text:
# Katerina Stefanidi
Katerina Stefanidi (gr. Κατερινα Στεφανιδη; ur. 4 lutego 1990 w Cholargos) – grecka lekkoatletka, która specjalizuje się w skoku o tyczce.
Wielokrotna rekordzistka kraju. Złota medalistka mistrzostw Grecji oraz mistrzostw NCAA.
Jej rodzice także uprawiali lekkoatletykę.

## Osiągnięcia
- srebro halowych mistrzostw krajów bałkańskich (Ateny 2005)
- złoty medal mistrzostw świata juniorów młodszych (Marrakesz 2005)
- złoto Gimnazjady (Saloniki 2006)
- srebrny medal mistrzostw świata juniorów młodszych (Ostrawa 2007)
- brąz mistrzostw świata juniorów (Bydgoszcz 2008)
- srebrny medal młodzieżowych mistrzostw Europy (Ostrawa 2011)
- brąz uniwersjady (Shenzhen 2011)
- srebrny medal mistrzostw Europy (Zurych 2014)
- brązowy medal halowych mistrzostw świata (Portland 2016)
- złoto mistrzostw Europy (Amsterdam 2016)
- złoty medal olimpijski (Rio de Janeiro 2016)
- złoty medal halowych mistrzostw Europy (Belgrad 2017)
- złoty medal mistrzostw świata (Londyn 2017)
- brązowy medal halowych mistrzostw świata (Birmingham 2018)
- złoty medal mistrzostw Europy (Berlin 2018)
- brązowy medal mistrzostw świata (Doha 2019)
- srebrny medal mistrzostw Europy (Monachium 2022)
- srebrny medal mistrzostw Europy (Rzym 2024)
- złota medalistka mistrzostw NCAA

W 2012 reprezentowała Grecję na igrzyskach olimpijskich w Londynie. 24. miejsce w eliminacjach nie dało jej awansu do finału. Dziewięć lat później na igrzyskach olimpijskich w Tokio zajęła 4. miejsce w finale. Na czwartych igrzyskach olimpijskich w Paryżu (2024) uplasowała się na dziewiątej pozycji.

## Rekordy życiowe
- skok o tyczce (stadion) – 4,91 (2017) rekord Grecji, 7. wynik w historii światowej lekkoatletyki
- skok o tyczce (hala) – 4,90 (2016) rekord Grecji, 7. wynik w historii światowej lekkoatletyki

title: Katerina Stefanidi

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Katerina Stefanidi
 |imię i nazwisko org       = {{k|el|Κατερινα Στεφανιδη}}
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   = Katerina Stefanidi ahead of the 2019 indoor meeting in Karlsruhe (cropped).jpg
 |opis grafiki              = Katerina Stefanidi (2019)
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[4 lutego]] [[1990]]
 |miejsce urodzenia         = [[Cholargos]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|GRC}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Rio de Janeiro|2016|lekkoatletyka|złoto|([[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|L}}
{{Medalista infobox/MŚ|L|Londyn|2017|złoto|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2017 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}{{Medalista infobox/MŚ|L|Doha|2019|brąz|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2019 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Halowe mistrzostwa świata w lekkoatletyce|Halowe mistrzostwa świata]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2016|Portland 2016]]|[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2016 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2018|Birmingham 2018]]|[[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2018 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L}}
{{Medalista infobox/ME|L|Amsterdam|2016|złoto|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2016 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/ME|L|Berlin|2018|złoto|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2018 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/ME|L|Zurych|2014|srebro|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/ME|L|Monachium|2022|srebro|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2022 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/ME|L|Rzym|2024|srebro|[[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2024 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Belgrad|2017|złoto|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2017 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Praga|2015|srebro|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2015 – skok o tyczce kobiet|skok o tyczce]]|H}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata U20 w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata juniorów]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 2008|Bydgoszcz 2008]]|skok o tyczce}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata juniorów młodszych w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata juniorów młodszych]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2005|Marrakesz 2005]]|skok o tyczce}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2007|Ostrawa 2007]]|skok o tyczce}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 2011|Shenzhen 2011]]|skok o tyczce}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Ekateríni Stefanídi
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Katerina Stefanidi''' ([[język grecki|gr.]] Κατερινα Στεφανιδη<ref>{{Cytuj |url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/st/ekaterini-stefanidi-1.html |tytuł = Ekaterini Stefanidi Biography and Olympic Results |opublikowany = sports-reference.com |język = en |data dostępu = 2012-12-15 |archiwum = https://web.archive.org/web/20170709031453/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/st/katerina-stefanidi-1.html |zarchiwizowano = 2017-07-09}}</ref>; ur. [[4 lutego]] [[1990]] w [[Cholargos]]<ref name="a">{{Cytuj |url = http://www.london2012.com/athlete/stefanidi-ekaterini-1101913/ |tytuł = Ekaterini Stefanidi |opublikowany = London 2012 |język = en |archiwum = https://archive.is/3PHpG |zarchiwizowano = 2013-01-28 |data dostępu = 2012-12-15}}</ref>) – [[Grecja|grecka]] [[lekkoatletyka|lekkoatletka]], która specjalizuje się w [[skok o tyczce|skoku o tyczce]].

Wielokrotna rekordzistka kraju. Złota medalistka mistrzostw Grecji oraz mistrzostw [[National Collegiate Athletic Association|NCAA]].

Jej rodzice także uprawiali lekkoatletykę{{r|a}}.

== Osiągnięcia ==
* srebro [[Halowe mistrzostwa krajów bałkańskich w lekkoatletyce|halowych mistrzostw krajów bałkańskich]] ([[Ateny]] 2005)
* złoty medal [[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2005|mistrzostw świata juniorów młodszych]] ([[Marrakesz]] 2005)
* złoto [[Gimnazjada|Gimnazjady]] ([[Saloniki]] 2006)
* srebrny medal [[Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych w Lekkoatletyce 2007|mistrzostw świata juniorów młodszych]] ([[Ostrawa]] 2007)
* brąz [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 2008|mistrzostw świata juniorów]] ([[Bydgoszcz]] 2008)
* srebrny medal [[Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2011|młodzieżowych mistrzostw Europy]] ([[Ostrawa]] 2011)
* brąz [[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 2011|uniwersjady]] ([[Shenzhen]] 2011)
* srebrny medal [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2014|mistrzostw Europy]] ([[Zurych]] 2014)
* brązowy medal [[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2016 – skok o tyczce kobiet|halowych mistrzostw świata]] ([[Portland (Oregon)|Portland]] 2016)
* złoto [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2016|mistrzostw Europy]] ([[Amsterdam]] 2016)
* złoty medal [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – skok o tyczce kobiet|olimpijski]] ([[Rio de Janeiro]] 2016)
* złoty medal [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2017 – skok o tyczce kobiet|halowych mistrzostw Europy]] ([[Belgrad]] 2017)
* złoty medal [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2017 – skok o tyczce kobiet|mistrzostw świata]] ([[Londyn]] 2017)
* brązowy medal [[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2018 – skok o tyczce kobiet|halowych mistrzostw świata]] ([[Birmingham]] 2018)
* złoty medal [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2018 – skok o tyczce kobiet|mistrzostw Europy]] ([[Berlin]] 2018)
* brązowy medal [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2019 – skok o tyczce kobiet|mistrzostw świata]] ([[Doha]] 2019)
* srebrny medal [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2022 – skok o tyczce kobiet|mistrzostw Europy]] ([[Monachium]] 2022)
* srebrny medal [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2024 – skok o tyczce kobiet|mistrzostw Europy]] ([[Rzym]] 2024)
* złota medalistka mistrzostw [[National Collegiate Athletic Association|NCAA]]

W [[2012 w lekkoatletyce|2012]] reprezentowała [[Grecja|Grecję]] na [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012 – skok o tyczce kobiet|igrzyskach olimpijskich]] w [[Londyn]]ie. 24. miejsce w eliminacjach nie dało jej awansu do finału. Dziewięć lat później na [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – skok o tyczce kobiet|igrzyskach olimpijskich]] w [[Tokio]] zajęła 4. miejsce w finale. Na czwartych [[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2024 – skok o tyczce kobiet|igrzyskach olimpijskich]] w [[Paryż]]u (2024) uplasowała się na dziewiątej pozycji.

== Rekordy życiowe ==
* skok o tyczce (stadion) – 4,91 (2017) rekord Grecji, 7. wynik w historii światowej lekkoatletyki
* skok o tyczce (hala) – 4,90 (2016) rekord Grecji, 7. wynik w historii światowej lekkoatletyki

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IAAF name|id=014280914|data=2025-03-01}}
* {{tilastopaja |id=23891 |nazwa=Ekateríni Stefanídi |płeć=w |data dostępu=2020-03-24}}

{{Mistrzynie olimpijskie w skoku o tyczce}}
{{Mistrzynie świata w skoku o tyczce}}
{{Mistrzynie Europy w skoku o tyczce}}
{{Halowe mistrzynie Europy w skoku o tyczce}}
{{Mistrzynie Diamentowej Ligi w skoku o tyczce}}
{{Mistrzynie świata juniorów młodszych w skoku o tyczce}}
{{Europejska lekkoatletka roku}}
{{Występ roku w skoku o tyczce kobiet}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Stefanidi, Katerina}}
[[Kategoria:Greccy skoczkowie o tyczce]]
[[Kategoria:Greccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2024]]
[[Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2017]]
[[Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2019]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 2011]]
[[Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata Juniorów w Lekkoatletyce 2008]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: · Katerina StefanidiΚατερινα Στεφανιδη

Data i miejsce urodzenia: 4 lutego 1990 · Cholargos

title: Dorobek medalowy

złoto: Rio de Janeiro 2016 · lekkoatletyka · (skok o tyczce)

brąz:
Doha 2019 · skok o tyczce
Portland 2016 · skok o tyczce
Birmingham 2018 · skok o tyczce
Bydgoszcz 2008 · skok o tyczce
Shenzhen 2011 · skok o tyczce

srebro:
Zurych 2014 · skok o tyczce
Monachium 2022 · skok o tyczce
Rzym 2024 · skok o tyczce
Praga 2015 · skok o tyczce
Ostrawa 2007 · skok o tyczce


text:
# Cortillas
Cortillas (arag. Cortiellas ) - opuszczona miejscowość w Hiszpanii, w Aragonii, w prowincji Huesca, w comarce Alto Gállego, w gminie Yebra de Basa, 60 km od miasta Huesca.
Według danych INE z 1991 roku miejscowości nie zamieszkiwała żadna osoba. Wysokość bezwzględna miejscowości jest równa 1 384 metry.

wikiname: plwiki

title: Cortillas

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Cortillas
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Aragonia
 |2. jednostka administracyjna = [[Huesca (prowincja)|Huesca]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Alto Gállego]]
 |4. jednostka administracyjna = [[Yebra de Basa]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Cortillas''' ([[Język aragoński|arag.]] ''Cortiellas '') - opuszczona [[miejscowość]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w [[Aragonia|Aragonii]], w [[Huesca (prowincja)|prowincji Huesca]], w [[comarca|comarce]] [[Alto Gállego]], w gminie [[Yebra de Basa]], 60 [[kilometr|km]] od miasta [[Huesca]].

Według danych INE z [[1991]] roku miejscowości nie zamieszkiwała żadna osoba. [[Wysokość bezwzględna]] miejscowości jest równa 1 384 metry.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.aragonesasi.com/huesca/yebradebasa/cortillas.php Informacje o miejscowości Cortiellas (źródło)]

{{Yebra de Basa}}

[[Kategoria:Alto Gállego]]
[[Kategoria:Miejscowości w Aragonii]]

title: Cortillas

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Aragonia

Prowincja: Huesca

Comarca: Alto Gállego

Gmina: Yebra de Basa


text:
# Ekonomiczna analiza odpowiedzialności odszkodowawczej
Ekonomiczna analiza odpowiedzialności odszkodowawczej – dziedzina ekonomicznej analizy prawa, zajmująca się badaniem zależności w zakresie odpowiedzialności sprawcy a potencjalnego skrzywdzonego czy poszkodowanego przez pryzmat czynników o charakterze ekonomicznym.

## Główne założenia
Aby można było mówić o odpowiedzialności odszkodowawczej w kryteriach ekonomicznej efektywności, prawo powinno kreować bodźce, aby sprawcy szkody dążyli do wykazania poziomu, gdzie dodatkowa jednostka ostrożności może zminimalizować oczekiwane szkody. Analizując zasady odpowiedzialności pod kątem ich efektywności, należy mieć na uwadze, że według zwolenników ekonomicznej analizy prawa zgodne z naturą człowieka jest dążenie do maksymalizacji zysków. Jednostka stara się znaleźć takie rozwiązanie, które przyniesie jej najwięcej korzyści przy jak najniższych kosztach. Korzyść jest przy tym dobrem materialnym, w którym wyrazić można użyteczność każdej aktywności.

## Podstawowe koncepcje
Teoria ekonomii zakłada dwa różne sposoby podejścia do prawa: deskryptywny i normatywny.
Deskryptywne podejście do prawa – koncentruje się na efektach obowiązujących zasad prawnych, czyli bada – w odniesieniu do odpowiedzialności odszkodowawczej – jaki jest wpływ zasad odpowiedzialności na liczbę wypadków drogowych, możliwość kompensacji szkód czy koszty procesu. Zakłada się przy tym, że podmioty zachowują się racjonalnie, to znaczy – przewidują konsekwencje swojego zachowania i kierują nim tak, aby zwiększyć zyski. Dzięki takiemu założeniu możliwe jest określenie wpływu reguł prawa na zachowanie jednostek.
Normatywne podejście do prawa – odnosi się do społecznej celowości reguł prawnych. Stawia pytanie, czy przepisy regulujące odpowiedzialność za wypadki drogowe są społecznie pozytywne. Dana reguła prawa będzie uznawana za nadrzędną nad inną, jeśli przyniesie zwiększenie dobrobytu społecznego, przy czym w zależności od tego, jakie kryterium zostanie przyjęte, za najkorzystniejsze mogą być uznane różne regulacje prawne.
Ekonomiczna teoria odpowiedzialności odszkodowawczej
Rozważania dotyczące ekonomicznej teorii odpowiedzialności odszkodowawczej muszą być prowadzone w oparciu o podstawowe koncepcje w obszarze Prawa i Ekonomii: m.in. założenie o racjonalności jednostek, twierdzenie Coase’a czy założenie o kosztach transakcyjnych. Aby móc badać zjawiska społeczne, ekonomiści konstruują założenia, co następ-nie umożliwia im tworzenie koncepcji. Założenia pozwalają skupić się, za pomocą abstrakcji, w danym momencie tylko na kilku kwestiach, lecz w praktyce często prowadzi do nienaturalnego uproszczenia rzeczywistości. Nie mają one jednak na celu wiernego odtworzenia rzeczywistości, a lepsze poznanie mechanizmów, które sterują społeczeństwem. Założenia opierają się na prawdopodobieństwie, a nie pewności wystąpienia danego stanu.

## Koszty związane ze szkodą według Calabresiego
Według G. Calabresiego występują trzy rodzaje kosztów związanych ze szkodą: pierwszorzędne, drugorzędne i trzeciorzędne. Społecznym celem odpowiedzialności odszkodowawczej jest ich zminimalizowanie.
1. Na pierwszym miejscu Calabresi stawia koszty wyrażające wartość szkody poniesionej przez ofiarę wypadku, czyli m.in. koszty leczenia, utratę zysków, cierpienie; przy czym, jak można zauważyć, nie musi być to bezpośrednio szkoda pieniężna. Nie oznacza to, zdaniem autora, że kosztów należy unikać w każdym przypadku, niezależnie od tego, ile takie uniknięcie będzie kosztować. Takie podejście stara się tłumaczyć koncepcją optymalnej troski – uniknięcie szkody będzie opłacalne, jeśli koszty samego uniknięcia nie przekroczą kosztów poniesienia szkody. Pod uwagę powinien zostać wzięty również optymalny poziom aktywności.
2.Drugi rodzaj kosztów wynika z niedostatecznego naprawienia szkód osobie pokrzywdzonej, co jest związane z jej cechami osobistymi i rozproszeniem
ryzyka.
3. Koszty trzeciorzędne dotyczą regulowania kosztów pierwszego i drugiego stopnia (koszty administrowania, koszty procesowe, obsługi prawnej).
Calabresi proponuje dwie metody, które mogłyby obniżyć koszty: odstraszanie poprzez obciążenie kosztami wypadków sprawcę (co niekoniecznie musi być skuteczne zwłaszcza gdy sprawca pozostaje obojętny na nałożone na niego koszty) oraz odstraszanie szczególne, które
ma celu bezpośrednie wpływanie na zachowanie niebezpieczne (np. zakaz przekraczania prędkości).

## Analiza wypadków w oparciu o dwa różne modele
1. Jednostronny – w którym wpływ ma wyłącznie sprawca – jego poziom staranności, ostrożności i aktywności, przy braku lub niewielkiej roli poszkodowanego. Należy podkreślić, że działania potencjalnego sprawcy podnoszą jedynie prawdopodobieństwo powstanie szkody, a nie pewność jej wystąpienia.
2. Drugi model zakłada, że wypadki są wynikiem działania zarówno sprawcy, jak i poszkodowanego. Jednym z pierwszych autorów, który zwrócił uwagę na dwoistą natur ę wypadków, był Ronald Coase. Zaznaczył on, że wypadki są zawsze wynikiem działania i ofiary, i sprawcy, w związku z czym ścisłe rozdzielenie tych ról nie jest możliwe.
W polskim prawie cywilnym o przyczynieniu się poszkodowanego stanowi art. 362 k.c., z którego wynika, że jeśli strona przyczyniła się do powstania szkody, nie powinna otrzymać pełnego odszkodowania. Tym samym sprawcy nie powinni być obarczani odpowiedzialnością za zachowania poszkodowanych, zwłaszcza jeżeli są one zawinione. Ponadto przy zasadzie ryzyka wyrażonej w przepisach Kodeksu cywilnego wyszczególnione zostały okoliczności egzoneracyjne i jeśli całkowitą winą można obarczyć poszkodowanego, wówczas sprawca nie odpowiada. W związku z tym należałoby zastanowić się, czy w takim przypadku mówienie o „sprawcy” i „osobie poszkodowanej” jest zasadne. Zgodnie z poglądem Coase’a nie należy skupiać się na przypisywaniu tych ról, a na znalezieniu takiego rozwiązania prawnego, które zminimalizuje całko wity koszt społeczny.

wikitext:
'''Ekonomiczna analiza odpowiedzialności odszkodowawczej''' – dziedzina [[Ekonomiczna analiza prawa|ekonomicznej analizy prawa]], zajmująca się badaniem zależności w zakresie odpowiedzialności sprawcy a potencjalnego skrzywdzonego czy poszkodowanego przez pryzmat czynników o charakterze ekonomicznym.

== Główne założenia ==
Aby można było mówić o odpowiedzialności odszkodowawczej w kryteriach ekonomicznej efektywności, prawo powinno kreować bodźce, aby sprawcy szkody dążyli do wykazania poziomu, gdzie dodatkowa jednostka ostrożności może zminimalizować oczekiwane szkody. Analizując zasady odpowiedzialności pod kątem ich efektywności, należy mieć na uwadze, że według zwolenników ekonomicznej analizy prawa zgodne z naturą człowieka jest dążenie do maksymalizacji zysków. Jednostka stara się znaleźć takie rozwiązanie, które przyniesie jej najwięcej korzyści przy jak najniższych kosztach. Korzyść jest przy tym dobrem materialnym, w którym wyrazić można użyteczność każdej aktywności<ref>S. Shavell, Strict Liability versus Negligence, The Journal of Legal Studies, 1980, t. 9, nr 1, s. 10.</ref>.

== Podstawowe koncepcje ==
Teoria ekonomii zakłada dwa różne sposoby podejścia do prawa: deskryptywny i normatywny.

''Deskryptywne podejście do prawa'' – koncentruje się na efektach obowiązujących zasad prawnych, czyli bada – w odniesieniu do [[Odpowiedzialność deliktowa|odpowiedzialności odszkodowawczej]] – jaki jest wpływ zasad odpowiedzialności na liczbę wypadków drogowych, możliwość kompensacji szkód czy koszty procesu. Zakłada się przy tym, że podmioty zachowują się racjonalnie, to znaczy – przewidują konsekwencje swojego zachowania i kierują nim tak, aby zwiększyć zyski. Dzięki takiemu założeniu możliwe jest określenie wpływu reguł prawa na zachowanie jednostek.

''Normatywne podejście do prawa'' – odnosi się do społecznej celowości reguł prawnych. Stawia pytanie, czy przepisy regulujące odpowiedzialność za wypadki drogowe są społecznie pozytywne. Dana reguła prawa będzie uznawana za nadrzędną nad inną, jeśli przyniesie zwiększenie dobrobytu społecznego, przy czym w zależności od tego, jakie kryterium zostanie przyjęte, za najkorzystniejsze mogą być uznane różne regulacje prawne<ref>S. Shavell, Foundations of Economic Analysis of Law, Cambridge 2004, s. 1–5.</ref>.

'''Ekonomiczna teoria odpowiedzialności odszkodowawczej'''

Rozważania dotyczące ekonomicznej teorii odpowiedzialności odszkodowawczej muszą być prowadzone w oparciu o podstawowe koncepcje w obszarze Prawa i Ekonomii: m.in. założenie o racjonalności jednostek, [[Teoremat Coase’a|twierdzenie Coase’a]] czy założenie o kosztach transakcyjnych. Aby móc badać zjawiska społeczne, ekonomiści konstruują założenia, co następ-nie umożliwia im tworzenie koncepcji. Założenia pozwalają skupić się, za pomocą abstrakcji, w danym momencie tylko na kilku kwestiach, lecz w praktyce często prowadzi do nienaturalnego uproszczenia rzeczywistości<ref>A.M. Polinsky, An Introduction to Law and Economics, New York 2003, s. 2–6.</ref>. Nie mają one jednak na celu wiernego odtworzenia rzeczywistości, a lepsze poznanie mechanizmów, które sterują społeczeństwem. Założenia opierają się na prawdopodobieństwie, a nie pewności wystąpienia danego stanu.

== Koszty związane ze szkodą według Calabresiego ==
Według [[Guido Calabresi|G. Calabresiego]] występują trzy rodzaje kosztów związanych ze szkodą: pierwszorzędne, drugorzędne i trzeciorzędne. Społecznym celem odpowiedzialności odszkodowawczej jest ich zminimalizowanie.

1. Na pierwszym miejscu Calabresi stawia koszty wyrażające wartość szkody poniesionej przez ofiarę wypadku, czyli m.in. koszty leczenia, utratę zysków, cierpienie; przy czym, jak można zauważyć, nie musi być to bezpośrednio szkoda pieniężna. Nie oznacza to, zdaniem autora, że kosztów należy unikać w każdym przypadku, niezależnie od tego, ile takie uniknięcie będzie kosztować. Takie podejście stara się tłumaczyć koncepcją optymalnej troski – uniknięcie szkody będzie opłacalne, jeśli koszty samego uniknięcia nie przekroczą kosztów poniesienia szkody. Pod uwagę powinien zostać wzięty również optymalny poziom aktywności.

2.Drugi rodzaj kosztów wynika z niedostatecznego naprawienia szkód osobie pokrzywdzonej, co jest związane z jej cechami osobistymi i rozproszeniem
ryzyka.

3. Koszty trzeciorzędne dotyczą regulowania kosztów pierwszego i drugiego stopnia (koszty administrowania, koszty procesowe, obsługi prawnej).

Calabresi proponuje dwie metody, które mogłyby obniżyć koszty: odstraszanie poprzez obciążenie kosztami wypadków sprawcę (co niekoniecznie musi być skuteczne zwłaszcza gdy sprawca pozostaje obojętny na nałożone na niego koszty) oraz odstraszanie szczególne, które
ma celu bezpośrednie wpływanie na zachowanie niebezpieczne (np. zakaz przekraczania prędkości)<ref>J. Bełdowski, K. Metelska-Szaniawska, Law & Economics – geneza i charakterystyka ekonomicznej analizy prawa, Bank i Kredyt, 2007, nr 10, s. 60.</ref>.

== Analiza wypadków w oparciu o dwa różne modele ==
1. Jednostronny – w którym wpływ ma wyłącznie sprawca – jego poziom staranności, ostrożności i aktywności, przy braku lub niewielkiej roli poszkodowanego<ref>Ekonomiczna analiza prawa, Transformacje Prawa Prywatnego, 2005, s. 14.</ref>. Należy podkreślić, że działania potencjalnego sprawcy podnoszą jedynie prawdopodobieństwo powstanie szkody, a nie pewność jej wystąpienia<ref>W.M. Landes, R.A. Posner, The Economic Structure of Tort Law, Harvard University Press, Cambridge, MA 1987, s. 54.</ref>.

2. Drugi model zakłada, że wypadki są wynikiem działania zarówno sprawcy, jak i poszkodowanego. Jednym z pierwszych autorów, który zwrócił uwagę na dwoistą natur ę wypadków, był [[Ronald Coase]]. Zaznaczył on, że wypadki są zawsze wynikiem działania i ofiary, i sprawcy, w związku z czym ścisłe rozdzielenie tych ról nie jest możliwe.

W polskim prawie cywilnym o przyczynieniu się poszkodowanego stanowi art. 362 k.c., z którego wynika, że jeśli strona przyczyniła się do powstania szkody, nie powinna otrzymać pełnego odszkodowania. Tym samym sprawcy nie powinni być obarczani odpowiedzialnością za zachowania poszkodowanych, zwłaszcza jeżeli są one zawinione. Ponadto przy zasadzie ryzyka wyrażonej w przepisach [[Kodeks cywilny (ustawa z 1964)|Kodeksu cywilnego]] wyszczególnione zostały okoliczności egzoneracyjne i jeśli całkowitą winą można obarczyć poszkodowanego, wówczas sprawca nie odpowiada. W związku z tym należałoby zastanowić się, czy w takim przypadku mówienie o „sprawcy” i „osobie poszkodowanej” jest zasadne. Zgodnie z poglądem Coase’a nie należy skupiać się na przypisywaniu tych ról, a na znalezieniu takiego rozwiązania prawnego, które zminimalizuje całko wity [[Koszty społeczne|koszt społeczny]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* S. Shavell, Strict Liability versus Negligence, The Journal of Legal Studies, 1980.

* S. Shavell, Foundations of Economic Analysis of Law, Cambridge 2004.

* A.M. Polinsky, An Introduction to Law and Economics, New York 2003.

* J. Bełdowski, K. Metelska-Szaniawska, Law & Economics – geneza i charakterystyka ekonomicznej analizy prawa, Bank i Kredyt, 2007.

* Ekonomiczna analiza prawa, Transformacje Prawa Prywatnego, 2005.

* W.M. Landes, R.A. Posner, The Economic Structure of Tort Law, Harvard University Press, Cambridge, MA 1987

[[Kategoria:Ekonomiczna analiza prawa]]


text:
# Klasztor w Germerode
Klasztor w Germerode (niem. Kloster Germerode) – dawna placówka zakonu norbertanów znajdująca się w niemieckiej gminie Meißner, w dzielnicy Germerode. Do dzisiejszych czasów zachował się XII-wieczny, romański kościół i XIII-wieczny budynek refektarza.

## Historia
Klasztor został założony ok. lat 1140–1145 przez hrabiów Bilstein jako klasztor rodzinny. W 1145 rozpoczęto budowę trójnawowego kościoła śś. Marii i Walpurgi, ukończoną w 1170 roku. Około 1220 roku wzniesiono refektarz, a opiekę nad placówką przejął zakon norbertanów. Wraz z nadejściem reformacji w 1527 roku placówkę poddano kasacie, a świątynię przekształcono w kościół parafialny. W 1533 rozebrano w całości nawę północną i częściowo nawę południową. W latach 1866–1930 kompleks był własnością państwa pruskiego. W marcu 1939 refektarz został poważnie zniszczony wskutek pożaru. W 1983 założono opiekujące się klasztorem stowarzyszenie, znane obecnie jako Kloster Germerode eV. W latach 2011–2019 zabudowania były wykorzystywane przez wspólnotę Koinonia.

## Architektura i wyposażenie kościoła
Romański kościół pierwotnie miał formę bazyliki filarowej, bez transeptu. Z dwóch wież zachowała się jedna. Świątynia długość czterech przęseł, w dwóch zachodnich przęsłach znajduje się barokowa, XVII-wieczna empora. Od wschodu świątynię zamykają trzy absydy. Krypta grobowa hrabiów Bilstein ma cztery nawy. Organy kościelne wykonał w 1700 roku warsztat Altstetter, po 1950 roku poddano je renowacji. Na wieży kościoła zawieszone są trzy dzwony, w tym dwa XIV-wieczne. Dwa dzwony zostały zarekwirowane na cele wojenne podczas II wojny światowej, lecz uniknęły przetopienia i powróciły do klasztoru. Jeden z instrumentów był na tyle uszkodzony, że zdecydowano o jego przelaniu w 1950 roku.

## Klasztor współcześnie
Kościół klasztorny pełni funkcje sakralne jako siedziba liczącej ok. 500 osób parafii Germerode, należącej do wspólnoty Berkatal-Meißner Ewangelickiego Kościoła Krajowego Kurhessen-Waldeck. Nabożeństwa odprawiane są w niedziele o godzinie 10:30. Szachulcowy budynek Tagungshaus mieści pokoje noclegowe, a refektarz służy jako sala wystawowa i koncertowa oraz jako miejsce do organizacji imprez.

## Galeria
- Przyklasztorny cmentarz
- Widok z zachodu
- Refektarz
- Absyda kościoła i Tagungshaus
- Kruchta
- Wnętrze kościoła
- Empora i organy
- Krypta hrabiowska

title: Klasztor w Germerode

wikitext:
{{Klasztor infobox
 |nazwa                    = Klasztor w Germerode
 |nazwa oryginalna         = Kloster Germerode
 |zabytek                  =
 |grafika                  = Monastery Germerode (Meißner) 3 monastery church.jpg
 |opis grafiki             = Widok na kościół (na wprost) i budynek refektarza (po prawej)
 |alt grafiki              =
 |państwo                  = DE-HE
 |miejscowość              = [[Meißner]]-{{Link-interwiki|Germerode|Q=Q1269816}}
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]] (pierwotnie)<br>[[Ewangelicki Kościół Krajowy Kurhessen-Waldeck]] (obecnie)
 |rodzaj klasztoru         =
 |zakon                    = [[Norbertanie]]
 |prowincja                =
 |eparchia                 =
 |funkcja przełożonego     =
 |przełożony klasztoru     =
 |klauzura                 =
 |rok liczby zakonników    =
 |liczba zakonników        =
 |liczba eremów            =
 |1. obiekt sakralny typ   = Kościół
 |1. obiekt sakralny nazwa = śś. Marii i Walpurgi
 |2. obiekt sakralny typ   =
 |2. obiekt sakralny nazwa =
 |3. obiekt sakralny typ   =
 |3. obiekt sakralny nazwa =
 |założyciel klasztoru     = hrabiowie Bilstein
 |fundator                 =
 |styl                     = [[architektura romańska|romanizm]]
 |materiał budowlany       =
 |data budowy              = 1145–1170 (kościół), ok. 1220 (refektarz)
 |data zamknięcia          = 1527
 |data zburzenia           =
 |data reaktywacji         =
 |współrzędne              = 51°11'37"N 9°54'09"E
 |commons                  = Category:Kloster Germerode
 |www                      = https://kloster-germerode.de/
}}

'''Klasztor w Germerode''' ([[Język niemiecki|niem]]. ''Kloster Germerode'') – dawna placówka zakonu [[Norbertanie|norbertanów]] znajdująca się w [[Niemcy|niemieckiej]] gminie [[Meißner]], w dzielnicy {{Link-interwiki|Germerode|Q=Q1269816}}. Do dzisiejszych czasów zachował się XII-wieczny, [[Architektura romańska|romański]] kościół i XIII-wieczny budynek [[refektarz]]a.

== Historia ==
Klasztor został założony ok. lat 1140–1145 przez hrabiów Bilstein jako klasztor rodzinny. W 1145 rozpoczęto budowę trójnawowego kościoła śś. Marii i Walpurgi, ukończoną w 1170 roku<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Kloster Germerode • Tagungshaus und Pfarrstelle für Spiritualität und Geistliches Leben |data dostępu = 2024-08-31 |opublikowany = Kloster Germerode |url = https://kloster-germerode.de/ |język = de-DE}}</ref>. Około 1220 roku wzniesiono [[refektarz]], a opiekę nad placówką przejął zakon [[Norbertanie|norbertanów]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Klosterkirche St. Maria und Walpurga - Gemeinde Meißner |data dostępu = 2024-08-31 |opublikowany = www.gemeinde-meissner.de |url = https://www.gemeinde-meissner.de/verzeichnis/objekt.php?mandat=100796}}</ref>. Wraz z nadejściem reformacji w 1527 roku placówkę poddano kasacie, a świątynię przekształcono w [[kościół parafialny]]<ref name=":0" />. W 1533 rozebrano w całości nawę północną i częściowo nawę południową<ref name=":1" />. W latach 1866–1930 kompleks był własnością państwa pruskiego. W marcu 1939 refektarz został poważnie zniszczony wskutek pożaru. W 1983 założono opiekujące się klasztorem stowarzyszenie, znane obecnie jako ''Kloster Germerode eV''. W latach 2011–2019 zabudowania były wykorzystywane przez wspólnotę Koinonia<ref name=":0" />.

== Architektura i wyposażenie kościoła ==
[[Architektura romańska|Romański]] kościół pierwotnie miał formę [[Bazylika|bazyliki]] filarowej, bez [[transept]]u<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = kirchbau.de - Datenblatt einzelne Kirche |data dostępu = 2024-08-31 |opublikowany = www.kirchbau.de |url = https://www.kirchbau.de/300_datenblatt.php?id=4513&name=keiner}}</ref>. Z dwóch wież zachowała się jedna<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Das Mysterium der Klosterkirche Germerode |data = 2018-07-08 |data dostępu = 2024-08-31 |opublikowany = www.hna.de |url = https://www.hna.de/lokales/witzenhausen/mysterium-klosterkirche-germerode-10015144.html |język = de}}</ref>. Świątynia długość czterech przęseł, w dwóch zachodnich przęsłach znajduje się [[Architektura baroku|barokowa]], XVII-wieczna [[empora]]. Od wschodu świątynię zamykają trzy [[Apsyda (architektura)|absydy]]. Krypta grobowa hrabiów Bilstein ma cztery nawy. Organy kościelne wykonał w 1700 roku warsztat Altstetter, po 1950 roku poddano je renowacji<ref name=":2" />. Na wieży kościoła zawieszone są trzy dzwony, w tym dwa XIV-wieczne. Dwa dzwony zostały zarekwirowane na cele wojenne podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], lecz uniknęły przetopienia i powróciły do klasztoru. Jeden z instrumentów był na tyle uszkodzony, że zdecydowano o jego przelaniu w 1950 roku<ref name=":3" />.

== Klasztor współcześnie ==
Kościół klasztorny pełni funkcje sakralne jako siedziba liczącej ok. 500 osób parafii Germerode, należącej do wspólnoty Berkatal-Meißner [[Ewangelicki Kościół Krajowy Kurhessen-Waldeck|Ewangelickiego Kościoła Krajowego Kurhessen-Waldeck]]. Nabożeństwa odprawiane są w niedziele o godzinie 10:30. [[Szachulec|Szachulcowy]] budynek Tagungshaus mieści pokoje noclegowe, a refektarz służy jako sala wystawowa i koncertowa oraz jako miejsce do organizacji imprez<ref name=":0" />.

== Galeria ==
<gallery widths="115">
Plik:Graves of the former tenants of the Germerode (Meißner) monastery.jpg|Przyklasztorny cmentarz
Plik:Monastery Germerode (Meißner) 5 refectory + church tower + garden.jpg|Widok z zachodu
Plik:Monastery Germerode (Meißner) 2 church tower + refectory.jpg|Refektarz
Plik:Kloster Germerode mit Torhaus von NO.JPG|Absyda kościoła i Tagungshaus
Plik:Vault, former entrance, monastery church Germerode (Meißner) 02.jpg|Kruchta
Plik:Germerode Altarraum.jpg|Wnętrze kościoła
Plik:Germerode Orgel.jpg|Empora i organy
Plik:Former crypt of the Counts of Bilstein, monastery church Germerode (Meißner) 02.jpg|Krypta hrabiowska
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}{{SORTUJ:Germerode, Klasztor}}
[[Kategoria:Meißner]]
[[Kategoria:Klasztory norbertańskie]]
[[Kategoria:Klasztory w Niemczech]]
[[Kategoria:Architektura romańska w Niemczech]]
[[Kategoria:Zabytki Niemiec]]

title: Klasztor w GermerodeKloster Germerode

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Hesja

Miejscowość: Meißner-Germerode

Kościół: rzymskokatolicki (pierwotnie) · Ewangelicki Kościół Krajowy Kurhessen-Waldeck (obecnie)

Właściciel: Norbertanie

Założyciel klasztoru: hrabiowie Bilstein

Styl: romanizm


text:
# Stanisław Leszek Bagdziński
Stanisław Leszek Bagdziński (ur. 29 września 1935 we Włocławku, zm. 21 września 1997 tamże) – polski ekonomista, nauczyciel akademicki i urzędnik państwowy, profesor nauk ekonomicznych, w latach 1975–1988 wicewojewoda włocławski.

## Życiorys
Urodził się w rodzinie inteligenckiej jako syn Zenona (ur. 1903) i Józefy z domu Papuzińskiej (ur. 1906). W 1953 został absolwentem Technikum Chemicznego we Włocławku, zaś w 1958 ukończył studia z ekonomiki przemysłu w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Łodzi. W 1974 pod kierunkiem Ryszarda Gałeckiego obronił na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego pracę doktorską pt. Przemiany struktury przestrzennej i funkcjonalnej włocławskiego układu osadniczego. W 1985 habilitował się na podstawie rozprawy pt. Funkcja średniej wielkości miasta w rozwoju społeczno-ekonomicznym. 24 marca 1995 został profesorem nauk ekonomicznych. Od 1974 był pracownikiem naukowym Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu kolejno jako wykładowca, docent, profesor nadzwyczajny i zwyczajny, na tej uczelni kierował Katedrą Integracji Europejskiej i Studiów Regionalnych. W działalności naukowej specjalizował się w zakresie gospodarki przestrzennej, polityki gospodarczej i lokalnej, został autorem łącznie około 100 prac naukowych.
Działał w różnych organizacjach naukowych. Od 1978 do 1984 był założycielem i prezesem włocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, a od 1980 do 1988 zasiadał w krajowym zarządzie tej organizacji. W latach 1985–1989 należał do Państwowej Rady Gospodarki Przestrzennej. Od 1992 był członkiem Rady Towarzystw Naukowych przy prezydium Polskiej Akademii Nauk, od 1995 przewodniczącym Sekcji Ekonomii w Komitecie Badań Naukowych PAN; działał też jako konsultant Komitetu Prognoz „Polska w XXI wieku” i zasiadał w Komitecie Badań Rejonów Uprzemysłowionych PAN. Od 1992 do śmierci kierował Włocławskim Towarzystwem Naukowym, przyczynił się do powołania Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku. Działał w Podkomitecie Polityki Regionalnej i Rozwoju Obszarów Wiejskich przy Komitecie Ekonomicznym Rady Ministrów.
Od 1958 pracował jako inspektor we włocławskim oddziale Narodowego Banku Polskiego, zaś od 1961 do 1963 jako ekonomista w Toruńskich Zakładach Włókien Sztucznych Delegatura „Kujawy”. Od 1963 kierował miejską komisją planowania we Włocławku, od 1975 do 1978 – wojewódzką komisją planowania. Od 1 czerwca 1975 do 11 lipca 1988 pełnił funkcję wicewojewody włocławskiego. Jego postaci poświęcono opublikowaną w 2005 książkę Stanisław Leszek Bagdziński (1935–1997). Życie i działalność, został też patronem Biblioteki Naukowej Włocławskiego Towarzystwa Naukowego.

## Odznaczenia
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1974), Krzyżem Kawalerskim (1979) oraz Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1987).

## Życie prywatne
Od 1962 żonaty z Wiesławą z domu Malinowską, miał z nią syna. Pochowano go na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku.

title: Stanisław Leszek Bagdziński

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Stanisław Leszek Bagdziński
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 29 września 1935
 |miejsce urodzenia         = [[Włocławek]]
 |data śmierci              = 21 września 1997
 |miejsce śmierci           = Włocławek
 |zawód                     = ekonomista, nauczyciel akademicki, urzędnik państwowy
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Łódzki|Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Łodzi]]
 |stanowisko                = wicewojewoda włocławski (1975–1988)
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}}
 |commons                   =
}}
'''Stanisław Leszek Bagdziński''' (ur. [[29 września]] [[1935]] we [[Włocławek|Włocławku]], zm. [[21 września]] [[1997]] tamże{{r|wyborcza}}) – [[Polska|polski]] [[ekonomista]], [[nauczyciel akademicki]] i [[urzędnik]] państwowy, [[profesor]] [[nauki ekonomiczne|nauk ekonomicznych]], w latach 1975–1988 wicewojewoda [[Województwo włocławskie|włocławski]].

== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie inteligenckiej jako syn Zenona (ur. 1903) i Józefy z domu Papuzińskiej (ur. 1906). W 1953 został absolwentem Technikum Chemicznego we Włocławku, zaś w 1958 ukończył studia z ekonomiki przemysłu w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Łodzi. W 1974 pod kierunkiem Ryszarda Gałeckiego obronił na [[Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny Uniwersytetu Łódzkiego|Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego]] pracę doktorską pt. ''Przemiany struktury przestrzennej i funkcjonalnej włocławskiego układu osadniczego''. W 1985 habilitował się na podstawie rozprawy pt. ''Funkcja średniej wielkości miasta w rozwoju społeczno-ekonomicznym''. 24 marca 1995 został profesorem nauk ekonomicznych. Od 1974 był pracownikiem naukowym [[Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu|Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu]] kolejno jako wykładowca, docent, profesor nadzwyczajny i zwyczajny, na tej uczelni kierował Katedrą Integracji Europejskiej i Studiów Regionalnych. W działalności naukowej specjalizował się w zakresie gospodarki przestrzennej, polityki gospodarczej i lokalnej, został autorem łącznie około 100 prac naukowych{{r|hw|ln}}.

Działał w różnych organizacjach naukowych. Od 1978 do 1984 był założycielem i prezesem włocławskiego oddziału [[Polskie Towarzystwo Ekonomiczne|Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego]], a od 1980 do 1988 zasiadał w krajowym zarządzie tej organizacji. W latach 1985–1989 należał do Państwowej Rady Gospodarki Przestrzennej. Od 1992 był członkiem Rady Towarzystw Naukowych przy prezydium [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]], od 1995 przewodniczącym Sekcji Ekonomii w Komitecie Badań Naukowych PAN; działał też jako konsultant Komitetu Prognoz „Polska w XXI wieku” i zasiadał w Komitecie Badań Rejonów Uprzemysłowionych PAN. Od 1992 do śmierci kierował Włocławskim Towarzystwem Naukowym, przyczynił się do powołania [[Kujawska Szkoła Wyższa we Włocławku|Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku]]. Działał w Podkomitecie Polityki Regionalnej i Rozwoju Obszarów Wiejskich przy [[Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów|Komitecie Ekonomicznym Rady Ministrów]]{{r|hw|wyborcza}}.

Od 1958 pracował jako inspektor we włocławskim oddziale [[Narodowy Bank Polski|Narodowego Banku Polskiego]], zaś od 1961 do 1963 jako ekonomista w Toruńskich Zakładach Włókien Sztucznych Delegatura „Kujawy”. Od 1963 kierował miejską komisją planowania we Włocławku, od 1975 do 1978 – wojewódzką komisją planowania. Od 1 czerwca 1975 do 11 lipca 1988 pełnił funkcję wicewojewody włocławskiego{{r|wykaz}}. Jego postaci poświęcono opublikowaną w 2005 książkę ''Stanisław Leszek Bagdziński (1935–1997). Życie i działalność'', został też patronem Biblioteki Naukowej Włocławskiego Towarzystwa Naukowego{{r|wtn}}.

== Odznaczenia ==
Odznaczony m.in. Złotym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]] (1974), Krzyżem Kawalerskim (1979) oraz Oficerskim [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (1987){{r|hw}}.

== Życie prywatne ==
Od 1962 żonaty z Wiesławą z domu Malinowską, miał z nią syna. Pochowano go na [[Cmentarz Komunalny we Włocławku|Cmentarzu Komunalnym we Włocławku]]{{r|hw}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="wyborcza">{{Cytuj stronę | url = https://bydgoszcz.wyborcza.pl/bydgoszcz/1,48722,121133.html | tytuł = Bagdziński Stanisław Leszek | data = 1 marca 2001 | opublikowany = Gazeta Wyborcza Bydgoszcz | data dostępu = 2020-06-06}}</ref>
<ref name="ln">{{ludzie nauki|33561|osoba=prof. dr hab. Stanisław Leszek Bagdziński|data dostępu=2020-06-06}}</ref>
<ref name="hw">{{Cytuj stronę | url = https://historiawloclawka.pl/osoby-zwiazane-z-wloclawkiem/37-stanislaw-leszek-bagdzinski | tytuł = Stanisław Leszek Bagdziński | opublikowany = historiawloclawka.pl | data dostępu = 2020-06-06 | archiwum = https://web.archive.org/web/20200606145543/https://historiawloclawka.pl/osoby-zwiazane-z-wloclawkiem/37-stanislaw-leszek-bagdzinski | zarchiwizowano = 2020-06-06 }}</ref>
<ref name="wykaz">{{Cytuj stronę | url = http://demo.e-gmina.pl/files/file/wicewojewodowie.pdf | tytuł = Wykaz wicewojewodów z lat 1973–2011 dla województw bydgoskiego, toruńskiego, włocławskiego i kujawsko-pomorskiego | opublikowany = e-gmina.pl | data dostępu = 2020-06-04 | archiwum = https://web.archive.org/web/20181028225849/http://demo.e-gmina.pl/files/file/wicewojewodowie.pdf | zarchiwizowano = 2018-10-28 }}</ref>
<ref name="wtn">{{Cytuj stronę | url = http://archive.is/MZSYx | tytuł = Stanisław Leszek Bagdziński (1935–1997). Życie i działalność | opublikowany = Włocławskie Towarzystwo Naukowe | data dostępu = 2020-06-06}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{ludzie nauki|33561|osoba=prof. dr hab. Stanisław Leszek Bagdziński|data dostępu=2020-06-06}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bagdziński, Stanisław}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Włocławku]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Narodowym Bankiem Polskim]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku]]
[[Kategoria:Polscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Polscy ekonomiści]]
[[Kategoria:Polscy urzędnicy samorządowi]]
[[Kategoria:Wicewojewodowie włocławscy]]
[[Kategoria:Wicewojewodowie PRL]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1935]]
[[Kategoria:Zmarli w 1997]]

title: Stanisław Leszek Bagdziński

Data i miejsce urodzenia: 29 września 1935 · Włocławek

Data i miejsce śmierci: 21 września 1997 · Włocławek

Alma Mater: Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Łodzi

Stanowisko: wicewojewoda włocławski (1975–1988)


text:
# Pattaya Open
Pattaya Open – kobiecy turniej tenisowy kategorii WTA International Series zaliczany do cyklu WTA Tour. Rozgrywany na kortach twardych w Pattayi od 1991 roku. W 2015 roku odbyła się ostatnia edycja turnieju.

## Mecze finałowe

### gra pojedyncza
| Rok  | Zwyciężczyni         | Finalistka               | Wynik               |
| 2015 | Daniela Hantuchová   | Ajla Tomljanović         | 3:6, 6:3, 6:4       |
| 2014 | Jekatierina Makarowa | Karolína Plíšková        | 6:3, 7:6(7)         |
| 2013 | Marija Kirilenko     | Sabine Lisicki           | 5:7, 6:1, 7:6(1)    |
| 2012 | Daniela Hantuchová   | Marija Kirilenko         | 6:7(4), 6:3, 6:3    |
| 2011 | Daniela Hantuchová   | Sara Errani              | 6:0, 6:2            |
| 2010 | Wiera Zwonariowa     | Tamarine Tanasugarn      | 6:4, 6:4            |
| 2009 | Wiera Zwonariowa     | Sania Mirza              | 7:5, 6:1            |
| 2008 | Agnieszka Radwańska  | Jill Craybas             | 6:2, 1:6, 7:6(4)    |
| 2007 | Sybille Bammer       | Gisela Dulko             | 7:5, 3:6, 7:5       |
| 2006 | Szachar Pe’er        | Jelena Kostanić          | 6:3, 6:1            |
| 2005 | Conchita Martínez    | Anna-Lena Grönefeld      | 6:3, 3:6, 6:3       |
| 2003 | Henrieta Nagyová     | Ľubomíra Kurhajcová      | 6:4, 6:2            |
| 2002 | Angelique Widjaja    | Cho Yoon-jeong           | 6:2, 6:4            |
| 2001 | Patty Schnyder       | Henrieta Nagyová         | 6:0, 6:4            |
| 2000 | Anne Kremer          | Tatjana Panowa           | 6:1, 6:4            |
| 1999 | Magdalena Maleewa    | Anne Kremer              | 4:6, 6:1, 6:2       |
| 1998 | Julie Halard-Decugis | Li Fang                  | 6:1, 6:2            |
| 1997 | Henrieta Nagyová     | Dominique Van Roost      | 7:5, 6:7(6), 7:5    |
| 1996 | Ruxandra Dragomir    | Tamarine Tanasugarn      | 7:6(4), 6:4         |
| 1995 | Barbara Paulus       | Yi Jingqian              | 6:4, 6:3            |
| 1994 | Sabine Appelmans     | Patty Fendick            | 6:7(5), 7:6(5), 6:2 |
| 1993 | Yayuk Basuki         | Marianne Werdel Witmeyer | 6:3, 6:1            |
| 1992 | Sabine Appelmans     | Andrea Strnadová         | 7:5, 3:6, 7:5       |
| 1991 | Yayuk Basuki         | Naoko Sawamatsu          | 6:2, 6:2            |

### gra podwójna
| Rok  | Zwyciężczynie                           | Finalistki                              | Wynik             |
| 2015 | Chan Hao-ching Chan Yung-jan            | Shūko Aoyama Tamarine Tanasugarn        | 2:6, 6:4, 10–3    |
| 2014 | Peng Shuai Zhang Shuai                  | Ałła Kudriawcewa Anastasija Rodionowa   | 3:6, 7:6(5), 10–6 |
| 2013 | Kimiko Date-Krumm Casey Dellacqua       | Akgul Amanmuradova Aleksandra Panowa    | 6:3, 6:2          |
| 2012 | Sania Mirza Anastasija Rodionowa        | Chan Hao-ching Chan Yung-jan            | 3:6, 6:1, 10–8    |
| 2011 | Sara Errani Roberta Vinci               | Sun Shengnan Zheng Jie                  | 3:6, 6:3, 10–5    |
| 2010 | Tamarine Tanasugarn Marina Erakovic     | Anna Czakwetadze Ksienija Pierwak       | 7:5, 6:1          |
| 2009 | Jarosława Szwiedowa Tamarine Tanasugarn | Julija Bejhelzimer Witalija Djaczenko   | 6:3, 6:2          |
| 2008 | Chan Yung-jan Chuang Chia-jung          | Hsieh Su-wei Vania King                 | 6:4, 6:3          |
| 2007 | Nicole Pratt Mara Santangelo            | Chan Yung-jan Chuang Chia-jung          | 6:4, 7:6(4)       |
| 2006 | Li Ting Sun Tiantian                    | Yan Zi Zheng Jie                        | 3:6, 6:1, 7:6(5)  |
| 2005 | Marion Bartoli Anna-Lena Grönefeld      | Marta Domachowska Silvija Talaja        | 6:3, 6:2          |
| 2003 | Li Ting Sun Tiantian                    | Wynne Prakusya Angelique Widjaja        | 6:4, 6:3          |
| 2002 | Kelly Liggan Renata Voráčová            | Lina Krasnorucka Tatjana Panowa         | 7:5, 7:6(7)       |
| 2001 | Åsa Carlsson Iroda Tulyaganova          | Liezel Huber Wynne Prakusya             | 4:6, 6:3, 6:3     |
| 2000 | Yayuk Basuki Caroline Vis               | Tina Križan Katarina Srebotnik          | 6:3, 6:3          |
| 1999 | Åsa Carlsson Émilie Loit                | Jewgienija Kulikowska Patricia Wartusch | 6:1, 6:4          |
| 1998 | Julie Halard-Decugis Els Callens        | Rika Hiraki Aleksandra Olsza            | 3:6, 6:2, 6:2     |
| 1997 | Kristine Kunce Corina Morariu           | Florencia Labat Dominique Van Roost     | 6:3, 6:4          |
| 1996 | Miho Saeki Yuka Yoshida                 | Tina Križan Nana Miyagi                 | 6:3, 7:5          |
| 1995 | Jill Hetheringon Kristine Kunce         | Kristin Godridge Nana Miyagi            | 2:6, 6:4, 6:3     |
| 1994 | Patty Fendick Meredith McGrath          | Yayuk Basuki Nana Miyagi                | 7:6(0), 3:6, 6:3  |
| 1993 | Cammy MacGregor Catherine Suire         | Patty Fendick Meredith McGrath          | 6:3, 7:6(3)       |
| 1992 | Isabelle Demongeot Natalija Medwediewa  | Pascale Paradis-Mangon Sandrine Testud  | 6:1, 6:1          |
| 1991 | Kay Miyagi Suzanna Wibowo               | Rika Hiraki Akemi Nishiya-Kinoshita     | 6:1, 6:4          |

title: Pattaya Open

wikitext:
{{Turniej tenisowy infobox
 | nazwa = Pattaya Open
 | grafika =
 | opis grafiki =
 | kraj = THA
 | miasto = [[Pattaya]]
 | obiekt =
 | nawierzchnia = Twarda
 | data =
 | pierwsza edycja = 1991
 | ostatnia edycja = 2015
 | ATP kategoria =
 | ATP pula nagród =
 | ATP drabinka =
 | ATP dyrektor =
 | WTA kategoria = WTA International Series
 | WTA pula nagród = 250 000 $
 | WTA drabinka = 32S/32Q/15D
 | WTA dyrektor = Geoffrey Rowe
 | gra pojedyncza mężczyzn =
 | gra podwójna mężczyzn =
 | gra pojedyncza kobiet = {{Flaga|SVK}} [[Daniela Hantuchová]]
 |gra podwójna kobiet = {{Flaga|TPE}} [[Chan Hao-ching]]
{{Flaga|TPE}} [[Chan Yung-jan]]
 | mixt =
 | poprzedni =
 | następny =
 | www =
}}
'''Pattaya Open''' – kobiecy turniej [[tenis]]owy kategorii [[WTA International Series]] zaliczany do cyklu [[Women’s Tennis Association|WTA Tour]]. Rozgrywany na kortach twardych w [[Pattaya|Pattayi]] od 1991 roku. W 2015 roku odbyła się ostatnia edycja turnieju.

== Mecze finałowe ==
=== gra pojedyncza ===
{| class="wikitable"
|- bgcolor="40E0D0"
|'''Rok'''
|'''Zwyciężczyni'''
|'''Finalistka'''
|'''Wynik'''
|-
|[[PTT Thailand Open 2015|2015]]
|{{Flaga|SVK}} '''[[Daniela Hantuchová]]'''
|{{Flaga|HRV}} [[Ajla Tomljanović]]
|3:6, 6:3, 6:4
|-
|[[PTT Pattaya Open 2014|2014]]
|{{Flaga|RUS}} '''[[Jekatierina Makarowa]]'''
|{{Flaga|CZE}} [[Karolína Plíšková]]
|6:3, 7:6(7)
|-
|[[PTT Pattaya Open 2013|2013]]
|{{Flaga|RUS}} '''[[Marija Kirilenko]]'''
|{{Flaga|DEU}} [[Sabine Lisicki]]
|5:7, 6:1, 7:6(1)
|-
|[[PTT Pattaya Open 2012|2012]]
|{{Flaga|SVK}} '''[[Daniela Hantuchová]]'''
|{{Flaga|RUS}} [[Marija Kirilenko]]
|6:7(4), 6:3, 6:3
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2011|2011]]
|{{Flaga|SVK}} '''[[Daniela Hantuchová]]'''
|{{Flaga|ITA}} [[Sara Errani]]
|6:0, 6:2
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2010|2010]]
|{{Flaga|RUS}} '''[[Wiera Zwonariowa]]'''
|{{Flaga|THA}} [[Tamarine Tanasugarn]]
|6:4, 6:4
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2009|2009]]
|{{flaga|RUS}} '''[[Wiera Zwonariowa]]'''
|{{flaga|IND}} [[Sania Mirza]]
|7:5, 6:1
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2008|2008]]
|{{flaga|POL}} '''[[Agnieszka Radwańska]]'''
|{{flaga|USA}} [[Jill Craybas]]
|6:2, 1:6, 7:6(4)
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2007|2007]]
|{{flaga|AUT}} '''[[Sybille Bammer]]'''
|{{flaga|ARG}} [[Gisela Dulko]]
|7:5, 3:6, 7:5
|-
|2006
|{{flaga|ISR}} '''[[Szachar Pe’er]]'''
|{{flaga|HRV}} [[Jelena Kostanić Tošić|Jelena Kostanić]]
|6:3, 6:1
|-
|2005
|{{flaga|ESP}} '''[[Conchita Martínez]]'''
|{{flaga|DEU}} [[Anna-Lena Grönefeld]]
|6:3, 3:6, 6:3
|-
|2003
|{{flaga|SVK}} '''[[Henrieta Nagyová]]'''
|{{flaga|SVK}} [[Ľubomíra Kurhajcová]]
|6:4, 6:2
|-
|2002
|{{flaga|IDN}} '''[[Angelique Widjaja]]'''
|{{flaga|KOR}} [[Cho Yoon-jeong]]
|6:2, 6:4
|-
|2001
|{{flaga|CHE}} '''[[Patty Schnyder]]'''
|{{flaga|SVK}} [[Henrieta Nagyová]]
|6:0, 6:4
|-
|2000
|{{flaga|LUX}} '''[[Anne Kremer]]'''
|{{flaga|RUS}} [[Tatjana Panowa]]
|6:1, 6:4
|-
|1999
|{{flaga|BGR}} '''[[Magdalena Maleewa]]'''
|{{flaga|LUX}} [[Anne Kremer]]
|4:6, 6:1, 6:2
|-
|1998
|{{flaga|FRA}} '''[[Julie Halard-Decugis]]'''
|{{flaga|CHN}} [[Li Fang]]
|6:1, 6:2
|-
|1997
|{{flaga|SVK}} '''[[Henrieta Nagyová]]'''
|{{flaga|BEL}} [[Dominique Monami|Dominique Van Roost]]
|7:5, 6:7(6), 7:5
|-
|1996
|{{flaga|ROU}} '''[[Ruxandra Dragomir]]'''
|{{flaga|THA}} [[Tamarine Tanasugarn]]
|7:6(4), 6:4
|-
|1995
|{{flaga|AUT}} '''[[Barbara Paulus]]'''
|{{flaga|CHN}} [[Yi Jingqian]]
|6:4, 6:3
|-
|1994
|{{flaga|BEL}} '''[[Sabine Appelmans]]'''
|{{flaga|USA}} [[Patty Fendick]]
|6:7(5), 7:6(5), 6:2
|-
|1993
|{{flaga|IDN}} '''[[Yayuk Basuki]]'''
|{{flaga|USA}} [[Marianne Werdel Witmeyer]]
|6:3, 6:1
|-
|1992
|{{flaga|BEL}} '''[[Sabine Appelmans]]'''
|{{flaga|CZE}} [[Andrea Strnadová]]
|7:5, 3:6, 7:5
|-
|1991
|{{flaga|IDN}} '''[[Yayuk Basuki]]'''
|{{flaga|JPN}} [[Naoko Sawamatsu]]
|6:2, 6:2
|}

=== gra podwójna ===
{| class="wikitable"
|- bgcolor="40E0D0"
|'''Rok'''
|'''Zwyciężczynie'''
|'''Finalistki'''
|'''Wynik'''
|-
|[[PTT Thailand Open 2015|2015]]
|'''{{Flaga|TPE}} [[Chan Hao-ching]]
{{Flaga|TPE}} [[Chan Yung-jan]]'''
|{{Flaga|JPN}} [[Shūko Aoyama]]
{{Flaga|THA}} [[Tamarine Tanasugarn]]
|2:6, 6:4, 10–3
|-
|[[PTT Pattaya Open 2014|2014]]
|'''{{Flaga|CHN}} [[Peng Shuai]]
{{Flaga|CHN}} [[Zhang Shuai (tenisistka)|Zhang Shuai]]'''
|{{Flaga|RUS}} [[Ałła Kudriawcewa]]
{{Flaga|AUS}} [[Anastasija Rodionowa]]
|3:6, 7:6(5), 10–6
|-
|[[PTT Pattaya Open 2013|2013]]
|'''{{Flaga|JPN}} [[Kimiko Date|Kimiko Date-Krumm]]
{{Flaga|AUS}} [[Casey Dellacqua]]'''
|{{Flaga|UZB}} [[Akgul Amanmuradova]]
{{Flaga|RUS}} [[Aleksandra Panowa]]
|6:3, 6:2
|-
|[[PTT Pattaya Open 2012|2012]]
|'''{{Flaga|IND}} [[Sania Mirza]]
{{Flaga|AUS}} [[Anastasija Rodionowa]]'''
|{{Flaga|TWN|wariant=ioc}} [[Chan Hao-ching]]
{{Flaga|TWN|wariant=ioc}} [[Chan Yung-jan]]
|3:6, 6:1, 10–8
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2011|2011]]
|{{flaga|ITA}} '''[[Sara Errani]]'''
{{flaga|ITA}} '''[[Roberta Vinci]]'''
|{{flaga|CHN}} [[Sun Shengnan]]
{{flaga|CHN}} [[Zheng Jie]]
|3:6, 6:3, 10–5
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2010|2010]]
|{{flaga|THA}} '''[[Tamarine Tanasugarn]]'''
{{flaga|NZL}} '''[[Marina Erakovic]]'''
|{{flaga|RUS}} [[Anna Czakwetadze]]
{{flaga|RUS}} [[Ksienija Pierwak]]
|7:5, 6:1
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2009|2009]]
|{{flaga|KAZ}} '''[[Jarosława Szwiedowa]]'''
{{flaga|THA}} '''[[Tamarine Tanasugarn]]'''
|{{flaga|UKR}} [[Julija Bejhelzimer]]
{{flaga|RUS}} [[Witalija Djaczenko]]
|6:3, 6:2
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2008|2008]]
|{{flaga|TWN|wariant=ioc}} '''[[Chan Yung-jan]]'''
{{flaga|TWN|wariant=ioc}} '''[[Chuang Chia-jung]]'''
|{{flaga|TWN|wariant=ioc}} [[Hsieh Su-wei]]
{{flaga|USA}} [[Vania King]]
|6:4, 6:3
|-
|[[Pattaya Women’s Open 2007|2007]]
|{{flaga|AUS}} '''[[Nicole Pratt]]'''
{{flaga|ITA}} '''[[Mara Santangelo]]'''
|{{flaga|TWN|wariant=ioc}} [[Chan Yung-jan]]
{{flaga|TWN|wariant=ioc}} [[Chuang Chia-jung]]
|6:4, 7:6(4)
|-
|2006
|{{flaga|CHN}} '''[[Li Ting (tenisistka)|Li Ting]]'''
{{flaga|CHN}} '''[[Sun Tiantian]]'''
|{{flaga|CHN}} [[Yan Zi]]
{{flaga|CHN}} [[Zheng Jie]]
|3:6, 6:1, 7:6(5)
|-
|2005
|{{flaga|FRA}} '''[[Marion Bartoli]]'''
{{flaga|DEU}} '''[[Anna-Lena Grönefeld]]'''
|{{flaga|POL}} [[Marta Domachowska]]
{{flaga|HRV}} [[Silvija Talaja]]
|6:3, 6:2
|-
|2003
|{{flaga|CHN}} '''[[Li Ting (tenisistka)|Li Ting]]'''
{{flaga|CHN}} '''[[Sun Tiantian]]'''
|{{flaga|IDN}} [[Wynne Prakusya]]
{{flaga|IDN}} [[Angelique Widjaja]]
|6:4, 6:3
|-
|2002
|{{flaga|IRL}} '''[[Kelly Liggan]]
'''{{flaga|CZE}} '''[[Renata Voráčová]]'''
|{{flaga|RUS}} [[Lina Krasnorucka]]
{{flaga|RUS}} [[Tatjana Panowa]]
|7:5, 7:6(7)
|-
|2001
|{{flaga|SWE}} '''[[Åsa Svensson|Åsa Carlsson]]
'''{{flaga|UZB}} '''[[Iroda Tulyaganova]]'''
|{{flaga|ZAF}} [[Liezel Huber]]
{{flaga|IDN}} [[Wynne Prakusya]]
|4:6, 6:3, 6:3
|-
|2000
|{{flaga|IDN}} '''[[Yayuk Basuki]]
'''{{flaga|NLD}} '''[[Caroline Vis]]'''
|{{flaga|SVN}} [[Tina Križan]]
{{flaga|SVN}} [[Katarina Srebotnik]]
|6:3, 6:3
|-
|1999
|{{flaga|SWE}} '''[[Åsa Svensson|Åsa Carlsson]]
'''{{flaga|FRA}} '''[[Émilie Loit]]'''
|{{flaga|RUS}} [[Jewgienija Kulikowska]]
{{flaga|AUT}} [[Patricia Wartusch]]
|6:1, 6:4
|-
|1998
|{{flaga|FRA}} '''[[Julie Halard-Decugis]]
'''{{flaga|BEL}} '''[[Els Callens]]'''
|{{flaga|JPN}} [[Rika Hiraki]]
{{flaga|POL}} [[Aleksandra Olsza]]
|3:6, 6:2, 6:2
|-
|1997
|{{flaga|AUS}} '''[[Kristine Kunce]]
'''{{flaga|USA}} '''[[Corina Morariu]]'''
|{{flaga|ARG}} [[Florencia Labat]]
{{flaga|BEL}} [[Dominique Monami|Dominique Van Roost]]
|6:3, 6:4
|-
|1996
|{{flaga|JPN}} '''[[Miho Saeki]]
'''{{flaga|JPN}} '''[[Yuka Yoshida]]'''
|{{flaga|SVN}} [[Tina Križan]]
{{flaga|JPN}} [[Nana Miyagi]]
|6:3, 7:5
|-
|1995
|{{flaga|CAN}} '''[[Jill Hetheringon]]
'''{{flaga|AUS}} '''[[Kristine Kunce]]'''
|{{flaga|AUS}} [[Kristin Godridge]]
{{flaga|JPN}} [[Nana Miyagi]]
|2:6, 6:4, 6:3
|-
|1994
|{{flaga|USA}} '''[[Patty Fendick]]
'''{{flaga|USA}} '''[[Meredith McGrath]]'''
|{{flaga|IDN}} [[Yayuk Basuki]]
{{flaga|JPN}} [[Nana Miyagi]]
|7:6(0), 3:6, 6:3
|-
|1993
|{{flaga|USA}} '''[[Cammy MacGregor]]
'''{{flaga|FRA}} '''[[Catherine Suire]]'''
|{{flaga|USA}} [[Patty Fendick]]
{{flaga|USA}} [[Meredith McGrath]]
|6:3, 7:6(3)
|-
|1992
|{{flaga|FRA}} '''[[Isabelle Demongeot]]
'''{{flaga|UKR}} '''[[Natalija Medwediewa]]'''
|{{flaga|FRA}} [[Pascale Paradis-Mangon]]
{{flaga|FRA}} [[Sandrine Testud]]
|6:1, 6:1
|-
|1991
|{{flaga|JPN}} '''[[Kay Miyagi]]
'''{{flaga|IDN}} '''[[Suzanna Wibowo]]'''
|{{flaga|JPN}} [[Rika Hiraki]]
{{flaga|JPN}} [[Akemi Nishiya-Kinoshita]]
|6:1, 6:4
|}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę | url = https://archive.ph/20131218131120/http://www.pentanglepromotions.com/Ptt-Pattaya-Open/Ptt-Pattaya-Open-2014/en/index.php | tytuł = Oficjalna strona | opublikowany = pentanglepromotions.com | język = en | data dostępu = 2015-02-06}}
* {{cytuj stronę | url = http://www.wtatennis.com/tournaments/tournamentId/237/title/ptt-pattaya-open | tytuł = Profil turnieju na stronie WTA | opublikowany = wtatennis.com | język = en | data dostępu = 2015-02-06}}

{{WTA International Series}}

[[Kategoria:Pattaya Open|!]]

title: Pattaya Open

Miejsce: Tajlandia · Pattaya

Nawierzchnia: Twarda

Kategoria: WTA International Series

Dyrektor: Geoffrey Rowe


text:
# Pro Gorizia
Pro Gorizia (wł. Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia) – włoski klub piłkarski, mający siedzibę w mieście Gorycja, w północno-wschodniej części kraju, grający od sezonu 2018/19 w rozgrywkach Eccellenza Friuli-Venezia Giulia.

## Historia
Chronologia nazw:
- 1919: Associazione Sportiva Pro Gorizia
- 1982: Gorizia Calcio
- 1998: Associazione Calcio Pro Gorizia
- 2002: Pro Gorizia Calcio
- 2003: klub rozwiązano
- 2003: Associazione Sportiva Pro Gorizia
- 200?: Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia

Klub sportowy AS Pro Gorizia został założony w miejscowości Gorycja w 1919 roku. Początkowo zespół występował w turniejach towarzyskich. W sezonie 1923/24 zespół debiutował w rozgrywkach Terza Divisione Veneto (D3). W 1925 zdobył awans do Seconda Divisione, która po wprowadzeniu w 1926 roku Divisione Nazionale została zdegradowana do trzeciego poziomu. W 1928 otrzymał promocję do Prima Divisione. W sezonie 1929/30 po podziale najwyższej dywizji na Serie A i Serie B poziom Prima Divisione został zdegradowany do trzeciego stopnia. W 1935 roku po wprowadzeniu Serie C, został zakwalifikowany do niej. W 1943 klub awansował do Serie B. Jednak wskutek rozpoczęcia działań wojennych w czasie II wojny światowej na terenie Włoch mistrzostwa zostały odwołane. W 1944 startował w wojennych rozgrywkach Campionato Venezia Giulia, plasując się na trzeciej pozycji.
Po kolejnym przymusowym zawieszeniu mistrzostw spowodowanych przez II wojnę światową, w 1945 roku klub został zakwalifikowany do Serie B-C Alta Italia. W 1946 zdobył awans do Serie B, ale po dwóch latach spadł z powrotem do Serie C. W 1952 został zdegradowany do IV Serie (D4), która w 1957 zmieniła nazwę na Campionato Interregionale - Prima Categoria, a w 1959 na Serie D. W 1964 zespół spadł do Prima Divisione Friuli-Venezia Giulia (D5). W 1969 liga zmieniła nazwę na Promozione Friuli-Venezia Giulia. W 1972 klub awansował do Serie D, ale w 1976 spadł do Promozione Friuli-Venezia Giulia. W 1978 po kolejnej reorganizacji systemu lig klub został zakwalifikowany do Serie D (D5), która w 1981 przyjęła nazwę Campionato Interregionale. W 1982 klub awansował do Serie C2, zmieniając nazwę na Gorizia Calcio. W 1985 został zdegradowany do Campionato Interregionale, a w 1992 do Eccellenza Friuli-Venezia Giulia. W 1993 został promowany do Campionato Nazionale Dilettanti (D5), ale w 1997 spadł z powrotem do Eccellenza Friuli-Venezia Giulia. W 1998 klub zmienił nazwę na AC Pro Gorizia, a w 1999 awansował do Serie D. W 2001 ponownie spadł do Eccellenza Friuli-Venezia Giulia. W 2002 klub przyjął nazwę Pro Gorizia Calcio. W sezonie 2002/03 zajął czwarte miejsce w Eccellenza Friuli-Venezia Giulia, ale potem z powodu trudności finansowych został rozwiązany.
W 2003 roku powstał nowy klub o nazwie AS Pro Gorizia, który uzyskał od FIGC tytuł sportowy zbankrutowanego klubu i kontynuował grę w Eccellenza. W 2006 zespół został zdegradowany do Promozione Friuli-Venezia Giulia, w 2011 do Prima Categoria Friuli-Venezia Giulia, a w 2014 do Seconda Categoria Friuli-Venezia Giulia (D9). Klub zmienił nazwę na ASD Pro Gorizia. Przed rozpoczęciem sezonu 2014/15 wprowadzono reformę systemy lig, wskutek czego Seconda Categoria awansowała na ósmy poziom. W 2015 klub awansował do Prima Categoria Friuli-Venezia Giulia, a w 2016 do Promozione Friuli-Venezia Giulia. W sezonie 2017/18 zwyciężył w grupie B Promozione Friuli-Venezia Giulia i zdobył promocję do Eccellenza Friuli-Venezia Giulia.

## Barwy klubowe, strój
|  |  |

Klub ma barwy niebiesko-białe. Zawodnicy domowe spotkania zazwyczaj grają w pasiastych pionowo niebiesko-białych koszulkach, białych spodenkach oraz białych getrach.

## Sukcesy

### Trofea międzynarodowe
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich (stan na 31-05-2020).

### Trofea krajowe
| \| \| Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch (stan na: 31-08-2020) \| |                                                          |      |             |
| Rozgrywki                                                         | Osiągnięcie                                              | Razy | Sezon(y)    |
| · Mistrzostwo                                                     | I miejsce                                                | 0    |             |
| · Mistrzostwo                                                     | II miejsce                                               | 0    |             |
| · Mistrzostwo                                                     | III miejsce                                              | 0    |             |
| · Puchar                                                          | zdobywca                                                 | 0    |             |
| · Puchar                                                          | finalista                                                | 0    |             |
| II liga                                                           | I miejsce                                                | 0    |             |
| II liga                                                           | II miejsce                                               | 0    |             |
| II liga                                                           | III miejsce                                              | 0    |             |
| II liga                                                           | 7.miejsce                                                | 1    | 1945/46 (C) |
| Włochy                                                            | Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch (stan na: 31-08-2020) |      |             |

- Terza Divisione/Prima Divisione/Serie C (D3):
  - mistrz (4x): 1923/24 (A Veneto), 1924/25 (Venezia Giulia), 1941/42 (A), 1942/43 (A)
  - wicemistrz (3x): 1923/24 (finał Veneto), 1930/31 (finał B), 1933/34 (A)
  - 3.miejsce (3x): 1932/33 (C), 1933/34 (finał A), 1941/42 (finał A)

## Struktura klubu

### Stadion
Klub piłkarski rozgrywa swoje mecze domowe na Stadio Enzo Bearzot w mieście Gorycja o pojemności 1 tys. widzów.

### Derby
- AC Dalmazia
- Edera Pola
- Fincantieri Monfalcone
- US Fiumana
- GSF Giovanni Grion
- Gloria Fiume
- NK Izola
- Olympia Fiume
- US Triestina Calcio 1918

title: Pro Gorizia

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Pro Gorizia
 |nazwa oryginalna      = A.S.D. Pro Gorizia
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia
(Sportowe Stowarzyszenie Amatorskie Pro Gorizia)
 |kod                   =
 |przydomek             = Azzurrobianchi (niebiesko-biali)
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{colorbox|#009DFF}} {{colorbox|#FFFFFF}}
 |data założenia        = 1919
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      = 2003
 |data reaktywacji      = 2003
 |liga                  = [[V liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Eccellenza]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               = ITA
 |siedziba              =
 |adres                 = Via Capodistria, 6,
34170 [[Gorycja|Gorizia]]
 |obiekt sportowy       = [[Stadio Enzo Bearzot]], [[Gorycja]]
 |sponsor techniczny    = Joma
 |właściciel            =
 |prezes                = Franco Bonanno
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[Fabio Franti]]
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _lightbluestripes
 |koszulka1             = FFFFFF
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = FFFFFF
 |lewareka1             = FFFFFF
 |paski_lr1             = _lightblue_stripes
 |prawareka1            = FFFFFF
 |paski_pr1             = _lightblue_stripes
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            = _whiteshoulders
 |koszulka2             = FFFFFF
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = 3070FF
 |lewareka2             = FFFFFF
 |paski_lr2             = _whiteshoulders
 |prawareka2            = FFFFFF
 |paski_pr2             = _whiteshoulders
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Pro Gorizia''' ([[język włoski|wł.]] Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia) – [[Włochy|włoski]] [[klub piłkarski]], mający siedzibę w mieście [[Gorycja]], w północno-wschodniej części kraju, grający od sezonu 2018/19 w rozgrywkach [[V liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Eccellenza Friuli-Venezia Giulia]].

== Historia ==
'''Chronologia nazw:'''
* 1919: Associazione Sportiva Pro Gorizia
* 1982: Gorizia Calcio
* 1998: Associazione Calcio Pro Gorizia
* 2002: Pro Gorizia Calcio
* 2003: ''klub rozwiązano''
* 2003: Associazione Sportiva Pro Gorizia
* 200?: Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia

Klub sportowy '''AS Pro Gorizia''' został założony w miejscowości [[Gorycja]] w 1919 roku<ref>{{Cytuj |url = http://www.rsssf.com/tablesi/italfound.html |tytuł = Italy – Foundation Dates |opublikowany = RSSSF |data dostępu = 2020-11-02 |język = en}}</ref>. Początkowo zespół występował w turniejach towarzyskich. W sezonie 1923/24 zespół debiutował w rozgrywkach [[III liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Terza Divisione Veneto]] (D3). W 1925 zdobył awans do [[II liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Seconda Divisione]], która po wprowadzeniu w 1926 roku ''Divisione Nazionale'' została zdegradowana do trzeciego poziomu. W 1928 otrzymał promocję do [[II liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Prima Divisione]]. W sezonie 1929/30 po podziale najwyższej dywizji na [[Serie A]] i [[Serie B]] poziom ''Prima Divisione'' został zdegradowany do trzeciego stopnia. W 1935 roku po wprowadzeniu [[Serie C]], został zakwalifikowany do niej. W 1943 klub awansował do ''Serie B''. Jednak wskutek rozpoczęcia działań wojennych w czasie II wojny światowej na terenie Włoch mistrzostwa zostały odwołane. W 1944 startował w wojennych rozgrywkach ''Campionato Venezia Giulia'', plasując się na trzeciej pozycji.

Po kolejnym przymusowym zawieszeniu mistrzostw spowodowanych przez II wojnę światową, w 1945 roku klub został zakwalifikowany do [[III liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Serie B-C Alta Italia]]. W 1946 zdobył awans do ''Serie B'', ale po dwóch latach spadł z powrotem do ''Serie C''. W 1952 został zdegradowany do [[IV liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|IV Serie]] (D4), która w 1957 zmieniła nazwę na ''Campionato Interregionale - Prima Categoria'', a w 1959 na ''Serie D''. W 1964 zespół spadł do [[V liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Prima Divisione Friuli-Venezia Giulia]] (D5). W 1969 liga zmieniła nazwę na ''Promozione Friuli-Venezia Giulia''. W 1972 klub awansował do ''Serie D'', ale w 1976 spadł do ''Promozione Friuli-Venezia Giulia''. W 1978 po kolejnej reorganizacji systemu lig klub został zakwalifikowany do [[Serie D]] (D5), która w 1981 przyjęła nazwę ''Campionato Interregionale''. W 1982 klub awansował do ''Serie C2'', zmieniając nazwę na '''Gorizia Calcio'''. W 1985 został zdegradowany do ''Campionato Interregionale'', a w 1992 do [[VI liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Eccellenza Friuli-Venezia Giulia]]. W 1993 został promowany do [[VI liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Campionato Nazionale Dilettanti]] (D5), ale w 1997 spadł z powrotem do ''Eccellenza Friuli-Venezia Giulia''. W 1998 klub zmienił nazwę na '''AC Pro Gorizia''', a w 1999 awansował do ''Serie D''. W 2001 ponownie spadł do ''Eccellenza Friuli-Venezia Giulia''. W 2002 klub przyjął nazwę '''Pro Gorizia Calcio'''. W sezonie 2002/03 zajął czwarte miejsce w ''Eccellenza Friuli-Venezia Giulia'', ale potem z powodu trudności finansowych został rozwiązany.

W 2003 roku powstał nowy klub o nazwie '''AS Pro Gorizia''', który uzyskał od FIGC tytuł sportowy zbankrutowanego klubu i kontynuował grę w ''Eccellenza''. W 2006 zespół został zdegradowany do ''Promozione Friuli-Venezia Giulia'', w 2011 do [[VIII liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Prima Categoria Friuli-Venezia Giulia]], a w 2014 do [[IX liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Seconda Categoria Friuli-Venezia Giulia]] (D9). Klub zmienił nazwę na '''ASD Pro Gorizia'''. Przed rozpoczęciem sezonu 2014/15 wprowadzono reformę systemy lig, wskutek czego ''Seconda Categoria'' awansowała na ósmy poziom. W 2015 klub awansował do ''Prima Categoria Friuli-Venezia Giulia'', a w 2016 do ''Promozione Friuli-Venezia Giulia''. W sezonie 2017/18 zwyciężył w grupie B ''Promozione Friuli-Venezia Giulia''<ref>{{Cytuj |url = https://www.tuttocampo.it/2017-18/FriuliVeneziaGiulia/Promozione/GironeB/Risultati |tytuł = Risultati Promozione Girone B - Friuli-Venezia Giulia - 2017-18 |opublikowany = Tuttocampo.it |data dostępu = 2021-03-04 |język = it}}</ref> i zdobył promocję do ''Eccellenza Friuli-Venezia Giulia''.

== Barwy klubowe, strój ==
{| border="1" cellspacing="0"
|-
| style="width:50%;background:#009DFF;color:#FFFFFF;padding:2em;text-align:center"|
| style="width:50%;background:#FFFFFF;color:#009DFF;padding:2em;text-align:center"|
|}
Klub ma barwy niebiesko-białe. Zawodnicy domowe spotkania zazwyczaj grają w pasiastych pionowo niebiesko-białych koszulkach, białych spodenkach oraz białych getrach.

== Sukcesy ==
=== Trofea międzynarodowe ===
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich (stan na 31-05-2020).

=== Trofea krajowe ===
{{Trofea krajowe
|kraj = ITA
|stan = 31-08-2020
|mistrzostwo1ile = 0
|mistrzostwo1 =
|mistrzostwo2ile = 0
|mistrzostwo2 =
|mistrzostwo3ile = 0
|mistrzostwo3 =
|mistrzostwoinnepoz =
|mistrzostwoinneile =
|mistrzostwoinne =
|pucharzdobywcaile = 0
|pucharzdobywca =
|pucharfinalistaile = 0
|pucharfinalista =
|pucharinnepoz =
|pucharinneile =
|pucharinne =
|pucharligizdobywcaile =
|pucharligizdobywca =
|pucharligifinalistaile =
|pucharligifinalista =
|pucharligiinnepoz =
|pucharligiinneile =
|pucharligiinne =
|superpucharzdobywcaile =
|superpucharzdobywca =
|superpucharfinalistaile =
|superpucharfinalista =
|superpucharinnepoz =
|superpucharinneile =
|superpucharinne =
|drugaliga1ile = 0
|drugaliga1 =
|drugaliga2ile = 0
|drugaliga2 =
|drugaliga3ile = 0
|drugaliga3 =
|drugaligainnepoz = ''7.miejsce''
|drugaligainneile = 1
|drugaligainne = 1945/46 (C)
}}
* '''[[III liga włoska w piłce nożnej mężczyzn|Terza Divisione/Prima Divisione/Serie C]] (D3):'''
** ''mistrz (4x)'': 1923/24 (A Veneto), 1924/25 (Venezia Giulia), 1941/42 (A), 1942/43 (A)
** ''wicemistrz (3x)'': 1923/24 (finał Veneto), 1930/31 (finał B), 1933/34 (A)
** ''3.miejsce (3x)'': 1932/33 (C), 1933/34 (finał A), 1941/42 (finał A)

== Piłkarze, trenerzy, prezydenci i właściciele klubu ==
=== Piłkarze ===
{{Kategoria główna|Piłkarze Pro Gorizia}}

==== Aktualny skład zespołu ====

=== Trenerzy ===
{{Kategoria główna|Trenerzy piłkarzy Pro Gorizia}}

=== Prezydenci ===

== Struktura klubu ==
=== Stadion ===
Klub piłkarski rozgrywa swoje mecze domowe na [[Stadio Enzo Bearzot]] w mieście [[Gorycja]] o pojemności 1 tys. widzów.

=== Derby ===
* [[AC Dalmazia]]
* [[Edera Pola]]
* [[Fincantieri Monfalcone]]
* [[US Fiumana]]
* [[GSF Giovanni Grion]]
* [[Gloria Fiume]]
* [[NK Izola]]
* [[Olympia Fiume]]
* [[US Triestina Calcio 1918]]

== Zobacz też ==
* [[ND Gorica]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://www.facebook.com/asdprogorizia/ Strona klubu] na [[Facebook]]u {{lang|it}}
* [https://www.tuttocampo.it/2019-20/FriuliVeneziaGiulia/Eccellenza/GironeA/Squadra/ProGorizia/640237/Scheda Pro Gorizia] w bazie TuttoCampo.it {{lang|it}}
* {{soccerway|d|id=51298|nazwa=Pro Gorizia|data dostępu=2021-03-01}}
* [http://www.foot.dk/VisItklub.asp?ID=124 Pro Gorizia] w bazie Foot.dk {{lang|da}}
* {{footballdatabase|d|27609}}
* {{playmakerstats|d|42639}}
* {{worldfootball|d|as-pro-gorizia}}
* {{transfermarkt|d|id=21327|nazwa=AS Pro Gorizia|data dostępu=2021-03-01}}
* [http://www.rsssf.com/tablesi/italchamp.html Wyniki meczów klubu] w bazie RSSSF {{lang|en}}

{{2 poziom Fb Włochy}}

{{SORTUJ:Pro Gorizia, AS}}
[[Kategoria:Włoskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie we Friuli-Wenecji Julijskiej]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1919]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie rozwiązane w 2003]]
[[Kategoria:Gorycja]]

title: · Pro GoriziaA.S.D. Pro Gorizia

Pełna nazwa: Associazione Sportiva Dilettantistica Pro Gorizia · (Sportowe Stowarzyszenie Amatorskie Pro Gorizia)

Przydomek: Azzurrobianchi (niebiesko-biali)

Liga: Eccellenza

Państwo: Włochy

Adres: Via Capodistria, 6, · 34170 Gorizia

Stadion: Stadio Enzo Bearzot, Gorycja

Sponsor techniczny: Joma

Prezes: Franco Bonanno

Trener: Fabio Franti

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Kościół św. Barbary w Żabikowie
Kościół Świętej Barbary w Żabikowie – jeden z czterech lubońskich kościołów parafialnych, w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy placu bł. Edmunda Bojanowskiego, w dzielnicy Żabikowo. Należy do dekanatu lubońskiego.

## Historia
Jest to dawny kościół ewangelicko-unijny, wybudowany w latach 1908–1912 w centrum powstającego od 1905 roku na żabikowskich polach zespołu budynków przeznaczonych dla kolonistów niemieckich. W 1945 został przejęty przez katolicką parafię św. Barbary, erygowaną już w 1928 roku. Dzięki wysiłkom parafian i ówczesnego proboszcza, ks. Mariana Tomaszewskiego, budowla została odbudowana i przystosowana do wymagań kultu rzymskokatolickiego. W 1951 został przeprowadzony gruntowny remont świątyni, kościół został odmalowany, a sklepienie zostało przyozdobione malowidłami Tadeusza Szukały. Konsekrowany w dniu 27 czerwca 1963 roku przez arcybiskupa Antoniego Baraniaka.

## Wyposażenie
W głównym ołtarzu mieści się obraz św. Barbary pędzla Włodzimierza Bartoszewicza.
Na wieży kościoła zawieszone są dwa dzwony – mniejszy z nich wykonano w roku 1909 w odlewni Franza Schillinga z Apoldy, o czym informują inskrypcje. Prócz nich na dzwonie widnieje cytat z Ewangelii wg św. Łukasza oraz symbole kotwicy, kielicha, krzyża i Pisma Świętego. Ma 70 cm średnicy, a zainstalowany przy nim młotek służy do wybijania godzin. Ma ton c". Większy dzwon, o imieniu Chrystusa Króla, odlano w zakładzie Antoniego Białkowskiego w Poznaniu w roku 1936. Ma średnicę 81 cm, wysokość 77 cm, dzwoni tonem h'. Poświęcenie instrumentu miało miejsce 25 października 1936, przeznaczony był on do klasztoru Sióstr Służebniczek Maryi, gdzie zawisł na tymczasowej dzwonnicy. Na wieży obecnej świątyni zainstalowano go po II wojnie światowej. Oba dzwony zawieszone są na jarzmach łamanych.

title: Kościół św. Barbary w Żabikowie

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Barbary w Żabikowie
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = 2629/A z dnia 24.09.1997 r.<ref name="zabytek">{{zabytek|wielkopolskie|data dostępu=31.01.2013}}</ref>
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Lubon kosciol.JPG
 |opis grafiki              = widok ogólny
 |państwo                   = Polska
 |miejscowość               = [[Żabikowo (Luboń)]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[parafia św. Barbary w Żabikowie|św. Barbary w Żabikowie]]
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Barbara z Nikomedii|św. Barbary]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = [[1908]]
 |data zakończenia budowy   = [[1912]]
 |data konsekracji          = [[1963]]
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       = [[luteranizm]] (do [[1945]])
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[cegła]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 1
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Luboń
 |współrzędne               = 52°21′1″N 16°51′43″E
 |commons                   = Category:Saint Barbara Church in Luboń
 |www                       =
}}
'''Kościół Świętej Barbary w Żabikowie''' – jeden z czterech [[luboń]]skich kościołów parafialnych, w [[powiat poznański|powiecie poznańskim]], w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]]. Mieści się przy placu bł. Edmunda Bojanowskiego, w dzielnicy [[Żabikowo (Luboń)|Żabikowo]]. Należy do [[dekanat luboński|dekanatu lubońskiego]].

== Historia ==
Jest to dawny kościół ewangelicko-unijny, wybudowany w latach [[1908]]–[[1912]] w centrum powstającego od [[1905]] roku na żabikowskich polach zespołu budynków przeznaczonych dla kolonistów niemieckich<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.lubon.pl/content.php?mod=sub&cms_id=267&lang=pl&p=p1&s=s1|tytuł=Warto zobaczyć|opublikowany=Miasto Luboń|język=pl|data dostępu=2013-01-31|archiwum=https://web.archive.org/web/20130115232650/http://www.lubon.pl/content.php?mod=sub&cms_id=267&lang=pl&p=p1&s=s1|zarchiwizowano=2013-01-15}}</ref>. W [[1945]] został przejęty przez katolicką parafię św. Barbary, erygowaną już w 1928 roku<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Rafał Wojtyniak |tytuł = Ukryte na wieży |data = 2020-12-05 |data dostępu = 2024-05-10 |opublikowany = Gazeta Lubońska - portal mieszkańców Lubonia |url = https://www.gazeta-lubon.pl/2020/ukryte-na-wiezy/ |język = pl-PL}}</ref>. Dzięki wysiłkom parafian i ówczesnego proboszcza, ks. Mariana Tomaszewskiego, budowla została odbudowana i przystosowana do wymagań kultu rzymskokatolickiego. W [[1951]] został przeprowadzony gruntowny remont świątyni, kościół został odmalowany, a sklepienie zostało przyozdobione malowidłami [[Tadeusz Szukała|Tadeusza Szukały]]. Konsekrowany w dniu [[27 czerwca]] [[1963]] roku przez arcybiskupa [[Antoni Baraniak|Antoniego Baraniaka]]<ref name=":1" />.

== Wyposażenie ==
W głównym ołtarzu mieści się obraz św. Barbary pędzla [[Włodzimierz Bartoszewicz|Włodzimierza Bartoszewicza]]<ref name=":1">{{cytuj stronę|url=http://www.barbara.lubon.pl/historia-parafii/|tytuł=Historia Parafii|opublikowany=Parafia św. Barbary w Żabikowie|język=pl|data dostępu=2013-01-31|archiwum=https://web.archive.org/web/20130219012026/http://www.barbara.lubon.pl/historia-parafii/|zarchiwizowano=2013-02-19}}</ref>.
Na wieży kościoła zawieszone są dwa dzwony – mniejszy z nich wykonano w roku 1909 w odlewni Franza Schillinga z Apoldy, o czym informują inskrypcje. Prócz nich na dzwonie widnieje cytat z [[Ewangelia Łukasza|Ewangelii wg św. Łukasza]] oraz symbole kotwicy, kielicha, krzyża i Pisma Świętego. Ma 70 cm średnicy, a zainstalowany przy nim młotek służy do wybijania godzin. Ma ton c". Większy dzwon, o imieniu Chrystusa Króla, odlano w zakładzie Antoniego Białkowskiego w Poznaniu w roku 1936. Ma średnicę 81 cm, wysokość 77 cm, dzwoni tonem h'. Poświęcenie instrumentu miało miejsce 25 października 1936, przeznaczony był on do klasztoru Sióstr Służebniczek Maryi, gdzie zawisł na tymczasowej dzwonnicy. Na wieży obecnej świątyni zainstalowano go po II wojnie światowej. Oba dzwony zawieszone są na jarzmach łamanych<ref name=":0" />.
{{Duża grafika|Wnetrze kosciola 70.jpg|700px|'''Wnętrze kościoła św. Barbary (wrzesień 2009)'''}}
{{Duża grafika|Oltarz glowny 50.jpg|300px|'''Ołtarz główny kościoła św. Barbary'''}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Luboń}}

[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Barbary]]
[[Kategoria:Żabikowo|Kościół św. Barbary w Żabikowie]]
[[Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie poznańskim]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Luboniu|Barbary]]
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Luboniu]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1912]]

title: Kościół św. Barbary w Żabikowie

Państwo: Polska

Miejscowość: Żabikowo (Luboń)

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Parafia: św. Barbary w Żabikowie

Wezwanie: św. Barbary

Poprzednie wyznanie: luteranizm (do 1945)

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1


text:
# Mitsubishi F1M
Mitsubishi F1M (amerykańskie oznaczenie kodowe Pete) – japoński wodnosamolot obserwacyjny z okresu drugiej wojny światowej. Potocznie nazywany był też skróconą nazwą japońską Reikan (od rei-shiki kansokuki - wodnosamolot obserwacyjny typ 1).

## Historia
W 1934 roku dowództwo lotnictwa japońskiej marynarki wojennej ogłosiło wymagania dla wodnosamolotu obserwacyjnego małego zasięgu nowej kategorii F, który miał uzupełnić i częściowo zastąpić wodnosamoloty Nakajima E8N1/2. Dzięki lepszym osiągom, zwrotności i uzbrojeniu, miał w założeniach łączyć funkcje wodnosamolotu obserwacyjnego dla dużych okrętów oraz wodnosamolotu myśliwskiego, do zwalczania wrogich samolotów rozpoznawczych. Dobra prędkość wznoszenia miała także ułatwić jego zastosowanie do korygowania ognia artylerii pancerników. Na podstawie tych wymagań projekty opracowały wytwórnie: Aichi (F1A1), Kawanishi i Mitsubishi. Najlepszym okazał się projekt Mitsubishi, mający oznaczenie fabryczne Ka-17, opracowany przez zespół inż. Eitarō Sano, pod nadzorem inż. Jōjiego Hattoriego.
W czerwcu 1936 roku oblatano prototyp samolotu, który otrzymał skrócone oznaczenie F1M1 i nazwę opisową rei-shiki kansokuki ichi-ichi-gata (wodnosamolot obserwacyjny typ 1 model 11),  w skrócie Reikan. W samolocie zastosowano silnik Nakajima Hikari-1. Wymogi dla osiągów samaolotu nakazały zastosowanie zwartej konstrukcji, z centralnym pływakiem, dobrze opracowanej aerodynamicznie. Próby samolotu prowadzone w Nagoi wykazały szereg usterek. Samolot był niestateczny i łatwo wpadał w korkociąg. Po dokonaniu zmian i zainstalowaniu mocniejszego silnika Mitsubishi Zuisei 13, o mniejszej średnicy, samolot otrzymał oznaczenie F1M2 i został w 1940 roku wprowadzony do produkcji seryjnej.
Wodnosamoloty F1M2 produkowano w wytwórni Mitsubishi Jukogyo K. K, gdzie według najnowszych publikacji zbudowano 342 samoloty, oraz w wytwórni samolotów Arsenału Marynarki w Sasebo, a następnie 21. Arsenału Lotniczego Marynarki w Ōmura koło Sasebo, gdzie zbudowano łącznie 598 samolotów. Produkcję zakończono w 1944 roku; łącznie zbudowano 944 samoloty, w tym 4 prototypy.

## Użycie w lotnictwie
Wodnosamolot F1M2 w grudniu 1940 roku został wprowadzony do jednostek lotnictwa japońskiej marynarki wojennej, gdzie był wykorzystywany jako samolot obserwacyjny, ale również wodnosamolot myśliwski i szturmowy. Startował zarówno z okrętów przy użyciu katapult, jak i z baz przybrzeżnych.
Stosowany był do końca drugiej wojny światowej, do jego głównych zadań należało zwalczanie okrętów podwodnych i eskortowanie konwojów.

## Opis konstrukcji
Wodnosamolot Mitsubishi F1M2 był dwupłatem o konstrukcji całkowicie metalowej. Kabina pilota odkryta, a kabina strzelca-obserwatora częściowo zakryta.
Napęd samolotu stanowił silnik gwiazdowy, czternastocylindrowy, chłodzony powietrzem.
Uzbrojenie samolotu stanowiły trzy karabiny maszynowe: dwa stałe i jeden ruchomy. Samolot też mógł przenosić dwie bomby lotnicze o masie 30 lub 60 kilogramów każda lub (do ataków samobójczych) jedną o masie 250 kilogramów.

title: Mitsubishi F1M

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Mitsubishi F1M
(Dane F1M2)
 |grafika                             = F1m 00637 2g.jpg
 |podpis grafiki                      =
 |państwo                             = {{Państwo|JPN|1870}}
 |producent                           = Mitsubishi
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = wodnosamolot obserwacyjny
 |konstrukcja                         = dwupłat o konstrukcji całkowicie metalowej, podwozie – pływakowe, stałe
 |załoga                              = 2
 |data oblotu                         = 1936
 |lata produkcji                      = 1940 – 1944
 |wycofany                            = 1945
 |egzemplarze                         = 944
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = 1 silnik gwiazdowy, 14-cylindrowy Mitsubishi Zuisei 13
 |moc silnika                         = 875 KM (645 kW)
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 11,00 m
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 9,50 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            = 4,00 m
 |powierzchnia nośna                  = 29,50 m²
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         = 1960 kg
 |masa użyteczna                      =
 |masa startowa                       = 2550 kg (normalna)
2 850 kg (maksymalna)
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 = 370 km/h
 |prędkość przelotowa                 = 205 km/h
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 = 5 min 4 sek. na wysokość 3000 m
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               = 9440 m
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 445 km (normalny)
740 km (maksymalny)
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          = 2 km Typ 97 kal. 7,7 mm
1 km Typ 92 kal. 7,7 mm
2 bomby o łącznej masie 120 kg
(do zastosowań samobójczych 1 bomba o masie 250 kg)
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = Japonia, Tajlandia
 |rzuty                               = Mitsubishi F1M 3-view line drawing.png
 |commons                             = Category:Mitsubishi F1M
}}
'''Mitsubishi F1M''' ([[Lista amerykańskich nazw kodowych japońskich samolotów w okresie II wojny światowej|amerykańskie oznaczenie kodowe]] '''''Pete''''') – japoński [[wodnosamolot]] obserwacyjny z okresu [[II wojna światowa|drugiej wojny światowej]]. Potocznie nazywany był też skróconą nazwą japońską '''''Reikan''''' (od ''rei-shiki kansokuki'' - wodnosamolot obserwacyjny typ 1){{odn|Wieliczko|2017|s=19}}.

== Historia ==
W 1934 roku dowództwo lotnictwa japońskiej marynarki wojennej ogłosiło wymagania dla wodnosamolotu obserwacyjnego małego zasięgu nowej kategorii F, który miał uzupełnić i częściowo zastąpić wodnosamoloty [[Nakajima E8N|Nakajima E8N1/2]]. Dzięki lepszym osiągom, zwrotności i uzbrojeniu, miał w założeniach łączyć funkcje wodnosamolotu obserwacyjnego dla dużych okrętów oraz wodnosamolotu myśliwskiego, do zwalczania wrogich samolotów rozpoznawczych{{odn|Wieliczko|2017|s=17}}. Dobra prędkość wznoszenia miała także ułatwić jego zastosowanie do korygowania ognia artylerii pancerników{{odn|Wieliczko|2017|s=17}}. Na podstawie tych wymagań projekty opracowały wytwórnie: [[Aichi Kōkūki KK|Aichi]] (F1A1), [[Kawanishi]] i [[Mitsubishi]]. Najlepszym okazał się projekt Mitsubishi, mający oznaczenie fabryczne Ka-17, opracowany przez zespół inż. Eitarō Sano, pod nadzorem inż. Jōjiego Hattoriego{{odn|Wieliczko|2017|s=17}}.

W czerwcu 1936 roku oblatano prototyp samolotu, który otrzymał [[Krótki system oznaczeń samolotów Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej|skrócone oznaczenie]] F1M1 i [[Długi system oznaczeń samolotów Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej|nazwę opisową]] ''rei-shiki kansokuki ichi-ichi-gata'' (wodnosamolot obserwacyjny typ 1 model 11),  w skrócie ''Reikan''{{odn|Wieliczko|2017|s=19}}. W samolocie zastosowano silnik [[Nakajima Hikari-1]]. Wymogi dla osiągów samaolotu nakazały zastosowanie zwartej konstrukcji, z centralnym pływakiem, dobrze opracowanej aerodynamicznie. Próby samolotu prowadzone w [[Nagoja|Nagoi]] wykazały szereg usterek. Samolot był niestateczny i łatwo wpadał w korkociąg. Po dokonaniu zmian i zainstalowaniu mocniejszego silnika [[Mitsubishi Zuisei 13]], o mniejszej średnicy, samolot otrzymał oznaczenie F1M2 i został w 1940 roku wprowadzony do produkcji seryjnej.

Wodnosamoloty F1M2 produkowano w wytwórni [[Mitsubishi|Mitsubishi Jukogyo K. K]], gdzie według najnowszych publikacji zbudowano 342 samoloty, oraz w wytwórni samolotów Arsenału Marynarki w Sasebo, a następnie 21. Arsenału Lotniczego Marynarki w Ōmura koło Sasebo, gdzie zbudowano łącznie 598 samolotów<ref group=uwaga name=liczba>Według {{odn|Wieliczko|2017|s=20-22|ref=nie}} powyższe dane pochodzą z najnowszej literatury, natomiast w starszych publikacjach podawane były inne liczby, jak np. 524 w Mitsubishi i 470 w 21. Arsenale, łącznie 1016 wraz z prototypami.</ref>. Produkcję zakończono w 1944 roku; łącznie zbudowano 944 samoloty, w tym 4 prototypy<ref group=uwaga name=liczba/>.

== Użycie w lotnictwie ==
Wodnosamolot F1M2 w grudniu 1940 roku został wprowadzony do jednostek lotnictwa japońskiej marynarki wojennej, gdzie był wykorzystywany jako samolot obserwacyjny, ale również wodnosamolot myśliwski i szturmowy. Startował zarówno z okrętów przy użyciu [[Katapulta startowa|katapult]], jak i z baz przybrzeżnych.

Stosowany był do końca drugiej wojny światowej, do jego głównych zadań należało zwalczanie [[okręt podwodny|okrętów podwodnych]] i eskortowanie konwojów.

== Opis konstrukcji ==
Wodnosamolot Mitsubishi F1M2 był [[dwupłat]]em o konstrukcji całkowicie metalowej. Kabina pilota odkryta, a kabina strzelca-obserwatora częściowo zakryta.

Napęd samolotu stanowił [[silnik gwiazdowy]], czternastocylindrowy, chłodzony powietrzem.

Uzbrojenie samolotu stanowiły trzy karabiny maszynowe: dwa stałe i jeden ruchomy. Samolot też mógł przenosić dwie bomby lotnicze o masie 30 lub 60 kilogramów każda lub (do ataków samobójczych) jedną o masie 250 kilogramów.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|imię = Tadeusz |nazwisko = Januszewski |imię2 = Krzysztof |nazwisko2 = Zalewski |tytuł = Japońskie samoloty marynarki |tom = I |wydawca = Lampart |miejsce = Warszawa |rok = 2000 |isbn = 83-86776-50-1}}
* {{cytuj stronę|url = http://www.combinedfleet.com/ijna/f1m.htm |tytuł = Mitsubishi F1M |data dostępu = 2010-08-10|autor = Joao Paulo Juliao Matsuura |opublikowany = WWII Imperial Japanese Naval Aviation Page | praca = | data = | język = en}}
*{{Cytuj pismo | nazwisko = Wieliczko| imię =Leszek A. | tytuł =Mitsubishi F1M (Pete) | czasopismo = Technika Wojskowa Historia|  oznaczenie = nr specjalny 6(36)/2017| strony =16-25 | data = | rok =2017 | wydawca =Magnum X | miejsce = | issn = | odn =tak }}

{{Japońskie samoloty marynarki 2WŚ}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Japońskie samoloty patrolowe II wojny światowej]]
[[Kategoria:Japońskie wodnosamoloty II wojny światowej]]
[[Kategoria:Samoloty Mitsubishi|F1M]]
[[Kategoria:Dwupłaty]]
[[Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym]]
[[Kategoria:Japońskie wodnosamoloty pływakowe]]

title: Mitsubishi F1M · (Dane F1M2)

Państwo: Japonia

Producent: Mitsubishi

Typ: wodnosamolot obserwacyjny

Startowa: 2550 kg (normalna) · 2 850 kg (maksymalna)

Prędkość wznoszenia: 5 min 4 sek. na wysokość 3000 m

Zasięg: 445 km (normalny) · 740 km (maksymalny)


text:
# Freathy
Freathy – wieś w Anglii, w Kornwalii, położona na półwyspie Rame, nad zatoką Whitsand Bay (kanał La Manche). Leży 95 km na wschód od miasta Penzance i 317 km na południowy zachód od Londynu.

title: Freathy

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Freathy
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Freathy
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South West England|South West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Kornwalia]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 01752
 |kod pocztowy                 = PL10
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kornwalia
 |współrzędne                  = 50°20′47″N 4°15′8″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Freathy''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w [[Kornwalia|Kornwalii]], położona na półwyspie [[Rame (półwysep)|Rame]], nad zatoką [[Whitsand Bay]] (kanał [[La Manche]]). Leży 95 km na wschód od miasta [[Penzance]] i 317 km na południowy zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SX3978452102|tytuł=Freathy na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w Kornwalii]]

title: Freathy

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South West

Hrabstwo: Kornwalia