text:
# Pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu
Pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu – pomnik poświęcony polskim działaczom podziemia antykomunistycznego w Mielcu, w Parku Leśnym „Góra Cyranowska”. Jest największym monumentem upamiętniającym żołnierzy wyklętych w Polsce.

## Historia

### Geneza
Inicjatorem budowy pomnika był Romuald Rzeszutek, mielecki radny miejski i członek Stowarzyszenia Prawda i Pamięć. Projekt zlecono Józefowi Opali, który w 2016 roku przedstawił kilka wizualizacji obiektu. Pierwotnie miał zostać usytuowany z boku skarpy od strony al. Niepodległości, jednakże lokalizacja ta miała zagrażać stabilności monumentu. 16 maja 2018 roku decyzję o wzniesieniu pomnika w centralnej części Parku Leśnego „Góra Cyranowska” podjął Fryderyk Kapinos, wówczas pełniący funkcję prezydenta miasta.

### Budowa
W 2019 roku rozpoczęto budowę monumentu. 3 marca 2020 wmurowano kamień węgielny, będący łuską artyleryjską. 29 sierpnia 2020 roku rozpoczęto montaż tzw. drzewa życia, czyli 11,5-tonowej kolumny tworzącej centralną część pomnika, a 15 września tegoż roku na kolumnie zainstalowano figurę orła. 7 października 2020 roku na fundamencie budowli zamontowano reliefy z symbolami Armii Krajowej, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz Narodowych Sił Zbrojnych.
3 września 2022 roku dokonano odsłonięcia pomnika. W uroczystości wzięli udział m.in. minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński, wicemarszałek Sejmu Ryszard Terlecki, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk, prezes Instytutu Pamięci Narodowej Karol Nawrocki i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Filmowego NNW Arkadiusz Gołębiewski.

## Architektura
Centralną częścią pomnika jest tzw. drzewo życia, granitowa kolumna, którą wieńczy wykonana z brązu figura orła o rozpiętości skrzydeł ok. 3,5 metra. Część prawego skrzydła jest oderwana i przestrzelona, co ma symbolizować utratę polskich elit. Na wysokości 2/3 cokołu umieszczono płaskorzeźbę z brązu przedstawiającą ryngraf z Matką Bożą. Dzieło wykonano według ryngrafu znalezionego przy zwłokach Franciszka Majewskiego ps. „Słony” z dodanym fragmentem antyfony Pod Twoją obronę. Pod figurą orła usytuowano posągi przedstawiające Hieronima Dekutowskiego, Wojciecha Lisa i Aleksandra Rusina – partyzantów związanych z ziemią mielecką. Po drugiej stronie pomnika powstał tzw. korowód cieni, w skład którego wchodzą figury Łukasza Cieplińskiego, Janiny Przysiężniak, Leona Wanatowicza, Witolda Pileckiego, ks. Władysława Gurgacza i Waleriana Tumanowicza. Przedstawiono również ariergardę, którą tworzą posągi Augusta Emila Fieldorfa, Anatola Radziwonika i Dragana Sotirovicia. Częścią pomnika jest instalacja z przerytych i pobrużdżonych brył żeliwa mające symbolizować nieznane miejsca pochówków i dołów hańby żołnierzy wyklętych. W skład monumentu wchodzą również reliefy z symbolami AK, WiN i NSZ umieszczone na jego fundamencie oraz tablica pamiątkowa ufundowana przez Instytut Pamięci Narodowej.

wikitext:
{{Pomnik infobox
 |nazwa                 = Pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Mielec (pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych) 01.jpg
 |opis grafiki          = Pomnik w maju 2023
 |alt grafiki		    =
 |państwo               = podkarpackie
 |miejscowość           = [[Mielec]]
 |miejsce               = Park Leśny „Góra Cyranowska”
 |typ pomnika           =
 |styl architektoniczny =
 |projektant            = Józef Opala
 |fundator              =
 |materiał              =
 |całkowita wysokość    =
 |data budowy           = 2019-2022
 |data odsłonięcia      = 3 września 2022
 |ważniejsze przebudowy =
 |data likwidacji       =
 |współrzędne           = 50,2971192N, 21,4441156E
 |kod mapy              = Mielec
 |commons               = Category:Monument to the Cursed Soldiers in Mielec
}}
[[Plik:Mielec (pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych) - tablica.jpg|thumb|Tablica pamiątkowa ufundowana przez IPN, w tle reliefy]]
'''Pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu''' – [[pomnik]] poświęcony [[Polska|polskim]] [[Żołnierze wyklęci|działaczom podziemia antykomunistycznego]] w [[Mielec|Mielcu]], w Parku Leśnym „[[Góra Cyranowska]]”. Jest największym monumentem upamiętniającym żołnierzy wyklętych w Polsce<ref name="sk" />.

== Historia ==
=== Geneza ===
Inicjatorem budowy pomnika był Romuald Rzeszutek, mielecki radny miejski i członek Stowarzyszenia Prawda i Pamięć. Projekt zlecono Józefowi Opali, który w 2016 roku przedstawił kilka wizualizacji obiektu<ref name="emm">{{Cytuj |tytuł = Litera P (POD-PZL) |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = Encyklopedia miasta Mielca |url = https://encyklopedia.mielec.pl/?p=4084 |język = pl}}</ref>. Pierwotnie miał zostać usytuowany z boku skarpy od strony al. Niepodległości, jednakże lokalizacja ta miała zagrażać stabilności monumentu. 16 maja 2018 roku decyzję o wzniesieniu pomnika w centralnej części Parku Leśnego „Góra Cyranowska” podjął [[Fryderyk Kapinos]], wówczas pełniący funkcję prezydenta miasta<ref>{{Cytuj |autor = Edward Tabor |tytuł = LOKALIZACJA POMNIKA ŻOŁNIERZY WYKLĘTYCH |data = 2019-10-18 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = www.mielec.pl |url = https://www.mielec.pl/lokalizacja-pomnika-zolnierzy-wykletych?name=lokalizacja-pomnika-zolnierzy-wykletych |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Paweł Galek |tytuł = Kontrowersje wokół pomnika Żołnierzy Wyklętych |data = 2019-10-21 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = [[Super Nowości]] |url = https://supernowosci24.pl/kontrowersje-wokol-pomnika-zolnierzy-wykletych/ |archiwum = https://web.archive.org/web/20191022145732/https://supernowosci24.pl/kontrowersje-wokol-pomnika-zolnierzy-wykletych/ |zarchiwizowano = 2019-10-22}}</ref>.

=== Budowa ===
W 2019 roku rozpoczęto budowę monumentu<ref name="emm" />. 3 marca 2020<ref>{{Cytuj |autor = SzB |tytuł = Mielec: Kamień węgielny wmurowany! Za nami uroczystości związane z Dniem Pamięci Żołnierzy Wyklętych [FOTO, VIDEO] |data = 2020-03-01 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = [[Korso]] |url = https://korso.pl/wiadomosci/mielec-kamien-wegielny-wmurowany-za-nami-uroczystosci-zwiazane-z-dniem-pamieci-zolnierzy-wykletych-foto-video/ncKCVbgqUzrloWVJyW4K |język = pl}}</ref> wmurowano [[kamień węgielny]], będący [[Łuska (nabój)|łuską artyleryjską]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Kamień Węgielny, jesień 2019 r. – zima 2020 r. |data = 28 lutego 2020 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = prawdaipamiec.pl |url = https://prawdaipamiec.pl/kamien-wegielny-jesien-2019-r-wiosna-2020-r/}}</ref>. 29 sierpnia 2020 roku rozpoczęto montaż tzw. drzewa życia, czyli 11,5-tonowej kolumny tworzącej centralną część pomnika<ref name="pip">{{Cytuj |tytuł = Montaż 11,5-tonowej kolumny na fundamencie powstającego Pomnika |data = 30 sierpnia 2020 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = prawdaipamiec.pl |url = https://prawdaipamiec.pl/montaz-115-tonowej-kolumny-na-fundamencie-powstajacego-pomnika/}}</ref>, a 15 września tegoż roku na kolumnie zainstalowano figurę orła<ref>{{Cytuj |tytuł = Montaż figury Orła na kolumnie granitowej – Drzewie Życia |data = 15 września 2020 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = prawdaipamiec.pl |url = https://prawdaipamiec.pl/montaz-figury-orla-na-kolumnie-granitowej-drzewie-zycia/}}</ref>. 7 października 2020 roku na fundamencie budowli zamontowano [[relief]]y z symbolami [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]], [[Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość|Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość]] oraz [[Narodowe Siły Zbrojne|Narodowych Sił Zbrojnych]]<ref name="pip2">{{Cytuj |tytuł = Reliefy z brązu – AK, WiN, NSZ |data = 2020-10-07 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = prawdaipamiec.pl |url = https://prawdaipamiec.pl/reliefy-z-brazu-ak-win-nsz/}}</ref>.

3 września 2022 roku dokonano odsłonięcia pomnika. W uroczystości wzięli udział m.in. [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|minister kultury i dziedzictwa narodowego]] [[Piotr Gliński]], wicemarszałek Sejmu [[Ryszard Terlecki]], szef [[Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych|Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych]] [[Jan Józef Kasprzyk]], prezes Instytutu Pamięci Narodowej [[Karol Nawrocki]] i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Filmowego NNW [[Arkadiusz Gołębiewski]]<ref name="sk">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Największy w Polsce pomnik Żołnierzy Niezłomnych odsłonięto uroczyście w Mielcu |data = 2022-09-03 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = Scena Kultury |url = https://scenakultury.pl/9705/najwiekszy-w-polsce-pomnik-zolnierzy-niezlomnych-odslonieto-uroczyscie-w-mielcu/ |język = pl}}</ref>.

== Architektura ==
Centralną częścią pomnika jest tzw. drzewo życia, [[granit]]owa kolumna, którą wieńczy wykonana z [[brązy|brązu]] figura orła<ref name="emm" /> o rozpiętości skrzydeł ok. 3,5 metra<ref name="pip" />. Część prawego skrzydła jest oderwana i przestrzelona, co ma symbolizować utratę polskich elit. Na wysokości 2/3 cokołu umieszczono płaskorzeźbę z brązu przedstawiającą [[ryngraf]] z Matką Bożą. Dzieło wykonano według ryngrafu znalezionego przy zwłokach [[Franciszek Majewski|Franciszka Majewskiego ps. „Słony”]] z dodanym fragmentem antyfony [[Pod Twoją obronę (modlitwa)|Pod Twoją obronę]]. Pod figurą orła usytuowano [[posąg]]i przedstawiające [[Hieronim Dekutowski|Hieronima Dekutowskiego]], [[Wojciech Lis|Wojciecha Lisa]] i [[Aleksander Rusin|Aleksandra Rusina]] – partyzantów związanych z ziemią mielecką. Po drugiej stronie pomnika powstał tzw. korowód cieni, w skład którego wchodzą figury [[Łukasz Ciepliński|Łukasza Cieplińskiego]], [[Janina Przysiężniak|Janiny Przysiężniak]], [[Leon Wanatowicz|Leona Wanatowicza]], [[Witold Pilecki|Witolda Pileckiego]], [[Władysław Gurgacz|ks. Władysława Gurgacza]] i [[Walerian Tumanowicz|Waleriana Tumanowicza]]. Przedstawiono również [[Ariergarda|ariergardę]], którą tworzą posągi [[August Emil Fieldorf|Augusta Emila Fieldorfa]], [[Anatol Radziwonik|Anatola Radziwonika]] i [[Dragan Sotirović|Dragana Sotirovicia]]. Częścią pomnika jest instalacja z przerytych i pobrużdżonych brył żeliwa mające symbolizować nieznane miejsca pochówków i dołów hańby żołnierzy wyklętych. W skład monumentu wchodzą również reliefy z symbolami AK, WiN i NSZ<ref name="emm" /> umieszczone na jego fundamencie<ref name="pip2" /> oraz tablica pamiątkowa ufundowana przez [[Instytut Pamięci Narodowej]]<ref>{{Cytuj |autor = Krystyna Rusin, Edward Rusin |tytuł = Uroczyste odsłonięcie Pomnika Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu ! |data = 6 września 2022 |data dostępu = 2023-05-20 |opublikowany = baranowsandomierski.pl |url = https://baranowsandomierski.pl/uroczyste-odsloniecie-pomnika-zolnierzy-wykletych-niezlomnych-w-mielcu/}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Mielec}}
[[Kategoria:Pomniki w Polsce odsłonięte w 2022]]
[[Kategoria:Pomniki żołnierzy wyklętych w Polsce]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Mielcu|Pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu]]

Państwo: Polska

Województwo: podkarpackie

Miejscowość: Mielec

Miejsce: Park Leśny „Góra Cyranowska”

Projektant: Józef Opala

Data odsłonięcia: 3 września 2022


text:
# Fântânile Negre
Fântânile Negre – wieś w Rumunii, w okręgu Mehedinți, w gminie Poroina Mare. W 2011 roku liczyła 193 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Fântânile Negre

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Fântânile Negre
 |nazwa oryginalna             = Fântânile Negre
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Mehedinți|Mehedinți]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Poroina Mare (gmina)|Poroina Mare]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 193
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Mehedinți
 |współrzędne                  = 44°29′17″N 22°55′1″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Fântânile Negre''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Mehedinți|okręgu Mehedinți]], w [[Poroina Mare (gmina)|gminie Poroina Mare]]. W 2011 roku liczyła 193 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | archiwum = https://web.archive.org/web/20210303055647/https://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-12-22}}</ref>
}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Mehedinți]]

title: Fântânile Negre

Państwo: Rumunia

Okręg: Mehedinți

Gmina: Poroina Mare


text:
# Husaki
Husaki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie bielskim, w gminie Bielsk Podlaski.
Wieś królewska położona w starostwie bielskim w II połowie XVII wieku, Usaki były położone w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku.. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

## Historia
Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności, przeprowadzonego w 1921 roku, wieś Husaki zamieszkiwało 160 osób (86 kobiet i 74 mężczyzn) w 35 domach. Wszyscy mieszkańcy miejscowości zadeklarowali wówczas białoruską przynależność narodową oraz wyznanie prawosławne. W owym czasie miejscowość znajdowała się w gminie Wyszki.
Dnia 29 lipca 2011 w Husakach odbyły się VII Podlasko-Poleskie Spotkania Żniwne „Oleń po boru chodit” z udziałem gości z Białorusi. Wydarzenie zorganizowane zostało przez Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach.

## Inne
Wieś zamieszkiwana jest przez mniejszość białoruską. Prawosławni mieszkańcy wsi przynależą do parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w niedalekim Rajsku, a wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Strabli.

title: Husaki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Husaki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podlaskie
 |powiat                 = [[Powiat bielski (województwo podlaskie)|bielski]]
 |gmina                  = [[Bielsk Podlaski (gmina wiejska)|Bielsk Podlaski]]
 |sołectwo               = Husaki{{r|sołectwa}}
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 72{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 85
 |kod pocztowy           = 17-100{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = BBI
 |SIMC                   = 0023426{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Bielsk Podlaski (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 52°51'41"N 23°06'51"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|41963|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
{{ISG|Husaki}}
'''Husaki''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podlaskie|województwie podlaskim]], w [[Powiat bielski (województwo podlaskie)|powiecie bielskim]], w [[Bielsk Podlaski (gmina wiejska)|gminie Bielsk Podlaski]]{{r|teryt|roz}}.

Wieś królewska położona w starostwie bielskim w II połowie XVII wieku<ref>Anna Laszuk, Zaścianki i królewszczyzny : struktura własności ziemskiej w województwie podlaskim w drugiej połowie XVII wieku, Warszawa 1998, s. 116.</ref>, ''Usaki'' były położone w [[ziemia bielska|ziemi bielskiej]] [[województwo podlaskie (I Rzeczpospolita)|województwa podlaskiego]] w [[1795]] roku.<ref>Karol de Perthées , Mappa Szczegulna Woiewodztwa Podlaskiego, 1795</ref>. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo białostockie (1975–1998)|województwa białostockiego]].

== Historia ==
Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności]], przeprowadzonego w 1921 roku, wieś Husaki zamieszkiwało 160 osób (86 kobiet i 74 mężczyzn) w 35 domach. Wszyscy mieszkańcy miejscowości zadeklarowali wówczas [[Białorusini|białoruską przynależność narodową]] oraz [[Prawosławie|wyznanie prawosławne]]. W owym czasie miejscowość znajdowała się w [[Gmina Wyszki|gminie Wyszki]]<ref name = "Spis1921">{{Cytuj książkę | tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. | wydawca = [[Główny Urząd Statystyczny]] | miejsce = Warszawa | data = 1924 | strony = 39 (30) | tom = 5 | tytuł tomu = Województwo białostockie | url = http://pbc.biaman.pl/dlibra/doccontent?id=27140&dirids=1}}</ref>.

Dnia 29 lipca 2011 w Husakach odbyły się VII Podlasko-Poleskie Spotkania Żniwne „Oleń po boru chodit” z udziałem gości z [[Białoruś|Białorusi]]. Wydarzenie zorganizowane zostało przez [[Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://magiapodlasia.pl/2011/07/olen-po-boru-chodit-29-lipca-2011/ | tytuł = Oleń po boru chodit | autor = [[Doroteusz Fionik]] | opublikowany = magiapodlasia.pl | praca =  | data = 29.07.2011 | język =  | data dostępu = 2016-09-11 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160920145418/http://magiapodlasia.pl/2011/07/olen-po-boru-chodit-29-lipca-2011/ | zarchiwizowano = 2016-09-20 }}</ref>.

== Inne ==
Wieś zamieszkiwana jest przez [[Białorusini w Polsce|mniejszość białoruską]]<ref>{{Cytuj stronę | url =http://muzeumstudziwody.pl/zemerwa.html | tytuł = Pieśni białoruskiej wsi Husaki | autor = | opublikowany = Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach| praca = Żemerwa | data = | język = | data dostępu = 2016-09-11}}</ref>. Prawosławni mieszkańcy wsi przynależą do [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Rajsku|parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła]] w niedalekim [[Rajsk|Rajsku]], a wierni kościoła [[Kościół łaciński|rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Strabli|Wniebowstąpienia Pańskiego w Strabli]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Husaki|nazwa=Wieś Husaki w liczbach|data dostępu=2020-11-25}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name="sołectwa">{{cytuj stronę | url = http://www.bielskpodlaski.pl/asp/pl_start.asp?typ=14&sub=3&menu=15&strona=1 | tytuł = Wykaz sołectw i sołtysów w gminie Bielsk Podlaski | opublikowany = Urząd Gminy Bielsk Podlaski | data dostępu = 2013-11-23}}</ref>
* <ref name = "poczta">{{Poczta Polska|2013|s=353|data dostępu=2013-11-23}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XV_cz.1|601}}

{{Gmina Bielsk Podlaski}}

[[Kategoria:Bielsk Podlaski (gmina wiejska)]]
[[Kategoria:Białorusini w Polsce]]
[[Kategoria:Wsie starostwa bielskiego]]

title: Husaki

Województwo: podlaskie

Powiat: bielski

Gmina: Bielsk Podlaski

Sołectwo: Husaki

Tablice rejestracyjne: BBI


text:
# Kamienica przy ulicy Mikołaja Zyblikiewicza 8 w Krakowie
Kamienica przy ulicy Mikołaja Zyblikiewicza 8 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy M. Zyblikiewicza, na Wesołej.
Budynek został wzniesiony w latach 1905–1906. Zaprojektowany został przez Józefa Pakiesa.
11 maja 1998 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Budynek przy ul. Mikołaja Zyblikiewicza 8
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = A-1085 z 11 maja 1998{{r|zabytek}}
 |zdjęcie               = Tenement, 8 Zyblikiewicza street, Krakow, Poland.JPG
 |opis zdjęcia          = Budynek w 2012 roku
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-MA
 |miejscowość           = [[Kraków]]
 |adres                 = ul. [[Ulica Mikołaja Zyblikiewicza w Krakowie|Mikołaja Zyblikiewicza]] 8
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 1906
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |opis planu budynku    =
 |kod mapy              = Kraków
 |współrzędne           = 50°03'36"N 19°56'43"E
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Kamienica przy ulicy Mikołaja Zyblikiewicza 8''' – zabytkowa kamienica znajdująca się w [[Kraków|Krakowie]], w [[Dzielnica I Stare Miasto|dzielnicy I Stare Miasto]] przy [[Ulica Mikołaja Zyblikiewicza w Krakowie|ulicy M. Zyblikiewicza]], na [[Wesoła (Kraków)|Wesołej]].

Budynek został wzniesiony w latach 1905–1906. Zaprojektowany został przez [[Józef Pakies|Józefa Pakiesa]]{{odn|Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków|2007|ref=tak|s=373}}.

11 maja 1998 kamienica została wpisana do [[Rejestr zabytków|rejestru zabytków]]<ref name="zabytek">{{zabytek|małopolskie|data dostępu=2024-10-12}}</ref>. Znajduje się także w [[Gminna ewidencja zabytków|gminnej ewidencji zabytków]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.bip.krakow.pl/plik.php?zid=106402&wer=0&new=t&mode=shw|tytuł=Gminna ewidencja zabytków Krakowa|opublikowany=Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Krakowa|data dostępu=2024-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |odn = {{odn/id|Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków|2007}}  |nazwisko = Praca zbiorowa |imię =  |tytuł = Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków |rok = 2007|wydawca=[[Narodowy Instytut Dziedzictwa|Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków]]|miejsce=Warszawa|strony=373|isbn=978-83-9229-8-1}}
{{SORTUJ:Kamienica przy ulicy Zyblikiewicza Mikołaja 8 w Krakowie}}
[[Kategoria:Zabytkowe kamienice przy ulicy Mikołaja Zyblikiewicza w Krakowie]]
[[Kategoria:Dzielnica I Stare Miasto]]
[[Kategoria:Obiekty w Krakowie wpisane do gminnej ewidencji zabytków]]

Województwo: małopolskie

Miejscowość: Kraków

Adres: ul. Mikołaja Zyblikiewicza 8


text:
# SN 1964H
SN 1964H – supernowa typu II odkryta 14 czerwca 1964 roku w galaktyce NGC 7292. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 14,80m.

title: SN 1964H

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|22|28|24|06|30|17|23|3}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 1964H
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = Gates{{r|vizier}}
 | dzień = 14 czerwca
 | rok = 1964{{r|vizier}}
 | typ = II{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = NGC 7292{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|22|28|24,06}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|30|17|23,3}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 14,80
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 1964H''' – [[supernowa]] typu II odkryta 14 czerwca 1964 roku w galaktyce [[NGC 7292]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 14,80{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 1964 roku]]

title: SN 1964H

Odkrywca: Gates

Data odkrycia: 14 czerwca 1964

Typ supernowej: II


text:
# Tadeusz Skwarski
Tadeusz Skwarski (ur. 18 kwietnia 1922 w Warszawie, zm. 2008) – polski specjalista w dziedzinie technologii włókien chemicznych i polimerów, profesor Politechniki Łódzkiej, żołnierz Armii Krajowej.
W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej otrzymując dyplom magistra inżyniera. Na tymże Wydziale uzyskał stopień doktora nauk technicznych w 1960 roku. Stopień doktora habilitowanego uzyskał na Wydziale Włókienniczym w 1964 roku, a w roku następnym został powołany na stanowisko docenta. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1972 roku, zaś profesora zwyczajnego w 1990 roku. Pracę w Politechnice Łódzkiej rozpoczął w 1953 roku na Wydziale Chemicznym, a w roku 1964 został przeniesiony na Wydział Włókienniczy. W 1966 roku objął kierownictwo Katedry Technologii Włókien Sztucznych. W latach 1970–1973 pełnił funkcję zastępcy dyrektora, a od 1974 do 1992 – dyrektora Instytutu Włókien Sztucznych. W latach 1971–1973 był prodziekanem Wydziału Włókienniczego PŁ.
Działalność naukowa obejmuje problematykę z zakresu otrzymywania i modyfikacji włókien chemicznych. Szczególnym obiektem zainteresowania była modyfikacja przez szczepienie, otrzymywanie włókien termoodpornych i trudnopalnych przede wszystkim z poliamidów aromatycznych, a w ostatnim okresie włókna poliakrylonitrylowe prekursorowe do karbonizacji i włókna o wysokiej higroskopijności. Do ważniejszych osiągnięć należy zaliczyć uzyskanie patentów na ciągłą syntezę aramidów, na otrzymywanie włókien poliakrylonitrylowych o wysokiej wytrzymałości i wysokim module oraz włókien wysokoporowatych. Jest autorem około 100 publikacji naukowych i współautorem jednego podręcznika. Wypromował 15 doktorów.
Sprawował liczne funkcje po Wydziałem. Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Włókien Chemicznych (1969–1992) oraz członkiem rad naukowych: Instytutu Włókiennictwa (1982–1989), Wojskowego Instytutu Chemii i Radiometrii (1972–1986), Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN (1987–1990), przewodniczącym Rady Programowej Kwartalnika „Włókna Chemiczne” i członkiem Rady Programowej miesięcznika „Polimery”.
Posiada liczne odznaczenia, m.in. Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Armii Krajowej i Medal Wojska.

title: Tadeusz Skwarski

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Tadeusz Skwarski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |data urodzenia            = [[18 kwietnia]] [[1922]]
 |miejsce urodzenia         = [[Warszawa]]
 |data śmierci              = [[2008]]
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = Profesor
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = technologia włókien chemicznych i polimerów
 |almamater                 = [[Politechnika Łódzka]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = Politechnika Łódzka
 |okres zatr1               = 1953–1992
 |odznaczenia               = {{order|KAK}} {{order|WKP}} {{order|MW|1}} {{order|MKEN}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |doktorat data             = 1960
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       = nauki techniczne
 |habilitacja data          = 1964
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1972
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |jednostka podrz1 typ      =
 |jednostka podrz1 nazwa    =
 |stanowisko1               =
 |jednostka2 typ            = Uczelnia
 |jednostka2 nazwa          = Politechnika Łódzka
 |jednostka podrz2 typ      = Instytut
 |jednostka podrz2 nazwa    = [[Katedra Włókien Sztucznych Politechniki Łódzkiej|Włókien Sztucznych]]
 |stanowisko2               = Dyrektor
 |okres zatr2               = 1974–1992
 |funkcja                   = Prodziekan
 |instytucja typ            = Wydział
 |instytucja nazwa          = [[Wydział Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów Politechniki Łódzkiej|Włókienniczy PŁ]]
 |od                        = 1969
 |do                        = 1971
 |poprzednik                =
 |następca                  =
 |2 funkcja                 =
 |2 instytucja typ          =
 |2 instytucja nazwa        =
 |2 od                      =
 |2 do                      =
 |2 poprzednik              =
 |2 następca                =
}}
'''Tadeusz Skwarski''' (ur. [[18 kwietnia]] [[1922]] w [[Warszawa|Warszawie]], zm. [[2008]]) – polski specjalista w dziedzinie technologii włókien chemicznych i polimerów, profesor [[Politechnika Łódzka|Politechniki Łódzkiej]], żołnierz [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]].

W 1952 roku ukończył studia na [[Wydział Chemiczny Politechniki Łódzkiej|Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej]] otrzymując dyplom magistra inżyniera. Na tymże Wydziale uzyskał stopień doktora nauk technicznych w 1960 roku. Stopień doktora habilitowanego uzyskał na [[Wydział Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów Politechniki Łódzkiej|Wydziale Włókienniczym]] w 1964 roku, a w roku następnym został powołany na stanowisko docenta. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1972 roku, zaś profesora zwyczajnego w 1990 roku. Pracę w Politechnice Łódzkiej rozpoczął w 1953 roku na Wydziale Chemicznym, a w roku 1964 został przeniesiony na Wydział Włókienniczy. W 1966 roku objął kierownictwo Katedry Technologii Włókien Sztucznych. W latach 1970–1973 pełnił funkcję zastępcy dyrektora, a od 1974 do 1992 – dyrektora [[Katedra Włókien Sztucznych Politechniki Łódzkiej|Instytutu Włókien Sztucznych]]. W latach 1971–1973 był prodziekanem Wydziału Włókienniczego PŁ.

Działalność naukowa obejmuje problematykę z zakresu otrzymywania i modyfikacji włókien chemicznych. Szczególnym obiektem zainteresowania była modyfikacja przez szczepienie, otrzymywanie włókien termoodpornych i trudnopalnych przede wszystkim z [[poliamidy|poliamidów]] aromatycznych, a w ostatnim okresie włókna [[poliakrylonitryl]]owe prekursorowe do karbonizacji i włókna o wysokiej higroskopijności. Do ważniejszych osiągnięć należy zaliczyć uzyskanie patentów na ciągłą syntezę [[Aramidy|aramidów]], na otrzymywanie włókien poliakrylonitrylowych o wysokiej wytrzymałości i wysokim module oraz włókien wysokoporowatych. Jest autorem około 100 publikacji naukowych i współautorem jednego podręcznika. Wypromował 15 doktorów.

Sprawował liczne funkcje po Wydziałem. Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Włókien Chemicznych (1969–1992) oraz członkiem rad naukowych: [[Instytut Włókiennictwa|Instytutu Włókiennictwa]] (1982–1989), Wojskowego Instytutu Chemii i Radiometrii (1972–1986), [[Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN]] (1987–1990), przewodniczącym Rady Programowej Kwartalnika „Włókna Chemiczne” i członkiem Rady Programowej miesięcznika „Polimery”.

Posiada liczne odznaczenia, m.in. [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]] oraz [[Warszawski Krzyż Powstańczy]], [[Krzyż Armii Krajowej]] i [[Medal Wojska]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę | autor = Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.) | tytuł = Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005 | wydawca = Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej | miejsce = Łódź | rok = 2006 | strony = 231-232}}
* {{cytuj stronę | url = http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Tadeusz_Skwarski | tytuł = Powstańcze Biogramy: Tadeusz Skwarski| data dostępu = 2015-03-17 | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język =}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{ludzie nauki|73822|osoba=prof. dr hab. inż. Tadeusz Skwarski|data dostępu=2015-03-17}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Skwarski, Tadeusz}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Łódzkiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Łódzkiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1922]]
[[Kategoria:Zmarli w 2008]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Pracownicy Instytutu Włókiennictwa w Łodzi]]

title: Tadeusz Skwarski

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 18 kwietnia 1922 · Warszawa

Alma Mater: Politechnika Łódzka

Doktorat: 1960 – nauki techniczne

Uczelnia: Politechnika Łódzka

Instytut: Włókien Sztucznych

Stanowisko: Dyrektor

Wydział: Włókienniczy PŁ


text:
# Erigone arctica
Erigone arctica – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych zamieszkującego północną Holarktykę.

## Opis
Długość ciała samic wynosi od 2,6 do 3,6 mm, a samców od 2,5 do 3,2 mm.

## Habitat
Gatunek bytuje na wybrzeżach mórz, estuariów i rzek oraz otwartych terenach trawiastych na słonej lub wapiennej glebie. Znajdowany pod kamieniami, wśród wyrzuconych na brzeg wodorostów i detrytusu. Występuje na wysokości od 0 do 350 m n.p.m..

## Występowanie
Gatunek rozprzestrzeniony w północnej Palearktyce i Grenlandii. W Europie występuje w części północnej i zachodniej. Podgatunek E. a. maritima wykazany również z Polski.

## Podgatunki
Wyróżnia się 5 podgatunków tego pająka:
- Erigone arctica arctica (White, 1852)
- Erigone arctica maritima Kulczynski, 1902 -północna Europa
- Erigone arctica palaearctica Braendegaard, 1934 -Skandynawia, Rosja
- Erigone arctica sibirica Kulczynski, 1908 –Rosja
- Erigone arctica soerenseni Holm, 1956 –Grenlandia

title: Erigone arctica

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Erigone arctica''
 |TSN                    = 856037
 |zoolog                 = (White, 1852)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[pajęczaki]]
 |rząd                   = [[pająki]]
 |podrząd                = [[Opisthothelae]]
 |infrarząd              = [[Labidognatha]]
 |rodzina                = [[osnuwikowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Erigone (rodzaj)|Erigone]]''
 |gatunek                = ''Erigone arctica''
 |synonimy               = ''Micryphantes arcticus'' White, 1852
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Erigone arctica''''' – gatunek [[pająki|pająka]] z rodziny [[osnuwikowate|osnuwikowatych]] zamieszkującego północną [[Holarktyka|Holarktykę]].

== Opis ==
Długość ciała samic wynosi od 2,6 do 3,6 mm, a samców od 2,5 do 3,2 mm<ref name=rob>{{cytuj książkę|autor=M. J. Roberts|rok=1993|tytuł= The Spiders Of Great Britain And Ireland, Volume 2. Linyphiidae and Check List|wydawca= Harley Books| isbn= 978-0946589463|strony=204}}</ref>.

== Habitat ==
Gatunek bytuje na wybrzeżach mórz, [[estuarium|estuariów]] i rzek oraz otwartych terenach trawiastych na słonej lub wapiennej glebie. Znajdowany pod kamieniami, wśród wyrzuconych na brzeg wodorostów i [[detrytus]]u. Występuje na wysokości od 0 do 350 m n.p.m.<ref name=a>{{cytuj stronę |url=http://srs.britishspiders.org.uk/portal.php/p/Summary/s/Erigone+arctica |tytuł=Summary for Erigone arctica (Araneae) |data dostępu=2013-11-27}}</ref>.

== Występowanie ==
Gatunek rozprzestrzeniony w północnej [[kraina palearktyczna|Palearktyce]] i [[Grenlandia|Grenlandii]]. W [[Europa|Europie]] występuje w części północnej i zachodniej<ref name=fe>{{cytuj stronę |url=http://www.faunaeur.org/full_results.php?id=350266 |tytuł=E. arctica na Fauna Europaea |data dostępu=2013-11-27}}</ref><ref name=wc/>. Podgatunek ''E. a. maritima'' wykazany również z [[Polska|Polski]]<ref name=ap>{{cytuj stronę |url=http://www.arachnologia.edu.pl/arachnopage/main.html |tytuł=Arachnologia Polska: Krajowa lista pająków |data dostępu=2013-11-27 |archiwum=https://web.archive.org/web/20140620015236/http://www.arachnologia.edu.pl/arachnopage/main.html |zarchiwizowano=2014-06-20 }}</ref>.

== Podgatunki ==
Wyróżnia się 5 podgatunków tego pająka<ref name=wc>{{cytuj stronę |url=http://research.amnh.org/iz/spiders/catalog/LINYPHIIDAE.html |autor=Norman I. Platnick|rok=2011|tytuł= Linyphiidae in: The World Spider Catalog, v.11.0. |opublikowany=American Museum of Natural History. |data dostępu=2013-11-27}}</ref>:
*''Erigone arctica arctica'' (White, 1852)
*''Erigone arctica maritima'' Kulczynski, 1902 -północna [[Europa]]
*''Erigone arctica palaearctica'' Braendegaard, 1934 -[[Skandynawia]], Rosja
*''Erigone arctica sibirica'' Kulczynski, 1908 –[[Rosja]]
*''Erigone arctica soerenseni'' Holm, 1956 –[[Grenlandia]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Osnuwikowate]]
[[Kategoria:Zwierzęta Arktyki]]
[[Kategoria:Pająki Ameryki Północnej]]
[[Kategoria:Pająki Azji]]
[[Kategoria:Pająki Europy]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1852 roku]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: pajęczaki

Rząd: pająki

Podrząd: Opisthothelae

Infrarząd: Labidognatha

Rodzina: osnuwikowate

Rodzaj: Erigone

Gatunek: Erigone arctica


text:
# Nadmierzyca
Nadmierzyca – dawniej kolonia. Obecnie część wsi Czuryłowo Dalekie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie miorskim, w sielsowiecie Powiacie.

## Historia
W czasach zaborów w gminie Leonpol, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 kolonia leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim (od 1926 w powiecie brasławskim), w gminie Leonpol.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 31 osób, 3 były wyznania rzymskokatolickiego a 28 prawosławnego. Jednocześnie 25 mieszkańców zadeklarowało polską a 6 białoruską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych. W 1931 w 7 domach zamieszkiwało 36 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Leonpolu. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Drui i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Leonpolu.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.
Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

title: Nadmierzyca

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Nadmierzyca
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon miorski|miorski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Powiacie|Powiacie]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°46′26″N 27°39′47″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Nadmierzyca''' – dawniej kolonia. Obecnie część wsi [[Czuryłowo Dalekie]] na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon miorski|rejonie miorskim]], w [[Sielsowiet Powiacie|sielsowiecie Powiacie]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] w gminie Leonpol, w powiecie dzisieńskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = kolonia Nadmierzyca na mapie (powiat brasławski, województwo wileńskie) |data dostępu = 2021-12-26 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/nadmierzyca.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 kolonia leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga122" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat dziśnieński|powiecie dziśnieńskim]] (od 1926 w [[Powiat brasławski (II Rzeczpospolita)|powiecie brasławskim]]), w [[Leonpol (gmina)|gminie Leonpol]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwały tu 31 osób, 3 były wyznania rzymskokatolickiego a 28 prawosławnego. Jednocześnie 25 mieszkańców zadeklarowało polską a 6 białoruską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych<ref name=":022222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 2 |s = 52}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 7 domach zamieszkiwało 36 osób<ref name=":122">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 7}}</ref>.

Wierni należeli do [[Parafia Chrystusa Króla w Leonpolu|parafii rzymskokatolickiej]] i [[Parafia Świętej Trójcy w Leonpolu|prawosławnej]] w [[Leonpol|Leonpolu]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Druja|Drui]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Leonpolu<ref name=":0222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1104}}</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]<ref>https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id=3950665|tytuł=okupacja sowiecka ziem polskich|data dostępu=2021-04-03}}</ref>. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Eberhardt |tytuł = Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej |czasopismo = Dzieje Najnowsze |data = 2018 |wolumin = Rocznik L – 2018 |numer = 2 |s = 95–100}}</ref>.

Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Leonpol (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie miorskim]]
[[Kategoria:Kolonie w powiecie brasławskim (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Kolonie w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)]]

title: Nadmierzyca

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: miorski

Sielsowiet: Powiacie


text:
# Marszew (województwo wielkopolskie)
Marszew – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pleszewskim, w gminie Pleszew.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.
We wsi mieści się Zespół Szkół Przyrodniczo-Politechnicznych Centrum Kształcenia Ustawicznego, Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy oraz Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego.

title: Marszew (województwo wielkopolskie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Marszew
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = wielkopolskie
 |powiat                 = [[Powiat pleszewski|pleszewski]]
 |gmina                  = [[Pleszew (gmina)|Pleszew]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 593<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-06 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 62
 |kod pocztowy           = 63-300<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=776}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = PPL
 |SIMC                   = 0207149
 |kod mapy               = Pleszew (gmina)
 |współrzędne            = 51°55'00"N 17°46'34"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|77961|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Marszew''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo wielkopolskie|województwie wielkopolskim]], w [[powiat pleszewski|powiecie pleszewskim]], w [[Pleszew (gmina)|gminie Pleszew]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo kaliskie (1975–1998)|województwa kaliskiego]].

We wsi mieści się [http://www.marszew.pl/ Zespół Szkół Przyrodniczo-Politechnicznych Centrum Kształcenia Ustawicznego], [https://web.archive.org/web/20181024233054/https://www.zps.pleszew.pl/mow/ Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy] oraz Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego.

== Zobacz też ==
* [[Henryk Szulc]] – współtwórca i kierownik tutejszego punktu konsultacyjnego [[Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu|AR w Poznaniu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Pleszew}}

[[Kategoria:Pleszew (gmina)]]

title: Marszew

Województwo: wielkopolskie

Powiat: pleszewski

Gmina: Pleszew

Tablice rejestracyjne: PPL


text:
# Subwencja
Subwencja (łac. subventio „zapomoga”) – nieodpłatna i bezzwrotna pomoc finansowa udzielana najczęściej przez państwo określonym podmiotom (np. partiom politycznym, jednostkom samorządu terytorialnego, prywatnym przedsiębiorstwom, organizacjom społecznym i osobom fizycznym) dla wsparcia ich działalności.
Subwencja różni się od dotacji tym, że ma charakter roszczenia prawnego. Jeśli została zapisana w budżecie z przeznaczeniem dla określonej jednostki, musi zostać przekazana. Decyzję co do jej rozdysponowania, podejmuje organ, który ją otrzymał.
Udzielanie subwencji przedsiębiorstwom może być formą protekcjonizmu, gdyż może prowadzić do niższych cen krajowych produktów i usług w stosunku do importowanych.
Subwencjonować (łac. subvenire „dopomagać”) – udzielać dotacji na określoną działalność.

## Rodzaje subwencji
Wyróżnia się:
- subwencje ogólne – to pomoc finansowa udzielana przez państwo innym podmiotom na podstawie kryteriów obiektywnych np. liczby mieszkańców
- subwencje przedmiotowe – to bezzwrotna pomoc finansowa przeznaczana na realizację konkretnych zadań np. dopłata do kredytów dla rolników, dopłata do czynszów komunalnych itp. (tzn. na konkretny cel – celowość wydatkowania przyznawanych przez państwo środków)

wyróżnia się:
- subwencje oświatową - otrzymywaną przez gminy, powiaty i województwa przyznawaną wg zasad ustalonych przez MEN
- subwencje wyrównawczą - przyznawaną na rzecz gmin powiatów i województw których potencjał fiskalny stanowi w przypadku gmin mniej niż 92% średniej krajowej, powiatów 85% średniej krajowej, województw mniej niż 75%.

## Subwencja dla partii politycznych
W Polsce od 2001 roku partie polityczne są finansowane za pomocą subwencji i dotacji. Zasady udzielania subwencji reguluje ustawa. Do otrzymania subwencji uprawnione są partie, której członkowie wygrają wybory do Sejmu lub Senatu.
Dodatkowo partie otrzymują zwrot wydatków z kampanii w formie dotacji.
Zestawienie szacunkowych subwencji rocznych największych partii (w mln złotych) obliczanych po wyborach
| rok/partia | PiS  | PO   | PSL  | SDPL | SLD  | suma subwencji |
| ---------- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | -------------- |
| 2005       | 22,1 | 20,8 | 7,7  | 4,6  | 11,7 |                |
| 2008       | 35,3 | 38   | 14   | 3,3  | 13,5 | 107            |
| 2009       | 37,8 | 40,4 | 15,1 | 3,5  | 14,3 | 114,2          |

Zwolennicy istnienia tego systemu twierdzą iż daje on jawność finansowania partii. Na niekorzyść przemawia niemożność przebicia się w wyborach partii nowych, nie posiadających dużych funduszy.

### Sprawozdanie finansowe
Dla uzyskania subwencji partie mają obowiązek składać:
- sprawozdania wyborcze (z finansowania wyborów)
- sprawozdania finansowe (coroczne finansowanie działalności).

Sprawozdania kontrolowane są przez PKW. Jeśli sprawozdanie zostanie odrzucone, partia traci uprawnienia do subwencji na następne trzy lata.
Odrzucenie sprawozdania o subwencję następuje w przypadku:
1. prowadzenia przez partię polityczną działalności gospodarczej
2. pozyskiwania środków finansowych ze zbiórek publicznych
3. gromadzenia środków finansowych poza rachunkiem bankowym.
4. przyjmowania środków finansowych ze źródeł niedozwolonych (w tym od cudzoziemców lub osób prawnych).
5. finansowania kampanii wyborczej z pominięciem Funduszu Wyborczego oraz gromadzenie środków Funduszu poza specjalnie do tego przeznaczonym rachunkiem bankowym.

title: Subwencja

wikitext:
'''Subwencja''' ({{łac.|subventio}} „zapomoga”) – nieodpłatna i bezzwrotna pomoc finansowa udzielana najczęściej przez [[państwo]] określonym podmiotom (np. partiom politycznym, jednostkom samorządu terytorialnego, prywatnym przedsiębiorstwom, organizacjom społecznym i [[osoba fizyczna|osobom fizycznym]]) dla wsparcia ich działalności.

Subwencja różni się od [[dotacja|dotacji]] tym, że ma charakter roszczenia prawnego. Jeśli została zapisana w [[budżet|budżecie]] z przeznaczeniem dla określonej jednostki, musi zostać przekazana. Decyzję co do jej rozdysponowania, podejmuje organ, który ją otrzymał.

Udzielanie subwencji przedsiębiorstwom może być formą [[protekcjonizm]]u, gdyż może prowadzić do niższych cen krajowych produktów i usług w stosunku do importowanych<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Bishop | imię = Matthew | tytuł = Essential economics: an A−Z guide | wydawca = Bloomberg Press | miejsce = New York | data = 2009 | strony = 32 | isbn = 978-1-57660-351-2}}</ref>.

'''Subwencjonować''' ([[łacina|łac.]] ''subvenire'' „dopomagać”) – udzielać dotacji na określoną działalność.

== Rodzaje subwencji ==
Wyróżnia się:
* [[subwencja ogólna|subwencje ogólne]] – to pomoc finansowa udzielana przez państwo innym podmiotom na podstawie kryteriów obiektywnych np. liczby mieszkańców
* subwencje przedmiotowe – to bezzwrotna pomoc finansowa przeznaczana na realizację konkretnych zadań np. dopłata do kredytów dla rolników, dopłata do czynszów komunalnych itp. (tzn. na konkretny cel – celowość wydatkowania przyznawanych przez państwo środków)

wyróżnia się:
* subwencje oświatową - otrzymywaną przez gminy, powiaty i województwa przyznawaną wg zasad ustalonych przez MEN
* subwencje wyrównawczą - przyznawaną na rzecz gmin powiatów i województw których potencjał fiskalny stanowi w przypadku gmin mniej niż 92% średniej krajowej, powiatów 85% średniej krajowej, województw mniej niż 75%.

== Subwencja dla partii politycznych ==
W Polsce od 2001 roku partie polityczne są finansowane za pomocą subwencji i dotacji. Zasady udzielania subwencji reguluje ustawa<ref>Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych ({{Dziennik Ustaw|2023|1215}})</ref>. Do otrzymania subwencji uprawnione są partie, której członkowie wygrają [[wybory]] do Sejmu lub Senatu<ref>Prawo do subwencji ma partia, która otrzyma 3 proc. poparcia w całym kraju, oraz koalicja jeśli uzyska 6 proc. poparcia w całym kraju.</ref>.

Dodatkowo partie otrzymują zwrot wydatków z [[kampania wyborcza|kampanii]] w formie [[dotacja|dotacji]].

'''Zestawienie szacunkowych subwencji rocznych największych partii (w mln złotych) obliczanych po wyborach'''

{| border="1" bgcolor="#c0c0c0" align="center"
|-----
! width="150" bgcolor="#f0f0f0" | rok/partia
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | [[Prawo i Sprawiedliwość|PiS]]
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | [[Platforma Obywatelska|PO]]
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | [[Polskie Stronnictwo Ludowe|PSL]]
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | [[Socjaldemokracja Polska|SDPL]]
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | [[Sojusz Lewicy Demokratycznej|SLD]]
! width="100" bgcolor="#e0e0e0" | suma subwencji
|----- align="center"
| width="150" bgcolor="#e0e0e0" | 2005<ref>{{cytuj stronę| url = http://finanse.wp.pl/POD,1,wid,8091602,wiadomosc.html?ticaid=46131 | tytuł = Subwencje budżetowe dla partii politycznych | data dostępu = 2008-06-15| autor = źródło PAP| język = pl}}</ref>
| width="100" | 22,1
| width="100" | 20,8
| width="100" | 7,7
| width="100" | 4,6
| width="100" | 11,7
| width="100" |
|----- align="center"
| width="150" bgcolor="#e0e0e0" | 2008<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.tvn24.pl/1544306,wieczor_wiadomosc.html| tytuł = Miliony dla partii z budżetu państwa| data dostępu = 2008-06-15| autor = PAP 31.03.2008 20:24| język = pl| archiwum = https://web.archive.org/web/20090211233023/http://www.tvn24.pl/1544306,wieczor_wiadomosc.html| zarchiwizowano = 2009-02-11}}</ref>
| width="100" | 35,3
| width="100" | 38
| width="100" | 14
| width="100" | 3,3<ref name=LiD>Koalicja LiD otrzyma ok. 19,5mln złotych. Suma podzielona będzie pomiędzy partie wchodzące w skład koalicji: SLD – 13,5 mln zł; SdPl – 3,3 mln zł; PD – 2,2 mln i UP 490 tys. zł rocznie.</ref>
| width="100" | 13,5<ref name=LiD/>
| width="100" | 107
|----- align="center"
| width="150" bgcolor="#e0e0e0" | 2009<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.pkw.gov.pl/pkw2/index.jsp?place=Lead07&news_cat_id=28&news_id=38849&layout=1&page=text | tytuł = Finansowanie partii politycznych | data dostępu = 2010-04-29 | autor = Krajowe Biuro Wyborcze | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20090510082523/http://www.pkw.gov.pl/pkw2/index.jsp?place=Lead07&news_cat_id=28&news_id=38849&layout=1&page=text | zarchiwizowano = 10 maja 2009 }}</ref>
| width="100" | 37,8
| width="100" | 40,4
| width="100" | 15,1
| width="100" | 3,5
| width="100" | 14,3
| width="100" | 114,2
|}

Zwolennicy istnienia tego systemu twierdzą iż daje on jawność finansowania partii. Na niekorzyść przemawia niemożność przebicia się w wyborach partii nowych, nie posiadających dużych funduszy.

=== Sprawozdanie finansowe ===
Dla uzyskania subwencji partie mają obowiązek składać:
* sprawozdania wyborcze (z finansowania wyborów)
* sprawozdania finansowe (coroczne finansowanie działalności).
Sprawozdania kontrolowane są przez [[Państwowa Komisja Wyborcza|PKW]]. Jeśli sprawozdanie zostanie odrzucone, partia traci uprawnienia do subwencji na następne trzy lata.

Odrzucenie sprawozdania o subwencję następuje w przypadku:
# prowadzenia przez partię polityczną działalności gospodarczej
# pozyskiwania środków finansowych ze zbiórek publicznych
# gromadzenia środków finansowych poza rachunkiem bankowym.
# przyjmowania środków finansowych ze źródeł niedozwolonych (w tym od cudzoziemców lub osób prawnych).
# finansowania kampanii wyborczej z pominięciem Funduszu Wyborczego oraz gromadzenie środków Funduszu poza specjalnie do tego przeznaczonym rachunkiem bankowym.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
{{wikisłownik|subwencja}}
* [http://www.sejm.gov.pl/Sejm7.nsf/BASLeksykon.xsp?t=s&id=63AE1CB1AFC5C5F1C1257A5600465DA7&q=subwencje Leksykon budżetowy Biura Analiz Sejmowych – Subwencje]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Makroekonomia]]
[[Kategoria:Finanse publiczne]]


text:
# Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sobiesękach
Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sobiesękach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji kaliskiej, w dekanacie Błaszki.

## Proboszczowie
- ks. kan. mgr Ryszard Krawczyński (?–2025)[2]
- ks. Łukasz Rau (2025– )[2]

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny
w Sobiesękach
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            = kościół parafialny
 |państwo                 = POL
 |siedziba                = [[Sobiesęki (województwo wielkopolskie)|Sobiesęki]]
 |adres                   = Sobiesęki 2a
62-874 Brzeziny
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Diecezja kaliska|kaliska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Błaszki|Błaszki]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sobiesękach|Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Łukasz Rau
 |wezwanie                = [[Serce Maryi|Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny]]
 |dzień wspomnienia       = sobota po [[Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa| Uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego]]
 |kod mapy                = Brzeziny (gmina w województwie wielkopolskim)
 |współrzędne             = 51°37'2.375"N, 18°21'19.732"E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sobiesękach''' – [[parafia]] [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]] znajdująca się w [[diecezja kaliska|diecezji kaliskiej]], w [[dekanat Błaszki|dekanacie Błaszki]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://diecezja.kalisz.pl/parafia/5|tytuł=Parafia Niepokalanego Serca NMP, Sobiesęki|autor=|opublikowany=diecezja.kalisz.pl|data=|język=|data dostępu=2023-08-14}}</ref>.

== Proboszczowie ==

* ks. kan. mgr Ryszard Krawczyński (?–2025)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Zmiany personalne w diecezji kaliskiej |data dostępu = 2025-08-02 |opublikowany = diecezja.kalisz.pl/ |url = https://diecezja.kalisz.pl/news/zmiany-personalne-w-diecezji-kaliskiej%202025}}</ref>
* ks. Łukasz Rau (2025– )<ref name=":0" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Parafie dekanatu Błaszki}}
{{Kościoły dekanatu Błaszki}}

{{SORTUJ:Sobiesęki (województwo wielkopolskie)}}
[[Kategoria:Religia w gminie Brzeziny (województwo wielkopolskie)]]
[[Kategoria:Parafie diecezji kaliskiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny]]
[[Kategoria:Sobiesęki (województwo wielkopolskie)]]

title: Parafia · pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny · w Sobiesękach

Siedziba: Sobiesęki

Adres: Sobiesęki 2a · 62-874 Brzeziny

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Diecezja: kaliska

Dekanat: Błaszki

Proboszcz: ks. Łukasz Rau

Wspomnienie liturgiczne: sobota po Uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego


text:
# Seal Creek (Nowa Szkocja)
Seal Creek – strumień (creek) w kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, w hrabstwie Pictou, płynący w kierunku północnym i uchodzący do zatoki Amet Sound; nazwa urzędowo zatwierdzona 6 maja 1947.

title: Seal Creek (Nowa Szkocja)

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Seal Creek
 |zdjęcie             =
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           = Ameryka Północna
 |państwo             = Kanada
 |lokalizacja         =
 |rodzaj cieku        = strumień
 |długość             =
 |kod mapy            = Nowa Szkocja
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni =
 |średni przepływ     =
 |miejsce przepływu   =
 |źródło: miejsce     =
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne =
 |ujście: recypient   = [[Amet Sound]]
 |ujście: miejsce     =
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne = 45°45′00″N 63°07′58″W
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             =
}}
'''Seal Creek''' – [[strumień]] (''creek'') w [[Kanada|kanadyjskiej]] [[podział administracyjny Kanady|prowincji]] [[Nowa Szkocja]], w [[Pictou (hrabstwo)|hrabstwie Pictou]], płynący w kierunku północnym i uchodzący do zatoki [[Amet Sound]]; nazwa urzędowo zatwierdzona 6 maja 1947<ref>{{Cytuj |tytuł = Seal Creek |url = https://toponymes.rncan.gc.ca/search-place-names/unique/CBROL |opublikowany = Natural Resources Canada / Ressources naturelles Canada – nrcan.gc.ca |data dostępu = 2022-03-09 |kropka = ;}} {{Cytuj |tytuł = Seal Creek |url = https://nsgi.novascotia.ca/geonames/?cgndb_key=CBROL |opublikowany = Nova Scotia GeoNAMES Explorer – nsgi.novascotia.ca/geonames/ |data dostępu = 2022-03-09}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rzeki w Nowej Szkocji]]
[[Kategoria:Zlewisko Amet Sound]]

title: Seal Creek

Kontynent: Ameryka Północna

Państwo: Kanada

Recypient: Amet Sound


text:
# Lisvane and Thornhill
Lisvane and Thornhill (ang. Lisvane and Thornhill railway station, wal. Llys-faen a Draenen Pen-y-Graig) – stacja kolejowa w Cardiff, w Walii. Obsługuje obszar Lisvane i Thornhill, w północnym Cardiff. Znajduje się na Rhymney Line.
Usługi pasażerskie są świadczone przez Arriva Trains Wales jako część sieci Valleys & Cardiff Local Routes.
Stacja zastąpiła starą stację Cefn Onn Halt, zamkniętą w 1986.

## Połączenia
W ciągu tygodnia ze stacji kursują 4 pociągi w każdą stronę na godzinę – w kierunku północnym do Bargoed (z rozszerzeniami godzinowymi do Rhymney) i kierunku południowym do Cardiff Central i Penarth.

## Linie kolejowe
- Rhymney Line

title: Lisvane and Thornhill

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Lisvane and Thornhill
 |nazwa oryginalna           = Llys-faen a Draenen Pen-y-Graig
 |zdjęcie                    = Lisvane and Thornhill Station.jpg
 |opis zdjęcia               = Widok na stację
 |państwo                    = WAL
 |miejscowość                = [[Cardiff]]
 |lokalizacja                = Cherry Orchard Road{{r|nr}}, [[Lisvane]]
 |zarządca                   = [[Network Rail]]
 |data otwarcia              = 1986
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2{{r|nr}}
 |liczba krawędzi peronowych = 2{{r|nr}}
 |kasy                       = Automaty biletowe{{r|nr}}
 |linie kolejowe             =
* [[Rhymney Line]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Cardiff
 |współrzędne                = 51°32′40″N 3°11′8″W
 |commons                    =
 |www                        = http://www.nationalrail.co.uk/stations/LVT/details.html
}}
'''Lisvane and Thornhill''' ([[język angielski|ang.]] ''Lisvane and Thornhill railway station'', [[język walijski|wal.]] ''Llys-faen a Draenen Pen-y-Graig'') – [[stacja kolejowa]] w [[Cardiff]], w [[Walia|Walii]]. Obsługuje obszar [[Lisvane]] i [[Thornhill (Cardiff)|Thornhill]], w północnym Cardiff. Znajduje się na [[Rhymney Line]].

Usługi pasażerskie są świadczone przez [[Arriva Trains Wales]] jako część sieci [[Valleys & Cardiff Local Routes]].

Stacja zastąpiła starą stację [[Cefn Onn Halt]], zamkniętą w 1986.

== Połączenia ==
W ciągu tygodnia ze stacji kursują 4 pociągi w każdą stronę na godzinę – w kierunku północnym do [[Bargoed]] (z rozszerzeniami godzinowymi do [[Rhymney]]) i kierunku południowym do [[Cardiff Central]] i [[Penarth]].

== Linie kolejowe ==
* [[Rhymney Line]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="nr">{{Cytuj stronę | url =http://www.nationalrail.co.uk/stations/LVT/details.html | tytuł = ''Lisvane and Thornhill railway station'' | data dostępu = 2018-05-06 | autor = | opublikowany =National Rail| praca = | data = | język =en}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://ojp.nationalrail.co.uk/service/ldbboard/dep/LVT Rozkład jazdy]
* [http://www.nationalrail.co.uk/stations/LVT/details.html Strona stacji na National Rail]

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja        = Lisvane and Thornhill
|linia         = [[Rhymney Line]]
|kilometr      =
|typ           =
|poprzedni     = [[Llanishen (stacja kolejowa)|Llanishen]]
|poprzedni_km  =
|następny      = [[Caerphilly (stacja kolejowa)|Caerphilly]]
|następny_km   =
|następny_stan =
|następny_typ  =
|inne          =
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Cardiff]]

title: Lisvane and ThornhillLlys-faen a Draenen Pen-y-Graig

Państwo: Wielka Brytania

Księstwo: Walia

Miejscowość: Cardiff

Lokalizacja: Cherry Orchard Road, Lisvane

Zarządca: Network Rail

Kasy: Automaty biletowe


text:
# NGC 6420
NGC 6420 (również PGC 60553) – galaktyka eliptyczna (E-S0), znajdująca się w gwiazdozbiorze Smoka w odległości około 330 milionów lat świetlnych. Została odkryta 17 sierpnia 1883 roku przez Lewisa Swifta.
W centrum NGC 6420 znajdują się dwie supermasywne czarne dziury, a zaburzony kształt tej galaktyki oraz zachodzące intensywne procesy formowania nowych gwiazd świadczą o niedawnym zderzeniu dwóch galaktyk.

title: NGC 6420

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|17|36|16|2|+68|03|09|}}
{{Galaktyka infobox
 |        nazwa = NGC 6420
 |      zdjęcie = NGC6420 - SDSS DR14.jpg
 |         opis = Galaktyki: w centrum NGC 6420, po lewej [[NGC 6422|NGC 6422]], u góry po lewej PGC 60553 ([[Sloan Digital Sky Survey|SDSS]])
 |     odkrywca = [[Lewis A. Swift]]
 |        dzień = 17 sierpnia
 |          rok = 1883
 | gwiazdozbiór = [[Gwiazdozbiór Smoka|Smok]]
 |          typ = [[galaktyka eliptyczna|eliptyczna]] (E-S0)
 | rektascensja = {{RA|17|36|16,2}}
 |   deklinacja = {{DEC|+68|03|09}}
 |       odl_ly = 330 mln [[rok świetlny|ly]]{{r|astronomia.pl}}
 |       odl_pc =
 |     redshift = 0,027100{{r|simbad}}
 |      jas_wid = 14,5
 |     rozm_kąt = 0,6' × 0,3'
 |      wymiary =
 |      jas_abs =
 |         masa =
 |     satelity =
 |      alt_ozn = MCG 11-21-13, ZWG 321.25, PGC 60553
 |      commons = Category:NGC 6420
}}
'''NGC 6420''' (również '''PGC 60553''') – [[galaktyka eliptyczna]] (E-S0), znajdująca się w [[Gwiazdozbiór Smoka|gwiazdozbiorze Smoka]] w odległości około 330 milionów [[rok świetlny|lat świetlnych]]. Została odkryta 17 sierpnia 1883 roku przez [[Lewis A. Swift|Lewisa Swifta]]{{r|cseligman}}.

W centrum NGC 6420 znajdują się dwie [[supermasywna czarna dziura|supermasywne czarne dziury]], a zaburzony kształt tej galaktyki oraz zachodzące intensywne procesy [[Powstawanie gwiazd|formowania nowych gwiazd]] świadczą o niedawnym [[zderzenie galaktyk|zderzeniu]] dwóch galaktyk{{r|astronomia.pl}}.

== Zobacz też ==
* [[Lista obiektów NGC]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="astronomia.pl">{{Cytuj stronę | url = http://astronomia.pl/wiadomosci/index.php?id=2906 | tytuł = Odkryto najbliższą parę supermasywnych czarnych dziur | data = 2011-09-01 | praca = Astronomia.pl | data dostępu = 2015-10-27 | archiwum = https://web.archive.org/web/20111122152546/http://astronomia.pl/wiadomosci/index.php?id=2906 | zarchiwizowano = 2011-11-22 }}</ref>
<ref name="cseligman">{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ngc64.htm#6420 | tytuł = NGC 6420 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2015-10-27}}</ref>
<ref name=simbad>{{simbad|NGC 6420}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEDS|NGC 6420}}
* {{simbad|NGC 6420}}
* {{NED|NGC 6420}}

[[Kategoria:Obiekty NGC|6420]]
[[Kategoria:Galaktyki eliptyczne]]
[[Kategoria:Gwiazdozbiór Smoka]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1883]]

title: NGC 6420

Odkrywca: Lewis A. Swift

Data odkrycia: 17 sierpnia 1883

Gwiazdozbiór: Smok

Typ: eliptyczna (E-S0)

Odległość: 330 mln ly


text:
# Szwa (alfabet hebrajski)
Szwa (שְׁוָא) – znak diakrytyczny używany w alfabecie hebrajskim w ramach nikudu. Występuje w postaci dwóch kropek wyglądających jak dwukropek, które znajdują się pod literą. Szwa dzieli się na dwa typy:
- szwa na – występuje wyłącznie w sylabach otwartych, nie pojawia się natomiast pod literami ע (ajin), ח (chet), ה (he) oraz א (alef). W klasycznej wymowie języka hebrajskiego znak szwa na jest zawsze wymawiany jako krótkie e[4], jednak w mowie codziennej wymawia się jako zwykłe e lub jest redukowany.
- szwa nach – jest znakiem niemym, gdyż oznacza brak samogłoski pod daną literą, jednocześnie szwa nach zamyka sylabę[5].

title: Szwa (alfabet hebrajski)

wikitext:
{{Grafem infobox
 |nazwa               = Szwa
 |grafika             = Tilde Schwa.svg
 |opis grafiki        =
 |znak                =
 |majuskuła           =
 |minuskuła           =
 |postać izolowana    =
 |postać początkowa   =
 |postać środkowa     =
 |postać końcowa      =
 |podstawowy alfabet  = [[Alfabet hebrajski|hebrajski]]
 |podstawowe pismo    =
 |twórca              =
 |oparty na grafemie  =
 |znak diakrytyczny   = [[kropka|kropki]]
 |ligatura liter      =
 |znak tonalny litery =
 |dwuznak liter       =
 |trójznak liter      =
 |tetragraf liter     =
 |pentagraf liter     =
 |heksagraf liter     =
}}
'''Szwa''' (שְׁוָא) – [[znak diakrytyczny]] używany w [[Alfabet hebrajski|alfabecie hebrajskim]] w ramach [[nikud]]u. Występuje w postaci dwóch kropek wyglądających jak [[dwukropek]], które znajdują się pod literą<ref name="treccani">{{Cytuj stronę|url=https://www.treccani.it/enciclopedia/sceva_(Enciclopedia-dell'Italiano)/|tytuł=sceva|autor=|opublikowany=treccani.it|data=|język=it|data dostępu=}}</ref>. Szwa dzieli się na dwa typy<ref name="iwrit">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20231226211708/http://www.iwrit.pl/nikud.php|tytuł=Znaki diakrytyczne|autor=|opublikowany=iwrit.pl|data=|język=pl|data dostępu=2023-12-26}}</ref>{{odn|Kessler-Mesguich|2008|s=447}}:
* szwa na – występuje wyłącznie w sylabach otwartych, nie pojawia się natomiast pod literami [[ע]] (ajin), [[ח]] (chet), [[ה]] (he) oraz [[א]] (alef). W klasycznej wymowie języka hebrajskiego znak szwa na jest zawsze wymawiany jako krótkie [[e]]{{odn|Blau|1993|s=13}}, jednak w mowie codziennej wymawia się jako zwykłe e lub jest redukowany.
* szwa nach – jest znakiem niemym, gdyż oznacza brak samogłoski pod daną literą, jednocześnie szwa nach zamyka sylabę{{odn|Meyer|1992|s=61-63}}.

==Przypisy==
{{Przypisy}}

==Bibliografia==
* {{Cytuj|autor=[[Rudolf Meyer]]|tytuł=Hebräische Grammatik|miejsce=Berlin, Nowy Jork|wydawca=[[Walter de Gruyter]]|data=1992|isbn=3-11-013694-5|odn=tak}}
* {{Cytuj|autor=[[Joshua Blau]]|tytuł=A Grammar of Biblical Hebrew|wolumin=2|miejsce=Wiesbaden|wydawca=[[Harrassowitz Verlag]]|data=1993|isbn=3-447-03362-2|odn=tak}}
* {{Cytuj|autor=[[Sophie Kessler-Mesguich]]|tytuł=L'hébreu biblique en 15 leçons : grammaire fondamentale, exercices corrigés, textes bibliques commentés, lexique hébreu-français|miejsce=Rennes|wydawca=[[Presses universitaires de Rennes]]|data=2008|isbn=978-2-7535-0494-3|odn=tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Nikud]]

title: Szwa

Podstawowy alfabet: hebrajski

Znak diakrytyczny: kropki


text:
# Katmandu (dystrykt)
Dystrykt Kathmandu (nep. काठमाण्डौ) – jeden z siedemdziesięciu pięciu dystryktów Nepalu. Leży w strefie Bagmati. Dystrykt ten zajmuje powierzchnię 395 km², w 2001 r. zamieszkiwało go 1 081 845 ludzi. Stolicą jest Katmandu. Jest to najgęściej zaludniony dystrykt w Nepalu.

title: Katmandu (dystrykt)

wikitext:
[[Plik:Kathmandu district location.png|thumb|250px|Dystrykt Kathmandu]]
'''Dystrykt Kathmandu''' ([[język nepalski|nep.]] काठमाण्डौ) – jeden z siedemdziesięciu pięciu [[Dystrykty Nepalu|dystryktów Nepalu]]. Leży w [[Strefy Nepalu|strefie]] [[Bagmati (strefa)|Bagmati]]. Dystrykt ten zajmuje powierzchnię 395 km², w 2001 r. zamieszkiwało go 1 081 845 ludzi. Stolicą jest [[Katmandu]]. Jest to najgęściej zaludniony dystrykt w [[Nepal]]u.

== Bibliografia ==
* [http://www.statoids.com/ynp.html Dystrykty Nepalu]

{{Dystrykt Katmandu}}
{{Dystrykty Nepalu}}

[[Kategoria:Dystrykt Katmandu|*]]


text:
# Chapman (Maine)
Chapman – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Maine, w hrabstwie Aroostook.

title: Chapman (Maine)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Chapman
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Chapman
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Maine}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Aroostook|Aroostook]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 23-12000
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0582403
 |powierzchnia                 = 100,54
 |wysokość                     = 157
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 468<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2013-12-30 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 4,6
 |numer kierunkowy             = 207
 |kod pocztowy                 = 04757
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-ME
 |współrzędne                  = 46°38′22″N 68°7′30″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Chapman''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Maine]], w hrabstwie [[Hrabstwo Aroostook|Aroostook]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Maine]]
[[Kategoria:Hrabstwo Aroostook]]

title: Chapman

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Maine

Hrabstwo: Aroostook


text:
# Szkolnictwo przy 2 Korpusie Polskim
Szkolnictwo przy 2 Korpusie Polskim to prowadzone na szeroką skalę działania o charakterze dydaktyczno-wychowawczym, mające uzupełnić wykształcenie przyszłych żołnierzy. Już na jesieni 1941 roku gen. Władysław Anders, dowódca tworzonej w ZSRR Armii Polskiej w ZSRR, polecił zorganizować przy powstającej w Tockoje 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty szkoły junackie. Po przemieszczeniu wojska do Azji Środkowej szkoły te ulokowano w okolicach G‘uzoru w Uzbekistanie. Organizatorem szkół był wykładowca akademicki Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie a następnie rektor Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie prof. dr ppłk Jerzy Alexandrowicz.

## Szkoły junackie
Podczas pierwszego etapu ewakuacji z ZSRR, do Iranu dotarło około 1900 nastoletnich chłopców i dziewcząt, a skutkiem drugiego jej etapu liczba ich wzrosła do około 5000. W czerwcu 1942 roku dowódca Armii Polskiej na Wschodzie utworzył Dowództwo Szkół Junackich (DSJ), które zgodnie z przepisami brytyjskimi odpowiadały organizacyjnie formacjom Young Soldiers Batallions. DSJ przystąpiło wkrótce do organizowania (w Palestynie i Egipcie) szkół o różnym profilu. Obok szkół ogólnych w Nazarecie (tam też znajdowała się Junacka Szkoła Żeńska) i Bashif, powstały szkoły zawodowe: łączności w Mena, mechaniczne w Tel el Kabir i Sarafand oraz Gimnazjum Lotnicze w Heliopolis.
W sierpniu 1942 roku w obozie „Barbara” w Palestynie powstała Junacka Szkoła Kadetów (JSK), nawiązująca do tradycji Korpusów Kadetów z czasów II RP. Miała ona szkolić kadry dla wszystkich rodzajów broni. Program obejmował 5 godzin nauki i 2 godziny szkolenia wojskowego dziennie. W latach 1943–1945 w JSL pobierało nauki około 1200 kadetów. Szkoła ta była ważnym ośrodkiem kulturalno-oświatowym. Wydawano pisemko harcerskie „Na Tropie” i szkolne czasopismo „Kadet"”, zakładano zespoły muzyczne i teatralne, które występowały w polskich i alianckich jednostkach wojskowych, a także w miastach dla ludności cywilnej. Wyjątkowym osiągnięciem było wystawienie, przy współpracy z junaczkami z Nazaretu, opery „Halka” Stanisława Moniuszki. Pierwszym komendantem JSK był mjr Andrzej Bronisław Kulczycki.

## Kursy maturalne
Zgodnie z rozkazem z 3 sierpnia 1943 roku zorganizowano 5-miesięczne kursy maturalne dla tych spośród żołnierzy 2 Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych, którzy z powodu wybuchu wojny przerwali naukę przed ukończeniem szkoły średniej. Kursy takie organizowano przy JSK w obozie „Barbara” w oparciu o pedagogów szkół średnich, a nawet nauczycieli akademickich, jakich na Bliskim Wschodzie znalazło się wielu. Kursy takie były możliwe i z tego powodu, że wszystkie jednostki 2 Korpusu przeszły już pełne przeszkolenie techniczno-bojowe.
Pierwszy kurs rozpoczął się we wrześniu 1943, a zakończył w lutym 1944 roku, kiedy pierwsze jednostki polskie (3 Dywizja Strzelców Karpackich) wylądowały już w Italii i obejmowały odcinek frontu nad rzeką Sangro. Z ponad 600 kandydatów świadectwo ukończenia gimnazjum
ogólnokształcącego otrzymało 323 uczniów, a egzamin maturalny zdało 159. Ci ostatni mieli zasilić szkoły podchorążych. Z uwagi na odczuwalny niedostatek kadry oficerskiej miało to niebagatelne znaczenie.
Kilka dni po inauguracji kursów w palestyńskim obozie „Julis” rozpoczął działalność Dywizyjny Kurs Gimnazjalny 3 DSK. Pod koniec 1943 roku został przeniesiony do obozu „El Quassasin” w Egipcie, a następnie wraz z dywizją znalazł się we Włoszech. W kwietniu 1944 roku, na zapleczu frontu, w Castelpetroso, świadectwo ukończenia gimnazjum uzyskało 30 uczniów a 165 zaświadczenia ukończenia drugiej i trzeciej klasy. Dalsza nauka, w związku z wejściem 2 Korpusu do walk na Linii Gustawa, została przerwana.

## Rozwój szkolnictwa 1945-1947
W zimie 1944/45 działania ofensywne na froncie włoskim zostały wstrzymane. Dowództwo 2 Korpusu zdecydowało wykorzystać przerwę w działaniach wojennych na wznowienie prac szkół przy 2 Korpusie.
Na mocy rozkazu operacyjnego Dowództwa 2 Korpusu z 9 stycznia 1945 w miasteczku Alessano, położonym na południowym krańcu półwyspu Salentyńskiego, zorganizowano Kursy Maturalne Nr 1 dla żołnierzy z jednostek pozadywizyjnych. Komendantem kursów został ppłk art. Edmund Zimmer, dyrektorem Gimnazjum i Liceum kpt. dr Tadeusz Szela, a kapelanem ks. Antoni Świda. Nauczycielami byli m.in.: kpt. Jan Pisarek, por. dr Tadeusz Rawicz-Kosiński, ppor. / por. mgr Henryk Panas, ogn. dr Janusz Łopuski, kpr. pchor. / ppor. Michał Czartoryski, kpr. / sierż. pchor. Alfons Mrowiec, Leon Bertisz, mgr Leon Chudoba, mgr Zdzisław Ciętak, inż. H. Dąbrowski, Julian Mojsiewicz, Bernard Pałąk, dr E. Pokorny, mgr Z. Rzążewski, mgr Wincenty Staniczek, Ludwik Szołtysik, mgr Ryszard Wiaterek, mgr Antoni Wojaczek, Józef Żelawski (właśc. Józef Bogdański) oraz ochotniczki PWSK: mgr Zofia Mucho i Irena Antonowicz. Absolwentami Kursów Maturalnych Nr 1 byli m.in. Zbigniew Kryński i Olgierd Terlecki.
20 stycznia w strefie przyfrontowej kontrolowanej przez oddziały Karpatczyków, w górskim kurorcie Bagno di Romagna, wznowiła działalność „Szkoła Karpacka”. W kwietniu szkoła przeniosła się do miasteczka Terra del Sole koło Forlì. Jednym z absolwentów turnusu zakończonego 23 czerwca 1945 roku był ostatni prezydent RP na wychodźstwie Ryszard Kaczorowski, który uzyskał małą maturę wraz z setką kolegów. 230 innych uczniów promowano do następnych klas gimnazjalnych i licealnych.
Tymczasem w Alessano napływ chcących uczyć się żołnierzy był tak duży, że miasteczko nie mogło ich pomieścić. W związku z tym dowództwo 2 Korpusu rozkazem z dnia 9 marca 1945 roku utworzyło kursy maturalne w pobliskim Matino, a kilka dni wcześniej (5 marca) uruchomiło w nadadriatyckim Porto San Giorgio w Marchii Ankońskiej Kurs Maturalny dla Ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet (PSK) 2 Korpusu. W grudniu został on przemianowany na liczące ponad 300 uczennic Gimnazjum i Liceum PSK.
Pod koniec lipca Szkoła Karpacka przeniosła się w rejon stacjonowania 3 Dywizji, do miasteczek Amandola i Sarnano. Pierwszy turnus ukończyło w lutym 1946 roku 806 uczniów, z których 109 uzyskało małą maturę, a 31 zdało egzamin dojrzałości. Jeszcze wcześniej, jesienią 1945, powstało w Modenie gimnazjum dla żołnierzy 5 Kresowej Dywizji Piechoty, do którego uczęszczało 270 uczniów. Stało się ono centrum kulturalnym macierzystej jednostki, organizując wiele imprez artystycznych.
W tym też czasie na terenie Włoch powstało kilka średnich szkół zawodowych. W październiku w Casarano uruchomiono Gimnazjum Kupieckie i Liceum Administracyjno-Handlowe dla 350 uczniów, a w Sant’Omero koło Teramo powstało Gimnazjum Kupieckie 3 DSK. Na wiosnę 1946 roku otwarto w Fermo (Marchia Ankońska) Gimnazjum i Liceum Mechaniczne, które wydawało świadectwa ukończenia szkoły i egzaminów czeladniczych jednocześnie. Istniała też niewielka Szkoła Miernicza dla 40 uczniów przy 12 Kompanii Geograficznej 2 Korpusu. Rolnicy mogli doskonalić kwalifikacje w Szkole Rolniczej w Lecce i na kursach w Sant’Omero koło Teramo. Pod opieką Wydziału Oświaty 2 Korpusu działało w Trani koło Bari Gimnazjum i Liceum, w którym pobierało nauki około 185 uczennic z obozów cywilnych w tym mieście i sąsiedniej miejscowości Barletta.
Zgodnie z rozkazem Dowódcy Korpusu z 9 lutego 1946 roku 1280 żołnierzy odkomenderowano na studia wyższe. Było to 506 oficerów, 669 podchorążych i szeregowych oraz 105 kobiet z PSK. Organizacją polskich ośrodków uniwersyteckich we Włoszech zajął się Wydział Oświaty 2 Korpusu, przy czym znaczną rolę odegrała Karolina Lanckorońska. Na studia medyczne w Bolonii skierowano 227 osób (w tym 33 kobiety) a na różne wydziały Uniwersytetu w Rzymie 553 osoby. Ponadto spora grupa polskich żołnierzy rozpoczęła studia na politechnikach w Turynie i Mediolanie.

## Zakończenie programu
Wymuszona w roku 1947 przez dowództwo brytyjskie ewakuacja jednostek 2 Korpusu do Wielkiej Brytanii odbiła się niekorzystnie na kontynuowaniu studiów, mimo życzliwego stosunku i pomocy władz uczelni włoskich. Wielu żołnierzy 2 Korpusu zdołało jednak ukończyć rozpoczęte studia, zwłaszcza w Bolonii i Turynie. Przydały im się później, na emigracji w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i w Ameryce Południowej. W tym miejscu należy zacytować znamienną wypowiedź:

Nie myślę, żeby istniała w historii wojen armia, która od pierwszej chwili swego powstania, potem w czasie przemarszu przez pół świata, wreszcie w samej akcji bojowej, z pełną świadomością organizowała i prowadziła drugą, zupełnie inną akcję (edukacyjną)...

title: Szkolnictwo przy 2 Korpusie Polskim

wikitext:
[[Plik:Władysław Sikorski visiting Polish Army in the Middle East, 1943.jpg|thumb|300px|Spotkanie gen. Sikorskiego z junakami w 1943 roku]]
'''Szkolnictwo przy 2 Korpusie Polskim''' to prowadzone na szeroką skalę działania o charakterze dydaktyczno-wychowawczym, mające uzupełnić wykształcenie przyszłych żołnierzy. Już na jesieni 1941 roku [[Władysław Anders|gen. Władysław Anders]], dowódca tworzonej w ZSRR [[Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)|Armii Polskiej w ZSRR]], polecił zorganizować przy powstającej w [[Tockoje]] [[6 Lwowska Dywizja Piechoty|6 Lwowskiej Dywizji Piechoty]] szkoły junackie. Po przemieszczeniu wojska do [[Azja Środkowa|Azji Środkowej]] szkoły te ulokowano w okolicach [[G‘uzor]]u w [[Uzbekistan]]ie. Organizatorem szkół był wykładowca akademicki [[Uniwersytet Wileński|Uniwersytetu Stefana Batorego]] w [[Wilno|Wilnie]] a następnie rektor [[Akademia Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie|Akademii Medycyny Weterynaryjnej]] we [[Lwów|Lwowie]] prof. dr [[podpułkownik|ppłk]] [[Jerzy Alexandrowicz]].

== Szkoły junackie ==
Podczas pierwszego etapu ewakuacji z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]], do [[Iran]]u dotarło około 1900 nastoletnich chłopców i dziewcząt, a skutkiem drugiego jej etapu liczba ich wzrosła do około 5000. W czerwcu 1942 roku dowódca [[Armia Polska na Wschodzie|Armii Polskiej na Wschodzie]] utworzył Dowództwo Szkół Junackich (DSJ), które zgodnie z przepisami brytyjskimi odpowiadały organizacyjnie formacjom ''Young Soldiers Batallions''. DSJ przystąpiło wkrótce do organizowania (w [[Palestyna|Palestynie]] i [[Egipt|Egipcie]]) szkół o różnym profilu. Obok szkół ogólnych w [[Nazaret|Nazarecie]] (tam też znajdowała się Junacka Szkoła Żeńska) i Bashif, powstały szkoły zawodowe: łączności w Mena, mechaniczne w Tel el Kabir i Sarafand oraz Gimnazjum Lotnicze w [[Heliopolis (Egipt)|Heliopolis]].

W sierpniu 1942 roku w obozie „Barbara” w Palestynie powstała Junacka Szkoła Kadetów (JSK), nawiązująca do tradycji [[Korpus kadetów (Polska)|Korpusów Kadetów]] z czasów [[II Rzeczpospolita|II RP]]. Miała ona szkolić kadry dla wszystkich rodzajów broni. Program obejmował 5 godzin nauki i 2 godziny szkolenia wojskowego dziennie. W latach 1943–1945 w JSL pobierało nauki około 1200 kadetów. Szkoła ta była ważnym ośrodkiem kulturalno-oświatowym. Wydawano pisemko harcerskie „Na Tropie” i szkolne czasopismo „Kadet"”, zakładano zespoły muzyczne i teatralne, które występowały w polskich i alianckich jednostkach wojskowych, a także w miastach dla ludności cywilnej. Wyjątkowym osiągnięciem było wystawienie, przy współpracy z junaczkami z Nazaretu, [[Halka (opera)|opery „Halka”]] [[Stanisław Moniuszko|Stanisława Moniuszki]]. Pierwszym komendantem JSK był mjr [[Andrzej Bronisław Kulczycki]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.skierniewice.eu/urzad-miata/miasto/wyroznieni-obywatele/honorowy-obywatel-miasta-skierniewice/ | tytuł = Honorowy Obywatel Miasta Skierniewice | opublikowany = skierniewice.eu | data dostępu = 2020-09-07}}</ref>.

== Kursy maturalne ==
Zgodnie z rozkazem z 3 sierpnia 1943 roku zorganizowano 5-miesięczne kursy maturalne dla tych spośród żołnierzy [[2 Korpus Polski (PSZ)|2 Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych]], którzy z powodu wybuchu wojny przerwali naukę przed ukończeniem szkoły średniej. Kursy takie organizowano przy JSK w obozie „Barbara” w oparciu o pedagogów szkół średnich, a nawet nauczycieli akademickich, jakich na [[Bliski Wschód|Bliskim Wschodzie]] znalazło się wielu. Kursy takie były możliwe i z tego powodu, że wszystkie jednostki 2 Korpusu przeszły już pełne przeszkolenie techniczno-bojowe.

Pierwszy kurs rozpoczął się we wrześniu 1943, a zakończył w lutym 1944 roku, kiedy pierwsze jednostki polskie ([[3 Dywizja Strzelców Karpackich]]) wylądowały już w [[Włochy|Italii]] i obejmowały odcinek frontu nad rzeką [[Sangro]]. Z ponad 600 kandydatów świadectwo ukończenia gimnazjum
ogólnokształcącego otrzymało 323 uczniów, a egzamin maturalny zdało 159. Ci ostatni mieli zasilić szkoły podchorążych. Z uwagi na odczuwalny niedostatek kadry oficerskiej miało to niebagatelne znaczenie.

Kilka dni po inauguracji kursów w palestyńskim obozie „Julis” rozpoczął działalność Dywizyjny Kurs Gimnazjalny 3 DSK. Pod koniec 1943 roku został przeniesiony do obozu „El Quassasin” w Egipcie, a następnie wraz z dywizją znalazł się we Włoszech. W kwietniu 1944 roku, na zapleczu frontu, w [[Castelpetroso]], świadectwo ukończenia gimnazjum uzyskało 30 uczniów a 165 zaświadczenia ukończenia drugiej i trzeciej klasy. Dalsza nauka, w związku z wejściem 2 Korpusu do walk na [[Linia Gustawa|Linii Gustawa]], została przerwana.

== Rozwój szkolnictwa 1945-1947 ==
[[Plik:AnconaGirls.jpg|thumb|300px|left|Cztery odznaczone polskie kursantki z PSK]]
W zimie 1944/45 działania ofensywne na froncie włoskim zostały wstrzymane. Dowództwo 2 Korpusu zdecydowało wykorzystać przerwę w działaniach wojennych na wznowienie prac szkół przy 2 Korpusie.

Na mocy rozkazu operacyjnego Dowództwa 2 Korpusu z 9 stycznia 1945 w miasteczku [[Alessano]], położonym na południowym krańcu [[Półwysep Salentyński|półwyspu Salentyńskiego]], zorganizowano Kursy Maturalne Nr 1 dla żołnierzy z jednostek pozadywizyjnych. Komendantem kursów został ppłk art. [[Edmund Zimmer]], dyrektorem Gimnazjum i Liceum kpt. dr Tadeusz Szela{{odn|Czartoryski|1986|s=21-23}}, a kapelanem ks. Antoni Świda{{odn|Czartoryski|1986|s=25-26}}. Nauczycielami byli m.in.: kpt. Jan Pisarek, por. dr Tadeusz Rawicz-Kosiński, ppor. / por. mgr [[Henryk Panas]], ogn. dr Janusz Łopuski, kpr. pchor. / ppor. Michał Czartoryski, kpr. / sierż. pchor. [[Alfons Mrowiec]], Leon Bertisz, mgr Leon Chudoba, mgr Zdzisław Ciętak, inż. H. Dąbrowski, Julian Mojsiewicz, Bernard Pałąk, dr E. Pokorny, mgr Z. Rzążewski, mgr Wincenty Staniczek, Ludwik Szołtysik, mgr Ryszard Wiaterek, mgr Antoni Wojaczek, Józef Żelawski (właśc. Józef Bogdański) oraz ochotniczki [[Pomocnicza Służba Kobiet|PWSK]]: mgr Zofia Mucho i Irena Antonowicz{{odn|Czartoryski|1986|s=26-28}}. Absolwentami Kursów Maturalnych Nr 1 byli m.in. [[Zbigniew Kryński]] i [[Olgierd Terlecki]].

20 stycznia w strefie przyfrontowej kontrolowanej przez oddziały Karpatczyków, w górskim kurorcie [[Bagno di Romagna]], wznowiła działalność „Szkoła Karpacka”. W kwietniu szkoła przeniosła się do miasteczka Terra del Sole koło [[Forlì]]. Jednym z absolwentów turnusu zakończonego 23 czerwca 1945 roku był ostatni prezydent RP na wychodźstwie [[Ryszard Kaczorowski]], który uzyskał małą maturę wraz z setką kolegów. 230 innych uczniów promowano do następnych klas gimnazjalnych i licealnych.

Tymczasem w Alessano napływ chcących uczyć się żołnierzy był tak duży, że miasteczko nie mogło ich pomieścić. W związku z tym dowództwo 2 Korpusu rozkazem z dnia 9 marca 1945 roku utworzyło kursy maturalne w pobliskim [[Matino]], a kilka dni wcześniej (5 marca) uruchomiło w nadadriatyckim [[Porto San Giorgio]] w [[Marche|Marchii Ankońskiej]] Kurs Maturalny dla Ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet (PSK) 2 Korpusu. W grudniu został on przemianowany na liczące ponad 300 uczennic Gimnazjum i Liceum PSK.

Pod koniec lipca Szkoła Karpacka przeniosła się w rejon stacjonowania 3 Dywizji, do miasteczek [[Amandola]] i [[Sarnano]]. Pierwszy turnus ukończyło w lutym 1946 roku 806 uczniów, z których 109 uzyskało małą maturę, a 31 zdało egzamin dojrzałości. Jeszcze wcześniej, jesienią 1945, powstało w [[Modena|Modenie]] gimnazjum dla żołnierzy [[5 Kresowa Dywizja Piechoty|5 Kresowej Dywizji Piechoty]], do którego uczęszczało 270 uczniów. Stało się ono centrum kulturalnym macierzystej jednostki, organizując wiele imprez artystycznych.

W tym też czasie na terenie Włoch powstało kilka średnich szkół zawodowych. W październiku w [[Casarano]] uruchomiono Gimnazjum Kupieckie i Liceum Administracyjno-Handlowe dla 350 uczniów, a w Sant’Omero koło [[Teramo]] powstało Gimnazjum Kupieckie 3 DSK. Na wiosnę 1946 roku otwarto w [[Fermo]] (Marchia Ankońska) Gimnazjum i Liceum Mechaniczne, które wydawało świadectwa ukończenia szkoły i egzaminów czeladniczych jednocześnie. Istniała też niewielka Szkoła Miernicza dla 40 uczniów przy 12 Kompanii Geograficznej 2 Korpusu. Rolnicy mogli doskonalić kwalifikacje w Szkole Rolniczej w [[Lecce]] i na kursach w Sant’Omero koło Teramo. Pod opieką Wydziału Oświaty 2 Korpusu działało w Trani koło [[Bari]] Gimnazjum i Liceum, w którym pobierało nauki około 185 uczennic z obozów cywilnych w tym mieście i sąsiedniej miejscowości Barletta.

Zgodnie z rozkazem Dowódcy Korpusu z 9 lutego 1946 roku 1280 żołnierzy odkomenderowano na studia wyższe. Było to 506 oficerów, 669 podchorążych i szeregowych oraz 105 kobiet z PSK. Organizacją polskich ośrodków uniwersyteckich we Włoszech zajął się Wydział Oświaty 2 Korpusu, przy czym znaczną rolę odegrała [[Karolina Lanckorońska]]. Na studia medyczne w [[Bolonia|Bolonii]] skierowano 227 osób (w tym 33 kobiety) a na różne wydziały Uniwersytetu w [[Rzym]]ie 553 osoby. Ponadto spora grupa polskich żołnierzy rozpoczęła studia na politechnikach w [[Turyn]]ie i [[Mediolan]]ie.

== Zakończenie programu ==
Wymuszona w roku 1947 przez dowództwo brytyjskie ewakuacja jednostek 2 Korpusu do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] odbiła się niekorzystnie na kontynuowaniu studiów, mimo życzliwego stosunku i pomocy władz uczelni włoskich. Wielu żołnierzy 2 Korpusu zdołało jednak ukończyć rozpoczęte studia, zwłaszcza w Bolonii i Turynie. Przydały im się później, na [[migracja ludności|emigracji]] w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i w Ameryce Południowej. W tym miejscu należy zacytować znamienną wypowiedź:
{{Cytat
 |treść = Nie myślę, żeby istniała w historii wojen armia, która od pierwszej chwili swego powstania, potem w czasie przemarszu przez pół świata, wreszcie w samej akcji bojowej, z pełną świadomością organizowała i prowadziła drugą, zupełnie inną akcję (edukacyjną)...
 |autor = [[Karolina Lanckorońska]]
 |źródło =
 |styl = środek
 |szerokość = 100%
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Czartoryski | imię = Michał | tytuł = Na końcu włoskiego buta | rok = 1986 | wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza | miejsce = Kraków | isbn = 83-03-01259-2 | odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |autor =Mieczysław Kuczyński |tytuł =Szkoła Karpacka 1943-1948: Gimnazjum i Liceum 3 Dyw. Strzelców Karpackich |wydawca =Zarząd Główny Związku Karpatczyków 3 DSK |miejsce =Londyn |rok =1992}}
* {{Cytuj książkę |autor =Karolina Lanckorońska |tytuł =Wspomnienia wojenne 22 IX 1939 - 5 IV 1945 |wydawca =Wydawnictwo Znak |miejsce =Kraków |rok =2002 |isbn =83-240-0077-1}}
* [http://zeslaniec.pl/32/Narebski.pdf Wojciech Narębski: ''Generał Władysław Anders – opiekun młodzieży żołnierskiej'']

[[Kategoria:Szkolnictwo Polskich Sił Zbrojnych]]


text:
# SN 2009ez
SN 2009ez – supernowa typu Ia odkryta 15 maja 2009 roku w galaktyce A131254+4328. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 19,80m.

title: SN 2009ez

wikitext:
{{koordynaty astronomiczne|13|12|54|49|43|28|35|9}}
{{Supernowa infobox
 | nazwa = SN 2009ez
 | zdjęcie =
 | opis =
 | odkrywca = Kasliwal i inni{{r|vizier}}
 | dzień = 15 maja
 | rok = 2009{{r|vizier}}
 | typ = Ia{{r|vizier}}
 | SNRtyp =
 | galaktyka = A131254+4328{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | gwiazdozbiór =
 | rektascensja = {{RA|13|12|54,49}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | deklinacja = {{DEC|43|28|35,9}}{{r|vizier}}{{r|Barbon, 1999}}
 | odl_ly =
 | odl_pc =
 | jas_max = 19,80
 | przodek =
 | typ_przodka =
 | masa_przodka =
 | uwagi =
}}
'''SN 2009ez''' – [[supernowa]] typu Ia odkryta 15 maja 2009 roku w galaktyce [[A131254+4328]]{{r|vizier}}. W momencie odkrycia miała maksymalną jasność 19,80{{magnitudo}}{{r|Barbon, 1999}}{{r|cbat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="cbat">{{cytuj stronę|url=http://www.cbat.eps.harvard.edu/lists/Supernovae.html|tytuł=List of Supernovae|opublikowany=IAU Central Bureau for Astronomical Telegrams|język=en|data dostępu=2011-11-02}}</ref>
* <ref name="Barbon, 1999">{{cytuj pismo|nazwisko=Barbon|imię=R.|nazwisko2=Buondí|imię2=V.|nazwisko3=Cappellaro|imię3=E.|nazwisko4=Turatto|imię4=M.|tytuł=The Asiago Supernova Catalogue - 10 years after|czasopismo=Astronomy and Astrophysics Supplement|wydawca=NASA ADS|wolumin=139|strony=531-536|język=en|data=1999-11|url=https://heasarc.gsfc.nasa.gov/W3Browse/all/asiagosn.html|doi=10.1051/aas:1999404}}</ref>
* <ref name="vizier">{{cytuj stronę|url=http://vizier.u-strasbg.fr/viz-bin/VizieR?-source=B/sn|tytuł=Asiago Supernova Catalogue (5802 rows)|data=2011-12-11|opublikowany=vizier.u-strasbg.fr|język=en|data dostępu=2011-12-27}}</ref>
}}

[[Kategoria:Supernowe zaobserwowane w 2009 roku]]

title: SN 2009ez

Odkrywca: Kasliwal i inni

Typ supernowej: Ia