text:
# A Best
A BEST – składanka najlepszych piosenek Ayumi Hamasaki. Płyta została wydana 28 marca 2001 roku. W Japonii kosztowała ¥ 3 059. W Azji sprzedano 6 milionów kopii, z czego w samej Japonii 4 301 353.
Po premierze w Japonii album trafił do dystrybucji międzynarodowej, różniąc się kilkoma szczegółami. Wersja globalna nie zawierała nowych wokali i miksów, a okładka nieznacznie różniła się od wydania japońskiego.

## Lista utworów
| #  | Tytuł                              | Muzyka                  | Aranżacja                         | Czas |
| -- | ---------------------------------- | ----------------------- | --------------------------------- | ---- |
| 1  | „A Song for XX” (nowy wokal i mix) | Yasuhiko Hoshino        | Akimitsu Honma                    | 4:47 |
| 2  | „Trust” (nowy wokal i mix)         | Takashi Kimura          | Akimitsu Honma, Takashi Kimura    | 4:48 |
| 3  | „Depend on you” (nowy wokal i mix) | Kazuhito Kikuchi        | Akamitsu Honma, Takashi Morio     | 4:18 |
| 4  | „LOVE 〜Destiny〜"                 | Tsunku                  | Shingo Kobayashi, Yasuaki Maejima | 4:54 |
| 5  | „TO BE"                            | D.A.I                   | Naoto Suzuki, D.A.I               | 5:19 |
| 6  | „Boys & Girls"                     | D.A.I                   | Naoto Suzuki, D.A.I               | 3:54 |
| 7  | „Trauma"                           | D.A.I                   | Naoto Suzuki, D.A.I               | 4:18 |
| 8  | „End roll"                         | D.A.I                   | Naoto Suzuki, D.A.I               | 4:42 |
| 9  | „appears"                          | Kazuhito Kikuchi        | HΛL                               | 5:38 |
| 10 | „Fly high"                         | D.A.I                   | HΛL                               | 4:07 |
| 11 | „vogue"                            | Kazuhito Kikuchi        | Naoto Suzuki, Kazuhito Kikuchi    | 4:28 |
| 12 | „Far away"                         | Kazuhito Kikuchi, D.A.I | HΛL                               | 5:35 |
| 13 | „SEASONS"                          | D.A.I                   | Naoto Suzuki                      | 4:15 |
| 14 | „SURReal”                          | Kazuhito Kikuchi        | HΛL                               | 4:42 |
| 15 | „M"                                |                         | CREA                              | 4:30 |
| 16 | „Who..."                           | Kazuhito Kikuchi        | Naoto Suzuki                      | 5:36 |

title: A Best

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = składanka
 |tytuł                     = A BEST
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Ayumi Hamasaki]]
 |wydany                    = [[28 marca]] [[2001]]
 |nagrywany                 = 1998–2000
 |gatunek                   = [[J-pop]]
 |długość                   = 1:16:02
 |wytwórnia                 = [[Avex Trax]]
 |producent                 = [[Max Matsuura]]
 |oceny                     =
*HMV Group<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.hmv.co.jp/en/product/detail/852455| tytuł = Review| data dostępu = 2011-11-18| autor = HMV| język = en}}</ref> {{Ocena|5|4.5}}
 |rok wydania               = 2001
 |poprzedni album           = [[Duty]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2000
 |następny album            = [[I am...]]
 |rok następnego albumu     = 2002
 |1. singel                 = [[Trust (singel Ayumi Hamasaki)|Trust]]
 |data 1. singla            = 5 sierpnia 1998
 |2. singel                 = [[Depend on you]]
 |data 2. singla            = 9 grudnia 1998
 |3. singel                 = [[Love ~Destiny~]]
 |data 3. singla            = 14 kwietnia 1999
 |4. singel                 = [[To Be|TO BE]]
 |data 4. singla            = 12 maja 1999
 |5. singel                 = [[Boys & Girls]]
 |data 5. singla            = 17 lipca 1999
 |6. singel                 = [[A (singel Ayumi Hamasaki)|A]]
 |data 6. singla            = 11 sierpnia 1999
 |7. singel                 = [[appears]]
 |data 7. singla            = 10 listopada 1999
 |8. singel                 = [[Fly high]]
 |data 8. singla            = 9 lutego 2000
 |9. singel                 = [[vogue (singel Ayumi Hamasaki)|vogue]]
 |data 9. singla            = 26 kwietnia 2000
 |10. singel                = [[Far Away (singel Ayumi Hamasaki)|Far Away]]
 |data 10. singla           = 17 maja 2000
 |11. singel                = [[Seasons (singel Ayumi Hamasaki)|SEASONS]]
 |data 11. singla           = 7 czerwca 2000
 |12. singel                = [[Surreal|SURREAL]]
 |data 12. singla           = 13 grudnia 2000
}}
'''A BEST''' – [[Największe przeboje|składanka]] najlepszych piosenek [[Ayumi Hamasaki]]. Płyta została wydana [[28 marca]] [[2001]] roku. W [[Japonia|Japonii]] kosztowała [[Jen|¥]] {{nowrap|3 059}}. W [[Azja|Azji]] sprzedano 6 milionów kopii, z czego w samej Japonii {{nowrap|4 301 353}}.

Po premierze w Japonii album trafił do dystrybucji międzynarodowej, różniąc się kilkoma szczegółami. Wersja globalna nie zawierała nowych wokali i miksów, a okładka nieznacznie różniła się od wydania japońskiego.

== Lista utworów ==
{| class="wikitable"
!#
!Tytuł
!Muzyka
!Aranżacja
!Czas
|-
|1
|„A Song for XX” (nowy wokal i mix)
|Yasuhiko Hoshino
|Akimitsu Honma
|4:47
|-
|2
|„Trust” (nowy wokal i mix)
|Takashi Kimura
|Akimitsu Honma, Takashi Kimura
|4:48
|-
|3
|„Depend on you” (nowy wokal i mix)
|Kazuhito Kikuchi
|Akamitsu Honma, Takashi Morio
|4:18
|-
|4
|„LOVE 〜Destiny〜"
|[[Tsunku]]
|Shingo Kobayashi, Yasuaki Maejima
|4:54
|-
|5
|„TO BE"
|D.A.I
|Naoto Suzuki, D.A.I
|5:19
|-
|6
|„Boys & Girls"
|D.A.I
|Naoto Suzuki, D.A.I
|3:54
|-
|7
|„Trauma"
|D.A.I
|Naoto Suzuki, D.A.I
|4:18
|-
|8
|„End roll"
|D.A.I
|Naoto Suzuki, D.A.I
|4:42
|-
|9
|„appears"
|Kazuhito Kikuchi
|HΛL
|5:38
|-
|10
|„Fly high"
|D.A.I
|HΛL
|4:07
|-
|11
|„vogue"
|Kazuhito Kikuchi
|Naoto Suzuki, Kazuhito Kikuchi
|4:28
|-
|12
|„Far away"
|Kazuhito Kikuchi, D.A.I
|HΛL
|5:35
|-
|13
|„SEASONS"
|D.A.I
|Naoto Suzuki
|4:15
|-
|14
|„SURReal”
|Kazuhito Kikuchi
|HΛL
|4:42
|-
|15
|„M"
|
|CREA
|4:30
|-
|16
|„Who..."
|Kazuhito Kikuchi
|Naoto Suzuki
|5:36
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://en.wikipedia.org/wiki/File:AB2.PNG Okładka]

{{Ayumi Hamasaki}}

{{SORTUJ:Best, A}}
[[Kategoria:Kompilacje Ayumi Hamasaki]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2001]]
[[Kategoria:Albumy numer jeden na Oricon Weekly]]

title: A BEST

Gatunek: J-pop

Wydawnictwo: Avex Trax

Producent: Max Matsuura


text:
# Razorback2
Razorback2 - były dwoma serwerami sieci eDonkey, które zasłynęły z możliwości obsługi miliona równocześnie podłączonych do nich użytkowników, co znaczy, że ich maksymalna pojemność wynosiła 1,3 miliona użytkowników i indeksowały ok. 170 milionów plików.

## Wykorzystanie serwerów
- Wykorzystywanie przez Jamendo, francuską stronę internetową muzyki na licencjach Creative Commons
- Wykorzystywanie przez Ratiatum.com, stronę internetową dotyczącą rozwoju p2p dla legalnej wymiany programami typu Free software lub podobnymi
- Wykorzystywanie przez projekt Folding@home

## Zablokowanie i przejęcie przez policję
21 lutego 2006 serwery znajdujące się w belgijskim centrum przetwarzania danych zostały zablokowane i przejęte przez belgijską policję, a ich operator mieszkający w Szwajcarii został aresztowany. Stało się to po wydaniu zezwolenia na konfiskatę mienia centrum przetwarzania danych w Zaventem koło Brukseli przez lokalny sąd, po licznych skargach ze strony MPAA.
W przeszłości główny administrator serwera deklarował chęć stworzenia czarnej listy z zawartością serwera chronioną prawami autorskimi, która byłaby rozszerzana po skargach ich posiadaczy, jednak nikt nie zainteresował się tą propozycją.

wikiname: plwiki

title: Razorback2

in_language: pl

wikitext:
'''Razorback2''' - były dwoma [[serwer]]ami [[eDonkey|sieci eDonkey]], które zasłynęły z możliwości obsługi miliona równocześnie podłączonych do nich użytkowników, co znaczy, że ich maksymalna pojemność wynosiła 1,3 miliona użytkowników i indeksowały ok. 170 milionów plików.

== Wykorzystanie serwerów ==
*Wykorzystywanie przez [[Jamendo]], francuską stronę internetową muzyki na licencjach [[Creative Commons]]
*Wykorzystywanie przez Ratiatum.com, [[Strona internetowa|stronę internetową]] dotyczącą rozwoju [[p2p]] dla legalnej wymiany [[program komputerowy|programami]] typu Free software lub podobnymi
*Wykorzystywanie przez [[Folding@home|projekt Folding@home]]

== Zablokowanie i przejęcie przez policję ==
21 lutego 2006 [[serwer]]y znajdujące się w belgijskim centrum przetwarzania danych zostały zablokowane i przejęte przez belgijską policję, a ich operator mieszkający w [[Szwajcaria|Szwajcarii]] został aresztowany. Stało się to po wydaniu zezwolenia na konfiskatę mienia centrum przetwarzania danych w [[Zaventem]] koło [[Bruksela|Brukseli]] przez lokalny sąd, po licznych skargach ze strony [[MPAA]].
W przeszłości główny [[Administrator (informatyka)|administrator]] serwera deklarował chęć stworzenia czarnej listy z zawartością serwera chronioną [[Prawa autorskie|prawami autorskimi]], która byłaby rozszerzana po skargach ich posiadaczy, jednak nikt nie zainteresował się tą propozycją.

== Linki zewnętrzne ==
*{{Cytuj stronę | url = http://www.razorback2.com/ | tytuł = Witryna projektu Razorback2 | opublikowany = razorback2.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20100630235953/http://www.razorback2.com/ | zarchiwizowano = 2010-06-30}}

[[Kategoria:Klienty ed2k]]
[[Kategoria:Klienty BitTorrent]]

[[en:EDonkey network#Confiscation of Razorback 2]]


text:
# Lisamaria Meirowsky
Lisamaria Meirowsky (ur. 7 września 1904 w Grudziądzu (niem. Graudenz), zm. ok. 9 sierpnia 1942 w KL Auschwitz II – Birkenau) – niemiecka lekarz dermatolog i pediatra, konwertytka z judaizmu, katolicka tercjarka dominikańska i męczennica Kościoła katolickiego.
Była córką Emila Meirowskiego, lekarza dermatologa pracującego po wojnie w USA. W 1908 rodzina przeniosła się do Kolonii. Od 1923 studiowała medycynę na Uniwersytecie w Bonn, w 1933 uzyskała doktorat z zakresu dermatologii na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium i później drugi doktorat z medycyny w Rzymie.
Pod koniec nauki w szkole średniej zainteresowała się katolicyzmem, uczęszczając na przeznaczone dla konwertytów wykłady ks. Wilhelma Neussa, jednak chrzest przyjęła dopiero 15 października 1933 w Rzymie. Pod wpływem o. Franziskusa Marii Stratmanna OP jako tercjarka, siostra Maria Magdalena Dominika, miała wstąpić do nowo zakładanego Zgromadzenia Dominikanek Chrystusa Króla, jednak do jego organizacji nie doszło. W 1938 opuściła Niemcy, przenosząc się do Holandii. Podczas okupacji Holandii przez Niemców została zatrzymana 2 sierpnia 1942, podczas masowych aresztowań katolików pochodzenia żydowskiego (w odwecie za ogłoszenie listu pasterskiego episkopatu holenderskiego w obronie Żydów) i przewieziona do obozu Kamp Westerbork. Stamtąd wraz z innymi została deportowana do niemieckiego obozu zagłady KL Auschwitz II – Birkenau i zamordowana w komorze gazowej wraz z Edytą Stein.
28 października 2001 na domu w Grudziądzu przy ul. Groblowej 19, w którym się urodziła, odsłonięto tablicę pamiątkową. 29 maja 2004 Wydział Teologiczny UMK zorganizował w Grudziądzu konferencję naukową, której referaty opublikowano w osobnym tomie. Upamiętniono ją także w Kolonii, m.in. w pobliżu jej ostatniego miejsca zamieszkania znajduje się tablica pamiątkowa.

title: Lisamaria Meirowsky

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Lisamaria Meirowsky
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 07.09.1904
 |miejsce urodzenia         = [[Grudziądz]]
 |data śmierci              = 09.08.1942
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[lekarz]]
 |narodowość                = [[Niemcy (naród)|niemiecka]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Lisamaria Meirowsky''' (ur. [[7 września]] [[1904]] w [[Grudziądz]]u (niem. ''Graudenz)'', zm. ok. [[9 sierpnia]] [[1942]] w [[Auschwitz II – Birkenau|KL Auschwitz II – Birkenau]]<ref>[https://archive.is/20120709150208/http://fakty.interia.pl/religia/news/68-rocznica-smierci-swietej-edyty-stein,1515990,5930 Uroczystości rocznicowe deportacji Żydów internowanych w Holandii].</ref>) – niemiecka lekarz dermatolog i pediatra, [[konwersja (religia)|konwertytka]] z [[judaizm]]u, katolicka [[Świeccy dominikanie|tercjarka dominikańska]] i [[męczennik|męczennica]] [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]].

Była córką Emila Meirowskiego, lekarza dermatologa pracującego po wojnie w USA. W 1908 rodzina przeniosła się do [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]]. Od 1923 studiowała medycynę na [[Uniwersytet w Bonn|Uniwersytecie w Bonn]], w 1933 uzyskała [[doktor (stopień naukowy)|doktorat]] z zakresu dermatologii na [[Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium|Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium]] i później drugi doktorat z medycyny w Rzymie.

Pod koniec nauki w szkole średniej zainteresowała się katolicyzmem, uczęszczając na przeznaczone dla konwertytów wykłady ks. Wilhelma Neussa, jednak chrzest przyjęła dopiero 15 października 1933 w Rzymie. Pod wpływem o. Franziskusa Marii Stratmanna [[dominikanie|OP]] jako [[Tercjarze|tercjarka]], siostra Maria Magdalena Dominika, miała wstąpić do nowo zakładanego Zgromadzenia [[Dominikanki|Dominikanek]] Chrystusa Króla, jednak do jego organizacji nie doszło. W 1938 opuściła Niemcy, przenosząc się do Holandii. Podczas okupacji Holandii przez Niemców została zatrzymana 2 sierpnia 1942, podczas masowych aresztowań katolików pochodzenia żydowskiego (w odwecie za ogłoszenie listu pasterskiego [[konferencja episkopatu|episkopatu holenderskiego]] w obronie Żydów) i przewieziona do obozu [[Kamp Westerbork]]. Stamtąd wraz z innymi została deportowana do [[obóz zagłady|niemieckiego obozu zagłady]] KL [[Auschwitz II – Birkenau]] i zamordowana w [[komora gazowa|komorze gazowej]] wraz z [[Edith Stein|Edytą Stein]].

28 października 2001 na domu w Grudziądzu przy ul. Groblowej 19, w którym się urodziła, odsłonięto tablicę pamiątkową. 29 maja 2004 Wydział Teologiczny [[Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu|UMK]] zorganizował w Grudziądzu konferencję naukową, której referaty opublikowano w osobnym tomie. Upamiętniono ją także w Kolonii, m.in. w pobliżu jej ostatniego miejsca zamieszkania znajduje się tablica pamiątkowa.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Czesław Poloczek, ''Siostra Lisamaria Meyrowsky z Grudziądza (1904-1942)'', Grudziądz, Koło Miłośników Dziejów Grudziądza, 2001
* Czesław Poloczek, ''Lisamaria Meirowsky (1904-1942)'', „Kalendarz Grudziądzki”, ISSN 1427-700X, 6, 2002
* ''Królewski trakt cierpienia. Rzecz o Lisamarii Meirowsky z Grudziądza, towarzyszce św. Edyty Stein'', Toruń, Wyd. Naukowe UMK, 2007, {{ISBN|978-83-231-2206-7}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.niedziela.diecezja.torun.pl/archiwum/0428/szczesna.htm Sesja naukowa 2004]
* [http://www.niedziela.diecezja.torun.pl/2008/0831/5.html Królewski trakt cierpienia]
* [https://archive.is/20130428025803/http://www.springerlink.com/content/q80360p3876mg491/ Artykuł medyczny] z 1933 ([[język niemiecki|de]])

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Meirowsky, Lisamaria}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bonn]]
[[Kategoria:Niemieccy pediatrzy]]
[[Kategoria:Niemieccy dermatolodzy]]
[[Kategoria:Tercjarki dominikańskie (biografie)]]
[[Kategoria:Niemieccy Żydzi]]
[[Kategoria:Konwertyci na katolicyzm z judaizmu]]
[[Kategoria:Więźniowie Kamp Westerbork]]
[[Kategoria:Żydowskie ofiary KL Auschwitz]]
[[Kategoria:Ofiary Zagłady Żydów]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Grudziądzu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1904]]
[[Kategoria:Zmarli w 1942]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium]]

title: Lisamaria Meirowsky

Data i miejsce urodzenia: 07.09.1904 · Grudziądz

Zawód, zajęcie: lekarz

Narodowość: niemiecka


text:
# Kobieta z Isdal
Kobieta z Isdal (norw. Isdalskvinnen) – ciało kobiety o nieustalonej tożsamości, które zostało znalezione w Isdalen (pol. Lodowa Dolina) w Bergen, w Norwegii, 29 listopada 1970 r.
Historia ta uważana jest za jedną z największych zagadek kryminalnych Norwegii. Od wielu lat jest przedmiotem intensywnych spekulacji. Isdalen jest znana wśród mieszkańców jako „Dolina Śmierci”. Było to miejsce, gdzie w średniowieczu ludzie popełniali samobójstwa, a w latach 60. XX wieku kilkunastu turystów zmarło, gdy podczas trekkingu we mgle osunęli się ze zbocza.

## Odkrycie
29 listopada 1970 r. mężczyzna z dwiema córkami wędrował u podnóża północnej ściany Góry Ulriken, w okolicy zwanej doliną Isdalen. Natknęli się oni na częściowo zwęglone ciało kobiety, przykryte kamieniami i liśćmi, w „Dolinie Śmierci”. Obok ciała znaleziono również między innymi opakowanie pigułek przeciwpadaczkowych (marki Fenemal), suchy prowiant na lunch, pustą butelkę po likierze St. Hallvards, dwie plastikowe butelki oraz srebrną łyżeczkę, z której zeszlifowano monogram.

## Dochodzenie
Sekcja zwłok wykazała, że kobieta zmarła wskutek zatrucia tlenkiem węgla. W jej żołądku znaleziono ponad 50 tabletek nasennych, jej twarz została spalona do tego stopnia, że stała się nierozpoznawalna. Siniaki na szyi kobiety wskazywały na to, że była duszona, a odciski palców zostały usunięte. Stan uzębienia kobiety świadczył o tym, że była leczona na Dalekim Wschodzie, w Południowej Europie lub Ameryce Południowej.
Policja natychmiast rozpoczęła dochodzenie na szeroką skalę. Opublikowano rysopis denatki, w oparciu o zeznania świadków oraz analizę jej ciała, który został rozpowszechniony w norweskich mediach oraz w wielu krajach za pośrednictwem Interpolu.
Na dworcu w Bergen znaleziono dwie walizki należące do kobiety. W jednej z nich policja znalazła 500 marek niemieckich. W walizkach znaleziono również odzież, z której wszystkie metki zostały usunięte, receptę, z której usunięto nazwisko lekarza oraz datę, 130 koron norweskich, srebrne łyżki podobne do tej znalezionej w dolinie Isdalen, częściowe odciski palców na okularach przeciwsłonecznych oraz notes z zapiskami. Śledczy starali się namierzyć pochodzenie rzeczy kobiety. Skontaktowali się nawet z kilkoma z najważniejszych domów towarowych za granicą, w tym z domem handlowym Galeries Lafayette w Paryżu, aby zobaczyć, czy sklepy rozpoznają jakiekolwiek opakowania kosmetyków, które należały do kobiety. Żaden z domów towarowych nie rozpoznaje opakowań.
W walizce znajduje się jeden z istotnych tropów – reklamówka ze sklepu obuwniczego Oscar Rørtvedt w Stavanger. Syn właściciela, Rolf Rørtvedt, pamięta, że sprzedał buty „bardzo dobrze ubranej, ładnej kobiecie z ciemnymi włosami”. Buty, które sprzedał, wydają się pasować do butów znalezionych w dolinie Isdalen. Policja uważa, że parasol, również znaleziony w pobliżu ciała, został kupiony w tym samym sklepie. Rolf powiedział, że kobieta zrobiła na nim wrażenie, bo wybieranie butów „zajęło jej dużo czasu” – znacznie dłużej niż przeciętnej klientce. Mówiła po angielsku, z akcentem i wydawała się spokojna. Wspomniał również silny zapach pochodzący od kobiety, którym, jak twierdzi, mógł być czosnek. Z jego pomocą, policji udało się namierzyć hotel St Svithun, gdzie zameldowała się jako Fenella Lorch.
Okazało się, że kobieta przebywała w kilku hotelach w Norwegii – używając różnych nazwisk. A ponieważ większość hoteli wymagało od gości okazania paszportu i wypełnienia formularza zameldowania, oznacza to, że miała ona kilka fałszywych paszportów. Według policji, kobieta przebywała w następujących hotelach pod tymi nazwiskami:
- Genevieve Lancier z Leuven przebywała w hotelu Viking, Oslo od 21 do 24 marca 1970
- Claudia Tielt z Brukseli przebywała w hotelu Bristol, Bergen od 24 do 25 marca
- Claudia Tielt z Brukseli przebywała w hotelu Skandia, Bergen od 25 marca do 1 kwietnia
- Claudia Nielsen z Gandawy przebywała w KNA-Hotellet, Stavanger od 29 do 30 października
- Alexia Zarna-Merchez z Lublany przebywała w Neptun Hotel, Bergen od 30 października do 5 listopada
- Vera Jarle z Antwerpii przebywała w hotelu Bristol, Trondheim od 6 do 8 listopada
- Fenella Lorch przebywała w St Svithun Hotel, Stavanger od 9 do 18 listopada
- Pani Leenhouwfr przebywała w hotelu Rosenkrantz, Bergen od 18 do 19 listopada
- Elisabeth Leenhouwfr z Ostendy przebywała w hotelu Hordaheimen, Bergen od 19 do 23 listopada[2].

Zaczęło przybywać plotek, że kobieta była szpiegiem. W Bergen nie było zbyt wielu zagranicznych turystów, a fakt, że kobieta wydawała się bogata i obyta wywołał wiele spekulacji. „Było to podczas zimnej wojny i w tym czasie było w Norwegii sporo szpiegów, w tym rosyjskich” mówi Gunnar Staalesen, autor książek o przestępstwach w Bergen, który był studentem uniwersytetu w tamtym czasie. Norweskie służby wywiadowcze również badały tę sprawę – ale przyznają się do tego kilkadziesiąt lat później. Według NRK, służby bezpieczeństwa były zainteresowane raportami mówiącymi, że kobieta obserwowała obiekty wojskowe w zachodniej części Norwegii testujące nowe rakiety – ale nie można było wyciągnąć żadnych jasnych wniosków z ich sprawozdań.
Policja po dokładniejszej analizie stwierdziła, że zapiski w notesie były zakodowaną historią dat i miejsc. Policja ostatecznie jest w stanie odkodować niektóre notatki, ale nie ma żadnych dowodów, że kobieta jest szpiegiem. Zamiast tego okazuje się, że kobieta notowała odwiedzone miejsca. Na przykład Ø22 O28 P to data, 22–28 października, kiedy była w Paryżu; O29PS to dzień, w którym wyjechała z Paryża do Stavanger; O29S jest dniem, w którym dotarła do Stavanger, 29 października; O30BN5 pasuje do jej pobytu w Bergen od 30 października do 5 listopada.
Nietypowe ubranie, które również znaleziono w walizce wskazywało, że kobieta miała nieco prowokacyjny styl. W bagażu kobiety była również wizytówka włoskiego fotografa. Policji udało się go odnaleźć. Powiedział, że podwiózł ją do hotelu Alexandra w Loen. Przyznał również, że zjadł z nią obiad. Kobieta powiedziała fotografowi, że pochodziła z małej miejscowości na północ od Johannesburga, w Republice Południowej Afryki i miała sześć miesięcy, aby zobaczyć najpiękniejsze miejsca w Norwegii. Fotograf nie posiadał żadnych więcej informacji, a więc trop ten doprowadził donikąd. Bez tożsamości, ofiara staje się znana jako „Kobieta z Isdal”.
Kobieta najprawdopodobniej zmarła w cierpieniach. W jej płucach wykryto cząsteczki dymu, co wskazuje na to, że była przy życiu, gdy płonęła. Analiza ziemi, gdzie znaleziono jej ciało wykazała, że benzyna zostały wykorzystana do podpalenia. Bez jakichkolwiek dalszych potencjalnych tropów sprawa została zamknięta, a kobieta pochowana w lutym 1971 roku.

## Pogrzeb
Śledczy uważali, że kobieta może być wiary katolickiej i zorganizowano dla niej katolicki pogrzeb. Według raportu policji, trumna została ozdobiona bzem i tulipanami, a kapłan odprawił mszę dla „nieznanej kobiety, która została pochowana w obcym kraju bez obecności żadnego członka rodziny”. Policja wciąż ma nadzieję znaleźć rodzinę kobiety; ona jest pochowana w trumnie z blachy cynkowej, która nie koroduje i jest odporna na warunki atmosferyczne.

## Zeznania świadków
Ludzie, którzy spotkali kobietę twierdzili, że nosiła peruki i mówiła po francusku, niemiecku, angielsku i duńsku. Miała przebywać w kilku hotelach w mieście Bergen i wielokrotnie zmieniać pokoje. Personelowi hotelu powiedziała, że była podróżującą handlarką i kolekcjonerką antyków. W kilku miejscach zostawiła zamówienie: owsiankę z mlekiem.
Jeden ze świadków powiedział, że przypadkiem podsłuchał kobietę rozmawiającą z mężczyzną w hotelu Bergen. Według świadka powiedziała ona „Ich komme bald” („Będę wkrótce”).
Ostatnim hotelem, w którym przebywała był Hotel Hordaheimen (pokój 407, od 19 do 23 listopada). Personel powiedział policji, że była atrakcyjną kobietą. Miała około 164 cm wzrostu, zaokrąglone biodra i małe oczy. Wydawała się być między 30 a 40 rokiem życia. Inny gość hotelu Hordaheimen powiedział policji, że kobieta paliła papierosy norweskiej marki South State. Personel zauważył również, że kobieta przebywała głównie w pokoju i wydawała się mieć na baczności. Podczas wymeldowania z hotelu 23 listopada, zapłaciła gotówką i poprosiła o wezwanie taksówki. Miejsce jej pobytu do 29 listopada, kiedy to jej ciało zostało znalezione, jest nieznane.
W 2005 roku mieszkaniec Bergen, który w 1970 roku miał 26 lat, powiedział lokalnej gazecie, że po obejrzeniu rysopisu, wydawało mu się, że widział kobietę pięć dni przed śmiercią, gdy wędrował po wzgórzu Fløyen. Była ubrana zbyt lekko jak na piesze wędrówki i była w towarzystwie dwóch mężczyzn o „południowym” wyglądzie. Wyglądała jakby chciała coś powiedzieć, ale oni ją powstrzymali. Mężczyzna udał się na policję, aby zgłosić tę sytuację, jednak kazano mu o tym zapomnieć.
W 2016 roku NRK zleciło amerykańskiemu artyście Stephenowi Missalowi utworzenie sześciu alternatywnych rysopisów Kobiety z Isdal, które przedstawiono osobom, które ją widziały.

## Wznowione dochodzenie
Norweski wydział dochodzeniowy (Kripos) i Uniwersytet w Bergen prowadzili analizę izotopów uzębienia kobiety, badając elementy wpływające na strukturę chemiczną zębów podczas ich formowania.
Testy obejmują:
- Analizę izotopów tlenu, które mogą ujawnić rodzaj pitej wody oraz obszary, z których ta woda pochodziła.
- Analizę izotopów strontu, które mogą odzwierciedlać rodzaje żywności, które kobieta jadła i rodzaj gleby na obszarze, gdzie dorastała[1].

To jest pierwszy raz, kiedy norweska policja przeprowadziła analizy izotopów zębów, ale mają oni nadzieję, że wyniki pomogą im wskazać region, gdzie mieszkała kobieta.
Analiza DNA jest obecnie jednym z kluczowych narzędzi używanych do analizy i identyfikacji. Nie istniała w 1970 roku. Ale okazuje się kilka próbek tkanek pobranych z narządów kobiety, w tym z jej płuca, serca, nadnercza i jajników, były przechowywane w szpitalu uniwersyteckim Haukeland. Profesor Morild powiedział, że „jest to standardem w większości Norwegii”, aby zachować próbki tkanek pobrane podczas sekcji zwłok. Próbki są „przydatne do powtórnych badań i jako źródło materiału DNA”. Po miesiącach pracy, naukowcy są w posiadaniu rozszerzonego profilu DNA kobiety. Najnowsze wyniki, opublikowane w piątek, wskazują, że kobieta była pochodzenia europejskiego, sprawiając, że teoria określająca kobietę jako agenta z Izraela jest znacznie mniej prawdopodobna.
Norweska policja zamierza wydać Interpol Black Notice, tzw. list gończy, który jest wydawany w celu ustalenia tożsamości niezidentyfikowanych zwłok. Europejskie organy ścigania zostaną poproszone o sprawdzenie swoich baz danych DNA. „Jeśli ktoś z jej rodziny jest w rejestrze DNA, dostaniemy powiadomienie” powiedział Ståle Hansen. „Byłoby to naprawdę ekscytujące”.
Nikt nie zdołał powiedzieć, kim ona była, czemu była w Bergen i dlaczego ją zabito. Sprawy nie rozwiązano, Kobieta z Isdal pozostaje nierozpoznana, a jej mordercy nie odnaleziono.

title: Kobieta z Isdal

wikitext:
{{dopracować|styl=2022-12}}
'''Kobieta z Isdal''' ({{w języku|no|Isdalskvinnen}}) – ciało kobiety o nieustalonej tożsamości, które zostało znalezione w Isdalen (pol. Lodowa Dolina) w [[Bergen]], w [[Norwegia|Norwegii]], 29 listopada 1970 r.
[[Plik:Isdalen.JPG|mały|Dolina Isdalen, gdzie w 1970 roku znaleziono zwłoki kobiety]]
Historia ta uważana jest za jedną z największych zagadek kryminalnych Norwegii. Od wielu lat jest przedmiotem intensywnych spekulacji. Isdalen jest znana wśród mieszkańców jako „Dolina Śmierci”. Było to miejsce, gdzie w średniowieczu ludzie popełniali samobójstwa, a w latach 60. XX wieku kilkunastu turystów zmarło, gdy podczas trekkingu we mgle osunęli się ze zbocza<ref name=":2" />.

== Odkrycie ==
29 listopada 1970 r. mężczyzna z dwiema córkami wędrował u podnóża północnej ściany Góry [[Ulriken]], w okolicy zwanej doliną Isdalen. Natknęli się oni na częściowo zwęglone ciało kobiety, przykryte kamieniami i liśćmi, w „Dolinie Śmierci”<ref name=":1">{{Cytuj |autor = NRK |tytuł = Gåten i Isdalen |czasopismo = NRK |data dostępu = 2017-07-03 |url = https://www.nrk.no/dokumentar/xl/gaten-i-isdalen-1.12987220 |język = no}}</ref>. Obok ciała znaleziono również między innymi opakowanie [[Fenobarbital|pigułek przeciwpadaczkowych]] (marki Fenemal), suchy prowiant na lunch, pustą butelkę po likierze St. Hallvards, dwie plastikowe butelki oraz srebrną łyżeczkę, z której zeszlifowano monogram<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = ‘Major breakthrough’ in Norway’s 46-year-old Isdal woman mystery |czasopismo = BBC News |data = 2017-05-19 |data dostępu = 2017-07-03 |url = http://www.bbc.com/news/world-europe-39978131 |język = en}}</ref>.

== Dochodzenie ==
[[Sekcja zwłok]] wykazała, że kobieta zmarła wskutek zatrucia [[Tlenek węgla|tlenkiem węgla]]. W jej żołądku znaleziono ponad 50 tabletek nasennych, jej twarz została spalona do tego stopnia, że stała się nierozpoznawalna. Siniaki na szyi kobiety wskazywały na to, że była duszona, a odciski palców zostały usunięte. Stan uzębienia kobiety świadczył o tym, że była leczona na Dalekim Wschodzie, w Południowej Europie lub Ameryce Południowej<ref name=":0" />.

Policja natychmiast rozpoczęła dochodzenie na szeroką skalę. Opublikowano rysopis denatki, w oparciu o zeznania świadków oraz analizę jej ciała, który został rozpowszechniony w norweskich mediach oraz w wielu krajach za pośrednictwem [[Interpol]]u.

Na dworcu w Bergen znaleziono dwie walizki należące do kobiety<ref>{{Cytuj |tytuł = Norway’s Greatest Mystery: The Isdal Woman |czasopismo = The Line Up |data = 2014-11-24 |data dostępu = 2017-07-03 |url = http://www.the-line-up.com/isdal-woman |język = en}}</ref>. W jednej z nich policja znalazła 500 marek niemieckich. W walizkach znaleziono również odzież, z której wszystkie metki zostały usunięte, receptę, z której usunięto nazwisko lekarza oraz datę, 130 koron norweskich, srebrne łyżki podobne do tej znalezionej w dolinie Isdalen, częściowe odciski palców na okularach przeciwsłonecznych oraz notes z zapiskami. Śledczy starali się namierzyć pochodzenie rzeczy kobiety. Skontaktowali się nawet z kilkoma z najważniejszych domów towarowych za granicą, w tym z domem handlowym Galeries Lafayette w [[Paryż]]u, aby zobaczyć, czy sklepy rozpoznają jakiekolwiek opakowania kosmetyków, które należały do kobiety. Żaden z domów towarowych nie rozpoznaje opakowań<ref name=":3">{{Cytuj |autor = Dominika Michalska |tytuł = Poznaj najsławniejsze morderstwo Norwegii, którego sprawca do tej pory nie został złapany |data dostępu = 2017-07-03 |opublikowany = www.mojanorwegia.pl |url = http://www.mojanorwegia.pl/czytelnia/poznaj-najslawniejsze-morderstwo-norwegii-ktorego-sprawca-do-tej-pory-nie-zostal-zlapany-10260.html}}</ref>.

W walizce znajduje się jeden z istotnych tropów – reklamówka ze sklepu obuwniczego Oscar Rørtvedt w [[Stavanger]]. Syn właściciela, Rolf Rørtvedt, pamięta, że sprzedał buty „bardzo dobrze ubranej, ładnej kobiecie z ciemnymi włosami”. Buty, które sprzedał, wydają się pasować do butów znalezionych w dolinie Isdalen<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Helier Cheung |tytuł = Isdal Woman: The mystery death haunting Norway for 46 years |czasopismo = BBC News |data = 2017-05-13 |data dostępu = 2017-07-03 |url = http://www.bbc.com/news/world-europe-39369429 |język = en}}</ref>. Policja uważa, że parasol, również znaleziony w pobliżu ciała, został kupiony w tym samym sklepie. Rolf powiedział, że kobieta zrobiła na nim wrażenie, bo wybieranie butów „zajęło jej dużo czasu” – znacznie dłużej niż przeciętnej klientce. Mówiła po angielsku, z akcentem i wydawała się spokojna<ref name=":1" />. Wspomniał również silny zapach pochodzący od kobiety, którym, jak twierdzi, mógł być czosnek. Z jego pomocą, policji udało się namierzyć hotel St Svithun, gdzie zameldowała się jako Fenella Lorch<ref name=":1" />.

Okazało się, że kobieta przebywała w kilku hotelach w Norwegii – używając różnych nazwisk. A ponieważ większość hoteli wymagało od gości okazania paszportu i wypełnienia formularza zameldowania, oznacza to, że miała ona kilka fałszywych paszportów. Według policji, kobieta przebywała w następujących hotelach pod tymi nazwiskami:
* Genevieve Lancier z [[Leuven]] przebywała w hotelu Viking, [[Oslo]] od 21 do 24 marca 1970
* Claudia Tielt z Brukseli przebywała w hotelu Bristol, Bergen od 24 do 25 marca
* Claudia Tielt z Brukseli przebywała w hotelu Skandia, Bergen od 25 marca do 1 kwietnia
* Claudia Nielsen z [[Gandawa|Gandawy]] przebywała w KNA-Hotellet, Stavanger od 29 do 30 października
* Alexia Zarna-Merchez z [[Lublana|Lublany]] przebywała w Neptun Hotel, Bergen od 30 października do 5 listopada
* Vera Jarle z Antwerpii przebywała w hotelu Bristol, [[Trondheim]] od 6 do 8 listopada
* Fenella Lorch przebywała w St Svithun Hotel, Stavanger od 9 do 18 listopada
* Pani Leenhouwfr przebywała w hotelu Rosenkrantz, Bergen od 18 do 19 listopada
* Elisabeth Leenhouwfr z [[Ostenda|Ostendy]] przebywała w hotelu Hordaheimen, Bergen od 19 do 23 listopada<ref name=":1" />.

Zaczęło przybywać plotek, że kobieta była szpiegiem. W Bergen nie było zbyt wielu zagranicznych turystów, a fakt, że kobieta wydawała się bogata i obyta wywołał wiele spekulacji. „Było to podczas [[Zimna wojna|zimnej wojny]] i w tym czasie było w Norwegii sporo szpiegów, w tym rosyjskich” mówi [[Gunnar Staalesen]], autor książek o przestępstwach w Bergen, który był studentem uniwersytetu w tamtym czasie<ref name=":0" />. Norweskie służby wywiadowcze również badały tę sprawę – ale przyznają się do tego kilkadziesiąt lat później. Według [[Norsk Rikskringkasting|NRK]], służby bezpieczeństwa były zainteresowane raportami mówiącymi, że kobieta obserwowała obiekty wojskowe w zachodniej części Norwegii testujące nowe rakiety – ale nie można było wyciągnąć żadnych jasnych wniosków z ich sprawozdań.

Policja po dokładniejszej analizie stwierdziła, że zapiski w notesie były zakodowaną historią dat i miejsc. Policja ostatecznie jest w stanie odkodować niektóre notatki, ale nie ma żadnych dowodów, że kobieta jest szpiegiem. Zamiast tego okazuje się, że kobieta notowała odwiedzone miejsca. Na przykład Ø22 O28 P to data, 22–28 października, kiedy była w Paryżu; O29PS to dzień, w którym wyjechała z Paryża do Stavanger; O29S jest dniem, w którym dotarła do Stavanger, 29 października; O30BN5 pasuje do jej pobytu w Bergen od 30 października do 5 listopada.

Nietypowe ubranie, które również znaleziono w walizce wskazywało, że kobieta miała nieco prowokacyjny styl. W bagażu kobiety była również wizytówka włoskiego fotografa. Policji udało się go odnaleźć. Powiedział, że podwiózł ją do hotelu Alexandra w [[Loen]]. Przyznał również, że zjadł z nią obiad. Kobieta powiedziała fotografowi, że pochodziła z małej miejscowości na północ od [[Johannesburg]]a, w [[Południowa Afryka|Republice Południowej Afryki]] i miała sześć miesięcy, aby zobaczyć najpiękniejsze miejsca w Norwegii. Fotograf nie posiadał żadnych więcej informacji, a więc trop ten doprowadził donikąd<ref name=":3" />. Bez tożsamości, ofiara staje się znana jako „Kobieta z Isdal”.

Kobieta najprawdopodobniej zmarła w cierpieniach. W jej płucach wykryto cząsteczki dymu, co wskazuje na to, że była przy życiu, gdy płonęła. Analiza ziemi, gdzie znaleziono jej ciało wykazała, że benzyna zostały wykorzystana do podpalenia. Bez jakichkolwiek dalszych potencjalnych tropów sprawa została zamknięta, a kobieta pochowana w lutym 1971 roku<ref name=":0" />.

== Pogrzeb ==
[[Plik:Møllendal kirkegård.JPG|mały|Cmentarz Møllendal w Bergen, Norwegii, gdzie pochowano kobietę]]
Śledczy uważali, że kobieta może być wiary katolickiej i zorganizowano dla niej katolicki pogrzeb. Według raportu policji, trumna została ozdobiona bzem i tulipanami, a kapłan odprawił mszę dla „nieznanej kobiety, która została pochowana w obcym kraju bez obecności żadnego członka rodziny”. Policja wciąż ma nadzieję znaleźć rodzinę kobiety; ona jest pochowana w trumnie z blachy cynkowej, która nie koroduje i jest odporna na warunki atmosferyczne<ref name=":2" /><ref name=":1" />.

== Zeznania świadków ==
Ludzie, którzy spotkali kobietę twierdzili, że nosiła peruki i mówiła po francusku, niemiecku, angielsku i duńsku<ref>{{Cytuj |tytuł = Ktoś usunął jej linie papilarne i wyciął z ubrań wszystkie metki. A potem zabił |opublikowany = onet.pl |data = 2017-05-30 |data dostępu = 2017-07-03 |url = https://facet.onet.pl/strefa-tajemnic/zwloki-kobiety-w-okolicach-bergen-do-dzis-nie-wiadomo-kim-byla/24d7s48 |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20170715062849/http://strefatajemnic.onet.pl/extra/ktos-usunal-jej-linie-papilarne-i-wycial-z-ubran-wszystkie-metki-a-potem-zabil/wwx7t1 |zarchiwizowano = 2017-07-15}}</ref>. Miała przebywać w kilku hotelach w mieście Bergen i wielokrotnie zmieniać pokoje. Personelowi hotelu powiedziała, że była podróżującą handlarką i kolekcjonerką antyków. W kilku miejscach zostawiła zamówienie: owsiankę z mlekiem.

Jeden ze świadków powiedział, że przypadkiem podsłuchał kobietę rozmawiającą z mężczyzną w hotelu Bergen. Według świadka powiedziała ona „Ich komme bald” („Będę wkrótce”).

Ostatnim hotelem, w którym przebywała był Hotel Hordaheimen (pokój 407, od 19 do 23 listopada). Personel powiedział policji, że była atrakcyjną kobietą. Miała około 164 cm wzrostu, zaokrąglone biodra i małe oczy. Wydawała się być między 30 a 40 rokiem życia. Inny gość hotelu Hordaheimen powiedział policji, że kobieta paliła papierosy norweskiej marki South State. Personel zauważył również, że kobieta przebywała głównie w pokoju i wydawała się mieć na baczności. Podczas wymeldowania z hotelu 23 listopada, zapłaciła gotówką i poprosiła o wezwanie taksówki. Miejsce jej pobytu do 29 listopada, kiedy to jej ciało zostało znalezione, jest nieznane<ref>{{Cytuj |tytuł = The Isdal Woman |data = 2014-01-03 |data dostępu = 2017-07-03 |opublikowany = Futility Closet |url = https://www.futilitycloset.com/2014/01/03/the-isdal-woman/}}</ref>.

W 2005 roku mieszkaniec Bergen, który w 1970 roku miał 26 lat, powiedział lokalnej gazecie, że po obejrzeniu rysopisu, wydawało mu się, że widział kobietę pięć dni przed śmiercią, gdy wędrował po wzgórzu [[Fløyen]]. Była ubrana zbyt lekko jak na piesze wędrówki i była w towarzystwie dwóch mężczyzn o „południowym” wyglądzie. Wyglądała jakby chciała coś powiedzieć, ale oni ją powstrzymali. Mężczyzna udał się na policję, aby zgłosić tę sytuację, jednak kazano mu o tym zapomnieć<ref>{{Cytuj |tytuł = Bergensavisen – Turgåer møtte Isdalskvinnen |data dostępu = 2017-07-03 |opublikowany = www.ba.no |url = https://www.ba.no/drap/turgaer-motte-isdalskvinnen/s/1-41-1511766 |język = no}}</ref>.

W 2016 roku NRK zleciło amerykańskiemu artyście Stephenowi Missalowi utworzenie sześciu alternatywnych rysopisów Kobiety z Isdal, które przedstawiono osobom, które ją widziały.

== Wznowione dochodzenie ==
Norweski wydział dochodzeniowy (Kripos) i Uniwersytet w Bergen prowadzili analizę izotopów uzębienia kobiety, badając elementy wpływające na strukturę chemiczną zębów podczas ich formowania<ref>{{Cytuj |tytuł = New Evidence Emerges in Norway’s Most Famous Unsolved Murder Case |data = 2017-05-22 |data dostępu = 2017-07-03 |url = http://mentalfloss.com/article/501142/new-evidence-emerges-isdal-woman-case-norway%E2%80%99s-most-famous-unsolved-murder-mystery |język = en}}</ref>.

Testy obejmują:
* Analizę izotopów tlenu, które mogą ujawnić rodzaj pitej wody oraz obszary, z których ta woda pochodziła.
* Analizę izotopów strontu, które mogą odzwierciedlać rodzaje żywności, które kobieta jadła i rodzaj gleby na obszarze, gdzie dorastała<ref name=":2" />.
To jest pierwszy raz, kiedy norweska policja przeprowadziła analizy izotopów zębów, ale mają oni nadzieję, że wyniki pomogą im wskazać region, gdzie mieszkała kobieta.

Analiza DNA jest obecnie jednym z kluczowych narzędzi używanych do analizy i identyfikacji. Nie istniała w 1970 roku. Ale okazuje się kilka próbek tkanek pobranych z narządów kobiety, w tym z jej płuca, serca, nadnercza i jajników, były przechowywane w [[wikipedia:Haukeland University Hospital|szpitalu uniwersyteckim Haukeland]]. Profesor Morild powiedział, że „jest to standardem w większości Norwegii”, aby zachować próbki tkanek pobrane podczas sekcji zwłok. Próbki są „przydatne do powtórnych badań i jako źródło materiału DNA”. Po miesiącach pracy, naukowcy są w posiadaniu rozszerzonego profilu DNA kobiety. Najnowsze wyniki, opublikowane w piątek, wskazują, że kobieta była pochodzenia europejskiego, sprawiając, że teoria określająca kobietę jako agenta z Izraela jest znacznie mniej prawdopodobna.

Norweska policja zamierza wydać Interpol Black Notice, tzw. list gończy, który jest wydawany w celu ustalenia tożsamości niezidentyfikowanych zwłok<ref>{{Cytuj |autor = iga.mojanorwegia |tytuł = Norweska policja prosi o pomoc: kim jest ta kobieta? |data dostępu = 2017-07-03 |opublikowany = www.mojanorwegia.pl |url = http://www.mojanorwegia.pl/aktualnosci/norweska-policja-prosi-o-pomoc-kim-jest-ta-kobieta-12825.html}}</ref>. Europejskie organy ścigania zostaną poproszone o sprawdzenie swoich baz danych DNA. „Jeśli ktoś z jej rodziny jest w rejestrze DNA, dostaniemy powiadomienie” powiedział Ståle Hansen. „Byłoby to naprawdę ekscytujące”<ref name=":0" />.

Nikt nie zdołał powiedzieć, kim ona była, czemu była w Bergen i dlaczego ją zabito. Sprawy nie rozwiązano, Kobieta z Isdal pozostaje nierozpoznana, a jej mordercy nie odnaleziono.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.nrk.no/dokumentar/xl/gaten-i-isdalen-1.12987220 VIDEO: Emaljen på tennene til Isdalskvinnen kan være en nøkkel til å finne ut mer nøyaktig hvor hun vokste opp.]
* [https://www.nrk.no/dokumentar/gaten-i-isdalen-1.13182053 VIDEO: Emaljen på tennene til Isdalskvinnen kan være en nøkkel til å finne ut mer nøyaktig hvor hun vokste opp.]

[[Kategoria:1970 w Norwegii]]
[[Kategoria:Ludzie o nieustalonej tożsamości]]
[[Kategoria:Nieznana data urodzenia]]
[[Kategoria:Urodzeni w XX wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1970]]


text:
# Pirogańce
Pirogańce (biał. Пераганцы; ros. Переганцы) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie werenowskim, w sielsowiecie Pirogańce.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie lidzkim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Siedliszcze, następnie w gminie Werenów. Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Pirogańce

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pirogańce
 |nazwa oryginalna             = Пераганцы<br />Переганцы
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-HR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon werenowski|werenowski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Pirogańce|Pirogańce]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 346<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150602051655/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/hrodzienskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód grodzieński
 |współrzędne                  = 54°06′37″N 25°27′05″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pirogańce'''<ref>{{Cytuj książkę | autor = | tytuł =Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata | wydawca =Główny Urząd Geodezji i Kartografii | miejsce =Warszawa | rok =2019 | strony = | isbn =978-83-254-2578-4 |url=http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/wykaz_polskich_nazw_geograficznych_2019.pdf}}</ref> ({{w języku|be|Пераганцы}}; {{w języku|ru|Переганцы}}) – [[agromiasteczko]] na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód grodzieński|obwodzie grodzieńskim]], w [[rejon werenowski|rejonie werenowskim]], w [[sielsowiet Pirogańce|sielsowiecie Pirogańce]].

W dwudziestoleciu międzywojennym leżały w Polsce, w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]], w [[Powiat lidzki (II Rzeczpospolita)|powiecie lidzkim]]<ref group="uwaga" name="uwaga1">przynależność powiatowa zmieniała się: do 1920 miejscowość leżała w [[Powiat oszmiański|powiecie oszmiańskim]] ([[Okręg wileński (ZCZW)|okręg wileński]]), w latach 1920 - 1926 w [[Powiat wołożyński|powiecie wołożyńskim]] i od 1926 w powiecie lidzkim</ref>, do 11 kwietnia 1929 w [[Siedliszcze (gmina w województwie nowogródzkim)|gminie Siedliszcze]], następnie w [[Werenów (gmina)|gminie Werenów]]<ref>{{Cytuj stronę |url =https://www.kami.net.pl/kresy/ |tytuł =Baza Miejscowości Kresowych |opublikowany = |data = |język =pl |data dostępu = 2020-08-09}}</ref><ref>{{Dziennik Ustaw|1929|22|225}}</ref>. Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{SgKP|VIII|222|Pirogańce, pow. oszmiański}}
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P32_S41_LIPNISZKI_(1926)-1930_300dpi_bcuj297983-285420.jpg Pirogańce na mapie WIG]
* {{Cytuj stronę |url =http://maps.by |tytuł =Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь |opublikowany = |data = |język =ru |data dostępu = 2020-08-09}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie werenowskim]]

title: PirogańceПераганцы · Переганцы

Państwo: Białoruś

Obwód: grodzieński

Rejon: werenowski

Sielsowiet: Pirogańce


text:
# Giuseppe Valentini (albanista)
Giuseppe Valentini SJ (alb. Zef Valentini; ur. 1 lipca 1900 w Padwie, zm. 16 listopada 1979 w Mediolanie) – włoski jezuita i duchowny katolicki, także albanista i bizantynolog.

## Życiorys
W 1910 roku rozpoczął naukę w szkole katolickiej w Padwie, jednak ze względu na pogorszenie swojego stanu zdrowia w 1912 roku naukę kontynuował prywatnie u dyrektora tejże szkoły, Gaetana Sartoriego. W 1918 roku został powołany do odbycia służby wojskowej, którą pełnił w Pałacu Królewskim w Casercie.
4 listopada 1919 roku wstąpił do zakonu jezuitów w Gorycji, dwa lata później złożył śluby zakonne. Został wysłany do Szkodry, gdzie uczył się w kolegium jezuickim języka włoskiego, greckiego i łacińskiego, a w 1924 roku wrócił do Włoch i przez dwa lata studiował filozofię w Chieri. Po ukończeniu nauki wrócił do Szkodry, gdzie do 1928 roku pracował w seminarium papieskim jako wykładowca, następnie w latach 1928–1932 studiował teologię w Chieri; w tym czasie otrzymał dnia 15 lipca 1930 roku święcenia kapłańskie z rąk prałata Tommaso Beruttiego. Ponownie został wysłany do Szkodry, gdzie wrócił do pracy wykładowcy w papieskim seminarium, jednocześnie kierował czasopismami Leka (1932–1943) oraz Lajmtari i Zemërs s’Krishtit (1933–1939).
W 1940 roku wraz z Ernestem Koliqim współzałożył Królewski Instytut Studiów Albańskich; na zlecenie tejże instytucji w 1943 roku prowadził badania w Rzymie. Został zaocznie skazany na karę śmierci przez albańskie władze komunistyczne.
W 1945 roku przeniósł się do Mediolanu, gdzie kierował katolickim czasopismem Letture. Został także wybrany na prezesa Stowarzyszenia Katolickich Czasopism Krytycznych oraz Katolickiego Stowarzyszenia Księży Pisarzy, a także mianowany asystentem generalnym Związku Włoskich Wydawców i Księgarzy Katolickich.
Pracował jako wykładowca na Papieskim Instytucie Wschodnim oraz na Uniwersytecie w Palermo, gdzie wykładał albanistykę, bizantynologię oraz starożytną literaturę chrześcijańską. W 1957 roku założył w Rzymie czasopismo Shêjzat-Le Pleiadi, wpłynął także na utworzenie kilku czasopism promujących literaturę arboreską.
Zmarł 16 listopada 1979 roku w Mediolanie, jego pogrzeb odbył się dwa dni później.

## Prace naukowe[3][4]
- Dizionario bio-bibliografico illirico e albanese (1937-1940)[8]
- Contributi alla cronologia albanese (I tom - 1942; II tom - 1944)
- La famiglia nel diritto tradizionale albanese (1945)
- Il diritto delle comunità nella tradizione giuridica albanese (1956)
- Lo statuto personale in Albania all’epoca di Skanderbeg. Appunti dagli archivi della Repubblica veneta (1967)
- Domus ecclesiae. L’edificio sacro cristiano (1969)
- La legge delle montagne albanesi nelle relazioni della missione volante 1880-1932  (1969)

## Odznaczenia
7 maja 2012 roku prezydent Albanii Bamir Topi pośmiertnie uhonorował go Orderem Skanderbega.

## Życie prywatne
Syn Alberta i Margherity Olivetto; ojciec pracował jako kamieniarz.
Miał brata Filvio Cordignano.

title: Giuseppe Valentini (albanista)

wikitext:
{{Inne znaczenia|albanisty|[[Giuseppe Valentini]]}}{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Giuseppe Valentini
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    =
 |grafika                  =
 |opis grafiki             =
 |alt grafiki              =
 |herb                     =
 |dewiza                   =
 |dewiza - j. polski       =
 |kraj działania           =
 |data urodzenia           = [[1 lipca]] [[1900]]
 |miejsce urodzenia        = [[Padwa]]
 |data śmierci             = [[16 listopada]] [[1979]]
 |miejsce śmierci          = [[Mediolan]]
 |miejsce pochówku         =
 |1. funkcja               =
 |1. funkcja - okres       =
 |2. funkcja               =
 |2. funkcja - okres       =
 |wyznanie                 = [[rzymski katolicyzm]]
 |kościół                  =
 |inkardynacja             = [[jezuici]]
 |data ślubów zakonnych    = 1921
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 15 lipca 1930
 |data nominacji           =
 |data sakry               =
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              = {{order|A-OS|R}}
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Giuseppe Valentini [[Jezuici|SJ]]''' ({{w języku|sq|''Zef Valentini''}}; ur. [[1 lipca]] [[1900]] w [[Padwa|Padwie]], zm. [[16 listopada]] [[1979]] w [[Mediolan]]ie) – włoski jezuita i duchowny katolicki, także [[albanistyka|albanista]]{{r|shekulli}} i [[Bizantynologia|bizantynolog]]<ref name="jesuit">{{Cytuj stronę|url=https://jesuitonlinebibliography.bc.edu/catalog/13330|tytuł=Padre Giuseppe Valentini S.J. (1900–1979): Albanologo e bizantinista. Vita e opere|autor=|opublikowany=jesuitonlinebibliography.bc.edu|data=2008|język=it|data dostępu=}}</ref>.

==Życiorys==
W 1910 roku rozpoczął naukę w szkole katolickiej w [[Padwa|Padwie]], jednak ze względu na pogorszenie swojego stanu zdrowia w 1912 roku naukę kontynuował prywatnie{{r|treccani}} u dyrektora tejże szkoły, [[Gaetano Sartori|Gaetana Sartoriego]]{{r|shekulli}}. W 1918 roku został powołany do odbycia służby wojskowej, którą pełnił w [[Pałac Królewski w Casercie|Pałacu Królewskim w Casercie]]{{r|treccani}}<ref name="shekulli">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190924152900/http://shekulli.com.al/39451/|tytuł=Studiuesi italian që punoi për Shqipërinë|autor=Ndriçim Kulla|opublikowany=shekulli.com.al|data=2015-01-30|język=sq|data dostępu=2019-09-24}}</ref>.

4 listopada 1919 roku wstąpił do zakonu [[jezuici|jezuitów]] w [[Gorycja|Gorycji]], dwa lata później złożył [[śluby zakonne]]{{r|treccani}}{{r|archivio}}. Został wysłany do [[Szkodra|Szkodry]], gdzie uczył się w kolegium jezuickim języka [[włoski]]ego, [[grecki]]ego i [[łaciński]]ego, a w 1924 roku wrócił do [[Królestwo Włoch (1861–1946)|Włoch]] i przez dwa lata studiował filozofię w [[Chieri]]{{r|treccani}}{{r|archivio}}. Po ukończeniu nauki wrócił do Szkodry, gdzie do 1928 roku pracował w [[seminarium papieskie|seminarium papieskim]] jako wykładowca, następnie w latach 1928–1932 studiował teologię w Chieri; w tym czasie otrzymał dnia 15 lipca 1930 roku [[święcenia kapłańskie]] z rąk [[prałat]]a [[Tommaso Berutti]]ego{{r|treccani}}{{r|archivio}}. Ponownie został wysłany do [[Szkodra|Szkodry]], gdzie wrócił do pracy wykładowcy w papieskim seminarium, jednocześnie kierował czasopismami [[Leka (czasopismo)|Leka]] (1932–1943) oraz [[Lajmtari i Zemërs s’Krishtit]] (1933–1939){{r|treccani}}{{r|archivio}}.

W 1940 roku wraz z [[Ernest Koliqi|Ernestem Koliqim]] współzałożył [[Królewski Instytut Studiów Albańskich]]{{r|archivio}}<ref name="akti">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20170405103108/http://www.akti.gov.al/kerkimishkencor/issh.html|tytuł=Historiku i Institutit të Studimeve Shqiptare|autor=|opublikowany=akti.gov.al|data=|język=sq|data dostępu=2017-04-05}}</ref><ref name="prabook">{{Cytuj stronę|url=https://prabook.com/web/giuseppe.valentini/2314916|tytuł=Giuseppe Valentini|autor=|opublikowany=prabook.com|data=|język=en|data dostępu=}}</ref>; na zlecenie tejże instytucji w 1943 roku prowadził badania w [[Rzym]]ie{{r|treccani}}. Został [[Wyrok zaoczny|zaocznie]] skazany na karę śmierci przez albańskie władze komunistyczne{{r|gesuiti}}.

W 1945 roku przeniósł się do [[Mediolan]]u, gdzie kierował katolickim czasopismem [[Letture]]{{r|treccani}}{{r|archivio}}{{r|gesuiti}}. Został także wybrany na prezesa [[Stowarzyszenie Katolickich Czasopism Krytycznych|Stowarzyszenia Katolickich Czasopism Krytycznych]] oraz [[Katolickie Stowarzyszenie Księży Pisarzy|Katolickiego Stowarzyszenia Księży Pisarzy]], a także mianowany asystentem generalnym [[Związek Włoskich Wydawców i Księgarzy Katolickich|Związku Włoskich Wydawców i Księgarzy Katolickich]]{{r|treccani}}.

Pracował jako wykładowca na [[Papieski Instytut Wschodni|Papieskim Instytucie Wschodnim]] oraz na [[Uniwersytet w Palermo|Uniwersytecie w Palermo]], gdzie wykładał [[albanistyka|albanistykę]]{{r|gesuiti}}, [[Bizantynologia|bizantynologię]] oraz starożytną [[literatura chrześcijańska|literaturę chrześcijańską]]{{r|treccani}}. W 1957 roku założył w [[Rzym]]ie czasopismo [[Shêjzat-Le Pleiadi]], wpłynął także na utworzenie kilku czasopism promujących [[literatura arboreska|literaturę arboreską]]{{r|treccani}}{{r|archivio}}.

Zmarł 16 listopada 1979 roku w Mediolanie, jego pogrzeb odbył się dwa dni później{{r|archivio}}.

==Prace naukowe{{r|treccani}}{{r|archivio}}==
* ''Dizionario bio-bibliografico illirico e albanese'' (1937-1940)<ref name="doktoratura">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190924122850/http://www.doktoratura.unitir.edu.al/wp-content/uploads/2014/05/Lindita-KAZAZI-Punimi-Doktoratura-min.pdf|tytuł=Pikëtakime dhe ndikime të italishtes me shqipen|autor=Lindita Kazazi|opublikowany=doktoratura.unitir.edu.al|data=2014|język=sq|data dostępu=2019-09-24|strony=105-106}}</ref>
* ''Contributi alla cronologia albanese'' (I tom - 1942; II tom - 1944)
* ''La famiglia nel diritto tradizionale albanese'' (1945)
* ''Il diritto delle comunità nella tradizione giuridica albanese'' (1956)
* ''Lo statuto personale in Albania all’epoca di Skanderbeg. Appunti dagli archivi della Repubblica veneta'' (1967)
* ''Domus ecclesiae. L’edificio sacro cristiano'' (1969)
* ''La legge delle montagne albanesi nelle relazioni della missione volante 1880-1932 '' (1969)

==Odznaczenia==
7 maja 2012 roku prezydent Albanii [[Bamir Topi]] pośmiertnie uhonorował go [[Order Skanderbega|Orderem Skanderbega]]<ref name="gesuiti">{{Cytuj stronę|url=https://gesuiti.it/albania-onorificenza-alla-memoria-di-padre-valentini/|tytuł=Albania. Onorificenza alla memoria di Padre Valentini|autor=|opublikowany=gesuiti.it|data=2012-06-08|język=it|data dostępu=}}</ref>.

==Życie prywatne==
Syn Alberta i Margherity Olivetto{{r|treccani}}; ojciec pracował jako kamieniarz<ref name="archivio">{{Cytuj stronę|url=https://www.archivioradiovaticana.va/storico/2013/11/15/at%C3%AB_zef_valentini_sj_ndihmesa_e_misionarit_jezuit,_at%C3%AB_zef/alb-746867|tytuł=Atë Zef Valentini S.J.: Ndihmesa e misionarit jezuit, Atë Zef Valentini, për kulturën shqiptare|autor=|opublikowany=archivioradiovaticana.va|data=2013-11-15|język=sq|data dostępu=}}</ref>.

Miał brata Filvio Cordignano<ref name="treccani">{{Cytuj stronę|url=https://www.treccani.it/enciclopedia/giuseppe-valentini_%28Dizionario-Biografico%29/|tytuł=VALENTINI, Giuseppe|autor=Ardian Ndreca|opublikowany=treccani.it|data=|język=it|data dostępu=}}</ref>.

==Przypisy==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}{{SORTUJ:Valentini, Giuseppe}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1900]]
[[Kategoria:Zmarli w 1979]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Padwie]]
[[Kategoria:Pochówki we Włoszech]]
[[Kategoria:Włoscy jezuici]]
[[Kategoria:Włoscy teolodzy katoliccy]]
[[Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Gorycją]]
[[Kategoria:Ludzie związani ze Szkodrą]]
[[Kategoria:Absolwenci uczelni we Włoszech]]
[[Kategoria:Włoscy wydawcy]]
[[Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Albanii]]
[[Kategoria:Wykładowcy uczelni w Rzymie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Palermo]]
[[Kategoria:Włoscy albaniści]]
[[Kategoria:Włoscy bizantynolodzy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Skanderbega]]

title: Giuseppe Valentini

Data i miejsce urodzenia: 1 lipca 1900 · Padwa

Data i miejsce śmierci: 16 listopada 1979 · Mediolan

Wyznanie: rzymski katolicyzm

Inkardynacja: jezuici


text:
# Kondratowy Wierch
Kondratowy Wierch – północny grzbiet Goryczkowej Czuby w Tatrach Zachodnich. Zbiega od Kondratowego Przechodu (przełączka oddzielająca go od Goryczkowej Czuby) do Doliny Bystrej. Grzbiet ten oddziela od siebie dwie doliny będące jej odgałęzieniami: Dolinę Goryczkową i Dolinę Suchą Kondracką.
Nazwa jest myląca, w istocie bowiem w grzbiecie tym nie ma żadnego wierzchołka. Jego grań na długości ok. 600 m jest niemal pozioma. Podawany w niektórych źródłach wierzchołek 1777 m lub 1801 m to tylko miejsce załamania się grani; w północnym kierunku od tego miejsca grań opada bardziej stromo. Całkowita długość grani od wierzchołka Goryczkowej Czuby do jej podnóży wynosi ok. 2200 m.
W większości grzbiet jest porośnięty górnoreglowym lasem świerkowym i kosówką, jedynie górne partie pod Goryczkową Czubą są trawiasto-kamieniste. W zboczach wschodnich, ok. 100 m poniżej punktu, w którym grań się załamuje, opada do Niżniej Goryczkowej Równi żleb nazywany Żlebem Marcinowskich, którym czasami (rzadko) schodzą lawiny ze Żlebu Marcinowskich. 2 marca 1956 r. z Kondratowego Wierchu zeszła lawina, która zniszczyła znajdujące się na Niżniej Goryczkowej Równi dwa schroniska (Schronisko w Dolinie Goryczkowej i Schronisko Króla). Zginęło 5 osób: gospodarze schroniska (Zofia i Władysław Marcinowscy) oraz 3 żołnierzy WOP.
Kondratowy Wierch jest dobrze widoczny z polany na Kalatówkach. Jego lesiste północne stoki przesłaniają wyższą od niego Goryczkową Czubę. Nie prowadzą przez niego szlaki turystyczne. Jedynie jego dolnym, południowym podnóżem prowadzą dwie nartostrady.

## Nartostrady
– jednokierunkowa nartostrada z Kasprowego Wierchu przez Dolinę Goryczkową pod Zakosy do schroniska PTTK na Hali Kondratowej (odcinek przez stoki Kondratowego Wierchu jest zamykany przy 4. i 5. stopniu zagrożenia lawinowego),
 – jednokierunkowa z Kasprowego Wierchu przez Dolinę Goryczkową pod Zakosy i Niżnią Goryczkową Rówień, obok dolnej stacji wyciągu do Doliny Kondratowej poniżej Polany Kondratowej.

title: Kondratowy Wierch

wikitext:
{{Współrzędne|49°14′18″N 19°57′32″E|region:PL|umieść=na górze}}
[[Plik:Goryczkowa Czuba T61.jpg|thumb|240px|Widok z [[Kasprowy Wierch|Kasprowego Wierchu]]]]
[[Plik:Dolina Sucha Kondracka T58.JPG|thumb|240px|Widok z [[Suchy Wierch Kondracki|Suchego Wierchu Kondrackiego]]]]
[[Plik:Kondratowy Wierch a1.jpg|thumb|240px|Północne stoki Kondratowego Wierchu]]
{{commonscat|Kondratowy Wierch}}

'''Kondratowy Wierch''' – północny grzbiet [[Goryczkowa Czuba|Goryczkowej Czuby]] w [[Tatry Zachodnie|Tatrach Zachodnich]]. Zbiega od [[Kondratowy Przechód|Kondratowego Przechodu]] (przełączka oddzielająca go od Goryczkowej Czuby) do [[Dolina Bystrej|Doliny Bystrej]]. Grzbiet ten oddziela od siebie dwie doliny będące jej odgałęzieniami: [[Dolina Goryczkowa|Dolinę Goryczkową]] i [[Dolina Sucha Kondracka|Dolinę Suchą Kondracką]]<ref name=wit />.

Nazwa jest myląca, w istocie bowiem w grzbiecie tym nie ma żadnego wierzchołka. Jego grań na długości ok. 600 m jest niemal pozioma. Podawany w niektórych źródłach wierzchołek 1777 m lub 1801 m to tylko miejsce załamania się grani; w północnym kierunku od tego miejsca grań opada bardziej stromo. Całkowita długość grani od wierzchołka Goryczkowej Czuby do jej podnóży wynosi ok. 2200 m<ref name=cw /><ref name=geo2 />.

W większości grzbiet jest porośnięty [[regiel górny|górnoreglowym]] lasem świerkowym i [[kosodrzewina|kosówką]], jedynie górne partie pod Goryczkową Czubą są trawiasto-kamieniste. W zboczach wschodnich, ok. 100 m poniżej punktu, w którym grań się załamuje, opada do [[Niżnia Goryczkowa Rówień|Niżniej Goryczkowej Równi]] żleb nazywany [[Żleb Marcinowskich|Żlebem Marcinowskich]], którym czasami (rzadko) schodzą [[lawiny ze Żlebu Marcinowskich]]. 2 marca 1956 r. z Kondratowego Wierchu zeszła lawina, która zniszczyła znajdujące się na Niżniej Goryczkowej Równi dwa schroniska ([[Schronisko w Dolinie Goryczkowej]] i [[Schronisko Króla]]). Zginęło 5 osób: gospodarze schroniska (Zofia i Władysław Marcinowscy) oraz 3 żołnierzy [[Wojska Ochrony Pogranicza|WOP]]<ref name=cw />.

Kondratowy Wierch jest dobrze widoczny z polany na [[Kalatówki|Kalatówkach]]. Jego lesiste północne stoki przesłaniają wyższą od niego Goryczkową Czubę<ref name=nyka />. Nie prowadzą przez niego szlaki turystyczne. Jedynie jego dolnym, południowym podnóżem prowadzą dwie [[nartostrada|nartostrady]]<ref name=polk />.

== Nartostrady ==
: {{szlak narciarski|niebieski}} – jednokierunkowa nartostrada z [[Kasprowy Wierch|Kasprowego Wierchu]] przez [[Dolina Goryczkowa pod Zakosy|Dolinę Goryczkową pod Zakosy]] do [[schronisko PTTK na Hali Kondratowej|schroniska PTTK na Hali Kondratowej]] (odcinek przez stoki Kondratowego Wierchu jest zamykany przy 4. i 5. stopniu zagrożenia lawinowego),
: {{szlak narciarski|niebieski}} – jednokierunkowa z Kasprowego Wierchu przez Dolinę Goryczkową pod Zakosy i Niżnią Goryczkową Rówień, obok dolnej stacji wyciągu do [[Dolina Kondratowa|Doliny Kondratowej]] poniżej [[Polana Kondratowa|Polany Kondratowej]]<ref name=polk />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=cw>{{Cytuj |autor = [[Władysław Cywiński]] |tytuł = [[Tatry. Przewodnik szczegółowy|Tatry. Kasprowy Wierch]] |wolumin = 13 |miejsce = Poronin |wydawca = Wydawnictwo Górskie |data = 2008 |isbn = 83-7104-011-3}}</ref>
<ref name=geo2>{{cytuj |url = https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?locale=pl&gui=new&sessionID=4299937 |tytuł = Geoportal. Mapa topograficzna |data dostępu = 2023-05-06}}</ref>
<ref name=nyka>{{Cytuj |autor = [[Józef Nyka]] |tytuł = [[Tatry Polskie. Przewodnik]] |wydanie = 13 |miejsce = Latchorzew |wydawca = Wydawnictwo Trawers |data = 2003 |isbn = 83-915859-1-3}}</ref>
<ref name=polk>{{Cytuj |tytuł = Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1: 25 000 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka |data = 2009/10 |isbn = 83-87873-36-5}}</ref>
<ref name=wit>{{Cytuj |tytuł = Tatry Polskie. Mapa turystyczna 1:20 000 |miejsce = Piwniczna |wydawca = Agencja Wydawnicza „WiT” S.c. |data = 2009 |isbn = 83-89580-00-4}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Granie i grzbiety polskich Tatr]]
[[Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Zachodnich]]


text:
# Granada CF
Granada Club de Fútbol – hiszpański klub piłkarski, w sezonie 2024/25 grający w Segunda División, mający siedzibę w mieście Grenada, leżącym w Andaluzji.

## Historia
Klub powstał 14 kwietnia 1931 roku jako Recreativo de Granada. Pierwszym prezydentem klubu został Julio López Fernández. Swoje pierwsze spotkanie Granada rozegrała przeciwko drużynie Deportivo Jaén i wygrała 2:1. Pierwszego, historycznego gola dla Granady zdobył Antonio Bombillar. W 1932 roku Granada wygrała rozgrywki Tercera Regional – Región Sur. Po kilku kolejnych awansach w 1941 roku zespół stał się członkiem Primera División. Od tego czasu do końca lat 70. Granada występowała naprzemiennie w Primera i Segunda División. W 1972 i 1974 roku zajęła 6. miejsce w La Liga, najwyższe w swojej historii.
W 1959 roku Granada osiągnęła sukces w Copa del Generalísimo (obecnie Puchar Króla). Dotarła do finału, w którym przegrała 1:4 z FC Barcelona. Do 2002 roku zespół grał głównie w Segunda División B, a następnie został zdegradowany do Tercera División. Od 2006 roku ponownie gra w Segunda División B. W 2010 roku Granada awansowała po barażach do Segunda División, a 18 czerwca 2011 roku do Primera División, eliminując w barażach Celtę Vigo oraz Elche CF.

### Sezony
Stan na 11 czerwca 2022.
- 26 sezonów w Primera División
- 33 sezonów w Segunda División
- 22 sezonów w Segunda División B
- 5 sezonów w Tercera División

## Sukcesy
- Primera División
  - 6. miejsce (2): 1972, 1974.
- Segunda División
  - mistrzostwo (4): 1941, 1957, 1968, 2023.
  - wicemistrzostwo (3): 1940, 1941, 1966.
- Segunda División B
  - mistrzostwo (2): 1983, 2000.
- Tercera División
  - mistrzostwo (3): 1934, 2004, 2006.
- Copa del Generalísimo
  - finalista (1): 1959.
- mistrzostwo Segunda División B: 2010.

## Reprezentanci kraju grający w klubie
- Fernando Barrachina
- Capi
- Ángel Castellanos
- Antonio de la Cruz
- Eugenio Leal
- Alfredo Megido
- José Mingorance
- Pahiño
- Rafael Paz
- Pirri
- César Rodríguez
- Thomas Parits
- Jaime Ramírez
- Brian Chrøis
- Prince Koranteng Amoako
- Carlos Gomes
- Juan Agüero
- Juan Antonio González
- Ladislao Mazurkiewicz
- Julio Montero Castillo
- Myrto Uzuni
- Shon Weissman

## Obecny skład
Stan na 26 lipca 2024
| Nr | Poz. | Piłkarz                                         |
| -- | ---- | ----------------------------------------------- |
| 1  | BR   | Marc Martínez                                   |
| 3  | OB   | Miguel Ángel Brau                               |
| 4  | OB   | Miguel Rubio                                    |
| 5  | OB   | Pablo Insua                                     |
| 6  | PO   | Martin Hongla                                   |
| 7  | NA   | Lucas Boyé                                      |
| 9  | NA   | Shon Weissman                                   |
| 10 | PO   | Giorgi Citaiszwili (wypożyczony z Dynamo Kijów) |
| 11 | NA   | Myrto Uzuni                                     |
| 12 | OB   | Ricard Sánchez                                  |
| 13 | BR   | Luca Zidane                                     |
| 14 | OB   | Ignasi Miquel                                   |

| Nr | Poz. | Piłkarz                                    |
| -- | ---- | ------------------------------------------ |
| 15 | OB   | Carlos Neva                                |
| 17 | NA   | Theo Corbeanu                              |
| 18 | PO   | Kamil Jóźwiak                              |
| 19 | NA   | Famara Diédhiou                            |
| 20 | PO   | Sergio Ruiz                                |
| 21 | PO   | Óscar Melendo                              |
| 24 | PO   | Gonzalo Villar                             |
| ?  | OB   | Rubén Sánchez (wypożyczony z RCD Espanyol) |

### Piłkarze na wypożyczeniu
| Nr | Poz. | Piłkarz |
| -- | ---- | ------- |

| Nr | Poz. | Piłkarz |
| -- | ---- | ------- |

## Europejskie puchary
Legenda do wszystkich tabel:
- Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
- k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe

| Sezon   | Rozgrywki   | Runda   | Klub               | Dom     | Wyjazd  | Ogólnie    |
| ------- | ----------- | ------- | ------------------ | ------- | ------- | ---------- |
| 2020/21 | Liga Europy | 2Q      | Teuta Durrës       | 4–0 (W) | 4–0 (W) | 4–0 (W)    |
| 2020/21 | Liga Europy | 3Q      | Lokomotiwi Tbilisi | 2–0 (D) | 2–0 (D) | 2–0 (D)    |
| 2020/21 | Liga Europy | PO      | Malmö FF           | 3–1 (W) | 3–1 (W) | 3–1 (W)    |
| 2020/21 | Liga Europy | Grupa E | PSV Eindhoven      | 0–1     | 2–1     | 2. miejsce |
| 2020/21 | Liga Europy | Grupa E | PAOK               | 0–0     | 0–0     | 2. miejsce |
| 2020/21 | Liga Europy | Grupa E | Omonia Nikozja     | 2–1     | 2–0     | 2. miejsce |
| 2020/21 | Liga Europy | 1/16    | SSC Napoli         | 2–0     | 1–2     | 3–2        |
| 2020/21 | Liga Europy | 1/8     | Molde              | 2–0     | 1–2     | 3–2        |
| 2020/21 | Liga Europy | 1/4     | Manchester United  | 0–2     | 0–2     | 0–4        |

title: Granada CF

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Granada CF
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Granada Club de Fútbol, S.A.D.
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{Colorbox|#EC3A3A}} {{Colorbox|#FFFFFF}}
czerwono-białe
 |data założenia        = [[14 kwietnia]] [[1931]]
 |debiut w ekstraklasie = 28 września 1941
Granada CF 1:1 [[Celta Vigo]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Granada – Celta de Vigo (1 – 1) 28/09/1941 |data dostępu = 2021-02-08 |opublikowany = bdfutbol.com |url = https://www.bdfutbol.com/es/p/p.php?id=1404 |język = es}}</ref>
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Segunda División]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               = ES-AN
 |siedziba              =
 |adres                 = Avda. Pintor Manuel Maldonado s/n, 18007 [[Grenada (miasto w Hiszpanii)|Grenada]]
 |obiekt sportowy       = [[Estadio Nuevo Los Cármenes|Nuevo Los Cármenes]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            = Desports
 |prezes                = Jiang Lizhang
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[José Rojo Martín]]
 |asystent trenera      = [[Ismael Martínez]]
 |paski_kos1            = _granada2122h
 |koszulka1             =
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = 0000FF
 |lewareka1             =
 |paski_lr1             = _acp17h
 |prawareka1            =
 |paski_pr1             = _acp17h
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            = _nikestrike3w
 |koszulka2             =
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             =
 |paski_lr2             = _nikestrike3w
 |prawareka2            =
 |paski_pr2             = _nikestrike3w
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |lewareka3             = 008000
 |paski_lr3             =
 |koszulka3             =
 |paski_kos3            = _nikechallenge3g
 |prawareka3            = 008000
 |paski_pr3             =
 |spodenki3             = 990000
 |paski_spo3            =
 |skarpety3             =
 |paski_ska3            = _nikematchfit2021g
 |trzeci strój          =
 |commons               = Category:Granada CF
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   = https://www.granadacf.es/
}}
'''Granada Club de Fútbol''' – [[Hiszpania|hiszpański]] [[klub piłkarski]], w sezonie [[Segunda División (2024/2025)|2024/25]] grający w [[Segunda División]], mający siedzibę w mieście [[Grenada (miasto w Hiszpanii)|Grenada]], leżącym w [[Andaluzja|Andaluzji]].

== Historia ==
Klub powstał 14 kwietnia 1931 roku jako '''Recreativo de Granada'''. Pierwszym prezydentem klubu został [[Julio López Fernández]]. Swoje pierwsze spotkanie Granada rozegrała przeciwko drużynie [[Deportivo Jaén]] i wygrała 2:1. Pierwszego, historycznego gola dla Granady zdobył [[Antonio Bombillar]]. W 1932 roku Granada wygrała rozgrywki Tercera Regional – Región Sur. Po kilku kolejnych awansach w 1941 roku zespół stał się członkiem [[Primera División]]. Od tego czasu do końca lat 70. Granada występowała naprzemiennie w Primera i [[Segunda División]]. W 1972 i 1974 roku zajęła 6. miejsce w La Liga, najwyższe w swojej historii.

W 1959 roku Granada osiągnęła sukces w [[Puchar Króla|Copa del Generalísimo]] (obecnie Puchar Króla). Dotarła do finału, w którym przegrała 1:4 z [[FC Barcelona]]. Do 2002 roku zespół grał głównie w [[Segunda División B]], a następnie został zdegradowany do [[Tercera División]]. Od 2006 roku ponownie gra w Segunda División B. W 2010 roku Granada awansowała po barażach do Segunda División, a 18 czerwca 2011 roku do Primera División, eliminując w barażach Celtę Vigo oraz Elche CF<ref name="ostatnim">{{Cytuj |tytuł = Granada CF ostatnim beniaminkiem |data = 2011-06-18 |data dostępu = 2024-06-26 |opublikowany = realmadryt.pl |url = https://www.realmadryt.pl/news/34820-granada-cf-ostatnim-beniaminkiem |język = pl}}</ref>.

=== Sezony ===
: ''Stan na 11 czerwca 2022.''
* '''26''' ''sezonów'' w ''[[Primera División]]''
* '''33''' ''sezonów'' w ''[[Segunda División]]''
* '''22''' ''sezonów'' w ''[[Segunda División B]]''
* '''5''' ''sezonów'' w ''[[Tercera División]]''

== Sukcesy ==
* '''[[Primera División]]'''
** 6. miejsce (2): 1972, 1974.
* '''[[Segunda División]]'''
** mistrzostwo (4): 1941, 1957, 1968, 2023.
** wicemistrzostwo (3): 1940, 1941, 1966.
* '''[[Segunda División B]]'''
** mistrzostwo (2): 1983, 2000.
* '''[[Tercera División]]'''
** mistrzostwo (3): 1934, 2004, 2006.
* '''[[Puchar Króla|Copa del Generalísimo]]'''
** finalista (1): 1959.
* '''mistrzostwo Segunda División B: 2010.'''

== Reprezentanci kraju grający w klubie ==
* {{Flaga|ESP}} [[Fernando Barrachina]]
* {{Flaga|ESP}} [[Jesús Capitán|Capi]]
* {{Flaga|ESP}} [[Ángel Castellanos]]
* {{Flaga|ESP}} [[Antonio de la Cruz]]
* {{Flaga|ESP}} [[Eugenio Leal]]
* {{Flaga|ESP}} [[Alfredo Megido]]
* {{Flaga|ESP}} [[José Mingorance]]
* {{Flaga|ESP}} [[Pahiño]]
* {{Flaga|ESP}} [[Rafael Paz]]
* {{Flaga|ESP}} [[Pirri]]
* {{Flaga|ESP}} [[César Rodríguez]]
* {{Flaga|AUT}} [[Thomas Parits]]
* {{Flaga|CHL}} [[Jaime Ramírez Banda|Jaime Ramírez]]
* {{Flaga|DNK}} [[Brian Chrøis]]
* {{Flaga|GHA}} [[Prince Koranteng Amoako]]
* {{Flaga|PRT}} Carlos Gomes
* {{Flaga|PRY}} [[Juan Agüero]]
* {{Flaga|URY}} [[Juan Antonio González]]
* {{Flaga|URY}} [[Ladislao Mazurkiewicz]]
* {{Flaga|URY}} [[Julio Montero Castillo]]
* {{Flaga|ALB}} [[Myrto Uzuni]]
* {{Flaga|ISR}} [[Shon Weissman]]
== Obecny skład ==
: ''Stan na 26 lipca 2024''<ref>{{Cytuj |tytuł = Plantilla primer equipo |data dostępu = 2024-02-02 |opublikowany = www.granadacf.es |url = https://www.granadacf.es/plantilla |język = es}}</ref>

{{Skład piłkarski start}}
{{Skład piłkarski |nr=1 |pozycja=BR |kraj=ESP |piłkarz=[[Marc Martínez]]}}
{{Skład piłkarski |nr=3 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Miguel Ángel Brau]]}}
{{Skład piłkarski |nr=4 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Miguel Rubio]]}}
{{Skład piłkarski |nr=5 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Pablo Insua]]}}
{{Skład piłkarski |nr=6 |pozycja=PO |kraj=CMR |piłkarz=[[Martin Hongla]]}}
{{Skład piłkarski |nr=7 |pozycja=NA |kraj=ARG |piłkarz=[[Lucas Boyé]]}}
{{Skład piłkarski |nr=9 |pozycja=NA |kraj=ISR |piłkarz=[[Shon Weissman]]}}
{{Skład piłkarski |nr=10 |pozycja=PO |kraj=GEO |piłkarz=[[Giorgi Citaiszwili]] |inne=wypożyczony z [[Dynamo Kijów]]}}
{{Skład piłkarski |nr=11 |pozycja=NA |kraj=ALB |piłkarz=[[Myrto Uzuni]]}}
{{Skład piłkarski |nr=12 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Ricard Sánchez]]}}
{{Skład piłkarski |nr=13 |pozycja=BR |kraj=FRA |piłkarz=[[Luca Zidane]]}}
{{Skład piłkarski |nr=14 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Ignasi Miquel]]}}
{{Skład piłkarski środek}}
{{Skład piłkarski |nr=15 |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Carlos Neva]]}}
{{Skład piłkarski |nr=17 |pozycja=NA |kraj=CAN |piłkarz=[[Theo Corbeanu]]}}
{{Skład piłkarski |nr=18 |pozycja=PO |kraj=POL |piłkarz=[[Kamil Jóźwiak]]}}
{{Skład piłkarski |nr=19 |pozycja=NA |kraj=SEN |piłkarz=[[Famara Diédhiou]]}}
{{Skład piłkarski |nr=20 |pozycja=PO |kraj=ESP |piłkarz=[[Sergio Ruiz]]}}
{{Skład piłkarski |nr=21 |pozycja=PO |kraj=ESP |piłkarz=[[Óscar Melendo]]}}
{{Skład piłkarski |nr=24 |pozycja=PO |kraj=ESP |piłkarz=[[Gonzalo Villar]]}}
{{Skład piłkarski |nr=? |pozycja=OB |kraj=ESP |piłkarz=[[Rubén Sánchez]] |inne=wypożyczony z [[RCD Espanyol]]}}
{{Skład piłkarski koniec}}

=== Piłkarze na wypożyczeniu ===
{{Skład piłkarski start}}
{{Skład piłkarski środek}}
{{Skład piłkarski koniec}}

== Europejskie puchary ==
{{Legenda Europejskie Puchary (piłka nożna)}}

{| class="wikitable"
! Sezon
! Rozgrywki
! Runda
! Klub
! Dom
! Wyjazd
! Ogólnie
|-
| rowspan="9"| [[Liga Europy UEFA (2020/2021)|2020/21]]
| rowspan="9"| [[Liga Europy UEFA|Liga Europy]]
| 2Q
| {{flaga|ALB}} [[Teuta Durrës]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''4–0 (W)'''
|-
| 3Q
| {{flaga|GEO}} [[Lokomotiwi Tbilisi]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''2–0 (D)'''
|-
| PO
| {{flaga|SWE}} [[Malmö FF]]
| colspan="3" style="text-align:center;"| '''3–1 (W)'''
|-
| rowspan="3"| Grupa E
| {{flaga|NED}} [[PSV Eindhoven]]
| style="text-align:center;"| 0–1
| style="text-align:center;"| 2–1
| rowspan="3" style="text-align:center;"| '''2. miejsce'''
|-
| {{flaga|GRC}} [[PAOK FC|PAOK]]
| style="text-align:center;"| 0–0
| style="text-align:center;"| 0–0
|-
| {{flaga|CYP}} [[Omonia Nikozja]]
| style="text-align:center;"| 2–1
| style="text-align:center;"| 2–0
|-
| 1/16
| {{flaga|ITA}} [[SSC Napoli]]
| style="text-align:center;"| 2–0
| style="text-align:center;"| 1–2
| style="text-align:center;"| '''3–2'''
|-
| 1/8
| {{flaga|NOR}} [[Molde FK|Molde]]
| style="text-align:center;"| 2–0
| style="text-align:center;"| 1–2
| style="text-align:center;"| '''3–2'''
|-
| 1/4
| {{flaga|ENG}} [[Manchester United F.C.|Manchester United]]
| style="text-align:center;"| 0–2
| style="text-align:center;"| 0–2
| style="text-align:center;"| '''0–4'''
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.granadacf.es/ Oficjalna strona internetowa] {{lang|es}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{2 poziom Fb Hiszpania}}
{{1 poziom Fb Hiszpania}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Hiszpańskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Granada CF]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1931]]

title: · Granada CF

Pełna nazwa: Granada Club de Fútbol, S.A.D.

Barwy: · czerwono-białe

Data założenia: 14 kwietnia 1931

Debiut w najwyższej lidze: 28 września 1941 · Granada CF 1:1 Celta Vigo

Liga: Segunda División

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Andaluzja

Adres: Avda. Pintor Manuel Maldonado s/n, 18007 Grenada

Stadion: Nuevo Los Cármenes

Właściciel: Desports

Prezes: Jiang Lizhang

Trener: José Rojo Martín

Asystent trenera: Ismael Martínez

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Doktor Proktor i wielki napad na bank
Doktor Proktor i wielki napad na bank – powieści dla dzieci autorstwa norweskiego pisarza Jo Nesbø, opublikowana w 2012 r. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 2013 r. w tłumaczeniu Iwony Zimnickiej.

title: Doktor Proktor i wielki napad na bank

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Doktor Proktor i wielki napad na bank
 |tytuł oryginalny  = Doktor Proktor og det store gullrøveriet
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Jo Nesbø]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = powieść dla dzieci
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Norwegia]]
 |język             = [[Język norweski|norweski]]
 |data wydania      = [[2012 w literaturze|2012]]
 |wydawca           =
 |pol: data wydania = 2013
 |pol: wydawca      =
 |pol: przekład     = [[Iwona Zimnicka]]
 |poprzednia        = [[Doktor Proktor i koniec świata. Być może]]
 |następna          = [[Doktor Proktor i niemal ostatnie święta]]
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Doktor Proktor i wielki napad na bank''' – powieści dla dzieci autorstwa [[Norwegia|norweskiego]] pisarza [[Jo Nesbø]], opublikowana w 2012 r. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 2013 r. w tłumaczeniu [[Iwona Zimnicka|Iwony Zimnickiej]]<ref>[https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4883506/doktor-proktor-i-wielki-napad-na-bank Doktor Proktor i wielki napad na bank]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
{{Jo Nesbø}}

[[Kategoria:Powieści dla dzieci i młodzieży]]
[[Kategoria:Norweskie powieści]]
[[Kategoria:Powieści z 2012]]
[[Kategoria:Twórczość Jo Nesbø]]

title: Doktor Proktor i wielki napad na bankDoktor Proktor og det store gullrøveriet

Autor: Jo Nesbø

Typ utworu: powieść dla dzieci

Miejsce wydania: Norwegia

Język: norweski

Przekład: Iwona Zimnicka

poprzednia · Doktor Proktor i koniec świata. Być może: następna · Doktor Proktor i niemal ostatnie święta


text:
# Smyley Island
Smyley Island – pokryta lodem, antarktyczna wyspa na Morzu Bellingshausena.

## Opis
Wyspa położona jest na Morzu Bellingshausena, pomiędzy Carroll Inlet a Stange Sound, w południowej części cieśniny Ronne Entrance na północny wschód od półwyspu Rydberg Peninsula na Ziemi Ellswortha. Ma 68 km długości, a jej szerokość waha się od 14 do 38 km. Wyspa jest w całości pokryta lodem, nie jest zamieszkana.
Otoczona jest prawie w całości przez lodowiec szelfowy, przez co powstaje mylne wrażenie, że wyspa połączona jest z Ziemią Ellswortha. Struktura ta została dostrzeżona z samolotu przez pracowników United States Antarctic Service (USAS) w grudniu 1940 roku, którzy nie rozpoznali w niej wyspy. Rozciągający się na północ od wyspy lodowiec szelfowy nazwano początkowo „Cape Ashley Snow”, a później „Cape Smyley” na cześć Williama Hortona Smyleya, amerykańskiego kapitana statku Ohio do polowań na foki w latach 1841–1842. W 1842 roku Smyley odnalazł termometr pozostawiony w Pendulum Cove na Deception Island przez kapitana Henry’ego Fostera. Nazwa „Cape Smyley” została później wycofana, a dla wyspy przyjęto nazwę „Smyley Island”.
Na podstawie zdjęć satelitarnych z 2009 roku stwierdzono, że na północnym krańcu wyspy znajduje się kolonia pingwinów cesarskich licząca ponad 6000 osobników. Na tej podstawie BirdLife International uznaje tu obszar 497 ha za ostoję ptaków IBA (ANT204: Scorseby Head, Smyley Island).

title: Smyley Island

wikitext:
{{Wyspa infobox
 |nazwa               = Smyley Island
 |nazwa oryginalna    = Smyley Island
 |zdjęcie             = SmyleyIsland Terra MODIS.jpg
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           = [[Antarktyda]]
 |państwo             =
 |akwen               = [[Morze Bellingshausena]]
 |archipelag          =
 |powierzchnia        =
 |długość brzegu      =
 |najwyższy punkt     =
 |liczba ludności     =
 |rok                 =
 |gęstość zaludnienia =
 |kod mapy            = Antarktyda
 |współrzędne         = 72°55′S 78°0′W
 |mapa wyspy          =
 |opis mapy wyspy     =
 |commons             =
}}
'''Smyley Island'''{{r|ksng}} – pokryta lodem, [[Antarktyda|antarktyczna]] [[wyspa]] na [[Morze Bellingshausena|Morzu Bellingshausena]].

== Opis ==
Wyspa położona jest na [[Morze Bellingshausena|Morzu Bellingshausena]], pomiędzy [[Carroll Inlet]] a [[Stange Sound]], w południowej części cieśniny [[Ronne Entrance]] na północny wschód od półwyspu [[Rydberg Peninsula]] na [[Ziemia Ellswortha|Ziemi Ellswortha]]<ref name=":1" />. Ma 68 km długości, a jej szerokość waha się od 14 do 38 km<ref name=":1" />. Wyspa jest w całości pokryta lodem, nie jest zamieszkana<ref name=":1" />.

Otoczona jest prawie w całości przez [[lodowiec szelfowy]], przez co powstaje mylne wrażenie, że wyspa połączona jest z Ziemią Ellswortha<ref name=":1" />. Struktura ta została dostrzeżona z samolotu przez pracowników [[United States Antarctic Program|United States Antarctic Service]] (USAS) w grudniu 1940 roku, którzy nie rozpoznali w niej wyspy<ref name=":1" />. Rozciągający się na północ od wyspy lodowiec szelfowy nazwano początkowo „Cape Ashley Snow”, a później „Cape Smyley” na cześć Williama Hortona Smyleya, amerykańskiego kapitana statku ''Ohio'' do polowań na foki w latach 1841–1842<ref name=":1" />. W 1842 roku Smyley odnalazł termometr pozostawiony w [[Pendulum Cove]] na [[Deception Island]] przez kapitana Henry’ego Fostera<ref name=":1" />. Nazwa „Cape Smyley” została później wycofana, a dla wyspy przyjęto nazwę „Smyley Island”<ref name=":1" />.

Na podstawie zdjęć satelitarnych z 2009 roku stwierdzono, że na północnym krańcu wyspy znajduje się kolonia [[Pingwin cesarski|pingwinów cesarskich]] licząca ponad 6000 osobników<ref name=":3" />. Na tej podstawie [[BirdLife International]] uznaje tu obszar 497 ha za [[Ostoje ptaków IBA|ostoję ptaków IBA]] (ANT204: Scorseby Head, Smyley Island)<ref name=":3" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=ksng>{{cytuj pismo |url=http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zeszyty/zeszyt_08.pdf |czasopismo=Nazewnictwo geograficzne Świata|tytuł= Antarktyka |wolumin=8 |wydawca=[[Główny Urząd Geodezji i Kartografii]]|strony = 24 |rok=2006| data dostępu = 2018-06-30}}</ref>
* <ref name=":1">{{Cytuj stronę | url = https://data.aad.gov.au/aadc/gaz/scar/search_names_action.cfm?search_text=Smyley+Island&feature_type_code=0&country_id=0&relic_options=include_relics&north=-45.0&south=-90.0&west=-180.0&east=180.0&search_near=&radius=0.5&gazetteers=SCAR&submit_btn=Start+search | tytuł = Smyley Island | autor = COMPOSITE GAZETTEER OF ANTARCTICA | język = en | data dostępu = 2018-06-30}}</ref>
* <ref name=":3">{{Cytuj książkę | autor = Harris, C.M., Lorenz, K., Fishpool, L.D.C., Lascelles, B., Cooper, J., Coria, N.R., Croxall, J.P., Emmerson, L.M., Fijn, R.C., Fraser, W.L., Jouventin, P., LaRue, M.A., Le Maho, Y., Lynch, H.J., Naveen, R., Patterson-Fraser, D.L., Peter, H.-U., Poncet, S., Phillips, R.A., Southwell, C.J., van Franeker, J.A., Weimerskirch, H., Wienecke, B., & Woehler, E.J. | tytuł = Important Bird Areas in Antarctica, 2015 | wydawca = BirdLife International and Environmental Research & Assessment Ltd | miejsce = Cambridge | strony = 287 | język = en | data = 2015 | url = https://www.researchgate.net/profile/Ben_Lascelles/publication/277638054_Important_Bird_Areas_in_Antarctica_2015/links/559e543808aeb45d17162461/Important-Bird-Areas-in-Antarctica-2015.pdf | doi = 10.13140/RG.2.1.1554.2884}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bezludne wyspy Antarktyki]]

title: Smyley Island

Kontynent: Antarktyda

Akwen: Morze Bellingshausena


text:
# Taiskirchen im Innkreis
Taiskirchen im Innkreis (baw. Tåskira) – gmina targowa w Austrii, w kraju związkowym Górna Austria, w powiecie Ried im Innkreis. Liczy 2406 mieszkańców (1 stycznia 2015).

title: Taiskirchen im Innkreis

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Taiskirchen im Innkreis
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = Taiskirchen im Innkreis
 |jednostka                       =
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Wappen at taiskirchen im innkreis.png
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Górna Austria
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Powiat Ried im Innkreis|Ried im Innkreis]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 34,47 km²
 |wysokość                        = 475 m n.p.m.
 |rok                             = 1 grudnia 2015
 |liczba ludności                 = 2406
 |gęstość zaludnienia             = 70 os./km²
 |numer kierunkowy                = 07750, 07764, 07765
 |kod pocztowy                    = 4753
 |tablice rejestracyjne           = RI
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = AT-4
 |współrzędne                     = 48°15′N 13°34′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.taiskirchen.at/
}}
'''Taiskirchen im Innkreis''' ([[dialekt bawarski|baw.]] ''Tåskira'') – [[gmina targowa]] w [[Austria|Austrii]], w kraju związkowym [[Górna Austria]], w powiecie [[Powiat Ried im Innkreis|Ried im Innkreis]]. Liczy 2406 mieszkańców (1 stycznia 2015)<ref>[http://www.statistik.at/web_de/statistiken/index.html Austriacki Urząd Statystyczny]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Powiat Ried}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gminy w powiecie Ried im Innkreis]]

title: Taiskirchen im Innkreis

Państwo: Austria

Kraj związkowy: Górna Austria

Powiat: Ried im Innkreis

• gęstość: 70 os./km²

Tablice rejestracyjne: RI


text:
# Podpalenie
Podpalenie – umyślne podłożenie ognia mające na celu wywołanie pożaru.
Szacuje się, że ok. 40% pożarów w Polsce to podpalenia.
Nałogowe podpalenie określane jest mianem piromanii.

## Historyczne podpalenia
- 356 r. p.n.e. – podpalenie Świątyni Artemidy w Efezie przez Herostratesa
- 64 r. – rzekome podpalenie Rzymu przez cesarza Nerona
- 1933 r. – podpalenie Reichstagu w Berlinie

## Podpalenie w sztuce
- Seria niefortunnych zdarzeń – seria książek autorstwa Daniela Handlera

title: Podpalenie

wikitext:
{{inne znaczenia|podłożenia ognia|[[Podpalenie (film)]]}}
[[Plik:Skyline Parkway Motel Burned.jpg|thumb|240px|Efekt podpalenia budynku]]
'''Podpalenie''' – umyślne podłożenie [[Ogień|ognia]] mające na celu wywołanie [[pożar]]u.

Szacuje się, że ok. 40% pożarów w Polsce to podpalenia<ref>{{Cytuj stronę | url =http://www.ptedp.pl/pobierz/statystyka/statystyka_w_polsce.pdf | tytuł =Statystyka pożary/podpalenia/ofiary w Polsce | data dostępu = 2014-03-12 | autor = Tomasz Sawicki | opublikowany = ptedp.pl | praca = | data = | język =pl }}</ref>.

Nałogowe podpalenie określane jest mianem [[Piromania|piromanii]].

== Historyczne podpalenia ==
* [[356 p.n.e.|356 r. p.n.e.]] – podpalenie [[Świątynia Artemidy w Efezie|Świątyni Artemidy w Efezie]] przez [[Herostrates]]a
* [[64]] r. – rzekome podpalenie [[Rzym]]u przez cesarza [[Neron]]a
* [[1933]] r. – [[Pożar Reichstagu|podpalenie Reichstagu]] w [[Berlin]]ie

== Podpalenie w sztuce ==
* ''[[Seria niefortunnych zdarzeń]]'' – seria książek autorstwa [[Daniel Handler|Daniela Handlera]]

{{Siostrzane projekty|cytaty=Podpalenie|słownik=podpalenie}}
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Pożarnictwo]]


text:
# Jure Kuhar
Jure Kuhar (ur. 15 kwietnia 1984) – słoweński zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Siódmy na mistrzostwach świata w 2011 i na mistrzostwach Europy w 2011. Zajął 22. miejsce na igrzyskach europejskich w 2015. Piąty na igrzyskach śródziemnomorskich w 2005 i 2009 i ósmy w 2013. Wicemistrz śródziemnomorski w 2014. Brązowy medalista mistrzostw świata wojskowych w 2014. Trzeci na ME juniorów w 2004 roku.

title: Jure Kuhar

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jure Kuhar
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[15 kwietnia]] [[1984]]
 |miejsce urodzenia         = [[Murska Sobota]]<ref>{{cytuj | url = http://www.baku2015.com/athletes/athlete/KUHAR-Jure-1017467/index.html?intcmp=ev-match | tytuł = Dane na | opublikowany = Baku2015.com | data dostępu = 2017-01-09 | język = sr | archiwum = https://web.archive.org/web/20170110014718/http://www.baku2015.com/athletes/athlete/KUHAR-Jure-1017467/index.html?intcmp=ev-match | zarchiwizowano = 10 stycznia 2017 }}</ref>
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 179 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SLO}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 2014|Fort Dix 2014]]|80 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w zapasach|Mistrzostwa śródziemnomorskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w Zapasach 2014|Kanjiža 2014]]|75 kg styl klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jure Kuhar''' (ur. [[15 kwietnia]] [[1984]]<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=8A1BDDCCD226488F8209F4EE731A44B6| tytuł = Dane na | opublikowany = Foeldeak.com | data dostępu = 2017-01-08 | język = en}}</ref>) – [[Słowenia|słoweński]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Siódmy na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2011|2011]] i na [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostwach Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 2011|2011]]. Zajął 22. miejsce na [[Igrzyska Europejskie 2015|igrzyskach europejskich]] w [[Zapasy na Igrzyskach Europejskich 2015|2015]]. Piąty na [[Igrzyska śródziemnomorskie|igrzyskach śródziemnomorskich]] w [[Zapasy na Igrzyskach Śródziemnomorskich 2005|2005]] i [[Zapasy na Igrzyskach Śródziemnomorskich 2009|2009]] i ósmy w [[Zapasy na Igrzyskach Śródziemnomorskich 2013|2013]]. Wicemistrz śródziemnomorski w [[Mistrzostwa Śródziemnomorskie w Zapasach 2014|2014]]. Brązowy medalista mistrzostw świata wojskowych w [[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 2014|2014]]. Trzeci na ME juniorów w 2004 roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kuhar, Jure}}
[[Kategoria:Słoweńscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Murskiej Sobocie]]

title: · Jure Kuhar

Data i miejsce urodzenia: 15 kwietnia 1984 · Murska Sobota

title: Dorobek medalowy

brąz: Fort Dix 2014 · 80 kg st.klasyczny

srebro: Kanjiža 2014 · 75 kg styl klasyczny


text:
# Tadjidine Massounde
Tadjidine Ben Said Massounde (arab. تاج الدين بن سعيد مسوندي; ur. 25 grudnia 1933 w Domoni, zm. 1 marca 2004 w Paryżu) – komoryjski polityk.

## Życiorys
Urodził się 25 grudnia 1933 w Domoni na wyspie Anjouan. Ukończył szkołę na Madagaskarze. W 1978 roku pełnił funkcję pełnomocnika Skarbu Państwa, a następnie Dyrektora Finansowego.
Od marca do grudnia 1996 sprawował funkcję premiera. Po śmierci Mohameda Taki Abdoulkarima, od 6 listopada 1998 do 30 kwietnia 1999 pełnił funkcję tymczasowego prezydenta Komorów. Według jego krewnych, na próżno usiłował odmówić pełnienia funkcji tymczasowej głowy państwa, powołując się na względy zdrowotne i pragnienie spokojnej emerytury.
Zmarł 1 marca 2004 w Paryżu. Był szwagrem Ahmeda Abdallaha.

title: Tadjidine Massounde

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko           = Tadjidine Massounde
 |imię i nazwisko org       = {{k|ar|تاج الدين بن سعيد مسوندي}}
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     = Tadjidine Ben Said Massounde
 |imię i nazwisko urodzenia =
 |data urodzenia            = 25 grudnia 1933
 |miejsce urodzenia         = [[Domoni]]
 |data śmierci              = 1 marca 2004
 |miejsce śmierci           = [[Paryż]]
 |funkcja                   = [[Prezydenci Komorów|Prezydent Komorów]]
 |partia                    =
 |od                        = 6 listopada 1998
 |do                        = 30 kwietnia 1999
 |poprzednik                = [[Mohamed Taki Abdulkarim]]
 |następca                  = [[Azali Assoumani]]
 |podpis                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |quote                     =
 |www                       =
}}
'''Tadjidine Ben Said Massounde''' ([[język arabski|arab.]] ''تاج الدين بن سعيد مسوندي''; ur. [[25 grudnia]] [[1933]] w [[Domoni]], zm. [[1 marca]] [[2004]] w [[Paryż]]u{{r|deces}}) – [[komory]]jski [[polityk]].

== Życiorys ==
Urodził się 25 grudnia 1933 w [[Domoni]] na wyspie [[Anjouan]]. Ukończył szkołę na [[Madagaskar]]ze. W 1978 roku pełnił funkcję pełnomocnika Skarbu Państwa, a następnie Dyrektora Finansowego{{r|com-on}}.

Od marca do grudnia 1996 sprawował funkcję premiera. Po śmierci [[Mohamed Taki Abdulkarim|Mohameda Taki Abdoulkarima]], od 6 listopada 1998 do 30 kwietnia 1999 pełnił funkcję tymczasowego [[Prezydenci Komorów|prezydenta Komorów]]{{r|com-on|Cahoon}}. Według jego krewnych, na próżno usiłował odmówić pełnienia funkcji tymczasowej głowy państwa, powołując się na względy zdrowotne i pragnienie spokojnej emerytury{{r|com-on}}.

Zmarł 1 marca 2004 w [[Paryż]]u{{r|rulers}}. Był szwagrem [[Ahmed Abdallah|Ahmeda Abdallaha]]{{r|com-on}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="deces">{{Cytuj stronę | url = https://deces.matchid.io/id/PxCggnZtl5qH | tytuł = TADJIDDINE Said Massond | autor = | data = | opublikowany = deces.matchid.io | język = fr | archiwum = | data dostępu = 2021-07-22}}</ref>
<ref name="com-on">{{Cytuj stronę | url = https://www.comores-online.com/mwezinet/histoire/tadjidine.htm | tytuł = Histoire des Comores | autor = | data = 2004 | opublikowany = comores-online.com | język = fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20210603000809/https://www.comores-online.com/mwezinet/histoire/tadjidine.htm | data dostępu = 2021-07-22}}</ref>
<ref name="Cahoon">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldstatesmen.org/Comoros.html | tytuł = Comoros | autor = Ben Cahoon | data = | opublikowany = worldstatesmen.org | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20210428081617/https://www.worldstatesmen.org/Comoros.html | data dostępu = 2021-07-19}}</ref>
<ref name="rulers">{{Cytuj stronę | url = https://www.rulers.org/indexm2.html | tytuł = Index Man-Maz | autor = | data = | opublikowany = rulers.org | język =  en | archiwum = https://web.archive.org/web/20210603000023/https://www.rulers.org/indexm2.html | data dostępu = 2021-07-22}}</ref>
}}

{{Prezydenci Komorów}}
{{Premierzy Komorów}}

{{SORTUJ:Massounde Tadjidine}}
[[Kategoria:Prezydenci Komorów]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1933]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]

title: Tadjidine Massoundeتاج الدين بن سعيد مسوندي

Pełne imię i nazwisko: Tadjidine Ben Said Massounde

Data i miejsce urodzenia: 25 grudnia 1933 · Domoni

Data i miejsce śmierci: 1 marca 2004 · Paryż

Okres: od 6 listopada 1998 · do 30 kwietnia 1999

Poprzednik: Mohamed Taki Abdulkarim

Następca: Azali Assoumani