, w maju 1915, po zatonięciu [[RMS Lusitania|Lusitanii]], Walter w końcu wstępuje do armii. Nie mówi jednak nic siostrze, nie chcąc jej za wcześnie martwić. Podczas koncertu Młodego Czerwonego Krzyża, Rilla dowiaduje się od złośliwej Ireny Howard o decyzji brata. Tuż przed wyjazdem, Walter wyznaje siostrze, że była dla niego bardzo ważna w ostatnim czasie i że czuje do niej prawdziwe przywiązanie. Rodzeństwo obiecuje sobie zachować nadzieję i wiarę.

W sierpniu 1915, również Krzysztof Ford wyrusza na front. Przed wyjazdem wyznaje miłość dziewczynie i składa na jej ustach pierwszy pocałunek. Rilla obiecuje zaczekać na jego powrót i dochować mu wierności.

W maju 1916 Walter zostaje odznaczony za swoje bohaterstwo medalem "Distinguished Cross".

W lipcu 1916 Rilla otrzymuje pierwszą wiadomość od Jima Andersona, ojca Jasia.

Jesienią 1916, Walter zostaje zabity podczas zdobywania [[Courcelette]] we [[Francja|Francji]]. Przez całą noc poprzedzającą dotarcie informacji o tej tragedii na Złoty Brzeg, Wtorek wyje rozpaczliwie. Rilla, a także rodzina i przyjaciele bardzo przeżywają śmierć Waltera. Najmocniej odczuwa ten cios jego matka. Przez długie tygodnie będzie obezwładniona ciężką depresją. Dwa dni po śmierci Waltera, Rilla otrzymuje list napisany przez niego noc przed bitwą. W liście skierowanym jednocześnie do Rilli i Uny Meredith, chłopak przeczuwa swoją śmierć. Podobnie jak przed laty w [[Dolina Tęczy|Dolinie Tęczy]] – miał wizję [[Kobziarz]]a (tak naprawdę chodzi o dudziarza [[Dudziarz (muzyka)]]). Rilla, przejęta rozpaczą Uny, daje jej ten list na własność. Una kochała potajemnie Waltera i wie, że już nigdy nie zazna prawdziwej miłości.

Zimą 1916/1917 Shirley, najmłodszy syn Blythe’ów, po osiągnięciu pełnoletniości wstępuje do [[wojska lotnicze|wojsk lotniczych]]. Zuzanna, której oczkiem w głowie jest Shirley, dowiaduje się o tym ostatnia.

Na początku maja 1918 do Złotego Brzegu dociera wiadomość, że Jim jest "ranny i zaginiony". Ponieważ Wtorek wciąż wiernie czeka na powrót swojego pana, w rodzinę Blythe’ów wstępuje wiara w to, że chłopak wciąż żyje.

W sierpniu 1918 Karol Meredith traci na wojnie oko.

Pod koniec września 1918, Jim przesyła z Holandii [[telegram|depeszę]], w której donosi, że uciekł z Niemiec i że list od niego jest już w drodze.

Na początku października 1918 rodzina Blythe’ów otrzymuje list od Jima. Pisze w nim, że ranny w udo trafił do niewoli, po jednej nieudanej próbie zdołał zbiec do Holandii i przez pewien czas pozostanie w szpitalu w [[Anglia|Anglii]]. Rilla otrzymuje także list od ojca Jasia. Donosi on, że ożenił się z Angielką i niebawem wraca do Kanady. Na początku listopada 1918 w istocie przybywa wraz z nową małżonką i zabiera Jasia do siebie. Ku wielkiej uldze Rilli, macocha chłopca okazuje się miłą, serdeczną kobietą, kochającą dzieci.

Wojna się kończy, stopniowo powracają bracia i przyjaciele. Wśród nich także Krzysztof Ford, który po powrocie zastaje Rillę będącą już nie podlotkiem, ale dorosłą kobietą.

== Problematyka ==
Lucy Maud Montgomery w swej powieści opowiadającej o losach najmłodszej córki [[Ania Shirley|Ani Shirley]] i [[Gilbert Blythe|Gilberta Blythe]], [[Rilla Blythe|Rilli]] opisuje jej dorastanie na tle wojny oraz to, jak z próżnej nastolatki zmienia się w dojrzałą kobietę, starającą się zachować wiarę i nadzieję do ostatniej chwili. Opisuje także śmierć [[Walter Blythe|Waltera]], który uważając siebie za tchórza wyrusza na front, gdzie za swą nieprzeciętną odwagę zostaje odznaczony [[Krzyż Walecznych|Krzyżem Walecznych]]. Nieprzeciętnym zachowaniem odznaczała się także [[Ania Shirley|Ania]], której postawa motywowała Rillę do zachowania odwagi. Rilla jednocześnie stała się podporą i pociechą swojej matki. Lucy przedstawiła także wydarzenia z I wojny światowej. Przybliżyła czytelnikowi cierpienie wszystkich rodzin poległych żołnierzy, którzy na zawsze zapisali się historii jako bohaterowie, walczący za swą ojczyznę.

== Pozostali bohaterowie ==
* '''[[Ania Shirley|Ania Blythe]]''' – żona doktora Blythe’a, matka Rilli, Jima, Waltera, Nan, Di i Shirleya. Ania ma kasztanowe, wijące się włosy, marzycielskie, wielkie zielono-szare oczy i smukłą sylwetkę. Mimo swojego wieku wygląda bardzo młodo. Jest bardzo piękną, inteligentną i ciekawą kobietą. Jej dzielna postawa podczas wojny, motywuje Rillę do zorganizowania Młodzieżowego Czerwonego Krzyża. W duszy Ania została jeszcze małą marzycielką, która jeszcze niedawno przybyła na Zielone Wzgórze.
* '''[[Gilbert Blythe]]''' – mąż Ani Blythe, najlepszy lekarz w Glen St. Mary. Gilbert ma ciemne włosy i orzechowe oczy. Jest bardzo przystojnym, oczytanym, zabawnym i praktycznym człowiekiem.
* '''[[Walter Blythe]]''' – drugi z kolei dwudziestoletni syn państwa Blythe. Chłopak wrażliwy, marzycielski i odważny (został odznaczony Krzyżem Walecznych). Ma czarne, gładkie włosy, delikatne rysy twarzy i prześliczne, szare oczy. Najładniejszy z gromadki młodych Blythe’ów. Walter jest utalentowanym i początkującym poetą. Podczas wojny zostaje wydany jego wiersz "Kobziarz". Ginie na wojnie w wieku 22 lat.
* '''[[Jim Blythe]]''' – najstarszy syn Ani i Gilberta. Na początku powieści ma 21 lat. Jim ma rudawe, falowane włosy, ciemne oczy i uśmiech ojca. Jest inteligentnym, śmiałym i odważnym chłopakiem. Zawsze dotrzymuje danego słowa. Można na niego liczyć w trudnych sytuacjach. Kiedy dowiaduje się o wybuchu wojny, od razu postanawia wyruszyć na front. Jest zakochany we Florze Meredith z wzajemnością.
* '''[[Ania „Nan” Blythe]]''' – osiemnastoletnia córka Ani i Gilberta. Jest bliźniaczką Di Blythe, lecz nie są wcale podobne. Ma brązowe oczy i włosy, wesołą minkę i bardzo zgrabną sylwetkę. Jest marzycielską i bardzo mądrą dziewczyną. Kocha się w Jerrym Meredith.
* '''[[Diana "Di" Blythe]]''' – osiemnastoletnia córka Ani i Gilberta. Jest bliźniaczką Nan Blythe, lecz nie są wcale podobne. Jest urodziwą, rozsądną, praktyczną dziewczyną z dużym poczuciem humoru. Ma rude włosy i duże zielone oczy. Jest ulubienicą ojca.
* '''[[Shirley Blythe]]''' – szesnastoletni syn Ani i Gilberta. Ma ciemne włosy, oczy i karnację. Przejęty śmiercią brata, po swoich 18 urodzinach postanawia wyruszyć na front. Jest cichym, zrównoważonym, małomównym chłopcem, ulubieńcem Zuzanny.
* '''Gertruda Oliver''' – 28-letnia nauczycielka z Lowbridge, mieszkająca w czasie roku szkolnego w Złotym Brzegu. Jest ładną, niezwykle wrażliwą, czarującą kobietą, z bagażem bolesnych doświadczeń. Jest zaręczona z Robertem Grantem – młodym prawnikiem z [[Charlottetown]]. Przyjaciółka Waltera i Rilli. W czasie wojny nawiedzały ją prorocze sny.
* '''Zuzanna Baker''' – gospodyni w Złotym Brzegu. Blythe’owie traktują ją jak członka rodziny. Zuzanna jest szczerą, bezpośrednią, dobrą kobietą. Jest nieświadoma tego, że posiada ogromne poczucie humoru.
* '''[[Flora Meredith|Faith (także: Flora) Meredith]]''' – dziewiętnastoletnia córka pastora Johna Mereditha i zmarłej Cecylli Meredith. Ma piwne oczy, brązowe loki i rumiane policzki. Flora jest przyjazną, dzielną, zabawną, świadomą swej urody dziewczyną. W dzieciństwie była bardzo roztrzepaną, często wpadającą w kłopoty dziewczynką.
* '''[[Una Meredith]]''' – osiemnastoletnia córka Johna i Cecylli Meredith. Ma długie, czarne włosy i wielkie, szafirowe oczy, pełne tajemnic i nieznanego smutku. Una jest cichą, marzycielską dziewczyną, posiadającą wiele wdzięku, uroku i czaru dziewczęcego. Jest osobą nieco zamkniętą w sobie, bardzo wrażliwą i dzielną. Młodzież w Glen St. Mary lubiła jej towarzystwo. Żywi głębokie uczucie do Waltera Blythe.
* '''Gerald "Jerry"''' – dwudziestoletni syn Johna i Cecylli Meredith. Praktyczny, ładny chłopak, zakochany w Nan Blythe. Ma czarne włosy i oczy. Razem z Jimem wyrusza na front.
* '''Tomasz Carlyle "Karolek" Meredith''' – najmłodszy z dzieci Johna Mereditha i Cecylli Meredith, siedemnastoletni chłopak. Ojciec darzy go szczególnym uczuciem, ponieważ jako jedyny z rodzeństwa ma oczy swojej zmarłej matki. Ma jasnoniebieskie oczy i blond włosy.
* '''Bruce (także: Bertie) Meredith''' – synek pastora Johna Mereditha i Rosemary (Rozalii) Meredith
* '''Kenneth (także: Krzysztof) Ford''' – dwudziestojednoletni syn Owena Forda i Leslie (Ewy) West (przyjaciół państwa Blythe). Jest zakochany z wzajemnością w Rilli Blythe. Ma ciemnoszare oczy i czarne włosy. Ken jest wysoki, dobrze się prezentuje z pewną niedbałą elegancją. Jest zabawnym, inteligentnym i postawnym młodzieńcem. Ma opinię uwodziciela kobiet. Twierdzono, iż Kenneth posiada wiele miejskiej ogłady. Jego wyjazd na front opóźnia się przez kontuzję. Przyjaciel Waltera Blythe.
* '''Mary (Marysia) Vance''' – dwudziestoletnia dziewczyna, wychowywana przez Kornelię Elliot. Mary ma niezwykle cięty język, jest bezpośrednią i interesującą dziewczyną. Nie była zbyt popularna wśród miejscowej młodzieży. Zakochana w Millerze Douglasie z wzajemnością.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.gutenberg.org/ebooks/3796 ''Rilla ze Złotego Brzegu'' – wersja anglojęzyczna] w bazie [[Projekt Gutenberg|Projektu Gutenberg]]
* ''[https://polona.pl/item/rilla-ze-zlotego-brzegu,ODk3NzEwNTk/ Rilla ze Złotego Brzegu]'' (1933) w bibliotece [[Polona]]

{{Ania z Zielonego Wzgórza}}{{Lucy Maud Montgomery}}
[[Kategoria:Książki związane z postacią Ani z Zielonego Wzgórza]]
[[Kategoria:Powieści z 1921]]

title: Rilla ze Złotego BrzeguRilla of Ingleside

Autor: Lucy Maud Montgomery

Typ utworu: literatura dla dzieci i młodzieży

Miejsce wydania: Kanada

Język: angielski

Wydawca:
Frederick A. Stokes Company
Nasza Księgarnia

Przekład: Janina Zawisza-Krasucka

poprzednia · Dolina Tęczy: następna · Ania z Wyspy Księcia Edwarda


text:
# Józef Wandzik
Józef Stefan Wandzik (ur. 13 sierpnia 1963 w Tarnowskich Górach) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza, wicemistrz Europy z reprezentacją Polski do lat 18 z 1981 i zdobywca 3. miejsca na młodzieżowych MŚ w 1983, reprezentant Polski.

## Życiorys
Karierę zawodniczą rozpoczynał w klubie Rodło Górniki (Bytom). Następnie reprezentował barwy Ruchu Chorzów. W sezonie 1984/1985 odszedł do Górnika Zabrze, z którym czterokrotnie zdobył mistrzostwo Polski i raz superpuchar Polski. Pierwszym zagranicznym klubem Wandzika był grecki Panathinaikos AO, z którym trzykrotnie świętował zdobycie mistrzostwa i Pucharu Grecji. Następnie występował w Apollonie Smyrnis i Athinaikosie AS. Karierę zakończył w 2001 roku.
W reprezentacji Polski zadebiutował 8 grudnia 1985 w przegranym meczu z Tunezją i przez lata był podstawowym bramkarzem. Ustanowił też rekord: nie puścił gola aż w 25 meczach. Ostatni mecz rozegrał 25 kwietnia 1995 w wygranym w Zabrzu meczu z reprezentacją Izraela. Łącznie w reprezentacji Polski rozegrał 52 mecze, puszczając w nich 53 bramki.
Ma za sobą także debiut filmowy. Wystąpił w roli bramkarza „Czarnych Zabrze” w filmie Janusza Zaorskiego „Piłkarski poker” z 1988 roku.

title: Józef Wandzik

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Józef Wandzik
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Józef Stefan Wandzik
 |data urodzenia          = 13 sierpnia 1963
 |miejsce urodzenia       = [[Tarnowskie Góry]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 191 cm
 |pozycja                 = [[bramkarz]]
 |klub                    = [[Aittitos Spata]] (trener bramkarzy)
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       = !  ! Rodło Górniki
 |kariera seniorska       =
! 1980–1984 ! [[Ruch Chorzów]]     !  56 ! 0
! 1985–1990 ! [[Górnik Zabrze]]    ! 140 ! 0
! 1990–1999 ! [[Panathinaikos AO]] ! 249 ! 0
! 1999–2000 ! [[Apollon Smyrnis]]  !  25 ! 0
! 2000–2001 ! [[Athinaikos AS]]    !   6 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 1985–1995 ! {{reprezentacja|POL|pn}} ! 52 ! 0
 |kariera trenerska       =
! 2002      ! [[GS Kallithea]] (tymczasowo)
! 2014      ! AO Nea Ionia (tymczasowo)
! 2015–2017 ! [[AO Trikala]] (bramkarze)
! 2017      ! [[Olympiakos Wolos]] (bramkarze)
! 2017–     ! [[Aittitos Spata]] (bramkarze)
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Józef Stefan Wandzik''' (ur. [[13 sierpnia]] [[1963]] w [[Tarnowskie Góry|Tarnowskich Górach]]) – [[Polska|polski]] piłkarz grający na pozycji [[bramkarz]]a, wicemistrz [[Europa|Europy]] z reprezentacją Polski do lat 18 z [[1981]] i zdobywca 3. miejsca na [[Młodzieżowe Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1983|młodzieżowych MŚ w 1983]], [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|reprezentant Polski]].

== Życiorys ==
Karierę zawodniczą rozpoczynał w klubie Rodło Górniki ([[Bytom]]). Następnie reprezentował barwy [[Ruch Chorzów|Ruchu Chorzów]]. W sezonie 1984/1985 odszedł do [[Górnik Zabrze|Górnika Zabrze]], z którym czterokrotnie zdobył mistrzostwo Polski i raz superpuchar Polski. Pierwszym zagranicznym klubem Wandzika był grecki [[Panathinaikos AO]], z którym trzykrotnie świętował zdobycie mistrzostwa i [[Puchar Grecji w piłce nożnej|Pucharu Grecji]]. Następnie występował w [[Apollon Smyrnis|Apollonie Smyrnis]] i [[Athinaikos AS|Athinaikosie AS]]. Karierę zakończył w 2001 roku.

W [[Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Polski]] zadebiutował 8 grudnia 1985 w przegranym meczu z [[Reprezentacja Tunezji w piłce nożnej mężczyzn|Tunezją]] i przez lata był podstawowym bramkarzem. Ustanowił też rekord: nie puścił gola aż w 25 meczach. Ostatni mecz rozegrał 25 kwietnia 1995 w wygranym w [[Zabrze|Zabrzu]] meczu z [[Reprezentacja Izraela w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacją Izraela]]. Łącznie w reprezentacji Polski rozegrał 52 mecze, puszczając w nich 53 bramki.

Ma za sobą także debiut filmowy. Wystąpił w roli bramkarza „Czarnych Zabrze” w filmie [[Janusz Zaorski|Janusza Zaorskiego]] „[[Piłkarski poker]]” z [[1988]] roku.

== Bibliografia ==
* {{90minut.pl|osoba|2301}} {{lang|pl}}

{{Grupa szablonów
 |tytuł = Składy reprezentacji Polski
 |zwijanie =
 |lista =
{{Polska U-18 1981}}
{{Polska U-20 1981}}
{{Polska U-20 1983}}
{{Polska 1986}}
}}

{{SORTUJ:Wandzik, Józef}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnowskich Górach]]
[[Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Ruchu Chorzów]]
[[Kategoria:Piłkarze Górnika Zabrze]]
[[Kategoria:Piłkarze Panathinaikosu AO]]
[[Kategoria:Piłkarze Apollonu Smyrnis]]
[[Kategoria:Piłkarze Athinaikosu AS]]
[[Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy GS Kallithea]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1986]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1963]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata U-20 w Piłce Nożnej 1983]]

title: · Józef Wandzik

Pełne imię i nazwisko: Józef Stefan Wandzik

Data i miejsce urodzenia: 13 sierpnia 1963 · Tarnowskie Góry

Pozycja: bramkarz

Klub: Aittitos Spata (trener bramkarzy)

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Ruch Chorzów · 56 · (0)

Górnik Zabrze · 140 · (0)

Panathinaikos AO · 249 · (0)

Apollon Smyrnis · 25 · (0)

Athinaikos AS · 6 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Polska · 52 · (0)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

GS Kallithea (tymczasowo)

AO Nea Ionia (tymczasowo)

AO Trikala (bramkarze)

Olympiakos Wolos (bramkarze)

Aittitos Spata (bramkarze)


text:
# João Alves
João Artur Rosa Alves (ur. 18 sierpnia 1980 w Chaves) – portugalski piłkarz, od lata 2014 roku grający w klubie SC Freamunde. Występuje na pozycji pomocnika. W reprezentacji Portugalii zadebiutował w 2005 roku. Do tej pory rozegrał w niej trzy mecze (stan na 21 marca 2013r.).

title: João Alves

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = João Alves
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = João Artur Rosa Alves
 |data urodzenia          = 18 sierpnia 1980
 |miejsce urodzenia       = [[Chaves]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 179 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[SC Freamunde]]
 |numer w klubie          = 80
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1998–2004 ! [[GD Chaves]] ! 151 ! 15
! 2004–2005 ! [[SC Braga]] ! 22 ! 4
! 2005–2007 ! [[Sporting CP]] ! 25 ! 1
! 2007–2012 ! [[Vitória SC]] ! 118 ! 3
! 2012–2013 ! [[Omonia Nikozja]] ! 14 ! 2
! 2013–2014 ! [[Académico de Viseu]] ! 29 ! 4
! 2014– ! [[SC Freamunde]] ! 1 ! 0
 |data seniorzy           = 1 lipca 2015
 |kariera reprezentacyjna = ! 2005 ! {{reprezentacja|PRT|pn}} ! 3 ! 0
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''João Artur Rosa Alves''' (ur. [[18 sierpnia]] [[1980]] w [[Chaves]]) – portugalski [[piłkarz]], od lata 2014 roku grający w klubie [[SC Freamunde]]. Występuje na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. W [[Reprezentacja Portugalii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Portugalii]] zadebiutował w 2005 roku. Do tej pory rozegrał w niej trzy mecze (stan na 21 marca 2013r.).

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|12338}}

{{SORTUJ:Alves, João}}
[[Kategoria:Reprezentanci Portugalii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze GD Chaves]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Braga]]
[[Kategoria:Piłkarze Sportingu CP]]
[[Kategoria:Piłkarze Vitórii SC]]
[[Kategoria:Piłkarze Omonii Nikozja]]
[[Kategoria:Piłkarze Académico de Viseu]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Freamunde]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]

title: · João Alves

Pełne imię i nazwisko: João Artur Rosa Alves

Data i miejsce urodzenia: 18 sierpnia 1980 · Chaves

Pozycja: pomocnik

Klub: SC Freamunde

title: Kariera seniorska

GD Chaves · 151 · (15)

SC Braga · 22 · (4)

Sporting CP · 25 · (1)

Vitória SC · 118 · (3)

Omonia Nikozja · 14 · (2)

Académico de Viseu · 29 · (4)

SC Freamunde · 1 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Portugalia · 3 · (0)


text:
# Nikołaj Siergiejew
Nikołaj Dmitrijewicz Siergiejew (ros. Николай Дмитриевич Сергеев; ur. 22 września?/5 października 1909 we wsi Staryje Pietrowcy w guberni kijowskiej, zm. 11 lutego 1999 w Moskwie) – radziecki dowódca, admirał floty.

## Życiorys
W czasie II wojny światowej pełnił służbę w Głównym Sztabie Morskim, dowodził także brygadą okrętów Wojskowej Flotylli Wołżańskiej. Po wojnie służył w sztabie generalnym Marynarki Wojennej, w latach 1964–1977 jako szef sztabu głównego – pierwszy zastępca dowódcy Marynarki Wojennej.
30 kwietnia 1970 awansowany do stopnia admirała floty.

title: Nikołaj Siergiejew

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Nikołaj Siergiejew
 |imię i nazwisko org = {{k|ru|Николай Дмитриевич Сергеев}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = marynarka
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = RAF N F9AdmirFleet 1962-94h.svg
 |stopień             = [[admirał floty]]
 |data urodzenia      = [[5 października]] [[1909]]
 |miejsce urodzenia   = Staryje Pietrowcy
 |data śmierci        = [[11 lutego]] [[1999]]
 |miejsce śmierci     = [[Moskwa]]
 |lata służby         = 1928–1992
 |siły zbrojne        = {{bandera|SUN|wojenna}}
 |jednostki           =
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|SU-NP||20}}<br /> {{order|RU-Z}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|ORP}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzSz}} {{order|SU-N|2}} {{order|SU-OWO|1}} {{order|SU-OWO|1}} {{order|OCzSzP}} {{order|OCzG}} {{order|OCzG}} {{order|OCzG}} {{order|SU-M100UL}} {{order|SU-MZNWWO}} {{order|SU-M20ZWWO}} {{order|SU-M30ZWWO}} {{order|SU-M40ZWWO}} {{order|SU-MZJWWO}} {{order|SU-MWSZZSRR}} {{order|SU-MUBB}} {{order|SU-M30RAMW}} {{order|SU-M40SZ}} {{order|SU-M50SZ}} {{order|SU-M60SZ}} {{order|SU-M70SZ}} {{order|OOP|KKG}} {{order|DD-OGPN|3}} {{order|MN-OCS|1}}
 |commons             =
}}
'''Nikołaj Dmitrijewicz Siergiejew''' ([[Język rosyjski|ros.]] Николай Дмитриевич Сергеев; ur. {{data|1909-10-05}} we wsi Staryje Pietrowcy w [[Gubernia kijowska|guberni kijowskiej]], zm. [[11 lutego]] [[1999]] w [[Moskwa|Moskwie]]) – radziecki dowódca, [[admirał floty]].

== Życiorys ==
W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] pełnił służbę w [[Główny Sztab Morski|Głównym Sztabie Morskim]], dowodził także brygadą okrętów [[Wojskowa Flotylla Wołżańska|Wojskowej Flotylli Wołżańskiej]]. Po wojnie służył w sztabie generalnym Marynarki Wojennej, w latach 1964–1977 jako szef sztabu głównego – pierwszy zastępca dowódcy Marynarki Wojennej.

30 kwietnia 1970 awansowany do stopnia admirała floty.

== Bibliografia ==
* [http://www.marshals.su/Genar/af.html dostęp 2014-01-18]
* [http://novodevichiynecropol.narod.ru/11/sergeev_nd.htm dostęp 2018-12-23]

{{SORTUJ:Siergiejew, Nikołaj}}
[[Kategoria:Radzieccy admirałowie floty]]
[[Kategoria:Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za umacnianie braterstwa broni”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Japonią”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Nachimowa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Żukowa]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie]]
[[Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1909]]
[[Kategoria:Zmarli w 1999]]

title: Nikołaj SiergiejewНиколай Дмитриевич Сергеев

Data i miejsce urodzenia: 5 października 1909 · Staryje Pietrowcy

Data i miejsce śmierci: 11 lutego 1999 · Moskwa

Siły zbrojne: Marynarka Wojenna ZSRR

Główne wojny i bitwy: II wojna światowa


text:
# Kostroševci
Kostroševci (cyr. Кострошевци) – wieś w Serbii, w okręgu pczyńskim, w gminie Surdulica. W 2011 roku liczyła 55 mieszkańców.

title: Kostroševci

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kostroševci
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Кострошевци}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg pczyński|pczyński]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Surdulica|Surdulica]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 55{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kostroševci''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Кострошевци) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg pczyński|okręgu pczyńskim]], w [[Gmina Surdulica|gminie Surdulica]]. W 2011 roku liczyła 55 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-08-20}}</ref>
}}

{{Gmina Surdulica}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu pczyńskim]]

title: KostroševciКострошевци

Państwo: Serbia

Okręg: pczyński

Gmina: Surdulica


text:
# Aljustrel
Aljustrel – miejscowość w Portugalii, leżąca w dystrykcie Beja, w regionie Alentejo w podregionie Baixo Alentejo. Miejscowość jest siedzibą gminy o tej samej nazwie.

## Demografia
| Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) | Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011) |
| ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- | ------------------------------------------- |
| 1801                                        | 1849                                        | 1900                                        | 1930                                        | 1960                                        | 1981                                        | 1991                                        | 2001                                        | 2004                                        | 2011                                        |
| 1878                                        | 4278                                        | 8214                                        | 15 276                                      | 18 181                                      | 12 870                                      | 11 990                                      | 10 567                                      | 9940                                        | 9 257                                       |

## Sołectwa
Sołectwa gminy Aljustrel (ludność wg stanu na 2011 r.):
- Aljustrel – 5137 osób
- Ervidel – 1005 osób
- Messejana – 892 osoby
- Rio de Moinhos – 741 osób
- São João de Negrilhos – 1482 osoby

title: Aljustrel

wikitext:
{{Inne znaczenia|miasta Aljustrel|[[Aljustrel (Fatima)]]}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Aljustrel
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = AJT.png
 |flaga                           = Pt-ajt1.png
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = PRT
 |1. jednostka administracyjna    = [[Dystrykt Beja|Beja]]
 |1. jednostka tradycyjna         = [[Baixo Alentejo (prowincja)|Baixo Alentejo]]
 |1. jednostka statystyczna       = [[Alentejo]]
 |2. jednostka statystyczna       = [[Baixo Alentejo (podregion)|Baixo Alentejo]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 455,66 km²
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 9257<ref name=US>{{Cytuj |tytuł = Statistics Portugal |data dostępu = 2018-02-11 |opublikowany = www.ine.pt |url = https://www.ine.pt/xportal/xmain?xpid=INE&xpgid=ine_publicacoes&PUBLICACOESpub_boui=131011251&PUBLICACOEStema=5414321&PUBLICACOESmodo=2 |język = en}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 20,32 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = sołectw
 |1. podział                      = 5
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = Dystrykt Beja
 |współrzędne                     = 37°55′N 8°10′W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Aljustrel''' – miejscowość w [[Portugalia|Portugalii]], leżąca w dystrykcie [[Dystrykt Beja|Beja]], w regionie [[Alentejo]] w podregionie [[Baixo Alentejo (podregion)|Baixo Alentejo]]. Miejscowość jest siedzibą gminy o tej samej nazwie.

== Demografia ==
{| class="wikitable"
!colspan="10"| Liczba ludności gminy Aljustrel (1801–2011)
|- bgcolor="#C0C0C0"
|align="center"| 1801
|align="center"| 1849
|align="center"| 1900
|align="center"| 1930
|align="center"| 1960
|align="center"| 1981
|align="center"| 1991
|align="center"| 2001
|align="center"| 2004
|align="center"| 2011
|-
|align="center"| 1878
|align="center"| 4278
|align="center"| 8214
|align="center"| 15 276
|align="center"| '''18 181'''
|align="center"| 12 870
|align="center"| 11 990
|align="center"| 10 567
|align="center"| 9940
|align="center"| 9 257<ref name=US />
|}

== Sołectwa ==
Sołectwa gminy Aljustrel (ludność wg stanu na 2011 r.)<ref name=US />:
* [[Aljustrel (wieś)|Aljustrel]] – 5137 osób
* [[Ervidel]] – 1005 osób
* [[Messejana]] – 892 osoby
* [[Rio de Moinhos]] – 741 osób
* [[São João de Negrilhos]] – 1482 osoby

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Beja}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w dystrykcie Beja]]
[[Kategoria:Gminy w dystrykcie Beja]]

title: Aljustrel

Herb: Flaga

Państwo: Portugalia

Dystrykt: Beja

Kraina historyczna: Baixo Alentejo

Region (NUTS 2): Alentejo

Podregion (NUTS 3): Baixo Alentejo