text:
# Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce
Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce – biblioteka pedagogiczna powstała w 1952 r. jako placówka oświatowa, służąca w szczególności wspieraniu procesu kształcenia i doskonalenia nauczycieli, a także wspieraniu działalności szkół, w tym bibliotek szkolnych, placówek oświatowych, zakładów kształcenia nauczycieli i placówek doskonalenia nauczycieli. Gromadzi  głównie literaturę z zakresu pedagogiki i dziedzin pokrewnych.

## Historia
Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce rozpoczęła swoją działalność jako jedna z dwudziestu ośmiu bibliotek powiatowych (tworzących się w latach 1950-1959), pozostających pod opieką Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Warszawie. Pierwszego wpisu do księgi inwentarzowej dokonano w dniu 20 grudnia 1950 roku. Jednak jako datę powstania biblioteki wskazuje się rok 1952, przyjmując za początek istnienia datę pierwszych odwiedzin czytelników. Organizatorem i pierwszym pracownikiem biblioteki była Eugenia Olszewska. Powstająca biblioteka nie dysponowała samodzielnym lokalem. Musiała dzielić pomieszczenie  z Biblioteką Przykładową. Dopiero w 1953 roku otrzymała przestronny lokal razem ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego przy ulicy Kościuszki 15 (dzisiaj Kościuszki 21), w którym przebywała do 1975 roku.
W 1975 r. na skutek zmian administracyjnych w kraju powstało województwo ostrołęckie, a biblioteka otrzymała miano Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej. Objęła ona zasięgiem swej działalności obszar miasta Ostrołęki i województwa ostrołęckiego. Inne powiatowe biblioteki pedagogiczne z terenu województwa stały się jej filiami (w Makowie Maz., Ostrowi Maz., Przasnyszu i Wyszkowie). Po trzymiesięcznym oczekiwaniu w lokalu ZNP (ul. Kolberga 6) biblioteka wprowadziła się do pomieszczeń warsztatów Zespołu Szkół Zawodowych Nr 3 przy ul. Kamieńskiego 3.
W 1976 roku bibliotekę przeniesiono do budynku po Szpitalu Powiatowym przy ul. Szpitalnej 35 (obecnie budynek Starostwa Powiatowego).
W 1981 roku miała miejsce przeprowadzka biblioteki do pomieszczeń przy ul. Artyleryjskiej 15 (dziś gen. Augusta Emila Fieldorfa "Nila").
W 1985 roku bibliotekę przeniesiono do lokalu przy ul. Traugutta 7 (po Komitecie Miejskim PZPR), który od 1988 roku zajmowała wspólnie ze Szkołą Muzyczną (obecnym właścicielem budynku).
Od 1995 roku biblioteka zajmowała piętrowy budynek przy ul. Świętokrzyskiej 2.
W 1999 r. w wyniku reformy administracyjnej kraju biblioteka utraciła miano wojewódzkiej, a jej organem prowadzącym stał się Samorząd Województwa Mazowieckiego. W 2005 roku Dział Informacyjno-Bibliograficzny i Czytelnia zostały przeniesione do wynajętego lokalu przy ul. Kilińskiego 4. W maju 2011 r. biblioteka po raz kolejny zmieniła swoją siedzibę. Obecnie mieści się przy ul. Piłsudskiego 38 w Ostrołęce.

## Zbiory
"Biblioteka gromadzi książki, czasopisma oraz inne typy dokumentów piśmienniczych i nie piśmienniczych, zgodnie z potrzebami w zakresie samokształcenia, kształcenia i doskonalenia nauczycieli, wymaganiami procesu nauczania i wychowania w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych.
W gromadzeniu zbiorów uwzględnia się w szczególności:
- literaturę z zakresu pedagogiki i nauk pokrewnych,
- publikacje naukowe i popularnonaukowe z różnych dziedzin wiedzy objętych ramowymi planami nauczania,
- literaturę piękną, a także teksty kultury, o których mowa w przepisach w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół,
- piśmiennictwo z zakresu bibliotekoznawstwa i informacji naukowej,
- podręczniki szkolne oraz przykładowe programy nauczania i programy wychowania przedszkolnego,
- materiały informacyjne o kierunkach realizacji przez kuratorów oświaty polityki oświatowej państwa, ustalanych przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania  oraz o wprowadzanych zmianach w systemie oświaty,
- materiały, w tym literaturę przedmiotu, stanowiące wsparcie szkół i placówek w realizacji ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych,
- materiały, w tym literaturę przedmiotu, dotyczące problematyki związanej z udzielaniem dzieciom i młodzieży oraz rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej"[6].

Zasób na koniec 2019 roku liczył ponad 89 tys. pozycji:
- 66100 woluminów książek
- 77 tytułów czasopism
- 1555 kaset magnetofonowych
- 9357 płyt DVD
- 4 płyty Blu-Ray
- 412 dokumentów elektronicznych
- 850 dokumentów dźwiękowych
- 576 książek mówionych
- 83 zbiorów ilustracyjnych
- 141 pomocy dydaktycznych

## Struktura
Organizacja biblioteki:
- Dział Gromadzenia i Opracowania Zbiorów
- Dział Udostępniania Zbiorów
- Dział Informacyjno-Bibliograficzny i Czytelnia
- Dział Zbiorów Specjalnych
- Dział Organizacyjno-Administracyjny[6]

## Usługi
Udostępnianie zbiorów:
- na zewnątrz, poza bibliotekę – w Wypożyczalni i Dziale Zbiorów Specjalnych,
- prezencyjnie, na miejscu oraz w ramach wypożyczeń weekendowych i nocnych – w Czytelni,
- wypożyczalnia międzybiblioteczna,
- ACADEMICA – Cyfrowa Wypożyczalnia Międzybiblioteczna Książek i Czasopism Naukowych,
- IBUK libra – Czytelnia Książek Elektronicznych,

Działalność Informacyjno- Bibliograficzna:
- opracowanie tematycznych zestawień bibliograficznych
- opracowanie Serwisu Prasowego
- udzielanie informacji bibliograficznych i pokrewnych
- prowadzenie bazy artykułów z czasopism
- popularyzacja zbiorów przez organizowanie wystaw nowości, ekspozycji tematycznych

Działalność Dydaktyczno-Metodyczna:
- szkolenia użytkowników Biblioteki
- warsztaty i spotkania autorskie dla nauczycieli
- zajęcia biblioteczne i  warsztaty dla uczniów
- konkursy popularyzujące Bibliotekę i czytelnictwo
- udzielanie indywidualnych konsultacji bibliotekarzom szkolnym

Usługi Reprograficzne:
- Skany wykonywane są dla czytelników zarejestrowanych w Bibliotece Pedagogicznej w Ostrołęce i filiach w Makowie Maz., Ostrowi Maz., Przasnyszu i Wyszkowie.

Biblioteka oferuje również stanowiska komputerowe z bezpłatnym dostępem do Internetu.

## Filie
- Filia w Makowie Mazowieckim
- Filia w Ostrowi Mazowieckiej
- Filia w Przasnyszu
- Filia w Wyszkowie

## Publikacje
Wybrane publikacje o bibliotece
60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce / Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek, Edyta Rogala ; Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce. – Ostrołęka : Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika, 2012.

title: Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce

wikitext:
{{Biblioteka infobox
 |nazwa                     = Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce
 |nazwa oryginalna          =
 |grafika                   = Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce.jpg
 |opis grafiki              = Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce.
 |alt grafiki               =
 |państwo                   = POL
 |miejscowość               = Ostrołęka
 |adres                     = ul. Piłsudskiego 38<br />07-410 Ostrołęka
 |właściciel                =
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              = Anna Grabowska
 |data założenia            = 1952
 |data likwidacji           =
 |siglum                    =
 |wielkość zbiorów          = 89 100 woluminów
 |rodzaje zbiorów           =
 |filie                     = Maków Mazowiecki, Ostrów Mazowiecka, Przasnysz, Wyszków
 |biblioteki partnerskie    =
 |kod mapy                  = Ostrołęka
 |współrzędne               = 53° 5' 5.278" N 21° 34' 51.285" E
 |commons                   =
 |www                       = http://www.bp.ostroleka.pl/
}}
'''Biblioteka Pedagogiczna w [[Ostrołęka|Ostrołęce]]''' – [[biblioteka pedagogiczna]] powstała w 1952 r. jako placówka oświatowa, służąca w szczególności wspieraniu procesu kształcenia i doskonalenia [[nauczyciel]]i, a także wspieraniu działalności [[Szkoła (oświata)|szkół]], w tym [[biblioteka szkolna|bibliotek szkolnych]], placówek oświatowych, zakładów kształcenia nauczycieli i placówek doskonalenia nauczycieli. Gromadzi  głównie literaturę z zakresu [[pedagogika|pedagogiki]] i dziedzin pokrewnych.

== Historia ==
Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce rozpoczęła swoją działalność jako jedna z dwudziestu ośmiu [[biblioteka|bibliotek]] powiatowych (tworzących się w latach 1950-1959), pozostających pod opieką Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Warszawie. Pierwszego wpisu do księgi inwentarzowej dokonano w dniu 20 grudnia 1950 roku. Jednak jako datę powstania biblioteki wskazuje się rok 1952, przyjmując za początek istnienia datę pierwszych odwiedzin czytelników. Organizatorem i pierwszym pracownikiem biblioteki była Eugenia Olszewska. Powstająca biblioteka nie dysponowała samodzielnym lokalem. Musiała dzielić pomieszczenie  z Biblioteką Przykładową. Dopiero w 1953 roku otrzymała przestronny lokal razem ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego przy ulicy Kościuszki 15 (dzisiaj Kościuszki 21), w którym przebywała do 1975 roku.<ref>{{Cytuj |autor = Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek, Edyta Rogala |rozdział = Pedagogiczna Biblioteka Powiatowa w Ostrołęce. 1952-1975 |tytuł = 60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce |data = 2012 |isbn = 978-83-62775-14-9 |miejsce = Ostrołęka |wydawca = Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika}}</ref>

W 1975 r. na skutek zmian administracyjnych w kraju powstało [[województwo ostrołęckie]], a biblioteka otrzymała miano Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej. Objęła ona zasięgiem swej działalności obszar miasta [[Ostrołęka|Ostrołęki]] i województwa ostrołęckiego. Inne powiatowe biblioteki pedagogiczne z terenu województwa stały się jej filiami (w Makowie Maz., Ostrowi Maz., Przasnyszu i Wyszkowie). Po trzymiesięcznym oczekiwaniu w lokalu ZNP (ul. Kolberga 6) biblioteka wprowadziła się do pomieszczeń warsztatów Zespołu Szkół Zawodowych Nr 3 przy ul. Kamieńskiego 3.<ref>{{Cytuj |autor = Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek, Edyta Rogala |rozdział = Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Ostrołęce. 1975-1998 |tytuł = 60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce |data = 2012 |isbn = 978-83-62775-14-9 |miejsce = Ostrołęka |wydawca = Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika}}</ref>

W 1976 roku bibliotekę przeniesiono do budynku po Szpitalu Powiatowym przy ul. Szpitalnej 35 (obecnie budynek Starostwa Powiatowego).<ref name="bp.ostroleka.pl">{{Cytuj |autor = Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek |tytuł = Kalendarium Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce 1952-2012 |data =  |data dostępu = [dostęp 2020-01-13] |url = http://bp.ostroleka.pl/o-bibliotece/kalendarium/}}</ref>

W 1981 roku miała miejsce przeprowadzka biblioteki do pomieszczeń przy ul. Artyleryjskiej 15 (dziś gen. Augusta Emila Fieldorfa "Nila").<ref>{{Cytuj |autor = Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek |tytuł = Kalendarium Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce 1952-2012 |data dostępu = [dostęp 2020-01-13]. |url = http://bp.ostroleka.pl/o-bibliotece/kalendarium/}}</ref>

W 1985 roku bibliotekę przeniesiono do lokalu przy ul. Traugutta 7 (po Komitecie Miejskim PZPR), który od 1988 roku zajmowała wspólnie ze Szkołą Muzyczną (obecnym właścicielem budynku).<ref name="bp.ostroleka.pl"/>

Od 1995 roku biblioteka zajmowała piętrowy budynek przy ul. Świętokrzyskiej 2.<ref name="bp.ostroleka.pl"/>

W 1999 r. w wyniku reformy administracyjnej kraju biblioteka utraciła miano wojewódzkiej, a jej organem prowadzącym stał się Samorząd Województwa Mazowieckiego. W 2005 roku Dział Informacyjno-Bibliograficzny i Czytelnia zostały przeniesione do wynajętego lokalu przy ul. Kilińskiego 4. W maju 2011 r. biblioteka po raz kolejny zmieniła swoją siedzibę. Obecnie mieści się przy ul. Piłsudskiego 38 w Ostrołęce.<ref>{{Cytuj |autor = Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek, Edyta Rogala |rozdział = Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce. 1999-2012 |tytuł = 60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce |data = 2012 |isbn = 978-83-62775-14-9 |wydawca = Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika}}</ref>

== Zbiory ==
"Biblioteka gromadzi książki, czasopisma oraz inne typy dokumentów piśmienniczych i nie piśmienniczych, zgodnie z potrzebami w zakresie samokształcenia, kształcenia i doskonalenia nauczycieli, wymaganiami procesu nauczania i wychowania w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych.

W gromadzeniu zbiorów uwzględnia się w szczególności:

*literaturę z zakresu pedagogiki i nauk pokrewnych,
*publikacje naukowe i popularnonaukowe z różnych dziedzin wiedzy objętych ramowymi planami nauczania,
*literaturę piękną, a także teksty kultury, o których mowa w przepisach w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół,
*piśmiennictwo z zakresu bibliotekoznawstwa i informacji naukowej,
*podręczniki szkolne oraz przykładowe programy nauczania i programy wychowania przedszkolnego,
*materiały informacyjne o kierunkach realizacji przez kuratorów oświaty polityki oświatowej państwa, ustalanych przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania  oraz o wprowadzanych zmianach w systemie oświaty,
*materiały, w tym literaturę przedmiotu, stanowiące wsparcie szkół i placówek w realizacji ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych,
*materiały, w tym literaturę przedmiotu, dotyczące problematyki związanej z udzielaniem dzieciom i młodzieży oraz rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej"<ref name=":0">Statut Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce 2017</ref>.

'''Zasób na koniec 2019 roku liczył ponad 89 tys. pozycji'''<ref>Sprawozdanie statystyczne z działalności BP w Ostrołęce w 2019 roku</ref>:

* 66100 woluminów [[Książka|książek]]
* 77 tytułów [[Czasopismo|czasopism]]
* 1555 [[Kaseta magnetofonowa|kaset magnetofonowych]]
* 9357 płyt [[Kaseta wideo|DVD]]
* 4 płyty [[Blu-Ray]]
* 412 [[dokument elektroniczny|dokumentów elektronicznych]]
* 850 dokumentów dźwiękowych
* 576 [[książka mówiona|książek mówionych]]
* 83 zbiorów ilustracyjnych
* 141 pomocy dydaktycznych
*
*
*
*
*

== Struktura ==
'''Organizacja biblioteki:'''

*Dział Gromadzenia i Opracowania Zbiorów
*Dział Udostępniania Zbiorów
*Dział Informacyjno-Bibliograficzny i Czytelnia
*Dział Zbiorów Specjalnych
*Dział Organizacyjno-Administracyjny<ref name=":0"/>
*
*
*
*
*

== Usługi ==
'''Udostępnianie zbiorów:'''

*na zewnątrz, poza bibliotekę – w Wypożyczalni i Dziale Zbiorów Specjalnych,
*prezencyjnie, na miejscu oraz w ramach wypożyczeń weekendowych i nocnych – w Czytelni,
*wypożyczalnia międzybiblioteczna,
*ACADEMICA – Cyfrowa Wypożyczalnia Międzybiblioteczna Książek i Czasopism Naukowych,
*IBUK libra – Czytelnia Książek Elektronicznych,

'''Działalność Informacyjno- Bibliograficzna:'''

*opracowanie tematycznych zestawień bibliograficznych
*opracowanie Serwisu Prasowego
*udzielanie informacji bibliograficznych i pokrewnych
*prowadzenie bazy artykułów z czasopism
*popularyzacja zbiorów przez organizowanie wystaw nowości, ekspozycji tematycznych

'''Działalność Dydaktyczno-Metodyczna:'''

*szkolenia użytkowników Biblioteki
*warsztaty i spotkania autorskie dla nauczycieli
*zajęcia biblioteczne i  warsztaty dla uczniów
*konkursy popularyzujące Bibliotekę i czytelnictwo
*udzielanie indywidualnych konsultacji bibliotekarzom szkolnym

'''Usługi Reprograficzne:'''

*Skany wykonywane są dla czytelników zarejestrowanych w Bibliotece Pedagogicznej w Ostrołęce i filiach w Makowie Maz., Ostrowi Maz., Przasnyszu i Wyszkowie.

Biblioteka oferuje również stanowiska komputerowe z bezpłatnym dostępem do Internetu.<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Usługi |data =  |data dostępu = [dostęp 2020-11-01]. |url = http://bp.ostroleka.pl/o-bibliotece/uslugi/}}</ref>

*
*
*
*
*

== Filie ==
* Filia w Makowie Mazowieckim
* Filia w Ostrowi Mazowieckiej
* Filia w Przasnyszu
* Filia w Wyszkowie

== Publikacje ==
'''Wybrane publikacje o bibliotece'''

60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce / Bożena Olkowska-Balcerzak, Edyta Dobek, Edyta Rogala ; Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce. – Ostrołęka : Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika, 2012.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.bp.ostroleka.pl/ Oficjalna strona Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce]
* [http://www.bpprzasnysz.pl/  Oficjalna strona Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce Filia w Przasnyszu]
* [http://www.bpmakowmaz.pl/   Oficjalna strona Biblioteki Pedagogicznej w Ostrołęce Filia w Makowie Mazowieckim]

[[Kategoria:Biblioteki w województwie mazowieckim]]
[[Kategoria:Kultura w Ostrołęce|Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce]]
[[Kategoria:Biblioteki pedagogiczne w Polsce]]

title: Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce

Miejscowość: Ostrołęka

Adres: ul. Piłsudskiego 38 · 07-410 Ostrołęka

Dyrektor: Anna Grabowska

Wielkość zbiorów: 89 100 woluminów


text:
# Autodesk AliasStudio
Autodesk AliasStudio (znany wcześniej jako Alias StudioTools) – rodzina programów typu CAID (Computer Aided Industrial Design) skoncentrowana na projektowaniu prototypów z uwzględnieniem fazy szkicu, modelowania kształtu i końcowej wizualizacji. Wszystkie te elementy są zintegrowane w pakiecie, pozwalając na wymianę danych z szerokim wachlarzem programów typu CAD.
Z racji silnego nacisku na fazę projektowania w programach CAID program nie zawiera bogatych narzędzi do edycji/tworzenia złożeń mechanicznych oraz wirtualnych symulacji dynamiki i wytrzymałości statycznej takich jak chociażby w pakietach pokroju Pro/ENGINEER, CATIA, czy Unigraphics, dając w zamian swobodę w tworzeniu i kształtowaniu poprzez zaawansowane narzędzia do edycji krzywych, powierzchni oraz elementów organicznych, zarówno na bazie polygonów, jak i krzywych typu NURBS.
Od wydania 2010 AliasStudio zostało podzielone na 3 odrębne pakiety – tzw. entry-level reprezentowany poprzez Autodesk Alias Design, koncentrujący się na tworzeniu powierzchni klasy A Autodesk Alias Surface oraz najdroższy i zarazem najbogatszy w funkcje Autodesk Alias Automotive zawierający wszystkie opcje pakietów Design i Surface oraz dodatkowe narzędzia do tworzenia animacji zarówno prezentacyjnych (statycznych), jak i dynamicznych w oparciu o klatki kluczowe.
Pakiety AliasStudio są najczęściej używane w przemyśle samochodowym, stoczniowym, sportowym, elektronicznym, zabawkarskim, a także w świecie mody do projektowania skomplikowanych i bogatych w detale akcesoriów.
Wymianę danych ze światem CAD zapewniają m.in. moduły IGES oraz STEP, dzięki czemu możliwe jest przenoszenie plików do programów takich jak SolidWorks, czy wymienione wcześniej Pro/ENGINEER, CATIA oraz Unigraphics. Dzięki zewnętrznym modułom (dostępnym za dopłatą) pakiet pozwala także na import plików JT, co jest ewenementem w „tańszym” oprogramowaniu przeznaczonym do projektowania. Wbudowane biblioteki pozwalają także na swobodną wymianę informacji z pakietami Autodesk Inventor, co jest często podkreślane przez producenta oprogramowania, firmę Autodesk.

wikiname: plwiki

title: Autodesk AliasStudio

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:AliasScreenshot.png|mały|UI programu Alias AutoStudio 2021.3]]
'''Autodesk AliasStudio''' (znany wcześniej jako ''Alias StudioTools'') – rodzina programów typu {{J|en|CAID}} ({{Link-interwiki|Computer Aided Industrial Design|Q=Q5157377}}) skoncentrowana na projektowaniu prototypów z uwzględnieniem fazy szkicu, modelowania kształtu i końcowej wizualizacji. Wszystkie te elementy są zintegrowane w pakiecie, pozwalając na wymianę danych z szerokim wachlarzem programów typu [[Projektowanie wspomagane komputerowo|CAD]].

Z racji silnego nacisku na fazę projektowania w programach CAID program nie zawiera bogatych narzędzi do edycji/tworzenia złożeń mechanicznych oraz wirtualnych symulacji dynamiki i wytrzymałości statycznej takich jak chociażby w pakietach pokroju [[Pro/ENGINEER]], [[CATIA]], czy [[Siemens NX|Unigraphics]], dając w zamian swobodę w tworzeniu i kształtowaniu poprzez zaawansowane narzędzia do edycji krzywych, powierzchni oraz elementów organicznych, zarówno na bazie [[Wielokąt (grafika)|polygonów]], jak i krzywych typu [[NURBS]].

Od wydania 2010 AliasStudio zostało podzielone na 3 odrębne pakiety – tzw. {{J|en|entry-level}} reprezentowany poprzez Autodesk Alias Design, koncentrujący się na tworzeniu powierzchni klasy A Autodesk Alias Surface oraz najdroższy i zarazem najbogatszy w funkcje Autodesk Alias Automotive zawierający wszystkie opcje pakietów Design i Surface oraz dodatkowe narzędzia do tworzenia animacji zarówno prezentacyjnych (statycznych), jak i dynamicznych w oparciu o [[klatka kluczowa|klatki kluczowe]].

Pakiety AliasStudio są najczęściej używane w przemyśle samochodowym, stoczniowym, sportowym, elektronicznym, zabawkarskim, a także w świecie mody do projektowania skomplikowanych i bogatych w detale akcesoriów.
Wymianę danych ze światem CAD zapewniają m.in. moduły IGES oraz STEP, dzięki czemu możliwe jest przenoszenie plików do programów takich jak [[SolidWorks]], czy wymienione wcześniej Pro/ENGINEER, CATIA oraz Unigraphics. Dzięki zewnętrznym modułom (dostępnym za dopłatą) pakiet pozwala także na import plików JT, co jest ewenementem w „tańszym” oprogramowaniu przeznaczonym do projektowania. Wbudowane biblioteki pozwalają także na swobodną wymianę informacji z pakietami [[Autodesk Inventor]], co jest często podkreślane przez producenta oprogramowania, firmę Autodesk.

== Linki zewnętrzne ==
[http://usa.autodesk.com/alias/ Oficjalna strona AliasStudio]

[[Kategoria:Komputerowe wspomaganie projektowania]]


text:
# Bardzynin
Bardzynin – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Dalików.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.
Bardzynin jest wsią letniskowo-wypoczynkową. Na jego terenie znajduje się szereg działek rekreacyjnych.

title: Bardzynin

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Bardzynin
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat poddębicki|poddębicki]]
 |gmina                  = [[Dalików (gmina)|Dalików]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 43
 |kod pocztowy           = 99-205<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=13}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = EPD
 |SIMC                   = 0701814
 |kod mapy               = Dalików (gmina)
 |współrzędne            = 51°53'36"N 19°09'38"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|2788|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Bardzynin''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat poddębicki|powiecie poddębickim]], w [[Dalików (gmina)|gminie Dalików]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo sieradzkie|województwa sieradzkiego]].

Bardzynin jest wsią letniskowo-wypoczynkową. Na jego terenie znajduje się szereg działek rekreacyjnych.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|I|108}}
* {{SgKP|XV_cz.1|85|Bardzinin}}

{{Gmina Dalików}}

[[Kategoria:Dalików (gmina)]]

title: Bardzynin

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: poddębicki

Gmina: Dalików

Tablice rejestracyjne: EPD


text:
# The Will To Kill
The Will To Kill – ósmy album studyjny amerykańskiej grupy muzycznej Malevolent Creation. Wydawnictwo ukazało się 11 listopada 2002 roku nakładem wytwórni muzycznej Arctic Music Group. Nagrania zostały zarejestrowane w Mana Studio w Tampie w stanie Floryda.

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
1. "The Will to Kill" - 3:58
2. "Pillage and Burn" - 2:21
3. "All That Remains" - 3:54
4. "With Murderous Precision" - 3:48
5. "Lifeblood" - 3:30
6. "Assassin Squad" - 3:04
7. "Rebirth of Terror" - 3:34
8. "Superior Firepower" - 3:33
9. "Divide and Conquer" - 4:58
10. "The Cardinal's Law" - 5:18
11. "Burnt Beyond Recognition" - 3:32

## Twórcy
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
| - Kyle Symons - wokal prowadzący - Phil Fasciana - gitara rytmiczna, gitara prowadząca - Rob Barrett - gitara rytmiczna, gitara prowadząca - Gordon Simms - gitara basowa - Justin DiPinto - perkusja |  | - James Murphy - gitara prowadząca (utwór 6) - Shawn Ohtani - gitara prowadząca (utwór 3), inżynieria dźwięku - Bernard Belley - mastering - Jean-François Dagenais - miksowanie, produkcja muzyczna - Travis Smith - okładka, oprawa graficzna |

title: The Will To Kill

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = The Will to Kill
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Malevolent Creation]]
 |wydany                    = 11 listopada 2002
 |nagrywany                 = Mana Studio, Tampa, Floryda
 |gatunek                   = [[death metal]]
 |długość                   = 41:33
 |wytwórnia                 = Arctic Music Group
 |producent                 = [[Jean-François Dagenais]], Malevolent Creation
 |oceny                     =
* Chronicles of Chaos {{ocena|10|8.5}}<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.chroniclesofchaos.com/reviews/albums/2-3081_malevolent_creation_the_will_to_kill.aspx|tytuł=Malevolent Creation – The Will To Kill review|nazwisko=Smit|imię=Jackie |opublikowany=www.chroniclesofchaos.com|język=en|data dostępu=2012-01-29}}</ref>
 |rok wydania               = 2002
 |poprzedni album           = [[Envenomed]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2000
 |następny album            = [[The Best of Malevolent Creation]]
 |rok następnego albumu     = 2003
}}
'''The Will To Kill''' – ósmy [[album (wydawnictwo muzyczne)|album studyjny]] amerykańskiej grupy muzycznej [[Malevolent Creation]]. Wydawnictwo ukazało się 11 listopada 2002 roku nakładem wytwórni muzycznej Arctic Music Group<ref name="www.metal-archives.com">{{cytuj stronę|url=http://www.metal-archives.com/albums/Malevolent_Creation/The_Will_to_Kill/10953|tytuł=Malevolent Creation - The Will to Kill  |opublikowany=www.metal-archives.com|język=en|data dostępu=2012-01-29}}</ref>. Nagrania zostały zarejestrowane w Mana Studio w Tampie w stanie Floryda<ref name="www.discogs.com">{{cytuj stronę|url=http://www.discogs.com/Malevolent-Creation-The-Will-To-Kill/release/1616927|tytuł=Malevolent Creation – The Will To Kill|opublikowany=www.discogs.com|język=en|data dostępu=2012-01-29}}</ref>.

== Lista utworów ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name="www.metal-archives.com"/><ref name="www.discogs.com"/>.
# "The Will to Kill" - 3:58
# "Pillage and Burn" - 2:21
# "All That Remains" - 3:54
# "With Murderous Precision" - 3:48
# "Lifeblood" - 3:30
# "Assassin Squad" - 3:04
# "Rebirth of Terror" - 3:34
# "Superior Firepower" - 3:33
# "Divide and Conquer" - 4:58
# "The Cardinal's Law" - 5:18
# "Burnt Beyond Recognition" - 3:32

== Twórcy ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name="www.metal-archives.com"/><ref name="www.discogs.com"/>.
{|
|valign="top"|
* Kyle Symons - [[śpiew|wokal prowadzący]]
* [[Phil Fasciana]] - [[gitara rytmiczna]], [[gitara prowadząca]]
* [[Rob Barrett]] - gitara rytmiczna, gitara prowadząca
* Gordon Simms - [[gitara basowa]]
* Justin DiPinto - [[perkusja]]
|width="50"|
|valign="top"|
* [[James Murphy (gitarzysta)|James Murphy]] - gitara prowadząca (utwór 6)
* Shawn Ohtani - gitara prowadząca (utwór 3), [[inżynier dźwięku|inżynieria dźwięku]]
* Bernard Belley - [[mastering]]
* [[Jean-François Dagenais]] - [[miksowanie]], [[producent muzyczny|produkcja muzyczna]]
* [[Travis Smith (grafik)|Travis Smith]] - okładka, oprawa graficzna
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.metal-archives.com/images/1/0/9/5/10953.jpg?2414 Okładka]

{{Malevolent Creation}}

[[Kategoria:Albumy Malevolent Creation]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2002]]

title: The Will to Kill

Wydany: 11 listopada 2002

Nagrywany: Mana Studio, Tampa, Floryda

Gatunek: death metal

Wydawnictwo: Arctic Music Group

Producent: Jean-François Dagenais, Malevolent Creation

Envenomed · (2000): The Will to Kill · (2002) · The Best of Malevolent Creation · (2003)


text:
# NGC 1725
NGC 1725 (również PGC 16488) – galaktyka eliptyczna (E-S0), znajdująca się w gwiazdozbiorze Erydanu. Odkrył ją Edward Emerson Barnard 10 listopada 1885 roku.
W galaktyce tej zaobserwowano supernową SN 2009F.

title: NGC 1725

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|04|59|22|9|-11|07|55|0}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 1725
 |      zdjęcie = Galaxy group in Eridanus (NGC 1721, NGC 1723, NGC 1725, and NGC 1728).jpg
 |         opis = Grupa galaktyk, do której należy NGC 1725
 |     odkrywca = [[Edward Emerson Barnard]]
 |        dzień = 10 listopada
 |          rok = 1885
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Erydanu|Erydan]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E-S0)
 | rektascensja = {{RA|04|59|22,9}}
 |   deklinacja = {{DEC|–11|07|55}}
 |       odl_ly =
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,013041{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 12,8
 |     rozm_kąt = 1,2' × 1,0'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = PGC 16488, MCG -2-13-28, VV 699
}}
'''NGC 1725''' (również '''PGC 16488''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E-S0), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Erydanu|gwiazdozbiorze Erydanu]]. Odkrył ją [[Edward Emerson Barnard]] 10 listopada 1885 roku{{r|cseligman}}.

W galaktyce tej zaobserwowano [[supernowa|supernową]] [[SN 2009F]]{{r|cbat}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="cbat">{{Cytuj stronę | url = http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html | tytuł = List of Supernovae | praca = IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams | opublikowany = Międzynarodowa Unia Astronomiczna | język = en | data dostępu = 2015-01-29}}</ref>
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc17.htm#1725 | tytuł = NGC 1725 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-01-29}}</ref>
<ref name=simbad>{{Simbad|NGC 1725}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 1725}}
* {{simbad|NGC 1725}}
* {{NED|NGC 1725}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|1725]]
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Erydanu]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1885]]

title: NGC 1725

Odkrywca: Edward Emerson Barnard

Data odkrycia: 10 listopada 1885

Gwiazdozbiór: Erydan

Typ: eliptyczna (E-S0)


text:
# Tajemnica medalionu
Tajemnica medalionu – polski dramat filmowy z 1922 roku w reżyserii Edwarda Puchalskiego. Obraz został nagrany w wersji niemej. Do dziś nie zachowała się pełna kopia filmu.

## Fabuła
Akcja dzieje się podczas wojny polsko-bolszewickiej. Ranny rotmistrz Stanisław Borski trafia do dworu Starowskich, gdzie opiekują się nim pani domu oraz córka Marynia. Na dwór napadają komuniści, którzy porywają rotmistrza i żywcem zakopują w lesie. Szlachciankom udaje się odnaleźć rannego, którego przejeżdżający oddział zabiera do kapitana Champreux - dowódcy francuskiej misji wojskowej.
Po wyzdrowieniu Borski udaje się do Warszawy, gdzie trwają demonstracje i rozruchy. W tłumie dostrzega Izydora - szpiega komunistycznego i uczestnika napadu na dwór. Temu udaje się jednak uciec i powiadomić o rozpoznaniu hrabinę Izabelę Czartońską. Ta zaprasza do siebie rotmistrza, usypia go, a następnie wkłada mu do czapki fragment listu, z którego wynika, że jest on niemieckim szpiegiem. Następnie zawiadamia władze wojskowe, które aresztują Borskiego i znajdują podrzucony dokument. Mimo zapewnień o niewinności oraz zeznań Maryni Starowskiej i kapitana Champreux, rotmistrz zostaje skazany na rozstrzelanie. Francuz dostaje do wglądu obciążający list i kojarzy jego zapach z perfumami, jakich używa hrabina Czartońska. Udaje się do księżny Podhoreckiej, która znała rodzinę Czartońskich, choć jedynie ze wspomnień  przyjaciółki pani Drojeckiej, wywiezionej na Wschód. Odkrywa ukryty w medalionie pamiętnik Drojeckiej z moskiewskiego więzienia, z którego wynika, że Izabela Czartońska zmarła w Moskwie, maltretowana przez Różę Łakbin.
Posiadając tę wiedzę, Champreux udaje się do "hrabiny" Czartońskiej. Blefuje, że pani Drojecka wraca z obozu repatriantów. Przerażona "hrabina" wyjawia mu swoją prawdziwą tożsamość Róży Łajkin. Opowiada również historię swojego życia.

## Obsada
- Helena Sulima - Róża Łajkin vel hrabina Izabela Czartońska
- Helena Marcello-Palińska - Helena Drojowska
- Lucjan Kraszewski - Izydor Sałomonowicz
- Ryszard Sobiszewski - kapitan Champieux
- Maria Hryniewicz - Marynia Starowska
- Henryk Rydzewski - rotmistrz Stanisław Borski

title: Tajemnica medalionu

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Tajemnica medalionu
 |oryginalny tytuł =
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = dramat
 |rok produkcji    =
 |data premiery    = czerwiec 1922
 |kraj produkcji   = [[II Rzeczpospolita|Polska]]
 |język            = [[język polski|polski]]
 |czas trwania     =
 |reżyseria        = [[Edward Puchalski]]
 |scenariusz       = J. W. Jawor
 |główne role      = [[Helena Sulima]]
[[Ryszard Sobiszewski]]
[[Maria Hryniewicz]]
[[Henryk Rydzewski]]
 |muzyka           =
 |zdjęcia          = [[Albert Wywerka]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        = Film Narodowy
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Tajemnica medalionu''' – polski [[dramat filmowy]] z 1922 roku w reżyserii [[Edward Puchalski|Edwarda Puchalskiego]]. Obraz został nagrany w wersji niemej. Do dziś nie zachowała się pełna kopia filmu.

== Fabuła ==
Akcja dzieje się podczas [[Wojna polsko-bolszewicka|wojny polsko-bolszewickiej]]. Ranny rotmistrz Stanisław Borski trafia do dworu Starowskich, gdzie opiekują się nim pani domu oraz córka Marynia. Na dwór napadają komuniści, którzy porywają rotmistrza i żywcem zakopują w lesie. Szlachciankom udaje się odnaleźć rannego, którego przejeżdżający oddział zabiera do kapitana Champreux - dowódcy francuskiej misji wojskowej.

Po wyzdrowieniu Borski udaje się do [[Warszawa|Warszawy]], gdzie trwają demonstracje i rozruchy. W tłumie dostrzega Izydora - szpiega komunistycznego i uczestnika napadu na dwór. Temu udaje się jednak uciec i powiadomić o rozpoznaniu hrabinę Izabelę Czartońską. Ta zaprasza do siebie rotmistrza, usypia go, a następnie wkłada mu do czapki fragment listu, z którego wynika, że jest on niemieckim szpiegiem. Następnie zawiadamia władze wojskowe, które aresztują Borskiego i znajdują podrzucony dokument. Mimo zapewnień o niewinności oraz zeznań Maryni Starowskiej i kapitana Champreux, rotmistrz zostaje skazany na rozstrzelanie. Francuz dostaje do wglądu obciążający list i kojarzy jego zapach z perfumami, jakich używa hrabina Czartońska. Udaje się do księżny Podhoreckiej, która znała rodzinę Czartońskich, choć jedynie ze wspomnień  przyjaciółki pani Drojeckiej, wywiezionej na Wschód. Odkrywa ukryty w medalionie pamiętnik Drojeckiej z moskiewskiego więzienia, z którego wynika, że Izabela Czartońska zmarła w Moskwie, maltretowana przez Różę Łakbin.

Posiadając tę wiedzę, Champreux udaje się do "hrabiny" Czartońskiej. Blefuje, że pani Drojecka wraca z obozu repatriantów. Przerażona "hrabina" wyjawia mu swoją prawdziwą tożsamość Róży Łajkin. Opowiada również historię swojego życia.

== Obsada ==
* [[Helena Sulima]] - Róża Łajkin vel hrabina Izabela Czartońska
* [[Helena Marcello-Palińska]] - Helena Drojowska
* [[Lucjan Kraszewski (aktor)|Lucjan Kraszewski]] - Izydor Sałomonowicz
* [[Ryszard Sobiszewski]] - kapitan Champieux
* [[Maria Hryniewicz]] - Marynia Starowska
* [[Henryk Rydzewski]] - rotmistrz Stanisław Borski

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.nitrofilm.pl/strona/lang:pl/filmy/film_info/64/tajemnica-medalionu.html | tytuł = ''Tajemnica medalionu'' | autor = |opublikowany =  www.nitrofilm.pl | data =  |język = pl | archiwum = |zarchiwizowano = |data dostępu = 2022-03-28}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|tytuł|0953908|Tajemnica medalionu}}
* {{Filmweb|tytuł|206628|Tajemnica medalionu}}
* {{Filmpolski|tytuł|22210|Tajemnica medalionu}}

[[Kategoria:Polskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Polskie filmy nieme]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1922 roku]]
[[Kategoria:Polskie zaginione filmy]]

title: Tajemnica medalionu

Gatunek: dramat

Data premiery: czerwiec 1922

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Reżyseria: Edward Puchalski

Scenariusz: J. W. Jawor

Główne role: Helena Sulima · Ryszard Sobiszewski · Maria Hryniewicz · Henryk Rydzewski

Zdjęcia: Albert Wywerka

Produkcja: Film Narodowy


text:
# Parafia Królowej Świętego Różańca w Akmole
Parafia Królowej Świętego Różańca w Akmole – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w dekanacie astańskim w archidiecezji Astany. W parafii posługują księża archidiecezjalni. Według stanu na kwiecień 2024 proboszczem był ks. Piotr Pytlowany.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Królowej Świętego Różańca
w Akmole
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Kazachstan
 |siedziba                = [[Akmoł]]
 |adres                   = ul. Iwana Szarfa 17, Akmol
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja Astany|Astany]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół Królowej Świętego Różańca w Akmole]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Piotr Pytlowany
 |wezwanie                = Królowej Świętego Różańca
 |dzień wspomnienia       = wspomnienie Królowej Świętego Różańca - 7 października
 |kod mapy                =
 |współrzędne             = 51°04′15,0″N 70°58′36,8″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Królowej Świętego Różańca w [[Akmoł|Akmole]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], znajdująca się w dekanacie astańskim w [[Archidiecezja Astany|archidiecezji Astany]]. W parafii posługują księża archidiecezjalni. Według stanu na kwiecień 2024 proboszczem był ks. Piotr Pytlowany<ref name=parafia>{{Cytuj stronę | url = https://catholic-kazakhstan.org/prihod-caricy-svjatogo-rozarija/ | tytuł = PARAFIA KRÓLOWEJ RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO we wsi Akmol | data dostępu = 2024-04-02 | opublikowany = catholic-kazakhstan.org | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Akmoł}}
[[Kategoria:Parafie diecezji astańskiej]]
[[Kategoria:Maryjne wezwania parafii]]

title: Parafia · pw. Królowej Świętego Różańca · w Akmole

Państwo: Kazachstan

Siedziba: Akmoł

Adres: ul. Iwana Szarfa 17, Akmol

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: Astany

Proboszcz: ks. Piotr Pytlowany

Wezwanie: Królowej Świętego Różańca


text:
# Beata Drzazga
Beata Drzazga – polska przedsiębiorczyni, współautorka publikacji naukowych z dziedziny domowej opieki długoterminowej.
Założycielka największego (stan na 2020) w Polsce przedsiębiorstwa medycznego BetaMed SA, pod względem usług świadczących opiekę długoterminową, oraz kilku innych przedsiębiorstw w Polsce i za granicą; prelegentka na konferencjach medycznych i ekonomicznych; Dziekan Wydziału Medycznego Akademii Górnośląskiej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach; ekspert w zarządzaniu i mentor biznesu; laureatka ponad 200 polskich i zagranicznych nagród i wyróżnień.

## Kariera
Po ukończeniu Liceum Medycznego w Żywcu Beata Drzazga pracowała w klinice okulistycznej w Katowicach jako pielęgniarka. Ma tytuł magistra Zarządzania i Marketingu Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej w Katowicach w zakresie Zarządzania Firmą oraz Executive MBA BBC Uniwersytetu Gdańskiego. W 2001 roku założyła swoje pierwszą przedsiębiorstwo – Centrum Medyczne BetaMed (dziś BetaMed SA), która do 2020 stała się największym w Polsce przedsiębiorstwem zajmującym się m.in. długoterminową opieką domową, oraz opieką nad pacjentami pod respiratorem (w 2020 roku pod opieką było ponad 5000 pacjentów, a zatrudnionych było prawie 3000 pracowników).
Ponadto Beata Drzazga założyła salon mody Dono Da Scheggia. Jest założycielką i właścicielką BetaInvest LLC i BetaNest Electronics w Miami, oraz Kliniki Laseroterapii – Drzazga Clinic. Będąc współorganizatorem i uczestnikiem misji gospodarczych pomiędzy stanem USA Nevadą a Polską, otrzymała tytuł Pierwszego Ambasadora Biznesowego Nevady, a jej starania doprowadziły do podpisania dokumentu o współpracy między Polską a stanem Nevada. Jest członkinią Business Centre Club.
W ramach działalności charytatywnej wzięła udział m.in. w gali charytatywnej na rzecz Fundacji Ewy Błaszczyk „Akogo?”, z którego dochód został przeznaczony na pomoc dla osób w śpiączce. Jako prezes Centrum Medycznego BetaMed wprowadziła przedsiębiorstwo do grona uczestników programu „Firma z Sercem”, któremu patronuje UNICEF.

## Nagrody i wyróżnienia
- 2022: pierwsze miejsce w rankingu magazynu Forbes Najlepsi Pracodawcy Polska 2022 w dziale Ochrona zdrowia i opieka społeczna[21]
- 2022: nagroda “Brand Me CEO” 2022 magazynu Forbes[22]
- 2022: Nagroda Indywidualna Prezydenta RP wśród Nagród Gospodarczych[12][23]
- 2022: Wyróżniona pośród 100 wpływowych kobiet Forbes[24]
- 2022: Perła Polskiego Biznesu Gazety Finansowej[10]
- 2022: nagroda Tuz Biznesu Wprost jako Lider Dekady[25]
- 2022: pierwsze miejsce na liście magazynu Forbes „50 po 50” 2022[26]
- 2022: Top Woman in Power 2022[27]
- 2021: Liderka Biznesu SHEO AWARDS 2021 – wyróżnienie tygodnika Wprost[18]
- 2018: Gwiazda Biznesu 2018 przyznana przez PREMIER International Business Club[18]
- 2018: Firma Roku 2018 na Śląsku (dla marki Drzazga Clinic), przyznana przez Śląskie Stowarzyszenie Menedżerów w Katowicach[18]
- 2018: Solidna Firma 2018[18]
- 2017: Menedżer Roku 2017 w Ochronie Zdrowia, w kategorii – placówki prywatne[28]
- 2017: Medal Solidarności Społecznej, przyznawany przez Business Centre Club[28]
- Nagroda wręczona przez Konsula RP w USA za działalność i promocję polskiej przedsiębiorczości na rynku amerykańskim[18]
- Beata Drzazga for achievements in senior healthcare and philanthropy 47th International Polonaise Ball (Gold Medal Award), przyznana przez The American Institute of Polish Culture Inc. Miami Florida[18]

## Publikacje
Beata Drzazga jest współautorką publikacji naukowych z dziedziny domowej opieki długoterminowej:
- Osoby starsze objęte pielęgniarską domową opieką długoterminową / The elderly under the long-term home-based nursing care, Gerontol.Pol. 2016, T. 24, nr 3, s. 207–213, p-ISSN 1425-4956 / Oryginalny artykuł naukowy / Punktacja MNiSW: 9.000. Irzyniec Tomasz, Nowak-Kapusta Zofia, Franek Grażyna, Drzazga Beata
- Satisfaction assessment among nurses working in the house of frail, [w:] Prophylaxis, therapy & rehabilitation: The role of the human factor, red.: L. Niebrój, M. Kosińska / Katowice: Media Silesia, 2011, s. 111–116 / Seria: Eukrasia. Vol.13 / p- ISBN 978-83-927832-7-5, polski rozdział w książce / Język publikacji: EN / Punktacja MNiSW: 5.000Nowak-Kapusta Zofia, Drzazga Beata, Franek Grażyna, Cabaj Marianna, Cholewka Beata
- Patients’ satisfaction of nursing care within home environment, [w:] Prophylaxis, therapy & rehabilitation: The role of the human factor, red.: L. Niebrój, M. Kosińska / Katowice: Media Silesia, 2011 / s.103-109 / Eukrasia. Vol.13 / p- ISBN 978-83-927832-7-5, Język publikacji: EN / Punktacja MNiSW: 5.000. Nowak-Kapusta Zofia, Drzazga Beata, Franek Grażyna, Cabaj Marianna, Cholewka Beata
- Pielęgniarki i pielęgniarze opieki długoterminowej domowej / Home longterm care male and female nurses, Pielęgn.Pol 2017, nr 3(65), s. 409–415, p-ISSN 0860-8466 /Oryginalny artykuł naukowy / Punktacja MNiSW: 6.000 Nowak-Kapusta Zofia, Irzyniec Tomasz, Franek Grażyna, Drzazga Beata

title: Beata Drzazga

wikitext:
[[Plik:BeataD.jpg|mały|Beata Drzazga]]
'''Beata Drzazga''' – polska przedsiębiorczyni, współautorka publikacji naukowych z dziedziny domowej opieki długoterminowej.

Założycielka największego (stan na 2020) w Polsce przedsiębiorstwa medycznego BetaMed SA<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Magdalena Warchala |tytuł = Pielęgniarki zasługują, by je docenić, a przez 30 lat zarobki poszły tylko nieco w górę |data = 2020-02-21 |data dostępu = 2023-01-18 |opublikowany = katowice.wyborcza.pl |url = https://katowice.wyborcza.pl/katowice/7,35055,25716022,pielegniarki-zasluguja-by-je-docenic-a-przez-30-lat-zarobki.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Jak pielęgniarka bez pieniędzy i wiedzy o biznesie zbudowała imperium |data dostępu = 2023-02-03 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/biznes/beata-drzazga-jak-pielegniarka-bez-pieniedzy-i-wiedzy-o-biznesie-zbudowala-imperium/gy2rwte |język = pl}}</ref>, pod względem usług świadczących opiekę długoterminową<ref name=":1" />, oraz kilku innych przedsiębiorstw<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Ludzie jako fundament strategii biznesowej w cyfrowym świecie |data dostępu = 2023-02-02 |opublikowany = mojafirma.infor.pl |url = https://mojafirma.infor.pl/personel/z-praktyki-hr/5636655,ludzie-jako-fundament-strategii-biznesowej-w-cyfrowym-swiecie.html |język = en}}</ref> w Polsce i za granicą; prelegentka na konferencjach medycznych i ekonomicznych<ref>{{Cytuj |tytuł = Polska moc biznesu |data dostępu = 2023-02-02 |opublikowany = polskamocbiznesu.pl |url = https://www.polskamocbiznesu.pl/prelegenci}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Beata Drzazga – XI Forum Rynku Zdrowia – 22–23 października 2015, Warszawa, Hotel Sheraton |data dostępu = 2023-02-02 |opublikowany = forumrynkuzdrowia.pl |url = https://www.forumrynkuzdrowia.pl/2015/pl/prelegenci/beata-drzazga,4673.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Beata Drzazga – XI Polish Businesswomen Congress |data dostępu = 2023-02-02 |url = https://businesswomancongress.pl/prelegent/beata-drzazga/ |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Prelegenci |data dostępu = 2023-02-02 |opublikowany = hccongress.pl |url = https://www.hccongress.pl/2019/pl/ |język = pl}}</ref>; Dziekan Wydziału Medycznego [[Akademia Górnośląska im. Wojciecha Korfantego w Katowicach|Akademii Górnośląskiej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach]]<ref>{{Cytuj |tytuł = AG – Władze i Kierownictwo Uczelni |data dostępu = 2022-12-16 |opublikowany = gwsh.pl |url = https://www.gwsh.pl/uczelnia/wladze-uczelni.html |archiwum = https://web.archive.org/web/20230106221535/https://www.gwsh.pl/uczelnia/wladze-uczelni.html}}</ref>; ekspert w zarządzaniu i mentor biznesu<ref>{{Cytuj |tytuł = Wspólne rozwiązywanie problemów daje energię |data dostępu = 2023-02-02 |opublikowany = mojafirma.infor.pl |url = https://mojafirma.infor.pl/personel/z-praktyki-hr/5607691,wspolne-rozwiazywanie-problemow-daje-energie.html |język = pl}}</ref>; laureatka ponad 200 polskich i zagranicznych nagród i wyróżnień<ref name=":5">{{Cytuj |autor = |tytuł = Perły polskiego biznesu |data = 2022-10-28 |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = GF24.pl |url = https://gf24.pl/34443/perly-polskiego-biznesu-4/ |język = pl}}</ref>.

== Kariera ==
Po ukończeniu Liceum Medycznego w Żywcu<ref name="BD">{{cytuj |tytuł = O MNIE – Beata Drzazga |data dostępu = 2023-03-13 |url = https://beatadrzazga.pl/o-mnie/ |język = pl}}</ref> Beata Drzazga pracowała w klinice okulistycznej w Katowicach jako pielęgniarka<ref name=":1" />. Ma tytuł magistra Zarządzania i Marketingu Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej w Katowicach w zakresie Zarządzania Firmą oraz Executive MBA BBC Uniwersytetu Gdańskiego<ref name="BD" />. W 2001 roku<ref name=":5" /><ref name=":6">{{Cytuj |tytuł = Beata Drzazga otrzymała Nagrodę Indywidualną z rąk prezydenta Andrzeja Dudy |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = PAP MediaRoom portal |url = https://pap-mediaroom.pl/biznes-i-finanse/beata-drzazga-otrzymala-nagrode-indywidualna-z-rak-prezydenta-andrzeja-dudy |język = pl}}</ref> założyła swoje pierwszą przedsiębiorstwo – Centrum Medyczne BetaMed (dziś BetaMed SA)<ref>{{Cytuj |autor = Olga Kowalska |tytuł = Pasja tworzenia |data = 2020-10-09 |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Wprost |url = https://www.wprost.pl/innowacje/10374670/jak-powstal-betamed-sa-najwieksza-w-polsce-firma-zajmujaca-sie-opieka-dlugoterminowa.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Magdalena Lemańska |tytuł = Beata Drzazga. Prezes z duszą pielęgniarki |data dostępu = 2023-01-03 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/przywodztwo/beata-drzazga-prezes-z-dusza-pielegniarki/txhs9qv |język = pl}}</ref>, która do 2020 stała się największym w Polsce przedsiębiorstwem zajmującym się m.in. długoterminową opieką domową, oraz opieką nad pacjentami pod respiratorem (w 2020 roku pod opieką było ponad 5000 pacjentów, a zatrudnionych było prawie 3000 pracowników)<ref name=":1" />.

Ponadto Beata Drzazga założyła salon mody Dono Da Scheggia. Jest założycielką i właścicielką BetaInvest LLC i BetaNest Electronics w Miami, oraz Kliniki Laseroterapii – Drzazga Clinic<ref name=":2" /><ref>{{Cytuj |autor = Edyta Bryła |tytuł = Opieka medyczna w domu, na NFZ i świetnej jakości? Po to Beata Drzazga zbudowała BetaMed |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = wyborcza.biz |url = https://wyborcza.biz/akcjespecjalne/7,154807,27859579,opieka-medyczna-w-domu-za-darmo-i-swietnej-jakosci-po-to-beata.html |język = pl}}</ref>. Będąc współorganizatorem i uczestnikiem misji gospodarczych<ref>{{Cytuj odcinek |tytuł = Live z Beatą Drzazgą Betamed S.A. |url = https://www.youtube.com/watch?v=xS74K5PBjCU |data dostępu = 2023-01-05}}</ref> pomiędzy stanem USA [[Nevada|Nevadą]] a Polską, otrzymała tytuł Pierwszego Ambasadora Biznesowego Nevady<ref name=":6" /><ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Tydzień Polskiego Biznesu i Nauki w Nevadzie |data = 2017-03-18 |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Polishnews.com |url = https://www.polishnews.com/tydzien-polskiego-biznesu-i-nauki-w-nevadzie |język = pl}}</ref>, a jej starania doprowadziły do podpisania dokumentu o współpracy między Polską a stanem Nevada<ref name=":6" />. Jest członkinią [[Business Centre Club]]<ref name=":3">{{Cytuj |autor = |url = https://www.bcc.org.pl/nagroda-dla-prezes-beaty-drzazgi/ |tytuł = Nagroda dla Prezes Beaty Drzazgi |opublikowany = Business Centre Club |data = |data dostępu = 2023-02-25}}</ref>.

W ramach działalności charytatywnej wzięła udział m.in. w gali charytatywnej na rzecz Fundacji Ewy Błaszczyk „Akogo?”, z którego dochód został przeznaczony na pomoc dla osób w śpiączce<ref>{{Cytuj |tytuł = Sukces Polek 100-lecia |data dostępu = 2023-01-03 |opublikowany = Fundacja Ewy Błaszczyk Akogo? |url = https://www.akogo.pl/pl/aktualnosci/wydarzenia/wsparcie/sukces-polek-100-lecia}}</ref>. Jako prezes Centrum Medycznego BetaMed wprowadziła przedsiębiorstwo do grona uczestników programu „Firma z Sercem”, któremu patronuje [[Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci|UNICEF]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Katowickie Centrum Medyczne BetaMed w programie UNICEF |data dostępu = 2023-01-03 |opublikowany = katowice.wyborcza.pl |url = https://katowice.wyborcza.pl/katowice/7,35063,20476131,katowickie-centrum-medyczne-betamed-w-programie-unicef.html?disableRedirects=true}}</ref>.

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 2022: pierwsze miejsce w rankingu magazynu Forbes Najlepsi Pracodawcy Polska 2022 w dziale Ochrona zdrowia i opieka społeczna<ref>{{Cytuj |tytuł = Oto firmy, dla których chce się pracować. Ranking Najlepsi Pracodawcy Polska 2022 |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/rankingi/ranking-najlepsi-pracodawcy-polska-2022-oto-firmy-dla-ktorych-chce-sie-pracowac/6h7ct2l |język = pl}}</ref>
* 2022: nagroda “Brand Me CEO” 2022 magazynu Forbes<ref>{{Cytuj |tytuł = V edycja BrandMe CEO. Poznaliśmy tegorocznych laureatów |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/przywodztwo/laureaci-piatej-edycji-brandme-ceo-magazynu-forbes-polska/m61tj24 |język = pl}}</ref>
* 2022: [[Nagroda Gospodarcza Prezydenta RP|Nagroda Indywidualna Prezydenta RP wśród Nagród Gospodarczych]]<ref name=":6" /><ref name=":7">{{Cytuj |autor = oprac LOS |tytuł = Poznaliśmy laureatów XX. edycji Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP |data dostępu = 2023-01-17 |opublikowany = money.pl |url = https://www.money.pl/gospodarka/poznalismy-laureatow-xx-edycji-nagrody-gospodarczej-prezydenta-rp-6835071833320128a.html |język = pl}}</ref>
* 2022: Wyróżniona pośród 100 wpływowych kobiet Forbes<ref>{{Cytuj |tytuł = 100 kobiet 2022 roku. Lista „Forbes Women” |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/forbeswomen/lista-forbes-women-100-kobiet-2022-roku/kt7sejh |język = pl}}</ref>
* 2022: Perła Polskiego Biznesu Gazety Finansowej<ref name=":5" />
* 2022: nagroda Tuz Biznesu [[Wprost]] jako Lider Dekady<ref>{{Cytuj |tytuł = Tuzy Biznesu „Wprost” rozdane |data = 2022-12-08 |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Tuzy Biznesu Wprost |url = https://tuzy-biznesu.wprost.pl/laureaci/2022 |język = pl}}</ref>
* 2022: pierwsze miejsce na liście magazynu Forbes „50 po 50” 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = Po pięćdziesiątce wywrócili swoje życie i zaczęli nowe biznesy. „Współczuję kolegom z dawnej branży” |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/rankingi/lista-50-po-50-forbesa-2022-sukces-w-biznesie-nie-ma-limitu-wieku/2kvzkmm |język = pl}}</ref>
* 2022: Top Woman in Power 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = Każda z nas to Kobieta mocy |data dostępu = 2022-12-27 |opublikowany = Forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/life/wydarzenia/kazda-z-nas-to-kobieta-mocy/30yhf4b |język = pl}}</ref>
* 2021: Liderka Biznesu SHEO AWARDS 2021 – wyróżnienie tygodnika Wprost<ref name=":3" />
* 2018: Gwiazda Biznesu 2018 przyznana przez PREMIER International Business Club<ref name=":3" />
* 2018: Firma Roku 2018 na Śląsku (dla marki Drzazga Clinic), przyznana przez Śląskie Stowarzyszenie Menedżerów w Katowicach<ref name=":3" />
* 2018: Solidna Firma 2018<ref name=":3" />
* 2017: Menedżer Roku 2017 w Ochronie Zdrowia, w kategorii – placówki prywatne<ref name=":4">{{Cytuj |tytuł = Prezes BetaMed Menedżerem Roku w Ochronie Zdrowia – Medycyna Prywatna |data dostępu = 2022-12-27 |url = https://medycynaprywatna.pl/prezes-betamed-menedzerem-roku-w-ochronie-zdrowia/ |język = pl}}</ref>
* 2017: Medal Solidarności Społecznej, przyznawany przez Business Centre Club<ref name=":4" />
* Nagroda wręczona przez Konsula RP w [[Stany Zjednoczone|USA]] za działalność i promocję polskiej przedsiębiorczości na rynku amerykańskim<ref name=":3" />
* Beata Drzazga for achievements in senior healthcare and philanthropy 47th International Polonaise Ball (Gold Medal Award), przyznana przez The American Institute of Polish Culture Inc. Miami Florida<ref name=":3" />

== Publikacje ==
Beata Drzazga jest współautorką publikacji naukowych z dziedziny domowej opieki długoterminowej:
* ''Osoby starsze objęte pielęgniarską domową opieką długoterminową / The elderly under the long-term home-based nursing care'', Gerontol.Pol. 2016, T. 24, nr 3, s. 207–213, p-{{ISSN|1425-4956}} / Oryginalny artykuł naukowy / Punktacja MNiSW: 9.000. Irzyniec Tomasz, Nowak-Kapusta Zofia, Franek Grażyna, Drzazga Beata
* ''Satisfaction assessment among nurses working in the house of frail'', [w:] ''Prophylaxis, therapy & rehabilitation: The role of the human factor'', red.: L. Niebrój, M. Kosińska / Katowice: Media Silesia, 2011, s. 111–116 / Seria: Eukrasia. Vol.13 / p- {{ISBN|978-83-927832-7-5}}, polski rozdział w książce / Język publikacji: EN / Punktacja MNiSW: 5.000Nowak-Kapusta Zofia, Drzazga Beata, Franek Grażyna, Cabaj Marianna, Cholewka Beata
* ''Patients’ satisfaction of nursing care within home environment'', [w:] ''Prophylaxis, therapy & rehabilitation: The role of the human factor'', red.: L. Niebrój, M. Kosińska / Katowice: Media Silesia, 2011 / s.103-109 / Eukrasia. Vol.13 / p- {{ISBN|978-83-927832-7-5}}, Język publikacji: EN / Punktacja MNiSW: 5.000. Nowak-Kapusta Zofia, Drzazga Beata, Franek Grażyna, Cabaj Marianna, Cholewka Beata
* ''Pielęgniarki i pielęgniarze opieki długoterminowej domowej / Home longterm care male and female nurses'', Pielęgn.Pol 2017, nr 3(65), s. 409–415, p-{{ISSN|0860-8466}} /Oryginalny artykuł naukowy / Punktacja MNiSW: 6.000 Nowak-Kapusta Zofia, Irzyniec Tomasz, Franek Grażyna, Drzazga Beata

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Drzazga, Beata}}
[[Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XXI wieku]]


text:
# Baba cmentarna
Cmentarna baba, cmentarna kobieta – demoniczna postać żeńska z opowieści ludowych w regionie radomskim, szwendająca się po cmentarzach, sprowadzająca na napotkanych ludzi nieszczęście.
Rozgrzebywała groby i rozrzucała kości, najczęściej tych, którzy zmarli nagłą śmiercią. Napotkanych ludzi łapała i próbowała zaciągnąć w mogiły. Ubrana była w długą, czarną suknię. Miała połyskujące, białe zęby. Uzbrojona była w długie pazury.

title: Baba cmentarna

wikitext:
'''Cmentarna baba''', cmentarna kobieta – [[demon]]iczna postać żeńska z opowieści ludowych w regionie [[Radom|radomskim]], szwendająca się po [[cmentarz]]ach, sprowadzająca na napotkanych ludzi nieszczęście<ref name="WKDP"/>.

Rozgrzebywała groby i rozrzucała kości<ref name="BS"/>, najczęściej tych, którzy zmarli nagłą śmiercią<ref name="WKDP"/>. Napotkanych ludzi łapała i próbowała zaciągnąć w mogiły<ref name="BS"/>. Ubrana była w długą, czarną suknię<ref name="WKDP"/>. Miała połyskujące, białe zęby<ref name="WKDP"/>. Uzbrojona była w długie pazury<ref name="WKDP"/><ref name="BS"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="BS">{{cytuj książkę |autor = Paweł Zych, Witold Vargas | tytuł = Bestiariusz słowiański. Rzecz o skrzatach, wodnikach i rusałkach| wydawca = [[Wydawnictwo BoSz]]| miejsce = Olszanica| rok = 2014| strony = 48–49| isbn = 978-83-7576-221-1}}</ref>

<ref name="WKDP">{{cytuj książkę |autor = Barbara i Adam Podgórscy| tytuł = Wielka Księga Demonów Polskich. Leksykon i antologia demonologii ludowej| wydawca = Wydawnictwo KOS | miejsce = Katowice| rok = 2005| strony = 78| isbn = 83-89375-40-0}}</ref>
}}

{{Religia i mitologia Słowian}}

[[Kategoria:Demony słowiańskie]]


text:
# Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki
Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki (hiszp. Travesuras de la niña mala) – powieść współczesnego peruwiańskiego pisarza Maria Vargasa Llosy. Została wydana w roku 2006. W Polsce pierwsze wydanie ukazało się w 2007 roku w przekładzie Marzeny Chrobak.
To historia inspirującej, toksycznej i perwersyjnej, trwającej wiele lat miłości, jaką pochodzący z Peru tłumacz darzy kobietę, która wielokrotnie bez uprzedzenia pojawia się i równie niespodziewanie znika z jego życia. Akcja powieści rozgrywa się w Limie, Paryżu, Londynie, Tokio i Madrycie.

title: Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki
 |tytuł oryginalny  = Travesuras de la niña mala
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Mario Vargas Llosa]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[powieść]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Peru]]
 |język             = [[Język hiszpański|hiszpański]]
 |data wydania      = [[2006 w literaturze|2006]]
 |wydawca           =
 |pol: data wydania = [[2007 w literaturze|2007]]
 |pol: wydawca      = SIW Znak [[Kraków]]
 |pol: przekład     = [[Marzena Chrobak]]
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki''' ([[język hiszpański|hiszp.]] ''Travesuras de la niña mala'') – [[powieść]] współczesnego [[peru]]wiańskiego [[pisarz]]a [[Mario Vargas Llosa|Maria Vargasa Llosy]]. Została wydana w roku [[2006 w literaturze|2006]]. W [[Polska|Polsce]] pierwsze wydanie ukazało się w [[2007 w literaturze|2007]] roku w przekładzie [[Marzena Chrobak|Marzeny Chrobak]].

To historia inspirującej, toksycznej i perwersyjnej, trwającej wiele lat [[miłość|miłości]], jaką pochodzący z [[Peru]] tłumacz darzy kobietę, która wielokrotnie bez uprzedzenia pojawia się i równie niespodziewanie znika z jego życia. Akcja powieści rozgrywa się w [[Lima|Limie]], [[Paryż]]u, [[Londyn]]ie, [[Tokio]] i [[Madryt|Madrycie]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://archive.is/20130503214505/http://www.vargasllosa.republika.pl/szelmostwa.shtml | tytuł = Mario Vargas Llosa - Szelmostwa niegrzecznej dziewczynkim | data dostępu = 2009-10-10| autor = | opublikowany = | język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Mario Vargas Llosa: ''Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki'', SIW Znak, {{ISBN|978-83-240-0871-1}}, [[Kraków]] 2007.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20130503214505/http://www.vargasllosa.republika.pl/szelmostwa.shtml Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki na polskiej stronie o Vargasie Llosie]
{{Mario Vargas Llosa}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powieści Mario Vargasa Llosy]]
[[Kategoria:Powieści z 2006]]

title: Szelmostwa niegrzecznej dziewczynkiTravesuras de la niña mala

Autor: Mario Vargas Llosa

Typ utworu: powieść

Miejsce wydania: Peru

Język: hiszpański

Wydawca: SIW Znak Kraków

Przekład: Marzena Chrobak


text:
# Kulajat at-Taubijja
Kulajat at-Taubijja (arab. قليعات الطوبية) – wieś w Syrii, w muhafazie Idlib. W 2004 roku liczyła 730 mieszkańców.

title: Kulajat at-Taubijja

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kulajat at-Taubijja
 |nazwa oryginalna             = {{k|ar|قليعات الطوبية}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Syria
 |1. jednostka administracyjna = [[Idlib (muhafaza)|Idlib]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2004
 |liczba ludności              = 730<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.cbssyr.sy/new%20web%20site/General_census/census_2004/NH/TAB07-12-2004.htm | tytuł = نتائج تعداد السكان والمساكن لعام 2004 على مستوى المدينة / قرية | opublikowany = cbssyr.sy | archiwum = https://web.archive.org/web/20151208161612/http://www.cbssyr.sy/new%20web%20site/General_census/census_2004/NH/TAB07-12-2004.htm | zarchiwizowano = 2015-12-08}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 35.465837°N, 36.972621°E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kulajat at-Taubijja''' ({{W języku|ar|قليعات الطوبية}}) – wieś w [[Syria|Syrii]], w [[Idlib (muhafaza)|muhafazie Idlib]]. W 2004 roku liczyła 730 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Muhafaza Idlib}}

[[Kategoria:Miejscowości w muhafazie Idlib]]

title: Kulajat at-Taubijjaقليعات الطوبية

Państwo: Syria

Muhafaza: Idlib


text:
# Edward McMillan-Scott
Edward Hugh Christian McMillan-Scott (ur. 15 sierpnia 1949 w Cambridge) – brytyjski polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego II, III, IV, V, VI i VII kadencji.

## Życiorys
Syn Waltera i Elisabeth. Ukończył prywatną szkołę dominikanów. W 1967 wstąpił do Partii Konserwatywnej. Odpowiedzialny był później za organizowanie podróży w firmach amerykańskich, a w 1977 został doradcą parlamentarnym i politycznym w Londynie. W 1983 założył w własną firmę doradczą zajmującą się public relations.
W 1984 po raz pierwszy uzyskał mandat eurodeputowanego. Do 1994 reprezentował okręg York, a w latach 1994–1999 North Yorkshire. Od 1999 wybierany był w okręgu Yorkshire and the Humber. Od września 1998 do grudnia 2001 pełnił funkcję szefa delegacji Partii Konserwatywnej w Parlamencie Europejskim. W tych samych latach zasiadał także w zarządzie partii. W latach 1999–2002 był przewodniczącym delegacji do Wspólnej Komisji Parlamentarnej EOG. 23 lipca 2004 wybrany został na jednego z czternastu wiceprzewodniczących PE, w 2007 uzyskał reelekcję. 14 lipca 2009 ponownie wybrany został na zastępcę przewodniczącego Europarlamentu, startując przeciw oficjalnemu kandydatowi nowo powstałej grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy – Michałowi Kamińskiemu, za co został z grupy wykluczony. 16 lipca usunięto go także z Partii Konserwatywnej. Decyzję o kandydowaniu motywował m.in. swoją opinią o Michale Kamińskim, zarzucając mu antysemityzm.
W marcu 2010 przystąpił do Liberalnych Demokratów, a w maju tegoż roku do frakcji Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.

title: Edward McMillan-Scott

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Edward McMillan-Scott
 | data urodzenia = [[15 sierpnia]] [[1949]]
 | miejsce urodzenia = [[Cambridge]]
 | grafika = McMillan-Scott, Edward-9592.jpg
 | funkcja =
 | partia = [[Liberalni Demokraci]]
 | od =
 | do =
}}
'''Edward Hugh Christian McMillan-Scott''' (ur. [[15 sierpnia]] [[1949]] w [[Cambridge]]) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] [[polityk]], [[poseł do Parlamentu Europejskiego]] [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji|II]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji|III]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego IV kadencji|IV]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego V kadencji|V]], [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego VI kadencji|VI]] i [[Posłowie do Parlamentu Europejskiego VII kadencji|VII]] kadencji.

== Życiorys ==
Syn Waltera i Elisabeth. Ukończył prywatną szkołę [[Dominikanie|dominikanów]]. W 1967 wstąpił do [[Partia Konserwatywna (Wielka Brytania)|Partii Konserwatywnej]]. Odpowiedzialny był później za organizowanie podróży w firmach amerykańskich, a w 1977 został doradcą parlamentarnym i politycznym w [[Londyn]]ie. W 1983 założył w własną firmę doradczą zajmującą się [[public relations]].

W 1984 po raz pierwszy uzyskał mandat eurodeputowanego. Do 1994 reprezentował okręg [[York]], a w latach 1994–1999 [[North Yorkshire]]. Od 1999 wybierany był w okręgu [[Yorkshire and the Humber]]. Od września 1998 do grudnia 2001 pełnił funkcję szefa delegacji Partii Konserwatywnej w [[Parlament Europejski|Parlamencie Europejskim]]. W tych samych latach zasiadał także w zarządzie partii. W latach 1999–2002 był przewodniczącym delegacji do Wspólnej Komisji Parlamentarnej EOG. 23 lipca 2004 wybrany został na jednego z czternastu wiceprzewodniczących PE, w 2007 uzyskał reelekcję. 14 lipca 2009 ponownie wybrany został na zastępcę przewodniczącego Europarlamentu, startując przeciw oficjalnemu kandydatowi nowo powstałej grupy [[Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy]] – [[Michał Kamiński (polityk)|Michałowi Kamińskiemu]], za co został z grupy wykluczony. 16 lipca usunięto go także z Partii Konserwatywnej. Decyzję o kandydowaniu motywował m.in. swoją opinią o Michale Kamińskim, zarzucając mu [[antysemityzm]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.wprost.pl/ar/168376/Brytyjski-europosel-broni-Kaminskiego/?from=edu|tytuł=Brytyjski europoseł broni Kamińskiego|opublikowany=wprost.pl|data=4 sierpnia 2009|data dostępu=2010-04-25}}</ref>.

W marcu 2010 przystąpił do [[Liberalni Demokraci|Liberalnych Demokratów]], a w maju tegoż roku do frakcji [[Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy|Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.europarl.europa.eu/meps/pl/1405/EDWARD_MCMILLAN-SCOTT/home |tytuł=Profil na stronie Parlamentu Europejskiego|data dostępu=2022-04-07}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.emcmillanscott.com|tytuł= Edward McMillan-Scott – strona prywatna|język=en|data dostępu=2022-04-07}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:McMillan-Scott, Edward}}
[[Kategoria:Brytyjscy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Politycy Partii Konserwatywnej (Wielka Brytania)]]
[[Kategoria:Politycy Liberalnych Demokratów]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1949]]
[[Kategoria:Wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Cambridge]]

title: Edward McMillan-Scott

Data i miejsce urodzenia: 15 sierpnia 1949 · Cambridge

Przynależność polityczna: Liberalni Demokraci


text:
# Mieczysław Kwiatkowski (lekarz)
Mieczysław Kwiatkowski (ur. 27 kwietnia 1922 w Lublinie, zm. 7 września 1984 w Lublinie) – polski chirurg i onkolog.

## Wykształcenie i kariera zawodowa
Ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum i liceum im. Jana Zamoyskiego w Lublinie. W lipcu 1944 roku wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie pełnił służbę frontową w „Samodzielnym magazynie materiałów pędnych nr 56692” aż do zdobycia Berlina w kwietniu 1945. Zaraz po powrocie z frontu, jeszcze w 1945 roku, podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, które ukończył z dyplomem nr 1 w 1949 roku. Rok wcześniej przed ukończeniem studiów pracował w Klinice Chirurgii Ogólnej Wydziału lekarskiego Uniwersytetu w Lublinie, kierowanej przez Tadeusza Jacynę-Onyszkiewicza, początkowo jako młodszy asystent, od 1951 roku starszy asystent, a od 1958 roku jako adiunkt.
W 1955 roku zdobył tytuł specjalisty II stopnia z chirurgii. W 1953 roku zorganizował w Lublinie Wojewódzką Przychodnię Onkologiczną i od tej pory w znacznym stopniu poświęcił się onkologii. Z Kliniki Chirurgii Ogólnej odszedł w 1959 roku do nowo powstałego w 1958 roku Wojewódzkiego Szpitala Onkologicznego w Lublinie (obecnie Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej), którego został dyrektorem i ordynatorem Oddziału Chirurgicznego. Piastował te funkcje do końca życia. W 1961 roku otrzymał specjalizację II stopnia z chirurgii onkologicznej, a w 1963 roku stopień doktora na podstawie pracy: „Leczenie trudno gojących się owrzodzeń podudzi”. W 1967 roku habilitował się. Praca habilitacyjna: „Sutek wydzielający” była podsumowaniem wieloletnich jego badań w zakresie diagnostyki raka sutka. Był założycielem Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Onkologicznego, na którego posiedzeniach wygłaszał referaty naukowe. Organizował kursy z zakresu onkologii dla lekarzy województwa lubelskiego, prowadził też szeroko zakrojoną akcję oświaty sanitarnej dla kobiet w zakresie raka sutka i szyjki macicy. Z tego tytułu był wyróżniony nagrodą im. F. Łukaszczyka.
Opublikował 28 prac naukowych, Otrzymał tytuł „Zasłużonego Lekarza PRL”, odznaczony był też m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. 17 listopada 2009 roku z okazji uroczystości zorganizowanej w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej związanej z oddaniem do użytku nowych bunkrów przeznaczonych dla aparatury do radioterapii wydano biuletyn w którym współpracownicy wspomnieli swojego długoletniego dyrektora Mieczysława Kwiatkowskiego słowami: „Wizja, fantazja i odwaga dyrektora Kwiatkowskiego są fundamentem naszego Ośrodka”.
Dr Kwiatkowski zasłynął również z rozwiązania problemu, uważanego wcześniej za nierozwiązywalny, ze sterylizacją ładunków radowych. Wraz z inżynierem Wiktorem Kornilukiem stworzył prototyp takiego urządzenia. Dbał o podnoszenie poziomu wiedzy onkologicznej i kultury zawodowej u kadry medycznej. Wprowadził m.in. zwyczaj sobotnich wspólnych wizyt lekarskich na wszystkich oddziałach, wspólne omawianie i leczenie przypadków, połączone z omawianiem najnowszej krajowej i zagranicznej wiedzy z zakresu onkologii.

## Życie prywatne
Miał dwie córki, z których jedna jest lekarką i pracuje w szpitalu, w którym pracował, druga jest dziennikarką.

## Nagrody i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi – 1967
- Medal „Za udział w walkach o Berlin” – 1969
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1973 (nr legitymacji 273-73-120, za wybitny wkład w rozwój nauk medycznych, za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej)
- Medal 30-lecia PRL – 1974
- Odznaka honorowa „Zasłużony Lekarz PRL” – 1982
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
- Medal „Nauka w Służbie Ludu”
- Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
- Odznaka „Zasłużony dla Lubelszczyzny”
- Złota honorowa odznaka „Zasłużonemu dla Lublina”
- Medal za zasługi dla Akademii Medycznej za wkład wniesiony w rozwój uczelni – 1995 (pośmiertnie)

## Publikacje
Był autorem 28 prac naukowych, m.in.:
- Leczenie trudno gojących się owrzodzeń podudzi, 1963
- Sutek wydzielający, 1967

title: Mieczysław Kwiatkowski (lekarz)

wikitext:
{{Inne znaczenia|lekarza (ur. 1922)|[[Mieczysław Kwiatkowski|inne osoby o tym imieniu i nazwisku]]}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Mieczysław Kwiatkowski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[27 kwietnia]] [[1922]]
 |miejsce urodzenia         = [[Lublin]]
 |data śmierci              = [[7 września]] [[1984]]
 |miejsce śmierci           = [[Lublin]]
 |miejsce spoczynku         = [[Cmentarze przy ul. Lipowej w Lublinie]]
 |zawód                     = [[lekarz]] ([[Chirurgia|chirurg]] i [[Onkologia|onkolog]])
 |miejsce zamieszkania      = Lublin
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |tytuł naukowy             = [[habilitacja|dr hab.]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie]]
 |stanowisko                = dyrektor
 |pracodawca                = Wojewódzki Szpital Onkologiczny w Lublinie (obecnie: Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej)
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MPL30}} {{order|O1000PP}} {{order|MZB}}<br />{{Order|PL-OHZWPWSZ|1}}
 |commons                   =
}}
'''Mieczysław Kwiatkowski''' (ur. [[27 kwietnia]] [[1922]] w [[Lublin]]ie, zm. [[7 września]] [[1984]] w Lublinie) – polski chirurg i onkolog.

== Wykształcenie i kariera zawodowa ==
Ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum i liceum im. Jana Zamoyskiego w Lublinie. W lipcu 1944 roku wstąpił do [[Ludowe Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]], gdzie pełnił służbę frontową w „Samodzielnym magazynie materiałów pędnych nr 56692” aż do [[Operacja berlińska|zdobycia Berlina]] w kwietniu 1945. Zaraz po powrocie z frontu, jeszcze w 1945 roku, podjął studia na Wydziale Lekarskim [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie]], które ukończył z dyplomem nr 1 w 1949 roku. Rok wcześniej przed ukończeniem studiów pracował w Klinice Chirurgii Ogólnej Wydziału lekarskiego Uniwersytetu w Lublinie, kierowanej przez [[Tadeusz Jacyna-Onyszkiewicz|Tadeusza Jacynę-Onyszkiewicza]], początkowo jako młodszy asystent, od 1951 roku starszy asystent, a od 1958 roku jako adiunkt<ref>„Album Chirurgów Polskich”, [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich|Ossolineum]], Wrocław 1990, s. 152–153, {{ISBN|83-04-03569-3}}.</ref>.

W 1955 roku zdobył tytuł specjalisty II stopnia z chirurgii. W 1953 roku zorganizował w Lublinie Wojewódzką Przychodnię Onkologiczną i od tej pory w znacznym stopniu poświęcił się onkologii. Z Kliniki Chirurgii Ogólnej odszedł w 1959 roku do nowo powstałego w 1958 roku Wojewódzkiego Szpitala Onkologicznego w Lublinie (obecnie [[Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej]]), którego został dyrektorem i ordynatorem Oddziału Chirurgicznego. Piastował te funkcje do końca życia. W 1961 roku otrzymał specjalizację II stopnia z chirurgii onkologicznej, a w 1963 roku stopień doktora na podstawie pracy: „Leczenie trudno gojących się owrzodzeń podudzi”. W 1967 roku habilitował się. Praca habilitacyjna: „Sutek wydzielający” była podsumowaniem wieloletnich jego badań w zakresie diagnostyki raka sutka. Był założycielem Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Onkologicznego, na którego posiedzeniach wygłaszał referaty naukowe. Organizował kursy z zakresu onkologii dla lekarzy województwa lubelskiego, prowadził też szeroko zakrojoną akcję oświaty sanitarnej dla kobiet w zakresie raka sutka i szyjki macicy. Z tego tytułu był wyróżniony nagrodą im. [[Franciszek Łukaszczyk|F. Łukaszczyka]].

Opublikował 28 prac naukowych, Otrzymał tytuł „Zasłużonego Lekarza PRL”, odznaczony był też m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. 17 listopada 2009 roku z okazji uroczystości zorganizowanej w [[Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej]] związanej z oddaniem do użytku nowych bunkrów przeznaczonych dla aparatury do radioterapii wydano biuletyn w którym współpracownicy wspomnieli swojego długoletniego dyrektora Mieczysława Kwiatkowskiego słowami: „Wizja, fantazja i odwaga dyrektora Kwiatkowskiego są fundamentem naszego Ośrodka”.

Dr Kwiatkowski zasłynął również z rozwiązania problemu, uważanego wcześniej za nierozwiązywalny, ze sterylizacją ładunków radowych. Wraz z inżynierem Wiktorem Kornilukiem stworzył prototyp takiego urządzenia. Dbał o podnoszenie poziomu wiedzy onkologicznej i kultury zawodowej u kadry medycznej. Wprowadził m.in. zwyczaj sobotnich wspólnych wizyt lekarskich na wszystkich oddziałach, wspólne omawianie i leczenie przypadków, połączone z omawianiem najnowszej krajowej i zagranicznej wiedzy z zakresu onkologii.

== Życie prywatne ==
Miał dwie córki, z których jedna jest lekarką i pracuje w szpitalu, w którym pracował, druga jest dziennikarką.

== Nagrody i odznaczenia ==
* [[Krzyż Zasługi|Złoty Krzyż Zasługi]] – 1967
* [[Medal „Za udział w walkach o Berlin”]] – 1969
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]] – 1973 (''nr legitymacji 273-73-120, za wybitny wkład w rozwój nauk medycznych, za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej'') <!--<ref>{{Monitor Polski|1973|nr|poz}}.</ref>-->
* [[Medal 30-lecia Polski Ludowej|Medal 30-lecia PRL]] – 1974
* [[Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Lekarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”|Odznaka honorowa „Zasłużony Lekarz PRL”]] – 1982
* [[Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego]]
* Medal „Nauka w Służbie Ludu”
* [[Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”]]
* Odznaka „Zasłużony dla Lubelszczyzny”
* Złota honorowa odznaka „Zasłużonemu dla Lublina”
* Medal za zasługi dla Akademii Medycznej za wkład wniesiony w rozwój uczelni – 1995 (pośmiertnie)

== Publikacje ==
Był autorem 28 prac naukowych, m.in.:
* ''Leczenie trudno gojących się owrzodzeń podudzi'', 1963
* ''Sutek wydzielający'', 1967

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

<!--[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Medycznego w Lublinie]]-->

{{SORTUJ:Kwiatkowski, Mieczysław}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Lekarz PRL”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”]]
[[Kategoria:Polscy chirurdzy]]
[[Kategoria:Polscy onkolodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1922]]
[[Kategoria:Zmarli w 1984]]
[[Kategoria:Pochowani w Lublinie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie]]

title: Mieczysław Kwiatkowski

Data i miejsce urodzenia: 27 kwietnia 1922 · Lublin

Data i miejsce śmierci: 7 września 1984 · Lublin

Miejsce spoczynku: Cmentarze przy ul. Lipowej w Lublinie

Zawód, zajęcie: lekarz (chirurg i onkolog)

Miejsce zamieszkania: Lublin

Narodowość: polska

Tytuł naukowy: dr hab.

Stanowisko: dyrektor


text:
# (62071) Voegtli
(62071) Voegtli (2000 RH77) – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,06 lat w średniej odległości 2,54 j.a. Odkryta 8 września 2000 roku.

title: (62071) Voegtli

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 62071
 |       nazwa = Voegtli
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Stefano Sposetti]]
 |       dzień = 8 września
 |         rok = 2000
 |występowanie =
 |wielka_półoś = 2,5436
 |    mimośród = 0,2020
 |  peryhelium = 2,0296
 |    aphelium = 3,0575
 |         lat = 4
 |         dni = 21
 |      godzin = 17
 |    prędkość = 18,67
 |  nachylenie = 12,95
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 15,6
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(62071) Voegtli (2000 RH77)''' – [[planetoida]] z grupy [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,06 lat w średniej odległości 2,54 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[8 września]] [[2000]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 62001–63000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|62071}}
* {{JPLorb|62071}}
* {{MPC|62071}}

{{SORTUJ:Voegtli}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 2000]]

title: (62071) Voegtli

Odkrywca: Stefano Sposetti

Data odkrycia: 8 września 2000

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 21 dni 17 godzin