text:
# Skniłów (stacja kolejowa)
Skniłów (ukr. Скнилів, ros. Скнилов) – stacja kolejowa we Lwowie, w obwodzie lwowskim, na Ukrainie. Zlokalizowana jest w pobliżu portu lotniczego Lwów.
Istniała przed II wojną światową.
W 2019 roku prezes Kolei Ukraińskich zapowiedział na 2020 rok doprowadzenie normalnotorowego toru od granicy polsko-ukraińskiej w Mościskach II do stacji Skniłów. W 2023 roku poinformowano o zakończeniu projektowania linii normalnotorowej oraz zapowiedziano realizację prac budowlanych na 2024 rok. Na stacji planowane jest wybudowanie nowego dworca nastawionego na obsługę ruchu z Polski oraz terminalu logistycznego do 2026 roku.

title: Skniłów (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Skniłów
 |nazwa oryginalna           = Скнилів
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = UKR
 |miejscowość                = [[Lwów]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              =
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 3
 |kasy                       =
 |linie kolejowe             =
* [[linia kolejowa Lwów – Stryj|Lwów – Stryj]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Lwów
 |współrzędne                = 49,8210N 23,9349E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Skniłów''' ([[język ukraiński|ukr.]] Скнилів, [[język rosyjski|ros.]] Скнилов) – [[stacja kolejowa]] we [[Lwów|Lwowie]], w [[obwód lwowski|obwodzie lwowskim]], na [[Ukraina|Ukrainie]]. Zlokalizowana jest w pobliżu [[Port lotniczy Lwów|portu lotniczego Lwów]].

Istniała przed II wojną światową<ref>[http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P49_S38_LWOW_1925_300dpi_bcuj302576-291884.jpg Mapa WIG ''Lwów'']</ref>.

W 2019 roku prezes Kolei Ukraińskich zapowiedział na 2020 rok doprowadzenie normalnotorowego toru od granicy polsko-ukraińskiej w [[Mościska II|Mościskach II]] do stacji Skniłów<ref>{{Cytuj |autor = Michał Szymajda |tytuł = Ukraińcy dociągną do polskiej granicy europejski tor. "W 3 i pół godziny z Krakowa do Lwowa" |data = 2019-11-29 |data dostępu = 2019-12-02 |opublikowany = www.rynek-kolejowy.pl |url = https://www.rynek-kolejowy.pl/mobile/koleje-ukrainskie-chca-dociagnac-do-polskiej-granicy-europejski-tor-94581.html |język = pl}}</ref>. W 2023 roku poinformowano o zakończeniu projektowania linii normalnotorowej oraz zapowiedziano realizację prac budowlanych na 2024 rok. Na stacji planowane jest wybudowanie nowego dworca nastawionego na obsługę ruchu z [[Polska|Polski]] oraz terminalu logistycznego do 2026 roku<ref name="rk-20231108">{{Cytuj stronę | url = https://www.rynek-kolejowy.pl/wiadomosci/uz-budowa-torow-1435-mm-od-granicy-do-lwowa-mozliwa-w-2024-roku-115981.html | tytuł = UZ: Budowa torów 1435 mm od granicy do Lwowa możliwa w 2024 roku | autor = Michał Szymajda | data = 2023-11-08 | praca = Rynek Kolejowy | opublikowany = ZDG TOR Sp. z o.o. | język = pl | data dostępu = 2023-11-08}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://railway.lviv.ua railway.lviv.ua]
* [https://railwayz.info/photolines/station/2397 Фотолинии]

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Skniłów
|linia         = [[linia kolejowa Lwów – Stryj|Lwów – Stryj]]
|kilometr      = 1485,9
|poprzedni     = [[Lwów (stacja kolejowa)|Lwów]]
|poprzedni_km  = 4,9
|następny      = [[Obroszyn (stacja kolejowa)|Obroszyn]]
|następny_km   = 5,5
|inne          =
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia        = Rudno – Skniłów
|kilometr     =
|poprzedni     = [[Rudno (stacja kolejowa)|Rudno]]
|poprzedni_km  =
}}
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia        = Zimna Woda – Skniłów
|kilometr     =
|poprzedni     = [[Zimna Woda (przystanek kolejowy)|Zimna Woda]]
|poprzedni_km  =
}}
{{Stacja kolejowa/sąsiednie wiersz
|linia        = Gorodoćka – Skniłów
|kilometr     =
|poprzedni     = [[Gorodoćka]]
|poprzedni_km  =
}}
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe we Lwowie]]

title: SkniłówСкнилів

Państwo: Ukraina

Miejscowość: Lwów


text:
# Estádio Comentarista Arnando Oliveira
Estádio Comentarista Arnando Oliveira – stadion piłkarski w Camaçari, w stanie Bahia, w Brazylii, na którym swoje mecze rozgrywa klub Camaçari Futebol Clube i Sport Clube Camaçariense.

wikiname: plwiki

title: Estádio Comentarista Arnando Oliveira

in_language: pl

wikitext:
{{Stadion infobox
 |nazwa                 = Estádio Comentarista Arnando Oliveira
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |pełna nazwa           =
 |przydomek             = Carneirão
 |poprzednia nazwa      =
 |państwo               = BR-BA
 |miejscowość           =
 |adres                 = Parque Industrial Leste s/n – Camaçari
 |architekt             =
 |koszt budowy          =
 |data budowy           =
 |data otwarcia         =
 |data przebudowy       =
 |data zamknięcia       =
 |właściciel            =
 |operator              =
 |klub                  = Camaçari Futebol Clube<br />Sport Clube Camaçariense
 |inauguracja           =
 |pojemność stadionu    = 10 000
 |rekordowa frekwencja  =
 |oświetlenie           =
 |wymiary boiska        =
 |nawierzchnia boiska   = trawiasta
 |długość toru          =
 |nawierzchnia toru     =
 |dodatkowe wyposażenie =
 |współrzędne           = 12°43′1.01″S 38°18′55.26″W
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Estádio Comentarista Arnando Oliveira''' – stadion [[piłka nożna|piłkarski]] w [[Camaçari]], w stanie [[Bahia]], w [[Brazylia|Brazylii]], na którym swoje mecze rozgrywa klub [[Camaçari Futebol Clube]] i [[Sport Clube Camaçariense]].

[[Kategoria:Stadiony piłkarskie w Brazylii]]
[[Kategoria:Stadiony w Bahia]]
[[Kategoria:Camaçari]]

title: Estádio Comentarista Arnando Oliveira

Państwo: Brazylia

Stan: Bahia

Adres: Parque Industrial Leste s/n – Camaçari

Klub: Camaçari Futebol Clube · Sport Clube Camaçariense

Nawierzchnia boiska: trawiasta


text:
# Marta Wawrzynkowska
Marta Wawrzynkowska (ur. 19 czerwca 1992 w Kępnie) – polska piłkarka ręczna, bramkarka, aktualnie reprezentująca barwy islandzkiego klubu Íþróttabandalag Vestmannaeyja.

## Kariera sportowa
Jest wychowanką klubu KKS Polonia Kępno, swoją karierę kontynuowała w SMS Gliwice (2008-2011), w tym okresie była systematycznie powoływana do reprezentacji Polski juniorek oraz młodzieżówki. W 2010 roku w Otwartych mistrzostwach Europy U-18 w piłce ręcznej kobiet w Göteborgu wywalczyła wraz z reprezentacją 4 miejsce. Rok później będąc już zawodniczką SPR Olkusz brała udział w Mistrzostwach Europy U-19 w piłce ręcznej kobiet w Holandii.
W 2012 roku przeszła do superligowego KSS Kielce. Wraz z reprezentacją U20 wzięła udział w turnieju kwalifikacyjnym Mistrzostw świata U-20 w piłce ręcznej kobiet awansując do imprezy głównej, która odbywała się w Czechach. W wygranym meczu 1/16 przeciwko Brazylii (23:20) Marta otrzymała wyróżnienie MVP. Ostatecznie zajęła 8 miejsce (na 24) wśród najlepszych bramkarek ze skutecznością na poziomie 38.3%. Po tych sukcesach została dostrzeżona przez Kima Rasmussena, dzięki czemu otrzymała w październiku 2012 powołanie na konsultację szkoleniową reprezentacji Polski.
W 2013 roku postanowiła kontynuować karierę w Olimpii Beskid Nowy Sącz, z którą związała się rocznym kontraktem.
W sezonie 2014/2015 zawodniczka przeniosła się do drugoligowego Voss HK w Norwegii i już w pierwszym sezonie została wybraną najlepszą bramkarką. Rok później reprezentowała barwy Fana IL Bergen jednak jej przygoda w drużynie w drugim co do wielkości mieście Norwegii trwała zaledwie pół sezonu, w drugiej rundzie przeniosła się do Skrim Kongsberg. W 2016/2017 zakontraktowana została w HK Halden, jednak drużyna z powodu problemów finansowych wycofała się z rozgrywek w marcu 2017 roku i zawodniczka postanowiła wrócić do Polski.
W kwietniu 2017 roku trafiła do Pogoni Szczecin. W sierpniu 2019 przeniosła się do Islandii, gdzie reprezentuje barwy Íþróttabandalag Vestmannaeyja.

## Sukcesy
Indywidualne
- Ósma bramkarka na Mistrzostwach Świata U20 w 2012 roku
- Wybrana najlepszą bramkarką 2. Division w Norwegii w sezonie 2014/2015
- Wielokrotnie wybierana do "Najlepszej siódemki kolejki" według portalu sportowefakty.pl[5][6][7][8]

Klubowe
- Puchar Polski:
  -  2018, 2019
- EHF Challenge Cup:
  -  2019

title: Marta Wawrzynkowska

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko            = Marta Wawrzynkowska
 |imię i nazwisko org        =
 |dyscyplina                 = piłka ręczna
 |grafika                    =
 |opis grafiki               =
 |pełne imię i nazwisko      =
 |imię i nazwisko urodzenia  =
 |data urodzenia             = [[19 czerwca]] [[1992]]
 |miejsce urodzenia          = [[Kępno]]
 |data śmierci               =
 |miejsce śmierci            =
 |obywatelstwo               =
 |wzrost                     = 173 cm
 |pozycja                    = [[bramkarz|bramkarka]]
 |klub                       = Íþróttabandalag Vestmannaeyja
 |numer w klubie             = 27
 |trener                     =
 |kariera juniorska          =
 |kariera seniorska          = ! 2008–2011 ! SMS Gliwice                                                 !    !
! 2011–2012 ! SPR Olkusz                                                !    !
! 2012–2013 ! KSS Kielce                                              !    !
! 2013–2014 ! Olimpia Beskid Nowy Sącz                                             !    !
! 2014–2015 ! Voss HK                                             !    !
! 2015–2016 ! Fana IL Bergen                                              !    !
! 2015–2016 ! Skrim Kongsberg                                               !    !
! 2016–2017 ! HK Halden                                                !    !
! 2016–2017 ! [[Pogoń Szczecin (piłka ręczna kobiet)|SPR Pogoń Szczecin]] ! 6 ! 0
! 2017–2018 ! [[Pogoń Szczecin (piłka ręczna kobiet)|SPR Pogoń Szczecin]] ! 23 ! 1
! 2018–2019 ! [[Pogoń Szczecin (piłka ręczna kobiet)|SPR Pogoń Szczecin]] ! 17 ! 3
! 2019– ! Íþróttabandalag Vestmannaeyja ! !
 |data seniorzy              =
 |kariera reprezentacyjna    =
 |data reprezentacja         =
 |kariera trenerska          =
 |faksymile                  =
 |opis faksymile             =
 |medale                     =
 |odznaczenia                =
 |commons                    =
 |wikicytaty                 =
 |www                        =
}}
'''Marta Wawrzynkowska''' (ur. [[19 czerwca]] [[1992]] w [[Kępno|Kępnie]]) – [[polska]] [[piłka ręczna|piłkarka ręczna]], [[bramkarz|bramkarka]], aktualnie reprezentująca barwy islandzkiego klubu Íþróttabandalag Vestmannaeyja.

== Kariera sportowa ==
Jest wychowanką klubu KKS Polonia Kępno, swoją karierę kontynuowała w SMS Gliwice (2008-2011), w tym okresie była systematycznie powoływana do reprezentacji Polski juniorek oraz młodzieżówki. W 2010 roku w [[Otwarte mistrzostwa Europy U-18 w piłce ręcznej kobiet|Otwartych mistrzostwach Europy U-18 w piłce ręcznej kobiet]] w Göteborgu wywalczyła wraz z reprezentacją 4 miejsce. Rok później będąc już zawodniczką [[SPR Olkusz]] brała udział w [[Mistrzostwa Europy U-19 w piłce ręcznej kobiet|Mistrzostwach Europy U-19 w piłce ręcznej kobiet]] w Holandii.

W 2012 roku przeszła do superligowego [[KSS Kielce]]. Wraz z reprezentacją U20 wzięła udział w turnieju kwalifikacyjnym [[Mistrzostwa świata U-20 w piłce ręcznej kobiet|Mistrzostw świata U-20 w piłce ręcznej kobiet]] awansując do imprezy głównej, która odbywała się w [[Czechy|Czechach]]. W wygranym meczu 1/16 przeciwko Brazylii (23:20) Marta otrzymała wyróżnienie MVP. Ostatecznie zajęła 8 miejsce (na 24) wśród najlepszych bramkarek ze skutecznością na poziomie 38.3%. Po tych sukcesach została dostrzeżona przez Kima Rasmussena, dzięki czemu otrzymała w październiku 2012 powołanie na konsultację szkoleniową reprezentacji Polski<ref>{{cytuj stronę | url =http://www.cksport.pl/pokazWiadomosc/5996_zawodniczki_kss-u_powolane_do_reprezentacji.html | tytuł =Zawodniczki KSS-u powołane do reprezentacji
 | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = cksport.pl}}</ref>.

W 2013 roku postanowiła kontynuować karierę w Olimpii Beskid Nowy Sącz, z którą związała się rocznym kontraktem<ref>{{cytuj stronę | url =https://sportowefakty.wp.pl/pilka-nozna/369593/wawrzynkowska-i-olszowa-w-olimpii-beskidzie | tytuł =Wawrzynkowska i Olszowa w Olimpii-Beskidzie | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = sportowefakty.wp.pl}}</ref>.

W sezonie 2014/2015 zawodniczka przeniosła się do drugoligowego Voss HK w Norwegii i już w pierwszym sezonie została wybraną najlepszą bramkarką. Rok później reprezentowała barwy Fana IL Bergen jednak jej przygoda w drużynie w drugim co do wielkości mieście Norwegii trwała zaledwie pół sezonu, w drugiej rundzie przeniosła się do Skrim Kongsberg. W 2016/2017 zakontraktowana została w HK Halden, jednak drużyna z powodu problemów finansowych wycofała się z rozgrywek w marcu 2017 roku i zawodniczka postanowiła wrócić do Polski.

W kwietniu 2017 roku trafiła do Pogoni Szczecin<ref>{{cytuj stronę | url =http://szczecin.naszemiasto.pl/artykul/marta-wawrzynkowska-z-norwegii-do-pogoni-baltica,4057379,art,t,id,tm.html | tytuł =Marta Wawrzynkowska: z Norwegii do Pogoni Baltica | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = szczecin.naszemiasto.pl}}</ref>. W sierpniu 2019 przeniosła się do Islandii, gdzie reprezentuje barwy Íþróttabandalag Vestmannaeyja<ref>{{cytuj stronę | url =https://radioszczecin.pl/2,392532,pilkarki-reczne-pogoni-w-nowych-klubach | tytuł =Piłkarki ręczne Pogoni w nowych klubach | data dostępu = 2019-09-01| język = pl | opublikowany = radioszczecin.pl}}</ref>.

== Sukcesy ==
; Indywidualne
* Ósma bramkarka na Mistrzostwach Świata U20 w 2012 roku
* Wybrana najlepszą bramkarką 2. Division w Norwegii w sezonie 2014/2015
* Wielokrotnie wybierana do "Najlepszej siódemki kolejki" według portalu sportowefakty.pl<ref>{{cytuj stronę | url =https://sportowefakty.wp.pl/pilka-reczna/384921/siodemka-2-kolejki-pgnig-superligi-kobiet | tytuł =Siódemka 2. kolejki PGNiG Superligi Kobiet | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = sportowefakty.wp.pl}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url =https://sportowefakty.wp.pl/pilka-reczna/327495/siodemka-8-kolejki-pgnig-superligi-kobiet | tytuł =Siódemka 8. kolejki PGNiG Superligi Kobiet | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = sportowefakty.wp.pl}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url =https://sportowefakty.wp.pl/pilka-reczna/311297/siodemka-2-kolejki-superligi-kobiet | tytuł =Siódemka 2. kolejki Superligi Kobiet | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = sportowefakty.wp.pl}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url =https://sportowefakty.wp.pl/pilka-reczna/327224/siodemka-5-kolejki-pgnig-superligi-kobiet | tytuł =Siódemka 5. kolejki PGNiG Superligi Kobiet | data dostępu = 2019-01-18| język = pl | opublikowany = sportowefakty.wp.pl}}</ref>

; Klubowe
* '''Puchar Polski:'''
** {{trofeum|medal|srebrny}} 2018, 2019
* '''EHF Challenge Cup:'''
** {{trofeum|medal|srebrny}} 2019

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://pogonhandball.pl/index.php/player/marta-wawrzynkowska/ | tytuł = Marta Wawrzynkowska | opublikowany = pogonhandball.pl | język = pl | data dostępu = 2019-01-18 | archiwum = https://web.archive.org/web/20190203125830/http://pogonhandball.pl/index.php/player/marta-wawrzynkowska/ | zarchiwizowano = 2019-02-03 }}

{{SORTUJ:Wawrzynkowska, Marta}}
[[Kategoria:Piłkarki ręczne Pogoni Szczecin]]
[[Kategoria:Polskie piłkarki ręczne]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kępnie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1992]]

title: · Marta Wawrzynkowska

Data i miejsce urodzenia: 19 czerwca 1992 · Kępno

Pozycja: bramkarka

Klub: Íþróttabandalag Vestmannaeyja

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

SMS Gliwice

SPR Olkusz

KSS Kielce

Olimpia Beskid Nowy Sącz

Voss HK

Fana IL Bergen
Skrim Kongsberg

HK Halden
SPR Pogoń Szczecin · 6 · (0)

SPR Pogoń Szczecin · 23 · (1)

SPR Pogoń Szczecin · 17 · (3)

Íþróttabandalag Vestmannaeyja


text:
# Velma Dunn
Velma Clancy Dunn, po mężu Ploessel (ur. 9 października 1918 w Monrovii w Kalifornii, zm. 8 maja 2007 w Whittier) – amerykańska skoczkini do wody.

## Lata młodości
Dunn urodziła się 9 października 1918 w Monrovii jako jedyne dziecko architekta i nauczycielki, pochodzących z okolic Chicago. Skoki do wody zaczęła uprawiać w 1932 po obejrzeniu zawodów olimpijskich w tej dyscyplinie. W 1934 wystartowała w pierwszych zawodach.

## Kariera
W 1936 wystartowała na igrzyskach olimpijskich, na których zdobyła srebrny medal w skokach z wieży 10m z 33,63 pkt. Jej sukces został uwieczniony w drugiej części filmu dokumentalnego „Olimpiada”.

## Losy po zakończeniu kariery
Od 1940 pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego. Wraz z mężem w czasie wojny prowadziła również zespół baletu wodnego, organizowała kursy pierwszej pomocy, a także uczyła pływania synchronicznego. W 1980 odeszła na emeryturę. Niosła pochodnię olimpijską przed igrzyskami w 1996, 2000 i 2002. Zmarła 8 maja 2007 w Whittier.

## Życie prywatne
W latach 1943–1968 była żoną Howarda Ploessela, z którym miała dwoje dzieci: córkę Nancy i syna Dennisa.

title: Velma Dunn

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Velma Dunn
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = skoki do wody
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     = Velma Clancy Dunn-Ploessel
 |data urodzenia            = 9 października 1918
 |miejsce urodzenia         = [[Monrovia (Kalifornia)|Monrovia]]
 |data śmierci              = 8 maja 2007
 |miejsce śmierci           = [[Whittier (Kalifornia)|Whittier]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|USA|48}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Berlin|1936|skoki do wody|srebro|([[Skoki do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936 – skoki standardowe z wieży kobiet|skoki z wieży]])}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Velma Clancy Dunn''', po mężu '''Ploessel''' (ur. [[9 października]] [[1918]] w [[Monrovia (Kalifornia)|Monrovii]] w Kalifornii, zm. [[8 maja]] [[2007]] w [[Whittier (Kalifornia)|Whittier]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[skoki do wody|skoczkini do wody]].

== Lata młodości ==
Dunn urodziła się 9 października 1918 w [[Monrovia (Kalifornia)|Monrovii]] jako jedyne dziecko architekta i nauczycielki, pochodzących z okolic [[Chicago]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160911231133/http://library.la84.org/6oic/OralHistory/OHDunnPloessel.pdf | tytuł = Velma Dunn Ploessel | nazwisko = Hodak | imię = George A. | data = 1988 | opublikowany = la84.org | strony = 1 | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>. Skoki do wody zaczęła uprawiać w 1932 po obejrzeniu zawodów [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1932|olimpijskich]] w [[Skoki do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1932|tej dyscyplinie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160911231133/http://library.la84.org/6oic/OralHistory/OHDunnPloessel.pdf | tytuł = Velma Dunn Ploessel | nazwisko = Hodak | imię = George A. | data = 1988 | opublikowany = la84.org | strony = 2 | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>. W 1934 wystartowała w pierwszych zawodach<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160911231133/http://library.la84.org/6oic/OralHistory/OHDunnPloessel.pdf | tytuł = Velma Dunn Ploessel | nazwisko = Hodak | imię = George A. | data = 1988 | opublikowany = la84.org | strony = 3 | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>.

== Kariera ==
W 1936 wystartowała na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|igrzyskach olimpijskich]], na których zdobyła srebrny medal w skokach z wieży 10m z 33,63 pkt<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1936/DIV/womens-platform.html | tytuł = Diving at the 1936 Berlin Summer Games: Women's Platform | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-10-09 | archiwum = https://web.archive.org/web/20121111152259/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1936/DIV/womens-platform.html | zarchiwizowano = 2012-11-11 }}</ref>. Jej sukces został uwieczniony w drugiej części filmu dokumentalnego „[[Olimpiada (film 1938)|Olimpiada]]”<ref name="imdb">{{IMDb|osoba|1748397}}</ref><ref name="filmweb">{{Filmweb|osoba|371682}}</ref>.

== Losy po zakończeniu kariery ==
Od 1940 pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160911231133/http://library.la84.org/6oic/OralHistory/OHDunnPloessel.pdf | tytuł = Velma Dunn Ploessel | nazwisko = Hodak | imię = George A. | data = 1988 | opublikowany = la84.org | strony = 17 | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>. Wraz z mężem w czasie wojny prowadziła również zespół baletu wodnego, organizowała kursy pierwszej pomocy, a także uczyła pływania synchronicznego<ref>{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160911231133/http://library.la84.org/6oic/OralHistory/OHDunnPloessel.pdf | tytuł = Velma Dunn Ploessel | nazwisko = Hodak | imię = George A. | data = 1988 | opublikowany = la84.org | strony = 17-18 | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>. W 1980 odeszła na emeryturę{{r|latimes}}. Niosła pochodnię olimpijską przed igrzyskami w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|1996]], [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2000|2000]] i [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2002|2002]]<ref name="latimes">{{Cytuj stronę | url = http://articles.latimes.com/2007/may/18/local/me-ploessel18 | tytuł = Velma Dunn Ploessel, 88; Olympic diving medalist, PE instructor | nazwisko = Noland | imię = Claire | data = 2007-05-18 | opublikowany = [[Los Angeles Times|latimes.com]] | język = en | data dostępu = 2014-10-09}}</ref>. Zmarła 8 maja 2007 w [[Whittier (Kalifornia)|Whittier]]{{r|latimes}}.

== Życie prywatne ==
W latach 1943–1968 była żoną Howarda Ploessela, z którym miała dwoje dzieci{{r|imdb|filmweb}}: córkę Nancy i syna Dennisa{{r|latimes}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/du/velma-dunn-1.html | tytuł = Velma Dunn | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-10-09 | archiwum = https://web.archive.org/web/20121019045256/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/du/velma-dunn-1.html | zarchiwizowano = 2012-10-19 }}

{{SORTUJ:Dunn, Velma}}
[[Kategoria:Amerykańscy skoczkowie do wody]]
[[Kategoria:Amerykańscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Berlin 1936)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Amerykańscy nauczyciele]]
[[Kategoria:Skoczkowie do wody na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 2007]]

title: · Velma Dunn

Pełne imię i nazwisko: Velma Clancy Dunn-Ploessel

Data i miejsce urodzenia: 9 października 1918 · Monrovia

Data i miejsce śmierci: 8 maja 2007 · Whittier

title: Dorobek medalowy

srebro: Berlin 1936 · skoki do wody · (skoki z wieży)


text:
# Szalone przygody Kaczora Donalda
Szalone przygody Kaczora Donalda (ang. Donald Duck: Quack Attack, znane również jako Donald Duck: Goin' Quackers w Stanach Zjednoczonych) – komputerowa gra platformowa stworzona przez Ubisoft Montreal i Disney Interactive, wydana przez Ubisoft na różnorakie konsole oraz komputery osobiste z systemem Windows. Dwie bardzo podobne gry 2D z tym samym tytułem zostały wydane na konsole Game Boy Color oraz Game Boy Advance, z czego ta na drugą z wymienionych została nazwana Donald Duck Advance.
Gra została stworzona jako hołd dla Carla Barksa, który umarł w 2000 roku.
Amerykańską nazwę (Goin' Quackers) nosi również album muzyczny o Kaczorze Donaldzie wydany w 1980, jednakże poza tytułem nie ma żadnych zamierzonych podobieństw pomiędzy grą a albumem.
Muzyka gry została skomponowana przez Shawna K. Clementa.

## Rozgrywka
Szalone Przygody wymaga od gracza poruszania się po różnych lokacjach, jak las lub miasto, omijając przeszkody. Punkt widzenia zmienia się wraz z poziomami pomiędzy dwuwymiarowym side-scrollerem i trójwymiarową platformówką

## Fabuła
Szalone przygody Kaczora Donalda zaczynają się transmisją telewizyjną Kaczki Daisy z odkrycia tajnej siedziby złego magika Merlocka. Daisy zostaje jednak porwana przez Merlocka podczas reportażu. Kaczor Donald zamierza znaleźć ją z pomocą nowego wynalazku Diodaka, „Turbo Tuby Teleporterskiej”, który umożliwi znalezienie Merlocka i Daisy. Podczas swojej przygody, Donald będzie musiał m.in. walczyć ze swoim arcywrogiem Gogusiem Kwabotynem, odzyskać części „Turbo Tuby Teleporterskiej”, odwrócić czar, jaki Merlock rzucił na zabawki Hyzia, Dyzia i Zyzia. Innymi postaciami pojawiającymi się w grze są między innymi Bracia Be i Magika De Czar.

title: Szalone przygody Kaczora Donalda

wikitext:
{{Gra komputerowa infobox
 |tytuł                 = Szalone przygody Kaczora Donalda
 |tytuł oryginalny      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |producent             = [[Ubisoft Montreal]], [[Disney Interactive]]
 |wydawca               = [[Ubisoft]]
 |dystrybutor           = PL: [[cdp.pl|CD Projekt]]<ref>http://twin-carts.pl/ps2/donald_duck_quack_attack.jpg</ref>
 |seria gier            =
 |reżyser               =
 |projektant            =
 |artysta               =
 |główny programista    =
 |scenarzysta           =
 |kompozytor            =
 |licencja              =
 |silnik                =
 |format obrazu         =
 |aktualna wersja       =
 |data wydania          = '''Game Boy Color''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|19 października 2000}}
{{wydanie gry|PAL|PAL|20 października 2000}}
{{wydanie gry|Japonia|JPN|1 grudnia 2000}}

'''Windows''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|9 listopada 2000}}
{{wydanie gry|Polska|POL|11 maja 2006 (nowa edycja)<ref>{{Cytuj stronę |url=https://archive.is/20120803165644/http://www.gram.pl/prod_9Qvr1_Szalone_przygody_Kaczora_Donalda.html |tytuł= Szalone przygody Kaczora Donalda |opublikowany=gram.pl |data dostępu=2008-12-02}}</ref>
2002 (stara edycja)}}

'''PlayStation''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|14 listopada 2000}}
{{wydanie gry|PAL|PAL|15 grudnia 2000}}

'''Nintendo 64''':
{{wydanie gry|PAL|PAL|8 grudnia 2000}}
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|20 grudnia 2000}}

'''Dreamcast''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|13 grudnia 2000}}
{{wydanie gry|PAL|PAL|15 grudnia 2000}}

'''PlayStation 2''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|13 grudnia 2000}}
{{wydanie gry|PAL|PAL|22 grudnia 2000}}
{{wydanie gry|Japonia|JPN|8 marca 2001}}

'''GameCube''':
{{wydanie gry|Stany Zjednoczone|USA|25 marca 2002}}
{{wydanie gry|PAL|PAL|3 maja 2002}}
 |gatunek               = [[Komputerowa gra platformowa|platformówka]]
 |tryby gry             = [[gra jednoosobowa]]
 |kategorie wiekowe     = [[Entertainment Software Rating Board|ESRB]]: Everyone
[[Pan European Game Information|PEGI]]: 3+
[[Entertainment and Leisure Software Publishers Association|ELSPA]]: 3+
 |język                 =
 |platforma             = [[Sega Dreamcast|Dreamcast]], [[Game Boy Color]], [[GameCube]], [[Nintendo 64]], [[PlayStation]], [[PlayStation 2]], [[Microsoft Windows|Windows]]
 |nośniki               =
 |wymagania             =
 |kontrolery            =
 |rozdzielczość natywna =
 |www                   =
}}
'''Szalone przygody Kaczora Donalda''' ([[język angielski|ang.]] ''Donald Duck: Quack Attack'', znane również jako ''Donald Duck: Goin' Quackers'' w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]) – [[komputerowa gra platformowa]] stworzona przez [[Ubisoft Montreal]] i [[Disney Interactive Studios|Disney Interactive]], wydana przez [[Ubisoft]] na różnorakie konsole oraz komputery osobiste z systemem [[Microsoft Windows|Windows]]. Dwie bardzo podobne gry 2D z tym samym tytułem zostały wydane na konsole [[Game Boy Color]] oraz [[Game Boy Advance]], z czego ta na drugą z wymienionych została nazwana ''Donald Duck Advance''.

Gra została stworzona jako hołd dla [[Carl Barks|Carla Barksa]], który umarł w 2000 roku<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.allgame.com/cg/agg.dll?p=agg&sql=1:25 444~T3| tytuł = Donald Duck: Goin' Quackers Credits| data dostępu = 2008-07-05| opublikowany = [[Allgame]]}}</ref>.

[[Stany Zjednoczone|Amerykańską]] nazwę (''Goin' Quackers'') nosi również album muzyczny o Kaczorze Donaldzie wydany w 1980, jednakże poza tytułem nie ma żadnych zamierzonych podobieństw pomiędzy grą a albumem<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.allmusic.com/album/goin-quackers-r113519| tytuł = Goin' Quackers : Track Listing| data dostępu = 2008-07-05| opublikowany = [[AllMusic]]}}</ref>.

Muzyka gry została skomponowana przez Shawna K. Clementa.

== Rozgrywka ==
''Szalone Przygody'' wymaga od gracza poruszania się po różnych lokacjach, jak las lub miasto, omijając przeszkody. Punkt widzenia zmienia się wraz z poziomami pomiędzy dwuwymiarowym [[side-scroller]]em i trójwymiarową platformówką

== Fabuła ==
''Szalone przygody Kaczora Donalda'' zaczynają się transmisją telewizyjną [[Kaczka Daisy|Kaczki Daisy]] z odkrycia tajnej siedziby złego magika [[Merlock (Disney)|Merlocka]]. Daisy zostaje jednak porwana przez Merlocka podczas reportażu. [[Kaczor Donald]] zamierza znaleźć ją z pomocą nowego wynalazku [[Diodak]]a, „Turbo Tuby Teleporterskiej”, który umożliwi znalezienie Merlocka i Daisy. Podczas swojej przygody, Donald będzie musiał m.in. walczyć ze swoim arcywrogiem [[Goguś Kwabotyn|Gogusiem Kwabotynem]], odzyskać części „Turbo Tuby Teleporterskiej”, odwrócić czar, jaki Merlock rzucił na zabawki [[Hyzio, Dyzio i Zyzio|Hyzia, Dyzia i Zyzia]]. Innymi postaciami pojawiającymi się w grze są między innymi [[Bracia Be]] i [[Magika De Czar]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:2000 w grach komputerowych]]
[[Kategoria:Gry na platformę Dreamcast]]
[[Kategoria:Gry na platformę Game Boy Color]]
[[Kategoria:Gry na platformę GameCube]]
[[Kategoria:Gry na platformę Nintendo 64]]
[[Kategoria:Gry na platformę PlayStation]]
[[Kategoria:Gry na platformę PlayStation 2]]
[[Kategoria:Gry na platformę Windows]]
[[Kategoria:Platformowe gry komputerowe]]
[[Kategoria:Gry wydane przez Ubisoft Entertainment]]
[[Kategoria:Gry z Kaczorem Donaldem]]

title: Szalone przygody Kaczora Donalda

Producent: Ubisoft Montreal, Disney Interactive

Wydawca: Ubisoft

Dystrybutor: PL: CD Projekt

Data wydania: Game Boy Color: · USA: 19 października 2000 · PAL: 20 października 2000 · JPN: 1 grudnia 2000 · Windows: · USA: 9 listopada 2000 · POL: 11 maja 2006 (nowa edycja) · 2002 (stara edycja) · PlayStation: · USA: 14 listopada 2000 · PAL: 15 grudnia 2000 · Nintendo 64: · PAL: 8 grudnia 2000 · USA: 20 grudnia 2000 · Dreamcast: · USA: 13 grudnia 2000 · PAL: 15 grudnia 2000 · PlayStation 2: · USA: 13 grudnia 2000 · PAL: 22 grudnia 2000 · JPN: 8 marca 2001 · GameCube: · USA: 25 marca 2002 · PAL: 3 maja 2002

Gatunek: platformówka

Tryby gry: gra jednoosobowa

Kategorie wiekowe: ESRB: Everyone · PEGI: 3+ · ELSPA: 3+

Platforma: Dreamcast, Game Boy Color, GameCube, Nintendo 64, PlayStation, PlayStation 2, Windows


text:
# Christel i Eckhard Wehage
Christel i Eckhard Wehage (Christel Wehage: ur. 15 grudnia 1946 w Wolmirstedt; Eckhard Wehage: ur. 8 lipca 1948 w Berßel k. Osterwieck; oboje zm. 10 marca 1970 w Berlinie) – wschodnioniemieckie małżeństwo, które zmarło śmiercią samobójczą po nieudanej próbie uprowadzenia samolotu w celu ucieczki do RFN. Zaliczani są do ofiar śmiertelnych związanych z istnieniem Muru Berlińskiego.

## Okoliczności ucieczki i śmierci
Urodzony w Berßel k. Osterwieck Eckhard Wehage już w wieku 15 lat podjął kilka prób ucieczki do Niemiec Zachodnich. Zarówno pierwsza przez Morze Bałtyckie przy pomocy łodzi, jak i kolejna poprzez terytorium Czechosłowacji zakończyły się niepowodzeniem, w związku z czym skazany został pod zarzutem ucieczki z kraju (Republikflucht) na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. W 1967 r. został żołnierzem Volksmarine zobowiązując się do zawodowej służby wojskowej na okres 10 lat. Przydzielony do bazy marynarki NRD w Stralsundzie pełnił służbę na stawiaczu min oraz awansował do stopnia starszego bosmana. W latach służby poślubił również poznaną w międzyczasie i pochodzącą z okolic Magdeburga psychoterapeutkę Christel Zinke. Wobec licznych trudności materialnych, jak i problemów mieszkaniowych przekładających się na przeszkody w planowaniu potomstwa, zdesperowani małżonkowie zdecydowali się w 1970 r. na ucieczkę z NRD.
Spotkawszy się dzień wcześniej w Berlinie Wschodnim i wynajmując pokój w hotelu przy lotnisku Schönefeld, 10 marca 1970 r. o godz. 8.00 para udała się wraz z 15 dalszymi pasażerami na pokład należącego do linii Interflug samolotu An-24 lecącego do Lipska. Uzbrojeni w ukradziony wcześniej przez Eckharda Wehage pistolet typu Makarow krótko po starcie zagrozili jednej ze stewardes postrzeleniem, po czym wymusili lot do Hanoweru. Pilotom udało się jednak zablokować drzwi do kokpitu oraz zawiadomić służby bezpieczeństwa. Próby otwarcia kabiny przez przestrzelenie zamka nie przyniosły rezultatu. Po ogłoszeniu lądowania awaryjnego na zachodnioberlińskim lotnisku Tempelhof pod pozorem braku paliwa, załodze udało się skierować maszynę bez wiedzy porywaczy z powrotem w kierunku Schönefeld. Dowiedziawszy się o powrotnym lądowaniu na tymże lotnisku małżonkowie popełnili przy pomocy posiadanego pistoletu samobójstwo.

## Następstwa
Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego NRD zatuszowało przyczynę śmierci małżonków podając jako oficjalną jej wersję wypadek samochodowy podczas podróży do Rostocku. Rodziców ofiar poddano inwigilacji, zwłoki pochowano po uprzednim skremowaniu na jednym z cmentarzy Magdeburga. Członkowie załogi uprowadzonego samolotu otrzymali z rąk ministra bezpieczeństwa Ericha Mielke złote odznaki zasług NVA, na wniosek ministerstwa uhonorowano ich także nagrodami rzeczowymi. Po zjednoczeniu Niemiec zaliczono małżonków do ofiar śmiertelnych związanych z istnieniem Muru Berlińskiego i odpowiednio do tego upamiętniono stelą w dzielnicy Altglienicke oraz „okienkami” w mauzoleum Gedenkstätte Berliner Mauer przy ulicy Bernauer Straße.

title: Christel i Eckhard Wehage

wikitext:
[[Plik:Maueropfer-Gedenkstele Wehage Schmidt 1.jpeg|thumb|Pomnik upamiętniający Christel i Eckharda Wehage oraz Lutza Schmidta w [[Altglienicke]]]]
'''Christel i Eckhard Wehage''' (Christel Wehage: ur. [[15 grudnia]] [[1946]] w [[Wolmirstedt]]; Eckhard Wehage: ur. [[8 lipca]] [[1948]] w Berßel k. [[Osterwieck]]; oboje zm. [[10 marca]] [[1970]] w [[Berlin]]ie) – [[Niemiecka Republika Demokratyczna|wschodnioniemieckie]] małżeństwo, które zmarło śmiercią samobójczą po nieudanej próbie uprowadzenia samolotu w celu ucieczki do [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|RFN]]. Zaliczani są do ofiar śmiertelnych związanych z istnieniem [[Mur Berliński|Muru Berlińskiego]].

== Okoliczności ucieczki i śmierci ==
[[Plik:MitropaSchoenefeldFlughafenHotel2017i.jpg|thumb|Budynek dawnego hotelu Mitropa Flughafen Schönefeld, w którym małżeństwo spędziło ostatnią noc przed śmiercią]]
[[Plik:Stamps of Germany (DDR) 1969, MiNr 1524.jpg|thumb|An-24 na wschodnioniemieckim znaczku pocztowym]]
[[Plik:Magdeburg Westfriedhof Portal asv2024-06.jpg|thumb|Główne wejście do Westfriedhof w Magdeburgu, Niemcy; to tutaj pochowani są Christel i Eckhard Wehage.|alt=]]
Urodzony w Berßel k. [[Osterwieck]] Eckhard Wehage już w wieku 15 lat podjął kilka prób ucieczki do [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|Niemiec Zachodnich]]. Zarówno pierwsza przez [[Morze Bałtyckie]] przy pomocy łodzi, jak i kolejna poprzez terytorium [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]] zakończyły się niepowodzeniem, w związku z czym skazany został pod zarzutem ucieczki z kraju (''[[Republikflucht]]'') na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. W 1967 r. został żołnierzem [[Volksmarine]] zobowiązując się do zawodowej służby wojskowej na okres 10 lat. Przydzielony do bazy marynarki NRD w [[Stralsund]]zie pełnił służbę na stawiaczu min oraz awansował do stopnia starszego bosmana. W latach służby poślubił również poznaną w międzyczasie i pochodzącą z okolic [[Magdeburg]]a psychoterapeutkę Christel Zinke. Wobec licznych trudności materialnych, jak i problemów mieszkaniowych przekładających się na przeszkody w planowaniu potomstwa, zdesperowani małżonkowie zdecydowali się w 1970 r. na ucieczkę z NRD<ref>[http://www.berliner-mauer-gedenkstaette.de/de/1970-318,412,2.html Martin Ahrends/Udo Baron: Christel i Eckhard Wehage] na stronie www.berliner-mauer-gedenkstaette.de (niem.).</ref>.

Spotkawszy się dzień wcześniej w [[Berlin (wschodni)|Berlinie Wschodnim]] i wynajmując pokój w hotelu przy [[Port lotniczy Berlin-Schönefeld|lotnisku Schönefeld]], 10 marca 1970 r. o godz. 8.00 para udała się wraz z 15 dalszymi pasażerami na pokład należącego do linii [[Interflug]] samolotu [[An-24]] lecącego do [[Lipsk]]a. Uzbrojeni w ukradziony wcześniej przez Eckharda Wehage pistolet typu [[Pistolet PM|Makarow]] krótko po starcie zagrozili jednej ze stewardes postrzeleniem, po czym wymusili lot do [[Hanower]]u. Pilotom udało się jednak zablokować drzwi do kokpitu oraz zawiadomić służby bezpieczeństwa. Próby otwarcia kabiny przez przestrzelenie zamka nie przyniosły rezultatu. Po ogłoszeniu lądowania awaryjnego na zachodnioberlińskim lotnisku [[Port lotniczy Berlin-Tempelhof|Tempelhof]] pod pozorem braku paliwa, załodze udało się skierować maszynę bez wiedzy porywaczy z powrotem w kierunku Schönefeld. Dowiedziawszy się o powrotnym lądowaniu na tymże lotnisku małżonkowie popełnili przy pomocy posiadanego pistoletu samobójstwo.

== Następstwa ==
[[Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego NRD]] zatuszowało przyczynę śmierci małżonków podając jako oficjalną jej wersję wypadek samochodowy podczas podróży do [[Rostock]]u. Rodziców ofiar poddano inwigilacji, zwłoki pochowano po uprzednim skremowaniu na jednym z cmentarzy Magdeburga. Członkowie załogi uprowadzonego samolotu otrzymali z rąk ministra bezpieczeństwa [[Erich Mielke|Ericha Mielke]] złote odznaki zasług [[Nationale Volksarmee|NVA]], na wniosek ministerstwa uhonorowano ich także nagrodami rzeczowymi. Po [[ponowne zjednoczenie Niemiec|zjednoczeniu Niemiec]] zaliczono małżonków do ofiar śmiertelnych związanych z istnieniem Muru Berlińskiego i odpowiednio do tego upamiętniono stelą w dzielnicy [[Altglienicke]] oraz „okienkami” w mauzoleum Gedenkstätte Berliner Mauer przy ulicy Bernauer Straße.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Hans-Hermann Hertle, Maria Nooke: ''Die Todesopfer an der Berliner Mauer 1961–1989. Ein biographisches Handbuch.'' Ch. Links, Berlin 2009, {{ISBN|978-3-86153-517-1}}, S. 285 ff.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.chronik-der-mauer.de/index.php/de/Start/Detail/id/593920/page/2 Christel i Eckhard Wehage] na stronie chronik-der-mauer.de (niem.)
* [http://www.focus.de/politik/deutschland/ddr-der-geteilte-himmel_aid_156545.html Norbert Robers: ''Der geteilte Himmel'']. Artykuł z 21 sierpnia 1995 (niem.)

{{SORTUJ:Wehage, Christel Eckhard}}
[[Kategoria:Ludzie związani z NRD]]
[[Kategoria:Ofiary śmiertelne muru berlińskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]
[[Kategoria:Zmarli w 1970]]


text:
# Kazimierz Heilman-Rawicz
Kazimierz Roman Heilman-Rawicz, ps. Antoni Orłow, Orzeł, Rawicz (ur. 27 lutego 1896 w Błażowej, zm. 12 grudnia 1969 w Gliwicach) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, żołnierz Legionów Polskich i Armii Hallera, uczestnik kampanii wrześniowej, organizator struktur Związku Walki Zbrojnej w Rzeszowskiem, więzień KL Auschwitz i Mauthausen-Gusen, kawaler Orderu Virtuti Militari.

## Życiorys
Urodził się w podrzeszowskiej Błażowej, w rodzinie Antoniego Heilmana, kierownika szkoły (od 1912 na tym samym stanowisku w Muszynie), i Teodozji z Orłowów; jego przodkowie prawdopodobnie osiedlili się w tych stronach podczas kolonizacji józefińskiej. Ukończył szkołę ludową w Błażowej, uczył się kolejno w II Gimnazjum w Rzeszowie (1906–1910), Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, zaś świadectwo dojrzałości uzyskał w 1914 roku w gimnazjum we Lwowie.
Od 1912 roku był członkiem Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej służył w sierpniu 1914 w oddziale partyzanckim PDS, po czym otrzymał przeniesienie do Legionu Wschodniego i został żołnierzem Legionów Polskich, od 1915 roku w II Brygadzie. W Legionach używał pseudonimu Rawicz, który dołączył do nazwiska rodowego w II RP. 1 listopada 1916 roku awansował na podporucznika saperów. Po kryzysie przysięgowym, jako żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego wziął udział w przebiciu frontu pod Rarańczą w lutym 1918. W składzie II Korpusu brał udział w bitwie pod Kaniowem i dostał się do niewoli niemieckiej. Zbiegł w maju 1918 roku i dotarł do Warszawy. Wysłany następnie w głąb Rosji, uczestniczył w organizowaniu 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego przy Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina. Dowodził 2 kompanią 2 pp 4 DSP na Kubaniu i w rejonie Odessy (6 grudnia bronił stacji kolejowej Rożdielnaja mimo ucieczki Rosjan, po czym przebił się do miasta). W kwietniu 1919 roku wyjechał do Francji, skąd powrócił razem z Armią Hallera, jako oficer sztabowy 12 pułku strzelców.
Od maja 1919 roku służył w Wojsku Polskim, w stopniu porucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 8 października 1921 roku został przeniesiony z korpusu oficerów saperów do korpusu oficerów piechoty i wcielony do 2 pułku piechoty Legionów.
Po jej zakończeniu, zweryfikowany jako kapitan ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 211. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Pełnił służbę między innymi w sztabie 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach, 2 pułku piechoty Legionów oraz pełnił obowiązki dowódcy II batalionu 59 pułku piechoty w Inowrocławiu. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 81. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 11 marca 1926 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 5 batalionu granicznego w Łużkach. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 30 listopada 1931 roku został przeniesiony z KOP do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W październiku 1936 roku został dowódcą tego oddziału.
W październiku 1938 wziął udział w zajęciu czechosłowackiego Zaolzia jako dowódca batalionu kombinowanego z 62 pp w 15 zbiorczym pp kombinowanej 4 Toruńskiej Dywizji Piechoty.
W kampanii wrześniowej walczył w składzie 15 Dywizji Piechoty (Armia „Pomorze”) na przedpolach Bydgoszczy i w samym mieście, w bitwie nad Bzurą. Po przydzieleniu 15 DP do Grupy Operacyjnej gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza 11 września dowodził oddziałem wydzielonym osłaniającym południowe skrzydło GO w rejonie Grabkowa i Unisławic (na południe od Włocławka), który obejmował 62 pp, bataliony Obrony Narodowej „Bydgoszcz” i „Nakło” oraz II dywizjon 15 pal. Na czele tego oddziału stoczył 13 września całodniową walkę pod Grabkowem i Czerniewicami, po czym na rozkaz gen. Zdzisława Przyjałkowskiego przeszedł do odwodu w rejon Lubieńka (13 IX) i Gąbina (14/15 IX), skąd wyruszył z zadaniem utworzenia obrony przeciwpancernej do Białej Góry (16 IX) i wziął udział w bitwie nad Bzurą. Po przebiciu się resztek pułku do Warszawy walczył od 21 do 28 września w obronie stolicy w rejonie Bielan i Wawrzyszewa.
Po kapitulacji uniknął niewoli przekazując pułk mjr. Aleksandrowi Hertlejnowi i rozpoczął organizację pierwszych struktur konspiracyjnych korzystając z nieznanych kontaktów i upoważnień. Posługiwał się fałszywymi dokumentami cywilnymi na nazwisko Antoni Orłow, w dokumentach dotyczących tworzenia Służby Zwycięstwu Polski przez gen. Tokarzewskiego-Karaszewicza nie figuruje. Poszukiwany przez gestapo w związku z wydarzeniami bydgoskiej krwawej niedzieli, 24 lub 25 października 1939 wyjechał przez Lublin do Rzeszowa z zamiarem przedostania się przez Węgry do Wojska Polskiego we Francji, zabierając ze sobą w charakterze adiutanta por. Łukasza Cieplińskiego. Dzięki pomocy szwagra, lekarza w Głogowie Małopolskim Stanisława Krzysia, uzyskał tam stałe utrzymanie. W listopadzie odwiedził kilkakrotnie Kraków, gdzie został zaprzysiężony przez mjr. dypl. Pawła Zagórowskiego do Organizacji Orła Białego, formalnie podporządkowanej SZP. W oparciu o kontakty Krzysiów wśród rzeszowskiej inteligencji przystąpił do organizowania siatki Podokręgu OOB-SZP Rzeszów; jego łączniczką została Jadwiga Niewolak. Zlecił m.in. Leonowi Huchli, podleśniczemu w dobrach Gumińskich, utworzenie placówki OOB (później ZWZ–AK) w Tyczynie i por. Józefowi Lutakowi, krajanowi z Błażowej, organizację konspiracji na południu powiatu rzeszowskiego.
Między 16 a 24 grudnia 1939 roku przedostał się pod nazwiskiem inżyniera Polańskiego przez granicę na Węgry do polskiej Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej nr 1 „Romek” w Budapeszcie, gdzie został zaprzysiężony do Związku Walki Zbrojnej oraz odbył przeszkolenie w zakresie pracy konspiracyjnej, dywersyjnej i wywiadowczej. W drodze powrotnej do Rzeszowa, gdzie na podstawie rozmów z płk. Alfredem Krajewskim miał objąć dowództwo struktur ZWZ w Małopolsce Środkowej, 16 stycznia 1940 na skutek zdrady został aresztowany przez policję ukraińską w Baligrodzie wraz z towarzyszącymi mu oficerami komendy Podokręgu Rzeszów OOB (por. Łukasz Ciepliński, por. Lucjan Kühn i ppor. Zygmunt Pawłowicz) oraz synem Janem.
Przebywał w więzieniach w Sanoku i od 27 października 1940 w Tarnowie, skąd 8 stycznia 1941 roku został przewieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Otrzymał numer obozowy 9319, był znany pod nazwiskiem Jan Hilkner, takimi dokumentami posługiwał się w chwili aresztowania i nie został rozpoznany przez Niemców. Od marca 1941 organizował siatkę obozową ZWZ do zadań wywiadowczych, a pod koniec 1941 nawiązał kontakt ze Związkiem Organizacji Wojskowej rtm. Witolda Pileckiego i został wyznaczony formalnym dowódcą ZOW na wypadek wystąpienia zbrojnego. 7 lipca 1942 roku został przewieziony do Mauthausen (według Pileckiego dołączył do transportu z własnej inicjatywy planując ucieczkę w drodze), gdzie przebywał do wyzwolenia przez wojska amerykańskie w maju 1945 roku.
Po okresie rekonwalescencji powrócił do Polski, zamieszkał w Gliwicach. Zmienił nazwisko na Kazimierz Roman Rawicz. Zmarł w Gliwicach 12 grudnia 1969 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Gliwicach (sektor A3-E-3).

## Rodzina i życie prywatne
Z żoną Józefą z domu Dolińską (1898–1969) miał czterech synów: Jana, Kazimierza, Ryszarda i Zbigniewa oraz dwie córki: Krystynę i Barbarę. Jego rodzony brat, Stanisław Heilman, był podpułkownikiem Wojska Polskiego, dowódcą okręgu wileńskiego Armii Krajowej, zmarł w 1947 roku w łagrze w Workucie; siostra, Maria Krzyś (1903–1993), była przed 1939 nauczycielką w Głogowie Małopolskim. Z dwóch braci przyrodnich Romuald (1910–1964) był nauczycielem, żołnierzem AK (szefem Placówki AK Głogów Małopolski w 1943, oficerem do zleceń specjalnych III batalionu 17 pp AK podczas Akcji „Burza”) i działaczem podziemia antykomunistycznego (kierownikiem konspiracji poakowskiej w Obwodzie Kolbuszowa w 1945 i szefem Straży WiN w Radzie Kolbuszowa), zaś Jan więźniem Auschwitz, zamordowanym w maju 1942 roku. Syn Jan Kazimierz (1921–1943) działał z pułkownikiem w ramach trasy przerzutowej podczas wojny, poległ jako lotnik w Wielkiej Brytanii.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Niepodległości (12 maja 1931)[31]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937)[32]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie, w 1922 w zamian za Krzyż Kaniowski[33])
- Złoty Krzyż Zasługi (7 listopada 1928)[34]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[35]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[35]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)

title: Kazimierz Heilman-Rawicz

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Kazimierz Heilman-Rawicz
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            = Rawicz, Antoni Orłow, Orzeł
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              = Kazimierz Heilman-Rawicz.JPG
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet pplk.svg
 |stopień              = podpułkownik piechoty
 |data urodzenia       = 27 lutego 1896
 |miejsce urodzenia    = [[Błażowa]]
 |data śmierci         = 12 grudnia 1969
 |miejsce śmierci      = [[Gliwice]]
 |lata służby          = 1914–1945
 |siły zbrojne         = [[Plik:Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png|20px]] [[Armia Austro-Węgier]]
[[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja             = [[Plik:Orzełek legionowy.svg|20px]] [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legiony Polskie]]
 |jednostki            = [[62 Pułk Piechoty (II RP)|62 Pułk Piechoty]]
 |stanowiska           = zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|VM|KS}} {{order|KN|KN}} {{order|OOP|KK}} {{order|KW|4}} {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|MW1918-21}} {{order|MDON}} {{order|AVM}}
 |commons              = Category:Kazimierz Heilman-Rawicz
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Kazimierz Roman Heilman-Rawicz''', [[Pseudonim|ps.]] Antoni Orłow, Orzeł, Rawicz (ur. [[27 lutego]] [[1896]] w [[Błażowa|Błażowej]], zm. [[12 grudnia]] [[1969]] w [[Gliwice|Gliwicach]]) – [[podpułkownik]] [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], żołnierz [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]] i [[Armia Polska we Francji|Armii Hallera]], uczestnik [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]], organizator struktur [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]] w Rzeszowskiem, więzień [[Auschwitz-Birkenau|KL Auschwitz]] i [[Mauthausen (KL)|Mauthausen]]-[[Gusen (KL)|Gusen]], kawaler [[Order Virtuti Militari|Orderu Virtuti Militari]].

== Życiorys ==
[[Plik:Kazimierz Heilman-Rawicz in Auschwitz.JPG|thumb|240px|Kazimierz Heilman-Rawicz w niemieckim obozie Auschwitz]]
Urodził się w podrzeszowskiej Błażowej, w rodzinie Antoniego Heilmana, kierownika szkoły (od 1912 na tym samym stanowisku w [[Muszyna|Muszynie]]), i Teodozji z Orłowów; jego przodkowie prawdopodobnie osiedlili się w tych stronach podczas [[Kolonizacja józefińska|kolonizacji józefińskiej]]<ref>{{cytuj |tytuł=Nowości wydawnicze |czasopismo=[[Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej|Biuletyn Informacyjny]] |wolumin=35 |numer=422 |data=czerwiec 2025 |s=58 |issn=1233-8567 |url=https://biuletyn-ak.pl/wp-content/uploads/2025/06/IK-AK-06_2025.pdf}}</ref>. Ukończył szkołę ludową w Błażowej, uczył się kolejno w [[II Liceum Ogólnokształcące im. płk. Leopolda Lisa-Kuli w Rzeszowie|II Gimnazjum w Rzeszowie]] (1906–1910{{odn|Wójcik|2025|s=85}}), [[Gimnazjum św. Jacka w Krakowie]], zaś świadectwo dojrzałości uzyskał w 1914 roku w gimnazjum we Lwowie.

Od 1912 roku był członkiem [[Polskie Drużyny Strzeleckie|Drużyn Strzeleckich]]. Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] służył w sierpniu 1914 w oddziale partyzanckim PDS, po czym otrzymał przeniesienie do [[Legion Wschodni|Legionu Wschodniego]]{{odn|Wójcik|2025|s=51}} i został żołnierzem Legionów Polskich, od 1915 roku w [[II Brygada Legionów Polskich|II Brygadzie]]. W Legionach używał pseudonimu Rawicz, który dołączył do nazwiska rodowego w II RP{{odn|Wójcik|2025|s=51}}. 1 listopada 1916 roku awansował na [[podporucznik]]a saperów. Po [[kryzys przysięgowy|kryzysie przysięgowym]], jako żołnierz [[Polski Korpus Posiłkowy|Polskiego Korpusu Posiłkowego]] wziął udział w przebiciu frontu [[bitwa pod Rarańczą (1918)|pod Rarańczą]] w lutym 1918. W składzie [[II Korpus Polski w Rosji|II Korpusu]] brał udział w [[bitwa pod Kaniowem|bitwie pod Kaniowem]] i dostał się do niewoli niemieckiej. Zbiegł w maju 1918 roku i dotarł do Warszawy. Wysłany następnie w głąb Rosji, uczestniczył w organizowaniu [[4 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)|4 Dywizji Strzelców Polskich]] gen. [[Lucjan Żeligowski|Lucjana Żeligowskiego]] przy [[Armia Ochotnicza (Rosja)|Armii Ochotniczej]] gen. [[Anton Denikin|Antona Denikina]]. Dowodził 2 kompanią [[15 Pułk Strzelców Polskich (AP we Francji)|2 pp]] 4 DSP na [[Kubań (kraina)|Kubaniu]] i w rejonie [[Odessa|Odessy]] (6 grudnia bronił stacji kolejowej Rożdielnaja mimo ucieczki Rosjan, po czym przebił się do miasta){{odn|Wójcik|2025|s=51}}<ref>{{cytuj |autor=Paweł Rejman |tytuł=Odyseja 4. Dywizji Strzelców Polskich |czasopismo=Strzelec |numer=2 |data=2018 |s=14 |issn=1897-3930 |url=http://www.strzelec.erzeszow.pl/nasze-pismo-strzelec/2018/pismo-strzelec-nr-2018-2.pdf}}</ref>. W kwietniu 1919 roku wyjechał do Francji, skąd powrócił razem z Armią Hallera, jako oficer sztabowy [[54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych|12 pułku strzelców]].

Od maja 1919 roku służył w [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsku Polskim]], w stopniu [[porucznik]]a. Brał udział w [[wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]]. 8 października 1921 roku został przeniesiony z korpusu oficerów saperów do korpusu oficerów piechoty i wcielony do [[2 Pułk Piechoty Legionów|2 pułku piechoty Legionów]]{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1437}}.

Po jej zakończeniu, zweryfikowany jako [[kapitan (ranga)|kapitan]] ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 czerwca 1919 i 211. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Pełnił służbę między innymi w sztabie [[2 Dywizja Piechoty Legionów|2 Dywizji Piechoty Legionów]] w Kielcach, 2 pułku piechoty Legionów oraz pełnił obowiązki dowódcy II batalionu [[59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej|59 pułku piechoty]] w Inowrocławiu{{odn|Rocznik Oficerski|1923|s=293, 406}}. 31 marca 1924 awansował na [[major]]a ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 81. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 11 marca 1926 roku został przeniesiony do [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]] na stanowisko dowódcy [[Batalion KOP „Łużki”|5 batalionu granicznego]] w [[Łużki (rejon szarkowszczyński)|Łużkach]]{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 13 z 11 marca 1926 roku, s. 81}}. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 327}}. Z dniem 30 listopada 1931 roku został przeniesiony z KOP do [[62 Pułk Piechoty (II RP)|62 pułku piechoty]] w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 332}}. W październiku 1936 roku został dowódcą tego oddziału.

W październiku 1938 wziął udział w [[Czechosłowacko-polski konflikt o Śląsk Cieszyński#Zajęcie Zaolzia w 1938|zajęciu czechosłowackiego Zaolzia]] jako dowódca batalionu kombinowanego z 62 pp w 15 zbiorczym pp kombinowanej 4 Toruńskiej Dywizji Piechoty{{odn|Wójcik|2025|s=55–56}}.

W kampanii wrześniowej walczył w składzie [[15 Wielkopolska Dywizja Piechoty|15 Dywizji Piechoty]] ([[Armia „Pomorze”]]) na przedpolach Bydgoszczy i w samym mieście, w [[bitwa nad Bzurą|bitwie nad Bzurą]]. Po przydzieleniu 15 DP do [[Grupa Operacyjna gen. Tokarzewskiego-Karaszewicza|Grupy Operacyjnej gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza]] 11 września dowodził oddziałem wydzielonym osłaniającym południowe skrzydło GO w rejonie [[Grabkowo|Grabkowa]] i [[Unisławice (województwo kujawsko-pomorskie)|Unisławic]] (na południe od [[Włocławek|Włocławka]]), który obejmował 62 pp, bataliony [[Obrona Narodowa|Obrony Narodowej]] [[Batalion ON „Bydgoszcz”|„Bydgoszcz”]] i [[Batalion ON „Nakło”|„Nakło”]] oraz II dywizjon [[15 Wielkopolski Pułk Artylerii Lekkiej|15 pal]]{{odn|Wójcik|2025|s=71–72}}. Na czele tego oddziału stoczył 13 września całodniową walkę pod Grabkowem i [[Czerniewice (województwo kujawsko-pomorskie)|Czerniewicami]], po czym na rozkaz gen. [[Zdzisław Wincenty Przyjałkowski|Zdzisława Przyjałkowskiego]] przeszedł do odwodu w rejon [[Lubieniek|Lubieńka]] (13 IX) i [[Gąbin|Gąbina]] (14/15 IX), skąd wyruszył z zadaniem utworzenia obrony przeciwpancernej do [[Biała Góra (powiat łęczycki)|Białej Góry]] (16 IX) i wziął udział w [[Bitwa nad Bzurą|bitwie nad Bzurą]]{{odn|Wójcik|2025|s=72}}. Po przebiciu się resztek pułku do Warszawy walczył od 21 do 28 września w [[obrona Warszawy (1939)|obronie stolicy]] w rejonie [[Bielany (Warszawa)|Bielan]] i [[Wawrzyszew (Warszawa)|Wawrzyszewa]]{{odn|Wójcik|2025|s=73}}.

Po kapitulacji uniknął niewoli przekazując pułk mjr. Aleksandrowi Hertlejnowi i rozpoczął organizację pierwszych struktur konspiracyjnych korzystając z nieznanych kontaktów i upoważnień{{odn|Wójcik|2025|s=81}}. Posługiwał się fałszywymi dokumentami cywilnymi na nazwisko Antoni Orłow, w dokumentach dotyczących tworzenia [[Służba Zwycięstwu Polski|Służby Zwycięstwu Polski]] przez gen. [[Michał Tokarzewski-Karaszewicz|Tokarzewskiego-Karaszewicza]] nie figuruje{{odn|Wójcik|2025|s=82}}. Poszukiwany przez [[gestapo]] w związku z wydarzeniami [[krwawa niedziela (Bydgoszcz)|bydgoskiej krwawej niedzieli]], 24 lub 25 października 1939 wyjechał przez [[Lublin]] do [[Rzeszów|Rzeszowa]] z zamiarem przedostania się przez [[Królestwo Węgier (1920–1946)|Węgry]] do [[Wojsko Polskie we Francji (1939–1940)|Wojska Polskiego we Francji]], zabierając ze sobą w charakterze adiutanta por. [[Łukasz Ciepliński|Łukasza Cieplińskiego]]{{odn|Wójcik|2025|s=83–84, 86}}. Dzięki pomocy szwagra, lekarza w [[Głogów Małopolski|Głogowie Małopolskim]] Stanisława Krzysia, uzyskał tam stałe utrzymanie{{odn|Wójcik|2025|s=86}}. W listopadzie odwiedził kilkakrotnie Kraków, gdzie został zaprzysiężony przez mjr. dypl. [[Paweł Zagórowski|Pawła Zagórowskiego]] do [[Organizacja Orła Białego|Organizacji Orła Białego]], formalnie podporządkowanej SZP{{odn|Wójcik|2025|s=88–89}}. W oparciu o kontakty Krzysiów wśród rzeszowskiej inteligencji przystąpił do organizowania siatki Podokręgu OOB-SZP Rzeszów{{odn|Wójcik|2025|s=89–90}}; jego łączniczką została [[Jadwiga Niewolak]]. Zlecił m.in. Leonowi Huchli, podleśniczemu w dobrach Gumińskich, utworzenie placówki OOB (później ZWZ–AK) w [[Tyczyn]]ie{{odn|Wójcik|2025|s=126}} i por. {{link-interwiki|Józef Lutak|tekst=Józefowi Lutakowi|Q=Q102260860}}, krajanowi z Błażowej, organizację konspiracji na południu [[Powiat rzeszowski (II Rzeczpospolita)|powiatu rzeszowskiego]]<ref>{{cytuj |autor=[[Grzegorz Ostasz]] |tytuł=Kapitan Józef Lutak „Dyzma” – legendarny oficer dywersji AK Rzeszów |czasopismo=[[Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej]] |wolumin=210 |data=maj 2023 |s=67 |url=https://ipn.gov.pl/download/1/1122015/BIULETYN52023internet.pdf}}</ref>.

Między 16 a 24 grudnia 1939 roku przedostał się pod nazwiskiem inżyniera Polańskiego przez granicę na Węgry do polskiej Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej nr 1 „Romek” w [[Budapeszt|Budapeszcie]], gdzie został zaprzysiężony do [[Związek Walki Zbrojnej|Związku Walki Zbrojnej]] oraz odbył przeszkolenie w zakresie pracy konspiracyjnej, dywersyjnej i wywiadowczej. W drodze powrotnej do Rzeszowa, gdzie na podstawie rozmów z płk. [[Alfred Krajewski|Alfredem Krajewskim]] miał objąć dowództwo struktur ZWZ w Małopolsce Środkowej, 16 stycznia 1940 na skutek zdrady został aresztowany przez policję ukraińską w [[Baligród|Baligrodzie]] wraz z towarzyszącymi mu oficerami komendy Podokręgu Rzeszów OOB (por. Łukasz Ciepliński, por. Lucjan Kühn i ppor. Zygmunt Pawłowicz) oraz synem Janem<ref name=":0">[[Andrzej Zagórski]], ''Konspiracja w Sanoku w okresie okupacji. W latach II wojny światowej i konspiracji'' [w:] ''[[Sanok. Dzieje miasta]]'', Praca zbiorowa pod redakcją [[Feliks Kiryk|Feliksa Kiryka]], s. 702–703.</ref>{{odn|Wójcik|2025|s=91–95}}.

Przebywał w więzieniach w [[Sanok]]u i od 27 października 1940 w [[Tarnów|Tarnowie]], skąd 8 stycznia 1941 roku został przewieziony do obozu koncentracyjnego [[Auschwitz-Birkenau]]. Otrzymał numer obozowy 9319, był znany pod nazwiskiem Jan Hilkner, takimi dokumentami posługiwał się w chwili aresztowania i nie został rozpoznany przez Niemców. Od marca 1941 organizował siatkę obozową ZWZ do zadań wywiadowczych, a pod koniec 1941 nawiązał kontakt ze [[Związek Organizacji Wojskowej|Związkiem Organizacji Wojskowej]] rtm. [[Witold Pilecki|Witolda Pileckiego]] i został wyznaczony formalnym dowódcą ZOW na wypadek wystąpienia zbrojnego{{odn|Wójcik|2025|s=98}}. 7 lipca 1942 roku został przewieziony do [[Mauthausen (KL)|Mauthausen]] (według Pileckiego dołączył do transportu z własnej inicjatywy planując ucieczkę w drodze), gdzie przebywał do wyzwolenia przez wojska amerykańskie w maju 1945 roku.

Po okresie rekonwalescencji powrócił do Polski, zamieszkał w Gliwicach. Zmienił nazwisko na Kazimierz Roman Rawicz. Zmarł w Gliwicach 12 grudnia 1969 roku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Gliwicach (sektor A3-E-3)<ref>{{Cytuj |tytuł = Cmentarze komunalne w Gliwicach – wyszukiwarka osób pochowanych |data dostępu = 2021-05-29 |opublikowany = gliwice.grobonet.com |url = https://gliwice.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=20150&inni=0&cinki=0}}</ref>.

== Rodzina i życie prywatne ==
Z żoną Józefą z domu Dolińską (1898–1969){{odn|Wójcik|2025|s=70}} miał czterech synów: Jana, Kazimierza, Ryszarda i Zbigniewa oraz dwie córki: Krystynę i Barbarę. Jego rodzony brat, [[Stanisław Heilman]], był podpułkownikiem Wojska Polskiego, dowódcą okręgu wileńskiego Armii Krajowej, zmarł w 1947 roku w łagrze w [[Workuta|Workucie]]; siostra, Maria Krzyś (1903–1993), była przed 1939 nauczycielką w [[Głogów Małopolski|Głogowie Małopolskim]]{{odn|Wójcik|2025|s=89}}. Z dwóch braci przyrodnich Romuald (1910–1964) był nauczycielem, żołnierzem AK (szefem Placówki AK Głogów Małopolski w 1943, oficerem do zleceń specjalnych III batalionu 17 pp AK podczas [[Akcja „Burza”|Akcji „Burza”]]{{odn|Wójcik|2025|s=130–131}}) i działaczem [[Żołnierze wyklęci|podziemia antykomunistycznego]] (kierownikiem konspiracji poakowskiej w Obwodzie Kolbuszowa w 1945 i szefem Straży [[Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość|WiN]] w Radzie Kolbuszowa<ref>{{cytuj |autor=[[Grzegorz Ostasz]] |tytuł=Okręg Rzeszowski Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Model konspiracji, struktura, dzieje |miejsce=Rzeszów |wydawca=Oficyna Wydawnicza [[Politechnika Rzeszowska im. Ignacego Łukasiewicza|Politechniki Rzeszowskiej]] |data=2006 |s=596–597 |isbn=83-7199-403-6}}</ref>), zaś Jan więźniem Auschwitz, zamordowanym w maju 1942 roku. Syn Jan Kazimierz (1921–1943) działał z pułkownikiem w ramach trasy przerzutowej podczas wojny<ref name=":0" />, poległ jako lotnik w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]{{odn|Wójcik|2025|s=91}}.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Srebrny [[Order Virtuti Militari|Orderu Wojennego Virtuti Militari]]
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Krzyż Niepodległości]] (12 maja 1931)<ref>{{Monitor Polski|1931|111|163}} „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”.</ref>
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (11 listopada 1937)<ref>{{Monitor Polski|1937|260|410}} „za zasługi w służbie wojskowej”.</ref>
* [[Krzyż Walecznych]] (czterokrotnie, w 1922 w zamian za Krzyż Kaniowski{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, s. 390}})
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (7 listopada 1928)<ref>[https://dziennikustaw.gov.pl/M1928262064101.pdf M.P. z 1928 r. nr 262, poz. 641] „za zasługi w służbie granicznej”.</ref>
* [[Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921]]<ref name=":1">Na podstawie fotografii [[:Plik:Kazimierz_Heilman-Rawicz.JPG|[1]]].</ref>
* [[Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości]]<ref name=":1" />
* [[Medal Zwycięstwa|Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę|url=http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164|tytuł=Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych|data dostępu=2016-02-15|odn={{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1923|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1923|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=119157|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1923}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1924|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1924|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59165|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1924}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1928|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1928|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59431|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1928}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerski 1932|wydawca=Ministerstwo Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1932|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59691|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski|1932}}}}
* Jerzy Krzyś: ''Kazimierz Heilman-Rawicz, syn kierownika muszyńskiej szkoły''. „Almanach Muszyny”. 2002. ISSN 1234-6276.
* Grzegorz Ostasz: ''Podziemna armia: Podokręg AK Rzeszów''. Rzeszów: 2010. {{ISBN|978-83-88085-25-3}}.
* {{cytuj |autor=Zbigniew K. Wójcik |tytuł=W kleszczach totalitaryzmów. Łukasz Ciepliński (1913–1951) |wolumin=1 |miejsce=Rzeszów |wydawca=[[Instytut Pamięci Narodowej]] |data=2025 |isbn=978-83-8376-153-4 |odn=tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Heilman-Rawicz, Kazimierz}}
[[Kategoria:Członkowie Organizacji Orła Białego]]
[[Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich]]
[[Kategoria:Członkowie Związku Organizacji Wojskowej]]
[[Kategoria:Dowódcy 62 Pułku Piechoty (II RP)]]
[[Kategoria:Dowódcy batalionów 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej]]
[[Kategoria:Dowódcy batalionu KOP „Łużki”]]
[[Kategoria:Kurierzy Komendy Głównej ZWZ-AK]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Błażowej]]
[[Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie 13 Pułku Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)]]
[[Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej]]
[[Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji]]
[[Kategoria:Oficerowie saperów Legionów Polskich 1914–1918]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – więźniowie KL Auschwitz]]
[[Kategoria:Pochowani w Gliwicach]]
[[Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa]]
[[Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939)]]
[[Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kaniowem (1918)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1896]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia w Sanoku (okupacja niemiecka)]]
[[Kategoria:Więźniowie więzienia w Tarnowie (okupacja niemiecka)]]
[[Kategoria:Zastępcy dowódcy 62 Pułku Piechoty (II RP)]]
[[Kategoria:Zmarli w 1969]]
[[Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919]]
[[Kategoria:Żołnierze Legionu Wschodniego]]
[[Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego]]

title: Kazimierz Heilman-RawiczRawicz, Antoni Orłow, Orzeł

Data i miejsce urodzenia: 27 lutego 1896 · Błażowa

Data i miejsce śmierci: 12 grudnia 1969 · Gliwice

Siły zbrojne: Armia Austro-Węgier · Wojsko Polskie

Formacja: Legiony Polskie

Jednostki: 62 Pułk Piechoty

Stanowiska: zastępca dowódcy pułku · dowódca pułku piechoty

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa


text:
# Gerrit Smith
Gerrit Smith (ur. 6 marca 1797 w Utice, zm. 28 grudnia 1874 w Nowym Jorku) – amerykański polityk i działacz abolicjonistyczny.

## Życiorys
Urodził się 6 marca 1797 w Utice, w majętnej rodzinie. W wieku 9 lat przeniósł się z rodziną do Peterboro, a następnie uczęszczał do szkół w Clinton. W 1818 roku ukończył Hamilton College, gdzie studiował nauki prawne. W latach 20. XIX wieku był delegatem do legislatur stanowych. W 1835 przyłączył się do ruchu abolicjonistycznego, a pięć lat później został wybrany na przewodniczącego nowo powstałej Partii Wolności, postulującej zniesienie niewolnictwa. Jednocześnie został kandydatem na gubernatora Nowego Jorku, a osiem lat później – na prezydenta. Po porażce wyborczej i rozpadzie partii powrócił do praktykowania prawa. W 1853 roku został wybrany do Izby Reprezentantów z ramienia Partii Wolnej Ziemi. Rok później zrezygnował z mandatu i ponownie zajął się prawem. Był bliskim przyjacielem Johna Browna. Po insurekcji, która doprowadziła do egzekucji Browna, Smith przeszedł załamanie nerwowe i na kilka tygodni trafił do szpitala psychiatrycznego. Zmarł 28 grudnia 1874 w Nowym Jorku.

title: Gerrit Smith

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk             = Gerrit Smith
 |imię i nazwisko org =
 |grafika             = Gerrit Smith - Brady-Handy.jpg
 |opis grafiki        = Gerrit Smith między rokiem 1855 a 1865
 |data urodzenia      = 6 marca 1797
 |miejsce urodzenia   = [[Utica (Nowy Jork)|Utica]]
 |data śmierci        = 28 grudnia 1874
 |miejsce śmierci     = [[Nowy Jork]]
 |funkcja             = członek [[Izba Reprezentantów Stanów Zjednoczonych|Izby Reprezentantów]] z [[Nowy Jork (stan)|Nowego Jorku]]
 |partia              = [[Partia Wolności (Stany Zjednoczone)|Partia Wolności]]<br />[[Partia Wolnej Ziemi]]
 |od                  = marca 1853
 |do                  = sierpnia 1854
 |poprzednik          =
 |następca            =
 |podpis              =
 |odznaczenia         =
 |commons             = Category:Gerrit Smith
 |quote               =
}}
'''Gerrit Smith''' (ur. [[6 marca]] [[1797]] w [[Utica (Nowy Jork)|Utice]], zm. [[28 grudnia]] [[1874]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[polityk]] i działacz [[abolicjonizm|abolicjonistyczny]].

== Życiorys ==
Urodził się 6 marca 1797 w Utice, w majętnej rodzinie{{r|britannica}}. W wieku 9 lat przeniósł się z rodziną do Peterboro, a następnie uczęszczał do szkół w [[Clinton (Nowy Jork)|Clinton]]{{r|congress}}. W 1818 roku ukończył Hamilton College, gdzie studiował [[nauki prawne]]{{r|congress}}. W latach 20. XIX wieku był delegatem do legislatur stanowych{{r|congress}}. W 1835 przyłączył się do ruchu abolicjonistycznego, a pięć lat później został wybrany na przewodniczącego nowo powstałej [[Partia Wolności (Stany Zjednoczone)|Partii Wolności]], postulującej zniesienie [[Niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych|niewolnictwa]]{{r|britannica}}. Jednocześnie został kandydatem na [[Gubernatorzy Nowego Jorku|gubernatora Nowego Jorku]], a [[Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1848 roku|osiem lat później]] – na [[prezydent Stanów Zjednoczonych|prezydenta]]{{r|congress}}. Po porażce wyborczej i rozpadzie partii powrócił do praktykowania prawa{{r|congress}}. W 1853 roku został wybrany do [[Izba Reprezentantów Stanów Zjednoczonych|Izby Reprezentantów]] z ramienia [[Partia Wolnej Ziemi|Partii Wolnej Ziemi]]{{r|congress}}. Rok później zrezygnował z mandatu i ponownie zajął się prawem{{r|congress}}. Był bliskim przyjacielem [[John Brown|Johna Browna]]{{r|britannica}}. Po [[Najazd Johna Browna|insurekcji]], która doprowadziła do egzekucji Browna, Smith przeszedł załamanie nerwowe i na kilka tygodni trafił do szpitala psychiatrycznego{{r|britannica}}. Zmarł 28 grudnia 1874 w Nowym Jorku{{r|britannica}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="britannica">{{Encyklopedia Britannica |id = biography/Gerrit-Smith |tytuł = Gerrit Smith |data dostępu = 2018-02-26}}</ref>
<ref name="congress">{{cytuj stronę|url=http://bioguide.congress.gov/scripts/biodisplay.pl?index=S000542|tytuł=Smith, Gerrit|opublikowany=Biographical Directory of the United States Congress|język=en|data dostępu=2018-02-26}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Smith, Gerrit}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1797]]
[[Kategoria:Zmarli w 1874]]
[[Kategoria:Amerykańscy abolicjoniści]]
[[Kategoria:Członkowie Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych ze stanu Nowy Jork]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Utica (Nowy Jork)]]

title: Gerrit Smith

Data i miejsce urodzenia: 6 marca 1797 · Utica

Data i miejsce śmierci: 28 grudnia 1874 · Nowy Jork

Okres: od marca 1853 · do sierpnia 1854

Przynależność polityczna: Partia Wolności · Partia Wolnej Ziemi


text:
# Fiñana (stacja kolejowa)
Fiñana (hiszp. Estación de Fiñana) – stacja kolejowa w Fiñana, w Prowincji Almería, we wspólnocie autonomicznej Andaluzja, w Hiszpanii.
Obsługuje pociągi dużego i średniego dystansu Renfe Operadora.

## Położenie stacji
Znajduje się na linii kolejowej Linares Baeza – Almería w km 181,8.

## Historia
Stacja została otwarta 26 lipca 1895 wraz z odcinkiem Guadix-Almería linii łączącej Linares z portem w Almeríi. Pracami budowlanymi i eksploatacją linii zajęła się Compañía de los Caminos de Hierro del Sur de España, która od 1929 została przejęta przez Compañía de los Ferrocarriles Andaluces. W 1936 w czasie Drugiej Republiki Hiszpańskiej została połączona z Compañía Nacional de los Ferrocarriles del Oeste. Stan ten się utrzymywał do czasu nacjonalizacji kolei w 1941 i powstania przedsiębiorstwa RENFE.

## Linie kolejowe
- Linia Linares Baeza – Almería

title: Fiñana (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Fiñana
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = ES-AN
 |miejscowość                = [[Fiñana]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   = [[Administrador de Infraestructuras Ferroviarias|Adif]]
 |data otwarcia              = 1895
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = {{Nie}}
 |linie kolejowe             =
* Linia [[Linia kolejowa Linares Baeza – Almería|Linares Baeza – Almería]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |współrzędne                = 37°11′5″N 2°50′23″W
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Fiñana''' ([[język hiszpański|hiszp]]. ''Estación de Fiñana'') – [[stacja kolejowa]] w [[Fiñana]], w [[Almería (prowincja)|Prowincji Almería]], we wspólnocie autonomicznej [[Andaluzja]], w [[Hiszpania|Hiszpanii]].

Obsługuje pociągi dużego i średniego dystansu [[Renfe Operadora]].

== Położenie stacji ==
Znajduje się na linii kolejowej [[Linia kolejowa Linares Baeza – Almería|Linares Baeza – Almería]] w km 181,8{{r|rfe}}.

== Historia ==
Stacja została otwarta 26 lipca 1895 wraz z odcinkiem Guadix-Almería linii łączącej Linares z portem w Almeríi. Pracami budowlanymi i eksploatacją linii zajęła się [[Compañía de los Caminos de Hierro del Sur de España]], która od 1929 została przejęta przez [[Compañía de los Ferrocarriles Andaluces]]. W 1936 w czasie [[Druga Republika Hiszpańska|Drugiej Republiki Hiszpańskiej]] została połączona z [[Compañía Nacional de los Ferrocarriles del Oeste]]. Stan ten się utrzymywał do czasu nacjonalizacji kolei w 1941 i powstania przedsiębiorstwa [[Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles|RENFE]].

== Linie kolejowe ==
* Linia [[Linia kolejowa Linares Baeza – Almería|Linares Baeza – Almería]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="rfe">{{Cytuj stronę|url=http://web.archive.org/web/20160303181250/https://sede.fomento.gob.es/NR/rdonlyres/4A8F0821-A4B6-4EB0-9F1C-BF4100B2BF77/68661/Ayuda_lineas_Estaciones.pdf|tytuł=Red ferroviaria española|data dostępu=2018-04-12|opublikowany=Ministerio de Fomento|język=es}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.ph/20121205085446/http://www.renfe.com/viajeros/mediadistancia/mapas_y_trayectos/Andalucia.html Media Distancia Andalucía] na stronie Renfe

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Fiñana
|linia         = [[Linia kolejowa Linares Baeza – Almería|Linares Baeza – Almería]]
|kilometr      =
|typ           =
|poprzedni     = [[Guadix (stacja kolejowa)|Guadix]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Gergal (stacja kolejowa)|Gergal]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Andaluzji]]

title: Fiñana

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Andaluzja

Miejscowość: Fiñana

Zarządca: Adif

Kasy: N


text:
# Be Good to Me
Be Good to Me – pierwszy singiel amerykańskiej piosenkarki i aktorki Ashley Tisdale z jej debiutanckiego albumu Headstrong. Singel został wydany 25 grudnia 2006 roku w U.S., a w Ameryce Południowej w styczniu 2007. W Europie nie został oficjalnie wydany.

## Informacje o singlu
"Be Good to Me" zadebiutował na AOL Music:First Listen 22 grudnia 2006 roku. Piosenka znalazła się również w albumie "Radio Disney Jams, Vol. 10" 22 stycznia 2008 roku. Piosenka pojawiła się też w filmie Dziewczyny z drużyny 4. Na iTunes singiel został wydany na podwójnym A-sidzie razem z innym singlem Ashley He Said She Said, ale później obydwie piosenki zostały wydane na osobnych CD.

## Teledysk
Teledysk został nakręcony po jednym z koncertów High School Musical. Użyto tej samej sceny, co w koncercie i tych samych tancerzy. Ashley umieściła na swojej oficjalnej stronie MySpace informację mówiącą o tym, że światowa premiera teledysku nastąpi 24 stycznia 2007 roku na KOL. Napisała także, że premiera w Disney Channel nastąpi 25 stycznia 2007 po serialu "Sister, Sister". 14 kwietnia 2007 teledysk miał swoją premierę jako "First Look" przez Total Request Live na MTV.

## Lista Utworów
2-Track Edition
1. „Be Good to Me” (Radio Edit) — 3:13
2. „Be Good to Me” (featuring David Jassy) — 3:34

Be Good to Me – Remixes (EP)
1. „Be Good to Me” (Eddie Baez Anthem Club) — 6:51
2. „Be Good to Me” (SugarDip Club Mix) — 7:24
3. „Be Good to Me” (Scalfati from T.H.C. – Scalfonzo Pop Extended Mix) — 7:31
4. „Be Good to Me” (Scalfati from T.H.C. – Scalfonzo Pop Mixshow) — 5:02
5. „Be Good to Me” (LSDJ from T.H.C. – Good 4 U Extended Mix) — 6:15
6. „Be Good to Me” (LSDJ from T.H.C. – Good 4 U Mixshow) — 5:32

Brazilian Digital CD Single
1. „Be Good to Me” (Radio Edit) — 3:12

## Pozycje na listach
| Notowanie (2007)       | Max. pozycja |
| ---------------------- | ------------ |
| U.S. Billboard Hot 100 | 80           |
| U.S. Billboard Pop 100 | 68           |

title: Be Good to Me

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Be Good to Me
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Ashley Tisdale]]
 |2. wykonawca              = [[David Jassy]]
 |album                     = [[Headstrong (album)|Headstrong]]
 |strona A                  =
 |strona B                  = "Who I Am"
"It's Life"
 |wydany                    = [[25 grudnia]] [[2006]]
 |nagrywany                 = 2006
 |gatunek                   = [[dance|Dance-pop]], [[Rhythm and blues|R&B]]
 |długość                   = 3:14  (Radio Version)
3:33  (Album Version featuring David Jassy)
 |wytwórnia                 = [[Warner Music Group|Warner Music]]
 |producent                 =
 |format                    = [[płyta kompaktowa|CD]], [[Digital download]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             = Kara DioGuardi, David Jassy, Joacim Persson, Niclas Molinder
 |poprzedni singel          = [[Last Christmas]]
 |następny singel           = [[He Said She Said]]
 |rok poprzedniego singla   = 2006
 |rok 1. wydania            = 2006
 |rok następnego singla     = 2007
}}
'''Be Good to Me''' – pierwszy singiel amerykańskiej piosenkarki i aktorki [[Ashley Tisdale]] z jej debiutanckiego albumu ''[[Headstrong (album)|Headstrong]]''. Singel został wydany 25 grudnia 2006 roku w U.S., a w Ameryce Południowej w styczniu 2007. W Europie nie został oficjalnie wydany.

== Informacje o singlu ==
"Be Good to Me" zadebiutował na AOL Music:First Listen 22 grudnia 2006 roku. Piosenka znalazła się również w albumie "Radio Disney Jams, Vol. 10" 22 stycznia 2008 roku. Piosenka pojawiła się też w filmie [[Dziewczyny z drużyny 4]]. Na [[iTunes]] singiel został wydany na podwójnym A-sidzie razem z innym singlem Ashley [[He Said She Said]], ale później obydwie piosenki zostały wydane na osobnych [[płyta kompaktowa|CD]].

== Teledysk ==
Teledysk został nakręcony po jednym z koncertów [[High School Musical]]. Użyto tej samej sceny, co w koncercie i tych samych tancerzy. Ashley umieściła na swojej oficjalnej stronie [[Myspace|MySpace]] informację mówiącą o tym, że światowa premiera teledysku nastąpi 24 stycznia 2007 roku na KOL. Napisała także, że premiera w [[Disney Channel]] nastąpi 25 stycznia 2007 po serialu "Sister, Sister". 14 kwietnia 2007 teledysk miał swoją premierę jako "First Look" przez [[Total Request Live]] na [[MTV]].

== Lista Utworów ==
; 2-Track Edition<ref name="square">{{Cytuj stronę | url = http://www.musicsquare.net/albums/ashley_tisdale/906 | tytuł = Ashley Tisdale – Be Good to Me: Discography | autor = MusicSquare | opublikowany = MusicSquare | data dostępu = 2008-07-20 | zarchiwizowano = 2007-09-26 | archiwum = https://web.archive.org/web/20070926221412/http://www.musicsquare.net/albums/ashley_tisdale/906 }}</ref>
# „Be Good to Me” (Radio Edit) — 3:13
# „Be Good to Me” (featuring [[David Jassy]]) — 3:34

; Be Good to Me – Remixes (EP)<ref name="disco">{{Discogs|album|993627|Be Good to Me (Promo Remix Single)}}</ref>
# „Be Good to Me” (Eddie Baez Anthem Club) — 6:51
# „Be Good to Me” (SugarDip Club Mix) — 7:24
# „Be Good to Me” (Scalfati from T.H.C. – Scalfonzo Pop Extended Mix) — 7:31
# „Be Good to Me” (Scalfati from T.H.C. – Scalfonzo Pop Mixshow) — 5:02
# „Be Good to Me” (LSDJ from T.H.C. – Good 4 U Extended Mix) — 6:15
# „Be Good to Me” (LSDJ from T.H.C. – Good 4 U Mixshow) — 5:32

; Brazilian Digital CD Single<ref name="brazil">{{Cytuj stronę | url = http://megastore.uol.com.br/acervo/pop/a/ashley_tisdale/be_good_to_me | tytuł = „Be Good to Me” (Digital Single) | autor = UOL Megastore | opublikowany = [[UOL]] | data dostępu = 2008-07-20 | archiwum = https://www.webcitation.org/67AWeRyFV?url=http://megastore.uol.com.br/acervo/pop/a/ashley_tisdale/be_good_to_me | zarchiwizowano = 2012-04-24 }}</ref>{{fakt|data=2019-12}}
# „Be Good to Me” (Radio Edit) — 3:12

== Pozycje na listach ==
{|class="wikitable sortable"
!align="left"|Notowanie (2007)
!align="center"|Max.
pozycja
|-
|U.S. [[Hot 100|Billboard Hot 100]]
|align="center"|80
|-
|align="left"|U.S. Billboard [[Pop 100]]
|align="center"|68
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Discogs|wydania|269757|Be Good to Me}}

{{Ashley Tisdale}}

[[Kategoria:Single Ashley Tisdale]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 2006]]

title: Be Good to Me

Strona B: "Who I Am" · "It's Life"

Wydany: 25 grudnia 2006

Gatunek: Dance-pop, R&B

Długość: 3:14 (Radio Version) · 3:33 (Album Version featuring David Jassy)

Wydawnictwo: Warner Music

Format: CD, Digital download

„Last Christmas” · (2006): „Be Good to Me” · (2006) · „He Said She Said” · (2007)


text:
# Płamen Palew
Płamen Palew (bg. Пламен Палев; ur. 12 lipca 1985) – bułgarski zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Siódmy w Pucharze Świata w 2006. Brązowy medalista MŚ juniorów w 2004 roku.

title: Płamen Palew

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Płamen Palew
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[12 lipca]] [[1985]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 173 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BGR}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Płamen Palew''' ([[Język bułgarski|bg.]] Пламен Палев; ur. [[12 lipca]] [[1985]]) – [[Bułgaria|bułgarski]] [[Zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu klasycznym. Siódmy w [[Puchar Świata w zapasach|Pucharze Świata]] w [[Puchar Świata w Zapasach 2006 – styl klasyczny mężczyzn|2006]]. Brązowy medalista MŚ juniorów w 2004<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=ACB6A6A2BCD545C48A02D38D2AFE9D32| tytuł = Dane | opublikowany = Foeldeak.com  | data dostępu = 2017-11-13 | język = en}}</ref> roku.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Palew, Płamen}}
[[Kategoria:Bułgarscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1985]]

title: · Płamen Palew