text:
# Pasieka (rejon ignaliński)
Pasieka – dawna wieś. Tereny, na których była położona, leżą obecnie na Litwie, w okręgu uciańskim, w rejonie ignalińskim, w gminie Przyjaźń.

## Historia
W czasach zaborów wieś w gminie Daugieliszki, w powiecie święciańskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczyła 44 mieszkańców, 44 dziesięciny.
W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim, w gminie Daugieliszki.
W 1931 w 5 domach zamieszkiwało 30 osób.
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Daugieliszkach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Święcianach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Daugieliszkach.

title: Pasieka (rejon ignaliński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pasieka
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = okręg uciański
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon ignaliński|ignaliński]]
 |3. jednostka administracyjna = Przyjaźń
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Litwa # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°22'47"N 26°16'19"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pasieka''' – dawna wieś. Tereny, na których była położona, leżą obecnie na [[Litwa|Litwie]], w [[Okręg uciański|okręgu uciańskim]], w [[Rejon ignaliński|rejonie ignalińskim]], w gminie Przyjaźń.

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] wieś w gminie Daugieliszki, w powiecie święciańskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]. W 1905 roku liczyła 44 mieszkańców, 44 dziesięciny<ref>Гошкевич И. И. ''Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 276''</ref>.

W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]], w [[Powiat święciański|powiecie święciańskim]], w [[Daugieliszki (gmina)|gminie Daugieliszki]].

W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 5 domach zamieszkiwało 30 osób<ref name=":123">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 42}}</ref>.

Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Daugieliszkach. Podlegała pod Sąd Grodzki w [[Święciany|Święcianach]] i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Daugieliszkach<ref name=":12">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1274}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Daugieliszki (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Miejscowości powiatu święciańskiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie ignalińskim]]

title: Pasieka

Państwo: Litwa

Okręg: uciański

Rejon: ignaliński

Gmina: Przyjaźń


text:
# Gieorgij Władimow
Gieorgij Nikołajewicz Władimow ros. Георгий Николаевич Владимов, właśc. Wołosiewicz ros. Волосевич (ur. 19 lutego 1931 w Charkowie, zm. 19 października 2003 we Frankfurcie) – pisarz rosyjski (prozaik) i dysydent.

## Życiorys
Pochodził z rodziny nauczycielskiej. Jego ojciec zaginął bez wieści w czasie wojny. Matka została z nieznanych przyczyn aresztowana w 1952. W 1953 ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Leningradzkiego. Z powodu nieznanych losów ojca (którego podejrzewano o przejście na stronę niemiecką) i aresztowania matki, długo nie mógł znaleźć stałego zajęcia. W 1954–1959 zajmował się krytyką literacką; początkowo w małych pisemkach, od 1956 jako szef działu prozy w czasopiśmie Nowyj Mir. Zadebiutował w 1961, a tematem początkowego okresu jego twórczości był chętnie eksploatowany w literaturze ros. tamtych lat motyw człowieka w procesie pracy. Władimow ukazywał go jednak w sposób nieszablonowy, podważając niejako tradycyjną formułę powieści produkcyjnej. W tym okresie duże uznanie przyniosła mu powieść Katastrofa (1961), ale już w 1969 naraził się cenzurze powieścią Trzy minuty ciszy (wydaną po poważnym „okrojeniu”). W 1962–1963 napisał swoją najgłośniejszą książkę Wierny Rusłan, która została zatrzymana przez cenzurę i w ZSRR ukazała się dopiero w 1989 (po raz pierwszy wyszła w Niemczech Zachodnich w 1975).
Na połowę lat 60. datuje się też początek jego dysydenckiej działalności. W 1967 skierował do IV zjazdu pisarzy ZSRR oficjalny list, w którym domagał się m.in. poważnej dyskusji nad wypowiedziami Sołżenicyna w sprawie cenzury. W 1978 publicznie wystąpił w obronie oskarżonych o szpiegostwo: Jurija Orłowa, Aleksandra Ginsburga i Anatolija Szczarańskiego. Wreszcie zrzekł się członkostwa w Związku Pisarzy Radzieckich i objął funkcję przewodniczącego moskiewskiej sekcji Amnesty International. W 1983 został zmuszony do emigracji i wyjechał do Niemiec Zachodnich. 1984–1986 redaktor naczelny emigracyjnego pisma Grani. Jego ostatnią powieścią, była wojenna – Generał i jego armia (1994), którą uważał za dzieło swojego życia. Książka ta została uhonorowana w 1995 rosyjską Nagrodą Bookera (Booker-Open Russia Literary Prize). W 2000 przywrócono mu obywatelstwo rosyjskie. Został pochowany na cmentarzu w Pieriediełkino k. Moskwy.

## Twórczość
- Katastrofa (Bolszaja ruda, 1961)
- Trzy minuty ciszy (Tri minuty mołczanija, 1969)
- Wierny Rusłan (Wiernyj Rusłan, 1975)
- Niech się pan nie przejmuje, maestro (Nie obraszczajtie wnimanija maestro, 1982)
- Generał i jego armia (Gienierał i jego armija, 1994).

wikiname: plwiki

title: Gieorgij Władimow

in_language: pl

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Gieorgij Władimow
 |imię i nazwisko org   = {{k|ru|Георгий Николаевич Владимов}}
 |pseudonim             =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko = Gieorgij Nikołajewicz Władimow
 |data urodzenia        = [[19 lutego]] [[1931]]
 |miejsce urodzenia     = [[Charków]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |data śmierci          = [[19 października]] [[2003]]
 |miejsce śmierci       = [[Frankfurt nad Menem]], [[Niemcy]]
 |narodowość            = [[Rosjanie|rosyjska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 = [[proza]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
* ''[[Wierny Rusłan]]''
* ''[[Generał i jego armia]]''
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Gieorgij Nikołajewicz Władimow''' [[język rosyjski|ros.]] Георгий Николаевич Владимов, właśc. Wołosiewicz ros. Волосевич (ur. [[19 lutego]] [[1931]] w [[Charków|Charkowie]], zm. [[19 października]] [[2003]] we [[Frankfurt nad Menem|Frankfurcie]]) – pisarz rosyjski [[proza|(prozaik)]] i [[dysydent (polityka)|dysydent]].

== Życiorys ==
Pochodził z rodziny nauczycielskiej. Jego ojciec zaginął bez wieści w czasie wojny. Matka została z nieznanych przyczyn aresztowana w 1952. W 1953 ukończył studia na wydziale prawa [[Petersburski Uniwersytet Państwowy|Uniwersytetu Leningradzkiego]]. Z powodu nieznanych losów ojca (którego podejrzewano o przejście na stronę niemiecką) i aresztowania matki, długo nie mógł znaleźć stałego zajęcia. W 1954–1959 zajmował się krytyką literacką; początkowo w małych pisemkach, od 1956 jako szef działu prozy w czasopiśmie ''Nowyj Mir''. Zadebiutował w 1961, a tematem początkowego okresu jego twórczości był chętnie eksploatowany w [[Literatura rosyjska|literaturze ros.]] tamtych lat motyw człowieka w procesie pracy. Władimow ukazywał go jednak w sposób nieszablonowy, podważając niejako tradycyjną formułę [[produkcyjniak|powieści produkcyjnej]]. W tym okresie duże uznanie przyniosła mu powieść ''Katastrofa'' (1961), ale już w 1969 naraził się [[cenzura|cenzurze]] powieścią ''Trzy minuty ciszy'' (wydaną po poważnym „okrojeniu”). W 1962–1963 napisał swoją najgłośniejszą książkę ''Wierny Rusłan'', która została zatrzymana przez cenzurę i w ZSRR ukazała się dopiero w 1989 (po raz pierwszy wyszła w [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|Niemczech Zachodnich]] w 1975).

Na połowę lat 60. datuje się też początek jego dysydenckiej działalności. W 1967 skierował do IV zjazdu pisarzy [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] oficjalny list, w którym domagał się m.in. poważnej dyskusji nad wypowiedziami [[Aleksandr Sołżenicyn|Sołżenicyna]] w sprawie cenzury. W 1978 publicznie wystąpił w obronie oskarżonych o szpiegostwo: Jurija Orłowa, Aleksandra Ginsburga i [[Natan Szaranski|Anatolija Szczarańskiego]]. Wreszcie zrzekł się członkostwa w Związku Pisarzy Radzieckich i objął funkcję przewodniczącego moskiewskiej sekcji [[Amnesty International]]. W 1983 został zmuszony do emigracji i wyjechał do Niemiec Zachodnich. 1984–1986 redaktor naczelny emigracyjnego pisma ''Grani''. Jego ostatnią powieścią, była wojenna – ''Generał i jego armia'' (1994), którą uważał za dzieło swojego życia<ref>{{cytuj stronę| url = http://ksiazki.wp.pl/wiadomosci/id,27997,wiadomosc.html |tytuł = Zmarł Gieorgij Władimow| autor =|opublikowany = 2003-10-21| praca = Wirtualna Polska. Książki| data = |język = pl | data dostępu = 2010-01-31}}</ref>. Książka ta została uhonorowana w 1995 [[Rosyjska Nagroda Bookera|rosyjską Nagrodą Bookera]] (''Booker-Open Russia Literary Prize''). W 2000 przywrócono mu obywatelstwo rosyjskie. Został pochowany na cmentarzu w [[Pieriediełkino]] k. Moskwy.

== Twórczość ==
* ''Katastrofa'' (''Bolszaja ruda'', 1961)
* ''Trzy minuty ciszy'' (''Tri minuty mołczanija'', 1969)
* ''[[Wierny Rusłan]]'' (''Wiernyj Rusłan'', 1975)
* ''Niech się pan nie przejmuje, maestro'' (''Nie obraszczajtie wnimanija maestro'', 1982)
* ''[[Generał i jego armia]]'' (''Gienierał i jego armija'', 1994).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|tytuł = Słownik pisarzy rosyjskich |data = 1994 |isbn = 83-214-0961-X |inni = Florian Nieuważny (red.) |miejsce = Warszawa |wydawca = Wiedza Powszechna |oclc = 69315807 }}
* [[René Śliwowski]], ''O autorze Generała i jego armii'' [w] Gieorgij Władimow, ''Generał i jego armia'', Kraków 1999 {{ISBN|83-86225-77-7}}.

== Linki zewnętrzne ==
* ([[język rosyjski|ros.]]) [http://www.krugosvet.ru/enc/kultura_i_obrazovanie/literatura/VLADIMOV_GEORGI_NIKOLAEVICH.html Gieorgij Władimow w internetowej encyklopedii ''Krugoswiet'']
* ([[język angielski|ang.]]) [http://www.britannica.com/EBchecked/topic/915091/Georgy-Vladimov Gieorgij Władimow w Encyklopedii Britannica]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Władimow, Gieorgij}}
[[Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Charkowem]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Petersburgiem]]
[[Kategoria:Radzieccy dysydenci]]
[[Kategoria:Rosyjscy pisarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 2003]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Pieriediełkińskim w Moskwie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Charkowie]]

title: Gieorgij WładimowГеоргий Николаевич Владимов

Imię i nazwisko: Gieorgij Nikołajewicz Władimow

Data i miejsce urodzenia: 19 lutego 1931 · Charków, ZSRR

Data i miejsce śmierci: 19 października 2003 · Frankfurt nad Menem, Niemcy

Narodowość: rosyjska

Dziedzina sztuki: literatura

Epoka: proza


text:
# The Comet and Other Verses
The Comet and Other Verses – tomik wierszy amerykańskiego polityka i poety Irvinga Sidneya Dixa, opublikowany w 1910. Był on pierwszym z czterech zbiorków lirycznych tego autora. Zawiera dwadzieścia wierszy The Comet, Washington, The Storm, Jim, the Newsboy, March Wind Blow, The Rime of the Raftmen, A Child's Elegy, Dreaming of the Delaware, Norma, Plant a Tree, Maid of Shehawken, To the Delaware, Starlight Lake, An Inquiry, Twin Lake, The Man Who Swears, The Glen, Hope, Lines to Liars i Fooling.

title: The Comet and Other Verses

wikitext:
'''The Comet and Other Verses''' – tomik wierszy amerykańskiego polityka i poety [[Irving Sidney Dix|Irvinga Sidneya Dixa]], opublikowany w 1910<ref name="legis.state.pa.us">{{Cytuj stronę | url = http://www.legis.state.pa.us/cfdocs/legis/BiosHistory/MemBio.cfm?ID=1774&body=H | tytuł = Irving Sidney Dix | opublikowany = legis.state.pa.us | język = en | data dostępu = 2017-05-03}}</ref>. Był on pierwszym z czterech zbiorków lirycznych tego autora. Zawiera dwadzieścia wierszy ''The Comet'', ''Washington'', ''The Storm'', ''Jim, the Newsboy'', ''March Wind Blow'', ''The Rime of the Raftmen'', ''A Child's Elegy'', ''Dreaming of the Delaware'', ''Norma'', ''Plant a Tree'', ''Maid of Shehawken'', ''To the Delaware'', ''Starlight Lake'', ''An Inquiry'', ''Twin Lake'', ''The Man Who Swears'', ''The Glen'', ''Hope'', ''Lines to Liars'' i ''Fooling''.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.gutenberg.org/files/42265/42265-h/42265-h.htm | tytuł = The Comet and Other Verses | autor = Irving Sidney Dix | data = 1910 | opublikowany = gutenberg.org | język = en | data dostępu = 2017-05-03}}
[[Kategoria:Amerykańskie utwory poetyckie]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1910]]


text:
# Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”
Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze” (PGZT „Pogranicze”) – związek powiatowo-gminny w województwie opolskim założony z inicjatywy samorządu miasta Prudnik w celu współpracy powiatów i gmin w zakresie lokalnego transportu zbiorowego.
Według stanu na rok 2025 PGZT „Pogranicze” organizował komunikację na terenie dwóch członkowskich powiatów: prudnickiego i głubczyckiego, siedmiu członkowskich gmin: Prudnik, Głogówek, Biała, Lubrza, Głubczyce, Kietrz, Branice, oraz gmin nie będących członkami związku, np. Głuchołazy, Strzeleczki, Korfantów.

## Historia
W latach 1953–1960 w Prudniku funkcjonowała stacja terenowa PKS-u okręgu katowickiego. W 1960 utworzono placówkę terenową PKS-u Nysa. Następnie, od 1980 do 1990 działał oddział PKS w ramach dyrekcji w Opolu. W 1990 zlikwidowano dyrekcję okręgową i utworzono PPKS Prudnik. W 2004 prudnicki PKS został sprywatyzowany z udziałem Connex Polska. W 2008, w wyniku połączenia spółek PKS Connex Prudnik i PKS Connex Kędzierzyn-Koźle, utworzona została spółka Veolia Transport Opolszczyzna, w 2013 przejęta przez Arriva Bus Transport Polska.
Pomysłodawcą założenia związku powiatowo-gminnego organizującego autobusową komunikację publiczną był burmistrz Prudnika Grzegorz Zawiślak. Powstał on z uwagi na wycofanie się z Prudnika przewoźnika Arriva Bus Transport Polska w 2019.
28 sierpnia 2020 uchwałę w sprawie utworzenia stowarzyszenia, wówczas pod nazwą Związek Powiatowo-Gminny „Pogranicze Głubczycko-Prudnickie”, przyjęła Rada Powiatu w Prudniku. Podobne uchwały przyjęły również rady gmin: Głogówek (31 sierpnia 2020), Branice (21 września 2020), Kietrz (24 września 2020), Lubrza (29 września 2020), Prudnik (30 września 2020), Głubczyce oraz rada powiatu głubczyckiego. W marcu 2021 przyjęto uchwały (m.in. przez Radę Miejską w Prudniku) zmieniające nazwę związku na Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”.
Związek uzyskał osobowość prawną 19 listopada 2021. Obsługę linii komunikacyjnych PGZT „Pogranicze” zapewniła spółka PKS Głubczyce. Podczas pierwszego zgromadzenia związku 1 grudnia 2021 w Głogówku wybrano jego zarząd. Przewodniczącym zarządu związku został wicestarosta powiatu prudnickiego Janusz Siano.
W związku z inwazją Rosji na Ukrainę, zgromadzenie związku zwolniło obywateli Ukrainy z opłat za przejazd autobusami w marcu i kwietniu 2022. W lipcu 2022 liczba linii komunikacyjnych obsługiwanych przez PGZT „Pogranicze” wyniosła około 70.
W oddanym do użytku 1 marca 2023 nowym centrum przesiadkowym w Prudniku znalazły się pomieszczenia biurowe przeznaczone na siedzibę PGZT „Pogranicze”. W styczniu 2025 członkiem związku została gmina Biała. W tym samym czasie PGZT „Pogranicze” przejęło prowadzenie komunikacji miejskiej w Prudniku.

## Statutowe zadania
Do zadań określonych w statucie Powiatowo-Gminnego Związku Transportu „Pogranicze” należą:
- planowanie rozwoju transportu,
- organizowanie publicznego transportu zbiorowego,
- zarządzenie publicznym transportem zbiorowym,
- zapewnienie funkcjonowania pasażerskiej komunikacji w zakresie dowozu uczniów do szkół i przedszkoli.

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”
 |nazwa oryginalna  = PGZT „Pogranicze”
 |grafika           = Prudnik, 2024.03.11 01.jpg
 |opis grafiki      = Autobus PGZT „Pogranicze” na [[Dworzec autobusowy w Prudniku|dworcu autobusowym]] w [[Prudnik]]u (2024)
 |państwo           = PL-OP
 |siedziba          = [[Głubczyce]]
 |adres             = ul. Kołłątaja 5,
48-100 Głubczyce
 |data założenia    = 19 listopada 2021
 |data likwidacji   =
 |forma prawna      = [[związek jednostek samorządu terytorialnego]]
 |prezes            = Janusz Siano
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        = Powiaty: [[Powiat prudnicki|prudnicki]], [[Powiat głubczycki|głubczycki]]
Gminy: [[Prudnik (gmina)|Prudnik]], [[Głogówek (gmina)|Głogówek]], [[Biała (gmina w województwie opolskim)|Biała]], [[Lubrza (gmina w województwie opolskim)|Lubrza]], [[Głubczyce (gmina)|Głubczyce]], [[Kietrz (gmina)|Kietrz]], [[Branice (gmina)|Branice]]
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |kod mapy          = Głubczyce
 |opis miejsca      = PGZT „Pogranicze”
 |współrzędne       = 50°11'35"N 17°50'05"E
 |commons           = Category:Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze” Prudnik
 |wikinews          =
 |www               = https://bip.zpgpogranicze.pl/
}}
'''Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”''' ('''PGZT „Pogranicze”''') – [[Związek jednostek samorządu terytorialnego|związek powiatowo-gminny]] w [[Województwo opolskie|województwie opolskim]] założony z inicjatywy samorządu miasta [[Prudnik]] w celu współpracy powiatów i gmin w zakresie lokalnego transportu zbiorowego.

Według stanu na rok 2025 PGZT „Pogranicze” organizował komunikację na terenie dwóch członkowskich powiatów: [[Powiat prudnicki|prudnickiego]] i [[Powiat głubczycki|głubczyckiego]], siedmiu członkowskich gmin: [[Prudnik (gmina)|Prudnik]], [[Głogówek (gmina)|Głogówek]], [[Biała (gmina w województwie opolskim)|Biała]], [[Lubrza (gmina w województwie opolskim)|Lubrza]], [[Głubczyce (gmina)|Głubczyce]], [[Kietrz (gmina)|Kietrz]], [[Branice (gmina)|Branice]], oraz gmin nie będących członkami związku, np. [[Głuchołazy (gmina)|Głuchołazy]], [[Strzeleczki (gmina)|Strzeleczki]], [[Korfantów (gmina)|Korfantów]].

== Historia ==
W latach 1953–1960 w Prudniku funkcjonowała stacja terenowa [[Państwowa Komunikacja Samochodowa|PKS-u]] okręgu katowickiego. W 1960 utworzono placówkę terenową PKS-u Nysa. Następnie, od 1980 do 1990 działał oddział PKS w ramach dyrekcji w Opolu. W 1990 zlikwidowano dyrekcję okręgową i utworzono PPKS Prudnik. W 2004 [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Prudniku|prudnicki PKS]] został sprywatyzowany z udziałem Connex Polska<ref>{{Cytuj |autor = Damian Wicher |tytuł = Nowy PKS |czasopismo = Tygodnik Prudnicki |data = 2004-12-08 |issn = 1231-904X |wolumin = 49 |numer = 732 |miejsce = Prudnik |wydawca = Spółka Wydawnicza „Aneks” |s = 5 |odpowiedzialność = Andrzej Dereń – redaktor naczelny |url = https://sbc.org.pl/dlibra/publication/330941/edition/312788}}</ref>. W 2008, w wyniku połączenia spółek PKS Connex Prudnik i PKS Connex Kędzierzyn-Koźle, utworzona została spółka [[Veolia Transport Opolszczyzna]]<ref>{{Cytuj |autor = Zbigniew Taylor, Ariel Ciechański |tytuł = Deregulacja i przekształcenia przedsiębiorstw transportu lądowego w Polsce na tle polityki spójności UE: Deregulation and transformation among Poland’s surface-transport companies against the background of the EU cohesion policy |data = 2017-12-29 |data dostępu = 2023-04-27 |isbn = 978-83-61590-74-3 |wydawca = IGiPZ PAN |s = 126 |url = https://books.google.pl/books?id=jC9NDwAAQBAJ&printsec=frontcover&hl=pl#v=onepage&q&f=false |język = pl}}</ref>, w 2013 przejęta przez [[ReloBus Transport Polska|Arriva Bus Transport Polska]]<ref>{{cytuj stronę |url = https://transinfo.pl/infobus/arriva-przejmuje-veolia-transport-polska/ |tytuł = Arriva przejmuje Veolia Transport Polska |data = 2013-06-06 |opublikowany = infobus.pl |data dostępu = 2023-04-27}}</ref>.

Pomysłodawcą założenia związku powiatowo-gminnego organizującego autobusową komunikację publiczną był burmistrz Prudnika [[Grzegorz Zawiślak]]. Powstał on z uwagi na wycofanie się z Prudnika przewoźnika Arriva Bus Transport Polska w 2019<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Dereń |tytuł = Polska to także Prudnik |data = 2023-04-22 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Teraz Prudnik! |url = https://terazprudnik.pl/2023/04/wideo-polska-to-takze-prudnik/}}</ref>.
[[Plik:Głogówek, dworzec autobusowy (cropped).jpg|mały|lewo|Autobusy PGZT „Pogranicze” na dworcu w [[Głogówek|Głogówku]] (2023)]]
28 sierpnia 2020 uchwałę w sprawie utworzenia stowarzyszenia, wówczas pod nazwą Związek Powiatowo-Gminny „Pogranicze Głubczycko-Prudnickie”, przyjęła [[Rada Powiatu Prudnickiego|Rada Powiatu w Prudniku]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Uchwała Nr XXX/254/2020 Rady Powiatu w Prudniku z dnia 28-08-2020 w sprawie utworzenia Związku Powiatowo- Gminnego „Pogranicze Głubczycko–Prudnickie” |data = 2020-09-01 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.powiatprudnicki.pl |url = https://bip.powiatprudnicki.pl/2776/uchwala-nr-xxx2542020-rady-powiatu-w-prudniku-z-dnia-28-08-2020-w-sprawie-utworzenia-zwiazku-powiatowo-gminnego-pogranicze-glubczycko-prudnickie.html}}</ref>. Podobne uchwały przyjęły również rady gmin: Głogówek (31 sierpnia 2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = UCHWAŁA NR XXVIII/273/2020 RADY MIEJSKIEJ W GŁOGÓWKU z dnia 31 sierpnia 2020 r. w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko- Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.glogowek.pl |url = https://bip.glogowek.pl/download/attachment/9447/273-w-sprawie-utworzenia-zwiazku-powiatowo-gminnego-pogranicze-glubczycko-prudnickie.pdf}}</ref>, Branice (21 września 2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = UCHWAŁA NR XXIV/240/20 RADY GMINY BRANICE z dnia 21 września 2020 r. w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko-Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.branice.pl |url = https://bip.branice.pl/download/attachment/10978/u_2020-09-21_xxiv-240-20.pdf}}</ref>, Kietrz (24 września 2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = Uchwała Nr XXIII/278/2020 Rady Miejskiej w Kietrzu z dnia 24-09-2020 w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko – Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.kietrz.pl |url = https://bip.kietrz.pl/490/uchwala-nr-xxiii2782020-rady-miejskiej-w-kietrzu-z-dnia-24-09-2020-w-sprawie-utworzenia-zwiazku-powiatowo-gminnego-pogranicze-glubczycko-prudnickie.html}}</ref>, Lubrza (29 września 2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = Uchwała Nr XXII/173/2020 z dnia 29 września 2020 r. w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko – Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.lubrza.opole.pl |url = https://bip.lubrza.opole.pl/download/attachment/14306/uchwala-nr-xxii1732020-z-dnia-29-wrzesnia-2020r.pdf}}</ref>, Prudnik (30 września 2020)<ref>{{Cytuj |tytuł = Uchwała Nr XXXI/536/2020 Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 września 2020 r. w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko-Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = archiwumbip.prudnik.pl |url = https://archiwumbip.prudnik.pl/bip-prudnik.skycms.com.pl/download/attachment/53176/536-uchwala-rady-miejskiej-w-prudniku-nr-xxxi-536-2020-z-dnia-30-wrzesnia-2020-rw-sprawie-utworzenia-zwiazku-powiatowo-gminnego-pogran}}</ref>, Głubczyce oraz rada powiatu głubczyckiego. W marcu 2021 przyjęto uchwały (m.in. przez [[Rada Miejska w Prudniku|Radę Miejską w Prudniku]]) zmieniające nazwę związku na Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”<ref>{{Cytuj |tytuł = UCHWAŁA NR XXXIX/658/2021 RADY MIEJSKIEJ W PRUDNIKU z dnia 31 marca 2021 r. zmieniająca uchwałę w sprawie utworzenia Związku Powiatowo – Gminnego „Pogranicze Głubczycko – Prudnickie” |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = archiwumbip.prudnik.pl |url = https://archiwumbip.prudnik.pl/bip-prudnik.skycms.com.pl/download/attachment/54528/658-uchwala-rady-miejskiej-w-prudniku-nr-xxxix-658-2021-z-dnia-31-marca-2021-r-zmieniajaca-uchwale-w-sprawie-utworzenia-zwiazku-powiat}}</ref>.

Związek uzyskał osobowość prawną 19 listopada 2021<ref>{{Cytuj |autor = Grzegorz Frankowski |tytuł = Transport publiczny w powiecie głubczyckim i prudnickim wchodzi na wyższy poziom. Samorządowcy z południa regionu będą wspólnie organizować komunikację pasażerską |data = 2021-11-26 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Radio Opole |url = https://radio.opole.pl/103,511404,transport-publiczny-w-powiecie-glubczyckim-i-pru}}</ref>. Obsługę [[Linia komunikacyjna|linii komunikacyjnych]] PGZT „Pogranicze” zapewniła spółka PKS Głubczyce<ref>{{Cytuj |autor = Jan Poniatyszyn |tytuł = Informacje z powiatu prudnickiego – Samorządowcy z południa regionu powołują związek celowy, który zajmie się transportem pasażerskim |data = 2020-10-06 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Radio Opole |url = https://radio.opole.pl/457,3&idpi=100&idxi=344175&si=195}}</ref>. Podczas pierwszego zgromadzenia związku 1 grudnia 2021 w [[Głogówek|Głogówku]] wybrano jego zarząd<ref>{{Cytuj |autor = Maciej Dobrzański |tytuł = Podpisali umowę, która ma pomóc w organizacji transportu |data = 2021-12-02 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Prudnik24 |url = https://prudnik24.pl/index.php/2021/12/02/podpisali-umowe-ktora-ma-pomoc-w-organizacji-transportu/}}</ref>. Przewodniczącym zarządu związku został wicestarosta powiatu prudnickiego Janusz Siano<ref>{{Cytuj |autor = Jan Poniatyszyn |tytuł = Samorządowcy podzielili między siebie funkcje w związku celowym, obejmującym przygraniczne powiaty |data = 2021-12-02 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Radio Opole |url = https://radio.opole.pl/100,514219,samorzadowcy-podzielili-miedzy-siebie-funkcje-w-}}</ref>.
[[Plik:Racibórz, dworzec autobusowy, autobus PKS Głubczyce.jpg|mały|lewo|Autobus PGZT „Pogranicze” na dworcu w [[Racibórz|Raciborzu]] (2023)]]
W związku z [[Inwazja Rosji na Ukrainę|inwazją Rosji na Ukrainę]], zgromadzenie związku zwolniło obywateli [[Ukraina|Ukrainy]] z opłat za przejazd autobusami w marcu i kwietniu 2022<ref>{{Cytuj |autor = Damian Wicher-Sienkiewicz |tytuł = Wystarczy okazać dokument, by podróżować za darmo |data = 2022-03-31 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Teraz Prudnik! |url = https://terazprudnik.pl/2022/03/wystarczy-okazac-dokument-by-podrozowac-za-dramo/}}</ref>. W lipcu 2022 liczba linii komunikacyjnych obsługiwanych przez PGZT „Pogranicze” wyniosła około 70<ref>{{Cytuj |tytuł = Nowy numer „Tygodnika Prudnickiego” do kupienia od środy (27 lipca) |data = 2022-07-26 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Teraz Prudnik! |url = https://terazprudnik.pl/2022/07/tygodnikprudnicki-184/}}</ref>.
[[Plik:Prudnik MAN EL293 Lion`s City LE 2023.jpg|mały|Autobus [[Komunikacja miejska w Prudniku|komunikacji miejskiej w Prudniku]]]]
W oddanym do użytku 1 marca 2023 nowym [[Dworzec autobusowy w Prudniku|centrum przesiadkowym w Prudniku]] znalazły się pomieszczenia biurowe przeznaczone na siedzibę PGZT „Pogranicze”<ref>{{Cytuj |tytuł = Dworzec autobusowy w trakcie remontu. W Prudniku trwają zaawansowane prace |data = 2022-08-19 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = opole.tvp.pl |url = https://opole.tvp.pl/61925439/dworzec-autobusowy-w-trakcie-remontu-w-prudniku-trwaja-zaawansowane-prace |język = pl}}</ref>. W styczniu 2025 członkiem związku została gmina [[Biała (gmina w województwie opolskim)|Biała]]<ref>{{Cytuj |autor = Jan Poniatyszyn |tytuł = Biała dołączyła do samorządowego związku transportu „Pogranicze” |data = 2024-12-17 |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = Radio Opole |url = https://radio.opole.pl/100,896488,biala-dolaczyla-do-samorzadowego-zwiazku-transpo}}</ref>. W tym samym czasie PGZT „Pogranicze” przejęło prowadzenie [[Komunikacja miejska w Prudniku|komunikacji miejskiej w Prudniku]]<ref>{{Cytuj |autor = Andrzej Dereń |tytuł = Już nie miejska, ale z dojazdem do Lubrzy i Trzebiny |czasopismo = Tygodnik Prudnicki |data = 2025-01-08 |issn = 1231-904X |wolumin = 2 |numer = 1768 |miejsce = Prudnik |wydawca = Spółka Wydawnicza „Aneks” |s = 6}}</ref>.

== Statutowe zadania ==
Do zadań określonych w statucie Powiatowo-Gminnego Związku Transportu „Pogranicze” należą<ref>{{Cytuj |tytuł = Statut związku |data dostępu = 2025-03-14 |opublikowany = bip.zpgpogranicze.pl |url = https://bip.zpgpogranicze.pl/20/18/statut-zwiazku.html}}</ref>:
* planowanie rozwoju transportu,
* organizowanie publicznego transportu zbiorowego,
* zarządzenie publicznym transportem zbiorowym,
* zapewnienie funkcjonowania pasażerskiej komunikacji w zakresie dowozu uczniów do szkół i przedszkoli.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* ''[https://powiatprudnicki.pl/4729/powiatowo-gminny-zwiazek-transportu-pogranicze.html Powiatowo – Gminny Związek Transportu „POGRANICZE”]'', powiatprudnicki.pl [dostęp 2025-03-14]
* ''[https://bip.zpgpogranicze.pl/ BIP – Powiatowo-Gminny Związek Transportu „POGRANICZE”]'', bip.zpgpogranicze.pl [dostęp 2025-03-14]

[[Kategoria:Organizacje w województwie opolskim]]
[[Kategoria:Publiczny transport zbiorowy w województwie opolskim]]
[[Kategoria:Transport w Białej]]
[[Kategoria:Transport w Prudniku]]
[[Kategoria:Związki jednostek samorządu terytorialnego w Polsce]]
[[Kategoria:Związki komunikacyjne]]

title: Powiatowo-Gminny Związek Transportu „Pogranicze”PGZT „Pogranicze”

Państwo: Polska

Województwo: opolskie

Siedziba: Głubczyce

Adres: ul. Kołłątaja 5, · 48-100 Głubczyce

Data założenia: 19 listopada 2021

Prezes: Janusz Siano

Udziałowcy: Powiaty: prudnicki, głubczycki · Gminy: Prudnik, Głogówek, Biała, Lubrza, Głubczyce, Kietrz, Branice


text:
# II liga polska w piłce nożnej (1990/1991)
II liga 1990/1991 – 43. edycja rozgrywek drugiego poziomu ligowego piłki nożnej mężczyzn w Polsce. Wzięło w nich udział 20 drużyn, grając systemem kołowym. Sezon ligowy rozpoczął się w lipcu 1990, ostatnie mecze rozegrano w czerwcu 1991. Była to ostatnia edycja II ligi przed reformą rozgrywek, po której przywrócono dwie grupy tego poziomu rozgrywkowego.

## Drużyny
| Uczestnicy poprzedniej edycji                                                                                | Uczestnicy poprzedniej edycji | Uczestnicy poprzedniej edycji | Uczestnicy poprzedniej edycji |
| ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ----------------------------- | ----------------------------- | ----------------------------- |
| SSW                                                                                | Stal Stalowa Wola             | 3                             |                               |
| PBT                                                                                | Polonia Bytom                 | 4                             |                               |
| ZAG                                                                                | Zagłębie Wałbrzych            | 5                             |                               |
| GWA                                                                                | Gwardia Warszawa              | 6                             |                               |
| STR                                                                                | Stal Rzeszów                  | 7                             |                               |
| GWB                                                                                | Górnik Wałbrzych              | 8                             |                               |
| STI                                                                                | Stilon Gorzów Wielkopolski    | 9                             |                               |
| ODR                                                                                | Odra Wodzisław Śląski         | 10                            |                               |
| LGD                                                                                | Lechia Gdańsk                 | 11                            |                               |
| SIA                                                                                | Siarka Tarnobrzeg             | 12                            |                               |
| SZO                                                                                | Szombierki Bytom              | 13                            |                               |
| MIE                                                                                | Miedź Legnica                 | 14                            |                               |
| POG                                                                                | Pogoń Szczecin                | 15                            |                               |
| RES                                                                                | Resovia                       | 16                            |                               |
| Spadek z I ligi 1989/1990                                                                                |                               |                               |                               |
| WID                                                                                | Widzew Łódź                   | 15                            |                               |
| JAG                                                                                | Jagiellonia Białystok         | 16                            |                               |
| Awans z III ligi 1989/1990                                                                                |                               |                               |                               |
| grupa południowo-wschodnia                                                                                |                               |                               |                               |
| KOR                                                                                | Korona Kielce                 | 1                             |                               |
| grupa północna                                                                                |                               |                               |                               |
| OST                                                                                | Ostrovia Ostrów Wielkopolski  | 1                             |                               |
| grupa śląska                                                                                |                               |                               |                               |
| RAK                                                                                | Raków Częstochowa             | 1                             |                               |
| grupa wschodnia                                                                                |                               |                               |                               |
| HUT                                                                                | Hutnik Warszawa               | 1                             |                               |
| Oznaczenia: - kolumna pierwsza – skróty nazw drużyn, - kolumna trzecia – miejsce zajęte w poprzednim sezonie. |                               |                               |                               |

## Rozgrywki
Uczestnicy rozegrali po 38 kolejek ligowych (razem 380 spotkań) w dwóch rundach: jesiennej i wiosennej.
Po sezonie dokonano reformy II ligi – zwiększono liczbę uczestników z 20 do 36 i przywrócono podział na dwie grupy. Równocześnie I liga została powiększona z 16 do 18 zespołów. W związku z tym mistrz i wicemistrz II ligi uzyskali awans do I ligi, a drużyny z 3. i 4. miejsca rozegrały dwumecze barażowe o wejście do I ligi z 15. i 16. zespołem najwyższej klasy rozgrywkowej. Do III ligi nie spadła bezpośrednio żadna drużyna; zespoły z miejsc 17–20 rozegrały między sobą mecze barażowe o utrzymanie w lidze, zaś 8 drużyn z III ligi walczyło w barażach o 4 miejsca na drugim poziomie rozgrywkowym.
Ponadto przywrócono obowiązującą do sezonu 1986/1987 punktację – 2 punkty za zwycięstwo, 1 za remis, 0 za porażkę.

### Tabela
| Lp. | Drużyna                          | M  | Z  | R  | P  | Bramki | Bramki | Różn. | Pkt | Uwagi            |
| --- | -------------------------------- | -- | -- | -- | -- | ------ | ------ | ----- | --- | ---------------- |
| 1   | Stal Stalowa Wola (M) (A)        | 38 | 18 | 13 | 7  | 45     | 24     | +21   | 49  | Awans do I ligi  |
| 2   | Widzew Łódź (A)                  | 38 | 17 | 14 | 7  | 57     | 29     | +28   | 48  | Awans do I ligi  |
| 3   | Jagiellonia Białystok            | 38 | 17 | 14 | 7  | 46     | 29     | +17   | 48  | Baraże o I ligę  |
| 4   | Miedź Legnica                    | 38 | 17 | 13 | 8  | 51     | 34     | +17   | 47  | Baraże o I ligę  |
| 5   | Stilon Gorzów Wielkopolski       | 38 | 17 | 13 | 8  | 46     | 29     | +17   | 47  |                  |
| 6   | Raków Częstochowa                | 38 | 16 | 11 | 11 | 43     | 34     | +9    | 43  |                  |
| 7   | Polonia Bytom                    | 38 | 15 | 11 | 12 | 51     | 38     | +13   | 41  |                  |
| 8   | Siarka Tarnobrzeg                | 38 | 12 | 15 | 11 | 47     | 46     | +1    | 39  |                  |
| 9   | Szombierki Bytom                 | 38 | 14 | 11 | 13 | 40     | 41     | −1    | 39  |                  |
| 10  | Górnik Wałbrzych                 | 38 | 12 | 13 | 13 | 43     | 42     | +1    | 37  |                  |
| 11  | Pogoń Szczecin                   | 38 | 11 | 14 | 13 | 47     | 46     | +1    | 36  |                  |
| 12  | Lechia Gdańsk                    | 38 | 13 | 10 | 15 | 40     | 43     | −3    | 36  |                  |
| 13  | Resovia                          | 38 | 11 | 14 | 13 | 38     | 42     | −4    | 36  |                  |
| 14  | Odra Wodzisław Śląski            | 38 | 9  | 17 | 12 | 49     | 49     | 0     | 35  |                  |
| 15  | Stal Rzeszów                     | 38 | 10 | 15 | 13 | 44     | 50     | −6    | 35  |                  |
| 16  | Zagłębie Wałbrzych               | 38 | 9  | 17 | 12 | 27     | 33     | −6    | 35  |                  |
| 17  | Korona Kielce                    | 38 | 11 | 12 | 15 | 32     | 43     | −11   | 34  | Baraże o II ligę |
| 18  | Gwardia Warszawa                 | 38 | 8  | 11 | 19 | 37     | 54     | −17   | 27  | Baraże o II ligę |
| 19  | Hutnik Warszawa (S)              | 38 | 9  | 8  | 21 | 35     | 63     | −28   | 26  | Baraże o II ligę |
| 20  | Ostrovia Ostrów Wielkopolski (S) | 38 | 4  | 14 | 20 | 28     | 77     | −49   | 22  | Baraże o II ligę |

## Baraże o II ligę
Po zakończeniu sezonu rozegrano mecze barażowe o 6 miejsc w drugiej klasie rozgrywkowej w sezonie 1991/1992 między zespołami z miejsc 17–20 II ligi oraz 8 drużynami z III ligi:
- 17. i 20. drużyna II ligi – Korona Kielce i Ostrovia Ostrów Wielkopolski
- 18. i 19. drużyna II ligi – Gwardia Warszawa i Hutnik Warszawa

- 3. drużyny grup warszawskiej i gdańskiej III ligi – Ursus Warszawa i Olimpia Elbląg
- 3. drużyna grupy łódzkiej i 2. drużyna grupy szczecińskiej III ligi – Wisła Płock i Błękitni Stargard Szczeciński
- 3. drużyny grup krakowskiej i lubelskiej III ligi – Cracovia i Radomiak Radom
- 3. drużyny grup katowickiej i wrocławskiej III ligi – GKS Jastrzębie i Moto Jelcz Oława

| Drużyna 1                            | Wynik dwumeczu | Drużyna 2                     | Pierwszy mecz | Drugi mecz |
| ------------------------------------ | -------------- | ----------------------------- | ------------- | ---------- |
| Korona Kielce                        | 4:2            | Ostrovia Ostrów Wielkopolski  | 3:0           | 1:2        |
| Hutnik Warszawa                      | 2:3            | Gwardia Warszawa              | 1:2           | 1:1        |
| Ursus Warszawa                       | 1:2            | Olimpia Elbląg                | 1:0           | 0:2        |
| Wisła Płock                          | 2:1            | Błękitni Stargard Szczeciński | 2:0           | 0:1        |
| Cracovia                             | 3:1            | Radomiak Radom                | 1:1           | 2:0        |
| GKS Jastrzębie                       | 0:2            | Moto Jelcz Oława              | 0:0           | 0:2        |
| Po lewej gospodarz pierwszego meczu. |                |                               |               |            |

Miejsca na drugim poziomie ligowym nie utrzymali: Ostrovia Ostrów Wielkopolski i Hutnik Warszawa.

## Statystyki

### Najlepsi Strzelcy
| Bramki | Strzelcy              | Drużyna                    |
| ------ | --------------------- | -------------------------- |
| 21     | Robert Dymkowski      | Pogoń Szczecin             |
| 19     | Zenon Burzawa         | Stilon Gorzów Wielkopolski |
| 19     | Bogusław Cygan        | Polonia Bytom              |
| 14     | Robert Bąk            | Stal Rzeszów               |
| 14     | Leszek Kosowski       | Górnik Wałbrzych           |
| 13     | Daniel Dyluś          | Miedź Legnica              |
| 12     | Leszek Iwanicki       | Widzew Łódź                |
| 12     | Zenon Lissek          | Szombierki Bytom           |
| 12     | Siergiej Sołodownikow | Jagiellonia Białystok      |
| 11     | Mariusz Rop           | Resovia Rzeszów            |
| 11     | Waldemar Żebrowski    | Raków Częstochowa          |
| 10     | Roman Buczek          | Siarka Tarnobrzeg          |
| 10     | Mariusz Gromek        | Siarka Tarnobrzeg          |
| 10     | Wołodymyr Jurczenko   | Stal Stalowa Wola          |
| 10     | Grzegorz Pawłuszek    | Lechia Gdańsk              |
| 10     | Stefan Toporek        | Hutnik Warszawa            |
| 10     | Grzegorz Waliczek     | Widzew Łódź                |

- Źródło [2]

wikitext:
{{Rozgrywki ligowe infobox
 |nazwa                         = II liga 1990/1991
 |nazwa oryginalna              =
 |dyscyplina                    = piłka nożna
 |poprzednie                    = [[II liga polska w piłce nożnej (1989/1990)|1989/1990]]
 |następne                      = [[II liga polska w piłce nożnej (1991/1992)|1991/1992]]
 |logo                          =
 |opis logo                     =
 |alt logo                      =
 |państwo                       = Polska
 |organizator                   =
 |poziom ligowy                 =
 |edycja                        =
 |termin                        = [[lipiec]] [[1990]] – [[czerwiec]] [[1991]]
 |liczba zespołów               = 20
 |liczba kolejek                =
 |liczba meczów                 = 380
 |liczba obiektów               =
 |liczba miast                  =
 |liczba bramek                 = 846
 |zwycięzca                     = [[Stal Stalowa Wola (piłka nożna)|Stal Stalowa Wola]]
 |2. miejsce                    =
 |3. miejsce                    =
 |król strzelców                = [[Robert Dymkowski]] (21)
 |commons                       =
}}
'''II liga 1990/1991''' – 43. edycja rozgrywek [[system ligowy piłki nożnej w Polsce|drugiego poziomu ligowego]] piłki nożnej mężczyzn w [[Polska|Polsce]]. Wzięło w nich udział 20 drużyn, grając [[system kołowy|systemem kołowym]]. Sezon ligowy rozpoczął się w [[lipiec|lipcu]] [[1990]], ostatnie mecze rozegrano w [[czerwiec|czerwcu]] [[1991]]. Była to ostatnia edycja II ligi przed reformą rozgrywek, po której przywrócono dwie grupy tego poziomu rozgrywkowego.

== Drużyny ==
{{Fb map|map=POL|wariant=1975|width=500|label=Lokalizacja klubów grających w II lidze 1990/1991|1=Gwardia Warszawa|pos1=right|2=Zagłębie Wałbrzych|pos2=left|3=Polonia Bytom|4=Widzew Łódź|5=Odra Wodzisław Śląski|6=Stilon Gorzów Wielkopolski|7=Jagiellonia Białystok|8=Korona Kielce|9=Stal Stalowa Wola|pos9=right|10=Stal Rzeszów|11=Ostrovia Ostrów Wielkopolski|12=Resovia|pos12=left|13=Lechia Gdańsk|14=Górnik Wałbrzych|15=Szombierki Bytom|pos15=left|16=Pogoń Szczecin|17=Raków Częstochowa|pos17=left|18=Hutnik Warszawa|19=Miedź Legnica|20=Siarka Tarnobrzeg|pos20=top}}
{{Fb uczestnicy nagłówek |uczestnicy1 = poprzedniej edycji}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Stal Stalowa Wola           |miejsce=3}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Polonia Bytom               |miejsce=4}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Zagłębie Wałbrzych          |miejsce=5}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Gwardia Warszawa            |miejsce=6}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Stal Rzeszów                |miejsce=7}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Górnik Wałbrzych            |miejsce=8}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Stilon Gorzów Wielkopolski  |miejsce=9}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Odra Wodzisław Śląski       |miejsce=10}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Lechia Gdańsk               |miejsce=11}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Siarka Tarnobrzeg           |miejsce=12}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Szombierki Bytom            |miejsce=13}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Miedź Legnica               |miejsce=14}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Pogoń Szczecin              |miejsce=15}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Resovia                     |miejsce=16}}
{{Fb uczestnicy spadek  |nagłówek=[[I liga polska w piłce nożnej (1989/1990)|I ligi 1989/1990]]}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Widzew Łódź                 |miejsce=15}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Jagiellonia Białystok       |miejsce=16}}
{{Fb uczestnicy awans   |nagłówek=III ligi 1989/1990}}
{{Fb uczestnicy dodatkowe |dodatkowe=grupa południowo-wschodnia}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Korona Kielce               |miejsce=1}}
{{Fb uczestnicy dodatkowe |dodatkowe=grupa północna}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Ostrovia Ostrów Wielkopolski|miejsce=1}}
{{Fb uczestnicy dodatkowe |dodatkowe=grupa śląska}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Raków Częstochowa           |miejsce=1}}
{{Fb uczestnicy dodatkowe |dodatkowe=grupa wschodnia}}
{{Fb uczestnicy drużyna |t=Hutnik Warszawa             |miejsce=1}}
{{Fb uczestnicy stopka}}

== Rozgrywki ==
Uczestnicy rozegrali po 38 kolejek ligowych (razem 380 spotkań) w dwóch rundach: jesiennej i wiosennej.

Po sezonie dokonano reformy II ligi – zwiększono liczbę uczestników z 20 do 36 i przywrócono podział na dwie grupy. Równocześnie I liga została powiększona z 16 do 18 zespołów. W związku z tym mistrz i wicemistrz II ligi uzyskali awans do I ligi, a drużyny z 3. i 4. miejsca rozegrały dwumecze barażowe o wejście do I ligi z 15. i 16. zespołem najwyższej klasy rozgrywkowej. Do III ligi nie spadła bezpośrednio żadna drużyna; zespoły z miejsc 17–20 rozegrały między sobą mecze barażowe o utrzymanie w lidze, zaś 8 drużyn z III ligi walczyło w barażach o 4 miejsca na drugim poziomie rozgrywkowym.

Ponadto przywrócono obowiązującą do sezonu 1986/1987 punktację – 2 punkty za zwycięstwo, 1 za remis, 0 za porażkę.

=== Tabela ===
{{Fb cl header}}
{{Fb cl team 2pts |p=1 |t=Stal Stalowa Wola             |w=18|d=13|l=7 |gf=45|ga=24|bc=#D0F0C0|champion=y|promoted=y}}
{{Fb cl2 qr  |promotion=y |rows=2 |s=1991/1992 |c=Pierwsza Liga}}
{{Fb cl team 2pts |p=2 |t=Widzew Łódź                   |w=17|d=14|l=7 |gf=57|ga=29|bc=#D0F0C0|promoted=y}}
{{Fb cl team 2pts |p=3 |t=Jagiellonia Białystok         |w=17|d=14|l=7 |gf=46|ga=29|bc=#E8FFD8}}
{{Fb cl2 qr  |rows=2 |s=1990/1991 |c=Baraże o Pierwszą Ligę}}
{{Fb cl team 2pts |p=4 |t=Miedź Legnica                 |w=17|d=13|l=8 |gf=51|ga=34|bc=#E8FFD8}}
{{Fb cl team 2pts |p=5 |t=Stilon Gorzów Wielkopolski    |w=17|d=13|l=8 |gf=46|ga=29}}
{{Fb cl team 2pts |p=6 |t=Raków Częstochowa             |w=16|d=11|l=11|gf=43|ga=34}}
{{Fb cl team 2pts |p=7 |t=Polonia Bytom                 |w=15|d=11|l=12|gf=51|ga=38}}
{{Fb cl team 2pts |p=8 |t=Siarka Tarnobrzeg             |w=12|d=15|l=11|gf=47|ga=46}}
{{Fb cl team 2pts |p=9 |t=Szombierki Bytom              |w=14|d=11|l=13|gf=40|ga=41}}
{{Fb cl team 2pts |p=10|t=Górnik Wałbrzych              |w=12|d=13|l=13|gf=43|ga=42}}
{{Fb cl team 2pts |p=11|t=Pogoń Szczecin                |w=11|d=14|l=13|gf=47|ga=46}}
{{Fb cl team 2pts |p=12|t=Lechia Gdańsk                 |w=13|d=10|l=15|gf=40|ga=43}}
{{Fb cl team 2pts |p=13|t=Resovia                       |w=11|d=14|l=13|gf=38|ga=42}}
{{Fb cl team 2pts |p=14|t=Odra Wodzisław Śląski         |w=9 |d=17|l=12|gf=49|ga=49}}
{{Fb cl team 2pts |p=15|t=Stal Rzeszów                  |w=10|d=15|l=13|gf=44|ga=50}}
{{Fb cl team 2pts |p=16|t=Zagłębie Wałbrzych            |w=9 |d=17|l=12|gf=27|ga=33}}
{{Fb cl team 2pts |p=17|t=Korona Kielce                 |w=11|d=12|l=15|gf=32|ga=43|bc=#FFE6E6}}
{{Fb cl2 qr  |rows=4 |s=1990/1991 |c=Baraże o Drugą Ligę}}
{{Fb cl team 2pts |p=18|t=Gwardia Warszawa              |w=8 |d=11|l=19|gf=37|ga=54|bc=#FFE6E6}}
{{Fb cl team 2pts |p=19|t=Hutnik Warszawa               |w=9 |d=8 |l=21|gf=35|ga=63|bc=#FFE6E6|relegated=y}}
{{Fb cl team 2pts |p=20|t=Ostrovia Ostrów Wielkopolski  |w=4 |d=14|l=20|gf=28|ga=77|bc=#FFE6E6|relegated=y}}
{{Fb cl footer |s=[http://www.mogiel.net/POL/history/pol2h90.php Paweł Mogielnicki's Page] {{lang|en}} |data dostępu=2011-08-08}}

== Baraże o II ligę ==
Po zakończeniu sezonu rozegrano mecze barażowe o 6 miejsc w drugiej klasie rozgrywkowej w sezonie [[II liga polska w piłce nożnej (1991/1992)|1991/1992]] między zespołami z miejsc 17–20 II ligi oraz 8 drużynami z III ligi<ref name="mogiel">{{cytuj stronę|url=http://www.mogiel.net/POL/history/pol2h90.php|tytuł=Druga liga (2nd division). History, part 4 - 1990/91-1998/99|opublikowany=Paweł Mogielnicki's Page|język=en|data dostępu=2011-08-08}}</ref>:

* 17. i 20. drużyna II ligi – [[Korona Kielce]] i [[Ostrovia 1909|Ostrovia Ostrów Wielkopolski]]
* 18. i 19. drużyna II ligi – [[Gwardia Warszawa (piłka nożna)|Gwardia Warszawa]] i [[Hutnik Warszawa]]

* 3. drużyny grup warszawskiej i gdańskiej III ligi – [[Ursus Warszawa]] i [[Olimpia Elbląg]]
* 3. drużyna grupy łódzkiej i 2. drużyna grupy szczecińskiej III ligi – [[Wisła Płock (piłka nożna)|Wisła Płock]] i [[Błękitni Stargard|Błękitni Stargard Szczeciński]]
* 3. drużyny grup krakowskiej i lubelskiej III ligi – [[Cracovia (piłka nożna)|Cracovia]] i [[Radomiak Radom]]
* 3. drużyny grup katowickiej i wrocławskiej III ligi – [[GKS Jastrzębie (piłka nożna)|GKS Jastrzębie]] i [[Moto Jelcz Oława]]

{{TwoLeg start}}
{{TwoLegResult|[[Korona Kielce]]||4:2|[[Ostrovia 1909|Ostrovia Ostrów Wielkopolski]]||3:0|1:2|wygrała=1}}
{{TwoLegResult|[[Hutnik Warszawa]]||2:3|[[Gwardia Warszawa (piłka nożna)|Gwardia Warszawa]]||1:2|1:1|wygrała=2}}
{{TwoLegResult|[[Ursus Warszawa]]||1:2|[[Olimpia Elbląg]]||1:0|0:2|wygrała=2}}
{{TwoLegResult|[[Wisła Płock (piłka nożna)|Wisła Płock]]||2:1|[[Błękitni Stargard|Błękitni Stargard Szczeciński]]||2:0|0:1|wygrała=1}}
{{TwoLegResult|[[Cracovia (piłka nożna)|Cracovia]]||3:1|[[Radomiak Radom]]||1:1|2:0|wygrała=1}}
{{TwoLegResult|[[GKS Jastrzębie (piłka nożna)|GKS Jastrzębie]]||0:2|[[Moto Jelcz Oława]]||0:0|0:2|wygrała=2}}
{{TwoLeg footer}}

Miejsca na drugim poziomie ligowym nie utrzymali: Ostrovia Ostrów Wielkopolski i Hutnik Warszawa.

== Statystyki ==

=== Najlepsi Strzelcy ===

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
! Bramki
!width=200| Strzelcy
!Drużyna
|-
| '''21''' {{gol}}
|align=left| {{flaga|POL}} '''[[Robert Dymkowski]]'''
|align=left| '''[[Pogoń Szczecin]]'''
|-
|rowspan=2| 19 {{gol}}
|align=left| {{flaga|POL}} [[Zenon Burzawa]]
|align=left| [[Stilon Gorzów Wielkopolski]]
|-
|align=left| {{flaga|POL}} [[Bogusław Cygan]]
|align=left| [[Polonia Bytom (piłka nożna)|Polonia Bytom]]
|-
|rowspan =2|14 {{gol}}
|align=left| {{flaga|POL}} [[Robert Bąk]]
|align=left| [[Stal Rzeszów (piłka nożna)|Stal Rzeszów]]
|-
|align=left| {{flaga|POL}} [[Leszek Kosowski]]
|align=left| [[Górnik Wałbrzych]]
|-
| 13 {{gol}}
|align=left| {{flaga|POL}} [[Daniel Dyluś]]
|align=left| [[Miedź Legnica (piłka nożna)|Miedź Legnica]]
|-
|rowspan =3|12 {{gol}}
|align=left| {{flaga|POL}} [[Leszek Iwanicki]]
|align=left| [[Widzew Łódź (piłka nożna)|Widzew Łódź]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Zenon Lissek]]
|style="text-align: left"|
[[Szombierki Bytom]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|BLR}} [[Siarhiej Saładounikau|Siergiej Sołodownikow]]
|style="text-align: left"|
[[Jagiellonia Białystok]]
|-
|rowspan=2| 11 {{gol}}
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Mariusz Rop]]
|style="text-align: left"|
[[CWKS Resovia|Resovia Rzeszów]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} Waldemar Żebrowski
|style="text-align: left"|
[[Raków Częstochowa]]
|-
|rowspan=6|10 {{gol}}
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Roman Buczek]]
|style="text-align: left"| [[Siarka Tarnobrzeg (piłka nożna)|Siarka Tarnobrzeg]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Mariusz Gromek]]
|style="text-align: left"| [[Siarka Tarnobrzeg (piłka nożna)|Siarka Tarnobrzeg]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|UKR}} [[Wołodymyr Jurczenko]]
|style="text-align: left"| [[Stal Stalowa Wola (piłka nożna)|Stal Stalowa Wola]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Grzegorz Pawłuszek]]
|style="text-align: left"| [[Lechia Gdańsk]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Stefan Toporek]]
|style="text-align: left"| [[Hutnik Warszawa]]
|-
|style="text-align: left"|{{flaga|POL}} [[Grzegorz Waliczek]]
|style="text-align: left"|
[[Widzew Łódź (piłka nożna)|Widzew Łódź]]
|}
* Źródło <ref>Encyklopedia Piłkarska Fuji Rocznik 1991</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{2 poziom Fb Polska}}

[[Kategoria:Drugi poziom rozgrywek piłkarskich w Polsce]]
[[Kategoria:1990 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:1991 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:1990 w polskim sporcie]]
[[Kategoria:1991 w polskim sporcie]]

title: · II liga 1990/1991

Termin: lipiec 1990 – czerwiec 1991

Zwycięzca: Stal Stalowa Wola

Król strzelców: Robert Dymkowski (21)


text:
# Jabuke (gmina Danilovgrad)
Jabuke (cyr. Јабуке) – wieś w Czarnogórze, w gminie Danilovgrad. W 2011 roku liczyła 26 mieszkańców.

title: Jabuke (gmina Danilovgrad)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Jabuke
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Јабуке}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Czarnogóra
 |1. jednostka administracyjna = [[Gmina Danilovgrad|Danilovgrad]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 26{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Jabuke''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Јабуке) – [[wieś]] w [[Czarnogóra|Czarnogórze]], w [[Gmina Danilovgrad|gminie Danilovgrad]]. W 2011 roku liczyła 26 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.monstat.org/userfiles/file/popis2011/saopstenje/knjiga_prvi%20rezultati(1).pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova u Crnoj Gori|opublikowany=Zavod za statistiku Crne Gore - MONSTAT|język=sla|data dostępu=2019-12-16}}</ref>
}}

{{Gmina Danilovgrad}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Danilovgrad]]

title: JabukeЈабуке

Państwo: Czarnogóra

Gmina: Danilovgrad


text:
# Upplands Väsby och Sollentuna
Upplands Väsby och Sollentuna – miejscowość (tätort) w Szwecji, w regionie administracyjnym (län) Sztokholm, w gminie Sollentuna.
Według danych Szwedzkiego Urzędu Statystycznego liczba ludności wyniosła: 139 606 (31 grudnia 2015), 146 102 (31 grudnia 2018) i 149 088 (31 grudnia 2019).

title: Upplands Väsby och Sollentuna

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Upplands Väsby och Sollentuna
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = SWE
 |1. jednostka administracyjna = [[Sztokholm (region)|Sztokholm]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Sollentuna|Sollentuna]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 46,87
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 149 701<ref>{{Cytuj |tytuł = Tätorter i Sverige |data dostępu = 2023-08-18 |opublikowany = Statistiska Centralbyrån |url = https://www.scb.se/hitta-statistik/sverige-i-siffror/miljo/tatorter-i-sverige/ |język = sv}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 3117
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Sztokholm
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Upplands Väsby och Sollentuna''' – miejscowość ([[tätort]]) w [[Szwecja|Szwecji]], w regionie administracyjnym ([[Podział administracyjny Szwecji|''län'']]) [[Sztokholm (region)|Sztokholm]], w gminie [[Gmina Sollentuna|Sollentuna]].

Według danych Szwedzkiego Urzędu Statystycznego liczba ludności wyniosła: 139 606 (31 grudnia 2015), 146 102 (31 grudnia 2018) i 149 088 (31 grudnia 2019)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wayback Machine |data = 2020-03-24 |data dostępu = 2023-08-18 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20200324084732/https://www.scb.se/contentassets/2ae651f3169142a7a5812c0aaa4a6070/mi0810_2019a01_tatorter2018_bef_arealer.xlsx}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Sollentuna]]

title: Upplands Väsby och Sollentuna

Państwo: Szwecja

Region: Sztokholm

Gmina: Sollentuna


text:
# Vavrinec Čaplovič
Vavrinec Čaplovič (ur. 5 sierpnia 1778 r. w Jasieniowej, zm. 25 grudnia 1853 r. w Bratysławie) – słowacki urzędnik państwowy, archiwista, zbieracz książek, mecenas Orawy, fundator cennej biblioteki znajdującej się w Dolnym Kubinie.

title: Vavrinec Čaplovič

wikitext:
'''Vavrinec Čaplovič''' (ur. [[5 sierpnia]] [[1778]] r. w [[Jasenová|Jasieniowej]], zm. [[25 grudnia]] [[1853]] r. w [[Bratysława|Bratysławie]]) – słowacki urzędnik państwowy, [[Archiwum|archiwista]], zbieracz książek, mecenas [[Orawa (region)|Orawy]], fundator cennej biblioteki znajdującej się w [[Dolný Kubín|Dolnym Kubinie]].

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Čaplovič, Vavrinec}}
[[Kategoria:Słowacy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1778]]
[[Kategoria:Zmarli w 1853]]


text:
# Osseo (Minnesota)
Osseo – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Minnesota, w hrabstwie Hennepin.

title: Osseo (Minnesota)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Osseo
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = City
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Osseo
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Minnesota}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Hennepin|Hennepin]]
 |data założenia               = 1875
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 27-49012<br />[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0649024
 |stanowisko zarządzającego    = Burmistrz
 |zarządzający                 = Duane Poppe
 |powierzchnia                 = 1,94
 |wysokość                     = 270
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 763
 |kod pocztowy                 = 55311, 55369
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]
 |kod mapy                     = US-MN
 |współrzędne                  = 45°7′2″N 93°23′58″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.discoverosseo.com
}}
'''Osseo''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Minnesota]], w hrabstwie [[Hrabstwo Hennepin|Hennepin]].

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Minnesota]]

title: Osseo

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Minnesota

Hrabstwo: Hennepin

Burmistrz: Duane Poppe


text:
# Konrad VII Biały
Konrad VII Biały (ur. ok. 1390, zm. 14 lutego 1452 we Wrocławiu) – książę oleśnicki z dynastii Piastów. Syn księcia oleśnickiego i kozielskiego Konrada III Starego i Guty, której pochodzenie nie jest znane.

## Życiorys
W młodości przebywał na dworze królewskim w Krakowie, gdzie był paziem drugiej żony króla Władysława Jagiełły, Anny Cylejskiej. Zachowywał chwiejną postawę polityczną. Wbrew stanowisku swojego ojca w 1410 poparł zakon krzyżacki, biorąc udział w bitwie pod Grunwaldem, po której dostał się do niewoli. Po uwolnieniu wystąpił przeciwko Krzyżakom i w 1414 wsparł zbrojnie Królestwo Polskie w wojnie głodowej z zakonem, biorąc osobiście udział w kampanii u boku polskiego króla.
W wyniku podziału ojcowizny w 1416 został księciem kozielskim i bytomskim. W latach 1421–1439 dopuścił do współrządów brata Konrada V Kąckiego. Od 1439 sprawował rządy opiekuńcze w imieniu jego synów w Oleśnicy. Po śmierci Konrada VIII Młodego między 1444 a 1447 przejął władzę w Rudnej i Ścinawie. W 1449 po śmierci Małgorzaty, wdowy po Konradzie Kąckim, zawładnął także Wołowem.
Rok później został usunięty z posiadanych księstw, które przejęli synowie Konrada Kąckiego: Konrad IX Czarny i Konrad X Biały.

## Rodzina
Konrad Biały był dwukrotnie żonaty. Przed 2 lutego 1437 poślubił Katarzynę, której pochodzenie nie jest znane. Po jej śmierci przed 20 czerwca 1449 ożenił się przed 7 marca 1450 drugi raz z nieznaną bliżej kobietą. Zmarł bezpotomnie. Nie wiadomo, gdzie został pochowany. Prawdopodobnie spoczął w jednym z kościołów wrocławskich lub trzebnickich.

title: Konrad VII Biały

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Konrad VII Biały
 |imiona            =
 |grafika           = Conrad IV arrests his brother Conrad VII.jpg
 |opis grafiki      = [[Konrad IV Starszy|Konrad IV]] aresztuje swojego brata Konrada VII
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Książęta oleśniccy|Książę kozielski]]
(od [[1421]] do [[1439]] razem z bratem [[Konrad V Kącki|Konradem V]])
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[1416]]
 |1. do             = [[1450]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     = [[Konrad IV Starszy]] i [[Konrad V Kącki]]
 |1. następca       = [[Konrad IX Czarny]] i [[Konrad X Biały]]
 |2. tytuł          = [[Książęta oleśniccy|Książę na 1/2 Ścinawy]]
 |2. od             = [[1446]]
 |2. do             = [[1450]]
 |2. jako           =
 |2. kogo           =
 |2. koronacja      =
 |2. poprzednik     = [[Konrad VIII Młody]]
 |2. następca       = [[Konrad IX Czarny]] i [[Konrad X Biały]]
 |3. tytuł          = Książę w [[Kąty Wrocławskie|Kątach]] i [[Bierutów|Bierutowie]]
 |3. od             = [[1447]]
 |3. do             = [[1450]]
 |3. jako           =
 |3. kogo           =
 |3. koronacja      =
 |3. poprzednik     = [[Konrad IV Starszy]]
 |3. następca       = [[Konrad IX Czarny]] i [[Konrad X Biały]]
 |dynastia          = [[Piastowie]] ([[Piastowie oleśniccy]]
 |data urodzenia    = ok. [[1390]]
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[14 lutego]] [[1452]]
 |miejsce śmierci   = [[Wrocław]]
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Konrad III Stary]]
 |matka             = Guta
 |rodzeństwo        = [[Konrad IV Starszy]]
[[Konrad V Kącki]]
[[Konrad VI Dziekan]]
[[Konrad VIII Młody]]
 |1. związek        = żona
 |1. związek z      =
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         =
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
[[Plik:Banner Konrad des Weißen von Oels.png|thumb|180px|Chorągiew Konrada VII Białego, księcia oleśnickiego, zdobyta w bitwie pod Grunwaldem, według malunku z 1448 roku ''[[Banderia Prutenorum|Banderii Prutenorum]]'']]
'''Konrad VII Biały''' (ur. ok. [[1390]]<ref>K. Jasiński, ''Rodowód Piastów śląskich'', wyd. II, Kraków 2007, s. 442–443, wyznaczył datę jego narodzin na lata między 1388 a 1392, a więc ok. 1390. Za K. Wutkem część literatury historycznej przyjęła, że Konrad urodził się po 1396.</ref>, zm. [[14 lutego]] [[1452]] we [[Wrocław]]iu) – [[książęta oleśniccy|książę oleśnicki]] z dynastii [[Piastowie|Piastów]]. Syn księcia oleśnickiego i kozielskiego [[Konrad III Stary|Konrada III Starego]] i Guty, której pochodzenie nie jest znane.

== Życiorys ==
W młodości przebywał na dworze królewskim w Krakowie, gdzie był paziem drugiej żony króla [[Władysław II Jagiełło|Władysława Jagiełły]], [[Anna Cylejska|Anny Cylejskiej]]. Zachowywał chwiejną postawę polityczną. Wbrew stanowisku swojego ojca w 1410 poparł [[zakon krzyżacki]], biorąc udział w [[bitwa pod Grunwaldem|bitwie pod Grunwaldem]], po której dostał się do niewoli. Po uwolnieniu wystąpił przeciwko Krzyżakom i w 1414 wsparł zbrojnie Królestwo Polskie w [[wojna głodowa|wojnie głodowej]] z zakonem, biorąc osobiście udział w kampanii u boku polskiego króla.

W wyniku podziału ojcowizny w 1416 został księciem kozielskim i bytomskim. W latach 1421–1439 dopuścił do współrządów brata [[Konrad V Kącki|Konrada V Kąckiego]]. Od 1439 sprawował rządy opiekuńcze w imieniu jego synów w [[Oleśnica|Oleśnicy]]. Po śmierci [[Konrad VIII Młody|Konrada VIII Młodego]] między 1444 a 1447 przejął władzę w [[Rudna (województwo dolnośląskie)|Rudnej]] i [[Ścinawa|Ścinawie]]. W 1449 po śmierci Małgorzaty, wdowy po Konradzie Kąckim, zawładnął także [[Wołów|Wołowem]].
Rok później został usunięty z posiadanych księstw, które przejęli synowie Konrada Kąckiego: [[Konrad IX Czarny]] i [[Konrad X Biały]].

== Rodzina ==
Konrad Biały był dwukrotnie żonaty. Przed 2 lutego 1437 poślubił Katarzynę, której pochodzenie nie jest znane. Po jej śmierci przed 20 czerwca 1449 ożenił się przed 7 marca 1450 drugi raz z nieznaną bliżej kobietą. Zmarł bezpotomnie. Nie wiadomo, gdzie został pochowany. Prawdopodobnie spoczął w jednym z kościołów wrocławskich lub trzebnickich<ref>K. Jasiński, ''Rodowód Piastów śląskich'', wyd. II, Kraków 2007, s. 443.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Kazimierz Jasiński (historyk)|Jasiński K.]], ''Rodowód Piastów śląskich'', wyd. II, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2007, {{ISBN|978-83-60448-28-1}}, s. 442–444.
* [[Piotr Rabiej|Rabiej P.]], ''Konrad VII Biały'', [w:] K. Ożóg, S. Szczur (red.), ''Piastowie. Leksykon biograficzny'', Wydawnictwo Literackie, Kraków 1999, {{ISBN|83-08-02829-2}}, s. 691–696.

{{Władcy Śląska (księstwo legnickie)}}
{{Władcy Śląska (książęta głogowsko-żagańscy)}}
{{Wielka wojna z zakonem krzyżackim}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Konrad 07 Biały}}
[[Kategoria:Ludzie związani ze Śląskiem (Królestwo Czech)]]
[[Kategoria:Piastowie oleśniccy]]
[[Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Grunwaldem 1410 (strona krzyżacka)]]
[[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1452]]

title: Konrad VII Biały

Poprzednik:
Konrad IV Starszy i Konrad V Kącki
Konrad VIII Młody
Konrad IV Starszy

Następca: Konrad IX Czarny i Konrad X Biały

Dynastia: Piastowie (Piastowie oleśniccy

Data i miejsce śmierci: 14 lutego 1452 · Wrocław

Ojciec: Konrad III Stary

Matka: Guta

Rodzeństwo: Konrad IV Starszy · Konrad V Kącki · Konrad VI Dziekan · Konrad VIII Młody


text:
# Joseph Kony
Joseph Kony (wym. [koɲ]; ur. ok. 1962 w Odek) – ugandyjski zbrodniarz wojenny, przywódca Lord's Resistance Army (LRA), partyzanckiej grupy zaangażowanej w brutalną kampanię o ustanowienie teokratycznego rządu w Ugandzie, opartego na Dekalogu oraz tradycji ludu Aczoli. Szacunkowo LRA uprowadziło od początku konfliktu w 1987 roku 25–30 tysięcy dzieci.

## Życiorys
Podczas badań nad Lord's Resistance Army, Jimmie Briggs próbował zweryfikować kilka wersji życiorysu Josepha Kony'ego. Według najbardziej prawdopodobniej Norah Anek Oting urodziła Kony'ego w miejscowości Odek, na wschód od miasta Gulu w północnej Ugandzie w połowie lat sześćdziesiątych. Był synem rolników. Nie jest pewne, jak liczne miał rodzeństwo. Utrzymywał z nimi na ogół dobre stosunki, choć w konfliktowych sytuacjach stawał się agresywny.
Jako nastolatek asystował swojemu starszemu bratu, Benon Okello w pracy miejscowego szamana. Gdy jego brat zmarł, zastąpił go na tym stanowisku. W szkole miał problemy z nauką. Jego ojciec był katechetą Kościoła katolickiego, natomiast jego matka była anglikanką; sam Kony służył jako ministrant przez kilka lat. Przestał uczęszczać do kościoła w wieku 15 lat.
O Konym po raz pierwszy stało się głośno w styczniu 1987 roku. Jego grupa premillenarystyczna była jedną z wielu, które ruszyły w ślad za popularnym Ruchem Ducha Świętego Alice Aumy. Jednak sam konflikt w północnej Ugandzie rozpoczął się od obalenia prezydenta Tito Okello z plemienia Acholi, w czasie wojny domowej. Dojście do władzy Narodowej Armii Oporu (NRA) wraz z nowym prezydentem Yoweri Museveni, pochodzącym z południowego plemienia Nkole należącego do rodziny ludów Bantu wywołało zaniepokojenie Acholi, którzy korzystając z uprzywilejowanej pozycji podczas rządów Okello dokonywali licznych pogromów na południu. Część wojskowych i dygnitarzy, którzy uciekali z kraju w obawie przed nowymi władzami, zasiliła szeregi opozycji.
Pierwotnie grupa Kony'ego nosiła nazwę „United Holy Salvation Army” (UHSA) i nie była postrzegana przez NRA jako zagrożenie. W 1988 roku, UHSA rozpoczęła rekrutować pozostałych członków Armii Ludowo-Demokratycznej Ugandy (UPDA) oraz przymusowo wcielać dzieci do armii, przekształcając się w znaczącą armię rebeliancką. Podczas porwania często zabijano rodzinę i sąsiadów dzieci. Były dowódca wojsk UPDA, Odong Latek przekonał Kony'ego do porzucenia ataków przez oddziały w formacji krzyża na rzecz standardowej taktyki wojskowej. Zmiana taktyki przyniosła UHSA kilka małych, ale znaczących zwycięstw nad NRA. Po kilku klęskach NRA rozpoczęła kampanie pod nazwą „Operacja Północ” – obejmującą działania polityczne i wojskowe wymierzone przeciwko UHSA.
Do 1992 roku, Kony zmienił nazwę grupy na „Uganda Peoples' Democratic Christian Army” (UPDCA), porywając w tym samym czasie 44 dziewczęta ze szkoły misyjnej.
Operacja Północ była druzgocąca dla powstającej Bożej Armii Oporu, liczność grupy drastycznie się zmniejszyła. Mimo osłabienia nadal prowadzono odwetowe ataki na cywilów i współpracowników NRA.
Rozmowy pokojowe w 1993 roku ujawniły szerzej wierzenia Josepha Kony jak i jego zwolenników.
Betty Bigombe pamięta, że gdy po raz pierwszy spotkała Kony'ego, jego ludzie używali wody święconej do ochrony przed kulami i złymi duchami. Ponadto w piśmie dotyczącym przyszłych rozmów, Kony oświadczył, że musi skonsultować się z Duchem Świętym.
Podczas rozmów delegacja rebeliantów nalegała na udział dostojników religijnych, rozpoczynając negocjacje od modlitwy prowadzonej przez głównego „kapłana” LRA – Jenaro Bongomiego. W trakcie dalszych negocjacji w 1994 roku, Kony ukazywał się poprzedzony mężczyznami ubranymi w święte szaty spryskiwane wodą.
Między 1996 a 2001 rokiem doszło do wielu międzynarodowych prób zakończenia konfliktu oraz ukrócenia uprowadzania dzieci przez Kony'ego i jego Armię. Mimo starań nie udało się zakończyć procederu porwań, gwałtów oraz ataków na obozy dla uchodźców. Po zamachach na World Trade Center, Stany Zjednoczone uznały Lord's Resistance Army jak i jej lidera Josepha Kony za terrorystów.
Wśród zwolenników Joseph Kony jest uważany za opętanego przez duchy; przedstawia się go jako Mesjasza lub diabła. Rzekomo wspiął się na najwyższe ze wzgórz i leżał tam w pełnym słońcu przez wiele dni. Porady jakie daje dziecięcym żołnierzom są jeszcze bardziej absurdalne – krzyż na ich klatce piersiowej zrobiony ze specjalnego oleju (wody święconej) ma chronić przed kulami. Ponadto mają nosić przy sobie kamienie, dzięki którym w chwili zagrożenia ma wyrosnąć przed nimi góra, która ochroni ich przed kulami wroga.
Joseph Kony podkreśla, że on i Lord's Resistance Army walczą w imię Dziesięciu Przykazań.

## Oskarżenie
6 października 2005 roku, Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) wydał nakaz aresztowania pięciu liderów LRA, oskarżając ich o zbrodnie przeciwko ludzkości. Następnego dnia ugandyjski minister obrony, Amama Mbabazi ujawnił, że nakaz aresztowania obejmuje Josepha Kony'ego, jego zastępcę Vincenta Otti oraz dowódców Raska Lukwiya, Okot Odiambo oraz Dominic Ongwen. Według wojska Ugandy, Lukwiya został zabity 12 sierpnia 2006 roku.
13 października 2005, naczelny prokurator MTK Luis Moreno Ocampo upublicznił szczegóły dotyczące oskarżenia Kony'ego. Obejmuje ono 33 zarzuty, 12 z nich to zbrodnie przeciwko ludzkości – zabójstwa, zniewolenia, niewolnictwo seksualne oraz gwałty. 21 innych zalicza się do zbrodni wojennych – morderstwa oraz okrutne traktowanie ludności cywilnej, grabież, porywanie dzieci, a następnie wcielanie ich siłą do armii. Według Ocampo, Kony porywał dziewczęta jako nagrody dla swoich dowódców.
31 lipca 2006 roku Kony spotkał się z kilkoma politycznymi i religijnymi przywódcami z północnej Ugandy, w swojej kryjówce mieszczącej się w kongijskich lasach. Następnego dnia, 1 sierpnia, przekroczył granice Sudanu, gdzie spotkał się z wiceprezydentem Sudanu Południowego, Riekiem Macharem. Podczas rozmów z dziennikarzami, zadeklarował, że nie stawi się przed MTK, bo nie zrobił nic złego.
12 listopada 2006 roku spotkał się z Janem Egelandem, podsekretarzem generalnym do spraw humanitarnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. W wypowiedzi dla Reutersa, Kony powiedział: „My nie mamy żadnych dzieci. Mamy tylko bojowników.”
28 sierpnia 2008 roku Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych umieścił Kony'ego na swojej liście terrorystów. Nie wiadomo, czy jakieś aktywa Kony'ego zostały zamrożone.
24 grudnia 2008 roku siły pokojowe ONZ oskarżyły Lord's Resistance Army o masakrę 189 dorosłych i 20 dzieci w kościele w Faradje, Kongo. Połączone wojska Ugandy, Sudanu oraz Konga rozpoczęły naloty przeciwko LRA w grudniu 2008 roku.

## Kony 2012
Na początku marca 2012 organizacja Invisible Children Inc rozpoczęła kampanię pod tytułem Kony 2012. Kampania ma na celu nagłośnienie zbrodni Kony'ego i zachęcenie amerykańskich polityków do zaangażowania się w jego aresztowanie.

title: Joseph Kony

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Joseph Kony
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = paramilitarny
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      =
 |stopień              = lider
 |data urodzenia       = prawdopodobnie 1962
 |miejsce urodzenia    = Odek, [[Protektorat Ugandy]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |lata służby          =
 |siły zbrojne         =
 |formacja             = {{flaga grafika|Flag red yellow 5x3.svg}} [[Armia Bożego Oporu]]
 |jednostki            =
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        = [[rebelia Armii Bożego Oporu]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Joseph Kony''' (wym. [{{IPA|koɲ}}]<ref>{{Cytuj | url=http://boingboing.net/2012/03/08/african-voices-respond-to-hype.html | tytuł=African voices respond to hyper-popular Kony 2012 viral campaign / Boing Boing<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=boingboing.net | język=en | data dostępu=2017-11-24}}</ref>; ur. ok. [[1962]] w [[Odek]]) – [[Uganda|ugandyjski]] zbrodniarz wojenny, przywódca [[Armia Bożego Oporu|Lord's Resistance Army]] (LRA), partyzanckiej grupy zaangażowanej w brutalną kampanię o ustanowienie [[teokracja|teokratycznego]] rządu w [[Uganda|Ugandzie]], opartego na [[Dekalog]]u oraz tradycji [[Aczoli|ludu Aczoli]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://archive.ph/20120804045827/http://www.irinnews.org/InDepthMain.aspx?InDepthId=58&ReportId=72472| tytuł = Interview with Vincent Otti, LRA second in command| data dostępu = 2012-03-14| autor = | opublikowany = IRIN| praca = | data = | język = en}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url = https://archive.ph/20120803121915/http://www.irinnews.org/InDepthMain.aspx?InDepthId=58&ReportId=72445| tytuł = A leadership based on claims of divine revelations| data dostępu = 2012-03-14| opublikowany = IRIN| praca = | data = | język = en}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Kony's message: A new Koine? The Lord's Resistance Army in northern Uganda|autor=Ruddy Doom, Koen Vlassenroot|wydawca=Oxford Journals. Royal African Society|tom=98|miejsce=|data=1999|strony=5-36|język = en}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Understanding Terrorism: Challenges, Perspectives, and Issues|autor=Gus Martin|miejsce=|data=2006|strony=196–197|tom=|język = en}}</ref>. Szacunkowo LRA uprowadziło od początku konfliktu w 1987 roku 25–30 tysięcy dzieci<ref>{{cytuj stronę| url= http://www.pdfdownload.org/pdf2html/pdf2html.php?url=http%3A%2F%2Fhrc.berkeley.edu%2Fpdfs%2FNUgandaReport2007.pdf&images=yes| tytuł = ABDUCTED The Lord's Resistance Army and Forced Conscription in Northern Uganda| data dostępu =2009-08-07| autor =  | data =2007-06| praca = | opublikowany = Human Rights Center University of California, Berkeley| oznaczenie = | strony =| język =en}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url=http://web.archive.org/web/20070427093101/http://www.iap.nl.com/speeches_annual_conference_2003_washington/terrorism_financing_speech_by_richard_buteera.htm| tytuł = The Reach Of Terrorist Financing And Combating It- The Links Between Terrorism And Ordinary Crime | data dostępu =2009-08-06| nazwisko = | imię = | autor=Richard Buteera| data = 2003-08-12| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = International Society of Prosecutors| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|tytuł = From kidnapped child soldier to war criminal: Kony general goes on trial for war crimes|url = http://www.independent.co.uk/news/world/africa/lra-war-crimes-trial-joseph-kony-general-abducted-into-lords-resistance-army-as-a-child-is-charged-10004053.html|opublikowany = The Independent|data dostępu = 2015-10-12|język = en}}</ref>.

== Życiorys ==
Podczas badań nad Lord's Resistance Army, Jimmie Briggs próbował zweryfikować kilka wersji życiorysu Josepha Kony'ego. Według najbardziej prawdopodobniej Norah Anek Oting urodziła Kony'ego w miejscowości Odek, na wschód od miasta [[Gulu]] w północnej Ugandzie w połowie lat sześćdziesiątych<ref>{{cytuj stronę| url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/5209788.stm| tytuł =Uganda rebel's mum in peace move  | data dostępu =2009-08-06| autor=Richard Buteera| data = 2006-06-24| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = BBC News| oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat=}}</ref>. Był synem rolników. Nie jest pewne, jak liczne miał rodzeństwo. Utrzymywał z nimi na ogół dobre stosunki, choć w konfliktowych sytuacjach stawał się agresywny<ref name="Inno">{{cytuj książkę |nazwisko =Briggs | imię =Jimmie | autor link = | tytuł =Innocents Lost: When Child soldiers Go to war | wydawca =Basic Books | miejsce = | rok =2005 | strony = 105-144 | isbn =9780465007981}}</ref>.

Jako nastolatek asystował swojemu starszemu bratu, Benon Okello w pracy miejscowego szamana. Gdy jego brat zmarł, zastąpił go na tym stanowisku<ref>{{cytuj stronę| url=http://books.google.com/books?id=Oe2_Xf4hjkIC&printsec=frontcover&dq=First+Kill+Your+Family:+Child+Soldiers+of+Uganda+and+the+Lord%27s+Resistance+Army#v=onepage&q=&f=false| tytuł = First Kill Your Family: Child Soldiers of Uganda and the Lord's Resistance Army | data dostępu =2009-08-06| nazwisko = | imię = | autor=Richard Buteera| data = | rok =2009 | miesiąc = | praca = | opublikowany = Chicago Review Press| oznaczenie = | strony =206 | język =en | id = | cytat=}}</ref>. W szkole miał problemy z nauką. Jego ojciec był katechetą<ref>{{cytuj stronę| url=http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84009,3191833.html| tytuł =Joseph Kony – koszmar Ugandy | data dostępu =2009-08-06| nazwisko = | imię = | autor=Wojciech Jagielski| data = 2006-06-24| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = Gazeta Wyborcza| oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat=}}</ref> Kościoła katolickiego, natomiast jego matka była [[Anglikanizm|anglikanką]]; sam Kony służył jako [[ministrant]] przez kilka lat. Przestał uczęszczać do kościoła w wieku 15 lat<ref name="Inno"/>.

O Konym po raz pierwszy stało się głośno w styczniu 1987 roku. Jego grupa [[Premillenaryzm|premillenarystyczna]] była jedną z wielu, które ruszyły w ślad za popularnym [[Ruch Ducha Świętego|Ruchem Ducha Świętego]] [[Alice Auma|Alice Aumy]]. Jednak sam konflikt w północnej Ugandzie rozpoczął się od obalenia prezydenta [[Tito Okello]] z plemienia Acholi, w czasie [[Wojna domowa w Ugandzie|wojny domowej]]. Dojście do władzy [[Narodowa Arma Oporu|Narodowej Armii Oporu]] (NRA) wraz z nowym prezydentem [[Yoweri Museveni]], pochodzącym z południowego plemienia [[Nkole]] należącego do rodziny ludów [[Bantu]] wywołało zaniepokojenie Acholi, którzy korzystając z uprzywilejowanej pozycji podczas rządów Okello dokonywali licznych pogromów na południu<ref>{{cytuj stronę| url=http://www.psz.pl/tekst-2597/Maciej-Konarski-LRA-armia-szalonego-proroka| tytuł = LRA – armia szalonego proroka| data dostępu =2009-08-06| autor = Maciej Konarski | nazwisko = | imię = | data = 2006-04-06| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = psz.pl| oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat=}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/3462901.stm| tytuł =Profile: Uganda's LRA rebels | data dostępu =2009-08-07| autor =Martin Plaut   | nazwisko = | imię = | data = 2004-04-06| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany =BBC News| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>. Część wojskowych i dygnitarzy, którzy uciekali z kraju w obawie przed nowymi władzami, zasiliła szeregi opozycji.

Pierwotnie grupa Kony'ego nosiła nazwę „United Holy Salvation Army” (UHSA) i nie była postrzegana przez NRA jako zagrożenie. W 1988 roku, UHSA rozpoczęła rekrutować pozostałych członków [[Armia Ludowo-Demokratyczna Ugandy|Armii Ludowo-Demokratycznej Ugandy]] (UPDA) oraz przymusowo wcielać dzieci do armii, przekształcając się w znaczącą armię rebeliancką. Podczas porwania często zabijano rodzinę i sąsiadów dzieci<ref name="Inno"/>. Były dowódca wojsk UPDA, [[Odong Latek]] przekonał Kony'ego do porzucenia ataków przez oddziały w formacji krzyża na rzecz standardowej taktyki wojskowej. Zmiana taktyki przyniosła UHSA kilka małych, ale znaczących zwycięstw nad NRA. Po kilku klęskach NRA rozpoczęła kampanie pod nazwą „Operacja Północ” – obejmującą działania polityczne i wojskowe wymierzone przeciwko UHSA.

Do 1992 roku, Kony zmienił nazwę grupy na „Uganda Peoples' Democratic Christian Army” (UPDCA), porywając w tym samym czasie 44 dziewczęta ze szkoły misyjnej<ref>{{cytuj stronę| url=http://commdocs.house.gov/committees/intlrel/hfa51667.000/hfa51667_0.HTM| tytuł = Crises in Sudan and Northern Uganda| data dostępu =2009-08-20| nazwisko = | imię = | autor=| data = 1998-06-29| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = The Committee on International Relations House of Representatives One Hundred Fifth Congress Second Session| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.
''Operacja Północ'' była druzgocąca dla powstającej Bożej Armii Oporu, liczność grupy drastycznie się zmniejszyła. Mimo osłabienia nadal prowadzono odwetowe ataki na cywilów i współpracowników NRA.

Rozmowy pokojowe w 1993 roku ujawniły szerzej wierzenia Josepha Kony jak i jego zwolenników.
Betty Bigombe{{doprecyzuj|data=2012-09|Kto to jest?}} pamięta, że gdy po raz pierwszy spotkała Kony'ego, jego ludzie używali wody święconej do ochrony przed kulami i [[Demon|złymi duchami]]<ref>{{cytuj stronę| url=http://commdocs.house.gov/committees/intlrel/hfa51667.000/hfa51667_0.HTM| tytuł = The Woman Behind Uganda's Peace Hopes| data dostępu =2009-08-20| autor = Nora Boustany  | nazwisko = | imię = | data = 2007-06-11| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = Washington Post| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>. Ponadto w piśmie dotyczącym przyszłych rozmów, Kony oświadczył, że musi skonsultować się z Duchem Świętym.
Podczas rozmów delegacja rebeliantów nalegała na udział dostojników religijnych, rozpoczynając negocjacje od modlitwy prowadzonej przez głównego „kapłana” LRA – Jenaro Bongomiego. W trakcie dalszych negocjacji w 1994 roku, Kony ukazywał się poprzedzony mężczyznami ubranymi w święte szaty spryskiwane wodą<ref>{{cytuj stronę| url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/5146662.stm| tytuł = Profile: Ugandan rebel Joseph Kony | data dostępu =2009-08-20| autor = Nora Boustany  | nazwisko = | imię = | autor2=Anna Borzello | data = 2006-06-05| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = BBC News| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

Między 1996 a 2001 rokiem doszło do wielu międzynarodowych prób zakończenia konfliktu oraz ukrócenia uprowadzania dzieci przez Kony'ego i jego Armię. Mimo starań nie udało się zakończyć procederu porwań, gwałtów oraz ataków na obozy dla uchodźców. Po [[Zamach z 11 września 2001 roku|zamachach na World Trade Center]], [[Stany Zjednoczone]] uznały Lord's Resistance Army jak i jej lidera Josepha Kony za terrorystów<ref>{{cytuj stronę| url=http://web.archive.org/web/20040610164330/http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2001/6695.htm| tytuł = Statement on the Designation of 39 Organizations on the USA Patriot Act's Terrorist Exclusion List| data dostępu =2009-08-20| autor = Philip T. Reeker  | nazwisko = | imię = | data = 2001-12-06| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = U.S. Department of State| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

Wśród zwolenników Joseph Kony jest uważany za opętanego przez duchy; przedstawia się go jako Mesjasza lub diabła. Rzekomo wspiął się na najwyższe ze wzgórz i leżał tam w pełnym słońcu przez wiele dni. Porady jakie daje dziecięcym żołnierzom są jeszcze bardziej absurdalne – krzyż na ich klatce piersiowej zrobiony ze specjalnego oleju (wody święconej) ma chronić przed kulami<ref name="Inno"/>. Ponadto mają nosić przy sobie kamienie, dzięki którym w chwili zagrożenia ma wyrosnąć przed nimi góra, która ochroni ich przed kulami wroga<ref>{{cytuj stronę| url=http://www.psz.pl/tekst-2597/Maciej-Konarski-LRA-armia-szalonego-proroka| tytuł = LRA – armia szalonego proroka| data dostępu =2009-08-20| autor = Maciej Konarski | nazwisko = | imię = | data = 2006-04-06| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = psz.pl| oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat=}}</ref>.

Joseph Kony podkreśla, że on i Lord's Resistance Army walczą w imię Dziesięciu Przykazań<ref>{{cytuj stronę| url=http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/article680339.ece| tytuł =I will use the Ten Commandments to liberate Uganda| data dostępu =2009-08-20| nazwisko = | imię = | autor=| data = 2006-07-28| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = The Times| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

== Oskarżenie ==
6 października 2005 roku, [[Międzynarodowy Trybunał Karny]] (MTK) wydał nakaz aresztowania pięciu liderów LRA, oskarżając ich o [[Zbrodnia przeciwko ludzkości|zbrodnie przeciwko ludzkości]]. Następnego dnia ugandyjski minister obrony, Amama Mbabazi ujawnił, że nakaz aresztowania obejmuje Josepha Kony'ego, jego zastępcę [[Vincent Otti|Vincenta Otti]] oraz dowódców Raska Lukwiya, Okot Odiambo oraz Dominic Ongwen. Według wojska Ugandy, Lukwiya został zabity 12 sierpnia 2006 roku<ref>{{cytuj stronę| url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/4788657.stm| tytuł =Ugandan army 'kills senior rebel' | data dostępu =2009-08-20| nazwisko = | imię = | autor=| data = 2006-08-13| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = BBC News| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

13 października 2005, naczelny prokurator MTK Luis Moreno Ocampo upublicznił szczegóły dotyczące oskarżenia Kony'ego. Obejmuje ono 33 zarzuty, 12 z nich to [[Zbrodnia przeciwko ludzkości|zbrodnie przeciwko ludzkości]] – zabójstwa, zniewolenia, niewolnictwo seksualne oraz gwałty. 21 innych zalicza się do [[Zbrodnia wojenna|zbrodni wojennych]] – morderstwa oraz okrutne traktowanie ludności cywilnej, grabież, porywanie dzieci, a następnie wcielanie ich siłą do armii. Według Ocampo, Kony porywał dziewczęta jako nagrody dla swoich dowódców<ref>{{cytuj stronę| url=http://web.archive.org/web/20051223092927/http://www.icc-cpi.int/press/pressreleases/114.html| tytuł =Warrant of Arrest unsealed against five LRA Commanders| data dostępu =2009-08-20| nazwisko = | imię = | autor=| data = 2005-10-14| rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany =[[Międzynarodowy Trybunał Karny]] | oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

31 lipca 2006 roku Kony spotkał się z kilkoma politycznymi i religijnymi przywódcami z północnej Ugandy, w swojej kryjówce mieszczącej się w kongijskich lasach. Następnego dnia, 1 sierpnia, przekroczył granice [[Sudan]]u, gdzie spotkał się z [[Wiceprezydenci Sudanu Południowego|wiceprezydentem Sudanu Południowego]], [[Riek Machar|Riekiem Machar]]em<ref>{{cytuj stronę| url=http://www.journeyman.tv/56380/short-films/meeting-joseph-kony.html| tytuł =Uganda – Meeting Joseph Kony | data dostępu =2009-08-17| autor =| nazwisko = | imię = | data =   | rok =2006-06-26 | miesiąc = | praca = | opublikowany =Journeyman Pictures| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>. Podczas rozmów z dziennikarzami, zadeklarował, że nie stawi się przed MTK, bo nie zrobił nic złego.

12 listopada 2006 roku spotkał się z [[Jan Egeland|Janem Egelandem]], podsekretarzem generalnym do spraw humanitarnych [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|Organizacji Narodów Zjednoczonych]]. W wypowiedzi dla [[Agencja Reutera|Reutersa]], Kony powiedział: „My nie mamy żadnych dzieci. Mamy tylko bojowników<ref>{{cytuj stronę| url=http://www.alertnet.org/thenews/newsdesk/L12604312.htm| tytuł =No deal after U.N. official meets Ugandan rebel Kony | data dostępu =2009-08-17| autor =Opheera McDoom| nazwisko = | imię = | data =   | rok =2006-11-12 | miesiąc = | praca = | opublikowany =Reuters| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.”

28 sierpnia 2008 roku [[Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych]] umieścił Kony'ego na swojej liście terrorystów. Nie wiadomo, czy jakieś aktywa Kony'ego zostały zamrożone.

24 grudnia 2008 roku siły pokojowe ONZ oskarżyły Lord's Resistance Army o masakrę 189 dorosłych i 20 dzieci w kościele w Faradje, [[Kongo]]. Połączone wojska Ugandy, Sudanu oraz Konga rozpoczęły [[Ofensywa w Garambie (2008–2009)|naloty przeciwko LRA]] w grudniu 2008 roku<ref>{{cytuj stronę| url=http://edition.cnn.com/2008/WORLD/africa/12/22/farrow.congo/index.html| tytuł =Commentary: No one is safe in Congo strife| data dostępu =2009-08-17| autor =[[Mia Farrow]]| nazwisko = | imię = | data =   | rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany =CNN| oznaczenie = | strony = | język =en | id = | cytat=}}</ref>.

== Kony 2012 ==
[[Plik:Plakat akcji Kony 2012 na Rondzie Romana Dmowskiego w Warszawie.JPG|mały|Plakat akcji Kony 2012 na [[Rondo Romana Dmowskiego w Warszawie|Rondzie Romana Dmowskiego w Warszawie]] przy budynku [[Rotunda PKO w Warszawie|Rotundy PKO]] (21 kwietnia 2012)]]
Na początku marca 2012 organizacja ''Invisible Children Inc'' rozpoczęła kampanię pod tytułem [[Kony 2012]]. Kampania ma na celu nagłośnienie zbrodni Kony'ego i zachęcenie amerykańskich polityków do zaangażowania się w jego aresztowanie.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84009,3191833.html Joseph Kony – koszmar Ugandy] Wojciech Jagielski – ''[[Gazeta Wyborcza]]''
* [http://www.rfi.fr/actuen/articles/102/article_775.asp I want peace talks to resume ] – wywiad audio z Kony'm przeprowadzony przez Radio Francuskie, 22 czerwca 2008 {{lang|en}}
* [http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/4320858.stm Profile: Ugandan rebel Joseph Kony] BBC News, 7 października 2005 {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.rocketboom.com/vlog/archives/2006/08/rb_06_aug_16.html | tytuł = Ruud Elmendorp's video interview with Joseph Kony | opublikowany = rocketboom.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20061017135801/http://www.rocketboom.com/vlog/archives/2006/08/rb_06_aug_16.html | zarchiwizowano = 2006-10-17}} Wywiad video, Rocketboom, 16 sierpnia 2006 {{lang|en}}
{{Rebelia Armii Bożego Oporu}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kony, Joseph}}

[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]
[[Kategoria:Ugandyjscy wojskowi]]
[[Kategoria:Ugandyjscy zbrodniarze wojenni]]

title: Joseph Kony

Data i miejsce urodzenia: prawdopodobnie 1962 · Odek, Protektorat Ugandy

Formacja: Armia Bożego Oporu

Główne wojny i bitwy: rebelia Armii Bożego Oporu


text:
# Rubrykowanie
Rubrykowanie – termin używany w książce rękopiśmiennej (łac. ruber – czerwony), jest to przekreślanie niektórych liter kreskami z czerwonej farby lub pisanie niektórych liter czerwoną barwą. Osoba wykonująca tę pracę nazwana była rubrykatorem.
Znaczone czerwono partie tekstu to rubryki w odróżnieniu od zwykłych, czarnych nigryków. Podział i nazewnictwo utrzymało się dziś w mszale i książkach kościelnych dla ludu.

title: Rubrykowanie

wikitext:
[[Plik:Armenian Manuscript Bible, 1121.jpg|mały|Armeński rękopis biblijny z rubrykami, 1121]]
'''Rubrykowanie''' – termin używany w książce [[rękopis|rękopiśmiennej]] ({{łac.|ruber}} – czerwony), jest to przekreślanie niektórych liter kreskami z czerwonej farby lub pisanie niektórych liter czerwoną barwą. Osoba wykonująca tę pracę nazwana była rubrykatorem<ref name=":0">Karol Głombiowski, Helena Szwejkowska, ''Książka rękopiśmienna i biblioteka w starożytności i średniowieczu'', Warszawa 1979, Państwowe Wydawnictwo Naukowe.</ref>.

Znaczone czerwono partie tekstu to '''rubryki''' w odróżnieniu od zwykłych, czarnych '''nigryków'''. Podział i nazewnictwo utrzymało się dziś w [[Mszał rzymski|mszale]] i książkach kościelnych dla ludu<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Książka}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Bibliotekoznawstwo]]
[[Kategoria:Iluminacja książki]]