text:
# Miss World 2023
Miss World 2023 – 71. wybory Miss World. Gala finałowa odbyła się 9 marca 2024 w Jio World Convention Centre w Mumbaju. Miss World została Miss Czech Republic Krystyna Pyszková, której koronę przekazała Karolina Bielawska.
Kandydatką z Polski była Miss Polonia 2022 Krystyna Sokołowska, która nie zakwalifikowała się do finałowej czterdziestki.

## Rezultaty
| Tytuł           | Laureatka                                                                                |
| --------------- | -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| Miss World 2023 | Czechy - Krystyna Pyszková                                                                                |
| Wicemiss        | Liban – Yasmina Zaytoun                                                                                |
| Top 4           | Botswana – Lesego Chombo · Trynidad i Tobago - Aché Abrahams                                                                                |
| Top 8           | Brazylia – Leticía Frota · Anglia – Jessica Gagen · Indie – Sini Shetty · Uganda – Hannah Tumukunde                                                                                |
| Top 12          | Australia – Kristen Wright · Dominikana – Maria Victoria Bayo · Mauritius – Liza Gundowry · Hiszpania – Paula Pérez                                                                                |
| Top 40          | Belgia – Kedist Deltour · Belize – Elise-Gayonne Vernon · Kamerun – Julia Samantha Edima · Kanada – Jaime Vandenberg · Chorwacja – Lucija Begić · Francja - Clémence Botino · Gibraltar – Faith Torres · Indonezja – Audrey Vanessa Susilo · Włochy – Rebecca Arnone · Kenia – Chantou Kwamboka · Madagaskar – Antsaly Rajoelina · Malezja – Wenanita Angang · Martynika – Axelle René · Nepal – Priyanka Rani Joshi · Nowa Zelandia – Navjot Kaur · Nigeria – Ada Eme · Peru – Lucía Arellano · Portoryko – Elena Rivera · Somalia – Bahja Mohamoud · Południowa Afryka – Claude Mashego · Sudan Południowy – Arek Abraham Albino · Tanzania – Halima Kopwe · Tunezja – Imen Mehrzi · Turcja – Nursena Say · Ukraina – Sofia Shamia · Wietnam – Huỳnh Nguyễn Mai Phương · Walia – Darcey Corria · Zimbabwe – Nokutenda Marumbwa |

title: Miss World 2023

wikitext:
{{Gala infobox
 |               nazwa = Miss World
2023
 |             grafika =
 |      podpis grafiki =
 |                data = [[9 marca]] [[2024]]
 |             miejsce = Jio World Convention Centre ([[Mumbaj]])
 |               wstęp =
 |         prowadzenie = [[Karan Johar]], [[Megan Young]]<ref name=missworld />
 |             występy =
 |           producent =
 |             reżyser =
 |                czas =
 |              stacja = [[Zee TV]], London Live
 |liczba uczestników   = 112
 |              debiut = [[Togo]]
 |          rezygnacja = [[Albania]], [[Armenia]], [[Bahamy]], [[Gwinea Równikowa]], [[Islandia]], [[Luksemburg]], [[Rwanda]], [[Saint Lucia]], [[Sint Maarten (terytorium)|Sint Maarten]], [[Zambia]]
 |              powrót = [[Australia]], [[Bangladesz]], [[Chorwacja]], [[Dania]], [[Etiopia]], [[Niemcy]], [[Grecja]], [[Gwatemala]], [[Gujana]], [[Kazachstan]], [[Liban]], [[Lesoto]], [[Liberia]], [[Martynika]], [[Czarnogóra]], [[Maroko]], [[Mjanma]], [[Nowa Zelandia]], [[Rumunia]], [[Sierra Leone]], [[Sudan Południowy]], [[Tajlandia]], [[Zimbabwe]]
 |zwycięzcy - 1 nazwa  = Miss World
 |zwycięzcy - 1        = '''[[Krystyna Pyszková]]
{{państwo|CZE}}'''
 |zwycięzcy - 2 nazwa  = I Wicemiss
 |zwycięzcy - 2        = [[Yasmina Zaytoun]]
{{państwo|LIB}}
 |zwycięzcy - 3 nazwa  =
 |zwycięzcy - 3        =
 |zwycięzcy - 4 nazwa  =
 |zwycięzcy - 4        =
 |zwycięzcy - 5 nazwa  =
 |zwycięzcy - 5        =
 |zwycięzcy - 6 nazwa  =
 |zwycięzcy - 6        =
 |zwycięzcy - 7 nazwa  =
 |zwycięzcy - 7        =
 |zwycięzcy - 8 nazwa  =
 |zwycięzcy - 8        =
 |            commons  = Category:Miss World 2023
 |          poprzednia = [[Miss World 2021|2021]]
 |            następna = [[Miss World 2025|2025]]
}}

'''[[Miss World]] 2023''' – 71. wybory [[Miss World]]. Gala finałowa odbyła się 9 marca 2024 w Jio World Convention Centre w [[Mumbaj]]u<ref name=missworld>{{Cytuj stronę | url = https://www.missworld.com/news/former-miss-world-megan-young-and-filmmaker-karan-johar-to-co-host-71st-miss-world-finale | tytuł = Former Miss World Megan Young and Filmmaker Karan Johar to Co-Host 71st Miss World Finale | autor = | data =  | opublikowany = missworld.com | język = en | data dostępu = 2024-03-09 | archiwum = | zarchiwizowano = }}</ref>. Miss World została [[Miss Czech Republic]] [[Krystyna Pyszková]], której koronę przekazała [[Karolina Bielawska]]<ref name=viva />.

Kandydatką z Polski była [[Miss Polonia 2022]] [[Krystyna Sokołowska (modelka)|Krystyna Sokołowska]], która nie zakwalifikowała się do finałowej czterdziestki<ref name=viva />.

== Rezultaty ==
{| class="wikitable" style="font-size: 100%;"
|-
! Tytuł
! Laureatka
|-
| '''Miss World 2023'''
| '''{{państwo|Czechy}} - [[Krystyna Pyszková]]'''
|-
| '''Wicemiss'''
| {{państwo|Liban}} – [[Yasmina Zaytoun]]
|-
| '''Top 4'''
|
{{państwo|Botswana}} – [[Lesego Chombo]]

{{państwo|Trynidad i Tobago}} - [[Aché Abrahams]]
|-
| '''Top 8'''
|
{{państwo|Brazylia}} – [[Leticía Frota]]

{{państwo|Anglia}} – [[Jessica Gagen]]

{{państwo|Indie}} – [[Sini Shetty]]

{{państwo|Uganda}} – Hannah Tumukunde
|-
|'''Top 12'''
|
{{państwo|Australia}} – Kristen Wright

{{państwo|Dominikana}} – Maria Victoria Bayo

{{państwo|Mauritius}} – Liza Gundowry

{{państwo|Hiszpania}} – Paula Pérez
|-
|'''Top 40'''
|
{{państwo|Belgia}} – [[Kedist Deltour]]

{{państwo|Belize}} – Elise-Gayonne Vernon

{{państwo|Kamerun}} – Julia Samantha Edima

{{państwo|Kanada}} – Jaime Vandenberg

{{państwo|Chorwacja}} – [[Lucija Begić]]

{{państwo|Francja}} - [[Clémence Botino]]

{{państwo|Gibraltar}} – Faith Torres

{{państwo|Indonezja}} – Audrey Vanessa Susilo

{{państwo|Włochy}} – Rebecca Arnone

{{państwo|Kenia}} – Chantou Kwamboka

{{państwo|Madagaskar}} – Antsaly Rajoelina

{{państwo|Malezja}} – [[Wenanita Angang]]

{{państwo|Martynika}} – Axelle René

{{państwo|Nepal}} – Priyanka Rani Joshi

{{państwo|Nowa Zelandia}} – Navjot Kaur

{{państwo|Nigeria}} – Ada Eme

{{państwo|Peru}} – Lucía Arellano

{{państwo|Portoryko}} – Elena Rivera

{{państwo|Somalia}} – Bahja Mohamoud

{{państwo|Republika Południowej Afryki}} – Claude Mashego

{{państwo|Sudan Południowy}} – Arek Abraham Albino

{{państwo|Tanzania}} – Halima Kopwe

{{państwo|Tunezja}} – Imen Mehrzi

{{państwo|Turcja}} – Nursena Say

{{państwo|Ukraina}} – [[Sofia Shamia]]

{{państwo|Wietnam}} – [[Huỳnh Nguyễn Mai Phương]]

{{państwo|Walia}} – Darcey Corria

{{państwo|Zimbabwe}} – Nokutenda Marumbwa
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=viva>{{Cytuj |autor= Marta Nawacka |url = https://viva.pl/ludzie/newsy/miss-world-2023-wyniki-kto-zdobyl-tytul-najpiekniejszej-148453-r1/|tytuł = Miss World 2023 już wybrana! Komu Karolina Bielawska przekazała koronę? |opublikowany = [[Viva!]] |data=2024-03-09 |data dostępu = 2024-03-10 }}</ref>
}}

{{Wybory Miss World}}

[[Kategoria:Miss World|2023]]
[[Kategoria:2024 w Azji]]

title: Miss World · 2023

Data: 9 marca 2024

Miejsce: Jio World Convention Centre (Mumbaj)

Prowadzenie: Karan Johar, Megan Young

Stacja telewizyjna: Zee TV, London Live

Państwa debiutujące: Togo

Państwa wycofane: Albania, Armenia, Bahamy, Gwinea Równikowa, Islandia, Luksemburg, Rwanda, Saint Lucia, Sint Maarten, Zambia

Państwa powracające: Australia, Bangladesz, Chorwacja, Dania, Etiopia, Niemcy, Grecja, Gwatemala, Gujana, Kazachstan, Liban, Lesoto, Liberia, Martynika, Czarnogóra, Maroko, Mjanma, Nowa Zelandia, Rumunia, Sierra Leone, Sudan Południowy, Tajlandia, Zimbabwe

Miss World: Krystyna Pyszková · Czechy

I Wicemiss: Yasmina Zaytoun · Liban


text:
# 55 Korpus Strzelecki (ZSRR)
55 Korpus Strzelecki (ros. 55-й стрелковый корпус) – wyższy związek taktyczny Armii Czerwonej.

## Formowania i walki
Pierwsze formowanie 55 Korpusu Piechoty miało miejsce w 1939, jednak już w 1940 roku na jego bazie utworzono 2 Korpus Zmechanizowany.
Drugie formowanie 55 Korpusu Piechoty (55 KS) przeprowadzono w 1941. Dowództwo powierzono gen. Konstantinowi Korotiejewowi. W tym samym roku od 22 czerwca 55 KS brał udział w obronie terytorium Związku Radzieckiego atakowanego przez wojska III Rzeszy i jej sojuszników. Rozwiązanie 55 KS nastąpiło 22 września 1941.
Ostatnie, trzecie formowanie 55 Korpusu Piechoty miało miejsce w 1943. Szlak bojowy 55 KS prowadził z Krymu, przez Mariampol, Kolbuszową, Staszów, Siewierz, Chorzów, Opole, Nysa i Strzegom, a zakończył w rejonie Jiczyna w Czechosłowacji.
W czasie walk na ziemiach polskich 55 Korpusem Piechoty dowodził gen. por. Jurij Nowosielski. Korpus wchodził w skład 21 Armia. W składzie tejże armii uczestniczył w walkach zakończonych zdobyciem Niemodlina, Grodkowa, liwkidacji wojsk niemieckich w rejonie Lgoty Bialskiej oraz ataku na Nysę i jej zdobyciu 24 marca 1945.

## Dowódcy korpusu
- gen. mjr Konstantin Korotiejew
- gen. por. Jurij Nowosielski (03.10.1944 - 11.05.1945)

## Struktura organizacyjna
Skład 22 czerwca 1941:
- 130 Dywizja Piechoty
- 169 Dywizja Piechoty
- 189 Dywizja Piechoty

Skład w styczniu 1945 roku:
- 225 Dywizja Piechoty
- 229 Dywizja Piechoty
- 285 Dywizja Piechoty

wikiname: plwiki

title: 55 Korpus Strzelecki (ZSRR)

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 55 Korpus Strzelecki
 |nazwa oryginalna     = 55-й стрелковый корпус
 |znak                 = Red Army Badge.svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = ZSRR
 |wariant flagi        = 1936
 |sformowanie          = 1939,1941,1943
 |rozformowanie        = 1940,1941,1945
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          = [[2 Korpus Zmechanizowany (ZSRR)|2 Korpus Zmechanizowany]]
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = [[II wojna światowa]]
* ''[[operacja wiślańsko-odrzańska]]''
* ''[[bitwa o Nysę]]''
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych = [[Armia Czerwona]]
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[piechota]]
 |podległość           = [[Front Południowo-Zachodni (radziecki)|Front Południowo-Zachodni]]<br />[[21 Armia (ZSRR)|21 Armii]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:LTG Yury Novoselsky 1940.jpg|thumb|240px|[[Jurij Nowosielski]], jeden z dowódców 55 Korpusu Piechoty]]
'''55 Korpus Strzelecki''' ({{w języku|ru|55-й стрелковый корпус}}) – [[związek taktyczny|wyższy związek taktyczny]] [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]].

== Formowania i walki ==
Pierwsze formowanie 55 Korpusu Piechoty miało miejsce w 1939, jednak już w 1940 roku na jego bazie utworzono [[2 Korpus Zmechanizowany (ZSRR)|2 Korpus Zmechanizowany]].

Drugie formowanie 55 Korpusu Piechoty (55 KS) przeprowadzono w 1941. Dowództwo powierzono gen. Konstantinowi Korotiejewowi. W tym samym roku od 22 czerwca 55 KS brał udział w obronie terytorium Związku Radzieckiego [[Atak Niemiec na ZSRR|atakowanego przez wojska III Rzeszy]] i jej [[Państwa osi|sojuszników]]{{odn|Fiszer|Gruszczyński|2009|s=46}}. Rozwiązanie 55 KS nastąpiło 22 września 1941.

Ostatnie, trzecie formowanie 55 Korpusu Piechoty miało miejsce w 1943. Szlak bojowy 55 KS prowadził z [[Półwysep Krymski|Krymu]], przez Mariampol, Kolbuszową, [[Staszów]], [[Siewierz]], [[Chorzów]], [[Opole]], [[Nysa]] i [[Strzegom]], a zakończył w rejonie [[Jiczyn]]a w [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]]<ref>{{Cytuj | url=https://pamyat-naroda.ru/warunit/id4028/ | tytuł=Память народа::Подлинные документы о Второй Мировой войне<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=pamyat-naroda.ru | data dostępu=2024-05-19}}</ref>.
W czasie walk na ziemiach polskich 55 Korpusem Piechoty dowodził gen. por. Jurij Nowosielski{{odn|Dolata|Jurga|1977|s=339}}. Korpus wchodził w skład [[21 Armia (ZSRR)|21 Armia]]{{Odn|Stańczyk|2014|s= 343}}. W składzie tejże armii uczestniczył w walkach zakończonych zdobyciem Niemodlina, Grodkowa, liwkidacji wojsk niemieckich w rejonie Lgoty Bialskiej oraz [[Bitwa o Nysę|ataku na Nysę]] i jej zdobyciu 24 marca 1945{{odn|Dolata|Jurga|1977|s=154,241,323,339}}.

== Dowódcy korpusu ==
* gen. mjr [[Konstantin Korotiejew]]
* gen. por. Jurij Nowosielski (03.10.1944 - 11.05.1945)

== Struktura organizacyjna ==
Skład 22 czerwca 1941{{odn|Fiszer|Gruszczyński|2009|s=48}}:
* [[130 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|130 Dywizja Piechoty]]
* [[169 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|169 Dywizja Piechoty]]
* [[189 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|189 Dywizja Piechoty]]
Skład w styczniu 1945 roku{{odn|Stańczyk|2014|s=343}}:
* [[225 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|225 Dywizja Piechoty]]
* [[229 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|229 Dywizja Piechoty]]
* [[285 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|285 Dywizja Piechoty]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|imię = Bolesław |nazwisko = Dolata | nazwisko2 = Jurga | imię2 = Tadeusz |autor link = |tytuł = Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945 |miejsce = Warszawa |rok = 1977 |isbn =|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | imię=Michał | nazwisko =Fiszer | imię2 =Jerzy |nazwisko2 =Gruszczyński | tytuł = Operacja Barbarossa 1941. Hitlera uderza na ZSRR |miejsce=Poznań |data=2009 | isbn =9788326102868 |odn=tak}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Stańczyk| imię = Henryk| autor link = Henryk Stańczyk| tytuł = Walec wojny w południowej Polsce 1944-1945 | wydanie = | wydawca = | miejsce = Oświęcim| rok = 2014| isbn = 9788378891260| odn = tak}}

{{Siły zbrojne ZSRR}}

[[Kategoria:Radzieckie oddziały wojskowe z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Radzieckie korpusy strzeleckie]]
[[Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1939]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1940]]
[[Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1941]]
[[Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1941]]
[[Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1943]]
[[Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945]]

title: · 55 Korpus Strzelecki55-й стрелковый корпус

Państwo: ZSRR

Kontynuacja: 2 Korpus Zmechanizowany

Rodzaj sił zbrojnych: Armia Czerwona

Rodzaj wojsk: piechota

Podległość: Front Południowo-Zachodni · 21 Armii


text:
# Wiktor Juszkiewicz
Wiktor Juszkiewicz (ur. 5 marca 1927 w Januszach, w pow. brzeskim, zm. 15 lutego 2001 w Gdańsku) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

## Życiorys
Syn Bolesława. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii Nr 2 z 1951 oraz Akademia Sztabu Generalnego im. Gen. K. Świerczewskiego z 1975. Zajmował stanowiska dowódcze w specjalności artylerii m.in. szefa Artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej. 8 czerwca 1981 wyznaczony na komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w Gdyni. Przeniesiony do rezerwy 7 listopada 1986 na podstawie decyzji kadrowej Ministra Obrony Narodowej nr 0181 z dnia 22 września 1986. Został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku.

## Wykształcenie
- 20 września 1949 – 1 września 1951 – Oficerska Szkoła Artylerii Nr 2
- 1 grudnia 1959 – 30 września 1960 – kurs doskonalący oficerów artylerii – szczebel dywizjon;
- 1 października 1962 – 21 lipca 1966 – Akademia Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego – kierunek artyleria naziemna – Rembertów;
- 1 października 1974 – 26 marca 1975 – Akademia Sztabu Generalnego SZ ZSRR – kierunek artyleria naziemna;
- 1954 – kurs doskonalący Oficerów Administracji;
- 13-18 grudnia 1981 – kurs doskonalący Oficerów Administracji;

## Przebieg służby wojskowej
- 2 września 1951 – 30 września 1953 – dowódca plutonu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
- 1 października 1953 – 21 października 1954 – p.o. dowódcy batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
- 22 października 1954 – 27 czerwca 1957 – dowódca batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
- 28 czerwca 1957 – 11 sierpnia 1959 – dowódca batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Uzbrojenia
- 3 września 1959 – 17 grudnia 1961 – dowódca baterii w 41 pułku artylerii 23 Dywizji Piechoty
- 18 grudnia 1961 – 30 września 1962 – dowódca baterii szkolnej w 41 pułk artylerii 23 Dywizja Piechoty
- 1 września 1966 – 14 listopada 1969 – oficer sztabu 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej
- 15 listopada 1969 – 20 kwietnia 1970 – starszy pomocnik szefa Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
- 21 kwietnia 1970 – 26 listopada 1971 – starszy pomocnik szefa artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
- 27 listopada 1971 – 6 listopada 1975 – zastępca szef artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
- 7 listopada 1975 – 7 czerwca 1981 – szef artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
- 8 czerwca 1981 – 9 grudnia 1986 – komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w Gdyni

## Awanse
- podporucznik – 1 września 1951
- porucznik – 12 października 1952
- kapitan – 22 lipca 1957
- major – 12 października 1966
- podpułkownik – 12 października 1970
- pułkownik – 12 października 1977

## Odznaczenia
- Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1956)
- Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1964)
- Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1971)
- Brązowy Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju (1968)
- Srebrny Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju (1972)
- Złoty Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju (1981)
- Medal 30-lecia Polski Ludowej(1974)
- Brązowy Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Złoty Krzyż Zasługi (1971)
- Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978)

title: Wiktor Juszkiewicz

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Wiktor Juszkiewicz
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Naramiennik Pułkownik land.png
 |stopień             = [[pułkownik (stopień wojskowy)|pułkownik]]
 |data urodzenia      = 5 marca 1927
 |miejsce urodzenia   = Janusze
 |data śmierci        = 15 lutego 2001
 |miejsce śmierci     = [[Gdańsk]]
 |lata służby         = od [[1951]]
 |siły zbrojne        =
 |jednostki           =
 |stanowiska          = komendant [[Wojewódzki Sztab Wojskowy w Gdańsku|Wojskowej Komendy Uzupełnień w Gdyni]]
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         ={{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}} {{order|MSZSO|Z}} {{order|KZ|S}} {{order|KZ|B}} {{order|MSZSO|S}} {{order|MSZSO|B}} {{order|MZOK|Z}} {{order|MZOK|S}} {{order|MZOK|B}} {{order|MPL30}} {{order|MPL40}}
 |commons             =
}}
'''Wiktor Juszkiewicz''' (ur. [[5 marca]] [[1927]] w Januszach, w [[Powiat brzeski (nadbużański)|pow. brzeskim]], zm. [[15 lutego]] [[2001]] w [[Gdańsk]]u) – [[pułkownik]] [[Oficer dyplomowany|dyplomowany]] [[Ludowe Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]].

== Życiorys ==
Syn Bolesława. Absolwent Oficerskiej Szkoły Artylerii Nr 2 z 1951 oraz Akademia Sztabu Generalnego im. Gen. K. Świerczewskiego z 1975. Zajmował stanowiska dowódcze w specjalności artylerii m.in. szefa Artylerii [[7 Łużycka Dywizja Desantowa|7 Łużyckiej Dywizji Desantowej]]. 8 czerwca 1981 wyznaczony na komendanta [[Wojewódzki Sztab Wojskowy w Gdańsku|Wojskowej Komendy Uzupełnień w Gdyni]]. Przeniesiony do rezerwy 7 listopada 1986 na podstawie decyzji kadrowej Ministra Obrony Narodowej nr 0181 z dnia 22 września 1986. Został pochowany na [[Cmentarz Garnizonowy w Gdańsku|Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku]]<ref>[http://www.cmentarze-gdanskie.pl/cmentarze/chapter_77037.asp?smode=1&fnazwisko=Juszkiewicz&fimie=Wiktor&fdataurodzenia=&fdatazgonu= Wyszukiwarka cmentarna - gdańskie cmentarze]</ref>.

== Wykształcenie ==
* 20 września 1949 – 1 września 1951 – Oficerska Szkoła Artylerii Nr 2
* 1 grudnia 1959 – 30 września 1960 – kurs doskonalący oficerów artylerii – szczebel dywizjon;
* 1 października 1962 – 21 lipca 1966 – [[Akademia Sztabu Generalnego|Akademia Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego]] – kierunek artyleria naziemna – [[Rembertów]];
* 1 października 1974 – 26 marca 1975 – Akademia Sztabu Generalnego SZ ZSRR – kierunek artyleria naziemna;
* 1954 – kurs doskonalący Oficerów Administracji;
* 13-18 grudnia 1981 – kurs doskonalący Oficerów Administracji;

== Przebieg służby wojskowej ==
* 2 września 1951 – 30 września 1953 – dowódca plutonu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
* 1 października 1953 – 21 października 1954 – p.o. dowódcy batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
* 22 października 1954 – 27 czerwca 1957 – dowódca batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2
* 28 czerwca 1957 – 11 sierpnia 1959 – dowódca batalionu szkolnego w Oficerskiej Szkole Uzbrojenia
* 3 września 1959 – 17 grudnia 1961 – dowódca baterii w 41 pułku artylerii [[23 Dywizja Piechoty (LWP)|23 Dywizji Piechoty]]
* 18 grudnia 1961 – 30 września 1962 – dowódca baterii szkolnej w 41 pułk artylerii 23 Dywizja Piechoty
* 1 września 1966 – 14 listopada 1969 – oficer [[sztab]]u [[16 Kaszubska Dywizja Pancerna|16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej]]
* 15 listopada 1969 – 20 kwietnia 1970 – starszy pomocnik szefa Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w [[Gdańsk]]u
* 21 kwietnia 1970 – 26 listopada 1971 – starszy pomocnik szefa artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
* 27 listopada 1971 – 6 listopada 1975 – zastępca szef artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
* 7 listopada 1975 – 7 czerwca 1981 – szef artylerii 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku
* 8 czerwca 1981 – 9 grudnia 1986 – komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w Gdyni

== Awanse ==
* [[podporucznik]] – 1 września 1951
* [[porucznik]] – 12 października 1952
* [[Kapitan (ranga)|kapitan]] – 22 lipca 1957
* [[major]] – 12 października 1966
* [[podpułkownik]] – 12 października 1970
* [[pułkownik]] – 12 października 1977

== Odznaczenia ==
* [[Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”|Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny]] (1956)
* Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1964)
* Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1971)
* [[Medal „Za zasługi dla obronności kraju”|Brązowy Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju]] (1968)
* Srebrny Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju (1972)
* Złoty Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju (1981)
* [[Medal 30-lecia Polski Ludowej]](1974)
* [[Krzyż Zasługi|Brązowy Krzyż Zasługi]]
* Srebrny Krzyż Zasługi
* Złoty Krzyż Zasługi (1971)
* [[Medal 40-lecia Polski Ludowej]] (1984)
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (1978)

== Zobacz też ==
* [http://www.wkugdynia.pow.mil.pl/html/juszkiewicz.html płk dypl. Wiktor JUSZKIEWICZ, komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień Gdynia]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{DEFAULTSORT:Juszkiewicz, Wiktor}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1927]]
[[Kategoria:Zmarli w 2001]]
[[Kategoria:Oficerowie Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia]]

title: Wiktor Juszkiewicz

Data i miejsce urodzenia: 5 marca 1927 · Janusze

Data i miejsce śmierci: 15 lutego 2001 · Gdańsk


text:
# Příkrý
Příkrý – gmina w Czechach, w powiecie Semily, w kraju libereckim. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 248 mieszkańców.

title: Příkrý

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Příkrý
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[gmina]]
 |zdjęcie                         = Kalvarie v Příkrém.jpg
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = kraj liberecki
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Powiat Semily|Semily]]
 |1. jednostka tradycyjna         = [[Czechy]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 7,32 km²
 |rok                             = 2014
 |liczba ludności                 = 248<ref name="urz">{{cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20181004001804/http://www.mvcr.cz/soubor/pocet-obcane-leden12-xls.aspx|tytuł=Počty obyvatel v obcích k 1. 1. 2013|opublikowany=www.mvcr.cz|język=cs|data dostępu=2014-08-23}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 513 01
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = obrębów ewidencyjnych
 |1. podział                      = 2
 |nazwa 2. podziału               = części gminy
 |2. podział                      = 2
 |nazwa 3. podziału               = gmin katastralnych
 |3. podział                      = 2
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = kraj liberecki
 |współrzędne                     = 50°37′30″N 15°21′53″E
 |commons                         = Category:Příkrý
 |www                             = http://www.obecprikry.cz/
}}
'''Příkrý''' – [[gmina]] w [[Czechy|Czechach]], w [[Powiat Semily|powiecie Semily]], w [[Kraj liberecki|kraju libereckim]]. Według danych z dnia 1 stycznia 2014 liczyła 248 mieszkańców<ref name="urz"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat Semily}}

[[Kategoria:Gminy w powiecie Semily]]

title: Příkrý

Państwo: Czechy

Kraj: liberecki

Powiat: Semily

Kraina: Czechy


text:
# Mojżesz Deutscher
Mojżesz Deutscher (ur. 13 lutego 1878 w Podgórzu, zm. 10 marca 1941 w Krakowie) – żydowski polityk, dziennikarz, senator I kadencji w II RP.

## Życiorys
Ukończył niższe gimnazjum. Jeden z założycieli Stronnictwa Żydów Niezawisłych i od 1919 członek Organizacji Ortodoksów, członek egzekutywy lokalnej w Krakowie i centralnej w Warszawie.
Senator RP I kadencji 1922–1927 wybrany z listy nr 16 w województwie kieleckim. Członek Komitetu Żydowskiego (Klub „Szlomej Emunej Izrael”). W 1928 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Ogólno-Żydowskiego Narodowy Blok Wyborczy do Sejmu i Senatu.
Był wydawcą dziennika „Krakauer Tagblatt” oraz warszawskiego „Der Jud” (ukazującego się w latach 1918–1929) oraz redaktorem tygodnika „Das Wochenblatt”. Właściciel drukarni w Krakowie, dyrektor konsumu „Izrael” i spółki wydawniczej „Izrael” (z siedzibą w Warszawie). Był jednym z najaktywniejszych członków Rady Gminy Wyznaniowej w Krakowie, w efekcie jego starań zorganizowano kursy dla nauczycieli religii żydowskiej.
Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Krakowie, kilka dni przed śmiercią trafił do krakowskiego getta (utworzonego 3 marca 1941).

## Życie prywatne
Był synem Saula i Liby Banet. Był żonaty z Goldą Mendel, miał syna Arona (1901–1929).

title: Mojżesz Deutscher

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk           = Mojżesz Deutscher
 | grafika           = Mojzesz Deutscher.jpg
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 13 lutego 1878
 | miejsce urodzenia = [[Podgórze (Kraków)|Podgórze]]
 | data śmierci      = 10 marca 1941
 | miejsce śmierci   = [[Kraków]]
 | funkcja           = [[Senatorowie I kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1922–1927)|Senator I kadencji]] ([[II Rzeczpospolita|II RP]])
 | partia            = [[Blok Mniejszości Narodowych]]
 | od                = 28 listopada 1922
 | do                = 13 lipca 1927
 | commons           = Category:Mojżesz Deutscher
}}
'''Mojżesz Deutscher''' (ur. [[13 lutego]] [[1878]] w [[Podgórze (Kraków)|Podgórzu]], zm. [[10 marca]] [[1941]] w [[Kraków|Krakowie]]) – żydowski polityk, dziennikarz, [[senator]] I kadencji w [[II Rzeczpospolita|II RP]].

== Życiorys ==
Ukończył niższe gimnazjum. Jeden z założycieli [[Stronnictwo Żydów Niezawisłych|Stronnictwa Żydów Niezawisłych]] i od 1919 członek [[Organizacja Ortodoksów|Organizacji Ortodoksów]], członek egzekutywy lokalnej w Krakowie i centralnej w Warszawie.

Senator RP I kadencji 1922–1927 wybrany z listy nr 16 w [[województwo kieleckie (II Rzeczpospolita)|województwie kieleckim]]. Członek Komitetu Żydowskiego (Klub „Szlomej Emunej Izrael”). W 1928 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Ogólno-Żydowskiego Narodowy Blok Wyborczy do Sejmu i Senatu.

Był wydawcą dziennika „Krakauer Tagblatt” oraz warszawskiego „[[Der Jud (1918–1929)|Der Jud]]” (ukazującego się w latach 1918–1929) oraz redaktorem tygodnika „Das Wochenblatt”. Właściciel drukarni w Krakowie, dyrektor konsumu „Izrael” i spółki wydawniczej „Izrael” (z siedzibą w Warszawie). Był jednym z najaktywniejszych członków Rady Gminy Wyznaniowej w Krakowie, w efekcie jego starań zorganizowano kursy dla nauczycieli religii żydowskiej.

Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] pozostał w Krakowie, kilka dni przed śmiercią trafił do [[Getto krakowskie|krakowskiego getta]] (utworzonego 3 marca 1941).

== Życie prywatne ==
Był synem Saula i Liby Banet. Był żonaty z Goldą Mendel, miał syna Arona (1901–1929)<ref>[https://encyklopediakrakowa.pl/slawni-i-zapomniani/88-d/990-deutscher-mojzesz.html Nota biograficzna w ''Encyklopedii Krakowa'']</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej|Żydzi w parlamencie II RP]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Małgorzata Smogorzewska, ''Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939: słownik biograficzny. T. 1'', A–D, red. naukowa [[Andrzej Kunert|Andrzej Krzysztof Kunert]], Warszawa 1998
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Rudnicki |imię = Szymon |tytuł = Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej |data = 2004 |wydawca = Wydawnictwo Sejmowe |miejsce = Warszawa |isbn = 83-70596-39-8 |strony = 411–419}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Deutscher, Mojżesz}}
[[Kategoria:Senatorowie I kadencji (1922–1927)]]
[[Kategoria:Senatorowie II Rzeczypospolitej (województwo kieleckie)]]
[[Kategoria:Żydowscy parlamentarzyści II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Żydowscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Członkowie rad gmin wyznaniowych żydowskich w II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Polscy działacze społeczności żydowskiej]]
[[Kategoria:Mieszkańcy getta krakowskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1878]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Podgórzu (Kraków)]]
[[Kategoria:Zmarli w 1941]]

title: Mojżesz Deutscher

Data i miejsce urodzenia: 13 lutego 1878 · Podgórze

Data i miejsce śmierci: 10 marca 1941 · Kraków

Okres: od 28 listopada 1922 · do 13 lipca 1927

Przynależność polityczna: Blok Mniejszości Narodowych


text:
# Guy Dugdale
Guy Carol Dugdale (ur. 9 kwietnia 1905 w Stratford-upon-Avon, zm. 4 września 1982 w Westminster) – brytyjski bobsleista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich.

## Kariera
Największy sukces osiągnął w 1936 roku, kiedy reprezentacja Wielkiej Brytanii w składzie: Frederick McEvoy, James Cardno, Guy Dugdale i Charles Green wywalczyła brązowy medal w czwórkach na igrzyskach olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen. Był to jego jedyny start olimpijski i jedyny medal wywalczony na międzynarodowej imprezie tej rangi. W czasie II wojny światowej walczył w szeregach Wiltshire Regiment w Brytyjskich Siłach Zbrojnych.

title: Guy Dugdale

wikitext:
{{Zawodnik zima infobox
 | imię i nazwisko   = Guy Dugdale
 | dyscyplina        = bobsleje
 | grafika           =
 | opis grafiki      =
 | data urodzenia    = 9 kwietnia 1905
 | miejsce urodzenia = [[Stratford-upon-Avon]]
 | data śmierci      = 4 września 1982
 | miejsce śmierci   = [[Westminster]]
 | klub              =
 | wzrost            =
 | commons           =
 | wikicytaty        =
 | www               =
 | medale            =
{{Medalista infobox/reprezentacja|GBR}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|Z|Garmisch-Partenkirchen|1936|bobsleje|brąz|([[Bobsleje na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936 – czwórki mężczyzn|czwórki]])}}
}}
'''Guy Carol Dugdale''' (ur. [[9 kwietnia]] [[1905]] w [[Stratford-upon-Avon]], zm. [[4 września]] [[1982]] w [[Westminster]]) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] [[bobsleje|bobsleista]], brązowy medalista igrzysk olimpijskich.

== Kariera ==
Największy sukces osiągnął w 1936 roku, kiedy reprezentacja Wielkiej Brytanii w składzie: [[Frederick McEvoy]], [[James Cardno]], Guy Dugdale i [[Charles Green (bobsleista)|Charles Green]] wywalczyła brązowy medal w czwórkach na [[Bobsleje na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936|igrzyskach olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen]]. Był to jego jedyny start olimpijski i jedyny medal wywalczony na międzynarodowej imprezie tej rangi. W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] walczył w szeregach Wiltshire Regiment w [[Brytyjskie Siły Zbrojne|Brytyjskich Siłach Zbrojnych]].

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/du/guy-dugdale-1.html | tytuł = Profil na Sports-Reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20150223002102/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/du/guy-dugdale-1.html | zarchiwizowano = 2015-02-23 | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dugdale, Guy}}
[[Kategoria:Bobsleiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Brytyjscy bobsleiści]]
[[Kategoria:Brytyjscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Brytyjscy olimpijczycy (Garmisch-Partenkirchen 1936)]]
[[Kategoria:Brytyjscy wojskowi]]
[[Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1905]]
[[Kategoria:Zmarli w 1982]]

title: · Guy Dugdale

Data i miejsce urodzenia: 9 kwietnia 1905 · Stratford-upon-Avon

Data i miejsce śmierci: 4 września 1982 · Westminster

title: Dorobek medalowy

brąz: Garmisch-Partenkirchen 1936 · bobsleje · (czwórki)


text:
# Jasenianská dolina
Jasenianská dolina – dolina walna w Niżnych Tatrach na Słowacji. Znajduje się w zachodniej (tzw. dziumbierskiej) części Niżnych Tatr, na południowej stronie ich głównego grzbietu, w całości w granicach powiatu Brezno. Ma wylot w miejscowości Jasenie.

## Topografia
Górą podchodzi pod główną grań Niżnych Tatr na odcinku od szczytu Košarisko (1695 m) na zachodzie po szczyt Ďurková (1750 m) na wschodzie. Zachodnie ograniczenie doliny tworzy południowo-wschodni grzbiet Košariska, opadający poprzez szczyty Ondrejská hoľa (1591 m), Chabenec (1516 m), Mlynárová (1312 m) i Bukový diel (814 m). Ograniczenie wschodnie tworzy południowy grzbiet Ďurkovej. W grzbiecie tym, w kolejności od góry na dół znajdują się: Struhárske sedlo (1355 m), masywny Struhár (1471 m) i Obrštín (1008 m). Obydwa grzbiety opadają do Doliny Górnego Hronu. Dnem doliny spływa Jasenianský potok.
Dolina posiada dwa duże odgałęzienia, obydwa w obrębie Niżnych Tatr: Lomnistá dolina i Suchá dolina. Ponadto w jej zbocza wcina się kilka mniejszych dolinek, którymi spływają dopływy Jaseniańskiego potoku.

## Opis doliny
Wyróżnia się w niej typowe dla gór piętra: regiel, piętro kosodrzewiny i piętro halne. Większą część doliny porasta las, ponad nim kosodrzewina, a najwyższe partie doliny (w grani głównej) są trawiaste.
Najwyższa część doliny znajduje się w obrębie Parku Narodowego Niżne Tatry. Wydzielono w nim dodatkowy obszar ochrony ścisłej – rezerwat Pod Latiborskou hoľou.
W górnej części Jaseniańskiej Doliny, u wylotu bocznej doliny, którą spływa Prostredný potok (lewobrzeżny dopływ Jaseniańskiego Potoku), znajduje się źródło wody mineralnej, znane od dawna jako Jasenianská Kysla. Źródło leży na wysokości 685 m n.p.m. Jego woda jest nisko zmineralizowana (łączna zwartość składników rozpuszczonych 305 mg/l), dość twarda, wodorowęglanowa, o dużej zawartości żelaza (13,1 mg jonów żelazowych w 1 litrze). Wydajność źródła niewielka, poniżej 2 l/min. Źródło jest obudowane drewnianą altanką.
W obrębie Niżnych Tatr dolina jest niezamieszkana, jedynie u jej wylotu znajduje się leśniczówka Predsuchá. W rejonie rozdroża Jasenianská Kysla znajduje się kilkanaście różnych zabudowań, w tym dwie leśniczówki. Część z nich wykorzystywana jest jako sezonowe domki letniskowe. Nieco powyżej tego rozdroża, na niewielkiej polance, znajduje się szałas.
W najwyższej części doliny, gdzie usytuowany jest koniec drogi jezdnej, u wylotu doliny potoku Husárka na wysokości 846 m n.p.m. znajduje się kolejne źródło mineralne, zwane Horná Kyslá, a obok niego domek myśliwski.

## Turystyka
Dnem doliny oraz jej bocznymi odnogami (Doliną Suchą i Łomnistą) prowadzą znakowane szlaki turystyczne:
  pieszy: Jasenie (leśniczówka Predsuchá) – Jasenianská Kysla – Bauková – Struhárske sedlo – schron Ďurková – Malý Chabenec. Czas przejścia: 5:30 h, ↓ 3:45 h
  pieszy: Jasenianská Kysla – Bauková – Sedlo Zámostskej hole. Czas przejścia: 2:50 h, ↓ 2:05 h
 rowerowy: Jasenie – rozdroże Pod Obrštinom – Lomnistá dolina – Asmolovova chata – Struhárske sedlo – Jasenianská dolina – leśniczówka Predsuchá – Suchá dolina – Panské sedlo – sedlo Kopcová – Ráztocké lazy – Ráztoka – Nemecká

title: Jasenianská dolina

wikitext:
[[Plik:Jasenianska dolina NT3.jpg|thumb|240px|Górna część doliny]]
{{commonscat|Jasenská dolina (Nízke Tatry)}}

'''Jasenianská dolina''' – [[dolina walna]] w [[Niżne Tatry|Niżnych Tatrach]] na Słowacji. Znajduje się w zachodniej (tzw. dziumbierskiej) części Niżnych Tatr, na południowej stronie ich głównego grzbietu, w całości w granicach [[Powiat Brezno|powiatu Brezno]]. Ma wylot w miejscowości [[Jasenie]]<ref name=SK>{{Cytuj stronę |url = http://mapy.hiking.sk/ |tytuł = Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji |data dostępu = 2014-04-01}}</ref>.

== Topografia ==
Górą podchodzi pod główną grań Niżnych Tatr na odcinku od szczytu [[Košarisko (Niżne Tatry)|Košarisko]] (1695 m) na zachodzie po szczyt [[Ďurková (Niżne Tatry)|Ďurková]] (1750 m) na wschodzie. Zachodnie ograniczenie doliny tworzy południowo-wschodni grzbiet Košariska, opadający poprzez szczyty [[Ondrejská hoľa]] (1591 m), [[Chabenec (1516 m)|Chabenec]] (1516 m), [[Mlynárová]] (1312 m) i [[Bukový diel]] (814 m). Ograniczenie wschodnie tworzy południowy grzbiet Ďurkovej. W grzbiecie tym, w kolejności od góry na dół znajdują się: [[Struhárske sedlo]] (1355 m), masywny [[Struhár]] (1471 m) i [[Obrštín]] (1008 m). Obydwa grzbiety opadają do [[Dolina Górnego Hronu|Doliny Górnego Hronu]]. Dnem doliny spływa [[Jasenianský potok]]<ref name=tatraplan>{{Cytuj książkę |tytuł = Niżne Tatry – zachód. Mapa turystyczna 1:50 000 |miejsce = Banská Bystrica |rok = 2013 |wydawca = Tatraplan}}</ref>.

Dolina posiada dwa duże odgałęzienia, obydwa w obrębie Niżnych Tatr: [[Lomnistá dolina]] i [[Suchá dolina (Niżne Tatry)|Suchá dolina]]. Ponadto w jej zbocza wcina się kilka mniejszych dolinek, którymi spływają dopływy Jaseniańskiego potoku<ref name=tatraplan />.

== Opis doliny ==
Wyróżnia się w niej typowe dla gór piętra: [[regiel]], [[piętro kosodrzewiny]] i [[piętro halne]]. Większą część doliny porasta las, ponad nim kosodrzewina, a najwyższe partie doliny (w grani głównej) są trawiaste<ref name=zdenko>Hochmuth Zdenko a kolektív: ''Nízke Tatry – západ. Turistický sprievodca ČSSR'' č. 10, wyd. Šport, Slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1982.</ref>.

Najwyższa część doliny znajduje się w obrębie [[Park Narodowy Niżne Tatry|Parku Narodowego Niżne Tatry]]. Wydzielono w nim dodatkowy obszar ochrony ścisłej – [[rezerwat Pod Latiborskou hoľou]]<ref name=tatraplan />.

W górnej części Jaseniańskiej Doliny, u wylotu bocznej doliny, którą spływa Prostredný potok (lewobrzeżny dopływ Jaseniańskiego Potoku), znajduje się źródło [[Woda mineralna|wody mineralnej]], znane od dawna jako Jasenianská Kysla<ref>{{Cytuj stronę |url = https://pl.mapy.cz/turisticka?source=osm&id=136321228&x=19.4344168&y=48.8915432&z=15 |tytuł = Mapa turystyczna |data dostępu = 2023-04-25}}</ref>. Źródło leży na wysokości 685 m n.p.m. Jego woda jest nisko zmineralizowana (łączna zwartość składników rozpuszczonych 305 mg/l), dość twarda, wodorowęglanowa, o dużej zawartości żelaza (13,1 mg jonów żelazowych w 1 litrze). Wydajność źródła niewielka, poniżej 2 l/min<ref>{{Cytuj |tytuł = Według tablicy informacyjnej przy źródle |data = 2020}}</ref>. Źródło jest obudowane drewnianą altanką.

W obrębie Niżnych Tatr dolina jest niezamieszkana, jedynie u jej wylotu znajduje się leśniczówka Predsuchá. W rejonie rozdroża Jasenianská Kysla znajduje się kilkanaście różnych zabudowań<ref name="maptur" />, w tym dwie leśniczówki<ref name=SK />. Część z nich wykorzystywana jest jako sezonowe domki letniskowe. Nieco powyżej tego rozdroża, na niewielkiej polance, znajduje się szałas<ref name=SK />.

W najwyższej części doliny, gdzie usytuowany jest koniec drogi jezdnej, u wylotu doliny potoku Husárka na wysokości 846 m n.p.m. znajduje się kolejne źródło mineralne, zwane Horná Kyslá, a obok niego domek myśliwski<ref name="maptur" />.
== Turystyka ==
Dnem doliny oraz jej bocznymi odnogami (Doliną Suchą i Łomnistą) prowadzą znakowane szlaki turystyczne<ref name=tatraplan />:
: {{szlak SVK|niebieski}} pieszy: Jasenie (leśniczówka Predsuchá) – Jasenianská Kysla – Bauková – [[Struhárske sedlo]] – [[schron Ďurková]] – [[Malý Chabenec]]. Czas przejścia: 5:30 h, ↓ 3:45 h
: {{szlak SVK|żółty}} pieszy: Jasenianská Kysla – Bauková – Sedlo Zámostskej hole. Czas przejścia: 2:50 h, ↓ 2:05 h
: {{Szlak rowerowy|czerwony}} rowerowy: Jasenie – rozdroże Pod Obrštinom – Lomnistá dolina – [[Asmolovova chata]] – Struhárske sedlo – Jasenianská dolina – leśniczówka Predsuchá – [[Suchá dolina (Niżne Tatry)|Suchá dolina]] – [[Panské sedlo]] – [[sedlo Kopcová]] – [[Ráztocké lazy]] – Ráztoka – [[Nemecká (okres Brezno)|Nemecká]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|

<ref name="maptur">{{Cytuj stronę | url = https://mapy.com/pl/turisticka?l=0&x=19.4322121&y=48.8905045&z=16 | tytuł = Mapa turystyczna | data dostępu = 2025-06-02}}</ref>

}}
{{Duża grafika|Jasenianská dolina 4NT3.jpg|1100px|Panorama górnej części Doliny Jaseniańskiej}}
{{Współrzędne|48°53′25″N 19°25′55″E|region:SK|umieść=na górze}}

[[Kategoria:Doliny Niżnych Tatr]]


text:
# DJ Shok
Michael Gomez (lepiej znany DJ Shok lub po prostu Shok) – amerykański raper i producent hip-hopowy z wytwórni Ruff Ryders Entertainment. Prawdopodobnie urodzony około w połowie lat siedemdziesiątych. Komponował podkłady dla takich wykonawców jak DMX, Jadakiss, Drag-On i Eve. Aktualnie nad swoim solowym albumem „The Lost Truth”.

## Kariera

### Początki
Michaela muzyka fascynowała od zawsze. W wieku 10 lat został DJ-em. Zainspirowali go producenci z Nowego Jorku – DJ Red Alert, Chuck Chillout, The Latin Rascals, Marley Marl i The Awesome Two. Często grywał na lokalnych imprezach. W wieku 16 lat jeszcze bardziej zainteresował się tworzeniem muzyki. Wypożyczał sprzęt, by produkować beaty. Kiedy miał 18 lat, po wypadku dostał odszkodowanie w wysokości 3500 dolarów. Pieniądze wydał na kupno sprzętu do studia, w którym później nagrał i wydał singel Hi-Techa „24/7”.

### Ruff Ryders
Kilka lat później Shok podpisał kontrakt z wytwórnią Ruff Ryders Entertainment, na krótko przed tym, jak wydano pierwszy album DMX-a. Wkrótce Shok wyprodukował DMX-owi utwór „Slippin’”, który okazał się dużym sukcesem. Michael oficjalnie wyprodukował 19 utworów w trakcie kolejnych 4 lat.

### Solo
W wieku 28 lat Shok zaczął prace nad swoim solowym albumem, „The Lost Truth”. W swych tekstach często zwraca się do Boga.

## Produkcje

### 1996
- DJ Shok presents The Music: Hi-Tech's Golden Era Singles (album Hi-Tech-a, 1996)[1]
  - „Book of life”

### 1998
- Flesh of My Flesh, Blood of My Blood (album DMX-a, 1998)
  - „Slippin’”

### 1999
- ...And Then There Was X (album DMX-a), 1999
  - „Here We Go Again"
- Ruff Ryders' First Lady (album Eve), 1999
  - „Heaven Only Knows"
  - „What Y'all Want (Remix)”

### 2000
- Anarchy (album Busta Rhymesa), 2000
  - „How Much We Grew"
- Dirty Harriet (album Rah Digga), 2000
  - „Do the Ladies Run This?” (feat. Eve & Sonja Blade)
  - „Imperial” (feat. Busta Rhymes)
- Opposite of H2O (album Drag-Ona), 2000
  - „Spit These Bars” (feat. Swizz Beatz)
- The Piece Maker (album Tony’ego Toucha), 2000
  - „Set It on Fire”
- Yeeeah Baby (album Big Puna), 2000
  - „Ms. Martin” (feat. Remy Martin)
  - „You Was Wrong” (feat. Drag-On, Remy Martin & Fat Joe)

### 2001
- Kiss tha Game Goodbye (album Jadakissa), 2001
  - „Cruisin'” (feat. Snoop Dogg)
- Scorpion (album Eve), 2001
  - „Be Me” (feat. Mashonda)
  - „Fife's So Hard” (feat. Teena Marie)
  - „Scream Double R” (feat. DMX)

### 2002
- A Gangster and a Gentleman (album Stylesa P), 2002
  - „Nobody Believes Me” (feat. Cross, J-Hood & Sheek)
  - „Soul Clap”
- Training Day OST (sountrack), 2002
  - „Dirty Ryders” (The Lox)

title: DJ Shok

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = DJ Shok
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Michael Gomez
 |pseudonim             = Shok
 |data urodzenia        =
 |miejsce urodzenia     = [[Yonkers]], [[Nowy Jork]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[Hip-hop (muzyka)|hip-hop]]
 |zawód                 = producent muzyczny, raper
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           = [[Ruff Ryders Entertainment]]
 |powiązania            = [[Ruff Ryders Entertainment|Ruff Ryders]], [[DMX]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Michael Gomez''' (lepiej znany DJ Shok lub po prostu Shok) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] raper i producent hip-hopowy z wytwórni [[Ruff Ryders Entertainment]]. Prawdopodobnie urodzony około w połowie lat siedemdziesiątych. Komponował podkłady dla takich wykonawców jak [[DMX]], [[Jadakiss]], [[Drag-On]] i [[Eve (raperka)|Eve]]. Aktualnie nad swoim solowym albumem „The Lost Truth”.

== Kariera ==
=== Początki ===
Michaela muzyka fascynowała od zawsze. W wieku 10 lat został DJ-em. Zainspirowali go producenci z [[Nowy Jork|Nowego Jorku]] – [[DJ Red Alert]], Chuck Chillout, The Latin Rascals, Marley Marl i The Awesome Two. Często grywał na lokalnych imprezach. W wieku 16 lat jeszcze bardziej zainteresował się tworzeniem muzyki. Wypożyczał sprzęt, by produkować beaty. Kiedy miał 18 lat, po wypadku dostał odszkodowanie w wysokości 3500 dolarów. Pieniądze wydał na kupno sprzętu do studia, w którym później nagrał i wydał singel Hi-Techa „24/7”.

=== Ruff Ryders ===
Kilka lat później Shok podpisał kontrakt z wytwórnią [[Ruff Ryders Entertainment]], na krótko przed tym, jak wydano pierwszy album [[DMX]]-a. Wkrótce Shok wyprodukował [[DMX]]-owi utwór „[[Slippin’]]”, który okazał się dużym sukcesem. Michael oficjalnie wyprodukował 19 utworów w trakcie kolejnych 4 lat.

=== Solo ===
W wieku 28 lat Shok zaczął prace nad swoim solowym albumem, „The Lost Truth”. W swych tekstach często zwraca się do Boga.

== Produkcje ==
=== 1996 ===
* ''[[DJ Shok presents The Music: Hi-Tech's Golden Era Singles]] (album [[Hi-Tech]]-a, 1996)''<ref>{{Cytuj |tytuł = DJ Shok presents The Music: Hi-Tech's Golden Era Singles, by Hi-Tech |data dostępu = 2021-05-29 |opublikowany = 90s Tapes |url = https://90stapes.bandcamp.com/album/dj-shok-presents-the-music-hi-techs-golden-era-singles}}</ref>
** „Book of life”
=== 1998 ===
* ''[[Flesh of My Flesh, Blood of My Blood]] (album [[DMX]]-a, 1998)''
** „[[Slippin’]]”

=== 1999 ===
* ''[[...And Then There Was X]] (album [[DMX]]-a), 1999''
** „Here We Go Again"
* ''[[Ruff Ryders' First Lady]] (album [[Eve (raperka)|Eve]]), 1999''
** „Heaven Only Knows"
** „What Y'all Want (Remix)”

=== 2000 ===
* ''[[Anarchy (album Busty Rhymesa)|Anarchy]] (album [[Busta Rhymes]]a), 2000''
** „How Much We Grew"
* ''[[Dirty Harriet]] (album [[Rah Digga]]), 2000''
** „Do the Ladies Run This?” (feat. [[Eve (raperka)|Eve]] & Sonja Blade)
** „Imperial” (feat. [[Busta Rhymes]])
* ''[[Opposite of H2O]] (album [[Drag-On]]a), 2000''
** „[[Spit These Bars]]” (feat. [[Swizz Beatz]])
* ''The Piece Maker (album Tony’ego Toucha), 2000''
** „Set It on Fire”
* ''[[Yeeeah Baby]] (album [[Big Pun]]a), 2000''
** „Ms. Martin” (feat. [[Remy Martin]])
** „You Was Wrong” (feat. [[Drag-On]], [[Remy Martin]] & [[Fat Joe]])

=== 2001 ===
* ''[[Kiss tha Game Goodbye]] (album [[Jadakiss]]a), 2001''
** „Cruisin'” (feat. [[Snoop Dogg]])
* ''[[Scorpion (album Eve)|Scorpion]] (album [[Eve (raperka)|Eve]]), 2001''
** „Be Me” (feat. [[Mashonda]])
** „Fife's So Hard” (feat. [[Teena Marie]])
** „Scream Double R” (feat. [[DMX]])

=== 2002 ===
* ''[[A Gangster and a Gentleman]] (album [[Styles P|Stylesa P]]), 2002''
** „Nobody Believes Me” (feat. Cross, [[J-Hood]] & [[Sheek Louch|Sheek]])
** „Soul Clap”
* ''[[Training Day OST]] (sountrack), 2002''
** „Dirty Ryders” ([[The Lox]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Amerykańscy producenci hip-hopowi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Yonkers]]

title: DJ Shok

Imię i nazwisko: Michael Gomez

Pseudonim: Shok

Miejsce urodzenia: Yonkers, Nowy Jork

Gatunki: hip-hop

Zawód: producent muzyczny, raper

Wydawnictwo: Ruff Ryders Entertainment

Powiązania: Ruff Ryders, DMX


text:
# Ključ
Ključ – miasto w zachodniej Bośni i Hercegowinie, w Federacji Bośni i Hercegowiny, w kantonie uńsko-sańskim, siedziba gminy Ključ. W 2013 roku liczyła 4898 mieszkańców, z czego większość stanowili Boszniacy.

title: Ključ

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ključ
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Panorama Kljuca.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BA-BIH
 |1. jednostka administracyjna = [[Kanton uńsko-sański|uńsko-sański]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Gmina Ključ|Ključ]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2013
 |liczba ludności              = 4898{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 44°36′N 16°42′E
 |commons                      = Category:Ključ
 |www                          =
}}
'''Ključ''' – [[miasto]] w zachodniej [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], w [[Federacja Bośni i Hercegowiny|Federacji Bośni i Hercegowiny]], w [[Kanton uńsko-sański|kantonie uńsko-sańskim]], siedziba [[gmina Ključ|gminy Ključ]]. W 2013 roku liczyła 4898 mieszkańców, z czego większość stanowili [[Boszniacy]]{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://www.popis.gov.ba/popis2013/doc/Knjiga1/K1_B_E.pdf|tytuł=Popis 2013 u BiH|opublikowany=Federalni zavod za statistiku|język=bs|data dostępu=2020-04-11}}</ref>
}}
{{gmina Ključ}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Ključ]]
[[Kategoria:Miasta w Federacji Bośni i Hercegowiny]]

title: Ključ

Państwo: Bośnia i Hercegowina

Część składowa: Federacja Bośni i Hercegowiny

Kanton: uńsko-sański

Gmina: Ključ


text:
# Wittdün
Wittdün (fryz. Witjdün, duń. Vitdyn) – gmina w Niemczech na wyspie Amrum, w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn, w powiecie Nordfriesland, wchodzi w skład urzędu Föhr-Amrum.

title: Wittdün

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Wittdün
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-SH
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Nordfriesland|Nordfriesland]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Urząd Föhr-Amrum]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |stanowisko zarządzającego       = Wójt
 |zarządzający                    = Jürgen Jungclaus (WBB)
 |powierzchnia                    = 2,60 km²
 |wysokość                        = 0 m n.p.m.
 |rok                             = 31.12.2013
 |liczba ludności                 = 738
 |gęstość zaludnienia             = 284 os./km²
 |numer kierunkowy                = 04682
 |kod pocztowy                    = 25946
 |tablice rejestracyjne           = NF
 |adres urzędu                    = Hafenstr. 23<br />25938 Wyk auf Föhr
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Wittduen in NF.PNG
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Szlezwik-Holsztyn
 |współrzędne                     = 54°38′N 8°24′E
 |commons                         = Category:Wittdün
 |www                             = http://www.amt-foehr-amrum.de
}}
'''Wittdün''' ([[język fryzyjski|fryz.]] ''Witjdün'', [[język duński|duń.]] ''Vitdyn'') – [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]] na wyspie [[Amrum]], w [[kraj związkowy|kraju związkowym]] [[Szlezwik-Holsztyn]], w [[powiat Nordfriesland|powiecie Nordfriesland]], wchodzi w skład [[Wspólnoty administracyjne i związki gmin w Niemczech|urzędu]] [[Urząd Föhr-Amrum|Föhr-Amrum]].

== Bibliografia ==
* Statistisches Amt für Hamburg und Schleswig-Holstein, Hamburg, 2009

{{Urząd Föhr-Amrum}}

[[Kategoria:Powiat Nordfriesland]]
[[Kategoria:Amrum]]
[[Kategoria:Gminy w Szlezwiku-Holsztynie]]

title: Wittdün

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Szlezwik-Holsztyn

Powiat: Nordfriesland

Wspólnota: Urząd Föhr-Amrum

Wójt: Jürgen Jungclaus (WBB)

Wysokość: 0 m n.p.m.

• gęstość: 284 os./km²

Tablice rejestracyjne: NF


text:
# Dom Muzeum Neofita Riłskiego
Dom Muzeum Neofita Riłskiego (bułg. Къща музей „Неофит Рилски”) – dom w miejscowości Bansko, w Bułgarii, miejsce narodzin Nikoły Benina, znanego jako Neofit Riłski (1793–1881), bułgarskiego mnicha prawosławnego, działacza w walce o niezależny Kościół bułgarski, jednej z czołowych postaci bułgarskiego odrodzenia narodowego. Budynek jest architektonicznym i historycznym zabytkiem kultury o znaczeniu narodowym. Znajduje się na liście 100 krajowych atrakcji turystycznych.

## Historia
Budynek zbudowany został w XVIII w., w centrum Banska przez rodzinę Beninów, w tradycyjnym stylu z epoki renesansu. Dwukondygnacyjny dom z parterem użytkowym i górną częścią mieszkalną. Znajduje się na zamkniętym podwórku z masywną bramą i osobnym wejściem dla ludzi. Konstrukcja ma wzmocniony rdzeń, ściany zewnętrzne wykonane są z kamienia. Podłogi wykonane są z grubych mat utwardzanych i izolowanych gliną.
Na parterze znajdowała się kuchnia z dużym, podwójnym piecem i pomieszczenie, gdzie przechowywano produkty żywnościowe i zapasy. Bezpośrednio do nich przylegały pomieszczenie, gdzie trzymano zwierzęta. Obecnie znajduje się w nim mural przedstawiający drzewo genealogiczne Neofita Riłskiego, którego autorem jest artysta Todor Conew. W środku muralu ukazany jest Neofit jako mały Nikoła, a po obu stronach jego rodzice, Katerina i pop Petyr. Nikoła Poppetrow Benin urodził się w tym domu w 1793 r. i mieszkał do 1811 r.
W 1810 r. dom został uszkodzony przez pożar. Był kilkukrotnie remontowany i od 1981 r. funkcjonuje jako muzeum. Składa się z dwóch części – autentycznie zachowanego domu z ekspozycją etnograficzną i ekspozycji dokumentalnej prezentującej najcenniejsze zbiory z bogatego dziedzictwa Neofita Riłskiego – głównie listy, fotografie i materiały literackie. Przechowywanych jest ponad 400 dokumentów i materiałów. Eksponowana jest Gramatyka bułgarska (1835), niedokończony słownik grecko-bułgarski, książki z jego biblioteki, kopia Historii języka słowiańskiego i bułgarskiego (1882) i inne.
Dom Muzeum Neofita Riłskiego jest architektonicznym i historycznym zabytkiem kultury o znaczeniu narodowym (Dziennik Ustaw Nr 87 z 1967 r.). Znajduje się na liście 100 atrakcji turystycznych Bułgarskiego Związku Turystycznego.

## Galeria
- Dom Muzeum Neofita Riłskiego

title: Dom Muzeum Neofita Riłskiego

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Dom Muzeum Neofita Riłskiego
 |nazwa oryginalna      = Къща музей „Неофит Рилски“
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Museum House of Neofit Rilski.jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = Bułgaria
 |miejscowość           = [[Bansko]]
 |adres                 =
 |typ budynku           = [[dom]]
 |styl architektoniczny = [[Bułgarskie odrodzenie narodowe|odrodzenie]]
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = XVIII w.
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Bułgaria
 |współrzędne           = 41°50′N 23°30′E
 |commons               = Category:Museum House of Neofit Rilski, Bansko
 |www                   =
}}
'''Dom Muzeum Neofita Riłskiego''' ({{w języku|bg|Къща музей „Неофит Рилски”}}) – dom w miejscowości [[Bansko]], w [[Bułgaria|Bułgarii]], miejsce narodzin Nikoły Benina, znanego jako [[Neofita Riłski|Neofit Riłski]] (1793–1881), bułgarskiego mnicha prawosławnego, działacza w walce o niezależny [[Bułgarski Kościół Prawosławny|Kościół bułgarski]], jednej z czołowych postaci [[Bułgarskie odrodzenie narodowe|bułgarskiego odrodzenia narodowego]]. Budynek jest architektonicznym i historycznym zabytkiem kultury o znaczeniu narodowym. Znajduje się na liście 100 krajowych atrakcji turystycznych.

== Historia ==
[[File:Паметник на Неофит Рилски.jpg|thumb|Popiersie Neofita Riłskiego]]
Budynek zbudowany został w XVIII w., w centrum Banska przez rodzinę Beninów, w tradycyjnym stylu z epoki renesansu. Dwukondygnacyjny dom z parterem użytkowym i górną częścią mieszkalną. Znajduje się na zamkniętym podwórku z masywną bramą i osobnym wejściem dla ludzi. Konstrukcja ma wzmocniony rdzeń, ściany zewnętrzne wykonane są z kamienia. Podłogi wykonane są z grubych mat utwardzanych i izolowanych gliną<ref name="port">{{Cytuj stronę | url = https://portal.bansko.bg/%D0%BA%D0%B0%D0%BA%D0%B2%D0%BE-%D0%B4%D0%B0-%D0%B2%D0%B8%D0%B4%D1%8F-%D0%B2-%D0%B1%D0%B0%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%BE/%D0%BA%D1%8A%D1%89%D0%B0-%D0%BC%D1%83%D0%B7%D0%B5%D0%B9-%D0%BD%D0%B5%D0%BE%D1%84%D0%B8%D1%82-%D1%80%D0%B8%D0%BB%D1%81%D0%BA%D0%B8 | tytuł = Dom Muzeum Neofita Riłskiego | opublikowany = Portal.bansko.bg | język = bg | data dostępu = 2020-04-12}}</ref><ref name="ofic">{{Cytuj stronę | url = https://www.bulgariatravel.org/article/details/147#map=6/42.750/25.380 | tytuł = Muzeum Neofita Riłskiego - Bansko | opublikowany = Oficjalny Portal Turystyczny Bułgarii | język = bg | data dostępu = 2020-04-12 | archiwum = https://web.archive.org/web/20200407153953/https://bulgariatravel.org/article/details/147#map=6/42.750/25.380 | zarchiwizowano = 2020-04-07 }}</ref>.

Na parterze znajdowała się kuchnia z dużym, podwójnym piecem i pomieszczenie, gdzie przechowywano produkty żywnościowe i zapasy. Bezpośrednio do nich przylegały pomieszczenie, gdzie trzymano zwierzęta. Obecnie znajduje się w nim mural przedstawiający drzewo genealogiczne Neofita Riłskiego, którego autorem jest artysta Todor Conew. W środku muralu ukazany jest Neofit jako mały Nikoła, a po obu stronach jego rodzice, Katerina i pop Petyr. Nikoła Poppetrow Benin urodził się w tym domu w 1793 r. i mieszkał do 1811 r.<ref name="port" /><ref name="ofic" /><ref name="muze">{{Cytuj stronę | url = https://www.btsbg.org/100nto/kshcha-muzey-neofit-rilski | tytuł = Dom Muzeum Neofita Riłskiego | opublikowany = Btsbg.org | język = bg | data dostępu = 2020-04-12}}</ref>

W 1810 r. dom został uszkodzony przez pożar. Był kilkukrotnie remontowany i od 1981 r. funkcjonuje jako muzeum<ref name="port" />. Składa się z dwóch części – autentycznie zachowanego domu z ekspozycją etnograficzną i ekspozycji dokumentalnej prezentującej najcenniejsze zbiory z bogatego dziedzictwa Neofita Riłskiego – głównie listy, fotografie i materiały literackie. Przechowywanych jest ponad 400 dokumentów i materiałów. Eksponowana jest ''Gramatyka bułgarska'' (1835), niedokończony słownik grecko-bułgarski, książki z jego biblioteki, kopia ''Historii języka słowiańskiego i bułgarskiego'' (1882) i inne<ref name="ofic" /><ref name="muze" />.

Dom Muzeum Neofita Riłskiego jest architektonicznym i historycznym zabytkiem kultury o znaczeniu narodowym (Dziennik Ustaw Nr 87 z 1967 r.)<ref name="ofic" />. Znajduje się na liście 100 atrakcji turystycznych Bułgarskiego Związku Turystycznego<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.btsbg.org/nacionalni-dvizheniya/100-nacionalni-turisticheski-obekta | tytuł = 100 krajowych atrakcji turystycznych | opublikowany = Btsbg.org | język = bg | data dostępu = 2020-04-11}}</ref>.

== Galeria ==
<gallery class="center" caption="Dom Muzeum Neofita Riłskiego">
 Plik: Вътрешен двор на Къща-музей „Неофит Рилски“ (1).jpg
 Plik: Neofit Rilski House, Bansko.jpg
 Plik: Вътрешен двор на Къща-музей „Неофит Рилски“ (4).jpg
 Plik: Вътрешен двор на Къща-музей „Неофит Рилски“ (2).jpg
 Plik: Bansko - Museum House of Neofit Rilski 05.jpg
 Plik: Вътрешен двор на Къща-музей „Неофит Рилски“ (6).jpg
 Plik: Стая с пясъчници за ученици, Къща-музей „Неофит Рилски“.jpg
 Plik: Bansko - Museum House of Neofit Rilski 03.jpg
 </gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy|2}}

[[Kategoria:100 obiektów turystycznych Bułgarii]]
[[Kategoria:Turystyka w Bułgarii]]
[[Kategoria:Zabytki Bułgarii]]
[[Kategoria:Architektura Bułgarii]]
[[Kategoria:Muzea w Bułgarii]]
[[Kategoria:Obwód Błagojewgrad]]

title: Dom Muzeum Neofita RiłskiegoКъща музей „Неофит Рилски“

Państwo: Bułgaria

Miejscowość: Bansko

Typ budynku: dom

Styl architektoniczny: odrodzenie

Ukończenie budowy: XVIII w.


text:
# Teresa Kunegunda Sobieska
Teresa Kunegunda Sobieska herbu Janina (ur. 4 marca 1676, na Wawelu w Krakowie, zm. 10 marca 1730, w Wenecji) – królewna polska, księżna bawarska.

## Życiorys
Córka króla Jana III Sobieskiego i Marii Kazimiery d’Arquien.
Po śmierci Marii Antoniny Habsburżanki, została 2 stycznia 1695 drugą żoną elektora Bawarii Maksymiliana II Emanuela. Od tej chwili znana była jako Kurfürstin Therese Kunigunde. Po klęsce Maksymiliana II Emanuela w bitwie pod Höchstädt an der Donau i jego wycofaniu się poza granicę Bawarii, Teresa Kunegunda została regentką elektoratu czuwając przez kilka miesięcy nad resztą wojsk, a także administracją okupowanego kraju. Kiedy opuściła Bawarię, by zobaczyć się z matką, okazało się, że wojska cesarskie nie chcą jej przepuścić z powrotem do kraju. Dziesięć lat spędziła na wygnaniu, wróciła do Monachium dopiero w 1715. Po śmierci męża opuściła Bawarię i reszty życia dokonała w Wenecji. Była jedynym dzieckiem Jana Sobieskiego, które zasiadło na tronie.
Miała dziesięcioro dzieci (z czego tylko pięcioro przeżyło dzieciństwo), w tym aż dziewięciu synów:
- bezimienny – urodzony martwy (1695),
- Maria Anna Karolina (1696-1750), zakonnica pod imieniem Therese Emanuele de Corde Jesu,
- Karol VII Albrecht (1697-1745), cesarz rzymski w latach 1742–1745,
- Filip Maurycy Maria (1698-1719),
- Ferdynand Maria Innocenty (1699-1738),
- Klemens August (1700-1761),
- Wilhelm (1701-1704),
- Alojzy Jan Adolf (1702-1705),
- Jan Teodor (1703-1763),
- Maksymilian Emanuel Tomasz (1704-1709).

title: Teresa Kunegunda Sobieska

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Teresa Kunegunda Sobieska
 |imiona            =
 |grafika           = Therese Kunigunde, princess of Poland.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              = POL COA Janina.svg
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = księżna bawarska
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = 2 stycznia 1695
 |1. do             = 26 lutego 1726
 |1. jako           = żona
 |1. kogo           = [[Maksymilian II Emanuel|Maksymiliana II Emanuela]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |dynastia          = [[Sobiescy herbu Janina]]
 |data urodzenia    = [[4 marca]] [[1676]]
 |miejsce urodzenia = [[Kraków]]
 |data śmierci      = [[10 marca]] [[1730]]
 |miejsce śmierci   = [[Wenecja]]
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Jan III Sobieski]]
 |matka             = [[Maria Kazimiera d’Arquien]]
 |rodzeństwo        =
 |1. związek        = mąż
 |1. związek z      = [[Maksymilian II Emanuel]]
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         = Maria Anna,
[[Karol VII Bawarski]]
Filip Maurycy
Ferdynand Maria
[[Klemens August Wittelsbach|Klemens August]]
Wilhelm
Alojzy Jan
[[Jan Teodor Wittelsbach|Jan Teodor]]
Maksymilian Emanuel
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Princess Teresa Kunegunda Sobieska
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Teresa Kunegunda Sobieska''' [[herb]]u [[Janina (herb szlachecki)|Janina]] (ur. [[4 marca]] [[1676]], na [[Wawel]]u w [[Kraków|Krakowie]], zm. [[10 marca]] [[1730]], w [[Wenecja|Wenecji]]) – [[Królewicz|królewna polska]], księżna bawarska.
[[Plik:Teresa Sobieska.jpg|thumb|Portret małej Teresy Kunegundy Sobieskiej, [[Zamek w Olesku]]]]

== Życiorys ==
Córka króla [[Jan III Sobieski|Jana III Sobieskiego]] i [[Maria Kazimiera d’Arquien|Marii Kazimiery d’Arquien]].
Po śmierci [[Maria Antonina Habsburżanka|Marii Antoniny Habsburżanki]], została 2 stycznia 1695 drugą żoną [[Władcy Bawarii#Elektorzy Bawarii 1623-1805|elektora Bawarii]] [[Maksymilian II Emanuel|Maksymiliana II Emanuela]]. Od tej chwili znana była jako '''Kurfürstin Therese Kunigunde'''. Po klęsce Maksymiliana II Emanuela w bitwie pod [[Höchstädt an der Donau]] i jego wycofaniu się poza granicę Bawarii, Teresa Kunegunda została [[regent]]ką elektoratu czuwając przez kilka miesięcy nad resztą wojsk, a także administracją okupowanego kraju. Kiedy opuściła Bawarię, by zobaczyć się z matką, okazało się, że wojska cesarskie nie chcą jej przepuścić z powrotem do kraju. Dziesięć lat spędziła na wygnaniu, wróciła do Monachium dopiero w 1715. Po śmierci męża opuściła Bawarię i reszty życia dokonała w [[Wenecja|Wenecji]]. Była jedynym dzieckiem Jana Sobieskiego, które zasiadło na tronie.

Miała dziesięcioro dzieci (z czego tylko pięcioro przeżyło dzieciństwo), w tym aż dziewięciu synów:
* ''bezimienny – urodzony martwy'' (1695),
* Maria Anna Karolina (1696-1750), zakonnica pod imieniem ''Therese Emanuele de Corde Jesu'',
* [[Karol VII Bawarski|Karol VII Albrecht]] (1697-1745), [[Cesarz rzymski (Święte Cesarstwo Rzymskie)|cesarz rzymski]] w latach 1742–1745,
* Filip Maurycy Maria (1698-1719),
* Ferdynand Maria Innocenty (1699-1738),
* [[Klemens August Wittelsbach|Klemens August]] (1700-1761),
* Wilhelm (1701-1704),
* Alojzy Jan Adolf (1702-1705),
* [[Jan Teodor Wittelsbach|Jan Teodor]] (1703-1763),
* Maksymilian Emanuel Tomasz (1704-1709).

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = Komaszyński |imię = Michał |tytuł = Teresa Kunegunda Sobieska |wydawca = [[Państwowy Instytut Wydawniczy]] |miejsce = Warszawa |rok = 1982 |isbn = 8306007050 |odn =}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.wilanow-palac.pl/teresa_kunegunda_sobieska_w_wenecji.html Teresa Kunegunda Sobieska w Wenecji]
* [http://wielkisobieski.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=140&Itemid=1 Smutna historia córki Jana III Sobieskiego, Teresy Kunegundy] na stronie wielkisobieski.pl

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Ludzie związani z Janem III Sobieskim]]
[[Kategoria:Polki – żony władców obcych]]
[[Kategoria:Polskie królewny]]
[[Kategoria:Sobiescy herbu Janina]]
[[Kategoria:Zmarli w 1730]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1676]]
[[Kategoria:Regenci]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie]]

title: Teresa Kunegunda Sobieska

Okres: od 2 stycznia 1695 · do 26 lutego 1726

Jako żona: Maksymiliana II Emanuela

Dynastia: Sobiescy herbu Janina

Data i miejsce urodzenia: 4 marca 1676 · Kraków

Data i miejsce śmierci: 10 marca 1730 · Wenecja

Ojciec: Jan III Sobieski

Matka: Maria Kazimiera d’Arquien

Mąż: Maksymilian II Emanuel

Dzieci: Maria Anna, · Karol VII Bawarski · Filip Maurycy · Ferdynand Maria · Klemens August · Wilhelm · Alojzy Jan · Jan Teodor · Maksymilian Emanuel


text:
# Mihai Răzvan Ungureanu
Mihai Răzvan Ungureanu (ur. 22 września 1968 w Jassach) – rumuński polityk, dyplomata, historyk, minister spraw zagranicznych w latach 2004–2007, szef Służby Wywiadu Zagranicznego w latach 2007–2012 i 2015–2016, premier Rumunii w 2012.

## Życiorys
Mihai Răzvan Ungureanu urodził się w 1968. W latach 1988–1992 studiował historię i filozofię na Uniwersytecie Aleksandra Jana Cuzy w Jassach. W 1993 ukończył studia podyplomowe w centrum Centre for Jewish and Hebrew Studies na Uniwersytecie Oksfordzkim. W 2004 uzyskał doktorat z historii na macierzystej uczelni.
W latach 1992–2006 był wykładowcą na Wydziale Historii Uniwersytetu Aleksandra Jana Cuzy w Jassach. W 2007 został profesorem na Wydziale Historii Uniwersytetu Bukareszteńskiego.
W 1998 rozpoczął pracę w rumuńskich służbach dyplomatycznych. W latach 1998–2001 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2001 do 2003 był pełnomocnikiem ds. Paktu Stabilności dla Europy Południowo-Wschodniej. W latach 2003–2004 zajmował stanowisko zastępcy koordynatora Inicjatywy Współpracy dla Europy Południowo-Wschodniej z siedzibą w Wiedniu. Od 28 grudnia 2004 do 12 marca 2007 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Rumunii w rządzie premiera Călina Popescu-Tăriceanu. Z urzędu został odwołany oficjalnie z powodu niepoinformowania rządu o zatrzymaniu przez irackich bojowników dwóch rumuńskich inżynierów. Od marca do grudnia 2007 ponownie był zastępcą koordynatora Inicjatywy Współpracy dla Europy Południowo-Wschodniej. W grudniu 2007 został mianowany na szefa Służb Wywiadu Zagranicznego.
6 lutego 2012, po złożeniu dymisji przez premiera Emila Boca z powodu protestów przeciwko oszczędnościowej polityce rządu, prezydent Traian Băsescu pełnienie obowiązków premiera powierzył ministrowi sprawiedliwości Cătălinowi Predoiu. W tym samym dniu Mihai Răzvan Ungureanu otrzymał od prezydenta misję sformowania nowego gabinetu. Wkrótce przedstawił skład swojego rządu, który tego 9 lutego 2012 uzyskał wotum zaufania ze strony parlamentu. W głosowaniu rząd poparło 237 spośród parlamentarzystów obu izb. Tegoż dnia gabinet został zaprzysiężony.
27 kwietnia 2012, niespełna trzy miesiące po zaprzysiężeniu, gabinet został odwołany w wyniku uchwalenia przez parlament wotum nieufności. Niezadowolenie opozycji wywoływały środki oszczędnościowe wprowadzone przez koalicję rządową, zakładające podwyżkę podatków i obniżenie płac, które jej zdaniem prowadzić miały do niesprawiedliwości społecznej. Tego samego dnia prezydent powierzył misję utworzenia kolejnego rządu Victorowi Poncie, liderowi opozycyjnej Partii Socjaldemokratycznej. Objął on urząd 7 maja 2012.
Kilka miesięcy później dołączył do marginalnej wówczas partii Siła Obywatelska, obejmując stanowisko jej przewodniczącego. Ugrupowanie stworzyło koalicję wyborczą m.in. z Partią Demokratyczno-Liberalną, która w wyborach parlamentarnych w 2012 otrzymała około 16% głosów. Mihai Răzvan Ungureanu został wybrany w skład Senatu. W 2014 wraz z Siłą Obywatelską dołączył do PDL.
W czerwcu 2015 prezydent Klaus Iohannis powierzył mu ponownie kierownictwo Służby Wywiadu Zagranicznego. Stanowisko to zajmował do września 2016.

title: Mihai Răzvan Ungureanu

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Mihai Răzvan Ungureanu
 |grafika           = Mihai Răzvan Ungureanu (nov 2013) (cropped).JPG
 |data urodzenia    = [[22 września]] [[1968]]
 |miejsce urodzenia = [[Jassy]]
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = [[Premierzy Rumunii|Premier Rumunii]]
 |partia            =
 |od                = 9 lutego 2012
 |do                = 7 maja 2012
 |poprzednik        = [[Cătălin Predoiu]] (p.o.)
 |następca          = [[Victor Ponta]]
 |2 funkcja         = Minister spraw zagranicznych Rumunii
 |2 partia          = [[Partia Narodowo-Liberalna (Rumunia)|Partia Narodowo-Liberalna]]
 |2 od              = 28 grudnia 2004
 |2 do              = 12 marca 2007
 |2 poprzednik      = [[Mircea Geoană]]
 |2 następca        = [[Călin Popescu-Tăriceanu]] (p.o.)
 |commons           = Category:Mihai Răzvan Ungureanu
}}
'''Mihai Răzvan Ungureanu''' (ur. [[22 września]] [[1968]] w [[Jassy|Jassach]]) – [[Rumunia|rumuński]] polityk, dyplomata, historyk, minister spraw zagranicznych w latach 2004–2007, szef Służby Wywiadu Zagranicznego w latach 2007–2012 i 2015–2016, [[Premierzy Rumunii|premier Rumunii]] w 2012.

== Życiorys ==
Mihai Răzvan Ungureanu urodził się w 1968. W latach 1988–1992 studiował historię i filozofię na [[Uniwersytet Aleksandra Jana Cuzy|Uniwersytecie Aleksandra Jana Cuzy w Jassach]]. W 1993 ukończył studia podyplomowe w centrum Centre for Jewish and Hebrew Studies na [[Uniwersytet Oksfordzki|Uniwersytecie Oksfordzkim]]. W 2004 uzyskał doktorat z historii na macierzystej uczelni<ref name="bio">{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20100623011402/http://cccpm.unibuc.ro/index.php?option=com_content&view=article&id=116&Itemid=74|tytuł=Mihai-Razvan Ungureanu |opublikowany=cccpm.unibuc.ro|język=ro|data dostępu=2014-03-25}}</ref>.

W latach 1992–2006 był wykładowcą na Wydziale Historii Uniwersytetu Aleksandra Jana Cuzy w Jassach. W 2007 został profesorem na Wydziale Historii [[Uniwersytet Bukareszteński|Uniwersytetu Bukareszteńskiego]]<ref name="bio" />.

W 1998 rozpoczął pracę w rumuńskich służbach dyplomatycznych. W latach 1998–2001 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2001 do 2003 był pełnomocnikiem ds. [[Pakt Stabilności dla Europy Południowo-Wschodniej|Paktu Stabilności dla Europy Południowo-Wschodniej]]. W latach 2003–2004 zajmował stanowisko zastępcy koordynatora Inicjatywy Współpracy dla Europy Południowo-Wschodniej z siedzibą w [[Wiedeń|Wiedniu]]. Od 28 grudnia 2004 do 12 marca 2007 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Rumunii w rządzie premiera [[Călin Popescu-Tăriceanu|Călina Popescu-Tăriceanu]]. Z urzędu został odwołany oficjalnie z powodu niepoinformowania rządu o zatrzymaniu przez [[Irak|irackich]] bojowników dwóch rumuńskich inżynierów. Od marca do grudnia 2007 ponownie był zastępcą koordynatora Inicjatywy Współpracy dla Europy Południowo-Wschodniej<ref name="bio" /><ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120713053339/http://english.people.com.cn/200702/06/eng20070206_347817.html|tytuł=Romanian FM submits resignation to PM|data=6 lutego 2007|opublikowany=people.com.cn|język=en|data dostępu=2012-02-07}}</ref>. W grudniu 2007 został mianowany na szefa Służb Wywiadu Zagranicznego<ref>{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20120208224909/http://www.france24.com/en/20120206-intelligence-chief-appointed-romanias-new-pm|tytuł=Intelligence chief appointed Romania’s new PM |data=6 lutego 2012|opublikowany=france24.com|język=en|data dostępu=2014-03-25}}</ref>.

6 lutego 2012, po złożeniu dymisji przez premiera [[Emil Boc|Emila Boca]] z powodu protestów przeciwko oszczędnościowej polityce rządu, prezydent [[Traian Băsescu]] pełnienie obowiązków premiera powierzył ministrowi sprawiedliwości [[Cătălin Predoiu|Cătălinowi Predoiu]]. W tym samym dniu Mihai Răzvan Ungureanu otrzymał od prezydenta misję sformowania nowego gabinetu<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-16905151|tytuł=Romania spy chief nominated to replace PM Emil Boc|data=6 lutego 2012|opublikowany=BBC News|język=en|data dostępu=2012-02-07}}</ref>. Wkrótce przedstawił skład [[Rząd Mihaia Răzvana Ungureanu|swojego rządu]], który tego 9 lutego 2012 uzyskał wotum zaufania ze strony parlamentu. W głosowaniu rząd poparło 237 spośród parlamentarzystów obu izb<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120701154322/http://af.reuters.com/article/worldNews/idAFTRE8181YF20120209?sp=true|tytuł=Romania’s new government wins parliamentary approval|data=9 lutego 2012|opublikowany=reuters.com|język=en|data dostępu=2014-03-25}}</ref>. Tegoż dnia gabinet został zaprzysiężony.

27 kwietnia 2012, niespełna trzy miesiące po zaprzysiężeniu, gabinet został odwołany w wyniku uchwalenia przez parlament [[wotum nieufności]]. Niezadowolenie opozycji wywoływały środki oszczędnościowe wprowadzone przez koalicję rządową, zakładające podwyżkę podatków i obniżenie płac, które jej zdaniem prowadzić miały do niesprawiedliwości społecznej. Tego samego dnia prezydent powierzył misję utworzenia kolejnego rządu [[Victor Ponta|Victorowi Poncie]], liderowi opozycyjnej [[Partia Socjaldemokratyczna (Rumunia)|Partii Socjaldemokratycznej]]. Objął on urząd 7 maja 2012<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-17870304 | tytuł = Romanian government falls in no-confidence vote | data = 27 kwietnia 2012 | opublikowany = BBC News | język = en | data dostępu = 2012-06-07}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url = http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-17918410 | tytuł = Romania’s PM-designate Victor Ponta unveils new cabinet | data = 1 maja 2012 | opublikowany = BBC News | język = en | data dostępu = 2012-06-07}}</ref>.

Kilka miesięcy później dołączył do marginalnej wówczas partii [[Siła Obywatelska (Rumunia)|Siła Obywatelska]], obejmując stanowisko jej przewodniczącego<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.nineoclock.ro/ungureanu-officially-enters-politics/|tytuł=Ungureanu officially enters politics|opublikowany=nineoclock.ro|data=9 września 2012|język=en|data dostępu=2014-03-25}}</ref>. Ugrupowanie stworzyło koalicję wyborczą m.in. z [[Partia Demokratyczno-Liberalna|Partią Demokratyczno-Liberalną]], która w [[wybory parlamentarne w Rumunii w 2012 roku|wyborach parlamentarnych w 2012]] otrzymała około 16% głosów. Mihai Răzvan Ungureanu został wybrany w skład [[Senat (Rumunia)|Senatu]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.senat.ro/FisaSenator.aspx?ParlamentarID=a449d872-e791-4c0c-86ea-0480a5108db7|tytuł=Mihai Răzvan Ungureanu|opublikowany=senat.ro|język=ro|data dostępu=2014-03-25}}</ref>. W 2014 wraz z Siłą Obywatelską dołączył do PDL<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20141010101903/http://www.b1.ro/stiri/politica/fuziunea-prin-absorb-ie-cu-for-a-civica-aprobata-de-colegiul-director-al-pdl-87484.html|tytuł=Fuziunea prin absorbție cu Forța Civică, aprobată de Colegiul Director al PDL|opublikowany=b1.ro|data=21 lipca 2014|język=ro|data dostępu=2014-08-31}}</ref>.

W czerwcu 2015 prezydent [[Klaus Iohannis]] powierzył mu ponownie kierownictwo Służby Wywiadu Zagranicznego<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.hotnews.ro/stiri-politic-20267290-livetext-parlamentul-voteaza-propunerea-facuta-iohannis-ungureanu-sefia-sie.htm|tytuł=Mihai Razvan Ungureanu a fost votat sef SIE, in ciuda boicotului PSD|data=30 czerwca 2015|opublikowany=hotnews.ro|data dostępu=2015-11-17|język=ro}}</ref>. Stanowisko to zajmował do września 2016.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Ministrowie Spraw Zagranicznych Rumunii}}
{{Premierzy Rumunii}}
{{Rząd Mihaia Răzvana Ungureanu}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ungureanu, Mihai Răzvan}}
[[Kategoria:Premierzy Rumunii]]
[[Kategoria:Rumuńscy dyplomaci]]
[[Kategoria:Rumuńscy historycy]]
[[Kategoria:Rumuńscy ministrowie spraw zagranicznych]]
[[Kategoria:Rumuńscy senatorowie]]
[[Kategoria:Politycy Partii Demokratyczno-Liberalnej]]
[[Kategoria:Politycy Partii Narodowo-Liberalnej (Rumunia)]]
[[Kategoria:Absolwenci uczelni w Jassach]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Jassach]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1968]]

title: Mihai Răzvan Ungureanu

Data i miejsce urodzenia: 22 września 1968 · Jassy

Okres:
od 9 lutego 2012 · do 7 maja 2012
od 28 grudnia 2004 · do 12 marca 2007

Poprzednik:
Cătălin Predoiu (p.o.)
Mircea Geoană

Następca:
Victor Ponta
Călin Popescu-Tăriceanu (p.o.)

Przynależność polityczna: Partia Narodowo-Liberalna


text:
# Bogusław Gierlach
Bogusław Gierlach (ur. 7 lipca 1930 w Wiśniewie, zm. 2 marca 2007 w Warszawie) – polski historyk i archeolog.

## Życiorys
Syn Stanisława i Apolonii z Pacheckich. Wychował się w Siedlcach, po ukończeniu szkoły powszechnej w 1943 kontynuował naukę w tajnym gimnazjum, gdzie lekcje powadzili nauczyciele przedwojennego Gimnazjum m. Bolesława Prusa. Po zakończeniu wojny ukończył drugą klasę w Siedlcach, a od sierpnia 1945 razem z rodziną zamieszkał w Gdańsku. W 1947 ukończył gimnazjum ogólnokształcące, a następnie trzyletnie liceum budowlane przy Gdańskich Technicznych Zakładach Naukowych. Po uzyskaniu tytułu technika budowlanego otrzymał nakaz pracy w przedsiębiorstwie budowlanym w Łodzi, równocześnie zdał egzaminy na Wydział Prawa na Uniwersytecie Łódzkim, ale nauki nie rozpoczął. Wrócił do Gdańska, zatrudnił się w firmie budowlanej i rozpoczął studia w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej przy Politechnice Gdańskiej, przerwał je otrzymując powołanie do służby wojskowej. Po przejściu do rezerwy drugi raz rozpoczął studia inżynierskie, przerwał je na drugim roku korzystając ze zmiany przepisów, które mówiły, że po ukończeniu szkoły średniej możliwe są studia tylko o tym samym profilu. W 1956 rozpoczął studia na kierunku Archeologia Pradziejowa i Wczesnośredniowieczna Uniwersytetu Warszawskiego, na trzecim roku studiów samodzielnie prowadził badania wykopaliskowe na Górze Zamkowej i terenie zespołu osadniczego w Wyszogrodzie. Uczestniczył również w badaniach prowadzonych w Szwajcarii, Wiślicy i na Polach Grunwaldzkich. Jesienią 1960 ukończył studia uzyskując stopień magistra, w grudniu tego samego roku z polecenia prof. Zdzisława Rajewskiego został zatrudniony na stanowisku konserwatora archeologicznego dla m.st. Warszawy w Urzędzie Konserwatorskim. Od wiosny 1961 prowadził badania powierzchniowe na terenie Starego i Nowego Miasta, a szczególnie na terenie Gnojnej Góry. W kolejnych latach badał teren Ogrodu Botanicznego, Jazdowa wraz z otoczeniem zamku. W 1961 i 1962 prowadził rozległe badania wykopaliskowego za terenie grodziska wczesnośredniowiecznego na Starym Bródnie, stanowiły one uzupełnienie prac prowadzonych przez dr. Krystynę Musianowicz. W 1966 zainicjował powstanie periodyku Warszawskie Materiały Archeologiczne, w 1970 obronił na Uniwersytecie Wrocławskim pracę doktorską Kowalstwo Mazowieckie. Od 1966 zasiadał Komisji Historii Starożytnej i Średniowiecznej Mazowsza przy Mazowieckim Ośrodku Badań Naukowych, po śmierci dr. Jerzego Antoniewicza w październiku 1970 został sekretarzem Komisji i pełnił tę funkcję do 1977. Równocześnie kierował pracami prowadzonymi na obszarze ośrodka kultu w Wyszogrodzie, zamku w Ciechanowie, zamku w Pułtusku i grodziska w Płońsku. Od lutego 1976 wykładał religioznawstwo na Wydziale Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Siedlcach, w 1977 złożył rezygnację z kierowania Mazowieckim Ośrodkiem Badań Naukowych i poświęcił się całkowicie pracy na uczelni, gdzie powierzono mu kierowanie utworzoną Pracownią Religioznawstwa. Równocześnie prowadził badania archeologiczne w Siedlcach, Krośnie i Wólce koło Krosna, a także w Krzemionkach i Modle koło Ciechanowa. Pełnił funkcję sekretarza redakcji Rocznika Mazowieckiego. W latach 1985–1988 odbył staż na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym im. M.W. Łomonosowa, obronił tam pracę habilitacyjną Chrystianizacja Rusi i Polski. Podobieństwa i różnice. W 1988 został dziekanem Wydziału Pedagogiki i Kultury, w następnym roku nostryfikował habilitację, a w 1991 przeszedł na emeryturę. Powrócił wówczas do MOBN, gdzie został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Naukowej. W 1992 zainicjował powstanie przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach zaocznych studiów pedagogicznych II stopnia. W tym samym roku założył w Pruszkowie Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr. 28, współorganizował powstanie Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu, gdzie przez pewien czas był prorektorem.
Pochowany na cmentarzu w Pruszkowie.

## Dorobek literacki
- Kowalstwo mazowieckie (1972)
- Studia nad archeologią średniowiecznego Mazowsza (1975)
- Stanowiska archeologiczne województwa ciechanowskiego (1977)
- Wierzenia i kult na Mazowszu Wschodnim i Podlasiu (1977)
- Kultura na Mazowszu od pradziejów po średniowiecze (1978)
- Sanktuaria słowiańskie (1980)
- Świt Mazowsza (1984)
- Początki chrześcijaństwa w Polsce (1988)
- Tak powstały Siedlce (2001)

## Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal 40 lecia PRL

title: Bogusław Gierlach

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Bogusław Gierlach
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 7 lipca 1930
 |miejsce urodzenia         = [[Wiśniew (powiat siedlecki)|Wiśniew]]
 |data śmierci              = 2 marca 2007
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |stopień lub tytuł naukowy = doktor habilitowany
 |jakich nauk               = historycznych
 |specjalność               = archeologia, historia religii
 |almamater                 = [[Uniwersytet Warszawski]]
 |doktorat data             = 1970
 |doktorat uczelnia         = [[Uniwersytet Wrocławski]]
 |doktorat dyscyplina       = historia
 |habilitacja data          = 1988
 |habilitacja uczelnia      = [[Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa]]
 |habilitacja dyscyplina    = [[historia]]
 |profesura data            =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{order|KZ|Z}} {{order|MPL40}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Bogusław Gierlach''' (ur. [[7 lipca]] [[1930]] w [[Wiśniew (powiat siedlecki)|Wiśniewie]], zm. [[2 marca]] [[2007]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski historyk i archeolog.

== Życiorys ==
[[Plik:Bogusław Gierlach (grób) 01.jpg|thumb|240px|Grób Bogusława Gierlacha na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie]]
Syn Stanisława i Apolonii z Pacheckich. Wychował się w [[Siedlce|Siedlcach]], po ukończeniu szkoły powszechnej w 1943 kontynuował naukę w tajnym gimnazjum, gdzie lekcje powadzili nauczyciele przedwojennego [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Siedlcach|Gimnazjum m. Bolesława Prusa]]. Po zakończeniu wojny ukończył drugą klasę w Siedlcach, a od sierpnia 1945 razem z rodziną zamieszkał w Gdańsku. W 1947 ukończył gimnazjum ogólnokształcące, a następnie trzyletnie liceum budowlane przy Gdańskich Technicznych Zakładach Naukowych. Po uzyskaniu tytułu technika budowlanego otrzymał nakaz pracy w przedsiębiorstwie budowlanym w Łodzi, równocześnie zdał egzaminy na Wydział Prawa na [[Uniwersytet Łódzki|Uniwersytecie Łódzkim]], ale nauki nie rozpoczął. Wrócił do Gdańska, zatrudnił się w firmie budowlanej i rozpoczął studia w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej przy [[Politechnika Gdańska|Politechnice Gdańskiej]], przerwał je otrzymując powołanie do służby wojskowej. Po przejściu do rezerwy drugi raz rozpoczął studia inżynierskie, przerwał je na drugim roku korzystając ze zmiany przepisów, które mówiły, że po ukończeniu szkoły średniej możliwe są studia tylko o tym samym profilu. W 1956 rozpoczął studia na kierunku Archeologia Pradziejowa i Wczesnośredniowieczna [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]], na trzecim roku studiów samodzielnie prowadził badania wykopaliskowe na Górze Zamkowej i terenie zespołu osadniczego w [[Wyszogród|Wyszogrodzie]]. Uczestniczył również w badaniach prowadzonych w [[Szwajcaria (Suwałki)|Szwajcarii]], [[Wiślica|Wiślicy]] i na [[Grunwald – Pole Bitwy|Polach Grunwaldzkich]]. Jesienią 1960 ukończył studia uzyskując stopień magistra, w grudniu tego samego roku z polecenia prof. [[Zdzisław Rajewski|Zdzisława Rajewskiego]] został zatrudniony na stanowisku konserwatora archeologicznego dla m.st. Warszawy w Urzędzie Konserwatorskim. Od wiosny 1961 prowadził badania powierzchniowe na terenie [[Stare Miasto w Warszawie|Starego]] i [[Nowe Miasto (Warszawa)|Nowego Miasta]], a szczególnie na terenie Gnojnej Góry. W kolejnych latach badał teren [[Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego|Ogrodu Botanicznego]], [[Ujazdów (Warszawa)|Jazdowa]] wraz z otoczeniem zamku. W 1961 i 1962 prowadził rozległe badania wykopaliskowego za terenie grodziska wczesnośredniowiecznego na [[Bródno-Podgrodzie|Starym Bródnie]], stanowiły one uzupełnienie prac prowadzonych przez dr. [[Krystyna Musianowicz|Krystynę Musianowicz]]. W 1966 zainicjował powstanie periodyku ''Warszawskie Materiały Archeologiczne'', w 1970 obronił na Uniwersytecie Wrocławskim pracę doktorską ''Kowalstwo Mazowieckie''. Od 1966 zasiadał Komisji Historii Starożytnej i Średniowiecznej Mazowsza przy Mazowieckim Ośrodku Badań Naukowych, po śmierci dr. Jerzego Antoniewicza w październiku 1970 został sekretarzem Komisji i pełnił tę funkcję do 1977. Równocześnie kierował pracami prowadzonymi na obszarze ośrodka kultu w Wyszogrodzie, [[Zamek w Ciechanowie|zamku w Ciechanowie]], [[Zamek w Pułtusku|zamku w Pułtusku]] i grodziska w [[Płońsk]]u. Od lutego 1976 wykładał religioznawstwo na Wydziale Pedagogicznym [[Uniwersytet w Siedlcach|Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Siedlcach]], w 1977 złożył rezygnację z kierowania Mazowieckim Ośrodkiem Badań Naukowych i poświęcił się całkowicie pracy na uczelni, gdzie powierzono mu kierowanie utworzoną Pracownią Religioznawstwa. Równocześnie prowadził badania archeologiczne w Siedlcach, [[Krosno|Krośnie]] i Wólce koło Krosna, a także w [[Krzemionki|Krzemionkach]] i [[Modła (powiat ciechanowski)|Modle koło Ciechanowa]]. Pełnił funkcję sekretarza redakcji Rocznika Mazowieckiego. W latach 1985–1988 odbył staż na [[Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa|Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym im. M.W. Łomonosowa]], obronił tam pracę habilitacyjną ''Chrystianizacja Rusi i Polski. Podobieństwa i różnice''. W 1988 został dziekanem Wydziału Pedagogiki i Kultury, w następnym roku nostryfikował habilitację, a w 1991 przeszedł na emeryturę. Powrócił wówczas do MOBN, gdzie został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Naukowej. W 1992 zainicjował powstanie przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach zaocznych studiów pedagogicznych II stopnia. W tym samym roku założył w [[Pruszków|Pruszkowie]] Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr. 28, współorganizował powstanie Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu, gdzie przez pewien czas był prorektorem.

Pochowany na [[Cmentarz parafialny w Pruszkowie|cmentarzu w Pruszkowie]].

== Dorobek literacki ==
* Kowalstwo mazowieckie (1972)
* Studia nad archeologią średniowiecznego Mazowsza (1975)
* Stanowiska archeologiczne województwa ciechanowskiego (1977)
* Wierzenia i kult na Mazowszu Wschodnim i Podlasiu (1977)
* Kultura na Mazowszu od pradziejów po średniowiecze (1978)
* Sanktuaria słowiańskie (1980)
* Świt Mazowsza (1984)
* Początki chrześcijaństwa w Polsce (1988)
* Tak powstały Siedlce (2001)

== Odznaczenia ==
* Złoty Krzyż Zasługi
* Medal 40 lecia PRL

== Bibliografia ==
* [http://mazowsze.hist.pl/17/Rocznik_Mazowiecki/393/2008/12785/ Krzysztof Zwoliński, ''Bogusław Gierlach (1930-2007).'' Rocznik Mazowiecki 20/2008 s. 72-79]
* {{Cytuj stronę | url = http://archiwum2.wisniew.pl/znani-wisniewiacy/24864-Dr-hab-Boguslaw-Gierlach-193-2-7- | tytuł = Dr hab. Bogusław Gierlach (1930-2007), Urząd Gminy Wiśniew | opublikowany = archiwum2.wisniew.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20190308081549/http://archiwum2.wisniew.pl/znani-wisniewiacy/24864-Dr-hab-Boguslaw-Gierlach-193-2-7- | zarchiwizowano = 2019-03-08}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gierlach, Bogusław}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Polscy archeolodzy]]
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Gdańskiem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Siedlcami]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 2007]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu w Siedlcach]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie]]

title: Bogusław Gierlach

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 7 lipca 1930 · Wiśniew

Data i miejsce śmierci: 2 marca 2007 · Warszawa

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski

Doktorat: 1970 – historia · Uniwersytet Wrocławski

Habilitacja: 1988 – historia · Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa