text:
# Diecezja Tocantinópolis
Diecezja Tocantinópolis (łac. Dioecesis Tocantinopolitanus) – diecezja Kościoła rzymskokatolickiego w Brazylii. Należy do metropolii Palmas wchodzi w skład regionu kościelnego Centro-Oeste. Została erygowana przez papieża Piusa XII bullą Ceu pastor w dniu 20 grudnia 1954 jako prałatura terytorialna. 30 października 1980 podniesiona do rangi diecezji.

wikiname: plwiki

title: Diecezja Tocantinópolis

in_language: pl

wikitext:
{{Administratura kościelna infobox
 |nazwa                          = Diecezja Tocantinópolis
 |nazwa oryginalna               =
 |typ administratury             = Diecezja
 |grafika                        =
 |opis grafiki                   = katedra diecezjalna
 |alt grafiki                    =
 |państwo                        = Tocantins
 |miejscowość                    = [[Tocantinópolis]]
 |adres                          =
 |data powołania                 = 20 grudnia 1954
 |data zamknięcia                =
 |wyznanie                       = [[katolicyzm]]
 |kościół                        = [[Kościół łaciński]]
 |nadrzędna administratura typ   = [[Metropolia (religia)|metropolia]]
 |nadrzędna administratura nazwa = [[Metropolia Palmas|Palmas]]
 |obiekt sakralny typ            = katedra
 |obiekt sakralny nazwa          =
 |administrator                  = [[Carlos Henrique Silva Oliveira]]
 |administrator pomocniczy       =
 |administrator senior           =
 |rok danych statystycznych      = 2006
 |procent wiernych               = 78,5%
 |liczba wiernych                = 390 000
 |liczba kapłanów diecezjalnych  = 27
 |liczba kapłanów zakonnych      = 15
 |liczba kapłanów                = 42
 |liczba osób zakonnych          =
 |liczba diecezji                =
 |liczba dekanatów               =
 |liczba parafii                 = 28
 |liczba klasztorów              =
 |powierzchnia                   =
 |mapa                           =
 |opis mapy                      =
 |alt mapy                       =
 |współrzędne                    = 6°19′47,2″S 47°25′00,5″W
 |commons                        =
 |www                            = https://diocesedetocantinopolis.org/
}}
'''Diecezja Tocantinópolis''' ([[Łacina|łac.]] ''Dioecesis Tocantinopolitanus'') – [[diecezja]] [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] w [[Brazylia|Brazylii]]. Należy do [[Metropolia Palmas|metropolii Palmas]] wchodzi w skład [[Region kościelny|regionu kościelnego]] Centro-Oeste. Została erygowana przez papieża [[Pius XII|Piusa XII]] bullą ''Ceu pastor'' w dniu 20 grudnia 1954 jako prałatura terytorialna. 30 października 1980 podniesiona do rangi diecezji.

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = diecezja |id = dtoca |tytuł = Diecezja Tocantinópolis |data dostępu = 2015-01-13}}

[[Kategoria:Diecezje rzymskokatolickie w Brazylii|Tocantinópolis]]

title: Diecezja Tocantinópolis

Państwo: Brazylia

Stan: Tocantins

Siedziba: Tocantinópolis

Data powołania: 20 grudnia 1954

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński

metropolia: Palmas

Biskup diecezjalny: Carlos Henrique Silva Oliveira


text:
# Trgovište (gmina Knjaževac)
Trgovište (cyr. Трговиште) – wieś w Serbii, w okręgu zajeczarskim, w gminie Knjaževac. W 2011 roku liczyła 1855 mieszkańców.

title: Trgovište (gmina Knjaževac)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Trgovište
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Трговиште}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg zajeczarski|zajeczarski]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Knjaževac|Knjaževac]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 1855{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Trgovište''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Трговиште) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg zajeczarski|okręgu zajeczarskim]], w [[Gmina Knjaževac|gminie Knjaževac]]. W 2011 roku liczyła 1855 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-09-01}}</ref>
}}

{{Gmina Knjaževac}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu zajeczarskim]]

title: TrgovišteТрговиште

Państwo: Serbia

Okręg: zajeczarski

Gmina: Knjaževac


text:
# Nathaniel Gorham
Nathaniel Gorham (ur. 27 maja 1738, zm. 11 czerwca 1796) – sygnatariusz Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

## Życiorys
Nathaniel Gorham, urodził się w Charlestown, w stanie Massachusetts; uczęszczał do szkół publicznych, pracował jako kupiec; delegat do Konwencji Konstytucyjnej w 1779 r.; służył w Senacie w latach 1780-1781; członek Kongresu Kontynentalnego w latach 1782–1783, 1786–1787, 1789; był jego przewodniczącym od 6 czerwca 1786 r. do 2 lutego 1787 r.; delegat do konwencji konstytucyjnej, które ratyfikowała konstytucję federalną w 1788 r.; zmarł w Charlestown, w stanie Massachusetts.

title: Nathaniel Gorham

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Nathaniel Gorham
 |grafika =
 |data urodzenia = 27 maja 1738
 |miejsce urodzenia = [[Charlestown (Boston)|Charlestown]], [[Massachusetts]]
 |data śmierci = 11 czerwca 1796
 |miejsce śmierci = Charlestown
 |funkcja =
 |partia =
 |od =
 |do =
 |poprzednik =
 |następca =
 |2 funkcja =
 |2 od =
 |2 do =
 |2 poprzednik =
 |2 następca =
 |commons =
 |quote =
}}
'''Nathaniel Gorham''' (ur. [[27 maja]] [[1738]], zm. [[11 czerwca]] [[1796]]) – sygnatariusz [[Konstytucja Stanów Zjednoczonych|Konstytucji Stanów Zjednoczonych]].

== Życiorys ==
Nathaniel Gorham, urodził się w [[Charlestown (Boston)|Charlestown]], w stanie [[Massachusetts]]; uczęszczał do szkół publicznych, pracował jako kupiec; delegat do [[Konwencja Konstytucyjna|Konwencji Konstytucyjnej]] w 1779 r.; służył w Senacie w latach 1780-1781; członek Kongresu Kontynentalnego w latach 1782–1783, 1786–1787, 1789; był jego przewodniczącym od 6 czerwca 1786 r. do 2 lutego 1787 r.; delegat do konwencji konstytucyjnej, które ratyfikowała konstytucję federalną w 1788 r.; zmarł w Charlestown, w stanie Massachusetts.

== Bibliografia ==
* [http://bioguide.congress.gov/scripts/biodisplay.pl?index=G000325 Gorham Nathaniel, Biograficzny Katalog Kongresu Stanów Zjednoczonych]

{{Sygnatariusze Konstytucji Stanów Zjednoczonych}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gorham, Nathaniel}}
[[Kategoria:Sygnatariusze Deklaracji niepodległości Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1738]]
[[Kategoria:Zmarli w 1796]]

title: Nathaniel Gorham

Data i miejsce urodzenia: 27 maja 1738 · Charlestown, Massachusetts

Data i miejsce śmierci: 11 czerwca 1796 · Charlestown


text:
# Morawina
Morawina – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w gminie Łęka Opatowska.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kaliskiego.

title: Morawina

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Morawina
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat kępiński|kępiński]]
 |gmina                  = [[Łęka Opatowska (gmina)|Łęka Opatowska]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 62
 |kod pocztowy           =
 |tablice rejestracyjne  = PKE
 |SIMC                   = 0202904
 |kod mapy               = Łęka Opatowska (gmina)
 |współrzędne            = 51°14'41"N 18°05'41"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|83056|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Morawina''' – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat kępiński|powiecie kępińskim]], w [[Łęka Opatowska (gmina)|gminie Łęka Opatowska]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo kaliskie (1975–1998)|województwa kaliskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Morawina&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=false TERYT]
== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|VI|671}}

{{Gmina Łęka Opatowska}}

[[Kategoria:Łęka Opatowska (gmina)]]

title: Morawina

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Powiat: kępiński

Gmina: Łęka Opatowska

Tablice rejestracyjne: PKE


text:
# Miętusie Turnie
Miętusie Turnie – skalne turnie, turniczki i skały w grzędzie oddzielającej Wołowy Żleb od Małej Świstówki w polskich Tatrach Zachodnich. Jest to grzęda opadająca z Upłaziańskiej Kopy do Doliny Miętusiej (a dokładniej do Wyżniej Miętusiej Równi). Zbudowane są ze skał dolomitowo-wapiennych. Do Małej Świstówki Miętusie Turnie opadają nagimi ścianami o wysokości około 50 m, do Wołowego Żlebu urwiskami porośniętymi lasem lub kosodrzewiną. Znajdują się poza znakowanymi szlakami turystycznymi, taterników nie zainteresowały. W rejonach tych bywają tylko grotołazi, ale oni interesują się tylko jaskiniami. Około 8 m powyżej piargów Małej Świstówki w Miętusich Turniach znajduje się otwór Jaskini Miętusiej Wyżniej. W pobliżu są też jaskinie: Piwniczka, Dziura na Półce, Jaskinia w Małej Świstówce i Mała Komora.

title: Miętusie Turnie

wikitext:
{{Współrzędne|49°14′38.4″N 19°53′33.7″E|umieść=na górze}}
[[Plik:Mała Świstówka a2.jpg|thumb|240px|Mała Świstówka, widok z [[Upłaziańska Kopa|Upłaziańskiej Kopy]]. Po lewej stronie Miętusie Turnie]]
'''Miętusie Turnie''' – skalne [[turnia|turnie]], turniczki i skały w [[grzęda (geomorfologia)|grzędzie]] oddzielającej [[Wołowy Żleb]] od [[Mała Świstówka|Małej Świstówki]] w polskich [[Tatry Zachodnie|Tatrach Zachodnich]]. Jest to grzęda opadająca z [[Upłaziańska Kopa|Upłaziańskiej Kopy]] do [[Dolina Miętusia|Doliny Miętusiej]] (a dokładniej do [[Wyżnia Miętusia Rówień|Wyżniej Miętusiej Równi]])<ref name=wit />. Zbudowane są ze skał [[dolomit (skała)|dolomitowo]]-[[wapień|wapiennych]]. Do Małej Świstówki Miętusie Turnie opadają nagimi [[ściana (geomorfologia)|ścianami]] o wysokości około 50 m, do Wołowego Żlebu urwiskami porośniętymi lasem lub [[kosodrzewina|kosodrzewiną]]. Znajdują się poza znakowanymi szlakami turystycznymi, [[taternik (wspinacz)|taterników]] nie zainteresowały. W rejonach tych bywają tylko grotołazi, ale oni interesują się tylko jaskiniami. Około 8 m powyżej piargów Małej Świstówki w Miętusich Turniach znajduje się otwór [[Jaskinia Miętusia Wyżnia|Jaskini Miętusiej Wyżniej]]<ref name=cw />. W pobliżu są też jaskinie: [[Piwniczka]], [[Dziura na Półce]], [[Jaskinia w Małej Świstówce]] i [[Mała Komora]]<ref name=jp />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=cw>{{Cytuj |autor = [[Władysław Cywiński]] |tytuł = [[Tatry. Przewodnik szczegółowy|Czerwone Wierchy, część zachodnia]] |wolumin = 3 |miejsce = Poronin |data = 1996 |wydawca = Wyd. Górskie |isbn = 83-7104-011-3}}</ref>
<ref name=jp>{{Cytuj |tytuł = Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy |data dostępu = 2017-01-22 |opublikowany = jaskiniepolski.pgi.gov.pl |url = http://jaskiniepolski.pgi.gov.pl/ |język = pl}}</ref>
<ref name=wit>{{Cytuj |tytuł = Tatry Polskie. Mapa turystyczna 1:20 000 |miejsce = Piwniczna |wydawca = Agencja Wydawnictwo „WiT” S.c. |data = 2009 |isbn = 83-89580-00-4}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Turnie i skały polskich Tatr]]
[[Kategoria:Turnie i skały Tatr Zachodnich]]


text:
# Nothalten
Nothalten – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Dolny Ren.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 449 osób, 112 os./km².

title: Nothalten

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Nothalten
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Nothalten
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = FR 67 Blason Nothalten.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Dolny Ren]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Sélestat-Erstein|Sélestat-Erstein]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 67337
 |powierzchnia                    = 4,01 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 449
 |gęstość zaludnienia             = 112 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 67680
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Dolny Ren
 |współrzędne                     = 48°21′N 7°25′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Nothalten''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Dolny Ren]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 449 osób, 112 os./km².

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Sélestat-Erstein}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Dolny Ren]]

title: Nothalten

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Dolny Ren

Okręg: Sélestat-Erstein

• gęstość: 112 os./km²


text:
# Drzewo pitagorejskie
Drzewo pitagorejskie (także drzewo Pitagorasa) – fraktal zbudowany z kwadratów na płaszczyźnie, swym kształtem przypominający drzewo. Nazwany został od imienia greckiego matematyka i myśliciela Pitagorasa, gdyż na każdym etapie konstrukcji wymaga rysowania dwóch kwadratów opartych na odpowiednich bokach trójkąta prostokątnego, których własności stanowią ilustrację twierdzenia Pitagorasa. Rozważane są drzewa symetryczne, w konstrukcji których występują trójkąty prostokątne równoramienne, i drzewa ogólne, w konstrukcji których występują trójkąty prostokątne z kątami ostrymi ustalonymi, ale innymi niż 45°.
Pierwszy rysunek fraktala został sporządzony (ręcznie) w roku 1942 przez holenderskiego inżyniera i nauczyciela matematyki Alberta E. Bosmana (1891–1961). Bosman opisał fraktal i jego własności w roku 1957 w swoim dziele Het wondere onderzoekingsveld der vlakke meetkunde.
Odpowiednio użyty, może służyć do przedstawiania informacji w postaci struktury danych drzewa. Jest też bardzo łatwy w wykonaniu.
Podczas Festiwalu Symetrii w Delfcie w Holandii w 2013 roku (The 2013 Symmetry Festival), pokazano drzewo pitagorejskie zbudowane z drewnianych prostopadłościanów, które ułożone były przy pomocy trójkątów prostokątnych równoramiennych.

## Konstrukcja[1][2][3][4][6][5][2]
1. Konstrukcja fraktala zaczyna się od narysowania dowolnego kwadratu.
2. Dorysowujemy do niego trójkąt prostokątny, w którym przeciwprostokątna jest górną krawędzią tego kwadratu.
3. Na przyprostokątnych trójkąta budujemy kolejne kwadraty.
4. Powtarzamy powyższe operacje 2 i 3.

Poniżej przedstawione zostały kolejne iteracje. Możliwa jest też zmiana długości przyprostokątnych tak, że wyższe „gałęzie” zmienią kierunek, w którym powstają.

## Właściwości i wygląd
Drzewo Pitagorejskie można narysować tylko w przybliżeniu, gdyż pełny fraktal składa się z nieskończonej liczby coraz mniejszych trójkątów i kwadratów.

### Pole powierzchni
Uwaga: Ta sekcja dotyczy konstrukcji wykorzystującej trójkąt prostokątny równoramienny.
Zakładając, że początkowy kwadrat jest jednostkowy, {\displaystyle n}-ta iteracja w konstrukcji „dodaje” {\displaystyle 2^{n}} kwadratów o długości boku {\displaystyle \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{n}} każdy. Niektóre kwadraty mogą na siebie nachodzić. Jeśli początkowy kwadrat ma wymiary {\displaystyle a\times a,} to całe drzewo zmieści się w prostokącie o wymiarach {\displaystyle 6a\times 4a}.

#### Dowód[9]

##### Wysokość prostokąta, w którym zmieści się fraktal
Niech początkowy kwadrat będzie jednostkowy, a kolejne trójkąty prostokątne równoramienne. Dodajmy teraz do siebie długości boków kwadratów oraz długości przekątnych kwadratów, jak na ilustracji powyżej. W rezultacie tej operacji otrzymamy sumę dwóch szeregów szeregów geometrycznych. Zatem wysokość {\displaystyle H} drzewa Pitagorasa wynosi:
{\displaystyle {\begin{aligned}H&=1+{\sqrt {2}}\cdot \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)+{\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{2}}+{\sqrt {2}}\cdot {\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{3}}+{\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{4}}+{\sqrt {2}}\cdot {\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{5}}+\ldots \\&=\left(1+{\sqrt {2}}\cdot \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)\right)\cdot \sum _{n=1}^{\infty }\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{n-1}\\&=\left(1+{\sqrt {2}}\cdot \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)\right)\cdot {\frac {1}{1-{\frac {1}{2}}}}=4.\end{aligned}}}

##### Szerokość prostokąta, w którym zmieści się fraktal
Niech początkowy kwadrat ma długość boku {\displaystyle 1,} a kolejne trójkąty niech będą prostokątne i równoramienne. Weźmy pod uwagę jedynie kwadraty umieszczone najniżej na pierwszej „gałęzi” fraktala odchodzącej w prawo lub w lewo.
Korzystając z symetrii, chcemy obliczyć tylko szerokość kwadratów przechodzących w prawo. Nie uwzględniamy początkowego kwadratu. Sumujemy odpowiednie długości przekątnych kwadratów i długości boków kwadratów. Zatem szerokość {\displaystyle W} połowy fraktala wyrażamy wzorem:
{\displaystyle {\begin{aligned}W&={\sqrt {2}}\cdot \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)+{\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{2}}+{\sqrt {2}}\cdot {\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{3}}+{\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{4}}+{\sqrt {2}}\cdot {\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{5}}+\dots \\&=\left({\sqrt {2}}\cdot \left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)+{\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{2}}\right)\cdot \sum _{n=1}^{\infty }\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{n-1}\\&={\frac {3}{2}}\cdot \sum _{n=1}^{\infty }\left({\frac {\sqrt {2}}{2}}\right)^{n-1}\\&={\frac {3}{2}}\cdot {\frac {1}{1-{\frac {1}{2}}}}=3.\end{aligned}}}
Zatem szerokość całego fraktala jest równa {\displaystyle 6.}

### Drzewo pitagorejskie a notacja binarna[2]
Specjalną właściwością fraktala jest możliwość znajdywania konkretnych kwadratów po przypisaniu im liczb określoną metodą.
Oznaczmy początkowy kwadrat numerem 1. Dla dowolnej liczby naturalnej {\displaystyle n,} nad kwadratem o numerze {\displaystyle n,} skonstruowanym dwóm kwadratom przypiszemy numery {\displaystyle 2n} i {\displaystyle 2n+1.}
Jeżeli kwadraty zostaną oznakowane w powyższy sposób, możemy użyć dwójkowego systemu liczbowego, by znaleźć konkretny kwadrat.
Zapiszmy liczby w systemie dziesiętnym systemem dwójkowym. Niech 1 odpowiada skrętowi w prawo (do prawego kwadratu), a zero w lewo (do lewego sąsiadującego kwadratu).
Przykład:
- 45 = 1011012, z czego wynika, że by dostać się do kwadratu oznaczonego numerem 45, musimy skręcić w prawo, w lewo, dwa razy w prawo, w lewo i w prawo.

### Pokrewieństwo z innymi fraktalami
Jeśli początkowy trójkąt fraktala będzie prostokątny i równoramienny, to po kilkunastu iteracjach „korona” drzewa będzie krzywą Lévy’ego.
Wybierając kwadraty o indeksach (zdefiniowanych tak jak w sekcji powyżej) stanowiących potęgi liczby dwa uzyskamy spiralę logarytmiczną; działa to jednak także z dowolnie wybranym kwadratem, pod warunkiem, że kolejne będą zawsze kwadratami po jego prawej lub lewej stronie. Liczba możliwych do utworzenia w ten sposób spiral jest więc nieskończona.

## Wykorzystanie
Fraktal wykorzystywany jest jako prosta wizualizacja działania twierdzenia Pitagorasa. Jest prosty do stworzenia np. na lekcji matematyki. Wykorzystuje się go także do produkcji anten fraktalnych oraz do wizualizacji informacji w postaci struktury danych drzewa.

title: Drzewo pitagorejskie

wikitext:
[[Plik:Pythagoras tree 1.gif|mały|232x232px|Drzewo Pitagorasa]]
[[Plik:Pythagoras tree 1 2 12 jet.svg|mały|Pokolorowany fraktal ze zmienionymi długościami przyprostokątnych]]
[[Plik:Pythagoras.svg|mały|Ilustracja do twierdzenia Pitagorasa, od którego fraktal wziął swoją nazwę]]
'''Drzewo pitagorejskie''' (także '''drzewo Pitagorasa''') – [[fraktal]] zbudowany z [[kwadrat]]ów na [[Geometria euklidesowa|płaszczyźnie]], swym kształtem przypominający drzewo<ref name=":0">{{MathWorld|tytuł=Pythagoras tree|adres=PythagorasTree|autor=Eric W. Weisstein}}</ref><ref name=":3">{{Cytuj |tytuł=Pythagorean Tree |data dostępu=2017-06-08 |opublikowany=ecademy.agnesscott.edu |url= http://ecademy.agnesscott.edu/~lriddle/ifs/pythagorean/pythTree.htm}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł=Pythagoras tree - Rosetta Code|data dostępu=2017-06-07 |opublikowany=rosettacode.org |url= https://rosettacode.org/wiki/Pythagoras_tree#Java|język=en}}</ref><ref name=":2">F. Beck, M. Burch, T. Munz, L. Di Silvestro, D. Weiskopf ''[http://www.visus.uni-stuttgart.de/uploads/tx_vispublications/ccis-pythagoras.pdf Generalized Pythagoras Trees: A Fractal Approach to Hierarchy Visualization]'', [w:] Battiato S., Coquillart S., Pettré J., Laramee R., Kerren A., Braz J. (eds) Computer Vision, Imaging and Computer Graphics – Theory and Applications. Communications in Computer and Information Science, vol 550. Springer, Cham, 2015.</ref><ref name=":4">{{Cytuj|tytuł=PYTHAGORAS TREE|data dostępu=2017-06-12|opublikowany=melxised.tripod.com|url=http://melxised.tripod.com/id10.html}}</ref><ref name=":6">{{Cytuj|tytuł=Fraktale... spod ołówka|data dostępu=2017-06-16|opublikowany=zobaczycmatematyke.pl|url=http://zobaczycmatematyke.pl/2015/2_lukasz_jackiewicz/drzewo.html|język=pl|archiwum=https://web.archive.org/web/20180207124746/http://zobaczycmatematyke.pl/2015/2_lukasz_jackiewicz/drzewo.html|zarchiwizowano=2018-02-07}}</ref><ref name=":5">{{Cytuj książkę |nazwisko=Crilly, Earnshaw, Huw |imię=A.J., Rae, Huw |tytuł=Fractals and Chaos |url=https://archive.org/details/fractalschaos00cril |rok=2012 |wydawca=Springer Science & Business Media |miejsce= |strony=[https://archive.org/details/fractalschaos00cril/page/n24 18]–19 |isbn=1461230349}}</ref>. Nazwany został od imienia greckiego matematyka i myśliciela [[Pitagoras]]a, gdyż na każdym etapie konstrukcji wymaga rysowania dwóch kwadratów opartych na odpowiednich bokach trójkąta prostokątnego, których własności stanowią ilustrację [[Twierdzenie Pitagorasa|twierdzenia Pitagorasa]]<ref name=":3" /><ref name=":1" /><ref name=":4" /><ref name=":6" />. Rozważane są drzewa [[Symetria figury|symetryczne]], w konstrukcji których występują trójkąty prostokątne równoramienne, i drzewa ogólne, w konstrukcji których występują trójkąty prostokątne z kątami ostrymi ustalonymi, ale innymi niż 45°.

Pierwszy rysunek fraktala został sporządzony (ręcznie) w roku 1942 przez holenderskiego inżyniera i nauczyciela matematyki [[Albert E. Bosman|Alberta E. Bosmana]] (1891–1961). Bosman opisał fraktal i jego własności w roku 1957 w swoim dziele ''Het wondere onderzoekingsveld der vlakke meetkunde''<ref name=":3" />.

Odpowiednio użyty, może służyć do przedstawiania informacji w postaci [[Drzewo (informatyka)|struktury danych drzewa]]<ref name=":2" />. Jest też bardzo łatwy w wykonaniu<ref name=":3" />.

Podczas [[Festiwal Symetrii|Festiwalu Symetrii]] w [[Delft|Delfcie]] w [[Holandia|Holandii]] w 2013 roku ([[The 2013 Symmetry Festival]]), pokazano drzewo pitagorejskie zbudowane z drewnianych prostopadłościanów, które ułożone były przy pomocy trójkątów prostokątnych równoramiennych<ref name=":3" />.

== Konstrukcja<ref name=":0" /><ref name=":3" /><ref name=":1" /><ref name=":2" /><ref name=":6" /><ref name=":4" /><ref name=":3" /> ==
# Konstrukcja fraktala zaczyna się od narysowania dowolnego [[kwadrat]]u.
# Dorysowujemy do niego [[trójkąt prostokątny]], w którym przeciwprostokątna jest górną krawędzią tego kwadratu.
# Na przyprostokątnych trójkąta budujemy kolejne kwadraty.
# Powtarzamy powyższe operacje 2 i 3.

Poniżej przedstawione zostały kolejne [[Iteracja|iteracje]]. Możliwa jest też zmiana długości przyprostokątnych tak, że wyższe „gałęzie” zmienią kierunek, w którym powstają.

=== Kolejne etapy konstrukcji fraktala ===
<gallery>
Plik:PythagorasTree1.png|
Plik:PythagorasTree2.png|
Plik:PythagorasTree3.png|
Plik:PythagorasTree4.png|
</gallery>

== Właściwości i wygląd ==
Drzewo Pitagorejskie można narysować tylko w przybliżeniu, gdyż pełny fraktal składa się z nieskończonej liczby coraz mniejszych trójkątów i kwadratów<ref name=":3" />.

=== Pole powierzchni ===
'''Uwaga: Ta sekcja dotyczy konstrukcji wykorzystującej trójkąt prostokątny równoramienny.'''

Zakładając, że początkowy kwadrat jest jednostkowy, <math>n</math>-ta iteracja w konstrukcji „dodaje” <math>2^n</math> kwadratów o długości boku <math>\left(\frac{\sqrt{2}}{2}\right)^n</math> każdy<ref name=":3" /><ref name=":4" /><ref name=":6" />. Niektóre kwadraty mogą na siebie nachodzić<ref name=":4" />. Jeśli początkowy kwadrat ma wymiary <math>a \times a,</math> to całe drzewo zmieści się w prostokącie o wymiarach <math>6a \times 4a</math><ref name=":3" /><ref name=":4" /><ref name="Pourahmadazar">{{Cytuj książkę|nazwisko=Pourahmadazar, Ghobadi, Nourinia|imię=J.C.J.|tytuł=Novel Modified Pythagorean Tree Fractal Monopole Antennas for UWB Applications|url=http://ieeexplore.ieee.org/xpl/articleDetails.jsp?arnumber=5766703|rok=2011|wydawca=IEEE|miejsce=Nowy Jork|strony=|isbn=}}</ref>.

==== Dowód<ref>{{Cytuj|tytuł=Pythagorean Tree Size|data dostępu=2017-07-18|opublikowany=ecademy.agnesscott.edu|url=http://ecademy.agnesscott.edu/~lriddle/ifs/pythagorean/pythSize.htm}}</ref> ====
===== Wysokość prostokąta, w którym zmieści się fraktal =====
[[Plik:PythagorasTreeB.png|thumb|left]]
{{clear}}
Niech początkowy kwadrat będzie jednostkowy, a kolejne trójkąty prostokątne równoramienne. Dodajmy teraz do siebie długości boków kwadratów oraz długości przekątnych kwadratów, jak na ilustracji powyżej. W rezultacie tej operacji otrzymamy sumę dwóch szeregów [[Szereg geometryczny|szeregów geometrycznych]]. Zatem wysokość <math>H</math> drzewa Pitagorasa wynosi:
: <math>\begin{align}
H &=1 + \sqrt 2 \cdot \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right) + {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^2} + \sqrt 2 \cdot {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^3} + {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^4} + \sqrt 2 \cdot {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^5} + \ldots \\
&= \left(1+\sqrt 2 \cdot \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)\right) \cdot \sum_{n=1}^\infty\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^{n-1} \\
&= \left( 1 + \sqrt 2 \cdot \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)\right) \cdot \frac{1}{1 - \frac{1}{2}} = 4.
\end{align}</math>

===== Szerokość prostokąta, w którym zmieści się fraktal =====
[[Plik:PythagorasTreeA.png|thumb|left]]
{{clear}}
Niech początkowy kwadrat ma długość boku <math>1,</math> a kolejne trójkąty niech będą prostokątne i równoramienne. Weźmy pod uwagę jedynie kwadraty umieszczone najniżej na pierwszej „gałęzi” fraktala odchodzącej w prawo lub w lewo.

Korzystając z symetrii, chcemy obliczyć tylko szerokość kwadratów przechodzących w prawo. Nie uwzględniamy początkowego kwadratu. Sumujemy odpowiednie długości przekątnych kwadratów i długości boków kwadratów. Zatem szerokość <math>W</math> połowy fraktala wyrażamy wzorem:
: <math>\begin{align}
W &= \sqrt 2 \cdot \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right) + {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^2} + \sqrt 2 \cdot {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^3} + {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^4} + \sqrt 2 \cdot {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^5} + \dots \\
&= \left(\sqrt 2 \cdot \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)+ {\left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^2}\right) \cdot \sum_{n=1}^\infty \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^{n-1} \\
&= \frac{3}{2}\cdot \sum_{n=1}^\infty \left( {\frac{\sqrt 2 }{2}} \right)^{n-1} \\
&=\frac{3}{2}\cdot\frac{1}{1-\frac{1}{2}}=3.
\end{align}</math>

Zatem szerokość całego fraktala jest równa <math>6.</math>

=== Drzewo pitagorejskie a notacja binarna<ref name=":3" /> ===
Specjalną właściwością fraktala jest możliwość znajdywania konkretnych kwadratów po przypisaniu im liczb określoną metodą.

Oznaczmy początkowy kwadrat numerem 1. Dla dowolnej liczby naturalnej <math>n,</math> nad kwadratem o numerze <math>n,</math> skonstruowanym dwóm kwadratom przypiszemy numery <math>2n</math> i <math>2n+1.</math>

Jeżeli kwadraty zostaną oznakowane w powyższy sposób, możemy użyć [[Dwójkowy system liczbowy|dwójkowego systemu liczbowego]], by znaleźć konkretny kwadrat.

Zapiszmy liczby w systemie dziesiętnym systemem dwójkowym. Niech 1 odpowiada skrętowi w prawo (do prawego kwadratu), a zero w lewo (do lewego sąsiadującego kwadratu).

'''Przykład:'''
* 45 = 1011012, z czego wynika, że by dostać się do kwadratu oznaczonego numerem 45, musimy skręcić w prawo, w lewo, dwa razy w prawo, w lewo i w prawo.

=== Pokrewieństwo z innymi fraktalami ===
Jeśli początkowy trójkąt fraktala będzie prostokątny i równoramienny, to po kilkunastu iteracjach „korona” drzewa będzie [[Krzywa Lévy’ego|krzywą Lévy’ego]]<ref name=":3" /><ref name=":4" />.

Wybierając kwadraty o indeksach (zdefiniowanych tak jak w sekcji powyżej) stanowiących potęgi liczby dwa uzyskamy spiralę logarytmiczną; działa to jednak także z dowolnie wybranym kwadratem, pod warunkiem, że kolejne będą zawsze kwadratami po jego prawej lub lewej stronie<ref name=":3" /><ref name=":9">{{Cytuj |tytuł=Pythagorean Tree Spirals |data dostępu=2017-07-08 |opublikowany=ecademy.agnesscott.edu |url=http://ecademy.agnesscott.edu/~lriddle/ifs/pythagorean/spiral.htm}}</ref>. Liczba możliwych do utworzenia w ten sposób spiral jest więc nieskończona<ref name=":3" /><ref name=":9" />.

== Wykorzystanie ==
[[Plik:Pythagoras Tree Colored.png|mały|Pokolorowane drzewo Pitagorasa]]

Fraktal wykorzystywany jest jako prosta wizualizacja działania [[Twierdzenie Pitagorasa|twierdzenia Pitagorasa]]<ref name=":5" />. Jest prosty do stworzenia np. na lekcji matematyki<ref name=":3" />. Wykorzystuje się go także do produkcji [[Antena fraktalna|anten fraktalnych]]<ref name="Pourahmadazar" /> oraz do wizualizacji informacji w postaci [[Drzewo (informatyka)|struktury danych drzewa]]<ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''[http://www.math.harvard.edu/~knill/teaching/mathe320_2016_fall/blog16/bossman_meetkunde.pdf Het wondere onderzoekingsveld der vlakke meetkunde]''
* {{MathWorld|tytuł=Pythagoras Tree|adres=PythagorasTree|autor=Eric W. Weisstein}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cs.mcgill.ca/~avieth/fractal/ Generator drzewa Pitagorasa]
* [https://rosettacode.org/wiki/Pythagoras_tree Generowanie fraktala w różnych językach programowania]

[[Kategoria:Geometria fraktalna]]


text:
# Narhvalen (1888)
Narhvalen – duński torpedowiec z lat 80. XIX wieku, jedna z dwóch zbudowanych jednostek typu Narhvalen. Okręt został zwodowany w 1888 roku w brytyjskiej stoczni John I. Thornycroft & Company w Chiswick, a do służby w Kongelige Danske Marine przyjęto go we wrześniu 1888 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w 1919 roku.

## Projekt i budowa
Torpedowce 1. klasy typu Narhvalen zostały zaprojektowane na duńskie zamówienie i zbudowane w brytyjskiej stoczni John I. Thornycroft & Company w Chiswick . Stępkę okrętu położono w 1888 roku (numer stoczniowy 253) i w tym samym roku odbyło się wodowanie .

## Dane taktyczno–techniczne
Okręt był torpedowcem o długości całkowitej 41,12 metra, szerokości całkowitej 4,21 metra i zanurzeniu 2,17 metra . Wyporność normalna wynosiła 94 tony, a pełna 111 ton. Okręt napędzany był przez pionową maszynę parową o mocy 1200 KM, do której parę dostarczały dwa kotły lokomotywowe . Maksymalna prędkość napędzanej jedną śrubą jednostki wynosiła 18,5 węzła . Okręt zabierał 15 ton węgla.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych rewolwerowych działek kalibru 37 mm M1875 L/17 . Okręt wyposażony był w dwie dziobowe wyrzutnie torped kal. 381 mm oraz podwójny aparat torpedowy tego samego kalibru .
Załoga okrętu składała się z 20 oficerów, podoficerów i marynarzy .

## Służba
„Narhvalen” został przyjęty do służby w Kongelige Danske Marine we wrześniu 1888 roku . W 1916 roku oznaczenie okrętu zmieniono na T5 . Jednostka została wycofana ze służby w 1919 roku.

title: Narhvalen (1888)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[Narhvalen|inne okręty o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = Narhvalen
 |grafika                = Narhvalen (Ship, 1888) - AlbumB-147.jpg
 |opis grafiki           = „Narhvalen” w [[Kopenhaga|Kopenhadze]] między 1888 a 1916 r.
 |klasa                  = [[torpedowiec]]
 |typ                    = ''[[Torpedowce typu Narhvalen|Narhvalen]]''
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = {{link-interwiki|John I. Thornycroft & Company|Q=Q551401}}, [[Chiswick]] {{Flaga|GBR}}
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 1888
 |wodowanie              = 1888
 |1. bandera             = Dania
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               = „Narhvalen” → T5
 |1. wejście do służby   = wrzesień 1888
 |1. wycofanie ze służby = 1919
 |2. bandera             =
 |2. wersja bandery      =
 |2. nazwa               =
 |2. wejście do służby   =
 |2. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = normalna: 94 [[Tona|tony]]
pełna: 111 t
 |wyporność w zanurzeniu =
 |długość                = 41,12 [[Metr|m]]
 |szerokość              = 4,21 m
 |zanurzenie             = 2,17 m
 |zanurzenie testowe     =
 |zanurzenie maksymalne  =
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 1 [[maszyna parowa]]
2 [[Kocioł okrętowy|kotły]] lokomotywowe
moc 1200 [[Koń mechaniczny|KM]], 1 [[Śruba okrętowa|śruba]]
 |prędkość               = 18,5 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzła]]
 |prędkość w zanurzeniu  =
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 =
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 2 rewolwerowe [[Działo okrętowe|działka]] kal. 37 mm L/17 (2 x V)
 |wyrzutnie torpedowe    = 4 × 381 mm (2 x I, 1 x II)
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 20
 |commons                = Category:Narhvalen (ship, 1888)
}}
'''Narhvalen''' – [[Dania|duński]] [[torpedowiec]] z lat 80. XIX wieku, jedna z dwóch zbudowanych jednostek typu ''[[Torpedowce typu Narhvalen|Narhvalen]]''. Okręt został [[Wodowanie|zwodowany]] w 1888 roku w [[Wielka Brytania|brytyjskiej]] stoczni {{link-interwiki|John I. Thornycroft & Company|Q=Q551401}} w [[Chiswick]], a do służby w [[Kongelige Danske Marine]] [[Podniesienie bandery|przyjęto go]] we wrześniu 1888 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w 1919 roku.

== Projekt i budowa ==
{{link-interwiki|Torpedowiec 1. klasy|tekst=Torpedowce 1. klasy|Q=Q4545857}} typu ''Narhvalen'' zostały zaprojektowane na duńskie zamówienie i zbudowane w brytyjskiej stoczni {{link-interwiki|John I. Thornycroft & Company|Q=Q551401}} w [[Chiswick]]{{odn|Gogin|2021}}. [[Stępka|Stępkę]] okrętu położono w 1888 roku (numer stoczniowy 253) i w tym samym roku odbyło się [[wodowanie]]{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}.

== Dane taktyczno–techniczne ==
Okręt był torpedowcem o [[Długość całkowita (statek)|długości całkowitej]] 41,12 [[metr]]a, [[Szerokość całkowita|szerokości całkowitej]] 4,21 metra i [[Zanurzenie|zanurzeniu]] 2,17 metra{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}. [[Wyporność]] normalna wynosiła 94 [[Tona|tony]], a pełna 111 ton{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}{{odn|Brassey|1894|s=345}}{{refn|grupa=uwaga|{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=352|ref=nie}} podaje, że wyporność okrętu wynosiła 115 ton.}}. Okręt napędzany był przez pionową [[Maszyna parowa|maszynę parową]] o mocy 1200 [[Koń mechaniczny|KM]], do której parę dostarczały dwa [[Kocioł okrętowy|kotły]] lokomotywowe{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}. Maksymalna prędkość napędzanej jedną [[Śruba okrętowa|śrubą]] jednostki wynosiła 18,5 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzła]]{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}{{refn|grupa=uwaga|{{odn|Brassey|1894|s=345|ref=nie}} podaje, że okręt osiągał prędkość 22,8 węzła.}}. Okręt zabierał 15 ton węgla{{odn|Brassey|1894|s=345}}.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych rewolwerowych [[Działo okrętowe|działek]] [[Kaliber broni|kalibru]] 37 mm M1875 L/17{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}. Okręt wyposażony był w dwie [[Dziób jednostki pływającej|dziobowe]] [[Wyrzutnia torpedowa|wyrzutnie torped]] kal. 381 mm oraz podwójny aparat torpedowy tego samego kalibru{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Chesneau|Kolesnik|1979|s=367}}.

Załoga okrętu składała się z 20 [[Oficer (wojsko)|oficerów]], [[podoficer]]ów i marynarzy{{odn|Gogin|2021}}{{odn|Brassey|1894|s=345}}.

== Służba ==
„Narhvalen” został [[Podniesienie bandery|przyjęty do służby]] w [[Kongelige Danske Marine]] we wrześniu 1888 roku{{odn|Gogin|2021}}. W 1916 roku [[Numer burtowy|oznaczenie]] okrętu zmieniono na T5{{odn|Gogin|2021}}. Jednostka została wycofana ze służby w 1919 roku{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=352}}{{refn|grupa=uwaga|{{odn|Gogin|2021|ref=nie}} podaje, że okręt zakończył służbę w 1918 roku.}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |url = https://archive.org/details/CASGA_120401 |tytuł = ''The Naval Annual, 1894''| inni = T.A. Brassey (red.) | wydawca = J. Griffin and Co. | miejsce = Portsmouth | rok = 1894 | język = en | odn = {{odn/id|Brassey|1894}} }}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Chesneau | imię = Roger | nazwisko2 = Kolesnik | imię2= Eugene | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905 | wydawca = Conway Maritime Press | rok = 1979 | miejsce = London | isbn = 978-0-85177-133-5 | język = en | odn = tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Gardiner | imię = Robert | nazwisko2 = Gray | imię2 = Randal | tytuł = Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921 | wydawca = Conway Maritime Press | miejsce = London | rok = 1985 | isbn = 0-85177-245-5 | język = en | odn = tak}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/denmark/dk_dd_narhvalen.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | tytuł = NARHVALEN 1st class torpedo boats (1888)
| język = en | data dostępu = 2021-02-22 | odn = {{odn/id|Gogin|2021}} }}

{{Torpedowce typu Narhvalen}}

[[Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni John I. Thornycroft & Company]]
[[Kategoria:Torpedowce typu Narhvalen]]

title: Narhvalen

Klasa: torpedowiec

Typ: Narhvalen

Stocznia: John I. Thornycroft & Company, Chiswick

Nazwa: „Narhvalen” → T5

Wejście do służby: wrzesień 1888

Wyporność: normalna: 94 tony · pełna: 111 t

Prędkość: 18,5 węzła


text:
# Droga R23 (Rosja)
Droga federalna R23 «Psków» (ros. Федера́льная автомоби́льная доро́га Р-23 «Псков») – droga federalna na terenie Rosji. Trasa rozpoczyna swój bieg w Sankt Petersburgu, następnie podążając przez Psków kończy na granicy rosyjsko-białoruskiej. Kontynuacją R23 jest białoruska droga M8. Mimo nadania drodze nowego numeru, do końca 2017 roku obowiązywało także dawne oznaczenie M20.

## Trasy międzynarodowe
Na całej długości pokrywa się z biegiem trasy europejskiej E95.

title: Droga R23 (Rosja)

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = P
 |kraj                     = RUS
 |numer                    = 23
 |tabliczka                = P23-RUS.svg
 |zbudowano                =
 |długość                  = 498
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                = [[Podział terytorialny Rosji|Podmioty federalne]]
 |1. jednostka             = [[Obwód leningradzki]]
 |2. jednostka             = [[Obwód pskowski]]
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     = M20 locator.svg
 |podpis mapy              = {{Legenda|red|Przebieg drogi na terenie Rosji}}
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  = M-20 in Ludoni.jpg
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    =
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga federalna R23 «Psków»''' ([[Język rosyjski|ros.]] Федера́льная автомоби́льная доро́га Р-23 «Псков») – [[Lista dróg federalnych w Rosji|droga federalna]] na terenie [[Rosja|Rosji]]. Trasa rozpoczyna swój bieg w [[Petersburg|Sankt Petersburgu]], następnie podążając przez [[Psków]] kończy na [[Granica białorusko-rosyjska|granicy]] rosyjsko-[[Białoruś|białoruskiej]]. Kontynuacją R23 jest białoruska [[Droga magistralna M8 (Białoruś)|droga M8]]. Mimo nadania drodze nowego numeru<ref>{{cytuj stronę | url = http://base.consultant.ru/cons/cgi/online.cgi?req=doc;base=LAW;n=107089| tytuł = Постановление правительства РСФСР №928 от 17.11.2010 года "О перечне автомобильных дорог общего пользования федерального значения| data dostępu = 2013-01-12 | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = ru}}</ref>, do końca 2017 roku obowiązywało także dawne oznaczenie M20.

== Trasy międzynarodowe ==
[[Plik:E95-RUS.svg|60px|left|E95]]
Na całej długości pokrywa się z biegiem trasy europejskiej [[E95 (trasa europejska)|E95]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Drogi magistralne w Rosji}}
[[Kategoria:Drogi w Rosji|R023]]

Podmioty federalne: Obwód leningradzki, · Obwód pskowski


text:
# El Triunfo (Honduras)
El Triunfo – gmina (municipio) w południowym Hondurasie, w departamencie Choluteca. W 2010 roku zamieszkana była przez ok. 46,6 tys. mieszkańców. Siedzibą administracyjną jest miasteczko El Triunfo.

## Położenie
Gmina położona jest w południowo-wschodniej części departamentu. Graniczy z Nikaraguą od wschodu i południa oraz z 4 gminami:
- El Corpus od północnego zachodu,
- Concepción de María od północy,
- Namasigue od zachodu,
- Choluteca od południowego zachodu.

## Miejscowości
Według Narodowego Instytutu Statystycznego Hondurasu na terenie gminy położone były następujące miasteczka i wsie:
- El Triunfo
- Azacualpa
- El Cedrito
- El Perico
- La Calera
- Las Haciendas
- Nance Dulce
- Río Grande
- San Juan
- Santa María
- Santa Teresa

## Demografia
Według danych honduraskiego Narodowego Instytutu Statystycznego na rok 2010 struktura wiekowa i płciowa ludności w gminie przedstawiała się następująco:
| Wiek       | 0–3   | 4–6   | 7–12  | 13–17 | 18–24 | 25–64  | 65+   | razem  |
| El Triunfo | 5 556 | 4 062 | 7 700 | 5 687 | 5 983 | 15 434 | 2 183 | 46 605 |
| Mężczyźni  | 2 799 | 2 039 | 3 901 | 2 895 | 3 011 | 7 447  | 1 009 | 23 101 |
| Kobiety    | 2 756 | 2 023 | 3 799 | 2 792 | 2 973 | 7 987  | 1 173 | 23 504 |

title: El Triunfo (Honduras)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = El Triunfo
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = El triunfo.png
 |opis zdjęcia                    = Położenie gminy El Triunfo na mapie departamentu
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = HON
 |siedziba                        = El Triunfo
 |ISO 3166-2                      = HN.CH.ET<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.statoids.com/yhn.html | tytuł = Gminy Hondurasu | opublikowany = statoids.com | język = en | data dostępu = 2013-08-08}}</ref>
 |powierzchnia                    = 301,5 km²<ref name="jednostki">{{Cytuj stronę | url = http://www.ordenamientoterritorial.hn/images/creacion_municipios/choluteca/El_Triunfo.pdf | tytuł = Jednostki administracyjne Hondurasu | opublikowany = Narodowy Instytut Statystyczny Hondurasu | język = es | data dostępu = 2013-08-08}}</ref>
 |rok                             = 2010
 |liczba ludności                 = 46 605<ref name="poblacion">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20141201155930/http://www.ine.gob.hn/index.php/datos-y-estadisticas/estadisticas-sociales-y-demograficas/indicadores-demograficos-3 | tytuł = Población Departamentos y Municipios – Populacja departamentów i gmin Hondurasu w 2010 roku | opublikowany = ine.gob.hn | język = es | data dostępu = 2014-07-13}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 13°7′N 87°0′W
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''El Triunfo''' – [[gmina]] (''municipio'') w południowym [[Honduras]]ie, w [[Podział administracyjny Hondurasu|departamencie]] [[Choluteca (departament)|Choluteca]]. W 2010 roku zamieszkana była przez ok. 46,6 tys. mieszkańców. Siedzibą administracyjną jest miasteczko El Triunfo.

== Położenie ==
Gmina położona jest w południowo-wschodniej części departamentu. Graniczy z [[Nikaragua|Nikaraguą]] od wschodu i południa oraz z 4 gminami{{r|jednostki}}:
* [[El Corpus]] od północnego zachodu,
* [[Concepción de María]] od północy,
* [[Namasigue]] od zachodu,
* [[Choluteca (gmina)|Choluteca]] od południowego zachodu.

== Miejscowości ==
Według Narodowego Instytutu Statystycznego Hondurasu na terenie gminy położone były następujące miasteczka i wsie{{r|jednostki}}:
* El Triunfo
* Azacualpa
* El Cedrito
* El Perico
* La Calera
* Las Haciendas
* Nance Dulce
* Río Grande
* San Juan
* Santa María
* Santa Teresa

== Demografia ==
Według danych honduraskiego Narodowego Instytutu Statystycznego na rok 2010 struktura wiekowa i płciowa ludności w gminie przedstawiała się następująco{{r|poblacion}}:
{| class="wikitable"
|-
| '''Wiek''' || 0–3 || 4–6 || 7–12 || 13–17 || 18–24 || 25–64 || 65+ || razem
|-
|El Triunfo || 5 556 || 4 062 || 7 700 || 5 687 || 5 983 || 15 434 || 2 183 || 46 605
|-
|Mężczyźni || 2 799 || 2 039 || 3 901 || 2 895 || 3 011 || 7 447 || 1 009 || 23 101
|-
|Kobiety || 2 756 || 2 023 || 3 799 || 2 792 || 2 973 || 7 987 || 1 173 || 23 504
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Podział administracyjny departamentu Choluteca}}

[[Kategoria:Gminy w departamencie Choluteca]]

title: El Triunfo

Państwo: Honduras

Siedziba: El Triunfo


text:
# Smuguł
Smuguł (ros. Смугул) – wieś w Rosji, w Dagestanie, w rejonie achtyńskim. W 2010 liczyła 538 mieszkańców, głównie Lezginów.

title: Smuguł

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                       = Smuguł
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Смугул}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Dagestan
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon achtyński|achtyński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 538
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Smuguł''' ({{w języku|ru|Смугул}}) – wieś w [[Rosja|Rosji]], w [[Dagestan]]ie, w [[rejon achtyński|rejonie achtyńskim]]. W 2010 liczyła 538 mieszkańców, głównie [[Lezgini|Lezginów]]<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/dagestan.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Dagestanu na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w Dagestanie]]

title: SmugułСмугул

Państwo: Rosja

Republika: Dagestan

Rejon: achtyński


text:
# Metaloplastyka
Metaloplastyka – dziedzina twórczości obejmująca wyrób artystycznych przedmiotów z metalu, jak również przedmioty wykonane tą techniką. Dziełem metaloplastyki mogą być przedmioty użytkowe (lampy, świeczniki, szyldy, kraty itp.) lub dekoracyjne (rzeźby, płaskorzeźby, kompozycje abstrakcyjne). Termin stosowany w sztuce współczesnej, zastosowany po raz pierwszy w latach 20 XX wieku.
Niektóre definicje ograniczają metaloplastykę do technik kształtowania metalu na zimno (ślusarstwo artystyczne). W pojęciu szerokim metaloplastyka obejmuje również kowalstwo artystyczne, złotnictwo oraz wszystkie inne techniki obróbki metali znane od starożytności.

## Historia
Pomimo że termin „metaloplastyka” stosowany jest przede wszystkim w sztuce współczesnej, techniki w niej stosowane są rozwijane od czasów prehistorycznych, a za najstarsze jej przykłady uznać można uznać artystyczne ozdoby z brązu (bransolety, klamry, szpile i inne) zdobione motywami giętymi (koła, spirale), a także przedmioty codziennego użytku takie jak noże czy naczynia sakralne. Ważnym etapem w rozwoju metaloplastyki było wynalezienie sposobu wytopu żelaza i jego obróbki. Przedmioty wykonywane z żelaza ozdabiane były motywami geometrycznymi lub figuralnymi, rytymi, wytłaczanymi lub pełnoplastycznymi (na przykład zakończenia trzonków noży). Popularną w starożytności techniką wyrobu przedmiotów z metalu było kucie na zimno, znane były również techniki odlewnicze. W starożytnym Egipcie przedmioty artystyczne wyrabiano nie tylko z brązu, ale również miedzi, złota, srebra. Wyroby z miedzi obrabianej młotkami są szczególnie charakterystyczne dla sztuki etruskiej. W starożytnej Grecji znane były już techniki spawania, grawerowania i łączenia materiałów (np. brązu z marmurem). Wśród metalowych przedmiotów wytwarzanych w starożytnym Rzymie na szczególną uwagę zasługują polerowane lustra, okazałe puchary czy elementy stroju (naramienniki, pasy). W okresie średniowiecza coraz bardziej popularne stawały się techniki przybyłe do Europy z Azji, takie jak inkrustowanie złotem czy srebrem. Do najwspanialszych dzieł metaloplastyki średniowiecznej zaliczyć można drzwi katedr zdobione scenami z życia Chrystusa czy świętych (katedra w Gnieźnie, katedra w Benewencie, katedra w Monreale i inne). Wielki rozwój następuje również w dziedzinie kowalstwa architektonicznego (kraty, okucia drzwi, balkony, schody, balustrady, obudowy studni i inne). Wszystkie techniki wyrobu artystycznych i użytkowych przedmiotów z metalu były kontynuowane i rozwijane w czasach nowożytnych i w sztuce nowoczesnej.

## Techniki
W skład technik metaloplastycznych wchodzą:
- Obróbka metali na zimno (ślusarstwo artystyczne), które obejmuje:
  - kucie (narzędzia: młotek);
  - wyginanie, skręcanie, zwijanie (narzędzia: szczypce płaskie i okrągłe);
  - prostowanie (narzędzia: młotki różnego rodzaju, gładziki);
  - cięcie (narzędzia: ścinak, wycinak, młotek, nożyce, piłka ręczna i mechaniczna);
  - wytłaczanie (narzędzia: młotki do wytłaczania);
  - wyklepywanie (narzędzia: klepadła, stemple);
  - piłowanie (narzędzia: pilniki, tarniki);
  - wiercenie (narzędzia wiertarka ręczna, wiertarka mechaniczna);
  - łączenie (spawanie, lutowanie).

- Obróbka metali na ciepło (kowalstwo artystyczne).

- Odlewnictwo.

- Techniki dekoracyjne takie jak grawerstwo, emalierstwo, inkrustacja czy galwanizacja.

## Metaloplastyka użytkowa
Dzisiaj metaloplastyka w dużej mierze zajmuje użytkową funkcje w domach i ogrodach. Od dekoracji ściennych, przez kwietniki, lustra, aż po świeczniki. Metaloplastyka użytkowa odbiega od formy artystycznej sposobem produkcji, gdzie ma on nacechowanie uproszczone i kierowane do masowej publiczności. W związku z tym samo formowanie elementów jest wykonywane bardziej odtwórczo, unikając kamieni ozdobnych, czy też dodatkowych elementów, które sprawiałyby problem przy większej skali. Metaloplastyka to również różnego rodzaju ozdoby dachowe takie jak szpice, wiatrowskazy, rzygacze czy drykarstwo (np. kule i półkule).

title: Metaloplastyka

wikitext:
[[Plik:Gdańsk ulica Długa 47.JPG|thumb|Szyld na budynku przy ulicy Długiej w Gdańsku]]
[[Plik:Peacock Sconce by Alexander Fisher.jpg|thumb|Secesyjny [[kinkiet]] (Charles Robert Ashbee)]]
[[Plik:Nowogrodzka 45 w Warszawie orzeł.jpg|thumb|[[Godło Polski]] w stylu [[art déco]] (Jan Goliński) na fasadzie [[Modernizm w Polsce|modernistycznego]] budynku Urzędu Telekomunikacyjnego i Telegraficznego w Warszawie (architekt Julian Puterman-Sadłowski 1934)<ref>Stefania Krzysztofowicz-Kozakowska: ''Sztuka II RP'', [[Wydawnictwo BoSz]], 2014</ref>]]
'''Metaloplastyka''' – dziedzina twórczości obejmująca wyrób artystycznych przedmiotów z [[metal (materiałoznawstwo)|metalu]], jak również przedmioty wykonane tą techniką. Dziełem metaloplastyki mogą być przedmioty użytkowe (lampy, świeczniki, szyldy, kraty itp.) lub dekoracyjne (rzeźby, płaskorzeźby, kompozycje abstrakcyjne). Termin stosowany w [[sztuka współczesna|sztuce współczesnej]], zastosowany po raz pierwszy w latach 20 XX wieku<ref>{{cytuj książkę |tytuł = Słownik terminologiczny sztuk pięknych | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | rok = 1996 | strony = 256 | isbn = 83-01-12365-6}}</ref>.

Niektóre definicje ograniczają metaloplastykę do technik kształtowania metalu na zimno (ślusarstwo artystyczne)<ref>{{cytuj książkę |tytuł = Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. tom 18| wydawca = Wydawnictwo Arkady | miejsce = Warszawa | rok = 2013 | strony = 63 | isbn = 978-83-213-4727-1}}</ref>. W pojęciu szerokim metaloplastyka obejmuje również kowalstwo artystyczne, [[złotnictwo]] oraz wszystkie inne techniki obróbki metali znane od starożytności<ref name="Knobloch">{{cytuj książkę | nazwisko = Knobloch | imię = Mieczysław | tytuł = Metaloplastyka | wydawca = Biuro Wydawnictw KDW | miejsce = Warszawa | rok = 1971 | strony = 9-26}}</ref>.

== Historia ==
[[Plik:6257 - Archaeological Museum, Athens - Gold cup from Mycenae - Photo by Giovanni Dall'Orto, Nov 10 2009.jpg|thumb|Złote naczynie z Myken, [[Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach]]]]
{{Wikisłownik|metaloplastyka}}
{{commonscat|Metalwork}}
Pomimo że termin „metaloplastyka” stosowany jest przede wszystkim w sztuce współczesnej, techniki w niej stosowane są rozwijane od [[Prehistoria|czasów prehistorycznych]], a za najstarsze jej przykłady uznać można uznać artystyczne ozdoby z [[Brązy|brązu]] (bransolety, klamry, szpile i inne) zdobione motywami giętymi (koła, spirale), a także przedmioty codziennego użytku takie jak noże czy naczynia sakralne<ref name="Knobloch"/>. Ważnym etapem w rozwoju metaloplastyki było wynalezienie sposobu wytopu [[Żelazo|żelaza]] i jego obróbki. Przedmioty wykonywane z żelaza ozdabiane były motywami geometrycznymi lub figuralnymi, rytymi, wytłaczanymi lub pełnoplastycznymi (na przykład zakończenia trzonków noży). Popularną w starożytności techniką wyrobu przedmiotów z metalu było kucie na zimno, znane były również techniki odlewnicze. W starożytnym [[Egipt|Egipcie]] przedmioty artystyczne wyrabiano nie tylko z brązu, ale również miedzi, złota, srebra. Wyroby z miedzi obrabianej młotkami są szczególnie charakterystyczne dla [[Sztuka etruska|sztuki etruskiej]]. W starożytnej [[Starożytna Grecja|Grecji]] znane były już techniki spawania, grawerowania i łączenia materiałów (np. brązu z marmurem)<ref name="Knobloch"/>. Wśród metalowych przedmiotów wytwarzanych w starożytnym [[Starożytny Rzym|Rzymie]] na szczególną uwagę zasługują polerowane lustra, okazałe puchary czy elementy stroju (naramienniki, pasy). W okresie średniowiecza coraz bardziej popularne stawały się techniki przybyłe do Europy z Azji, takie jak inkrustowanie złotem czy srebrem<ref name="Knobloch"/>. Do najwspanialszych dzieł metaloplastyki średniowiecznej zaliczyć można drzwi katedr zdobione scenami z życia Chrystusa czy świętych ([[Drzwi Gnieźnieńskie|katedra w Gnieźnie]], katedra w Benewencie, [[katedra w Monreale]] i inne). Wielki rozwój następuje również w dziedzinie kowalstwa architektonicznego (kraty, okucia drzwi, balkony, schody, balustrady, obudowy studni i inne). Wszystkie techniki wyrobu artystycznych i użytkowych przedmiotów z metalu były kontynuowane i rozwijane w [[Nowożytność|czasach nowożytnych]] i w sztuce nowoczesnej.

== Techniki ==
W skład technik metaloplastycznych wchodzą:
*Obróbka metali na zimno (ślusarstwo artystyczne), które obejmuje:
**kucie (narzędzia: młotek);
**wyginanie, skręcanie, zwijanie (narzędzia: szczypce płaskie i okrągłe);
**prostowanie (narzędzia: młotki różnego rodzaju, gładziki);
**cięcie (narzędzia: ścinak, wycinak, młotek, nożyce, piłka ręczna i mechaniczna);
**wytłaczanie (narzędzia: młotki do wytłaczania);
**wyklepywanie (narzędzia: klepadła, stemple);
**piłowanie (narzędzia: pilniki, tarniki);
**wiercenie (narzędzia wiertarka ręczna, wiertarka mechaniczna);
**łączenie (spawanie, lutowanie).
{{Osobny artykuł|Ślusarstwo}}

*Obróbka metali na ciepło (kowalstwo artystyczne).
{{Osobny artykuł|Kowalstwo}}

*Odlewnictwo.
{{Osobny artykuł|Odlewnictwo}}

*Techniki dekoracyjne takie jak [[grawerstwo]], [[emalierstwo]], [[Inkrustacja (zdobnictwo)|inkrustacja]] czy [[galwanizacja]].

== Metaloplastyka użytkowa ==
Dzisiaj metaloplastyka w dużej mierze zajmuje użytkową funkcje w domach i ogrodach. Od dekoracji ściennych, przez kwietniki, lustra, aż po świeczniki. Metaloplastyka użytkowa odbiega od formy artystycznej sposobem produkcji, gdzie ma on nacechowanie uproszczone i kierowane do masowej publiczności. W związku z tym samo formowanie elementów jest wykonywane bardziej odtwórczo, unikając kamieni ozdobnych, czy też dodatkowych elementów<ref>{{Cytuj |tytuł = Metaloplastyka, nowoczesne ozdoby i dekoracje do domu |data dostępu = 2020-11-17 |opublikowany = nodedeco.pl |url = https://nodedeco.pl/dekoracje-do-domu/metaloplastyka |język = pl-PL}}</ref>, które sprawiałyby problem przy większej skali. Metaloplastyka to również różnego rodzaju ozdoby dachowe takie jak szpice, wiatrowskazy, rzygacze czy drykarstwo (np. kule i półkule).<ref>{{Cytuj |tytuł = Metaloplastyka - kowalstwo artystyczne - producent MetZink |data = 2019-03-25 |wydawca = World Metal |url = https://metzink.pl/metaloplastyka/ |język = pl}}</ref>

== Zobacz też ==
* [[toreutyka antyczna]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | nazwisko = Knobloch | imię = Mieczysław | tytuł = Metaloplastyka | wydawca = Biuro Wydawnictw KDW | miejsce = Warszawa | rok = 1971}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Bednarek| imię = Sylwia| nazwisko2 = Łukaszek-Sołek| imię2 = Aneta| nazwisko3 = Sińczak| imię3 = Jan| nazwisko4 = Skubisz| imię4 =Piotr| tytuł = Metaloplastyka. Wybrane zagadnienia| wydawca = Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie| miejsce = Kraków| rok = 2011| isbn = 978-83-915612-7-0}}

[[Kategoria:Sztuka współczesna]]
[[Kategoria:Rzemiosło]]


text:
# Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej (1992/1993)
Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej – sezon 1992/1993 – II Mistrzostwa Ukrainy. Pierwszy pełny sezon rozgrywany systemem jesień – wiosna. 16 zespołów Wyszczej Lihi walczyło o tytuł Mistrza Ukrainy. Persza Liha składała się z 22 zespołów, a Druha Liha z 18 zespołów. Istniała też Perechidna Liha składająca się z 18 zespołów.
- Mistrz Ukrainy: Dynamo Kijów
- Wicemistrz Ukrainy: Dnipro Dniepropietrowsk
- Zdobywca Pucharu Ukrainy: Dynamo Kijów
- start w eliminacjach Ligi Mistrzów: Dynamo Kijów
- start w Pucharze UEFA: Dnipro Dniepropietrowsk
- start w Pucharze Zdobywców Pucharu: Karpaty Lwów
- awans do Wyszczej Lihi: Nywa Winnica, Temp Szepietówka
- spadek z Wyszczej Lihi: tak jak od następnego sezonu liczba zespołów zwiększa się do 18, to nikt nie spadł.
- awans do Pierwszej Lihi: Dnipro Czerkasy, Chimik Żytomierz
- spadek z Pierwszej Lihi: Roś Biała Cerkiew, Szachtar Pawłohrad
- awans do Druhiej Lihi: Naftochimik Krzemieńczuk, Dynamo Łuhańsk, Antracyt Kirowskie, Nywa-Borysfen Mironówka, Wojkoweć Kercz, Prometej Szachtarsk
- spadek z Druhiej Lihi: CSK ZSU Kijów
- awans do Perechidnej Lihi: Sirius Żółte Wody, Hart Borodzianka, Oskił Kupiańsk, Chutrowyk Tyśmienica, Beskyd Nadwórna, Suroż Sudak, Medyk Morszyn, Wiktor Zaporoże, FK Lwów
- spadek z Perechidnej Lihi: Szachtar Gorłówka, Olimpik Charków, Siłur Charcyzk, Łysonia Brzeżany, More Teodozja, Prometej Dnieprodzierżyńsk

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2019-12}}
'''Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej – sezon 1992/1993''' – II Mistrzostwa Ukrainy. Pierwszy pełny sezon rozgrywany systemem jesień – wiosna. 16 zespołów [[Premier-liha|Wyszczej Lihi]] walczyło o tytuł Mistrza Ukrainy. [[Persza liha ukraińska w piłce nożnej mężczyzn|Persza Liha]] składała się z 22 zespołów, a [[Druha liha ukraińska w piłce nożnej mężczyzn|Druha Liha]] z 18 zespołów. Istniała też [[Tretia liha ukraińska w piłce nożnej mężczyzn|Perechidna Liha]] składająca się z 18 zespołów.

* Mistrz Ukrainy: [[Dynamo Kijów]]
* Wicemistrz Ukrainy: [[FK Dnipro|Dnipro Dniepropietrowsk]]
* Zdobywca Pucharu Ukrainy: [[Dynamo Kijów]]
* start w eliminacjach Ligi Mistrzów: [[Dynamo Kijów]]
* start w Pucharze UEFA: [[FK Dnipro|Dnipro Dniepropietrowsk]]
* start w Pucharze Zdobywców Pucharu: [[Karpaty Lwów]]
* awans do Wyszczej Lihi: [[Nywa Winnica]], [[Temp Szepetówka|Temp Szepietówka]]
* spadek z Wyszczej Lihi: tak jak od następnego sezonu liczba zespołów zwiększa się do 18, to nikt nie spadł.
* awans do Pierwszej Lihi: [[Dnipro Czerkasy]], [[Polissia Żytomierz|Chimik Żytomierz]]
* spadek z Pierwszej Lihi: [[Roś Biała Cerkiew]], [[Kosmos Pawłohrad|Szachtar Pawłohrad]]
* awans do Druhiej Lihi: [[Naftochimik Krzemieńczuk]], [[Dynamo Ługańsk|Dynamo Łuhańsk]], [[Antracyt Chrestiwka|Antracyt Kirowskie]], [[Nywa-Kosmos Mironówka|Nywa-Borysfen Mironówka]], [[Okean Kercz|Wojkoweć Kercz]], [[Ajaks Szachtarsk|Prometej Szachtarsk]]
* spadek z Druhiej Lihi: [[CSKA Kijów|CSK ZSU Kijów]]
* awans do Perechidnej Lihi: [[Awanhard Żółte Wody|Sirius Żółte Wody]], [[Zenit Bojarka|Hart Borodzianka]], [[Oskił Kupiańsk]], [[Chutrowyk Tyśmienica]], [[Beskyd Nadwórna]], [[Suroż Sudak]], [[Skała Stryj (2004)|Medyk Morszyn]], [[Wiktor Zaporoże]], [[FK Lwów]]
* spadek z Perechidnej Lihi: [[Szachtar Gorłówka]], [[Olimpik Charków]], [[FK Charcyźk|Siłur Charcyzk]], [[FK Brzeżany|Łysonia Brzeżany]], [[Kafa-Goleador Teodozja|More Teodozja]], [[Prometej Dnieprodzierżyńsk]]

== Zobacz też ==
* [[Wyszcza liha (1992/1993)|Premier-liha (1992/1993)]]
* [[II liga ukraińska w piłce nożnej (1992/1993)]]
* [[III liga ukraińska w piłce nożnej (1992/1993)]]

{{Sezony Mistrzostw Ukrainy w piłce nożnej}}

[[Kategoria:Mistrzostwa Ukrainy w piłce nożnej]]
[[Kategoria:1992 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:1993 w piłce nożnej]]


text:
# Blizienko
Blizienko – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim, w gminie Książki.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 190 mieszkańców. Jest piątą co do wielkości miejscowością gminy Książki.

title: Blizienko

wikitext:
{{inne znaczenia|wsi w woj. kujawsko-pomorskim|[[Blizienko (jezioro)]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Blizienko
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Blizienko pszenica.jpg
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat wąbrzeski|wąbrzeski]]
 |gmina                  = [[Książki (gmina)|Książki]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 190<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 56
 |kod pocztowy           = 87-222<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=69}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = CWA
 |SIMC                   = 0845447
 |kod mapy               = Książki (gmina)
 |współrzędne            = 53°21'43"N 19°03'34"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|6343|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Blizienko
 |www                    =
}}
'''Blizienko''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat wąbrzeski|powiecie wąbrzeskim]], w [[Książki (gmina)|gminie Książki]].
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo toruńskie|województwa toruńskiego]]. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 190 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest piątą co do wielkości miejscowością gminy Książki.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|I|244}}

{{Gmina Książki}}

[[Kategoria:Książki (gmina)]]

title: Blizienko

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: wąbrzeski

Gmina: Książki

Tablice rejestracyjne: CWA


text:
# Suva Reka
Suva Reka (serb. cyrylicą Сува Река, alb. Suharekë lub Suhareka) – miasto w południowym Kosowie; w regionie Prizren; 18 tys. mieszkańców (2005). Burmistrzem miasta jest Sali Asllanaj.

title: Suva Reka

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Suva Reka
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Suvej Reki
 |państwo                      = Kosowo
 |1. jednostka administracyjna = [[Prizren (region)|Prizren]]
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = Sali Asllanaj
 |powierzchnia                 = 361
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2005
 |liczba ludności              = 18 007
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +381 29
 |kod pocztowy                 = 23 000
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 42°22′N 20°49′E
 |commons                      = Category:Suva Reka
 |www                          = https://kk.rks-gov.net/suhareke/
}}
'''Suva Reka''' ([[język serbski|serb.]] cyrylicą Сува Река, [[język albański|alb.]] ''Suharekë'' lub ''Suhareka'') – [[miasto]] w południowym [[Kosowo|Kosowie]]; w [[Prizren (region)|regionie Prizren]]; 18 tys. mieszkańców (2005). Burmistrzem miasta jest [[Sali Asllanaj]].

== Ludzie związani z Suvą Reką ==
{{Kategoria główna|Ludzie związani z Suvą Reką}}{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Suva Reka|*]]
[[Kategoria:Miasta w Kosowie]]

title: Suva Reka

Państwo: Kosowo · / Serbia

Region: Prizren

Burmistrz: Sali Asllanaj

Powierzchnia: 361 km²


text:
# Rajd RAC 1965
Rajd RAC 1965 (22. RAC Rally) – 22. edycja rajdu samochodowego Rajd RAC rozgrywanego w Wielkiej Brytanii. Rozgrywany był od 21 do 25 listopada 1965 roku. Była to trzynasta runda Rajdowych Mistrzostw Europy w roku 1965.

## Klasyfikacja rajdu
| Miejsce                      | Kierowca                     | Pilot                        | Samochód                     | Czas                         | Strata                       |                              |
| Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC | Klasyfikacja generalna i ERC |
| ---------------------------- | ---------------------------- | ---------------------------- | ---------------------------- | ---------------------------- | ---------------------------- | ---------------------------- |
| 1.                           | Rauno Aaltonen               | Henry Liddon                 | BMC Mini Cooper S            | 8:51:23                      | 0.0                          |                              |
| 2.                           | Timo Mäkinen                 | Paul Easter                  | Austin-Healey 3000 MK1       | 8:54:31                      | +3:08                        |                              |
| 3.                           | Jerry Larsson                | Lars Lundblad                | Saab 96 Sport                | 8:57:18                      | +5:55                        |                              |
| 4.                           | Erik Carlsson                | Torsten Åman                 | Saab 96 Sport                | 9:00:33                      | +9:10                        |                              |
| 5.                           | Roy Fidler                   | Alan Taylor                  | Triumph 2000                 | 9:14:16                      | +22:53                       |                              |
| 6.                           | Jorma Lusenius               | Mike Wood                    | BMC Mini Cooper S            | 9:20:28                      | +29:05                       |                              |
| 7.                           | Lars-Ingvar Ytterbring       | Ragnar Håkansson             | Morris Mini Cooper S         | 9:21:04                      | +29:41                       |                              |
| 8.                           | Sten Lundin                  | Hans Lindberg                | Volkswagen 1600 TL           | 9:36:53                      | +45:30                       |                              |
| 9.                           | Bengt Karlsson               | Lasse Ericsson               | Volkswagen 1600 TL           | 9:37:06                      | +45:43                       |                              |
| 10.                          | Pat Moss-Carlsson            | Elisabeth Nyström            | Saab 96 Sport                | 9:37:27                      | +46:04                       |                              |

title: Rajd RAC 1965

wikitext:
{{Rajd runda infobox
 |nazwa              = 22. RAC Rally
 |rundaWRC           =
 |rundaIRC           =
 |rundaERC           = 13
 |rundaWielkaBrytania= 9
 |rok                = 1965
 |państwo            = GBR
 |baza               = [[Londyn]]
 |dzień rozpoczęcia  = 21 listopada
 |dzień zakończenia  = 25 listopada
 |długość            =
 |długość os         = 550.39
 |liczba os          = 57
 |nawierzchnia       = szuter/asfalt
 |załóg-start        = 163<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.ewrc-results.com/entries/15244-rac-rally-1965/ | tytuł = 22. RAC Rally 1965 Lista startowa | data = | opublikowany = www.ewrc-results.com | data dostępu = 2021-01-05}}</ref>
 |załóg-meta         = 62
 |zwycięzca          = [[Rauno Aaltonen]]
 |zwycięzca-samochód = [[Mini (1959)|BMC Mini Cooper S]]
 |commons            =
}}
'''Rajd RAC 1965''' ('''22. RAC Rally''') – 22. edycja [[rajd samochodowy|rajdu samochodowego]] [[Rajd Wielkiej Brytanii|Rajd RAC]] rozgrywanego w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. Rozgrywany był od 21 do 25 listopada 1965 roku. Była to trzynasta runda [[Rajdowe Mistrzostwa Europy|Rajdowych Mistrzostw Europy]] w roku [[Rajdowe Mistrzostwa Europy 1965|1965]]<ref name="g1">{{Cytuj stronę | url = https://www.ewrc-results.com/final/15244-rac-rally-1965/ | tytuł = 22. RAC Rally 1965 Wyniki| data = | opublikowany = www.ewrc-results.com | język = pl | data dostępu = 2021-12-09}}</ref>.

== Klasyfikacja rajdu ==

{| class="wikitable" style="text-align: center; font-size: 90%;"
|-
! colspan="1" | Miejsce
! rowspan="1" | Kierowca
! rowspan="1" | Pilot
! rowspan="1" | Samochód
! rowspan="1" | Czas
! rowspan="1" | Strata
|-
!colspan="7" style="border-bottom: 2px solid LightSteelBlue;"| Klasyfikacja generalna i ERC<ref name="g1" />
|-
! 1.
|align=left| {{flaga|FIN}} [[Rauno Aaltonen]]
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Henry Liddon]]
|align=left| [[Mini (1959)|BMC Mini Cooper S]]
| 8:51:23
| 0.0
|-
! 2.
|align=left| {{flaga|FIN}} [[Timo Mäkinen]]
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Paul Easter]]
|align=left| [[Austin-Healey 3000 MK1]]
| 8:54:31
| +3:08
|-
! 3.
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Jerry Larsson]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Lars Lundblad]]
|align=left| [[Saab 96|Saab 96 Sport]]
| 8:57:18
| +5:55
|-
! 4.
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Erik Carlsson]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Torsten Åman]]
|align=left| [[Saab 96|Saab 96 Sport]]
| 9:00:33
| +9:10
|-
! 5.
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Roy Fidler]]
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Alan Taylor (kierowca)|Alan Taylor]]
|align=left| [[Triumph 2000]]
| 9:14:16
| +22:53
|-
! 6.
|align=left| {{flaga|FIN}} [[Jorma Lusenius]]
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Mike Wood]]
|align=left| [[Mini (1959)|BMC Mini Cooper S]]
| 9:20:28
| +29:05
|-
! 7.
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Lars-Ingvar Ytterbring]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Ragnar Håkansson]]
|align=left| [[Mini (1959)|Morris Mini Cooper S]]
| 9:21:04
| +29:41
|-
! 8.
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Sten Lundin]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Hans Lindberg]]
|align=left| [[Volkswagen 1600 TL]]
| 9:36:53
| +45:30
|-
! 9.
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Bengt Karlsson]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Lasse Ericsson]]
|align=left| [[Volkswagen 1600 TL]]
| 9:37:06
| +45:43
|-
! 10.
|align=left| {{flaga|GBR}} [[Pat Moss-Carlsson]]
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Elisabeth Nyström]]
|align=left| [[Saab 96|Saab 96 Sport]]
| 9:37:27
| +46:04
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{ERC 1965}}
{{Rajd Wielkiej Brytanii}}

[[Kategoria:Rajdowe Mistrzostwa Europy 1965|RAC]]
[[Kategoria:Rajd Wielkiej Brytanii|1965]]
[[Kategoria:1965 w Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Londynie]]

title: 22. RAC Rally

Państwo: Wielka Brytania

Baza: Londyn

Od: 21 listopada 1965

Do: 25 listopada 1965

Nawierzchnia: szuter/asfalt

Zwycięzca: Rauno Aaltonen · (BMC Mini Cooper S)


text:
# Antonio Caliendo
Antonio Caliendo – włoski wydawca, agent sportowy, założyciel i prezes World Champions Club (WCC) oraz Golden Foot, przedsiębiorca i doradca sportowy. Były właściciel Queens Park Rangers – klubu piłkarskiego grającego w angielskiej Premiership.

## Kariera
Urodzony w 1944 w niedaleko Neapolu, Antonio Caliendo rozpoczął pracę jako młody agent w wydawnictwie De Agostini. Kilka lat później, otworzył własne wydawnictwo. Twórca książek opisujących historię wielkich sportowców z lat 70., między innymi włoskiego tenisisty Adriano Panatta. 16 grudnia 1977 roku pomocnik Acf Fiorentiny, piłkarz reprezentacji narodowej Włoch Giancarlo Antognoni podpisał prawdopodobnie pierwszy w historii kontrakt na reprezentowanie swoich interesów przez Antonio Caliendo. We Włoszech przez wielu ekspertów jest to oceniane jako narodziny zawodu Agenta Sportowego.
Od 1979 roku Caliendo skupia się głównie na pracy Agenta Sportowego piłkarzy. Pod koniec lat osiemdziesiątych miał podpisane umowy ze 140 piłkarzami, których interesy reprezentował na wszystkich kontynentach. W 1990 roku podczas finału mistrzostw świata w piłce nożnej, rozgrywanego w Rzymie pomiędzy Niemcami i Argentyną, 12 z 22 piłkarzy na boisku było klientami Caliendo.
Na liście piłkarzy reprezentowanych przez Antonio Caliendo można znaleźć takie nazwiska jak:
- Aldair
- Roberto Baggio
- Dunga
- Ramon Diaz
- Daniel Passarella
- Salvatore Schillaci
- David Trezeguet
- Zbigniew Boniek
- Władysław Żmuda
- Emmanuel Olisadebe

W 2004 roku wykupił wraz z długami londyński klub Queens Park Rangers Football Club, przejmując pakiet kontrolny akcji i stając na czele zarządu. W 2008 roku przyjął ofertę Flavio Briatore i sprzedał swój pakiet kontrolny akcji, rezygnując jednocześnie ze stanowiska prezesa klubu QPR FC.
Caliendo to założyciel World Champions Club, pod którego szyldem reprezentuje swoich piłkarzy. Twórca i prezes Golden Foot (nagroda dla najlepszego piłkarza planety przyznawana przez kibiców). Swoją wiedzą i doświadczeniem jest doradcą wielu klubów sportowych i piłkarzy.

title: Antonio Caliendo

wikitext:
'''Antonio Caliendo''' – [[Włochy|włoski]] [[wydawca]], [[agent sportowy]], założyciel i prezes [[World Champions Club (WCC)]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.worldchampionsclub.com|tytuł=World Champions Club | język=en}}</ref> oraz [[Golden Foot]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.goldenfoot.com/|tytuł=Golden Food | język=en}}</ref>, przedsiębiorca i doradca sportowy. Były właściciel [[Queens Park Rangers F.C.|Queens Park Rangers]] – klubu piłkarskiego grającego w angielskiej Premiership.

== Kariera ==
Urodzony w [[1944]] w niedaleko [[Neapol]]u, Antonio Caliendo<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.fifa.com/associations/association=ita/footballofficials/agents/peoplekind=pag.html |tytuł=FIFA Rejestr Agentów |język=en |data dostępu=2009-09-27 |archiwum=https://web.archive.org/web/20090302070303/http://www.fifa.com/associations/association=ita/footballofficials/agents/peoplekind=pag.html |zarchiwizowano=2009-03-02}}</ref> rozpoczął pracę jako młody agent w wydawnictwie [[De Agostini]]. Kilka lat później, otworzył własne [[Wydawca|wydawnictwo]]. Twórca książek opisujących historię wielkich sportowców z lat 70., między innymi włoskiego tenisisty [[Adriano Panatta]]. 16 grudnia 1977 roku pomocnik [[ACF Fiorentina|Acf Fiorentiny]], piłkarz [[Reprezentacja Włoch w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji narodowej]] Włoch [[Giancarlo Antognoni]] podpisał prawdopodobnie pierwszy w historii kontrakt na reprezentowanie swoich interesów przez Antonio Caliendo. We Włoszech przez wielu ekspertów jest to oceniane jako narodziny zawodu [[Agenta Sportowego]].
Od [[1979]] roku Caliendo skupia się głównie na pracy [[Agenta Sportowego]] piłkarzy. Pod koniec lat osiemdziesiątych miał podpisane umowy ze 140 piłkarzami, których interesy reprezentował na wszystkich kontynentach. W 1990 roku podczas finału [[Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1990|mistrzostw świata w piłce nożnej]], rozgrywanego w [[Rzym]]ie pomiędzy Niemcami i Argentyną, 12 z 22 piłkarzy na boisku było klientami Caliendo.

Na liście piłkarzy reprezentowanych przez Antonio Caliendo można znaleźć takie nazwiska jak:
* [[Aldair]]
* [[Roberto Baggio]]
* [[Dunga]]
* [[Ramon Diaz]]
* [[Daniel Passarella]]
* [[Salvatore Schillaci]]
* [[David Trezeguet]]
* [[Zbigniew Boniek]]
* [[Władysław Żmuda]]
* [[Emmanuel Olisadebe]]

W 2004 roku wykupił wraz z długami londyński klub [[Queens Park Rangers F.C.|Queens Park Rangers Football Club]], przejmując pakiet kontrolny akcji i stając na czele zarządu. W 2008 roku przyjął ofertę [[Flavio Briatore]] i sprzedał swój pakiet kontrolny akcji, rezygnując jednocześnie ze stanowiska prezesa klubu [[Queens Park Rangers F.C.|QPR FC]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/teams/q/qpr/6750949.stm|tytuł=QPR owners prepared to sell club |data dostępu=2007-06-15|język=en}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120717034439/http://www.qpr.co.uk/page/NewsDetail/0,,10373~1103536,00.html|tytuł=QPR CLUB STATEMENT |data dostępu=2007-09-03|język=en}}</ref>.
Caliendo to założyciel [[World Champions Club]], pod którego szyldem reprezentuje swoich piłkarzy. Twórca i prezes [[Golden Foot]] (nagroda dla najlepszego piłkarza planety przyznawana przez kibiców). Swoją wiedzą i doświadczeniem jest doradcą wielu klubów sportowych i piłkarzy.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.worldchampionsclub.com// World Champions Club] {{lang|en|it}}
* {{Cytuj stronę | url = http://blogcaliendo.wordpress.com// | tytuł = Oficjalny BLOG | opublikowany = blogcaliendo.wordpress.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20080501212153/http://blogcaliendo.wordpress.com// | zarchiwizowano = 2008-05-01 | język = it}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Queens Park Rangers F.C.]]
[[Kategoria:Działacze piłkarscy]]


text:
# Złote (Ukraina)
Złote (ukr. Золоте) – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie sarneńskim, w hromadzie Wysock. W 2001 liczyła 615 mieszkańców, spośród których 612 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 2 rosyjski, a 1 inny.
W okresie międzywojennym wieś znajdowała się w granicach II RP, wchodząc w skład gminy Wysock w powiecie stolińskim, w województwie poleskim.

title: Złote (Ukraina)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Złote
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Золоте}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-56
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon sarneński|sarneński]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Wysock (hromada)|Wysock]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 615
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód rówieński
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Złote''' ({{w języku|uk|Золоте}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód rówieński|obwodzie rówieńskim]], w [[rejon sarneński|rejonie sarneńskim]], w [[Wysock (hromada)|hromadzie Wysock]]. W 2001 liczyła 615 mieszkańców, spośród których 612 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 2 rosyjski, a 1 inny<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/rivnenska.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu rówieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

W okresie międzywojennym wieś znajdowała się w granicach II RP, wchodząc w skład gminy [[Wysock (gmina)|Wysock]] w [[powiat stoliński|powiecie stolińskim]], w [[województwo poleskie|województwie poleskim]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie rówieńskim]]

title: ZłoteЗолоте

Państwo: Ukraina

Obwód: rówieński

Rejon: sarneński

Hromada: Wysock


text:
# Ambernac
Ambernac – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Charente.
Według danych na rok 1999 gminę zamieszkiwały 422 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 14 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes Ambernac plasuje się na 605. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 159.).

title: Ambernac

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Ambernac
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Ambernac
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Charente (departament)|Charente]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Confolens|Confolens]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 16009
 |powierzchnia                    = 30,05 km²
 |rok                             = 1999
 |liczba ludności                 = 422
 |gęstość zaludnienia             = 14 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 16490
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Charente
 |współrzędne                     = 45°59′N 0°32′E
 |commons                         = Category: Ambernac
 |www                             =
}}
'''Ambernac''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Charente (departament)|Charente]].

Według danych na rok 1999 gminę zamieszkiwały 422 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 14 osób/km² (wśród 1467 gmin regionu Poitou-Charentes Ambernac plasuje się na 605. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 159.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Confolens}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Charente]]

title: Ambernac

Region: Nowa Akwitania

Departament: Charente

Okręg: Confolens

• gęstość: 14 os./km²


text:
# Hot (album Inny)
Hot – debiutancki album rumuńskiej piosenkarki popowej Inny wydany 4 sierpnia 2009 roku w Polsce i 7 października 2009 w Rosji, dzięki wytwórniom Roton Records, Universal Music Group i Ultra Records. Album znalazł się w Polish Airplay Chart w sierpniu 2009 i Czech Album Charts w lutym 2010, debiutując kolejno na 27 i 28 pozycji. Standardowa edycja zawiera 11 piosenek, podczas gdy w Rumunii składa się ona z 14. Po dużym sukcesie „Hot”, „Love”, „Déjà Vu” i „Amazing”, „10 Minutes” został wydany jako piąty oficjalny singiel. W listopadzie 2009 z reedycji albumu „Hot” Inna wydała świąteczny singiel „I Need You for Christmas”. We Francji i Wielkiej Brytanii „Sun Is Up” został wydany jako szósty singiel z albumu, podczas gdy w innych krajach był pierwszym singlem z drugiej płyty Inny „I Am the Club Rocker”.

## Lista utworów
1. „Hot” – 3:38
2. „Love” – 3:40
3. „Days Nights” – 3:23
4. „Fever” – 3:26
5. „Left Right – 4:29
6. „Amazing” – 3:25
7. „Don’t Let the Music Die” – 3:36
8. „On & On” – 4:39
9. „Ladies” – 5:08
10. „Déjà Vu” (feat. Bob Taylor) – 4:20
11. „On & On” (Chillout Mix) – 4:00

title: Hot (album Inny)

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2014-01}}
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Hot
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Inna (piosenkarka)|Inna]]
 |wydany                    = 4 sierpnia 2009 ([[Polska]])
7 października 2009 ([[Rosja]])
marzec 2010 ([[Rumunia]])
12 lipca 2010 ([[Francja]])
28 września 2010 ([[Hiszpania]])
22 października 2010 ([[Niemcy]])
5 czerwca 2011 ([[Wielka Brytania]])
 |nagrywany                 = Od 2008, do 2009 przez [[Play & Win]] w studiu w [[Konstanca|Konstancy]]
 |gatunek                   = [[dance]], [[house]], [[electro]]pop
 |długość                   = 44:05
 |wytwórnia                 = [[Roton Music|Roton Records]], [[Universal Music Group]], [[Ultra Records]]
 |producent                 = [[Play & Win]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2009
 |poprzedni album           =
 |rok poprzedniego albumu   =
 |następny album            = [[I Am the Club Rocker]]
 |rok następnego albumu     = 2011
 |1. singel                 = [[Hot (singel Inny)|Hot]]
 |data 1. singla            = 12 sierpnia 2008
 |2. singel                 = [[Déjà Vu (singel Inny)|Déjà Vu]]
 |data 2. singla            = 2 czerwca 2009
 |3. singel                 = [[Love (singel Inny)|Love]]
 |data 3. singla            = 16 lutego 2009
 |4. singel                 = [[Amazing (singel Inny)|Amazing]]
 |data 4. singla            = 6 sierpnia 2009
 |5. singel                 = [[I Need You for Christmas]]
 |data 5. singla            = listopad 2009 ([[airplay]])
 |6. singel                 = [[10 Minutes]]
 |data 6. singla            = 25 stycznia 2010
}}
'''Hot''' – [[debiut]]ancki [[album (wydawnictwo muzyczne)|album]] [[Rumunia|rumuńskiej]] piosenkarki [[muzyka pop|popowej]] [[Inna (piosenkarka)|Inny]] wydany [[4 sierpnia]] [[2009]] roku w [[Polska|Polsce]] i [[7 października]] [[2009]] w [[Rosja|Rosji]], dzięki wytwórniom [[Roton Music|Roton Records]], [[Universal Music Group]] i [[Ultra Records]]. Album znalazł się w [[Polish Airplay Chart]] w [[sierpień 2009|sierpniu 2009]] i Czech Album Charts w [[luty 2010|lutym 2010]], debiutując kolejno na 27 i 28 pozycji. Standardowa edycja zawiera 11 piosenek, podczas gdy w Rumunii składa się ona z 14. Po dużym sukcesie „[[Hot (singel Inny)|Hot]]”, „[[Love (singel Inny)|Love]]”, „[[Déjà Vu (singel Inny)|Déjà Vu]]” i „[[Amazing (singel Inny)|Amazing]]”, „[[10 Minutes]]” został wydany jako piąty oficjalny singiel. W [[listopad 2009|listopadzie 2009]] z reedycji albumu „Hot” Inna wydała świąteczny [[singel (muzyka)|singiel]] „[[I Need You for Christmas]]”. We Francji i Wielkiej Brytanii „[[Sun Is Up]]” został wydany jako szósty singiel z albumu, podczas gdy w innych krajach był pierwszym singlem z drugiej płyty Inny „[[I Am the Club Rocker]]”.

== Lista utworów ==
# „[[Hot (singel Inny)|Hot]]” – 3:38
# „[[Love (singel Inny)|Love]]” – 3:40
# „Days Nights” – 3:23
# „Fever” – 3:26
# „Left Right – 4:29
# „[[Amazing (singel Inny)|Amazing]]” – 3:25
# „Don’t Let the Music Die” – 3:36
# „On & On” – 4:39
# „Ladies” – 5:08
# „[[Déjà Vu (singel Inny)|Déjà Vu]]” (feat. Bob Taylor) – 4:20
# „On & On” (Chillout Mix) – 4:00

== Linki zewnętrzne ==
* [http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/f9/Inna_-_Hot_-_Album_Cover.jpg Okładka]

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2009]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2010]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2011]]
[[Kategoria:Albumy Inny]]

title: Hot

Wydany: 4 sierpnia 2009 (Polska) · 7 października 2009 (Rosja) · marzec 2010 (Rumunia) · 12 lipca 2010 (Francja) · 28 września 2010 (Hiszpania) · 22 października 2010 (Niemcy) · 5 czerwca 2011 (Wielka Brytania)

Nagrywany: Od 2008, do 2009 przez Play & Win w studiu w Konstancy

Gatunek: dance, house, electropop

Wydawnictwo: Roton Records, Universal Music Group, Ultra Records

Producent: Play & Win

Hot · (2009) · I Am the Club Rocker · (2011)


text:
# Domanice (Słupice)
Domanice – przysiółek wsi Słupice w Polsce, położony w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Łagiewniki.
W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa wrocławskiego.

title: Domanice (Słupice)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Domanice|Domanice w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Domanice
 |rodzaj miejscowości    = przysiółek wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = dolnośląskie
 |powiat                 = [[Powiat dzierżoniowski|dzierżoniowski]]
 |gmina                  = [[Łagiewniki (gmina)|Łagiewniki]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Słupice (województwo dolnośląskie)|Słupice]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 71
 |kod pocztowy           = 58-212<ref name="poczta"/>
 |tablice rejestracyjne  = DDZ
 |SIMC                   = 0876850
 |kod mapy               = Łagiewniki (gmina)
 |współrzędne            = 50°48'36"N 16°44'42"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|187058|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Domanice''' – [[przysiółek]] [[wieś|wsi]] [[Słupice (województwo dolnośląskie)|Słupice]] w [[Polska|Polsce]], położony w [[Województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[Powiat dzierżoniowski|powiecie dzierżoniowskim]], w [[Łagiewniki (gmina)|gminie Łagiewniki]]{{r|R2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] przysiółek administracyjnie należał do [[Województwo wrocławskie (1975–1998)|województwa wrocławskiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

* <ref name = "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>

* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2022-10|s=1180|nazwa=Słupice}}</ref>
}}

{{Gmina Łagiewniki}}

[[Kategoria:Słupice (województwo dolnośląskie)]]

title: Domanice

Województwo: dolnośląskie

Powiat: dzierżoniowski

Gmina: Łagiewniki

Część miejscowości: Słupice

Tablice rejestracyjne: DDZ


text:
# Miłocice (powiat strzeliński)
Miłocice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Przeworno.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

## Szlaki turystyczne
- Nowina - Rozdroże pod Mlecznikiem - Raczyce - Henryków - Skalice - Skalickie Skałki - Skrzyżowanie nad Zuzanką - Bożnowice - Ostrężna - Miłocice - Gromnik - Jegłowa - Żeleźnik - Wawrzyszów - Grodków - Żarów - Starowice Dolne - Strzegów - Rogów - Samborowice - Szklary - Wilemowice leśniczówka - Biskupi Las - Dębowiec - Ziębice[4]

title: Miłocice (powiat strzeliński)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Miłocice
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = nie
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = dolnośląskie
 |powiat                 = [[Powiat strzeliński|strzeliński]]
 |gmina                  = [[Przeworno (gmina)|Przeworno]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 138<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 74
 |kod pocztowy           = 57-130<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=795}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = DST
 |SIMC                   = 0854742
 |kod mapy               = Przeworno (gmina)
 |współrzędne            = 50°41'30"N 17°07'38"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|80761|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Miłocice, powiat strzeliński
 |www                    =
}}

{{inne znaczenia|wsi w woj. dolnośląskim, w powiecie strzelińskim|[[Miłocice|inne miejscowości o tej nazwie]]}}

'''Miłocice''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[powiat strzeliński|powiecie strzelińskim]], w [[Przeworno (gmina)|gminie Przeworno]].

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo wałbrzyskie|województwa wałbrzyskiego]].

== Szlaki turystyczne ==
* {{szlak|zielony}} [[Nowina (województwo dolnośląskie)|Nowina]] - [[Rozdroże pod Mlecznikiem]] - [[Raczyce (powiat ząbkowicki)|Raczyce]] - [[Henryków (województwo dolnośląskie)|Henryków]] - [[Skalice]] - [[Skalickie Skałki]] - [[Skrzyżowanie nad Zuzanką]] - [[Bożnowice]] - [[Ostrężna]] - '''Miłocice''' - [[Gromnik (wzgórze)|Gromnik]] - [[Jegłowa]] - [[Żeleźnik]] - [[Wawrzyszów (województwo dolnośląskie)|Wawrzyszów]] - [[Grodków]] - [[Żarów (województwo opolskie)|Żarów]] - [[Starowice Dolne]] - [[Strzegów (województwo opolskie)|Strzegów]] - [[Rogów (województwo opolskie)|Rogów]] - [[Samborowice (województwo dolnośląskie)|Samborowice]] - [[Szklary (województwo opolskie)|Szklary]] - [[Wilemowice]] leśniczówka - [[Biskupi Las]] - [[Dębowiec (województwo dolnośląskie)|Dębowiec]] - [[Ziębice]]<ref>[http://pttk-strzelin.pl/szlaki/ Informacje zawarte na stronie PTTK Strzelin; dostęp: 1.08.2015]</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Przeworno}}

[[Kategoria:Przeworno (gmina)]]

title: Miłocice

Powiat: strzeliński

Gmina: Przeworno

Tablice rejestracyjne: DST


text:
# Parafia Opatrzności Bożej w Woli Mieleckiej
Parafia Opatrzności Bożej w Woli Mieleckiej – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Mielec Północ.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Opatrzności Bożej
w Woli Mieleckiej
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Wola Mielecka]]
 |adres                   = Wola Mielecka, 39-300 Mielec
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja tarnowska|tarnowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Mielec Północ|Mielec Północ]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Opatrzności Bożej w Woli Mieleckiej]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Zbigniew Smołkowicz (od 2009)
 |wezwanie                = [[Opatrzność|Opatrzności Bożej]]
 |dzień wspomnienia       =
 |kod mapy                = Mielec (gmina wiejska)
 |współrzędne             = 50°16'59.952"N, 21°23'11.489"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Opatrzności Bożej w [[Wola Mielecka|Woli Mieleckiej]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], znajdująca się w [[Diecezja tarnowska|diecezji tarnowskiej]], w [[Dekanat Mielec Północ|dekanacie Mielec Północ]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://wolamielecka-wiz.diecezja.tarnow.pl/#adres | tytuł = Parafia Bożej Opatrzności w Woli Mieleckiej | data dostępu = 2020-05-18 | opublikowany = diecezja.tarnow.pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Parafie dekanatu Mielec Północ}}
{{SORTUJ:Wola Mielecka}}
[[Kategoria:Parafie diecezji tarnowskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Opatrzności Bożej]]
[[Kategoria:Religia w gminie wiejskiej Mielec]]
[[Kategoria:Wola Mielecka]]

title: Parafia · pw. Opatrzności Bożej · w Woli Mieleckiej

Siedziba: Wola Mielecka

Adres: Wola Mielecka, 39-300 Mielec

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Diecezja: tarnowska

Dekanat: Mielec Północ

Proboszcz: ks. Zbigniew Smołkowicz (od 2009)

Wezwanie: Opatrzności Bożej