text:
# Sądry
Sądry (niem. Zendern, Zondern) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Przed 1945 r. wieś należała do powiatu giżyckiego.
Wieś leży przy drodze krajowej nr 59 z Giżycka do Mrągowa. Niedaleko wsi znajduje się jezioro Mierzejewskie.

## Historia
Wieś lokowana była na prawie chełmińskim. W 1427 prokurator kętrzyński Hans von Behnhusen z polecenia wielkiego mistrza Pawła von Rusdorfa zapisał kilku wolnym 30 włók Hansowi i jego synom Martenowi i Gregorowi dwa dobra służebne po 15 włok każde, z których jedno położone było "koło lasu Zandern" (Sonderwald), a drugie koło jeziora Notyst. Te dwa majątki dały w następstwie początek dwóm wsiom Sądrom i Mierzejewu. Zobowiązani byli do wystawienia po jednej służbie konnej w lekkiej zbroi z każdego dobra, odbywania podróży dla zakonu, budowy nowych zamków, naprawiania starych lub burzenia. Ponadto ciążyła na nich danina od pługa (płużne) po jednym korcu pszenicy i żyta, a oprócz tego funt wosku i jeden fenig od służby, tytułem opłaty uznaniowej. Obdarowani otrzymali prawo do niższego sądownictwa oraz prawo do połowu ryb "małym sprzętem" na własne potrzeby w jeziorze Notyst. We wsi w 1539 r. mieszkali sami Polacy i była to wieś chłopska. W 1564 r. w księdze rachunkowej starostwa w Ryne zapisano Sądry i Mierzejewo łącznie na 30 łanach, było tam wówczas 14 gospodarstw. W tym czasie była to już wieś czynszowa (zmiana wniknęła najpewniej na skutek ponownego osadnictwa po wyludnieniach po wojnach polsko-krzyżackich). Mierzejewo i Sądrach do roku 1719 traktowano łącznie. W 1602 r. wieś otrzymała dodatkowo jedną włókę ziemi. W 1631 r. jedna włókę ziemi w Sądrach kupił Jakub Białek. W 1673 r. w obu wsiach łącznie istniało 16 gospodarstw.
W 1719 r. w Sądrach było 10 gospodarstw czynszowych, średnio po półtora włóki (ok. 25 ha) każde. Szkoła w Sądrach powstała przed 1740 rokiem (prawdopodobnie w 1725 r.), uczęszczały do niej także dzieci z Mierzejewa. W 1785 r. we wsi było 16 domów. W 1823 r. we wsi było 113 mieszkańców. W 1838 r. mieszkało tu 157 osób w 23 domach. Wieś należała do parafii w Rynie. W 1846 r. wskutek tzw. separacji gruntów, powstało 8 rozproszonych wybudowań. W 1849 r. wieś liczyła 24 domy i 158 mieszkańców, w 1870 r. mieszkało tu 158 osób. W 1928 r. w Sądrach było 332 mieszkańców. W 1939 r. we wsi mieszkało 127 osób a obszar wsi obejmował 358,8 ha. W tym czasie we wsi było 16 gospodarstw chłopskich, z których największym było gospodarstwo Michała Barańskiego, liczące 83 ha.

## Zabytki oraz interesujące miejsca
We wsi zachowało się kilka przedwojennych chałup. W stuletniej chałupie utworzono prywatne muzeum etnograficzne, które przedstawia życie dawnych Mazurów.

title: Sądry

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Sądry
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat mrągowski|mrągowski]]
 |gmina                  = [[Mrągowo (gmina wiejska)|Mrągowo]]
 |sołectwo               = Mierzejewo
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 30<ref>{{Polska w liczbach|id=wies_Sadry|nazwa=Wieś Sądry w liczbach|data dostępu=2019-10-30}}</ref>
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 89
 |kod pocztowy           = 11-700<ref>{{Cytuj |tytuł = Kod pocztowy Sądry •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa |data dostępu = 2019-10-30 |opublikowany = www.kodypocztowe.info |url = https://www.kodypocztowe.info/sadry}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NMR
 |SIMC                   = 0483464
 |kod mapy               = Mrągowo (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 53°55'08"N 21°26'38"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|121100|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Sądry''' (niem. ''Zendern'', ''Zondern'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat mrągowski|powiecie mrągowskim]], w [[Mrągowo (gmina wiejska)|gminie Mrągowo]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo olsztyńskie (1975–1998)|województwa olsztyńskiego]]. Przed 1945 r. wieś należała do powiatu giżyckiego.

Wieś leży przy [[Droga krajowa nr 59 (Polska)|drodze krajowej nr 59]] z [[Giżycko|Giżycka]] do [[Mrągowo|Mrągowa]]. Niedaleko wsi znajduje się [[jezioro Mierzejewskie]].

== Historia ==
Wieś lokowana była na [[prawo chełmińskie|prawie chełmińskim]]. W [[1427]] [[prokuratorzy kętrzyńscy|prokurator kętrzyński]] Hans von Behnhusen z polecenia wielkiego mistrza Pawła von Rusdorfa zapisał kilku [[wolni|wolnym]] 30 [[włóka (miara powierzchni)|włók]] ''Hansowi'' i jego synom ''Martenowi'' i ''Gregorowi'' dwa dobra służebne po 15 włok każde, z których jedno położone było "koło lasu Zandern" (Sonderwald), a drugie koło jeziora Notyst. Te dwa majątki dały w następstwie początek dwóm wsiom Sądrom i [[Mierzejewo (województwo warmińsko-mazurskie)|Mierzejewu]]. Zobowiązani byli do wystawienia po jednej służbie konnej w lekkiej zbroi z każdego dobra, odbywania podróży dla zakonu, budowy nowych zamków, naprawiania starych lub burzenia. Ponadto ciążyła na nich danina od pługa (płużne) po jednym korcu pszenicy i żyta, a oprócz tego funt wosku i jeden fenig od służby, tytułem opłaty uznaniowej. Obdarowani otrzymali prawo do niższego sądownictwa oraz prawo do połowu ryb "małym sprzętem" na własne potrzeby w jeziorze Notyst. We wsi w 1539 r. mieszkali sami Polacy i była to wieś chłopska. W 1564 r. w księdze rachunkowej starostwa w Ryne zapisano Sądry i Mierzejewo łącznie na 30 łanach, było tam wówczas 14 gospodarstw. W tym czasie była to już wieś czynszowa (zmiana wniknęła najpewniej na skutek ponownego osadnictwa po wyludnieniach po wojnach polsko-krzyżackich). Mierzejewo i Sądrach do roku 1719 traktowano łącznie. W 1602 r. wieś otrzymała dodatkowo jedną włókę ziemi. W 1631 r. jedna włókę ziemi w Sądrach kupił ''Jakub Białek''. W 1673 r. w obu wsiach łącznie istniało 16 gospodarstw.

W 1719 r. w Sądrach było 10 gospodarstw czynszowych, średnio po półtora włóki (ok. 25 ha) każde. Szkoła w Sądrach powstała przed 1740 rokiem (prawdopodobnie w 1725 r.), uczęszczały do niej także dzieci z Mierzejewa. W 1785 r. we wsi było 16 domów. W 1823 r. we wsi było 113 mieszkańców. W 1838 r. mieszkało tu 157 osób w 23 domach. Wieś należała do parafii w Rynie. W 1846 r. wskutek tzw. separacji gruntów, powstało 8 rozproszonych [[kolonia (osada)|wybudowań]]. W 1849 r. wieś liczyła 24 domy i 158 mieszkańców, w 1870 r. mieszkało tu 158 osób. W 1928 r. w Sądrach było 332 mieszkańców. W 1939 r. we wsi mieszkało 127 osób a obszar wsi obejmował 358,8 ha. W tym czasie we wsi było 16 gospodarstw chłopskich, z których największym było gospodarstwo ''Michała Barańskiego'', liczące 83 ha.

== Zabytki oraz interesujące miejsca ==
We wsi zachowało się kilka przedwojennych chałup. W stuletniej chałupie utworzono prywatne muzeum etnograficzne, które przedstawia życie dawnych Mazurów<ref name="mapa2007">Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 {{ISBN|83-7200-631-8}} s. 297</ref>.

==Przypisy==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Mrągowo. Z dziejów miasta i powiatu.'' Pojezierze, Olsztyn, 1975, 488 str.
* [http://www.it.mragowo.pl/media/art/707/file/historia.pdf Historia miejscowości Gminy Mrągowo], (dostęp 1.08.2013)

{{Gmina Mrągowo}}

[[Kategoria:Mrągowo (gmina wiejska)]]

title: Sądry

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: mrągowski

Gmina: Mrągowo

Sołectwo: Mierzejewo

Tablice rejestracyjne: NMR


text:
# Stock Spirits
Stock Spirits Group – jeden z wiodących producentów napojów alkoholowych w Europie. Firma założona w 1884 roku w Trieście we Włoszech oferuje szeroką gamę produktów, w tym wódki, likiery smakowe na bazie wódek, rum, brandy, bitters i limoncello, whisky, gin itp. łączące lokalne i regionalne dziedzictwo z innowacyjnością. Firma oferuje portfolio ponad 70 marek, dostępnych w ponad 50 krajach świata m.in. USA i Kanada.
Do kluczowych marek firmy należą: Stock 84, Żołądkowa Gorzka, Saska, Lubelska, Orkisz, Amundsen, Milhill’s w Polsce, Božkov, Fernet Stock, Pražská, Dynybyl w Czechach i na Słowacji, Limonce’, Keglevich, Grappa Distillerie Franciacorta, Grappa Julia we Włoszech, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Clan Campbell blended scotch whisky we Francji. Na wybranych rynkach firma dystrybuuje również produkty innych producentów – Diageo, takie jak Baileys, Johnnie Walker, Gordon’s, Zacapa oraz firmy Beam Suntory – Jim Beam, Hibiki Japanese Harmony i Roku Gin.
Od listopada 2021 r. Stock Spirits Group jest własnością funduszu inwestycyjnego CVC.
Przedsiębiorstwo działa w siedmiu krajach europejskich: Polsce, Czechach, Słowacji, Włoszech, Niemczech, Francji, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie.

## Historia
Stock Spirits Group powstała w 2008 roku w wyniku fuzji Eckes & Stock i Polmosu Lublin z Polski. Jednak firma ma dziedzictwo, które sięga prawie 140 lat wstecz.
W 1884 roku w Trieście, we Włoszech Lionello Stock, przemysłowiec, biznesmen wraz ze swoim partnerem biznesowym Carlo Camis założył parową destylarnię wina „Distilleria a vapore Camis & Stock”. Głównym produktem firmy był koniak „Medicinal”. W latach dwudziestych XX wieku firma była jedną z największych tego typu w Europie.
W 1920 roku, po upadku monarchii austro-węgierskiej, Stock kupił gorzelnię w Pilźnie Božkov. W 1927 roku rozpoczęła się produkcja Fernet Stock – marki również obecnie popularej w Czechach i na Słowacji.
Przez lata Stock rozwijał swoją działalność i posiadał sieć destylarni, rozlewni i dojrzewalni we Włoszech, Austrii, Polsce, na Węgrzech i w Chorwacji. W 1939 roku założył oddział w Nowym Jorku, USA.
W 1948 roku firma Camis & Stock została znacjonalizowana i włączona do fabryk Associated Distilleries and Vinegar w Pradze.
W 1971 roku uruchomiono dwa nowe zakłady – jeden w Trieście i drugi w Portogruaro we Włoszech. W tym czasie firma posiadała 21 fabryk z czego 8 zlokalizowanych było we Włoszech. W 1985 roku Stock posiadał 26% włoskiego rynku brendy, jednak kryzys na światowym rynku wymusił dywersyfikację portfolio i firma rozpoczęła produkcję wina musującego Duca d’Alba, owocowej wódki Keglevich oraz likieru Limoncè – dwie ostatnie marki nadal obecne w portfolio. W 1991 Camis & Stock stał się samodzielną spółką akcyjną.
W 1995 roku firma Eckes zakupiła Camis & Stock. Eckes & Stock GmbH stał się jednym z wiodących producentów markowych alkoholi w Niemczech, Austrii, Słowacji, Czechach i we Włoszech, z portfolio marek takich jak: Chantré, Mariacron, Grappa Julia i Stroh Inländer Rum. W 2007 roku firma została przejęta przez amerykański fundusz inwestycyjny Oaktree Capital Management.
W kwietniu 2012 przeniesiono produkcję z Triestu do Czech.

### Historia Stock Pilzno – Božkov
W 1920 roku Lionello Stock kupił istniejącą destylarnię w Božkovie i utworzył spółkę zależną o nazwie Stock Cognac Medicinal. Początkowo produkty były transportowane z Triestu do Božkova i tam butelkowane. W tym czasie firma zatrudniała około 15 pracowników fizycznych, czterech urzędników, głównego referenta i dyrektora. Dostawy z Triestu zakończono, a zakład zaczął działać samodzielnie. Działalność firmy Stock Cognac Medicinal H. Planner Božkov u Plzně szybko się rozwijała, a dzięki wysokiej jakości produktów firma cieszyła się coraz rosnącą liczbą konsumentów.
Chociaż gorzelnia Lionello Stock w Pilźnie odnotowała w 1929 roku bardzo dobre wyniki, została mocno dotknięta kryzysem gospodarczym, który ogarnął świat w latach trzydziestych. W 1939 r. został zajęty przez hitlerowców, by po wojnie przejść pod zarząd państwowy. W 1947 roku został na krótko zwrócony włoskiemu właścicielowi. Fabryka w Božkovie została znacjonalizowana w 1948 roku, podobnie jak większość firm w ówczesnej Czechosłowacji.
Po rewolucji i podziale Czechosłowacji zakład w Božkovie stał się samodzielną spółką akcyjną i zaczął inwestować w produkcję, zwiększając również produkcję marki Fernet Stock, która cieszyła się popularnością już w latach sześciesiątych i siedemdziesiątych. W 1993 r. większościowym udziałowcem destylarni został Stock Trieste. Dwa lata później firma stała się częścią Grupy Eckes, największego producenta napojów spirytusowych i soków owocowych w Europie.
W 1997 roku Stock Plzeň wprowadził na rynek Fernet Stock Citrus, który w ciągu dwóch lat stał się drugim najpopularniejszym czeskim napojem alkoholowym, a Fernet Stock był numerem jeden. Inne popularne i nowe ówczas marki to: Magister, wódka Amundsen i jej różne niskoalkoholowe smaki oraz Slivovice Stock z legendarnej gorzelni Prádlo w pobliżu miasta Nepomuk.
Pod koniec 2007 roku firma Stock Plzeň została przejęta przez Oaktree Capital Management i skonsolidowana w międzynarodowy biznes, jakim jest dzisiaj Stock Spirits Group.
Dziś Stock Plzeň-Božkov, część Stock Spirits Group, jest liderem na czeskim rynku, oferującym konsumentom tradycyjne i popularne marki alkoholi od ponad 100 lat. Portfolio firmy obejmuje ponad 120 marek, obejmujące produkty marki Božkov, wódki Fernet Stock, Amundsen i wódki Praga. W czerwcu 2019 Stock Plzeň-Božkov kupił Bartida Company, i obecnie w swoim portfolio posiada również markę Bartida Original oraz markę dystrybucji rumu Legendario Cuban. Od marca 2021 Stock Plzeň-Božkov dystrybuuje marki premium i luksusowe swojego partnera Diageo.

### Historia Polmosu Lublin
Pierwszy w Lublinie zakład „Rektyfikacja Lubelska”, późniejszy Polmos Lublin został założony w 1906 roku przez znanego lubelskiego przemysłowca Emila Plage. Po II wojnie światowej, na fali nacjonalizacji prywatnego biznesu w Polsce, został on przejęty przez Państwowy Monopol Spirytusowy w 1951 roku.
Przemysłem spirytusowym zarządzał Państwowy Monopol Spirytusowy, który w 1949 r. został przekształcony w Centralny Zarząd Przemysłu Spirytusowego, w 1959 r. w Związek Przemysłu Spirytusowego i Drożdżowego „Polmos”, a w 1972 r. w Państwowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego „Polmos”.
Stopniowe zmiany i reorganizacja przedsiębiorstwa na przestrzeni lat doprowadziły do przekształcenia go w 1998 roku w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa, a następnie sprywatyzowania. W 1950 roku powstała flagowa marka – Żołądkowa Gorzka – do dziś jedna z wiodących marek wódek w Polsce.
W wyniku przemian politycznych i gospodarczych w Polsce, po 1989 roku większość spółek Polmosu znalazła się w rękach kapitału zagranicznego lub prywatnych inwestorów.

### Powstanie Stock Spirits Group
W 2001 roku Polmos został sprywatyzowany przez polski rząd, a w 2006 roku Polmos Lublin został przejęty przez Oaktree Capital Management. Rok później, w 2007 roku, Oaktree Capital Management przejęło firmę Eckes & Stock i jej działalność w Czechach, Włoszech, Słowenii, Austrii i USA. W 2008 roku Polmos Lublin i Eckes & Stock połączyły się w Stock Spirits Group, stając się jednym z wiodących producentów napojów alkoholowych w Polsce.
W 2009 roku Stock Spirits Group założył własne firmy dystrybucyjne w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie. W tym samym roku Żołądkowa de Luxe i 1906 wódka zostały uznane za najszybciej rozwijające się marki wódek na świecie, a w 2010 wódka Lubelska. W 2012 roku Grupa Stock Spirits sfinalizowała przejęcie słowackiej spółki Imperator Ltd z siedzibą w Drietomie na Słowacji, znacząco wzmacniając swoją pozycję na słowackim rynku wyrobów spirytusowych. W tym samym roku Stock przejął Novel Ferm, firmę zajmującą się produkcją wysokiej jakości etanolu, zlokalizowaną w pobliżu Rostocku w północno-wschodnich Niemczech – po przejęciu została przemianowana na Baltic Distillery.
Od 2013 roku Stock Spirits Group była notowana na London Stock Exchange. W tym samym roku podpisano umowy dystrybucyjne z firmą Diageo na Czechy oraz z firmą Beam Suntory na Polskę, Chorwację i Bośnię. W tym samym roku zakończono inwestycję w zakład produkcyjny dla Stock Spirits Polska o wartości 3 mln Euro.
Rok 2014 to 130-lecie grupy Stock Spirits, które uczczono premierą Special Edition Stock Prestige. W 2015 roku oddano do użytku nowe centrum logistyczne w Lublinie. Rok później, w 2016 roku, nastąpiło przejęcie trzech marek – wódki Nordic Ice, wódki Pražská i ginu Dynybyl od Bohemia Sekt s.r.o. co wzmocniło pozycję firmy w Czechach.
W listopadzie 2021 roku Stock Spiritus został przejęty przez fundusz inwestycyjny CVC, firma została wycofana z giełd w Londynie i Pradze i stała się prywatna.

## Marki
- Wódka: Keglevich, Żołądkowa Gorzka, Lubelska, Żołądkowa De Luxe, Stock Prestige Vodka, Orkisz, Amundsen, Božkov, Pražská, Golden L’adova, Saska, Ogiński, Biały Bocian, Żytnia
- Whisky: Dubliner
- Brandy: STOCK 84 Brandy
- Gin: Dynybyl, Millhill’s,
- Tequila: Salitos, Sauza
- Rum: Božkov Republica
- Grappa: Grappa Distillerie Franciacorta, Grappa Julia
- Limoncello: Limonce’
- Wino: Stock Prosecco Treviso,
- Likier: Fernet Stock

wikiname: plwiki

title: Stock Spirits

in_language: pl

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Stock Spirits Group
 |nazwa oryginalna  =
 |logo              = STOCK-logo.svg
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = Polska
 |siedziba          = [[Warszawa]]
 |adres             =
 |data założenia    = 1884
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      =
 |prezes            = Jean-Christophe Coutures, CEO
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        =
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      = 1800 (12.2024)
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |kod mapy          =
 |współrzędne       =
 |opis miejsca      =
 |commons           =
 |wikinews          =
 |www               = https://www.stockspirits.com/
}}
'''Stock Spirits Group''' – jeden z wiodących producentów napojów alkoholowych w [[Europa|Europie]]. Firma założona w 1884 roku w [[Triest|Trieście]] we [[Włochy|Włoszech]] oferuje szeroką gamę produktów, w tym [[wódka|wódki]], [[likier|likiery smakowe]] na bazie wódek, [[rum]], [[brandy]], [[Bitter (likier)|bitters]] i [[limoncello]], [[whisky]], [[gin]] itp. łączące lokalne i regionalne dziedzictwo z innowacyjnością. Firma oferuje portfolio ponad 70 marek, dostępnych w ponad 50 krajach świata m.in. [[Stany Zjednoczone|USA]] i [[Kanada]].

Do kluczowych marek firmy należą: [[Stock 84]], [[Żołądkowa Gorzka]], Saska, Lubelska, Orkisz, Amundsen, Milhill’s w [[Polska|Polsce]], Božkov, Fernet Stock, Pražská, Dynybyl w [[Czechy|Czechach]] i na [[Słowacja|Słowacji]], Limonce’, Keglevich, Grappa Distillerie Franciacorta, Grappa Julia we [[Włochy|Włoszech]], [[Chorwacja|Chorwacji]], [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]], Clan Campbell blended scotch whisky we Francji. Na wybranych rynkach firma dystrybuuje również produkty innych producentów – [[Diageo]], takie jak [[Baileys]], [[Johnnie Walker]], Gordon’s, Zacapa oraz firmy Beam Suntory – [[Jim Beam]], Hibiki Japanese Harmony i Roku Gin<ref>{{Cytuj |tytuł = Właściciel Żabki przejmuje producenta Żołądkowej Gorzkiej. Wysokoprocentowa premia |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.spidersweb.pl |url = https://spidersweb.pl/bizblog/wlasciciel-zabki-stock-spirits/}}</ref>.

Od listopada 2021 r. Stock Spirits Group jest własnością funduszu inwestycyjnego CVC<ref>{{Cytuj |tytuł = Właściciel Żabki przejmuje jednego z największych producentów wódki |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.bankier.pl |url = https://www.bankier.pl/wiadomosc/Wlasciciel-Zabki-przejmuje-jednego-z-najwiekszych-producentow-wodki-8169047.html}}</ref>.

Przedsiębiorstwo działa w siedmiu krajach europejskich: Polsce, Czechach, Słowacji, Włoszech, Niemczech, Francji, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie.

== Historia ==
Stock Spirits Group powstała w 2008 roku w wyniku fuzji [[Eckes & Stock]] i [[Polmos|Polmosu Lublin]] z Polski. Jednak firma ma dziedzictwo, które sięga prawie 140 lat wstecz.

W 1884 roku w [[Triest|Trieście]], we Włoszech [[Lionello Stock]], przemysłowiec, biznesmen wraz ze swoim partnerem biznesowym Carlo Camis założył parową destylarnię wina „Distilleria a vapore Camis & Stock”. Głównym produktem firmy był koniak „Medicinal”<ref>{{Cytuj |tytuł = Włoski rodowód jednego z najpopularniejszych trunków świata |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/historia-marki-stock-84/9dz47zq}}</ref>. W latach dwudziestych XX wieku firma była jedną z największych tego typu w Europie.

W 1920 roku, po upadku monarchii austro-węgierskiej, Stock kupił gorzelnię w Pilźnie Božkov. W 1927 roku rozpoczęła się produkcja Fernet Stock – marki również obecnie popularej w Czechach i na Słowacji.
Przez lata Stock rozwijał swoją działalność i posiadał sieć destylarni, rozlewni i dojrzewalni we Włoszech, Austrii, Polsce, na Węgrzech i w Chorwacji. W 1939 roku założył oddział w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]], USA.

W 1948 roku firma Camis & Stock została znacjonalizowana i włączona do fabryk Associated Distilleries and Vinegar w Pradze.

W 1971 roku uruchomiono dwa nowe zakłady – jeden w Trieście i drugi w [[Portogruaro]] we Włoszech. W tym czasie firma posiadała 21 fabryk z czego 8 zlokalizowanych było we Włoszech. W 1985 roku Stock posiadał 26% włoskiego rynku brendy, jednak kryzys na światowym rynku wymusił dywersyfikację portfolio i firma rozpoczęła produkcję wina musującego Duca d’Alba, owocowej wódki Keglevich oraz likieru Limoncè – dwie ostatnie marki nadal obecne w portfolio. W 1991 Camis & Stock stał się samodzielną spółką akcyjną.

W 1995 roku firma Eckes zakupiła Camis & Stock. Eckes & Stock GmbH stał się jednym z wiodących producentów markowych alkoholi w [[Niemcy|Niemczech]], [[Austria|Austrii]], [[Słowacja|Słowacji]], [[Czechy|Czechach]] i we [[Włochy|Włoszech]], z portfolio marek takich jak: Chantré, Mariacron, Grappa Julia i Stroh Inländer Rum. W 2007 roku firma została przejęta przez amerykański fundusz inwestycyjny Oaktree Capital Management.

W kwietniu 2012 przeniesiono produkcję z Triestu do Czech.

=== Historia Stock Pilzno – Božkov ===
W 1920 roku Lionello Stock kupił istniejącą destylarnię w Božkovie i utworzył spółkę zależną o nazwie Stock Cognac Medicinal. Początkowo produkty były transportowane z Triestu do Božkova i tam butelkowane. W tym czasie firma zatrudniała około 15 pracowników fizycznych, czterech urzędników, głównego referenta i dyrektora. Dostawy z Triestu zakończono, a zakład zaczął działać samodzielnie. Działalność firmy Stock Cognac Medicinal H. Planner Božkov u Plzně szybko się rozwijała, a dzięki wysokiej jakości produktów firma cieszyła się coraz rosnącą liczbą konsumentów.

Chociaż gorzelnia Lionello Stock w [[Pilzno|Pilźnie]] odnotowała w 1929 roku bardzo dobre wyniki, została mocno dotknięta kryzysem gospodarczym, który ogarnął świat w latach trzydziestych. W 1939 r. został zajęty przez hitlerowców, by po wojnie przejść pod zarząd państwowy. W 1947 roku został na krótko zwrócony włoskiemu właścicielowi. Fabryka w Božkovie została znacjonalizowana w 1948 roku, podobnie jak większość firm w ówczesnej [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]].

Po rewolucji i podziale Czechosłowacji zakład w Božkovie stał się samodzielną spółką akcyjną i zaczął inwestować w produkcję, zwiększając również produkcję marki Fernet Stock, która cieszyła się popularnością już w latach sześciesiątych i siedemdziesiątych. W 1993 r. większościowym udziałowcem destylarni został Stock Trieste. Dwa lata później firma stała się częścią Grupy Eckes, największego producenta napojów spirytusowych i soków owocowych w Europie.

W 1997 roku Stock Plzeň wprowadził na rynek Fernet Stock Citrus, który w ciągu dwóch lat stał się drugim najpopularniejszym czeskim napojem alkoholowym, a Fernet Stock był numerem jeden. Inne popularne i nowe ówczas marki to: Magister, wódka Amundsen i jej różne niskoalkoholowe smaki oraz Slivovice Stock z legendarnej gorzelni Prádlo w pobliżu miasta Nepomuk.

Pod koniec 2007 roku firma Stock Plzeň została przejęta przez Oaktree Capital Management i skonsolidowana w międzynarodowy biznes, jakim jest dzisiaj Stock Spirits Group.

Dziś Stock Plzeň-Božkov, część Stock Spirits Group, jest liderem na czeskim rynku, oferującym konsumentom tradycyjne i popularne marki alkoholi od ponad 100 lat. Portfolio firmy obejmuje ponad 120 marek, obejmujące produkty marki Božkov, wódki Fernet Stock, Amundsen i wódki Praga. W czerwcu 2019 Stock Plzeň-Božkov kupił Bartida Company, i obecnie w swoim portfolio posiada również markę Bartida Original oraz markę dystrybucji rumu Legendario Cuban. Od marca 2021 Stock Plzeň-Božkov dystrybuuje marki premium i luksusowe swojego partnera [[Diageo]].

=== Historia Polmosu Lublin ===
Pierwszy w Lublinie zakład „Rektyfikacja Lubelska”, późniejszy Polmos Lublin został założony w 1906 roku przez znanego lubelskiego przemysłowca Emila Plage. Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]], na fali nacjonalizacji prywatnego biznesu w Polsce, został on przejęty przez [[Państwowy Monopol Spirytusowy]] w 1951 roku.

Przemysłem spirytusowym zarządzał [[Państwowy Monopol Spirytusowy]], który w 1949 r. został przekształcony w [[Centralny Zarząd Przemysłu Spirytusowego]], w 1959 r. w Związek Przemysłu Spirytusowego i Drożdżowego „Polmos”, a w 1972 r. w Państwowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego „Polmos”.

Stopniowe zmiany i reorganizacja przedsiębiorstwa na przestrzeni lat doprowadziły do przekształcenia go w 1998 roku w spółkę akcyjną z udziałem [[Skarb państwa|Skarbu Państwa]], a następnie sprywatyzowania. W 1950 roku powstała flagowa marka – [[Żołądkowa Gorzka]] – do dziś jedna z wiodących marek wódek w Polsce.

W wyniku przemian politycznych i gospodarczych w Polsce, po 1989 roku większość spółek Polmosu znalazła się w rękach kapitału zagranicznego lub prywatnych inwestorów.

=== Powstanie Stock Spirits Group ===
W 2001 roku Polmos został sprywatyzowany przez polski rząd, a w 2006 roku Polmos Lublin został przejęty przez Oaktree Capital Management. Rok później, w 2007 roku, Oaktree Capital Management przejęło firmę Eckes & Stock i jej działalność w Czechach, Włoszech, Słowenii, Austrii i USA. W 2008 roku Polmos Lublin i Eckes & Stock połączyły się w Stock Spirits Group, stając się jednym z wiodących producentów napojów alkoholowych w Polsce.

W 2009 roku Stock Spirits Group założył własne firmy dystrybucyjne w [[Chorwacja|Chorwacji]], [[Bośnia i Hercegowina|Bośni i Hercegowinie]]. W tym samym roku Żołądkowa de Luxe i 1906 wódka zostały uznane za najszybciej rozwijające się marki wódek na świecie, a w 2010 wódka Lubelska. W 2012 roku Grupa Stock Spirits sfinalizowała przejęcie słowackiej spółki Imperator Ltd z siedzibą w Drietomie na Słowacji, znacząco wzmacniając swoją pozycję na słowackim rynku wyrobów spirytusowych. W tym samym roku Stock przejął Novel Ferm, firmę zajmującą się produkcją wysokiej jakości etanolu, zlokalizowaną w pobliżu Rostocku w północno-wschodnich [[Niemcy|Niemczech]] – po przejęciu została przemianowana na Baltic Distillery.

Od 2013 roku Stock Spirits Group była notowana na [[London Stock Exchange]]. W tym samym roku podpisano umowy dystrybucyjne z firmą [[Diageo]] na [[Czechy]] oraz z firmą Beam Suntory na [[Polska|Polskę]], [[Chorwacja|Chorwację]] i [[Bośnia i Hercegowina|Bośnię]]. W tym samym roku zakończono inwestycję w zakład produkcyjny dla Stock Spirits Polska o wartości 3 mln Euro<ref>{{Cytuj |tytuł = Stock Spirits inwestuje ponad 3 mln euro w fabrykę w Lublinie |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.innpoland.pl |url = https://innpoland.pl/114349,stock-spirits-inwestuje-ponad-3-mln-euro-w-fabryke-w-lublinie}}</ref>.

Rok 2014 to 130-lecie grupy Stock Spirits, które uczczono premierą Special Edition Stock Prestige. W 2015 roku oddano do użytku nowe centrum logistyczne w [[Lublin]]ie<ref>{{Cytuj |tytuł = Stock Polska z nowym centrum logistycznym w Lublinie |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.forbes.pl |url = https://www.forbes.pl/historia-marki-stock-84/9dz47zq}}</ref>. Rok później, w 2016 roku, nastąpiło przejęcie trzech marek – wódki Nordic Ice, wódki Pražská i ginu Dynybyl od Bohemia Sekt s.r.o. co wzmocniło pozycję firmy w [[Czechy|Czechach]].

W listopadzie 2021 roku Stock Spiritus został przejęty przez fundusz inwestycyjny CVC<ref>{{Cytuj |tytuł = Fundusz CVC zakończył transakcję przejęcia Stock Spirits PLC |data dostępu = 2023-03-14 |opublikowany = www.inwestycje.pl |url = https://inwestycje.pl/gielda/fundusz-cvc-zakonczyl-transakcje-przejecia-stock-spirits-plc/}}</ref>, firma została wycofana z giełd w Londynie i Pradze i stała się prywatna.

== Marki ==
* '''Wódka:''' Keglevich, [[Żołądkowa Gorzka]], Lubelska, Żołądkowa De Luxe, Stock Prestige Vodka, Orkisz, Amundsen, Božkov, Pražská, Golden L’adova, Saska, [[Ogiński (wódka)|Ogiński]], Biały Bocian, Żytnia
* '''Whisky:''' Dubliner
* '''Brandy:''' STOCK 84 Brandy
* '''Gin:''' Dynybyl, Millhill’s,
* '''Tequila:''' Salitos, Sauza
* '''Rum:''' Božkov Republica
* '''Grappa:''' Grappa Distillerie Franciacorta, Grappa Julia
* '''Limoncello:''' Limonce’
* '''Wino:''' Stock Prosecco Treviso,
* '''Likier:''' Fernet Stock

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Przemysł alkoholowy]]

title: Stock Spirits Group

Państwo: Polska

Siedziba: Warszawa

Prezes: Jean-Christophe Coutures, CEO

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Czynność łączeniowa
Czynność łączeniowa (ang. commutating operation) - szereg czynności wykonywanych za pomocą łącznika w celu wywołania określonej zmiany w stanie obwodów elektrycznych, których częścią są tory prądowe tego łącznika. Czynność łączeniowa może być:
- zamierzona lub niezamierzona,
- nieautomatyczna lub automatyczna,
- manewrowa, zabezpieczeniowa lub mająca na celu izolowanie.

title: Czynność łączeniowa

wikitext:
'''Czynność łączeniowa''' (ang. ''commutating operation'') - szereg czynności wykonywanych za pomocą [[Łącznik elektryczny|łącznika]] w celu wywołania określonej zmiany w stanie [[Obwód elektryczny|obwodów elektrycznych]], których częścią są [[Tor prądowy|tory prądowe]] tego łącznika. Czynność łączeniowa może być<ref>Praca zbiorowa: ''Słownik terminologiczny elektryki'' : Aparaty elektryczne wchodzące w skład urządzeń rozdzielczych, Część 2, Instytut Elektrotechniki – Warszawa 1989.</ref>:
*zamierzona lub niezamierzona,
*nieautomatyczna lub automatyczna,
*manewrowa, zabezpieczeniowa lub mająca na celu izolowanie.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Aparaty elektryczne]]


text:
# Koczetowo
Koczetowo (ros. Кочетово) – wieś w Rosji, w Tuwie, w kożuunie tandińskim. W 2010 liczyła 784 mieszkańców.

title: Koczetowo

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Koczetowo
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Кочетово}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Tuwa
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[kożuun tandiński|tandiński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 784
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Koczetowo''' ({{w języku|ru|Кочетово}}) – wieś w [[Rosja|Rosji]], w [[Tuwa|Tuwie]], w [[kożuun tandiński|kożuunie tandińskim]]. W 2010 liczyła 784 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/tyva.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Tuwy na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w Tuwie]]

title: KoczetowoКочетово

Państwo: Rosja

Republika: Tuwa

Kożuun: tandiński


text:
# Dakota (skamieniałość)
Dakota – nazwa nadana skamieniałemu edmontozaurowi znalezionemu w formacji Hell Creek w Dakocie Północnej. Jest ona datowana na około 67 milionów lat (mastrycht) i ma ok. 11 m długości i 3,5 t wagi. Jest to cenne i rzadkie znalezisko, ze względu na zachowane tkanki miękkie, w tym skórę i mięśnie. Daje to badaczom możliwość bliższego przebadania anatomii edmontozaura. Oględziny tej skamieliny wykazały, że hadrozaury miały cięższe ogony i potrafiły biegać szybciej, niż wcześniej przypuszczano.

## Stan zachowania
Skamieniałości takie jak „Dakota” są niezwykle rzadkie i do ich powstania dochodzi tylko w wyjątkowych okolicznościach. Padlina musi uniknąć padlinożerców i zostać zmineralizowana przez rozkładem. Musi też podobnie jak wszelkie inne skamieliny uniknąć zniszczenia w ciągu milionów lat przez czynniki takie jak wiatr czy zmiany temperatury.
"Dakota" została rozsławiona jako "mumia", jednak w rzeczywistości to tkanki miękkie, które podczas fosylizacji skamieniały. Inne bardziej znane mumie zostały nazwane "Trachodon" i "Leonardo". Obok Dakoty znaleziono sfozylizowaną łapę krokodyla, który najprawdopodobniej pożywiał się zwłokami edmontozaura. Została ona rozsławiona jako „dłoń zagłady”.

## Odkrycie i badania
"Dakota" została odkryta przez Tylera Lysona – 17-letniego studenta paleontologii w położonej w Dakocie Północnej posiadłości jego rodziny. Została ona zakupiona w 1999, kiedy Lyson był uczniem szkoły średniej, ale po raz pierwszy zbadał ją dokładnie w poszukiwaniu skamielin w 2004 po znalezieniu "Dakoty". Lyson skontaktował się z brytyjskim paleontologiem Phillipem Manningiem i latem 2006 odkopano ową skamielinę. Zespół Manninga użył największego w USA tomografu położonego w Kalifornii w celu zbadania tej skamieliny. Został on udostępniony przez NASA i przedsiębiorstwo Boeing Company. Jednak skamielina owa jest tak gruba, że jej przeskanowanie trwało by kilka miesięcy. Ustalano również, że edmontozaur mógł biec z prędkością 45 km/h czyli szybciej niż tyranozaur mogący biec, jak się szacuje, maksymalnie z prędkością 32 km/h.
Bill Sellers – biolog z Uniwersytetu w Manchesterze ustalił również, że edmontozaur w czasie biegu poruszał się z głową przy ziemi, a jego kończyny przednie dotykały niemal gruntu. Skóra zachowała swoją fakturę. Wprawdzie nie udało się ustalić ubarwienia edmontozaura, ale stwierdzono obecność pasków w okolicach ramion. Cześć ogonowa edmontozaura okazała się 1/4 większa niż do tej pory sądzono. Badacze oczekują znalezienia kompletnych białek w tej skamielinie.

title: Dakota (skamieniałość)

wikitext:
[[Plik:Segment of Dakota fossil.jpg|mały|Fragment skamieniałości]]
'''Dakota''' – nazwa nadana skamieniałemu [[edmontozaur]]owi znalezionemu w formacji [[formacja Hell Creek|Hell Creek]] w [[Dakota Północna|Dakocie Północnej]]<ref name="mumia">National Geographic News. 2007-12-03. [https://archive.is/20120529142226/http://news.nationalgeographic.com/news/2007/12/photogalleries/dinosaur-pictures/index.html "Mummified Dinosaur Unveiled"] {{lang|en}}</ref>. Jest ona datowana na około 67 milionów lat (mastrycht) i ma ok. 11 m długości i 3,5 t wagi. Jest to cenne i rzadkie znalezisko, ze względu na zachowane tkanki miękkie, w tym skórę i mięśnie. Daje to badaczom możliwość bliższego przebadania anatomii edmontozaura. Oględziny tej skamieliny wykazały, że [[hadrozaury]] miały cięższe [[ogon (anatomia)|ogony]] i potrafiły biegać szybciej, niż wcześniej przypuszczano.

== Stan zachowania ==
[[Skamieniałości]] takie jak „Dakota” są niezwykle rzadkie i do ich powstania dochodzi tylko w wyjątkowych okolicznościach. Padlina musi uniknąć [[Padlinożercy|padlinożerców]] i zostać zmineralizowana przez rozkładem. Musi też podobnie jak wszelkie inne skamieliny uniknąć zniszczenia w ciągu milionów lat przez czynniki takie jak wiatr czy zmiany temperatury<ref name="lee">Lee, Christopher (2007-12-03). [http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/story/2007/12/03/ST2007120300591.html "Scientists Get Rare Look at Dinosaur Soft Tissue". Washington Post.] {{lang|en}}</ref>.
"Dakota" została rozsławiona jako "mumia", jednak w rzeczywistości to tkanki miękkie, które podczas fosylizacji skamieniały<ref name="lee"/>. Inne bardziej znane mumie zostały nazwane "Trachodon" i "Leonardo". Obok Dakoty znaleziono sfozylizowaną łapę [[krokodyle|krokodyla]], który najprawdopodobniej pożywiał się zwłokami edmontozaura. Została ona rozsławiona jako „dłoń zagłady”.

== Odkrycie i badania ==
"Dakota" została odkryta przez Tylera Lysona – 17-letniego studenta paleontologii w położonej w Dakocie Północnej posiadłości jego rodziny. Została ona zakupiona w 1999, kiedy Lyson był uczniem szkoły średniej, ale po raz pierwszy zbadał ją dokładnie w poszukiwaniu skamielin w 2004 po znalezieniu "Dakoty". Lyson skontaktował się z brytyjskim paleontologiem Phillipem Manningiem i latem 2006 odkopano ową skamielinę<ref name="lee"/>. Zespół Manninga użył największego w USA [[tomografia komputerowa|tomografu]] położonego w [[Kalifornia|Kalifornii]] w celu zbadania tej skamieliny. Został on udostępniony przez [[NASA]] i przedsiębiorstwo [[Boeing Company]]. Jednak skamielina owa jest tak gruba, że jej przeskanowanie trwało by kilka miesięcy. Ustalano również, że edmontozaur mógł biec z prędkością 45 km/h czyli szybciej niż tyranozaur mogący biec, jak się szacuje, maksymalnie z prędkością 32 km/h<ref name="mumia"/>.
[[Bill Sellers]] – biolog z Uniwersytetu w Manchesterze ustalił również, że [[edmontozaur]] w czasie biegu poruszał się z głową przy ziemi, a jego kończyny przednie dotykały niemal gruntu<ref name="dakota2">{{Cytuj stronę |url=http://www.dinozaury.com/2007/12/03/dakota-zamumifikowany-hadrozaur/ |tytuł=Opis Dakoty na Dinozaury.com |data dostępu=2011-08-13 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160304111155/http://www.dinozaury.com/2007/12/03/dakota-zamumifikowany-hadrozaur/ |zarchiwizowano=2016-03-04 }}</ref>. Skóra zachowała swoją fakturę. Wprawdzie nie udało się ustalić ubarwienia edmontozaura, ale stwierdzono obecność pasków w okolicach ramion<ref name="mumia"/>. Cześć ogonowa edmontozaura okazała się 1/4 większa niż do tej pory sądzono. Badacze oczekują znalezienia kompletnych białek w tej skamielinie<ref name="dakota2"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Dinozaury}}

[[Kategoria:Hadrozauroidy]]
[[Kategoria:Słynne zwierzęta]]


text:
# Saint-Julien-du-Pinet
Saint-Julien-du-Pinet – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Górna Loara.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 301 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km² (wśród 1310 gmin Owernii Saint-Julien-du-Pinet plasuje się na 554. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 533.).

title: Saint-Julien-du-Pinet

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Saint-Julien-du-Pinet
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Saint-Julien-du-Pinet
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Owernia-Rodan-Alpy
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Górna Loara]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Yssingeaux|Yssingeaux]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 43203
 |powierzchnia                    = 17,71 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 301
 |gęstość zaludnienia             = 17 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 43200
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Górna Loara
 |współrzędne                     = 45°8′N 4°2′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Saint-Julien-du-Pinet''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Owernia-Rodan-Alpy]], w departamencie [[Górna Loara]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 301 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km² (wśród 1310 gmin [[Owernia|Owernii]] Saint-Julien-du-Pinet plasuje się na 554. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 533.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Yssingeaux}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Górna Loara]]

title: Saint-Julien-du-Pinet

Państwo: Francja

Region: Owernia-Rodan-Alpy

Departament: Górna Loara

Okręg: Yssingeaux

• gęstość: 17 os./km²


text:
# Bivio
Bivio (rm. Beiva; hist. Stalla, Stallen) - miejscowość w gminie Surses w Szwajcarii, w kantonie Gryzonia, w regionie Albula. Znany ośrodek narciarski.
Miejscowość liczy 179 mieszkańców (31 grudnia 2015) posługujących się w większości językami włoskim (25,5%) i niemieckim (57,3%). Położona jest na wysokości ponad 1769 m n.p.m. Bivio jako nieliczna miejscowość w Szwajcarii zachowała tradycje języka języka retoromańskiego, który traci na znaczeniu. W roku 1980 w języku retoromańskim mówiło 18,5% ludności Bivio, w roku 1990 9%, a w 2014 r. tylko 3,4%.
Przed 1903 r. miejscowość nosiła oficjalną nazwę włoską Stalla (niem. Stallen).

title: Bivio

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bivio
 |nazwa oryginalna             = Bivio
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Bivio
 |państwo                      = Szwajcaria
 |1. jednostka administracyjna = [[Gryzonia]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Region Albula|Albula]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Surses]]
 |powierzchnia                 = 76,73
 |wysokość                     = 1769
 |rok                          = 31 grudnia 2015
 |liczba ludności              = 179
 |gęstość zaludnienia          = 2
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 46°28′N 9°39′E
 |commons                      = Category:Bivio
 |www                          =
}}
'''Bivio''' ([[język romansz|rm.]] ''Beiva''; hist. ''Stalla'', ''Stallen'') - miejscowość w gminie [[Surses]] w [[Szwajcaria|Szwajcarii]], w kantonie [[Gryzonia]], w regionie [[Region Albula|Albula]]. Znany ośrodek narciarski.

Miejscowość liczy 179 mieszkańców (31 grudnia 2015) posługujących się w większości językami [[język włoski|włoskim]] (25,5%) i [[język niemiecki|niemieckim]] (57,3%). Położona jest na wysokości ponad 1769 m n.p.m. Bivio jako nieliczna miejscowość w Szwajcarii zachowała tradycje języka [[język romansz|języka retoromańskiego]], który traci na znaczeniu. W roku 1980 w języku retoromańskim mówiło 18,5% ludności Bivio, w roku 1990 9%, a w 2014 r. tylko 3,4%<ref>[https://www.atlas.bfs.admin.ch/maps/193/de/14885_14884_14771/23533.html Języki]</ref>.

Przed 1903 r. miejscowość nosiła oficjalną nazwę [[język włoski|włoską]] '''Stalla''' ([[język niemiecki|niem.]] '''Stallen''')<ref>[http://www.hls-dhs-dss.ch/textes/d/D1422.php Historisches Lexikon der Schweiz]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę | url = http://www.hls-dhs-dss.ch/textes/d/D1422.php| tytuł = Historisches Lexikon der Schweiz: Bivio| data dostępu = 2011-11-07| język = de fr it}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://web.archive.org/web/20081218031024/http://www.bivio.surses.info/seiten/index_d.php?id=UID&UID=56 Gemeinde Bivio - Die Perle am Julier]
* [http://www.savognin.ch Savognin Tourismus - Bivio, Albula]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dawne gminy w kantonie Gryzonia]]
[[Kategoria:Miejscowości w Szwajcarii]]
[[Kategoria:Region Albula]]
[[Kategoria:Szwajcarskie ośrodki narciarskie]]

title: Bivio

Państwo: Szwajcaria

Kanton: Gryzonia

Okręg: Albula

Gmina: Surses

Populacja (31 grudnia 2015) · • liczba ludności · • gęstość: · 179 · 2 os./km²

Tablice rejestracyjne: GR


text:
# Michaił Amielin
Michaił Pietrowicz Amielin (ros. Михаил Петрович Амелин, ur. 4 grudnia?/16 grudnia 1896 we wsi Sołomino w guberni kurskiej, zm. 8 września 1937) – radziecki oficer polityczny, komisarz armijny II rangi.

## Życiorys
Od 1915 do 1917 służył w rosyjskiej armii jako młodszy podoficer, w 1917 został aresztowany i zbiegł, w listopadzie 1917 został członkiem partii bolszewickiej SDPRR(b). W 1918 wstąpił do kurskiego pułku rewolucyjnego, był szefem oddziału saperów, w 1919 podczas wojny domowej w Rosji pełnił funkcje nadzwyczajnego komisarza ds. zaopatrzenia jekaterynosławskiego odcinka frontu, zastępcy przewodniczącego rewolucyjnego trybunału wojennego w Odessie, komisarza 30 pułku piechoty i pełnomocnika przy Wojskowej Radzie Rewolucyjnej Armii.
W 1920 uczył się na kursach piechoty w Połtawie, w 1921 został komisarzem 14 dowódczych kursów piechoty, potem 60 dowódczych kursów piechoty, 1922-1923 uczył się w Moskiewskiej Wyższej Wojskowej Szkole Pedagogicznej, po czym został komisarzem szkoły piechoty w Ukraińskim Okręgu Wojskowym.
W latach 1928–1930 był zastępcą dowódcy 14 Korpusu Piechoty ds. politycznych, w 1930 słuchaczem kursów doskonalenia wyższej kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej im. Frunzego, od 15 czerwca 1930 do 16 stycznia 1934 członkiem Centralnej Komisji Kontrolnej KP(b)U i jednocześnie w latach 1931–1934 zastępcą szefa, a 1934–1935 szefem Zarządu Politycznego Ukraińskiego Okręgu Wojskowego i członkiem Rady Wojskowej Ukraińskiego Okręgu Wojskowego. Od 1934 do czerwca 1937 był członkiem Rady Wojskowej przy ludowym komisarzu obrony ZSRR i jednocześnie od 18 stycznia 1934 do 27 maja 1937 członkiem KC KP(b)U, 20 listopada 1935 otrzymał stopień komisarza armijnego II rangi, od 21 stycznia do czerwca 1934 był zastępcą członka, a od czerwca 1934 do 27 maja 1937 członkiem Biura Organizacyjnego KC KP(b)U. Jednocześnie od 1935 do maja 1937 był szefem Zarządu Politycznego i członkiem Rady Wojskowej Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a w maju-czerwcu 1937 członkiem Rady Wojskowej Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. Był odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.
19 czerwca 1937 podczas stalinowskich czystek w armii został aresztowany, następnie skazany na śmierć i rozstrzelany.

title: Michaił Amielin

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Michaił Amielin
 |imię i nazwisko org = {{k|ru|Михаил Амелин}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = RKKA collar small army commissar 2nd rank.svg
 |stopień             = [[komisarz armijny II rangi]]
 |data urodzenia      = [[16 grudnia]] [[1896]]
 |miejsce urodzenia   = Sołomino, [[gubernia kurska]]
 |data śmierci        = [[8 września]] [[1937]]
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1915–1917, 1918–1937
 |siły zbrojne        = [[Plik:Coat of Arms of Russian Empire.svg|20px]] [[Armia Imperium Rosyjskiego]]
[[Plik:Red star.svg|20px]] [[Armia Czerwona]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = szef Zarządu Politycznego Kijowskiego Okręgu Wojskowego
 |wojny i bitwy       = [[I wojna światowa]],
 [[wojna domowa w Rosji]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|OCzSz}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
'''Michaił Pietrowicz Amielin''' ([[język rosyjski|ros.]] Михаил Петрович Амелин, ur. {{data|1896-12-16}} we wsi Sołomino w [[gubernia kurska|guberni kurskiej]], zm. [[8 września]] [[1937]]) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] oficer polityczny, [[komisarz armijny II rangi]].

== Życiorys ==
Od 1915 do 1917 służył w [[Armia Imperium Rosyjskiego|rosyjskiej armii]] jako młodszy podoficer, w 1917 został aresztowany i zbiegł, w listopadzie 1917 został członkiem partii [[bolszewicy|bolszewickiej]] [[SDPRR(b)]]. W 1918 wstąpił do kurskiego pułku rewolucyjnego, był szefem oddziału saperów, w 1919 podczas [[wojna domowa w Rosji|wojny domowej w Rosji]] pełnił funkcje nadzwyczajnego komisarza ds. zaopatrzenia jekaterynosławskiego odcinka frontu, zastępcy przewodniczącego rewolucyjnego trybunału wojennego w [[Odessa|Odessie]], komisarza 30 pułku piechoty i pełnomocnika przy Wojskowej Radzie Rewolucyjnej Armii.
W 1920 uczył się na kursach piechoty w [[Połtawa|Połtawie]], w 1921 został komisarzem 14 dowódczych kursów piechoty, potem 60 dowódczych kursów piechoty, 1922-1923 uczył się w Moskiewskiej Wyższej Wojskowej Szkole Pedagogicznej, po czym został komisarzem szkoły piechoty w [[Ukraiński Okręg Wojskowy|Ukraińskim Okręgu Wojskowym]].

W latach 1928–1930 był zastępcą dowódcy 14 Korpusu Piechoty ds. politycznych, w 1930 słuchaczem kursów doskonalenia wyższej kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej im. Frunzego, od 15 czerwca 1930 do 16 stycznia 1934 członkiem Centralnej Komisji Kontrolnej [[Komunistyczna Partia (bolszewików) Ukrainy|KP(b)U]] i jednocześnie w latach 1931–1934 zastępcą szefa, a 1934–1935 szefem Zarządu Politycznego Ukraińskiego Okręgu Wojskowego i członkiem Rady Wojskowej Ukraińskiego Okręgu Wojskowego. Od 1934 do czerwca 1937 był członkiem Rady Wojskowej przy ludowym komisarzu obrony ZSRR i jednocześnie od 18 stycznia 1934 do 27 maja 1937 członkiem KC KP(b)U, 20 listopada 1935 otrzymał stopień [[komisarz armijny II rangi|komisarza armijnego II rangi]], od 21 stycznia do czerwca 1934 był zastępcą członka, a od czerwca 1934 do 27 maja 1937 członkiem Biura Organizacyjnego KC KP(b)U. Jednocześnie od 1935 do maja 1937 był szefem Zarządu Politycznego i członkiem Rady Wojskowej Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a w maju-czerwcu 1937 członkiem Rady Wojskowej [[Zakaukaski Okręg Wojskowy|Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego]]. Był odznaczony [[Order Czerwonego Sztandaru|Orderem Czerwonego Sztandaru]].

19 czerwca 1937 podczas [[czystki stalinowskie w Armii Czerwonej|stalinowskich czystek w armii]] został aresztowany, następnie skazany na śmierć i rozstrzelany.

== Bibliografia ==
* [http://www.knowbysight.info/AAA/00988.asp Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.)] [dostęp 2019-02-08]

{{SORTUJ:Amielin, Michaił}}
[[Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Ofiary wielkiego terroru w ZSRR]]
[[Kategoria:Komisarze armijni II rangi]]
[[Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1896]]
[[Kategoria:Zmarli w 1937]]

title: Michaił AmielinМихаил Амелин

Data i miejsce urodzenia: 16 grudnia 1896 · Sołomino, gubernia kurska

Data śmierci: 8 września 1937

Siły zbrojne: Armia Imperium Rosyjskiego · Armia Czerwona

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa, · wojna domowa w Rosji


text:
# Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy istniejący do 2021 roku, który był położony na terenie województw zachodniopomorskiego i lubuskiego. Zajmował powierzchnię 239,8291 km², natomiast jego otulina liczyła 317,6819 km². Siedziba administracyjna parku mieściła się w Gorzowie Wielkopolskim. Z początkiem 2021 roku nastąpił podział parku na Gorzowski Park Krajobrazowy w województwie lubuskim oraz Barlinecki Park Krajobrazowy w województwie zachodniopomorskim.

## Podstawa prawna
- Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r. w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku (Dz. Urz. woj. gorzowskiego Nr 14 z 1991 r.)
- Rozporządzenie Nr 6 Wojewody Gorzowskiego z dnia 18 lipca 1996 roku w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr 27 Wojewody Gorzowskiego w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku
- Rozporządzenie Nr 15 Wojewody Lubuskiego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
- Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego

## Opis obiektu poddanego pod ochronę
Puszcza Gorzowska, zwana też Puszcza Barlinecką, to duży kompleks leśny rozciągający się przede wszystkim na równinie sandrowej, usypanej 12 tys. lat temu przez wody odpływające z topniejącego lodowca. Powierzchnia sandru nie jest płaska, poprzecinana jest ciągami rynnowymi i zagłębieniami. Bogactwo przyrody Puszczy Barlineckiej zadecydowało o utworzeniu Parku. Teren Parku, mimo że zajmuje tylko ok. 40% powierzchni Puszczy, jest dla niej reprezentatywny. Dominują tu lasy, zajmujące około 81% powierzchni. Drugim, ważnym elementem krajobrazu są liczne jeziora. Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 700 gatunków roślin naczyniowych, 140 gatunków porostów, ponad 100 lęgowych gatunków ptaków.

## Powierzchnia
| Jednostka administracyjna | Powierzchnia parku | Część pow. parku | Powierzchnia otuliny | Część pow. otuliny |
| ------------------------- | ------------------ | ---------------- | -------------------- | ------------------ |
| woj. zachodniopomorskie   | 11 840,14 ha       | 49,40%           | 20 055,00 ha         | 63,13%             |
| gmina Barlinek            | 10 698,90 ha       | 44,61%           | 10 181,00 ha         | 32,05%             |
| gmina Nowogródek Pomorski | 567,39 ha          | 2,37%            | 6 362,00 ha          | 20,03%             |
| gmina Pełczyce            | 573,85 ha          | 2,39%            | 3 512,00 ha          | 11,06%             |
| woj. lubuskie             | 12 142,77 ha       | 50,60%           | 11 713,19 ha         | 36,87%             |
| gmina Kłodawa             | 8 625,00 ha        | 35,96%           | 8 170,10 ha          | 25,72%             |
| gmina Strzelce Krajeńskie | 3 517,77 ha        | 14,67%           | 3 543,09 ha          | 11,15%             |
| Razem (Σ)                 | 23 982,91 ha       | 100%             | 31 768,19 ha         | 100%               |

## Wody powierzchniowe
Na terenie parku na Pojezierzu Pomorskim i Myśliborskim znajdowało się 75 jezior o powierzchni powyżej 1 ha. Największe z nich to jeziora:
- Barlineckie o pow. 268 ha,
- Dankowskie o pow. 81,9 ha.

Niektóre z jezior tworzą z rzekami ciągi rynnowe.

## Flora
Spośród rosnących tu roślin objętych ochroną ścisłą ważniejsze gatunki to: rosiczka okrągłolistna, orlik pospolity, paprotka zwyczajna, pierwiosnek lekarski, przylaszczka pospolita, śnieżyczka przebiśnieg. Ochroną częściową objęte są m.in. bobrek trójlistkowy, grążel żółty, grzybienie białe. Występuje też wiele unikatowych zbiorowisk roślinności bagienno-torfowiskowej.

## Fauna
- Bielik

### Reintrodukcja popielicy
W październiku 2011 roku Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra” rozpoczęło realizację projektu reintrodukcji popielicy do lasów parku. Projekt trwał 3 lata.

## Rezerwaty i pomniki przyrody
Na obszarze parku zostało utworzonych 5 rezerwatów przyrody:
- Dębina – 12,18 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
- Rzeka Przyłężek – 35,08 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
- Wilanów – 67,16 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
- Markowe Błota – 193,40 ha woj. zachodniopomorskie, gm. Barlinek
- Skalisty Jar Libberta – 33,21 ha woj. zachodniopomorskie, gm. Barlinek

Pomniki przyrody:
- 41 drzew
- 5 pomników przyrody nieożywionej
  - 1 głaz narzutowy
  - 3 skały
  - źródło „Boży Dar”

## Zabytki
Na terenie Parku ważną rolę odgrywały zabytki kultury materialnej. Są to pojedyncze obiekty, założenia parkowo-pałacowe lub całe układy wsi.
W Lubocieszy (Lipach) działa „Leśna Stacja Dydaktyczna” pełniąca rolę ośrodka edukacji przyrodniczej.

title: Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 = Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy-logo.jpg
 |grafika              = Przylezek_kz03.jpg
 |opis grafiki         = Rezerwat Rzeka Przyłężek
 |rodzaj               = [[park krajobrazowy]]
 |państwo              = Polska
 |położenie            = [[Województwo zachodniopomorskie|zachodniopomorskie]]: [[Barlinek (gmina)|Barlinek]], [[Pełczyce (gmina)|Pełczyce]],
[[Nowogródek Pomorski (gmina)|Nowogródek Pomorski]],
[[Województwo lubuskie|lubuskie]]: [[Kłodawa (gmina w województwie lubuskim)|Kłodawa]], [[Strzelce Krajeńskie (gmina)|Strzelce Krajeńskie]]
 |siedziba             =
 |mezoregion           = [[Równina Gorzowska]], [[Równina Pyrzycka]], [[Pojezierze Choszczeńskie]]
 |data utworzenia      = 23 października 1991
 |akt prawny           = Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r.
 |data likwidacji      = 2021
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 239,83 km²
 |powierzchnia otuliny = 317,68 km²
 |obszary chronione    = 5 [[Rezerwat przyrody|rezerwatów przyrody]]
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = zachodniopomorskie # lubuskie # Polska
 |współrzędne          = 52°54′N 15°19′E
 |commons              =
 |www                  = https://www.zpkwl.gorzow.pl/index.php/o-nas/29-parki-krajobrazowe/barlinecko-gorzowski-park-krajobrazowy
}}
'''Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy''' – [[park krajobrazowy]] istniejący do 2021 roku, który był położony na terenie województw [[województwo zachodniopomorskie|zachodniopomorskiego]] i [[województwo lubuskie|lubuskiego]]. Zajmował powierzchnię 239,8291 km², natomiast jego [[otulina (ochrona przyrody)|otulina]] liczyła 317,6819 km². Siedziba administracyjna parku mieściła się w [[Gorzów Wielkopolski|Gorzowie Wielkopolskim]]. Z początkiem 2021 roku nastąpił podział parku na [[Gorzowski Park Krajobrazowy]] w województwie lubuskim oraz [[Barlinecki Park Krajobrazowy]] w województwie zachodniopomorskim<ref>{{Cytuj |autor = P.J |tytuł = Gorzowski Park Krajobrazowy - Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego |data dostępu = 2023-06-29 |opublikowany = www.zpkwl.gorzow.pl |url = https://www.zpkwl.gorzow.pl/index.php/o-nas/parki-krajobrazowe/barlinecko-gorzowski-park-krajobrazowy-old |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Barlinecki Park Krajobrazowy |data dostępu = 2023-06-29 |opublikowany = www.zpkwz.pl |url = https://www.zpkwz.pl/index.php/parki-krajobrazowe/barlinecki-park-krajobrazowy}}</ref>.

== Podstawa prawna ==
* Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r. w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku (Dz. Urz. woj. gorzowskiego Nr 14 z 1991 r.)
* Rozporządzenie Nr 6 Wojewody Gorzowskiego z dnia 18 lipca 1996 roku w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr 27 Wojewody Gorzowskiego w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku
* Rozporządzenie Nr 15 Wojewody Lubuskiego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
* Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
[[Plik:Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy.svg|thumb|250px|Mapa parku]]

== Opis obiektu poddanego pod ochronę ==
[[Puszcza Gorzowska]], zwana też Puszcza Barlinecką, to duży kompleks leśny rozciągający się przede wszystkim na [[Równina sandrowa|równinie sandrowej]], usypanej 12 tys. lat temu przez wody odpływające z topniejącego lodowca{{r|bienkowski}}. Powierzchnia [[sandr]]u nie jest płaska, poprzecinana jest ciągami rynnowymi i zagłębieniami{{r|rejestr}}. Bogactwo przyrody Puszczy Barlineckiej zadecydowało o utworzeniu Parku. Teren Parku, mimo że zajmuje tylko ok. 40% powierzchni Puszczy, jest dla niej reprezentatywny{{r|rejestr}}. Dominują tu lasy, zajmujące około 81% powierzchni{{r|bienkowski}}. Drugim, ważnym elementem krajobrazu są liczne jeziora. Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 700 gatunków roślin naczyniowych, 140 gatunków porostów, ponad 100 lęgowych gatunków ptaków{{r|rejestr}}.

== Powierzchnia ==
{| class="wikitable sortable" style="text-align:right"
|+ Położenie i powierzchnia według jednostek administracyjnych{{r|r2006}}
! Jednostka administracyjna
! Powierzchnia parku
! Część pow. parku
! Powierzchnia otuliny
! Część pow. otuliny
|-
| style="text-align:left; background-color:AntiqueWhite" | [[województwo zachodniopomorskie|woj. zachodniopomorskie]]
| style="background-color:LightGreen" | 11 840,14 ha
| style="background-color:LightGreen" | 49,40%
| style="background-color:BlanchedAlmond"  | 20 055,00 ha
| style="background-color:BlanchedAlmond"  | 63,13%
|-
| style="text-align:left" | [[Barlinek (gmina)|gmina Barlinek]]
| style="background-color:PaleGreen" | 10 698,90 ha
| style="background-color:PaleGreen" | 44,61%
| style="background-color:Cornsilk"  | 10 181,00 ha
| style="background-color:Cornsilk"  | 32,05%
|-
| style="text-align:left" | [[Nowogródek Pomorski (gmina)|gmina Nowogródek Pomorski]]
| style="background-color:PaleGreen" | 567,39 ha
| style="background-color:PaleGreen" | 2,37%
| style="background-color:Cornsilk"  | 6 362,00 ha
| style="background-color:Cornsilk"  | 20,03%
|-
| style="text-align:left" | [[Pełczyce (gmina)|gmina Pełczyce]]
| style="background-color:PaleGreen" | 573,85 ha
| style="background-color:PaleGreen" | 2,39%
| style="background-color:Cornsilk"  | 3 512,00 ha
| style="background-color:Cornsilk"  | 11,06%
|-
| style="text-align:left; background-color:AntiqueWhite" | [[województwo lubuskie|woj. lubuskie]]
| style="background-color:LightGreen" | 12 142,77 ha
| style="background-color:LightGreen" | 50,60%
| style="background-color:BlanchedAlmond"  | 11 713,19 ha
| style="background-color:BlanchedAlmond"  | 36,87%
|-
| style="text-align:left" | [[Kłodawa (gmina w województwie lubuskim)|gmina Kłodawa]]
| style="background-color:PaleGreen" | 8 625,00 ha
| style="background-color:PaleGreen" | 35,96%
| style="background-color:Cornsilk"  | 8 170,10 ha
| style="background-color:Cornsilk"  | 25,72%
|-
| style="text-align:left" | [[Strzelce Krajeńskie (gmina)|gmina Strzelce Krajeńskie]]
| style="background-color:PaleGreen" | 3 517,77 ha
| style="background-color:PaleGreen" | 14,67%
| style="background-color:Cornsilk"  | 3 543,09 ha
| style="background-color:Cornsilk"  | 11,15%
|-
| style="text-align:right" | Razem (Σ)
| 23 982,91 ha
| 100%
| 31 768,19 ha
| 100%
|}

== Wody powierzchniowe ==
Na terenie parku na Pojezierzu Pomorskim i Myśliborskim znajdowało się 75 jezior o powierzchni powyżej 1 ha{{r|barlinek}}. Największe z nich to jeziora:
* [[Jezioro Barlineckie|Barlineckie]] o pow. 268 ha,
* [[Jezioro Dankowskie|Dankowskie]] o pow. 81,9 ha.

Niektóre z jezior tworzą z rzekami ciągi rynnowe.

== Flora ==
Spośród rosnących tu roślin objętych ochroną ścisłą ważniejsze gatunki to: [[rosiczka okrągłolistna]], [[orlik pospolity]], [[paprotka zwyczajna]], [[pierwiosnek lekarski]], [[przylaszczka pospolita]], [[śnieżyczka przebiśnieg]]. Ochroną częściową objęte są m.in. [[bobrek trójlistkowy]], [[grążel żółty]], [[grzybienie białe]]. Występuje też wiele unikatowych zbiorowisk roślinności bagienno-torfowiskowej.

== Fauna ==
* [[Bielik]]

=== Reintrodukcja popielicy ===
W październiku 2011 roku Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra” rozpoczęło realizację projektu [[Reintrodukcja|reintrodukcji]] [[Popielica szara|popielicy]] do lasów parku. Projekt trwał 3 lata{{r|popielica}}.

== Rezerwaty i pomniki przyrody ==
Na obszarze parku zostało utworzonych 5 [[rezerwat przyrody|rezerwatów przyrody]]:
* [[rezerwat przyrody Dębina (województwo lubuskie)|Dębina]] – 12,18 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
* [[rezerwat przyrody Rzeka Przyłężek|Rzeka Przyłężek]] – 35,08 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
* [[rezerwat przyrody Wilanów|Wilanów]] – 67,16 ha woj. lubuskie, gm. Kłodawa
* [[rezerwat przyrody Markowe Błota|Markowe Błota]] – 193,40 ha woj. zachodniopomorskie, gm. Barlinek
* [[rezerwat przyrody Skalisty Jar Libberta|Skalisty Jar Libberta]] – 33,21 ha woj. zachodniopomorskie, gm. Barlinek

[[Pomnik przyrody|Pomniki przyrody]]{{r|barlinek}}:
* 41 drzew
* 5 pomników przyrody nieożywionej
** 1 głaz narzutowy
** 3 skały
** źródło „Boży Dar”

== Zabytki ==
Na terenie Parku ważną rolę odgrywały zabytki kultury materialnej. Są to pojedyncze obiekty, założenia parkowo-pałacowe lub całe układy wsi{{r|barlinek}}.

W Lubocieszy ([[Lipy (województwo lubuskie)|Lipach]]) działa „Leśna Stacja Dydaktyczna” pełniąca rolę ośrodka edukacji przyrodniczej{{r|barlinek}}.

== Zobacz też ==
* [[miody Puszczy Barlineckiej]]
* [[parki krajobrazowe w Polsce]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="barlinek">{{Cytuj | url = http://www.barlinek.pl/index.php-m_dr=htmlpage-parkkrajpbraz&tl=index&menu=8.htm | tytuł = Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy | praca = Strona gminy Barlinek | archiwum = https://web.archive.org/web/20080220231153/http://www.barlinek.pl/index.php-m_dr%3Dhtmlpage-parkkrajpbraz%26tl%3Dindex%26menu%3D8.htm | zarchiwizowano = 2008-02-20 | data dostępu = 2021-05-22}}</ref>
<ref name=bienkowski>{{cytuj |url=http://www.przyroda.powiatgorzowski.pl/bgpk.html |tytuł=Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy |autor=Jan Bieńkowski |opublikowany=Chronione obiekty przyrody w powiecie gorzowskim |język=pl |data dostępu=2009-04-02}}</ref>
<ref name="popielica">{{Cytuj | url = http://polskalokalna.pl/wiadomosci/lubuskie/news/rusza-reintrodukcja-popielicy-w-parku-krajobrazowym,1708086,392 | tytuł = Rusza reintrodukcja popielicy w parku krajobrazowym | data = 2011-10-14 | praca = PolskaLokalna.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20111130092349/http://polskalokalna.pl/wiadomosci/lubuskie/news/rusza-reintrodukcja-popielicy-w-parku-krajobrazowym,1708086,392 | zarchiwizowano = 2011-11-30 | data dostępu = 2011-10-15}}</ref>
<ref name="r2006">{{Cytuj | url = https://www.szczecin.uw.gov.pl/systemfiles/articlefiles/313/(20110819.110434).089-2006.pdf | tytuł = Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego  | data = 2006-08-04 | praca = Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 89, poz. 1635 | data dostępu = 2018-09-30}}</ref>
<ref name="rejestr">{{Cytuj | url = http://bip.gorzow.rdos.gov.pl/files/artykuly/22321/RDOS.Gorzow_WPN-I.602.9.2018.KA1_Parki_Krajobrazowe_stan_na_11.05.2018-r_icon.pdf | tytuł = Rejestr parków krajobrazowych województwa lubuskiego, stan na 11 maja 2018 r. | data dostępu = 2019-02-07}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj | url = http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewparkkrajobrazowy.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.PK.56 | tytuł = Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy | praca = Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody | opublikowany = Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska | data dostępu = 2018-06-13}}

{{Parki krajobrazowe w Polsce}}
{{Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego}}
{{Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Zachodniopomorskiego}}
{{Województwo lubuskie (parki narodowe, krajobrazowe i rezerwaty przyrody)}}
{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Parki krajobrazowe w województwie lubuskim]]
[[Kategoria:Parki krajobrazowe w województwie zachodniopomorskim]]
[[Kategoria:Ziemia lubuska]]
[[Kategoria:Ochrona przyrody w powiecie gorzowskim]]

title: Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy

Położenie: zachodniopomorskie: Barlinek, Pełczyce, · Nowogródek Pomorski, · lubuskie: Kłodawa, Strzelce Krajeńskie

Mezoregion: Równina Gorzowska, Równina Pyrzycka, Pojezierze Choszczeńskie

Data utworzenia: 23 października 1991

Obszary chronione: 5 rezerwatów przyrody


text:
# Piotr Żurek (historyk)
Piotr Paweł Żurek – polski historyk i slawista, dr hab. nauk humanistycznych, profesor uczelni Instytutu Neofilologii Wydziału Humanistycznego i Społecznego Uniwersytetu Bielsko-Bialskiego.

## Życiorys
Uzyskał dwa tytuły magistra: historii (1997) i filologii słowiańskiej (1998), oba na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 2003 r. obronił rozprawę doktorską pt. Chorwaci w koncepcjach politycznych Hotelu Lambert w latach 1843–1850, przygotowaną pod kierunkiem prof. Mieczysława Tantego, a w 2011 r. habilitował się na podstawie pracy zatytułowanej Czarnogórcy i Serbowie w rosyjskiej polityce księcia Adama Jerzego Czartoryskiego (1802–1806).
Jest profesorem uczelni w Instytucie Neofilologii na Wydziale Humanistycznym i Społecznym Uniwersytetu Bielsko Bialskiego i był członkiem Komisji Bałkanistyki przy Oddziale Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu na kadencję 2019-2022.

title: Piotr Żurek (historyk)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2= inne osoby nazywające się [[Piotr Żurek]]}}
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Piotr Żurek
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |stopień lub tytuł naukowy = doktor habilitowany
 |jakich nauk               = humanistycznych
 |specjalność               = Językoznawstwo historyczno-porównawcze; historia Bałkanów i Słowiańszczyzny<ref name="nauka polska.pl">{{ludzie nauki|122427|osoba=dr hab. Piotr Paweł Żurek|data dostępu=2023-04-17}}</ref>
 |almamater                 = [[Uniwersytet Śląski w Katowicach]]
 |doktorat data             = 21 maja 2003<ref name="nauka polska.pl" />
 |doktorat uczelnia         = [[Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego]]
 |doktorat dyscyplina       = historia
 |habilitacja data          = 8 marca 2011<ref name="nauka polska.pl" />
 |habilitacja uczelnia      = [[Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego]]
 |habilitacja dyscyplina    = historia
 |profesura data            =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
[[Plik:Piotr Żurek.jpg|mały|Piotr Żurek]]
'''Piotr Paweł Żurek''' – [[polska|polski]] [[historia|historyk i slawista]], dr [[habilitacja|hab]]. [[nauki humanistyczne|nauk humanistycznych]], [[profesor uczelni]] Instytutu Neofilologii [[Wydział Humanistyczno-Społeczny Uniwersytetu Bielsko-Bialskiego|Wydziału Humanistycznego i Społecznego]] Uniwersytetu Bielsko-Bialskiego<ref name="nauka polska.pl" /><ref name="polka.ath.bielsko.pl">{{cytuj stronę|url=http://polka.ath.bielsko.pl/wp-content/uploads/2016/02/%C5%BBurek-Piotr.pdf|tytuł=Piotr Żurek |opublikowany=Akademia Techniczno-Humanistyczna w Bielsku-Białej|data dostępu=2023-04-17}}</ref>.

== Życiorys ==
Uzyskał dwa tytuły magistra: historii (1997) i filologii słowiańskiej (1998), oba na [[Uniwersytet Śląski w Katowicach|Uniwersytecie Śląskim w Katowicach]]. W 2003 r. obronił [[Doktor|rozprawę doktorską]] pt. ''Chorwaci w koncepcjach politycznych Hotelu Lambert w latach 1843–1850'', przygotowaną pod kierunkiem prof. [[Mieczysław Tanty|Mieczysława Tantego]], a w 2011 r. [[Habilitacja|habilitował się]] na podstawie pracy zatytułowanej ''Czarnogórcy i Serbowie w rosyjskiej polityce księcia Adama Jerzego Czartoryskiego (1802–1806)''<ref name="nauka polska.pl" /><ref name="polka.ath.bielsko.pl" />.

Jest profesorem uczelni w Instytucie Neofilologii na [[Wydział Humanistyczno-Społeczny Uniwersytetu Bielsko-Bialskiego|Wydziale Humanistycznym i Społecznym]] Uniwersytetu Bielsko Bialskiego i był członkiem Komisji Bałkanistyki przy Oddziale [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]] w [[Poznań|Poznaniu]] na kadencję 2019-2022<ref name="nauka polska.pl" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Żurek, Piotr}}
[[Kategoria:Polscy historycy]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Śląskiego]]
[[Kategoria:Wykładowcy Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej]]
[[Kategoria:Urodzeni w XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy slawiści]]

title: Piotr Żurek

Państwo działania: Polska

Alma Mater: Uniwersytet Śląski w Katowicach

Doktorat: 21 maja 2003 – historia · Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego

Habilitacja: 8 marca 2011 – historia · Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego


text:
# Pomoc jeździecka
Pomoce jeździeckie – działania (sygnały) jeźdźca, którymi oddziałuje na wierzchowca.

## Naturalne pomoce jeździeckie
Naturalnymi pomocami jeździeckimi nazywamy stosowanie:
- dosiadu czyli balansu ciała i oddziaływania na grzbiet konia;
- łydek wywierających nacisk na boki konia[1];
- rąk działających poprzez wodze i kiełzno na żuchwę konia; [2]
- głosu jeźdźca używanego rzadko, jako sygnał wspomagający. [1]

## Dodatkowe (sztuczne) pomoce jeździeckie
Sztucznymi pomocami są palcat i ostrogi, które mają wzmocnić działanie jeźdźca wpływając pobudzająco na stan emocjonalny konia.  Pomocy tych używa się do wspomożenia pomocy naturalnych, zwłaszcza działania łydek i tylko do chwili, gdy koń zareaguje na dawany mu sygnał.

## Stosowanie pomocy jeździeckich
Harmonijne użycie pomocy jeździeckich wymaga wielu lat praktyki oraz tzw. wyczucia jeździeckiego. Wyczucie jeździeckie polega na odczuwaniu skali i skuteczności stosowanych pomocy. Instruktorzy i trenerzy w toku szkolenia pomagają wykształcić wyczucie jeździeckie u jeźdźców.
Właściwe używanie pomocy jeździeckich przez instruktorów i trenerów prowadzi także do wyszkolenia konia.

title: Pomoc jeździecka

wikitext:
'''Pomoce jeździeckie''' – działania (sygnały) [[jeździec|jeźdźca]], którymi oddziałuje na wierzchowca.

== Naturalne pomoce jeździeckie ==
[[Naturalne pomoce jeździeckie|Naturalnymi pomocami jeździeckimi]] nazywamy stosowanie:
* [[dosiad]]u czyli balansu ciała i oddziaływania na grzbiet [[koń|konia]];
* [[łydka|łydek]] wywierających nacisk na boki konia<ref name="hawcroft.koń" />;
* rąk działających poprzez [[wodze]] i [[kiełzno]] na żuchwę konia; <ref name="suchorski.jeździectwo">{{cytuj książkę|autor=Jarosław Suchorski|tytuł=Jeździectwo|wydawca=Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne|miejsce=Warszawa|data=1979|isbn=83-09-00177-0}}</ref>
* głosu jeźdźca używanego rzadko, jako sygnał wspomagający. <ref name="hawcroft.koń">{{cytuj książkę|autor=zob. Tim Hawcroft|tytuł=Koń. Rasy, Pielęgnacja, Wychowanie, Tresura.|wydawca=Wyd. Ania|miejsce=Warszawa|data=1983|isbn=83-902474-2-9}}</ref>

== Dodatkowe (sztuczne) pomoce jeździeckie ==
Sztucznymi pomocami są [[palcat (jeździectwo)|palcat]] i [[ostroga (jeździectwo)|ostrogi]], które mają wzmocnić działanie jeźdźca wpływając pobudzająco na stan emocjonalny konia. <ref name="suchorski.jeździectwo"/> Pomocy tych używa się do wspomożenia pomocy naturalnych, zwłaszcza działania łydek i tylko do chwili, gdy koń zareaguje na dawany mu sygnał. <ref name="hawcroft.koń"/>

== Stosowanie pomocy jeździeckich ==
Harmonijne użycie pomocy jeździeckich wymaga wielu lat praktyki oraz tzw. ''wyczucia jeździeckiego''. Wyczucie jeździeckie polega na odczuwaniu skali i skuteczności stosowanych pomocy. Instruktorzy i [[trener]]zy w toku szkolenia pomagają wykształcić wyczucie jeździeckie u jeźdźców.
Właściwe używanie pomocy jeździeckich przez instruktorów i trenerów prowadzi także do wyszkolenia konia. <ref name="suchorski.jeździectwo"/>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.nevzorov-haute-ecole.com Książka na temat użycia naturalnych pomocy w Wyższej Szkole Jazdy] {{lang|en|ru}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Pomoce jeździeckie| ]]
[[Kategoria:Ujeżdżenie]]


text:
# La Hoguette
La Hoguette – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Calvados.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 532 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osoby/km² (wśród 1815 gmin Dolnej Normandii La Hoguette plasuje się na 417. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 67.).

title: La Hoguette

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = La Hoguette
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy La Hoguette
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         = Eglise de La Hoguette.JPG
 |opis zdjęcia                    = Kościół w La Hoguette
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Calvados (departament)|Calvados]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Caen|Caen]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 14332
 |powierzchnia                    = 24,18 km²
 |rok                             = 2006
 |liczba ludności                 = 601
 |gęstość zaludnienia             = 25 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 14700
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Calvados
 |współrzędne                     = 48°53′N 0°10′W
 |commons                         = Category:La Hoguette
 |www                             =
}}
'''La Hoguette''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Calvados (departament)|Calvados]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 532 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osoby/km² (wśród 1815 gmin [[Dolna Normandia|Dolnej Normandii]] La Hoguette plasuje się na 417. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 67.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Caen}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Calvados|Hoguette]]

title: La Hoguette

Region: Normandia

Departament: Calvados

Okręg: Caen

• gęstość: 25 os./km²


text:
# Racquetball na Igrzyskach Ameryki Południowej 2018
Racquetball na Igrzyskach Ameryki Południowej 2018 odbywał się w dniach 27 maja – 3 czerwca 2018 roku w Complejo Polifuncional de Sarco w Cochabamba. Rywalizacja odbywała się w sześciu konkurencjach zarówno indywidualnych, jak i drużynowych.

## Podsumowanie

### Klasyfikacja medalowa
| Klasyfikacja medalowa | Klasyfikacja medalowa | Klasyfikacja medalowa | Klasyfikacja medalowa | Klasyfikacja medalowa | Klasyfikacja medalowa |
| --------------------- | --------------------- | --------------------- | --------------------- | --------------------- | --------------------- |
| Miejsce               | Reprezentacja         | Złoto                 | Srebro                | Brąz                  | Razem                 |
| 1                     | Boliwia               | 3                     | 3                     | 1                     | 7                     |
| 2                     | Argentyna             | 3                     | 0                     | 0                     | 3                     |
| 3                     | Kolumbia              | 0                     | 3                     | 3                     | 6                     |
| 4                     | Ekwador               | 0                     | 0                     | 5                     | 5                     |
| 5                     | Chile                 | 0                     | 0                     | 3                     | 3                     |
| Razem                 | Razem                 | 6                     | 6                     | 12                    | 24                    |

### Medaliści
| Konkurencja    | 1. miejsce                                                                  | 2. miejsce                                                                  | 3. miejsce                                                                                |           |
| Mężczyźni      | Mężczyźni                                                                   | Mężczyźni                                                                   | Mężczyźni                                                                                | Mężczyźni |
| -------------- | --------------------------------------------------------------------------- | --------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | --------- |
| Gra pojedyncza | Conrrado Moscoso                                                            | Mario Mercado                                                               | José Daniel Ugalde Carlos Keller                                                                                |           |
| Gra podwójna   | Boliwia · Conrrado Moscoso · Roland Keller                                  | Kolumbia · Mario Mercado · Sebastián Franco                                 | Ekwador · José Daniel Ugalde · Juan Francisco Cueva Chile · Francisco Troncoso · Rodrigo Salgado                    |           |
| Drużynowo      | Boliwia · Carlos Keller · Conrrado Moscoso · Kadim Carrasco · Roland Keller | Kolumbia · Mario Mercado · Sebastián Franco · Set Cubillos                  | Ekwador · Christian Chávez · José Daniel Ugalde · Juan Francisco Cueva Chile · Francisco Troncoso · Rodrigo Salgado |           |
| Kobiety        |                                                                             |                                                                             |                                                                                |           |
| Gra pojedyncza | María José Vargas                                                           | Yasmine Sabja                                                               | Carla Muñoz Cristina Amaya                                                                                |           |
| Gra podwójna   | Argentyna · María José Vargas · Natalia Méndez                              | Boliwia · Jenny Daza · Stefanny Barrios                                     | Kolumbia · Cristina Amaya · María Carolina Gómez Ekwador · Ana Lucía Sarmiento · María José Muñoz                   |           |
| Drużynowo      | Argentyna · María José Vargas · Natalia Méndez                              | Boliwia · Jenny Daza · Stefanny Barrios · Valeria Centellas · Yasmine Sabja | Kolumbia · Cristina Amaya · María Carolina Gómez Ekwador · Ana Lucía Sarmiento · María José Muñoz · María Paz Muñoz |           |

wikitext:
{{Dyscyplina infobox
 |nazwa           = Racquetball na Igrzyskach Ameryki Południowej 2018
 |grafika         = Racquetball pictogram.svg
 |impreza         = [[Igrzyska Ameryki Południowej 2018]]
 |miejscowość     = [[Cochabamba (miasto)|Cochabamba]]
 |miejsce         = Complejo Polifuncional de Sarco
 |poprzednie      = [[Racquetball na Igrzyskach Ameryki Południowej 1998|1998]]
 |następne        = [[Racquetball na Igrzyskach Ameryki Południowej 2022|2022]]
 |data            = 27 maja – 3 czerwca 2018
 |konkurencje     = 6
 |zawodnicy       =
}}
'''[[Racquetball]]''' na '''[[Igrzyska Ameryki Południowej 2018|Igrzyskach Ameryki Południowej 2018]]''' odbywał się w dniach 27 maja – 3 czerwca 2018 roku w ''Complejo Polifuncional de Sarco'' w [[Cochabamba (miasto)|Cochabamba]]<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180612142424/https://www.cochabamba2018.bo/escenario/escenario/37|tytuł = Complejo Polifuncional de Sarco|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>. Rywalizacja odbywała się w sześciu konkurencjach zarówno indywidualnych, jak i drużynowych.

== Podsumowanie ==
=== Klasyfikacja medalowa ===
{| class="wikitable" style="text-align:center" border=1 cellpadding=2 cellspacing=0
|-
! colspan=6| Klasyfikacja medalowa<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180604080120/https://www.cochabamba2018.bo/medalleria/deporte/44/esquema/4/|tytuł = Tabla de Medallería - Países - Ráquetbol|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|-
! Miejsce
! Reprezentacja
|style="background:gold" |[[Plik:Gold medal southamerica.svg|16px|Złoto]]
 Złoto
|style="background:silver" |[[Plik:Silver medal southamerica.svg|16px|Srebro]]
 Srebro
|style="background:#CC9966" |[[Plik:Bronze medal southamerica.svg|16px|Brąz]]
 Brąz
! Razem
|-
|1||align=left|{{państwo|BOL}}||3||3||1||7
|-
|2||align=left|{{państwo|ARG}}||3||0||0||3
|-
|3||align=left|{{państwo|COL}}||0||3||3||6
|-
|4||align=left|{{państwo|ECU}}||0||0||5||5
|-
|5||align=left|{{państwo|CHI}}||0||0||3||3
|-
!colspan=2| Razem || 6 || 6 || 12 || 24
|}
=== Medaliści ===
{| class="wikitable"
|- style="text-align:center"
!width=180|Konkurencja
!style="background:gold" width=180|[[Plik:Gold medal southamerica.svg|16px|Złoto]] 1. miejsce
!style="background:silver" width=180|[[Plik:Silver medal southamerica.svg|16px|Srebro]] 2. miejsce
!style="background:#CC9966" width=180|[[Plik:Bronze medal southamerica.svg|16px|Brąz]] 3. miejsce
|- style="background:#cccccc"
!colspan=5 align=center|Mężczyźni
|-
|Gra pojedyncza<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180602101104/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/271|tytuł = Torneo Individual de Ráquetbol Masculina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{flaga|BOL}} [[Conrrado Moscoso]]
|{{flaga|COL}} [[Mario Mercado]]
|{{flaga|ECU}} [[José Daniel Ugalde]]
{{flaga|BOL}} [[Carlos Keller]]
|-
|Gra podwójna<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180602101117/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/83|tytuł = Torneo Dobles de Ráquetbol Masculina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{państwo|BOL}}
[[Conrrado Moscoso]]
[[Roland Keller]]
|{{państwo|COL}}
[[Mario Mercado]]
[[Sebastián Franco]]
|{{państwo|ECU}}
[[José Daniel Ugalde]]
[[Juan Francisco Cueva]]
{{państwo|CHL}}
[[Francisco Troncoso]]
[[Rodrigo Salgado]]
|-
|Drużynowo<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180604075157/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/268|tytuł = Equipos Masculina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{państwo|BOL}}
[[Carlos Keller]]
[[Conrrado Moscoso]]
[[Kadim Carrasco]]
[[Roland Keller]]
|{{państwo|COL}}
[[Mario Mercado]]
[[Sebastián Franco]]
[[Set Cubillos]]
|{{państwo|ECU}}
[[Christian Chávez]]
[[José Daniel Ugalde]]
[[Juan Francisco Cueva]]
{{państwo|CHL}}
[[Francisco Troncoso]]
[[Rodrigo Salgado]]
|- style="background:#cccccc"
!colspan=5 align=center|Kobiety
|-
|Gra pojedyncza<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180602101149/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/270|tytuł = Torneo Individual de Ráquetbol Femenina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{flaga|ARG}} [[María José Vargas]]
|{{flaga|BOL}} [[Yasmine Sabja]]
|{{flaga|CHL}} [[Carla Muñoz]]
{{flaga|COL}} [[Cristina Amaya]]
|-
|Gra podwójna<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180602101222/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/84|tytuł = Torneo Dobles de Ráquetbol Femenina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{państwo|ARG}}
[[María José Vargas]]
[[Natalia Méndez]]
|{{państwo|BOL}}
[[Jenny Daza]]
[[Stefanny Barrios]]
|{{państwo|COL}}
[[Cristina Amaya]]
[[María Carolina Gómez]]
{{państwo|ECU}}
[[Ana Lucía Sarmiento]]
[[María José Muñoz]]
|-
|Drużynowo<ref>{{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20180604080447/https://www.cochabamba2018.bo/torneo/esquema/1/torneo/269|tytuł = Equipos Femenina Abierta|opublikowany = cochabamba2018.bo @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = es|data dostępu = 2022-04-13}}</ref>
|{{państwo|ARG}}
[[María José Vargas]]
[[Natalia Méndez]]
|{{państwo|BOL}}
[[Jenny Daza]]
[[Stefanny Barrios]]
[[Valeria Centellas]]
[[Yasmine Sabja]]
|{{państwo|COL}}
[[Cristina Amaya]]
[[María Carolina Gómez]]
{{państwo|ECU}}
[[Ana Lucía Sarmiento]]
[[María José Muñoz]]
[[María Paz Muñoz]]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20210416075943/http://www.panamericanracquetball.com/south-american-games.html|tytuł = Results of the South American Games and Championships|opublikowany = panamericanracquetball.com @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = en|data dostępu = 2022-04-13}}

{{Igrzyska Ameryki Południowej 2018 dyscypliny}}

[[Kategoria:Igrzyska Ameryki Południowej 2018]]
[[Kategoria:Rozgrywki w racquetballu]]

Miejsce: Complejo Polifuncional de Sarco

Data: 27 maja – 3 czerwca 2018


text:
# Czesław Szymkiewicz
Czesław Józef Szymkiewicz (ur. 1930, zm. 4 października 2021) – polski urolog, prof. dr hab., uczestnik powstania warszawskiego.

## Życiorys
W czasie II wojny światowej uczestniczył w powstaniu warszawskim. Obronił pracę doktorską, następnie uzyskał stopień doktora habilitowanego. 14 stycznia 1992 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk medycznych. Został zatrudniony w Instytucie „Pomnika – Centrum Zdrowia Dziecka”.
Zmarł 4 października 2021, pochowany na Cmentarzu Wawrzyszewskim.

title: Czesław Szymkiewicz

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Czesław Szymkiewicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[1930]]<ref name="wyborcza.pl">{{Cytuj stronę | url = http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,523861,Czes%C5%82aw-Szymkiewicz-nekrolog.html | tytuł = ''Czesław Szymkiewicz (nekrolog)'' | opublikowany = nekrologi.wyborcza.pl | język = pl | data dostępu = 2021-12-02}}</ref>
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = [[4 października]] [[2021]]<ref name="wyborcza.pl"/>
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = medycznych
 |specjalność               = chirurgia dziecięca, pediatria, urologia<ref name="nauka polska.pl">{{ludzie nauki|69124|osoba=prof. dr hab. Czesław Józef Szymkiewicz (nie żyje)|data dostępu=2021-12-02}}</ref>
 |almamater                 =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 14 stycznia 1992<ref name="nauka polska.pl" />
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Czesław Józef Szymkiewicz''' (ur. [[1930]], zm. [[4 października]] [[2021]]) – [[polska|polski]] [[urologia|urolog]], [[profesor|prof]]. dr [[habilitacja|hab]]., uczestnik [[powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]<ref name="wyborcza.pl"/><ref name="nauka polska.pl" />.

== Życiorys ==
W czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] uczestniczył w [[powstanie warszawskie|powstaniu warszawskim]]<ref name="wyborcza.pl"/>. [[Doktor (stopień naukowy)|Obronił pracę doktorską]], następnie uzyskał stopień [[Habilitacja|doktora habilitowanego]]<ref name="nauka polska.pl" />. 14 stycznia 1992 nadano mu tytuł profesora w zakresie [[nauki medyczne|nauk medycznych]]<ref name="nauka polska.pl" />. Został zatrudniony w [[Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”|Instytucie „Pomnika – Centrum Zdrowia Dziecka”]]<ref name="nauka polska.pl" />.

Zmarł 4 października 2021, pochowany na [[Cmentarz Wawrzyszewski|Cmentarzu Wawrzyszewskim]]<ref name="wyborcza.pl"/>.
[[Plik:Czesław Szymkiewicz grób.jpg|thumb|Grób Czesława Szymkiewicza na Cmentarzu Wawrzyszewskim]]
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Szymkiewicz, Czesław}}
[[Kategoria:Polscy urolodzy]]
[[Kategoria:Polscy naukowcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 2021]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie]]

title: Czesław Szymkiewicz

Data śmierci: 4 października 2021

Profesura: 14 stycznia 1992


text:
# Piegowo
Piegowo – część wsi Zdrojki w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, w gminie Lubowidz.
W latach 1975–1998 Piegowo administracyjnie należało do województwa ciechanowskiego.
Do 2006 roku miejscowość stanowiła administracyjną część miejscowości Zdrojki. Od 2006 roku usunięto z nazwy wsi człon Piegowo. Podobnie druga część wsi miała nazwę Zdrojki Chojnowo i tę również usunięto - pozostała wyłącznie pojedyncza nazwa dla całej miejscowości Zdrojki.

title: Piegowo

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Piegowo
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat żuromiński|żuromiński]]
 |gmina                  = [[Lubowidz (gmina)|Lubowidz]]
 |sołectwo               = [[Zdrojki (województwo mazowieckie)|Zdrojki]]
 |miejscowość podstawowa = [[Zdrojki (województwo mazowieckie)|Zdrojki]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 23
 |kod pocztowy           = 09-303{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WZU
 |SIMC                   = 0119043{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Lubowidz (gmina)
 |współrzędne            = 53°05'53"N 19°41'23"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|100118|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Piegowo''' – część [[wieś|wsi]] [[Zdrojki (województwo mazowieckie)|Zdrojki]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat żuromiński|powiecie żuromińskim]], w [[Lubowidz (gmina)|gminie Lubowidz]]{{r|teryt|roz}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] Piegowo administracyjnie należało do [[województwo ciechanowskie|województwa ciechanowskiego]].

Do 2006 roku miejscowość stanowiła administracyjną część miejscowości [[Zdrojki (województwo mazowieckie)|Zdrojki]]. Od 2006 roku usunięto z nazwy wsi człon Piegowo. Podobnie druga część wsi miała nazwę Zdrojki Chojnowo i tę również usunięto - pozostała wyłącznie pojedyncza nazwa dla całej miejscowości [[Zdrojki (województwo mazowieckie)|Zdrojki]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1600|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Lubowidz}}

[[Kategoria:Zdrojki (województwo mazowieckie)]]

title: Piegowo

Województwo: mazowieckie

Powiat: żuromiński

Gmina: Lubowidz

Sołectwo: Zdrojki

Część miejscowości: Zdrojki

Tablice rejestracyjne: WZU


text:
# Tanja Dimitrowa
Tanja Georgiewa Dimitrowa, po mężu Todorowa (bułg. Таня Георгиева Димитровa (Тодорова); ur. 15 marca 1957 w Perniku) – bułgarska siatkarka, medalistka olimpijska.
Uczestniczka turnieju siatkarskiego podczas igrzysk olimpijskich w Moskwie. Wraz z drużyną narodową zdobyła brązowy medal olimpijski, Dimitrowa wystąpiła w trzech spotkaniach.

title: Tanja Dimitrowa

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Tanja Dimitrowa
 |imię i nazwisko org       = {{k|bg|Таня Димитровa}}
 |dyscyplina                = piłka siatkowa
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 15 marca 1957
 |miejsce urodzenia         = [[Pernik]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 178 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      = Lewski Sofia
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|BUL|1971}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Moskwa|1980|piłka siatkowa|brąz|([[Piłka siatkowa na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 – turniej halowy kobiet|turniej halowy]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|PSK}}
{{Medalista infobox/ME|PSK|Bułgaria|1981|złoto|drużynowo}}
{{Medalista infobox/ME|PSK|Francja|1979|brąz|drużynowo}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Tanja Georgiewa Dimitrowa''', po mężu '''Todorowa''' ([[język bułgarski|bułg.]] Таня Георгиева Димитровa (Тодорова); ur. [[15 marca]] [[1957]] w [[Pernik]]u) – [[Bułgaria|bułgarska]] siatkarka, medalistka olimpijska.

Uczestniczka turnieju siatkarskiego podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|igrzysk olimpijskich w Moskwie]]. Wraz z drużyną narodową zdobyła brązowy medal olimpijski, Dimitrowa wystąpiła w trzech spotkaniach.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/di/tanya-dimitrova-1.html | tytuł = Tanya Dimitrova Bio, Stats and Results | opublikowany = Sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2016-04-24 | archiwum = https://web.archive.org/web/20121018143548/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/di/tanya-dimitrova-1.html | zarchiwizowano = 2012-10-18}}

{{IO piłka siatkowa kobiet 1980 Bułgaria}}

{{SORTUJ:Dimitrowa, Tanja}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Bułgarskie siatkarki]]
[[Kategoria:Bułgarscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Siatkarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1957]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Perniku]]

title: · Tanja DimitrowaТаня Димитровa

Data i miejsce urodzenia: 15 marca 1957 · Pernik

Klub: Lewski Sofia

title: Dorobek medalowy

brąz: Moskwa 1980 · piłka siatkowa · (turniej halowy)

złoto: Bułgaria 1981 · drużynowo