text:
# Mărăcini (okręg Vrancea)
Mărăcini – wieś w Rumunii, w okręgu Vrancea, w gminie Chiojdeni. W 2011 roku liczyła 119
mieszkańców.

title: Mărăcini (okręg Vrancea)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mărăcini
 |nazwa oryginalna             = Mărăcini
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Vrancea|Vrancea]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Chiojdeni (gmina)|Chiojdeni]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 119
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Vrancea
 |współrzędne                  = 45°33′55″N 26°52′03″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mărăcini''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Vrancea|okręgu Vrancea]], w [[Chiojdeni (gmina)|gminie Chiojdeni]]. W 2011 roku liczyła 119
mieszkańców{{r|rpl}}.
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-11-24 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Gmina Chiojdeni}}
[[Kategoria:Wsie w okręgu Vrancea]]

title: Mărăcini

Państwo: Rumunia

Okręg: Vrancea

Gmina: Chiojdeni


text:
# Kálmán Kalocsay
Kálmán Kalocsay [wym. ˈkaːlmaːn ˈkɒlot͡ʃɒi] (ur. 6 października 1891 w Abaújszántó, zm. 27 lutego 1976 w Budapeszcie) – węgierski esperantysta, pisarz, tłumacz, językoznawca i chirurg.

## Pierwsze badania językoznawcze
Studiował medycynę w Budapeszcie, następnie pracował w szpitalu. W 1916 obronił doktorat.
Jego fascynacja językoznawstwem i literaturą skłoniła go do poszukiwań twórczych sposobów ekspresji językowej i literackiej. Uczył się francuskiego, rosyjskiego, angielskiego, niemieckiego, ido i esperanto. Później miał do czynienia także z polskimi tekstami dzięki swoim geamikoj de PRLo (przyjaciół z PRL-u). W jednej ze swoich prac wyraża podziw dla Jana Kochanowskiego jako dla prekursora badań językowych i literackich w renesansowej Europie. Kalocsay podejmował już próby literackie. Uważał, że znalazł najbardziej zdatny język dla swojej twórczości. Był nim esperanto odkryty przez niego w 1913. Uważał je za szczyt plastyczności ekspresyjnej w języku ze względu na możliwość tworzenia słów oznaczających rzeczy nieistniejące choć zrozumiałe, albo zupełnie nieprzetłumaczalne na inne języki, język oparty na neologizmach. Odrzucał inne języki sztuczne jako mniej giętkie i nie dość płynne znaczeniowo. W swej poezji i filozofii Kalocsay wychodzi więc całkiem analityczne, od języka.

## Poezja

### Mondo kaj koro
Po nauczeniu się esperanta działał w esperanckich pismach. Wypracował w bardzo wysokim stopniu swą znajomość esperanta reformując je na rzecz własnych badań. Owocem tych badań była jego poezja. W 1921 roku wydał w Literatura mondo (Literacki świat) swój pierwszy tom wierszy w języku esperanto – Mondo kaj koro (Świat i serce). O tomie Enciklopedio de Esperanto (Encyklopedia esperanta) wspomina: „Dziełko ukazuje związek językowej giętkości i poetycznej zdolności na wysokim poziomie”. Poeta nawiązywał w tomiku do Romantyzmu pragnąc zbudować klasyczną formę wiersza w różnych gatunkach. Kreował w ten sposób niejako język esperancki. Esperancka krytyka przyjęła poezję Kalocsayego entuzjastycznie.

### Streĉita kordo
Następnym tomikiem był Streĉita kordo (Napięta struna) wydany w 1931 roku. Encyklopedia esperanta wspomina: „Po Parnasie ludów [tłumaczenia poezji przez Antoniego Grabowskiego z 33 języków na język esperanto] nie ukazał się zbiór wierszy tak interesujący dla miłośnika poezji, tak ważny ze względu na stylistyczny i artystyczny punkt widzenia. Najbardziej godna podziwu jest [w tym tomie] różnorodność form poetyckich”. Kalocsay stał się tym samym popularnym poetą esperantystów. Mimo że chciał stworzyć nową formę wyrazu literackiego wszelkie próby uczynienia ze swojej poezji zaumu (języka pozarozumowego), lub innej formy futuryzacji zakończyły się na utrudnieniu esperanta, podwyższeniu jego stylistyki, wprowadzeniu nowych słów i stworzenia literatury na wzór starożytnej. Kalocsay w Streĉita kordo zawarł quasi-antyczne poezje w wielu przypadkach nieprzetłumaczalne dosłownie na inne języki. Pierwszy wiersz noszący tytuł tomu stanowi dygresyjną, przesłaniową inwokację do „struny lamentu i radości” pisaną na przemian jedenastozgłoskowcem i dziesięciozgłoskowcem. Następnie autor prezentuje hymny (nawiązujące do pozytywizmu i romantyzmu), mitoligizuje ideologię i historię esperanta, pojawiają się bajki ezopowe, poemat Ahasvero de amo, sonety i wiersze wykorzystujące heksametr. Mitologizacja większości tych wierszy polega na fascynacji mitologią rzymską, grecką, słowiańską i fińską, a także polskim mesjanizmem (szczególnie Dolora saluto, gdzie naród węgierski porównywany jest do Łazarza narodów). Cała ta nawiązująca do antyku różnorodność, inwokacje, wspomnienia Doktora Esperanto – Zamenhofa, Antoniego Grabowskiego, Théophile’a Carta i opisanie historii esperanta doprowadzają ten tom do formy przypominającej swoisty „epos esperanta”. Paradoksalnie cała ta klasyka jest z założenia futuryzacją poprzez rozwinięty język esperancki.

### Izolo
Kalocsay stworzył także Sekretaj Sonetoj (Tajemne sonety) wydane dopiero w 1989 roku, a także Izolo (Odosobnienie, rzeczownik oznaczający odosobnienie nie tylko jako miejsce, ale także jako rzecz). Izolo składa się z kilku części również ułożonych jak antyczny epos. Pierwszym wierszem jest Ho Esperanto!- inwokacja, ostatnim Adiauxo- epilog. Pierwsza część jest propagandowa, opisuje historię esperanta (czas wojny) i wspomina Zamenhofa, Leo Belmonta, podejmuje dyskusję z esperanckimi literatami jak pisarz Julio Baghy. Część druga znowu nawiązuje do muzyki i jest poematem. Część trzecia to naśladownictwo antyku, szczególnie Horacego. Ta część uważana jest za najwybitniejszą formę wyrazu, najbardziej klasyczną i charakterystyczną dla Kalocsayego. Część czwarta to zbiór sonetów nawiązujących do Szekspira. Izolo wydane rok po śmierci poety (1977), stanowi najwybitniejsze dzieło literatury esperanckiej obok poprzedniego tomu Kalocsayego i dzieł Julio Baghyego.
Poezja Kalocsayego najczęściej analizowana jest ze względu na owo ponowne tworzenie mitu początku, antyku i ogólnie całej tradycji artystycznej za pomocą własnego futuryzmu, wychodzenia poza rozumowe pojmowanie, a jednak w wielu wierszach poeta dowodzi swego związku z katastrofizmem (na przykład wiersz La celoj ĉie dronis) i egzystencjalizmem (Brulanta saliko). W wielu wierszach opisuje także wojnę – te wiersze były inspirowane poezją Horacego.

## Badania, tłumaczenia, prace
Kalocsay poświęcił się szerokim studiom historycznym, językoznawczym i literackim. Studia te opierały się na tłumaczeniu literatury i rozwijaniu języka. Przetłumaczył większość dzieł Horacego. Przetłumaczył też Piekło Dantego, Burzę, Króla Leara i Sen nocy letniej Szekspira, a także dzienniki i Elegie rzymskie Goethego. Z dzieł romantycznych i parnasistowskich Kalocsay przetłumaczył Kwiaty zła Baudelaire’a, Pieśni i romanse Heinego, a także wiele dzieł literatury węgierskiej, między innymi utwory Gézy Gárdonyiego i Imre Madácha.
Oprócz podręczników, słowników i leksykonów językowych Kalocsay określił pełną gramatykę języka esperanto. Jednak jego najważniejszym dziełem stanowiącym traktat twórczości językoznawczo-literackiej jest Lingvo, stilo, formo (Język, styl, forma). Zajmuje się w nim ewolucją języka esperanto w poezji, futuryzacją i trudnością jej osiągnięcia w tym języku ze względu na płynność znaczeniową, rymem esperanckim, wymową i rytmem. Przechodzi do badań klasycznego esperanta i tworzy swoją własną formę tego języka – esperanto średniowieczne. Język ten oparty na członach łacińskich, starożytnej stylizacji i gramatyce stanowi jedną z wielu prób Kalocsayego dążącego do doskonałości w brzmieniu i sensie.

## Poezje
- Dek elektitaj poemoj (początek Streĉita Kordo), 1976
- La dekdu noktoj de satano, 1990
- Mondo kaj Koro, 1921
- Streĉita Kordo 1931, 1978
- Rimportretoj
- Izolo, 1977
- Sekretaj Sonetoj, 1932, 1989
- Versojn oni ne aĉetas, 1992

wikiname: plwiki

title: Kálmán Kalocsay

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko      = Kálmán Kalocsay
 |pseudonim            = C. E. R. Bumy, Kopar, Alex Kay, K. Stelov, Malice Pik, Peter Peneter
 |grafika              = Kalman_Kalocsay_1.jpg
 |opis grafiki         = Kalocsay w 1921 r.
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = [[6 października]] [[1891]]
 |miejsce urodzenia    = [[Abaújszántó]], [[Austro-Węgry]]
 |data śmierci         = [[27 lutego]] [[1976]]
 |miejsce śmierci      = [[Budapeszt]], [[Węgry]]
 |zawód                = lekarz, językoznawca, esperantysta, poeta, pisarz
 |Alma Mater           = [[Uniwersytet im. Loránda Eötvösa w Budapeszcie]]
 |partnerka            = Margit Vangel<ref>[http://www.akademio-literatura.org/amika-societo-de-kalman-kalocsay/kalman-kalocsay-biografio Biografia na stronie Esperanckiej Akademii Literatury]</ref>
 |faksymile            = Kalman Kalocsay signature.svg
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:Kálmán_Kalocsay
}}
[[Plik:1931 Lingvo Stilo Formo.jpg|thumb|Okładka ''Lingvo, stilo, formo'']]
[[Plik:Kalocsay Kálmán Nyúl utca 4.JPG|thumb|Tablica pamiątkowa na domu Kalocsaya w Budapeszcie]]
'''Kálmán Kalocsay''' [wym. ˈkaːlmaːn ˈkɒlot͡ʃɒi] (ur. [[6 października]] [[1891]] w [[Abaújszántó]], zm. [[27 lutego]] [[1976]] w [[Budapeszt|Budapeszcie]]) – [[Węgrzy|węgierski]] [[esperanto|esperantysta]], [[pisarz]], [[tłumacz]], [[językoznawstwo|językoznawca]] i [[chirurgia|chirurg]].

== Pierwsze badania językoznawcze ==
Studiował medycynę w [[Budapeszt|Budapeszcie]], następnie pracował w szpitalu. W 1916 obronił doktorat.

Jego fascynacja językoznawstwem i literaturą skłoniła go do poszukiwań twórczych sposobów ekspresji językowej i literackiej. Uczył się [[język francuski|francuskiego]], [[język rosyjski|rosyjskiego]], [[język angielski|angielskiego]], [[język niemiecki|niemieckiego]], [[ido]] i [[esperanto]]. Później miał do czynienia także z polskimi tekstami dzięki swoim ''geamikoj de PRLo'' (przyjaciół z [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL-u]]). W jednej ze swoich prac wyraża podziw dla [[Jan Kochanowski|Jana Kochanowskiego]] jako dla prekursora badań językowych i literackich w renesansowej Europie. Kalocsay podejmował już próby literackie. Uważał, że znalazł najbardziej zdatny język dla swojej twórczości. Był nim esperanto odkryty przez niego w 1913. Uważał je za szczyt plastyczności ekspresyjnej w języku ze względu na możliwość tworzenia słów oznaczających rzeczy nieistniejące choć zrozumiałe, albo zupełnie nieprzetłumaczalne na inne języki, język oparty na neologizmach. Odrzucał inne [[języki sztuczne]] jako mniej giętkie i nie dość płynne znaczeniowo. W swej poezji i filozofii Kalocsay wychodzi więc całkiem analityczne, od języka.

== Poezja ==
=== Mondo kaj koro ===
Po nauczeniu się esperanta działał w esperanckich pismach. Wypracował w bardzo wysokim stopniu swą znajomość esperanta reformując je na rzecz własnych badań. Owocem tych badań była jego poezja. W 1921 roku wydał w ''Literatura mondo'' (''Literacki świat'') swój pierwszy tom wierszy w języku esperanto – ''Mondo kaj koro'' (''Świat i serce''). O tomie ''Enciklopedio de Esperanto'' (''Encyklopedia esperanta'') wspomina: „Dziełko ukazuje związek językowej giętkości i poetycznej zdolności na wysokim poziomie”. Poeta nawiązywał w tomiku do [[Romantyzm]]u pragnąc zbudować klasyczną formę wiersza w różnych gatunkach. Kreował w ten sposób niejako język esperancki. Esperancka krytyka przyjęła poezję Kalocsayego entuzjastycznie.

=== Streĉita kordo ===
Następnym tomikiem był ''Streĉita kordo'' (''Napięta struna'') wydany w 1931 roku. Encyklopedia esperanta wspomina: „Po ''Parnasie ludów'' [tłumaczenia poezji przez [[Antoni Grabowski (chemik)|Antoniego Grabowskiego]] z 33 języków na język esperanto] nie ukazał się zbiór wierszy tak interesujący dla miłośnika poezji, tak ważny ze względu na stylistyczny i artystyczny punkt widzenia. Najbardziej godna podziwu jest [w tym tomie] różnorodność form poetyckich”. Kalocsay stał się tym samym popularnym poetą esperantystów. Mimo że chciał stworzyć nową formę wyrazu literackiego wszelkie próby uczynienia ze swojej poezji zaumu (języka pozarozumowego), lub innej formy futuryzacji zakończyły się na utrudnieniu esperanta, podwyższeniu jego stylistyki, wprowadzeniu nowych słów i stworzenia literatury na wzór starożytnej. Kalocsay w ''Streĉita kordo'' zawarł quasi-antyczne poezje w wielu przypadkach nieprzetłumaczalne dosłownie na inne języki. Pierwszy wiersz noszący tytuł tomu stanowi dygresyjną, przesłaniową [[inwokacja|inwokację]] do „struny lamentu i radości” pisaną na przemian [[Jedenastozgłoskowiec|jedenastozgłoskowcem]] i [[dziesięciozgłoskowiec|dziesięciozgłoskowcem]]. Następnie autor prezentuje hymny (nawiązujące do pozytywizmu i romantyzmu), mitoligizuje ideologię i historię esperanta, pojawiają się bajki [[ezop]]owe, poemat ''Ahasvero de amo'', sonety i wiersze wykorzystujące [[heksametr daktyliczny|heksametr]]. Mitologizacja większości tych wierszy polega na fascynacji mitologią rzymską, grecką, słowiańską i fińską, a także polskim [[mesjanizm]]em (szczególnie ''Dolora saluto'', gdzie naród węgierski porównywany jest do Łazarza narodów). Cała ta nawiązująca do antyku różnorodność, inwokacje, wspomnienia [[Ludwik Zamenhof|Doktora Esperanto – Zamenhofa]], Antoniego Grabowskiego, [[Théophile Cart|Théophile’a Carta]] i opisanie historii esperanta doprowadzają ten tom do formy przypominającej swoisty „[[epos]] esperanta”. Paradoksalnie cała ta klasyka jest z założenia futuryzacją poprzez rozwinięty język esperancki.

=== Izolo ===
Kalocsay stworzył także ''Sekretaj Sonetoj'' (''Tajemne sonety'') wydane dopiero w 1989 roku, a także ''Izolo'' (''Odosobnienie'', rzeczownik oznaczający odosobnienie nie tylko jako miejsce, ale także jako rzecz). ''Izolo'' składa się z kilku części również ułożonych jak antyczny epos. Pierwszym wierszem jest ''Ho Esperanto!''- inwokacja, ostatnim ''Adiauxo''- epilog. Pierwsza część jest propagandowa, opisuje historię esperanta (czas wojny) i wspomina Zamenhofa, [[Leo Belmont]]a, podejmuje dyskusję z esperanckimi literatami jak pisarz [[Julio Baghy]]. Część druga znowu nawiązuje do muzyki i jest poematem. Część trzecia to naśladownictwo antyku, szczególnie [[Horacy (poeta)|Horacego]]. Ta część uważana jest za najwybitniejszą formę wyrazu, najbardziej klasyczną i charakterystyczną dla Kalocsayego. Część czwarta to zbiór sonetów nawiązujących do [[William Szekspir|Szekspira]]. ''Izolo'' wydane rok po śmierci poety (1977), stanowi najwybitniejsze dzieło literatury esperanckiej obok poprzedniego tomu Kalocsayego i dzieł Julio Baghyego.

Poezja Kalocsayego najczęściej analizowana jest ze względu na owo ponowne tworzenie mitu początku, antyku i ogólnie całej tradycji artystycznej za pomocą własnego futuryzmu, wychodzenia poza rozumowe pojmowanie, a jednak w wielu wierszach poeta dowodzi swego związku z [[katastrofizm (kultura)|katastrofizmem]] (na przykład wiersz ''La celoj ĉie dronis'') i [[Egzystencjalizm (filozofia)|egzystencjalizmem]] (''Brulanta saliko''). W wielu wierszach opisuje także wojnę – te wiersze były inspirowane poezją Horacego.

== Badania, tłumaczenia, prace ==
Kalocsay poświęcił się szerokim studiom historycznym, językoznawczym i literackim. Studia te opierały się na tłumaczeniu literatury i rozwijaniu języka. Przetłumaczył większość dzieł [[Horacy (poeta)|Horacego]]. Przetłumaczył też [[Boska komedia|''Piekło'']] [[Dante Alighieri|Dantego]], ''Burzę'', ''Króla Leara'' i ''Sen nocy letniej'' [[William Szekspir|Szekspira]], a także dzienniki i ''Elegie rzymskie'' [[Johann Wolfgang Goethe|Goethego]]. Z dzieł romantycznych i parnasistowskich Kalocsay przetłumaczył ''Kwiaty zła'' [[Charles Baudelaire|Baudelaire’a]], ''Pieśni i romanse'' [[Heinrich Heine|Heinego]], a także wiele dzieł literatury węgierskiej, między innymi utwory [[Géza Gárdonyi|Gézy Gárdonyiego]] i [[Imre Madách]]a.

Oprócz podręczników, słowników i leksykonów językowych Kalocsay określił pełną gramatykę języka esperanto. Jednak jego najważniejszym dziełem stanowiącym traktat twórczości językoznawczo-literackiej jest ''Lingvo, stilo, formo'' (''Język, styl, forma''). Zajmuje się w nim ewolucją języka esperanto w poezji, futuryzacją i trudnością jej osiągnięcia w tym języku ze względu na płynność znaczeniową, rymem esperanckim, wymową i rytmem. Przechodzi do badań klasycznego esperanta i tworzy swoją własną formę tego języka – esperanto średniowieczne. Język ten oparty na członach łacińskich, starożytnej stylizacji i gramatyce stanowi jedną z wielu prób Kalocsayego dążącego do doskonałości w brzmieniu i sensie.

== Poezje ==
* ''Dek elektitaj poemoj'' (początek Streĉita Kordo), 1976
* ''La dekdu noktoj de satano'', 1990
* ''Mondo kaj Koro'', 1921
* ''Streĉita Kordo'' 1931, 1978
* ''Rimportretoj''
* ''Izolo'', 1977
* ''Sekretaj Sonetoj'', 1932, 1989
* ''Versojn oni ne aĉetas'', 1992

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://egalite.freeweb.hu/kalocsay/index.htm Poezje Kalocsayego]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.esperanto.hu/kalocsay/ | tytuł = Kalocsay Kálmán Baráti Társaság | opublikowany = esperanto.hu | archiwum = https://web.archive.org/web/20070928165246/http://www.esperanto.hu/kalocsay/ | zarchiwizowano = 2007-09-28}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{Esperanto}}

{{SORTUJ:Kalocsay, Kálmán}}
[[Kategoria:Węgierscy lekarze]]
[[Kategoria:Węgierscy pisarze]]
[[Kategoria:Węgierscy tłumacze]]
[[Kategoria:Pisarze esperanccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1891]]
[[Kategoria:Zmarli w 1976]]

title: Kálmán KalocsayC. E. R. Bumy, Kopar, Alex Kay, K. Stelov, Malice Pik, Peter Peneter

Data i miejsce urodzenia: 6 października 1891 · Abaújszántó, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci: 27 lutego 1976 · Budapeszt, Węgry

Partnerka: Margit Vangel


text:
# Jasik (gmina Pale)
Jasik (cyr. Јасик) – wieś w Bośni i Hercegowinie, w Republice Serbskiej, w mieście Sarajewo Wschodnie, w gminie Pale. W 2013 roku liczyła 117 mieszkańców.

title: Jasik (gmina Pale)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Jasik
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Јасик}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BA-SRP
 |3. jednostka administracyjna = [[Gmina Pale|Pale]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Miasto Sarajewo Wschodnie|Sarajewo Wschodnie]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 117{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Jasik''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Јасик) – [[wieś]] w [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], w [[Republika Serbska|Republice Serbskiej]], w [[Miasto Sarajewo Wschodnie|mieście Sarajewo Wschodnie]], w [[Gmina Pale|gminie Pale]]. W 2013 roku liczyła 117 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20170323072344/http://www2.rzs.rs.ba/static/uploads/bilteni/popis/gradovi_opstine_naseljena_mjesta/Rezultati_Popisa_2013_Gradovi_Opstine_Naseljena_Mjesta_WEB.xlsx|tytuł=Резултати Пописа 2013, Градови, општине, насељена мјеста|opublikowany=Републички завод за статистику|język=sr|data dostępu=2019-09-28}}</ref>
}}

{{Gmina Pale}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Pale]]

title: JasikЈасик

Państwo: Bośnia i Hercegowina

Część składowa: Republika Serbska

Miasto: Sarajewo Wschodnie

Gmina: Pale


text:
# Alarm powietrzny
Alarm powietrzny (także alarm lotniczy, alarm przeciwlotniczy) - rodzaj alarmu ogłaszanego za pomocą ustalonych środków (syren, rozgłośni radiowych, ośrodków telewizyjnych i radiofonii przewodowej, gongów, dzwonów, urządzeń sygnalizacji świetlnej, itp.) w celu powszechnego ostrzeżenia o grożącym niebezpieczeństwie uderzeń z powietrza.
Sposoby ogłaszania i odwoływania alarmu powietrznego:
| Rodzaj alarmu    | Sposób ogłoszenia alarmów                                                                                | Sposób ogłoszenia alarmów                                                                                | Sposób ogłoszenia alarmów       | Sposób odwołania alarmów          | Sposób odwołania alarmów                                                                                |
|                  | akustyczny system alarmowy                                                                                | środków masowego przekazu                                                                                | wizualny sygnał alarmowy        | akustyczny system alarmowy        | środków masowego przekazu                                                                                |
| ---------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | ------------------------------- | --------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Alarm powietrzny | Ciągły, modulowany dźwięk syreny w okresie trzech minut - Następujące po sobie sekwencje długich dźwięków sygnałów dźwiękowych pojazdów, gwizdków, trąbek lub innych przyrządów na sprężone powietrze w stosunku 3:1; w przybliżeniu 3 sekundy dźwięku oraz 1 sekunda przerwy · | Powtarzana trzykrotnie zapowiedź słowna: Uwaga! Uwaga! Uwaga! ogłaszam alarm powietrzny dla............................. | Znak żółty w kształcie trójkąta | Dźwięk ciągły trwający 3 minuty · | Powtarzana trzykrotnie zapowiedź słowna: Uwaga! Uwaga! Odwołuję alarm powietrzny dla.......................... |

Po usłyszeniu sygnału alarmu powietrznego należy działać szybko, ale rozważnie i bez paniki.
Osoby znajdujące się w domu powinny:
- ubrać się, zabrać dokumenty osobiste, zapas żywności‚ indywidualne środki ochrony przed skażeniami, środki opatrunkowe oraz w miarę potrzeb i możliwości latarkę elektryczną, koc, odbiornik radiowy z zakresem fal UKF itp.,
- wyłączyć wszystkie urządzenia elektryczne i gazowe oraz wygasić ogień w piecu,
- zamknąć okna i zabezpieczyć mieszkanie,
- zawiadomić o alarmie sąsiadów,
- udać się do najbliższego schronu lub ukrycia.

Osoby znajdujące się miejscu publicznym powinny:
- udać się do najbliższego schronu lub ukrycia,
- pomagać słabszym, chorym i ułomnym, podporządkować się ściśle poleceniom organów i służb obrony cywilnej.

Prowadzący pojazdy mechaniczne po usłyszeniu sygnału alarmu powietrznego winni zatrzymać je i zaparkować tak aby nie blokowały ciągów komunikacyjnych i wejść do ukryć. Kierowca i pasażerowie powinni udać się do najbliższego ukrycia. Osoby, które z jakichkolwiek przyczyn nie zdążyły udać się do budowli ochronnych, ukrywają się w zagłębieniach terenu lub za innymi trwałymi osłonami.
Po usłyszeniu sygnału odwołania alarmu należy:
- opuścić schron (ukrycie),
- w przypadku wystąpienia skażeń poddać się zabiegom sanitarnym,
- przeprowadzić dezaktywację (w przypadku skażeń promieniotwórczych) lub odkażanie (w przypadku skażeń chemicznych) żywności, sprzętu, zwierząt gospodarskich, paszy oraz pozostałego mienia,
- przewietrzyć dokładnie wszystkie pomieszczenia,
- przeprowadzić dezaktywację lub odkażanie odzieży, w której wykonywano wymienione uprzednio zabiegi i poddać się ponownie zabiegom sanitarnym,
- stosować się ściśle do poleceń organów obrony cywilnej,
- w przypadku zagrożenia biologicznego stosować się ściśle do zasad profilaktyki przeciwepidemicznej, ustalonych przez jednostki służby zdrowia.

title: Alarm powietrzny

wikitext:
'''Alarm powietrzny''' (także '''alarm lotniczy''', '''alarm przeciwlotniczy''') - rodzaj [[alarm]]u ogłaszanego za pomocą ustalonych środków ([[Syrena (urządzenie do sygnalizacji dźwiękowej)|syren]], [[radio|rozgłośni radiowych]], [[telewizja|ośrodków telewizyjnych]] i radiofonii przewodowej, [[gong]]ów, [[Dzwon kościelny|dzwonów]], urządzeń sygnalizacji świetlnej, itp.) w celu powszechnego ostrzeżenia o grożącym niebezpieczeństwie uderzeń z powietrza.

Sposoby ogłaszania i odwoływania alarmu powietrznego:<ref>Załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2024 r. (poz. 290) w sprawie systemów wykrywania skażeń i właściwości organów w tych sprawach</ref>
{| class="wikitable"
! Rodzaj alarmu
! colspan=3 | Sposób ogłoszenia alarmów
! colspan=2 | Sposób odwołania alarmów
|-
!
! akustyczny system alarmowy
! [[środki masowego przekazu|środków masowego przekazu]]
! wizualny sygnał alarmowy
! [[akustyka|akustyczny]] system alarmowy
! środków masowego przekazu
|-
| Alarm powietrzny
| Ciągły, [[modulacja|modulowany]] dźwięk syreny w okresie trzech minut - Następujące po sobie sekwencje długich dźwięków sygnałów dźwiękowych pojazdów, gwizdków, trąbek lub innych przyrządów na sprężone powietrze w stosunku 3:1; w przybliżeniu 3 sekundy dźwięku oraz 1 sekunda przerwy
[[Plik:01a rodzaje sygnalow alarmowych.wav]]

| Powtarzana trzykrotnie zapowiedź słowna:
Uwaga! Uwaga! Uwaga!
ogłaszam alarm powietrzny dla.............................
| Znak żółty w kształcie trójkąta
| Dźwięk ciągły trwający 3 minuty
[[Plik:03a rodzaje sygnalow alarmowych.wav]]

| Powtarzana trzykrotnie zapowiedź słowna:
Uwaga! Uwaga!
Odwołuję alarm powietrzny dla..........................
|}

Po usłyszeniu sygnału alarmu powietrznego należy działać szybko, ale rozważnie i bez paniki.
Osoby znajdujące się w domu powinny:

* ubrać się, zabrać dokumenty osobiste, zapas żywności‚ [[indywidualne środki ochrony przed skażeniami]], środki opatrunkowe oraz w miarę potrzeb i możliwości latarkę elektryczną, koc, odbiornik radiowy z zakresem fal [[UKF]] itp.,
* wyłączyć wszystkie urządzenia elektryczne i gazowe oraz wygasić ogień w piecu,
* zamknąć okna i zabezpieczyć mieszkanie,
* zawiadomić o alarmie sąsiadów,
* udać się do najbliższego [[schron]]u lub ukrycia.

Osoby znajdujące się miejscu publicznym powinny:

* udać się do najbliższego schronu lub ukrycia,
* pomagać słabszym, chorym i ułomnym, podporządkować się ściśle poleceniom organów i służb obrony cywilnej.

Prowadzący [[pojazd mechaniczny|pojazdy mechaniczne]] po usłyszeniu sygnału alarmu powietrznego winni zatrzymać je i zaparkować tak aby nie blokowały ciągów komunikacyjnych i wejść do ukryć. Kierowca i pasażerowie powinni udać się do najbliższego ukrycia. Osoby, które z jakichkolwiek przyczyn nie zdążyły udać się do [[schron|budowli ochronnych]], ukrywają się w zagłębieniach terenu lub za innymi trwałymi osłonami.

Po usłyszeniu sygnału odwołania alarmu należy:

* opuścić schron (ukrycie),
* w przypadku wystąpienia skażeń poddać się zabiegom sanitarnym,
* przeprowadzić [[dezaktywacja|dezaktywację]] (w przypadku [[skażenie promieniotwórcze|skażeń promieniotwórczych]]) lub [[Dezynfekcja|odkażanie]] (w przypadku [[skażenie chemiczne|skażeń chemicznych]]) żywności, sprzętu, zwierząt gospodarskich, paszy oraz pozostałego mienia,
* przewietrzyć dokładnie wszystkie pomieszczenia,
* przeprowadzić dezaktywację lub odkażanie odzieży, w której wykonywano wymienione uprzednio zabiegi i poddać się ponownie zabiegom sanitarnym,
* stosować się ściśle do poleceń organów obrony cywilnej,
* w przypadku [[zagrożenie biologiczne|zagrożenia biologicznego]] stosować się ściśle do zasad profilaktyki [[pandemia|przeciwepidemicznej]], ustalonych przez jednostki służby zdrowia.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2024 r. w sprawie systemów wykrywania skażeń i powiadamiania o ich wystąpieniu oraz właściwości organów w tych sprawach ({{Dziennik Ustaw|2024|290}})

{{Sygnały alarmowe i komunikaty ostrzegawcze}}

[[Kategoria:Alarmy|Powietrzny]]


text:
# Philips Ozeo
Philips Ozeo – telefon komórkowy GSM firmy Philips wprowadzony na rynek w 2000 roku. Maksymalny czas czuwania telefonu wynosi 300 godzin, a rozmów 300 minut. Charakteryzuje się długim czasem gotowości i wybieraniem głosowym. Wyświetlacz w tym telefonie jest czarno-biały.

## Obsługiwane częstotliwości
- 900 GSM
- 1800 GSM

### Transmisja danych
- CSD

## Pozostałe funkcje
- alarm wibracyjny,
- budzik,
- data,
- kalendarz,
- kalkulator,
- minutnik,
- profile,
- stoper,
- szablony SMS,
- wybieranie głosowe,
- zegar,
- wiadomości SMS
- dyktafon
- gry[2]
- wysyłanie danych i faksów,

title: Philips Ozeo

wikitext:
{{Telefon infobox
 |nazwa             = Philips Ozeo
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |producent         = [[Philips]]
 |data premiery     = 2000
 |wymiary           = 114 × 51 × 25
 |masa              = 128
 |system operacyjny = producenta
 |pasma             = GSM 900/1800
 |modem             =
 |wyświetlacz       = 87 × 64 piks. ([[Tryb monochromatyczny|monochromatyczny]])
 |procesor          =
 |pamięć            = tylko wew.
 |midp              =
 |bateria           = 700 mAh, [[Akumulator niklowo-metalowo-wodorkowy|NiMH]]
 |komunikacja       =
 |aparat            =
 |commons           =
 |www               =
}}
'''Philips Ozeo''' – [[telefon komórkowy]] [[GSM]] firmy [[Philips]] wprowadzony na rynek w 2000 roku<ref>[http://gsm.magazyn.pl/telefony-komorkowe/philips/ozeo/philipsozeo Philips Ozeo w serwisie gsm.magazyn.pl].</ref>. Maksymalny czas czuwania telefonu wynosi 300 godzin, a rozmów 300 minut. Charakteryzuje się długim czasem gotowości i wybieraniem głosowym. Wyświetlacz w tym telefonie jest czarno-biały.

== Obsługiwane częstotliwości ==
* 900 [[GSM]]
* 1800 GSM

=== Transmisja danych ===
* [[Circuit Switched Data|CSD]]

== Pozostałe funkcje ==
* alarm wibracyjny,
* budzik,
* data,
* kalendarz,
* kalkulator,
* minutnik,
* profile,
* stoper,
* szablony SMS,
* wybieranie głosowe,
* zegar,
* wiadomości [[SMS]]
* [[dyktafon]]
* gry<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.telix.pl/telefon/philips-ozeo-227.html | tytuł = Philips Ozeo w bazie telix.pl | opublikowany = telix.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20170830045436/http://www.telix.pl/telefon/philips-ozeo-227.html | zarchiwizowano = 2017-08-30}}.</ref>
* wysyłanie danych i faksów,

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://archive.is/20071013012834/http://sms.pl/tel/philips,ozeo.php Opis telefonu]

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.telepolis.pl/telefony/philips/ozeo Telefon w bazie Telepolis.pl]
* [http://www.mgsm.pl/pl/katalog/philips/ozeo/ Telefon w bazie mGSM.pl]
* {{Cytuj stronę | url = http://pasjagsm.pl/telefon/Philips-Ozeo | tytuł = Telefon Philips Ozeo w serwisie Pasja GSM | opublikowany = pasjagsm.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20160304135742/http://pasjagsm.pl/telefon/Philips-Ozeo | zarchiwizowano = 2016-03-04}}

[[Kategoria:Telefony komórkowe z 2000 roku]]
[[Kategoria:Philips]]

title: Philips Ozeo

Producent: Philips

System operacyjny: producenta

Wyświetlacz: 87 × 64 piks. (monochromatyczny)

Pamięć: tylko wew.

Standardowa bateria: 700 mAh, NiMH


text:
# Ka-226
Ka-226 – rosyjski śmigłowiec wielozadaniowy zaprojektowany w wytwórni Kamowa. Jest jedynym rosyjskim śmigłowcem, w którym od początku zakładano użycie silników niebędących wytworem rodzimej produkcji.

## Historia
Ka-226 został zaprojektowany z myślą o wypełnianiu zadań, które do tej pory były domeną Mi-1 oraz Ka-26. Prototyp śmigłowca oblatano 4 września 1997 roku, pierwszy egzemplarz seryjny w barwach rosyjskiego Ministerstwa do Spraw Nadzwyczajnych wzbił się w powietrze 28 marca 2001 roku. Produkcja seryjna ruszyła w zakładach mieszczących się w Orenburgu i miejscowości Kumiertau po podpisaniu w 1999 roku kontraktu na budowę pomiędzy Ministerstwem a Kamowem. Użytkownikami śmigłowców została Federalna Służba Bezpieczeństwa, moskiewska policja i przedsiębiorstwo Gazprom. Maszyna ma się znaleźć również na wyposażeniu Rosyjskiego Lotnictwa Sił Lądowych. 6 stycznia 2011 roku ogłoszono wstępne zamówienie na sześć sztuk Ka-226, napędzanych silnikami turbowałowymi Rolls-Royce 250. Docelowo lotnictwo armii planuje nabyć 40 sztuk śmigłowców w wersji Ka-226T, napędzanych silnikami Turbomeca Arrius 2G1. Realizacja całego zamówienia przewidywana jest do 2020 roku. Ka-226 ma być używany do szkolenia załóg śmigłowców Ka-52 oraz pełnić rolę maszyny ogólnego przeznaczenia. W marcu 2012 roku pierwsza piątka Ka-226 trafiła do ośrodka szkoleniowego w Saratowie. Seryjny śmigłowiec ma być wytwarzany w fabryce w Ułan Ude.
W maju 2015 roku Indie wybrały Ka-226T jako podstawową, lekką maszynę dla swojej marynarki i sił lądowych. Decyzję o zakupie 200 śmigłowców Ka-226T indyjski rząd podjął 13 maja 2015 roku. W dalszej kolejności, 24 grudnia tego samego roku podpisano porozumienie o uruchomieniu na terenie Indii licencyjnej budowy śmigłowców. Śmigłowce wytwarzane w Indiach, w wybudowanych specjalnie w tym celu zakładach w Tumakuru będą miały francuskie silniki Turbomeca Arrius 2G1.
Pojedynczy Ka-226 trafił na wyposażenie 10. Brygady Lotnictwa Morskiego ukraińskiego lotnictwa marynarki wojennej. Jednostka na co dzień stacjonuje w bazie lotniczej Kulbakino koło Mikołajowa. Śmigłowiec pierwotnie przeznaczony był dla Państwowej Służby Ukrainy ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, jednak z powodów administracyjnych nigdy do niej nie trafił. 8 czerwca 2018 roku zakończono proces przekazywania maszyny nowemu właścicielowi. W brygadzie, Ka-226 będzie wykorzystywany do zadań ewakuacji medycznej oraz transportu VIP. W trakcie realizacji zadań ewakuacyjnych, na pokładzie może znaleźć się dwóch pacjentów na noszach, członek personelu medycznego oraz sprzęt medyczny. Do zadań transportowych, maszyna może przewieźć maksymalnie sześciu pasażerów.

## Konstrukcja
Maszyna posiada typowy dla konstrukcji Kamowa układ dwóch, współosiowych, trójłopatowych wirników zwany również układem Kamowa. Łopaty wirników wykonane są z kompozytów węglowych. Ważną cechą śmigłowca jest jego modułowa budowa, kabina transportowa może być łatwo i szybko zmieniana na moduł wyposażony w zależności do wykonywanego zadania. Śmigłowiec napędzany jest dwoma silnikami turbowałowymi Rolls-Royce Allison 250-C20R2. W przypadku wersji przeznaczonej dla Służby Bezpieczeństwa przewiduje się zamontowanie mocniejszych silników Turbomeca Arrius 2G2. Maszyna posiada cyfrową awionikę umożliwiającą loty w każdych warunkach pogodowych niezależnie od pory dnia.

## Wersje
- Ka-226A – wersja podstawowa.
- Ka-226AG – wersja przeznaczona dla Gazpromu, która wykorzystywana jest do monitorowania rurociągów.
- Ka-226T – wersja z silnikami Turbomeca Arrius 2G1.
- Ka-226-50 – wersja zmodernizowana
- Ka-226U – wersja szkolna śmigłowca

title: Ka-226

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Ka-226
 |grafika                             = МАКС-2007-ЗВГ-021.jpg
 |podpis grafiki                      =
 |alt grafiki                         =
 |państwo                             = {{Państwo|RUS}}
 |producent                           = [[Kumiertauskie Zakłady Lotnicze]]
 |konstruktor                         = [[Kamow]]
 |typ                                 = śmigłowiec wielozadaniowy
 |konstrukcja                         = mieszana
 |załoga                              =
 |data oblotu                         = 4 września 1997
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         =
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = 2 x [[Silnik turbowałowy]] Rolls-Royce Allison 250-C20R2
 |moc silnika                         = 330 kW (450 KM) każdy
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          =
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 8,1 m
 |długość kadłuba                     = 2,35 m
 |szerokość kadłuba                   = 1,54 m
 |wysokość                            = 4,15 m
 |powierzchnia nośna                  =
 |profil skrzydła                     =
 |RCS                                 =
 |masa własna                         =
 |masa użyteczna                      = 2900 kg
 |masa startowa                       = 3400 kg
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 = 205 km/h
 |prędkość przelotowa                 = 195 km/h
 |prędkość minimalna                  =
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               = 6200 m
 |pułap praktyczny                    = 2500 m
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 965 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             =
 |dobieg                              =
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          =
 |wyposażenie                         =
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = {{państwo|Rosja}}, {{państwo|Indie}}, {{państwo|Ukraina}}
 |rzuty                               =
 |commons                             = Category:Kamov Ka-226
}}
'''Ka-226''' – [[Rosja|rosyjski]] [[śmigłowiec]] wielozadaniowy zaprojektowany w wytwórni [[Kamow]]a. Jest jedynym rosyjskim śmigłowcem, w którym od początku zakładano użycie silników niebędących wytworem rodzimej produkcji.

== Historia ==
[[Plik:Kamov Ka-226 MAKS 2005.jpg|thumb|left|Ka-226T na pokazach MAKS 2005]]
Ka-226 został zaprojektowany z myślą o wypełnianiu zadań, które do tej pory były domeną [[Mi-1]] oraz [[Ka-26]]. Prototyp śmigłowca oblatano 4 września 1997 roku, pierwszy egzemplarz seryjny w barwach rosyjskiego Ministerstwa do Spraw Nadzwyczajnych wzbił się w powietrze 28 marca 2001 roku. Produkcja seryjna ruszyła w zakładach mieszczących się w [[Orenburg]]u i miejscowości [[Kumiertau]] po podpisaniu w 1999 roku kontraktu na budowę pomiędzy Ministerstwem a Kamowem. Użytkownikami śmigłowców została [[Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej|Federalna Służba Bezpieczeństwa]], [[Moskwa|moskiewska]] policja i przedsiębiorstwo [[Gazprom]]. Maszyna ma się znaleźć również na wyposażeniu Rosyjskiego Lotnictwa Sił Lądowych. 6 stycznia 2011 roku ogłoszono wstępne zamówienie na sześć sztuk Ka-226, napędzanych silnikami turbowałowymi Rolls-Royce 250. Docelowo lotnictwo armii planuje nabyć 40 sztuk śmigłowców w wersji Ka-226T, napędzanych silnikami Turbomeca Arrius 2G1. Realizacja całego zamówienia przewidywana jest do 2020 roku. Ka-226 ma być używany do szkolenia załóg śmigłowców [[Ka-52]] oraz pełnić rolę maszyny ogólnego przeznaczenia. W marcu 2012 roku pierwsza piątka Ka-226 trafiła do ośrodka szkoleniowego w [[Saratów|Saratowie]]. Seryjny śmigłowiec ma być wytwarzany w fabryce w [[Ułan Ude]]<ref>Séan Wilson, ''Lotnictwo Sił Lądowych Federacji Rosyjskiej'', „Lotnictwo”, nr 11 (2013), s. 56–61, ISSN 1732-5323.</ref>.

W maju 2015 roku Indie wybrały Ka-226T jako podstawową, lekką maszynę dla swojej marynarki i sił lądowych. Decyzję o zakupie 200 śmigłowców Ka-226T indyjski rząd podjął 13 maja 2015 roku<ref>''Indie na zakupach'', „Lotnictwo”, nr 7 (2015), s. 7, {{ISSN|1732-5323}}</ref>. W dalszej kolejności, 24 grudnia tego samego roku podpisano porozumienie o uruchomieniu na terenie Indii licencyjnej budowy śmigłowców. Śmigłowce wytwarzane w Indiach, w wybudowanych specjalnie w tym celu zakładach w Tumakuru będą miały francuskie silniki Turbomeca Arrius 2G1<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.altair.com.pl/news/view?news_id=18569 |tytuł = Indyjskie Ka-226T |data dostępu = 2016-02-01}}</ref><ref>''Zgoda na produkcję Ka-226T w Indiach'', „Lotnictwo”, nr 2 (2016), s. 7, {{ISSN|1732-5323}}</ref>.

Pojedynczy Ka-226 trafił na wyposażenie 10. Brygady Lotnictwa Morskiego [[Ukraina|ukraińskiego]] lotnictwa marynarki wojennej. Jednostka na co dzień stacjonuje w bazie lotniczej Kulbakino koło [[Mikołajów|Mikołajowa]]. Śmigłowiec pierwotnie przeznaczony był dla Państwowej Służby Ukrainy ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, jednak z powodów administracyjnych nigdy do niej nie trafił. 8 czerwca 2018 roku zakończono proces przekazywania maszyny nowemu właścicielowi. W brygadzie, Ka-226 będzie wykorzystywany do zadań ewakuacji medycznej oraz transportu VIP. W trakcie realizacji zadań ewakuacyjnych, na pokładzie może znaleźć się dwóch pacjentów na noszach, członek personelu medycznego oraz sprzęt medyczny. Do zadań transportowych, maszyna może przewieźć maksymalnie sześciu pasażerów<ref>''Ukraińska marynarka odbiera Ka-226'', „Lotnictwo”, nr 3 (2019), s. 5, {{ISSN|1732-5323}}</ref>.

== Konstrukcja ==
[[Plik:Ukrainian Navy Ka-226.jpg|thumb|Ka-226 Marynarki Wojennej Ukrainy]]
Maszyna posiada typowy dla konstrukcji Kamowa układ dwóch, współosiowych, trójłopatowych [[Wirnik nośny|wirników]] zwany również [[Układ Kamowa|układem Kamowa]]. Łopaty wirników wykonane są z kompozytów węglowych. Ważną cechą śmigłowca jest jego modułowa budowa, kabina transportowa może być łatwo i szybko zmieniana na moduł wyposażony w zależności do wykonywanego zadania. Śmigłowiec napędzany jest dwoma silnikami turbowałowymi Rolls-Royce Allison 250-C20R2. W przypadku wersji przeznaczonej dla Służby Bezpieczeństwa przewiduje się zamontowanie mocniejszych silników Turbomeca Arrius 2G2. Maszyna posiada cyfrową awionikę umożliwiającą loty w każdych warunkach pogodowych niezależnie od pory dnia.

== Wersje ==
* Ka-226A – wersja podstawowa.
* Ka-226AG – wersja przeznaczona dla Gazpromu, która wykorzystywana jest do monitorowania rurociągów.
* Ka-226T – wersja z silnikami Turbomeca Arrius 2G1.
* Ka-226-50 – wersja zmodernizowana
* Ka-226U – wersja szkolna śmigłowca

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Jefim Gordon, ''Początek prób Ka-226'', „[[Skrzydlata Polska]]”, nr 7 (2001), s. 49–50, {{ISSN|0137-866x}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://kahelicopter.com/ka-226/ Informacje na temat KA-226 kahelicopter.com]
* [http://www.aviastar.org/helicopters_eng/ka-226.php/ KA-226 na stronie www.aviastar.org]

{{Kamow}}

[[Kategoria:Śmigłowce Kamow]]
[[Kategoria:Śmigłowce wielozadaniowe]]
[[Kategoria:Śmigłowce o układzie Kamowa]]

title: Ka-226

Państwo: Rosja

Producent: Kumiertauskie Zakłady Lotnicze

Konstruktor: Kamow

Typ: śmigłowiec wielozadaniowy

Konstrukcja: mieszana

Data oblotu: 4 września 1997

Napęd: 2 x Silnik turbowałowy Rolls-Royce Allison 250-C20R2

Moc: 330 kW (450 KM) każdy


text:
# Anna Łapuszczenkowa
Anna Aleksandrowna Łapuszczenkowa, ros. Анна Александровна Лапущенкова (ur. 24 października 1986 w Moskwie) – rosyjska tenisistka. Jest profesjonalistką od 2003 roku.
Jej największy sukces w karierze miał miejsce w Stuttgarcie podczas Porsche Tennis Grand Prix w 2010 roku. Po awansie z kwalifikacji dobrnęła do półfinału w turnieju głównym. Pokonała reprezentantkę Białorusi Wolhę Hawarcową w I rundzie, następnie Wiktoryję Azarankę i Czeszkę Lucie Šafářovą. Zajmując 138. miejsce w rankingu światowym wygrała więc z ówczesną zawodniczką numer 9 (Azaranka) i 38 (Šafářová). W meczu półfinałowym Łapuszczenkowa przegrała z Samanthą Stosur (7:5, 6:3), pomimo iż na początku obydwu setów to Rosjanka górowała na korcie – w secie pierwszym wynik wynosił już 5:2 dla Łapuszczenkowej, a w drugim 3:1).

## Wygrane turnieje ITF
| turnieje z pulą nagród 100 000 $ |
| turnieje z pulą nagród 75 000 $  |
| turnieje z pulą nagród 50 000 $  |
| turnieje z pulą nagród 25 000 $  |
| turnieje z pulą nagród 15 000 $  |
| turnieje z pulą nagród 10 000 $  |

### Gra pojedyncza
|     | Data       | Turniej         | Kat. | ($)    | Naw.     | Finalistka            | Wynik         |
| 1.  | 09/07/2006 | Żukowskij       | ITF  | 10 000 | ziemna   | Julia Sołonickaja     | 1:6, 7:5, 7:5 |
| 2.  | 24/09/2006 | Tbilisi         | ITF  | 10 000 | twarda   | Amina Rakhim          | 7:6, 6:2      |
| 3.  | 12/08/2007 | Moskwa          | ITF  | 10 000 | ziemna   | Ksienija Pałkina      | 6:4, 6:3      |
| 4.  | 19/08/2007 | Penza           | ITF  | 50 000 | ziemna   | Chrystyna Antonijczuk | 6:4, 6:2      |
| 5.  | 02/09/2007 | Moskwa          | ITF  | 50 000 | ziemna   | Hałyna Kosyk          | 6:3, 6:1      |
| 6.  | 10/08/2008 | Moskwa          | ITF  | 75 000 | ziemna   | Anikó Kapros          | 5:1 krecz     |
| 7.  | 15/11/2009 | Mińsk           | ITF  | 50 000 | twarda   | Ludmyła Kiczenok      | 5:7, 7:6, 6:2 |
| 8.  | 07/03/2010 | Mińsk           | ITF  | 25 000 | twarda   | Łesia Curenko         | 6:1, 3:6, 7:6 |
| 9.  | 28/03/2010 | Moskwa          | ITF  | 25 000 | twarda   | Jelena Kulikowa       | 6:4, 6:2      |
| 10. | 04/04/2010 | Chanty-Mansyjsk | ITF  | 50 000 | dywanowa | Ludmyła Kiczenok      | 6:2, 6:2      |
| 11. | 15/08/2010 | Kazań           | ITF  | 50 000 | twarda   | Witalija Djaczenko    | 6:1, 2:6, 7:6 |

title: Anna Łapuszczenkowa

wikitext:
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Anna Łapuszczenkowa
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = RUS
 |data urodzenia        = 24 października 1986
 |miejsce urodzenia     = [[Moskwa]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |wzrost                = 172 cm
 |gra                   = praworęczna
 |status profesjonalny  =
 |zakończenie kariery   =
 |trener                =
 |S turnieje            = 0 WTA, 11 ITF
 |S ranking             = 93 (24 maja 2010)
 |S AO                  =
 |S RG                  =
 |S WM                  = 1R (2010)
 |S US                  =
 |D turnieje            = 0 WTA, 1 ITF
 |D ranking             = 157 (9 marca 2009)
 |D AO                  =
 |D RG                  =
 |D WM                  =
 |D US                  =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Anna Aleksandrowna Łapuszczenkowa''', ros. Анна Александровна Лапущенкова (ur. [[24 października]] 1986 w [[Moskwa|Moskwie]]) – [[Rosjanie|rosyjska]] [[tenis]]istka. Jest profesjonalistką od 2003 roku.

Jej największy sukces w karierze miał miejsce w [[Stuttgart|Stuttgarcie]] podczas [[Porsche Tennis Grand Prix]] w 2010 roku. Po awansie z kwalifikacji dobrnęła do półfinału w turnieju głównym. Pokonała reprezentantkę Białorusi [[Wolha Hawarcowa|Wolhę Hawarcową]] w I rundzie, następnie [[Wiktoryja Azaranka|Wiktoryję Azarankę]] i Czeszkę [[Lucie Šafářová|Lucie Šafářovą]]. Zajmując 138. miejsce w rankingu światowym wygrała więc z ówczesną zawodniczką numer 9 (Azaranka) i 38 (Šafářová). W meczu półfinałowym Łapuszczenkowa przegrała z [[Samantha Stosur|Samanthą Stosur]] (7:5, 6:3), pomimo iż na początku obydwu setów to Rosjanka górowała na korcie – w secie pierwszym wynik wynosił już 5:2 dla Łapuszczenkowej, a w drugim 3:1).

== Wygrane turnieje ITF ==
{| class="wikitable" style="font-size:80%; width:20%;"
|- style="background:#f88379;"
| turnieje z pulą nagród 100 000 $
|- style="background:#f7e98e;"
| turnieje z pulą nagród 75 000 $
|- style="background:#addfad;"
| turnieje z pulą nagród 50 000 $
|- style="background:lightblue;"
| turnieje z pulą nagród 25 000 $
|- style="background:#ccccff;"
| turnieje z pulą nagród 15 000 $
|- style="background:#f0f8ff;"
| turnieje z pulą nagród 10 000 $
|}
=== Gra pojedyncza ===
{| class="sortable wikitable" style="font-size: 90%"
|-bgcolor="#CCCCCC"
|
|'''Data'''
|'''Turniej'''
|'''Kat.'''||'''($)'''||'''Naw.'''
| width="160" |'''Finalistka'''
|'''Wynik'''
|-
|- style="background:#f0f8ff;"
|align=right|1.||align=right| 09/07/2006
|{{Flaga|RUS}} [[Żukowskij]]
| ITF || {{formatnum:10000}} || ziemna
|{{Flaga|RUS}} [[Julia Sołonickaja]]
| 1:6, 7:5, 7:5
|- style="background:#f0f8ff;"
|align=right|2.||align=right| 24/09/2006
|{{Flaga|GEO}} [[Tbilisi]]
| ITF || {{formatnum:10000}} || twarda
|{{Flaga|KAZ}} [[Amina Rakhim]]
| 7:6, 6:2
|- style="background:#f0f8ff;"
|align=right|3.||align=right| 12/08/2007
|{{Flaga|RUS}} [[Moskwa]]
| ITF || {{formatnum:10000}} || ziemna
|{{Flaga|KGZ}} [[Ksienija Ułukan|Ksienija Pałkina]]
| 6:4, 6:3
|- style="background:#addfad;"
|align=right|4.||align=right| 19/08/2007
|{{Flaga|RUS}} [[Penza]]
| ITF || {{formatnum:50000}} || ziemna
|{{Flaga|UKR}} [[Chrystyna Antonijczuk]]
| 6:4, 6:2
|- style="background:#addfad;"
|align=right|5.||align=right| 02/09/2007
|{{Flaga|RUS}} [[Moskwa]]
| ITF || {{formatnum:50000}} || ziemna
|{{Flaga|UKR}} [[Hałyna Kosyk]]
| 6:3, 6:1
|- style="background:#f7e98e;"
|align=right|6.||align=right| 10/08/2008
|{{Flaga|RUS}} [[Moskwa]]
| ITF || {{formatnum:75000}} || ziemna
|{{Flaga|HUN}} [[Anikó Kapros]]
| 5:1 krecz
|- style="background:#addfad;"
|align=right|7.||align=right| 15/11/2009
|{{Flaga|BLR}} [[Mińsk]]
| ITF || {{formatnum:50000}} || twarda
|{{Flaga|UKR}} [[Ludmyła Kiczenok]]
| 5:7, 7:6, 6:2
|- style="background:lightblue;"
|align=right|8.||align=right| 07/03/2010
|{{Flaga|BLR}} [[Mińsk]]
| ITF || {{formatnum:25000}} || twarda
|{{Flaga|RUS}} [[Łesia Curenko]]
| 6:1, 3:6, 7:6
|- style="background:lightblue;"
|align=right|9.||align=right| 28/03/2010
|{{Flaga|RUS}} [[Moskwa]]
| ITF || {{formatnum:25000}} || twarda
|{{Flaga|RUS}} [[Jelena Kulikowa]]
| 6:4, 6:2
|- style="background:#addfad;"
|align=right|10.||align=right| 04/04/2010
|{{Flaga|RUS}} [[Chanty-Mansyjsk]]
| ITF || {{formatnum:50000}} || dywanowa
|{{Flaga|UKR}} [[Ludmyła Kiczenok]]
| 6:2, 6:2
|- style="background:#addfad;"
|align=right|11.||align=right| 15/08/2010
|{{Flaga|RUS}} [[Kazań]]
| ITF || {{formatnum:50000}} || twarda
|{{Flaga|RUS}} [[Witalija Djaczenko]]
| 6:1, 2:6, 7:6
|}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|k|data=29 sierpnia 2013}}

{{SORTUJ:Łapuszczenkowa, Anna}}
[[Kategoria:Rosyjskie tenisistki]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: · Anna Łapuszczenkowa

Data i miejsce urodzenia: 24 października 1986 · Moskwa

Gra: praworęczna

Wygrane turnieje:
0 WTA, 11 ITF
0 WTA, 1 ITF


text:
# Kościół św. Jana Chrzciciela w Prochowicach
Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Prochowice diecezji legnickiej.

## Architektura
Jest to budowla wzniesiona w latach 1845–1847 przez inspektora budowlanego Tischlera w neogotyckim stylu architektonicznym z elementami neoromańskimi. kościół posiada jednonawowy korpus wzniesiony na planie prostokąta połączony od strony wschodniej z krótkim, zamkniętym wielobocznie prezbiterium. Od strony północnej do fasady jest dobudowana wieża z 1927 roku, wybudowana na planie kwadratu i nakryta namiotowym daszkiem. Elewacje ceglane są spięte narożnikowymi przyporami, fasada i elewacja wschodnia korpusu są zwieńczone schodkowymi szczytami ozdobionymi płaskimi niszami czyli blendami i dekoracyjnym pasem fryzu z łożonego z terakoty.

## Wyposażenie
Wewnątrz świątyni są umieszczone elementy barokowego wyposażenia pochodzące z kościoła klasztornego Cystersów w Lubiążu. Ołtarz główny wykonany został w 1695 roku przez Matthiasa Steinla. Jest ozdobiony figurami Archaniołów (wcześniej Anioła Stróża). W warsztacie Matthiasa Steinla zostały wykonane także znajdujące się na cokołach rzeźby archaniołów Michała i Gabriela, jak i umieszczone na ambonie, prospekcie i emporze organowej rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego, Mojżesza, Jana Ewangelisty oraz inne. Na ścianach został zawieszony obraz w stylu barokowym: „Chrzest Chrystusa”. Droga krzyżowa dla świątyni została wykonana w 1853 roku przez R. Schalla.

## Otoczenie
Przed kościołem znajdują się barokowe kamienne figury Madonny z Dzieciątkiem Jezus i św. Jana Nepomucena.

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Jana Chrzciciela
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = A/2338/529/L z dnia 14.04.1981<ref>{{zabytek|dolnośląskie|strony = 99|data dostępu = 2016-09-13}}</ref>
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Prochowice, kościół pw. Św. Jana Chrzciciela - 27.02.2011 r..JPG
 |opis grafiki              = widok od frontu
 |państwo                   =  dolnośląskie
 |miejscowość               = [[Prochowice]]<br />ul. Legnicka
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[parafia św. Jana Chrzciciela w Prochowicach|św. Jana Chrzciciela]]
 |administratura typ        = [[Parafia]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Jan Chrzciciel|św. Jana Chrzciciela]]
 |dzień wspomnienia         = [[24 czerwca]]
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1845
 |data zakończenia budowy   = 1847
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    = kościół parafialny
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[neogotyk|neogotycki]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = cegła
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            = 3
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 1
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Prochowice
 |współrzędne               = 51°16′20.09″N 16°21′30.03″E
 |opis miejsca              = Kościół św. Jana Chrzciciela
 |commons                   = Category:Saint John the Baptist church in Prochowice
 |www                       =
}}
'''Kościół świętego Jana Chrzciciela''' – [[kościół łaciński|rzymskokatolicki]] [[kościół parafialny]] należący do [[dekanat Prochowice|dekanatu Prochowice]] [[diecezja legnicka|diecezji legnickiej]].
== Architektura ==
Jest to budowla wzniesiona w latach 1845–1847 przez inspektora budowlanego Tischlera w [[neogotyk|neogotyckim]] stylu architektonicznym z elementami [[neoromanizm|neoromańskimi]]. [[Kościół (budynek)|kościół]] posiada jednonawowy korpus wzniesiony na planie [[prostokąt]]a połączony od strony [[Wschód (strona świata)|wschodniej]] z krótkim, zamkniętym wielobocznie [[prezbiterium]]. Od strony [[Północ (strona świata)|północ]]nej do fasady jest dobudowana [[wieża]] z 1927 roku, wybudowana na planie [[kwadrat]]u i nakryta [[dach namiotowy|namiotowym daszkiem]]. Elewacje ceglane są spięte narożnikowymi [[skarpa (architektura)|przyporami]], fasada i elewacja wschodnia korpusu są zwieńczone schodkowymi szczytami ozdobionymi płaskimi niszami czyli [[Blenda (architektura)|blendami]] i dekoracyjnym pasem fryzu z łożonego z terakoty.

== Wyposażenie ==
Wewnątrz świątyni są umieszczone elementy [[barok]]owego wyposażenia pochodzące z [[kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubiążu|kościoła klasztornego Cystersów w Lubiążu]]. [[Ołtarz]] główny wykonany został w 1695 roku przez Matthiasa Steinla. Jest ozdobiony figurami Archaniołów (wcześniej Anioła Stróża). W warsztacie Matthiasa Steinla zostały wykonane także znajdujące się na cokołach [[rzeźba|rzeźby]] archaniołów Michała i Gabriela, jak i umieszczone na ambonie, prospekcie i emporze organowej rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego, Mojżesza, Jana Ewangelisty oraz inne. Na ścianach został zawieszony [[obraz]] w stylu [[barok]]owym: „Chrzest Chrystusa”. [[Droga krzyżowa]] dla świątyni została wykonana w 1853 roku przez R. Schalla<ref>{{cytuj stronę | url = http://prochowice.diecezjalegnica.pl/strona2.php?q=31| tytuł = Historia kościoła | opublikowany = Parafia p.w. św. Jana chrzciciela w Prochowicach| data dostępu = 2016-09-13}}</ref>.
== Otoczenie ==
Przed kościołem znajdują się barokowe kamienne figury Madonny z Dzieciątkiem Jezus i św. Jana Nepomucena.<ref name="pilch">{{cytuj książkę|nazwisko=Pilch|imię=Józef|tytuł=Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska|wydawca=[[Wydawnictwo „Arkady”|Wydawnictwo Arkady]]|miejsce=Warszawa|rok=2005|strony=278|isbn=83-213-4366-X}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Prochowice,_figura_%C5%9Bw._Jana_Nepomucena_przed_ko%C5%9Bcio%C5%82em_pw._%C5%9Bw._Jana_Chrzciciela_(Aw58).JPG|tytuł=Prochowice, figura św. Jana Nepomucena przed kościołem pw. św. Jana Chrzciciela| autor = Aw58 |opublikowany= Wikimedia Commons | data dostępu = 2013-09-14 }}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Prochowice,_figura_Matki_Bo%C5%BCej_z_Dzieci%C4%85tkiem_przed_ko%C5%9Bcio%C5%82em_pw._%C5%9Bw._Jana_Chrzciciela_(Aw58).JPG|tytuł=Prochowice, figura Matki Bożej z Dzieciątkiem przed kościołem pw. św. Jana Chrzciciela| autor = Aw58 |opublikowany= Wikimedia Commons | data dostępu = 2013-09-14}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polska-org.pl/514730,Prochowice,Kosciol_parafialny_sw_Jana_Chrzciciela.html         Zdjęcia i ilustracje w serwisie dolny-slask.org.pl]

{{Parafie dekanatu Prochowice}}

{{SORTUJ:Prochowice}}
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela]]
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Prochowicach|Kościół]]
[[Kategoria:Architektura neogotycka w województwie dolnośląskim]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie legnickim]]
[[Kategoria:Chrześcijaństwo w Prochowicach]]
[[kategoria:Historia Prochowic]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1847]]

title: Kościół św. Jana Chrzciciela

Państwo: Polska

Województwo: dolnośląskie

Miejscowość: Prochowice · ul. Legnicka

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Parafia: św. Jana Chrzciciela

Wezwanie: św. Jana Chrzciciela

Wspomnienie liturgiczne: 24 czerwca

Aktualne przeznaczenie: kościół parafialny

Styl: neogotycki

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła

Ołtarz · • liczba ołtarzy: · 3


text:
# Robert Foxworth
Robert Heath Foxworth (ur. 1 listopada 1941 w Houston) – amerykański aktor telewizyjny, teatralny i filmowy, także reżyser.

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodził się w Houston w Teksasie jako syn scenarzystki Erny Beth (z domu Seamman) i dekarza Johna Howarda Foxwortha. Uczęszczał do Lamar High School Alumni w Houston.

### Kariera
Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę jako aktor teatralny, szczególnie w Arena Stage w Waszyngtonie. Po występie w jednym z odcinków serialu CBS Playhouse (1969) – pt. Sadbird, został zaangażowany do roli Davida Hansena w serialu CBS Storefront Lawyers (1970–1971).
Początkowo miał grać rolę JR Ewinga w operze mydlanej CBS Dallas, jednak ostatecznie został zastąpiony przez Larry’ego Hagmana. Za telewizyjną kreację Chase’a Gioberti, cierpliwego bratanka Angeli Channing (w tej roli Jane Wyman) w operze mydlanej CBS Falcon Crest (1981–1987) w 1986 wraz z Susan Sullivan otrzymał nominację do nagrody Soap Opera Digest Award w kategorii ulubiona para.
Użyczył swojego głosu Autobotowi Ratchetowi w filmie Transformers (2007) i jego sequelach.

## Życie prywatne
24 września 1964 ożenił się z Marilyn McCormick, z którą ma dwoje dzieci, w tym Brendona Bogarda. W 1974 rozwiedli się. 28 stycznia 1993 poślubił aktorkę Elizabeth Montgomery, z którą był w małżeństwie aż do jej śmierci 18 maja 1995. 2 sierpnia 1998 roku ożenił się z zawodniczką futbolu amerykańskiego Stacey Thomas.

## Filmografia

### Filmy fabularne
- 1977: Port lotniczy ’77 (Airport ’77) jako Chambers
- 1978: Omen II (Damien: Omen II) jako Paul Buher
- 1981: Piotr i Paweł (Peter and Paul, TV) jako Piotr Apostoł
- 1989: Bitwa wśród gwiazd (Beyond the Stars) jako Richard Michaels
- 2006: Syriana jako Tommy Barton
- 2006: Bibliotekarz II: Tajemnice kopalni króla Salomona (The Librarian: Return to King Solomon’s Mines) jako wujek Jerry
- 2007: Transformers jako Ratchet (głos)
- 2007: Przed ołtarzem (Kiss the Bride) jako Wayne
- 2009: Transformers: Zemsta upadłych (Transformers: Revenge of the Fallen) jako Ratchet (głos)
- 2011: Transformers 3 (Transformers: Dark of the Moon) jako Ratchet (głos)
- 2014: Transformers: Wiek zagłady (Transformers: Age of Extinction) jako Ratchet i Leadfoot (głos)

### Seriale TV
- 1969: CBS Playhouse jako Alex
- 1970–1971: Storefront Lawyers jako David Hansen
- 1971: Ekipa wyrzutków (The Mod Squad) jako dr Gary Lefferts
- 1972: Ulice San Francisco jako Dennis Hailey
- 1972: Medical Center jako Pete DeCarta
- 1973: Hawaii 5-0 jako dr Eric Fowler
- 1973: Ulice San Francisco jako Ted Cullen
- 1974: Barnaby Jones jako Whit Brewer
- 1981–1987: Falcon Crest jako Chase Gioberti
- 1989: Columbo jako Frank Brailie
- 1992: Malibu Road 2000 jako Hal Lanford
- 1994: Babilon 5 (Babylon 5) jako generał William Hague
- 1994: SeaQuest jako Royce Shelton
- 1995: Świat pana trenera (Coach) jako Peter
- 1995: Napisała: Morderstwo (Murder She Wrote) jako prof. Harry Matthews
- 1995: Gdzie diabeł mówi dobranoc (Picket Fences) jako prokurator Lane
- 1995: Babilon 5 (Babylon 5) jako generał William Hague
- 1996: Star Trek: Stacja kosmiczna (Star Trek: Deep Space Nine) jako Admirał Leyton
- 1996: Po tamtej stronie (The Outer Limits) jako Charles Halsey
- 1997: Prawo i bezprawie (Law & Order: Trial by Jury) jako profesor Charles Evans
- 2000: Życie przede wszystkim (Strong Medicine) jako dr Ezra Stowe
- 2000: Prawo i porządek: sekcja specjalna (Law & Order: Special Victims Unit) jako dr Ben Hadley
- 2001–2003: Sześć stóp pod ziemią (Six Feet Under) jako dr Bernard Chenowith
- 2003: Prawo i bezprawie (Law & Order: Trial by Jury) jako dr Frederick Barrett
- 2002: Potyczki Amy (Judging Amy) jako pan Falsey
- 2003: Gwiezdne wrota (Stargate SG-1) jako Chairman Ashwan
- 2003: Jeremiah jako prezydent Emerson
- 2004: Star Trek: Enterprise jako Administrator V’Las
- 2004–2005: Liga Sprawiedliwych (Justice League) jako profesor Emil Hamilton (głos)
- 2005: Kochane kłopoty (Gilmore Girls) jako Charlie Davenport
- 2005: Prezydencki poker (The West Wing) jako senator George Montgomery
- 2005: Prawo i porządek: sekcja specjalna (Law & Order: Special Victims Unit) jako dr Lett
- 2006: Kości (Bones) jako Branson Rose
- 2006: Orły z Bostonu (Boston Legal) jako sędzia Simon Devon
- 2006: Bracia i siostry (Brothers & Sisters) jako Harry Packard
- 2007: Uprowadzeni (Kidnapped) jako Benjamin Rand
- 2007: Sędziowie z Queens (Queens Supreme) jako sędzia Mark Van Leer
- 2007: Żniwiarz (The Reaper) jako Harold
- 2011: Chaos jako Bernard LaRouche

title: Robert Foxworth

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Robert Foxworth
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Robert Foxworth 1975.JPG
 |opis grafiki              = Robert Foxworth w serialu ''Cannon'' (1975)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Robert Heath Foxworth
 |data urodzenia            = 1 listopada 1941
 |miejsce urodzenia         = [[Houston]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = aktor, reżyser
 |współmałżonek             = Marilyn McCormick (1964–1974)
[[Elizabeth Montgomery]] (1993–1995; jej śmierć)
Stacey Thomas (od 1998)
 |lata aktywności           = od 1969
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |faksymile                 =
 |opis faksymile            =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Robert Heath Foxworth'''<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.nytimes.com/movies/person/24600/Robert-Foxworth |tytuł = Robert Foxworth – About This Person – Movies & TV |opublikowany = „[[The New York Times]]” |język = en |archiwum = http://archive.is/QJSiv |zarchiwizowano = 2020-04-12 |data dostępu = 2020-04-12}}</ref> (ur. [[1 listopada]] [[1941 w filmie|1941]] w [[Houston]]) – amerykański aktor telewizyjny, teatralny i filmowy, także reżyser.

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodził się w [[Houston]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.filmreference.com/film/69/Robert-Foxworth.html |tytuł = Robert Foxworth Biography (1941-) |opublikowany = Film Reference |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref> w [[Teksas]]ie jako syn scenarzystki Erny Beth (z domu Seamman)<ref>{{cytuj stronę |url = https://au.beamly.com/celebs/robert-foxworth/8246671d-aac9-11e3-ff76-59768b4a145e |tytuł = Robert Foxworth |opublikowany = Beamly |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20150402162310/https://au.beamly.com/celebs/robert-foxworth/8246671d-aac9-11e3-ff76-59768b4a145e |zarchiwizowano = 2015-04-02 |data dostępu = 2020-04-12}}</ref> i dekarza Johna Howarda Foxwortha<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.hollywoodpreviews.com/robert-foxworth.html |tytuł = Robert Foxworth |opublikowany = Hollywood Movies |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20091027195659/http://www.hollywoodpreviews.com/robert-foxworth.html |zarchiwizowano = 2009-10-27 |data dostępu = 2020-04-12}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = https://archive.ph/20150315162613/https://lockerdome.com/7224872418030145/7224872418024518 |tytuł = Robert Foxworth |opublikowany = LockerDome |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>. Uczęszczał do Lamar High School Alumni w Houston<ref>{{cytuj stronę |url = http://fortworthclassmates.com/default.asp |tytuł = Lamar High School |opublikowany = FortWorthClassmates.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20170213081841/http://www.fortworthclassmates.com/default.asp |zarchiwizowano = 2017-02-13 |data dostępu = 2020-04-12}}</ref>.

=== Kariera ===
Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę jako aktor teatralny, szczególnie w Arena Stage w [[Waszyngton]]ie<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.rottentomatoes.com/celebrity/robert_foxworth/ |tytuł = Robert Foxworth |opublikowany = [[Rotten Tomatoes]] |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>. Po występie w jednym z odcinków serialu ''CBS Playhouse'' (1969) – pt. ''Sadbird'', został zaangażowany do roli Davida Hansena w serialu CBS ''Storefront Lawyers'' (1970–1971)<ref>{{cytuj stronę |url = http://allstarpics.famousfix.com/pic-gallery/robert-foxworth-pics.htm |tytuł = Robert Foxworth – Bio, Facts, Family |opublikowany = FamousFix |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>.

Początkowo miał grać rolę JR Ewinga w [[Opera mydlana|operze mydlanej]] [[CBS]] ''[[Dallas (serial telewizyjny 1978)|Dallas]]'', jednak ostatecznie został zastąpiony przez [[Larry Hagman|Larry’ego Hagmana]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.theguardian.com/tv-and-radio/2012/nov/24/larry-hagman-obituary-jr-dallas |tytuł = Larry Hagman Obituary |opublikowany = „[[The Guardian]]” |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>. Za telewizyjną kreację Chase’a Gioberti, cierpliwego bratanka Angeli Channing (w tej roli [[Jane Wyman]]) w operze mydlanej CBS ''Falcon Crest'' (1981–1987)<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.allmovie.com/artist/robert-foxworth-p24600 |tytuł = Robert Foxworth Biography |autor = Hal Erickson |opublikowany = [[AllMovie]] |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref> w 1986 wraz z [[Susan Sullivan]] otrzymał nominację do nagrody Soap Opera Digest Award w kategorii ulubiona para.

Użyczył swojego głosu [[Autoboty|Autobotowi]] [[Ratchet]]owi w filmie ''[[Transformers (film)|Transformers]]'' ([[2007 w filmie|2007]]) i [[Transformers (seria filmów)|jego sequelach]].

== Życie prywatne ==
24 września 1964 ożenił się z Marilyn McCormick, z którą ma dwoje dzieci, w tym Brendona Bogarda. W 1974 rozwiedli się. 28 stycznia 1993 poślubił aktorkę [[Elizabeth Montgomery]], z którą był w małżeństwie aż do jej śmierci 18 maja 1995<ref>{{cytuj stronę |url = http://dating.famousfix.com/tpx_26302/robert-foxworth/dating |tytuł = Who is Robert Foxworth dating? |opublikowany = FamousFix |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>. 2 sierpnia 1998 roku ożenił się z zawodniczką [[Futbol amerykański|futbolu amerykańskiego]] Stacey Thomas<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.famoushookups.com/site/relationship_detail.php?name=Robert-Foxworth&relid=13976&celebid=7555 |tytuł = Robert Foxworth and Stacey Thomas |opublikowany = FamousHookups.com |język = en |data dostępu = 2015-03-14}}</ref>.

== Filmografia ==
=== Filmy fabularne ===
* [[1977 w filmie|1977]]: ''[[Port lotniczy ’77]]'' (''Airport ’77'') jako Chambers
* [[1978 w filmie|1978]]: ''[[Omen II]]'' (''Damien: Omen II'') jako Paul Buher
* [[1981 w filmie|1981]]: ''Piotr i Paweł'' (''Peter and Paul'', TV) jako [[Piotr Apostoł]]
* [[1989 w filmie|1989]]: ''Bitwa wśród gwiazd'' (''Beyond the Stars'') jako Richard Michaels
* [[2006 w filmie|2006]]: ''[[Syriana]]'' jako Tommy Barton
* [[2006 w filmie|2006]]: ''[[Bibliotekarz II: Tajemnice kopalni króla Salomona]]'' (''The Librarian: Return to King Solomon’s Mines'') jako wujek Jerry
* [[2007 w filmie|2007]]: ''[[Transformers (film)|Transformers]]'' jako [[Ratchet]] (głos)
* [[2007 w filmie|2007]]: ''[[Przed ołtarzem]]'' (''Kiss the Bride'') jako Wayne
* [[2009 w filmie|2009]]: ''[[Transformers: Zemsta upadłych]]'' (''Transformers: Revenge of the Fallen'') jako [[Ratchet]] (głos)
* [[2011 w filmie|2011]]: ''[[Transformers 3]]'' (''Transformers: Dark of the Moon'') jako [[Ratchet]] (głos)
* [[2014 w filmie|2014]]: ''[[Transformers: Wiek zagłady]]'' (''Transformers: Age of Extinction'') jako [[Ratchet]] i Leadfoot (głos)

=== Seriale TV ===
* 1969: ''CBS Playhouse'' jako Alex
* 1970–1971: ''Storefront Lawyers'' jako David Hansen
* 1971: ''Ekipa wyrzutków'' (''The Mod Squad'') jako dr Gary Lefferts
* 1972: ''[[Ulice San Francisco]]'' jako Dennis Hailey
* 1972: ''Medical Center'' jako Pete DeCarta
* 1973: ''Hawaii 5-0'' jako dr Eric Fowler
* 1973: ''[[Ulice San Francisco]]'' jako Ted Cullen
* 1974: ''[[Barnaby Jones]]'' jako Whit Brewer
* 1981–1987: ''Falcon Crest'' jako Chase Gioberti
* 1989: ''[[Columbo]]'' jako Frank Brailie
* 1992: ''[[Malibu Road 2000]]'' jako Hal Lanford
* 1994: ''[[Babilon 5]]'' (''Babylon 5'') jako generał William Hague
* 1994: ''[[SeaQuest]]'' jako Royce Shelton
* 1995: ''[[Świat pana trenera]]'' (''Coach'') jako Peter
* 1995: ''[[Napisała: Morderstwo]]'' (''Murder She Wrote'') jako prof. Harry Matthews
* 1995: ''[[Gdzie diabeł mówi dobranoc]]'' (''Picket Fences'') jako prokurator Lane
* 1995: ''[[Babilon 5]]'' (''Babylon 5'') jako generał William Hague
* 1996: ''[[Star Trek: Stacja kosmiczna]]'' (''Star Trek: Deep Space Nine'') jako Admirał Leyton
* 1996: ''[[Po tamtej stronie (serial telewizyjny 1995)|Po tamtej stronie]]'' (''The Outer Limits'') jako Charles Halsey
* 1997: ''[[Prawo i bezprawie]]'' (''Law & Order: Trial by Jury'') jako profesor Charles Evans
* 2000: ''Życie przede wszystkim'' (''Strong Medicine'') jako dr Ezra Stowe
* 2000: ''[[Prawo i porządek: sekcja specjalna]]'' (''Law & Order: Special Victims Unit'') jako dr Ben Hadley
* 2001–2003: ''[[Sześć stóp pod ziemią]]'' (''Six Feet Under'') jako dr Bernard Chenowith
* 2003: ''[[Prawo i bezprawie]]'' (''Law & Order: Trial by Jury'') jako dr Frederick Barrett
* 2002: ''[[Potyczki Amy]]'' (''Judging Amy'') jako pan Falsey
* 2003: ''[[Gwiezdne wrota (serial telewizyjny)|Gwiezdne wrota]]'' (''Stargate SG-1'') jako Chairman Ashwan
* 2003: ''[[Jeremiah (serial telewizyjny)|Jeremiah]]'' jako prezydent Emerson
* 2004: ''[[Star Trek: Enterprise]]'' jako Administrator V’Las
* 2004–2005: ''[[Liga Sprawiedliwych]]'' (''Justice League'') jako profesor Emil Hamilton (głos)
* 2005: ''[[Kochane kłopoty]]'' (''Gilmore Girls'') jako Charlie Davenport
* 2005: ''[[Prezydencki poker]]'' (''The West Wing'') jako senator George Montgomery
* 2005: ''[[Prawo i porządek: sekcja specjalna]]'' (''Law & Order: Special Victims Unit'') jako dr Lett
* 2006: ''[[Kości (serial telewizyjny)|Kości]]'' (''Bones'') jako Branson Rose
* 2006: ''[[Orły z Bostonu]]'' (''Boston Legal'') jako sędzia Simon Devon
* 2006: ''[[Bracia i siostry]]'' (''Brothers & Sisters'') jako Harry Packard
* 2007: ''[[Uprowadzeni]]'' (''Kidnapped'') jako Benjamin Rand
* 2007: ''[[Sędziowie z Queens]]'' (''Queens Supreme'') jako sędzia Mark Van Leer
* 2007: ''[[Żniwiarz (serial telewizyjny)|Żniwiarz]]'' (''The Reaper'') jako Harold
* 2011: ''[[Chaos (serial telewizyjny)|Chaos]]'' jako Bernard LaRouche

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0289343|Robert Foxworth}}
* {{Filmweb|osoba|54514|Robert Foxworth}}
* {{NNDB|osoba|531/000110201|Robert Foxworth}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Foxworth, Robert}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy głosowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy reżyserzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1941]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Houston]]

title: Robert Foxworth

Imię i nazwisko: Robert Heath Foxworth

Data i miejsce urodzenia: 1 listopada 1941 · Houston

Zawód: aktor, reżyser

Współmałżonek: Marilyn McCormick (1964–1974) · Elizabeth Montgomery (1993–1995; jej śmierć) · Stacey Thomas (od 1998)


text:
# Jacek Głowacz
Jacek Marian Głowacz (ur. 18 września 1951 w Wierzbie lub w Lublinie) – polski samorządowiec, przedsiębiorca i nauczyciel, zawodnik i sędzia piłki ręcznej, w latach 2002–2006 członek zarządu województwa pomorskiego II kadencji.

## Życiorys
Początkowo mieszkał w Wierzbie, w 1957 przeprowadził się z rodzicami do Cieplewa. W 1965 ukończył szkołę podstawową w Łęgowie, następnie został uczniem technikum mechaniczno-elektrycznego w Gdańsku. W latach 1965–1972 był zawodnikiem piłki ręcznej w Wybrzeżu Gdańsk (przede wszystkim w drużynie juniorskiej). Od 1971 pracował jako elektromontażysta i serwisant w Zakładach Aparatury Okrętowej w Sopocie, w latach 1976–1982 w ośrodkach sportu i rekreacji w Pruszczu Gdańskim i Kartuzach. Od 1977 studiował w Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu. Tam w 1981 uzyskał tytuł magistra sportu i trenera II klasy w piłce ręcznej. W latach 80. pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego i trener piłki ręcznej w Wybrzeżu Gdańsk. W tym okresie działał także w NSZZ „Solidarność”.
W latach 90. zajął się prowadzeniem przedsiębiorstwa eksportującego zabawki (z tym okresem wiążą się bankructwo oraz objęcie postępowaniem komornika).  W latach 1999–2000 odbył studia podyplomowe z ekonomii i zarządzania na Politechnice Gdańskiej oraz kursy menedżerskie i z zarządzania opieką zdrowotną. Wieloletni działacz sportowy, m.in. członek organów Związku Piłki Ręcznej w Polsce oraz przewodniczący komisji rewizyjnej Pomorskiego Okręgowego Związku Koszykówki (z rekomendacji Gryfa Tczew), a także sędzia tej dyscypliny sportowej.
Od 1999 działał w Stronnictwie Narodowym, następnie w Lidze Polskich Rodzin. Z jej ramienia w 2001 kandydował do Sejmu, a w 2002 uzyskał mandat w sejmiku pomorskim. 2 grudnia 2002 został powołany na członka zarządu województwa pomorskiego, odpowiedzialnego za politykę społeczną. Zakończył pełnienie funkcji wraz z upływem kadencji zarządu 27 listopada 2006. W związku z wejściem do koalicji wbrew partyjnym rekomendacjom został wykluczony z klubu LPR, podjął jednocześnie współpracę z Platformą Obywatelską. W 2006 z ramienia PO bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, później nie kontynuował działalności politycznej.

title: Jacek Głowacz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Jacek Głowacz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 18 września 1951
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = samorządowiec, przedsiębiorca, nauczyciel
 |Alma Mater                = [[Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu]]
 |stanowisko                = członek zarządu województwa pomorskiego (2002–2006)
 |partia                    = [[Stronnictwo Narodowe (III Rzeczpospolita)|SN]], [[Liga Polskich Rodzin|LPR]], [[Platforma Obywatelska|PO]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Jacek Marian Głowacz''' (ur. [[18 września]] [[1951]] w [[Wierzba (województwo lubelskie)|Wierzbie]]<ref name="who">''Who is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków'', Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).</ref> lub w [[Lublin]]ie<ref name="HM">Henryk Majewski ''Złota siódemka'', wyd. Oficyna Gdańska, Gdańsk 2016, s. 173.</ref>) – [[Polska|polski]] [[samorząd terytorialny w Polsce|samorządowiec]], [[przedsiębiorca]] i [[nauczyciel]], zawodnik i sędzia [[piłka ręczna|piłki ręcznej]], w latach 2002–2006 [[zarządy województw II kadencji|członek zarządu]] [[województwo pomorskie|województwa pomorskiego]] II kadencji.

== Życiorys ==
Początkowo mieszkał w Wierzbie, w 1957 przeprowadził się z rodzicami do [[Cieplewo|Cieplewa]]<ref name="HM" />. W 1965 ukończył szkołę podstawową w [[Łęgowo (województwo pomorskie)|Łęgowie]], następnie został uczniem technikum mechaniczno-elektrycznego w Gdańsku<ref name="who"/><ref name="HM" />. W latach 1965–1972 był zawodnikiem piłki ręcznej w [[Wybrzeże Gdańsk (piłka ręczna)|Wybrzeżu Gdańsk]] (przede wszystkim w drużynie juniorskiej)<ref name="HM" />. Od 1971 pracował jako elektromontażysta i serwisant w Zakładach Aparatury Okrętowej w Sopocie, w latach 1976–1982 w ośrodkach sportu i rekreacji w Pruszczu Gdańskim i Kartuzach. Od 1977 studiował w [[Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu|Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu]]<ref name="who"/><ref name="HM" />. Tam w 1981 uzyskał tytuł magistra sportu i trenera II klasy w piłce ręcznej<ref name="who"/><ref name="HM" />. W latach 80. pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego i trener piłki ręcznej w Wybrzeżu Gdańsk<ref name="who"/><ref name="HM" />. W tym okresie działał także w [[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|NSZZ „Solidarność”]]{{r|trójmiasto}}.

W latach 90. zajął się prowadzeniem przedsiębiorstwa eksportującego zabawki (z tym okresem wiążą się bankructwo oraz objęcie postępowaniem komornika{{r|trójmiasto}}).  W latach 1999–2000 odbył studia podyplomowe z ekonomii i zarządzania na [[Politechnika Gdańska|Politechnice Gdańskiej]] oraz kursy menedżerskie i z zarządzania opieką zdrowotną<ref name="who"/><ref name="who"/>. Wieloletni działacz sportowy, m.in. członek organów [[Związek Piłki Ręcznej w Polsce|Związku Piłki Ręcznej w Polsce]]{{r|wyborcza}} oraz przewodniczący komisji rewizyjnej [[Polski Związek Koszykówki|Pomorskiego Okręgowego Związku Koszykówki]] (z rekomendacji [[Gryf Tczew|Gryfa Tczew]]), a także sędzia tej dyscypliny sportowej{{r|nm}}.

Od 1999 działał w [[Stronnictwo Narodowe (III Rzeczpospolita)|Stronnictwie Narodowym]]{{r|wyborcza}}, następnie w [[Liga Polskich Rodzin|Lidze Polskich Rodzin]]. Z jej ramienia w 2001 kandydował do Sejmu{{r|pkw2001}}, a w 2002 uzyskał mandat w [[Sejmik Województwa Pomorskiego|sejmiku pomorskim]]{{r|pkw2002}}. 2 grudnia 2002 został powołany na członka zarządu województwa pomorskiego{{r|uchwała}}, odpowiedzialnego za politykę społeczną{{r|trójmiasto}}. Zakończył pełnienie funkcji wraz z upływem kadencji zarządu 27 listopada 2006. W związku z wejściem do koalicji wbrew partyjnym rekomendacjom został wykluczony z klubu LPR, podjął jednocześnie współpracę z [[Platforma Obywatelska|Platformą Obywatelską]]. W 2006 z ramienia PO bez powodzenia ubiegał się o reelekcję{{r|pkw2006}}, później nie kontynuował działalności politycznej.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="wyborcza">{{Cytuj stronę | url = https://classic.wyborcza.pl/archiwumGW/1935660/SPORTOWIEC-Z-LIGI | tytuł = Sportowiec z Ligi | data = 2 grudnia 2002 | opublikowany = wyborcza.pl | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
<ref name="nm">{{Cytuj stronę | url = https://pomorskie.naszemiasto.pl/tczew-stac-na-i-lige-uwaza-jacek-glowacz-czlonek-zarzadu/ar/c2-141325 | tytuł = Tczew stać na I ligę – uważa Jacek Głowacz, członek Zarządu Województwa Pomorskiego | nazwisko = Bucki | imię = Zbigniew | data = 9 lutego 2004 | opublikowany = naszemiasto.pl | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
<ref name="trójmiasto">{{Cytuj stronę | url = https://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Komornik-u-wicemarszalka-n6415.html | tytuł = Komornik u wicemarszałka | nazwisko = Katka | imię = Krzysztof | nazwisko2 = Janowski | imię2 = Dariusz | data = 27 stycznia 2003 | opublikowany = trojmiasto.pl | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
<ref name="uchwała">[https://bip.pomorskie.eu/pobierz/64269.html Uchwała nr 7/II/02 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 2 grudnia 2002 roku w sprawie wyboru Członka Zarządu Województwa Pomorskiego]</ref>
<ref name="pkw2001">{{Cytuj stronę | url = https://wybory2001.pkw.gov.pl/220000/SSSS25/sjg2_k9o.html | tytuł = Serwis PKW – Wybory 2001 | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
<ref name="pkw2002">{{Cytuj stronę | url = https://wybory2002.pkw.gov.pl/sejmik/gw1/w22/index.html | tytuł = Serwis PKW – Wybory 2002 | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
<ref name="pkw2006">{{Cytuj stronę | url = https://wybory2006.pkw.gov.pl/kbw/wybKandydaci990b.html?jdn=220000&typ=0 | tytuł = Serwis PKW – Wybory 2006 | data dostępu = 2022-07-12}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Głowacz, Jacek}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu]]
[[Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989)]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Gdańskiem]]
[[Kategoria:Politycy Ligi Polskich Rodzin]]
[[Kategoria:Politycy Platformy Obywatelskiej]]
[[Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego (1989–2001)]]
[[Kategoria:Polscy działacze sportowi]]
[[Kategoria:Polscy nauczyciele wychowania fizycznego]]
[[Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy piłkarze ręczni]]
[[Kategoria:Polscy sędziowie piłki ręcznej]]
[[Kategoria:Radni sejmiku województwa pomorskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]

title: Jacek Głowacz

Data urodzenia: 18 września 1951

Partia: SN, LPR, PO


text:
# John Stowe
John Eric Stowe OFM Conv. (ur. 15 kwietnia 1966 w Amherst, Ohio) – amerykański duchowny katolicki, biskup Lexington od 2015.

## Życiorys
Święcenia kapłańskie otrzymał 16 września 1995 w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych. Przez osiem lat pracował w zakonnej parafii w El Paso, a w latach 2003–2010 był wikariuszem generalnym miejscowej diecezji. W 2010 został wikariuszem prowincji Matki Bożej Pocieszenia.
12 marca 2015 papież Franciszek mianował go biskupem diecezjalnym Lexington. Sakry udzielił mu metropolita Louisville - arcybiskup Joseph Kurtz.

title: John Stowe

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = John Stowe
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    = Coat of arms of John Eric Stowe.svg
 |dewiza                  = Annuntiamus verbum vitae
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Stany Zjednoczone]]
 |data urodzenia          = [[15 kwietnia]] [[1966]]
 |miejsce urodzenia       = [[Amherst (Ohio)|Amherst]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Biskup Lexington
 |1. funkcja - okres      = od 2015
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych]]
 |data ślubów zakonnych   = 1 sierpnia 1992
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 16 września 1995
 |data nominacji          = 12 marca 2015
 |data sakry              = 5 maja 2015
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     =
 |data konsekracji          = 5 maja 2015
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Joseph Kurtz]]
 |współkonsekratorzy        = [[Armando Ochoa]]<br />[[Gabriel Enrique Montero Umaña]]
 |biskupi konsekrowani      =
|biskupi współkonsekrowani  =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Anthony Celino]]|31 marca 2023}}
}}
'''John Eric Stowe [[Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych|OFM Conv.]]''' (ur. [[15 kwietnia]] [[1966]] w [[Amherst (Ohio)|Amherst]], [[Ohio]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] duchowny [[katolicyzm|katolicki]], biskup [[Diecezja Lexington|Lexington]] od 2015.

== Życiorys ==
[[Sakrament święceń|Święcenia kapłańskie]] otrzymał 16 września 1995 w [[Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych|Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych]]. Przez osiem lat pracował w zakonnej parafii w [[El Paso (Teksas)|El Paso]], a w latach 2003–2010 był wikariuszem generalnym [[Diecezja El Paso|miejscowej diecezji]]. W 2010 został wikariuszem prowincji Matki Bożej Pocieszenia.

12 marca 2015 [[Poczet papieży|papież]] [[Franciszek (papież)|Franciszek]] mianował go biskupem diecezjalnym [[Diecezja Lexington|Lexington]]. [[Sakra|Sakry]] udzielił mu metropolita Louisville - arcybiskup [[Joseph Kurtz]].

== Bibliografia ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bstowe |tytuł = John Stowe |data dostępu = 2015-03-12}}
* [https://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2015/03/12/0181/00407.html Informacja o nominacji w Biuletynie watykańskim z dnia 12 marca 2015] {{lang|it}} [dostęp 2022-02-09]

{{biskupi Lexington}}

{{Biskupi diecezjalni metropolii Louisville}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Stowe, John}}
[[Kategoria:Amerykańscy biskupi katoliccy]]
[[Kategoria:Amerykańscy franciszkanie konwentualni]]
[[Kategoria:Diecezja rzymskokatolicka Lexington]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]

title: John Stowe

Herb duchownego: Annuntiamus verbum vitae

Kraj działania: Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia: 15 kwietnia 1966 · Amherst

Wyznanie: katolicyzm

Inkardynacja: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych

Śluby zakonne: 1 sierpnia 1992

Prezbiterat: 16 września 1995

title: Sukcesja apostolska

Konsekrator: Joseph Kurtz

Współkonsekratorzy: Armando Ochoa · Gabriel Enrique Montero Umaña


text:
# Stanley Climbfall
Stanley Climbfall – drugi album długogrający zespołu Lifehouse wydany 17 września 2002 roku, z którego pochodzą takie single jak "Spin" i uwielbiany przez fanów "Take Me Away".

## Spis utworów
1. "Spin" – 4:50
2. "Wash" – 4:48
3. "Sky Is Falling" – 3:29
4. "Anchor" – 5:02
5. "Am I Ever Gonna Find Out" – 2:39
6. "Stanley Climbfall" – 3:49
7. "Out Of Breath" – 3:20
8. "Just Another Name" – 3:24
9. "Take Me Away" – 4:47
10. "My Precious" – 4:24
11. "Empty Space" – 5:02
12. "The Beginning" – 4:38
13. "How Long" – 5:09**
14. "Sky Is Falling" (Acoustic Version) – 2:53**
15. "Take Me Away" (Acoustic Version) - 3:56**

** - utwory, które pojawiły się w edycji specjalnej albumu.

title: Stanley Climbfall

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Stanley Climbfall
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Lifehouse]]
 |wydany                    = 17 września 2002
 |nagrywany                 = grudzień 2001 - czerwiec 2002
 |gatunek                   = [[rock alternatywny]], [[rock]], [[punk|punk rock]]
 |długość                   = 50:16
 |wytwórnia                 = [[DreamWorks Records]], [[DreamWorks Records|SKG Music LLC]]<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/master/223827-Lifehouse-Stanley-Climbfall | tytuł= Lifehouse – Stanley Climbfall |autor= |opublikowany = [[Discogs]]|język= en|data dostępu= 2022-12-04}}</ref>
 |producent                 = [[Ron Aniello]]<ref name=AllMusic />
 |oceny                     =
* [[AllMusic]] {{ocena|5|2.5}}<ref name=AllMusic>{{cytuj stronę|url= https://www.allmusic.com/album/stanley-climbfall-mw0000661735 |tytuł= Stanley Climbfall – Lifehouse |autor = Dean Carlson |opublikowany = [[AllMusic]] |język= en|data dostępu =2022-12-04}}</ref>
 |rok wydania               = 2002
 |poprzedni album           = [[No Name Face]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2000
 |następny album            = [[Lifehouse (album)|Lifehouse]]
 |rok następnego albumu     = 2005
}}
'''Stanley Climbfall''' – drugi album długogrający zespołu [[Lifehouse]] wydany [[17 września]] [[2002]] roku, z którego pochodzą takie single jak "[[Spin (piosenka zespołu Lifehouse)|Spin]]" i uwielbiany przez fanów "[[Take Me Away(piosenka zespołu Lifehouse)|Take Me Away]]".

== Spis utworów ==
# "[[Spin (piosenka zespołu Lifehouse)|Spin]]" – 4:50
# "Wash" – 4:48
# "Sky Is Falling" – 3:29
# "Anchor" – 5:02
# "Am I Ever Gonna Find Out" – 2:39
# "Stanley Climbfall" – 3:49
# "Out Of Breath" – 3:20
# "Just Another Name" – 3:24
# "[[Take Me Away (piosenka zespołu Lifehouse)|Take Me Away]]" – 4:47
# "My Precious" – 4:24
# "Empty Space" – 5:02
# "The Beginning" – 4:38
# "How Long" – 5:09**
# "Sky Is Falling" (Acoustic Version) – 2:53**
# "Take Me Away" (Acoustic Version) - 3:56**

''** - utwory, które pojawiły się w edycji specjalnej albumu.''

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy Lifehouse]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2002]]
[[Kategoria:Albumy DreamWorks Records]]

title: Stanley Climbfall

Wydany: 17 września 2002

Nagrywany: grudzień 2001 - czerwiec 2002

Gatunek: rock alternatywny, rock, punk rock

Wydawnictwo: DreamWorks Records, SKG Music LLC

Producent: Ron Aniello

No Name Face · (2000): Stanley Climbfall · (2002) · Lifehouse · (2005)


text:
# Piasutno (jezioro)
Piasutno (Piasutno Duże) – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Świętajno.

## Dane
- Typ - rynnowe, linowo-szczupakowe, hodowlane
- Jezioro jest otwarte poprzez cieki:
  - na północy wpływa wąski ciek z jeziora Nożyce
  - na południu wypływa wąska struga Piasutna, łącząca się z Szkwą

## Opis
Jezioro wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Leży wśród lasów, łąk i pól uprawnych, wąską naturalną groblą oddzielone jest od jeziora Nożyce groblą, która pełni również funkcję wąskiej drogi przejazdowej między jeziorami. Brzegi są płaskie i łagodnie wzniesione. Od południa otacza je wieś Piasutno. Kilkaset metrów na wschód w równoległej dolinie znajduje się jezioro Świętajno Łąckie. Dawne nazwy niemieckie to Piasuden Gros, Piassutter See i Dorf See.
Jeszcze pod koniec XX w. uważano, że jest to jezioro hydrologicznie zamknięte z powodu faktu, że od Nożyc oddzielone jest groblą. Obecnie wiadomo, że łączy je ciek wodny i woda przesącza się powoli z Nożyc do Piasutna. Oprócz tego z Piasutna wypływa niewidoczna często struga Piasutna, łącząca się z Szkwą, zwaną na tym odcinku Rozogą.
Dojazd do jeziora ze Szczytna drogą krajową nr 53 do Świętajna, następnie drogą utwardzoną na północ do Piasutna.

## Turystyka
Jezioro niezbyt czyste, co znacznie różni je od sąsiadującego z nim jeziora Nożyce. Dno muliste, zarośnięte bardzo obficie przez roślinność podwodną. Jezioro dość oblegane przez turystów, w sezonie zaśmiecone. Jezioro linowo-szczupakowe, dominują: szczupak, okoń, płoć, wzdręga ("krasnopiórka"), leszcz, ukleja. Wschodnie brzegi otoczone przez osiedla domków letniskowych, kempingi i pola namiotowe.
Ponadto nad północnym brzegiem jeziora, około 100 m od brzegu, znajduje się gospodarstwo agroturystyczne  Piekar-Turist. Obok znajduje się wypożyczenia rowerów wodnych, kajaków i łódek.

title: Piasutno (jezioro)

wikitext:
{{Jezioro infobox
 |nazwa              = Piasutno
 |nazwa oryginalna   =
 |inne nazwy         = Piasutno Duże
 |grafika            =
 |opis grafiki       =
 |państwo            = POL
 |lokalizacja        =
 |miasta nadbrzeżne  =
 |region             =
 |wysokość lustra    = 142,8
 |wyspy              =
 |powierzchnia       = 48,2 ha
 |max długość        = 1700 m
 |max szerokość      =
 |głębokość średnia  = 4
 |głębokość max      = 7
 |długość brzegu     =
 |objętość           =
 |rodzaj jakości     =
 |jakość             =
 |zasolenie          =
 |rzeki zasilające   =
 |rzeki wypływające  = [[Piasutna]]
 |rodzaj             =
 |kod mapy           = Świętajno (gmina w powiecie szczycieńskim)
 |współrzędne        = 53°36′24″N 21°12′25″E
 |mapka jeziora      =
 |opis mapki jeziora =
 |commons            =
}}
'''Piasutno''' ('''Piasutno Duże''') – [[jezioro]] w [[Polska|Polsce]] położone w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat szczycieński|powiecie szczycieńskim]], w [[Świętajno (gmina w powiecie szczycieńskim)|gminie Świętajno]]<ref name="hydronimy2" />.

== Dane ==
* Typ - rynnowe, linowo-szczupakowe, hodowlane
* Jezioro jest otwarte poprzez [[ciek]]i:
** na północy ''wpływa'' wąski ciek z jeziora [[Nożyce (jezioro)|Nożyce]]
** na południu ''wypływa'' wąska struga [[Piasutna]], łącząca się z [[Szkwa|Szkwą]]

== Opis ==
Jezioro wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Leży wśród lasów, łąk i pól uprawnych, wąską naturalną [[grobla|groblą]] oddzielone jest od jeziora [[Nożyce (jezioro)|Nożyce]] groblą, która pełni również funkcję wąskiej drogi przejazdowej między jeziorami. Brzegi są płaskie i łagodnie wzniesione. Od południa otacza je [[wieś]] [[Piasutno]]. Kilkaset metrów na wschód w równoległej dolinie znajduje się jezioro [[Świętajno Łąckie]]. Dawne nazwy niemieckie to ''Piasuden Gros'', ''Piassutter See'' i ''Dorf See''.

Jeszcze pod koniec [[XX wiek|XX w.]] uważano, że jest to jezioro [[hydrologia|hydrologicznie]] zamknięte z powodu faktu, że od Nożyc oddzielone jest groblą. Obecnie wiadomo, że łączy je ciek wodny i woda przesącza się powoli z Nożyc do Piasutna. Oprócz tego z Piasutna wypływa niewidoczna często struga Piasutna, łącząca się z Szkwą, zwaną na tym odcinku Rozogą.

Dojazd do jeziora ze [[Szczytno|Szczytna]] drogą krajową nr [[Droga krajowa nr 53 (Polska)|53]] do [[Świętajno (powiat szczycieński)|Świętajna]], następnie drogą utwardzoną na północ do Piasutna.

== Turystyka ==
Jezioro niezbyt czyste, co znacznie różni je od sąsiadującego z nim jeziora [[Nożyce (jezioro)|Nożyce]]. Dno muliste, zarośnięte bardzo obficie przez roślinność podwodną. Jezioro dość oblegane przez turystów, w sezonie zaśmiecone. Jezioro linowo-szczupakowe, dominują: [[szczupak]], [[okoń]], [[płoć]], [[wzdręga]] (''"krasnopiórka"''), [[leszcz]], [[ukleja]]. Wschodnie brzegi otoczone przez osiedla domków letniskowych, [[kemping]]i i pola namiotowe.

Ponadto nad północnym brzegiem jeziora, około 100 m od brzegu, znajduje się gospodarstwo agroturystyczne  Piekar-Turist. Obok znajduje się wypożyczenia rowerów wodnych, kajaków i łódek.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="hydronimy2">
{{Hydronimy2|s=260}}</ref>
}}

[[Kategoria:Świętajno (gmina w powiecie szczycieńskim)]]
[[Kategoria:Jeziora w powiecie szczycieńskim]]
[[Kategoria:Jeziora na Równinie Mazurskiej]]

title: PiasutnoPiasutno Duże

Głębokość · • średnia · • maksymalna: · 4 m · 7 m

Rzeki wypływające: Piasutna