text:
# Luksusowa
Wódka Luksusowa – czysta wódka produkowana ze spirytusu ziemniaczanego oraz wody ze studni głębinowych. Jedna z najstarszych, współcześnie produkowanych polskich wódek, należąca obecnie do międzynarodowej grupy Pernod Ricard. Jedna z nielicznych, której receptura wciąż opiera się na spirytusie ziemniaczanym.

## Produkty
Marka Luksusowa, poza wódką czystą dostępną w pojemnościach: 0.2 l, 0.5 l, 0.7 l i 1 l, oferuje również w swoim asortymencie 4 warianty smakowe:
Luksusowa Gorzka – kompozycja naturalnych ekstraktów owoców oraz aromatycznych ziół i korzeni o cytrusowym aromacie i korzenno-słodkim smaku. Dostępna w pojemnościach: 0.1 l, 0.2 l i 0.5 l.
Luksusowa Wiśniowa – likier wiśniowy, połączenie tradycyjnej metody produkcji i naturalnych składników, dzięki czemu zachowuje naturalny aromat, barwę i smak dojrzałych wiśni. Dostępna w pojemnościach: 0.1 l, 0.2 i 0.5 l.
Luksusowa Żurawina – aromatyczna wódka smakowa o smaku i zapachu owoców żurawiny. Dostępna w pojemności 0.5 l.
Luksusowa Dziki Cynamon – wódka smakowa z cynamonem.

## Historia
Luksusowa od początku swojego istnienia, czyli od 1928 roku, była najwyższej jakości wódką czystą, produkowaną z najbardziej oczyszczonego spirytusu, a przez to i najdroższą z wódek czystych w latach 20. XX wieku.
Produkcję Wódki Luksusowej uruchomiono w 1928 roku, w Wytwórni Wódek w Warszawie przy ulicy Ząbkowskiej. Wódki czyste dzielono wtedy na zwykłe, wyborowe i luksusowe. Podział ten wywodził się z gatunków spirytusów rektyfikowanych, z których wódki były produkowane. Spirytus zwykły, wyborowy i luksusowy różnił się poziomem czystości, czyli zawartością ubocznych składników fermentacji, a tym samym jakością smaku i zapachu. Z tej tradycji wywodzą się dwie najstarsze marki na polskim rynku Luksusowa i Wyborowa, których nazwa pochodzi właśnie od nazwy spirytusu używanego w produkcji. Tradycja nazewnictwa polskich wódek jest tak silnie zakorzeniona, że marki te, choć mają nazwy przymiotnikowe zostały zarejestrowane w Urzędzie Patentowym RP i za granicą.
Najdroższy i najczystszy jest spirytus luksusowy i z niego produkowano wódki najwyższej jakości, takie jak Luksusowa. Ze spirytusów zwykłych wytwarzane były wódki najtańsze.
Niespotykana poza Polską klasyfikacja spirytusów praktycznie niezmieniona przetrwała do dzisiaj, czyli przez prawie 100 lat. Podział spirytusów w zależności od stopnia oczyszczenia na trzy gatunki (w tym spirytus luksusowy) zachował się do dziś i występuje w aktualnej Polskiej Normie.
Na początku istnienia marki produkcja i sprzedaż wódek była regulowana przez Państwowy Monopol Spirytusowy. Reaktywowany po II wojnie światowej Państwowy Monopol Spirytusowy w 1951 r. przekształcony został w Centralny Zarząd Przemysłu Spirytusowego, następnie w 1959 r. w Zjednoczenie Przemysłu Spirytusowego. W 1973 r. w miejsce Zjednoczenia powołane zostało wielozakładowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego "Polmos" w Warszawie, które funkcjonowało aż do roku 1990. Wszystkie zakłady z grupy PPS "Polmos" (~ 20) produkowały te same wyroby. W 1991 r. PPS „Polmos” zostało podzielone na 25 samodzielnych przedsiębiorstw "Polmos". Nadal wszystkie te przedsiębiorstwa miały prawo do produkcji tych samych wódek, w tym Luksusowej. W 1999 r. w drodze przetargu nastąpił podział ogólnopolmosowskich znaków towarowych pomiędzy poszczególne przedsiębiorstwa. Lubuska Wytwórnia Wódek Gatunkowych "Polmos" S.A. w Zielonej Górze kupiła najwyżej wycenioną markę – LUKSUSOWA i nabyła prawo własności i wyłącznego używania znaków Luksusowych dotyczących Wódki Luksusowej. W 2003 r. LWWG Polmos została częścią szwedzkiego koncernu V&S Vin & Sprit i zmieniła nazwę na V&S Luksusowa Zielona Góra S.A., a w 2008r. marka Luksusowa stała się częścią międzynarodowej korporacji Pernod Ricard.
Luksusowa to najstarszy znak towarowy wśród marek polskich wódek.
Aktualna, autentyczna receptura zakładająca stosowanie spirytusu luksusowego ziemniaczanego pozostaje niezmieniona, jedynie nowoczesne technologie oraz postęp techniczny pozwalają na uzyskiwanie coraz czystszego spirytusu.
Wizerunek wódki Luksusowa zmieniał się kilkakrotnie od roku 1928, czyli od daty jej powstania. Jednakże najważniejszym i wyróżniającym Luksusową od innych wódek była butelka o podstawie kwadratu, oraz pionowa, wąska etykieta. Od marca 2010 wódka Luksusowa zyskała nowy wizerunek.
Luksusowa to jedna z najczęściej nagradzanych polskich wódek – na przestrzeni 50 lat zdobyła 28 złotych medali w międzynarodowych konkursach jakości (pierwszy w 1962 r.).
Wódka Luksusowa eksportowana jest do: USA, Kanady, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Chorwacji, Izraela, Australii.
W 2012 roku otrzymała także nagrodę International High Quality Trophy w konkursie organizowanym przez Monde Selection.

title: Luksusowa

wikitext:
[[Plik:Luksusowa Vodka 700ml.jpg|thumb|150px|Luksusowa]]
'''Wódka Luksusowa''' – czysta [[wódka]] produkowana ze spirytusu ziemniaczanego oraz [[woda|wody]] ze studni głębinowych. Jedna z najstarszych, współcześnie produkowanych polskich wódek, należąca obecnie do międzynarodowej grupy [[Pernod Ricard]]. Jedna z nielicznych, której receptura wciąż opiera się na spirytusie ziemniaczanym.

== Produkty ==
{{dopracować|sekcja|źródła=2015-05}}
Marka Luksusowa, poza wódką czystą dostępną w pojemnościach: 0.2 l, 0.5 l, 0.7 l i 1 l, oferuje również w swoim asortymencie 4 warianty smakowe:

'''Luksusowa Gorzka''' – kompozycja naturalnych ekstraktów owoców oraz aromatycznych [[zioła|ziół]] i korzeni o cytrusowym aromacie i korzenno-słodkim smaku. Dostępna w pojemnościach: 0.1 l, 0.2 l i 0.5 l.

'''Luksusowa Wiśniowa''' – [[likier]] wiśniowy, połączenie tradycyjnej metody produkcji i naturalnych składników, dzięki czemu zachowuje naturalny aromat, barwę i smak dojrzałych wiśni. Dostępna w pojemnościach: 0.1 l, 0.2 i 0.5 l.

'''Luksusowa Żurawina''' – aromatyczna wódka smakowa o smaku i zapachu owoców żurawiny. Dostępna w pojemności 0.5 l.

'''Luksusowa Dziki Cynamon''' – wódka smakowa z cynamonem.

== Historia ==
Luksusowa od początku swojego istnienia, czyli od 1928 roku, była najwyższej jakości wódką czystą, produkowaną z najbardziej oczyszczonego spirytusu, a przez to i najdroższą z wódek czystych w [[Lata 20. XX wieku|latach 20. XX wieku]]<ref>Iwona Kienzler, "Dwudziestolecie międzywojenne", Tom 48, "Kultowe marki", s. 73 {{ISBN|978-83-7945-029-9}}</ref>.

Produkcję Wódki Luksusowej uruchomiono w 1928 roku, w Wytwórni Wódek w Warszawie przy ulicy [[Ulica Ząbkowska w Warszawie|Ząbkowskiej]]. Wódki czyste dzielono wtedy na zwykłe, wyborowe i luksusowe. Podział ten wywodził się z gatunków [[Spirytus rektyfikowany|spirytusów rektyfikowanych]], z których wódki były produkowane. Spirytus zwykły, wyborowy i luksusowy różnił się poziomem czystości, czyli zawartością ubocznych składników [[Fermentacja alkoholowa|fermentacji]], a tym samym jakością smaku i zapachu. Z tej tradycji wywodzą się dwie najstarsze marki na polskim rynku Luksusowa i [[Wyborowa]], których nazwa pochodzi właśnie od nazwy spirytusu używanego w produkcji. Tradycja nazewnictwa polskich wódek jest tak silnie zakorzeniona, że marki te, choć mają nazwy przymiotnikowe zostały zarejestrowane w [[Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej|Urzędzie Patentowym RP]] i za granicą.

Najdroższy i najczystszy jest spirytus luksusowy i z niego produkowano wódki najwyższej jakości, takie jak Luksusowa. Ze spirytusów zwykłych wytwarzane były wódki najtańsze.

Niespotykana poza Polską klasyfikacja spirytusów praktycznie niezmieniona przetrwała do dzisiaj, czyli przez prawie 100 lat. Podział spirytusów w zależności od stopnia oczyszczenia na trzy gatunki (w tym spirytus luksusowy) zachował się do dziś i występuje w aktualnej Polskiej Normie.

Na początku istnienia marki produkcja i sprzedaż wódek była regulowana przez Państwowy Monopol Spirytusowy. Reaktywowany po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] [[Państwowy Monopol Spirytusowy]] w 1951 r. przekształcony został w Centralny Zarząd Przemysłu Spirytusowego, następnie w 1959 r. w Zjednoczenie Przemysłu Spirytusowego. W 1973 r. w miejsce Zjednoczenia powołane zostało wielozakładowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego "[[Polmos]]" w Warszawie, które funkcjonowało aż do roku 1990. Wszystkie zakłady z grupy PPS "Polmos" (~ 20) produkowały te same wyroby. W 1991 r. PPS „Polmos” zostało podzielone na 25 samodzielnych przedsiębiorstw "Polmos". Nadal wszystkie te przedsiębiorstwa miały prawo do produkcji tych samych wódek, w tym Luksusowej. W 1999 r. w drodze przetargu nastąpił podział ogólnopolmosowskich [[znak towarowy|znaków towarowych]] pomiędzy poszczególne przedsiębiorstwa. Lubuska Wytwórnia Wódek Gatunkowych "Polmos" S.A. w Zielonej Górze kupiła najwyżej wycenioną markę – LUKSUSOWA i nabyła prawo własności i wyłącznego używania znaków Luksusowych dotyczących Wódki Luksusowej. W 2003 r. LWWG Polmos została częścią szwedzkiego koncernu [[V&S|V&S Vin & Sprit]] i zmieniła nazwę na V&S Luksusowa Zielona Góra S.A., a w 2008r. marka Luksusowa stała się częścią międzynarodowej korporacji [[Pernod Ricard]].
Luksusowa to najstarszy znak towarowy wśród marek polskich wódek.

Aktualna, autentyczna receptura zakładająca stosowanie spirytusu luksusowego ziemniaczanego pozostaje niezmieniona, jedynie nowoczesne technologie oraz postęp techniczny pozwalają na uzyskiwanie coraz czystszego spirytusu.
Wizerunek wódki Luksusowa zmieniał się kilkakrotnie od roku 1928, czyli od daty jej powstania. Jednakże najważniejszym i wyróżniającym Luksusową od innych wódek była butelka o podstawie kwadratu, oraz pionowa, wąska etykieta. Od marca 2010 wódka Luksusowa zyskała nowy wizerunek.

Luksusowa to jedna z najczęściej nagradzanych polskich wódek – na przestrzeni 50 lat zdobyła 28 złotych medali w międzynarodowych konkursach jakości (pierwszy w 1962 r.).

Wódka Luksusowa eksportowana jest do: [[Stany Zjednoczone|USA]], [[Kanada|Kanady]], [[Niemcy|Niemiec]], [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], [[Chorwacja|Chorwacji]], [[Izrael]]a, [[Australia|Australii]].

W 2012 roku otrzymała także nagrodę International High Quality Trophy w konkursie organizowanym przez [[Monde Selection]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160304194126/http://www.monde-selection.com/en/7.4.6.1_AL_Selection_Results_2012.asp | tytuł = The International High Quality Trophy - 2012 | opublikowany = Monde Selection | data dostępu = 2012-09-20}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.pernod-ricard-polska.com/pl-PL/NaszeMarki/Luksusowa | tytuł = Profil na stronie dystrybutora | opublikowany = pernod-ricard-polska.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20120216024823/http://www.pernod-ricard-polska.com/pl-PL/NaszeMarki/Luksusowa | zarchiwizowano = 2012-02-16}}

[[Kategoria:Polskie wódki]]
[[Kategoria:Wódki z ziemniaków]]


text:
# Toshiyuki Kuroiwa
Toshiyuki Kuroiwa (jap. 黒岩敏幸 Kuroiwa Toshiyuki; ur. 27 lutego 1969 w Tsumagoi) – japoński łyżwiarz szybki, srebrny medalista olimpijski i dwukrotny medalista mistrzostw świata.

## Kariera
Największy sukces w karierze Toshiyuki Kuroiwa osiągnął w 1992 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Albertville wywalczył srebrny medal w biegu na 500 m. W zawodach tych wyprzedził go jedynie Niemiec Uwe-Jens Mey, a trzecie miejsce zajął kolejny Japończyk, Jun’ichi Inoue. Na tych samych igrzyskach był też dziewiąty w biegu na 1000 m. Startował również na igrzyskach w Lillehammer w 1994 roku oraz rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Nagano, ale plasował się poza czołową dziesiątką. W 1991 roku zdobył brązowy medal podczas mistrzostw świata w wieloboju sprinterskim w Inzell, ulegając jedynie Iharowi Żalazouskiemu z ZSRR i Meyowi. Wynik ten powtórzył rok później, podczas mistrzostw świata w Oslo, gdzie wyprzedzili go Żalazouski i Dan Jansen z USA. Wielokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc łącznie pięć zwycięstw. W sezonie 1990/1991 był trzeci w klasyfikacji końcowej PŚ na 500 m i drugi na 1000 m. W sezonie 1991/1992 w obu klasyfikacjach zajmował drugie miejsce.
Po zakończeniu kariery został trenerem.

wikiname: plwiki

title: Toshiyuki Kuroiwa

in_language: pl

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Toshiyuki Kuroiwa
 |imię i nazwisko org       = {{k|ja|黒岩敏幸}}
 |dyscyplina                = łyżwiarstwo szybkie
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 27 lutego 1969
 |miejsce urodzenia         = [[Tsumagoi]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 180 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|JPN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|Z|Albertville|1992|łyżwiarstwo szybkie|srebro|([[Łyżwiarstwo szybkie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 – bieg na 500 m mężczyzn|500 m]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata w łyżwiarstwie szybkim w wieloboju sprinterskim|MŚ w wieloboju sprinterskim]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 1991|Inzell 1991]]|wielobój}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 1992|Oslo 1992]]|wielobój}}
{{Zawodnik zima infobox/podrozdział|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim|Puchar Świata]] (500 m)}}
{{Zawodnik zima infobox/puchar||2. miejsce|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1991/1992|1991/1992]]|2}}
{{Zawodnik zima infobox/puchar||3. miejsce|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1987/1988|1990/1991]]|3}}
{{Zawodnik zima infobox/podrozdział|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim|Puchar Świata]] (1000 m)}}
{{Zawodnik zima infobox/puchar||2. miejsce|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1987/1988|1990/1991]]|2}}
{{Zawodnik zima infobox/puchar||2. miejsce|[[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1991/1992|1991/1992]]|2}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
{{nihongo|'''Toshiyuki Kuroiwa'''|黒岩敏幸|Kuroiwa Toshiyuki|ur. [[27 lutego]] [[1969]] w [[Tsumagoi]]}} – [[Japonia|japoński]] [[Łyżwiarstwo szybkie|łyżwiarz szybki]], srebrny medalista olimpijski i dwukrotny medalista mistrzostw świata.

== Kariera ==
Największy sukces w karierze Toshiyuki Kuroiwa osiągnął w 1992 roku, kiedy podczas [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1992|igrzysk olimpijskich w Albertville]] wywalczył srebrny medal w biegu na 500 m. W zawodach tych wyprzedził go jedynie [[Niemcy|Niemiec]] [[Uwe-Jens Mey]], a trzecie miejsce zajął kolejny Japończyk, [[Jun’ichi Inoue]]. Na tych samych igrzyskach był też dziewiąty w biegu na 1000 m. Startował również na [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1994|igrzyskach w Lillehammer]] w 1994 roku oraz rozgrywanych cztery lata później [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1998|igrzyskach w Nagano]], ale plasował się poza czołową dziesiątką. W 1991 roku zdobył brązowy medal podczas [[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 1991|mistrzostw świata w wieloboju sprinterskim w Inzell]], ulegając jedynie [[Ihar Żalazouski|Iharowi Żalazouskiemu]] z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] i Meyowi. Wynik ten powtórzył rok później, podczas [[Mistrzostwa Świata w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju Sprinterskim 1992|mistrzostw świata w Oslo]], gdzie wyprzedzili go Żalazouski i [[Dan Jansen]] z [[Stany Zjednoczone|USA]]. Wielokrotnie stawał na podium zawodów [[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim|Pucharu Świata]], odnosząc łącznie pięć zwycięstw. W [[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1987/1988|sezonie 1990/1991]] był trzeci w klasyfikacji końcowej PŚ na 500 m i drugi na 1000 m. W [[Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim 1991/1992|sezonie 1991/1992]] w obu klasyfikacjach zajmował drugie miejsce.

Po zakończeniu kariery został trenerem.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ku/toshiyuki-kuroiwa-1.html | tytuł = Profil na stronie Sports Reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20110915005734/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ku/toshiyuki-kuroiwa-1.html | zarchiwizowano = 2011-09-15 | język = en}}
* [http://www.schaatsstatistieken.nl/index.php?file=schaatser&code=1969022701 Profil na Schaats Statistieken.nl] {{lang|nl}}

{{SORTUJ:Kuroiwa, Toshiyuki}}
[[Kategoria:Japońscy łyżwiarze szybcy]]
[[Kategoria:Japońscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Japońscy olimpijczycy (Albertville 1992)]]
[[Kategoria:Japońscy olimpijczycy (Lillehammer 1994)]]
[[Kategoria:Japońscy olimpijczycy (Nagano 1998)]]
[[Kategoria:Łyżwiarze szybcy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Łyżwiarze szybcy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994]]
[[Kategoria:Łyżwiarze szybcy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998]]
[[Kategoria:Medaliści Zimowej Uniwersjady 1991]]
[[Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992]]
[[Kategoria:Trenerzy łyżwiarstwa szybkiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]

title: · Toshiyuki Kuroiwa黒岩敏幸

Data i miejsce urodzenia: 27 lutego 1969 · Tsumagoi

title: Dorobek medalowy

srebro: Albertville 1992 · łyżwiarstwo szybkie · (500 m)

brąz:
Inzell 1991 · wielobój
Oslo 1992 · wielobój


text:
# Geotrupes
Geotrupes – rodzaj chrząszczy żukokształtnych z rodziny gnojarzowatych (Geotrupidae) i podrodziny Geotrupinae.

## Opis
Żuki te posiadają kulistą buławkę czułków, gładkie, pozbawione guzków lub wyrostków przedplecze oraz wydatne guzy barkowe. Po zewnętrznej stronie goleni tylnych odnóży posiadają trzy poprzeczne listwy, licząc razem z wierzchołkową. Ubarwione są fioletowo, niebiesko lub zielono, przy czym barwa opalizująco-metaliczna pojawia się tylko u młodych imagines. Starsze osobniki są matowo czarne.

## Występowanie
W Polsce występują 3 gatunki zaliczane współcześnie do tego rodzaju: Geotrupes mutator, żuk gnojowy (G. stercorarius) oraz G. spiniger. Wszystkie należą do podrodzaju nominatywnego.

## Systematyka
Dawniej rodzaj ten podzielony był na kilka podrodzajów, które później wyniesiono do rangi rodzaju. Zaliczano tu m.in. obecne rodzaje Anoplotrupes i Typocopris. Obecnie wyróżnia się tylko 3 podrodzaje i ponad 20 gatunków:
- Geotrupes sensu stricto Latreille, 1796
  - Geotrupes baicalicus Reitter, 1893
  - Geotrupes corinthius Fairmaire, 1886
  - Geotrupes folwarcznyi Cervenka, 2005
  - Geotrupes genestieri Boucomont, 1905
  - Geotrupes ibericus Baraud, 1958
  - Geotrupes jakovlevi Semenov, 1891
  - Geotrupes kashmirensis Sharp, 1878
  - Geotrupes koltzei Reitter, 1893
  - Geotrupes lenardoi Petrovitz, 1973
  - Geotrupes meridionalis Palisot de Beauvois, 1805
  - Geotrupes mutator (Marsham, 1802) – żuk zmienny
  - Geotrupes olgae (Olsoufieff, 1918)
  - Geotrupes spiniger (Marsham, 1802) – żuk pastwiskowy
  - Geotrupes stercorarius (Linnaeus, 1758) – żuk gnojowy
  - Geotrupes thoracinus Palisot de Beauvois, 1805
- Glyptogeotrupes Nikolaev, 1979
  - Geotrupes castaneipennis Reitter, 1887
  - Geotrupes crenulipennis (Fairmaire, 1891)
  - Geotrupes impressus Gebler, 1841
  - Geotrupes kuluensis Bates, 1891
  - Geotrupes molestus Faldermann, 1835
- Stereopyge Costa, 1847
  - Geotrupes douei Gory, 1841

title: Geotrupes

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Geotrupes''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Pierre-André Latreille|Latreille]], 1792
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Dor Beetle1.jpg
 |opis grafiki           = [[żuk gnojowy]]
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |nadrodzina             = [[żukokształtne]]
 |rodzina                = [[gnojarzowate]]
 |podrodzina             = [[Geotrupinae]]
 |plemię                 = [[Geotrupini]]
 |rodzaj                 = ''Geotrupes''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Geotrupes''''' – rodzaj [[chrząszcze|chrząszczy]] [[żukokształtne|żukokształtnych]] z rodziny [[gnojarzowate|gnojarzowatych]] (Geotrupidae) i podrodziny [[Geotrupinae]].

== Opis ==
Żuki te posiadają kulistą buławkę czułków, gładkie, pozbawione guzków lub wyrostków [[przedplecze]] oraz wydatne guzy barkowe. Po zewnętrznej stronie goleni tylnych [[odnóża|odnóży]] posiadają trzy poprzeczne listwy, licząc razem z wierzchołkową. Ubarwione są fioletowo, niebiesko lub zielono, przy czym barwa opalizująco-metaliczna pojawia się tylko u młodych [[imago|imagines]]. Starsze osobniki są matowo czarne{{r|Stebnicka}}.

== Występowanie ==
W Polsce występują 3 gatunki zaliczane współcześnie do tego rodzaju: ''Geotrupes mutator'', żuk gnojowy (''G. stercorarius'') oraz ''G. spiniger''. Wszystkie należą do podrodzaju nominatywnego{{r|biolib}}{{r|Stebnicka}}.

== Systematyka ==
Dawniej rodzaj ten podzielony był na kilka podrodzajów, które później wyniesiono do rangi rodzaju. Zaliczano tu m.in. obecne rodzaje ''[[Anoplotrupes]]'' i ''[[Typocopris]]''{{r|Stebnicka}}. Obecnie wyróżnia się tylko 3 podrodzaje i ponad 20 gatunków{{r|biolib}}:

* ''[[Geotrupes (Geotrupes)|Geotrupes sensu stricto]]'' Latreille, 1796
** ''[[Geotrupes baicalicus]]'' Reitter, 1893
** ''[[Geotrupes corinthius]]'' Fairmaire, 1886
** ''[[Geotrupes folwarcznyi]]'' Cervenka, 2005
** ''[[Geotrupes genestieri]]'' Boucomont, 1905
** ''[[Geotrupes ibericus]]'' Baraud, 1958
** ''[[Geotrupes jakovlevi]]'' Semenov, 1891
** ''[[Geotrupes kashmirensis]]'' Sharp, 1878
** ''[[Geotrupes koltzei]]'' Reitter, 1893
** ''[[Geotrupes lenardoi]]'' Petrovitz, 1973
** ''[[Geotrupes meridionalis]]'' Palisot de Beauvois, 1805
** ''[[żuk zmienny|Geotrupes mutator]]'' (Marsham, 1802) – [[żuk zmienny]]
** ''[[Geotrupes olgae]]'' (Olsoufieff, 1918)
** ''[[żuk pastwiskowy|Geotrupes spiniger]]'' (Marsham, 1802) – [[żuk pastwiskowy]]
** ''[[żuk gnojowy|Geotrupes stercorarius]]'' (Linnaeus, 1758) – [[żuk gnojowy]]
** ''[[Geotrupes thoracinus]]'' Palisot de Beauvois, 1805
* ''[[Geotrupes (Glyptogeotrupes)|Glyptogeotrupes]]'' Nikolaev, 1979
** ''[[Geotrupes castaneipennis]]'' Reitter, 1887
** ''[[Geotrupes crenulipennis]]'' (Fairmaire, 1891)
** ''[[Geotrupes impressus]]'' Gebler, 1841
** ''[[Geotrupes kuluensis]]'' Bates, 1891
** ''[[Geotrupes molestus]]'' Faldermann, 1835
* ''[[Geotrupes (Stereopyge)|Stereopyge]]'' Costa, 1847
** ''[[Geotrupes douei]]'' Gory, 1841

== Przypisy ==
<references>
<ref name="biolib">{{cytuj stronę |url=http://www.biolib.cz/en/taxontree/id7880/ |tytuł= Tree of genus Geotrupes na: BioLib.cz |data dostępu=2014-01-19}}</ref>
<ref name="Stebnicka">{{cytuj książkę |autor=Zdzisława Stebnicka |rok= 1976 |tytuł=Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 28a Żukowate – Scarabaeidae grupa podrodzin: Scarabaeidae laparosticti| wydawca=Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Polskie Towarzystwo Entomologiczne |miejsce= Warszawa}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Gnojarzowate]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: chrząszcze

Nadrodzina: żukokształtne

Rodzina: gnojarzowate

Podrodzina: Geotrupinae

Plemię: Geotrupini

Rodzaj: Geotrupes


text:
# Olli-Pekka Karjalainen
Olli-Pekka Karjalainen (ur. 7 marca 1980 w Töysä) – fiński lekkoatleta, młociarz, trzykrotny olimpijczyk (2000, 2004, 2008).

## Osiągnięcia
- brąz Mistrzostw Europy juniorów w lekkoatletyce Lublana 1997
- złoty medal Mistrzostw Świata Juniorów w Lekkoatletyce Annecy 1998
- złoty medal Mistrzostw Europy juniorów w lekkoatletyce Ryga 1999
- srebro podczas Młodzieżowych mistrzostw Europy w lekkoatletyce (Amsterdam 2001)
- zwycięstwo w Superlidze Pucharu Europy (Annecy 2002)
- 1. miejsce podczas Światowego Finału IAAF Szombathely 2004
- 4. miejsce podczas Mistrzostw Świata Helsinki 2005
- 1. miejsce na Światowym Finale IAAF Szombathely 2005
- srebro podczas Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce Göteborg 2006
- 6. miejsce podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich (Pekin 2008)
- wielokrotnie reprezentował Finlandię w meczach międzypaństwowych, odnosząc kilkanaście zwycięstw indywidualnych

W latach 1998–2012 zdobył piętnaście z rzędu tytułów mistrza kraju.
Jest rekordzistą Finlandii w rzucie młotem – 83,30 (Lahti 2004). Jest również obecnym rekordzistą świata juniorów w rzucie młotem seniorskim (78,33 – Seinäjoki 1999).

title: Olli-Pekka Karjalainen

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Olli-Pekka Karjalainen
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   = Olli-Pekka Karjalainen.JPG
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[7 marca]] [[1980]]
 |miejsce urodzenia         = [[Töysä]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|FIN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|L}}
{{Medalista infobox/ME|L|Göteborg|2006|srebro|Rzut młotem}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata U20 w lekkoatletyce|Mistrzostwa świata juniorów]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 1998|Annecy 1998]]|Rzut młotem}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Olli-Pekka Karjalainen''' (ur. [[7 marca]] [[1980]] w [[Töysä]]) – [[Finlandia|fiński]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]], [[rzut młotem|młociarz]], trzykrotny olimpijczyk (2000, 2004, 2008).

== Osiągnięcia ==
* brąz [[Mistrzostwa Europy Juniorów w Lekkoatletyce 1997|Mistrzostw Europy juniorów w lekkoatletyce]] [[Lublana]] 1997
* złoty medal [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Lekkoatletyce 1998|Mistrzostw Świata Juniorów w Lekkoatletyce]] [[Annecy]] 1998
* złoty medal [[Mistrzostwa Europy juniorów w lekkoatletyce|Mistrzostw Europy juniorów w lekkoatletyce]] [[Ryga]] 1999
* srebro podczas [[Młodzieżowe mistrzostwa Europy w lekkoatletyce|Młodzieżowych mistrzostw Europy w lekkoatletyce]] ([[Amsterdam]] 2001)
* zwycięstwo w [[Puchar Europy w Lekkoatletyce 2002|Superlidze Pucharu Europy]] ([[Annecy]] 2002)
* 1. miejsce podczas [[Światowy Finał IAAF 2004|Światowego Finału IAAF]] [[Szombathely]] 2004
* 4. miejsce podczas [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2005|Mistrzostw Świata]] [[Helsinki]] 2005
* 1. miejsce na [[Światowy Finał IAAF 2004|Światowym Finale IAAF]] [[Szombathely]] 2005
* srebro podczas [[Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2006|Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce]] [[Göteborg]] 2006
* 6. miejsce podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|Letnich Igrzysk Olimpijskich]] ([[Pekin]] 2008)
* wielokrotnie reprezentował Finlandię w meczach międzypaństwowych, odnosząc kilkanaście zwycięstw indywidualnych

W latach 1998–2012 zdobył piętnaście z rzędu tytułów mistrza kraju.

Jest rekordzistą Finlandii w rzucie młotem – 83,30 ([[Lahti]] 2004). Jest również obecnym [[Rekordy świata juniorów w lekkoatletyce|rekordzistą świata juniorów]] w rzucie młotem seniorskim (78,33 – [[Seinäjoki]] 1999)<ref>{{Cytuj stronę | url = https://worldathletics.org/records/all-time-toplists/throws/hammer-throw/all/men/u20?regionType=world&page=1&bestResultsOnly=true&firstDay=1900-01-01&lastDay=2024-03-06&maxResultsByCountry=all&eventId=10229621&ageCategory=u20 | tytuł = Hammer Throw Men (U20), All Time Top Lists | opublikowany = worldathletics.org | język = en | data dostępu = 2024-03-06}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IAAF name|id=134370}} [dostęp 2024-03-06].

== Linki zewnętrzne ==
* {{tilastopaja |id=33675 |nazwa=Olli-Pekka Karjalainen |data dostępu=2020-03-27}}
* {{tilastopaja|id=8333 |nazwa=Olli-Pekka Karjalainen |fi=yes |data dostępu=15 listopada 2012}}

{{Mistrzowie świata juniorów w rzucie młotem}}
{{Mistrzowie Europy juniorów w rzucie młotem}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Karjalainen, Olli-Pekka}}
[[Kategoria:Fińscy młociarze]]
[[Kategoria:Fińscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]

title: · Olli-Pekka Karjalainen

Data i miejsce urodzenia: 7 marca 1980 · Töysä

title: Dorobek medalowy

srebro: Göteborg 2006 · Rzut młotem

złoto: Annecy 1998 · Rzut młotem


text:
# Maxime Landin
Maxime Landin lub Maxime Lardin (ur. 24 kwietnia 1855 w Bagnolet, zm. ?) – francuski strzelec, olimpijczyk, medalista mistrzostw świata.
W 1912 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w trzech konkurencjach. W swoim jedynym indywidualnym starcie uplasował się na 70. miejscu w karabinie wojskowym w trzech postawach z 300 m. Najwyższe miejsce zajął w drużynowym strzelaniu z karabinu małokalibrowego leżąc z 50 m, w którym osiągnął 4. pozycję.
Landin jest sześciokrotnym medalistą mistrzostw świata (1 srebrny i 5 brązowych medali). Podczas turnieju w 1899 roku wywalczył wicemistrzostwo w drużynowym strzelaniu z karabinu dowolnego w trzech postawach z 300 m (skład zespołu: Maxime Landin, Maurice Lecoq, Léon Moreaux, Achille Paroche, Alphonse Violet). Dwukrotnie stanął na podium w zawodach indywidualnych w karabinie dowolnym stojąc z 300 m (1901, 1902).

## Wyniki

### Igrzyska olimpijskie
| Igrzyska       | Konkurencja                                  | Wynik                                         | Miejsce | Źródło |
| -------------- | -------------------------------------------- | --------------------------------------------- | ------- | ------ |
| Sztokholm 1912 | Karabin małokalibrowy leżąc, 50 m, drużynowo | 714 pkt. (druż.) 162 pkt. (ind.)              | 4       | [ 2 ]  |
| Sztokholm 1912 | Karabin wojskowy, trzy postawy, 300 m        | 67 pkt. (42–25)                               | 70      | [ 3 ]  |
| Sztokholm 1912 | Karabin wojskowy, drużynowo                  | 1515 pkt. (druż.) 231 pkt. ind. (61–64–54–52) | 5       | [ 4 ]  |

### Medale mistrzostw świata
Opracowano na podstawie materiałów źródłowych:
| Mistrzostwa     | Konkurencja                                     | Wynik                                                     | Miejsce |
| --------------- | ----------------------------------------------- | --------------------------------------------------------- | ------- |
| Lyon 1897       | Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo | 2206 pkt. lub ? (druż.) 447 pkt. ind. (151–145–151) lub ? |         |
| Loosduinen 1899 | Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo | 4404 pkt. (druż.)                                         |         |
| Lucerna 1901    | Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo | 4386 pkt. (druż.) 903 pkt. ind. (313–290–300)             |         |
| Lucerna 1901    | Karabin dowolny stojąc, 300 m                   | 300 pkt.                                                  |         |
| Rzym 1902       | Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo | 4285 pkt. (druż.) 889 pkt. (ind.)                         |         |
| Rzym 1902       | Karabin dowolny stojąc, 300 m                   | 295 pkt.                                                  |         |

title: Maxime Landin

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Maxime Landin
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = strzelectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 24 kwietnia 1855
 |miejsce urodzenia         = [[Bagnolet]]
 |data śmierci              = ?
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|FRA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa świata w strzelectwie|Mistrzostwa świata]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1899|Loosduinen 1899]]|(karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1897|Lyon 1897]]|(karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)}}{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1901|Lucerna 1901]]|(karabin dowolny stojąc, 300 m)}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1901|Lucerna 1901]]|(karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1902|Rzym 1902]]|(karabin dowolny stojąc, 300 m)}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1902|Rzym 1902]]|(karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Maxime Landin''' lub '''Maxime Lardin''' (ur. [[24 kwietnia]] [[1855]] w [[Bagnolet]], zm. ?) – [[Francja|francuski]] [[Strzelectwo|strzelec]], olimpijczyk, medalista mistrzostw świata.

W [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1912|1912 roku]] wystąpił na igrzyskach olimpijskich w trzech konkurencjach. W swoim jedynym indywidualnym starcie uplasował się na 70. miejscu w karabinie wojskowym w trzech postawach z 300 m. Najwyższe miejsce zajął w drużynowym strzelaniu z karabinu małokalibrowego leżąc z 50 m, w którym osiągnął 4. pozycję.

Landin jest sześciokrotnym medalistą mistrzostw świata (1 srebrny i 5 brązowych medali). Podczas [[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1899|turnieju w 1899 roku]] wywalczył wicemistrzostwo w drużynowym strzelaniu z karabinu dowolnego w trzech postawach z 300 m (skład zespołu: Maxime Landin, [[Maurice Lecoq]], [[Léon Moreaux]], [[Achille Paroche]], [[Alphonse Violet]]). Dwukrotnie stanął na podium w zawodach indywidualnych w karabinie dowolnym stojąc z 300 m ([[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1901|1901]], [[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1902|1902]])<ref name="ms">{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20060824185529/http://www.issf-shooting.org/_data/medallist/WCH_Medallists_1897_2005.pdf | tytuł = ISSF WORLD CHAMPIONSHIPS 1897 - 2005 MEDALLISTS | opublikowany = issf-shooting.org | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}</ref>.

== Wyniki ==
=== Igrzyska olimpijskie ===
{|class="wikitable" width=55% border="1" style="font-size:90%"
|-
! Igrzyska
! Konkurencja
! Wynik
! Miejsce
! Źródło
|-
|rowspan="3"|[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1912|Sztokholm 1912]]
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – karabin małokalibrowy leżąc, 50 m, drużynowo|Karabin małokalibrowy leżąc, 50 m, drużynowo]]
|align=center|714 pkt. (druż.)
162 pkt. (ind.)
|align=center|4
|align=center|<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51574 | tytuł = Small-Bore Rifle, Prone, 50 metres, Team, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}</ref>
|-
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – karabin wojskowy, trzy postawy, 300 m|Karabin wojskowy, trzy postawy, 300 m]]
|align=center|67 pkt. (42–25)
|align=center|70
|align=center|<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51566 | tytuł = Military Rifle, Three Positions, 300 metres, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}</ref>
|-
|[[Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – karabin wojskowy, drużynowo|Karabin wojskowy, drużynowo]]
|align=center|1515 pkt. (druż.)
231 pkt. ind. (61–64–54–52)
|align=center|5
|align=center|<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/results/51579 | tytuł = Military Rifle, 200, 400, 500, And 600 metres, Team, Men | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}</ref>
|}

=== Medale mistrzostw świata ===
''Opracowano na podstawie materiałów źródłowych:''{{r|ms}}<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sport-komplett.de/sport-komplett/sportarten/s/schiessen/hst/35.html | tytuł = Schießen - Weltmeisterschaften  Gewehrdisziplinen 300 m | opublikowany = sport-komplett.de | język = de | data dostępu = 2021-02-14}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.issf-sports.org/competitions/historicalmedalwinners.ashx | tytuł = HISTORICAL RESULTS | opublikowany = issf-sports.org | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}</ref><ref name=mousquet>{{Cytuj stronę | url = http://www.mousquet.net/page128.htm | tytuł = CLASSEMENT DES NATIONS  LYON 1897 | opublikowany = mousquet.net | język = fr | data dostępu = 2021-02-14}}</ref><ref name="rey">{{Cytuj książkę | tytuł = Les matches internationaux de tir. Historique, archives, numismatique, classements et champions | wydawca = Rey | data = 1908 | strony = 127-177 | data dostępu = 2021-02-14 | url = https://books.google.pl/books?hl=pl&id=V7g_inPBkHEC&dq=Staheli+tir+1906&focus=searchwithinvolume&q=ehrensperger}}</ref>
{|class="wikitable" width=55% border="1" style="font-size:90%"
|-
! Mistrzostwa
! Konkurencja
! Wynik
! Miejsce
|-
|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1897|Lyon 1897]]
|Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo
|align=center|2206 pkt. lub ? (druż.)
447 pkt. ind. (151–145–151) lub ?
|align=center|[[Plik:Bronze medal icon.svg|16px]]
|-
|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1899|Loosduinen 1899]]
|Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo
|align=center|4404 pkt. (druż.)
|align=center|[[Plik:Silver medal icon.svg|16px]]
|-
|rowspan="2"|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1901|Lucerna 1901]]
|Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo
|align=center|4386 pkt. (druż.)
903 pkt. ind. (313–290–300)
|align=center|[[Plik:Bronze medal icon.svg|16px]]
|-
|Karabin dowolny stojąc, 300 m
|align=center|300 pkt.
|align=center|[[Plik:Bronze medal icon.svg|16px]]
|-
|rowspan="2"|[[Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1902|Rzym 1902]]
|Karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, drużynowo
|align=center|4285 pkt. (druż.)
889 pkt. (ind.)
|align=center|[[Plik:Bronze medal icon.svg|16px]]
|-
|Karabin dowolny stojąc, 300 m
|align=center|295 pkt.
|align=center|[[Plik:Bronze medal icon.svg|16px]]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.olympedia.org/athletes/42180 | tytuł = Maxime Landin | opublikowany = Olympedia | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}
* {{Cytuj stronę | url = https://www.issf-sports.org/athletes/athlete.ashx?personissfid=SHFRAM0000000047 | tytuł = Maxime LARDIN France (FRA)  | opublikowany = issf-sports.org | język = en | data dostępu = 2021-02-14}}

{{SORTUJ:Landin, Maxime}}
[[Kategoria:Francuscy strzelcy]]
[[Kategoria:Francuscy olimpijczycy (Sztokholm 1912)]]
[[Kategoria:Strzelcy na  Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1855]]
[[Kategoria:Zmarli w XX wieku]]

title: · Maxime Landin

Data i miejsce urodzenia: 24 kwietnia 1855 · Bagnolet

title: Dorobek medalowy

srebro: Loosduinen 1899 · (karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)

brąz: Lyon 1897 · (karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)

brąz: Lucerna 1901 · (karabin dowolny stojąc, 300 m)

brąz: Lucerna 1901 · (karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)

brąz: Rzym 1902 · (karabin dowolny stojąc, 300 m)

brąz: Rzym 1902 · (karabin dowolny, trzy postawy, 300 m, druż.)


text:
# Hruba Śnieżna Kopa
Hruba Śnieżna Kopa (słow. Hrubá Snežná kopa, 2320 m) – jedna z trzech Śnieżnych Kop w głównej grani Tatr Wysokich w ich słowackiej części. Od położonej po północno-zachodniej stronie Pośredniej Śnieżnej Kopy oddziela ją przełęcz Wyżnia Śnieżna Ławka, od położonego po południowo-wschodniej stronie Wschodniego Żelaznego Szczytu przełęcz Wschodnie Żelazne Wrota.
Na południe, do Żelaznej Kotliny Hruba Śnieżna Kopa opada ścianą o około 140-metrowej wysokości. Z prawej strony (patrząc od dołu) ścianę tę ogranicza szerokie, piarżyste koryto opadające ze Wschodnich Żelaznych Wrót, z lewej żleb opadający z Wyżniej Śnieżnej Ławki. Najbardziej stroma jest prawa część ściany. Ku północnemu wschodowi, do Kaczego Bańdziocha, opada stroma ściana o wysokości około 150 m ograniczona po bokach depresją ze Wschodnich Żelaznych Wrót i Żlebem Asnyka.

## Drogi wspinaczkowe
1. Grań ze Wschodnich na Zachodnie Żelazne Wrota; maksymalne trudności IV, czas przejścia 1 godz.[3]
2. Od północy, ze Śnieżnej Galerii; 0, 15 min
3. Prawą częścią północno-wschodniej ściany (Agrolučky); V, odcinek VI-
4. Północno-wschodnią ścianą; III, 2 godz.
5. Prawym filarem południowej ściany; II, miejsce IV, 1 godz.
6. Prawym żlebem południowej ściany; II, miejsce IV, 1 godz.
7. Lewym żlebem południowej ściany; II, 1 godz.
8. Południowo-zachodnim żebrem; II, 1 godz.[3]

title: Hruba Śnieżna Kopa

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Hruba Śnieżna Kopa
 |nazwa oryginalna      = Hrubá Snežná kopa
 |grafika               = Żelazne Wrota a1.JPG
 |opis grafiki          = Widok z podejścia na [[Przełęcz pod Osterwą]]
 |państwo               = SVK
 |położenie             =
 |pasmo                 = [[Tatry]], [[Karpaty]]
 |wysokość              = 2320
 |kod mapy              = Tatry
 |wybitność             = 23
 |data zdobycia         =
 |pierwsze wejście      =
 |data zdobycia zimą    =
 |pierwsze wejście zimą =
 |wariant mapy          =
 |współrzędne           = 49°10′05.5″N 20°06′47.2″E
 |commons               =
}}
'''Hruba Śnieżna Kopa''' ({{w języku|sk|Hrubá Snežná kopa}}, 2320 m<ref name=ugkk/>) – jedna z trzech [[Śnieżne Kopy|Śnieżnych Kop]] w [[Grań Tatr Wysokich Rysy – Przełęcz pod Kopą|głównej grani Tatr Wysokich]] w ich [[Słowacja|słowackiej]] części. Od położonej po północno-zachodniej stronie [[Pośrednia Śnieżna Kopa|Pośredniej Śnieżnej Kopy]] oddziela ją przełęcz [[Wyżnia Śnieżna Ławka]], od położonego po południowo-wschodniej stronie [[Wschodni Żelazny Szczyt|Wschodniego Żelaznego Szczytu]] przełęcz [[Wschodnie Żelazne Wrota]]<ref name=wet />.

Na południe, do [[Żelazna Kotlina|Żelaznej Kotliny]] Hruba Śnieżna Kopa opada ścianą o około 140-metrowej wysokości. Z prawej strony (patrząc od dołu) ścianę tę ogranicza szerokie, piarżyste koryto opadające ze Wschodnich Żelaznych Wrót, z lewej żleb opadający z Wyżniej Śnieżnej Ławki. Najbardziej stroma jest prawa część ściany. Ku północnemu wschodowi, do [[Kaczy Bańdzioch|Kaczego Bańdziocha]], opada stroma ściana o wysokości około 150 m ograniczona po bokach [[depresja (geomorfologia)|depresją]] ze Wschodnich Żelaznych Wrót i [[Żleb Asnyka|Żlebem Asnyka]]<ref name=cw />.

== [[Droga wspinaczkowa|Drogi wspinaczkowe]] ==
# ''Grań ze Wschodnich na Zachodnie Żelazne Wrota''; maksymalne trudności IV, czas przejścia 1 godz.<ref name=cw />
# ''Od północy, ze Śnieżnej Galerii''; 0, 15 min
# ''Prawą częścią północno-wschodniej ściany (Agrolučky)''; V, odcinek VI-
# ''Północno-wschodnią ścianą''; III, 2 godz.
# ''Prawym filarem południowej ściany''; II, miejsce IV, 1 godz.
# ''Prawym żlebem południowej ściany''; II, miejsce IV, 1 godz.
# ''Lewym żlebem południowej ściany''; II, 1 godz.
# ''Południowo-zachodnim żebrem''; II, 1 godz.<ref name=cw />
[[Plik:Zelazne Wrota.jpg|mały|lewo|240px|Widok od północy]]

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=cw>{{Cytuj |autor = [[Władysław Cywiński]] |tytuł = [[Tatry. Przewodnik szczegółowy|Tatry. Przewodnik szczegółowy. Rumanowy. Żłobisty]] |wolumin = 17 |miejsce = Poronin |wydawca = Wydawnictwo Górskie |data = 2012 |isbn = 978-83-7104-042-9}}</ref>
<ref name=ugkk>{{Cytuj |autor = * Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky; |tytuł = Produkty leteckého laserového skenovania |url = https://www.geoportal.sk/sk/udaje/lls-dmr/}}</ref>
<ref name=wet>{{Cytuj |autor = [[Zofia Radwańska-Paryska]]; [[Witold Henryk Paryski]] |tytuł = [[Wielka encyklopedia tatrzańska]] |miejsce = Poronin |wydawca = Wydawnictwo Górskie |data = 2004 |isbn = 83-7104-009-1}}</ref>
</references>

{{Główna grań Tatr Wysokich}}

[[Kategoria:Szczyty słowackich Tatr]]
[[Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich]]

title: Hruba Śnieżna KopaHrubá Snežná kopa

Państwo: Słowacja

Pasmo: Tatry, Karpaty


text:
# 1685 w muzyce
Wydarzenia muzyczne w 1685 roku.

## Dzieła
- Giovanni Battista Bononcini – 12 Sinfonie, Op. 3
- Arcangelo Corelli – Op. 2, 12 trio sonatas
- Jean-Baptiste Lully – Idylle sur le Paix, LWV 68
- Jean-Baptiste Lully – Ballet du temple de la paix, LWV 69
- Johann Christoph Pezel – Fünfstimmige blasende Music
- Henry Purcell – My heart is inditing
- Alessandro Scarlatti – Il martirio di S. Teodosia

## Dzieła operowe
- John Blow – Venus and Adonis
- Marc-Antoine Charpentier – Les arts florissants
- Jean-Baptiste Lully – Roland

## Urodzili się
- 5 marca – Georg Friedrich Händel, niemiecki kompozytor i organista (zm. 1759)
- 31 marca – Johann Sebastian Bach, niemiecki kompozytor i organista (zm. 1750)
- 30 czerwca – John Gay, angielski poeta, autor libretta do opery Beggar’s Opera (zm. 1732)
- 26 października – Domenico Scarlatti, włoski kompozytor (zm. 1757)

Data dzienna nieznana
- Georg Gebel starszy, niemiecki kompozytor i organista (zm. ok. 1750)
- Jacques Loeillet, flamandzki kompozytor i oboista (zm. 1748)

## Zmarli
Data dzienna nieznana
- Szymon Gutowski, polski kompozytor i organmistrz (ur. 1627)

title: 1685 w muzyce

wikitext:
{{rok w|muzyce|1685}}

== Dzieła ==

* [[Giovanni Battista Bononcini]] – ''12 Sinfonie'', Op. 3
* [[Arcangelo Corelli]] – Op. 2, 12 trio sonatas
* [[Jean-Baptiste Lully]] – ''Idylle sur le Paix'', LWV 68
* Jean-Baptiste Lully – ''Ballet du temple de la paix'', LWV 69
* [[Johann Christoph Pezel]] – ''Fünfstimmige blasende Music''
* [[Henry Purcell]] – ''My heart is inditing''
* [[Alessandro Scarlatti]] – ''Il martirio di S. Teodosia''

== Dzieła operowe ==

* [[John Blow]] – ''Venus and Adonis''
* [[Marc-Antoine Charpentier]] – ''Les arts florissants''
* [[Jean-Baptiste Lully]] – ''Roland''

*
== Urodzili się ==
* [[5 marca]] – [[Georg Friedrich Händel]], niemiecki [[kompozytor]] i organista (zm. [[1759 w muzyce|1759]])
* [[31 marca]] – [[Johann Sebastian Bach]], niemiecki kompozytor i organista (zm. [[1750 w muzyce|1750]])
* [[30 czerwca]] – [[John Gay]], angielski [[Poezja|poeta]], autor libretta do opery ''[[Opera żebracza|Beggar’s Opera]]'' (zm. [[1732 w muzyce|1732]])
* [[26 października]] – [[Domenico Scarlatti]], włoski kompozytor (zm. [[1757 w muzyce|1757]])

; Data dzienna nieznana
* [[Georg Gebel starszy]], niemiecki kompozytor i organista (zm. ok. [[1750 w muzyce|1750]])
* [[Jacques Loeillet]], flamandzki kompozytor i oboista (zm. [[1748 w muzyce|1748]])

== Zmarli ==
; Data dzienna nieznana
* [[Szymon Gutowski]], polski kompozytor i [[organmistrz]] (ur. [[1627 w muzyce|1627]])

[[Kategoria:Kalendarium muzyczne]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1685]]


text:
# Alexarasniinae
Alexarasniinae – wymarła podrodzina owadów z rzędu nogoprządek i rodziny Alexarasniidae. Jej zapis kopalny pochodzi z późnego permu (lopingu), a skamieniałości znajdowane są na terenie Rosji.
Małe owady, współcześnie znane wyłącznie z odcisków skrzydeł. Długość wydłużonego przedniego skrzydła wynosiła od 9,7 do 12 mm. Żyłki radialna, medialna i przednia kubitalna rozwidlały się już blisko nasady, a ta ostatnia dawała od 6 do 8 odgałęzień zajmujących dużą część powierzchni skrzydła i sięgających prawie do jego wierzchołka. Część z odgałęzień przedniej żyłki kubitalnej przyjmowało formę zapętlonych, falistych żyłek otokowych, biegnących z dala od krawędzi skrzydła.
Rodzinę Alexarasniidae wprowadził do taksonomii w 2011 roku Andriej Gorochow, a podrodzinę Alexarasniinae wydzielił w 2015 Dimitrij Szczerbakow. Należą doń dwa monotypowe rodzaje:
- Alexarasnia Gorochov, 2011
- Nikolembia Shcherbakov, 2015

title: Alexarasniinae

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = Alexarasniinae
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Andriej Gorochow|Gorochov]], 2011
 |okres istnienia        = {{okres istnienia grupy organizmów 2|Upper Permian}}
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[nogoprządki]]
 |podrząd                = [[Palembiodea]]
 |rodzina                = [[Alexarasniidae]]
 |podrodzina             = Alexarasniinae
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''Alexarasniinae''' – wymarła [[rodzina (biologia)|podrodzina]] [[owady|owadów]] z [[rząd (biologia)|rzędu]] [[nogoprządki|nogoprządek]] i rodziny [[Alexarasniidae]]. Jej zapis kopalny pochodzi z późnego [[perm]]u ([[loping]]u), a [[skamieniałości]] znajdowane są na terenie [[Rosja|Rosji]]{{r|Shcherbakov|Gorochov}}.

Małe owady, współcześnie znane wyłącznie z odcisków skrzydeł. Długość wydłużonego przedniego skrzydła wynosiła od 9,7 do 12 mm{{r|Shcherbakov|Gorochov}}. Żyłki [[żyłka radialna|radialna]], [[żyłka medialna|medialna]] i przednia [[żyłka kubitalna|kubitalna]] rozwidlały się już blisko nasady, a ta ostatnia dawała od 6 do 8 odgałęzień zajmujących dużą część powierzchni skrzydła i sięgających prawie do jego wierzchołka. Część z odgałęzień przedniej żyłki kubitalnej przyjmowało formę zapętlonych, falistych żyłek otokowych, biegnących z dala od krawędzi skrzydła{{r|Shcherbakov}}.

Rodzinę Alexarasniidae wprowadził do taksonomii w 2011 roku [[Andriej Gorochow]]{{r|Gorochov}}, a podrodzinę Alexarasniinae wydzielił w 2015 [[Dimitrij Szczerbakow]]. Należą doń dwa [[takson monotypowy|monotypowe]] [[rodzaj (biologia)|rodzaje]]{{r|Shcherbakov}}:

* ''[[Alexarasnia]]'' Gorochov, 2011
* ''[[Nikolembia]]'' Shcherbakov, 2015

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Gorochov">{{Cytuj pismo | autor = A.V. Gorochov | tytuł = A new, enigmatic family for new genus and species of Polyneoptera from the Upper Permian of Russia | czasopismo = ZooKeys | wolumin = 130 | strony = 131-136 | data = 2011 | url = https://zookeys.pensoft.net/articles.php?id=2757}}</ref>
<ref name="Shcherbakov">{{Cytuj pismo | autor = D.E. Shcherbakov | tytuł = Permian and Triassic ancestors of webspinners (Embiodea) | czasopismo = Russian Entomological Journal | wolumin = 24 | strony = 187-200 | data = 2015 | url = http://kmkjournals.com/upload/PDF/REJ/24/ent24_3_187_200_Shcherbakov_for_Inet.pdf}}</ref>
}}

[[Kategoria:Alexarasniidae]]
[[Kategoria:Stawonogi permu]]

Rząd: nogoprządki

Podrząd: Palembiodea

Rodzina: Alexarasniidae

Podrodzina: Alexarasniinae


text:
# Cykl Kondratiewa
Cykle Kondratiewa – w ekonomii określenie długich cykli koniunkturalnych. Termin został stworzony przez Josepha Schumpetera od nazwiska ich odkrywcy Nikołaja Kondratiewa.

## Opis
W 1928 Kondratiew opublikował pracę pt. Wielkie cykle koniunktury gospodarczej, w której analizował przebieg koniunktury w Anglii, w Niemczech, w Stanach Zjednoczonych i we Francji w latach 1780–1920. Analiza wykazała występowanie wielu regularności w procesach gospodarczych, które przybierają formę cyklu trwającego od 50 do 60 lat, z fazami wzrostu i spadku koniunktury.
Kondratiew przebadał 25 szeregów czasowych, analizując takie zmiany jak:
- wskaźnik cen towarów,
- przychód z obligacji państwowych,
- roczna płaca robotników rolnych,
- obroty handlu zagranicznego w przeliczeniu na mieszkańca.

Badanie wyodrębniło 3 cykle o podobnej długości faz wzrostu i spadku. Kondratiew stwierdził, że wzrost gospodarczy wystąpił w latach:
- 1790–1815,
- 1859–1870,
- 1896–1922,

natomiast spadek koniunktury w latach:
- 1815–1850,
- 1870–1896,
- 1922–1940.

Długość fal mierzona między punktami szczytowymi wynosi 58–45, a między dolnymi 61–45 lat.
Datą przełomową między 3 a 4 cyklem jest rok 1945, kiedy zakończyła się faza spadku koniunktury, a zaczęła faza rozwoju, trwająca do początku lat 70. Ostatnie 25 lat XX w. to okres recesji gospodarczej.
Kondratiew uważał, że przyczynami długich cykli jest zużywanie się, zastępowanie i wzrost zasobu podstawowych dóbr kapitałowych infrastruktury (dróg kolejowych, kanałów). Produkcja tych dóbr wymaga dużych inwestycji oraz długiego czasu. Odtworzenie i modernizacja infrastruktury następuje pod wpływem postępu technicznego falami.

title: Cykl Kondratiewa

wikitext:
'''Cykle Kondratiewa''' – w [[ekonomia|ekonomii]] określenie długich [[cykl koniunkturalny|cykli koniunkturalnych]]. Termin został stworzony przez [[Joseph Schumpeter|Josepha Schumpetera]] od nazwiska ich odkrywcy [[Nikołaj Kondratiew|Nikołaja Kondratiewa]].

== Opis ==
W 1928 Kondratiew opublikował pracę pt. ''Wielkie cykle koniunktury gospodarczej'', w której analizował przebieg koniunktury w [[Anglia|Anglii]], w [[Niemcy|Niemczech]], w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] i we [[Francja|Francji]] w latach 1780–1920. Analiza wykazała występowanie wielu regularności w procesach gospodarczych, które przybierają formę cyklu trwającego od 50 do 60 lat, z fazami wzrostu i spadku [[koniunktura|koniunktury]].

Kondratiew przebadał 25 szeregów czasowych, analizując takie zmiany jak:
* wskaźnik cen towarów,
* [[Przychód (ekonomia)|przychód]] z [[obligacja|obligacji]] państwowych,
* roczna [[płaca]] robotników rolnych,
* obroty [[Handel zagraniczny|handlu zagranicznego]] w przeliczeniu na mieszkańca.

Badanie wyodrębniło 3 cykle o podobnej długości faz wzrostu i spadku. Kondratiew stwierdził, że [[wzrost gospodarczy]] wystąpił w latach:
* 1790–1815,
* 1859–1870,
* 1896–1922,
natomiast spadek koniunktury w latach:
* 1815–1850,
* 1870–1896,
* 1922–1940.

Długość fal mierzona między punktami szczytowymi wynosi 58–45, a między dolnymi 61–45 lat.
Datą przełomową między 3 a 4 cyklem jest rok 1945, kiedy zakończyła się faza spadku koniunktury, a zaczęła faza rozwoju, trwająca do początku lat 70. Ostatnie 25 lat XX w. to okres [[Recesja gospodarcza|recesji gospodarczej]].

Kondratiew uważał, że przyczynami długich cykli jest zużywanie się, zastępowanie i wzrost zasobu podstawowych dóbr kapitałowych [[Infrastruktura|infrastruktury]] (dróg kolejowych, kanałów). Produkcja tych dóbr wymaga dużych inwestycji oraz długiego czasu. Odtworzenie i modernizacja infrastruktury następuje pod wpływem postępu technicznego falami<ref>[[Andriej Korotajew|Korotayev, Andrey V.]], & Tsirel, Sergey V. [http://www.escholarship.org/uc/item/9jv108xp A Spectral Analysis of World GDP Dynamics: Kondratieff Waves, Kuznets Swings, Juglar and Kitchin Cycles in Global Economic Development, and the 2008–2009 Economic Crisis]. ''Structure and Dynamics: eJournal of Anthropological and Related Sciences''. 2010. Vol.4. #1. P.3-57.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Elżbieta K. (red.): ''Słownik historii myśli ekonomicznej''. Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2004.
* [http://www.mises.pl/135 Rothbard, M. (2004) ''Cykl Kondratiewa – fakt, czy oszustwo?'']: Artykuł krytyczny wobec teorii cyklu koniunkturalnego Kondratiewa

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20130503234431/http://www.rp.pl/galeria/9211,1,559407.html Graficzny schemat cyklów Kondratiewa]
* [http://www.michalstopka.pl/krach-i-wojna-piecdziesiecioletni-cykl-kondratiewa-a-granice-kreowania-dlugow/ Pięćdziesięcioletni cykl Kondratiewa a granice kreowania długów]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Cykle koniunkturalne]]
[[Kategoria:Teoria ekonomii]]


text:
# Bâscoveni
Bâscoveni – wieś w Rumunii, w okręgu Teleorman, w gminie Gălăteni. W 2011 roku liczyła 957 mieszkańców.

title: Bâscoveni

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bâscoveni
 |nazwa oryginalna             = Bâscoveni
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Teleorman|Teleorman]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gălăteni (gmina)|Gălăteni]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 957
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Teleorman
 |współrzędne                  = 44°14′39″N 25°21′35″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bâscoveni''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Teleorman|okręgu Teleorman]], w [[Gălăteni (gmina)|gminie Gălăteni]]. W 2011 roku liczyła 957 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-01-20 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170610134720/http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | zarchiwizowano = 2017-06-10 }}</ref>
}}
{{Gmina Gălăteni}}
[[Kategoria:Wsie w okręgu Teleorman]]

title: Bâscoveni

Państwo: Rumunia

Okręg: Teleorman

Gmina: Gălăteni


text:
# Go-Nara
Go-Nara (jap. 後奈良天皇 Go-Nara Tennō; ur. 26 stycznia 1497  – zm. 27 września 1557) – 105. cesarz Japonii, rządził od 9 czerwca 1526 roku do 27 września 1557 roku.

title: Go-Nara

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Go-Nara
 |imiona            =
 |ja:imię zapis kanji = 後奈良天皇
 |ja:imię transkrypcja Hepburna =
 |ja:imię hiragana  =
 |ja:imię katakana  =
 |ja:imię IPA       =
 |ja:imię audio     =
 |ja:imię pośmiertne zapis kanji =
 |ja:imię pośmiertne transkrypcja Hepburna =
 |ja:imię pośmiertne hiragana =
 |ja:imię pośmiertne katakana =
 |ja:imię pośmiertne IPA =
 |ja:imię pośmiertne audio =
 |grafika           = Emperor Go-Nara.jpg
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Cesarze Japonii|Cesarz Japonii]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[9 czerwca]] [[1526]]
 |1. do             = [[27 września]] [[1557]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     = [[Go-Kashiwabara]]
 |1. następca       = [[Ōgimachi]]
 |dynastia          =
 |data urodzenia    = [[26 stycznia]] [[1497]]
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[27 września]] [[1557]]
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            =
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Emperor Go-Nara
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
{{nihongo|'''Go-Nara'''|後奈良天皇|Go-Nara Tennō|ur. [[26 stycznia]] [[1497]]  – zm. [[27 września]] [[1557]]}} – 105. [[cesarze Japonii|cesarz Japonii]], rządził od [[9 czerwca]] [[1526]] roku do [[27 września]] [[1557]] roku.

{{Cesarze Japonii}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Cesarze Japonii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1497]]
[[Kategoria:Zmarli w 1557]]

title: Go-Nara

Kanji: 後奈良天皇

Okres: od 9 czerwca 1526 · do 27 września 1557

Poprzednik: Go-Kashiwabara

Następca: Ōgimachi

Data urodzenia: 26 stycznia 1497

Data śmierci: 27 września 1557


text:
# Streptococcus salivarius
Streptococcus salivarius – Gram dodatnia, nieprzetrwalnikująca bakteria należąca do paciorkowców z grupy serologicznej K. Stanowi florę fizjologiczną jamy ustnej oraz przewodu pokarmowego, zarówno u zwierząt, jak i ludzi.

## Biologia
Paciorkowiec wzrasta na agarze z krwią, gdzie nie wywołuje hemolizy (hemoliza typu γ) z tego powodu zaliczany jest do grupy paciorkowców zieleniejących. Nie wzrasta na podłożach hodowlanych z dodatkiem żółci, chlorku sodu lub tellurynu potasu. Jest wrażliwy na penicylinę, erytromycynę, większość powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych, pH 9.6 oraz skrajne wartości temperatur. Nie wytwarza endotoksyn.
Drobnoustrój wyróżnia obecność kanału dla mocznika, rzadkiego w królestwie bakterii.
Gatunek ten jest genetycznie bardzo podobny do Streptococcus vestibularis i jest z nim prawdopodobnie bardzo spokrewniony.

## Chorobotwórczość
Opisano pewną liczbę przypadków jatrogennego zapalenia opon mózgowych wywołanych przez tę bakterię, z czego jeden z nich przebiegał wtórnie do torbieli kości klinowej. Opisano także bakteriemię przebiegającą z ZOM jako następstwo interwencji endoskopowej przy krwawieniu z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Bakteriemia występuje częściej u osób z zabiegami na błonie śluzowej lub z ciężką chorobą podstawową (na przykład przewlekłą niewydolnością wątroby) i ma podobne objawy jak ta wywoływana przez Streptococcus bovis biotyp II (wyniki 16-letnich badań prospektywnych). Czynnikiem predysponującym do zakażenia jest neutropenia.
Dodatni wynik posiewu krwi na tę bakterię często, choć nie zawsze, oznacza zanieczyszczenie materiału, a nie rzeczywistą bakteriemię.
Jest także jednym z czynników etiologicznych infekcyjnego zapalenia wsierdzia, zwłaszcza u pacjentów ze sztucznymi zastawkami.

## Znaczenie dla człowieka
W jednym z badań po antybakteryjnym czyszczeniu jamy ustnej użyto tych bakterii, aby uniemożliwić kolonizację drobnoustrojami bardziej chorobotwórczymi. Wstępne wyniki wskazują na pozytywny wpływ ochronny Streptococcus salivarius. Zasugerowano, że ich obecność może także chronić przed paciorkowcowym zapaleniem gardła. Inne badanie wykazało obecność u tej bakterii proteazy IgA1, która prawdopodobnie sprzyja rozwojowi próchnicy. Znaczenie tej bakterii w powstawaniu nieprzyjemnego zapachu z ust jest jeszcze niejasne (2006).
Należy pamiętać, że właściwości bakterii są szczepozależne. Oznacza to, że każdy szczep bakterii wykazuje konkretne działanie charakterystyczne tylko i wyłącznie dla danego szczepu bakterii. To działanie może być korzystne lub niekorzystne. Szczepy bakterii mogą być dobroczynne lub patogenne. Udowodniono korzystny wpływ na zdrowie zębów szczepu bakterii Streptococcus salivarius M18. W badaniu opublikowanym w 2015 roku podawano dzieciom w wieku 6-17 lat – wyizolowany z jamy ustnej zdrowego człowieka, szczep Streptococcus salivarius M18 w formie pastylek do ssania przez 3 miesiące. Pastylki podawano przed snem, po umyciu zębów. Badanie wykazało, że stosowanie szczepu Streptococcus salivarius M18 przez 3 miesiące redukuje liczbę bakterii Streptococcus mutans (odpowiedzialnych za rozwój próchnicy) o 74%, redukuje akumulację płytki nazębnej o 50% i powoduje, że ponad 3-krotnie wzrasta szansa na uniknięcie nowego ubytku (przed badaniem szansa na uniknięcie nowego ubytku wynosiła 20%, po zastosowaniu szczepu Streptococcus salivarius M18 wzrosła do 70%).
Streptococcus salivarius wchodzi w skład niektórych probiotyków używanych podczas prób leczenia nieswoistych zapaleń jelit, ale nie ma obecnie badań potwierdzających ich skuteczność (2005).
Wykazano, że wykrywanie obecności tych drobnoustrojów (metodą PCR) jest bardziej wiarygodnym markerem obecności śliny niż wykrycie Streptococcus mutans. Obu tych drobnoustrojów nie ma w innych niż ślina biomateriałach (kał, mocz, nasienie); bakteria ta może więc odegrać ważną rolę w medycynie sądowej. Identyfikacja na podstawie obecności specyficznego dla tej bakterii genu kodującego dekstrozę ma wysoką wartość predykcyjną.

title: Streptococcus salivarius

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Streptococcus salivarius''
 |grafika              = Streptococcus salivarius.tif
 |opis grafiki         = [[Kolonia bakteryjna|Kolonia]] ''Streptococcus salivarius'' na [[Agar z krwią|agarze krwawym]]
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[bakterie]]
 |typ                  = [[Firmicutes]]
 |klasa                = [[Bacilli]]
 |rząd                 = [[Lactobacillales]]
 |rodzina              = [[Streptococcaceae]]
 |rodzaj               = ''[[paciorkowce|Streptococcus]]''
 |gatunek              = ''Streptococcus salivarius''
 |nazwa łacińska       = ''S. salivarius''
 |autor                =
 |cytat                = Andrewes & Horder 1906
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              =
}}
'''Streptococcus salivarius''' – [[bakterie Gram-dodatnie|Gram dodatnia]], [[przetrwalnik|nieprzetrwalnikująca]] bakteria należąca do [[paciorkowce|paciorkowców]] z [[podział Lancefield|grupy serologicznej]] K<ref name="gamma">Podstawy Mikrobiologii Lekarskiej. PZWL, Warszawa 1979. Praca pod redakcją Leona Jabłońskiego. {{ISBN|83-200-0181-1}}. Strony 206-223</ref>. Stanowi [[flora fizjologiczna człowieka|florę fizjologiczną]] jamy ustnej oraz przewodu pokarmowego<ref name = "alfa">{{cytuj | autor = N. H. Carley | tytuł = Streptococcus salivarius bacteremia and meningitis following upper gastrointestinal endoscopy and cauterization for gastric bleeding | czasopismo = Clinical Infectious Diseases: An Official Publication of the Infectious Diseases Society of America | data = 1992-04 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 14 | numer = 4 | s = 947–948 | doi = 10.1093/clinids/14.4.947 | pmid = 1576292| język = en | dostęp = z}}</ref>, zarówno u zwierząt, jak i ludzi<ref name = "gamma"/>.

== Biologia ==
Paciorkowiec wzrasta na [[agar z krwią|agarze z krwią]], gdzie nie wywołuje [[hemoliza|hemolizy]] (hemoliza typu γ) z tego powodu zaliczany jest do grupy [[paciorkowiec zieleniejący|paciorkowców zieleniejących]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Kayser | imię=Fritz H | nazwisko2= Heczko | imię2=Piotr Bogumił | nazwisko3= Pietrzyk | imię3=Agata | nazwisko4= Bulanda | imię4=Małgorzata | inni= | tytuł= Mikrobiologia lekarska | data= | wydawca=Wydawnictwo Lekarskie PZWL / cop. 2007. | miejsce= Warszawa | isbn=978-83-200-3154-6 | strony=218}}</ref>. Nie wzrasta na [[podłoże hodowlane|podłożach hodowlanych]] z dodatkiem żółci, chlorku sodu lub tellurynu potasu<ref name = "gamma"/>. Jest wrażliwy na [[penicyliny|penicylinę]], [[erytromycyna|erytromycynę]], większość powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych, pH 9.6<ref name = "gamma"/> oraz skrajne wartości temperatur<ref name = "kappa"/>. Nie wytwarza [[Endotoksyny|endotoksyn]]<ref name = "gamma"/>.

Drobnoustrój wyróżnia obecność kanału dla mocznika, rzadkiego w królestwie bakterii<ref>{{cytuj | autor = G. Sachs, J. A. Kraut, Y. Wen, J. Feng, D. R. Scott | tytuł = Urea transport in bacteria: acid acclimation by gastric Helicobacter spp | czasopismo = The Journal of Membrane Biology | data = 2006 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 212 | numer = 2 | s = 71–82 | doi = 10.1007/s00232-006-0867-7 | pmid = 17264989| język = en| dostęp =z}}</ref>.

Gatunek ten jest genetycznie bardzo podobny do ''[[Streptococcus vestibularis]]'' i jest z nim prawdopodobnie bardzo spokrewniony<ref>{{cytuj | autor = Christine Delorme, Claire Poyart, S. Dusko Ehrlich, Pierre Renault | tytuł = Extent of horizontal gene transfer in evolution of Streptococci of the salivarius group | czasopismo = Journal of Bacteriology | data = 2007-02 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 189 | numer = 4 | s = 1330–1341 | doi = 10.1128/JB.01058-06 | pmid = 17085557 | pmc = 1797340| język = en}}</ref>.

== Chorobotwórczość ==
Opisano pewną liczbę przypadków jatrogennego [[zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych|zapalenia opon mózgowych]] wywołanych przez tę bakterię<ref>{{cytuj | autor = E. Torres, D. Alba, A. Frank, E. Díez-Tejedor | tytuł = Iatrogenic meningitis due to Streptococcus salivarius following a spinal tap | czasopismo = Clinical Infectious Diseases: An Official Publication of the Infectious Diseases Society of America | data = 1993-09 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 17 | numer = 3 | s = 525–526 | doi = 10.1093/clinids/17.3.525 | pmid = 8218713| język = en | dostęp = z}}</ref><ref>{{cytuj | autor = Francisco Muñoz, Sergio Rodríguez, Alfonso Moreno, Mauricio Telenti | tytuł =Meningitis por Streptococcus salivarius tras anestesia subaracnoidea | czasopismo = Enfermedades Infecciosas Y Microbiologia Clinica | data = 2008 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 26 | numer = 7 | s = 477–478 | doi = 10.1157/13125648 | pmid = 18842246 | język = es| dostęp = o}}</ref><ref>{{cytuj | autor = A. L. Guerrero-Peral, A. B. Guerrero-Peral | tytuł = Meningitis por Streptococcus salivarius y fístula espontánea: a propósito de un caso| czasopismo = Revista De Neurologia | data = 2002-10-16 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 35 | numer = 8 | s = 799–800|doi=10.33588/rn.3508.2002406 | pmid = 12402237 | język = es| dostęp = o}}</ref><ref>{{cytuj | autor = J. A. Newton, I. K. Lesnik, C. A. Kennedy | tytuł = Streptococcus salivarius meningitis following spinal anesthesia | czasopismo = Clinical Infectious Diseases: An Official Publication of the Infectious Diseases Society of America | data = 1994-05 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 18 | numer = 5 | s = 840–841 | doi = 10.1093/clinids/18.5.840 | pmid = 8075292| język = en | dostęp = z}}</ref>, z czego jeden z nich przebiegał wtórnie do torbieli kości klinowej<ref>{{cytuj | autor = Aristide Conte, Pierangelo Chinello, Rok Civljak, Angelo Bellussi, Pasquale Noto, Nicola Petrosillo | tytuł = Streptococcus salivarius meningitis and sphenoid sinus mucocele. Case report and literature review | czasopismo = The Journal of Infection | data = 2006-01 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 52 | numer = 1 | s = e27–e30 | doi = 10.1016/j.jinf.2005.04.013 | pmid = 15936084| język = en | dostęp = z}}</ref>. Opisano także [[bakteriemia|bakteriemię]] przebiegającą z ZOM jako następstwo interwencji endoskopowej przy krwawieniu z górnego odcinka przewodu pokarmowego<ref name = "alfa"/>. Bakteriemia występuje częściej u osób z zabiegami na błonie śluzowej lub z ciężką chorobą podstawową (na przykład [[Marskość wątroby|przewlekłą niewydolnością wątroby]])<ref>{{cytuj | autor = Manjushree Gautam, Kapil B. Chopra, David D. Douglas, Rebecca A. Stewart, Shimon Kusne | tytuł = Streptococcus salivarius bacteremia and spontaneous bacterial peritonitis in liver transplantation candidates | czasopismo = Liver Transplantation: Official Publication of the American Association for the Study of Liver Diseases and the International Liver Transplantation Society | data = 2007-11 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 13 | numer = 11 | s = 1582–1588 | doi = 10.1002/lt.21277 | pmid = 17969206| język = en | dostęp = o}}</ref> i ma podobne objawy jak ta wywoływana przez ''[[Streptococcus bovis]]'' biotyp II (wyniki 16-letnich badań prospektywnych)<ref name = "beta"/>. Czynnikiem predysponującym do zakażenia jest [[neutropenia]]<ref name = "kappa"/>.

Dodatni wynik [[posiew krwi|posiewu krwi]] na tę bakterię często, choć nie zawsze, oznacza zanieczyszczenie materiału, a nie rzeczywistą bakteriemię<ref name = "alfa"/><ref name = "beta">{{cytuj | autor = J. C. Corredoira, M. P. Alonso, J. F. García, E. Casariego, A. Coira, A. Rodriguez, J. Pita, C. Louzao, B. Pombo, M. J. López, J. Varela | tytuł = Clinical characteristics and significance of Streptococcus salivarius bacteremia and Streptococcus bovis bacteremia: a prospective 16-year study | czasopismo = European Journal of Clinical Microbiology & Infectious Diseases: Official Publication of the European Society of Clinical Microbiology | data = 2005-04 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 24 | numer = 4 | s = 250–255 | doi = 10.1007/s10096-005-1314-x | pmid = 15902530 | język = en| dostęp = z}}</ref>.

Jest także jednym z czynników etiologicznych [[infekcyjne zapalenie wsierdzia|infekcyjnego zapalenia wsierdzia]]<ref name = "gamma"/><ref>{{cytuj | autor = Petros I. Rafailidis, Sotirios N. Prapas, Sofia K. Kasiakou, Xenofon F. Costeas, Matthew E. Falagas | tytuł = Effusive-constrictive calcific pericarditis associated with Streptococcus salivarius. Case report and review of the literature | czasopismo = Cardiology in Review | data = 2005 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 13 | numer = 3 | s = 113–117 | doi = 10.1097/01.crd.0000148843.65684.8f | pmid = 15831142| język = en | dostęp = z}}</ref>, zwłaszcza u pacjentów ze sztucznymi zastawkami<ref name = "kappa">[http://www.phac-aspc.gc.ca/msds-ftss/msds149e-eng.php Streptococcus salivarius – Material Safety Data Sheets (MSDS)]</ref>.

== Znaczenie dla człowieka ==
W jednym z badań po antybakteryjnym czyszczeniu [[jama ustna|jamy ustnej]] użyto tych bakterii, aby uniemożliwić kolonizację drobnoustrojami bardziej chorobotwórczymi. Wstępne wyniki wskazują na pozytywny wpływ ochronny ''Streptococcus salivarius''<ref>{{cytuj | autor = J. P. Burton, C. N. Chilcott, J. R. Tagg | tytuł = The rationale and potential for the reduction of oral malodour using Streptococcus salivarius probiotics | czasopismo = Oral Diseases | data = 2005 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 11 Suppl 1 | s = 29–31 | doi = 10.1111/j.1601-0825.2005.01084.x | pmid = 15752094| język = en | dostęp = z}}</ref>. Zasugerowano, że ich obecność może także chronić przed [[angina|paciorkowcowym zapaleniem gardła]]<ref>{{cytuj | autor = John R. Tagg, Karen P. Dierksen | tytuł = Bacterial replacement therapy: adapting 'germ warfare' to infection prevention | czasopismo = Trends in Biotechnology | data = 2003-05 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 21 | numer = 5 | s = 217–223 | doi = 10.1016/S0167-7799(03)00085-4 | pmid = 12727383| język = en | dostęp = z}}</ref>. Inne badanie wykazało obecność u tej bakterii [[Proteazy|proteazy IgA1]], która prawdopodobnie sprzyja rozwojowi [[próchnica zębów|próchnicy]]<ref>{{cytuj | autor = E. A. Voropaeva, A. L. Baĭrakova, A. M. Bichucher, V. L. D'iakov, L. V. Kozlov | tytuł = Протеазная активность микрофлоры ротовой полости больных пародонтитом | czasopismo = Biomeditsinskaia Khimiia | data = 2008 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 54 | numer = 6 | s = 706–711 | pmid = 19205430| język = ru| dostęp = o|url=http://pbmc.ibmc.msk.ru/en/article-en/PBMC-2008-54-6-706/}}</ref>. Znaczenie tej bakterii w powstawaniu nieprzyjemnego zapachu z ust jest jeszcze niejasne (2006)<ref>{{cytuj | autor = N. Sterer, M. Rosenberg | tytuł = Streptococcus salivarius promotes mucin putrefaction and malodor production by Porphyromonas gingivalis | czasopismo = Journal of Dental Research | data = 2006-10 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 85 | numer = 10 | s = 910–914 | doi = 10.1177/154405910608501007 | pmid = 16998130| język = en | dostęp = z}}</ref>.

Należy pamiętać, że właściwości bakterii są szczepozależne. Oznacza to, że każdy szczep bakterii wykazuje konkretne działanie charakterystyczne tylko i wyłącznie dla danego szczepu bakterii. To działanie może być korzystne lub niekorzystne. Szczepy bakterii mogą być dobroczynne lub patogenne. Udowodniono korzystny wpływ na zdrowie zębów szczepu bakterii [[Streptococcus salivarius M18|''Streptococcus salivarius'' M18]].<ref name="badanie 2">{{Cytuj | autor = Burton J. i esp. | tytuł = PLOS ONE June 2013. | wolumin = Volume 8 | wydanie = Issue 6 | data = 2013}}</ref><ref name="badanie 3">{{Cytuj | autor = Scariya L. i wsp. | tytuł = Int J Pharm Bio Sci 2015 Jan; | data = 2015 | s = 6(1): (P) 242-250.}}</ref><ref name="badanie 4">{{cytuj | autor = Jeremy P. Burton, Bernadette K. Drummond, Chris N. Chilcott, John R. Tagg, W. Murray Thomson, John D. F. Hale, Philip A. Wescombe | tytuł = Influence of the probiotic Streptococcus salivarius strain M18 on indices of dental health in children: a randomized double-blind, placebo-controlled trial | czasopismo = Journal of Medical Microbiology | data = 2013-06 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 62 | numer = Pt 6 | s = 875–884 | doi = 10.1099/jmm.0.056663-0 | pmid = 23449874| język = en | dostęp = o}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj |autor = Francesco Di Pierro, Alberto Zanvit, Piero Nobili, Paolo Risso, Carlo Fornaini |tytuł = Cariogram outcome after 90 days of oral treatment with Streptococcus salivarius M18 in children at high risk for dental caries: results of a randomized, controlled study |czasopismo = Clinical, Cosmetic and Investigational Dentistry |data = 2015-10-03 |data dostępu = 2018-04-26 |issn = 1179-1357 |wolumin = 7 |s = 107–113 |doi = 10.2147/CCIDE.S93066 |pmid = 26491371 |pmc = PMC4598214}}</ref> W badaniu opublikowanym w 2015 roku podawano dzieciom w wieku 6-17 lat – wyizolowany z jamy ustnej zdrowego człowieka, szczep [[Streptococcus salivarius M18#cite note-1|''Streptococcus salivarius'' M18]] w formie pastylek do ssania przez 3 miesiące. Pastylki podawano przed snem, po umyciu zębów. Badanie wykazało, że stosowanie szczepu ''Streptococcus salivarius'' M18 przez 3 miesiące redukuje liczbę bakterii ''Streptococcus mutans'' (odpowiedzialnych za rozwój próchnicy) o 74%, redukuje akumulację płytki nazębnej o 50% i powoduje, że ponad 3-krotnie wzrasta szansa na uniknięcie nowego ubytku (przed badaniem szansa na uniknięcie nowego ubytku wynosiła 20%, po zastosowaniu szczepu ''Streptococcus salivarius'' M18 wzrosła do 70%)<ref name=":0" />.

''Streptococcus salivarius'' wchodzi w skład niektórych [[probiotyk]]ów używanych podczas prób leczenia [[nieswoiste zapalenia jelit|nieswoistych zapaleń jelit]]<ref>{{cytuj | autor = Therese M. Chapman, Greg L. Plosker, David P. Figgitt | tytuł = Spotlight on VSL#3 probiotic mixture in chronic inflammatory bowel diseases | czasopismo = BioDrugs: Clinical Immunotherapeutics, Biopharmaceuticals and Gene Therapy | data = 2007 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 21 | numer = 1 | s = 61–63 | doi = 10.2165/00063030-200721010-00007 | pmid = 17263590 | język = en| dostęp = z}}</ref>, ale nie ma obecnie badań potwierdzających ich skuteczność (2005)<ref>{{cytuj | autor = R. Balfour Sartor | tytuł = Probiotic therapy of intestinal inflammation and infections | czasopismo = Current Opinion in Gastroenterology | data = 2005-01 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 21 | numer = 1 | s = 44–50 | pmid = 15687884 | język = en| dostęp = z|url=https://journals.lww.com/co-gastroenterology/abstract/2005/01000/probiotic_therapy_of_intestinal_inflammation_and.10.aspx}}</ref>.

Wykazano, że wykrywanie obecności tych drobnoustrojów (metodą [[Reakcja łańcuchowa polimerazy|PCR]]) jest bardziej wiarygodnym markerem obecności [[ślina|śliny]] niż wykrycie ''[[Streptococcus mutans]]''<ref name ="sad">{{cytuj | autor = Hiroaki Nakanishi, Akira Kido, Takeshi Ohmori, Aya Takada, Masaaki Hara, Noboru Adachi, Kazuyuki Saito | tytuł = A novel method for the identification of saliva by detecting oral streptococci using PCR | czasopismo = Forensic Science International | data = 2009-01-10 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 183 | numer = 1-3 | s = 20–23 | doi = 10.1016/j.forsciint.2008.10.003 | pmid = 18986785| język = en | dostęp = z}}</ref>. Obu tych drobnoustrojów nie ma w innych niż ślina biomateriałach (kał, mocz, nasienie); bakteria ta może więc odegrać ważną rolę w [[medycyna sądowa|medycynie sądowej]]<ref name ="sad"/>. Identyfikacja na podstawie obecności specyficznego dla tej bakterii genu kodującego dekstrozę ma wysoką [[wartość predykcyjna|wartość predykcyjną]]<ref>{{cytuj | autor = T. Igarashi, Y. Yano, A. Yamamoto, R. Sasa, N. Goto | tytuł = Identification of Streptococcus salivarius by PCR and DNA probe | czasopismo = Letters in Applied Microbiology | data = 2001-06 | data dostępu = 2024-04-30 | wolumin = 32 | numer = 6 | s = 394–397 | doi = 10.1046/j.1472-765x.2001.00928.x | pmid = 11412350 | język = en| dostęp = z}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Streptococcaceae]]
[[Kategoria:Jama ustna]]

title: Streptococcus salivarius

Domena: bakterie

Typ: Firmicutes

Klasa: Bacilli

Rząd: Lactobacillales

Rodzina: Streptococcaceae

Rodzaj: Streptococcus

Gatunek: Streptococcus salivarius


text:
# T-68
T-68 – radziecki, a następnie egipski trałowiec z okresu zimnej wojny, jeden z ośmiu pozyskanych przez Egipt trałowców proj. 254. Okręt został zwodowany 31 lipca 1952 roku w stoczni numer 532 w Kerczu, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR przyjęto go 31 grudnia tego roku. W 1968 roku jednostka została pozyskana przez Egipt i weszła w skład Marynarki Wojennej 1 stycznia tego roku. Okręt po rocznej służbie w egipskiej flocie powrócił do ZSRR, gdzie pływał pod oznaczeniem MT-68 do 1978 roku.

## Projekt i budowa
Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców projektu 58 i projektu 263. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min. Dodatkowym wymaganiem była zdolność do wykrywania i niszczenia okrętów podwodnych. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną jednostek proj. 254, budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach 254, 254K, 254M i 254A.
T-68 zbudowany został w stoczni numer 532 w Kerczu (numer stoczniowy 120). Stępkę okrętu położono 16 lutego, został zwodowany 31 lipca, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR wszedł 31 grudnia 1952 roku.

## Dane taktyczno-techniczne
Okręt był dużym, pełnomorskim trałowcem. Długość całkowita wynosiła 58 metrów (54 metry na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 8,5 metra i zanurzenie 2,3 metra. Wykonany ze stali, całkowicie spawany kadłub jednostki podzielony był na jedenaście przedziałów wodoszczelnych (od dziobu): I – forpik i magazyn, II – komora łańcuchowa i magazyn żywności, III – pomieszczenia mieszkalne i służbowe oraz magazyny, IV – zbiorniki i pomieszczenia załogi, V – komora amunicyjna, VI – mechanizmy pomocnicze, VII – maszynownia, VIII – magazyny i komora amunicyjna, IX – wały napędowe i pomieszczenia załogi, X – magazyn trałowy i XI – maszyna sterowa i magazyny: chemiczny i mundurowy. W przebiegającym niemal na całej długości kadłuba dnie podwójnym mieściły się zbiorniki paliwa, wody i zęzy. Pod podwyższonym pokładem dziobowym znajdowały się kolejno: magazyn farb, urządzenie kotwiczne, jadalnia oficerska, kabiny oficerów i pomieszczenia podoficerskie. W dalszej części nadbudówki znajdowały się pomieszczenia mechanizmów radiotechnicznych, kambuz, przewody kominowe, pomocniczy generator prądotwórczy oraz bęben kabloliny trału elektromagnetycznego. Dwuipółkondygnacyjna nadbudówka dziobowa mieściła pomieszczenie dowódcy, kabinę szyfrów, kabiny radio, pomieszczenie operatorskie urządzeń radiotechnicznych, sterówkę, kabinę nawigacyjną ze stanowiskiem operatora sonaru oraz, na szczycie, zadaszone stanowisko dowodzenia i wysoki, trójpodporowy maszt z antenami radarów i reflektorem. Wyporność standardowa wynosiła 500 ton, a pełna 569 ton. Okręt napędzany był przez dwa nawrotne, turbodoładowane czterosuwowe silniki wysokoprężne 9D o łącznej mocy 2200 KM, poruszające poprzez wały napędowe dwiema śrubami o stałym skoku. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 14 węzłów (maks. 8,3 węzła podczas trałowania). Zasięg wynosił 2200 Mm przy prędkości 14 węzłów, 3200 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 7 węzłów. Energię elektryczną wytwarzały dwa generatory o mocy 100 KM i jeden o mocy 34 KM. Autonomiczność okrętu wynosiła 7 dób.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa podwójne zestawy działek przeciwlotniczych W-11M kal. 37 mm L/70, umieszczone na pokładzie dziobowym i łodziowym, z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę. Donośność praktyczna wynosiła 7000 metrów (pozioma), a pułap zwalczania samolotów wynosił około 4000 metrów. Na okręcie umieszczono też cztery podwójne stanowiska wielkokalibrowych karabinów maszynowych DSzK 2M-1 kal. 12,7 mm L/79 (dwa na nadbudówce dziobowej i dwa na pokładzie łodziowym, po obu stronach komina), z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze BMB-1 z zapasem 10 bomb głębinowych B-1. Ponadto okręt posiadał dwa tory minowe, na których mógł przenosić 10 min typu KB-3 lub 16 wz. 08/39. Wyposażenie uzupełniały trały: dwa kontaktowe MT-1 lub MT-1P, jeden trał elektromagnetyczny TEM-52 i dwa akustyczne BAT-2. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało system rozpoznawczy „swój-obcy” typu Fakieł, radiostację UKF R-609, nadajnik KF R-644, odbiornik KF R-671, odbiornik pełnozakresowy R-675, sonar Tamir-10, radar obserwacji ogólnej Rif i system radionawigacji Rym-K, składający się ze stacji odbiorczej Nr 4 i urządzenia Koordinator. Jednostka wyposażona była też w wyrzutnie dla 8 świec dymnych MDSz, windę kablową o uciągu 800 kG, dwa żurawiki trałowe o udźwigu 3 tony każdy, 10-wiosłową łódź okrętową i tratwy ratunkowe.
Załoga okrętu składała się z 65 oficerów, podoficerów i marynarzy.

## Służba
T-68 (19 maja 1966 roku nazwę zmieniono na MT-68) służył we Flocie Czarnomorskiej do 1967 roku, kiedy został pozyskany przez Egipt. Trałowiec przyjęto w skład Egipskiej Marynarki Wojennej 1 stycznia 1968 roku. Okręt został zwrócony ZSRR po rocznym okresie służby, 31 grudnia 1968 roku. Trałowiec powrócił do oznaczenia MT-68 i służył we Flocie Czarnomorskiej do 1978 roku, kiedy przekazano go Flotylli Młodych Marynarzy w Dniepropietrowsku.

title: T-68

wikitext:
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = T-68
 |grafika                = ORP Delfin.jpg
 |opis grafiki           = Bliźniaczy [[Marynarka Wojenna|polski]] trałowiec [[ORP Delfin (1959)|ORP „Delfin”]].
 |klasa                  = [[trałowiec]]
 |typ                    = ''[[Trałowce projektu 254|254]]''
 |projekt                = B 4
 |oznaczenie NATO        = T-43 class
 |stocznia               = Nr 532, [[Kercz]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       = 16 lutego 1952
 |wodowanie              = 31 lipca 1952
 |1. bandera             = ZSRR
 |1. wersja bandery      = wojenna
 |1. nazwa               = T-68, MT-68 (od 1966)
 |1. wejście do służby   = 31 grudnia 1952
 |1. wycofanie ze służby = 1967
 |2. bandera             = Egipt
 |2. wersja bandery      = wojenna
 |2. nazwa               =
 |2. wejście do służby   = 1 stycznia 1968
 |2. wycofanie ze służby = 31 grudnia 1968
 |3. bandera             = ZSRR
 |3. wersja bandery      = wojenna
 |3. nazwa               = MT-68
 |3. wejście do służby   = 1969
 |3. wycofanie ze służby = 1978
 |zatopiony              =
 |zatonął                =
 |los okrętu             =
 |wyporność              = standardowa: 500 [[Tona|ton]]
pełna: 569 t
 |długość                = 58 [[metr]]ów całkowita
54 m na [[Wodnica (okrętownictwo)|KLW]]
 |szerokość              = 8,5 m
 |zanurzenie             = 2,3 m
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  = 2 [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] 9D o łącznej mocy 2200 [[Koń mechaniczny|KM]]
2 [[Śruba napędowa|śruby]]
 |prędkość               = 14 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]]
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 = 3200 [[Mila morska|Mm]] przy prędkości 10 węzłów
 |sensory                = [[sonar]] Tamir-10
[[radar]]y Rif, Rym-K
[[Identyfikacja swój-obcy|system „swój-obcy”]] Fakieł
 |uzbrojenie             = 4 działka kal. 37 mm (2 x II)
8 [[Wielkokalibrowy karabin maszynowy|wkm]] kal. 12,7 mm (4 x II)
2 [[Miotacz bomb głębinowych|mbg]], 10-16 [[Mina morska|min]]
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            = 2 [[Trał morski|trały kontaktowe]] MT-1 lub MT-1P
[[Trał elektromagnetyczny|trał magnetyczny]] TEM-52
2 [[Trał akustyczny|trały akustyczne]] BAT-2
[[radiostacja]] R-609
 |wyposażenie lotnicze   =
 |załoga                 = 65
 |commons                =
}}
'''T-68''' – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]], a następnie [[Egipt|egipski]] [[trałowiec]] z okresu [[Zimna wojna|zimnej wojny]], jeden z ośmiu pozyskanych przez Egipt trałowców [[Trałowce projektu 254|proj. ''254'']]. Okręt został [[Wodowanie|zwodowany]] 31 lipca 1952 roku w stoczni numer 532 w [[Kercz]]u, a do służby w [[Marynarka Wojenna Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich|Marynarce Wojennej ZSRR]] przyjęto go 31 grudnia tego roku. W 1968 roku jednostka została pozyskana przez Egipt i weszła w skład [[Egipska Marynarka Wojenna|Marynarki Wojennej]] 1 stycznia tego roku. Okręt po rocznej służbie w egipskiej flocie powrócił do ZSRR, gdzie pływał pod oznaczeniem MT-68 do 1978 roku.

== Projekt i budowa ==
Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców {{link-interwiki|Trałowce typu Fugas|tekst=projektu 58|Q=Q19907770}} i projektu 263{{r|MSiO9-27}}{{#tag:ref|Podany przez R. Rochowicza numer projektu 263 nie występuje nigdzie na liście projektów okrętów zaprojektowanych w ZSRR.|group=uwaga}}. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku{{r|MSiO9-27}}{{r|MiO7-33}}. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min{{r|MSiO9-27}}. Dodatkowym wymaganiem była zdolność do wykrywania i niszczenia [[Okręt podwodny|okrętów podwodnych]]{{r|MiO7-33}}. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną jednostek [[Trałowce projektu 254|proj. ''254'']], budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach ''254, 254K, 254M i 254A''{{r|MSiO9-27}}.

T-68 zbudowany został w stoczni numer 532 w Kerczu (numer stoczniowy 120){{r|nav}}{{r|RSinfo}}. [[Stępka|Stępkę]] okrętu położono 16 lutego, został [[Wodowanie|zwodowany]] 31 lipca, a do służby w [[Marynarka Wojenna Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich|Marynarce Wojennej ZSRR]] wszedł 31 grudnia 1952 roku{{r|nav}}{{r|RSinfo}}.

== Dane taktyczno-techniczne ==
Okręt był dużym, pełnomorskim trałowcem{{r|nav}}. [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] wynosiła 58 [[metr]]ów (54 metry na [[Wodnica (okrętownictwo)|konstrukcyjnej linii wodnej]]), [[Szerokość całkowita|szerokość]] 8,5 metra i [[zanurzenie]] 2,3 metra{{r|MSiO9-30}}. Wykonany ze [[stal]]i, całkowicie [[Połączenie spawane|spawany]] [[Kadłub statku wodnego|kadłub]] jednostki podzielony był na jedenaście [[Przedział wodoszczelny|przedziałów wodoszczelnych]] (od [[Dziób jednostki pływającej|dziobu]]): I – [[Skrajnik dziobowy|forpik]] i magazyn, II – komora łańcuchowa i magazyn żywności, III – pomieszczenia mieszkalne i służbowe oraz magazyny, IV – zbiorniki i pomieszczenia załogi, V – komora amunicyjna, VI – mechanizmy pomocnicze, VII – maszynownia, VIII – magazyny i komora amunicyjna, IX – [[Okrętowy wał napędowy|wały napędowe]] i pomieszczenia załogi, X – magazyn trałowy i XI – [[maszyna sterowa]] i magazyny: chemiczny i mundurowy{{r|MiO7-37}}. W przebiegającym niemal na całej długości kadłuba [[Dno podwójne|dnie podwójnym]] mieściły się [[Zbiornik paliwa|zbiorniki paliwa]], wody i [[Zęza|zęzy]]{{r|MiO7-37}}. Pod podwyższonym pokładem dziobowym znajdowały się kolejno: magazyn farb, urządzenie [[Kotwica|kotwiczne]], jadalnia oficerska, kabiny oficerów i pomieszczenia podoficerskie{{r|MiO7-37}}. W dalszej części [[Nadbudówka|nadbudówki]] znajdowały się pomieszczenia mechanizmów radiotechnicznych, [[kambuz]], przewody kominowe, pomocniczy [[Agregat prądotwórczy|generator prądotwórczy]] oraz bęben kabloliny [[Trał elektromagnetyczny|trału elektromagnetycznego]]{{r|MiO7-37}}. Dwuipółkondygnacyjna nadbudówka dziobowa mieściła pomieszczenie dowódcy, kabinę szyfrów, kabiny radio, pomieszczenie operatorskie urządzeń radiotechnicznych, [[Mostek kapitański|sterówkę]], kabinę nawigacyjną ze stanowiskiem operatora [[sonar]]u oraz, na szczycie, zadaszone stanowisko dowodzenia i wysoki, trójpodporowy maszt z antenami [[radar]]ów i [[reflektor]]em{{r|MiO7-38}}. [[Wyporność]] standardowa wynosiła 500 [[Tona|ton]], a pełna 569 ton{{r|nav}}{{r|RSinfo}}. Okręt napędzany był przez dwa nawrotne, [[Turbosprężarka|turbodoładowane]] [[Silnik czterosuwowy|czterosuwowe]] [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] 9D o łącznej mocy 2200 [[Koń mechaniczny|KM]], poruszające poprzez [[Okrętowy wał napędowy|wały napędowe]] dwiema [[Śruba napędowa|śrubami]] o stałym skoku{{r|MiO7-39}}{{r|con1995-421}}{{#tag:ref|Według R. Rochowicza łączna moc siłowni wynosiła 2000 KM{{r|MSiO9-30}}.|group=uwaga}}. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 14 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzłów]] (maks. 8,3 węzła podczas trałowania){{r|con1995-421}}. Zasięg wynosił 2200 [[Mila morska|Mm]] przy prędkości 14 węzłów, 3200 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 7 węzłów{{r|MiO7-39}}. Energię elektryczną wytwarzały dwa [[Agregat prądotwórczy|generatory]] o mocy 100 KM i jeden o mocy 34 KM{{r|RSinfo}}. [[Autonomiczność okrętu]] wynosiła 7 [[Doba|dób]]{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-39}}.
[[Plik:2-barrel Sea Canon.jpg|thumb|left|Zestaw artyleryjski W-11M kal. 37 mm.]]
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa podwójne zestawy [[Armata przeciwlotnicza|działek przeciwlotniczych]] W-11M [[Kaliber broni|kal.]] 37 mm L/70, umieszczone na pokładzie dziobowym i łodziowym, z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-37}}. [[Donośność broni|Donośność]] praktyczna wynosiła 7000 metrów (pozioma), a pułap zwalczania samolotów wynosił około 4000 metrów{{r|MiO7-37}}. Na okręcie umieszczono też cztery podwójne stanowiska wielkokalibrowych karabinów maszynowych [[Karabin maszynowy DSzK|DSzK]] 2M-1 kal. 12,7 mm L/79 (dwa na nadbudówce dziobowej i dwa na pokładzie łodziowym, po obu stronach komina), z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-37}}. Broń [[Zwalczanie okrętów podwodnych|ZOP]] stanowiły dwa [[Miotacz bomb głębinowych|miotacze]] BMB-1 z zapasem 10 [[Bomba głębinowa|bomb głębinowych]] B-1{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-37}}. Ponadto okręt posiadał dwa tory minowe, na których mógł przenosić 10 [[Mina morska|min]] typu KB-3 lub 16 [[Mina kontaktowa wz. 08|wz. 08/39]]{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-39}}. Wyposażenie uzupełniały [[Trał morski|trały]]: dwa kontaktowe MT-1 lub MT-1P, jeden trał elektromagnetyczny TEM-52 i dwa [[Trał akustyczny|akustyczne]] BAT-2{{r|nav}}. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało [[Identyfikacja swój-obcy|system rozpoznawczy „swój-obcy”]] typu Fakieł, [[Radiostacja|radiostację]] [[Fale metrowe|UKF]] R-609, nadajnik [[Fale krótkie|KF]] R-644, odbiornik KF R-671, odbiornik pełnozakresowy R-675, sonar Tamir-10, radar obserwacji ogólnej Rif i system radionawigacji Rym-K, składający się ze stacji odbiorczej Nr 4 i urządzenia Koordinator{{r|nav}}{{r|RSinfo}}. Jednostka wyposażona była też w wyrzutnie dla 8 [[Świeca dymna|świec dymnych]] MDSz, windę kablową o uciągu 800 [[Kilogram-siła|kG]], dwa żurawiki trałowe o udźwigu 3 tony każdy, 10-wiosłową [[Łódź ratunkowa|łódź okrętową]] i [[Tratwa|tratwy]] ratunkowe{{r|MSiO9-30}}{{r|MiO7-37}}.

Załoga okrętu składała się z 65 oficerów, podoficerów i marynarzy{{r|nav}}.

== Służba ==
T-68 (19 maja 1966 roku nazwę zmieniono na MT-68) służył we [[Flota Czarnomorska|Flocie Czarnomorskiej]] do 1967 roku, kiedy został pozyskany przez Egipt{{r|nav}}{{r|RSinfo}}. Trałowiec przyjęto w skład [[Egipska Marynarka Wojenna|Egipskiej Marynarki Wojennej]] 1 stycznia 1968 roku{{r|nav}}{{r|RSinfo}}. Okręt został zwrócony ZSRR po rocznym okresie służby, 31 grudnia 1968 roku{{r|RSinfo}}. Trałowiec powrócił do oznaczenia MT-68 i służył we Flocie Czarnomorskiej do 1978 roku, kiedy przekazano go Flotylli Młodych Marynarzy w [[Dniepr (miasto)|Dniepropietrowsku]]{{r|RSinfo}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="MSiO9-27">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | strony = 27}}</ref>
<ref name="MSiO9-30">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | strony = 30}}</ref>
<ref name="MiO7-33">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 33}}</ref>
<ref name="MiO7-37">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 37}}</ref>
<ref name="MiO7-38">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 38}}</ref>
<ref name="MiO7-39">{{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | strony = 39}}</ref>
<ref name="con1995-421">{{cytuj książkę | nazwisko = Gardiner | imię = Robert | nazwisko2 = Chumbley | imię2 = Stephen | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 | miejsce = Annapolis | rok = 1996 | strony = 421}}</ref>
<ref name="nav">{{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/egypt/eg_ms_bahaira.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | tytuł = BAHAIRA seagoing minesweepers (1954-1955/1956-1970) | język = en | data dostępu = 2017-12-02}}</ref>
<ref name="RSinfo">{{Cytuj stronę | url = http://russianships.info/eng/warships/project_254.htm | autor = Roman Volkov | autor2 = Andrew Brichevsky | opublikowany = RussianShips.info | tytuł = Seagoing minesweepers, border guard patrol ships – Project 254 | język = en | data dostępu = 2017-12-02}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Gardiner | imię = Robert | nazwisko2 = Chumbley | imię2 = Stephen | tytuł = Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995 | wydawca = Naval Institute Press | miejsce = Annapolis | rok = 1996 | isbn = 1557501327 | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.navypedia.org/ships/egypt/eg_ms_bahaira.htm | autor = Ivan Gogin | opublikowany = Navypedia | tytuł = BAHAIRA seagoing minesweepers (1954-1955/1956-1970) | język = en | data dostępu = 2017-12-02}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Trałowce projektu 254 | czasopismo = Morza, Statki i Okręty | wydawca = Magnum-X, Warszawa | oznaczenie = Nr 2/1998 (9) | issn = 1426-529X}}
* {{cytuj pismo | nazwisko = Rochowicz | imię = Robert | tytuł = Uniwersalne oracze morza. Trałowce bazowe projektu 254 | czasopismo = Morza i Okręty | wydawca = ZBiAM, Warszawa | oznaczenie = Nr 2/2016 (7) | issn = 2450-2499}}
* {{Cytuj stronę | url = http://russianships.info/eng/warships/project_254.htm | autor = Roman Volkov | autor2 = Andrew Brichevsky | opublikowany = RussianShips.info | tytuł = Seagoing minesweepers, border guard patrol ships – Project 254 | język = en | data dostępu = 2017-12-02}}

[[Kategoria:Egipskie trałowce]]
[[Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Zaliw]]
[[Kategoria:Trałowce projektu 254]]

title: T-68

Klasa: trałowiec

Projekt: B 4

Oznaczenie NATO: T-43 class

Stocznia: Nr 532, Kercz

Położenie stępki: 16 lutego 1952

Wejście do służby:
31 grudnia 1952
1 stycznia 1968
1969

Wyporność: standardowa: 500 ton · pełna: 569 t

Długość: 58 metrów całkowita · 54 m na KLW

Prędkość: 14 węzłów

Zasięg: 3200 Mm przy prędkości 10 węzłów