text:
# Parafia Chrystusa Króla w Ogrodnikach
Parafia pw. Chrystusa Króla w Ogrodnikach – parafia rzymskokatolicka, należąca do dekanatu Łochów, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej.

## Zasięg parafii
Do parafii należą wierni z miejscowości: Grabowiec, Ogrodniki i Zagrodniki.

title: Parafia Chrystusa Króla w Ogrodnikach

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia pw.
Chrystusa Króla
w Ogrodnikach
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Ogrodniki (3).jpg
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Ogrodniki (powiat węgrowski)|Ogrodniki]]
 |adres                   = Ogrodniki 46
07-130 Łochów
 |data powołania          = 1 września 1990
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja drohiczyńska|drohiczyńska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[dekanat Łochów|Łochów]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Chrystusa Króla w Ogrodnikach|Chrystusa Króla]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Leszek Tymoszuk
 |wezwanie                = Niedziela [[Chrystus Król|Chrystusa Króla]]
 |dzień wspomnienia       = 26 sierpnia
 |kod mapy                = Łochów (gmina)
 |współrzędne             = 52°33'51.617"N, 21°47'47.047"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = http://parafia-ogrodniki.pl
}}
'''Parafia pw. Chrystusa Króla w Ogrodnikach''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], należąca do [[dekanat Łochów|dekanatu Łochów]], [[Diecezja drohiczyńska|diecezji drohiczyńskiej]], [[Metropolia białostocka|metropolii białostockiej]]<ref name=par>{{Cytuj stronę|url= https://drohiczynska.pl/parafie/ogrodniki-parafia-chrystusa-krola/| tytuł = Ogrodniki – Parafia Chrystusa Króla| opublikowany = drohiczynska.pl}}</ref>.

== Zasięg parafii ==
Do parafii należą wierni z miejscowości{{r|par}}: [[Grabowiec (powiat węgrowski)|Grabowiec]], [[Ogrodniki (powiat węgrowski)|Ogrodniki]] i [[Zagrodniki (wieś w województwie mazowieckim)|Zagrodniki]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Parafie dekanatu Łochów}}

{{SORTUJ:Ogrodniki (powiat węgrowski)}}
[[Kategoria:Parafie diecezji drohiczyńskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Chrystusa Króla]]
[[Kategoria:Religia w gminie Łochów]]
[[Kategoria:Ogrodniki (powiat węgrowski)]]

title: Parafia pw. · Chrystusa Króla · w Ogrodnikach

Siedziba: Ogrodniki

Adres: Ogrodniki 46 · 07-130 Łochów

Data powołania: 1 września 1990

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

diecezja: drohiczyńska

Dekanat: Łochów

Kościół parafialny: Chrystusa Króla

Proboszcz: ks. Leszek Tymoszuk

Wezwanie: Niedziela Chrystusa Króla

Wspomnienie liturgiczne: 26 sierpnia


text:
# Szahab Ghuredżili
Szahab Ghuredżili (ur. 22 stycznia 1990) – irański zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Ósmy na mistrzostwach świata w 2017. Brązowy medalista igrzysk Solidarności Islamskiej w 2017. Trzeci na MŚ juniorów w 2010 roku.

wikiname: plwiki

title: Szahab Ghuredżili

in_language: pl

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Szahab Ghuredżili
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[22 stycznia]] [[1990]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 190 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|IRI}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska solidarności islamskiej|Igrzyska Solidarności Islamskiej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Zapasy na Igrzyskach Solidarności Islamskiej 2017|Baku 2017]]|130 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Szahab Ghuredżili''' (ur. [[22 stycznia]] [[1990]]) – [[Iran|irański]] [[Zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Ósmy na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2017|2017]]. Brązowy medalista [[Igrzyska solidarności islamskiej|igrzysk Solidarności Islamskiej]] w [[Zapasy na Igrzyskach Solidarności Islamskiej 2017|2017]]. Trzeci na MŚ juniorów w 2010<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=084C7E164C1B4A9293219B4F37FD0210| tytuł = Dane | opublikowany = Foeldeak.com  | data dostępu = 2017-05-18 | język = en}}</ref> roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Ghourehjili, Shahab}}
[[Kategoria:Irańscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: · Szahab Ghuredżili

Data urodzenia: 22 stycznia 1990

title: Dorobek medalowy

brąz: Baku 2017 · 130 kg st.klasyczny


text:
# Carlos Azpíroz Costa
Carlos Alfonso Azpiroz Costa OP (ur. 30 października 1956 w Buenos Aires) – katolicki duchowny, dominikanin, arcybiskup metropolita Bahía Blanca od 2017.

## Życiorys
Święcenia kapłańskie przyjął 14 sierpnia 1987 z rąk kardynała Eduardo Francisco Pironio. Był m.in. przełożonym domu nowicjackiego dominikanów w Mar del Plata, sekretarzem prowincji zakonnej oraz prokuratorem generalnym zgromadzenia.
W 2001 kapituła generalna dominikanów w Providence (USA) wybrała go na generała Zakonu Braci Kaznodziejów. Stanowisko to obejmował do roku 2010, kiedy kapituła generalna dominikanów w Rzymie wybrała na nowego generała Zakonu o. Bruno Cadoré OP. Po ustąpieniu z urzędu piastował funkcje przeora kilku brazylijskich klasztorów.
3 listopada 2015 papież Franciszek mianował go arcybiskupem koadiutorem Bahía Blanca. Sakry biskupiej udzielił mu 22 grudnia 2015 metropolita Bahía Blanca – arcybiskup Guillermo Garlatti. Rządy w archidiecezji objął 12 lipca 2017 po przejściu na emeryturę poprzednika. W latach 2021-2024 był drugim wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny.

title: Carlos Azpíroz Costa

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Carlos Azpíroz Costa
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Mgr Carlos Alfonso Azpiroz Costa en 2016 (cropped).png
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  = Alégrense siempre en el Señor
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Argentyna]]
 |data urodzenia          = 30 października 1956
 |miejsce urodzenia       = [[Buenos Aires]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Arcybiskup Bahia Blanca
 |1. funkcja - okres      = od 2017
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[dominikanie]]
 |data ślubów zakonnych   = 10 marca 1984
 |data diakonatu          = 8 sierpnia 1986
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 14 sierpnia 1987
 |data nominacji          = 3 listopada 2015
 |data sakry              = 22 grudnia 2015
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     =
 |data konsekracji          = 22 grudnia 2015
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Guillermo Garlatti]]
 |współkonsekratorzy        = [[Armando José María Rossi]]<br />[[Luis Teodorico Stöckler]]
 |biskupi konsekrowani      =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Jorge Luis Wagner]]|16 listopada 2019}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Pedro Fournau]]|6 grudnia 2024}}
 |biskupi współkonsekrowani =
}}
'''Carlos Alfonso Azpiroz Costa [[Dominikanie|OP]]''' (ur. [[30 października]] [[1956]] w [[Buenos Aires]]) – katolicki duchowny, dominikanin, arcybiskup metropolita [[Archidiecezja Bahía Blanca|Bahía Blanca]] od 2017.

== Życiorys ==
[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] przyjął 14 sierpnia 1987 z rąk [[kardynał]]a [[Eduardo Francisco Pironio]]. Był m.in. przełożonym domu nowicjackiego dominikanów w [[Mar del Plata]], sekretarzem prowincji zakonnej oraz prokuratorem generalnym zgromadzenia<ref name="sala">{{Cytuj stronę| url= https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2015/11/03/0852/01891.html | tytuł= Nomina dell’Arcivescovo Coadiutore dell’Arcidiocesi di Bahia Blanca (Argentina) | opublikowany= vatican.va | data= 2015-11-03 | język=it | data dostępu= 2022-03-19}}</ref>.

W 2001 kapituła generalna dominikanów w [[Providence]] (USA) wybrała go na [[Generał (zakon)|generała Zakonu]] [[Dominikanie|Braci Kaznodziejów]]{{r|sala}}. Stanowisko to obejmował do roku 2010, kiedy kapituła generalna dominikanów w [[Rzym]]ie wybrała na nowego generała Zakonu o. [[Bruno Cadoré]] OP. Po ustąpieniu z urzędu piastował funkcje przeora kilku brazylijskich klasztorów{{r|sala}}.

3 listopada 2015 papież [[Franciszek (papież)|Franciszek]] mianował go arcybiskupem [[Biskup koadiutor|koadiutorem]] [[Archidiecezja Bahía Blanca|Bahía Blanca]]{{r|sala}}. [[Sakra|Sakry biskupiej]] udzielił mu 22 grudnia 2015 metropolita Bahía Blanca – arcybiskup [[Guillermo Garlatti]]. Rządy w archidiecezji objął 12 lipca 2017 po przejściu na emeryturę poprzednika<ref>{{Cytuj stronę| url= https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2017/07/12/0485/01076.html | tytuł= Rinuncia e successione dell’Arcivescovo di Bahía Blanca (Argentina) | opublikowany= vatican.va | data= 2017-07-12 | język=it | data dostępu= 2022-03-19}}</ref>. W latach 2021-2024 był drugim wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny<ref>{{Gcatholic|http://www.gcatholic.org/dioceses/org/conference-004|Konferencja Episkopatu Argentyny|2025-06-29}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bazpcos |tytuł = Carlos Azpíroz Costa |data dostępu = 2015-11-03}}

{{Generałowie zakonu dominikanów}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Azpiroz Costa, Carlos Alfonso}}
[[Kategoria:Argentyńscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Argentyńscy dominikanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1956]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Buenos Aires]]

title: Carlos Azpíroz Costa

Kraj działania: Argentyna

Data i miejsce urodzenia: 30 października 1956 · Buenos Aires

Wyznanie: katolicyzm

Inkardynacja: dominikanie

Diakonat: 8 sierpnia 1986

Prezbiterat: 14 sierpnia 1987

Nominacja biskupia: 3 listopada 2015

Sakra biskupia: 22 grudnia 2015

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 22 grudnia 2015

Konsekrator: Guillermo Garlatti

Współkonsekratorzy: Armando José María Rossi · Luis Teodorico Stöckler

Jorge Luis Wagner: 16 listopada 2019

Pedro Fournau: 6 grudnia 2024


text:
# Great Gransden
Great Gransden – wieś w Anglii, w hrabstwie Cambridgeshire, w dystrykcie Huntingdonshire. Leży 19 km na zachód od miasta Cambridge i 76 km na północ od Londynu. W 2001 miejscowość liczyła 969 mieszkańców.

title: Great Gransden

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Great Gransden
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Great Gransden Windmill - geograph.org.uk - 266418.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Great Gransden
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[East of England]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Cambridgeshire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Huntingdonshire]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 969<ref name="ludnosc">Populacja według spisu ludności 2001. Dane dostępne ze strony https://www.nomisweb.co.uk/home/census2001.asp</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 01767
 |kod pocztowy                 = SG19
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Cambridgeshire
 |współrzędne                  = 52°11′N 0°9′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Great Gransden''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Cambridgeshire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Huntingdonshire]]. Leży 19 km na zachód od miasta [[Cambridge]] i 76 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=TL2694355642|tytuł=Great Gransden na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>. W 2001 miejscowość liczyła 969 mieszkańców<ref name="ludnosc"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Cambridgeshire]]

title: Great Gransden

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: East of England

Hrabstwo: Cambridgeshire

Dystrykt: Huntingdonshire


text:
# Claude Azéma
Claude Azéma (ur. 23 lipca 1946 we Francji) – francuski i międzynarodowy działacz sportowy. Prezes Międzynarodowej Federacji Petanque i Gry Prowansalskiej (FIPJP) (fr. Fédération Internationale de Pétanque et Jeu Provençal). Stanowisko to piastuje od roku 2008, został na nie wybrany po raz drugi z rzędu (pierwszy w 2004).
Swoją działalność organizacyjną rozpoczął w latach 70. XX wieku. W 1974 był założycielem i przewodniczącym Komisji Sędziowskiej Francuskiej Federacji Petanque i Gry Prowansalskiej (FFJP). Od tamtego czasu wielokrotnie wybierany do zarządu  FFJP, również jako przewodniczący.

title: Claude Azéma

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Claude Azéma
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[23 lipca]] [[1946]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = działacz sportowy
 |narodowość                = [[Francuzi|francuska]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Claude Azéma''' (ur. [[23 lipca]] [[1946]] we [[Francja|Francji]]) – francuski i międzynarodowy działacz sportowy. Prezes [[Międzynarodowa Federacja Pétanque i Gry Prowansalskiej|Międzynarodowej Federacji Petanque i Gry Prowansalskiej (FIPJP)]] ([[Język francuski|fr.]] ''Fédération Internationale de Pétanque et Jeu Provençal''). Stanowisko to piastuje od roku 2008, został na nie wybrany po raz drugi z rzędu (pierwszy w 2004).

Swoją działalność organizacyjną rozpoczął w latach 70. XX wieku. W 1974 był założycielem i przewodniczącym Komisji Sędziowskiej [[Francuska Federacja Petanque i Gry Prowansalskiej|Francuskiej Federacji Petanque i Gry Prowansalskiej (FFJP)]]. Od tamtego czasu wielokrotnie wybierany do zarządu  FFJP, również jako przewodniczący.

== Linki zewnętrzne ==

* [http://franceolympique.com/art/697/claude_azema.html Profil dotychczasowej działalności Claude Azéma na stronie Francuskiego Komitetu Olimpijskiego]

{{Petanque}}

[[Kategoria:Pétanque]]
[[Kategoria:Francuscy gracze w pétanque]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]

title: Claude Azéma

Zawód, zajęcie: działacz sportowy

Narodowość: francuska


text:
# Nowa Brytania Zachodnia
Nowa Brytania Zachodnia (ang. West New Britain) – prowincja Papui-Nowej Gwinei, obejmująca zachodnią część wyspy Nowa Brytania oraz wiele mniejszych wysepek. Ośrodkiem administracyjnym prowincji jest Kimbe.
Prowincja została wydzielona w 1966. Do 1969 stolicą prowincji było Hoskins.

title: Nowa Brytania Zachodnia

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Nowa Brytania Zachodnia
 |nazwa oryginalna                = West New Britain
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[Podział administracyjny Papui-Nowej Gwinei|prowincja]]
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           = Flag of West New Britain.svg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = PNG
 |1. jednostka administracyjna    = [[Islands (Papua-Nowa Gwinea)|Islands]]
 |siedziba                        = [[Kimbe]]
 |ISO 3166-2                      = PG-WBK
 |powierzchnia                    = 20 387 km²{{r|statoids}}
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 264 264{{r|census2011}}
 |gęstość zaludnienia             = 12,96 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = West New Britain in Papua New Guinea.svg
 |nazwa mapy                      = Papui-Nowej Gwinei
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Nowa Brytania Zachodnia''' ([[język angielski|ang.]] ''West New Britain'') – prowincja [[Papua-Nowa Gwinea|Papui-Nowej Gwinei]], obejmująca zachodnią część wyspy [[Nowa Brytania]] oraz wiele mniejszych wysepek. Ośrodkiem administracyjnym prowincji jest [[Kimbe]].

Prowincja została wydzielona w 1966. Do 1969 stolicą prowincji było [[Hoskins]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=census2011>{{cytuj stronę | url = http://www.nso.gov.pg/index.php/document-library?view=download&fileId=65 | tytuł = 2011 National Population and Housing Census of Papua New Guinea - Final Figures | opublikowany = National Statistics Office Papua-New Guinea | data = 2011 | data dostępu = 2016-05-23 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160428152628/http://www.nso.gov.pg/index.php/document-library?view=download&fileId=65 | zarchiwizowano = 28 kwietnia 2016 }}</ref>
<ref name="statoids">{{Cytuj stronę | url = http://www.statoids.com/upg.html | tytuł = Provinces of Papua New Guinea | nazwisko = Law | imię = Gwillim | praca = Statoids | język = en | data dostępu = 2018-01-16}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.papuanewguinea.travel/westernnewbritain | tytuł = West New Britain Province | opublikowany = Papua New Guinea Tourism Promotion Authority | język = en}}

{{Papua-Nowa Gwinea podział}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Podział administracyjny Papui-Nowej Gwinei]]
[[Kategoria:Nowa Brytania]]

title: Nowa Brytania ZachodniaWest New Britain

Państwo: Papua-Nowa Gwinea

Region: Islands

Siedziba: Kimbe

Kod ISO 3166-2: PG-WBK


text:
# Wave of Heat
Wave of Heat – jedenasty solowy album Izzy’ego Stradlina, byłego gitarzysty rytmicznego Guns N’ Roses.
Album został wydany w 2010 roku i udostępniony w internecie za pośrednictwem iTunes.

## Lista utworów
1. Beat Up
2. Old Tune
3. Rollin Rollin
4. Gone
5. Difference
6. Waiting For My Ride
7. Job
8. Raven
9. Way It Goes
10. Texas

Muzyka i słowa zostały napisane przez Izziego Stradlina.

## Pozostali muzycy biorący udział w nagrywaniu płyty
- Rick Richards – gitara prowadząca
- JT Langoria – gitara basowa (3 utwory)
- Duff McKagan – gitara basowa (7 utworów)
- Taz Bentley – perkusja, bębny

title: Wave of Heat

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Wave of Heat
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Izzy Stradlin]]
 |wydany                    = 15 lipca 2010
 |nagrywany                 = styczeń–maj 2010
 |gatunek                   = [[rock and roll]]
 |długość                   = 36:12
 |wytwórnia                 =
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2010
 |poprzedni album           = [[Smoke]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2009
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
}}
'''Wave of Heat''' – jedenasty solowy album [[Izzy Stradlin|Izzy’ego Stradlina]], byłego gitarzysty rytmicznego [[Guns N’ Roses]].
Album został wydany w 2010 roku i udostępniony w internecie za pośrednictwem [[iTunes]].

== Lista utworów ==
# ''Beat Up''
# ''Old Tune''
# ''Rollin Rollin''
# ''Gone''
# ''Difference''
# ''Waiting For My Ride''
# ''Job''
# ''Raven''
# ''Way It Goes''
# ''Texas''

Muzyka i słowa zostały napisane przez Izziego Stradlina.

== Pozostali muzycy biorący udział w nagrywaniu płyty ==
* [[Rick Richards]] – gitara prowadząca
* [[JT Langoria]] – gitara basowa (3 utwory)
* [[Duff McKagan]] – gitara basowa (7 utworów)
* [[Taz Bentley]] – perkusja, bębny

== Linki zewnętrzne ==
* [http://itunes.apple.com/us/album/wave-of-heat/id382747667 iTunes Preview Izzy Stradlin Wave of Heat]

[[Kategoria:Albumy rockowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2010]]

title: Wave of Heat

Nagrywany: styczeń–maj 2010

Gatunek: rock and roll

Smoke · (2009): Wave of Heat · (2010) · —


text:
# Mohammed Gambo
Mohammed Gambo (ur. 10 marca 1988 w Kano) – piłkarz nigeryjski grający na pozycji napastnika.

## Kariera klubowa
Swoją karierę piłkarską Gambo rozpoczął w klubie Kano Pillars FC. W 2006 roku awansował do kadry pierwszego zespołu i wtedy też zadebiutował w jego barwach w nigeryjskiej Premier League. W sezonie 2007/2008 wywalczył z nim swój pierwszy w karierze tytuł mistrza Nigerii, a także zdobył swój pierwszy Superpuchar Nigerii. Po tytuł mistrzowski sięgał także w sezonach 2011/2012, 2013 i 2014. Z kolei w sezonach 2009/2010 i 2019 został wicemistrzem kraju. W 2019 zdobył też Puchar Nigerii. W latach 2019–2021 grał w zespole Katsina United FC.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Nigerii Gambo zadebiutował 23 czerwca 2013 roku w przegranym 0:3 meczu Pucharu Konfederacji 2013 z Hiszpanią, rozegranym w Fortalezie. W 71. minucie tego meczu zmienił Josepha Akpalę. Od 2013 do 2015 rozegrał w kadrze narodowej 4 mecze i strzelił 1 gola.

title: Mohammed Gambo

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Mohammed Gambo
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 10 marca 1988
 |miejsce urodzenia       = [[Kano (miasto)|Kano]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 187 cm
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 2006–2019 ! [[Kano Pillars FC]]
! 2019–2021 ! [[Katsina United FC]]
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna = ! 2013–2015 ! {{Reprezentacja|NGA|pn}} ! 4 ! 1
 |data reprezentacja      =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Mohammed Gambo''' (ur. [[10 marca]] [[1988]] w [[Kano (miasto)|Kano]]) – [[piłkarz]] [[Nigeria|nigeryjski]] grający na pozycji [[napastnik]]a.

== Kariera klubowa ==
Swoją karierę piłkarską Gambo rozpoczął w klubie [[Kano Pillars FC]]. W 2006 roku awansował do kadry pierwszego zespołu i wtedy też zadebiutował w jego barwach w [[Nigeria Premier League|nigeryjskiej Premier League]]. W sezonie 2007/2008 wywalczył z nim swój pierwszy w karierze tytuł mistrza Nigerii, a także zdobył swój pierwszy [[Superpuchar Nigerii w piłce nożnej|Superpuchar Nigerii]]. Po tytuł mistrzowski sięgał także w sezonach 2011/2012, 2013 i 2014. Z kolei w sezonach 2009/2010 i 2019 został wicemistrzem kraju. W 2019 zdobył też [[Puchar Nigerii w piłce nożnej|Puchar Nigerii]]. W latach 2019–2021 grał w zespole [[Katsina United FC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Nigerii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Nigerii]] Gambo zadebiutował 23 czerwca 2013 roku w przegranym 0:3 meczu [[Puchar Konfederacji w piłce nożnej 2013|Pucharu Konfederacji 2013]] z [[Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej mężczyzn|Hiszpanią]], rozegranym w [[Fortaleza|Fortalezie]]. W 71. minucie tego meczu zmienił [[Joseph Akpala|Josepha Akpalę]]. Od 2013 do 2015 rozegrał w kadrze narodowej 4 mecze i strzelił 1 gola.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|52699}}

{{PK 2013 Nigeria}}

{{SORTUJ:Gambo, Mohammed}}
[[Kategoria:Reprezentanci Nigerii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Kano Pillars FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Katsina United FC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Konfederacji w piłce nożnej 2013]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1988]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kano]]

title: · Mohammed Gambo

Data i miejsce urodzenia: 10 marca 1988 · Kano

Pozycja: napastnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Kano Pillars FC

Katsina United FC

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Nigeria · 4 · (1)


text:
# Desarmillaria
Desarmillaria (Herink) R.A. Koch & Aime (podopieńka) – rodzaj grzybów z rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae). W Polsce występuje jeden gatunek, dawniej zaliczany do rodzaju Armillaria (opieńka).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji: Fomitopsidaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum).
Bazonim Armillaria subgen. Desarmillaria utworzył Josef Herink w 1973 r. Do rangi odrębnego rodzaju podnieśli go R.A. Koch i M.C. Aime w 2017 r.
Nazwę polską zarekomendowała Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów.

## Gatunki
- Desarmillaria caespitosa (Berk.) Antonín, J.E. Stewart & Medel 2021[4]
- Desarmillaria ectypa (Fr.) R.A. Koch & Aime 2017 – podopieńka torfowiskowa
- Desarmillaria tabescens (Scop.) R.A. Koch & Aime 2017

Nazwy naukowe i wykaz gatunków na podstawie Index Fungorum. Nazwy polskie na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów.

title: Desarmillaria

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Podopieńka
 |grafika              = Armillaria ectypa.jpg
 |opis grafiki         = [[Podopieńka torfowiskowa]]
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[pieczarkowce]]
 |rodzina              = [[obrzękowcowate]]
 |rodzaj               = podopieńka
 |nazwa łacińska       = Desarmillaria
 |autor                = (Herink) R.A. Koch & Aime
 |cytat                = ''BMC Evol. Biol.'' 17(no. 33): 11 (2017)
 |typ nomenklatoryczny =
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              =
}}
'''''Desarmillaria''''' (Herink) R.A. Koch & Aime ('''podopieńka''') – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[Grzyby|grzybów]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[obrzękowcowate|obrzękowcowatych]] (''Physalacriaceae'')<ref name=if />. W Polsce występuje jeden gatunek, dawniej zaliczany do rodzaju ''[[Armillaria]]'' (opieńka)<ref name=check />.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji: ''Fomitopsidaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi'' (według [[Index Fungorum]])<ref name=if />.

[[Bazonim]] ''Armillaria'' subgen. ''Desarmillaria'' utworzył [[Josef Herink]] w 1973 r. Do rangi odrębnego rodzaju podnieśli go R.A. Koch i M.C. Aime w 2017 r.<ref name=if />

Nazwę polską zarekomendowała Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów<ref name=kom />.

== Gatunki ==
* ''[[Desarmillaria caespitosa]]'' (Berk.) Antonín, J.E. Stewart & Medel 2021<ref>Takson niepewny.</ref>
* ''Desarmillaria ectypa'' (Fr.) R.A. Koch & Aime 2017 – [[podopieńka torfowiskowa]]
* ''[[Desarmillaria tabescens]]'' (Scop.) R.A. Koch & Aime 2017
<small>Nazwy naukowe i wykaz gatunków na podstawie ''[[Index Fungorum]]''<ref name=if2 />. [[Biologiczne nazewnictwo zwyczajowe|Nazwy polskie]] na podstawie rekomendacji Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów<ref name=kom /></small>.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=check>{{Cytuj |autor = [[Władysław Wojewoda]] |tytuł = [[Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski]] |miejsce = Kraków |wydawca = W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |data = 2003 |isbn = 83-89648-09-1}}</ref>
<ref name=if>{{cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/Names/NamesRecord.asp?RecordID=819124 |tytuł = Index Fungorum |data dostępu = 2021-08-19}}</ref>
<ref name=if2>{{Cytuj |url = http://www.indexfungorum.org/names/Names.asp |tytuł = Index Fungorum (gatunki) |data dostępu = 2013-03-05}}</ref>
<ref name=kom>{{Cytuj |tytuł = Rekomendacja nr 2/2021 Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego |data dostępu = 2021-07-19 |url = http://www.ptmyk.pl/wp-content/uploads/2021/02/Rekomendacja-1_2021_z-dnia-20_02_2021-FINA%C5%81.pdf}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Physalacriaceae]]

title: Podopieńka

Domena: eukarionty

Królestwo: grzyby

Typ: podstawczaki

Klasa: pieczarniaki

Rząd: pieczarkowce

Rodzina: obrzękowcowate

Rodzaj: podopieńka


text:
# Ewangelia Prawdy
Ewangelia Prawdy – gnostycki traktat mistyczno-teologiczny powstały w II w. n.e. (większość specjalistów datuje go na lata 140 - 180 n.e.), napisany przez gnostyckiego filozofa i teologa Walentyna lub pochodzący z jego szkoły.

## ManuskryptEwangelii Prawdy
W przeciwieństwie do innych gnostyckich ewangelii apokryficznych Ewangelia Prawdy nie przedstawia zdarzeń z życia Jezusa, nie zawiera też (jak Ewangelia Tomasza) jego wypowiedzi - nie jest więc ewangelią w typowym znaczeniu.
Tekst Ewangelii Prawdy był znany i rozpowszechniany wśród niektórych grup chrześcijańskich w drugiej połowie II wieku oraz w wiekach III i IV. Jego zawartość była też przedmiotem ostrych polemik, zwłaszcza ze strony ortodoksyjnych biskupów. Do Ewangelii Prawdy odnosi się w swoich polemikach Hipolit, biskup Lyonu, jako do dzieła szkodliwego, spreparowanego przez gnostyków i siejącego jedynie zamęt wśród chrześcijan. Wspomina także o niej biskup Ireneusz jako o dziele heretyckim.
Pomimo sporego rozpowszechnienia w późnej starożytności i wymieniania jej wielokrotnie przez Ojców Kościoła (m.in. biskupi Hipolit i Ireneusz oraz Tertulian, Epifaniusz, tzw. Pseudo-Tertulian w dziełach polemicznych zatytułowanych Adversus Haereses), tekst Ewangelii Prawdy w średniowieczu i w czasach nowożytnych pozostawał nieznany i uchodził powszechnie za zaginiony. Sytuacja taka miała miejsce aż do odkrycia obszernego zbioru dzieł gnostyckich w 1945 roku w Nag Hammadi, znanego jako biblioteka z Nag Hammadi.

## JęzykEwangelii Prawdy
Ewangelia Prawdy napisana została pierwotnie po grecku, tłumaczona jednak była również na inne języki. Tekst odnaleziony w Nag Hammadi nie jest oryginałem - stanowi jedynie jej tłumaczenie na dialekt saidzki języka starokoptyjskiego. Pomimo zniekształceń w tłumaczeniu tekst Ewangelii Prawdy napisany jest wspaniałym, miejscami poetyckim językiem i posiada on wielką wartość literacką. Potwierdza to przytoczony poniżej początkowy fragment Ewangelii Prawdy:
Ewangelia Prawdy jest radością tych, którzy otrzymali łaskę od Ojca Prawdy, aby poznali Go mocą Słowa, które przybyło z Pełni Bytu, które będąc w myśli i umyśle Ojca jest tym, o czym mówi się, że jest zbawcą, albowiem jest to nazwa dzieła, które ma dokonać zbawienia tych, którzy nie znali Ojca, gdyż nazwą Ewangelii jest obietnica nadziei, które jest wybawieniem dla tych, którzy go szukają. I wszystko wzięło początek z Niego, to co nieskończone, niepojęte i nieograniczone; z Niego, który jest wyższy ponad wszelką myśl.
[W powyższym tekście wykorzystano tłumaczenie ks. prof. W. Myszora oraz tłumaczenie na język angielski R.M. Granta]
Ewangelia Prawdy napisana została językiem pełnym symboliki i jej tekst jest niemal niezrozumiały dla postronnego czytelnika. Ma on charakter silnie gnostycki i używa często gnostyckiej symboliki i terminologii (w przytoczonym fragmencie: Pełnia Bytu, Ojciec Prawdy, Słowo, zbawienie).

## TreśćEwangelii Prawdy
Ewangelia Prawdy opisuje upadek Ducha i powstanie jego antytezy jako rezultat upadku eonu żeńskiego - Sofii. Nastąpiło to w wyniku nieznajomości Ojca, ponieważ nieznajomość Ojca stworzyła bojaźń, a bojaźń jest gęsta jak mgła, w której antyteza Absolutu - Plane uzyskuje moc. Ewangelia Prawdy przedstawia Jezusa jako wskazującego drogę do przezwyciężenia upadku i antytezy Absolutu poprzez gnozę, to jest poprzez poznanie Ojca oraz odnalezienie w swojej jaźni cząstki boskości. Przedstawia zatem przyjętą w gnostycyzmie drogę zbawienia: następuje ono nie dzięki odkupieniu i ofierze Jezusa (jak to ma miejsce w oficjalnym nauczaniu chrześcijaństwa i jest wyraźnie zaznaczone w Listach św. Pawła), lecz dzięki poznaniu Prawdy o Ojcu rozumianym jako Absolut.
Ewangelia Prawdy stanowi jedno z najważniejszych, a zarazem jedno z najtrudniejszych interpretacyjnie spośród zachowanych pism gnostyckich.

## Literatura
- Epiphanius: Haereses.
- G. Filoramo: A History of Gnosticism, Oxford, (1990).
- Hippolytus: Philosophumena.
- Irenaeus: Adversum Haereses.
- B. Layton: The Gnostic Scriptures, New York, (1987).
- J.M. Robinson [Editor]: The Nag Hammadi Library in English, third edition, New York, (1988).
- Tertullian: Adversum Valetinianos.
- Theodoret: Haereses.

title: Ewangelia Prawdy

wikitext:
'''Ewangelia Prawdy''' – [[gnostycyzm|gnostycki]] traktat mistyczno-teologiczny powstały w II w. n.e. (większość specjalistów datuje go na lata 140 - 180 n.e.), napisany przez gnostyckiego filozofa i teologa [[Walentyn Egipcjanin|Walentyna]] lub pochodzący z jego szkoły.

== Manuskrypt ''Ewangelii Prawdy'' ==
W przeciwieństwie do innych gnostyckich ewangelii apokryficznych ''Ewangelia Prawdy'' nie przedstawia zdarzeń z życia [[Jezus]]a, nie zawiera też (jak [[Ewangelia Tomasza]]) jego wypowiedzi - nie jest więc ewangelią w typowym znaczeniu.

Tekst ''Ewangelii Prawdy'' był znany i rozpowszechniany wśród niektórych grup chrześcijańskich w drugiej połowie II wieku oraz w wiekach III i IV. Jego zawartość była też przedmiotem ostrych polemik, zwłaszcza ze strony ortodoksyjnych biskupów. Do ''Ewangelii Prawdy'' odnosi się w swoich polemikach Hipolit, biskup [[Lyon]]u, jako do dzieła szkodliwego, spreparowanego przez gnostyków i siejącego jedynie zamęt wśród chrześcijan. Wspomina także o niej biskup [[Ireneusz z Lyonu|Ireneusz]] jako o dziele heretyckim.

Pomimo sporego rozpowszechnienia w późnej starożytności i wymieniania jej wielokrotnie przez [[Ojcowie Kościoła|Ojców Kościoła]] (m.in. biskupi Hipolit i Ireneusz oraz [[Tertulian]], [[Epifaniusz z Salaminy|Epifaniusz]], tzw. [[Pseudo-Tertulian]] w dziełach polemicznych zatytułowanych [[Adversus Haereses]]), tekst ''Ewangelii Prawdy'' w średniowieczu i w czasach nowożytnych pozostawał nieznany i uchodził powszechnie za zaginiony. Sytuacja taka miała miejsce aż do odkrycia obszernego zbioru dzieł gnostyckich w 1945 roku w [[Nag Hammadi]], znanego jako [[biblioteka z Nag Hammadi]].

== Język ''Ewangelii Prawdy'' ==
''Ewangelia Prawdy'' napisana została pierwotnie po grecku, tłumaczona jednak była również na inne języki. Tekst odnaleziony w Nag Hammadi nie jest oryginałem - stanowi jedynie jej tłumaczenie na dialekt saidzki języka starokoptyjskiego. Pomimo zniekształceń w tłumaczeniu tekst ''Ewangelii Prawdy'' napisany jest wspaniałym, miejscami poetyckim językiem i posiada on wielką wartość literacką. Potwierdza to przytoczony poniżej początkowy fragment ''Ewangelii Prawdy'':

''Ewangelia Prawdy jest radością tych, którzy otrzymali łaskę od Ojca Prawdy, aby poznali Go mocą Słowa, które przybyło z Pełni Bytu, które będąc w myśli i umyśle Ojca jest tym, o czym mówi się, że jest zbawcą, albowiem jest to nazwa dzieła, które ma dokonać zbawienia tych, którzy nie znali Ojca, gdyż nazwą Ewangelii jest obietnica nadziei, które jest wybawieniem dla tych, którzy go szukają. I wszystko wzięło początek z Niego, to co nieskończone, niepojęte i nieograniczone; z Niego, który jest wyższy ponad wszelką myśl.''

[W powyższym tekście wykorzystano tłumaczenie ks. prof. W. Myszora oraz tłumaczenie na język angielski R.M. Granta]

''Ewangelia Prawdy'' napisana została językiem pełnym symboliki i jej tekst jest niemal niezrozumiały dla postronnego czytelnika. Ma on charakter silnie gnostycki i używa często gnostyckiej symboliki i terminologii (w przytoczonym fragmencie: [[Pleroma|Pełnia Bytu]], [[Ojciec Prawdy]], [[Słowo]], [[zbawienie]]).

== Treść ''Ewangelii Prawdy'' ==
''Ewangelia Prawdy'' opisuje upadek Ducha i powstanie jego antytezy jako rezultat upadku [[eon (gnostycyzm)|eonu]] żeńskiego - [[Sofia (gnostycyzm)|Sofii]]. Nastąpiło to w wyniku nieznajomości Ojca, ponieważ nieznajomość Ojca stworzyła bojaźń, a bojaźń jest gęsta jak mgła, w której antyteza Absolutu - [[Plane]] uzyskuje moc. ''Ewangelia Prawdy'' przedstawia Jezusa jako wskazującego drogę do przezwyciężenia upadku i antytezy Absolutu poprzez [[gnoza|gnozę]], to jest poprzez poznanie Ojca oraz odnalezienie w swojej jaźni cząstki boskości. Przedstawia zatem przyjętą w [[gnostycyzm]]ie drogę zbawienia: następuje ono nie dzięki odkupieniu i ofierze Jezusa (jak to ma miejsce w oficjalnym nauczaniu [[Chrześcijaństwo|chrześcijaństwa]] i jest wyraźnie zaznaczone w Listach św. Pawła), lecz dzięki poznaniu Prawdy o Ojcu rozumianym jako Absolut.

''Ewangelia Prawdy'' stanowi jedno z najważniejszych, a zarazem jedno z najtrudniejszych interpretacyjnie spośród zachowanych pism gnostyckich.

== Literatura ==
* Epiphanius: ''Haereses''.
* G. Filoramo: ''A History of Gnosticism'', Oxford, (1990).
* Hippolytus: ''Philosophumena''.
* Irenaeus: ''Adversum Haereses''.
* B. Layton: ''The Gnostic Scriptures'', New York, (1987).
* J.M. Robinson [Editor]: ''The Nag Hammadi Library in English'', third edition, New York, (1988).
* Tertullian: ''Adversum Valetinianos''.
* Theodoret: ''Haereses''.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.gnosis.art.pl/e_gnosis/aurea_catena_gnosis/ewangelia_prawdy.htm Ewangelia Prawdy]

{{Biblioteka z Nadż Hammadi}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Ewangelie gnostyczne|Prawdy Ewangelia]]
[[Kategoria:Literatura koptyjska]]


text:
# Liberator 2
Liberator 2 (ang. Under Siege 2: Dark Territory) – amerykański film sensacyjny z 1995 roku.

## Fabuła
Liberator 2 jest kontynuacją przygód Caseya Rybacka, który jako były komandos US Navy musi tym razem powstrzymać terrorystów. Casey wraz z bratanicą Sarah wybiera się w podróż pociągiem Continental. W czasie podróży przez Góry Skaliste pociąg zostaje opanowany przez pokaźną grupę terrorystów, pod wodzą szalonego Travisa Dane’a. Travis Dane, agent służb specjalnych, został wykluczony z tajnego projektu nad satelitą Grazer, który potrafi wysłać impuls wywołujący na powierzchni ziemi wstrząsy o dużej sile. W odwecie za wydalenie ze służby, porywa pociąg i przejmuje kontrolę nad satelitą. W ten sposób chce zastraszyć amerykański rząd. Jeśli ten nie wypłaci mu astronomicznej sumy pieniędzy, Travis wyceluje satelitę w Pentagon, pod którym rzekomo znajduje się reaktor jądrowy.
Casey Ryback, który szybko orientuje się w tym co się stało, rozpoczyna swoją własną „grę” z terrorystami. Używając wschodnich sztuk walki pokonuje jednego po drugim z przeciwników. Do Caseya przyłącza się niezbyt waleczny bagażowy Bobby. Obaj próbują pokonać terrorystów.
Travis odkrywa w końcu, kto zabija jego ludzi. Bierze za zakładnika jego bratanicę. Casey zachowuje jednak zimną krew. W końcu udaje mu się pokonać wszystkich ludzi i zapobiec katastrofie jaką mógłby wywołać Travis Dane.

## Obsada
- Steven Seagal – Casey Ryback
- Eric Bogosian – Travis Dane
- Katherine Heigl – Sarah Ryback
- Everett McGill – Penn
- Morris Chestnut – Bobby Zachs
- Andy Romano – admirał Bates
- Brenda Bakke – Linda Gilder
- Jonathan Banks – Scotty
- David Gianopoulos – David Trilling
- Ping Wu – oficer SYSOS
- Peter Greene – najemnik
- Patrick Kilpatrick – najemnik
- Scott Sowers – najemnik
- Afifi Alaouie – kobieta najemnik
- Wren T. Brown – kapitan #1

title: Liberator 2

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Liberator 2
 |oryginalny tytuł = Under Siege 2: Dark Territory
 |grafika          = Alarmstufe rot 2 film.svg
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[Film sensacyjny|sensacyjny]]
 |rok produkcji    = [[1995 w filmie|1995]]
 |data premiery    = 14 lipca 1995
1 grudnia 1995 (Polska)
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = angielski
 |czas trwania     = 100 min
 |reżyseria        = [[Geoff Murphy]]
 |scenariusz       = [[Richard Hatem]],
[[Matt Reeves]]
 |główne role      = [[Steven Seagal]],
[[Eric Bogosian]],
[[Katherine Heigl]]
 |muzyka           = [[Basil Poledouris]]
 |zdjęcia          = [[Robert Greenberg]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           = Michael Tronick
 |produkcja        = Arnon Milchan
Steven Seagal
Steve Perry
 |wytwórnia        = [[Warner Bros. Pictures]]
[[Regency Enterprises]]
[[Seagal/Nasso Productions]]
 |dystrybucja      = [[Warner Bros.]]
 |budżet           = 60 mln [[Dolar amerykański|dolarów]]
 |przychody brutto =
 |poprzednik       = ''[[Liberator (film)|Liberator]]'' (1992)
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Liberator 2''' ([[Język angielski|ang.]] ''Under Siege 2: Dark Territory'') – amerykański film sensacyjny z 1995 roku.

== Fabuła ==
''Liberator 2'' jest kontynuacją przygód Caseya Rybacka, który jako były komandos [[United States Navy|US Navy]] musi tym razem powstrzymać [[terroryzm|terrorystów]]. Casey wraz z [[relacja rodzinna|bratanicą]] Sarah wybiera się w podróż pociągiem Continental. W czasie podróży przez [[Góry Skaliste]] pociąg zostaje opanowany przez pokaźną grupę terrorystów, pod wodzą szalonego Travisa Dane’a. Travis Dane, agent służb specjalnych, został wykluczony z tajnego projektu nad satelitą ''Grazer'', który potrafi wysłać impuls wywołujący na powierzchni ziemi [[trzęsienie ziemi|wstrząsy]] o dużej sile. W odwecie za wydalenie ze służby, porywa pociąg i przejmuje kontrolę nad satelitą. W ten sposób chce zastraszyć amerykański rząd. Jeśli ten nie wypłaci mu astronomicznej sumy pieniędzy, Travis wyceluje satelitę w [[Pentagon]], pod którym rzekomo znajduje się [[reaktor jądrowy]].

Casey Ryback, który szybko orientuje się w tym co się stało, rozpoczyna swoją własną „grę” z terrorystami. Używając wschodnich [[sztuki walki|sztuk walki]] pokonuje jednego po drugim z przeciwników. Do Caseya przyłącza się niezbyt waleczny bagażowy Bobby. Obaj próbują pokonać terrorystów.

Travis odkrywa w końcu, kto zabija jego ludzi. Bierze za zakładnika jego bratanicę. Casey zachowuje jednak zimną krew. W końcu udaje mu się pokonać wszystkich ludzi i zapobiec katastrofie jaką mógłby wywołać Travis Dane.

== Obsada ==
* [[Steven Seagal]] – Casey Ryback
* [[Eric Bogosian]] – Travis Dane
* [[Katherine Heigl]] – Sarah Ryback
* [[Everett McGill]] – Penn
* [[Morris Chestnut]] – Bobby Zachs
* [[Andy Romano]] – admirał Bates
* [[Brenda Bakke]] – Linda Gilder
* [[Jonathan Banks]] – Scotty
* [[David Gianopoulos]] – David Trilling
* [[Ping Wu]] – oficer SYSOS
* [[Peter Greene]] – najemnik
* [[Patrick Kilpatrick]] – najemnik
* [[Scott Sowers]] – najemnik
* [[Afifi Alaouie]] – kobieta najemnik
* [[Wren T. Brown]] – kapitan #1

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0114781|Liberator 2}}
* {{Filmweb|tytuł|7317|Liberator 2}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy sensacyjne]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1995 roku]]
[[Kategoria:Filmy o terroryzmie]]
[[Kategoria:Filmy o tematyce kolejowej]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Geoffa Murphy’ego]]
[[Kategoria:Filmy wytwórni Regency Enterprises]]
[[Kategoria:Filmy wytwórni Warner Bros.]]
[[Kategoria:Sequele amerykańskich filmów]]

title: Liberator 2Under Siege 2: Dark Territory

Gatunek: sensacyjny

Data premiery: 14 lipca 1995 · 1 grudnia 1995 (Polska)

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 100 min

Reżyseria: Geoff Murphy

Scenariusz: Richard Hatem, · Matt Reeves

Główne role: Steven Seagal, · Eric Bogosian, · Katherine Heigl

Muzyka: Basil Poledouris

Zdjęcia: Robert Greenberg

Montaż: Michael Tronick

Produkcja: Arnon Milchan · Steven Seagal · Steve Perry

Wytwórnia: Warner Bros. Pictures · Regency Enterprises · Seagal/Nasso Productions

Dystrybucja: Warner Bros.

Budżet: 60 mln dolarów

Poprzednik: Liberator (1992)


text:
# Ordynacja Teplicka
Ordynacja Teplicka – została założona na bazie klucza teplickiego dóbr odziedziczonych przez Aleksandrę Potocką – wnuczkę Szczęsnego Potockiego. W czasach, kiedy kluczem władała żona Potockiego – Zofia, obejmował on 38 wsi (łącznie z 22 wsiami oddanymi Zofii z innych kluczy zamieszkiwało go „22 tysiące dusz męskich”). W czasach Aleksandry Potockiej klucz obejmował 20 600 dziesięcin „używalnej ziemi”. Po jej bezpotomnej śmierci ordynację (do której zaliczały się również dobra sitowickie) odziedziczył, jako jej I ordynat Konstanty Józef Potocki.
Ordynacja faktycznie przestała istnieć w wyniku przewrotu bolszewickiego i powstania sowieckiej Ukrainy.

## Ordynaci
- 1892-1909 Konstanty Józef Potocki (1846–1909), I ordynat
- 1909-1920 Franciszek Salezy Potocki, II ordynat

title: Ordynacja Teplicka

wikitext:
'''Ordynacja Teplicka''' – została założona na bazie [[klucz (majątek ziemski)|klucza]] [[Tepłyk|teplickiego]] [[majątek ziemski|dóbr]] odziedziczonych przez [[Aleksandra z Potockich Potocka|Aleksandrę Potocką]] – wnuczkę [[Stanisław Szczęsny Potocki|Szczęsnego Potockiego]]. W czasach, kiedy kluczem władała żona Potockiego – [[Zofia Potocka|Zofia]], obejmował on 38 wsi (łącznie z 22 wsiami oddanymi Zofii z innych kluczy zamieszkiwało go „22 tysiące dusz męskich”). W czasach Aleksandry Potockiej klucz obejmował 20 600 [[dziesięcina|dziesięcin]] „używalnej ziemi”. Po jej bezpotomnej śmierci [[ordynacja|ordynację]] (do której zaliczały się również dobra [[Sitkowice|sitowickie]]) odziedziczył, jako jej I [[ordynat]] [[Konstanty Józef Potocki]].<ref name="Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego" >{{cytuj książkę|imię=Filip|nazwisko=Sulimierski|imię2=Bronisław|nazwisko2=Chlebowski|imię3=Władysław|nazwisko3=Walewski|tytuł=Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich|autor link=Filip Sulimierski|wydawca=Władysław Walewski z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem im. D-ra Mianowskiego|miejsce=Warszawa|autor link2=Bronisław Chlebowski|autor link3=Władysław Walewski|rok=1892 t. XII s. 300}}</ref>

Ordynacja faktycznie przestała istnieć w wyniku [[rewolucja październikowa|przewrotu bolszewickiego]] i powstania [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|sowieckiej Ukrainy]].

== Ordynaci ==
* 1892-1909 [[Konstanty Józef Potocki]] (1846–1909), I ordynat
* 1909-1920 [[Franciszek Salezy Potocki (1877–1949)|Franciszek Salezy Potocki]], II ordynat

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Ordynacje rodowe|Ordynacja Teplicka]]


text:
# Szczekanica
Szczekanica – część miasta Piotrków Trybunalski w województwie łódzkim. Leży w północno-zachodniej części miasta, wzdłuż ulicy Wojska Polskiego, przy drodze wylotowej na Szydłówkę, na północ od Twardosławic.

title: Szczekanica

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Piotrków Trybunalski COA 1.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Piotrkowa Trybunalskiego
 |nazwa                        = Szczekanica
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Szczekanicy
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|łódzkie}}
 |miasto                       = [[Piotrków Trybunalski]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         = 0967601
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 44
 |kod pocztowy                 = 97-3XX<ref name=poczta/>
 |tablice rejestracyjne        = EP
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Piotrków Trybunalski
 |współrzędne                  = 51°25'25.652"N, 19°38'56.08"E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Szczekanica''' – część miasta [[Piotrków Trybunalski]] w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]]<ref name = "teryt"/>. Leży w północno-zachodniej części miasta, wzdłuż ulicy Wojska Polskiego, przy drodze wylotowej na [[Szydłówka (województwo łódzkie)|Szydłówkę]], na północ od [[Twardosławice (Piotrków Trybunalski)|Twardosławic]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
<ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1305|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
}}

{{Piotrków Trybunalski}}

[[Kategoria:Dzielnice i osiedla Piotrkowa Trybunalskiego]]

title: · Szczekanica

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Miasto: Piotrków Trybunalski

Tablice rejestracyjne: EP


text:
# Miłości ślad
Miłości ślad – dwupłytowy album polskiej piosenkarki Eleni, wydany w 2013 roku nakładem wydawnictwa muzycznego Pomaton EMI.
Album miał swoją premierę 19 marca 2013 roku, po ponad dziesięciu latach od ukazania się poprzedniego krążka „Coś z Odysa”. Wszystkie utwory utrzymane są w charakterystycznej dla piosenkarki stylistyce greckiej. W powstaniu albumu współpracowali muzycy: Aleksander Białous (gitara akustyczna, saz, instrumenty klawiszowe), Andrzej Ellmann (gitara akustyczna, instrumenty klawiszowe), Mariusz Rybicki (gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe), Thanos Andrias (buzuki, saz, gitara akustyczna, baglamas), Jannis Sinnanis (buzuki, dzuras, oud), Kostas Dzokas (buzuki), Jarosław Buczkowski (akordeon), Krzesimir Dębski (skrzypce), Piotr Kałużny (fortepian), Zbigniew Wrombel (bas), Krzysztof Przybyłowicz (perkusja), Maciej Szymański (fortepian, instrumenty klawiszowe), Filip Wałcerz (fortepian), Barbara Szelagiewicz (skrzypce), Aleksandra Walczak (wiolonczela).

## Lista utworów
Album składa się z dwóch krążków. Na pierwszym znajdują się następujące utwory:
| 1. | "Aleksandria"                                       | 4:02  |
|    | - muzyka: Kostas Dzokas, tekst: Lech Konopiński     |       |
| 2. | "Najdalsza gwiazda"                                 | 3:42  |
|    | - muzyka: Thanos Andrias, tekst: Kostas Dzokas      |       |
| 3. | "Wirtualny świat"                                   | 3:44  |
|    | - muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Jacek Bukowski    |       |
| 4. | "Bez pochmurnych słów"                              | 3:27  |
|    | - muzyka: Mariusz Rybicki, tekst: Jacek Bukowski    |       |
| 5. | "Moje nutki"                                        | 3:48  |
|    | - muzyka: Aleksander Białous, tekst: Jacek Bukowski |       |
| 6. | "Ty jesteś dla mnie"                                | 3:01  |
|    | - muzyka: Thanos Andrias, tekst: Kostas Dzokas      |       |
| 7. | "Gdy przyjdzie jesień"                              | 3:27  |
|    | - muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Jacek Bukowski    |       |
| 8. | "Weź ze sobą wspomnień garść"                       | 3:17  |
|    | - muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Kostas Dzokas     |       |
| 9. | "Bądź dla innych"                                   | 3:44  |
|    | - muzyka: Aleksander Białous, tekst: Jacek Bukowski |       |
|    |                                                     | 32:12 |
|    |                                                     |       |
Na drugim krążku ukazały się:
| 10. | "A jednak"                                         | 2:40  |
|     | - muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Lech Konopiński  |       |
| 11. | "Ślę Ci ten list"                                  | 3:46  |
|     | - muzyka i tekst: Kostas Dzokas                    |       |
| 12. | "Nasze sms-y"                                      | 3:58  |
|     | - muzyka: Seweryn Krajewski, tekst: Jacek Bukowski |       |
| 13. | "Świat jest taki jak my"                           | 3:25  |
|     | - muzyka: Seweryn Krajewski, tekst: Jacek Bukowski |       |
| 14. | "Zostawiłam miłości ślad"                          | 4:13  |
|     | - muzyka i tekst: Filip Wałcerz                    |       |
| 15. | "Gdy tę rzewną nucę pieśń"                         | 4:07  |
|     | - muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas   |       |
| 16. | "Nie spocznę nim znajdę"                           | 4:01  |
|     | - muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas   |       |
| 17. | "Eleni zwą mnie"                                   | 4:15  |
|     | - muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas   |       |
|     |                                                    | 30:25 |
|     |                                                    |       |

title: Miłości ślad

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Miłości ślad
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Eleni]]
 |wydany                    = 2013
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[Muzyka pop|pop]], [[World music|muzyka etniczna]]
 |długość                   = 62:37
 |wytwórnia                 = [[EMI Music Poland|Pomaton EMI]]
 |producent                 =
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2013
 |poprzedni album           = [[Coś z Odysa]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2001
 |następny album            = [[Statek do Pireusu]]
 |rok następnego albumu     = 2019
}}
'''Miłości ślad''' – dwupłytowy album [[Polska|polskiej]] piosenkarki [[Eleni]], wydany w [[2013 w muzyce|2013]] roku nakładem wydawnictwa muzycznego [[EMI Music Poland|Pomaton EMI]].

Album miał swoją premierę 19 marca 2013 roku, po ponad dziesięciu latach od ukazania się poprzedniego krążka „[[Coś z Odysa]]”. Wszystkie utwory utrzymane są w charakterystycznej dla piosenkarki stylistyce greckiej. W powstaniu albumu współpracowali muzycy: [[Aleksander Białous]] (gitara akustyczna, [[saz]], instrumenty klawiszowe), [[Andrzej Ellmann]] (gitara akustyczna, instrumenty klawiszowe), [[Mariusz Rybicki]] (gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe), [[Thanos Andrias]] ([[buzuki]], saz, gitara akustyczna, [[baglamas]]), [[Jannis Sinnanis]] (buzuki, [[dzuras]], o[[ud]]), [[Kostas Dzokas]] (buzuki), Jarosław Buczkowski ([[akordeon]]), [[Krzesimir Dębski]] ([[skrzypce]]), [[Piotr Kałużny]] (fortepian), [[Zbigniew Wrombel]] (bas), [[Krzysztof Przybyłowicz]] (perkusja), [[Maciej Szymański (muzyk)|Maciej Szymański]] (fortepian, instrumenty klawiszowe), Filip Wałcerz (fortepian), Barbara Szelagiewicz (skrzypce), Aleksandra Walczak ([[wiolonczela]])<ref>{{Cytuj stronę | url = https://naszemiasto.pl/milosci-slad-nowy-album-eleni-recenzja/ar/c13-4503974| tytuł = "Miłości ślad" – nowy album Eleni| autor =Adrianna Adamek-Śmiechowska | opublikowany =naszemiasto.pl | data =2013-05-05 | język =pl | data dostępu = 2019-11-14}}</ref><ref name="p1">{{Cytuj stronę | url = https://www.eleni.com.pl/cd-milosci-slad| tytuł =Miłości ślad Pomaton EMI 2013 |opublikowany =eleni.com.pl |język = pl| data dostępu = 2019-11-14}}</ref>.

== Lista utworów ==
Album składa się z dwóch krążków. Na pierwszym znajdują się następujące utwory<ref name="p1" /><ref name="p2">{{Cytuj stronę | url = https://static.dvdmax.pl/grafika/produkty/midi/256973_0002.jpg| tytuł = Okładka albumu| autor = | opublikowany =static.dvdmax.pl | data = | język = pl| data dostępu = 2019-11-14}}</ref>:
{{Lista utworów
|1||"Aleksandria"|4:02|
* muzyka: Kostas Dzokas, tekst: [[Lech Konopiński]]
|2||"Najdalsza gwiazda"|3:42|
* muzyka: Thanos Andrias, tekst: Kostas Dzokas
|3||"Wirtualny świat"|3:44|
* muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: [[Jacek Bukowski]]
|4||"Bez pochmurnych słów"|3:27|
* muzyka: Mariusz Rybicki, tekst: Jacek Bukowski
|5||"Moje nutki"|3:48|
* muzyka: Aleksander Białous, tekst: Jacek Bukowski
|6||"Ty jesteś dla mnie"|3:01|
* muzyka: Thanos Andrias, tekst: Kostas Dzokas
|7||"Gdy przyjdzie jesień"|3:27|
* muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Jacek Bukowski
|8||"Weź ze sobą wspomnień garść"|3:17|
* muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Kostas Dzokas
|9||"Bądź dla innych"|3:44|
* muzyka: Aleksander Białous, tekst: Jacek Bukowski
}}

Na drugim krążku ukazały się<ref name="p1" /><ref name="p2" />:
{{Lista utworów
|10||"A jednak"|2:40|
* muzyka: Andrzej Ellmann, tekst: Lech Konopiński
|11||"Ślę Ci ten list"|3:46|
* muzyka i tekst: Kostas Dzokas
|12||"Nasze sms-y"|3:58|
* muzyka: [[Seweryn Krajewski]], tekst: Jacek Bukowski
|13||"Świat jest taki jak my"|3:25|
* muzyka: Seweryn Krajewski, tekst: Jacek Bukowski
|14||"Zostawiłam miłości ślad"|4:13|
* muzyka i tekst: Filip Wałcerz
|15||"Gdy tę rzewną nucę pieśń"|4:07|
* muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas
|16||"Nie spocznę nim znajdę"|4:01|
* muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas
|17||"Eleni zwą mnie"|4:15|
* muzyka: Stavros Fotiadis, tekst: Kostas Dzokas
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy Eleni]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2013]]

title: Miłości ślad

Gatunek: pop, muzyka etniczna

Wydawnictwo: Pomaton EMI

Coś z Odysa · (2001): Miłości ślad · (2013) · Statek do Pireusu · (2019)


text:
# Nowy Tłuszcz
Nowy Tłuszcz (dawn. Tłuszcz Nowy) – część miasta Tłuszcz w województwie mazowieckim, w powiecie wołomińskim, w gminie Tłuszcz.
Obszar ten odnosi się współcześnie do dawnej wsi Tłuszcz, rozpościerającej się wzdłuż ulicy Wiejskiej w południowej części miasta. Nazwę Nowy Tłuszcz wykreowano w 1933 roku dla nowo utworzonej gromady (obejmującej wieś Tłuszcz, folwark Borki, kolonię Edmundów, wieś Wysocin i wieś Wysocinek) w granicach gminy Tłuszcz, w celu odróżnienia jej od drugiej, sąsiedniej gromady, obejmującej samą wysoce zurbanizowaną osadę kolejową Tłuszcz, dla której zarezerwowano nazwę Tłuszcz. Borki, Edmundów i Wysocin stanowią współcześnie odrębne części miasta według systemu TERYT.

## Historia
W latach 1867–1916 wieś Tłuszcz (odrębna od osady kolejowej Tłuszcz) należała do gminy Klembów, a 1917–1954 do gminy Tłuszcz w powiecie radzymińskim. 20 października 1933 wieś Tłuszcz wraz z folwarkiem Borki, kolonią Edmundów, wsią Wysocin i wsią Wysocinek utworzyła gromadę o nazwie Tłuszcz Nowy w granicach gminy Tłuszcz. Od 1 lipca 1952 w powiecie wołomińskim.
W związku z reorganizacją administracji wiejskiej jesienią 1954, dotychczasowe gromady Tłuszcz osada i Tłuszcz Nowy utworzyły nową gromadę Tłuszcz.
1 stycznia 1957 gromadę Tłuszcz przekształcono w osiedle, przez co miejscowości wchodzącego w skład Tłuszczu Nowego stały się integralną częścią Tłuszczu, a w związku z nadaniem Tłuszczowi praw miejskich 1 stycznia 1967 – częścią miasta.

title: Nowy Tłuszcz

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Tłuszcz COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Tłuszczu
 |nazwa                        = Nowy Tłuszcz
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Nowego Tłuszczu
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|mazowieckie}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat wołomiński|wołomiński]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Tłuszcz (gmina)|Tłuszcz]]
 |miasto                       = [[Tłuszcz (miasto)|Tłuszcz]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           = 1 stycznia 1957<ref name="znies"/>
 |SIMC                         = 1060211{{r|teryt}}
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 29
 |kod pocztowy                 = 05-240
 |tablice rejestracyjne        = WWL
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |JPN:drzewo                   =
 |JPN:kwiat                    =
 |JPN:ptak                     =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Tłuszcz
 |współrzędne                  = 52°25′35″N 21°26′00″E
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Nowy Tłuszcz''' (dawn. ''Tłuszcz Nowy'') – część miasta [[Tłuszcz (miasto)|Tłuszcz]] w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat wołomiński|powiecie wołomińskim]], w [[Tłuszcz (gmina)|gminie Tłuszcz]]{{r|teryt}}.

Obszar ten odnosi się współcześnie do dawnej wsi Tłuszcz, rozpościerającej się wzdłuż ulicy Wiejskiej w południowej części miasta. Nazwę ''Nowy Tłuszcz'' wykreowano w 1933 roku dla nowo utworzonej gromady (obejmującej wieś Tłuszcz, folwark [[Borki (Tłuszcz)|Borki]], kolonię [[Edmundów]], wieś [[Wysocin (Tłuszcz)|Wysocin]] i wieś Wysocinek) w granicach gminy Tłuszcz, w celu odróżnienia jej od drugiej, sąsiedniej gromady, obejmującej samą wysoce zurbanizowaną [[Tłuszcz (stacja kolejowa)|osadę kolejową Tłuszcz]], dla której zarezerwowano nazwę ''Tłuszcz''<ref name="grom33"/>. Borki, Edmundów i Wysocin stanowią współcześnie odrębne części miasta według systemu [[TERYT]]{{r|teryt}}.

==Historia==

W latach 1867–1916 ''wieś'' Tłuszcz (odrębna od [[Tłuszcz (stacja kolejowa)|osady kolejowej Tłuszcz]]) należała do [[Gmina Klembów|gminy Klembów]], a 1917–1954 do [[Gmina Tłuszcz|gminy Tłuszcz]] w [[Powiat radzymiński|powiecie radzymińskim]]<ref>[https://tluszcz.pl/strona-3327-historia.html Historia Tłuszczu]</ref>. 20 października 1933 wieś Tłuszcz wraz z folwarkiem Borki, kolonią Edmundów, wsią Wysocin i wsią Wysocinek utworzyła gromadę o nazwie ''Tłuszcz Nowy'' w granicach gminy Tłuszcz<ref name="grom33">[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/107749/edition/100663/content? Warszawski Dziennik Wojewódzki: dla obszaru Województwa Warszawskiego. 1933, nr 14, poz. 136]</ref>. Od 1 lipca 1952 w [[powiat wołomiński|powiecie wołomińskim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1952|27|185}}</ref>.

W związku z reorganizacją administracji wiejskiej jesienią 1954, dotychczasowe gromady [[Tłuszcz (stacja kolejowa)|Tłuszcz osada]] i Tłuszcz Nowy utworzyły nową [[Tłuszcz (gromada)|gromadę Tłuszcz]]<ref>Uchwała Nr VI/10/23/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu wołomińskiego; w ramach Zarządzenia Nr Or. V-0/1/54 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 29 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 11, Poz. 67)</ref>.

1 stycznia 1957 gromadę Tłuszcz przekształcono w [[dawne osiedla w Polsce|osiedle]]<ref name="znies">{{Dziennik Ustaw|1956|58|277}}</ref>, przez co miejscowości wchodzącego w skład Tłuszczu Nowego stały się integralną częścią Tłuszczu, a w związku z nadaniem Tłuszczowi [[prawa miejskie|praw miejskich]] 1 stycznia 1967 – częścią miasta<ref>{{Dziennik Ustaw|1966|52|318}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="teryt">{{cytuj stronę| url = http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/aktualnosci/aktualnosci.aspx|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=GUS|data dostępu=2021-01-09}}</ref>
}}

{{Tłuszcz}}
{{Gmina Tłuszcz}}

[[Kategoria:Geografia Tłuszcza (miasta)| ]]

title: · Nowy Tłuszcz

Województwo: mazowieckie

Powiat: wołomiński

Gmina: Tłuszcz

Miasto: Tłuszcz

W granicach Tłuszczu: 1 stycznia 1957

Tablice rejestracyjne: WWL


text:
# Gare de Revigny
Gare de Revigny – stacja kolejowa w Revigny-sur-Ornain, w departamencie Moza, w regionie Grand Est, we Francji.
Obecnie jest stacją Société nationale des chemins de fer français (SNCF), obsługiwaną przez pociągi TER Lorraine.

## Położenie
Znajduje się na wysokości 146 m n.p.m., na 238,040 km linii Paryż – Strasburg.

## Linie kolejowe
- Paryż – Strasburg
- Amagne - Lucquy – Revigny
- Revigny – Saint-Dizier

title: Gare de Revigny

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Revigny
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Gare de Revigny1.JPG
 |opis zdjęcia               = Budynek dworca
 |państwo                    = FRA
 |miejscowość                = [[Revigny-sur-Ornain]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   = RFF / SNCF
 |data otwarcia              = 1851
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 3
 |liczba krawędzi peronowych = 4
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa Paryż – Strasburg|Paryż – Strasburg]]
* Linia [[Linia kolejowa Amagne - Lucquy – Revigny|Amagne – Lucquy – Revigny]]
* Linia [[Linia kolejowa Revigny – Saint-Dizier|Revigny – Saint-Dizier]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Moza
 |współrzędne                = 48°49′27″N 4°59′7″E
 |commons                    = Category:Gare de Revigny
 |www                        =
}}
'''Gare de Revigny''' – [[stacja kolejowa]] w [[Revigny-sur-Ornain]], w departamencie [[Moza (departament)|Moza]], w regionie [[Grand Est]], we [[Francja|Francji]].

Obecnie jest stacją [[Société nationale des chemins de fer français]] (SNCF), obsługiwaną przez pociągi [[TER Lorraine]].

== Położenie ==
Znajduje się na wysokości 146 m n.p.m., na 238,040 km<ref>Książka: Reinhard Douté, Les 400 profils de lignes voyageurs du réseau ferré français, édité par La Vie du Rail en août 2011, {{ISBN|978-2-918758-34-1}}, tom 1, strona 52.</ref> [[Linia kolejowa Paryż – Strasburg|linii Paryż – Strasburg]].

== Linie kolejowe ==
* [[Linia kolejowa Paryż – Strasburg|Paryż – Strasburg]]
* [[Linia kolejowa Amagne - Lucquy – Revigny|Amagne - Lucquy – Revigny]]
* [[Linia kolejowa Revigny – Saint-Dizier|Revigny – Saint-Dizier]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.sncf.com/fr officiel SNCF / TER Lorraine]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Revigny
|linia         = [[Linia kolejowa Paryż – Strasburg|Paryż – Strasburg]]
|kilometr      =
|następny      = [[Gare de Neuville-sur-Ornain|Neuville-sur-Ornain]]
|następny_km   =
|poprzedni     = [[Gare de Sermaize-les-Bains|Sermaize-les-Bains]]
|poprzedni_km  =
|inne =

{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia         = [[Linia kolejowa Amagne - Lucquy – Revigny|Amagne - Lucquy – Revigny]]
|kilometr      =
|następny      =
|następny_km   =
|poprzedni     = [[Gare de Sommeilles - Nettancourt|Sommeilles - Nettancourt]]
|poprzedni_km  =
|inne =
}}
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia         = [[Linia kolejowa Revigny – Saint-Dizier|Revigny – Saint-Dizier]]
|kilometr      =
|następny      = [[Gare de Mognéville|Mognéville]]
|następny_km   =
|poprzedni     =
|poprzedni_km  =
|inne =
}}
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w departamencie Moza|Revigny]]

title: Revigny

Państwo: Francja

Miejscowość: Revigny-sur-Ornain

Zarządca: RFF / SNCF

Kasy: N


text:
# Münster (Bawaria)
Münster – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Szwabia, w regionie Augsburg, w powiecie Donau-Ries, wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej Rain. Leży około 15 km na południowy wschód od Donauwörth, nad Lech i Friedberger Ach.
1 lipca 2014 do gminy przyłączono 1,55 km² pochodzącego z rozwiązanego obszaru wolnego administracyjnie Brand.

## Demografia
| Rok  | Liczba mieszkańców |
| 1970 | 735                |
| 1987 | 856                |
| 2000 | 1 028              |

## Polityka
Rada gminy składa się z dwunastu osób.
|      | FWG | FBB | CSU | Razem |
| 2008 | 3   | 4   | 5   | 12    |
| 2002 | 5   | 7   | –   | 12    |

Wójtem gminy jest Gerhard Pfitzmaier; poprzednio urząd ten piastował Alois Stuber.

## Oświata
W gminie znajduje się przedszkole (50 miejsc).

title: Münster (Bawaria)

wikitext:
{{inne znaczenia|gminy w Bawarii|[[Münster (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Münster
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU Münster (Lech) COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BY
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rejencja Szwabia|Szwabia]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Donau-Ries|Donau-Ries]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Wspólnota administracyjna Rain (powiat Donau-Ries)]]
 |siedziba                        =
 |kod statystyczny                = 09 7 79 187
 |powierzchnia                    = 17,75 km²
 |wysokość                        = 412–434 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2012
 |liczba ludności                 = 1 178
 |gęstość zaludnienia             = 66 os./km²
 |numer kierunkowy                = 08276
 |kod pocztowy                    = 86692
 |tablice rejestracyjne           = DON
 |adres urzędu                    = Trommelgasse 14<br />86692 Münster
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Münster in DON.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Bawaria
 |współrzędne                     = 48°38′N 10°54′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.gemeinde-muenster.de/
}}
'''Münster''' – miejscowość i [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Szwabia]], w regionie [[region Augsburg|Augsburg]], w powiecie [[Powiat Donau-Ries|Donau-Ries]], wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej [[wspólnota administracyjna Rain (powiat Donau-Ries)|Rain]]. Leży około 15 km na południowy wschód od [[Donauwörth]], nad [[Lech (rzeka)|Lech]] i [[Friedberger Ach]].

1 lipca 2014 do gminy przyłączono 1,55 km² pochodzącego z rozwiązanego obszaru wolnego administracyjnie [[Brand (obszar wolny administracyjnie)|Brand]].

== Demografia ==
{|class="wikitable"
|- bgcolor="orange"
|Rok
|Liczba mieszkańców
|-
|1970||align=right|735
|-
|1987||align=right|856
|-
|2000||align=right|1 028
|}

== Polityka ==
Rada gminy składa się z dwunastu osób.

{| border="0" cellpadding="2" cellspacing="0" width="50%"
|- bgcolor="#eeeeee" align="center"
| || FWG || FBB || [[Unia Chrześcijańsko-Społeczna w Bawarii|CSU]] || Razem
|- align="center"
| 2008<ref>[https://archive.ph/20121204145840/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g2008.php?g=h&schluessel=779&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2008]</ref> || 3 || 4 || 5 || 12
|- align="center"
| 2002<ref>[https://archive.ph/20121205011744/http://www.wahlen.bayern.de/biz/kowa_g.php?g=h&schluessel=779&suchbegriff=7 Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung - Wahl der Gemeinderäte 2002]</ref> || 5 || 7 || – || 12
|}
Wójtem gminy jest Gerhard Pfitzmaier; poprzednio urząd ten piastował Alois Stuber.

== Oświata ==
W gminie znajduje się przedszkole (50 miejsc).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{wspólnota administracyjna Rain (powiat Donau-Ries)}}
{{Landkreis Donau-Ries}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Donau-Ries]]

title: Münster

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Szwabia

Powiat: Donau-Ries

• gęstość: 66 os./km²

Tablice rejestracyjne: DON


text:
# The Fathomless Mastery
The Fathomless Mastery – trzeci album studyjny szwedzkiej deathmetalowej grupy Bloodbath, który ukazał się w Europie 6 października, natomiast w Ameryce Północnej 28 października 2008 roku nakładem Peaceville.
Album The Fathomless Mastery powstał w dwóch studiach: perkusję nagrano w kwietniu 2008 roku w Park Studio, a pozostałe instrumenty oraz śpiew nagrano w lipcu i sierpniu w studiu Ghost Ward. Zespół ponownie zdecydował się na współpracę z producentem Davidem Castillo. Okładkę – podobnie jak do Unblessing the Purity – zaprojektował Dusty Peterson.
Do utworu "Hades Rising" powstał pierwszy w historii zespołu teledysk, który wyreżyserował Owe Lingwall.
W Stanach Zjednoczonych w pierwszym tygodniu od premiery sprzedało się około 1000 egzemplarzy The Fathomless Mastery i album ten – jako pierwszy w historii Bloodbath – był notowany w rankingu czasopisma Billboard (zadebiutował na 45. miejscu na liście Heatseekers Albums).

## Lista utworów
| Nr  | Tytuł utworu                    | Słowa     | Muzyka   | Długość |
| --- | ------------------------------- | --------- | -------- | ------- |
| 1.  | „At the Behest of Their Death”  | Nyström   | Nyström  | 3:41    |
| 2.  | „Process of Disillumination”    | Renkse    | Renkse   | 3:09    |
| 3.  | „Slaughtering the Will to Live” | Renkse    | Renkse   | 3:37    |
| 4.  | „Mock the Cross”                | Åkerfeldt | Eriksson | 4:02    |
| 5.  | „Treasonous”                    | Nyström   | Nyström  | 4:13    |
| 6.  | „Iesous”                        | Renkse    | Renkse   | 3:34    |
| 7.  | „Drink from the Cup of Heresy”  | Åkerfeldt | Eriksson | 3:37    |
| 8.  | „Devouring the Feeble”          | Renkse    | Renkse   | 3:11    |
| 9.  | „Earthrot”                      | Åkerfeldt | Eriksson | 3:20    |
| 10. | „Hades Rising”                  | Nyström   | Nyström  | 5:05    |
| 11. | „Wretched Human Mirror”         | Renkse    | Renkse   | 4:12    |
|     |                                 |           |          | 41:41   |

## Twórcy
| Zespół Bloodbath w składzie - Mikael Åkerfeldt – śpiew - Anders Nyström – gitara - Per Eriksson – gitara - Jonas Renkse – gitara basowa - Martin Axenrot – perkusja | Inni - Christian Älvestam – śpiew w utworze "Iesous" - David Castillo - produkcja, miksowanie, inżynieria - Björn Engelmann - mastering - Dusty Peterson - oprawa graficzna - Robin Bergh - zdjęcia |

## Nagrody
| Rok  | Nagroda                                               | Kategoria                                  | Miejsce |
| ---- | ----------------------------------------------------- | ------------------------------------------ | ------- |
| 2008 | Najlepsze albumy 2008 roku według czasopisma Close-Up | Najlepszy album (The Fathomless Mastery)   | 12.     |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Najlepszy album (The Fathomless Mastery)   | 1.      |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Najlepszy wokalista (Mikael Åkerfeldt)     | 3.      |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Najlepszy perkusista (Martin Axenrot)      | 2.      |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Najlepszy zespół (Bloodbath)               | 2.      |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Najlepsza okładka (The Fathomless Mastery) | 2.      |
| 2009 | Terrorizer's 2008 Readers' Poll                       | Osobowość roku (Mikael Åkerfeldt)          | 1.      |

## Wydania
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
| Rok wydania | Format | Numer katalogowy | Wytwórnia          | Uwagi                                               |
| ----------- | ------ | ---------------- | ------------------ | --------------------------------------------------- |
| 2008        | CD     | CDVILEF242       | Peaceville Records | –                                                   |
| 2008        | LP     | VILELP242        | Peaceville Records | Limitowana edycja 500 egzemplarzy.                  |
| 2009        | CD     | MICP-10813       | Marquee            | Wydanie japońskie. Nie zawiera dodatkowych utworów. |

title: The Fathomless Mastery

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = The Fathomless Mastery
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Bloodbath]]
 |wydany                    = 6 października 2008 {{flaga|Unia Europejska}}
28 października 2008 {{flaga|Stany Zjednoczone}}
 |nagrywany                 = kwiecień–sierpień 2008
 |gatunek                   = [[death metal]]
 |długość                   = 41:42
 |wytwórnia                 = [[Peaceville Records|Peaceville]]
 |producent                 = [[David Castillo]]
[[Bloodbath]]
 |oceny                     =
* Chronicles of Chaos {{ocena|10|8.5}}<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.chroniclesofchaos.com/reviews/albums/2-5485_bloodbath_the_fathomless_mastery.aspx|tytuł=Bloodbath – The Fathomless Mastery: Review|nazwisko=Azevedo|imię=Pedro|opublikowany=www.chroniclesofchaos.com|język=en|data dostępu=2010-02-28}}</ref>
* [[About.com]] {{ocena|5|4}}<ref>{{cytuj stronę|url=http://heavymetal.about.com/od/cdreviews/fr/bloodbathfathom.htm|tytuł=Bloodbath – 'The Fathomless Mastery' Review|nazwisko=Bowar|imię=Chad|opublikowany=heavymetal.about.com|język=en|data dostępu=2010-02-28}}</ref>
 |rok wydania               = 2008
 |poprzedni album           = [[The Wacken Carnage]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2008
 |następny album            = [[Grand Morbid Funeral]]
 |rok następnego albumu     = 2014
}}
'''The Fathomless Mastery''' – trzeci [[Album (wydawnictwo muzyczne)|album studyjny]] [[Szwecja|szwedzkiej]] [[death metal|deathmetalowej]] grupy [[Bloodbath]], który ukazał się w [[Europa|Europie]] 6 października, natomiast w [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]] 28 października 2008 roku nakładem [[Peaceville Records|Peaceville]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.peaceville.com/bloodbath/thefathomlessmastery/home.html|tytuł=Bloodbath's The Fathomless Mastery|opublikowany=Peaceville Records|język=en|data dostępu=2010-02-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20100115170437/http://www.peaceville.com/bloodbath/thefathomlessmastery/home.html|zarchiwizowano=15 stycznia 2010}}</ref>.

Album ''The Fathomless Mastery'' powstał w dwóch studiach: perkusję nagrano w kwietniu 2008 roku w Park Studio, a pozostałe instrumenty oraz śpiew nagrano w lipcu i sierpniu w studiu Ghost Ward<ref name="releases">{{cytuj stronę|url=http://bloodbath.biz/releases.php|tytuł=Bloodbath – Releases|język=en|data dostępu=2010-02-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20080225231046/http://bloodbath.biz/releases.php|zarchiwizowano=25 lutego 2008}}</ref>. Zespół ponownie zdecydował się na współpracę z producentem Davidem Castillo. Okładkę – podobnie jak do ''[[Unblessing the Purity]]'' – zaprojektował Dusty Peterson.

Do utworu "Hades Rising" powstał pierwszy w historii zespołu [[teledysk]], który wyreżyserował Owe Lingwall<ref>{{cytuj stronę|url=http://bloodbath.biz/?p=152|tytuł=BLOODBATH SHOOTS VIDEO FOR ‘HADES RISING’|język=en|data dostępu=2010-02-28}}</ref>.

W [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] w pierwszym tygodniu od premiery sprzedało się około 1000 egzemplarzy ''The Fathomless Mastery'' i album ten – jako pierwszy w historii Bloodbath – był notowany w rankingu [[czasopismo|czasopisma]] ''[[Billboard (tygodnik)|Billboard]]'' (zadebiutował na 45. miejscu na liście Heatseekers Albums)<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.blabbermouth.net/news/bloodbath-the-fathomless-mastery-first-week-sales-revealed/|tytuł=BLOODBATH: 'The Fathomless Mastery' First-Week Sales Revealed|opublikowany=blabbermouth.net|język=en|data dostępu=2010-02-28}}</ref>.

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2
| rok                          =
| tytuł                        =
| nota                         =
| 1-kolumna                    = Słowa
| 1-kolumna szerokość          = 200
| 2-kolumna                    = Muzyka
| 2-kolumna szerokość          = 200
| 3-kolumna                    =
| 3-kolumna szerokość          = 200
| 4-kolumna                    =
| 4-kolumna szerokość          =
| zwinięte                     =
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
| szerokość                    = 60%
||At the Behest of Their Death||Nyström||Nyström||3:41
||Process of Disillumination||Renkse||Renkse||3:09
||Slaughtering the Will to Live||Renkse||Renkse||3:37
||Mock the Cross||Åkerfeldt||Eriksson||4:02
||Treasonous||Nyström||Nyström||4:13
||Iesous||Renkse||Renkse||3:34
||Drink from the Cup of Heresy||Åkerfeldt||Eriksson||3:37
||Devouring the Feeble||Renkse||Renkse||3:11
||Earthrot||Åkerfeldt||Eriksson||3:20
||Hades Rising||Nyström||Nyström||5:05
||Wretched Human Mirror||Renkse||Renkse||4:12
|}}

== Twórcy ==
{{col-begin}}
; Zespół Bloodbath w składzie
* [[Mikael Åkerfeldt]] – [[śpiew]]
* [[Anders Nyström]] – [[gitara]]
* [[Per Eriksson]] – gitara
* [[Jonas Renkse]] – [[gitara basowa]]
* [[Martin Axenrot]] – [[perkusja]]
{{col-break}}
; Inni
* [[Christian Älvestam]] – śpiew w utworze "Iesous"
* David Castillo - produkcja, miksowanie, inżynieria
* Björn Engelmann - mastering
* Dusty Peterson - oprawa graficzna
* Robin Bergh - zdjęcia
{{col-end}}

== Nagrody ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
! Rok
! Nagroda
! Kategoria
! Miejsce
|-
| 2008
| Najlepsze albumy 2008 roku według czasopisma ''[[Close-Up]]''<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.blabbermouth.net/news/opeth-tops-close-up-magazine-s-top-20-albums-of/|tytuł=OPETH Tops CLOSE-UP Magazine's Top 20 Albums Of 2008|język=en|data dostępu=2010-02-28}}</ref>
| Najlepszy album (''The Fathomless Mastery'')
| 12.
|-
| rowspan=6 | 2009
| rowspan=6 | ''[[Terrorizer (czasopismo)|Terrorizer's]]'' 2008 Readers' Poll<ref>{{cytuj stronę|url=http://bloodbath.biz/?p=134|tytuł=DOMINATING TERRORIZER’S 2008 READERS POLL|język=en|data dostępu=2010-02-28|archiwum=https://web.archive.org/web/20090214175345/http://bloodbath.biz/?p=134|zarchiwizowano=14 lutego 2009}}</ref>
| Najlepszy album (''The Fathomless Mastery'')
| 1.
|-
| Najlepszy wokalista (Mikael Åkerfeldt)
| 3.
|-
| Najlepszy perkusista (Martin Axenrot)
| 2.
|-
| Najlepszy zespół (Bloodbath)
| 2.
|-
| Najlepsza okładka (''The Fathomless Mastery'')
| 2.
|-
| Osobowość roku (Mikael Åkerfeldt)
| 1.
|}

== Wydania ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.musik-sammler.de/album/202595|tytuł=Bloodbath: Fathomless Mastery, The|opublikowany=musik-sammler.de|język=de|data dostępu=2010-02-28}}</ref>.
{| class="wikitable" style="text-align:left"
! Rok wydania
! Format
! Numer katalogowy
! Wytwórnia
! Uwagi
|-
| 2008
| CD
| CDVILEF242
| Peaceville Records
| –
|-
| 2008
| LP
| VILELP242
| Peaceville Records
| Limitowana edycja 500 egzemplarzy.
|-
| 2009
| CD
| MICP-10813
| Marquee
| Wydanie japońskie. Nie zawiera dodatkowych utworów.
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://en.wikipedia.org/wiki/File:Bloodbath_-_The_Fathomless_Mastery.jpg Okładka]

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2008]]
[[Kategoria:Albumy Bloodbath]]
[[Kategoria:Albumy Peaceville Records]]

title: The Fathomless Mastery

Wydany: 6 października 2008 · 28 października 2008

Nagrywany: kwiecień–sierpień 2008

Gatunek: death metal

Wydawnictwo: Peaceville

Producent: David Castillo · Bloodbath

The Wacken Carnage · (2008): The Fathomless Mastery · (2008) · Grand Morbid Funeral · (2014)


text:
# Kościół św. Barbary w Staszowie
Kościół świętej Barbary w Staszowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Staszów diecezji sandomierskiej).
Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–2000 według projektów opracowanych w zespole profesora Wiktora Zina i profesora Andrzeja Kadłuczki. Nad całością prac czuwał ks. Edward Zieliński. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Mariana Zimałka w 2000 roku. Świątynia nosi cechy stylu postmodernistycznego. Bryła kościoła opiera się na planie kwadratu z trójbocznymi kaplicami z lewej i prawej strony i podobnie, jednakże z zaokrągleniami na bokach, zamkniętym prezbiterium razem z zapleczem z tyłu, w lewym narożniku. Balkon na froncie oraz zewnętrzne ściany kaplic bocznych są ozdobione rzędami dekoracyjnych, powtarzających się kolumienek świadczących o postmodernistycznym stylu całej budowli. Cztery ściany nawy głównej zwieńczone są czterema trójkątnymi szczytami. Każdy z nich ozdobiony jest jeszcze trójkątnym wykuszem z załamanym pod kątem prostym, podłużnym oknem. Wspomniane wyżej cztery szczyty są podstawą dla krzyżującego się nad środkiem nawy dachu. Spady dachu oparte są jednak na krzywiźnie, przez co jego kalenice wznoszą się od czterech szczytów ku środkowi, gdzie na ich przecięciu jest usytuowana skośnie ułożona względem osi dachu iglica z krzyżem, będąca zwieńczeniem całej świątyni. Architektura kościoła charakteryzuje się dekoracyjnymi i pozornie bezcelowymi detalami architektonicznymi, zaczerpniętymi z różnych wątków historycznych i kierunków w sztuce.

title: Kościół św. Barbary w Staszowie

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół świętej Barbary<br />w Staszowie
 |nazwa miejscowa           =
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Kościół św. Barbary w Staszowie - ołtarz (2).jpg
 |opis grafiki              = wnętrze świątyni
 |państwo                   = PL-SK
 |miejscowość               = [[Staszów]]
 |adres                     = ul. Adama Mickiewicza
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[parafia św. Barbary w Staszowie|św. Barbary w Staszowie]]
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Barbara z Nikomedii|św. Barbary]]
 |dzień wspomnienia         = 4 grudnia
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1990
 |data zakończenia budowy   = 2000
 |data konsekracji          = 2000
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 = Wiktor Zin i Andrzej Kadłuczko
 |materiał budowlany        = cegła
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            = 3
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 1
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Staszów
 |współrzędne               = 50°33′33.2″N 21°10′53.8″E
 |commons                   = Category:Saint Barbara church in Staszów
 |www                       =
}}
'''Kościół świętej Barbary w Staszowie''' – [[kościół łaciński|rzymskokatolicki]] [[kościół parafialny]] należący do [[parafia św. Barbary w Staszowie|parafii pod tym samym wezwaniem]] ([[dekanat Staszów]] [[diecezja sandomierska|diecezji sandomierskiej]]).

Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–2000 według projektów opracowanych w zespole profesora Wiktora Zina i profesora Andrzeja Kadłuczki. Nad całością prac czuwał ks. Edward Zieliński. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa [[Marian Zimałek|Mariana Zimałka]] w 2000 roku. Świątynia nosi cechy stylu postmodernistycznego. Bryła kościoła opiera się na planie kwadratu z trójbocznymi kaplicami z lewej i prawej strony i podobnie, jednakże z zaokrągleniami na bokach, zamkniętym prezbiterium razem z zapleczem z tyłu, w lewym narożniku. Balkon na froncie oraz zewnętrzne ściany kaplic bocznych są ozdobione rzędami dekoracyjnych, powtarzających się kolumienek świadczących o postmodernistycznym stylu całej budowli. Cztery ściany nawy głównej zwieńczone są czterema trójkątnymi szczytami. Każdy z nich ozdobiony jest jeszcze trójkątnym wykuszem z załamanym pod kątem prostym, podłużnym oknem. Wspomniane wyżej cztery szczyty są podstawą dla krzyżującego się nad środkiem nawy dachu. Spady dachu oparte są jednak na krzywiźnie, przez co jego kalenice wznoszą się od czterech szczytów ku środkowi, gdzie na ich przecięciu jest usytuowana skośnie ułożona względem osi dachu iglica z krzyżem, będąca zwieńczeniem całej świątyni. Architektura kościoła charakteryzuje się dekoracyjnymi i pozornie bezcelowymi detalami architektonicznymi, zaczerpniętymi z różnych wątków historycznych i kierunków w sztuce<ref>{{Cytuj stronę|url= https://diecezjasandomierska.pl/staszow-sw-barbary/|tytuł = Staszów – Św. Barbary|opublikowany= Diecezja sandomierska|data dostępu=2021-05-18}}</ref>.

== Przypisy ==
{{przypisy}}

{{SORTUJ:Staszów}}
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Staszowie|Barbary]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2000]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Barbary]]

title: Kościół świętej Barbary · w Staszowie

Województwo: świętokrzyskie

Miejscowość: Staszów

Adres: ul. Adama Mickiewicza

Parafia: św. Barbary w Staszowie

Wezwanie: św. Barbary

Wspomnienie liturgiczne: 4 grudnia

Architekt: Wiktor Zin i Andrzej Kadłuczko

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1

Ołtarz · • liczba ołtarzy: · 3


text:
# Daniel Figueroa Villón
Daniel Figueroa Villón (ur. 16 sierpnia 1902 w Carhuaz, zm. 30 stycznia 1967 w Limie) – peruwiański duchowny rzymskokatolicki, biskup Huancayo i Chiclayo.

## Biografia
Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne św. Turybiusza de Mogrovejo w Limie, a następnie studia z prawa kanonicznego na Papieskim i Świeckim Wydziale Teologicznym w Limie. 29 maja 1926 otrzymał święcenia prezbiteriatu.
Od 1937 do 1940 był administratorem wakującej diecezja Huaraz.
7 kwietnia 1945 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji Arequipa oraz biskupem tytularnym parnassuskim. 20 maja 1945 w katedrze w Limie przyjął sakrę biskupią z rąk nuncjusza apostolskiego w Peru abpa Fernando Cento. Współkonsekratorami byli biskup pomocniczy Limy Leonardo José Rodriguez Ballón OFM, biskup Ayacucho o Huamanga Victorino Alvarez SDB oraz biskup Piury Fortunato Chirichigno Pontolido SDB.
22 września 1946 ten sam papież mianował go biskupem Huancayo. Kontynuował organizację struktur utworzonego w 1944 biskupstwa. W 1952 przeprowadził I synod diecezjalny. Utworzył preseminarium św. Piusa X.
17 grudnia 1956 ten sam papież przeniósł go na urząd biskupa Chiclayo. Utworzone tego samego dnia biskupstwo, podobnie jak poprzednie wymagało zorganizowania. Cierpiał na porażenie połowicze, co utrudniało mu wykonywanie obowiązków. W 1961 przydzielono mu do pomocy biskupa pomocniczego Luisa Sáncheza-Moreno Lirę. Figueroa Villón biskupem Chiclayo był do śmierci 30 stycznia 1967.

title: Daniel Figueroa Villón

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Daniel Figueroa Villón
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Daniel Figueroa Villón.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 16 sierpnia 1902
 |miejsce urodzenia       = [[Carhuaz]]
 |data śmierci            = 30 stycznia 1967
 |miejsce śmierci         = [[Lima]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = biskup Huancayo
 |1. funkcja - okres      = 1946–1956
 |2. funkcja              = biskup Chiclayo
 |2. funkcja - okres      = 1956–1967
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 29 maja 1926
 |data nominacji          = 7 kwietnia 1945
 |data sakry              = 20 maja 1945
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = biskup
 |data konsekracji          = 20 maja 1945
 |miejscowość konsekracji   = [[Lima]]
 |miejsce konsekracji       = [[katedra metropolitarna św. Jana Ewangelisty w Limie]]
 |konsekrator               = [[Fernando Cento]]
 |współkonsekratorzy        = [[Leonardo José Rodriguez Ballón]] OFM,
[[Victorino Alvarez]] SDB,
[[Fortunato Chirichigno Pontolido]] SDB
 |biskupi konsekrowani      =
 |biskupi współkonsekrowani =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Alfonso Zaplana Bellizza]]|1952}}
}}
'''Daniel Figueroa Villón''' (ur. 16 sierpnia 1902 w [[Carhuaz]], zm. 30 stycznia 1967 w [[Lima|Limie]]) – [[peru]]wiański duchowny [[katolicyzm|rzymskokatolicki]], biskup [[Archidiecezja Huancayo|Huancayo]] i [[diecezja Chiclayo|Chiclayo]].

== Biografia ==
Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne św. Turybiusza de Mogrovejo w Limie, a następnie studia z [[prawo kanoniczne|prawa kanonicznego]] na {{link-interwiki|Papieski i Świecki Wydział Teologiczny w Limie|tekst=Papieskim i Świeckim Wydziale Teologicznym w Limie|Q=Q5855156}}. 29 maja 1926 otrzymał święcenia [[prezbiter]]iatu{{r|AH}}{{r|CH}}.

Od 1937 do 1940 był administratorem [[sede vacante|wakującej]] [[Diecezja Huaraz|diecezja Huaraz]]{{r|AH}}.

7 kwietnia 1945 papież [[Pius XII]] mianował go biskupem pomocniczym [[Archidiecezja Arequipa|archidiecezji Arequipa]] oraz [[biskup tytularny|biskupem tytularnym]] [[Parnassus (stolica tytularna)|parnassuskim]]. 20 maja 1945 w [[Katedra metropolitarna św. Jana Ewangelisty w Limie|katedrze w Limie]] przyjął [[Sakra|sakrę biskupią]] z rąk [[Nuncjatura Apostolska w Peru|nuncjusza apostolskiego w Peru]] abpa [[Fernando Cento]]. Współkonsekratorami byli biskup pomocniczy [[archidiecezja Limy|Limy]] [[Leonardo José Rodriguez Ballón]] OFM, [[archidiecezja Ayacucho|biskup Ayacucho o Huamanga]] [[Victorino Alvarez]] SDB oraz [[archidiecezja Piura|biskup Piury]] [[Fortunato Chirichigno Pontolido]] SDB{{r|CH}}.

22 września 1946 ten sam papież mianował go [[Archidiecezja Huancayo|biskupem Huancayo]]. Kontynuował organizację struktur utworzonego w 1944 biskupstwa. W 1952 przeprowadził I [[synod diecezjalny]]. Utworzył preseminarium św. Piusa X{{r|AH}}{{r|CH}}.

17 grudnia 1956 ten sam papież przeniósł go na urząd [[diecezja Chiclayo|biskupa Chiclayo]]. Utworzone tego samego dnia biskupstwo, podobnie jak poprzednie wymagało zorganizowania. Cierpiał na [[porażenie połowicze]], co utrudniało mu wykonywanie obowiązków. W 1961 przydzielono mu do pomocy biskupa pomocniczego [[Luis Sánchez-Moreno Lira|Luisa Sáncheza-Moreno Lirę]]. Figueroa Villón biskupem Chiclayo był do śmierci 30 stycznia 1967{{r|AH}}{{r|CH}}{{r|USAT}}.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=AH>{{Cytuj stronę |url =https://arzobispadodehuancayo.org/mons-figueroa/ |tytuł =Monseñor Daniel Figueroa Villón |opublikowany =Archidiecezja Huancayo |data = |język =es |data dostępu = 2025-05-13}}</ref>
<ref name=USAT>{{Cytuj stronę |url =https://www.usat.edu.pe/articulos/hace-65-anos-fue-creada-la-diocesis-de-chiclayo/ |tytuł =Hace 65 años fue creada la Diócesis de Chiclayo |opublikowany =usat.edu.pe |data = |język =es |data dostępu = 2025-05-13}}</ref>
<ref name=CH>{{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bfigvi |tytuł = Daniel Figueroa Villón |data dostępu = 2025-05-13}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bfigvi |tytuł = Daniel Figueroa Villón |data dostępu = 2025-05-13}}
* {{Cytuj stronę | url =https://gcatholic.org/dioceses/diocese/guad0.htm?tab=bishops | tytuł =Bishop Daniel Figueroa Villón | opublikowany =GCatholic | data = | język =en | data dostępu = 2025-05-13}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Figueroa Villón, Daniel}}
[[Kategoria:Peruwiańscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Kanoniści]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Arequipą]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Chiclayo]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Huancayo]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1967]]

title: Daniel Figueroa Villón

Data i miejsce urodzenia: 16 sierpnia 1902 · Carhuaz

Data i miejsce śmierci: 30 stycznia 1967 · Lima

Nominacja biskupia: 7 kwietnia 1945

title: Sukcesja apostolska

Miejscowość: Lima

Konsekrator: Fernando Cento

Współkonsekratorzy: Leonardo José Rodriguez Ballón OFM, · Victorino Alvarez SDB, · Fortunato Chirichigno Pontolido SDB


text:
# Port lotniczy Labe
Port lotniczy Labe (IATA: LBE, ICAO: GULB) – międzynarodowy port lotniczy położony w Labé. Jest jednym z największych portów lotniczych w Gwinei.

title: Port lotniczy Labe

wikitext:
{{Lotnisko infobox
 |nazwa                = Labe International Airport
 |nazwa oryginalna     =
 |zdjęcie              =
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |państwo              = GIN
 |miejscowość          = [[Labé]]
 |typ                  = cywilne
 |właściciel           =
 |zarządca             =
 |data otwarcia        =
 |data zamknięcia      =
 |IATA                 = LBE
 |ICAO                 = GULB
 |strefa czasowa       =
 |wysokość             = 1035 m n.p.m.
 |statystyki rok       =
 |liczba pasażerów     =
 |cargo                =
 |liczba operacji      =
 |1. pas: kierunek     = 06/24
 |1. pas: nawierzchnia = [[asfaltobeton]]
 |1. pas: długość      = 3300 m
 |współrzędne          = 11°19′33″N 12°17′12″W
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Port lotniczy Labe''' ([[Kod lotniska IATA|IATA]]: '''LBE''', [[Kod lotniska ICAO|ICAO]]: '''GULB''') – międzynarodowy port lotniczy położony w [[Labé]]. Jest jednym z największych portów lotniczych w [[Gwinea|Gwinei]].

[[Kategoria:Porty lotnicze w Gwinei|Labe]]
[[Kategoria:Labé]]

title: Labe International Airport

Państwo: Gwinea

Miejscowość: Labé

Typ: cywilne

Kod IATA: LBE

Kod ICAO: GULB

title: Drogi startowe

Kierunek 06/24: asfaltobeton, 3300 m