text:
# Park Krajobrazowy im. gen. Dezyderego Chłapowskiego
Park Krajobrazowy im. gen. Dezyderego Chłapowskiego – park krajobrazowy na terenie województwa wielkopolskiego, leżący na pograniczu dwóch powiatów: kościańskiego i śremskiego. Obejmuje wieś Turew oraz kilkanaście sąsiednich miejscowości. Park ma powierzchnię 17 323,21 ha i został utworzony w 1992. Patronem parku jest Dezydery Chłapowski – polski generał, działacz gospodarczy, prekursor pracy organicznej.
Teren parku stanowią: pola uprawne (65%), użytki zielone (8,5%) oraz lasy (14,7%). Głównymi celami parku są: ochrona rzadkiego w skali kontynentu krajobrazu kulturowego oraz realizacja nowoczesnego rolnictwa na ekologicznych zasadach funkcjonowania przyrody.
Obszar parku wyróżnia bogata fauna i flora; cechuje go także specyficzny mikroklimat. Największym kompleksem leśnym jest Las Rąbiński. Tereny parku obejmują unikatowy w skali kraju krajobraz rolniczy z siecią zadrzewień śródpolnych, stworzoną jeszcze za czasów generała Chłapowskiego. Od kilkudziesięciu lat teren ten jest miejscem badawczym, na którym wypracowywane są podstawy funkcjonowania ekosystemów krajobrazu rolniczego oraz zasady ochrony środowiska przyrodniczego. Badania te prowadzone są przez Instytut Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN. Od powstania parku jego krajobraz jest wzbogacany przez nowe zalesienia, zwłaszcza przy drogach lokalnych oraz restytucję dawno zanikłych oczek wodnych. Na terenie parku żyje obecnie około 270 gatunków roślin i 43 gatunki motyli. Stwierdzono tu występowanie rzadkiego w Polsce gatunku pszczoły – porobnicy murarki (Anthophora plagiata), jak również nowego dla fauny polskiej, trzpiennika Tremex magus. Występuje tutaj także: bóbr europejski, wydra, łoś, daniel oraz jenot.
Przez teren parku przebiegają piesze szlaki turystyczne:
- czarny: Kościan – Gryżyna – Kopaszewo – Rąbiń
- zielony: Kościan – Racot – Gryżyna – Nowy Dębiec – Osiek – Choryń – Turew – Kopaszewo – Książ Wielkopolski

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Park Krajobrazowy im gen. Dezyderego Chłapowskiego
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 = Park Krajobrazowy Dezyderego Chłapowskiego.gif
 |grafika              = Racot pałac.jpg
 |opis grafiki         = [[Pałac w Racocie]] położony na terenie parku
 |rodzaj               = [[park krajobrazowy]]
 |państwo              = wielkopolskie
 |położenie            = gminy: [[Czempiń (gmina)|Czempiń]], [[Kościan (gmina wiejska)|Kościan]], [[Krzywiń (gmina)|Krzywiń]], [[Śrem (gmina)|Śrem]]
 |siedziba             =
 |mezoregion           = [[Równina Kościańska]], [[Pojezierze Krzywińskie]]
 |data utworzenia      = 1 grudnia 1992
 |akt prawny           = Rozporządzenie Nr 1/92 Wojewody Leszczyńskiego i Wojewody Poznańskiego{{r|crfop}}
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 173,23 km²
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    = 0 [[rezerwat przyrody|rezerwatów przyrody]]
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |współrzędne          = 52°3'25"N 16°48'32"E
 |commons              =
 |www                  = http://www.zpkww.pl/parki/park-krajobrazowy-im-gen-d-chlapowskiego/informacje-ogolne/
}}
'''Park Krajobrazowy im. gen. Dezyderego Chłapowskiego''' – [[park krajobrazowy]] na terenie [[województwo wielkopolskie|województwa wielkopolskiego]], leżący na pograniczu dwóch powiatów: [[powiat kościański|kościańskiego]] i [[powiat śremski|śremskiego]]. Obejmuje wieś [[Turew (wieś w województwie wielkopolskim)|Turew]] oraz kilkanaście sąsiednich miejscowości<ref name="lasypanstwowe" />. Park ma powierzchnię 17 323,21 ha i został utworzony w 1992{{r|crfop|pkold}}. Patronem parku jest [[Dezydery Chłapowski]] – polski [[generał]], działacz gospodarczy, prekursor [[praca organiczna|pracy organicznej]].
[[Plik:Las Rąbiński, kaplica św. Kazimierza.jpg|thumb|175px|left|Stylizowana na [[styl zakopiański]] kapliczka leśna z roku 1910<ref name="kaplicarabin" />]]
Teren parku stanowią: pola uprawne (65%), [[użytki zielone]] (8,5%) oraz lasy (14,7%){{r|pkold}}. Głównymi celami parku są: ochrona rzadkiego w skali kontynentu krajobrazu kulturowego oraz realizacja nowoczesnego [[rolnictwo|rolnictwa]] na ekologicznych zasadach funkcjonowania przyrody.

Obszar parku wyróżnia bogata [[fauna]] i [[flora]]; cechuje go także specyficzny [[mikroklimat]]. Największym kompleksem leśnym jest [[Las Rąbiński]]. Tereny parku obejmują unikatowy w skali kraju [[krajobraz]] rolniczy z siecią zadrzewień śródpolnych, stworzoną jeszcze za czasów [[generał]]a Chłapowskiego<ref name="MajDziewulska1997" />. Od kilkudziesięciu lat teren ten jest miejscem badawczym, na którym wypracowywane są podstawy funkcjonowania [[ekosystem]]ów krajobrazu rolniczego oraz zasady [[ochrona środowiska|ochrony środowiska]] przyrodniczego. Badania te prowadzone są przez [[Polska Akademia Nauk#Wydział Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych|Instytut Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN]]<ref name="Anders106" />. Od powstania parku jego krajobraz jest wzbogacany przez nowe zalesienia, zwłaszcza przy drogach lokalnych oraz restytucję dawno zanikłych [[staw ogrodowy|oczek wodnych]]. Na terenie parku żyje obecnie około 270 [[gatunek (biologia)|gatunków]] roślin i 43 gatunki [[motyle|motyli]]. Stwierdzono tu występowanie rzadkiego w Polsce gatunku [[Pszczołowate|pszczoły]] – {{link-interwiki|Q=Q149810|porobnica murarka|tekst=porobnicy murarki}} (''Anthophora plagiata''), jak również nowego dla fauny polskiej, [[trzpiennikowate|trzpiennika]] ''Tremex magus''. Występuje tutaj także: [[bóbr europejski]], [[wydra]], [[Alceini|łoś]], [[Daniel zwyczajny|daniel]] oraz [[Jenot azjatycki|jenot]].

Przez teren parku przebiegają piesze szlaki turystyczne<ref name="MajDziewulska1997" />:
* {{szlak|czarny}} czarny: [[Kościan]] – [[Gryżyna (województwo wielkopolskie)|Gryżyna]] – [[Kopaszewo]] – [[Rąbiń]]
* {{szlak|zielony}} zielony: Kościan – [[Racot]] – Gryżyna – [[Nowy Dębiec]] – [[Osiek (powiat kościański)|Osiek]] – [[Choryń]] – [[Turew (wieś w województwie wielkopolskim)|Turew]] – Kopaszewo – [[Książ Wielkopolski]]

== Przypisy ==
<references>
* <ref name="Anders106">{{Cytuj książkę | nazwisko = Anders | imię = Paweł | autor link = Paweł Anders | tytuł = Pojezierze Leszczyńskie | rok = 1985 | wydawca = Wydawnictwo PTTK "Kraj" | strony = 106}}</ref>
* <ref name=crfop>{{Cytuj stronę | url = http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewparkkrajobrazowy.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.PK.99 | tytuł = Park Krajobrazowy im. Gen. Dezyderego Chłapowskiego | praca = Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody | opublikowany = Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska | data dostępu = 2018-06-14}}</ref>
* <ref name="kaplicarabin">{{Cytuj stronę | url=http://www.powiatkoscian.pl/100_lat_kaplicy_w_Rabiniu_,1531.html | tytuł=100 lat kaplicy w Rąbiniu | data dostępu=2013-03-11}}</ref>
* <ref name="lasypanstwowe">[[Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe|Lasy Państwowe]]: [http://www.lasy.gov.pl/mapa mapa poglądowa]</ref>
* <ref name="MajDziewulska1997">{{Cytuj książkę | nazwisko = Dziewulska | imię=Alicja | nazwisko2 = Maj | imię2 = Jan | tytuł = Kościan: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne | wydawca = Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne | miejsce = Warszawa | rok = 1997 | isbn = 83-7135-149-6}}</ref>
* <ref name="pkold">{{Cytuj | tytuł = Park Krajobrazowy im. Gen. D. Chłapowskiego | opublikowany = Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego | archiwum = https://web.archive.org/web/20150721225207/http://www.zpkww.pl/parki.php?p=10}}</ref>
</references>
{{Parki krajobrazowe w Polsce}}
{{Parki krajobrazowe województwa wielkopolskiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Parki krajobrazowe w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Powiat kościański]]
[[Kategoria:Powiat śremski]]

Województwo: wielkopolskie

Położenie: gminy: Czempiń, Kościan, Krzywiń, Śrem

Mezoregion: Równina Kościańska, Pojezierze Krzywińskie

Data utworzenia: 1 grudnia 1992

Obszary chronione: 0 rezerwatów przyrody


text:
# Tulku
Tulku (tyb.: སྥྲུལ་སྐུ་, Wylie: sprul sku, ZWPY: zhügu) – w buddyzmie tybetańskim – istota, która manifestuje się w postaci ludzkiej przez wiele kolejnych inkarnacji, w przeciwieństwie do innych istot odradzająca się w świadomy sposób, aczkolwiek nie zawsze pamiętająca swoje poprzednie żywoty.
Najbardziej znanym przykładem tulku jest dalajlama, który jest uważany za emanację bodhisattwy współczucia – Awalokiteśvary (tyb. Czenrezig). Wyznawcy buddyzmu tybetańskiego wierzą, że od 1391 roku odradzał się on 14 razy.
Według tej części buddystów, którzy wierzą w istnienie tulku, pierwszą świadomie odradzającą się istotą tego typu, którego linia trwa do dziś, był (i jest) karmapa, najbardziej znany mistrz i autorytet szkoły kagyu, obecnie w swojej 17 inkarnacji.

## Rozpoznawanie tulku
Tulku bliski śmierci może zostawić wskazówki na temat swoich kolejnych narodzin. Czasem są to przepowiednie odnośnie do miejsca, gdzie można szukać jego kolejnej inkarnacji. Kandydaci na tulku są rozpoznawani przez najwyższych nauczycieli danej linii przekazu nauk, które ów tulku udzielał. Dziecku, które podejrzewa się o bycie inkarnacją nauczyciela, daje się do sprawdzenia przedmioty z poprzedniego życia albo pyta o rzeczy, na temat których odpowiedzi mogą znać tylko najbliższe osoby z życia poprzedniej inkarnacji.
Istnieją też związki pomiędzy tulku, którzy się rozpoznają. I tak w szkole gelug dalajlamę rozpoznaje głównie panczenlama, a panczelamę dalajlama, zaś w szkole kagyu karmapę rozpoznaje głównie szamarpa i vice versa.

## Teoria
Słowo tulku tłumaczy się z tybetańskiego སྤྲུལ་སྐུ (Wylie: sprul sku) jako „ciało reinkarnowane, ciało emanacji”. Jest to synonim sanskryckiego terminu nirmāṇakāya.
Reinkarnacja jest kluczowym terminem używanym w buddyzmie i związana jest z takimi naukami jak prawo przyczynowo-skutkowe karma oraz dwanaście ogniw współzależnego powstawania. Pojęcie świadomego odradzania pojawia się jedynie w naukach mahajany, a szczególnie akcentowane jest w wadżrajanie i możliwe jest tylko dla bodhisattwów.
W wadżrajanie wyjaśnienia na temat odrodzeń bodhisattwów ściśle wiążą się z teorią tantr buddyjskich, których praktyka umożliwia ostatecznie praktykującemu przekształcenie własnego procesu umierania, stanu pośredniego po śmierci (bardo) oraz ponownego odrodzenia w świecie, w zrealizowanie odpowiednio trzech ciał buddy. Tulku, zgodnie z tym podejściem, odpowiada tantrycznemu przekształceniu owego ponownego odrodzenia praktykującego (Tantry Jogi Najwyższej).

## Decyzja rządu chińskiego
Rząd chiński zażądał kontroli nad procesem rozpoznawania tulku. Klasztory utrzymujące, że odkryły inkarnację tulku muszą od września 2007 prosić o zezwolenie na uznanie tego za fakt w departamencie spraw religijnych w swojej prowincji.

## Znane linie tulku
- Dalajlamowie
- Karmapowie
- Panczenlamowie
- Szamarpowie

wikiname: plwiki

title: Tulku

in_language: pl

wikitext:
'''Tulku''' ([[Język tybetański|tyb.]]: སྥྲུལ་སྐུ་, [[transliteracja Wyliego|Wylie]]: ''sprul sku'', [[pinyin tybetański|ZWPY]]: ''zhügu'') – w [[buddyzm tybetański|buddyzmie tybetańskim]] – istota, która manifestuje się w postaci ludzkiej przez wiele kolejnych inkarnacji, w przeciwieństwie do innych istot odradzająca się w świadomy sposób, aczkolwiek nie zawsze pamiętająca swoje poprzednie żywoty.

Najbardziej znanym przykładem tulku jest [[dalajlama]], który jest uważany za [[emanacja|emanację]] [[Bodhisattwa|bodhisattwy]] współczucia – [[Awalokiteśwara|Awalokiteśvary]] (tyb. [[Czenreziga|Czenrezig]]). Wyznawcy [[buddyzm tybetański|buddyzmu tybetańskiego]] wierzą, że od 1391 roku odradzał się on 14 razy.

Według tej części [[Buddyzm|buddystów]], którzy wierzą w istnienie ''tulku'', pierwszą świadomie odradzającą się istotą tego typu, którego linia trwa do dziś, był (i jest) [[karmapa]], najbardziej znany mistrz i [[autorytet]] szkoły [[kagyu]], obecnie w swojej 17 inkarnacji.

== Rozpoznawanie tulku ==
Tulku bliski śmierci może zostawić wskazówki na temat swoich kolejnych narodzin. Czasem są to przepowiednie odnośnie do miejsca, gdzie można szukać jego kolejnej inkarnacji. Kandydaci na tulku są rozpoznawani przez najwyższych nauczycieli danej linii przekazu nauk, które ów tulku udzielał. Dziecku, które podejrzewa się o bycie inkarnacją nauczyciela, daje się do sprawdzenia przedmioty z poprzedniego życia albo pyta o rzeczy, na temat których odpowiedzi mogą znać tylko najbliższe osoby z życia poprzedniej inkarnacji.

Istnieją też związki pomiędzy tulku, którzy się rozpoznają. I tak w szkole [[gelug]] dalajlamę rozpoznaje głównie [[panczenlama]], a panczelamę dalajlama, zaś w szkole [[kagyu]] karmapę rozpoznaje głównie [[szamarpa]] i vice versa.

== Teoria ==
Słowo tulku tłumaczy się z tybetańskiego སྤྲུལ་སྐུ (Wylie: sprul sku) jako „ciało [[Reinkarnacja|reinkarnowane]], ciało emanacji”. Jest to synonim [[sanskryt|sanskryckiego]] terminu [[nirmanakaja|nirmāṇakāya]].

[[Reinkarnacja]] jest kluczowym terminem używanym w buddyzmie i związana jest z takimi naukami jak prawo przyczynowo-skutkowe [[karma]] oraz [[dwanaście ogniw współzależnego powstawania]]. Pojęcie świadomego odradzania pojawia się jedynie w naukach [[Mahajana|mahajany]], a szczególnie akcentowane jest w [[Wadżrajana|wadżrajanie]] i możliwe jest tylko dla [[Bodhisattwa|bodhisattwów]].

W [[Wadżrajana|wadżrajanie]] wyjaśnienia na temat odrodzeń bodhisattwów ściśle wiążą się z teorią tantr buddyjskich, których praktyka umożliwia ostatecznie praktykującemu przekształcenie własnego procesu umierania, stanu pośredniego po śmierci ([[Bardo (stan)|bardo]]) oraz ponownego odrodzenia w świecie, w zrealizowanie odpowiednio [[Trzy ciała Buddy|trzech ciał buddy]]. Tulku, zgodnie z tym podejściem, odpowiada tantrycznemu przekształceniu owego ponownego odrodzenia praktykującego ([[Tantry Jogi Najwyższej]]).

== Decyzja rządu chińskiego ==
Rząd [[Chińska Republika Ludowa|chiński]] zażądał kontroli nad procesem rozpoznawania tulku. Klasztory utrzymujące, że odkryły [[Inkarnacja|inkarnację]] tulku muszą od września 2007 prosić o zezwolenie na uznanie tego za fakt w departamencie spraw religijnych w swojej prowincji{{r|news.bbc.co-6973605}}.

== Znane linie tulku ==
* [[Dalajlama|Dalajlamowie]]
* [[Karmapa|Karmapowie]]
* [[Panczenlama|Panczenlamowie]]
* [[Szamarpa|Szamarpowie]]

== Zobacz też ==
* [[Nirmanakaja]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="news.bbc.co-6973605">{{lang|en}}{{Cytuj stronę |url = http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6973605.stm |tytuł = New Chinese rules on Dalai Lama |nazwisko = Bristow |imię = Michael |opublikowany = BBC |data = 1 września 2007 |data dostępu = 2008-05-11}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.absoluteastronomy.com/topics/Tulku Tulku na Absoluteastronomy.com.]

{{Buddyzm}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Buddyzm tybetański]]
[[Kategoria:Tulku| ]]


text:
# Gornji Martinići
Gornji Martinići (cyr. Горњи Мартинићи) – wieś w Czarnogórze, w gminie Danilovgrad. W 2011 roku liczyła 28 mieszkańców.

title: Gornji Martinići

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Gornji Martinići
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Горњи Мартинићи}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Czarnogóra
 |1. jednostka administracyjna = [[Gmina Danilovgrad|Danilovgrad]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 28{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Gornji Martinići''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Горњи Мартинићи) – [[wieś]] w [[Czarnogóra|Czarnogórze]], w [[Gmina Danilovgrad|gminie Danilovgrad]]. W 2011 roku liczyła 28 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.monstat.org/userfiles/file/popis2011/saopstenje/knjiga_prvi%20rezultati(1).pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova u Crnoj Gori|opublikowany=Zavod za statistiku Crne Gore - MONSTAT|język=sla|data dostępu=2019-12-16}}</ref>
}}

{{Gmina Danilovgrad}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Danilovgrad]]

title: Gornji MartinićiГорњи Мартинићи

Państwo: Czarnogóra

Gmina: Danilovgrad


text:
# Halt (Unix)
halt – program, który powoduje zatrzymanie pracy systemu, wyłączenie daemonów oraz zapisanie zawartości buforów.

## Przykład użycia
- # halt - spowoduje wyłączenie naszego komputera.

title: Halt (Unix)

wikitext:
{{Inne znaczenia|programu|[[Halt|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{dopracować|źródła=2022-05}}
{{małą literą}}
'''halt''' – program, który powoduje zatrzymanie pracy systemu, wyłączenie [[Demon (informatyka)|daemonów]] oraz zapisanie zawartości [[Bufor (programowanie)|buforów]].

==Przykład użycia==
* <code># halt</code> - spowoduje wyłączenie naszego komputera.

== Linki zewnętrzne ==
* {{man|8|halt|Linux}}

{{Polecenia Unix}}

[[Kategoria:Polecenia Unix]]


text:
# Zastarzyńce
Zastarzyńce (biał. Застарынцы; ros. Застаринцыи) – dawny chutor na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Miory. Miejscowość została zniesiona w 2011 roku.

## Historia
W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim (od 1926 w powiecie brasławskim) w gminie Miory.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 62 osoby, 21 było wyznania rzymskokatolickiego a 41 prawosławnego. Jednocześnie 20 mieszkańców zadeklarowało polską a 42 białoruską przynależność narodową. Było tu 14 budynków mieszkalnych. W 1931 w 14 domach zamieszkiwało 76 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Miorach i prawosławnej w Czeressie. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Drui i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Miorach.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.
Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

title: Zastarzyńce

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Zastarzyńce
 |nazwa oryginalna             = {{k|be|Застарынцы}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon miorski|miorski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Miory|Miory]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°41′18″N 27°44′19″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Zastarzyńce''' ({{w języku|be|Застарынцы}}; {{w języku|ru|Застаринцыи}}) – dawny chutor na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon miorski|rejonie miorskim]], w [[Sielsowiet Miory|sielsowiecie Miory]]. Miejscowość została zniesiona w 2011 roku<ref>«Об упразднении сельских населенных пунктов». Решение Миорского районного Совета депутатов от 15 июня 2011 г. № 64</ref>.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = futor Zastarzyńce na mapie (rejon miorski, obwód witebski) |data dostępu = 2022-01-29 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/zastarzynce.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga122" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]] (od 1926 w powiecie brasławskim)<ref>Dz.U. z 1925 r. nr 67, poz. 472</ref> w [[Miory (gmina)|gminie Miory]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwały tu 62 osoby, 21 było wyznania rzymskokatolickiego a 41 prawosławnego. Jednocześnie 20 mieszkańców zadeklarowało polską a 42 białoruską przynależność narodową. Było tu 14 budynków mieszkalnych<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 62}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 14 domach zamieszkiwało 76 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 9}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jozafata Kuncewicza w Miorach|parafii rzymskokatolickiej]] w [[Miory|Miorach]] i prawosławnej w [[Czeres|Czeressie]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Druja|Drui]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Miorach<ref name=":022222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1982}}</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]<ref>https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id=3950665|tytuł=okupacja sowiecka ziem polskich|data dostępu=2021-04-03}}</ref>. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Eberhardt |tytuł = Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej |czasopismo = Dzieje Najnowsze |data = 2018 |wolumin = Rocznik L – 2018 |numer = 2 |s = 95–100}}</ref>.

Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==

* {{SgKP|XV_cz.1|163|Błażki, wieś, powiat dzisieński, gmina Miory}}
{{Gmina Miory (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Wsie w rejonie miorskim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu brasławskiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu dziśnieńskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: ZastarzyńceЗастарынцы

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: miorski

Sielsowiet: Miory


text:
# Pyszków
Pyszków – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Brzeźnio.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Przez miejscowość przepływa niewielka rzeka Żeglina, dopływ Warty.
Ocalał dwór, zapewne z 2 poł. XVIII w. Murowany, parterowy z mieszkalnym poddaszem, częściowo podpiwniczony. Zbudowany na planie litery L. Zwrócony frontem na pd.-wsch. Krótsze skrzydło poszerzone od pd. z wydzieloną wieżą na planie kwadratu z 2 poł. XIX w. Piwnice sklepione płaską kolebką. Układ wnętrza dwutraktowy, na osi sień z dwubiegową klatką schodową. Na osi frontu płytki ryzalit z gankiem wspartym na 4 kolumnach i pilastrach, dźwigający trójkątny szczyt. Dach naczółkowy.

Parafia utworzona w 1971 r. W 1988 r. bp Henryk Muszyński poświęcił kościół MB Królowej Polski zbudowany według projektu arch. Mirosława Pasikowskiego na miejscu dawnej kaplicy.

## Części wsi
| SIMC    | Nazwa            | Rodzaj    |
| ------- | ---------------- | --------- |
| 0989620 | Malinówka        | część wsi |
| 0700074 | Olszaki          | część wsi |
| 0700045 | Poręba           | część wsi |
| 0700051 | Psuj             | część wsi |
| 0700068 | Ugoda Pyszkowska | część wsi |
| 1041142 | Ugody            | część wsi |

## Zabytki
Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest obiekt:
- pałac, pocz. XIX w., nr rej.: 583-XIII-45 z 11.06.1953

title: Pyszków

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Pyszków
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat sieradzki|sieradzki]]
 |gmina                  = [[Brzeźnio (gmina)|Brzeźnio]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 43
 |kod pocztowy           = 98-275{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = ESI
 |SIMC                   = 0700039
 |kod mapy               = Brzeźnio (gmina)
 |współrzędne            = 51°28'12"N 18°40'43"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|113542|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Pyszków''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat sieradzki|powiecie sieradzkim]], w [[Brzeźnio (gmina)|gminie Brzeźnio]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo sieradzkie|województwa sieradzkiego]].

Przez miejscowość przepływa niewielka rzeka [[Żeglina]], dopływ [[Warta|Warty]].

Ocalał dwór, zapewne z 2 poł. XVIII w. Murowany, parterowy z mieszkalnym poddaszem, częściowo podpiwniczony. Zbudowany na planie litery L. Zwrócony frontem na pd.-wsch. Krótsze skrzydło poszerzone od pd. z wydzieloną wieżą na planie kwadratu z 2 poł. XIX w. Piwnice sklepione płaską kolebką. Układ wnętrza dwutraktowy, na osi sień z dwubiegową klatką schodową. Na osi frontu płytki [[ryzalit]] z gankiem wspartym na 4 kolumnach i [[pilaster|pilastrach]], dźwigający trójkątny szczyt. Dach naczółkowy.<br />
Parafia utworzona w 1971 r. W 1988 r. bp Henryk Muszyński poświęcił kościół MB Królowej Polski zbudowany według projektu arch. Mirosława Pasikowskiego na miejscu dawnej kaplicy.

== Części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Pyszków{{r|R2013}}{{r|teryt}}{{r|KSNG}}
|-
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0989620 || Malinówka || część wsi
|-
|0700074 || [[Olszaki (Pyszków)|Olszaki]] || część wsi
|-
|0700045 || Poręba || część wsi
|-
|0700051 || Psuj || część wsi
|-
|0700068 || Ugoda Pyszkowska || część wsi
|-
|1041142 || Ugody || część wsi
|-
|}

== Zabytki ==
Według rejestru zabytków [[Narodowy Instytut Dziedzictwa|Narodowego Instytutu Dziedzictwa]]<ref>
{{cytuj stronę
| url          = http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/LDZ-rej.pdf
| tytuł        = Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie
| data dostępu = 2008-09-19
| autor        = NID
| archiwum= https://web.archive.org/web/20210830225303/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/LDZ-rej.pdf
| zarchiwizowano= 2021-08-30
}}
</ref> na listę zabytków wpisany jest obiekt:
* pałac, pocz. XIX w., nr rej.: 583-XIII-45 z 11.06.1953

== Zobacz też ==
* [[Pyszkowo]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

<ref name = "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>

<ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1053|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
<ref name="KSNG">{{cytuj stronę|url=http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/urzedowy_wykaz_nazw_miejscowosci_2015.xlsx | tytuł = Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części| autor = [[Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej|KSNG]]| opublikowany = opublikowany [w:] {{Dziennik Ustaw|2013|200}} ze zmianami w {{Dziennik Ustaw|2015|1636}} |język = pl| data dostępu = 2018-01-06 }}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* "Katalog zabytków sztuki w Polsce", 1953, t. II, z. 10 w opr. Katarzyny Szczepkowskiej.

{{Gmina Brzeźnio}}

[[Kategoria:Pyszków|*]]

title: Pyszków

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: sieradzki

Gmina: Brzeźnio

Tablice rejestracyjne: ESI


text:
# Peter Eastgate
Peter Eastgate (urodzony 13 grudnia 1985) – duński profesjonalny pokerzysta, który zwyciężył w turnieju głównym World Series of Poker 2008, stając się najmłodszym triumfatorem tego turnieju w historii. Rok później zdetronizował go Joe Cada

## WSOP 2008
W 2008 Eastgate'owi udało się zakwalifikować do turnieju głównego WSOP 2008 poprzez znaną brytyjską firmę hazardową. Doszedł do stołu finałowego mając 18,375,000 w żetonach, co dawało mu czwarte miejsce, a razem z Rosjaninem Ivanem Demidovem zagrał w heads-up. W finałowym rozdaniu jego A♦ 5♠ dało mu strita przy kartach wspólnych  2♦ K♠ 3♥ 4♣ 7♠ i pokonało 4♥ 2♥ Demidova (dwie pary). Eastgate zwyciężył, inkasując $9,119,517 co jest drugą wygraną w historii WSOP.

## Inne sukcesy
Oprócz WSOP, jego największe sukcesy to drugie miejsce w EPT Londyn w 2009 roku (£530,000) oraz zwycięstwo w turnieju bocznym podczas PCA 2009 ($343,000).

## Koniec kariery
6 czerwca 2010 roku Eastgate zapowiedział koniec swojej pokerowej kariery, tłumacząc swoją decyzję utratą motywacji do gry.

title: Peter Eastgate

wikitext:
{{Pokerzysta infobox
 |Imię i nazwisko      = Peter Eastgate
 |Grafika              = Peter Eastgate 2008.jpg
 |Podpis               = Eastgate podczas gry jeden na jednego przeciwko Ivanowi Demidovowi podczas WSOP 2008 Main Event
 |Przydomek            = Icegate, Isser
 |Państwo              = DNK
 |Data urodzenia       = 13 grudnia, 1985
 |Miejsce urodzenia    =
 |Data śmierci         =
 |wsop bransoletki     = 1
 |wsop płatne miejsce  = 2
 |wpt zwycięstwa       =
 |wpt stoliki finałowe =
 |wpt płatne miejsce   = ''Żadnego''
 |ept zwycięstwa       = ''Żadnego''
 |ept stoliki finałowe = 2
 |ept płatne miejsce   = 6
}}
'''Peter Eastgate''' (urodzony [[13 grudnia]] [[1985]]) – duński profesjonalny pokerzysta, który zwyciężył w turnieju głównym [[World Series of Poker 2008]], stając się najmłodszym triumfatorem tego turnieju w historii. Rok później zdetronizował go [[Joe Cada]]

== WSOP 2008 ==
W 2008 Eastgate'owi udało się zakwalifikować do turnieju głównego [[World Series of Poker|WSOP]] [[2008]] poprzez znaną brytyjską firmę hazardową<ref>[http://www.inside-edge-mag.co.uk/pokerlife/pokernews/7914/world_series_of_poker_main_event.html Ladbrokes congratulate Eastgate], artykuł z magazynu''Inside Poker'' , listopad 2008</ref>. Doszedł do stołu finałowego mając 18,375,000 w żetonach, co dawało mu czwarte miejsce, a razem z Rosjaninem [[Ivan Demidov|Ivanem Demidovem]] zagrał w heads-up. W finałowym rozdaniu jego A♦ 5♠ dało mu strita przy kartach wspólnych  2♦ K♠ 3♥ 4♣ 7♠ i pokonało 4♥ 2♥ Demidova (dwie pary). Eastgate zwyciężył, inkasując $9,119,517 co jest drugą wygraną w historii WSOP.

== Inne sukcesy ==
Oprócz WSOP, jego największe sukcesy to drugie miejsce w EPT Londyn w 2009 roku (£530,000) oraz zwycięstwo w turnieju bocznym podczas [[Pokerstars Caribbean Adventure|PCA]] 2009 ($343,000).

== Koniec kariery ==
6 czerwca 2010 roku Eastgate zapowiedział koniec swojej pokerowej kariery<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.pokerstarsblog.com/2010/champion-of-the-world-peter-eastgate-ann-071088.html |tytuł=Champion of the world Peter Eastgate announces break from poker |data dostępu=2010-07-17 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100709135716/http://www.pokerstarsblog.com/2010/champion-of-the-world-peter-eastgate-ann-071088.html |zarchiwizowano=2010-07-09 }}</ref>, tłumacząc swoją decyzję utratą motywacji do gry.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{DEFAULTSORT:Eastgate, Peter}}
[[Kategoria:Zwycięzcy World Series of Poker Main Event]]
[[Kategoria:Zwycięzcy bransoletek World Series of Poker]]
[[Kategoria:Duńscy pokerzyści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1985]]

title: Peter Eastgate

Przydomek: Icegate, Isser

Państwo: Dania

Data urodzenia: 13 grudnia, 1985

Zwycięstwa: Żadnego


text:
# SN 2005lm
SN 2005lm – supernowa typu II odkryta 10 listopada 2005 roku w galaktyce A001504+0021. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 21,00m.

title: SN 2005lm

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|0|15|04|91|0|21|18|5}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 2005lm
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = SDSS-II{{r|vizier}}
 | dzień = 10 listopada
 | rok = 2005{{r|vizier}}
 | typ = II{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = A001504+0021{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|0|15|04,91}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|0|21|18,5}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 21,00
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 2005lm''' – [[supernowa]] typu II odkryta 10 listopada 2005 roku w galaktyce [[A001504+0021]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 21,00{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 2005 roku]]

title: SN 2005lm

Odkrywca: SDSS-II

Data odkrycia: 10 listopada 2005

Typ supernowej: II


text:
# Dąb błotny
Dąb błotny (Quercus palustris Münchh.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny bukowatych występujący naturalnie w północno-wschodniej i centralnej części Ameryki Północnej. W Europie spotykany w parkach i ogrodach.

## Morfologia
PokrójJest to drzewo wolnorosnące. Posiada owalny pokrój. Dorasta do 20 m wysokości. Korona u młodszych okazów dość smukła, u starszych wąska i lekko sklepiona.
PieńW dolnej części prawie zawsze bez gałęzi, dopiero w górnej części rozgałęzia się dość gęsto i regularnie. Kora początkowo gładka, jasnoszara, później ciemniejsza z wyraźnym deseniem smugowym, na starszych drzewach z gładkimi bruzdami.
LiścieMocno wkrojone, do ćwiartki powierzchni liścia. Cechą odróżniającą, oprócz kształtu, są charakterystyczne kępki włosków u zbiegu głównych nerwów od spodu liścia. Jesienią przebarwiają się na intensywny, czerwony kolor. 8-17 cm długości i prawie tak samo szerokie.
KwiatyKwitnie od czerwca do lipca.
OwocŻołędzie szeroko półkoliste, do jednej trzeciej zagłębione w niskiej miseczce.

## Ekologia
Rośnie na obszarach nizinnych w obrębie zalewów rzecznych, na glebach wilgotnych i mokrych.

## Zastosowanie
Sadzony jako roślina ozdobna w parkach i kolekcjach.

title: Dąb błotny

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Dąb błotny
 |grafika              = Quercus-palustris.JPG
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[różopodobne]]
 |rząd                 = [[bukowce]]
 |rodzina              = [[bukowate]]
 |rodzaj               = [[dąb]]
 |gatunek              = dąb błotny
 |nazwa łacińska       = Quercus palustris
 |autor                = Münchh.
 |cytat                = Hausvater 5:253.  1770
 |synonimy             =
 |IUCN id              = 194215
 |status IUCN          = LC
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Quercus palustris
}}
[[Plik:Quercus palustris leaf-02.jpg|thumb|right|Liść dębu błotnego]]
'''Dąb błotny''' (''Quercus palustris'' Münchh.) – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[drzewo|drzewa]] liściastego z rodziny [[bukowate|bukowatych]] występujący naturalnie w północno-wschodniej i centralnej części [[Ameryka Północna|Ameryki Północnej]]. W Europie spotykany w parkach i ogrodach.

== Morfologia ==
; Pokrój: Jest to drzewo wolnorosnące. Posiada owalny pokrój. Dorasta do 20 m wysokości<ref name=ibro>{{cytuj stronę |url=https://zielonyogrodek.pl/katalog-roslin/drzewa/9859-dab-blotny | tytuł=Dąb błotny / Quercus palustris Muenchh. | data dostępu=2020-05-07 | opublikowany = Zielony Ogródek | rok= 2020 | język=pl}}</ref>. Korona u młodszych okazów dość smukła, u starszych wąska i lekko sklepiona.
; [[Pień]]: W dolnej części prawie zawsze bez gałęzi, dopiero w górnej części rozgałęzia się dość gęsto i regularnie. [[Kora]] początkowo gładka, jasnoszara, później ciemniejsza z wyraźnym deseniem smugowym, na starszych drzewach z gładkimi bruzdami.
; [[Liść|Liście]]: Mocno wkrojone, do ćwiartki powierzchni liścia. Cechą odróżniającą, oprócz kształtu, są charakterystyczne kępki włosków u zbiegu głównych nerwów od spodu liścia. Jesienią przebarwiają się na intensywny, czerwony kolor. 8-17 cm długości i prawie tak samo szerokie.
; [[Kwiat]]y: Kwitnie od czerwca do lipca.
; [[Owoc]]: Żołędzie szeroko półkoliste, do jednej trzeciej zagłębione w niskiej miseczce<ref>{{cytuj książkę | autor = Bruno T. Kremer| tytuł =Drzewa | url = https://archive.org/details/drzewa00krem| wydawca = Świat Książki| miejsce =Warszawa | rok = 1996| strony = [https://archive.org/details/drzewa00krem/page/n127 126]| isbn =83-7129-141-8 }}</ref>.

== Ekologia ==
Rośnie na obszarach nizinnych w obrębie zalewów rzecznych, na glebach wilgotnych i mokrych.

== Zastosowanie ==
Sadzony jako [[rośliny ozdobne|roślina ozdobna]] w parkach i kolekcjach.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2010-01-05}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dąb]]

title: Dąb błotny

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: różopodobne

Rząd: bukowce

Rodzina: bukowate

Rodzaj: dąb

Gatunek: dąb błotny


text:
# Innovecs
Innovecs (ukraiński: Інновекс) to działająca na całym świecie firma technologiczna założona przez Alexa Lutskiego w 2011 roku. Firma z główną siedzibą w Miami specjalizuje się w oprogramowaniu dla łańcucha dostaw, technologii medycznych, technologii HighTech oraz branży gier. Zatrudnia ponad 800 osób i działa w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Unii Europejskiej, Ameryce Łacińskiej, Izraelu, Australii i w Ukrainie. Polskie biuro zostało otworzone w 2022 roku w Warszawie.

## Historia
Firma Innovecs została założona we wrześniu 2011 r. w Kijowie na Ukrainie, skupiając się na usługach cyfrowych.
W 2015 r., we współpracy z Bitcoin Foundation Ukraine, uruchomiła w Kijowie centrum badawczo-rozwojowe specjalizujące się w technologii blockchain.
W latach 2017–2020 Innovecs zostało umieszczone w rankingu Inc. 5000, liście najszybciej rozwijających się prywatnych firm w Stanach Zjednoczonych. Ponadto w 2017 r., Clutch umieścił Innovecs na liście Top App Developers i Web Developers, a w latach 2017–2023 firma znalazła się na The Global Outsourcing 100 – liście najlepszych firm outsourcingowych na świecie sporządzonej przez International Association of Outsourcing Professionals (IAOP).
W 2018 r. Innovecs przejął dział outsourcingu ukraińskiej firmy Tatem Games zajmującej się tworzeniem gier mobilnych, w celu rozszerzenia działalności o tworzenie gier wideo.
W 2021 r. Innovecs nawiązał współpracę z Ukraińską Federacją Hokeja na Lodzie (FHU) w celu zaprojektowania i zbudowania platformy cyfrowej dla Federacji a w 2023 r., firma została oficjalnym partnerem FHU. W marcu 2021 r. Innovecs uzyskało tytuł Amazon Web Services (AWS) Select Consulting Partner oraz Advanced Tier Partner w 2024 roku. W październiku 2021 r. Innovecs został Platynowym Partnerem International Software Testing Qualifications Board (ISTQB).
W 2022 r. firma rozpoczęła działalność w regionie Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki (EMEA), aby rozszerzyć swoją działalność w Polsce, na Węgrzech i w Rumunii. Nawiązała również współpracę z Nerd.Management, CraftHub i Software Development Association Poland (SoDA). Innovecs uruchomił swoje biuro w Krakowie w 2022 r., koncentrując się na realizacji aplikacji dla sektorów takich jak gaming i logistyka. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę 24 lutego 2022 r. Innovecs aktywnie wspierało Ukrainę, w tym batalion medyczny "Szpitalnicy" i Fundację "Leleka", a także udzielał wsparcia Siłom Zbrojnym Ukrainy.
W grudniu 2022 r. firma zaprezentowała Innovecs Games jako submarkę na rynku produkcji gier. W okresie od grudnia 2023 r. do stycznia 2024 r. Innovecs nawiązało strategiczne partnerstwo z Davanti Warehousing i SAVOYE w sektorze łańcucha dostaw.
W 2023 r. Innovecs znalazł się w rankingu Global Top 100 Inspiring Workplaces, zajmując 25. Miejsce.
Od 2024 roku firma posiada biura w Warszawie, Minneapolis, Miami, Kijowie, Londynie, Tel-Awiwie, Sydney i Budapeszcie i zatrudnia ponad 800 osób.

## Engineering Leadership Platform
W sierpniu 2018 r. Innovecs otworzył InnoHub, multimedialne środowisko o powierzchni 600 m² przeznaczone do działań edukacyjnych w zakresie biznesu i technologii. Z czasem InnoHub przekształcił się w Engineering Leadership Platform do współpracy i nawiązywania kontaktów dla liderów branży inżynieryjnej.
W 2019 r. firma uruchomiła również platformę szkoleniową InnoCamp.

title: Innovecs

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Innovecs
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           = Innovcss.png
 |opis grafiki      =
 |państwo           = Stany Zjednoczone
 |siedziba          = [[Miami]], [[USA]]
 |adres             =
 |data założenia    = 2011
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      = ponad 800
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           =
 |www               = https://www.innovecs.com/
}}

'''Innovecs''' ([[Język ukraiński|ukraiński]]: Інновекс) to działająca na całym świecie firma technologiczna założona przez Alexa Lutskiego w 2011 roku<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Alex Lutskiy |tytuł = Council Post: Investing In Spirit: Why Build Community Rather Than Company? |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = Forbes |url = https://www.forbes.com/sites/forbestechcouncil/2020/10/16/investing-in-spirit-why-build-community-rather-than-company/ |język = en}}</ref>. Firma z główną siedzibą w [[Miami]] specjalizuje się w oprogramowaniu dla łańcucha dostaw, technologii medycznych, technologii HighTech oraz branży gier. Zatrudnia ponad 800 osób i działa w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], [[Unia Europejska|Unii Europejskiej]], [[Ameryka Łacińska|Ameryce Łacińskiej]], [[Izrael]]u, [[Australia|Australii]] i w [[Ukraina|Ukrainie]]<ref name=":0" />. Polskie biuro zostało otworzone w 2022 roku w [[Warszawa|Warszawie]]<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Waszczuk |tytuł = W Polsce powstanie kolejne centrum firmy Innovecs |data = 2022-10-07 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = ITwiz |url = https://itwiz.pl/w-polsce-powstanie-kolejne-centrum-firmy-innovecs/ |język = pl}}</ref>.

== Historia ==
Firma Innovecs została założona we wrześniu 2011 r. w Kijowie na Ukrainie, skupiając się na usługach cyfrowych<ref>{{Cytuj |tytuł = IT-ринок України: хто працює в найдинамічнішій галузі країни |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = РБК-Украина |url = https://daily.rbc.ua/ukr/show/it-rynok-ukrainy-rabotaet-samoy-dinamichno-1614070059.html |archiwum = https://web.archive.org/web/20210406233236/https://daily.rbc.ua/ukr/show/it-rynok-ukrainy-rabotaet-samoy-dinamichno-1614070059.html |zarchiwizowano = 2021-04-06 |język = ru}}</ref>.

W 2015 r., we współpracy z Bitcoin Foundation Ukraine, uruchomiła w [[Kijów|Kijowie]] centrum badawczo-rozwojowe specjalizujące się w technologii [[blockchain]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Ukraine collaborates with US Company to open Blockchain R&D Center in Kiev |data = 2021-02-26 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20210226062730/https://cointelegraph.com/news/ukraine-collaborates-with-us-company-to-open-blockchain-rd-center-in-kiev |archiwum = https://web.archive.org/web/20210226062730/https://cointelegraph.com/news/ukraine-collaborates-with-us-company-to-open-blockchain-rd-center-in-kiev |zarchiwizowano = 2021-02-26 |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Software developer Innovecs opens internationally-oriented Blockchain R&D center in Kiev {{!}} |data = 2015-09-30 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = Ukraine Digital News |url = https://www.uadn.net/2015/09/30/software-developer-innovecs-opens-internationally-oriented-blockchain-rd-center-in-kiev/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20210524112202/https://www.uadn.net/2015/09/30/software-developer-innovecs-opens-internationally-oriented-blockchain-rd-center-in-kiev/ |zarchiwizowano = 2021-05-24 |język = en}}</ref>.

W latach 2017–2020 Innovecs zostało umieszczone w rankingu Inc. 5000, liście najszybciej rozwijających się prywatnych firm w Stanach Zjednoczonych<ref>{{Cytuj |tytuł = Check out Innovecs on Inc.com |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = Inc.com |url = https://www.inc.com/profile/innovecs |język = en}}</ref>. Ponadto w 2017 r., Clutch umieścił Innovecs na liście Top App Developers i Web Developers, a w latach 2017–2023 firma znalazła się na The Global Outsourcing 100 – liście najlepszych firm outsourcingowych na świecie sporządzonej przez International Association of Outsourcing Professionals (IAOP)<ref>{{Cytuj |tytuł = Вышел рейтинг лучших аутсорсеров. 11 из них работают в Украине |data = 2020-02-18 |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = LIGA |url = https://tech.liga.net/technology/novosti/vyshel-reyting-luchshih-autsorserov-11-iz-nih-rabotayut-v-ukraine |język = ru}}</ref>.

W 2018 r. Innovecs przejął dział outsourcingu ukraińskiej firmy Tatem Games zajmującej się tworzeniem gier mobilnych, w celu rozszerzenia działalności o tworzenie [[Gra komputerowa|gier wideo]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Innovecs |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = www.igamingsuppliers.com |url = https://www.igamingsuppliers.com/vendor/innovecs/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Ukrainian IT outsourcing company Innovecs has aquired game division Tatem Games |data dostępu = 2021-05-24 |opublikowany = inventure.com.ua |url = https://inventure.com.ua/en/news/ukraine/ukrainian-it-outsourcing-company-innovecs-has-aquired-game-division-tatem-games |język = en}}</ref>.

W 2021 r. Innovecs nawiązał współpracę z [[Federacja Hokeja Ukrainy|Ukraińską Federacją Hokeja]] na Lodzie (FHU) w celu zaprojektowania i zbudowania platformy cyfrowej dla Federacji<ref>{{Cytuj |tytuł = Хокей допомагає СЕО Innovecs Алексу Луцькому бути сфокусованим та продуктивним. Як підприємець масштабує ефект на всю компанію — Forbes.ua |data = 2021-10-26 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = forbes.ua |url = https://forbes.ua/lifestyle/khokey-dopomagae-seo-innovecs-aleksu-lutskomu-buti-sfokusovanim-ta-produktivnim-yak-pidpriemets-masshtabue-efekt-na-vsyu-kompaniyu-26102021-2660 |język = uk}}</ref> a w 2023 r., firma została oficjalnym partnerem FHU<ref>{{Cytuj |tytuł = Компанія Innovecs продовжує підтримку українського хокею |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = FHU |url = https://fhu.com.ua/news/kompaniya-innovecs-prodovzhuye-pidtrymku-ukrayinskogo-hokeyu/ |język = uk}}</ref>. W marcu 2021 r. Innovecs uzyskało tytuł [[Amazon Web Services]] (AWS) Select Consulting Partner oraz Advanced Tier Partner w 2024 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = AWS Partner Solutions Finder |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = partners.amazonaws.com |url = https://partners.amazonaws.com/partners/0010h00001d32vSAAQ/Innovecs}}</ref>. W październiku 2021 r. Innovecs został Platynowym Partnerem [[International Software Testing Qualifications Board]] (ISTQB)<ref>{{Cytuj |tytuł = Innovecs Officially Becomes an ISTQB Platinum Partner |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = itukraine.org.ua |url = https://itukraine.org.ua/en/innovecs-officially-becomes-an-istqb-platinum-partner.html |język = en}}</ref>.

W 2022 r. firma rozpoczęła działalność w regionie Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki (EMEA), aby rozszerzyć swoją działalność w Polsce, na Węgrzech i w Rumunii. Nawiązała również współpracę z Nerd.Management, CraftHub i Software Development Association Poland (SoDA). Innovecs uruchomił swoje biuro w [[Kraków|Krakowie]] w 2022 r., koncentrując się na realizacji aplikacji dla sektorów takich jak gaming i logistyka<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Waszczuk |tytuł = W Polsce powstanie kolejne centrum firmy Innovecs |data = 2022-10-07 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = ITwiz |url = https://itwiz.pl/w-polsce-powstanie-kolejne-centrum-firmy-innovecs/ |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Pro Progressio |tytuł = Troska o wellbeing talentów branży technologicznej priorytetem w polityce kadrowej Innovecs {{!}} Wiadomości {{!}} FOCUS ON Business - Created by Pro Progressio |data = 2022-09-06 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = FOCUS ON Business |url = https://focusonbusiness.eu/pl/wiadomosci/troska-o-wellbeing-talentow-branzy-technologicznej-priorytetem-w-polityce-kadrowej-innovecs/25695 |język = pl}}</ref>. Po [[Inwazja Rosji na Ukrainę|rosyjskiej inwazji na Ukrainę]] 24 lutego 2022 r. Innovecs aktywnie wspierało Ukrainę, w tym batalion medyczny "[[Batalion Medyczny „Szpitalnicy”|Szpitalnicy]]" i Fundację "Leleka", a także udzielał wsparcia [[Siły Zbrojne Ukrainy|Siłom Zbrojnym Ukrainy]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Звіт Медичного Батальйону Госпітальєри |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = www.hospitallers.life |url = https://www.hospitallers.life/post/gospitalieri-dyakuyut-kompaniyi-innovecs-globalno-tehnologichniy-kompaniyi-z-cifrovoyi-transformaciyi}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Компанія Innovecs продовжує підтримку українського хокею |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = FHU |url = https://fhu.com.ua/news/kompaniya-innovecs-prodovzhuye-pidtrymku-ukrayinskogo-hokeyu/ |język = uk}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Скільки донейтять технологічні компанії в Україні — дослідження за час повномасштабного вторгнення |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = ain.ua |url = https://ain.ua/special/donate-research-ain/}}</ref>.

W grudniu 2022 r. firma zaprezentowała Innovecs Games jako submarkę na rynku produkcji gier<ref>{{Cytuj |autor = AIT News Desk |tytuł = Innovecs Officially Introduces Innovecs Games as Its Sub-Brand Into the Global Gaming Market |data = 2022-12-06 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = AiThority |url = https://aithority.com/technology/innovecs-officially-introduces-innovecs-games-as-its-sub-brand-into-the-global-gaming-market/ |język = en}}</ref>. W okresie od grudnia 2023 r. do stycznia 2024 r. Innovecs nawiązało strategiczne partnerstwo z Davanti Warehousing i SAVOYE w sektorze łańcucha dostaw<ref>{{Cytuj |autor = Olivier ROUSSARD |tytuł = Savoye et Innovecs nouent un partenariat portant sur l'intégration du WMS et TMS Odatio au Royaume-Uni |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = Voxlog |url = https://www.voxlog.fr/actualite/8274/savoye-et-innovecs-nouent-un-partenariat-portant-sur-lintegration-du-wms-et-tms-odatio-au-royaume-uni |język = fr}}</ref>.

W 2023 r. Innovecs znalazł się w rankingu Global Top 100 Inspiring Workplaces, zajmując 25. Miejsce<ref>{{Cytuj |autor = Aimee O'Leary |tytuł = First ever global Top 100 Inspiring Workplaces announced |data = 2023-09-05 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = Inspiring Workplaces |url = https://www.inspiring-workplaces.com/content/first-ever-global-top-100-inspiring-workplaces-announced |język = en}}</ref>.

Od 2024 roku firma posiada biura w [[Warszawa|Warszawie]], [[Minneapolis]], [[Miami]], [[Kijów|Kijowie]], [[Londyn]]ie, [[Tel Awiw-Jafa|Tel-Awiwie]], [[Sydney]] i [[Budapeszt|Budapeszcie]] i zatrudnia ponad 800 osób<ref name=":0" />.

== Engineering Leadership Platform ==
W sierpniu 2018 r. Innovecs otworzył InnoHub, multimedialne środowisko o powierzchni 600 m² przeznaczone do działań edukacyjnych w zakresie biznesu i technologii. Z czasem InnoHub przekształcił się w Engineering Leadership Platform do współpracy i nawiązywania kontaktów dla liderów branży inżynieryjnej<ref>{{Cytuj |autor = Vector |tytuł = Innovecs открыл в Киеве свой хаб. Зачем компании площадка для мероприятий |data = 2018-08-23 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = Vector |url = https://vctr.media/innovecs-innohub-5306/ |język = ru}}</ref>.

W 2019 r. firma uruchomiła również platformę szkoleniową InnoCamp<ref>{{Cytuj |tytuł = Innovecs launches a QA Automation Track at InnoCamp |data = 2019-12-19 |data dostępu = 2024-07-10 |opublikowany = itukraine.org.ua |url = https://itukraine.org.ua/en/qa-automation-innocamp.html}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Przedsiębiorstwa na Ukrainie]]

title: Innovecs

Państwo: Stany Zjednoczone

Siedziba: Miami, USA

Zatrudnienie: ponad 800

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Czerwone nosy
Czerwone nosy – utwór dramatyczny Petera Barnesa. Premiera miała miejsce w Barbican Theatre w Londynie w 1985. Polska premiera odbyła się 16 kwietnia 1993 w Teatrze Nowym w Poznaniu. Utwór uznano w Wielkiej Brytanii za najlepszą sztukę 1985 roku, a Peterowi Barnesowi przyznano za nią nagrodę imienia Laurence Oliviera.

## Fabuła
Czerwone nosy przedstawiają XIV wieczną Europę zdziesiątkowaną przez „czarną śmierć”. Ojciec Flote, główny bohater sztuki, zbiera grupę przypadkowych kuglarzy (m.in.: jąkała-orator, ślepy żongler, smutny ksiądz, dwóch rzezimieszków i zakonnica), którzy śmiechem mają ulżyć ludziom w ich cierpieniu. Udają się w podróż do Awinionu, gdzie chcą prosić papieża o wsparcie ich w misji przeprowadzenia śmiechoterapii.

## Przekłady
Polskiego przekładu Czerwonych nosów dokonał Stanisław Barańczak na zamówienie Teatru Nowego w Poznaniu.

title: Czerwone nosy

wikitext:
'''Czerwone nosy''' – utwór dramatyczny [[Peter Barnes (reżyser)|Petera Barnesa]]. Premiera miała miejsce w [[Barbican Centre|Barbican Theatre]] w [[Londyn]]ie w 1985. Polska premiera odbyła się 16 kwietnia 1993 w [[Teatr Nowy w Poznaniu|Teatrze Nowym]] w Poznaniu<ref>[https://e-teatr.pl/files/programy/47856/czerwone_nosy_teatr_polski_szczecin_1993.pdf Teatr Polski w Szczecinie, Czerwone nosy - Peter Barnes]</ref>. Utwór uznano w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] za najlepszą sztukę 1985 roku, a Peterowi Barnesowi przyznano za nią nagrodę [[Laurence Olivier Award|imienia Laurence Oliviera]].

== Fabuła ==
''Czerwone nosy'' przedstawiają XIV wieczną Europę zdziesiątkowaną przez „[[Czarna śmierć|czarną śmierć]]”. Ojciec Flote, główny bohater sztuki, zbiera grupę przypadkowych [[Kuglarz (artysta)|kuglarz]]y (m.in.: jąkała-orator, ślepy żongler, smutny ksiądz, dwóch rzezimieszków i zakonnica), którzy śmiechem mają ulżyć ludziom w ich cierpieniu. Udają się w podróż do [[Awinion]]u, gdzie chcą prosić [[papież]]a o wsparcie ich w misji przeprowadzenia śmiechoterapii.

== Przekłady ==
Polskiego przekładu ''Czerwonych nosów'' dokonał [[Stanisław Barańczak]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://bazhum.icm.edu.pl/bazhum/element/bwmeta1.element.dl-catalog-d57ac124-dabc-4caf-b8ce-7ff095373a3e?q=bwmeta1.element.dl-catalog-53547a51-1436-41e8-bfa5-f1dd56e0dd62;4&qt=CHILDREN-STATELESS |tytuł=BAZHUM, Dialog: miesięcznik Związku Literatów Polskich |data dostępu=2015-03-03 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150402134312/http://bazhum.icm.edu.pl/bazhum/element/bwmeta1.element.dl-catalog-d57ac124-dabc-4caf-b8ce-7ff095373a3e?q=bwmeta1.element.dl-catalog-53547a51-1436-41e8-bfa5-f1dd56e0dd62;4&qt=CHILDREN-STATELESS |zarchiwizowano=2015-04-02 }}</ref> na zamówienie Teatru Nowego w Poznaniu.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
[https://web.archive.org/web/20150402164328/http://www.e-teatr.pl/en/realizacje/1343,streszczenie.html e-teatr.pl Czerwone nosy - Peter Barnes]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Angielskie utwory dramatyczne]]


text:
# Kilonia
Kilonia (niem. Kiel) – miasto na prawach powiatu w Niemczech, stolica kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn (Schleswig-Holstein). Obecnie (stan na grudzień 2021) liczy 246 243 mieszkańców i należy do 30 największych miast w Niemczech.
Kilonia leży nad Zatoką Kilońską w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Jest jednym z większych portów na Bałtyku i jednym z większych w Niemczech. Pod Kilonią znajduje się wejście do Kanału Kilońskiego, łączącego Morze Bałtyckie (Zatoka Kilońska) z Morzem Północnym (u ujścia Łaby).

## Historia
Zatokę Kilońską prawdopodobnie jako pierwsi zasiedlili Normanowie lub wikingowie, którzy najeżdżali te tereny i usiłowali bezskutecznie kolonizować. Samo miasto zostało założone w roku 1233 jako Holstenstadt tom Kyle przez hrabiego Adolfa IV Holsztyńskiego. Jako stolica hrabstwa (a następnie księstwa) Kilonia należała do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a położona była zaledwie kilka kilometrów od granicy z Danią. Od roku 1284 była członkiem Ligi Hanzeatyckiej, z której wykluczono ją w 1518 roku za dawanie schronienia piratom. W roku 1431 po raz pierwszy zorganizowano w mieście targi Kieler Umschlag, które były głównym rynkiem towarowo-pieniężnym regionu, ale zaczęły tracić na znaczeniu w połowie XIX wieku (ostatnie odbyły się w roku 1900), lecz ostatnio zostały odtworzone.
Miejscowy uniwersytet został założony 29 września 1665 roku przez Chrystiana Albrechta, księcia Holstein-Gottorp. Na tej uczelni pobierało nauki i wykładało wielu znanych naukowców, jak Theodor Mommsen i Max Planck.
Od roku 1773 do 1864 miasto było własnością królów Danii. Jednak, ponieważ król władał Holsztynem jako lennik Świętego Cesarstwa Rzymskiego poprzez unię personalną, miasto nie zostało włączone do państwa duńskiego, a należało do Rzeszy. Nawet po upadku Cesarstwa, co nastąpiło w roku 1806, król duński władał Kilonią jedynie jako książę Holsztynu, który w roku 1815 wszedł w skład Związku Niemieckiego. W roku 1848, kiedy w Szlezwiku wybuchła antyduńska rebelia (tzw. I wojna o Szlezwik), Kilonia została stolicą Szlezwiku-Holsztynu i była nią do zajęcia przez Duńczyków w roku 1850.
W 1864 roku, podczas wojny duńskiej, Kilonia i reszta ziem księstw Szlezwiku i Holsztynu zostały zagarnięte przez sprzymierzone siły Związku Niemieckiego, Cesarstwa Austriackiego i Królestwa Prus. Po wojnie Kilonia była przez krótki czas administrowana wspólnie przez Austriaków i Prusaków, ale wojna prusko-austriacka w roku 1866 doprowadziła do powstania prowincji Szlezwik-Holsztyn i tym samym włączenia Kilonii do Prus. 24 marca 1867 król Wilhelm I przeniósł bazę pruskiej Floty Bałtyckiej z Gdańska do Kilonii. Gdy w roku 1871 Wilhelm I został cesarzem, wyznaczył Kilonię i Wilhelmshaven Reichskriegshäfen (wojennymi portami Rzeszy) i od tego momentu rozpoczął się dynamiczny rozwój miasta. W roku 1877 założono, pod patronatem księcia Henryka, słynny później Kiloński Jacht Klub. Cesarz Wilhelm II został jego komodorem w 1891 roku. W związku z nową rolą głównej bazy marynarki, miasto zaczęło się szybko rozwijać. W 1864 miało 18 770 mieszkańców, a w 1910 około 200 000. Większa część centrum starego miasta została wyburzona i zabudowana od nowa. Powstała stocznia, która dała zatrudnienie tysiącom ludzi. Bezpośrednio przy stoczni zostały zbudowane nowe osiedla dla robotników. Uruchomiona w roku 1881 miejska sieć tramwajowa do wybuchu II wojny światowej miała już 10 linii o długości 40 km.
3 listopada 1918 roku w Kilonii doszło do buntu marynarzy, który stał się zarzewiem rewolucji niemieckiej: tuż przed zakończeniem działań I wojny światowej stacjonujące w Kilonii okręty Hochseeflotte otrzymały rozkaz wyjścia w morze i stoczenia ostatniej wielkiej bitwy z Royal Navy. Marynarze, dla których zadanie to równało się z samobójstwem, uznali, że nie mają nic do stracenia i odmówili wyjścia z portu. Akcja marynarzy i brak zdecydowanej reakcji rządu zaogniły napiętą sytuację, co skutkowało wybuchem rewolucji, która doprowadziła do likwidacji cesarstwa i powstania Republiki Weimarskiej. Po zakończeniu I wojny światowej rozpoczął się upadek gospodarczy Kilonii. Zmniejszenie liczebności Cesarskiej Marynarki Wojennej, brak zamówień na zbrojenia marynarzy i zubożenie społeczeństwa spowodowały kryzys przemysłu stoczniowego.
Podczas II wojny światowej Kilonia nadal była wielką bazą marynarki i centrum przemysłu stoczniowego III Rzeszy. W okolicach miasta znajdowały się liczne obozy pracy przymusowej, dające miejscowym zakładom przemysłowym darmową siłę roboczą. Ze względu na swój status portowego miasta i ośrodka budowy okrętów podwodnych, Kilonia była celem ciężkich bombardowań alianckich, które doprowadziły do zniszczenia ponad 80% pozostałości starego miasta, 72% śródmiejskich dzielnic mieszkalnych i 83% obszarów przemysłowych. W nocy 23/24 lipca 1944 roku samoloty myśliwskie Luftwaffe próbowały przechwycić grupę samolotów RAFu, która była jedynie przynętą, podczas gdy siły główne zaatakowały miasto; efektem tego nalotu był brak wody przez trzy dni; tramwaje i autobusy nie kursowały przez osiem dni, a gazu do gotowania nie było przez trzy tygodnie. W okresie od 20 lutego do 20 kwietnia 1945 roku kilkakrotnie bombardowany był obszar portu; wyeliminowano wówczas wiele u-bootów i kilka wielkich okrętów (Admiral Hipper, Admiral Scheer i Köln).
Wprawdzie miasto znajdowało się poza linią frontu, jednak mimo to miasto, port i kanał zostały zajęte 5 maja przez Brytyjczyków. Ta akcja zapobiegła zajęciu miasta przez Sowietów, których alianci podejrzewali, że po zajęciu wkroczą do Danii naruszając postanowienia porozumienia z Jałty.

## Dzielnice
W skład miasta wchodzi 30 dzielnic (Stadtteil): Altstadt, Blücherplatz, Brunswik, Damperhof, Düsternbrook, Ellerbek, Elmschenhagen, Exerzierplatz, Friedrichsort, Gaarden-Ost, Gaarden-Süd und Kronsburg, Hassee, Hasseldieksdamm, Holtenau, Meimersdorf, Mettenhof, Moorsee, Neumühlen-Dietrichsdorf, Pries, Ravensberg, Rönne, Russee, Schilksee, Schreventeich, Suchsdorf, Südfriedhof, Vorstadt, Wellingdorf, Wellsee oraz Wik.

## Oświata
Od 1655 roku w mieście działa Uniwersytet Chrystiana Albrechta.

## Transport
W mieście znajduje się stacja kolejowa Kiel Hauptbahnhof. W jej bezpośrednim sąsiedztwie położone są dwa terminale promowe (Schwedenkai oraz Norwegenkai), posiadające regularne codzienne połączenia do Göteborga (linia Stena Line) oraz Oslo (linia Color Line).

## Sport
- Holstein Kiel – klub piłki nożnej
- THW Kiel – klub piłki ręcznej mężczyzn
- Kiel Baltic Hurricanes – klub futbolu amerykańskiego

## Współpraca
Miejscowości partnerskie:
- Brest (Francja), od 1964
- Coventry (Wielka Brytania), od 1967
- Gdynia (Polska), od 1985
- Królewiec (Rosja), od 1992
- Sowieck (Rosja), od 1992
- Stralsund (Meklemburgia-Pomorze Przednie), od 1987
- Tallinn (Estonia), od 1986
- Vaasa (Finlandia), od 1967

title: Kilonia

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kilonia
 |nazwa oryginalna             = {{K|de|Kiel}}
 |zdjęcie                      = KielerStadtzentrumLuftaufnahme.jpg
 |opis zdjęcia                 = Centrum miasta (ujęcie lotnicze)
 |herb                         = Kiel-Wappen.svg
 |flaga                        = Flagge_der_kreisfreien_Stadt_Kiel.svg
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = DE-SH
 |powierzchnia                 = 118,65
 |wysokość                     = 5
 |rok                          = 31.12.2021
 |liczba ludności              = 246 243
 |gęstość zaludnienia          = 2075
 |numer kierunkowy             = 0431
 |kod pocztowy                 = 24103–24118,<br />24143–24149, 24159
 |tablice rejestracyjne        = KI
 |współrzędne                  = 54°20′N 10°08′E
 |commons                      = Category:Kiel
 |www                          = http://www.kiel.de
 |wikisłownik                  = Kilonia
}}
'''Kilonia''' ({{niem.|Kiel}}) – miasto na prawach powiatu w [[Niemcy|Niemczech]], [[stolica]] [[Kraje związkowe Niemiec|kraju związkowego]] [[Szlezwik-Holsztyn]] (Schleswig-Holstein). Obecnie (stan na grudzień 2021) liczy 246 243<ref>{{Cytuj |tytuł = Statistikamt Nord: Meine Region - Datenanzeige für Kiel |data dostępu = 2023-05-09 |opublikowany = region.statistik-nord.de |url = https://region.statistik-nord.de/detail/0010000000000000000/1/342/}}</ref> mieszkańców i należy do [[Lista większych miast w Niemczech|30 największych miast w Niemczech]].

Kilonia leży nad [[Zatoka Kilońska|Zatoką Kilońską]] w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Jest jednym z większych [[port morski|portów]] na Bałtyku i jednym z większych w Niemczech. Pod Kilonią znajduje się wejście do [[Kanał Kiloński|Kanału Kilońskiego]], łączącego Morze Bałtyckie (Zatoka Kilońska) z [[Morze Północne|Morzem Północnym]] (u ujścia [[Łaba|Łaby]]).

== Historia ==
[[Plik:COA Kiel (im alten Rathaus in Danzig).jpg|mały|lewo|130px|Herb Kilonii w sali plenarnej staromiejskiego ratusza w Gdańsku]]
[[Zatoka Kilońska|Zatokę Kilońską]] prawdopodobnie jako pierwsi zasiedlili [[Normanowie]] lub [[wikingowie]], którzy najeżdżali te tereny i usiłowali bezskutecznie kolonizować. Samo miasto zostało założone w roku 1233 jako ''Holstenstadt tom Kyle'' przez hrabiego [[Adolf IV (hrabia Holsztynu)|Adolfa IV Holsztyńskiego]]. Jako stolica hrabstwa (a następnie księstwa) Kilonia należała do [[Święte Cesarstwo Rzymskie|Świętego Cesarstwa Rzymskiego]], a położona była zaledwie kilka kilometrów od granicy z Danią<ref>{{cytuj stronę |tytuł=A brief history of Kiel |praca=Kiel – a portrait of the city |opublikowany=City of Kiel |url=http://www.kiel.de/Aemter_01_bis_20/05/City_history/1history.htm |data dostępu=2007-07-01 |archiwum=https://web.archive.org/web/20100820070919/http://www.kiel.de/Aemter_01_bis_20/05/City_history/1history.htm |zarchiwizowano=2010-08-20 }}</ref>. Od roku 1284 była członkiem [[Hanza|Ligi Hanzeatyckiej]], z której wykluczono ją w 1518 roku za dawanie schronienia [[pirat]]om. W roku 1431 po raz pierwszy zorganizowano w mieście targi ''Kieler Umschlag'', które były głównym rynkiem towarowo-pieniężnym regionu, ale zaczęły tracić na znaczeniu w połowie XIX wieku (ostatnie odbyły się w roku 1900), lecz ostatnio zostały odtworzone.

[[Uniwersytet Chrystiana Albrechta w Kilonii|Miejscowy uniwersytet]] został założony 29 września 1665 roku przez [[Chrystian Albrecht (książę Holsztynu-Gottorp)|Chrystiana Albrechta]], księcia [[Oldenburgowie|Holstein-Gottorp]]. Na tej uczelni pobierało nauki i wykładało wielu znanych naukowców, jak [[Theodor Mommsen]] i [[Max Planck]].

Od roku 1773 do 1864 miasto było własnością królów Danii. Jednak, ponieważ król władał Holsztynem jako lennik Świętego Cesarstwa Rzymskiego poprzez unię personalną, miasto nie zostało włączone do państwa duńskiego, a należało do Rzeszy. Nawet po upadku Cesarstwa, co nastąpiło w roku 1806, król duński władał Kilonią jedynie jako książę Holsztynu, który w roku 1815 wszedł w skład [[Związek Niemiecki|Związku Niemieckiego]]. W roku 1848, kiedy w [[Szlezwik]]u wybuchła antyduńska rebelia (tzw. [[I wojna o Szlezwik]]), Kilonia została stolicą Szlezwiku-Holsztynu i była nią do zajęcia przez Duńczyków w roku 1850.

W 1864 roku, podczas [[wojna duńska (1864)|wojny duńskiej]], Kilonia i reszta ziem księstw Szlezwiku i Holsztynu zostały zagarnięte przez sprzymierzone siły Związku Niemieckiego, [[Cesarstwo Austrii|Cesarstwa Austriackiego]] i [[Królestwo Prus|Królestwa Prus]]. Po wojnie Kilonia była przez krótki czas administrowana wspólnie przez Austriaków i Prusaków, ale [[wojna prusko-austriacka]] w roku 1866 doprowadziła do powstania prowincji [[Szlezwik-Holsztyn]] i tym samym włączenia Kilonii do Prus. 24 marca 1867 król [[Wilhelm I Hohenzollern|Wilhelm I]] przeniósł bazę pruskiej Floty Bałtyckiej z [[Gdańsk]]a do Kilonii. Gdy w roku 1871 Wilhelm I został cesarzem, wyznaczył Kilonię i [[Wilhelmshaven]] ''Reichskriegshäfen'' (wojennymi portami Rzeszy) i od tego momentu rozpoczął się dynamiczny rozwój miasta<ref name =człowiek>{{cytuj książkę | autor = [[Florian Altenhöner]] | inni = tłumacz Marta Jabłońska | tytuł = Człowiek, który rozpętał II wojnę światową: Alfred Naujocks - fałszerz, morderca, terrorysta | data = 2019 | isbn = 978-83-7674-704-0 | wydanie = I | miejsce = Poznań | wydawca = [[Wydawnictwo Replika]] | oclc = 1111747559 | odn = tak}}</ref>. W roku 1877 założono, pod patronatem księcia [[Henryk Hohenzollern|Henryka]], słynny później Kiloński Jacht Klub. Cesarz Wilhelm II został jego [[komodor]]em w 1891 roku. W związku z nową rolą głównej bazy marynarki, miasto zaczęło się szybko rozwijać. W 1864 miało 18 770 mieszkańców, a w 1910 około 200 000. Większa część centrum starego miasta została wyburzona i zabudowana od nowa. Powstała stocznia, która dała zatrudnienie tysiącom ludzi. Bezpośrednio przy stoczni zostały zbudowane nowe osiedla dla robotników<ref name =człowiek/>. Uruchomiona w roku 1881 miejska sieć tramwajowa do wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] miała już 10 linii o długości 40 km.

3 listopada 1918 roku w Kilonii doszło do buntu marynarzy, który stał się zarzewiem [[Rewolucja listopadowa|rewolucji niemieckiej]]: tuż przed zakończeniem działań I wojny światowej stacjonujące w Kilonii okręty ''[[Hochseeflotte]]'' otrzymały rozkaz wyjścia w morze i stoczenia ostatniej wielkiej bitwy z [[Royal Navy]]. Marynarze, dla których zadanie to równało się z samobójstwem, uznali, że nie mają nic do stracenia i odmówili wyjścia z portu. Akcja marynarzy i brak zdecydowanej reakcji rządu zaogniły napiętą sytuację, co skutkowało wybuchem rewolucji, która doprowadziła do likwidacji cesarstwa i powstania [[Republika Weimarska|Republiki Weimarskiej]]. Po zakończeniu I wojny światowej rozpoczął się upadek gospodarczy Kilonii<ref name =człowiek/>. Zmniejszenie liczebności Cesarskiej Marynarki Wojennej, brak zamówień na zbrojenia marynarzy i zubożenie społeczeństwa spowodowały kryzys przemysłu stoczniowego<ref name =człowiek/>.

Podczas II wojny światowej Kilonia nadal była wielką bazą marynarki i centrum przemysłu stoczniowego [[III Rzesza|III Rzeszy]]. W okolicach miasta znajdowały się liczne [[Arbeitslager|obozy pracy przymusowej]], dające miejscowym zakładom przemysłowym darmową siłę roboczą<ref>{{cytuj stronę |nazwisko=Victor |imię=Edward |tytuł=Alphabetical List of Camps, Subcamps and Other Camps |url=http://www.edwardvictor.com/Holocaust/List%20of%20Camps.htm |data dostępu=2008-07-25 |archiwum=https://www.webcitation.org/65dS3RcMI?url=http://www.edwardvictor.com/Holocaust/List%20of%20Camps.htm |zarchiwizowano=2012-02-22 }}</ref>. Ze względu na swój status portowego miasta i ośrodka budowy [[Okręt podwodny|okrętów podwodnych]], Kilonia była celem ciężkich bombardowań [[alianci (II wojna światowa)|alianckich]], które doprowadziły do zniszczenia ponad 80% pozostałości starego miasta, 72% śródmiejskich dzielnic mieszkalnych i 83% obszarów przemysłowych<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.kiel.de/Aemter_01_bis_20/05/City_history/2history.htm |tytuł=The Navy changed the face of Kiel |opublikowany=City of Kiel |praca=Kiel: a portrait of the city |data dostępu=2008-07-25 |archiwum=https://web.archive.org/web/20110304001440/http://www.kiel.de/Aemter_01_bis_20/05/City_history/2history.htm |zarchiwizowano=2011-03-04 }}</ref>. W nocy 23/24 lipca 1944 roku samoloty myśliwskie [[Luftwaffe]] próbowały przechwycić grupę samolotów [[Royal Air Force|RAFu]], która była jedynie przynętą, podczas gdy siły główne zaatakowały miasto<ref name=Jones>{{cytuj książkę |nazwisko=Jones |imię=R.V. |rok=1978 |tytuł=Most Secret War: British Scientific Intelligence 1939–1945 |miejsce=London |wydawca=Hamish Hamilton |isbn=0-241-89746-7 |strony=466}}</ref>; efektem tego nalotu był brak wody przez trzy dni; tramwaje i autobusy nie kursowały przez osiem dni, a gazu do gotowania nie było przez trzy tygodnie<ref name=diary>{{Cytuj stronę | url = http://www.raf.mod.uk/bombercommand/jul44.html | tytuł = Campaign Diary: July 44 | opublikowany = raf.mod.uk | archiwum = https://web.archive.org/web/20070706000000/http://www.raf.mod.uk/bombercommand/jul44.html | zarchiwizowano = 2007-07-06}}, [https://web.archive.org/web/20070706000000/http://www.raf.mod.uk/bombercommand/diary.html Royal Air Force Bomber Command 60th Anniversary site].Dostęp 4 maja 2007</ref>. W okresie od 20 lutego do 20 kwietnia 1945 roku kilkakrotnie bombardowany był obszar portu; wyeliminowano wówczas wiele [[niemieckie okręty podwodne|u-bootów]] i kilka wielkich okrętów ([[Admiral Hipper]], [[Admiral Scheer]] i [[Köln (1928)|Köln]]).

Wprawdzie miasto znajdowało się poza linią frontu, jednak mimo to miasto, port i kanał zostały zajęte 5 maja przez Brytyjczyków<ref>{{cytuj książkę |tytuł=Living history chronicles |nazwisko=Jones |imię=Gwilym Thomas |rok=2001 |wydawca=General Store Publishing House |isbn=1-894263-50-2 |strony=102–104 |url=http://books.google.lk/books?id=w4Yv4RWOXGoC&pg=PA103&lpg=PA103&dq=%22T-Force%22%2BKiel&source=bl&ots=UoBwdJwN4j&sig=2u82SValvyuwGokQgCoaagqXuI4&hl=en&ei=rIqbSo__OYTY7AOLut3bBA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2#v=onepage&q=%22T-Force%22%2BKiel&f=false |data dostępu=2009-08-31}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.arcre.com/archive/wwii/targetforce/tforceh | tytuł = A diary of ‘T’ Force operations in KIEL | opublikowany = arcre.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20141023090459/http://www.arcre.com/archive/wwii/targetforce/tforceh | zarchiwizowano = 2014-10-23}} ARCRE–Archive research & document copying</ref>. Ta akcja zapobiegła zajęciu miasta przez Sowietów, których alianci podejrzewali, że po zajęciu wkroczą do Danii naruszając postanowienia [[Konferencja jałtańska|porozumienia z Jałty]]<ref name=EclipseHistoryLearning>[http://www.historylearningsite.co.uk/operation_eclipse.htm "Operation Eclipse"—History Learning Site]</ref>.
{{Duża grafika|Postcard Panorama of Kiel (1902).jpg|1300px|Podwójna kartka pocztowa z roku 1902 przedstawiająca panoramę Kilonii widzianej z przeciwległego brzegu Zatoki Kilońskiej}}

== Dzielnice ==
[[Plik:Kiel subdivisions.svg|thumb|300px|Dzielnice Kilonii]]
W skład miasta wchodzi 30 dzielnic ''(Stadtteil)'': [[Altstadt (Kilonia)|Altstadt]], [[Blücherplatz (Kilonia)|Blücherplatz]], [[Brunswik (Kilonia)|Brunswik]], [[Damperhof]], [[Düsternbrook]], [[Ellerbek (Kilonia)|Ellerbek]], [[Elmschenhagen]], [[Exerzierplatz (dzielnica)|Exerzierplatz]], [[Friedrichsort]], [[Gaarden-Ost]], [[Gaarden-Süd und Kronsburg]], [[Hassee]], [[Hasseldieksdamm]], [[Holtenau (Kilonia)|Holtenau]], [[Meimersdorf]], [[Mettenhof]], [[Moorsee (Kilonia)|Moorsee]], [[Neumühlen-Dietrichsdorf]], [[Pries (Kilonia)|Pries]], [[Ravensberg (Kilonia)|Ravensberg]], [[Rönne (Kilonia)|Rönne]], [[Russee]], [[Schilksee]], [[Schreventeich]], [[Suchsdorf]], [[Südfriedhof (Kilonia)|Südfriedhof]], [[Vorstadt (Kilonia)|Vorstadt]], [[Wellingdorf]], [[Wellsee (Kilonia)|Wellsee]] oraz [[Wik (Kilonia)|Wik]].

== Oświata ==
Od 1655 roku w mieście działa [[Uniwersytet Chrystiana Albrechta w Kilonii|Uniwersytet Chrystiana Albrechta]]{{fakt|data=2010-04}}.

== Transport ==
W mieście znajduje się stacja kolejowa [[Kiel Hauptbahnhof]]. W jej bezpośrednim sąsiedztwie położone są dwa terminale [[prom]]owe (''Schwedenkai'' oraz ''Norwegenkai''), posiadające regularne codzienne połączenia do [[Göteborg]]a (linia [[Stena Line]])<ref>{{Cytuj | url=http://www.stenaline.pl/trasy/kiel-goteborg | tytuł=Goteborg – Kiel | opublikowany=stenaline.pl | język=pl | data dostępu=2017-11-24}}</ref> oraz [[Oslo]] (linia [[Color Line]])<ref>{{Cytuj | tytuł = Kiel – Oslo | url = https://www.colorline.com/kiel-oslo | opublikowany = colorline.com | data dostępu = 2019-05-30 | język = en}}</ref>.

== Sport ==
* [[Holstein Kiel]] – klub piłki nożnej
* [[THW Kiel]] – klub piłki ręcznej mężczyzn
* [[Kiel Baltic Hurricanes]] – klub [[futbol amerykański|futbolu amerykańskiego]]

== Ludzie związani z Kilonią ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Kilonią}}

== Współpraca ==
Miejscowości partnerskie:
* {{Flaga|FRA}} [[Brest]] (Francja), od 1964
* {{Flaga|GBR}} [[Coventry]] (Wielka Brytania), od 1967
* {{Flaga|POL}} [[Gdynia]] (Polska), od 1985
* {{Flaga|RUS}} [[Królewiec]] (Rosja), od 1992
* {{Flaga|RUS}} [[Sowieck]] (Rosja), od 1992
* {{Flaga|DEU}} [[Stralsund]] ([[Meklemburgia-Pomorze Przednie]]), od 1987
* {{Flaga|EST}} [[Tallinn]] (Estonia), od 1986
* {{Flaga|FIN}} [[Vaasa]] (Finlandia), od 1967

== Zobacz też ==
* [[Kiel]]
* [[Kieler Woche]]
* [[Friedrich Krupp Germaniawerft]] – stocznia w Kilonii, w której był zbudowany żaglowiec [[STS Siedow|Siedow]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.kiel.de Strona miasta Kilonia]
* [http://www.stadtpanoramen.de/kiel/index.html Panorama miasta]
* [http://www.kielmonitor.de Kamery internetowe w Kilonii]

{{Kilonia}}
{{Szlezwik-Holsztyn}}
{{Hanza}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kilonia| ]]
[[Kategoria:Miasta w Szlezwiku-Holsztynie]]
[[Kategoria:Podział administracyjny Szlezwika-Holsztynu]]

title: KiloniaKiel

Herb: Flaga

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Szlezwik-Holsztyn

Zarządzający: Ulf Kämpfer↗

Wysokość: 5 m n.p.m.

Tablice rejestracyjne: KI


text:
# Lisa Nowak
Lisa Marie Nowak z d. Caputo (ur. 10 maja 1963 w Waszyngtonie) – inżynier, komandor US Navy, amerykańska astronautka.

## Wykształcenie oraz służba wojskowa
- 1981 – ukończyła szkołę średnią (C. W. Woodward High School) w Rockville w stanie Maryland.
- 1985 – została absolwentką Akademii Morskiej Stanów Zjednoczonych (United States Naval Academy) w Annapolis w Maryland, otrzymując licencjat z aeronautyki. Po zakończeniu nauki podjęła czynną służbę wojskową. Przez sześć miesięcy służyła w Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona, a później zgłosiła się do szkoły pilotażu.
- Czerwiec 1987 – została pilotem lotnictwa morskiego. Następnie przeszła szkolenie w Electronic Warfare School (walka radioelektroniczna) w bazie marynarki Corry Stadion na Florydzie i rozpoczęła kurs przygotowawczy dla pilotów A-7 w bazie Lemoore w Kalifornii.
- 1987–1990 – pełniła służbę w 34 Eskadrze Wojny Elektronicznej (Electronic Warfare Aggressor Squadron 34) w Point Mugu w Kalifornii, gdzie latała na samolotach EA-7L i ERA-3B wykonując zadania związane z zagłuszaniem elektroniki i systemów naprowadzania pocisków. Uzyskała kwalifikacje oficera operacyjnego i dowódcy misji.
- 1992 – po zakończeniu nauki w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej (U.S. Naval Postgraduate School) w Monterey w Kalifornii, otrzymała tytuł magistra inżynierii lotniczej i kosmicznej i rozpoczęła służbę w dyrektoriacie projektowania systemów (Systems Engineering Test Directorate) w Patuxent River w Maryland.
- 1993 – w czerwcu zakończyła roczne szkolenie w Szkole Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej (U.S. Naval Test Pilot School). Później w Patuxent River została kierownikiem grupy projektowej w doświadczalnej eskadrze lotnictwa uderzeniowego (Strike Aircraft Test Squadron) oraz w wydziale badawczo-rozwojowym powietrznych środków bojowych (Air Combat Environment Test and Evaluation Facility). Latała na samolotach F/A-18 i EA-6B.
- 1993–1996 – do momentu przyjęcia do korpusu astronautów pełniła służbę w Dowództwie Sił Powietrznych Marynarki (Naval Air Systems Command).

Wylatała ponad 1500 godzin na przeszło 30 typach samolotów.

## Praca w NASA i kariera astronauty
- 1 maja 1996 – została przyjęta do korpusu amerykańskich astronautów (NASA-16) jako specjalista misji. Do grupy zakwalifikowano 35 osób.
- 1998 – zakończyła dwuletnie przeszkolenie podstawowe, po którym otrzymała przydział do wydziału planowania (Operations Planning Branch) w Biurze Astronautów NASA.
- Grudzień 2002 – została włączona do składu załogi misji STS-118. Start miał się odbyć 13 listopada 2003. Po katastrofie promu  Columbia plan lotów został jednak gruntownie zmieniony a misję przesuwano wielokrotnie, ostatecznie na rok 2006.
- Listopad 2004 – została mianowana specjalistą misji w załodze STS-121. Pracowała wówczas w wydziale zajmującym się utrzymywaniem łączności z załogami przebywającymi w kosmosie (Capcom Branch).
- 4–17 lipca 2006 – uczestniczyła w misji STS-121 na pokładzie wahadłowca Discovery.
- 8 marca 2007 – została zwolniona z NASA.

### Próba porwania Colleen Shipman
Jej kariera uległa załamaniu po tym jak postawiono jej zarzuty usiłowania porwania Colleen Shipman, inżynier z florydzkiej Patrick Air Force Base. W lutym 2007 na lotnisku w Orlando astronautka zaatakowała Shipman gazem pieprzowym i usiłowała ją porwać. Przyczyną ataku były sprawy sercowe. Nowak zakochała się w astronaucie, komandorze Billu Oefeleinie, który romansował z Shipman.

## Odznaczenia
- Medal Pochwalny Marynarki Wojennej
- Medal za Osiągnięcie Marynarki Wojennej
- Universal Astronaut Insignia za lot orbitalny (nr 442) – Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych (Association of Space Explorers(inne języki))[1]

## Dane lotu
| Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak                      | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak | Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak |
| Data startu                                                              | Statek kosmiczny                                    | Data lądowania                                      | Statek kosmiczny                                    | Funkcja                                             | Czas trwania                                        |                                                     |
| ------------------------------------------------------------------------ | --------------------------------------------------- | --------------------------------------------------- | --------------------------------------------------- | --------------------------------------------------- | --------------------------------------------------- | --------------------------------------------------- |
| 4 lipca 2006                                                             | STS-121 Discovery F-32                              | 17 lipca 2006                                       | STS-121 Discovery F-32                              | Specjalista misji (MS-2)                            | 12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund               |                                                     |
| Łączny czas spędzony w kosmosie – 12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund. |                                                     |                                                     |                                                     |                                                     |                                                     |                                                     |

title: Lisa Nowak

wikitext:
{{Astronauta infobox
 |imię i nazwisko             = Lisa Marie Nowak
 |imię i nazwisko org         = Lisa Marie Caputo
 |grafika                     = Lisa M. Nowak.jpg
 |opis grafiki                = Lisa Nowak (2005)
 |data urodzenia              = 10 maja 1963
 |miejsce urodzenia           = [[Waszyngton]]
 |data śmierci                =
 |miejsce śmierci             =
 |narodowość                  = [[Stany Zjednoczone|amerykańska]]
 |funkcja                     = specjalista misji
 |czas spędzony w kosmosie    = 12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund
 |liczba spacerów kosmicznych =
 |czas spacerów kosmicznych   =
 |misje                       = [[STS-121]]
 |stopień wojskowy            = [[komandor]] [[United States Navy]]
 |odznaczenia                 = {{order|US-NCOM}} {{order|US-NAM|1}}
 |commons                     = Category:Lisa Nowak
 |wikicytaty                  =
 |www                         =
}}
'''Lisa Marie Nowak''' z d. '''Caputo''' (ur. [[10 maja]] [[1963]] w [[Waszyngton]]ie) – [[inżynier]], [[komandor]] [[United States Navy|US Navy]], [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[Kosmonauta|astronautka]].

== Wykształcenie oraz służba wojskowa ==
* 1981 – ukończyła szkołę średnią (C. W. Woodward High School) w [[Rockville (Maryland)|Rockville]] w stanie [[Maryland]].
* 1985 – została absolwentką Akademii Morskiej Stanów Zjednoczonych ([[United States Naval Academy]]) w [[Annapolis]] w Maryland, otrzymując licencjat z aeronautyki. Po zakończeniu nauki podjęła czynną służbę wojskową. Przez sześć miesięcy służyła w [[Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona]], a później zgłosiła się do szkoły pilotażu.
* Czerwiec 1987 – została pilotem lotnictwa morskiego. Następnie przeszła szkolenie w Electronic Warfare School (walka radioelektroniczna) w bazie marynarki Corry Stadion na [[Floryda|Florydzie]] i rozpoczęła kurs przygotowawczy dla pilotów [[LTV A-7 Corsair II|A-7]] w bazie [[Lemoore]] w [[Kalifornia|Kalifornii]].
* 1987–1990 – pełniła służbę w 34 Eskadrze Wojny Elektronicznej (Electronic Warfare Aggressor Squadron 34) w Point Mugu w Kalifornii, gdzie latała na samolotach [[LTV A-7 Corsair II|EA-7L]] i [[Douglas A-3 Skywarrior|ERA-3B]] wykonując zadania związane z zagłuszaniem elektroniki i systemów naprowadzania pocisków. Uzyskała kwalifikacje oficera operacyjnego i dowódcy misji.
* 1992 – po zakończeniu nauki w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej (U.S. Naval Postgraduate School) w [[Monterey (Kalifornia)|Monterey]] w Kalifornii, otrzymała tytuł magistra inżynierii lotniczej i kosmicznej i rozpoczęła służbę w dyrektoriacie projektowania systemów (Systems Engineering Test Directorate) w [[Naval Air Station Patuxent River|Patuxent River]] w Maryland.
* 1993 – w czerwcu zakończyła roczne szkolenie w [[United States Naval Test Pilot School|Szkole Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej]] (U.S. Naval Test Pilot School). Później w Patuxent River została kierownikiem grupy projektowej w doświadczalnej eskadrze lotnictwa uderzeniowego (Strike Aircraft Test Squadron) oraz w wydziale badawczo-rozwojowym powietrznych środków bojowych (Air Combat Environment Test and Evaluation Facility). Latała na samolotach [[McDonnell Douglas F/A-18 Hornet|F/A-18]] i [[Northrop Grumman EA-6B Prowler|EA-6B]].
* 1993–1996 – do momentu przyjęcia do korpusu astronautów pełniła służbę w Dowództwie Sił Powietrznych Marynarki (Naval Air Systems Command).

Wylatała ponad 1500 godzin na przeszło 30 typach samolotów.

== Praca w NASA i kariera astronauty ==
* 1 maja 1996 – została przyjęta do korpusu amerykańskich astronautów ([[NASA-16]]) jako specjalista misji. Do grupy zakwalifikowano 35 osób.
* 1998 – zakończyła dwuletnie przeszkolenie podstawowe, po którym otrzymała przydział do wydziału planowania (Operations Planning Branch) w Biurze Astronautów [[NASA]].
* Grudzień 2002 – została włączona do składu załogi misji [[STS-118]]. Start miał się odbyć 13 listopada 2003. Po [[Katastrofa promu Columbia|katastrofie promu  Columbia]] plan lotów został jednak gruntownie zmieniony a misję przesuwano wielokrotnie, ostatecznie na rok 2006.
* Listopad 2004 – została mianowana specjalistą misji w załodze [[STS-121]]. Pracowała wówczas w wydziale zajmującym się utrzymywaniem łączności z załogami przebywającymi w kosmosie (Capcom Branch).
* 4–17 lipca 2006 – uczestniczyła w misji STS-121 na pokładzie [[Wahadłowiec kosmiczny|wahadłowca]] [[Discovery (wahadłowiec)|Discovery]].
* 8 marca 2007 – została zwolniona z NASA.

=== Próba porwania Colleen Shipman ===
Jej kariera uległa załamaniu po tym jak postawiono jej zarzuty usiłowania porwania Colleen Shipman, inżynier z florydzkiej Patrick Air Force Base. W lutym 2007 na lotnisku w [[Orlando]] astronautka zaatakowała Shipman gazem pieprzowym i usiłowała ją porwać. Przyczyną ataku były sprawy sercowe. Nowak zakochała się w astronaucie, komandorze [[William Oefelein|Billu Oefeleinie]], który romansował z Shipman.

== Odznaczenia ==
* [[Medal Pochwalny]] Marynarki Wojennej
* [[Medal za Osiągnięcie]] Marynarki Wojennej
* ''Universal Astronaut Insignia'' za [[lot orbitalny]] (nr 442) – Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych ({{link-interwiki|Association of Space Explorers|Q=Q744007}})<ref>{{Cytuj stronę|url=https://ase-astronauts.paperturn-view.com/registry-of-space-travelers?pid=MzA304084&v=60.1 |tytuł=Registry of Space Travelers |opublikowany=ase-astronauts.paperturn-view.com |data dostępu=2025-07-06 |język=en }}</ref>

== Dane lotu ==

{| cellpadding="7" cellspacing="0" border="1"
|- bgcolor="#efefef"
! colspan="7"|Lot kosmiczny, w którym uczestniczyła Lisa M. Nowak
|- bgcolor="#efefef"
|-
! Data startu
! Statek kosmiczny
! Data lądowania
! Statek kosmiczny
! Funkcja
! Czas trwania
|-
| style="text-align:center;" | 4 lipca 2006
| style="text-align:center;" | STS-121
Discovery
F-32
| style="text-align:center;" | 17 lipca 2006
| style="text-align:center;" | STS-121
Discovery
F-32
| style="text-align:center;" | Specjalista misji (MS-2)
| style="text-align:center;" |  12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund
|- bgcolor="#efefef"
! colspan="7"| Łączny czas spędzony w kosmosie – 12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund.
|}

== Zobacz też ==
* [[Grupy i oddziały kosmonautów|grupy i oddziały astronautów]]
* [[alfabetyczna lista astronautów]]
* [[lista astronautek]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.jsc.nasa.gov/Bios/htmlbios/nowak.html Biografia na stronie NASA] {{lang|en}}
* [http://www.spacefacts.de/bios/astronauts/english/nowak_lisa.htm Biogram na stronie Spacefacts] {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nowak, Lisa}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Amerykańskie astronautki]]
[[Kategoria:Amerykańscy oficerowie marynarki]]
[[Kategoria:Amerykańscy piloci wojskowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Waszyngtonie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pochwalnym (USA)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem za Osiągnięcie (USA)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1963]]

title: Lisa Marie NowakLisa Marie Caputo

Data i miejsce urodzenia: 10 maja 1963 · Waszyngton

Narodowość: amerykańska

Funkcja: specjalista misji

Łączny czas misji kosmicznych: 12 dni 18 godzin 36 minut i 48 sekund

Stopień wojskowy: komandor United States Navy


text:
# Mitrofan (Osiak)
Mitrofan, imię świeckie Michaił Aleksandrowicz Osiak (ur. 19 listopada 1972 w Rostowie nad Donem) – rosyjski biskup prawosławny.

## Życiorys
Jest synem kapłana prawosławnego. Ukończył technikum budowlane w rodzinnym Rostowie. Następnie w latach 1990–1995 uczył się najpierw w seminarium duchownym w Mińsku, a następnie w seminarium duchownym w Moskwie (zaocznie). Jeszcze w czasie nauki, 21 sierpnia 1992, w soborze w Rostowie nad Donem przyjął święcenia diakońskie z rąk biskupa azowskiego Sergiusza, wikariusza eparchii rostowskiej. Służył jako diakon w cerkwi Azowskiej Ikony Matki Bożej w Azowie. 6 czerwca 1993 metropolita rostowski i nowoczerkaski Włodzimierz wyświęcił go na kapłana, kierując równocześnie do pracy duszpasterskiej w cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego w Rostowie nad Donem. 11 kwietnia 1994 złożył wieczyste śluby mnisze przed archimandrytą Modestem (Potapowem), przyjmując imię zakonne Mitrofan na cześć św. Mitrofana z Woroneża.
19 lipca 1994 objął obowiązki ekonoma w monasterze Dońskiej Ikony Matki Bożej w Staroczerkassku. W 1997 przeszedł do eparchii petersburskiej i ładoskiej i został p.o. przełożonego monasteru św. Jana Teologa w Czeriemieńcu. W roku następnym został mianowany jego przełożonym na stałe i otrzymał godność igumena. W 2007 uzyskał dyplom końcowy Petersburskiej Akademii Duchownej. W 2009 został kierownikiem wydziału konserwacji eparchii petersburskiej.
12 marca 2013 otrzymał nominację na biskupa gatczyńskiego i łuskiego. Trzy dni później otrzymał godność archimandryty. Wyświęcony na biskupa został w cerkwi św. Mikołaja w Moskwie–Chamownikach w dniu 23 marca 2013.

title: Mitrofan (Osiak)

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Mitrofan
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         = Michaił Osiak
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Biskup gatczyński i łuski
 |grafika                 = 19 июля 2014, 100-летие освящения Казанского храма в п. Вырица (14710594393).jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Rosja]]
 |data urodzenia          = 19 listopada 1972
 |miejsce urodzenia       = [[Rostów nad Donem]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Biskup gatczyński i łuski
 |1. funkcja - okres      = od 2013
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                 = [[Rosyjski Kościół Prawosławny]]
 |inkardynacja            = [[Eparchia gatczyńska]]
 |data ślubów zakonnych   = 11 kwietnia 1994
 |data diakonatu          = 21 sierpnia 1992
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 6 czerwca 1993
 |data nominacji          = 12 marca 2013
 |data sakry              = 23 marca 2013
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 23 marca 2013
 |miejscowość konsekracji   = [[Moskwa]]
 |miejsce konsekracji       = [[Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach|Cerkiew św. Mikołaja]]
 |konsekrator               = [[Cyryl I (patriarcha Moskwy)|Cyryl]]
 |współkonsekratorzy        = [[Juwenaliusz (Pojarkow)]], [[Arseniusz (Jepifanow)]], [[Sergiusz (Czaszyn)]], [[Tichon (Zajcew)]], [[Nazariusz (Ławrinienko)]], [[Sawa (Michiejew)]]
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Wsiewołod (Ponicz)]]|9 lipca 2015}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Mikołaj (Kriwienko)]]|12 lipca 2015}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Aleksander (Zajcew)]]|30 kwietnia 2017}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Teodoret (Tichonow)]]|19 sierpnia 2017}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Ignacy (Grigorjew)]]|7 lipca 2019}}
}}
'''Mitrofan''', imię świeckie '''Michaił Aleksandrowicz Osiak'''<ref name="pat">[http://www.patriarchia.ru/db/text/2847541.html Митрофан, архимандрит (Осяк Михаил Александрович)]</ref> (ur. [[19 listopada]] [[1972]] w [[Rostów nad Donem|Rostowie nad Donem]]) – [[Rosja|rosyjski]] biskup [[Prawosławie|prawosławny]].

== Życiorys ==
Jest synem kapłana prawosławnego. Ukończył technikum budowlane w rodzinnym Rostowie. Następnie w latach 1990–1995 uczył się najpierw w seminarium duchownym w [[Mińsk]]u, a następnie w seminarium duchownym w Moskwie (zaocznie). Jeszcze w czasie nauki, 21 sierpnia 1992, w soborze w Rostowie nad Donem przyjął święcenia [[Diakon|diakońskie]] z rąk biskupa azowskiego Sergiusza, wikariusza [[Eparchia rostowska i nowoczerkaska|eparchii rostowskiej]]. Służył jako diakon w cerkwi Azowskiej Ikony Matki Bożej w Azowie. 6 czerwca 1993 metropolita rostowski i nowoczerkaski [[Włodzimierz (Kotlarow)|Włodzimierz]] wyświęcił go na [[Prezbiter|kapłana]], kierując równocześnie do pracy duszpasterskiej w cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego w Rostowie nad Donem. 11 kwietnia 1994 złożył [[Postrzyżyny mnisze|wieczyste śluby mnisze]] przed archimandrytą Modestem (Potapowem), przyjmując [[imię zakonne]] Mitrofan na cześć św. [[Mitrofan z Woroneża|Mitrofana z Woroneża]]<ref name="pat"/>.

19 lipca 1994 objął obowiązki ekonoma w monasterze Dońskiej Ikony Matki Bożej w Staroczerkassku. W 1997 przeszedł do [[Eparchia petersburska|eparchii petersburskiej i ładoskiej]] i został p.o. przełożonego monasteru św. Jana Teologa w Czeriemieńcu. W roku następnym został mianowany jego przełożonym na stałe i otrzymał godność [[igumen]]a<ref name="pat"/>. W 2007 uzyskał dyplom końcowy [[Petersburska Akademia Duchowna|Petersburskiej Akademii Duchownej]]. W 2009 został kierownikiem wydziału konserwacji eparchii petersburskiej<ref name="pat"/>.

12 marca 2013 otrzymał nominację na biskupa [[Eparchia gatczyńska|gatczyńskiego i łuskiego]]. Trzy dni później otrzymał godność [[Archimandryta|archimandryty]]<ref name="pat"/>. Wyświęcony na biskupa został w [[Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Chamownikach|cerkwi św. Mikołaja w Moskwie–Chamownikach]] w dniu 23 marca 2013<ref>[http://www.patriarchia.ru/db/text/2865910.html В день памяти 40 мучеников Севастийских Предстоятель Русской Церкви совершил Литургию в храме святителя Николая в Хамовниках и возглавил хиротонию архимандрита Митрофана (Осяка) во епископа Гатчинского и Лужского]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Biskupi Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego}}

{{SORTUJ:Mitrofan (Osiak)}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1972]]
[[Kategoria:Rosyjscy biskupi prawosławni]]
[[Kategoria:Eparchia gatczyńska]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rostowie nad Donem]]

title: Mitrofan

Kraj działania: Rosja

Data i miejsce urodzenia: 19 listopada 1972 · Rostów nad Donem

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Rosyjski Kościół Prawosławny

Inkardynacja: Eparchia gatczyńska

Śluby zakonne: 11 kwietnia 1994

Diakonat: 21 sierpnia 1992

Prezbiterat: 6 czerwca 1993

title: Sukcesja apostolska

Miejscowość: Moskwa

Miejsce: Cerkiew św. Mikołaja

Konsekrator: Cyryl

Współkonsekratorzy: Juwenaliusz (Pojarkow), Arseniusz (Jepifanow), Sergiusz (Czaszyn), Tichon (Zajcew), Nazariusz (Ławrinienko), Sawa (Michiejew)

Wsiewołod (Ponicz): 9 lipca 2015

Aleksander (Zajcew): 30 kwietnia 2017

Teodoret (Tichonow): 19 sierpnia 2017

Ignacy (Grigorjew): 7 lipca 2019