text:
# Richard Sandford
Richard Douglas Sandford (ur. 11 maja 1891 w Exmouth, zm. 23 listopada 1918 w Eston) – brytyjski wojskowy, oficer Royal Navy z okresu I wojny światowej, odznaczony Krzyżem Wiktorii za udział w rajdzie na Zeebrugge w 1918 roku.

## Życiorys
Był siódmym synem archidiakona anglikańskiej diecezji Exeter, Ernesta Greya Sandforda, wnukiem biskupa Edynburga Daniela Sandforda. Do Royal Navy wstąpił jako kadet w 1904 roku. Podczas I wojny światowej służył w randze kapitana (Lieutenant) na okrętach podwodnych: był dowódcą przybrzeżnego C34 w składzie 5. Flotylli w Dover, a następnie oficerem wachtowym oceanicznego K6. 31 stycznia 1918 roku pełnił służbę na mostku okrętu, który w trakcie serii tragicznych błędów, znanych jako bitwa koło wyspy May, staranował i zatopił wraz z całą załogą bliźniaczy K4. Sandfordowi nie przedstawiono żadnych zarzutów, ale sam czuł się osobiście odpowiedzialny za śmierć kolegów.
Jego starszy brat, Francis, który służył wówczas w sztabie kontradmirała Rogera Keyesa, zaproponował mu udział w planowanym rajdzie przeciwko zajętemu przez Niemców belgijskiemu portowi Zeebrugge. Richard Sandford miał objąć dowodzenie okrętem podwodnym C3, który załadowany pięcioma tonami materiału wybuchowego przeznaczony był do zniszczenia wiaduktu łączącego molo portowe ze stałym lądem. Zadanie uważane było za niezwykle trudne, wręcz samobójcze i admirał Keyes poszukiwał do niego ochotników. Dotychczasowy dowódca C3 był żonaty i jego kandydatura została w związku z tym odrzucona. Na jego miejsce zaakceptowano Richarda Sandforda, który dobrał sobie pięciu członków załogi.
Podczas rajdu, w nocy z 22 na 23 kwietnia 1918 roku, C3 dotarł do celu ostrzeliwany przez niemieckich obrońców i wbił się dziobem pod wiadukt. Po uruchomieniu zapalnika, załoga przeszła do łodzi ratunkowej i ruszyła w kierunku otwartego morza. Zostali ostrzelani, czego efektem były poważne rany u większości, w tym Sandforda, który stracił przytomność w wyniku upływu krwi. Szczęśliwie wkrótce po eksplozji, niszczącej wiadukt, odszukał ich wysłany w tym celu kuter, z Francisem Sandfordem na pokładzie. Dzięki szybkiej interwencji lekarskiej nikt z załogi C3 nie stracił życia. Po akcji wszyscy zostali wyróżnieni odznaczeniami, w tym Richard Sandford Krzyżem Wiktorii. Został również dowódcą okrętu podwodnego G11. Wkrótce potem zmarł na tyfus w Eston Hospital.

title: Richard Sandford

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Richard Douglas Sandford
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = marynarka
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Richard Sandford IWM Q 104329.jpg
 |opis grafiki        = Porucznik Sandford na szczycie kiosku C3
 |stopień grafika     = UK-Navy-OF2 infobox.svg
 |stopień             = ''Lieutenant''
 |data urodzenia      = [[11 maja]] [[1891]]
 |miejsce urodzenia   = [[Exmouth]]
 |data śmierci        = [[23 listopada]] [[1918]]
 |miejsce śmierci     = [[Eston]]
 |lata służby         = 1904–1918
 |siły zbrojne        = {{bandera|GBR|wojenna}}
 |jednostki           =
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|VC|I}}
 |commons             =
}}
'''Richard Douglas Sandford''' (ur. [[11 maja]] [[1891]] w [[Exmouth]], zm. [[23 listopada]] [[1918]] w [[Eston]]) – brytyjski wojskowy, oficer [[Royal Navy]] z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]], odznaczony [[Krzyż Wiktorii|Krzyżem Wiktorii]] za udział w [[rajd na Zeebrugge i Ostendę|rajdzie na Zeebrugge]] w 1918 roku.

== Życiorys ==
Był siódmym synem [[archidiakon]]a anglikańskiej [[diecezja Exeter|diecezji Exeter]], Ernesta Greya Sandforda, wnukiem biskupa Edynburga [[Daniel Sandford (biskup Edynburga)|Daniela Sandforda]]. Do Royal Navy wstąpił jako kadet w 1904 roku. Podczas I wojny światowej służył w randze [[kapitan marynarki|kapitana]] (''Lieutenant'') na [[okręt podwodny|okrętach podwodnych]]: był dowódcą przybrzeżnego [[HMS C34|C34]] w składzie 5. Flotylli w [[Dover]], a następnie oficerem wachtowym oceanicznego [[HMS K6|K6]]. 31 stycznia 1918 roku pełnił służbę na mostku okrętu, który w trakcie serii tragicznych błędów, znanych jako [[bitwa koło wyspy May]], staranował i zatopił wraz z całą załogą bliźniaczy [[HMS K4|K4]]. Sandfordowi nie przedstawiono żadnych zarzutów, ale sam czuł się osobiście odpowiedzialny za śmierć kolegów.

Jego starszy brat, Francis, który służył wówczas w sztabie kontradmirała [[Roger Keyes|Rogera Keyesa]], zaproponował mu udział w planowanym rajdzie przeciwko zajętemu przez Niemców belgijskiemu portowi [[Zeebrugge]]. Richard Sandford miał objąć dowodzenie okrętem podwodnym [[HMS C3|C3]], który załadowany pięcioma tonami [[Materiał wybuchowy|materiału wybuchowego]] przeznaczony był do zniszczenia wiaduktu łączącego molo portowe ze stałym lądem. Zadanie uważane było za niezwykle trudne, wręcz samobójcze i [[admirał]] Keyes poszukiwał do niego ochotników. Dotychczasowy dowódca C3 był żonaty i jego kandydatura została w związku z tym odrzucona. Na jego miejsce zaakceptowano Richarda Sandforda, który dobrał sobie pięciu członków załogi.

Podczas rajdu, w nocy z 22 na 23 kwietnia 1918 roku, C3 dotarł do celu ostrzeliwany przez niemieckich obrońców i wbił się dziobem pod wiadukt. Po uruchomieniu zapalnika, załoga przeszła do łodzi ratunkowej i ruszyła w kierunku otwartego morza. Zostali ostrzelani, czego efektem były poważne rany u większości, w tym Sandforda, który stracił przytomność w wyniku upływu krwi. Szczęśliwie wkrótce po eksplozji, niszczącej wiadukt, odszukał ich wysłany w tym celu kuter, z Francisem Sandfordem na pokładzie. Dzięki szybkiej interwencji lekarskiej nikt z załogi C3 nie stracił życia. Po akcji wszyscy zostali wyróżnieni odznaczeniami, w tym Richard Sandford Krzyżem Wiktorii. Został również dowódcą okrętu podwodnego [[HMS G11|G11]]. Wkrótce potem zmarł na [[dur brzuszny|tyfus]] w Eston Hospital.

== Bibliografia ==
* Wojciech Holicki: ''Krzyż Wiktorii porucznika Sandforda''. "Militaria XX wieku" nr 6 (15)/2006. ISSN 1732-4491.

{{SORTUJ:Sandford, Richard Douglas}}
[[Kategoria:Brytyjscy oficerowie]]
[[Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium brytyjskie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wiktorii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1891]]
[[Kategoria:Zmarli w 1918]]
[[Kategoria:Dowódcy brytyjskich okrętów podwodnych]]

title: Richard Douglas Sandford

Data i miejsce urodzenia: 11 maja 1891 · Exmouth

Data i miejsce śmierci: 23 listopada 1918 · Eston

Siły zbrojne: Royal Navy

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa


text:
# Klasa olimpijska
Klasa olimpijska – klasa jachtu, na której ścigają się zawodnicy na igrzyskach olimpijskich. 39 klas jachtów jest lub było klasami olimpijskimi.

## Obecne klasy olimpijskie

### 470
470 - dwuosobowa klasa regatowa, od 1976 roku jest klasą olimpijską. Początkowo 470 była klasą otwartą, jednak od Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 roku mężczyźni i kobiety startują w niej osobno.

### 49er
49er - dwuosobowa klasa regatowa, od 2000 roku jest klasą olimpijską.

### 49erFX
49er - klasa kobiet przeprojektowana przez biuro Julian Bethwaite/ Mackay Boats. Został zaprojektowany nowy takielunek o krótszym maszcie i mniejszej powierzchni żagli.

### Finn
Finn - jednoosobowa klasa olimpijska mężczyzn od 1952 roku. Na igrzyskach w Paryżu w 2024 roku zastąpi ją dwuosobowy offshorowy jacht balastowy z załogą damsko-męską (mikst).

### Ilca 7
Ilca 7 - jednoosobowa klasa olimpijska mężczyzn, klasa olimpijska od Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w roku 1996.

### Ilca 6
Ilca 6- jednoosobowa klasa olimpijska kobiet. Od listopada 2004 roku posiada status klasy olimpijskiej kobiet, konkurencja po raz pierwszy rozgrywana na Igrzyskach w Pekinie w 2008.

### RS:X
RS:X - windsurfingowa klasa olimpijska od 2008 roku. Regaty na Igrzyskach Olimpijskich są rozgrywane jako dwie konkurencje: dla kobiet i mężczyzn.

### Nacra 17
Nacra 17 - katamaran dwuosobowy, następca klasy Tornado. Najszybsza z klas olimpijskich, zaprojektowana przez biuro Morrelli & Melvin & Nacra Sailing w 2011 roku. Od  Igrzysk Olimpijskich w Brazylii 2016 roku klasa olimpijska dla par mieszanych.

## Wybrane byłe klasy olimpijskie
- R 12 M (1908-1920)
- FD (1960-1992)
- Tempest (1972-1976)
- Europa (1992-2004)
- Tornado (1976-2008)
- Star (1932-2012)
- Dragon 1948-1972

wikiname: plwiki

title: Klasa olimpijska

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Nacra 17.svg|thumb|200px|[[Katamaran]] klasy Nacra 17]]
'''Klasa olimpijska''' – [[Klasa jachtu|klasa]] [[jacht]]u, na której ścigają się zawodnicy na [[Igrzyska olimpijskie|igrzyskach olimpijskich]]. 39 klas jachtów jest lub było klasami olimpijskimi.

== Obecne klasy olimpijskie ==
=== 470 ===
[[470 (jacht)|470]] - dwuosobowa klasa regatowa, od 1976 roku jest klasą olimpijską. Początkowo 470 była klasą otwartą, jednak od [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 roku]] mężczyźni i kobiety startują w niej osobno.

=== 49er ===
[[49er]] - dwuosobowa klasa regatowa, od 2000 roku jest klasą olimpijską.

=== 49erFX ===
[[49er]] - klasa kobiet przeprojektowana przez biuro Julian Bethwaite/ Mackay Boats. Został zaprojektowany nowy takielunek o krótszym maszcie i mniejszej powierzchni żagli.

=== Finn ===
[[Finn (jacht)|Finn]] - jednoosobowa klasa olimpijska mężczyzn od 1952 roku. Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2024|igrzyskach w Paryżu w 2024 roku]] zastąpi ją dwuosobowy offshorowy jacht balastowy z załogą damsko-męską (mikst)<ref>{{Cytuj |tytuł = ŻEGNAJ FINN |data = 2018-12-07 |data dostępu = 2020-09-29 |opublikowany = Wslizgu |url = http://wslizgu.pl/magazyn/20/wydarzenia/zegnaj-finn |język = pl}}</ref>.

=== Ilca 7 ===
[[Laser (jacht)|Ilca 7]] - jednoosobowa klasa olimpijska mężczyzn, klasa olimpijska od [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w roku 1996]].

=== Ilca 6 ===
[[Laser (jacht)|Ilca 6]]- jednoosobowa klasa olimpijska kobiet. Od listopada 2004 roku posiada status klasy olimpijskiej kobiet, konkurencja po raz pierwszy rozgrywana na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|Igrzyskach w Pekinie w 2008]].

=== RS:X ===
[[RS:X]] - [[windsurfing]]owa klasa olimpijska od 2008 roku. Regaty na Igrzyskach Olimpijskich są rozgrywane jako dwie konkurencje: dla kobiet i mężczyzn.

=== Nacra 17 ===
[[Nacra 17]] - [[katamaran]] dwuosobowy, następca klasy Tornado. Najszybsza z klas olimpijskich, zaprojektowana przez biuro Morrelli & Melvin & Nacra Sailing w 2011 roku. Od  [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016|Igrzysk Olimpijskich w Brazylii]] 2016 roku klasa olimpijska dla par mieszanych.

== Wybrane byłe klasy olimpijskie ==
* [[Klasa 12|R 12 M]] (1908-1920)
* [[Latający Holender (jacht)|FD]] (1960-1992)
* Tempest (1972-1976)
* [[Europa (jacht)|Europa]] (1992-2004)
* [[Tornado (jacht)|Tornado]] (1976-2008)
* [[Star (jacht)|Star]] (1932-2012)
* [[Dragon (jacht)|Dragon]] 1948-1972

== Przypisy ==
{{Przypisy
}}

== Bibliografia ==
* {{encyklopedia PWN|id = 3367217|tytuł=Olimpijskie klasy jachtów|data dostępu=2019-01-16}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.olympic.org/sailing Żeglarstwo na stronie MKOl]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Typy i klasy jachtów| ]]
[[Kategoria:Żeglarstwo na igrzyskach olimpijskich]]


text:
# Robert Strutt
Robert John Strutt (28 sierpnia 1875 w Terling Place w Esseksie - 13 grudnia 1947) – brytyjski arystokrata i profesor fizyki, najstarszy syn słynnego fizyka i laureata Nagrody Nobla Johna Strutta, 3. barona Rayleigh i Evelyn Balfour, córki Jamesa Maitlanda Balfoura.

## Życiorys
Robert poszedł w ślady swojego ojca i poświęcił się karierze naukowej. W latach 1908–1919 wykładał fizykę na Imperial College w Londynie, później był profesorem na tamtejszym Uniwersytecie. Od 1905 r. był członkiem Towarzystwa Królewskiego. Został odznaczony medalem Rumforda. W swoich pracach zajmował się głównie radioaktywnością. Napisał również biografie sławnych fizyków - swojego ojca i sir Josepha Thomsona. Po śmierci ojca w 1919 r. odziedziczył tytuł barona Rayleigh wraz z prawem do zasiadania w Izbie Lordów.
6 lipca 1905 r. poślubił lady Mary Hildę Clements (1875 - 7 kwietnia 1919), córkę Roberta Clementsa, 4. hrabiego Leitrim, i lady Winifred Coke, córki 2. hrabiego Leicester. Robert i Mary mieli razem trzech synów i dwie córki:
- Violet Blanche Strutt (21 lipca 1906 - 11 maja 1910)
- John Arthur Strutt (12 kwietnia 1908–1988), 5. baron Rayleigh
- Charles Richard Strutt (25 maja 1910 - przed 1988), ożenił się z Jean Davidson, miał dzieci (m.in. 6. barona Rayleigh)
- Daphne Strutt (ur. 5 listopada 1911), żona Johna Lyon-Dalberg-Actona, 3. barona Acton, miała dzieci
- Hedley Vicars Strutt (ur. 19 lutego 1915)

8 lipca 1920 r. poślubił Kathleen Alice Coppin-Straker, córkę Johna Coppin-Strakera. Robert i Kathleen mieli razem jednego syna:
- Guy Robert Strutt (ur. 16 kwietnia 1921)

Na cześć lorda Rayleigha nazwano jednostkę miary strumienia świetlenego używaną do opisywania zjawisk atmosferycznych takich jak np. zorze polarne; oraz jednostkę pozornej odporności akustycznej.

title: Robert Strutt

wikitext:
'''Robert John Strutt''' ([[28 sierpnia]] [[1875]] w Terling Place w [[Essex|Esseksie]] - [[13 grudnia]] [[1947]]) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] arystokrata i profesor [[Fizyka|fizyki]], najstarszy syn słynnego fizyka i laureata [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] [[John William Strutt|Johna Strutta, 3. barona Rayleigh]] i Evelyn Balfour, córki Jamesa Maitlanda Balfoura.

== Życiorys ==
Robert poszedł w ślady swojego ojca i poświęcił się karierze naukowej. W latach [[1908]]–[[1919]] wykładał fizykę na [[Imperial College London|Imperial College]] w [[Londyn]]ie, później był profesorem na tamtejszym Uniwersytecie. Od [[1905]] r. był członkiem [[Royal Society|Towarzystwa Królewskiego]]. Został odznaczony [[Medal Rumforda|medalem Rumforda]]. W swoich pracach zajmował się głównie radioaktywnością. Napisał również biografie sławnych fizyków - swojego ojca i sir [[Joseph Thomson|Josepha Thomsona]]. Po śmierci ojca w [[1919]] r. odziedziczył tytuł barona Rayleigh wraz z prawem do zasiadania w [[Izba Lordów|Izbie Lordów]].

[[6 lipca]] [[1905]] r. poślubił lady Mary Hildę Clements ([[1875]] - [[7 kwietnia]] [[1919]]), córkę [[Robert Clements, 4. hrabia Leitrim|Roberta Clementsa, 4. hrabiego Leitrim]], i lady Winifred Coke, córki [[Thomas William Coke (2. hrabia Leicester)|2. hrabiego Leicester]]. Robert i Mary mieli razem trzech synów i dwie córki:
* Violet Blanche Strutt ([[21 lipca]] [[1906]] - [[11 maja]] [[1910]])
* [[John Strutt, 5. baron Rayleigh|John Arthur Strutt]] ([[12 kwietnia]] [[1908]]–[[1988]]), 5. [[baron Rayleigh]]
* Charles Richard Strutt ([[25 maja]] [[1910]] - przed [[1988]]), ożenił się z Jean Davidson, miał dzieci (m.in. [[John Strutt, 6. baron Rayleigh|6. barona Rayleigh]])
* Daphne Strutt (ur. [[5 listopada]] [[1911]]), żona [[John Lyon-Dalberg-Acton (3. baron Acton)|Johna Lyon-Dalberg-Actona, 3. barona Acton]], miała dzieci
* Hedley Vicars Strutt (ur. [[19 lutego]] [[1915]])

[[8 lipca]] [[1920]] r. poślubił Kathleen Alice Coppin-Straker, córkę Johna Coppin-Strakera. Robert i Kathleen mieli razem jednego syna:
* Guy Robert Strutt (ur. [[16 kwietnia]] [[1921]])

Na cześć lorda Rayleigha nazwano jednostkę miary strumienia świetlenego używaną do opisywania zjawisk atmosferycznych takich jak np. [[zorza polarna|zorze polarne]]; oraz jednostkę pozornej odporności akustycznej.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Strutt, Robert}}
[[Kategoria:Arystokracja brytyjska]]
[[Kategoria:Angielscy fizycy XIX wieku]]
[[Kategoria:Angielscy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Brytyjscy laureaci Medalu Rumforda]]
[[Kategoria:Członkowie Royal Society]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1875]]
[[Kategoria:Zmarli w 1947]]


text:
# Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 196
Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 196 została przyjęta jednomyślnie 30 października 1964 r.
Po przeanalizowaniu wniosku Malty o członkostwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rada zaleciła Zgromadzeniu Ogólnemu przyjęcie tego państwa do swojego grona.

## Źródło
- UNSCR - Resolution 196

wikitext:
{{Rezolucja ONZ infobox
 |organ           = Rada Bezpieczeństwa
 |numer           = 196
 |dotyczy         = {{państwo|Malta}}
 |data uchwalenia = 30 października 1964
 |uchwalona       = jednomyślnie
 |wstrzymujący    =
 |link            = https://undocs.org/S/RES/196(1964)
}}
'''Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 196''' została przyjęta jednomyślnie 30 października 1964 r.

Po przeanalizowaniu wniosku [[Malta|Malty]] o członkostwo w [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|Organizacji Narodów Zjednoczonych]], Rada zaleciła [[Zgromadzenie Ogólne ONZ|Zgromadzeniu Ogólnemu]] przyjęcie tego państwa do swojego grona.

== Źródło ==
* [http://unscr.com/en/resolutions/196 UNSCR - Resolution 196]

[[Kategoria:Rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ z roku 1964]]
[[Kategoria:Historia Malty]]
[[Kategoria:Rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczące członkostwa w ONZ]]

Data uchwalenia: 30 października 1964

Dotyczy: Malta

Uchwalona: jednomyślnie


text:
# Jan Palczewski
Jan Bolesław Palczewski (ur. 1901 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 1990) – polski inżynier i wykładowca, poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952).

## Życiorys
Ukończył Gimnazjum Filologiczne w Tomaszowie Mazowieckim, po czym pracował jako pedagog w szkole powszechnej. Praktykował w zakładzie włókienniczym w rodzinnym mieście. W 1934 uzyskał stopień inżyniera w Wyższej Szkole Włókiennictwa w Verviers. W 1935 zatrudniony w Zakładach Przemysłu Lnianego "Krosno", później również jako inspektor Izby Przemysłowo-Handlowej w Wilnie oraz w Zakładach Wyrobów Włókienniczych "Stradom" w Częstochowie.
W okresie okupacji niemieckiej walczył w Armii Krajowej. Po zakończeniu wojny kierował Oddziałem Częstochowskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Włókienniczego. Był także dyrektorem Izby Przemysłowo-Handlowej w Częstochowie.
Objął funkcję dyrektora Oddziału Centrum Szkolenia Zawodowego dla Przemysłu Włókienniczego w Częstochowie. W latach 1946–1947 kierował Szkołą Przemysłowo–Włókienniczą. Zakładał, a później pełnił funkcję dziekana Wydziału Włókienniczego Szkoły Inżynierskiej w Częstochowie (później Politechniki Częstochowskiej) od 1950 do 1960 (z przerwą na okres 1954-1958, gdy zasiadał w fotelu prorektora Politechniki).
Organizował struktury Związku Młodzieży Demokratycznej i Stronnictwa Demokratycznego w Częstochowie i okręgu. W 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy w okręgu Częstochowa. Zasiadał w Komisjach Morskiej i Handlu Zagranicznego, Zdrowia, Wojskowej oraz Spółdzielczości, Aprowizacji i Handlu.
Odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Był autorem publikacji naukowych, m.in. "Podstaw przędzalnictwa" (1961).

title: Jan Palczewski

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Jan Bolesław Palczewski
 |data urodzenia = [[1901]]
 |miejsce urodzenia = [[Tomaszów Mazowiecki]]
 |data śmierci = [[1990]]
 |miejsce śmierci =
 |grafika =
 |funkcja = [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Poseł na Sejm Ustawodawczy]]
 |partia = [[Stronnictwo Demokratyczne]]
 |od =  4 lutego 1947
 |do = 4 sierpnia 1952
 |odznaczenia= {{Order|KW|1}} {{Order|KZ|S}} {{order|KZM|S}}
}}
'''Jan Bolesław Palczewski''' (ur. [[1901]] w [[Tomaszów Mazowiecki|Tomaszowie Mazowieckim]], zm. [[1990]]) – polski inżynier i wykładowca, poseł [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|na]] [[Sejm Ustawodawczy (1947-1952)|Sejm Ustawodawczy]] (1947–1952).

== Życiorys ==
Ukończył Gimnazjum Filologiczne w [[Tomaszów Mazowiecki|Tomaszowie Mazowieckim]], po czym pracował jako pedagog w szkole powszechnej. Praktykował w zakładzie włókienniczym w rodzinnym mieście. W 1934 uzyskał stopień inżyniera w Wyższej Szkole Włókiennictwa w [[Verviers]]. W 1935 zatrudniony w Zakładach Przemysłu Lnianego "Krosno", później również jako inspektor Izby Przemysłowo-Handlowej w [[Wilno|Wilnie]] oraz w Zakładach Wyrobów Włókienniczych "Stradom" w [[Częstochowa|Częstochowie]].

W okresie okupacji niemieckiej walczył w [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]]. Po zakończeniu wojny kierował Oddziałem Częstochowskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Włókienniczego. Był także dyrektorem Izby Przemysłowo-Handlowej w Częstochowie.

Objął funkcję dyrektora Oddziału Centrum Szkolenia Zawodowego dla Przemysłu Włókienniczego w Częstochowie. W latach 1946–1947 kierował Szkołą Przemysłowo–Włókienniczą<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.zsow.website.pl/Dane/historia.htm |tytuł=Informacja na stronie Zespołu Szkół Odzieżowo-Włókienniczych w Częstochowie |data dostępu=2009-09-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20050211021341/http://zsow.website.pl/Dane/historia.htm |zarchiwizowano=2005-02-11 }}</ref>. Zakładał, a później pełnił funkcję dziekana Wydziału Włókienniczego Szkoły Inżynierskiej w Częstochowie (później [[Politechnika Częstochowska|Politechniki Częstochowskiej]]) od 1950 do 1960 (z przerwą na okres 1954-1958, gdy zasiadał w fotelu prorektora Politechniki)<ref>[http://swpcz.mim.pcz.czest.pl/?mode=wspomnienia_o_uczelni&e=janusz_miller Janusz Miller, ''Wydobyć z mroków niepamięci'' (historia Wydziału Włókienniczego Politechniki Częstochowskiej)]</ref>.

Organizował struktury [[Związek Młodzieży Demokratycznej|Związku Młodzieży Demokratycznej]] i [[Stronnictwo Demokratyczne|Stronnictwa Demokratycznego]] w Częstochowie i okręgu. W 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy w okręgu Częstochowa. Zasiadał w Komisjach Morskiej i Handlu Zagranicznego, Zdrowia, Wojskowej oraz Spółdzielczości, Aprowizacji i Handlu.

Odznaczony [[Krzyż Walecznych|Krzyżem Walecznych]] oraz [[Krzyż Zasługi|Srebrnym Krzyżem Zasługi]] i [[Krzyż Zasługi z Mieczami|Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami]].

Był autorem publikacji naukowych, m.in. "Podstaw przędzalnictwa" (1961).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Henryk Wosiński, ''Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944-1968 (red. Wiktoria Beczek)'', Warszawa 1969, s. 104
* [http://orka.sejm.gov.pl/ArchAll2.nsf/f33c38663614447ac12568ac003d09e4/2316a118b43a1f79c125684800325e96?OpenDocument Strona sejmowa posła na Sejm Ustawodawczy]
* [http://www.bn.org.pl/ Katalog Internetowy Biblioteki Narodowej]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Palczewski, Jan}}
[[Kategoria:Politycy związani z Częstochową]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami]]
[[Kategoria:Politycy Stronnictwa Demokratycznego]]
[[Kategoria:Polscy nauczyciele]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Tomaszowie Mazowieckim]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1901]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Częstochowskiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1990]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej]]

title: Jan Bolesław Palczewski

Data i miejsce urodzenia: 1901 · Tomaszów Mazowiecki

Okres: od 4 lutego 1947 · do 4 sierpnia 1952

Przynależność polityczna: Stronnictwo Demokratyczne


text:
# Mitsero
Mitsero (gr. Μιτσερό) – wieś w Republice Cypryjskiej, w dystrykcie Nikozja. W 2011 roku liczyła 860 mieszkańców.

title: Mitsero

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Mitsero
 |nazwa oryginalna             = {{k|el|Μιτσερό}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Cypr
 |1. jednostka administracyjna = [[Dystrykt Nikozja|Nikozja]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 860
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Mitsero''' ([[Język grecki|gr.]] ''Μιτσερό'') – wieś w [[Cypr|Republice Cypryjskiej]], w [[Dystrykt Nikozja|dystrykcie Nikozja]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.mof.gov.cy/mof/cystat/statistics.nsf/All/A2A7A50A241BC682C2257DBF002697D0/$file/GEO_CODES-2015.xls?OpenElement |tytuł = Jednostki administracyjne Republiki Cypryjskiej |opublikowany = |język = en |data dostępu = 2020-12-13}}</ref>. W 2011 roku liczyła 860 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20180926165753/http://www.mof.gov.cy/mof/cystat/statistics.nsf/All/7F6BB26ED9D00A00C2257AD90055542A/$file/POP_CEN_11-POP_PLACE_RESID-EN-171115.xls?OpenElement |tytuł = Liczba ludności Republiki Cypryjskiej. Statystyki |opublikowany = |język = en |data dostępu = 2020-12-13}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dystrykt Nikozja}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości dystryktu Nikozja]]

title: MitseroΜιτσερό

Państwo: Cypr

Dystrykt: Nikozja


text:
# 50 (liczba)
50 (pięćdziesiąt) – liczba naturalna następująca po 49 i poprzedzająca 51.

## 50 w nauce
- liczba atomowa cyny
- obiekt na niebie Messier 50
- galaktyka NGC 50
- planetoida (50) Virginia

## 50 w kalendarzu
50. dniem w roku jest 19 lutego. Zobacz też co wydarzyło się w 50 roku n.e.

title: 50 (liczba)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2024-12}}
{{Liczba naturalna infobox
 |liczba       = 50
 |faktoryzacja = <math>2 \times 5^2</math>
 |dzielniki    = 2, 5, 10, 25
 |rzymski      = L
 |2            = 110010
 |8            = 62
 |16           = 32
 |grecki       =
 |łacina       =
 |tocjent      = 20
 |tau          = 6
 |sigma        = 93
 |pi           = 15
 |Mobius       = 0
 |Mertens      = −3
 |słownie      = pięćdziesiąt
}}

== 50 w nauce ==
* [[liczba atomowa]] [[Cyna|cyny]]
* obiekt na niebie [[Messier 50]]
* galaktyka [[NGC 50]]
* planetoida [[(50) Virginia]]

== 50 w kalendarzu ==
50. dniem w roku jest [[19 lutego]]. Zobacz też co wydarzyło się w [[50|50 roku n.e.]]

== Zobacz też ==
* [[dzielnik|dzielnik i cechy podzielności]]
* [[symbolika liczb]]
{{Commonscat|50 (number)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Liczby naturalne|0050]]

title: 50

faktoryzacja: {\displaystyle 2\times 5^{2}}

zapis rzymski: L


text:
# Đurđa Fočić
Đurđa Fočić (ur. 28 lipca 1948 w Zagrzebiu) – chorwacka lekkoatletka startująca w reprezentacji Jugosławii, trzykrotna olimpijka.
Specjalizowała się w pięcioboju, ale startowała z powodzeniem także w innych konkurencjach lekkoatletycznych.
Odpadła w kwalifikacjach skoku w dal na europejskich igrzyskach halowych w 1967 w Pradze.
Zdobyła trzy srebrne medale na igrzyskach śródziemnomorskich w 1967 w Tunisie: w biegu na 80 metrów przez płotki, w skoku wzwyż i w skoku w dal. Zajęła 11. miejsce w skoku wzwyż i odpadła w eliminacjach biegu na 50 metrów przez płotki na europejskich igrzyskach halowych w 1968 w Madrycie.
Zajęła 29. miejsce w pięcioboju  na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku. Na europejskich igrzyskach halowych w 1969 w Belgradzie zajęła 9. miejsce w skoku w dal. Zajęła 9. miejsce w pięcioboju na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach.
Zdobyła brązowe medale w biegu na 100 metrów przez płotki i w sztafecie 4 × 100 metrów na igrzyskach śródziemnomorskich w 1971 w Izmirze. Zajęła 11. miejsce w pięcioboju na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium oraz 10. miejsce w tej konkurencji na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie.
Na igrzyskach śródziemnomorskich w 1975 w Algierze zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów i brązowe medale w biegu na 100 metrów przez płotki i w skoku wzwyż. Zdobyła srebrny medal w pięcioboju na uniwersjadzie w 1975 w Rzymie. Na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu ponownie zajęła 11. miejsce w tej konkurencji.
Odnosiła sukcesy w mistrzostwach krajów bałkańskich, zwyciężając w pięcioboju w 1968, 1971, 1973, 1975 i 1976.
Była mistrzynią Jugosławii w biegu na 100 metrów przez płotki w latach 1971–1975, w skoku w dal w 1968, 1972, 1973 i 1975 oraz w pięcioboju w latach 1966, 1967, 1970–1973 i 1975.
Była wielokrotną rekordzistką Jugosławii w biegu na 100 metrów przez płotki (do czasu 13,6 s, uzyskanego 21 lipca 1973 w Zagrzebiu), w sztafecie 4 × 100 metrów (do wyniku 46,3 s, osiągniętego 1 lipca 1973 w Rijece) i w pięcioboju (do rezultatu 4507 pkt, uzyskanego11 czerwca 1976 w Novej Goricy).

title: Đurđa Fočić

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Đurđa Fočić
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 28 lipca 1948
 |miejsce urodzenia         = [[Zagrzeb]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 176 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|Jugosławia|SFR}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1975|Rzym 1975]]|pięciobój}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska śródziemnomorskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1967|Tunis 1967]]|bieg na 80 m przez płotki}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1967|Tunis 1967]]|skok wzwyż}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1967|Tunis 1967]]|skok w dal}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1975|Algier 1975]]|sztafeta 4 × 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1971|Izmir 1971]]|bieg na 100 m przez płotki}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1971|Izmir 1971]]|sztafeta 4 × 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1975|Algier 1975]]|bieg na 100 m przez płotki}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Lekkoatletyka na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1975|Algier 1975]]|skok wzwyż}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Đurđa Fočić''' (ur. [[28 lipca]] [[1948]] w [[Zagrzeb]]iu<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/79356 | tytuł = Đurđa Fočić | opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2021-05-24}}</ref>) – chorwacka [[lekkoatletyka|lekkoatletka]] startująca w reprezentacji [[Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii|Jugosławii]], trzykrotna olimpijka.

Specjalizowała się w [[Pięciobój lekkoatletyczny|pięcioboju]], ale startowała z powodzeniem także w innych konkurencjach lekkoatletycznych.

Odpadła w kwalifikacjach [[Skok w dal|skoku w dal]] na [[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1967|europejskich igrzyskach halowych w 1967]] w Pradze<ref>{{Cytuj| url =https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1967/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Prague 1967| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-05-24 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20200924141408/https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1967/results/index.html}}</ref>.

Zdobyła trzy srebrne medale na [[Igrzyska Śródziemnomorskie 1967|igrzyskach śródziemnomorskich w 1967]] w Tunisie: w [[Bieg na 80 metrów przez płotki|biegu na 80 metrów przez płotki]], w [[Skok wzwyż|skoku wzwyż]] i w skoku w dal<ref name="mg">{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|mg}} | tytuł = Mediterranean Games | data dostępu = 2021-05-24 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref><ref name="hr">{{Cytuj książkę | nazwisko = Gizdić | imię = Jurica | tytuł = HRVATSKI OLIMPIJCI I ODLIČNICI | wydawca = [[Chorwacki Komitet Olimpijski]] | miejsce = Zagrzeb | data = 2016 | strony = 87 | isbn =  978-953-7912-05-5 | url = https://www.hoo.hr/images/Publikacije/Hrvatski_olimpijci_i_odli%C4%8Dnici_.pdf}}</ref>. Zajęła 11. miejsce w skoku wzwyż i odpadła w eliminacjach [[Bieg na 50 metrów przez płotki|biegu na 50 metrów przez płotki]] na [[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1968|europejskich igrzyskach halowych w 1968]] w Madrycie<ref>{{Cytuj| url =https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1968/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Madrid 1968| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-05-24 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20201011014042/https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1968/results/index.html}}</ref>.

Zajęła 29. miejsce w pięcioboju  na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1968|igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku]]<ref name="ol"/>. Na [[Europejskie Igrzyska Halowe w Lekkoatletyce 1969|europejskich igrzyskach halowych w 1969]] w Belgradzie zajęła 9. miejsce w skoku w dal<ref>{{Cytuj| url =https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1969/results/index.html | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Belgrade 1969| opublikowany = [[European Athletics]] | data dostępu = 2021-05-24 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20201023041120/https://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-indoor-championships/history/year=1969/results/index.html}}</ref>. Zajęła 9. miejsce w pięcioboju na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1971|mistrzostwach Europy w 1971]] w Helsinkach<ref>{{Cytuj| url = https://web.archive.org/web/20190914210408/http://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/48/10/LAEM18_STATISTICS_HANDBOOK_A4_RZ_English.pdf | tytuł = Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 544-545 | data dostępu = 2021-05-24 | język = en}}</ref>.

Zdobyła brązowe medale w [[Bieg na 100 metrów przez płotki|biegu na 100 metrów przez płotki]] i w [[Sztafeta 4 × 100 metrów|sztafecie 4 × 100 metrów]] na [[Igrzyska Śródziemnomorskie 1971|igrzyskach śródziemnomorskich w 1971]] w Izmirze<ref name="mg"/><ref name="hr"/>. Zajęła 11. miejsce w pięcioboju na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972|igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium]]<ref name="ol"/> oraz 10. miejsce w tej konkurencji na [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1974|mistrzostwach Europy w 1974]] w Rzymie<ref>{{Cytuj| url = https://web.archive.org/web/20190914210408/http://www.european-athletics.org/mm/Document/EventsMeetings/General/01/28/48/10/LAEM18_STATISTICS_HANDBOOK_A4_RZ_English.pdf | tytuł = Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 551 | data dostępu = 2021-05-24 | język = en}}</ref>.

Na [[Igrzyska Śródziemnomorskie 1975|igrzyskach śródziemnomorskich w 1975]] w Algierze zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów i brązowe medale w biegu na 100 metrów przez płotki i w skoku wzwyż<ref name="mg"/><ref name="hr"/>. Zdobyła srebrny medal w pięcioboju na [[Letnia Uniwersjada 1975|uniwersjadzie w 1975]] w Rzymie<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|wsgw}} | tytuł = World Student Games (Universiade – Women) | data dostępu = 2021-05-24 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>. Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976|igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu]] ponownie zajęła 11. miejsce w tej konkurencji<ref name="ol"/>.

Odnosiła sukcesy w [[Mistrzostwa krajów bałkańskich w lekkoatletyce|mistrzostwach krajów bałkańskich]], zwyciężając w pięcioboju w 1968, 1971, 1973, 1975 i 1976<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|ic|bg}} | tytuł = Balkan Games/Championships | data dostępu = 2021-05-24 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Była mistrzynią Jugosławii w biegu na 100 metrów przez płotki w latach 1971–1975, w skoku w dal w 1968, 1972, 1973 i 1975 oraz w pięcioboju w latach 1966, 1967, 1970–1973 i 1975<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|nc|yug}} | tytuł = Yugoslavian Championships | data dostępu = 2021-05-24 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Była wielokrotną rekordzistką Jugosławii w biegu na 100 metrów przez płotki (do czasu 13,6 s, uzyskanego 21 lipca 1973 w Zagrzebiu), w sztafecie 4 × 100 metrów (do wyniku 46,3 s, osiągniętego 1 lipca 1973 w Rijece) i w pięcioboju (do rezultatu 4507 pkt, uzyskanego11 czerwca 1976 w [[Nova Gorica|Novej Goricy]])<ref>{{Cytuj książkę| nazwisko = Waśko| imię = Janusz| nazwisko2 = Brant| imię2 = John| nazwisko3 = Csiki| imię3 = Györgyi| nazwisko4 = Socha| imię4 = Andrzej|tytuł = Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012 | data = 2013 | miejsce = Zamość| strony = 271, 355 i 368 | język = en | isbn = 978-83-62033-30-0}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name | id= 014551413 | name= ''Đurđa Fočić'' | data= 2021-05-24}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Fočić, Đurđa}}
[[Kategoria:Chorwaccy skoczkowie wzwyż]]
[[Kategoria:Chorwaccy skoczkowie w dal]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy wieloboiści]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy płotkarze]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy skoczkowie wzwyż]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy skoczkowie w dal]]
[[Kategoria:Jugosłowiańscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1968]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1975]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Zagrzebiu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]

title: · Đurđa Fočić

Data i miejsce urodzenia: 28 lipca 1948 · Zagrzeb

title: Dorobek medalowy

srebro:
Rzym 1975 · pięciobój
Tunis 1967 · bieg na 80 m przez płotki
Tunis 1967 · skok wzwyż
Tunis 1967 · skok w dal
Algier 1975 · sztafeta 4 × 100 m

brąz: Algier 1975 · bieg na 100 m przez płotki


text:
# Wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji
Wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji odbyły się 21 lipca 2024 (okręg nr 13), a także 16 marca 2025 (okręg nr 33). Przyczyną wyborów z 21 lipca 2024 było wybranie jednego z senatorów na urząd prezydenta Włocławka, zaś z 16 marca 2025 z powodu zrzeczenia się mandatu w związku z powołaniem na ministra pełnomocnego – chargé d’affaires Ambasady RP w Waszyngtonie.

## Lista wyborów uzupełniających do Senatu XI kadencji
| Okręg | Data          | Były senator | Były senator           | Wybrany senator | Wybrany senator        | Frekwencja | Przyczyna                            |
| ----- | ------------- | ------------ | ---------------------- | --------------- | ---------------------- | ---------- | ------------------------------------ |
| 13    | 21 lipca 2024 |              | Krzysztof Kukucki (NL) |                 | Stanisław Pawlak (NL)  | 7,95%      | wybór na Prezydenta Miasta Włocławka |
| 33    | 16 marca 2025 |              | Bogdan Klich (KO)      |                 | Monika Piątkowska (KO) | 16,52%     | zrzeczenie się mandatu               |

## Przyczyny zarządzania wyborów uzupełniających
Podstawą prawną zarządzenia wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji jest Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2022 r. poz. 1277).
Zgodnie z art. 279 w razie utraty mandatu przez senatora Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej zarządza przeprowadzenie wyborów uzupełniających w okręgu, z którego został on wybrany, w ciągu 3 miesięcy od dnia stwierdzenia wygaśnięcia mandatu senatora. Wyborów uzupełniających nie przeprowadza się w okresie 6 miesięcy przed dniem, w którym upływa termin zarządzenia wyborów do Sejmu kolejnej kadencji. Głosowanie przeprowadza się wyłącznie na terytorium kraju.
Wygaśnięcie mandatu senatora niezwłocznie stwierdza Marszałek Senatu w formie obwieszczenia w następujących wypadkach:
- śmierci senatora;
- utraty prawa wybieralności lub nieposiadania go w dniu wyborów;
- pozbawienia mandatu prawomocnym orzeczeniem Trybunału Stanu;
- zrzeczenia się mandatu;
- zajmowania w dniu wyborów stanowiska lub funkcji, których, stosownie do przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albo ustaw, nie można łączyć z mandatem senatora (z wyjątkiem);
- powołania w toku kadencji na stanowisko lub powierzenia funkcji, których, stosownie do przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albo ustaw, nie można łączyć ze sprawowaniem mandatu senatora;
- wyboru w toku kadencji na posła do Parlamentu Europejskiego.

## Wybory uzupełniające 21 lipca 2024 (okręg nr 13)
Wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w okręgu nr 13, które odbyły się 21 lipca 2024, zostały zarządzone postanowieniem Prezydenta RP Andrzeja Dudy z 21 maja 2024 z powodu wybrania Krzysztofa Kukuckiego na Prezydenta Miasta Włocławka. Przeprowadziła je Okręgowa Komisja Wyborcza w Toruniu.
Mandat senatorski uzyskał Stanisław Pawlak.
Uchwałą z 5 września 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w województwie kujawsko-pomorskim, w okręgu wyborczym nr 13, i przeprowadzonych 21 lipca 2024 roku.

### Kalendarz wyborczy
- do 3 czerwca 2024 – zawiadomienie Państwowej Komisji Wyborczej: przez organ partii politycznej o utworzeniu komitetu wyborczego; przez pełnomocnika wyborczego o utworzeniu koalicyjnego komitetu wyborczego lub o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców,
- do 12 czerwca 2024 do godz. 16:00 – zgłaszanie kandydatów na senatora w celu zarejestrowania,
- 19 lipca 2024 o godz. 24:00 – zakończenie kampanii wyborczej,
- 21 lipca 2024, godz. 7:00–21:00 – głosowanie[3].

### Kandydaci
Swoje kandydatury zarejestrowali:
1. Jarosław Chmielewski (KWW Prawi i Skuteczni),
2. Stanisław Pawlak (Nowa Lewica) – były poseł,
3. Tomasz Sikorowski (Konfederacja Nowa Nadzieja).

Komitet zarejestrował także PolExit, jednak nie zgłosił kandydata.

### Wyniki
| Kandydat                                                                                | Kandydat             | Komitet wyborczy           | Głosów | Głosów | Głosów |
| Kandydat                                                                                | Kandydat             | Komitet wyborczy           | Liczba | %      | +/–    |
| ------------------------------------------------------------------------------------------- | -------------------- | -------------------------- | ------ | ------ | ------ |
|                                                                                | Stanisław Pawlak     | Nowa Lewica                | 9 888  | 46,30  | +0,25  |
|                                                                                | Jarosław Chmielewski | KWW Prawi i Skuteczni      | 7 621  | 35,69  | –      |
|                                                                                | Tomasz Sikorowski    | Konfederacja Nowa Nadzieja | 3 846  | 18,01  | +8,30  |
| Frekwencja: 7,95% Liczba głosów ważnych: 21 579 (98,96%) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza |                      |                            |        |        |        |

## Wybory uzupełniające 16 marca 2025 (okręg nr 33)
Wybory w okręgu nr 33 zostały zarządzone 15 stycznia 2025 postanowieniem Prezydenta RP Andrzeja Dudy na dzień 16 marca 2025 z związku z zrzeczeniem się mandatu senatora przez Bogdana Klicha. Przeprowadziła je Okręgowa Komisja Wyborcza w Krakowie.
Mandat senatorski uzyskała Monika Piątkowska.
Uchwałą z 14 maja 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w województwie małopolskim, w okręgu wyborczym nr 33 i przeprowadzonych 16 marca 2025 roku.

### Kalendarz wyborczy
- do 27 stycznia 2025 – zawiadomienie Państwowej Komisji Wyborczej: przez organ partii politycznej o utworzeniu komitetu wyborczego; przez pełnomocnika wyborczego o utworzeniu koalicyjnego komitetu wyborczego lub o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców,
- do 5 lutego 2025 do godz. 16:00 – zgłaszanie kandydatów na senatora w celu zarejestrowania,
- 14 marca 2025 o godz. 24:00 – zakończenie kampanii wyborczej,
- 16 marca 2025, godz. 7:00–21:00 – głosowanie[6].

### Kandydaci
Do 5 lutego 2025 r. do godz. 16:00 poszczególne komitety wyborcze, zgodnie z kalendarzem wyborczym, mogły zgłaszać kandydatów w wyborach. Oto wszystkie kandydatury zgłoszone w wyznaczonym terminie:
1. Ewa Sładek (KW Razem),
2. Adam Berkowicz (KW Konfederacja Wolność i Niepodległość),
3. Mateusz Małodziński (KWW „Dla Krakowa”),
4. Monika Piątkowska (KKW Koalicja Obywatelska).

Zostały zarejestrowane również następujące komitety: KW Bezpartyjni, KW Konfederacja Korony Polskiej, KW Kongres Nowej Prawicy, KW Normalny Kraj, KW PolExit oraz KWW Pakt Senacki, ale nie zgłosiły one kandydatów.

### Wyniki
| Kandydat                                                                                | Kandydat            | Komitet wyborczy                     | Głosów | Głosów | Głosów |
| Kandydat                                                                                | Kandydat            | Komitet wyborczy                     | Liczba | %      | +/–    |
| -------------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------- | ------------------------------------ | ------ | ------ | ------ |
|                                                                                | Monika Piątkowska   | KKW Koalicja Obywatelska             | 25 022 | 50,14  | –20,76 |
|                                                                                | Mateusz Małodziński | KWW „Dla Krakowa”                    | 15 675 | 31,41  | –      |
|                                                                                | Adam Berkowicz      | Konfederacja Wolność i Niepodległość | 5 223  | 10,47  | –      |
|                                                                                | Ewa Sładek          | Partia Razem                         | 3 982  | 7,98   | –      |
| Frekwencja: 16,52% Liczba głosów ważnych: 49 902 (99,47%) Źródło: Państwowa Komisja Wyborcza |                     |                                      |        |        |        |

wikitext:
'''Wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji''' odbyły się 21 lipca 2024 (okręg nr [[okręg wyborczy nr 13 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|13]]), a także 16 marca 2025 (okręg nr [[okręg wyborczy nr 33 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|33]]). Przyczyną wyborów z 21 lipca 2024 było wybranie jednego z senatorów na urząd prezydenta [[Włocławek|Włocławka]], zaś z 16 marca 2025 z powodu zrzeczenia się mandatu w związku z powołaniem na ministra pełnomocnego – [[chargé d’affaires]] Ambasady RP w Waszyngtonie.

== Lista wyborów uzupełniających do Senatu XI kadencji ==
{| class="wikitable" style="font-size: 90%;"
|-
! Okręg
! Data
! colspan=2| Były senator<ref group=uwaga name="komitet">W nawiasie podano skrót nazwy komitetu wyborczego, który zgłosił do wyborów danego kandydata.</ref>
! colspan=2| Wybrany senator<ref group=uwaga name="komitet"/>
! Frekwencja
! Przyczyna
|-
| style="text-align:right;"| [[Okręg wyborczy nr 13 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|13]]
| style="text-align:right;"| [[#Wybory uzupełniające 21 lipca 2024 (okręg nr 13)|21 lipca 2024]]
| style="background:#{{partie polityczne - kolor|NL}};"|
| [[Krzysztof Kukucki]] ([[Nowa Lewica|NL]])
| style="background:#{{partie polityczne - kolor|NL}};"|
| [[Stanisław Pawlak (polityk)|Stanisław Pawlak]] ([[Nowa Lewica|NL]])
| style="text-align:right;"| 7,95%
| wybór na Prezydenta Miasta [[Włocławek|Włocławka]]<ref>Obwieszczenie Komisarza Wyborczego w Bydgoszczy I z dnia 22 kwietnia 2024 r. uzupełniające obwieszczenie z dnia 9 kwietnia 2024 r. o wynikach wyborów wójtów, burmistrzów i prezydentów miast na obszarze województwa kujawsko-pomorskiego ([https://edzienniki.bydgoszcz.uw.gov.pl/WDU_C/2024/2764/akt.pdf Dz. U. Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2024 r. poz. 2764]).</ref>
|-
| style="text-align:right;"| [[Okręg wyborczy nr 33 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|33]]
| style="text-align:right;"| [[#Wybory uzupełniające 16 marca 2025 (okręg nr 33)|16 marca 2025]]
| style="background:#{{partie polityczne - kolor|KO2019}};"|
| [[Bogdan Klich]] ([[Koalicja Obywatelska|KO]])
| style="background:#{{partie polityczne - kolor|KO2019}};"|
| [[Monika Piątkowska (polityk)|Monika Piątkowska]] ([[Koalicja Obywatelska|KO]])
| style="text-align:right;"|16,52%
| zrzeczenie się mandatu<ref>{{Cytuj |tytuł = Bogdan Klich złożył mandat. Przez 23 lata pracował w parlamencie |data dostępu = 2024-11-19 |opublikowany = wydarzenia.interia.pl |url = https://wydarzenia.interia.pl/kraj/news-bogdan-klich-rezygnuje-z-mandatu-senatora-chcialbym-wam-podz,nId,7857098 |język = pl}}</ref><ref group="uwaga">[[Bogdan Klich]] zrzekł się mandatu w związku z powołaniem na ministra pełnomocnego – [[chargé d’affaires]] Ambasady RP w Waszyngtonie.</ref>
|}

== Przyczyny zarządzania wyborów uzupełniających ==
Podstawą prawną zarządzenia wyborów uzupełniających do [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji|Senatu Rzeczypospolitej Polskiej XI kadencji]] jest [[Kodeks wyborczy|Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy]] ({{Dziennik Ustaw|2022|1277}}).

Zgodnie z art. 279 w razie utraty mandatu przez senatora [[Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej]] zarządza przeprowadzenie wyborów uzupełniających w okręgu, z którego został on wybrany, w ciągu 3 miesięcy od dnia stwierdzenia wygaśnięcia mandatu senatora. Wyborów uzupełniających nie przeprowadza się w okresie 6 miesięcy przed dniem, w którym upływa termin zarządzenia wyborów do Sejmu kolejnej kadencji. Głosowanie przeprowadza się wyłącznie na terytorium kraju.

Wygaśnięcie mandatu senatora niezwłocznie stwierdza Marszałek Senatu w formie obwieszczenia w następujących wypadkach:
* śmierci senatora;
* utraty prawa wybieralności lub nieposiadania go w dniu wyborów;
* pozbawienia mandatu prawomocnym orzeczeniem Trybunału Stanu;
* zrzeczenia się mandatu;
* zajmowania w dniu wyborów stanowiska lub funkcji, których, stosownie do przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albo ustaw, nie można łączyć z mandatem senatora (z wyjątkiem);
* powołania w toku kadencji na stanowisko lub powierzenia funkcji, których, stosownie do przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albo ustaw, nie można łączyć ze sprawowaniem mandatu senatora;
* wyboru w toku kadencji na posła do Parlamentu Europejskiego.

== Wybory uzupełniające 21 lipca 2024 (okręg nr 13) ==
[[Plik:Senat RP 13.svg|thumb|Okręg wyborczy nr 13 na tle Polski]]
Wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w [[okręg wyborczy nr 13 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|okręgu nr 13]], które odbyły się 21 lipca 2024, zostały zarządzone postanowieniem Prezydenta RP [[Andrzej Duda|Andrzeja Dudy]] z 21 maja 2024<ref name="postanowienie202405">Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie zarządzenia wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej ({{Dziennik Ustaw|2024|772}}).</ref> z powodu wybrania [[Krzysztof Kukucki|Krzysztofa Kukuckiego]] na Prezydenta Miasta [[Włocławek|Włocławka]]. Przeprowadziła je Okręgowa Komisja Wyborcza w [[Toruń|Toruniu]].

Mandat senatorski uzyskał [[Stanisław Pawlak (polityk)|Stanisław Pawlak]].

Uchwałą z 5 września 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w województwie kujawsko-pomorskim, w okręgu wyborczym nr 13, i przeprowadzonych 21 lipca 2024 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu przeprowadzonych 21 lipca 2024 r. w okręgu wyborczym nr 13 - Sąd Najwyższy |data dostępu = 2025-06-27 |opublikowany = www.sn.pl |url = https://www.sn.pl/aktualnosci/SitePages/Komunikaty_o_sprawach.aspx?ItemSID=664-b6b3e804-2752-4c7d-bcb4-7586782a1315&ListName=Komunikaty_o_sprawach&rok=2024}}</ref>.

=== Kalendarz wyborczy ===
* do 3 czerwca 2024 – zawiadomienie Państwowej Komisji Wyborczej: przez organ partii politycznej o utworzeniu komitetu wyborczego; przez pełnomocnika wyborczego o utworzeniu koalicyjnego komitetu wyborczego lub o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców,
* do 12 czerwca 2024 do godz. 16:00 – zgłaszanie kandydatów na senatora w celu zarejestrowania,
* 19 lipca 2024 o godz. 24:00 – zakończenie kampanii wyborczej,
* 21 lipca 2024, godz. 7:00–21:00 – głosowanie<ref name="postanowienie202405" />.

=== Kandydaci ===
Swoje kandydatury zarejestrowali<ref>{{cytuj stronę|tytuł=Wykaz zawiadomień o utworzeniu komitetu wyborczego złożonych Państwowej Komisji Wyborczej w związku z wyborami uzupełniającymi do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonymi na dzień 21 lipca 2024 r.|url=https://wybory.gov.pl/senat20240721/statics/PKW_AKTUALNOSCI/uploaded_files/1717548174_wykaz-zawiadomien.pdf|opublikowany=Państwowa Komisja Wyborcza|data dostępu=2024-07-23}}</ref>:
# Jarosław Chmielewski ({{tooltip|KWW|Komitet Wyborczy Wyborców}} Prawi i Skuteczni),
# [[Stanisław Pawlak (polityk)|Stanisław Pawlak]] ([[Nowa Lewica]]) – były poseł,
# Tomasz Sikorowski ([[Nowa Nadzieja (polska partia polityczna)|Konfederacja Nowa Nadzieja]]).

Komitet zarejestrował także [[PolExit]], jednak nie zgłosił kandydata.

=== Wyniki ===
{{partie polityczne – JOW|wynik=
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=NL|kandydat=[[Stanisław Pawlak (polityk)|Stanisław Pawlak]]|głosy=9 888|procent=46,30|zmiana=+0,25|mandat=tak}}
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=KWW Prawi i Skuteczni|kandydat=Jarosław Chmielewski|głosy=7 621|procent=35,69}}
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=KNN|kandydat=Tomasz Sikorowski|głosy=3 846|procent=18,01|zmiana=+8,30<ref group="uwaga">W porównaniu z odsetkiem głosów oddanych na kandydata Konfederacji Wolność i Niepodległość w 2023.</ref>}}
|frekwencja=7,95|głosy ważne=21 579|głosy ważne procent=98,96|źródło=https://wybory.gov.pl/senat20240721/statics/PKW_AKTUALNOSCI/uploaded_files/1721742880_obwieszczenie-senat-okreg-13.pdf|opis źródła=Państwowa Komisja Wyborcza}}

== Wybory uzupełniające 16 marca 2025 (okręg nr 33) ==
[[Plik:Senat RP 33.svg|thumb|Okręg wyborczy nr 33 na tle Polski]]
Wybory w [[Okręg wyborczy nr 33 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej|okręgu nr 33]] zostały zarządzone 15 stycznia 2025 postanowieniem [[Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej|Prezydenta RP]] [[Andrzej Duda|Andrzeja Dudy]] na dzień 16 marca 2025<ref name="postanowienie202501">Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 stycznia 2025 r. w sprawie zarządzenia wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej ({{Dziennik Ustaw|rok=2025|pozycja=50}})</ref> z związku z zrzeczeniem się mandatu senatora przez [[Bogdan Klich|Bogdana Klicha]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Bogdan Klich oddał mandat senatora. Podał powód |data = 2024-11-16 |data dostępu = 2025-01-16 |opublikowany = Onet Wiadomości |url = https://wiadomosci.onet.pl/kraj/bogdan-klich-odchodzi-z-senatu-ocean-nas-nie-rozdzieli/x5cfjjr}}</ref>. Przeprowadziła je Okręgowa Komisja Wyborcza w [[Kraków|Krakowie]].

Mandat senatorski uzyskała [[Monika Piątkowska (polityk)|Monika Piątkowska]].

Uchwałą z 14 maja 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w województwie małopolskim, w okręgu wyborczym nr 33 i przeprowadzonych 16 marca 2025 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów uzupełniających do Senatu RP w okręgu wyborczym nr 33 przeprowadzonych w dniu 16 marca 2025 r. - Sąd Najwyższy |data dostępu = 2025-06-27 |opublikowany = www.sn.pl |url = https://www.sn.pl/aktualnosci/SitePages/komunikaty_o_sprawach.aspx?ItemSID=715-b6b3e804-2752-4c7d-bcb4-7586782a1315&ListName=Komunikaty_o_sprawach}}</ref>.

=== Kalendarz wyborczy ===
* do 27 stycznia 2025 – zawiadomienie Państwowej Komisji Wyborczej: przez organ partii politycznej o utworzeniu komitetu wyborczego; przez pełnomocnika wyborczego o utworzeniu koalicyjnego komitetu wyborczego lub o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców,
* do 5 lutego 2025 do godz. 16:00 – zgłaszanie kandydatów na senatora w celu zarejestrowania,
* 14 marca 2025 o godz. 24:00 – zakończenie kampanii wyborczej,
* 16 marca 2025, godz. 7:00–21:00 – głosowanie<ref name="postanowienie202501" />.

=== Kandydaci ===
Do 5 lutego 2025 r. do godz. 16:00 poszczególne komitety wyborcze, zgodnie z kalendarzem wyborczym, mogły zgłaszać kandydatów w wyborach<ref name="postanowienie202501" />. Oto wszystkie kandydatury zgłoszone w wyznaczonym terminie<ref>{{Cytuj stronę|tytuł = Kandydaci – Wybory uzupełniające do Senatu w okręgu wyborczym nr 33 |data dostępu = 2025-02-08 |opublikowany = pkw.gov.pl |url = https://wybory.gov.pl/senat20250316/pl/kandydaci}}</ref>:
# Ewa Sładek ({{tooltip|KW|Komitet Wyborczy}} [[Partia Razem|Razem]]),
# Adam Berkowicz (KW [[Konfederacja Wolność i Niepodległość]]),
# [[Mateusz Małodziński]] ({{Tooltip|KWW|Komitet Wyboczy Wyborców}} „Dla Krakowa”),
# [[Monika Piątkowska (polityk)|Monika Piątkowska]] ({{Tooltip|KKW|Koalicyjny Komitet Wyborczy}} Koalicja Obywatelska).

Zostały zarejestrowane również następujące komitety: KW Bezpartyjni, KW [[Konfederacja Korony Polskiej]], KW [[Kongres Nowej Prawicy]], KW [[Normalny Kraj]], KW [[PolExit]] oraz KWW Pakt Senacki, ale nie zgłosiły one kandydatów<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Komitety – Wybory uzupełniające do Senatu w okręgu wyborczym nr 33 |data dostępu = 2025-02-08 |opublikowany = pkw.gov.pl |url = https://wybory.gov.pl/senat20250316/pl/komitety}}</ref>.

=== Wyniki ===
{{partie polityczne – JOW|wynik=
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=KO2024|kandydat=[[Monika Piątkowska (polityk)|Monika Piątkowska]]|głosy=25 022|procent=50,14|zmiana=–20,76|mandat=tak}}
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=KWW „Dla Krakowa”|kandydat=[[Mateusz Małodziński]]|głosy=15 675|procent=31,41}}
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=KWIN|kandydat=Adam Berkowicz|głosy=5 223|procent=10,47}}
{{partie polityczne – wybory JOW|partia=RAZEM|kandydat=Ewa Sładek|głosy=3 982|procent=7,98}}
|frekwencja=16,52|głosy ważne=49 902|głosy ważne procent=99,47|źródło=https://wybory.gov.pl/senat20250316/statics/PKW_OBWIESZCZENIA/uploaded_files/1742234640_obwieszczenie-senat-okreg-33.pdf|opis źródła = Państwowa Komisja Wyborcza}}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://wybory.gov.pl/senat20240721/pl Strona Państwowej Komisji Wyborczej poświęcona wyborom uzupełniającym 21 lipca 2024]
* [https://wybory.gov.pl/senat20250316/pl Strona Państwowej Komisji Wyborczej poświęcona wyborom uzupełniającym 16 marca 2025]

{{Wybory w Polsce}}

[[Kategoria:2024 w Polsce]]
[[Kategoria:Wybory w 2024|Polska]]
[[Kategoria:Wybory uzupełniające do Senatu RP|11]]


text:
# 4 Gwardyjska Armia
4 Gwardyjska Armia, (ros. 4-я гвардейская армия) – związek operacyjny Armii Czerwonej z okresu II wojny światowej, a następnie Armii Radzieckiej.

## Historia
Przekształcona 16 kwietnia 1943 z 24 Armii. W skład armii włączono 20 i 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki oraz 3 Gwardyjski Korpus Pancerny.
Od 13 sierpnia brała udział w składzie Frontu Woroneskiego w operacji ofensywnej biełgorodzko-charkowskiej i bitwie o Dniepr. W listopadzie – grudniu 1943 w składzie 2 Frontu Ukraińskiego wzięła udział w walkach o rozbudowę przyczółka na prawym brzegu Dniepru na kierunku kriworożskim. Następnie uczestniczyła w kirowogradzkiej, korsunsko-szewczenskiej, umansko-botoszanskiej i jassko-kiszyniowskiej operacjach ofensywnych. Potem przeszła do rezerwy Stawki Naczelnego Dowództwa. Na początku listopada 1944 została przeniesiona na 3 Front Ukraiński, w składzie którego brała udział w operacjach w Budapeszcie, Balatonie i Wiedniu.
Rozformowana w marcu 1947 roku.

## Struktura organizacyjna
- 20 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
- 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
- 3 Gwardyjski Korpus Pancerny[1].

## Dowódcy 4 Gwardyjskiej Armii
- Grigorij Kulik (kwiecień – wrzesień 1943), generał porucznik;
- Aleksiej Zygin (wrzesień 1943), generał porucznik;
- Iwan Gałanin (wrzesień 1943 – styczeń 1944, luty – listopad 1944 ), generał porucznik;
- Aleksandr Ryżow (styczeń – luty 1944, cz.p.o.), generał major;
- Ilja Smirnow (luty 1944), generał porucznik;
- Gieorgij Zacharow (listopad 1944 – marzec 1945), generał armii;
- Nikanor Zachwatajew (marzec – maj 1945), generał porucznik[1].

title: 4 Gwardyjska Armia

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 4 Gwardyjska Armia
 |nazwa oryginalna     = 4-я гвардейская армия
 |znak                 = Soviet Guards badge.svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = nie
 |opis grafiki         =
 |państwo              = {{państwo|SUN|1936}}
 |sformowanie          = 1943
 |rozformowanie        = 1947
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = [[Grigorij Kulik]], [[generał porucznik]]
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = [[Nikanor Zachwatajew]], [[generał porucznik]]
 |działania zbrojne    = [[II wojna światowa]]
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych = [[wojska lądowe]]
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Front Woroneski]], [[2 Front Ukraiński]], [[3 Front Ukraiński]]
 |skład                = * 20 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
* 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
* 3 Gwardyjski Korpus Pancerny
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''4 Gwardyjska Armia''', ({{w języku|ru|4-я гвардейская армия}}) – [[związek operacyjny]] [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] z okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]], a następnie [[Armia Radziecka|Armii Radzieckiej]].

== Historia ==
Przekształcona 16 kwietnia 1943 z [[24 Armia (ZSRR)|24 Armii]]. W skład armii włączono 20 i 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki oraz 3 Gwardyjski Korpus Pancerny.

Od 13 sierpnia brała udział w składzie [[Front Woroneski|Frontu Woroneskiego]] w [[operacja biełgorodzko-charkowska|operacji ofensywnej biełgorodzko-charkowskiej]] i [[bitwa o Dniepr|bitwie o Dniepr]]. W listopadzie – grudniu 1943 w składzie [[2 Front Ukraiński|2 Frontu Ukraińskiego]] wzięła udział w walkach o rozbudowę przyczółka na prawym brzegu [[Dniepr]]u na kierunku kriworożskim. Następnie uczestniczyła w kirowogradzkiej, korsunsko-szewczenskiej, umansko-botoszanskiej i [[operacja jasko-kiszyniowska|jassko-kiszyniowskiej]] operacjach ofensywnych. Potem przeszła do rezerwy Stawki Naczelnego Dowództwa. Na początku listopada 1944 została przeniesiona na [[3 Front Ukraiński]], w składzie którego brała udział w operacjach w Budapeszcie, Balatonie i Wiedniu<ref name="pam" />.

Rozformowana w marcu 1947 roku.

== Struktura organizacyjna ==
* 20 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
* 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki;
* 3 Gwardyjski Korpus Pancerny<ref name="pam" />.

== Dowódcy 4 Gwardyjskiej Armii ==
* [[Grigorij Kulik]] (kwiecień – wrzesień 1943), [[generał porucznik]];
* [[Aleksiej Zygin]] (wrzesień 1943), [[generał porucznik]];
* [[Iwan Gałanin]] (wrzesień 1943 – styczeń 1944, luty – listopad 1944 ), [[generał porucznik]];
* [[Aleksandr Ryżow]] (styczeń – luty 1944, cz.p.o.), [[generał major]];
* [[Ilja Smirnow]] (luty 1944), generał porucznik;
* [[Gieorgij Zacharow]] (listopad 1944 – marzec 1945), [[generał armii]];
* [[Nikanor Zachwatajew]] (marzec – maj 1945), [[generał porucznik]]<ref name="pam" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="pam">{{Cytuj stronę | url = http://samsv.narod.ru/Arm/ag04/arm.html | tytuł = 4-я гвардейская армия | nazwisko = Samodurow | imię = S. | data = 2020 | praca = "Pamiatʹ" | opublikowany = Woroneski Uniwersytet Państwowy | język = ru | data dostępu = 2021-04-23}}</ref>
}}

{{Siły zbrojne ZSRR}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Armie ogólnowojskowe ZSRR]]
[[Kategoria:Armie 2 Frontu Ukraińskiego]]
[[Kategoria:Armie 3 Frontu Ukraińskiego]]
[[Kategoria:Gwardyjskie armie ZSRR]]

title: · 4 Gwardyjska Armia4-я гвардейская армия

Państwo: ZSRR

Pierwszy: Grigorij Kulik, generał porucznik

Ostatni: Nikanor Zachwatajew, generał porucznik

Rodzaj sił zbrojnych: wojska lądowe

Podległość: Front Woroneski, 2 Front Ukraiński, 3 Front Ukraiński

Skład: - 20 Gwardyjski Korpus Strzelecki; · * 21 Gwardyjski Korpus Strzelecki; · * 3 Gwardyjski Korpus Pancerny


text:
# Dragoș Grigore
Dragoș Grigore (ur. 7 września 1986 w Vaslui) – piłkarz rumuński występujący na pozycji środkowego obrońcy lub defensywnego pomocnika. Od 2021 roku jest zawodnikiem rumuńskiego klubu Rapid Bukareszt.

## Kariera klubowa
Swoją karierę piłkarską Grigore rozpoczynał w klubie LPS Vaslui. Następnie w 2005 roku został zawodnikiem klubu FCM Huși. W sezonie 2005/2006 grał w nim w trzeciej lidze rumuńskiej. W 2006 roku odszedł do CFR Timișoara i przez dwa lata występował w jego barwach w rozgrywkach drugiej ligi Rumunii.
Latem 2008 Grigore przeszedł do Dinama Bukareszt. W pierwszej lidze rumuńskiej zadebiutował 22 listopada 2008 w przegranym 0:2 wyjazdowym meczu z FC Brașov. W sezonie 2011/2012 zdobył z Dinamem Puchar Rumunii, a latem 2012 sięgnął po Superpuchar Rumunii.
13 czerwca 2014 roku podpisał kontrakt z Toulouse FC. Po zaledwie roku spędzonym we Francji został wypożyczony do katarskiego klubu Al-Sailiya. Katarczycy byli zadowoleni z gry rumuńskiego zawodnika i po sezonie na wypożyczeniu zdecydowali się pozyskać go na stałe i podpisać z nim dwuletni kontrakt.
Po wygaśnięciu umowy w Katarze wrócił do Europy i związał się umową z Łudogorcem Razgrad. W Bułgarii dwukrotnie wywalczył mistrzostwo kraju, a raz także Superpuchar Bułgarii.
| Sezon   | Klub                | Kraj     | Rozgrywki          | Mecze | Bramki | Rozgrywki Europy | Mecze | Bramki |
| ------- | ------------------- | -------- | ------------------ | ----- | ------ | ---------------- | ----- | ------ |
| 2006/07 | FCM Huși            | Rumunia  | Liga III           | ?     | ?      | -                | -     | -      |
| 2006/07 | CFR Timișoara       | Rumunia  | Liga II            | 27    | 2      | -                | -     | -      |
| 2007/08 | CFR Timișoara       | Rumunia  | Liga II            | 15    | 0      | -                | -     | -      |
| 2008/09 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 2     | 0      | -                | -     | -      |
| 2008/09 | Dinamo II Bukareszt | Rumunia  | Liga II            | 18    | 0      | -                | -     | -      |
| 2009/10 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 12    | 0      | Liga Europy UEFA | 2     | 0      |
| 2009/10 | Dinamo II Bukareszt | Rumunia  | Liga II            | 4     | 0      | -                | -     | -      |
| 2010/11 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 20    | 1      | -                | -     | -      |
| 2010/11 | Dinamo II Bukareszt | Rumunia  | Liga II            | 5     | 0      | -                | -     | -      |
| 2011/12 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 29    | 1      | Liga Europy UEFA | 1     | 0      |
| 2012/13 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 32    | 1      | Liga Europy UEFA | 2     | 0      |
| 2013/14 | Dinamo Bukareszt    | Rumunia  | Liga I             | 31    | 6      | -                | -     | -      |
| 2014/15 | Toulouse FC         | Francja  | Ligue 1            | 27    | 0      | -                | -     | -      |
| 2015/16 | Al-Sailiya          | Katar    | Qatar Stars League | 21    | 1      | -                | -     | -      |
| 2016/17 | Al-Sailiya          | Katar    | Qatar Stars League | 24    | 2      | -                | -     | -      |
| 2017/18 | Al-Sailiya          | Katar    | Qatar Stars League | 19    | 2      | -                | -     | -      |
| 2018/19 | Łudogorec Razgrad   | Bułgaria | Pyrwa PFL          | 12    | 4      | -                | -     | -      |
| 2019/20 | Łudogorec Razgrad   | Bułgaria | Pyrwa PFL          | 17    | 0      | Liga Europy UEFA | 8     | 0      |

Stan na: koniec sezonu 2019/2020.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Rumunii Grigore zadebiutował 29 lutego 2011 w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z Cyprem, rozegranym w Paralimni.
W 2016 roku znalazł się w kadrze, która pojechała na turniej Euro 2016. Na turnieju zagrał we wszystkich trzech spotkaniach fazy grupowej, jednak Rumunia nie awansowała do kolejnej fazy.
7 września 2020 roku podczas meczu Ligi Narodów zdobył swoją pierwszą bramkę w kadrze w meczu przeciwko Austrii.

## Sukcesy
Dinamo Bukareszt
- Puchar Rumunii (1): 2012
- Superpucharu Rumunii (1): 2012

Łudogorec Razgrad
- Mistrzostwo Bułgarii (2): 2018/2019, 2019/2020
- Superpuchar Bułgarii (1): 2019

title: Dragoș Grigore

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Dragoș Grigore
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = UEFA EURO qualifiers Sweden vs Romaina 20190323 44 (cropped).jpg
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 7 września 1986
 |miejsce urodzenia       = [[Vaslui]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 185 cm
 |pozycja                 = [[obrońca (piłka nożna)|obrońca]], [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Rapid Bukareszt (piłka nożna)|Rapid Bukareszt]]
 |numer w klubie          = 21
 |kariera juniorska       =
! 2002–2005 ! LPS Vaslui
 |kariera seniorska       =
! 2005–2006 ! FCM Huși                                 !     !
! 2006–2008 ! [[CFR Timișoara]]                        !  42 ! 2
! 2008–2014 ! [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]] ! 126 ! 9
! 2014–2015 ! [[Toulouse FC]]                          !  27 ! 0
! 2015–2016 ! → [[Al-Sailiya]] (wyp.)                  !  21 ! 1
! 2016–2018 ! [[Al-Sailiya]]                           !  44 ! 4
! 2018–2021 ! [[Łudogorec Razgrad]]                    !  39 ! 5
! 2021–     ! [[Rapid Bukareszt (piłka nożna)|Rapid Bukareszt]]  !  61 ! 3
 |data seniorzy           = 10 maja 2024
 |kariera reprezentacyjna =
! 2011–2020 ! {{Reprezentacja|ROU|pn}} ! 39 ! 1
 |data reprezentacja      =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Dragoș Grigore''' (ur. [[7 września]] [[1986]] w [[Vaslui]]) – [[piłkarz]] [[Rumunia|rumuński]] występujący na pozycji środkowego [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]] lub defensywnego [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. Od 2021 roku jest zawodnikiem rumuńskiego klubu [[Rapid Bukareszt (piłka nożna)|Rapid Bukareszt]].

== Kariera klubowa ==
Swoją karierę piłkarską Grigore rozpoczynał w klubie LPS Vaslui. Następnie w 2005 roku został zawodnikiem klubu [[FCM Huși]]. W sezonie 2005/2006 grał w nim w [[Liga III|trzeciej lidze rumuńskiej]]. W 2006 roku odszedł do [[CFR Timișoara]] i przez dwa lata występował w jego barwach w rozgrywkach [[Liga II|drugiej ligi Rumunii]].

Latem 2008 Grigore przeszedł do [[FC Dinamo Bukareszt|Dinama Bukareszt]]. W [[Liga I|pierwszej lidze rumuńskiej]] zadebiutował 22 listopada 2008 w przegranym 0:2 wyjazdowym meczu z [[FC Brașov]]. W sezonie 2011/2012 zdobył z Dinamem [[Puchar Rumunii w piłce nożnej|Puchar Rumunii]], a latem 2012 sięgnął po [[Superpuchar Rumunii w piłce nożnej|Superpuchar Rumunii]].

13 czerwca 2014 roku podpisał kontrakt z [[Toulouse FC]]. Po zaledwie roku spędzonym we Francji został wypożyczony do katarskiego klubu [[Al-Sailiya]]. Katarczycy byli zadowoleni z gry rumuńskiego zawodnika i po sezonie na wypożyczeniu zdecydowali się pozyskać go na stałe i podpisać z nim dwuletni kontrakt<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.qsl.qa/en/news/drago-grigore-signs-al-sailiya|tytuł=Drago? Grigore signs on with Al Sailiya|język=en}}</ref>.

Po wygaśnięciu umowy w Katarze wrócił do Europy i związał się umową z [[Łudogorec Razgrad|Łudogorcem Razgrad]]<ref name="łudogorec">{{cytuj stronę|url=https://ludogorets.com/bg/news/?i=2551|tytuł=Лудогорец направи трансферен удар с капитана на Румъния|język=bg}}</ref>. W Bułgarii dwukrotnie wywalczył mistrzostwo kraju, a raz także Superpuchar Bułgarii.

{| class="wikitable" style=font-size:90%
! Sezon
! Klub
! Kraj
! Rozgrywki
! Mecze
! Bramki
! Rozgrywki Europy
! Mecze
! Bramki
 |-
 | 2006/07
 | [[FCM Huși]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga III]]
 | ?
 | ?
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2006/07
 | [[CFR Timișoara]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga II]]
 | 27
 | 2
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2007/08
 | [[CFR Timișoara]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga II]]
 | 15
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2008/09
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 2
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2008/09
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo II Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga II]]
 | 18
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2009/10
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 12
 | 0
 | [[Liga Europy UEFA]]
 | 2
 | 0
 |-
 | 2009/10
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo II Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga II]]
 | 4
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2010/11
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 20
 | 1
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2010/11
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo II Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga II]]
 | 5
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2011/12
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 29
 | 1
 | [[Liga Europy UEFA]]
 | 1
 | 0
 |-
 | 2012/13
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 32
 | 1
 | [[Liga Europy UEFA]]
 | 2
 | 0
 |-
 | 2013/14
 | [[FC Dinamo Bukareszt|Dinamo Bukareszt]]
 | {{państwoL|ROU}}
 | [[Liga I]]
 | 31
 | 6
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2014/15
 | [[Toulouse FC]]
 | {{państwoL|FRA}}
 | [[Ligue 1]]
 | 27
 | 0
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2015/16
 | [[Al-Sailiya]]
 | {{państwoL|QAT}}
 | [[Qatar Stars League]]
 | 21
 | 1
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2016/17
 | [[Al-Sailiya]]
 | {{państwoL|QAT}}
 | [[Qatar Stars League]]
 | 24
 | 2
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2017/18
 | [[Al-Sailiya]]
 | {{państwoL|QAT}}
 | [[Qatar Stars League]]
 | 19
 | 2
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2018/19
 | [[Łudogorec Razgrad]]
 | {{państwoL|BUL}}
 | [[Pyrwa profesionałna futbołna liga|Pyrwa PFL]]
 | 12
 | 4
 | -
 | -
 | -
 |-
 | 2019/20
 | [[Łudogorec Razgrad]]
 | {{państwoL|BUL}}
 | [[Pyrwa profesionałna futbołna liga|Pyrwa PFL]]
 | 17
 | 0
 | [[Liga Europy UEFA]]
 | 8
 | 0
 |-
 |}
<small>'''Stan na: koniec sezonu 2019/2020.'''</small>

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Rumunii]] Grigore zadebiutował 29 lutego 2011 w zremisowanym 1:1 towarzyskim meczu z [[Reprezentacja Cypru w piłce nożnej mężczyzn|Cyprem]], rozegranym w [[Paralimni]].

W 2016 roku znalazł się w kadrze, która pojechała na turniej [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2016|Euro 2016]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20160608041322/http://www.uefa.com/uefaeuro/season=2016/teams/team=113/squad/index.html|tytuł=Romania - Squad|język=en}}</ref>. Na turnieju zagrał we wszystkich trzech spotkaniach fazy grupowej, jednak Rumunia nie awansowała do kolejnej fazy.

7 września 2020 roku podczas meczu [[Liga Narodów UEFA (2020/2021)#Grupa_1_2|Ligi Narodów]] zdobył swoją pierwszą bramkę w kadrze w meczu przeciwko [[Reprezentacja Austrii w piłce nożnej mężczyzn|Austrii]].

== Sukcesy ==
; Dinamo Bukareszt
* [[Puchar Rumunii w piłce nożnej|Puchar Rumunii]] (1): 2012
* [[Superpuchar Rumunii w piłce nożnej|Superpucharu Rumunii]] (1): 2012

;Łudogorec Razgrad
* [[Pyrwa profesionałna futbołna liga|Mistrzostwo Bułgarii]] (2): 2018/2019, 2019/2020
* Superpuchar Bułgarii (1): 2019

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|41863}}
* [http://www.romaniansoccer.ro/players/g/grigore_dragos.shtml Profil na Romaniansoccer.ro] {{lang|en}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rumunia 2016}}

{{SORTUJ:Grigore, Dragos}}
[[Kategoria:Reprezentanci Rumunii w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Piłkarze Dinama Bukareszt]]
[[Kategoria:Piłkarze Toulouse FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Al-Sailiya]]
[[Kategoria:Piłkarze Łudogorca Razgrad]]
[[Kategoria:Piłkarze Rapidu Bukareszt]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Vaslui]]

title: · Dragoș Grigore

Data i miejsce urodzenia: 7 września 1986 · Vaslui

Pozycja: obrońca, pomocnik

Klub: Rapid Bukareszt

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

LPS Vaslui

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

FCM Huși

CFR Timișoara · 42 · (2)

Dinamo Bukareszt · 126 · (9)

Toulouse FC · 27 · (0)

→ Al-Sailiya (wyp.) · 21 · (1)

Al-Sailiya · 44 · (4)

Łudogorec Razgrad · 39 · (5)

Rapid Bukareszt · 61 · (3)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Rumunia · 39 · (1)


text:
# Andrzej Krzyształowicz (hodowca koni)
Andrzej Krzyształowicz (ur. 2 kwietnia 1915 w Wiedniu, zm. 19 września 1998 w Janowie Podlaskim w województwie lubelskim, w powiecie bialskim) – polski hodowca koni, inżynier rolnictwa. Wieloletni dyrektor Stadniny Koni w Janowie Podlaskim.

## Życiorys
Od dzieciństwa był związany z rolnictwem dzięki ojcu, który administrował majątek Dzieduszyckich w Zarzeczu - w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Zarzecze, a następnie od 1923 po przeniesieniu się do Łańcuta został dyrektorem naczelnym majątków hrabiego Alfreda Potockiego. W skład majątków wchodziła Albigowa ze stadniną koni pełnej krwi angielskiej, gdzie pod okiem Bolesława Orłosia zainteresował się hodowlą koni i jazdą konną.
Po uzyskaniu matury w 1933 we Lwowie, po nieudanym starcie ze względów zdrowotnych do szkoły lotniczej w Dęblinie rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Specjalizował się w hodowli koni u prof. Tadeusza Vetulaniego. Pod kierunkiem profesora powstała praca dyplomowa Andrzeja Krzyształowicza Monografia Stadniny Koni w Janowie Podlaskim po trzymiesięcznej praktyce w stadninie w Janowie Podlaskim, podczas której zbierał materiały do pracy. Po ukończeniu studiów został zastępcą dyrektora stadniny w Janowie Podlaskim.
11 września 1939 na polecenie władz uczestniczył w ewakuacji stadniny na wschód, ale po 17 września podjęto decyzję powrotu do Janowa Podlaskiego, co nastąpiło 24 września. Tego samego dnia do miasta wkroczyły oddziały Armii Czerwonej i rozpoczęła się grabież koni, sprzętu i paszy. Materiał zarodowy zaginął w ok. 90%. Z tego powodu Krzyształowicz w październiku 1939 ucieka z Janowa. Powraca w styczniu 1940 i zatrudniony zostaje początkowo na stanowisku masztalerza, następnie koniuszego i asystenta technicznego stadniny pod zarządem niemieckim i jego komendanta płk. Hansa Fellgiebela. Inżynier Krzyształowicz przez całą okupację brał aktywny udział w odtwarzaniu janowskiego stada, które w końcu 1942 osiągnęło stan ilościowy z dnia wybuchu wojny.
16 lipca 1944 ma miejsce następna ewakuacja stadniny wraz z 55 pracownikami pod kierownictwem Andrzeja Krzyształowicza, tym razem na zachód do Niemiec transportem kolejowym początkowo do miasteczka Sohland w Saksonii. Wraz z nim ewakuowała się także jego żona i córka. Następnie w lutym 1945 stadnina została ewakuowana marszem pieszym dalej na północny zachód, podczas którego w nocy z 13 na 14 lutego trafiła do bombardowanego Drezna (zginęło 21 ogierów) i po paru dniach do Torgau, aby dotrzeć w końcu stamtąd transportem kolejowym w okolice Kilonii do Nettelau.
Do Polski powrócił z ostatnim transportem koni w listopadzie 1946. Konie janowskie z powodu zniszczeń wojennych w Janowie trafiły do Posadowa, z którego zaczęły powracać od 1950. Andrzej Krzyształowicz w grudniu 1951 został służbowo przeniesiony do PSO Białka, gdzie objął stanowisko rejonowego inspektora hodowli koni na województwa południowo-wschodnie. do Janowa powrócił w 1956 obejmując stanowisko dyrektora stadniny, które piastował do przejścia na emeryturę w 1991.
Od zorganizowania pierwszej aukcji konia arabskiego w 1970 w związku z rosnącym zainteresowaniem końmi arabskimi w świecie Andrzej Krzyształowicz był ich gospodarzem, „dobrym duchem" i legendą. Był wysokiej klasy hodowcą, o czym świadczą osiągnięcia koni jego hodowli, np. Artemor, na którym Jan Kowalczyk zdobył złoty medal olimpijski w skokach przez przeszkody w 1980 w Moskwie. Był jednocześnie wychowawcą powojennych pokoleń hodowców koni w Polsce, dla których był wzorem fachowości, sumienności i oddania dla zawodu.
Zmarł 19 września 1998 w Janowie Podlaskim i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

title: Andrzej Krzyształowicz (hodowca koni)

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Andrzej Krzyształowicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 2 kwietnia 1915
 |miejsce urodzenia         = [[Wiedeń]], [[Austro-Węgry|Monarchia austro-węgierska]]
 |data śmierci              = 19 września 1998
 |miejsce śmierci           = [[Janów Podlaski]]
 |zawód                     = hodowca koni
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Andrzej Krzyształowicz''' (ur. [[2 kwietnia]] [[1915]] w [[Wiedeń|Wiedniu]], zm. [[19 września]] [[1998]] w [[Janów Podlaski|Janowie Podlaskim]] w [[województwo lubelskie|województwie lubelskim]], w [[powiat bialski|powiecie bialskim]]) – polski hodowca koni, [[inżynier]] rolnictwa. Wieloletni dyrektor [[Stadnina Koni Janów Podlaski|Stadniny Koni w Janowie Podlaskim]]<ref name="legendypolskiegojezdziectwa">{{Cytuj stronę |url =https://legendypolskiegojezdziectwa.pl/andrzej-krzysztalowicz/|tytuł = ANDRZEJ KRZYSZTAŁOWICZ - 02.04.1915-19.09.1998.|opublikowany =pcbj.pl|język =pl|data dostępu = 2023-11-27}}</ref><ref name="pcbj">{{Cytuj stronę |url =https://pcbj.pl/0342-2/|tytuł = „ANDRZEJ KRZYSZTAŁOWICZ“ (2014) – MAREK TRELA|opublikowany =pcbj.pl|język =pl|data dostępu = 2023-11-27}}</ref>.

== Życiorys ==
Od dzieciństwa był związany z rolnictwem dzięki ojcu, który administrował majątek Dzieduszyckich w Zarzeczu - w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat przeworski|powiecie przeworskim]], w [[Zarzecze (gmina)|gminie Zarzecze]], a następnie od 1923 po przeniesieniu się do Łańcuta został dyrektorem naczelnym majątków [[Hrabia|hrabiego]] [[Alfred Antoni Potocki|Alfreda Potockiego]]. W skład majątków wchodziła [[Albigowa]] ze stadniną [[Koń pełnej krwi angielskiej|koni pełnej krwi angielskiej]], gdzie pod okiem [[Bolesław Orłoś|Bolesława Orłosia]] zainteresował się hodowlą koni i jazdą konną<ref name="pcbj" /><ref name="albigowa">{{Cytuj stronę |url =http://www.stadnina.albigowa.com.pl/historia-stadniny/|tytuł = Historia stadniny
Historia stadniny do 1944r.|opublikowany = stadnina.albigowa.com.pl|język =pl|data dostępu = 2023-11-27}}</ref>.

Po uzyskaniu matury w 1933 we [[Lwów|Lwowie]], po nieudanym starcie ze względów zdrowotnych do [[Lotnicza Akademia Wojskowa|szkoły lotniczej]] w [[Dęblin]]ie rozpoczął studia rolnicze na [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza]] w [[Poznań|Poznaniu]]. Specjalizował się w hodowli koni u prof. [[Tadeusz Vetulani|Tadeusza Vetulaniego]]. Pod kierunkiem profesora powstała praca dyplomowa Andrzeja Krzyształowicza ''Monografia Stadniny Koni w Janowie Podlaskim'' po trzymiesięcznej praktyce w stadninie w Janowie Podlaskim, podczas której zbierał materiały do pracy. Po ukończeniu studiów został zastępcą dyrektora stadniny w Janowie Podlaskim<ref name="pcbj" />{{odn|Kamiński|1982|s=134-135}}.

11 września 1939 na polecenie władz uczestniczył w ewakuacji stadniny na wschód, ale po 17 września podjęto decyzję powrotu do Janowa Podlaskiego, co nastąpiło 24 września{{odn|Kamiński|1982|s=136-137}}. Tego samego dnia do miasta wkroczyły oddziały [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] i rozpoczęła się grabież koni, sprzętu i paszy. Materiał zarodowy zaginął w ok. 90%. Z tego powodu Krzyształowicz w październiku 1939 ucieka z Janowa. Powraca w styczniu 1940 i zatrudniony zostaje początkowo na stanowisku [[masztalerz]]a, następnie koniuszego i asystenta technicznego stadniny pod zarządem [[III Rzesza|niemieckim]] i jego komendanta [[płk]]. [[Hans Fellgiebel|Hansa Fellgiebela]]. Inżynier Krzyształowicz przez całą okupację brał aktywny udział w odtwarzaniu janowskiego stada, które w końcu 1942 osiągnęło stan ilościowy z dnia wybuchu wojny<ref name="pcbj" /><ref name="pcbj.pl">{{Cytuj stronę |url =https://pcbj.pl/1018-2/|tytuł = Andrzej Krzyształowicz - Historia stadniny koni w Janowie Podlaskim w latach 1939 – 1967.|opublikowany =pcbj.pl|język =pl|data dostępu = 2023-11-27}}</ref>.

16 lipca 1944 ma miejsce następna ewakuacja stadniny wraz z 55 pracownikami pod kierownictwem Andrzeja Krzyształowicza, tym razem na zachód do Niemiec transportem kolejowym początkowo do miasteczka [[Sohland an der Spree|Sohland]] w [[Saksonia|Saksonii]]. Wraz z nim ewakuowała się także jego żona i córka. Następnie w lutym 1945 stadnina została ewakuowana marszem pieszym dalej na północny zachód, podczas którego w nocy z 13 na 14 lutego trafiła do bombardowanego [[Drezno|Drezna]] (zginęło 21 ogierów) i po paru dniach do [[Torgau]], aby dotrzeć w końcu stamtąd transportem kolejowym w okolice [[Kilonia|Kilonii]] do [[Nettelau]]<ref name="pcbj" />{{odn|Kamiński|1982|s=143}}.

Do Polski powrócił z ostatnim transportem koni w listopadzie 1946. Konie janowskie z powodu zniszczeń wojennych w Janowie trafiły do [[Posadowo (powiat nowotomyski)|Posadowa]], z którego zaczęły powracać od 1950. Andrzej Krzyształowicz w grudniu 1951 został służbowo przeniesiony do [[Stado Ogierów Białka|PSO Białka]], gdzie objął stanowisko rejonowego inspektora hodowli koni na województwa południowo-wschodnie. do Janowa powrócił w 1956 obejmując stanowisko dyrektora stadniny, które piastował do przejścia na emeryturę w 1991<ref name="czczaplinski">{{Cytuj stronę |url =https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-historią-andrzej-krzyształowicz|tytuł = PORTRET z HISTORIĄ Andrzej Krzyształowicz|opublikowany = czczaplinski.com|język =pl|data dostępu = 2023-11-27}}</ref>.

Od zorganizowania pierwszej aukcji konia arabskiego w 1970 w związku z rosnącym zainteresowaniem końmi arabskimi w świecie Andrzej Krzyształowicz był ich gospodarzem, „dobrym duchem" i legendą. Był wysokiej klasy hodowcą, o czym świadczą osiągnięcia koni jego hodowli, np. [[Artemor]], na którym [[Jan Kowalczyk (jeździec)|Jan Kowalczyk]] zdobył złoty medal olimpijski w skokach przez przeszkody w 1980 w [[Moskwa|Moskwie]]. Był jednocześnie wychowawcą powojennych pokoleń hodowców koni w Polsce, dla których był wzorem fachowości, sumienności i oddania dla zawodu<ref name="pcbj" />.

Zmarł 19 września 1998 w Janowie Podlaskim i został pochowany na miejscowym cmentarzu<ref name="pcbj" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Ireneusz J. Kamiński| tytuł= Konie Rubinowe| wydanie= I| miejsce= Lublin| wydawca= Wydawnictwo Lubelskie| data= 1982|isbn=83-222-0106-0 |odn=tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Krzyształowicz, Andrzej}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1915]]
[[Kategoria:Zmarli w 1998]]

title: Andrzej Krzyształowicz

Data i miejsce urodzenia: 2 kwietnia 1915 · Wiedeń, Monarchia austro-węgierska

Data i miejsce śmierci: 19 września 1998 · Janów Podlaski

Zawód, zajęcie: hodowca koni


text:
# Józef Wiśniowski
Józef Wiśniowski (ur. 8 marca 1878 w Krakowie, zm. 29 lipca 1942 w Młyńczyskach k. Limanowej) – polski poeta, dramaturg, reżyser, dyrektor i kierownik literacki teatru.
Studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
W latach 1918-1921 był kierownikiem literackim, reżyserem i dyrektorem Teatru Powszechnego w Krakowie. W latach 1919-33 był dyrektorem Miejskiej Szkoły Dramatycznej w Krakowie. W latach 1934-1938 pracował jako kierownik literacki Teatru Polskiego w Katowicach.
Był autorem dwóch tomów wierszy, kilkunastu sztuk teatralnych, studiów literackich i powieści. Napisał także wiele prac i opracowań o historii literatury i teatru w Krakowie i w Polsce.

## Twórczość
- 1901 – Poezye
- 1903 – Poezye 2
- 1903 – Dzisiejsi: wrażenia ze współczesnej liryki polskiej
- 1905–1909 – Nowela polska (w 3-ch tomach)
- 1907 – Krzak gorejący: tryptyk sceniczny
- 1907 – Śpiąca królewna:  poemat dramatyczny w czterech strofach
- 1908 – Geniusz tragiczny: W przeddzień rocznicy J. Słowackiego
- 1908 – Kobieta u Słowackiego: w przeddzień rocznicy
- 1909 – Święto poety: jubileuszowe szkice o Słowackim
- 1909 – Wieszcz-patryota: szkic jubileuszowy
- 1909 – Wirtuoz-liryk: szkic jubileuszowy
- 1912 – Sen dnia letniego: trzyaktowy pastel sceniczny
- 1912 – Irydion: odczyt wygłoszony w czasie jubileuszowej uroczystości Zygmunta Krasińskiego w Krakowie
- 1913 – Dolina łez: 2 dramaty z niedawnej przeszłości
- 1913 – Leci liście z drzewa: pięć strof krwawej pieśni
- 1926 – Tragedja polska
- 1933 – Pisownia prawidłowa i wyrazy obce: słownik dla szkoły, biura i domu
- 1937 – Pochód na Wawel: pamiątka z pogrzebu Juljusza Słowackiego
- 1937 – W stulecie Michała Bałuckiego
- 1940 – Psie figle: echa dzieciństwa

title: Józef Wiśniowski

wikitext:
{{Biogram infobox
 | imię i nazwisko   = Józef Wiśniowski
 | grafika           = Józef Wiśniowski fotografia 1913 (cropped).jpg
 | alt grafiki       =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = [[8 marca]] [[1878]]
 | miejsce urodzenia = Kraków
 | data śmierci      = [[29 lipca]] [[1942]]
 | miejsce śmierci   = [[Młyńczyska|Młyńczyska k. Limanowej]]
 | odznaczenia       =
 | commons           = Category:Józef Wiśniowski

 |wikiźródła         = Józef Wiśniowski
}}
'''Józef Wiśniowski''' (ur. [[8 marca]] [[1878]] w [[Kraków|Krakowie]], zm. [[29 lipca]] [[1942]] w [[Młyńczyska|Młyńczyskach k. Limanowej]]<ref name="ETP">[https://encyklopediateatru.pl/osoby/82029/jozef-wisniowski Dane biograficzne na stronie Encyklopedii Teatru Polskiego]</ref>) – polski poeta, dramaturg, reżyser, dyrektor i kierownik literacki teatru.

Studiował prawo i filozofię na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]] w Krakowie.

W latach 1918-1921 był kierownikiem literackim, reżyserem i dyrektorem ''Teatru Powszechnego'' w Krakowie. W latach 1919-33 był dyrektorem Miejskiej Szkoły Dramatycznej w Krakowie. W latach 1934-1938 pracował jako kierownik literacki Teatru Polskiego w Katowicach<ref name="ETP"/>.

Był autorem dwóch tomów wierszy, kilkunastu sztuk teatralnych, studiów literackich i powieści. Napisał także wiele prac i opracowań o historii literatury i teatru w Krakowie i w Polsce<ref>[https://search.worldcat.org/search?q=J%C3%B3zef+Wi%C5%9Bniowski&offset=1 Utwory Józefa Wiśniowskiego w katalogu ''Worldcat'']</ref>.

== Twórczość ==
* 1901 – ''Poezye''
* 1903 – ''Poezye 2''
* 1903 – ''Dzisiejsi'': wrażenia ze współczesnej liryki polskiej
* 1905–1909 – ''Nowela polska'' (w 3-ch tomach)
* 1907 – ''Krzak gorejący'': tryptyk sceniczny
* 1907 – ''Śpiąca królewna'':  poemat dramatyczny w czterech strofach
* 1908 – ''Geniusz tragiczny'': W przeddzień rocznicy J. Słowackiego
* 1908 – ''Kobieta u Słowackiego'': w przeddzień rocznicy
* 1909 – ''Święto poety'': jubileuszowe szkice o Słowackim
* 1909 – ''Wieszcz-patryota'': szkic jubileuszowy
* 1909 – ''Wirtuoz-liryk'': szkic jubileuszowy
* 1912 – ''Sen dnia letniego'': trzyaktowy pastel sceniczny
* 1912 – ''Irydion'': odczyt wygłoszony w czasie jubileuszowej uroczystości Zygmunta Krasińskiego w Krakowie
* 1913 – ''Dolina łez'': 2 dramaty z niedawnej przeszłości
* 1913 – ''Leci liście z drzewa'': pięć strof krwawej pieśni
* 1926 – ''Tragedja polska''
* 1933 – ''Pisownia prawidłowa i wyrazy obce'': słownik dla szkoły, biura i domu
* 1937 – ''Pochód na Wawel'': pamiątka z pogrzebu Juljusza Słowackiego
* 1937 – ''W stulecie Michała Bałuckiego''
* 1940 – ''Psie figle'': echa dzieciństwa

== Przypisy ==

{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wiśniowski, Józef}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1878]]
[[Kategoria:Zmarli w 1942]]
[[Kategoria:Polscy dramaturdzy]]
[[Kategoria:Polscy poeci XX wieku]]

title: Józef Wiśniowski

Data i miejsce urodzenia: 8 marca 1878 · Kraków

Data i miejsce śmierci: 29 lipca 1942 · Młyńczyska k. Limanowej


text:
# Vizantea-Livezi (gmina)
Vizantea-Livezi – gmina w Rumunii, w okręgu Vrancea. Obejmuje miejscowości Livezile, Mesteacănu, Piscu Radului, Vizantea Mănăstirească i Vizantea Răzășească. W 2011 roku liczyła 3793 mieszkańców.

title: Vizantea-Livezi (gmina)

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Vizantea-Livezi
 |nazwa oryginalna                = Vizantea-Livezi
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna    = [[Okręg Vrancea|Vrancea]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    =
 |rok                             = 2011
 |liczba ludności                 = 3793
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Vizantea-Livezi judetul Vrancea.jpg
 |nazwa mapy                      = okręgu Vrancea
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Vizantea-Livezi''' – gmina w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Vrancea|okręgu Vrancea]]. Obejmuje miejscowości [[Livezile (okręg Vrancea)|Livezile]], [[Mesteacănu (okręg Vrancea)|Mesteacănu]], [[Piscu Radului]], [[Vizantea Mănăstirească]] i [[Vizantea Răzășească]]{{r|rpl}}. W 2011 roku liczyła 3793 mieszkańców{{r|rpl}}.
== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2020-12-01 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Okręg Vrancea}}

[[Kategoria:Gminy w okręgu Vrancea]]

title: Vizantea-Livezi

Państwo: Rumunia

Okręg: Vrancea