text:
# Bellaria-Igea Marina
Bellaria-Igea Marina – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Rimini.

## Turystyka i wypoczynek
Miejscowość jest podzielona przez kanał, który tworzy 2 dzielnice: Bellaria i Igea Marina. Łączy je most. Typowo turystyczne miasto znajdujące się nad Morzem Adriatyckim w pobliżu Rimini. Znajdują się tu plaże zarówno publiczne, jak i prywatne (należą do hoteli). W centrum znajduje się duży deptak oblegany przez turystów, otoczony platanami. Znajduje się tu dużo sklepów, kawiarni i lodziarni. W miasteczku są 2 kościoły rzymskokatolickie, lunapark oraz kilka hipermarketów.

## Sport
Swoje mecze rozgrywa tutaj drużyna piłkarska A.C. Bellaria Igea Marina.

## Komunikacja
W nadmorskiej miejscowości znajduje się stacja kolejowa Bellaria, z dwoma peronami. Pociągiem z Bellarii można dojechać do Rimini lub Ferrary.

## Demografia
Według danych na styczeń roku 2012 gminę zamieszkiwało 19 531 osób a gęstość zaludnienia wynosiła 1 071,4 os./km².

## Źródła danych
- Istituto Nazionale di Statistica
- Demografia prowincji Rimini. provincia.rimini.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-29)].

title: Bellaria-Igea Marina

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Bellaria-Igea Marina
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         = Stazione Bellaria.jpg
 |opis zdjęcia                    = [[Bellaria (stacja kolejowa)|stacja kolejowa Bellaria]]
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Emilia-Romania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja Rimini|Rimini]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 099001
 |stanowisko zarządzającego       = Burmistrz
 |zarządzający                    = Enzo Ceccarelli
 |powierzchnia                    = 18,23 km²
 |wysokość                        = 0–16 m n.p.m.
 |rok                             = I 2012
 |liczba ludności                 = 19 531
 |gęstość zaludnienia             = 1 071,4 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0541
 |kod pocztowy                    = 47814
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Map of comune of Bellaria-Igea Marina (province of Rimini, region Emilia-Romagna, Italy).svg
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Emilia-Romania
 |współrzędne                     = 44°9′N 12°27′E
 |commons                         = category: Bellaria-Igea Marina
 |www                             = http://www.comune.bellaria-igea-marina.rn.it
}}
'''Bellaria-Igea Marina''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Emilia-Romania]], w prowincji [[prowincja Rimini|Rimini]].

== Turystyka i wypoczynek ==
Miejscowość jest podzielona przez kanał, który tworzy 2 dzielnice: Bellaria i Igea Marina. Łączy je most. Typowo turystyczne miasto znajdujące się nad [[Morze Adriatyckie|Morzem Adriatyckim]] w pobliżu [[Rimini]]. Znajdują się tu plaże zarówno publiczne, jak i prywatne (należą do [[hotel]]i). W centrum znajduje się duży deptak oblegany przez turystów, otoczony [[platan]]ami. Znajduje się tu dużo sklepów, kawiarni i lodziarni. W miasteczku są 2 kościoły [[Kościół Rzymskokatolicki|rzymskokatolickie]], [[lunapark]] oraz kilka [[hipermarket]]ów.

== Sport ==
Swoje mecze rozgrywa tutaj drużyna piłkarska [[A.C. Bellaria Igea Marina]].

== Komunikacja ==
W nadmorskiej miejscowości znajduje się [[Bellaria (stacja kolejowa)|stacja kolejowa Bellaria]], z dwoma peronami. Pociągiem z Bellarii można dojechać do [[Rimini]] lub [[Ferrara|Ferrary]].

== Demografia ==
Według danych na styczeń roku 2012 gminę zamieszkiwało 19 531 osób a gęstość zaludnienia wynosiła 1 071,4 os./km².

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.comune.bellaria-igea-marina.rn.it Oficjalna strona gminy]

== Źródła danych ==
* [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.provincia.rimini.it/informa/statistiche/demografia/2012_popolazione/presentazione.pdf | tytuł = Demografia prowincji Rimini | opublikowany = provincia.rimini.it | archiwum = https://web.archive.org/web/20131029212916/http://www.provincia.rimini.it/informa/statistiche/demografia/2012_popolazione/presentazione.pdf | zarchiwizowano = 2013-10-29}}

[[Plik:Bellaria1 by Stefano Bolognini.JPG|thumb|left|350px|Deptak pod [[platan]]ami]]

{{Prowincja Rimini}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Rimini]]
[[Kategoria:Bellaria-Igea Marina| ]]

title: Bellaria-Igea Marina

Państwo: Włochy

Region: Emilia-Romania

Prowincja: Rimini

Burmistrz: Enzo Ceccarelli


text:
# Osnica
Osnica (1363 m) – szczyt w tzw. Krywańskiej części Małej Fatry na Słowacji. Znajduje się w bocznym grzbiecie, który odgałęzia się z przełęczy Medziholie i poprzez sedlo Osnice, Osnicę, Strungový príslop, Konopovą, Magurę i Magurkę opada w południowo-wschodnim kierunku do doliny rzeki Orawa. Grzbiet ten oddziela dolinę  Zázrivki od doliny Bystrička. W północno-wschodnim kierunku, w widły potoków Zázrivka i Biela odchodzi boczny grzbiet z wierzchołkami Ostré i Na Ostrom.
Osnicę budują skały wapienne – wapienie margliste i margle serii križniańskiej. Szczyt, grzbiet i obydwie przełęcze są trawiaste. Nie jest to naturalne piętro halne, lecz pozostałości dawnej hali pasterskiej otrzymanej przez cyrhlenie. Dzięki temu Osnica jest dobrym punktem widokowym w kierunku północnym, wschodnim i południowym. Widoczne z niej są Tatry, Wielka Fatra i Wielki Chocz, szczególnie dobrze prezentuje się stąd Wielki Rozsutec i Białe Ściany w grani Małego Rozsutca. Tylko widoki na zachód przesłania masyw Małej Fatry  i  Wielkiego Rozsutca.

## Szlak turystyczny
Párnica – Magurka – Strungový príslop – Osnica – sedlo Osnice – Medziholie. Czas przejścia 6 h, ↓ 4.15 h

wikiname: plwiki

title: Osnica

in_language: pl

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Osnica
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Osnica MF3.jpg
 |opis grafiki          = Widok z [[Wielki Rozsutec|Wielkiego Rozsutca]]
 |państwo               = SVK
 |położenie             =
 |pasmo                 = [[Mała Fatra]], [[Karpaty]]
 |wysokość              = 1363
 |kod mapy              = SVK
 |wybitność             =
 |współrzędne           = 49°13′11.5″N 19°7′26.5″E
 |commons               = Category:Osnica
}}
'''Osnica''' (1363 m) – szczyt w tzw. [[Krywańska Fatra|Krywańskiej]] części [[Mała Fatra|Małej Fatry]] na [[Słowacja|Słowacji]]. Znajduje się w bocznym grzbiecie, który odgałęzia się z przełęczy [[Medziholie]] i poprzez [[sedlo Osnice]], Osnicę, [[Strungový príslop]], [[Konopová|Konopovą]], [[Magura (1260 m)|Magurę]] i [[Magurka (Mała Fatra)|Magurkę]] opada w południowo-wschodnim kierunku do doliny rzeki [[Orawa (rzeka)|Orawa]]. Grzbiet ten oddziela dolinę  [[Zázrivka|Zázrivki]] od [[Dolina Bystrička|doliny Bystrička]]. W północno-wschodnim kierunku, w widły potoków Zázrivka i [[Biela (dopływ Zázrivki)|Biela]] odchodzi boczny grzbiet z wierzchołkami [[Ostré (Mała Fatra)|Ostré]] i [[Na Ostrom]]<ref name=SK>{{Cytuj stronę |url= http://mapy.hiking.sk/|tytuł= Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji|data dostępu = 2012-01-10}}</ref>.

Osnicę budują skały wapienne – wapienie margliste i [[margiel|margle]] serii križniańskiej. Szczyt, grzbiet i obydwie przełęcze są trawiaste. Nie jest to naturalne piętro halne, lecz pozostałości dawnej hali pasterskiej otrzymanej przez [[cyrhlenie]]. Dzięki temu Osnica jest dobrym punktem widokowym w kierunku północnym, wschodnim i południowym. Widoczne z niej są [[Tatry]], [[Wielka Fatra]] i [[Wielki Chocz]], szczególnie dobrze prezentuje się stąd [[Wielki Rozsutec]] i [[Białe Ściany]] w grani [[Mały Rozsutec|Małego Rozsutca]]. Tylko widoki na zachód przesłania masyw [[Stoh (Mała Fatra)|Małej Fatry]]  i  Wielkiego Rozsutca<ref name=fatra>{{Cytuj książkę| nazwisko= Darmochwał (red.) | imię=Tomasz |tytuł= Mała Fatra |miejsce= Warszawa|data=2004|wydawca= Agencja „TD” - Wydawnictwo Turystyczne|isbn= 83-88859-13-7}}</ref>.

== Szlak turystyczny ==
: {{szlak SVK|niebieski}} [[Párnica]] – Magurka – Strungový príslop – Osnica – sedlo Osnice – Medziholie. Czas przejścia 6 h, ↓ 4.15 h

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Duża grafika|Medziholie 2 MF3.jpg|700px|Osnica na tle szczytów [[Magura Orawska|Magury Orawskiej]]}}

[[Kategoria:Szczyty Małej Fatry]]

title: Osnica

Państwo: Słowacja

Położenie: Párnica

Pasmo: Mała Fatra, Karpaty


text:
# HomePod
HomePod – inteligentny głośnik, opracowany przez firmę Apple Inc.
Ogłoszony 5 czerwca 2017 roku, na konferencji Worldwide Developers Conference. Początkowo planowany na grudzień 2017 rok, jednak data premiery się opóźniła. Apple w końcu zaczęło przyjmować zamówienia przedpremierowe 26 stycznia i faktyczny start sprzedaży odbył się 9 lutego 2018 roku. Pierwotnie został wydany w Australii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
HomePod został przygotowany do współdziałania z innymi urządzeniami Apple takimi jak iPhone czy Mac. HomePod został zaprojektowany, by „wydobyć to, co najlepsze z Apple Music” – zgodnie z tym, co napisali specjaliści od marketingu Apple. HomePod wykorzystuje technologię kształtowania wiązki i posiada 8 głośników. Jest on dostępny w dwóch kolorach: biały i gwiezdna szarość.

title: HomePod

wikitext:
{{Komputer infobox
 |nazwa              = HomePod
 |nazwa oryginalna   =
 |zdjęcie            = An Apple HomePod speaker .png
 |opis zdjęcia       = Biały głośnik zaprezentowany na konferencji [[Worldwide Developers Conference|WWDC 2017]]
 |alt zdjęcia        =
 |typ                = inteligentny głośnik
 |producent          =
 |premiera           = 9 lutego 2018

* [[Australia]]
* [[Wielka Brytania]]
* [[Stany Zjednoczone]]
 |koniec produkcji   =
 |procesor           = [[Apple A8]]
 |procesor graficzny =
 |pamięć operacyjna  = 1 [[Gigabyte|GB]] [[LPDDR3]] RAM
 |nośnik danych      =
 |system operacyjny  = [[iOS]]<ref>{{Cytuj |tytuł = About iOS Software Updates for HomePod |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = Apple Support |url = https://support.apple.com/en-euro/HT208714 |język = en}}</ref>
 |ekran              = 272 × 340 [[dot matrix#LED matrix|LED matrix]]
 |wymiary            =
 |poprzednik         =
 |następca           =
 |commons            =
 |www                =
}}
'''HomePod''' – inteligentny [[głośnik]], opracowany przez firmę [[Apple Inc.]]

Ogłoszony 5 czerwca 2017 roku, na konferencji [[Worldwide Developers Conference]]<ref>{{Cytuj |autor = BusinessInsider com Steve Kovach , 6 Cze 17 15:12, 2124 |tytuł = Nowy głośnik Apple HomePod brzmi znacznie lepiej niż pionier całej kategorii, czyli Amazon Echo |data = 2017-06-06 |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = Business Insider |url = https://businessinsider.com.pl/technologie/nowe-technologie/apple-wwdc-2017-inteligentny-glosnik-homepod/cmdvvcq |język = pl}}</ref>. Początkowo planowany na grudzień 2017 rok, jednak data premiery się opóźniła<ref>{{Cytuj |autor = Micah Singleton |tytuł = Apple’s HomePod delayed until next year |data = 2017-11-17 |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = The Verge |url = https://www.theverge.com/2017/11/17/16670268/apple-homepod-delayed-2018 |język = en}}</ref>. Apple w końcu zaczęło przyjmować zamówienia przedpremierowe 26 stycznia i faktyczny start sprzedaży odbył się 9 lutego 2018 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = HomePod arrives February 9, available to order this Friday |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = Apple Newsroom |url = https://www.apple.com/newsroom/2018/01/homepod-arrives-february-9-available-to-order-this-friday/ |język = en-US}}</ref>. Pierwotnie został wydany w [[Australia|Australii]], [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] i [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]].

HomePod został przygotowany do współdziałania z innymi urządzeniami Apple takimi jak [[iPhone]] czy [[Macintosh|Mac]]. HomePod został zaprojektowany, by „wydobyć to, co najlepsze z [[Apple Music]]” – zgodnie z tym, co napisali specjaliści od marketingu Apple<ref>{{Cytuj |tytuł = HomePod |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = Apple |url = https://www.apple.com/homepod/ |język = en-US}}</ref>. HomePod wykorzystuje technologię kształtowania wiązki i posiada 8 głośników<ref>{{Cytuj |autor = Nilay Patel |tytuł = Apple HomePod review: locked in |data = 2018-02-06 |data dostępu = 2020-01-09 |opublikowany = The Verge |url = https://www.theverge.com/2018/2/6/16976906/apple-homepod-review-smart-speaker |język = en}}</ref>. Jest on dostępny w dwóch kolorach: biały i gwiezdna szarość.
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Urządzenia elektroakustyczne]]
[[Kategoria:Inteligentne urządzenia]]
[[Kategoria:Hardware Apple'a]]

title: HomePod

Typ: inteligentny głośnik

Premiera: 9 lutego 2018 - Australia - Wielka Brytania - Stany Zjednoczone

Procesor: Apple A8

Pamięć operacyjna: 1 GB LPDDR3 RAM

System operacyjny: iOS

Ekran: 272 × 340 LED matrix


text:
# Christmas EveL
Christmas EveL – pierwszy single album południowokoreańskiego zespołu Stray Kids, wydany 29 listopada 2021 roku przez wytwórnię JYP Entertainment. Płytę promował utwór „Christmas EveL” i „Winter Falls”.

## Lista utworów
| CD | CD                      | CD                                                  | CD                                  | CD                      | CD      |
| Nr | Tytuł utworu            | Tekst                                               | Kompozycja                          | Aranżacja               | Długość |
| -- | ----------------------- | --------------------------------------------------- | ----------------------------------- | ----------------------- | ------- |
| 1. | „Christmas EveL”        | Bang Chan (3Racha), Changbin (3Racha), Han (3Racha) | Bang Chan, Changbin, Han, HotSauce  | HotSauce, Bang Chan     | 2:59    |
| 2. | „24 to 25”              | Bang Chan                                           | Bang Chan, Nickko Young             | Bang Chan, Nickko Young | 3:37    |
| 3. | „Winter Falls”          | Han                                                 | Han, Earattack                      | Earattack               | 3:35    |
| 4. | „Domino” (English Ver.) | Bang Chan, Changbin, Han, Felix, Junoflo            | Bang Chan, Changbin, Han, Versachoi | Versachoi, Bang Chan    | 3:19    |

## Notowania
| Lista                     | Pozycja |
| ------------------------- | ------- |
| Gaon Weekly Album Chart   | 1       |
| Hungarian Albums (MAHASZ) | 5       |

## Nagrody w programach muzycznych
| Program          | Data            | Źródło |
| ---------------- | --------------- | ------ |
| Music Bank (KBS) | 10 grudnia 2021 | [ 4 ]  |

title: Christmas EveL

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                   = Christmas EveL
 |okładka                 =
 |wykonawca               = [[Stray Kids]]
 |album                   =
 |strona A                = Christmas EveL
Winter Falls
 |strona B                = 24 to 25
Domino (English Ver.)
 |wydany                  = [[29 listopada]] [[2021 w muzyce|2021]]
 |nagrywany               =
 |gatunek                 = [[K-pop]], [[dance]], [[Hip-hop (muzyka)|hip-hop]]<ref name=melon />
 |długość                 = 13:50
 |wytwórnia               = [[JYP Entertainment]]
 |producent               =
 |format                  = [[Płyta kompaktowa|CD]], [[maxi singel]]
 |autor                   =
 |kompozytor              =
 |twórca tekstu           =
 |poprzedni singel        =
 |następny singel         =
 |rok poprzedniego singla =
 |rok 1. wydania          =
 |rok następnego singla   =
}}
'''Christmas EveL''' – pierwszy [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|single album]] południowokoreańskiego zespołu [[Stray Kids]], wydany 29 listopada 2021 roku przez wytwórnię [[JYP Entertainment]]. Płytę promował utwór „Christmas EveL” i „Winter Falls”<ref name="melon">{{cytuj stronę|url=https://www.melon.com/album/detail.htm?albumId=10794927|tytuł=Christmas EveL|data dostępu=2022-06-22|opublikowany=melon.com|język=ko}}</ref>.

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2
| tytuł               = CD<ref name=melon/>
| nagłówek            = tak
| szerokość           = *
| 2-kolumna szerokość = *
| 3-kolumna           = Kompozycja
| 3-kolumna szerokość = *
| 4-kolumna           = Aranżacja
| 4-kolumna szerokość = *
||Christmas EveL|||Bang Chan (3Racha), Changbin (3Racha), Han (3Racha)|Bang Chan, Changbin, Han, HotSauce|HotSauce, Bang Chan|2:59
||24 to 25|||Bang Chan|Bang Chan, Nickko Young|Bang Chan, Nickko Young|3:37
||Winter Falls|||Han|Han, Earattack|Earattack|3:35
||Domino|English Ver.||Bang Chan, Changbin, Han, Felix, Junoflo|Bang Chan, Changbin, Han, Versachoi|Versachoi, Bang Chan|3:19
}}

== Notowania ==
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
! align="left" |Lista
! align="left" |Pozycja
|-
|[[Gaon Chart|Gaon]] Weekly Album Chart || 1<ref>{{Cytuj stronę|url=https://circlechart.kr/page_chart/album.circle?nationGbn=T&serviceGbn=&targetTime=49&hitYear=2021&termGbn=week|tytuł=2021년 49주차 Album Chart|data dostępu=2022-06-22|opublikowany=gaonchart|język=ko}}</ref>
|-
|Hungarian Albums ([[Magyar Hangfelvétel-kiadók Szövetsége|MAHASZ]]) || 5<ref>{{cytuj stronę|url=https://slagerlistak.hu/album-top-40-slagerlista/2022/2|tytuł=Album Top 40 slágerlista|data dostępu=2022-06-22|opublikowany=slagerlistak.hu|język=hu}}</ref>
|}

== Nagrody w programach muzycznych ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|+„Christmas EveL”
! Program !! Data !! Źródło
|-
|''[[Music Bank (program telewizyjny)|Music Bank]]'' [[Korean Broadcasting System|(KBS)]]
|10 grudnia 2021
|<ref>{{Cytuj stronę|url=http://osen.mt.co.kr/article/G1111712092|tytuł=‘뮤직뱅크’ 스트레이 키즈, 첫 시즌송으로 1위..하하 컴백+XH 데뷔 [종합]|data dostępu=2022-06-22|opublikowany=osen|język=ko}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.youtube.com/watch?v=57n4dZAPxNY Teledysk do ''Christmas EveL''] w serwisie [[YouTube]]
* [https://www.youtube.com/watch?v=S4qK-Gzyws0 Teledysk do ''Winter Falls''] w serwisie [[YouTube]]

[[Kategoria:Single wydane w roku 2021]]

title: Christmas EveL

Strona A: Christmas EveL · Winter Falls

Strona B: 24 to 25 · Domino (English Ver.)

Wydany: 29 listopada 2021

Gatunek: K-pop, dance, hip-hop

Wydawnictwo: JYP Entertainment

Format: CD, maxi singel


text:
# István Nagy (lekkoatleta)
István Nagy (ur. 28 kwietnia 1959 w Heves) – węgierski lekkoatleta, sprinter, dwukrotny medalista halowych mistrzostw Europy, olimpijczyk.

## Kariera sportowa
Zajął 5. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów oraz odpadł w eliminacjach biegu na 100 metrów i biegu na 200 metrów na mistrzostwach Europy juniorów w 1977 w Atenach.
Odpadł w ćwierćfinale biegu na 200 metrów oraz eliminacjach biegu na 100 metrów i sztafety 4 × 100 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie. Zdobył srebrny medal w biegu na 200 metrów na uniwersjadzie w 1981 w Bukareszcie.
Zdobył srebrny medal w biegu na 200 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1982 w Mediolanie, przegrywając jedynie z Erwinem Skamrahlem z Republiki Federalnej Niemiec, a wyprzedzając Michele Di Pace z Włoch. Na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach zajął 5. miejsce w biegu na 200 metrów i 6. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów.
Na halowych mistrzostwach Europy w 1983 w Budapeszcie zdobył brązowy medal w biegu na 200 metrów, za Aleksandrem Jewgienjewem ze Związku Radzieckiego i Jacquesem Borlée z Belgii. Odpadł w ćwierćfinale biegu na 200 metrów i półfinale sztafety 4 × 100 metrów na mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach. Zajął 5. miejsce w biegu na 200 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1985 w Pireusie. Na mistrzostwach Europy w 1986 w Stuttgarcie zajął 6. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów. Odpadł w eliminacjach biegu na 200 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1987 w Liévin. Na mistrzostwach świata w 1987 w Rzymie zajął 5. miejsce w finale sztafety 4 × 100 metrów i odpadł w półfinale biegu na 200 metrów.
István Nagy był mistrzem Węgier w biegu na 100 metrów w 1978 i 1982 oraz w biegu na 200 metrów w 1977, 1980, 1982, 1983 i 1985, a także halowym mistrzem w biegu na 60 metrów w 1980 i 1982 oraz w biegu na 200 metrów w latach 1982 i 1985–1987.
Był wielokrotnym rekordzistą Węgier: raz w biegu na 100 metrów (10,29 s uzyskany 17 czerwca 1981 w Budapeszcie), sześć razy w biegu n 200 metrów (do czasu 20,62 s, osiągniętego 9 września 1982 w Atenach) i siedem razy w sztafecie 4 × 100 metrów (do wyniku 38,67 s uzyskanego 11 sierpnia 1986 w Budapeszcie). Ten ostatni wynik, jak również rezultat sztafety 4 × 200 metrów (1:21,73 osiągnięty 9 lipca 1982 w Paryżu) są aktualnymi (styczeń 2021) rekordami Węgier. Nagy jest również aktualnym halowym rekordzistą Węgier w biegu na 200 metrów (20,84 s, uzyskany 24 lutego 1985 w Budapeszcie).
Rekordy życiowe Nagy’a:
- bieg na 100 metrów – 10,26 s (20 sierpnia 1987, Miszkolc)
- bieg na 200 metrów – 20,59 s (21 sierpnia 1987, Miszkolc)

title: István Nagy (lekkoatleta)

wikitext:
{{Inne znaczenia|węgierskiego lekkoatlety|[[István Nagy|inne osoby o tym imieniu i nazwisku]]}}
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = István Nagy
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 28 kwietnia 1959
 |miejsce urodzenia         =  [[Heves]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 176 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|Węgry|1957}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Mediolan|1982|srebro|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1982 – bieg na 200 m mężczyzn|bieg na 200 m]]|H}}
{{Medalista infobox/ME|L|Budapeszt|1983|brąz|[[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1983 – bieg na 200 m mężczyzn|bieg na 200 m]]|H}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1981|Bukareszt 1981]]|bieg na 200 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''István Nagy''' (ur. [[28 kwietnia]] [[1959]] w [[Heves]]<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/71243 | tytuł = István Nagy | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2021-01-19}}</ref>) – węgierski [[Lekkoatletyka|lekkoatleta]], [[sprint]]er, dwukrotny medalista halowych mistrzostw Europy, olimpijczyk.

== Kariera sportowa ==
Zajął 5. miejsce w [[Sztafeta 4 × 100 metrów|sztafecie 4 × 100 metrów]] oraz odpadł w eliminacjach [[Bieg na 100  metrów|biegu na 100 metrów]] i [[Bieg na 200 metrów|biegu na 200 metrów]] na [[Mistrzostwa Europy Juniorów w Lekkoatletyce 1977|mistrzostwach Europy juniorów w 1977]] w Atenach<ref>{{Cytuj| url = http://www.wjah.co.uk/wojc/EUJC/EUJC1977.html | tytuł = European Junior Championships 1977 | opublikowany = wjah.co.uk | data dostępu = 2021-01-19 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20131020222121/http://www.wjah.co.uk/wojc/EUJC/EUJC1977.html | zarchiwizowano = 2013-10-20}}</ref>.

Odpadł w ćwierćfinale biegu na 200 metrów oraz eliminacjach biegu na 100 metrów i sztafety 4 × 100 metrów na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie]]<ref name="ol"/>. Zdobył srebrny medal w biegu na 200 metrów na [[Letnia Uniwersjada 1981|uniwersjadzie w 1981]] w Bukareszcie<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|wsgm}} | tytuł = World Student Games (Universiade – Men) | data dostępu = 2021-01-19 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Zdobył srebrny medal w biegu na 200 metrów na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1982|halowych mistrzostwach Europy w 1982]] w Mediolanie, przegrywając jedynie z [[Erwin Skamrahl|Erwinem Skamrahlem]] z Republiki Federalnej Niemiec, a wyprzedzając [[Michele Di Pace]] z Włoch<ref>{{cytuj| url = https://web.archive.org/web/20201103181256/https://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/60/74/Statistics-handbook-FINAL(web)_English.pdf | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook | s = 468 | język = en | opublikowany = [[European Athletics]]| data dostępu=2021-01-19}}</ref>. Na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1982|mistrzostwach Europy w 1982]] w Atenach zajął 5. miejsce w biegu na 200 metrów i 6. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów<ref>{{Cytuj| url = https://web.archive.org/web/20190914210408/http://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/48/10/LAEM18_STATISTICS_HANDBOOK_A4_RZ_English.pdf | tytuł = Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 561–562, 565–566 | data dostępu = 2021-01-19 | język = en}}</ref>.

Na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1983|halowych mistrzostwach Europy w 1983]] w [[Budapeszt|Budapeszcie]] zdobył brązowy medal w biegu na 200 metrów, za [[Aleksandr Jewgienjew|Aleksandrem Jewgienjewem]] ze Związku Radzieckiego i [[Jacques Borlée|Jacquesem Borlée]] z Belgii<ref>{{cytuj| url = https://web.archive.org/web/20201103181256/https://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/60/74/Statistics-handbook-FINAL(web)_English.pdf | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook | s = 473 | język = en | opublikowany = [[European Athletics]]| data dostępu=2021-01-19}}</ref>. Odpadł w ćwierćfinale biegu na 200 metrów i półfinale sztafety 4 × 100 metrów na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1983|mistrzostwach świata w 1983]] w Helsinkach<ref>{{Cytuj | url = https://media.aws.iaaf.org/competitioninfo/80ee3ff0-ece7-439d-a0e1-f63a059a0da6.pdf | tytuł = IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook | s = 97, 226–227 | opublikowany = [[World Athletics]] | data dostępu = 2021-01-19 | język = en}}</ref>. Zajął 5. miejsce w biegu na 200 metrów na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1986|halowych mistrzostwach Europy w 1985]] w Pireusie<ref>{{cytuj| url = https://web.archive.org/web/20201103181256/https://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/60/74/Statistics-handbook-FINAL(web)_English.pdf | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook | s = 482 | język = en | opublikowany = [[European Athletics]]| data dostępu=2021-01-19}}</ref>. Na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1986|mistrzostwach Europy w 1986]] w Stuttgarcie zajął 6. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów<ref>{{Cytuj| url = https://web.archive.org/web/20190914210408/http://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/48/10/LAEM18_STATISTICS_HANDBOOK_A4_RZ_English.pdf | tytuł = Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 573 | data dostępu = 2021-01-19 | język = en}}</ref>. Odpadł w eliminacjach biegu na 200 metrów na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1987|halowych mistrzostwach Europy w 1987]] w [[Liévin]]<ref>{{cytuj| url = https://web.archive.org/web/20201103181256/https://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/60/74/Statistics-handbook-FINAL(web)_English.pdf | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook | s = 492 | język = en | opublikowany = [[European Athletics]]| data dostępu=2021-01-19}}</ref>. Na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1987|mistrzostwach świata w 1987]] w Rzymie zajął 5. miejsce w finale sztafety 4 × 100 metrów i odpadł w półfinale biegu na 200 metrów<ref>{{Cytuj | url = https://media.aws.iaaf.org/competitioninfo/80ee3ff0-ece7-439d-a0e1-f63a059a0da6.pdf | tytuł = IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook | s = 97, 227 | opublikowany = [[World Athletics]] | data dostępu = 2021-01-19 | język = en}}</ref>.

István Nagy był mistrzem Węgier w biegu na 100 metrów w 1978 i 1982 oraz w biegu na 200 metrów w 1977, 1980, 1982, 1983 i 1985<ref>{{Cytuj | url = {{gbrathletics|nc|hun}} | tytuł = Hungarian Championships | opublikowany = GBRAthletics | data dostępu = 2021-01-19 | język = en}}</ref>, a także halowym mistrzem w [[Bieg na 60 metrów|biegu na 60 metrów]] w 1980 i 1982 oraz w biegu na 200 metrów w latach 1982 i 1985–1987<ref>{{Cytuj | url = {{gbrathletics|nc|huni}} | tytuł = Hungarian Indoor Championships | opublikowany = GBRAthletics | data dostępu = 2020-01-19 | język = en}}</ref>.

Był wielokrotnym rekordzistą Węgier: raz w biegu na 100 metrów (10,29 s uzyskany 17 czerwca 1981 w Budapeszcie), sześć razy w biegu n 200 metrów (do czasu 20,62 s, osiągniętego 9 września 1982 w Atenach) i siedem razy w sztafecie 4 × 100 metrów (do wyniku 38,67 s uzyskanego 11 sierpnia 1986 w Budapeszcie)<ref>{{Cytuj książkę| nazwisko = Waśko| imię = Janusz| nazwisko2 = Brant| imię2 = John| nazwisko3 = Csiki| imię3 = Györgyi| nazwisko4 = Socha| imię4 = Andrzej|tytuł = Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012 | data = 2013 | miejsce = Zamość| strony = 15, 23 i 190 | język = en | isbn = 978-83-62033-30-0}}</ref>. Ten ostatni wynik, jak również rezultat [[Sztafeta 4 × 200 metrów|sztafety 4 × 200 metrów]] (1:21,73 osiągnięty 9 lipca 1982 w Paryżu) są aktualnymi (styczeń 2021) rekordami Węgier<ref>{{Cytuj | url = https://atletika.hu/hu/rekordok/magyar-ferfi-szabadteri-rekordok | tytuł = Magyar férfi szabadtéri rekordok | opublikowany = [[Magyar Atlétikai Szövetség]] | język = hu | data dostępu = 2021-01-19}}</ref>. Nagy jest również aktualnym halowym rekordzistą Węgier w biegu na 200 metrów (20,84 s, uzyskany 24 lutego 1985 w Budapeszcie)<ref>{{Cytuj | url = https://atletika.hu/hu/rekordok/magyar-ferfi-fedettpalyas-rekordok | tytuł = Magyar férfi fedettpályás rekordok | opublikowany = [[Magyar Atlétikai Szövetség]] | język = hu | data dostępu = 2021-01-19}}</ref>.

Rekordy życiowe Nagy’a<ref>{{IAAF name | id= 14356898 | name= ''István Nagy''| data= 2021-01-19}}</ref>:
* bieg na 100 metrów – 10,26 s (20 sierpnia 1987, [[Miszkolc]])
* bieg na 200 metrów – 20,59 s (21 sierpnia 1987, Miszkolc)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name | id= 14356898 | name= ''István Nagy''| data= 2021-01-19}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nagy, István}}
[[Kategoria:Węgierscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Węgierscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1981]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1959]]

title: · István Nagy

Data i miejsce urodzenia: 28 kwietnia 1959 · Heves

title: Dorobek medalowy

srebro:
Mediolan 1982 · bieg na 200 m
Bukareszt 1981 · bieg na 200 m

brąz: Budapeszt 1983 · bieg na 200 m


text:
# Quevedo
Quevedo – miasto w Ekwadorze, położone na północy prowincji Los Ríos. Posiada około 150 tys. mieszkańców (2013).
W mieście rozwinął się przemysł spożywczy.

title: Quevedo

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta|[[Francisco de Quevedo y Villegas|Francisco de Quevedo]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Quevedo
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        = Bandera de Quevedo.svg
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = ECU
 |1. jednostka administracyjna = [[Los Ríos (Ekwador)|Los Ríos]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 74
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 149 978<ref>[https://archive.is/20130428152859/http://www.world-gazetteer.com/wg.php?x=&men=gpro&lng=en&des=wg&geo=-67&srt=pnan&col=abcdefghinoq&msz=1500&pt=c&va=&geo=320338052 world-gazetteer]</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 1°2′S 79°27′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Quevedo''' – miasto w [[Ekwador]]ze, położone na północy prowincji [[Los Ríos (Ekwador)|Los Ríos]]. Posiada około 150 tys. mieszkańców (2013).

W mieście rozwinął się przemysł spożywczy<ref name=PWN>{{encyklopedia PWN|id = 3964991|tytuł= Quevedo|data dostępu=2021-08-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Quevedo| ]]
[[Kategoria:Miasta w Ekwadorze]]

title: Quevedo

Państwo: Ekwador

Prowincja: Los Ríos


text:
# Brisée Verdière
Brisée Verdière – miasto na Mauritiusie; w dystrykcie Flacq. Według danych szacunkowych, w 2014 roku liczyło 7676 mieszkańców

title: Brisée Verdière

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Brisée Verdière
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = MUS
 |1. jednostka administracyjna = [[Flacq]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2014
 |liczba ludności              = 7676
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 20°10′14.08″S 57°39′20.08″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Brisée Verdière''' – [[miasto]] na [[Mauritius]]ie; w dystrykcie [[Flacq]]. Według danych szacunkowych, w 2014 roku liczyło 7676 mieszkańców

[[Kategoria:Miasta na Mauritiusie]]

title: Brisée Verdière

Państwo: Mauritius

Dystrykt: Flacq


text:
# Order Herbu Państwowego
Order Herbu Państwowego (est.: Riigivapi teenetemärk) – jedno z najwyższych odznaczeń państwowych Estonii ustanowione  w 1936.

## Historia
Order Herbu Państwowego został ustanowiony przez Konstantina Pätsa w 1936 roku w celu upamiętnienia uzyskania przez Estonię niepodległości. Może być nadawany jedynie obywatelom Estonii za szczególne zasługi w służbie na rzecz państwa. Po rozpoczęciu okupacji Estonii przez ZSRR w 1940 order został zniesiony. Odnowiono go w niepodległej Estonii po 1991. W 2008 Poczta Estonii wydała znaczek pocztowy z wizerunkiem gwiazdy orderowej tego odznaczenia.
Wielkim Mistrzem i Kawalerem Łańcucha Orderu Herbu Państwowego jest urzędujący prezydent Estonii, który zachowuje odznaczenie po ustąpieniu z urzędu.

## Podział orderu
Lata 1936-1940
- Łańcuch
- Wielka Wstęga Specjalna
- Wielka Wstęga
- Komandor Wielki
- Komandor
- Oficer
- Kawaler

oraz
- Medal
  - Duży Złoty (noszony na szyi)
  - Duży Złoty
  - Mały Złoty
  - Duży Srebrny
  - Mały Srebrny[1]

Od 1994 roku
- Łańcuch
- I Klasa
- II Klasa (męska i damska)
- III Klasa (męska i damska)
- IV Klasa
- V Klasa[2]

## Opis odznaki
Odznaką Orderu Herbu Państwowego jest tzw. duży herb Estonii, tzn. złota tarcza herbowa z trzema niebieskimi lwami otoczona złotym wieńcem dębowym. Odznaka jest zwieńczona ornamentem z uszkiem i połączona ze złotą zawieszką do wstążki. Wstążka orderu ma jednolity kolor chabrowy. Gwiazda orderu ma kształt kwiatu z ośmioma płatkami, z bogatą ornamentyką. Pośrodku znajduje się ozdobna bordiura otaczająca insygnia orderu przedstawione w naturalnych kolorach heraldycznych (złoty i niebieski).

title: Order Herbu Państwowego

wikitext:
{{Odznaczenie infobox
 |nazwa          = Order Herbu Państwowego<br />''Riigivapi teenetemärk''
 |awers          = EST Order of the National Coat of Arms 1st class badge star.jpg
 |awers opis     = I Klasy (wz. 1994)
 |awers 2        = EST Order of the National Coat of Arms 2nd class badge.jpg
 |awers 2 opis   = III Klasy (wz. 1994)
 |awers 3        =
 |awers 3 opis   =
 |rewers         =
 |rewers opis    =
 |rewers 2       =
 |rewers 2 opis  =
 |baretka        = EST Order of the National Coat of Arms - 1st Class BAR.png
 |baretka opis   = I Klasy (wz. 1994)
 |baretka 2      = EST Order of the National Coat of Arms - 2nd Class BAR.png
 |baretka 2 opis = II Klasy (wz. 1994)
 |baretka 3      = EST Order of the National Coat of Arms - 3rd Class BAR.png
 |baretka 3 opis = III Klasy (wz. 1994)
 |baretka 4      = EST Order of the National Coat of Arms - 4th Class BAR.png
 |baretka 4 opis = IV Klasy (wz. 1994)
 |baretka 5      = EST Order of the National Coat of Arms - 5th Class BAR.png
 |baretka 5 opis = V Klasy (wz. 1994)
 |ustanowiono    = [[1936]]
 |wielkość       =
 |kruszec        =
 |wydano         =
 |commons        = Category:Order of the National Coat of Arms
}}
'''Order Herbu Państwowego'''<ref name=ko>{{Cytuj książkę | autor = Wiesław Bończa-Tomaszewski | tytuł = Kodeks orderowy. Przepisy obowiązujące posiadaczy orderów, odznaczeń, medali i odznak | wydawca = Główna Księgarnia Wojskowa, Drukarnia Narodowa | miejsce = Warszawa-Kraków | data = 1939 | strony = 323 | url = http://kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=85516}}</ref> ([[język estoński|est.]]: ''Riigivapi teenetemärk'') – jedno z najwyższych odznaczeń państwowych Estonii ustanowione  w 1936.

== Historia ==
Order Herbu Państwowego został ustanowiony przez [[Konstantin Päts|Konstantina Pätsa]] w [[1936]] roku<ref name=esd>[http://www.president.ee/en/estonia/decorations/decorations.php Estonian State Decorations]</ref> w celu upamiętnienia uzyskania przez [[Estonia|Estonię]] niepodległości. Może być nadawany jedynie obywatelom Estonii za szczególne zasługi w służbie na rzecz państwa<ref name=esd />. Po rozpoczęciu okupacji Estonii przez [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] w [[1940]] order został zniesiony. Odnowiono go w niepodległej Estonii po [[1991]]. W 2008 Poczta Estonii wydała znaczek pocztowy z wizerunkiem gwiazdy orderowej tego odznaczenia<ref>''Michel Europa-Katalog. Nordeuropa'' (Estland), Schwaneberger Verlag GMBH, Unterschleissheim 2009, {{ISBN|978-3-87858-884-9}}</ref>.

[[Wielki mistrz|Wielkim Mistrzem]] i Kawalerem Łańcucha Orderu Herbu Państwowego jest urzędujący [[prezydent]] Estonii, który zachowuje odznaczenie po ustąpieniu z urzędu.

== Podział orderu ==
; Lata 1936-1940:
* Łańcuch
* Wielka Wstęga Specjalna
* Wielka Wstęga
* Komandor Wielki
* Komandor
* Oficer
* Kawaler
oraz
* Medal
** Duży Złoty (noszony na szyi)
** Duży Złoty
** Mały Złoty
** Duży Srebrny
** Mały Srebrny{{r|ko}}
; Od 1994 roku:
* Łańcuch
* I Klasa
* II Klasa (męska i damska)
* III Klasa (męska i damska)
* IV Klasa
* V Klasa{{r|esd}}

== Opis odznaki ==
Odznaką Orderu Herbu Państwowego jest tzw. duży [[herb Estonii]], tzn. złota tarcza herbowa z trzema niebieskimi lwami otoczona złotym wieńcem dębowym. Odznaka jest zwieńczona [[Ornament (sztuka)|ornamentem]] z uszkiem i połączona ze złotą zawieszką do wstążki. Wstążka orderu ma jednolity kolor chabrowy. Gwiazda orderu ma kształt kwiatu z ośmioma płatkami, z bogatą ornamentyką. Pośrodku znajduje się ozdobna [[bordiura]] otaczająca insygnia orderu przedstawione w naturalnych kolorach heraldycznych (złoty i niebieski).

== Odznaczeni ==
{{Kategoria główna|Odznaczeni Orderem Herbu Państwowego}}
{{Kategoria główna|Polacy odznaczeni Orderem Herbu Państwowego}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.president.ee/en/estonia/decorations/decorations.php Estonian State Decorations], www.president.ee [dostęp 10.XII.2010]
* [https://www.riigiteataja.ee/akt/28664 Teenetemärkide seadus. Vastu võetud 05.05.1994]
* [https://www.riigiteataja.ee/akt/191282 Teenetemärkide seadus. Vastu võetud 11.12.1996]

{{Estońskie odznaczenia}}
{{Falerystyka}}

[[Kategoria:Estońskie odznaczenia]]

title: Order Herbu Państwowego · Riigivapi teenetemärk


text:
# Over Dinsdale
Over Dinsdale – wieś w Anglii, w hrabstwie North Yorkshire, w dystrykcie (unitary authority) North Yorkshire. Leży 65 km na północ od miasta York i 344 km na północ od Londynu.

title: Over Dinsdale

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Over Dinsdale
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Over Dinsdale
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[Yorkshire and the Humber]]
 |2. jednostka administracyjna = [[North Yorkshire]]
 |3. jednostka administracyjna = [[North Yorkshire (dystrykt)|North Yorkshire]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = North Yorkshire
 |współrzędne                  = 54°29′42″N 1°27′30″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Over Dinsdale''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[North Yorkshire]], w dystrykcie (''[[unitary authority]]'') [[North Yorkshire (dystrykt)|North Yorkshire]]. Leży 65 km na północ od miasta [[York]] i 344 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=NZ3507911224|tytuł=Over Dinsdale na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Hambleton}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie North Yorkshire]]
[[Kategoria:Hambleton (dystrykt)]]

title: Over Dinsdale

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: Yorkshire and the Humber

Hrabstwo ceremonialne: North Yorkshire

Unitary authority: North Yorkshire


text:
# Hożuły
Hożuły (ukr. Гожули) – wieś na Ukrainie, w obwodzie połtawskim, w rejonie połtawskim, w hromadzie Połtawa. W 2001 liczyła 2947 mieszkańców, spośród których 2727 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 217 rosyjski, 1 mołdawski, 1 białoruski, 1 ormiański, a 1 niemiecki.

title: Hożuły

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Hożuły
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Гожули}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-53
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon połtawski|połtawski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Połtawa (hromada)|Połtawa]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 2947
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód połtawski
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Hożuły''' ({{w języku|uk|Гожули}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód połtawski|obwodzie połtawskim]], w [[rejon połtawski|rejonie połtawskim]], w [[Połtawa (hromada)|hromadzie Połtawa]]. W 2001 liczyła 2947 mieszkańców, spośród których 2727 wskazało jako ojczysty język ukraiński, 217 rosyjski, 1 mołdawski, 1 białoruski, 1 ormiański, a 1 niemiecki<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/poltavska.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu połtawskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie połtawskim]]

title: HożułyГожули

Państwo: Ukraina

Obwód: połtawski

Rejon: połtawski

Hromada: Połtawa


text:
# 1179 w literaturze
Wydarzenia literackie w 1179 roku.

## Urodzili się
- Jakut Ibn Abdallah al-Hamawi, arabski pisarz (zm. 1229)
- Snorri Sturluson, islandzki pisarz (zm. 1241)

## Zmarli
- Siraj al-Din al-Ushi, muzułmański teolog (rok narodzin nieznany)
- Dōin, japoński poeta (ur. 1090)
- Hildegarda z Bingen, frankońska teolog (ur. 1098)

title: 1179 w literaturze

wikitext:
{{rok w|literaturze|1179}}

== Urodzili się ==
*[[Jakut Ibn Abdallah al-Hamawi]], arabski pisarz (zm. [[1229]])
*[[Snorri Sturluson]], islandzki pisarz (zm. [[1241 w literaturze|1241]])

== Zmarli ==

* [[Siraj al-Din al-Ushi]], muzułmański teolog (rok narodzin nieznany)
* [[Dōin]], japoński poeta (ur. [[1090 w literaturze|1090]])
* [[Hildegarda z Bingen]], frankońska teolog (ur. [[1098 w literaturze|1098]])
{{kalendaria tematyczne|1179}}
[[Kategoria:Kalendarium literatury]]


text:
# Otanche
Otanche – miasto w Kolumbii, w departamencie Boyacá.

title: Otanche

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Otanche
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Otanche
 |państwo                      = Boyacá
 |2. jednostka administracyjna =
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 0,2
 |wysokość                     = 1050
 |rok                          = 2005
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  = 5°45′N 74°15′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Otanche''' – miasto w [[Kolumbia|Kolumbii]], w departamencie [[Boyacá]].

[[Kategoria:Miasta w Kolumbii]]
[[Kategoria:Departament Boyacá]]

title: Otanche

Państwo: Kolumbia

Departament: Boyacá

Powierzchnia: 0,2 km²


text:
# Tarnówka (wieś w powiecie złotowskim)
Tarnówka (niem. Tarnowke) – wieś gminna krajeńska w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie złotowskim, w gminie Tarnówka.
Wieś leży na trasie nieistniejącej już linii kolejowej Złotów—Płytnica.
Wieś jest podzielona na dwa sołectwa: Tarnówka I i Tarnówka II.
Wieś królewska należała do starostwa ujskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie nakielskim województwa kaliskiego.
Stara lokacja należąca do klucza krajeńskiego. Najstarsza wzmianka o Tarnówce pochodzi z roku 1538. W 1579 r. otrzymała prawa miejskie, o czym świadczą dokumenty z lat 1609 i 1631 zaczynające się od słów „My Rada i Burmistrz miasta Tarnówki”. Od 1631 r. znowu jest wsią.
W 1976 roku Tarnówka traci status gminy. Po wieloletnich staraniach miejscowej społeczności z dniem 1 października 1982 r. zostaje reaktywowana na mocy rozporządzenia Ministra Administracji i Ochrony Środowiska.
Miejscowość Tarnówka – siedziba gminy jest głównym ośrodkiem życia administracyjnego, kulturalno-oświatowego i usługowo-handlowego. Mają tutaj swoją siedzibę obiekty użyteczności publicznej: Urząd Gminy, Szkoła Podstawowa, Przedszkole, Urząd Poczty, punkt kasowy Spółdzielczego Banku Ludowego w Złotowie.
W Tarnówce zachował się kościół z 1773 r. Jest budowlą szachulcową. Wnętrze obiega empora, częściowo zdemontowana. Ołtarz pochodzi z okresu budowy świątyni, wykonany z drewna w stylu barokowym.
W roku 1880 w Tarnówce zostaje zbudowana wytwórnia masy papierowej, a później Fabryka Tektury.
Tarnówka przez 173 lata była pod zaborem pruskim. Powróciła do Polski 2 lutego 1945 roku, kiedy wkroczyli do niej żołnierze 1 Armii Wojska Polskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.

title: Tarnówka (wieś w powiecie złotowskim)

wikitext:
{{Inne znaczenia||[[Tarnówka]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Tarnówka
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat złotowski|złotowski]]
 |gmina                  = [[Tarnówka (gmina)|Tarnówka]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 1291<ref>{{Cytuj |tytuł = Wieś Tarnówka w liczbach |opublikowany = Polska w liczbach |url = https://www.polskawliczbach.pl/wies_Tarnowka_tarnowka_wielkopolskie}}</ref>
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 67
 |kod pocztowy           = 77-416<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1301}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PZL
 |SIMC                   = 0530212
 |kod mapy               = Tarnówka (gmina)
 |współrzędne            = 53°20'27"N 16°51'04"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|139069|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Tarnówka''' ({{niem.|Tarnowke}}) – [[wieś]] gminna [[Krajna|krajeńska]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat złotowski|powiecie złotowskim]], w [[Tarnówka (gmina)|gminie Tarnówka]]<ref name="R2013">''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>.

Wieś leży na trasie nieistniejącej już linii kolejowej [[Złotów]]—[[Płytnica (stacja kolejowa)|Płytnica]].

Wieś jest podzielona na dwa [[sołectwo|sołectwa]]: ''Tarnówka I'' i ''Tarnówka II''.

Wieś królewska należała do starostwa ujskiego, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie nakielskim [[województwo kaliskie (I Rzeczpospolita)|województwa kaliskiego]]<ref>Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 242.</ref>.

Stara lokacja należąca do klucza krajeńskiego. Najstarsza wzmianka o Tarnówce pochodzi z roku 1538. W 1579 r. otrzymała prawa miejskie, o czym świadczą dokumenty z lat 1609 i 1631 zaczynające się od słów „My Rada i Burmistrz miasta Tarnówki”. Od 1631 r. znowu jest wsią.

W 1976 roku Tarnówka traci status gminy. Po wieloletnich staraniach miejscowej społeczności z dniem 1 października 1982 r. zostaje reaktywowana na mocy rozporządzenia Ministra Administracji i Ochrony Środowiska.

Miejscowość Tarnówka – siedziba gminy jest głównym ośrodkiem życia administracyjnego, kulturalno-oświatowego i usługowo-handlowego. Mają tutaj swoją siedzibę obiekty użyteczności publicznej: Urząd Gminy, Szkoła Podstawowa, Przedszkole, Urząd Poczty, punkt kasowy Spółdzielczego Banku Ludowego w Złotowie.

W Tarnówce zachował się kościół z 1773 r. Jest budowlą szachulcową. Wnętrze obiega empora, częściowo zdemontowana. Ołtarz pochodzi z okresu budowy świątyni, wykonany z drewna w stylu barokowym.

W roku 1880 w Tarnówce zostaje zbudowana wytwórnia masy papierowej, a później Fabryka Tektury.

Tarnówka przez 173 lata była pod [[zabór pruski|zaborem pruskim]]. Powróciła do Polski 2 lutego 1945 roku, kiedy wkroczyli do niej żołnierze [[1 Armia Wojska Polskiego|1 Armii Wojska Polskiego]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo pilskie|województwa pilskiego]].

== Zobacz też ==
* [[Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XII|208|Tarnówka 3}}

{{Gmina Tarnówka}}

[[Kategoria:Tarnówka (powiat złotowski)| ]]
[[Kategoria:Dawne miasta w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XVI wieku]]
[[Kategoria:Wsie starostwa ujskiego (województwo kaliskie)]]

title: Tarnówka

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Powiat: złotowski

Gmina: Tarnówka

Tablice rejestracyjne: PZL


text:
# Torfowisko fluwiogeniczne
Torfowisko fluwiogeniczne (zalewane) – rodzaj torfowiska niskiego, w którym stagnująca w gruncie woda pochodzi z okresowych wylewów wód rzecznych, a do pewnego stopnia też pochodząca ze spływów powierzchniowych.
Roślinność torfowisk fluwiogenicznych to w krajobrazie środkowoeuropejskim szuwary, zwłaszcza ze związku Magnocaricion, w mniejszym stopniu Phragmition. Gleba jest żyzna i w razie przesuszenia pojawiają się rośliny azotolubne, jak pokrzywa zwyczajna, sit rozpierzchły czy sit skupiony. Zamieszkują je różne gatunki żab. Żerują w nich ptaki takie jak bąk, błotniak stawowy, wodnik czy strumieniówka.
W Polsce największe kompleksy torfowisk fluwiogenicznych występują w dolinach dużych rzek – Wisły, Odry i Narwi.
Z torfowiskami fluwiogenicznymi powiązane mogą być mokradła niezatorfione, jak namuliska czy mułowiska.

title: Torfowisko fluwiogeniczne

wikitext:
[[Plik:20150428Carex acuta8.jpg|mały|[[Szuwar turzycy zaostrzonej]] – typowa roślinność torfowiska zalewanego]]
'''Torfowisko fluwiogeniczne (zalewane)''' – rodzaj [[torfowisko niskie|torfowiska niskiego]], w którym stagnująca w gruncie woda pochodzi z okresowych wylewów wód [[ciek|rzecznych]]{{r|bagna}}, a do pewnego stopnia też pochodząca ze [[Spływ powierzchniowy|spływów powierzchniowych]]{{r|imuz}}.

[[Roślinność]] torfowisk fluwiogenicznych to w krajobrazie środkowoeuropejskim [[szuwar]]y, zwłaszcza ze związku ''[[Magnocaricion]]'', w mniejszym stopniu ''[[Phragmition]]''. Gleba jest żyzna i w razie przesuszenia pojawiają się [[gatunek azotolubny|rośliny azotolubne]], jak [[pokrzywa zwyczajna]], [[sit rozpierzchły]] czy [[sit skupiony]]. Zamieszkują je różne gatunki [[Żabowate|żab]]. Żerują w nich ptaki takie jak [[bąk zwyczajny|bąk]], [[błotniak stawowy]], [[wodnik zwyczajny|wodnik]] czy [[strumieniówka]]{{r|bagna}}.

W Polsce największe kompleksy torfowisk fluwiogenicznych występują w [[dolina]]ch dużych rzek – [[Wisła|Wisły]], [[Odra|Odry]] i [[Narew|Narwi]]{{r|imuz}}.

Z torfowiskami fluwiogenicznymi powiązane mogą być [[mokradło|mokradła]] niezatorfione, jak [[namulisko|namuliska]] czy [[mułowisko|mułowiska]]{{r|okruszko}}.

== Zobacz też ==
* [[torfowisko soligeniczne]], [[torfowisko topogeniczne]], [[torfowisko ombrogeniczne]]
* [[aluwium]]
* [[procesy fluwialne]]
* [[łęg rozlewiskowy]], [[łęg zastoiskowy]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="bagna">{{Cytuj stronę | url = http://bagna.pl/index.php/bagienne-vademecum/139-tmok | tytuł = Typy mokradeł | opublikowany = bagna.pl | data dostępu = 2017-01-15 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170116180719/http://bagna.pl/index.php/bagienne-vademecum/139-tmok | zarchiwizowano = 2017-01-16 }}</ref>
<ref name="imuz">{{Cytuj stronę | url = http://www.gis-mokradla.info/html/index.php?page=zroznicowanie | tytuł = Siedliskowe zróżnicowanie mokradeł | autor = Marek Rycharski 	     | praca = GIS-Mokradła | opublikowany = Instytut Melioracji i Użytków Zielonych | data dostępu = 2017-01-15}}</ref>
<ref name="okruszko">{{Cytuj książkę | tytuł = Woda na obszarach wiejskich | wydawca = Wydawnictwo IMUZ | miejsce = Falenty | data = 2009 | strony = 91-96 | isbn = 978-61875-09-3 | inni = Waldemar Mioduszewski, Wiesław Dembek (red.) | rozdział = Hydrologia mokradeł | imię r = Tomasz | nazwisko r = Okruszko | język = pl}}</ref>
}}

[[Kategoria:Torfoznawstwo]]
[[Kategoria:Typologia mokradeł]]


text:
# Żelewo
Żelewo (niem.: Seelow) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo.
Dawna osada rybacka, później rolnicza. W 1180 biskup kamieński Konrad I nadał klasztorowi w Kołbaczu prawo do pobierania dziesięciny od ludności Żelewa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Kościół filialny pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z końca XVII w., konstrukcji ryglowej, okna umieszczone wysoko pod dachem, zabytkowe wyposażenie. Wieża drewniana oszalowana, z dachem pokrytym gontem, hełm barokowy, dzwonowy. (Obiekt zabytkowy – nr rej. A-1040 z 21.12.1963 r.).

## Podanie o klasztorze w Kołbaczu
Opowiada Franciszek Pałasz, l. 70, urodzony w Stężycy pow. Kartuzy, od 1946 r. zam. w Żelewie pow. Gryfino, woj. szczecińskie:

Klasztòr w Kolbaczu, nie, on już tam jest od tysonca sto, zdaje mi se, szedzesontégo roku. Mówio tak: na, w jezorze Mwiedwie nie buło żadn'ych sejów. I w ogóle mało riby, tak tu dużo riby nie buło. To tén przeor z tego Kolbaczy se założył z tym kusym, żeb'y mu ta seja jakos wprowadz.ic, on jego duszä możé zabrac. Diabuł se uceszył, uogonem zamérdał i pojechał na Łotwe panie, tam, na tén Päjpus, zej tam. No jak tam pojechał, náá, wtedy przeor w strachu, nie, buo niedugo bedze północ, a po północy diabéł przylec.i i go weznie. Tak on posłäł tych swoich braciszków wszystkich, tych mnichów, dookoła jezora uobstawił-ił i zaczón drzec se jak kury – piat'. To diabuł lec.i z tá seją, nie? Jak już buł blisko czuje, że kury piejo, tuo se zlonk i sejä pusc.ił [do jeziora Mwiedwie] i uc.iek, jo, a przeor dusze uocalił.

Źródło:

title: Żelewo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Żelewo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Zelewo nad Miedwiem.JPG
 |opis zdjęcia           = Centrum wsi
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = zachodniopomorskie
 |powiat                 = [[Powiat gryfiński|gryfiński]]
 |gmina                  = [[Stare Czarnowo (gmina)|Stare Czarnowo]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 91
 |kod pocztowy           = 74-106<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1644}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = ZGR
 |SIMC                   = 0783255
 |kod mapy               = Stare Czarnowo (gmina)
 |współrzędne            = 53°17'34"N 14°52'02"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|163606|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Żelewo
 |www                    =
}}
'''Żelewo''' (niem.: ''Seelow'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo zachodniopomorskie|województwie zachodniopomorskim]], w [[powiat gryfiński|powiecie gryfińskim]], w [[Stare Czarnowo (gmina)|gminie Stare Czarnowo]].

Dawna osada rybacka, później rolnicza<ref name="pomorze1">{{Cytuj|autor = [[Czesław Piskorski]]; |tytuł = Pomorze Zachodnie, mały przewodnik |data = 1980 |isbn = 83-217-2292-X |miejsce = Warszawa |wydawca = Wyd. Sport i Turystyka Warszawa |s = 318 |oclc = 8032482}}</ref>. W 1180 [[Biskupstwo kamieńskie|biskup kamieński]] [[Konrad von Salzwedel (biskup pomorski)|Konrad I]] nadał [[Opactwo Cystersów w Kołbaczu|klasztorowi w Kołbaczu]] prawo do pobierania [[Dziesięcina|dziesięciny]] od ludności Żelewa<ref>{{Cytuj |autor = Hugo Lemcke |tytuł = Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Pommern.T.2,Bd.2,H 6,Der Kreis Greifenhagen |data = 1902 |miejsce = Stettin |wydawca = Kommissionsverlag von Léon Saunier}}</ref>.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo szczecińskie (1975–1998)|województwa szczecińskiego]].

[[Kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Żelewie|Kościół filialny pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy]] z końca XVII w., konstrukcji ryglowej, okna umieszczone wysoko pod dachem, zabytkowe wyposażenie. Wieża drewniana oszalowana, z dachem pokrytym gontem, hełm barokowy, dzwonowy<ref name="pomorze2">{{Cytuj|autor = Piotr Skurzyński; |tytuł = Pomorze |data = 2007 |isbn = 978-83-7495-133-3 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wyd. Muza S.A. |s = 139}}</ref>. (Obiekt zabytkowy – ''nr rej. A-1040 z 21.12.1963 r.'').

== Podanie o klasztorze w Kołbaczu ==
Opowiada Franciszek Pałasz, l. 70, urodzony w Stężycy pow. Kartuzy, od 1946 r. zam. w Żelewie pow. Gryfino, woj. szczecińskie<ref>transkrypcja tekstowa: Jan Sadownik, Zofia Przyłuska-Jaworska</ref>:
{{Cytat
 |treść = Klasztòr w Kolbaczu, nie, on już tam jest od tysonca sto, zdaje mi se, szedzesontégo roku. Mówio tak: na, w jezorze Mwiedwie nie buło żadn'ych sejów. I w ogóle mało riby, tak tu dużo riby nie buło. To tén przeor z tego Kolbaczy se założył z tym kusym, żeb'y mu ta seja jakos wprowadz.ic, on jego duszä możé zabrac. Diabuł se uceszył, uogonem zamérdał i pojechał na Łotwe panie, tam, na tén Päjpus, zej tam. No jak tam pojechał, náá, wtedy przeor w strachu, nie, buo niedugo bedze północ, a po północy diabéł przylec.i i go weznie. Tak on posłäł tych swoich braciszków wszystkich, tych mnichów, dookoła jezora uobstawił-ił i zaczón drzec se jak kury – piat'. To diabuł lec.i z tá seją, nie? Jak już buł blisko czuje, że kury piejo, tuo se zlonk i sejä pusc.ił [do jeziora Mwiedwie] i uc.iek, jo, a przeor dusze uocalił.
}}

Źródło:<ref>Opublikowane w dwumiesięczniku ''Literatura Ludowa. Pomorze Zachodnie'', Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Warszawa 1960, rok IV, nr 4-5, s.36 bez zastrzeżenia praw autorskich</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Stare Czarnowo}}

[[Kategoria:Żelewo]]

title: Żelewo

Województwo: zachodniopomorskie

Powiat: gryfiński

Gmina: Stare Czarnowo

Tablice rejestracyjne: ZGR


text:
# Tyłomózgowie
Tyłomózgowie (łac. rhombencephalon) – ostatni z trzech (obok przodomózgowia i śródmózgowia) pierwotnych pęcherzyków mózgowych, rozwojowa część mózgowia kręgowców. Z tyłomózgowia powstaje móżdżek i rdzeń przedłużony.
U człowieka tyłomózgowie w okresie piątego tygodnia rozwoju zarodkowego ulega podziałowi na tyłomózgowie wtórne (zamózgowie), z którego powstają móżdżek i most oraz rdzeniomózgowie, z którego powstaje rdzeń przedłużony.
Stanowi odruchowy ośrodek kaszlu, wydzielania śliny, połykania, automatyczne ośrodki oddychania, hamowania skurczów serca, wydzielania potu, naczyniowo-ruchowy i inne.
Móżdżek wytwarza niewielkie impulsy odpowiedzialne za lekkie fizjologiczne napięcie mięśni szkieletowych (tonus).

title: Tyłomózgowie

wikitext:
[[Plik:Gray708.svg|thumb|Tyłomózgowie człowieka]]
{{dopracować|źródła=2009-08}}
'''Tyłomózgowie''' ({{w języku|la|rhombencephalon}}) – ostatni z trzech (obok [[przodomózgowie|przodomózgowia]] i [[śródmózgowie|śródmózgowia]]) pierwotnych pęcherzyków [[Mózgowie|mózgowych]], rozwojowa część [[mózgowie|mózgowia]] [[kręgowce|kręgowców]]. Z tyłomózgowia powstaje [[móżdżek]] i [[rdzeń przedłużony]]{{r|Jasiński|EncyBio7}}.

U człowieka tyłomózgowie w okresie piątego tygodnia rozwoju zarodkowego ulega podziałowi na [[tyłomózgowie wtórne]] (zamózgowie), z którego powstają [[móżdżek]] i [[most (mózg)|most]] oraz [[rdzeniomózgowie]], z którego powstaje [[rdzeń przedłużony]].

Stanowi odruchowy [[ośrodek]] [[kaszel|kaszlu]], wydzielania [[ślina|śliny]], połykania, automatyczne ośrodki [[oddychanie|oddychania]], hamowania skurczów [[serce|serca]], wydzielania [[pot]]u, naczyniowo-ruchowy i inne.

Móżdżek wytwarza niewielkie impulsy odpowiedzialne za lekkie fizjologiczne napięcie mięśni szkieletowych (tonus).

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Jasiński">{{cytuj | redaktor = Henryk Szarski | rozdział = Układ nerwowy ośrodkowy | autor r = Andrzej Jasiński | tytuł = Anatomia porównawcza kręgowców. Część druga | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1987 | isbn = 83-01-02274-4| s = 337}}</ref>
<ref name="EncyBio7">{{Cytuj książkę | tytuł = Encyklopedia biologiczna | inni = Czesław Jura, Halina Krzanowska (red) | autor r = Maria Śmiałowska | rozdział = mózg kręgowców | tom = VII | tytuł tomu = Mo–Oś | strony = 45–46 | wydawca = Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres | miejsce = Kraków |rok = 1999 |isbn = 83-85909-46-X}}</ref>
}}

{{zastrzeżenia|medycyna}}

{{mózgowie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Mózgowie]]

[[ru:Задний мозг]]


text:
# Franciszek Henryk Nowicki
Franciszek Henryk Siła-Nowicki (ur. 29 stycznia 1864 w Krakowie, zm. 3 września 1935 w Zawoi) – poeta polski okresu Młodej Polski, taternik, działacz socjaldemokratyczny i socjalistyczny, projektodawca Orlej Perci.

## Biografia
Syn Maksymiliana Nowickiego, zoologa i pioniera ochrony przyrody w Polsce oraz Antoniny Kasparek, siostry Franciszka Kasparka, prawnika, rektora UJ.
Za czasów studenckich współredaktor (wraz z m.in. Kazimierzem Tetmajerem, Andrzejem Niemojewskim i Arturem Górskim) socjalizującego czasopisma „Ognisko”, po latach współzałożyciel Polskiej Partii Socjalistyczno-Demokratycznej, od 1894 roku nauczyciel gimnazjalny. Od 1924 roku na emeryturze, w 1934 został członkiem honorowym Związku Zawodowego Literatów Polskich.
Publikował wiersze i opowiadania, w 1891 roku wydał swój jedyny tomik – Poezje, składający się z dwóch części: „Tatry” oraz „Pieśni czasu”. Przekładał również z niemieckiego (m.in. Hermana i Dorotę Goethego).
Był zamiłowanym turystą górskim. M. in. 23 lipca 1897 r. wszedł na Babią Górę – do końca życia stanął na tym szczycie łącznie 50 razy!
5 lutego 1901 r. przedstawił Towarzystwu Tatrzańskiemu projekt utworzenia Orlej Perci, zrealizowany częściowo w latach 1903–1907. W 1902 r. wszedł na bezimienną wówczas przełęcz w masywie Buczynowych Turni w Tatrach, nazwaną potem Przełęczą Nowickiego.

title: Franciszek Henryk Nowicki

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Franciszek Henryk Siła-Nowicki
 |grafika                   = Franciszek Sila-Nowicki.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 29 stycznia 1864
 |miejsce urodzenia         = Kraków
 |data śmierci              = 3 września 1935
 |miejsce śmierci           = Zawoja
 |zawód                     = poeta
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Franciszek Henryk Nowicki
 |wikiźródła                = Franciszek Henryk Nowicki
 |wikicytaty                = Franciszek Henryk Nowicki
}}
'''Franciszek Henryk Siła-Nowicki''' (ur. [[29 stycznia]] [[1864]] w [[Kraków|Krakowie]], zm. [[3 września]] [[1935]] w [[Zawoja|Zawoi]]) – [[liryka|poeta]] polski okresu [[Młoda Polska|Młodej Polski]], [[taternictwo|taternik]], działacz socjaldemokratyczny i socjalistyczny, projektodawca [[Orla Perć|Orlej Perci]].

== Biografia ==
Syn [[Maksymilian Nowicki|Maksymiliana Nowickiego]], zoologa i pioniera ochrony przyrody w Polsce oraz Antoniny Kasparek, siostry [[Franciszek Kasparek|Franciszka Kasparka]], prawnika, rektora [[Uniwersytet Jagielloński|UJ]].

Za czasów studenckich współredaktor (wraz z m.in. [[Kazimierz Przerwa-Tetmajer|Kazimierzem Tetmajerem]], [[Andrzej Niemojewski|Andrzejem Niemojewskim]] i [[Artur Górski (krytyk literacki)|Arturem Górskim]]) socjalizującego czasopisma „Ognisko”, po latach współzałożyciel [[Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Galicji i Śląska Cieszyńskiego|Polskiej Partii Socjalistyczno-Demokratycznej]], od 1894 roku nauczyciel gimnazjalny. Od 1924 roku na emeryturze, w 1934 został członkiem honorowym [[Związek Zawodowy Literatów Polskich|Związku Zawodowego Literatów Polskich]].

Publikował wiersze i opowiadania, w 1891 roku wydał swój jedyny tomik – ''Poezje'', składający się z dwóch części: „Tatry” oraz „Pieśni czasu”. Przekładał również z niemieckiego (m.in. ''Hermana i Dorotę'' [[Johann Wolfgang von Goethe|Goethego]]).

Był zamiłowanym turystą górskim. M. in. 23 lipca 1897 r. wszedł na [[Babia Góra|Babią Górę]] – do końca życia stanął na tym szczycie łącznie 50 razy<ref>Aleksy Siemionow: ''Pierwsza księga pamiątkowa z Diablaka z lat 1894-97'' [w:] „Prace Babiogórskie” 1981 (red. Tomasz Nowalnicki), wyd. Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK na Babiej Górze, Kraków 1982, s. 35-39</ref>!
5 lutego 1901 r. przedstawił [[Polskie Towarzystwo Tatrzańskie|Towarzystwu Tatrzańskiemu]] projekt utworzenia Orlej Perci, zrealizowany częściowo w latach 1903–1907. W 1902 r. wszedł na bezimienną wówczas przełęcz w masywie [[Buczynowe Turnie|Buczynowych Turni]] w [[Tatry|Tatrach]], nazwaną potem [[Przełęcz Nowickiego|Przełęczą Nowickiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę| url=http://z-ne.pl/t,haslo,pol,tatry,0,0,3410,nowicki_franciszek_henryk.html | tytuł =''Wielka encyklopedia tatrzańska'', hasło "Nowicki, Franciszek Henryk" | data dostępu = 2008-11-24 | autor=Zofia | autor2=Witold Henryk Paryscy | autor link=Zofia Radwańska-Paryska | autor link2=Witold Henryk Paryski}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.diablak.zawoja.pl/3_2000/13.html | tytuł = ''Poeta Tatr'' – artykuł o F.H. Nowickim w piśmie „Pod Diablakiem” | opublikowany = diablak.zawoja.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20170517183824/http://www.diablak.zawoja.pl/3_2000/13.html | zarchiwizowano = 2017-05-17}}
* {{Cytuj stronę | url = http://poezjapolska.wordpress.com/2012/12/26/echa-gorskie-franciszek-nowicki/ | tytuł = ''Echa górskie'', Franciszek Nowicki | opublikowany = poezjapolska.wordpress.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20131111104034/http://poezjapolska.wordpress.com/2012/12/26/echa-gorskie-franciszek-nowicki/ | zarchiwizowano = 2013-11-11}}
* {{Cytuj stronę | url = http://poezjapolska.wordpress.com/2012/12/26/morskie-oko-franciszek-nowicki-1864-1935/ | tytuł = ''Morskie Oko'', Franciszek Nowicki | opublikowany = poezjapolska.wordpress.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20131111104029/http://poezjapolska.wordpress.com/2012/12/26/morskie-oko-franciszek-nowicki-1864-1935/ | zarchiwizowano = 2013-11-11}}
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Nowicki,_Franciszek_Henryk_(1864--1935)%22 Dzieła Franciszka Henryka Nowickiego] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nowicki, Franciszek}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie]]
[[Kategoria:Polscy poeci]]
[[Kategoria:Polscy wspinacze]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Zawodowego Literatów Polskich]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1864]]
[[Kategoria:Zmarli w 1935]]
[[Kategoria:Taternicy]]
[[Kategoria:Nowiccy herbu własnego]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Zawoją]]

title: Franciszek Henryk Siła-Nowicki

Data i miejsce urodzenia: 29 stycznia 1864 · Kraków

Data i miejsce śmierci: 3 września 1935 · Zawoja

Zawód, zajęcie: poeta


text:
# PhotoStory
PhotoStory - program do tworzenia multimedialnych pokazów ze zdjęć zapisywanych w plikach AVI, tworzony przez Microsoft.

title: PhotoStory

wikitext:
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = Microsoft PhotoStory
 |rodzaj              = tworzenie pokazów multimedialnych ze zdjęć
 |logo                =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |autor               = Paint.NET Team
 |platforma sprzętowa =
 |system operacyjny   = [[Microsoft Windows]] [[Windows XP|XP]]/[[Windows Server 2003|2003]]/[[Windows Vista|Vista]] +[[Windows Media Player 10]]
 |język programowania =
 |pierwsze wydanie    = [[26 kwietnia]] [[2006]]
 |wersja stabilna     = 3.07, [[8 maja]] [[2007]]
 |wersja testowa      =
 |licencja            = [[freeware]] ([[Otwarte oprogramowanie]])
 |wikibooks           =
 |commons             =
 |www                 = http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyID=92755126-a008-49b3-b3f4-6f33852af9c1&DisplayLang=en]
}}
'''PhotoStory''' - program do tworzenia multimedialnych pokazów ze zdjęć zapisywanych w plikach AVI, tworzony przez [[Microsoft]].

== Linki zewnętrzne ==
*[http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyID=92755126-a008-49b3-b3f4-6f33852af9c1&DisplayLang=en Strona domowa Photostory]

[[Kategoria:Oprogramowanie prezentacyjne]]

title: Microsoft PhotoStory

Autor: Paint.NET Team

Pierwsze wydanie: 26 kwietnia 2006

System operacyjny: Microsoft Windows XP/2003/Vista +Windows Media Player 10

Licencja: freeware (Otwarte oprogramowanie)


text:
# Ostrowy (Zendek)
Ostrowy – część wsi Zendek położona w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Ożarowice.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

## Komunikacja
Na terenie Ostrów znajdują się trzy przystanki autobusowe Zarządu Transportu Metropolitalnego: Zendek VI, Zendek VII nż oraz Zendek Rozwidlenie. Zatrzymują się na nich autobusy linii:
- 179 (Tarnowskie Góry Dworzec – Siedliska),
- 625 (Mierzęcice Magazyny – Zendek Szkoła – Będzin Kościuszki),
- 646 (Sadowie Daleka – Tąpkowice Szkoła),
- 717 (Tąpkowice Szkoła – Zendek Rozwidlenie).

title: Ostrowy (Zendek)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Ostrowy|inne znaczenia nazwy Ostrowy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Ostrowy
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = śląskie
 |powiat                 = [[powiat tarnogórski|tarnogórski]]
 |gmina                  = [[Ożarowice (gmina)|Ożarowice]]
 |sołectwo               = [[Zendek]]
 |miejscowość podstawowa = [[Zendek]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 32
 |kod pocztowy           = 42-625<ref name="poczta" />
 |tablice rejestracyjne  = STA
 |SIMC                   = 0222427
 |kod mapy               = Ożarowice (gmina)
 |współrzędne            = 50°29'24"N 19°06'36"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|160890|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Ostrowy''' – część [[wieś|wsi]] [[Zendek]] położona w województwie [[województwo śląskie|śląskim]], w powiecie [[powiat tarnogórski|tarnogórskim]], w [[Ożarowice (gmina)|gminie Ożarowice]]<ref name="R2015" /><ref name="teryt" />.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo katowickie (1975–1998)|województwa katowickiego]].

== Komunikacja ==
Na terenie Ostrów znajdują się trzy przystanki autobusowe [[Zarząd Transportu Metropolitalnego|Zarządu Transportu Metropolitalnego]]: ''Zendek VI'', ''Zendek VII [[Przystanek na żądanie|nż]]'' oraz ''Zendek Rozwidlenie''<ref name="kzkgop" />. Zatrzymują się na nich autobusy linii<ref name="kzkgop" />:

* '''179''' ([[Tarnowskie Góry]] Dworzec – Siedliska),
* '''625''' ([[Mierzęcice]] Magazyny – [[Zendek]] Szkoła – [[Będzin]] Kościuszki),
* '''646''' ([[Sadowie (powiat będziński)|Sadowie]] Daleka – [[Tąpkowice]] Szkoła),
* '''717''' (Tąpkowice Szkoła – Zendek Rozwidlenie).

== Przypisy ==
<references>
<ref name="kzkgop">{{cytuj stronę |url = https://rj.metropoliaztm.pl/przystanki/ozarowice/ |tytuł = Lista przystanków: Ożarowice |praca = [[Zarząd Transportu Metropolitalnego]] |język = pl |data dostępu = 2019-01-15}}</ref>
<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=1602|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
<ref name="R2015">''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 4 sierpnia 2015 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2015|1636}}).</ref>
<ref name="teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT].</ref>
</references>

{{Gmina Ożarowice}}

[[Kategoria:Zendek]]

title: Ostrowy

Województwo: śląskie

Powiat: tarnogórski

Gmina: Ożarowice

Sołectwo: Zendek

Część miejscowości: Zendek

Tablice rejestracyjne: STA


text:
# Dzieciobójstwo w Łodzi
Dzieciobójstwo w Łodzi (potocznie: dzieci z beczek) – zabójstwo czworga dzieci przez Krzysztofa i Jadwigę N., do którego doszło w latach 1999–2001 w Łodzi. Zwłoki ukryte w beczkach do kiszenia kapusty odkryto 23 kwietnia 2003 roku.

## Przebieg zdarzeń
23 kwietnia 2003 roku w jednej z kamienic przy ulicy Radwańskiej 47 na Polesiu w Łodzi odnaleziono beczki, w której znajdowały się częściowo zmumifikowane zwłoki czworga dzieci (pięcioletnich bliźniaków Adama i Kamila oraz noworodków Macieja i Karoliny) 29-letniego Krzysztofa N. i jego żony, 30-letniej Jadwigi. Do odkrycia doszło na skutek poszukiwania Krzysztofa N., podejrzanego o włamanie. Owinięte w folię ciała były kładzione na spód beczek służących do kiszenia kapusty. Po umieszczeniu zwłok beczki były następnie wypełniane ubraniami, zamykane i uszczelnianie silikonem. W zależności od źródeł podaje się, że w mieszkaniu znajdowały się trzy lub cztery beczki. W momencie odkrycia zwłok Jadwiga N. była w mieszkaniu i od razu przyznała, że w beczkach znajdowały się jej dzieci. Krzysztof N. został zatrzymany w nocy w parku im. księcia Józefa Poniatowskiego. Wraz z nim w parku przebywała również jego córka Monika.
Sąsiedzi zeznali, że bliźniąt nie widzieli od kilku lat, a o istnieniu noworodków nikt z nich nie wiedział. Prawdopodobnie noworodki rodziły się w domu oraz były uśmiercane tuż po porodzie. Monika, jako jedyne żyjące dziecko Krzysztofa i Jadwigi N., bywała zostawiana przez rodziców na kilka dni w mieszkaniu z beczkami. Rodzina, w której doszło do zabójstw, była pod opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W rodzinie kilkakrotnie dochodziło do znęcania się nad dziećmi oraz bicia żony przez Krzysztofa N. Krzysztof N. za znęcanie się nad synem Kamilem został skazany na dwa lata więzienia w zawieszeniu. Po wydaniu wyroku dzieci małżeństwa N. zostały czasowo skierowane do domu dziecka. Ze względu na zaobserwowanie u ojca poprawy zachowania opieka społeczna zdecydowała, by dzieci wróciły do mieszkania przy ul. Radwańskiej. Krzysztof N. i Jadwiga wzięli ślub, odnowili mieszkanie oraz wydzielili w nim kąt dla dzieci. Jesienią 1999 roku kurator odkrył na twarzy jednego z synów małżeństwa N. siniak, który miał pojawić się po przypadkowym uderzeniu w drzwi. Podczas następnych spotkań kurator nie widział dzieci, które zdaniem rodziców miały być na spacerze, u lekarza bądź u babci w Warszawie. Żadna ze służb społecznych nie weryfikowała informacji podawanych przez małżeństwo N. W następnych miesiącach kurator nie widywał również Krzysztofa N., który był poszukiwany przez policję w związku z innymi przestępstwami. W momencie odkrycia zwłok Jadwiga N. była w szóstym miesiącu ciąży.
Według wykazanego śledztwa bliźniacy zostali zamordowani prawdopodobnie jesienią 1999 roku. Krzysztof N. zeznał, że jego syn Kamil „zmarł na nerki”. Ojciec miał zignorować dolegliwości syna i podać mu tabletkę przeciwgorączkową i czekoladę. Rano chłopiec był martwy. Trzy dni po jego śmierci ciało umieszczono w beczce, którą przechowywano w piwnicy. Krzysztof N. zdecydował się ukryć ciało w obawie przed odwieszeniem kary za znęcanie się nad synem. Tuż po ukryciu zwłok rodzina próbowała odebrać sobie życie. Relanium spożyli wszyscy członkowie rodziny, ale tylko Krzysztof N. dobrowolnie chciał popełnić samobójstwo. Na skutek przedawkowania relanium zmarł pięcioletni Adam. Aby sprawdzić, czy chłopiec zmarł, Krzysztof N. zanurzył jego głowę w wannie by sprawdzić, czy Adam oddycha. Po upewnieniu się, że chłopiec nie żyje, ojciec schował ciało syna w kolejnej beczce. Według ustaleń śledczych Adam został specjalnie odurzony, a następnie utopiony. Noworodki zginęły w latach 2000 i 2001 (według innego źródła śmierci obojga dzieci miała nastąpić w 2000 roku). Karolina przeżyła kilka dni, przez trzy dni po narodzinach jej ciało nie zostało umyte. W momencie dokonywania morderstwa Krzysztof N. miał włożyć w usta noworodka watę. Karolina została uśmiercona z obawy o wystawienie negatywnej opinii przez kuratora. Po uśmierceniu dziewczynki jej ciało zostało umieszczone w beczce, w której były zwłoki Kamila. Po śmierci Karoliny beczki przeniesiono do mieszkania, w obawie przed ich kradzieżą przez złodziei. Maciej przyszedł na świat, gdy Krzysztof N. był pijany. Ojciec zeznał, że nie pamięta, czy urodziło się żywe, czy martwe. Według innego źródła rodzice mieli stwierdzić, że Maciej nie żyje, gdyż miało nie reagować na klepnięcie w pośladki. Co roku w Wigilię Krzysztof N. miał kłaść kawałek opłatka na beczkach.
Do 27 kwietnia potwierdzono znalezienie trzech ciał. Były to zwłoki noworodka oraz chłopca, trzecie ciało nie zostało wówczas zidentyfikowane. Według relacji przekazanej przez RMF FM ciała były poćwiartowane. W więziennym szpitalu Jadwiga N. urodziła kolejną córkę Sandrę. We wrześniu 2003 roku sąd rodzinny pozbawił małżeństwo N. władzy rodzicielskiej nad Moniką i Sandrą.

## Proces
W kwietniu 2004 roku Krzysztof i Jadwiga N. zostali oskarżeni o zabójstwo czwórki dzieci, znieważenie zwłok, usiłowanie zabójstwa Moniki oraz oszustwa na szkodę instytucji ZUS i MOPS. W czerwcu 2004 roku oboje zostali skazani na dożywotnie pozbawienie wolności. W marcu 2005 roku sądu utrzymał karę dożywotniego wiezienia dla Krzysztofa N., Jadwidze N. wyrok zmniejszono do 25 lat więzienia. Krzysztof N. został skazany za zabójstwo dwojga dzieci, próbę zabójstwa Moniki, Jadwiga N. za współudział w zabójstwach. Zdaniem sądu, jedno z dzieci zmarło w wyniku nieudzielenia pomocy, inne umarło śmiercią naturalną. Małżeństwo rozwiodło się. Sandra oraz Monika N. znalazły się pod opieką rodziny zastępczej, następnie zostały adoptowane przez pewne małżeństwo z Włoch.

## Odbiór w mediach i kulturze masowej
Dzieciobójstwo w Łodzi było szeroko dyskutowanym wydarzeniem w Polsce. Morderstwo w Łodzi było porównywane do dzieciobójstwa w województwie lubelskim, które odkryto kilka miesięcy później. W mediach zwracano uwagę na: demoralizację rodzin, w których dokonano morderstw, a także sąsiadów i krewnych nie zgłaszających problemów odpowiednim służbom, zaniedbanie ze strony służb społecznych, domniemaną nieefektywność programów socjalnych.
Do dzieciobójstwa w Łodzi odnieśli się raper O.S.T.R. w utworze „ŁDZ”. W 2006 roku w Łodzi powstał zespół Dzieci z Beczek. Pierwsza próba zespołu odbyła się w kamienicy, w której doszło do morderstw. Pod wpływem medialnej krytyki i ostrzeżeniu o złożeniu sprawy w prokuratorze przez Łódzkie Centrum Służby Rodzinie muzycy rozwiązali zespół po kilku tygodniach działalności.

title: Dzieciobójstwo w Łodzi

wikitext:
[[Plik:Бочки пластиковые .jpg|mały|Plastikowe beczki, zbliżone do tych wykorzystanych po łódzkim zabójstwie]]
'''Dzieciobójstwo w Łodzi''' (potocznie: '''dzieci z beczek'''<ref name="onet3" />) – [[zabójstwo]] czworga dzieci przez Krzysztofa i Jadwigę N., do którego doszło w latach 1999–2001 w [[Łódź|Łodzi]]. Zwłoki ukryte w [[Beczka|beczkach]] do kiszenia kapusty odkryto 23 kwietnia 2003 roku.

== Przebieg zdarzeń ==
23 kwietnia 2003 roku w jednej z kamienic przy ulicy Radwańskiej 47 na [[Polesie (Łódź)|Polesiu]] w Łodzi odnaleziono beczki, w której znajdowały się częściowo [[Mumifikacja|zmumifikowane]] zwłoki czworga dzieci (pięcioletnich bliźniaków Adama i Kamila oraz noworodków Macieja i Karoliny) 29-letniego Krzysztofa N. i jego żony, 30-letniej Jadwigi{{odn|Rek-Woźniak|Woźniak|2014|s=53}}<ref name="onet" /><ref name="onet2" />. Do odkrycia doszło na skutek poszukiwania Krzysztofa N., podejrzanego o włamanie<ref name="onet2" />. Owinięte w folię ciała były kładzione na spód beczek służących do kiszenia kapusty. Po umieszczeniu zwłok beczki były następnie wypełniane ubraniami, zamykane i uszczelnianie [[Silikony|silikonem]]<ref name="onet2" />. W zależności od źródeł podaje się, że w mieszkaniu znajdowały się trzy<ref name="polityka" /> lub cztery beczki<ref name="onet2" />. W momencie odkrycia zwłok Jadwiga N. była w mieszkaniu i od razu przyznała, że w beczkach znajdowały się jej dzieci. Krzysztof N. został zatrzymany w nocy w [[Park im. księcia Józefa Poniatowskiego w Łodzi|parku im. księcia Józefa Poniatowskiego]]. Wraz z nim w parku przebywała również jego córka Monika<ref name="lodz" />.

Sąsiedzi zeznali, że bliźniąt nie widzieli od kilku lat, a o istnieniu noworodków nikt z nich nie wiedział. Prawdopodobnie noworodki rodziły się w domu oraz były uśmiercane tuż po porodzie<ref name="polityka" />. Monika, jako jedyne żyjące dziecko Krzysztofa i Jadwigi N., bywała zostawiana przez rodziców na kilka dni w mieszkaniu z beczkami<ref name="onet2" />. Rodzina, w której doszło do zabójstw, była pod opieką [[Ośrodek pomocy społecznej|Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej]]{{odn|Rek-Woźniak|Woźniak|2014|s=53}}. W rodzinie kilkakrotnie dochodziło do znęcania się nad dziećmi oraz bicia żony przez Krzysztofa N.<ref name="onet2" /> Krzysztof N. za znęcanie się nad synem Kamilem został skazany na dwa lata więzienia w zawieszeniu. Po wydaniu wyroku dzieci małżeństwa N. zostały czasowo skierowane do [[Dom dziecka|domu dziecka]]. Ze względu na zaobserwowanie u ojca poprawy zachowania opieka społeczna zdecydowała, by dzieci wróciły do mieszkania przy ul. Radwańskiej. Krzysztof N. i Jadwiga wzięli ślub, odnowili mieszkanie oraz wydzielili w nim kąt dla dzieci. Jesienią 1999 roku kurator odkrył na twarzy jednego z synów małżeństwa N. [[krwiak|siniak]], który miał pojawić się po przypadkowym uderzeniu w drzwi. Podczas następnych spotkań kurator nie widział dzieci, które zdaniem rodziców miały być na spacerze, u lekarza bądź u babci w [[Warszawa|Warszawie]]. Żadna ze służb społecznych nie weryfikowała informacji podawanych przez małżeństwo N. W następnych miesiącach kurator nie widywał również Krzysztofa N., który był poszukiwany przez policję w związku z innymi przestępstwami<ref name="polityka" />. W momencie odkrycia zwłok Jadwiga N. była w szóstym miesiącu ciąży<ref name="onet2" />.

Według wykazanego śledztwa bliźniacy zostali zamordowani prawdopodobnie jesienią 1999 roku{{odn|Rek-Woźniak|Woźniak|2014|s=53}}<ref name="polityka" />. Krzysztof N. zeznał, że jego syn Kamil „zmarł na nerki”<ref name="polityka" />. Ojciec miał zignorować dolegliwości syna i podać mu tabletkę przeciwgorączkową i czekoladę. Rano chłopiec był martwy. Trzy dni po jego śmierci ciało umieszczono w beczce, którą przechowywano w piwnicy<ref name="lodz" />. Krzysztof N. zdecydował się ukryć ciało w obawie przed odwieszeniem kary za znęcanie się nad synem. Tuż po ukryciu zwłok rodzina próbowała odebrać sobie życie. [[Diazepam|Relanium]] spożyli wszyscy członkowie rodziny, ale tylko Krzysztof N. dobrowolnie chciał popełnić [[samobójstwo]]<ref name="polityka" />. Na skutek przedawkowania relanium zmarł pięcioletni Adam. Aby sprawdzić, czy chłopiec zmarł, Krzysztof N. zanurzył jego głowę w wannie by sprawdzić, czy Adam oddycha. Po upewnieniu się, że chłopiec nie żyje, ojciec schował ciało syna w kolejnej beczce<ref name="lodz" />. Według ustaleń śledczych Adam został specjalnie odurzony, a następnie utopiony<ref name="onet2" />. Noworodki zginęły w latach 2000 i 2001<ref name="lodz" /> (według innego źródła śmierci obojga dzieci miała nastąpić w 2000 roku<ref name="lodz.naszemiasto" />). Karolina przeżyła kilka dni, przez trzy dni po narodzinach jej ciało nie zostało umyte. W momencie dokonywania morderstwa Krzysztof N. miał włożyć w usta noworodka watę<ref name="lodz" />. Karolina została uśmiercona z obawy o wystawienie negatywnej opinii przez kuratora<ref name="polityka" />. Po uśmierceniu dziewczynki jej ciało zostało umieszczone w beczce, w której były zwłoki Kamila. Po śmierci Karoliny beczki przeniesiono do mieszkania, w obawie przed ich kradzieżą przez złodziei<ref name="lodz" />. Maciej przyszedł na świat, gdy Krzysztof N. był pijany<ref name="lodz" /><ref name="polityka" />. Ojciec zeznał, że nie pamięta, czy urodziło się żywe, czy martwe<ref name="polityka" />. Według innego źródła rodzice mieli stwierdzić, że Maciej nie żyje, gdyż miało nie reagować na klepnięcie w pośladki<ref name="lodz" />. Co roku w [[Wigilia|Wigilię]] Krzysztof N. miał kłaść kawałek [[Opłatek|opłatka]] na beczkach<ref name="onet2" />.

Do 27 kwietnia potwierdzono znalezienie trzech ciał. Były to zwłoki noworodka oraz chłopca, trzecie ciało nie zostało wówczas zidentyfikowane. Według relacji przekazanej przez [[RMF FM]] ciała były poćwiartowane<ref name="rmf" />. W więziennym szpitalu Jadwiga N. urodziła kolejną córkę Sandrę<ref name="onet2" />. We wrześniu 2003 roku sąd rodzinny pozbawił małżeństwo N. [[Władza rodzicielska|władzy rodzicielskiej]] nad Moniką i Sandrą<ref name="wprost" />.

== Proces ==
W kwietniu 2004 roku Krzysztof i Jadwiga N. zostali oskarżeni o zabójstwo czwórki dzieci, znieważenie zwłok, usiłowanie zabójstwa Moniki oraz oszustwa na szkodę instytucji [[Zakład Ubezpieczeń Społecznych|ZUS]] i MOPS. W czerwcu 2004 roku oboje zostali skazani na dożywotnie pozbawienie wolności. W marcu 2005 roku sądu utrzymał karę dożywotniego wiezienia dla Krzysztofa N., Jadwidze N. wyrok zmniejszono do 25 lat więzienia<ref name="onet2" />. Krzysztof N. został skazany za zabójstwo dwojga dzieci, próbę zabójstwa Moniki, Jadwiga N. za współudział w zabójstwach. Zdaniem sądu, jedno z dzieci zmarło w wyniku nieudzielenia pomocy, inne umarło śmiercią naturalną<ref name="wyborcza" />. Małżeństwo rozwiodło się. Sandra oraz Monika N. znalazły się pod opieką rodziny zastępczej, następnie zostały adoptowane przez pewne małżeństwo z [[Włochy|Włoch]]<ref name="onet2" />.

== Odbiór w mediach i kulturze masowej ==
Dzieciobójstwo w Łodzi było szeroko dyskutowanym wydarzeniem w Polsce<ref name="polityka" /><ref name="lodz" />. Morderstwo w Łodzi było porównywane do [[Dzieciobójstwo w Lublinie|dzieciobójstwa w województwie lubelskim]], które odkryto kilka miesięcy później{{odn|Rek-Woźniak|Woźniak|2014|s=53}}. W mediach zwracano uwagę na: demoralizację rodzin, w których dokonano morderstw, a także sąsiadów i krewnych nie zgłaszających problemów odpowiednim służbom, zaniedbanie ze strony służb społecznych, domniemaną nieefektywność programów socjalnych{{odn|Rek-Woźniak|Woźniak|2014|s=53–54}}.

Do dzieciobójstwa w Łodzi odnieśli się raper [[O.S.T.R.]] w utworze „ŁDZ”<ref name="wyborcza2" />. W 2006 roku w Łodzi powstał zespół Dzieci z Beczek. Pierwsza próba zespołu odbyła się w kamienicy, w której doszło do morderstw<ref name="onet" />. Pod wpływem medialnej krytyki i ostrzeżeniu o złożeniu sprawy w prokuratorze przez Łódzkie Centrum Służby Rodzinie muzycy rozwiązali zespół po kilku tygodniach działalności{{odn|Przybyszewski|Witkowski|2023|s=54}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="lodz">{{Cytuj | tytuł = Łódzkie zbrodnie, o których mówiła cała Polska. Te zdarzenia wstrząsnęły miastem! | url = https://lodz.pl/galeria/lodzkie-zbrodnie-o-ktorych-mowila-cala-polska-te-zdarzenia-wstrzasnely-miastem-54867/?imgNum=3&cHash=23885476b2a61e57a5265248f023c73a | opublikowany = lodz.pl | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="lodz.naszemiasto">{{Cytuj | tytuł = Prawomocny wyrok za zbrodnie dzieciobójstwa | url = https://lodz.naszemiasto.pl/prawomocny-wyrok-za-zbrodnie-dzieciobojstwa/ar/c1-6113651 | opublikowany = lodz.naszemiasto.pl | data = 2005-03-15 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="onet">{{Cytuj | tytuł = Zespół z makabryczną nazwą | url = https://wiadomosci.onet.pl/zespol-z-makabryczna-nazwa/clbq6 | opublikowany = wiadomosci.onet.pl | data = 2006-08-07 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="onet2">{{Cytuj | autor = Patryk Szulc | tytuł = „Zrobili to z ubóstwa”. Tajemnica zwłok dzieci w beczkach przy Radwańskiej | url = https://wiadomosci.onet.pl/lodz/zrobili-to-z-ubostwa-tajemnica-zwlok-dzieci-w-beczkach-przy-radwanskiej/jg4557k | opublikowany = wiadomosci.onet.pl | data = 2023-01-25 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="onet3">{{Cytuj | autor = Maciej Kałach | tytuł = „Rodzina już o duchy nie pyta”. Sprawdzam, jak się żyje w mieszkaniu po „dzieciach w beczkach” | url = https://wiadomosci.onet.pl/lodz/rodzina-juz-o-duchy-nie-pyta-jak-sie-zyje-w-lokalu-po-dzieciach-z-beczek/5m9qfdm | opublikowany = wiadomosci.onet.pl | data = 2024-06-24 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="polityka">{{Cytuj | autor = Bianka Mikołajewska | tytuł = Tacy zwyczajni ludzie | url = https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/klasykipolityki/1757088,1,tacy-zwyczajni-ludzie.read | opublikowany = polityka.pl | data = 2018-08-10 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="rmf">{{Cytuj | tytuł = Łódź: Poćwiartowali 3 własnych dzieci | url = https://www.rmf24.pl/fakty/news-lodz-pocwiartowali-3-wlasnych-dzieci,nId,172523#crp_state=1 | opublikowany = rmf.fm | data = 2003-04-27 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="wprost">{{Cytuj | tytuł = Sprawa zwłok dzieci w beczkach - sąd odbiera władzę rodzicielską | url = https://www.wprost.pl/kraj/49833/Sprawa-zwlok-dzieci-w-beczkach-sad-odbiera-wladze-rodzicielska.html | opublikowany = wprost.pl | data = 2003-09-23 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="wyborcza">{{Cytuj | autor = Bogdan Wróblewski, Anna Kołakowska | tytuł = Sprawa dzieciobójców z ul. Radwańskiej ostatecznie zamknięta | url = https://lodz.wyborcza.pl/lodz/7,35136,3020124.html | opublikowany = lodz.wyborcza.pl | data = 2005-11-17 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
<ref name="wyborcza2">{{Cytuj | autor = Karol Sakosik | tytuł = Śpiewali o niej Rodowicz, Andrus, Rogucki... 10 piosenek o Łodzi | url = https://lodz.wyborcza.pl/lodz/56,44788,19509359,10-piosenek-o-lodzi-znacie-je.html | opublikowany = lodz.wyborcza.pl | data = 2016-01-22 | data dostępu = 2025-03-20}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | autor = Bartosz Przybyszewski, Mateusz Witkowski | tytuł = Podcastex. Polskie milenium. Co zapamiętaliśmy z lat 1999-2005 | miejsce = Warszawa | wydawca = Wydawnictwo W.A.B. | data = 2023 | isbn = 978-83-8319-366-3 | odn = tak}}
* {{Cytuj | autor = Magdalena Rek-Woźniak, Wojciech Woźniak | tytuł = Dziecko, rodzina i państwo w polskiej debacie welfare. Analiza przypadku w perspektywie paniki moralnej | url = https://dspace.uni.lodz.pl/bitstream/handle/11089/7000/03rek-wozniak.pdf?sequence=1&isAllowed=y | czasopismo = Acta Universitatis Lodziensis. Folia Sociologica | wolumin = 50 | data = 2014 | data dostępu = 2025-03-20 | odn = tak}}

[[Kategoria:Zabójstwa w III Rzeczypospolitej|Łódź]]
[[Kategoria:2003 w Polsce]]
[[Kategoria:Historia Łodzi po 1945]]
[[Kategoria:Polesie (Łódź)]]


text:
# Azja Południowo-Wschodnia
Azja Południowo-Wschodnia – region Azji obejmujący Półwysep Indochiński i Archipelag Malajski wraz z Filipinami. Należą do niego następujące państwa:
- Mjanma,
- Tajlandia,
- Kambodża,
- Laos,
- Wietnam,
- Malezja,
- Singapur,
- Indonezja,
- Timor Wschodni,
- Brunei,
- Filipiny.

Zajmują one powierzchnię około 4,495 mln km², z liczbą ludności przekraczającą 550 mln mieszkańców (szacunek na rok 2004).
Niekiedy do Azji Południowo-Wschodniej zalicza się też należące do Indii archipelagi Andamany i Nikobary, oraz stanowiące przedmiot sporu między Chinami a Wietnamem, Malezją i Filipinami archipelagi Paracelski i Spratly. Natomiast wschodnie obszary Indonezji, a dokładniej prowincje papuaskie położone na Nowej Gwinei, zaliczane są przeważnie do Oceanii, a nie do Azji (przynajmniej pod względem kulturowym). Niekiedy także Timor Wschodni zaliczany jest do Oceanii.
W latach 1954–1977 istniała międzynarodowa organizacja o nazwie Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej (SEATO), której celem było zapewnienie pokoju w tym regionie świata. Pakt ten utworzyły dwa państwa tego regionu: Tajlandia i Filipiny oraz kilka mocarstw światowych i regionalnych, które miały swoje interesy w tym regionie, tj. Stany Zjednoczone, Australia, Francja, Nowa Zelandia, Pakistan oraz Wielka Brytania.

title: Azja Południowo-Wschodnia

wikitext:
{{dopracować|więcej przypisów=2020-12}}
[[Plik:Southeast Asia (orthographic projection).svg|right|200px|Azja Południowo-Wschodnia]]
'''Azja Południowo-Wschodnia''' – region [[Azja|Azji]] obejmujący [[Półwysep Indochiński]] i [[Archipelag Malajski]] wraz z [[Filipiny|Filipinami]]. Należą do niego następujące państwa:
* {{Państwo|MMR}},
* {{Państwo|THA}},
* {{Państwo|KHM}},
* {{Państwo|LAO}},
* {{Państwo|VNM}},
* {{Państwo|MYS}},
* {{Państwo|SGP}},
* {{Państwo|IDN}},
* {{Państwo|TLS}},
* {{Państwo|BRN}},
* {{Państwo|PHL}}.
Zajmują one powierzchnię około 4,495 mln km², z liczbą ludności przekraczającą 550 mln mieszkańców (szacunek na rok 2004).
[[Plik:ASEAN countries capitals-en.svg|thumb|left|Mapa Azji Południowo-Wschodniej (podpisy w języku angielskim)]]
Niekiedy do Azji Południowo-Wschodniej zalicza się też należące do Indii archipelagi [[Andamany]] i [[Nikobary]], oraz stanowiące przedmiot sporu między [[Chińska Republika Ludowa|Chinami]] a Wietnamem, Malezją i Filipinami archipelagi [[Wyspy Paracelskie|Paracelski]] i [[Spratly]]. Natomiast wschodnie obszary Indonezji, a dokładniej prowincje papuaskie położone na [[Nowa Gwinea|Nowej Gwinei]], zaliczane są przeważnie do [[Oceania|Oceanii]], a nie do Azji (przynajmniej pod względem kulturowym)<ref>{{Cytuj |autor = R. G. Crocombe |tytuł = Asia in the Pacific Islands: Replacing the West |data = 2007 |data dostępu = 2023-01-07 |isbn = 978-982-02-0388-4 |miejsce = Suva |wydawca = IPS Publications, University of the South Pacific |s = s. xiii |oclc = 213886360 |url = https://books.google.pl/books?id=iDg9oAkwsXAC&pg=PR13 |język = en}}</ref>. Niekiedy także [[Timor Wschodni]] zaliczany jest do Oceanii.

W latach 1954–1977 istniała [[organizacja międzynarodowa|międzynarodowa organizacja]] o nazwie [[Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej]] ([[Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej|SEATO]]), której celem było zapewnienie pokoju w tym regionie świata. Pakt ten utworzyły dwa państwa tego regionu: Tajlandia i Filipiny oraz kilka mocarstw światowych i regionalnych, które miały swoje interesy w tym regionie, tj. [[Stany Zjednoczone]], [[Australia]], [[Francja]], [[Nowa Zelandia]], [[Pakistan]] oraz [[Wielka Brytania]]<ref>{{Cytuj |tytuł = American foreign policy. 1950-1955; basic documents |data dostępu = 2021-02-22 |opublikowany = avalon.law.yale.edu |url = https://avalon.law.yale.edu/20th_century/usmu003.asp}}</ref>.
<!---
do zrobienia

=== Konspekt ===
# Geografia regionu
# Historia regionu
# Kultura regionu (między Indiami a Chinami; wpływy islamu)
# Aktualne problemy polityczne regionu
--->

== Zobacz też ==
{{wikisłownik|Azja Południowo-Wschodnia}}
* [[Indochiny]]
* [[Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej]] (ASEAN)
* [[traktat z Bangkoku]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Regiony Ziemi}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Azja Południowo-Wschodnia| ]]