text:
# Tormos
Tormos – gmina w Hiszpanii, w prowincji Alicante, we wspólnocie autonomicznej Walencja, o powierzchni 5,36 km². W 2011 roku liczyła 386 mieszkańców.

title: Tormos

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Tormos
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Vista área del casco urbano de Tormos.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Escut de Tormos-2.svg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Tormos
 |państwo                      = ES-VC
 |2. jednostka administracyjna = [[Alicante (prowincja)|Alicante/Alacant]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Marina Alta]]
 |powierzchnia                 = 5,36{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 386{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 72,01
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Walencja
 |współrzędne                  = 38°48′4″N 0°4′19″W
 |commons                      = Category:Tormos (Alicante)
 |www                          =
}}
'''Tormos''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Alicante (prowincja)|Alicante]], we wspólnocie autonomicznej [[Walencja (wspólnota autonomiczna)|Walencja]], o powierzchni 5,36 km²{{r|ssweb}}. W 2011 roku liczyła 386 mieszkańców{{r|ssweb}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/6075 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Marina Alta}}
{{Alicante (prowincja)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w prowincji Alicante]]

title: Tormos

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Walencja

Prowincja: Alicante/Alacant

Comarca: Marina Alta

Zarządzający: Vicente Javier Ripoll Peretó↗

Tablice rejestracyjne: A


text:
# Inspektorat Graniczny nr 9
Inspektorat Graniczny nr 9 – jednostka organizacyjna Straży Granicznej pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-niemieckiej w latach 1928–1939.
Inspektorat Graniczny we Wronkach obejmował południową część powiatu chodzieskiego od Noteci, powiat czarnkowski, północną część powiatu międzychodzkiego od Warty, północną część powiatu szamotulskiego z Wronkami od Warty, powiat obornicki, Wągrowiec, Żnin, Szubin i południową część powiatu bydgoskiego do Noteci.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego z 22 marca 1928 roku, do ochrony północnej, zachodniej i południowej granicy państwa, a w szczególności do ich ochrony celnej, powoływano z dniem 2 kwietnia 1928 roku  Straż Graniczną.
Rozkazem nr 3 z 25 kwietnia 1928 roku w sprawach organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego dowódca Straży Granicznej gen. bryg. Stefan Pasławski zatwierdził dyslokację, granice i strukturę inspektoratu granicznego nr 9 „Wronki”.
Już 15 września 1928 dowódca Straży Granicznej rozkazem nr 7  w sprawie organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego podpisanym w zastępstwie przez mjr. Wacława Szpilczyńskiego zmieniał dyslokację (do m. Kruszewo) i organizację komisariatu „Jabłonowo”.
Tym samym rozkazem zmieniał dyslokację, organizację komisariatu „Potrzebowice”. Na jego bazie powstał komisariat „Wieleń”.
Rozkazem nr 11 z 9 stycznia 1930 roku  o reorganizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego komendant Straży Granicznej płk Jan Jur-Gorzechowski ustalił nową dyslokację (Ujście) numer i organizację komisariatu „Kruszewo”.
Tym samym rozkazem komisariat „Lubasz” przeformowany został na komisariat Straży Granicznej „Czarnków.
Rozkazem nr 2 z 30 listopada 1937 roku w sprawach [...] przeniesienia siedzib i likwidacji jednostek, komendant Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski zniósł placówki II linii „Wieleń”, „Ujście” i posterunek SG „Szamotuły”.
Rozkazem nr 2 z 8 września 1938 roku w sprawie terminologii odnośnie władz i jednostek organizacyjnych formacji, dowódca Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski nakazał zmienić nazwę Inspektoratu Granicznego „Wronki” na Obwód Straży Granicznej „Wronki”.
Rozkazem nr 13 z 31 lipca 1939 roku w sprawach [...] przeniesienia siedzib i zmiany przydziałów jednostek organizacyjnych, komendant Straży Granicznej gen. bryg. Walerian Czuma zniósł posterunek SG „Oborniki”.

## Służba graniczna
Dowódca Straży Granicznej gen. bryg. Stefan Pasławski swoim rozkazem nr 3 z 25 kwietnia 1928 roku w sprawach organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego określił granice inspektoratu granicznego: od północy: placówka Straży Granicznej „Kalinka Blok 48” wyłącznie (placówka Ujście włącznie), od południa: rzeka Warta, placówka Straży Granicznej „Mierzyn” włącznie. Rozkaz dowódcy Straży Granicznej nr 7 z 15 września 1928 podpisany przez mjr. Wacława Spilczyńskiego zmienił granicę inspektoratu: od północy bez zmian, od południa − placówka Straży Granicznej „Sowia Góra” włącznie.
Rozkazem nr 11 z 9 stycznia 1930 roku w sprawie organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego komendant Straży Granicznej płk Jan Jur-Gorzechowski] zatwierdził granice inspektoratu granicznego: od północy: północna granica Pomorskiego Inspektoratu Okręgowego, od południa: placówka Radusz włącznie. Biura inspektoratu mieściły się przy ulicy Poznańskiej 32.
Sąsiednie inspektoraty
- Inspektorat Graniczny „Nakło” ⇔ Inspektorat Graniczny „Opalenica” − 1928

## Kierownicy/komendanci inspektoratu
| stopień          | imię i nazwisko     | okres pełnienia służby | kolejne stanowisko |
| ---------------- | ------------------- | ---------------------- | ------------------ |
| starszy komisarz | Józef Kowalski      | V 1928 -               |                    |
| komisarz         | Kazimierz Korski    | był w V 1929 – 1932    |                    |
| nadkomisarz      | Marian Staniszewski | 1932 – był IV 1933 –   |                    |
| nadkomisarz      | Świderski           | był VI 1935 –          |                    |

## Struktura organizacyjna
Organizacja inspektoratu w 1928:
- komenda − Wronki
- komisariat Straży Granicznej „Jabłonowo”
- komisariat Straży Granicznej „Lubasz”
- komisariat Straży Granicznej „Potrzebowice”
- komisariat Straży Granicznej „Piłka”

Organizacja inspektoratu w styczniu 1930:
- komenda − Wronki
- 1/9 komisariat Straży Granicznej „Ujście”
- 2/9 komisariat Straży Granicznej „Czarnków”
- 3/9 komisariat Straży Granicznej „Wieleń”
- 4/9 komisariat Straży Granicznej „Piłka”

wikiname: plwiki

title: Inspektorat Graniczny nr 9

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Inspektorat Graniczny nr 9
 |nazwa oryginalna     = Obwód Straży Granicznej „Wronki”
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1928]]
 |rozformowanie        = [[1939]]
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Wronki]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Straż Graniczna (1928–1939)|Straż Graniczna]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Wielkopolski Inspektorat Okręgowy SG]]<br>[[Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Wielkopolski Okręg SG]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Straż Graniczna w 1930.jpg|250px|right]]
[[Plik:Inspektorat Graniczny nr 9.png|250px|right]]
'''Inspektorat Graniczny nr 9''' – jednostka organizacyjna [[Straż Graniczna (1928–1939)|Straży Granicznej]] pełniąca służbę ochronną na [[Granica polsko-niemiecka|granicy polsko-niemieckiej]] w latach 1928–1939.

Inspektorat Graniczny we Wronkach obejmował południową część [[powiat chodzieski|powiatu chodzieskiego]] od [[Noteć|Noteci]], [[powiat czarnkowski]], północną część [[powiat międzychodzki|powiatu międzychodzkiego]] od [[Warta|Warty]], północną część [[powiat szamotulski|powiatu szamotulskiego]] z [[Wronki|Wronkami]] od Warty, [[powiat obornicki]], [[Wągrowiec]], [[Żnin]], [[Szubin]] i południową część [[powiat bydgoski|powiatu bydgoskiego]] do [[Noteć|Noteci]]{{odn|Kaśkosz|2015|s=11}}.

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej [[Ignacy Mościcki|Ignacego Mościckiego]] z 22 marca 1928 roku, do ochrony północnej, zachodniej i południowej granicy państwa, a w szczególności do ich ochrony celnej, powoływano z dniem 2 kwietnia 1928 roku  Straż Graniczną{{odn|Goryński|2012|s=226}}.
Rozkazem nr 3 z 25 kwietnia 1928 roku ''w sprawach organizacji [[Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego]]'' dowódca Straży Granicznej gen. bryg. [[Stefan Pasławski]] zatwierdził dyslokację, granice i strukturę inspektoratu granicznego nr 9 „Wronki”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=21}}.
Już 15 września 1928 dowódca Straży Granicznej rozkazem nr 7  ''w sprawie organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego'' podpisanym w zastępstwie przez mjr. Wacława Szpilczyńskiego zmieniał dyslokację (do m. Kruszewo) i organizację komisariatu „Jabłonowo”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=33}}.
Tym samym rozkazem zmieniał dyslokację, organizację komisariatu „Potrzebowice”. Na jego bazie powstał komisariat „Wieleń”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=33}}.
Rozkazem nr 11 z 9 stycznia 1930 roku  ''o reorganizacji [[Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego]]'' komendant Straży Granicznej płk [[Jan Jur-Gorzechowski]] ustalił nową dyslokację (Ujście) numer i organizację komisariatu „Kruszewo”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=70}}{{odn|Kozicka|2011|loc=wstęp}}.
Tym samym rozkazem komisariat „Lubasz” przeformowany został na komisariat Straży Granicznej „Czarnków{{odn|Kozicka|2011|loc=wstęp}}{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=70}}.

Rozkazem nr 2 z 30 listopada 1937 roku ''w sprawach [...] przeniesienia siedzib i likwidacji jednostek'', komendant Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski zniósł placówki II linii „Wieleń”, „Ujście” i posterunek SG „Szamotuły”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=118}}.
Rozkazem nr 2 z 8 września 1938 roku ''w sprawie terminologii odnośnie władz i jednostek organizacyjnych formacji'', dowódca Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski nakazał zmienić nazwę Inspektoratu Granicznego „Wronki” na Obwód Straży Granicznej „Wronki”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=124-128}}.
Rozkazem nr 13 z 31 lipca 1939 roku ''w sprawach [...] przeniesienia siedzib i zmiany przydziałów jednostek organizacyjnych'', komendant Straży Granicznej gen. bryg. [[Walerian Czuma]] zniósł posterunek SG „Oborniki”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=181}}.

== Służba graniczna ==
Dowódca Straży Granicznej gen. bryg. [[Stefan Pasławski]] swoim rozkazem nr 3 z 25 kwietnia 1928 roku w sprawach organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego określił granice inspektoratu granicznego: od północy: placówka Straży Granicznej „Kalinka Blok 48” wyłącznie (placówka Ujście włącznie), od południa: rzeka Warta, placówka Straży Granicznej „Mierzyn” włącznie{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=21}}. Rozkaz dowódcy Straży Granicznej nr 7 z 15 września 1928 podpisany przez mjr. Wacława Spilczyńskiego zmienił granicę inspektoratu: od północy bez zmian, od południa − placówka Straży Granicznej „Sowia Góra” włącznie{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=33}}.
Rozkazem nr 11 z 9 stycznia 1930 roku ''w sprawie organizacji Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego'' komendant Straży Granicznej płk [[Jan Jur-Gorzechowski]]] zatwierdził granice inspektoratu granicznego: od północy: północna granica Pomorskiego Inspektoratu Okręgowego, od południa: placówka Radusz włącznie{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=69}}. Biura inspektoratu mieściły się przy ulicy Poznańskiej 32{{odn|Kaśkosz|2015|s=18}}{{Refn|Według Mariusza Kaśkosza w dokumentach archiwalnych pojawiają się dwa adresy: Poznańska 32 i Samołęska 2. Mieszkaniec Wronek pan Wiesław Michalak twierdzi, że siedziba inspektoratu znajdowała się w obecnym budynku Komisariatu Policji między ulicą Dworcową a Polną{{odn|Kaśkosz|2015|s=69}}.|grupa = uwaga}}.

;Sąsiednie inspektoraty
* [[Inspektorat Graniczny nr 8|Inspektorat Graniczny „Nakło”]] ⇔ [[Inspektorat Graniczny nr 10|Inspektorat Graniczny „Opalenica”]] − 1928

== Kierownicy/komendanci inspektoratu ==
{| class="wikitable"
!stopień
!imię i nazwisko
!okres pełnienia służby
!kolejne stanowisko
|-
|starszy komisarz
|Józef Kowalski
|V 1928{{odn|Rozkazy KG SG|s=1928/54}} -
|
|-
|komisarz
|Kazimierz Korski
| był w V 1929{{odn|Kaśkosz|2015|s=18}} – 1932
|
|-
|nadkomisarz
|Marian Staniszewski
| 1932{{odn|Kaśkosz|2015|s=68}} – był IV 1933{{odn|Ewidencja oficerów i szeregowych IG „Wronki”|s=3}} –
|
|-
|nadkomisarz
|Świderski{{odn|Ewidencja oficerów i szeregowych IG „Wronki”|s=7}}
| był VI 1935 –
|
|}

== Struktura organizacyjna ==
Organizacja inspektoratu w 1928{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=26}}:
* komenda − [[Wronki]]
* [[Komisariat Straży Granicznej „Ujście”|komisariat Straży Granicznej „Jabłonowo”]]
* [[Komisariat Straży Granicznej „Czarnków”|komisariat Straży Granicznej „Lubasz”]]
* [[Komisariat Straży Granicznej „Wieleń”|komisariat Straży Granicznej „Potrzebowice”]]
* [[komisariat Straży Granicznej „Piłka”]]

Organizacja inspektoratu w styczniu 1930{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=70}}:
* komenda − Wronki
* 1/9 [[komisariat Straży Granicznej „Ujście”]]
* 2/9 [[komisariat Straży Granicznej „Czarnków”]]
* 3/9 [[komisariat Straży Granicznej „Wieleń”]]
* 4/9 [[komisariat Straży Granicznej „Piłka”]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|nazwisko=Jabłonowski|imię=Marek|nazwisko2=Polak|imię2=Bogusław|autor link=Marek Jabłonowski|autor link2=Bogusław Polak|tytuł=Polskie formacje graniczne 1918−1839. Tom II|data=1999|isbn=83-87424-77-3|miejsce=Koszalin|wydawca = Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej|odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Kaśkosz|imię=Mariusz|tytuł=Straż Graniczna Inspektoratu Granicznego Wronki w latach 1928-1937: ze wspomnień strażnika Jana Nocunia|data=2015|isbn=83-87424-77-3|miejsce=Czarnków|wydawca = Wydawnictwo Nadnoteckie Echa|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę | imię=Grzegorz|nazwisko=Goryński|url =https://web.archive.org/web/20170101004308/http://ssh.apsl.edu.pl/baza/wydawn/ssh018/gorynski.pdf| tytuł = Powstanie, organizacja i funkcjonowanie straży granicznej w latach 1928-1939|rok=2012|data dostępu = 2016-12-31|odn=tak}}
* {{cytuj|autor=Iwona Kozicka|tytuł=Wstęp do inwentarza zespołu archiwalnego „Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej”|data=2011|miejsce=Szczecin|wydawca = [[Archiwum Straży Granicznej]]|odn=tak}}
* {{cytuj odn|Ewidencja oficerów i szeregowych IG „Wronki”|opis=Ewidencja oficerów i szeregowych Inspektoratu Granicznego „Wronki”  1933–1937  → [[Archiwum Straży Granicznej]]. [[Szczecin]].}} (sygn.190/93.)
* {{cytuj odn|Rozkazy KG SG|opis=Rozkazy Komendy Straży Granicznej 1928–1939 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.}}

{{Straż Graniczna (1928–1939)}}

[[Kategoria:Historia Wronek]]
[[Kategoria:Inspektorat Graniczny nr 9 „Wronki”]]

title: Inspektorat Graniczny nr 9Obwód Straży Granicznej „Wronki”

Państwo: Polska

Dyslokacja: Wronki

Formacja: Straż Graniczna

Podległość: Wielkopolski Inspektorat Okręgowy SG · Wielkopolski Okręg SG


text:
# Rezerwat przyrody Siedliszcze
Siedliszcze – faunistyczny i leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Białopole, w powiecie chełmskim, w województwie lubelskim.
- położenie geograficzne: Obniżenie Dubieńskie
- powierzchnia (według aktu powołującego): 14,70 ha
- powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 15,12 ha
- rok utworzenia: 1975
- dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 11, poz. 64).
- przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie miejsca lęgowego orlika krzykliwego oraz fragmentu lasu grądowego o charakterze naturalnym.

title: Rezerwat przyrody Siedliszcze

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Siedliszcze
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |rodzaj               = [[rezerwat faunistyczny]], [[rezerwat leśny|leśny]]
 |państwo              = lubelskie
 |położenie            =
 |siedziba             =
 |mezoregion           = [[Obniżenie Dubieńskie]]<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Kondracki|imię=Jerzy|tytuł=Geografia regionalna Polski|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|miejsce=Warszawa|data=1998|strony=295|isbn=8301124792}}</ref>
 |data utworzenia      = 1975
 |akt prawny           = {{Monitor Polski|1975|11|64}}, § 6
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 15,12 ha
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = Białopole (gmina)
 |współrzędne          = 51°00′23"N 23°49′18"E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Siedliszcze''' – faunistyczny i leśny [[rezerwat przyrody]] znajdujący się na terenie gminy [[Białopole (gmina)|Białopole]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewrezerwatprzyrody.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.RP.1134|tytuł=Rezerwat przyrody Siedliszcze w Centralnym Rejestrze Form Ochrony Przyrody|data dostępu=2014-02-13}}</ref><ref group=uwaga>W Zarządzeniu Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody podane jest, ze rezerwat przyrody Siedliszcze położony jest na terenie ówczesnej gminy [[Dubienka (gmina)|Dubienka]]. Obecnie jest to gmina Białopole.</ref>, w [[powiat chełmski|powiecie chełmskim]], w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]]<ref name="rejestr">{{Cytuj stronę | url = http://bip.lublin.rdos.gov.pl/files/artykuly/15472/Rejestr_rezerwatow_przyrody_20_03_2014.pdf | tytuł = Rejestr rezerwatów przyrody na terenie województwa lubelskiego | data = 2014-03-20 | opublikowany = Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Lublinie | data dostępu = 2018-05-20}}</ref>.
* położenie geograficzne: [[Obniżenie Dubieńskie]]
* powierzchnia (według aktu powołującego): 14,70 ha
* powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 15,12 ha
* rok utworzenia: 1975
* dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 11, poz. 64).
* przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie miejsca lęgowego [[orlik krzykliwy|orlika krzykliwego]] oraz fragmentu lasu [[grąd]]owego o charakterze naturalnym.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Siedliszcze, Rezerwat przyrody}}
[[Kategoria:Rezerwaty przyrody w województwie lubelskim]]
[[Kategoria:Strzelce (powiat chełmski)]]

title: Siedliszcze

Województwo: lubelskie

Mezoregion: Obniżenie Dubieńskie


text:
# Abu Sunbul (markaz)
Abu Sunbul (arab. مركز أبو سنبل, Markaz Abū Sunbul) – markaz (dystrykt) w południowym Egipcie, w muhafazie Asuan. W 2006 roku liczył 6413 mieszkańców. Siedziba markazu znajduje się w Abu Sunbul.

title: Abu Sunbul (markaz)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Abu Sunbul
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = Abu Sunbul
 |jednostka                       = markaz
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Egipt
 |1. jednostka administracyjna    = [[Asuan (muhafaza)|Asuan]]
 |siedziba                        = [[Abu Sunbul]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 127,5 km²
 |rok                             = 2006
 |liczba ludności                 = 6413
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 22° 21′ N, 31° 37′ E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Abu Sunbul''' ([[język arabski|arab.]] مركز أبو سنبل, ''Markaz Abū Sunbul'') – markaz (dystrykt) w południowym [[Egipt|Egipcie]], w muhafazie [[Asuan (muhafaza)|Asuan]]. W 2006 roku liczył 6413 mieszkańców. Siedziba markazu znajduje się w [[Abu Sunbul]].

[[Kategoria:Muhafaza Asuan]]

title: Abu Sunbul

Państwo: Egipt

Muhafaza: Asuan

Siedziba: Abu Sunbul


text:
# I Forgot More Than You’ll Ever Know
I Forgot More Than You’ll Ever Know – piosenka country skomponowana i napisana w 1947 przez Cecila A. Nulla. Nagrana została jednak dopiero w 1953 przez duet The Davis Sisters, w którego skład wchodziły Skeeter Davis i Betty Jack Davis. Utwór był pierwszym przebojem dla formacji, i równocześnie ich jedynym, ponieważ Betty Jack zginęła w wypadku samochodowym, w tygodniu, w którym wydawnictwo trafiło na rynek. Blisko 20 lat później (1972), piosenka w wykonaniu Jeanne Pruett znalazła się na pozycji 60. listy przebojów Billboard Country Singles.

## Tekst
Słowa piosenki przedstawiają historię byłej dziewczyny młodego mężczyzny, ostrzegającej jego obecną dumną i bezwzględną kochankę, która ukradła jej miłość, że ona także pewnego dnia go straci – „when his love goes cold”.

## Popularność
Utwór „I Forgot More…” był wielkim przebojem, który okazał się wyłącznym numerem jeden na zestawieniach muzyki country, nagranym przez kobiecy duet, aż do pojawienia się The Judds około trzydzieści lat później. Piosenka utrzymywała się na pozycji pierwszej przez osiem tygodni. Według historyka list przebojów Joela Whitburna, ten utwór znajduje się wśród stu przebojów wszech czasów muzyki country.

## Wersje innych wykonawców

### Wersja Boba Dylana
Pod koniec kwietnia 1969 Bob Dylan nagrał utwór, który wydany został na jego albumie Self Portrait w czerwcu 1970. Dylan znał ten utwór już przed jej nagraniem, o czym świadczy film z tournée po Wielkiej Brytanii w 1965 Dont Look Back; artysta wykonuje tę kompozycję w pokoju hotelowym.

#### Sesje nagrań
Utwór ten został nagrany na pierwszej i drugiej sesji do albumu 24 i 26 kwietnia 1969. Plonem tych sesji były także: „Living the Blues”, „Spanish Is the Loving Tongue”, „Take Me as I Am (or Let Me Go)”, „A Fool Such as I”, „Let It Be Me” i „Running”.

#### Specyfikacja utworu
Biorąc pod uwagę wyjątkową konwencję wykonywania piosenek country, jest to jeden z najlepiej zaśpiewanych przez Dylana utworów na albumie. Jest śpiewany „trzecim” głosem Dylana. „Pierwszy” głos Dylana, to głos, którym wykonywał piosenki od początku kariery do momentu wypadku w 1966. „Drugi” głos zaprezentował Dylan na albumie John Wesley Harding. „Trzeci” głos pojawił się na albumie Nashville Skyline (1969).
Kompozycja utrzymana jest w rytmie na 3/4 (walc).
Najlepsze aranżacje utworu przez Dylana pochodzą z tournée Świątynie w płomieniach odbytego w 1986, wraz z zespołem Tom Petty and the Heartbreakers.

#### Muzycy
Sesje 1 i 2
- Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino
- Norman Blake – gitara
- Fred Carter Jr. – gitara
- Pete Drake – elektryczna gitara hawajska
- Bob Moore – gitara basowa
- Bill Pursell – pianino
- Kenneth Buttrey – perkusja

### Pozostałe covery
Źródło
- 1962 – Patti Page
- 1962 – Johnny Cash – box set The Man in Black 1959–1962 (1991)
- 1971 – Jerry Lee Lewis
- 1979 – Wanda Jackson – Greatest Hits[10]
- 1986 – Elvis Costello (z Tomem Waitsem) – Such Unlikely Covers[11]
- 1990 – Jann Browne – Tell Me Why
- 1993 – Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn – Honky Tonk Angels

title: I Forgot More Than You’ll Ever Know

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = I Forgot More Than You’ll Ever Know
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[The Davis Sisters]]
 |album                     = Memories
 |strona A                  =
 |strona B                  = „Rockabye Boogie”
 |wydany                    = 1953
 |nagrywany                 = 23 maja 1953
 |gatunek                   = [[Muzyka country|country]]
 |długość                   = 2:16
 |wytwórnia                 = [[RCA Records]]
 |producent                 = [[Stephen Sholes]]
 |format                    = [[Płyta gramofonowa|winyl]] (78 rpm/45 rpm)
 |autor                     = [[Cecil Null]]
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          =
 |następny singel           =
 |rok poprzedniego singla   =
 |rok 1. wydania            = 1953
 |rok następnego singla     =
}}
'''I Forgot More Than You’ll Ever Know''' – piosenka [[Muzyka country|country]] skomponowana i napisana w [[1947 w muzyce|1947]] przez [[Cecil Null|Cecila A. Nulla]]<ref name="year-of-writing">{{Cytuj stronę | url = http://www.bobdylanroots.com/iforgot.html | tytuł = I Forgot More Than You’ll Ever Know | autor = Cecil Null | data = 1973-06-05 | opublikowany = bobdylanroots.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>. Nagrana została jednak dopiero w [[1953 w muzyce|1953]] przez duet [[The Davis Sisters]]<ref name="original">{{Cytuj stronę | url = http://www.secondhandsongs.com/performance/184429 | tytuł = I Forgot More Than You’ll Ever Know by The Davis Sisters | opublikowany = secondhandsongs.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>, w którego skład wchodziły [[Skeeter Davis]] i Betty Jack Davis. Utwór był pierwszym przebojem dla formacji, i równocześnie ich jedynym<ref name="one-hit-wonder">{{Cytuj stronę | url = https://www.allmusic.com/artist/the-davis-sisters-mn0000813887/biography | tytuł = The Davis Sisters – Artist Biography by Richie Unterberger | autor = Richie Unterberger | opublikowany = allmusic.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>, ponieważ Betty Jack zginęła w wypadku samochodowym, w tygodniu, w którym wydawnictwo trafiło na rynek<ref name="car-accident">{{Cytuj książkę | autor = Paul Kingsbury, Michael McCall, John W. Rumble | tytuł = The Encyclopedia of Country Music | wydawca = Oxford University Press | miejsce = Nowy Jork | data = 2012 | strony = 129 | isbn = 978-0-19-539563-1 | data dostępu = 2014-09-28 | url = http://books.google.pl/books?id=tLZz02EzmBYC&pg=PA129&lpg=PA129&dq=I+Forgot+More+Than+You%27ll+Ever+Know+Betty+Jack+car+accident&source=bl&ots=-IOPw-OuOr&sig=VqHyQQVA4HykfC6Hu3W8Q3F3VcE&hl=pl&sa=X&ei=RfUnVKbcLIjTaKTwgtAH&ved=0CGMQ6AEwCA#v=onepage&q=I%20Forgot%20More%20Than%20You%27ll%20Ever%20Know%20Betty%20Jack%20car%20accident&f=false}}</ref>. Blisko 20 lat później (1972), piosenka w wykonaniu [[Jeanne Pruett]] znalazła się na pozycji 60. listy przebojów [[Hot Country Songs|''Billboard'' Country Singles]]{{odn|Trager|2004|s=285}}<ref name="jeanne-pruett-us-country-charts">{{Cytuj stronę | url = https://www.allmusic.com/artist/jeanne-pruett-mn0000815386/awards | tytuł = Jeanne Pruett – Awards | opublikowany = allmusic.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>.

== Tekst ==
Słowa piosenki przedstawiają historię byłej dziewczyny młodego mężczyzny, ostrzegającej jego obecną dumną i bezwzględną kochankę, która ukradła jej miłość, że ona także pewnego dnia go straci – „''when his love goes cold''”<ref group="uwaga" name="uwaga1">Tłumaczenie frazy: „kiedy jego miłość zniknie”</ref>.

== Popularność ==
Utwór „I Forgot More…” był wielkim przebojem, który okazał się wyłącznym numerem jeden na zestawieniach muzyki country, nagranym przez kobiecy duet, aż do pojawienia się [[The Judds]] około trzydzieści lat później. Piosenka utrzymywała się na pozycji pierwszej przez osiem tygodni<ref name="us-country-charts">{{Cytuj książkę | autor = Joel Whitburn | tytuł = The Billboard Book Of Top 40 Country Hits: 1944-2006, Second edition. | wydawca = Billboard Books | data = 2004 | strony = 101 | isbn = 0823082911}}</ref>. Według historyka list przebojów [[Joel Whitburn|Joela Whitburna]], ten utwór znajduje się wśród stu przebojów wszech czasów muzyki country.

== Wersje innych wykonawców ==
=== Wersja Boba Dylana ===
{{Utwór muzyczny infobox
 |tytuł        = I Forgot More Than You’ll Ever Know
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |wykonawca    = [[Bob Dylan]]
 |album        = [[Self Portrait]]
 |wydany       = 8 czerwca [[1970 w muzyce|1970]]
 |nagrywany    = 24, 26 kwietnia [[1969 w muzyce|1969]]
 |gatunek      = [[Muzyka country|country]]
 |długość      = 2:23
 |twórca       = Bob Dylan
 |producent    = [[Bob Johnston]]
 |wytwórnia    = [[Columbia Records|Columbia]]
}}
Pod koniec kwietnia [[1969 w muzyce|1969]] [[Bob Dylan]] nagrał utwór, który wydany został na jego [[album (wydawnictwo muzyczne)|albumie]] ''[[Self Portrait]]'' w czerwcu [[1970 w muzyce|1970]]. Dylan znał ten utwór już przed jej nagraniem, o czym świadczy film z tournée po [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] w [[1965 w muzyce|1965]] ''[[Dont Look Back]]''; artysta wykonuje tę kompozycję w pokoju hotelowym.

==== Sesje nagrań ====
Utwór ten został nagrany na pierwszej i drugiej sesji do albumu 24 i 26 kwietnia 1969. Plonem tych sesji były także: „[[Living the Blues]]”, „[[Spanish Is the Loving Tongue]]”, „[[Take Me as I Am (or Let Me Go)]]”, „[[A Fool Such as I]]”, „[[Let It Be Me]]” i „Running”{{odn|Heylin|1995|s=78}}.

==== Specyfikacja utworu ====
Biorąc pod uwagę wyjątkową konwencję wykonywania piosenek country, jest to jeden z najlepiej zaśpiewanych przez Dylana utworów na albumie. Jest śpiewany „trzecim” głosem Dylana. „Pierwszy” głos Dylana, to głos, którym wykonywał piosenki od początku kariery do momentu wypadku w [[1966 w muzyce|1966]]. „Drugi” głos zaprezentował Dylan na albumie ''[[John Wesley Harding]]''. „Trzeci” głos pojawił się na albumie ''[[Nashville Skyline]]'' (1969).

Kompozycja utrzymana jest w rytmie na 3/4 ([[walc]]).

Najlepsze aranżacje utworu przez Dylana pochodzą z tournée ''[[Świątynie w płomieniach]]'' odbytego w [[1986 w muzyce|1986]], wraz z zespołem [[Tom Petty and the Heartbreakers]]{{fakt|data=2013-08}}.

==== Muzycy ====
; Sesje 1 i 2
* Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino
* Norman Blake – gitara
* Fred Carter Jr. – gitara
* Pete Drake – [[elektryczna gitara hawajska]]
* Bob Moore – gitara basowa
* Bill Pursell – pianino
* [[Kenneth Buttrey]] – perkusja

=== Pozostałe covery ===
{{small|Źródło<ref name="covers">{{Cytuj stronę | url = http://www.secondhandsongs.com/performance/184429/versions#nav-entity | tytuł = I Forgot More Than You’ll Ever Know by The Davis Sisters – Versions | opublikowany = secondhandsongs.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>}}
* 1962 – [[Patti Page]]
* 1962 – [[Johnny Cash]] – box set ''[[The Man in Black 1959–1962]]'' (1991)
* 1971 – [[Jerry Lee Lewis]]
* 1979 – [[Wanda Jackson]] – ''Greatest Hits''<ref name="wanda-jackson-cover">{{Cytuj stronę | url = https://www.allmusic.com/album/greatest-hits-curb-mw0000311806 | tytuł = Wanda Jackson Greatest Hits | opublikowany = allmusic.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28}}</ref>
* 1986 – [[Elvis Costello]] (z [[Tom Waits|Tomem Waitsem]]) – ''Such Unlikely Covers''<ref name="costello-waits-collaboration">{{Cytuj stronę | url = http://www.elviscostello.com/lies-inventions/page6 | tytuł = Lies & Inventions | opublikowany = elviscostello.com | język = en | data dostępu = 2014-09-28 | archiwum = https://web.archive.org/web/20150303142603/http://www.elviscostello.com/lies-inventions/page6 | zarchiwizowano = 2015-03-03 }}</ref>
* 1990 – [[Jann Browne]] – ''Tell Me Why''
* 1993 – [[Dolly Parton]], [[Tammy Wynette]], [[Loretta Lynn]] – ''[[Honky Tonk Angels]]''

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Paul Williams. ''Bob Dylan. Performing Artist 1960−1973. The Early Years.'' Omnibus Press. Nowy Jork, 2004 {{ISBN|1-84449-095-5}}
* {{cytuj książkę | imię = Clinton | nazwisko = Heylin | tytuł = Bob Dylan. The Recording Sessions 1960–1994 | wydawca = St. Martin Press | miejsce = Nowy Jork |oclc = 32746653| rok = 1995 | strony = | isbn = 0-312-13439-8 | odn = tak}}
* {{cytuj książkę | imię = Oliver | nazwisko = Trager | tytuł = Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia | wydawca = Billboard Books |oclc = 56751184 | miejsce = Nowy Jork | rok = 2004 | isbn = 0-8230-7974-0 | odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.bobdylan.com/#/songs/i-forgot-more-youll-ever-know Tekst piosenki]
* {{Cytuj stronę | url = http://tabs.guitarworld.com/tabs/show/4942/i-forgot-more-than-youll-ever-know | tytuł = Akordy | opublikowany = tabs.guitarworld.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20090120193124/http://tabs.guitarworld.com/tabs/show/4942/i-forgot-more-than-youll-ever-know | zarchiwizowano = 2009-01-20}}

{{Bob Dylan}}

[[Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1947]]
[[Kategoria:Piosenki Boba Dylana]]
[[Kategoria:Piosenki wydane w roku 1970]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 1953]]

title: I Forgot More Than You’ll Ever Know

Strona B: „Rockabye Boogie”

Gatunek: country

Wydawnictwo: RCA Records

Producent: Stephen Sholes

Format: winyl (78 rpm/45 rpm)

Autor: Cecil Null

title: I Forgot More Than You’ll Ever Know

Wydany: 8 czerwca 1970

Twórca: Bob Dylan

Producent: Bob Johnston

Wydawnictwo: Columbia


text:
# Juliusz Marian Bandrowski
Juliusz Marian Bandrowski (ur. 18 grudnia 1855 w Rawie Ruskiej, zm. 28 grudnia 1919 w Zakliczynie) − lekarz, dyrektor teatru, dziennikarz, działacz społeczny.

## Życiorys
Urodził się 18 grudnia 1855 w Rawie Ruskiej jako syn starosty Jana Ignacego i jego żony Wilhelminy Ambros de Rechtenberg. Uczył się w szkole bazylianów w Buczaczu oraz w gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Porzucił zawód lekarza i podejmuje pracę w redakcji "Afisza Teatralnego", od 1895 wspólnie z Ludwikiem Hellerem prowadzi jako dyrektor teatr we Lwowie.
Pod koniec 1898 rezygnuje z urzędu dyrektora teatru i wyjeżdża do Krakowa. Pracuje jako dziennikarz i prowadzi praktykę lekarską oraz zajmuje się propagowaniem polskich uzdrowisk.
W następnych latach przenosi się do Warszawy, jest redaktorem "Sceny i Sztuki" w latach 1907-1909. Zmarł 28 grudnia 1919 w Zakliczynie.
Żonaty z Heleną z domu Kaden, z którą ma trzech synów: Jerzego, Juliusza i Tadeusza.

title: Juliusz Marian Bandrowski

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Juliusz Marian Bandrowski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[18 grudnia]] [[1855]]
 |miejsce urodzenia         = [[Rawa Ruska]]
 |data śmierci              = [[28 grudnia]] [[1919]]
 |miejsce śmierci           = [[Zakliczyn]]
 |zawód                     = lekarz
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Jagielloński]]
 |stanowisko                = Dyrektor
 |pracodawca                = [[Teatr Skarbkowski]]
 |rodzice                   = Marian Ignacy i Wilhelmina Ambros de Rechtenberg
 |małżeństwo                = Helena z domu Kaden
 |dzieci                    = [[Jerzy Bandrowski|Jerzy]], [[Juliusz Kaden-Bandrowski|Juliusz]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Juliusz Marian Bandrowski''' (ur. [[18 grudnia]] [[1855]] w [[Rawa Ruska|Rawie Ruskiej]], zm. [[28 grudnia]] [[1919]] w [[Zakliczyn]]ie) − lekarz, dyrektor teatru, dziennikarz, działacz społeczny.

== Życiorys ==
Urodził się 18 grudnia 1855 w Rawie Ruskiej jako syn starosty Jana Ignacego i jego żony Wilhelminy Ambros de Rechtenberg. Uczył się w szkole bazylianów w [[Buczacz|Buczaczu]] oraz w gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia na [[Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego|wydziale lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Porzucił zawód lekarza i podejmuje pracę w redakcji "Afisza Teatralnego", od 1895 wspólnie z [[Ludwik Heller|Ludwikiem Hellerem]] prowadzi jako dyrektor [[Teatr Skarbkowski|teatr we Lwowie]]<ref>{{Cytuj|tytuł=Miłostki. Komedya w 3 aktach Artura Schnitzlera. Afisz teatralny - Śląska Biblioteka Cyfrowa|data dostępu=2020-12-28|opublikowany=www.sbc.org.pl|url=https://www.sbc.org.pl/dlibra/show-content/publication/edition/17749?id=17749|język=pl}}</ref><ref>{{Cytuj|tytuł=Skąpiec. Komedja w 5 aktach Moliera. Afisz teatralny - Śląska Biblioteka Cyfrowa|data dostępu=2020-12-28|opublikowany=www.sbc.org.pl|url=https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/20283/edition/17747/content|język=pl}}</ref>.

Pod koniec 1898 rezygnuje z urzędu dyrektora teatru i wyjeżdża do Krakowa. Pracuje jako dziennikarz i prowadzi praktykę lekarską oraz zajmuje się propagowaniem polskich uzdrowisk.

W następnych latach przenosi się do Warszawy, jest redaktorem "Sceny i Sztuki" w latach 1907-1909. Zmarł 28 grudnia 1919 w Zakliczynie.

Żonaty z Heleną z domu Kaden, z którą ma trzech synów: [[Jerzy Bandrowski|Jerzego]], [[Juliusz Kaden-Bandrowski|Juliusza]] i [[Tadeusz Bandrowski|Tadeusza]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 73643 |nazwa = Juliusz Bandrowski |data dostępu = 2020-12-28}}

* {{Cytuj|tytuł=Juliusz Marian Kaden-Bandrowski de Nowosielce h. Sas|data dostępu=2020-12-28|opublikowany=M.J. Minakowski: Wielka Genealogia Minakowskiego|url=http://www.sejm-wielki.pl/b/1.370.146}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bandrowski, Juliusz Marian}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Rawie-Ruskiej]]
[[Kategoria:Dyrektorzy teatrów we Lwowie]]
[[Kategoria:Polscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi]]
[[Kategoria:Polscy lekarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1855]]
[[Kategoria:Zmarli w 1919]]

title: Juliusz Marian Bandrowski

Data i miejsce urodzenia: 18 grudnia 1855 · Rawa Ruska

Data i miejsce śmierci: 28 grudnia 1919 · Zakliczyn

Zawód, zajęcie: lekarz

Alma Mater: Uniwersytet Jagielloński

Stanowisko: Dyrektor

Pracodawca: Teatr Skarbkowski

Małżeństwo: Helena z domu Kaden

Dzieci: Jerzy, Juliusz


text:
# Georgi Kałojanczew
Georgi Todorow Kałojanczew (bułg. Георги Тодоров Калоянчев, ur. 13 stycznia 1925 w Burgasie, zm. 18 grudnia 2012 w Sofii) – bułgarski aktor.

## Życiorys
W 1951 zadebiutował w filmie. Od 1952 do 1957 występował w Teatrze Narodowym w Sofii, a od 1957 w sofijskim Teatrze Satyry. Grał teatralne role komediowe i charakterystyczne, m.in. Arturo Ui w Karierze Artura Ui Brechta, Priipkina w Pluskwie i Wełosipedkina w Łaźni Majakowskiego, Chlestakow w Rewizorze Gogola i Baj Ganio w Syndromie bałkańskim Stratiewa. Jego ważniejsze role filmowe to: Spiro w Specu od wszystkiego (1962), Inspektorat w Inspektorze i nocy (1963) i tytułowa rola w filmie Baj Ganio Iwana Niczewa.

title: Georgi Kałojanczew

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Georgi Kałojanczew
 |imię i nazwisko org       = {{k|bg|Георги Калоянчев}}
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Georgi Todorow Kałojanczew
 |data urodzenia            = [[13 stycznia]] [[1925]]
 |miejsce urodzenia         = [[Burgas]]
 |data śmierci              = [[18 grudnia]] [[2012]]
 |miejsce śmierci           = [[Sofia]]
 |zawód                     = aktor
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               = {{order|BOGD}} {{order|OŚCM}}
 |www                       =
}}
'''Georgi Todorow Kałojanczew''' ({{w języku|bg|Георги Тодоров Калоянчев}}, ur. [[13 stycznia]] [[1925]] w [[Burgas]]ie, zm. [[18 grudnia]] [[2012]] w [[Sofia|Sofii]]) – [[Bułgaria|bułgarski]] aktor.

== Życiorys ==
W 1951 zadebiutował w filmie. Od 1952 do 1957 występował w Teatrze Narodowym w Sofii, a od 1957 w sofijskim Teatrze Satyry. Grał teatralne role komediowe i charakterystyczne, m.in. Arturo Ui w ''Karierze Artura Ui'' [[Bertolt Brecht|Brechta]], Priipkina w ''Pluskwie'' i Wełosipedkina w ''Łaźni'' [[Władimir Majakowski|Majakowskiego]], Chlestakow w ''[[Rewizor (komedia)|Rewizorze]]'' [[Nikołaj Gogol|Gogola]] i Baj Ganio w ''Syndromie bałkańskim'' [[Stanisław Stratiew|Stratiewa]]. Jego ważniejsze role filmowe to: Spiro w ''Specu od wszystkiego'' (1962), Inspektorat w ''Inspektorze i nocy'' (1963) i tytułowa rola w filmie ''Baj Ganio'' Iwana Niczewa.

== Bibliografia ==
* {{encyklopedia PWN|id = 3919430|tytuł=Kałojanczew Georgi|data dostępu=2019-04-13}}
* {{IMDb|osoba|0436189|Georgi Kałojanczew}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kałojanczew, Georgi}}
[[Kategoria:Bułgarscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Bułgarscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Georgi Dimitrowa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Cyryla i Metodego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1925]]
[[Kategoria:Zmarli w 2012]]

title: Georgi KałojanczewГеорги Калоянчев

Imię i nazwisko: Georgi Todorow Kałojanczew

Data i miejsce urodzenia: 13 stycznia 1925 · Burgas

Data i miejsce śmierci: 18 grudnia 2012 · Sofia

Zawód: aktor


text:
# Kukułka czarno-biała
Kukułka czarno-biała (Clamator jacobinus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kukułkowatych (Cuculidae). Występuje w Azji Południowej oraz w Afryce Subsaharyjskiej, a podczas przelotów również na południowo-wschodnim Półwyspie Arabskim. Nie jest zagrożony wyginięciem.

## Taksonomia
W 1783 Pieter Boddaert jako pierwszy nadał temu gatunkowi nazwę binominalną – Cuculus Jacobinus. Umieścił ją w katalogu Table des planches enluminéez d'histoire naturelle de M. D'Aubenton. Odnosił się do tablicy barwnej o numerze 873, zamieszczonej w Planches enluminées d'histoire naturelle. Podpis wskazywał, że holotyp pochodził z Wybrzeża Koromandelskiego. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza kukułkę czarno-białą w rodzaju Clamator. Wyróżnia 3 podgatunki, podobnie jak autorzy HBW. Kukułka czarno-biała wraz z żałobną (C. levaillantii) bywają umieszczane w odrębnym rodzaju Oxylophus (Swainson, 1827) ze względu na wyróżniające się na tle rodzaju upierzenie i kształt skrzydła. Melanistyczna forma z Afryki (występująca u ptaków podgatunku C. j. serratus) bywała opisywana jako odrębny gatunek, jednakże nie ma to podstaw, jako że ptaki tej formy mogą krzyżować się z kukułkami czarno-białymi i nie występują między nimi różnice strukturalne. Jako pierwszy w jednym gatunku złączył je Stressemann w 1924.
Epitet gatunkowy jacobinus odnosi się do wyglądu przywodzącego na myśl habit noszony przez dominikanów (w języku francuskim znanych również jako Jacobins).

## Podgatunki i zasięg występowania
IOC wyróżnia następujące podgatunki:
- C. j. serratus (Sparrman, 1786) – południowa Afryka (od południowej Zambii na południe)[6]. Przedstawiciele tego podgatunku zimują na północ od swoich terenów lęgowych[7].
- kukułka srokata[9], C. j. pica (Hemprich & Ehrenberg, 1833) – Afryka Subsaharyjska na południe po Tanzanię i Zambię oraz obszar od północno-zachodnich Indii po Nepal i Mjanmę, sporadycznie południowy Tybet[6]; głównie za równoleżnikiem 20°N. Na przelotach pojawiają się na Półwyspie Arabskim: w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Omanie, Arabii Saudyjskiej, Jemenie i Dżibuti, a także na Zanzibarze[7].
- kukułka czarno-biała[9], C. j. jacobinus (Boddaert, 1783) – południowe Indie i Sri Lanka[6], głównie od równoleżnika 15°N na południe[10][7][8]; część populacji migruje do południowo-wschodniej Afryki[6].

## Morfologia
Długość ciała wynosi 31–34 cm; masa ciała dla 13 ptaków podgatunku nominatywnego: 50–73 g, masa ciała dla C. j. serratus: 69,2–104 g. W upierzeniu nie występuje dymorfizm płciowy. Wierzch ciała jest czarny, połyskliwy; na głowie czub. Skrzydła czarne, z białą plamą. Ogon długi i czarny, środkowe sterówki z wąską białą końcówką, zewnętrzne sterówki T2–T5 z białymi, prosto się odcinającymi końcówkami. Spód ciała, od gardła po pokrywy podogonowe biały. Tęczówka brązowa, dziób czarny, stopy łupkowoszare. U ptaków podgatunku C. j. serratus występują dwie odmiany barwne: z brudnobiałym spodem ciała i czarnymi paskami na gardle oraz z całkowicie czarnym spodem ciała i bez białych końcówek sterówek. Przedstawiciele C. j. serratus są największymi spośród kukułek czarno-białych. Formuła skrzydłowa: P7>8>6>9>5>4>3>2>10>1.

## Ekologia i zachowanie
Środowiskiem życia kukułek czarno-białych są suche, otwarte zadrzewienia i zakrzewienia, tereny uprawne (w tym szkółki leśne) i ogrody. W ogóle nie występują w lasach. W zachodniej Afryce są pospolite w półpustynnych rejonach Sahelu i gęstych bagiennych zakrzewieniach oraz sawannie z mimozami (Mimosa) i akacjami (Acacia). W południowej Afryce odnotowywane w różnorodnych zadrzewieniach, od suchych do wilgotnych, w tym miombo. Na Cejlonie występują do około 1300 m n.p.m. (Prowincja Uwa), w Indiach – do 2000 m n.p.m. (Nilgiris) w przypadku podgatunku nominatywnego, 2600 m n.p.m. w przypadku kukułki srokatej, a podczas przelotów w Himalajach do 4270 m n.p.m. W Etiopii i Erytrei odnotowywane od 200 do 2700 m n.p.m. W pozostałej części Afryki głównie od nizin po 1500 m n.p.m., ogółem 3000 m n.p.m. Na Bliskim Wschodzie przeważnie poniżej 1000 m n.p.m.
W sezonie lęgowym z wyjątkiem okresu zalotów kukułki czarno-białe przebywają samotnie. W Pakistanie obserwowano grupy po przybyciu na tereny lęgowe, w Południowej Afryce – w większości pary. W przypadku obserwacji trzech lub więcej osobników zachodziły między nimi agresywne potyczki. Kukułki czarno-białe prowadzą nadrzewny tryb życia. Nie są płochliwe, widywane bywają na otwartym terenie, nisko na krzewach, podczas skakania po ziemi (co czynią w dziwaczny sposób) czy nawoływania z linii wysokiego napięcia. W terenach miejskich są przeganiane przez wrony orientalne (Corvus splendens). Pożywieniem kukułek czarno-białych są głównie gąsienice (zarówno te nagie, jak i owłosione czy z wyrostkami) i inne larwy bezkręgowców, poza tym termity, chrząszcze, mrówkowate, modliszki, ślimaki. Zjadają również jaja ptaków wróblowych, owoce jagodowe, okazjonalnie również zielone liście.

### Lęgi
Okres lęgowy przypada na porę deszczową. W północnych Indiach jest to okres od czerwca do sierpnia, w południowym dystrykcie Nilgiris – od stycznia do marca (ogółem w Indiach w ciągu całego roku, zmiennie sezonowo), w zachodniej Afryce – od maja do lipca, w Etiopii – od marca do października, w północnej Nigerii – od maja do lipca, w Somalii – w maju, w Senegambii i Mali – od marca do sierpnia, w Zimbabwe – od listopada do lutego, w Angoli – w listopadzie, w Południowej Afryce – od końca października do marca. Samce i samice prawdopodobnie odbywają przygodne kopulacje, inny sposób doboru w pary występuje w obszarach o niskim zagęszczeniu.
Kukułki czarno-białe są pasożytami lęgowymi. Ich młode nie wyrzucają jaj gospodarzy z gniazda. Nierzadko jednak te drugie są zadeptywane, podobnie jak i pisklęta, nad którymi młoda kukułka może górować, doprowadzając do ich głodowania. Mimo tego odnotowywano przypadki pomyślnego wychowywania także i piskląt gospodarzy. Poniżej przedstawiono znanych gospodarzy kukułek czarno-białych:
- północna Afryka Subsaharyjska: tymalczyk saharyjski (Argya fulva) i rdzawy (A. rubiginosa) oraz bilbil ogrodowy (Pycnonotus barbatus)
- Republika Południowej Afryki: synogarlica senegalska (Spilopelia senegalensis), czepiga czerwonolica (Urocolius indicus), dzierzba białobarkowa (Lanius collaris), dzierzyk rdzawobrzuchy (Laniarius ferrugineus; 1 stwierdzenie), dzierzbik żółtogardły (Telophorus zeylonus, 3 s.), bilbile: ogrodowy, białooki (P. capensis), jednobarwny (P. brunneus) i zuchwały (Andropadus importunus), jasnobrzuch ziemny (Phyllastrephus terrestris) i dziwogon żałobny (Dicrurus adsimilis), tymal dwubarwny (Turdoides bicolor), liszkojad czarny (Campephaga flava; 1 s.), pokrzewka złowroga (Sylvia subcoerulea; 1 s.), mucharka żałobna (Sigelus silens; 1 s.), pliszka obrożna (Motacilla capensis) i wróbel białobrewy (Gymnoris superciliaris)
- różne miejsca Afryki: kukal mały (Centropus grillii) i łowiec brązowogłowy (Halcyon albiventris)
- Indie: głównie przedstawiciele Turdoides i krasnosójec paskowy (Trochalopteron lineatum)
- Sri Lanka: tymal białogłowy (Turdoides leucocephala)
- Mjanma: sójkowiec naszyjnikowy (Garrulax monileger) oraz tymalczyki: kreskowany (Argya earlei) i białogardły (Argya gularis)
- Tajlandia: zwisogonek (Megalurus palustris)

Istnieją liczne niezweryfikowane doniesienia o niewymienionych powyżej gatunkach gospodarzy. Często odsetek gniazd ptaków danego gatunku z podrzuconymi jajami kukułki czarno-białej bywa wysoki. Jaja składane są co drugi dzień, okres ich składania może trwać nawet 10 tygodni. W Indiach i północnej Afryce przeważnie wyglądają podobnie jak jaja tymali-gospodarzy, jednak większe, okrąglejsze, z jaśniejszą niebieską (lub niebieskozieloną u kukułek srokatych) skorupką. Dość znacząco różnią się od jaj bilbili (Pycnonotidae); świadczy to o tym, że ta rodzina nie wykształciła jeszcze na tyle mocnego mechanizmu pozwalającego na odrzucenie jaj kukułki czarno-białej, by zmusić ją do produkcji podobnych do bilbilich jaj. W Mali i Kenii jaja są rzadko białe, w południowej Afryce – zawsze całkowicie białe. U piskląt zalążki piór pojawiają się w drugim dniu życia. W 6. otwierają oczy, w 11. wyrzynają się lotki. Do 15. dnia życia kukułki czarno-białe są już dobrze opierzone, a w 17. przeważnie całkowicie opierzone. Jeśli jednak są niepokojone, to mogą opuścić gniazdo już po 11 dniach życia. Po opuszczeniu są karmione przez rodziców-gospodarzy przez dalsze 15–25 dni. Po osiągnięciu 26 dni życia są już całkowicie rozwinięte z wyjątkiem krótkiego jeszcze ogona.

## Status i zagrożenia
IUCN uznaje kukułkę czarno-białą za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2025). Jest to gatunek szeroko rozprzestrzeniony i pospolity w większej części zasięgu; w RPA zachodzą fluktuacje w liczebności zależnie od roku, w Senegambii od nieczęstego po rzadki, w Kenii i północnej Tanzanii sezonowo liczny (dane z końca lat 90. XX wieku). BirdLife International ocenia trend populacji jako prawdopodobnie stabilny ze względu na brak widocznych zagrożeń i dowodów na spadki liczebności.

title: Kukułka czarno-biała

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Kukułka czarno-biała
 |nazwa łacińska         = ''Clamator jacobinus''
 |TSN                    = 705297
 |zoolog                 = ([[Pieter Boddaert|Boddaert]], 1783)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Jacobin Cuckoo, Pied Cuckoo, or Pied Crested Cuckoo (Clamator jacobinus) at Zaagkuildrift Road near Kgomo Kgomo, Limpopo, South Africa (31206565610).jpg
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[kukułkowe]]
 |rodzina                = [[kukułkowate]]
 |podrodzina             = [[kukułki]]
 |plemię                 = [[Phaenicophaeini]]
 |rodzaj                 = ''[[Clamator]]''
 |gatunek                = kukułka czarno-biała
 |synonimy               =
* ''Cuculus Jacobinus'' Boddaert, 1783
* ''Oxylophus jacobinus'' (Boddaert, 1783)
 |ranga podtaksonu       = [[podgatunek|Podgatunki]]
 |podtaksony             = ''3 podgatunki – zobacz opis w tekście''
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22683800
 |mapa występowania      = ClamatorJacobinusMap.svg
 |opis mapy występowania = {{legenda|#FFFF00|tereny lęgowe}}
 {{legenda|#008000|występują przez cały rok}}
 {{legenda|#D8D86D|na przelotach}}
 {{legenda|#00FFFF|tereny zimowisk}}
 |wikispecies            = Clamator jacobinus
 |commons                = Category:Clamator jacobinus
}}
'''Kukułka czarno-biała''' (''Clamator jacobinus'') – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny [[kukułkowate|kukułkowatych]] (Cuculidae). Występuje w [[Azja Południowa|Azji Południowej]] oraz w [[Afryka Subsaharyjska|Afryce Subsaharyjskiej]], a podczas przelotów również na południowo-wschodnim [[Półwysep Arabski|Półwyspie Arabskim]]. Nie jest zagrożony wyginięciem.

== Taksonomia ==
W 1783 [[Pieter Boddaert]] jako pierwszy nadał temu gatunkowi [[binominalne nazewnictwo gatunków|nazwę binominalną]] – ''Cuculus Jacobinus''. Umieścił ją w katalogu ''Table des planches enluminéez d'histoire naturelle de M. D'Aubenton''. Odnosił się do tablicy barwnej o numerze 873{{r|oryg}}, zamieszczonej w ''Planches enluminées d'histoire naturelle''. Podpis wskazywał, że [[holotyp]] pochodził z [[Wybrzeże Koromandelskie|Wybrzeża Koromandelskiego]]{{r|planches}}. Obecnie (2020) [[Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny]] (IOC) umieszcza kukułkę czarno-białą w rodzaju ''[[Clamator]]''. Wyróżnia 3 podgatunki{{r|ioc}}, podobnie jak autorzy [[Handbook of the Birds of the World|HBW]]. Kukułka czarno-biała wraz z [[kukułka żałobna|żałobną]] (''C. levaillantii'') bywają umieszczane w odrębnym rodzaju ''Oxylophus'' (Swainson, 1827) ze względu na wyróżniające się na tle rodzaju upierzenie i kształt skrzydła{{r|hbwa}}. [[Melanizm|Melanistyczna]] forma z Afryki (występująca u ptaków podgatunku ''C. j. serratus'') bywała opisywana jako odrębny gatunek, jednakże nie ma to podstaw, jako że ptaki tej formy mogą krzyżować się z kukułkami czarno-białymi i nie występują między nimi różnice strukturalne{{r|cuckoos}}. Jako pierwszy w jednym gatunku złączył je [[Erwin Stresemann|Stressemann]] w 1924{{r|gb}}.

Epitet gatunkowy ''jacobinus'' odnosi się do wyglądu przywodzącego na myśl [[habit]] noszony przez [[Dominikanie|dominikanów]]{{r|hbwa}} (w języku francuskim znanych również jako ''Jacobins'').

== Podgatunki i zasięg występowania ==
IOC wyróżnia następujące podgatunki{{r|ioc}}:
* ''C. j. serratus'' (Sparrman, 1786) – południowa [[Afryka]] (od południowej [[Zambia|Zambii]] na południe){{r|hbwa}}. Przedstawiciele tego podgatunku zimują na północ od swoich terenów lęgowych{{r|cuckoos}}.
* '''kukułka srokata'''{{r|uj}}, ''C. j. pica'' (Hemprich & Ehrenberg, 1833) – [[Afryka Subsaharyjska]] na południe po [[Tanzania|Tanzanię]] i [[Zambia|Zambię]] oraz obszar od północno-zachodnich [[Indie|Indii]] po [[Nepal]] i [[Mjanma|Mjanmę]], sporadycznie południowy [[Tybet (region)|Tybet]]{{r|hbwa}}; głównie za równoleżnikiem 20°N. Na przelotach pojawiają się na [[Półwysep Arabski|Półwyspie Arabskim]]: w [[Zjednoczone Emiraty Arabskie|Zjednoczonych Emiratach Arabskich]], [[Oman]]ie, [[Arabia Saudyjska|Arabii Saudyjskiej]], [[Jemen]]ie i [[Dżibuti]], a także na [[Zanzibar (wyspa)|Zanzibarze]]{{r|cuckoos}}.
* '''kukułka czarno-biała'''{{r|uj}}, ''C. j. jacobinus'' (Boddaert, 1783) – południowe Indie i [[Sri Lanka]]{{r|hbwa}}, głównie od równoleżnika 15°N na południe{{r|ripley|cuckoos|gb}}; część populacji migruje do południowo-wschodniej Afryki{{r|hbwa}}.

== Morfologia ==
[[Plik:Cuckoo Jacobin 2015 11 26 08 37 15 7518.jpg|thumb|left|Forma melanistyczna, [[KwaZulu-Natal]], [[Południowa Afryka]]]]
Długość ciała wynosi 31–34 cm{{r|hbwa}}; masa ciała dla 13 ptaków podgatunku nominatywnego: 50–73 g{{r|ripley}}, masa ciała dla ''C. j. serratus'': 69,2–104 g{{r|hbwa}}. W upierzeniu nie występuje [[dymorfizm płciowy]]. Wierzch ciała jest czarny, połyskliwy; na głowie czub. Skrzydła czarne, z białą plamą. Ogon długi i czarny, środkowe [[sterówki]] z wąską białą końcówką, zewnętrzne sterówki T2–T5 z białymi, prosto się odcinającymi końcówkami. Spód ciała, od gardła po [[Pokrywy (ornitologia)|pokrywy]] podogonowe biały. [[Tęczówka]] brązowa, dziób czarny, stopy łupkowoszare. U ptaków podgatunku ''C. j. serratus'' występują dwie odmiany barwne: z brudnobiałym spodem ciała i czarnymi paskami na gardle oraz z całkowicie czarnym spodem ciała i bez białych końcówek sterówek{{r|gb}}. Przedstawiciele ''C. j. serratus'' są największymi spośród kukułek czarno-białych{{r|cuckoos}}. [[Formuła skrzydłowa]]: P7>8>6>9>5>4>3>2>10>1{{r|gb}}.

== Ekologia i zachowanie ==
Środowiskiem życia kukułek czarno-białych są suche, otwarte zadrzewienia i zakrzewienia, tereny uprawne (w tym szkółki leśne) i ogrody. W ogóle nie występują w lasach. W zachodniej Afryce są pospolite w [[półpustynia|półpustynnych]] rejonach [[Sahel]]u i gęstych bagiennych zakrzewieniach oraz [[sawanna|sawannie]] z [[mimoza]]mi (''Mimosa'') i [[akacja]]mi (''Acacia''){{r|cuckoos}}. W południowej Afryce odnotowywane w różnorodnych zadrzewieniach, od suchych do wilgotnych, w tym [[miombo]]{{r|sabap}}. Na Cejlonie występują do około 1300 m n.p.m. ([[Prowincja Uwa]]), w Indiach – do 2000 m n.p.m. ([[Nilgiris]]) w przypadku podgatunku nominatywnego, 2600 m n.p.m. w przypadku kukułki srokatej{{r|ripley}}, a podczas przelotów w [[Himalaje|Himalajach]] do 4270 m n.p.m.{{r|cuckoos}} W [[Etiopia|Etiopii]] i [[Erytrea|Erytrei]] odnotowywane od 200 do 2700 m n.p.m.{{r|etiopia}} W pozostałej części Afryki głównie od nizin po 1500 m n.p.m., ogółem 3000 m n.p.m. Na [[Bliski Wschód|Bliskim Wschodzie]] przeważnie poniżej 1000 m n.p.m.{{r|cuckoos}}

W sezonie lęgowym z wyjątkiem okresu zalotów kukułki czarno-białe przebywają samotnie. W [[Pakistan]]ie obserwowano grupy po przybyciu na tereny lęgowe, w [[Południowa Afryka|Południowej Afryce]] – w większości pary. W przypadku obserwacji trzech lub więcej osobników zachodziły między nimi agresywne potyczki. Kukułki czarno-białe prowadzą nadrzewny tryb życia. Nie są płochliwe, widywane bywają na otwartym terenie, nisko na krzewach, podczas skakania po ziemi (co czynią w dziwaczny sposób) czy nawoływania z linii wysokiego napięcia{{r|cuckoos}}. W terenach miejskich są przeganiane przez [[wrona orientalna|wrony orientalne]] (''Corvus splendens''){{r|ripley}}. Pożywieniem kukułek czarno-białych są głównie [[gąsienica (larwa)|gąsienice]] (zarówno te nagie, jak i owłosione czy z wyrostkami) i inne larwy [[bezkręgowce|bezkręgowców]], poza tym [[termity]], [[chrząszcze]], [[mrówkowate]], [[modliszki]], [[ślimaki]]. Zjadają również jaja ptaków [[wróblowe|wróblowych]], owoce jagodowe, okazjonalnie również zielone liście{{r|cuckoos}}.

=== Lęgi ===
Okres lęgowy przypada na porę deszczową. W północnych Indiach jest to okres od czerwca do sierpnia, w południowym dystrykcie Nilgiris – od stycznia do marca (ogółem w Indiach w ciągu całego roku, zmiennie sezonowo{{r|cuckoos}}), w zachodniej Afryce – od maja do lipca{{r|hbwa}}, w Etiopii – od marca do października{{r|hbwa|etiopia}}, w północnej [[Nigeria|Nigerii]] – od maja do lipca, w [[Somalia|Somalii]] – w maju, w [[Senegambia (region)|Senegambii]] i [[Mali]] – od marca do sierpnia, w [[Zimbabwe]] – od listopada do lutego{{r|cuckoos}}, w [[Angola|Angoli]] – w listopadzie{{r|gb}}, w [[Południowa Afryka|Południowej Afryce]] – od końca października do marca. Samce i samice prawdopodobnie odbywają przygodne [[kopulacja|kopulacje]], inny sposób doboru w pary występuje w obszarach o niskim zagęszczeniu{{r|cuckoos}}.

Kukułki czarno-białe są [[pasożyty lęgowe|pasożytami lęgowymi]]. Ich młode nie wyrzucają [[jajo (biologia)|jaj]] gospodarzy z gniazda. Nierzadko jednak te drugie są zadeptywane, podobnie jak i pisklęta, nad którymi młoda kukułka może górować, doprowadzając do ich głodowania. Mimo tego odnotowywano przypadki pomyślnego wychowywania także i piskląt gospodarzy. Poniżej przedstawiono znanych gospodarzy kukułek czarno-białych{{r|cuckoos}}:
* północna Afryka Subsaharyjska: [[tymalczyk saharyjski]] (''Argya fulva'') i [[tymalczyk rdzawy|rdzawy]] (''A. rubiginosa'') oraz [[bilbil ogrodowy]] (''Pycnonotus barbatus'')
* Republika Południowej Afryki: [[synogarlica senegalska]] (''Spilopelia senegalensis''), [[czepiga czerwonolica]] (''Urocolius indicus''), [[dzierzba białobarkowa]] (''Lanius collaris''), [[dzierzyk rdzawobrzuchy]] (''Laniarius ferrugineus''; 1 stwierdzenie), [[dzierzbik żółtogardły]] (''Telophorus zeylonus'', 3 s.), bilbile: ogrodowy, [[bilbil białooki|białooki]] (''P. capensis''), [[bilbil jednobarwny|jednobarwny]] (''P. brunneus'') i [[bilbil zuchwały|zuchwały]] (''Andropadus importunus''), [[jasnobrzuch ziemny]] (''Phyllastrephus terrestris'') i [[dziwogon żałobny]] (''Dicrurus adsimilis''), [[tymal dwubarwny]] (''Turdoides bicolor''), [[liszkojad czarny]] (''Campephaga flava''; 1 s.), [[pokrzewka złowroga]] (''Sylvia subcoerulea''; 1 s.), [[mucharka żałobna]] (''Sigelus silens''; 1 s.), [[pliszka obrożna]] (''Motacilla capensis'') i [[wróbel białobrewy]] (''Gymnoris superciliaris'')
* różne miejsca Afryki: [[kukal mały]] (''Centropus grillii'') i [[łowiec brązowogłowy]] (''Halcyon albiventris'')
* Indie: głównie przedstawiciele ''[[Turdoides]]'' i [[krasnosójec paskowy]] (''Trochalopteron lineatum'')
* Sri Lanka: [[tymal białogłowy]] (''Turdoides leucocephala'')
* [[Mjanma]]: [[sójkowiec naszyjnikowy]] (''Garrulax monileger'') oraz tymalczyki: [[tymalczyk kreskowany|kreskowany]] (''Argya earlei'') i [[tymalczyk białogardły|białogardły]] (''Argya gularis'')
* [[Tajlandia]]: [[zwisogonek]] (''Megalurus palustris'')

Istnieją liczne niezweryfikowane doniesienia o niewymienionych powyżej gatunkach gospodarzy. Często odsetek gniazd ptaków danego gatunku z podrzuconymi jajami kukułki czarno-białej bywa wysoki. Jaja składane są co drugi dzień, okres ich składania może trwać nawet 10 tygodni. W Indiach i północnej Afryce przeważnie wyglądają podobnie jak jaja tymali-gospodarzy, jednak większe, okrąglejsze, z jaśniejszą niebieską (lub niebieskozieloną u kukułek srokatych) skorupką. Dość znacząco różnią się od jaj [[bilbile|bilbili]] (Pycnonotidae); świadczy to o tym, że ta rodzina nie wykształciła jeszcze na tyle mocnego mechanizmu pozwalającego na odrzucenie jaj kukułki czarno-białej, by zmusić ją do produkcji podobnych do bilbilich jaj{{r|cuckoos}}. W Mali i Kenii jaja są rzadko białe, w południowej Afryce – zawsze całkowicie białe{{r|gb}}. U piskląt zalążki piór pojawiają się w drugim dniu życia. W 6. otwierają oczy, w 11. wyrzynają się [[Lotki (ornitologia)|lotki]]. Do 15. dnia życia kukułki czarno-białe są już dobrze opierzone, a w 17. przeważnie całkowicie opierzone. Jeśli jednak są niepokojone, to mogą opuścić gniazdo już po 11 dniach życia. Po opuszczeniu są karmione przez rodziców-gospodarzy przez dalsze 15–25 dni{{r|cuckoos}}. Po osiągnięciu 26 dni życia są już całkowicie rozwinięte z wyjątkiem krótkiego jeszcze ogona{{r|gb}}.

== Status i zagrożenia ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]] uznaje kukułkę czarno-białą za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC, ''Least Concern'') nieprzerwanie od 1988 (stan w 2025){{r|birdlife}}. Jest to gatunek szeroko rozprzestrzeniony i pospolity w większej części zasięgu; w RPA zachodzą fluktuacje w liczebności zależnie od roku, w Senegambii od nieczęstego po rzadki, w Kenii i północnej Tanzanii sezonowo liczny (dane z końca lat 90. XX wieku){{r|cuckoos}}. [[BirdLife International]] ocenia trend populacji jako prawdopodobnie stabilny ze względu na brak widocznych zagrożeń i dowodów na spadki liczebności{{r|birdlife}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="oryg">{{cytuj książkę | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/88617#page/75/mode/1up | tytuł = Table des planches enluminéez d'histoire naturelle de M. D'Aubenton | strony = 53 | rok = 1783 | autor = Boddaert, Pieter}}</ref>
<ref name="hbwa">{{cytuj stronę | url = https://www.hbw.com/species/jacobin-cuckoo-clamator-jacobinus | autor = Payne, R. & de Juana, E. | rok = 2019 | tytuł = Jacobin Cuckoo (''Clamator jacobinus'') | praca = del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive | data dostępu = 2019-05-03}}</ref>
<ref name="birdlife">{{Cytuj | tytuł = Species factsheet: Jacobin Cuckoo Clamator jacobinus | url = https://datazone.birdlife.org/species/factsheet/jacobin-cuckoo-clamator-jacobinus | opublikowany = BirdLife International | data = 2024 | data dostępu = 2025-03-03 | język = en}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę |url = https://www.worldbirdnames.org/bow/turacos/|tytuł = Turacos, bustards, cuckoos, mesites, sandgrouse|autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.)|opublikowany = IOC World Bird List (v10.2) |język = en |data dostępu = 2020-07-31}}</ref>
<ref name="planches">{{cytuj książkę | url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/109420#page/151/mode/1up | strony = P. 872 | tytuł = Planches enluminées d'histoire naturelle | autor = Martinet, François Nicolas | rok = 1765–1783 | język = fr}}</ref>
<ref name="uj">{{cytuj stronę | autor = P. Mielczarek, M. Kuziemko | url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines1.html#Phaenicophaeini | tytuł = Plemię: Phaenicophaeini Gray,GR, 1840 (wersja: 2024-09-30) | opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego | praca = Kompletna lista ptaków świata | data dostępu = 2025-03-03}}</ref>
<ref name="ripley">{{cytuj książkę | tytuł = Handbook of the birds of India and Pakistan | autor = Sálim Ali, Sidney Dillon Ripley, Bombay Natural History Society | tom = 3. Stone Curlews to Owls | strony = 194–198 | rok = 1981 | wydawca = Oxford University Press | wydanie = 2}}</ref>
<ref name="sabap">{{cytuj stronę | url = http://sabap2.adu.org.za/docs/sabap1/382.pdf | archiwum = https://web.archive.org/web/20140714122540/http://sabap2.adu.org.za/docs/sabap1/382.pdf | zarchiwizowano = 14 lipca 2014 | autor = M. Herremans & C.J. Vernon | tytuł = Jacobin Cuckoo | praca = Southern African Bird Atlas Project (SABAP2) | data = 4 października 2011}}</ref>
<ref name="gb">{{cytuj książkę | url = https://books.google.pl/books?id=FX3dzcG-WoMC | tytuł = The Cuckoos | autor = Robert B. Payne | wydawca = OUP Oxford | rok = 2005 | isbn = 9780191513558 | strony = 220–324}}</ref>
<ref name="cuckoos">{{cytuj książkę | url = https://books.google.pl/books?id=avxBNNeRhCYC | tytuł = Cuckoos of the World | autor = Johannes Erritzøe, Clive F. Mann, Frederik Brammer, Richard A. Fuller | wydawca = A&C Black | rok = 2012 | strony = 270–273}}</ref>
<ref name="etiopia">{{cytuj książkę | url = https://books.google.pl/books?id=GxfSBAAAQBAJ | strony = 194 | tytuł = Birds of Ethiopia and Eritrea: An Atlas of Distribution | autor = John Ash, John Atkins | wydawca = Bloomsbury Publishing | rok = 2010}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/piecuc1 | tytuł = Zdjęcia i materiały multimedialne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kukułkowate]]
[[Kategoria:Ptaki Afryki]]
[[Kategoria:Ptaki Azji]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Pietera Boddaerta]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1783 roku]]

title: Kukułka czarno-biała

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: kukułkowe

Rodzina: kukułkowate

Podrodzina: kukułki

Plemię: Phaenicophaeini

Rodzaj: Clamator

Gatunek: kukułka czarno-biała

title: Podgatunki

Podgatunki: · tereny lęgowe występują przez cały rok na przelotach tereny zimowisk


text:
# Witold Horwath
Witold Horwath, właśc. Witold Łagowski (ur. 7 lipca 1957 w Warszawie) – polski pisarz, scenarzysta filmowy.
Studiował polonistykę i psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutował w 1990 roku zbiorem opowiadań Inna wojna. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

## Powieści
- Święte wilki (1992)
- Seans (1997, tłumaczona na niemiecki i niderlandzki, prawa do powieści kupili też Rosjanie, a tłumaczenie na rosyjski zyskało przychylną opinię autora)
- Ptakon (1998)
- Ultra Montana (2005)
- Wspólna chemia (2006)
- Panna Wina (2011)
- Lisica (2022)
- Dziewczyna z Konstancina (2023)
- Generał zemsty  (2024, ISBN 978-83-969277-7-4)
- Policjantka i romantyk (2024)

## Zbiory opowiadań
- Inna wojna (1990)
- Afrika Korps (1999)

## Scenariusze
Źródło: FilmPolski.pl
- Filmy fabularne
  - Ostatnia misja (współautorstwo, 1999, reż. Wojciech Wójcik)
  - Nie ma zmiłuj (współautorstwo, 2000, reż. Waldemar Krzystek)
  - Ogród Luizy (2007, reż. Maciej Wojtyszko)
- Seriale telewizyjne
  - Ekstradycja
  - Ekstradycja 2
  - Klan
  - Na Wspólnej
  - Egzamin z życia
  - Wydział zabójstw

title: Witold Horwath

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Witold Horwath
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Witek1.jpg
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = [[7 lipca]] [[1957]]
 |miejsce urodzenia     = [[Warszawa]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            = [[Polacy|polska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Witold Horwath
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Witold Horwath''', właśc. '''Witold Łagowski''' (ur. [[7 lipca]] [[1957]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski pisarz, scenarzysta filmowy.

Studiował polonistykę i psychologię na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]]. Zadebiutował w 1990 roku zbiorem opowiadań ''Inna wojna''<ref>{{Culture.pl|id = witold-horwath|tytuł = Witold Horwath|data dostępu = 2024-04-06}}</ref>. Jest członkiem [[Stowarzyszenie Pisarzy Polskich|Stowarzyszenia Pisarzy Polskich]].

== Powieści ==
* ''Święte wilki'' (1992)
* ''Seans'' (1997, tłumaczona na niemiecki i niderlandzki, prawa do powieści kupili też Rosjanie, a tłumaczenie na rosyjski zyskało przychylną opinię autora)
* ''Ptakon'' (1998)
* ''Ultra Montana'' (2005)
* ''Wspólna chemia'' (2006)
* ''Panna Wina'' (2011)
* ''Lisica ''(2022)
* ''Dziewczyna z Konstancina'' (2023)
* ''Generał zemsty''  (2024, {{ISBN|9788396927774}})
* ''Policjantka i romantyk'' (2024)

== Zbiory opowiadań ==
* ''Inna wojna'' (1990)
* ''Afrika Korps'' (1999)

== Scenariusze ==
Źródło: FilmPolski.pl<ref>{{Filmpolski|osoba|1124148|Witold Horwath}}</ref>

* Filmy fabularne
** ''[[Ostatnia misja]]'' (współautorstwo, 1999, reż. [[Wojciech Wójcik (reżyser)|Wojciech Wójcik]])
** ''[[Nie ma zmiłuj]]'' (współautorstwo, 2000, reż. [[Waldemar Krzystek]])
** ''[[Ogród Luizy]]'' (2007, reż. [[Maciej Wojtyszko]])
* Seriale telewizyjne
** ''[[Ekstradycja (serial telewizyjny)|Ekstradycja]]''
** ''[[Ekstradycja (serial telewizyjny)|Ekstradycja 2]]''
** ''[[Klan (serial telewizyjny)|Klan]]''
** ''[[Na Wspólnej]]''
** ''[[Egzamin z życia (polski serial telewizyjny)|Egzamin z życia]]''
** ''[[Wydział zabójstw (serial telewizyjny)|Wydział zabójstw]]''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę |url = http://lubimyczytac.pl/autor/18185/witold-horwath |tytuł = Witold Horwath |opublikowany = lubimyczytac.pl}}
* [https://web.archive.org/web/20160304205934/http://www.witoldhorwath.pl/ Archiwalna strona internetowa pisarza]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Horwath, Witold}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy pisarze współcześni]]
[[Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy prozaicy XXI wieku]]
[[Kategoria:Polscy scenarzyści XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy scenarzyści XXI wieku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1957]]

title: Witold Horwath

Data i miejsce urodzenia: 7 lipca 1957 · Warszawa

Narodowość: polska

Dziedzina sztuki: literatura


text:
# Kłodniczy Parów
Kłodniczy Parów (900–1000 m n.p.m.) – dolina w Górach Bialskich, w Sudetach.
Wąska dolina dopływu potoku Bielawka w lesie świerkowym regla dolnego, wchodzi w północne zbocze wzniesienia Orlik.

title: Kłodniczy Parów

wikitext:
{{Współrzędne|50.250580 N, 16.962268 E|umieść=na górze}}
'''Kłodniczy Parów''' (900–1000 m [[n.p.m.]]) – dolina w [[Góry Bialskie|Górach Bialskich]], w [[Sudety|Sudetach]]<ref name="staffa" /><ref>{{Cytuj stronę | url = https://mapa-turystyczna.pl/#50.79279/15.58811/16 | tytuł = Mapa Turystyczna| język = pl | data dostępu = 2023-08-15}}</ref>.

Wąska dolina dopływu potoku [[Bielawka (dopływ Białej Lądeckiej)|Bielawka]] w lesie świerkowym [[regiel dolny|regla dolnego]], wchodzi w północne zbocze wzniesienia [[Orlik (góra)|Orlik]]<ref name="staffa" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="staffa">{{cytuj książkę |tytuł = [[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]. [[Masyw Śnieżnika]] i [[Góry Bialskie]] |inni = redakcja [[Marek Staffa]] |wydawca = Wydawnictwo PTTK „Kraj” |miejsce = Warszawa |data = 1993 |strony = 305 |isbn = 83-7005-341-6 |tom = 16 |tytuł tomu = Karkonosze}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* ''[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]'', t. 16, ''Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie'', red. [[Marek Staffa]], Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1993, {{ISBN|83-7005-341-6}}.

[[Kategoria:Masyw Śnieżnika]]
[[Kategoria:Góry Bialskie]]


text:
# Cwjatowo
Cwjatowo (bułg. Цвятово) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Kyrdżali, w gminie Dżebeł. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 8 mieszkańców.

title: Cwjatowo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Cwjatowo
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Цвятово}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Kyrdżali|Kyrdżali]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Dżebeł (gmina)|Dżebeł]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 3,946
 |wysokość                     = 380
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 8
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 03632
 |kod pocztowy                 = 6850
 |tablice rejestracyjne        = К
 |współrzędne                  = 41° 32′ 19.55″ N, 25° 16′ 56.5″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Cwjatowo''' ({{w języku|bg|Цвятово}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Kyrdżali|obwodzie Kyrdżali]], w [[Dżebeł (gmina)|gminie Dżebeł]]. Według danych szacunkowych Ujednoliconego Systemu Ewidencji Ludności oraz Usług Administracyjnych dla Ludności, 15 czerwca 2020 roku miejscowość liczyła 8 mieszkańców<ref>{{Cytuj |url = https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-06-2020_2.txt |tytuł = Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес |opublikowany = Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението |język = bg |data dostępu = 2021-10-20}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Dżebeł}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Kyrdżali]]

title: CwjatowoЦвятово

Państwo: Bułgaria

Obwód: Kyrdżali

Gmina: Dżebeł

Populacja (2020) · • liczba ludności: · 8

Tablice rejestracyjne: К


text:
# Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie (Cmentarz Rakowicki)
Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie – rektorat rzymskokatolicki należący do dekanatu Kraków-Kazimierz archidiecezji krakowskiej na Cmentarzu Rakowickim.

## Historia
Rektorat został utworzony w 1991 roku dekretem księdza kardynała Franciszka Macharskiego.
Po założeniu Cmentarza Rakowickiego w 1803 wybudowano drewnianą kaplicę. Prowizoryczna budowla i jej nieestetyczny wygląd wywołały ostrą krytykę w prasie krakowskiej. Z racji uznania Krakowa za twierdzę i prowadzenia prac fortyfikacyjnych oraz faktu, iż cmentarz znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa fortyfikacyjnego, wojskowe władze austriackie czyniły znaczne trudności przy próbach wzniesienia nowej kaplicy cmentarnej.
Pierwszy projekt nowej neogotyckiej kaplicy został odrzucony. Krakowski bankier Ludwik Helcel i jego żona Anna Helcel postanowili wznieść kaplicę na własny koszt, powierzając realizację Józefowi Czeszce, budowniczemu i podpułkownikowi austriackiej artylerii. Do realizacji przyjęto projekt budowli o niskich wymiarach, bez wież w typie neoklasycystycznym. Pozwolenie na budowę uzyskano w 1856, ale kamień węgielny z nieznanych dziś przyczyn położono dopiero 27 lipca 1861. Uroczystej konsekracji kaplicy dokonał biskup krakowski Ludwik Łętowski 28 października 1862 roku.
Neoklasycystyczna kaplica została wzniesiona na placu znajdującym się w centrum pierwotnego założenia cmentarza. Nad wejściem do kaplicy znajduje się malowany na blasze obraz Matki Bożej Częstochowskiej z 1937 roku oraz napis "Beati qui in Domino moriuntur" (Błogosławieni, którzy w Panu umierają).
Elementy dekoracyjne na zewnątrz i wewnątrz kaplicy wykonano z piaskowca, mensy i retabula ołtarza głównego i dwóch bocznych z drewna dębowego. Obraz malowany na płótnie przez Józefa Planka w roku 1862 z ołtarza głównego przedstawia scenę Zmartwychwstania Chrystusa. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz klęczącym św. Stanisławem biskupem w szatach pontyfikalnych i św. Barbarą (pokazywany jedynie w niektórych okresach roku liturgicznego) oraz Śmierć św. Józefa.
Zgodnie z wolą fundatorów wyrażoną w akcie fundacyjnym w podziemiach kaplicy znajduje się krypta grobowa rodziny Helclów, ale tylko tych, którzy znali i władali językiem polskim. Na ścianach wewnątrz kaplicy umieszczono epitafia rodziny Helclów pochowanych w podziemiach wykonane z czarnego marmuru dębnickiego z portretami zmarłych malowanymi na blasze. Zobaczyć można portret fundatora Ludwika (1810-1872), jego żony Anny (1813-1880) oraz brata Ludwika Antoniego Zygmunta Helcla (1808-1870) prawnika, historyka i profesora UJ.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Kaplica Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie 2.jpg
 |opis grafiki            = kaplica rektoratu
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Kraków]]-[[Dzielnica I Stare Miasto|Stare Miasto]]
 |adres                   = [[Ulica Rakowicka w Krakowie|ul. Rakowicka]] 26/18
31-510 Kraków
 |data powołania          = [[1991]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = [[Archidiecezja]]
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja krakowska|krakowska]]
 |2. jednostka typ        = [[Dekanat]]
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Kraków-Kazimierz|Kraków-Kazimierz]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = kaplica
 |obiekt sakralny         = [[Kaplica Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie|Zmartwychwstania Pańskiego]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           = ks. dr. Stanisław Basista
 |proboszcz               =
 |wezwanie                = [[Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa|Zmartwychwstania Pańskiego]]
 |dzień wspomnienia       = [[Wielkanoc|Zmartwychwstania Pańskiego]]
[[Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej|Matki Bożej Częstochowskiej]]
[[Uroczystość Wszystkich Świętych|Wszystkich Świętych]]
 |kod mapy                = Kraków
 |współrzędne             = 50°4′25″N 19°57′15″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie''' – [[Kościół rektoralny|rektorat]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]] należący do [[Dekanat Kraków-Kazimierz|dekanatu Kraków-Kazimierz]] [[Archidiecezja krakowska|archidiecezji krakowskiej]] na [[Cmentarz Rakowicki|Cmentarzu Rakowickim]].

== Historia ==
Rektorat został utworzony w 1991 roku dekretem księdza kardynała [[Franciszek Macharski|Franciszka Macharskiego]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://diecezja.pl/parafie/krakow-cmentarz-rakowicki-rektorat-kosciola-zmartwychwstania-panskiego/|tytuł=Kraków-Cmentarz Rakowicki Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego|opublikowany=Archidiecezja krakowska|data dostępu=2014-04-01}}</ref>.

Po założeniu Cmentarza Rakowickiego w 1803 wybudowano drewnianą kaplicę. Prowizoryczna budowla i jej nieestetyczny wygląd wywołały ostrą krytykę w prasie krakowskiej. Z racji uznania Krakowa za twierdzę i prowadzenia prac fortyfikacyjnych oraz faktu, iż cmentarz znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa fortyfikacyjnego, wojskowe władze austriackie czyniły znaczne trudności przy próbach wzniesienia nowej kaplicy cmentarnej.

Pierwszy projekt nowej neogotyckiej kaplicy został odrzucony. Krakowski bankier Ludwik Helcel i jego żona Anna Helcel postanowili wznieść kaplicę na własny koszt, powierzając realizację Józefowi Czeszce, budowniczemu i podpułkownikowi austriackiej artylerii. Do realizacji przyjęto projekt budowli o niskich wymiarach, bez wież w typie neoklasycystycznym. Pozwolenie na budowę uzyskano w 1856, ale kamień węgielny z nieznanych dziś przyczyn położono dopiero 27 lipca 1861. Uroczystej konsekracji kaplicy dokonał biskup krakowski Ludwik Łętowski 28 października 1862 roku.

Neoklasycystyczna kaplica została wzniesiona na placu znajdującym się w centrum pierwotnego założenia cmentarza. Nad wejściem do kaplicy znajduje się malowany na blasze obraz Matki Bożej Częstochowskiej z 1937 roku oraz napis "Beati qui in Domino moriuntur" (Błogosławieni, którzy w Panu umierają).

Elementy dekoracyjne na zewnątrz i wewnątrz kaplicy wykonano z piaskowca, mensy i retabula ołtarza głównego i dwóch bocznych z drewna dębowego. Obraz malowany na płótnie przez Józefa Planka w roku 1862 z ołtarza głównego przedstawia scenę Zmartwychwstania Chrystusa. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz klęczącym św. Stanisławem biskupem w szatach pontyfikalnych i św. Barbarą (pokazywany jedynie w niektórych okresach roku liturgicznego) oraz Śmierć św. Józefa.

Zgodnie z wolą fundatorów wyrażoną w akcie fundacyjnym w podziemiach kaplicy znajduje się krypta grobowa rodziny Helclów, ale tylko tych, którzy znali i władali językiem polskim. Na ścianach wewnątrz kaplicy umieszczono epitafia rodziny Helclów pochowanych w podziemiach wykonane z czarnego marmuru dębnickiego z portretami zmarłych malowanymi na blasze. Zobaczyć można portret fundatora Ludwika (1810-1872), jego żony Anny (1813-1880) oraz brata Ludwika Antoniego Zygmunta Helcla (1808-1870) prawnika, historyka i profesora UJ.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | autor = ks. Jan Dębski | tytuł = Kaplica cmentarza Rakowickiego | wydawca = Cmentarz Rakowicki w Krakowie | data = 1988}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.rakowice.katolicki.eu Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego]
{{Parafie dekanatu Kraków-Kazimierz}}
{{DEFAULTSORT:Kraków}}
[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Krakowie|Zmartwychwstania]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego]]

Siedziba: Kraków-Stare Miasto

Adres: ul. Rakowicka 26/18 · 31-510 Kraków

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: krakowska

Dekanat: Kraków-Kazimierz

kaplica: Zmartwychwstania Pańskiego

Administrator: ks. dr. Stanisław Basista

Wezwanie: Zmartwychwstania Pańskiego

Wspomnienie liturgiczne: Zmartwychwstania Pańskiego · Matki Bożej Częstochowskiej · Wszystkich Świętych


text:
# Năruja
Năruja – wieś w Rumunii, w okręgu Vrancea, w gminie Năruja. W 2011 roku liczyła 848
mieszkańców

title: Năruja

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Năruja
 |nazwa oryginalna             = Năruja
 |zdjęcie                      = RO VN Naruja 10.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Vrancea|Vrancea]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Năruja (gmina)|Năruja]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 848
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Vrancea
 |współrzędne                  = 45°49′39″N 26°46′36″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Năruja''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Vrancea|okręgu Vrancea]], w [[Năruja (gmina)|gminie Năruja]]. W 2011 roku liczyła 848
mieszkańców{{r|rpl}}
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-11-26 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Gmina Năruja}}
[[Kategoria:Wsie w okręgu Vrancea]]

title: Năruja

Państwo: Rumunia

Okręg: Vrancea

Gmina: Năruja


text:
# Mansur Isajew
Mansur Isajew (ros. Мансу́р Мустафа́евич Иса́ев; ur. 23 września 1986) – rosyjski judoka, mistrz olimpijski, brązowy medalista mistrzostw świata.
Pochodzi z Dagestanu i startuje w kategorii wagowej do 73 kg. Złoty medalista igrzysk olimpijskich w Londynie w 2012 roku. Brązowy medalista mistrzostw świata w 2009 roku.

## Odznaczenia
- Order Przyjaźni (13 sierpnia 2012) – za wielki wkład w rozwój kultury fizycznej i sportu, wysokie osiągnięcia sportowe na zawodach XXX Olimpiady 2012 roku w mieście Londynie (Wielka Brytania)[2]

title: Mansur Isajew

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Mansur Isajew
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = judo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 23 września 1986
 |miejsce urodzenia         = [[Bujnaksk]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|RUS}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Londyn|2012|judo|złoto|(73 kg)}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata w judo|Mistrzostwa świata]]}}
{{Medalista infobox/MŚ|JU|Rotterdam|2009|brąz|73 kg}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|JU}}
{{Medalista infobox/ME|JU|Wiedeń|2010|brąz|druż.}}
 |odznaczenia               = [[Plik:Orden of Friendship.png|35px|Order Przyjaźni]]
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Mansur Isajew''' ([[język rosyjski|ros.]] Мансу́р Мустафа́евич Иса́ев; ur. 23 września 1986) – [[Rosja|rosyjski]] [[judo]]ka, mistrz olimpijski<ref>{{Cytuj | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/is/mansur-isaev-1.html | tytuł = Mansur Isaev Biography and Olympic Results | opublikowany = Sports-Reference.com | język = en | data dostępu = 2012-07-31}}</ref>, brązowy medalista mistrzostw [[Mistrzostwa świata w judo|świata]].

Pochodzi z [[Dagestan]]u i startuje w kategorii wagowej do 73 kg. Złoty medalista igrzysk olimpijskich w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2012|Londynie]] w 2012 roku. Brązowy medalista mistrzostw świata w 2009 roku.

== Odznaczenia ==
* [[Order Przyjaźni (Rosja)|Order Przyjaźni]] ([[13 sierpnia]] [[2012]]) – ''za wielki wkład w rozwój kultury fizycznej i sportu, wysokie osiągnięcia sportowe na zawodach XXX Olimpiady 2012 roku w mieście Londynie (Wielka Brytania)''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160303181644/http://pravo.gov.ru:8080/page.aspx?23732 | tytuł = ''Указ Президента Российской Федерации от 13.08.2012 № 1165 "О награждении государственными наградами Российской Федерации" '' | opublikowany = pravo.gov.ru | język = ru | data dostępu = 2013-08-31}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20121209143536/www.london2012.com/athlete/isaev-mansur-1008355/ Mansur Isaev na stronie london2012.com]
* [http://www.judoinside.com/judoka/30027/mansur_isaev/ Mansur Isaev na stronie judoinside.com]
{{Judocy Rosji na igrzyskach olimpijskich}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Isajew, Mansur}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni (Federacja Rosyjska)]]
[[Kategoria:Rosyjscy judocy]]
[[Kategoria:Rosyjscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Mansur Isajew

Data i miejsce urodzenia: 23 września 1986 · Bujnaksk

title: Dorobek medalowy

złoto: Londyn 2012 · judo · (73 kg)

brąz:
Rotterdam 2009 · 73 kg
Wiedeń 2010 · druż.

Dorobek medalowy:
Odznaczenia
Order Przyjaźni


text:
# Cai (okres Zhou)
Cai – państwo w dawnych Chinach, istniejące w okresie Dynastii Zhou. Leżało na terenie dzisiejszej prowincji Henan. Powstało w XI w. p.n.e. podczas ekspansji państwa Zhou, jako markizat rządzony przez boczną linię królewskiego rodu Zhou, wywodzącą się od młodszego brata króla Wu. Władcy Cai nosili cesarskie nazwisko Ji (姫). Państwo należało do kulturalnego centrum dynastii, lecz podobnie jak inne tego typu państwa (np. Lu czy Song), miało małą możliwość ekspansji i rozwoju. Dlatego na początku okresu Królestw Walczących zostało zredukowane do roli bufora, a następnie zaanektowane w 447 przez państwo Chu, którego satelitą było już od połowy VII w. p.n.e.

## Władcy Cai
| Imię władcy                          | Imię prywatne     | Lata panowania    |
| ------------------------------------ | ----------------- | ----------------- |
| Cài Shúdù (蔡叔度)                   | Jī Dù 姫度        |                   |
| Cài Zhòng (蔡仲)                     | Jī Hú 姫胡        |                   |
| Książę Huang (Cài Bóhuāng 蔡伯荒)    | Jī Huāng 姫荒     |                   |
| Markiz Gōng (Cài Gōnghóu 蔡宮侯)     |                   |                   |
| Markiz Lì (Cài Lìhóu 蔡厲侯)         |                   |                   |
| Markiz Wu (Cài Wǔhóu 蔡武侯)         |                   | 863–837 r. p.n.e. |
| Markiz Yi (Cài Yíhóu 蔡夷侯)         |                   | 837–809 r. p.n.e. |
| Markiz Lí (Cài Líhóu 蔡釐侯)         | Jī Suǒshì 姫所事  | 809–761 r. p.n.e. |
| Markiz Gòng (Cài Gònghóu 蔡共侯)     | Jī Xìng 姫興      | 761–760 r. p.n.e. |
| Markiz Dai (Cài Dàihóu 蔡戴侯)       |                   | 759–750 r. p.n.e. |
| Markiz Xuan (Cài Xuānhóu 蔡宣侯)     | Jī Cuòfù 姫措父   | 749–715 r. p.n.e. |
| Markiz Huan (Cài Huánhóu 蔡桓侯)     | Jī Fēngrén 姫封人 | 714–695 r. p.n.e. |
| Markiz Ai (Cài Āihóu 蔡哀侯)         | Jī Xiànwǔ 姫獻舞  | 694–675 r. p.n.e. |
| Markiz Mu (Cài Mùhóu 蔡穆侯)         | Jī Xì 姫肸        | 674–646 r. p.n.e. |
| Markiz Zhuang (Cài Zhuānghóu 蔡莊侯) | Jī Jiǎwǔ 姫甲午   | 645–612 r. p.n.e. |
| Markiz Wen (Cài Wénhóu 蔡文侯)       | Jī Shēn 姫申      | 611–592 r. p.n.e. |
| Markiz Jing (Cài Jǐnghóu 蔡景侯)     | Jī Gù 姫固        | 591–543 r. p.n.e. |
| Markiz Ling (Cài Línghóu 蔡靈侯)     | Jī Bān 姫般       | 542–531 r. p.n.e. |
| Markiz Ping (Cài Pínghóu 蔡平侯)     | Jī Lú 姫廬        | 530–522 r. p.n.e. |
| Markiz Dao (Cài Dàohóu 蔡悼侯)       | Jī Dōngguó 姫東國 | 521–519 r. p.n.e. |
| Markiz Zhao (Cài Zhāohóu 蔡昭侯)     | Jī Shēn 姫申      | 518–491 r. p.n.e. |
| Markiz Cheng (Cài Chénghóu 蔡成侯)   | Jī Shuò 姫朔      | 490–472 r. p.n.e. |
| Markiz Sheng (Cài Shēnghóu 蔡聲侯)   | Jī Chuǎn 姫産     | 471–457 r. p.n.e. |
| Markiz Yuan (Cài Yuánhóu 蔡元侯)     |                   | 456–451 r. p.n.e. |
| Markiz Qi (Cài Hóuqí 蔡侯齊)         | Jī Qí 姫齊        | 450–447 r. p.n.e. |

title: Cai (okres Zhou)

wikitext:
{{Państwo infobox
 |nazwa                  = Cai
 |nazwa oryginalna       = 蔡國
 |dopełniacz nazwy       =
 |lata istnienia         = XI w. p.n.e. – 447
 |herb                   =
 |flaga                  =
 |dewiza                 =
 |hymn                   =
 |hymn audio             =
 |ustrój polityczny      = [[monarchia]]
 |konstytucja            =
 |stolica                =
 |data powstania         = XI wiek p.n.e.
 |data likwidacji        = 447
 |władca                 = [[Markiz Qi]]
 |prezydent              =
 |premier                =
 |powierzchnia           =
 |rok                    =
 |liczba ludności        =
 |gęstość zaludnienia    =
 |ISO 3166               =
 |waluta                 =
 |numer kierunkowy       =
 |domena                 =
 |kod samochodowy        =
 |kod samolotowy         =
 |strefa czasowa         =
 |narodowości            =
 |język urzędowy         =
 |religia dominująca     =
 |terytoria zależne      =
 |terytoria autonomiczne =
 |pkb rok                =
 |pkb                    =
 |pkb na osobę           =
 |pkb psn rok            =
 |pkb psn                =
 |pkb psn na osobę       =
 |mapa                   =
 |alt mapy               =
 |opis mapy              =
 |współrzędne            =
 |commons                = Category:Cai (state)
 |wikinews               =
 |wikicytaty             =
 |wikisłownik            =
}}
{{Nazwa wschodnioazjatycka infobox
 |nazwa                        = Państwo Cai
 |rodzaj                       =
 |grafika                      =
 |opis grafiki                 =
 |zh:pismo uproszczone         = 蔡国
 |zh:pismo tradycyjne          = 蔡國
 |zh:transkrypcja hanyu pinyin = Cài Guó
 |zh:transkrypcja Wade-Giles   = Ts’ai Kuo
 |zh:transkrypcja jyutping     =
 |zh:transkrypcja poj          =
 |zh:nazwa skrócona            =
 |zh:IPA                       =
 |zh:audio                     =
 |commons                      =
}}
'''Cai''' – państwo w dawnych [[Chiny|Chinach]], istniejące w okresie [[Dynastia Zhou|Dynastii Zhou]]. Leżało na terenie dzisiejszej prowincji [[Henan]]. Powstało w XI w. p.n.e. podczas ekspansji państwa Zhou, jako markizat rządzony przez boczną linię królewskiego rodu Zhou, wywodzącą się od młodszego brata króla [[Wuwang|Wu]]. Władcy Cai nosili cesarskie nazwisko Ji (姫). Państwo należało do kulturalnego centrum dynastii, lecz podobnie jak inne tego typu państwa (np. [[Lu (okres Zhou)|Lu]] czy [[Song (okres Zhou)|Song]]), miało małą możliwość ekspansji i rozwoju. Dlatego na początku [[Okres Walczących Królestw|okresu Królestw Walczących]] zostało zredukowane do roli bufora, a następnie zaanektowane w 447 przez państwo [[Chu (okres Zhou)|Chu]], którego satelitą było już od połowy VII w. p.n.e.

== Władcy Cai ==
{| class="wikitable"
|-
! Imię władcy !! Imię prywatne !! Lata panowania
|-
| Cài Shúdù (蔡叔度) || Jī Dù 姫度 ||
|-
| Cài Zhòng (蔡仲) || Jī Hú 姫胡 ||
|-
| Książę Huang (Cài Bóhuāng 蔡伯荒) || Jī Huāng 姫荒 ||
|-
| Markiz Gōng (Cài Gōnghóu 蔡宮侯) || ||
|-
| Markiz Lì (Cài Lìhóu 蔡厲侯) || ||
|-
| Markiz Wu (Cài Wǔhóu 蔡武侯) || || 863–837 r. p.n.e.
|-
| Markiz Yi (Cài Yíhóu 蔡夷侯) || || 837–809 r. p.n.e.
|-
| Markiz Lí (Cài Líhóu 蔡釐侯) || Jī Suǒshì 姫所事 || 809–761 r. p.n.e.
|-
| Markiz Gòng (Cài Gònghóu 蔡共侯) || Jī Xìng 姫興 || 761–760 r. p.n.e.
|-
| Markiz Dai (Cài Dàihóu 蔡戴侯) || || 759–750 r. p.n.e.
|-
| Markiz Xuan (Cài Xuānhóu 蔡宣侯) || Jī Cuòfù 姫措父 || 749–715 r. p.n.e.
|-
| Markiz Huan (Cài Huánhóu 蔡桓侯) || Jī Fēngrén 姫封人 || 714–695 r. p.n.e.
|-
| Markiz Ai (Cài Āihóu 蔡哀侯) || Jī Xiànwǔ 姫獻舞 || 694–675 r. p.n.e.
|-
| Markiz Mu (Cài Mùhóu 蔡穆侯) || Jī Xì 姫肸 || 674–646 r. p.n.e.
|-
| Markiz Zhuang (Cài Zhuānghóu 蔡莊侯) || Jī Jiǎwǔ 姫甲午 || 645–612 r. p.n.e.
|-
| Markiz Wen (Cài Wénhóu 蔡文侯) || Jī Shēn 姫申 || 611–592 r. p.n.e.
|-
| Markiz Jing (Cài Jǐnghóu 蔡景侯) || Jī Gù 姫固 || 591–543 r. p.n.e.
|-
| Markiz Ling (Cài Línghóu 蔡靈侯) || Jī Bān 姫般 || 542–531 r. p.n.e.
|-
| Markiz Ping (Cài Pínghóu 蔡平侯) || Jī Lú 姫廬 || 530–522 r. p.n.e.
|-
| Markiz Dao (Cài Dàohóu 蔡悼侯) || Jī Dōngguó 姫東國 || 521–519 r. p.n.e.
|-
| Markiz Zhao (Cài Zhāohóu 蔡昭侯) || Jī Shēn 姫申 || 518–491 r. p.n.e.
|-
| Markiz Cheng (Cài Chénghóu 蔡成侯) || Jī Shuò 姫朔 || 490–472 r. p.n.e.
|-
| Markiz Sheng (Cài Shēnghóu 蔡聲侯) || Jī Chuǎn 姫産 || 471–457 r. p.n.e.
|-
| Markiz Yuan (Cài Yuánhóu 蔡元侯) || || 456–451 r. p.n.e.
|-
| Markiz Qi (Cài Hóuqí 蔡侯齊) || Jī Qí 姫齊 || 450–447 r. p.n.e.
|}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko=Loewe |imię=Martin |tytuł=Cambridge History of Ancient China |wydawca=Cambridge University Press |miejsce=Cambridge |data=1999 |isbn=0-521-47030-7 |nazwisko2=Shaughnessy |imię2=Edward}}

{{Okres Walczących Królestw}}

[[Kategoria:Państwa Okresu Walczących Królestw]]

title: Cai蔡國

Ustrój polityczny: monarchia

Data powstania: XI wiek p.n.e.

Władca: Markiz Qi

title: Państwo Cai

Pismo uproszczone: 蔡国

Pismo tradycyjne: 蔡國

Hanyu pinyin: Cài Guó

Wade-Giles: Ts’ai Kuo