text:
# Order Kalantiao
Order Kalantiao (ang. Order of Kalantiao) – filipińskie odznaczenie państwowe nadawane obywatelom Filipin za wyjątkowe i chwalebne zasługi w pracy wymiaru sprawiedliwości i w dziedzinie prawa.
Order został ustanowiony 1 marca 1971 przez prezydenta Ferdinanda Marcosa. Mógł być nadawany również pośmiertnie.
19 września 2003 order został zniesiony, wraz z szesnastoma innymi cywilnymi odznaczeniami, podczas reformy filipińskich honorów państwowych, lecz pozostaje w aktualnej kolejności starszeństwa filipińskich odznaczeń i noszony jest po Gawad sa Manlilikha ng Bayan, a przed Gawad Mabini.
| Baretki Orderu Kalantiao |
| I klasa                  |
| II klasa                 |
| III klasa                |
| IV klasa                 |

Podział na klasy i zakres nagradzanych zasług:
- I klasa – za nadzwyczajną służbę i wysokie standardy utrzymywane w rządowym resorcie sądowniczym, szczególnie w Sądzie Najwyższym, albo w dziedzinie prawa międzynarodowego,
- II klasa – za niezwykle chwalebną służbę w sądownictwie lub innym resorcie rządowym,
- III klasa – za wybitną służbę dla wymiaru sprawiedliwości,
- IV klasa – za doskonałą służbę dla wzmacniania praworządności i wysoki stopień profesjonalizmu i uczciwość w prywatnej praktyce prawniczej[1].

Wśród odznaczonych można wymienić m.in. byłego prezydenta Jose Paciano Laurela.

title: Order Kalantiao

wikitext:
{{Odznaczenie infobox
 |nazwa          = Order Kalantiao
 |awers          =
 |awers opis     =
 |awers 2        =
 |awers 2 opis   =
 |awers 3        =
 |awers 3 opis   =
 |rewers         =
 |rewers opis    =
 |rewers 2       =
 |rewers 2 opis  =
 |baretka        =
 |baretka opis   =
 |baretka 2      =
 |baretka 2 opis =
 |ustanowiono    = 1 marca 1971
 |święto         =
 |dewiza         =
 |wielkość       =
 |kruszec        =
 |wydano         =
 |wycofano       = 19 września 2003
 |powyżej        = [[Gawad sa Manlilikha ng Bayan]]
 |równorzędne    =
 |poniżej        = [[Gawad Mabini]]
 |projektant     =
 |powiązane      =
 |commons        =
}}
'''Order Kalantiao''' ([[język angielski|ang.]] ''Order of Kalantiao'') – [[Filipiny|filipińskie]] [[odznaczenie państwowe]] nadawane obywatelom Filipin za wyjątkowe i chwalebne zasługi w pracy [[Wymiar sprawiedliwości|wymiaru sprawiedliwości]] i w [[prawo|dziedzinie prawa]].

[[Order]] został ustanowiony [[1 marca]] [[1971]] przez prezydenta [[Ferdinand Marcos|Ferdinanda Marcosa]]. Mógł być nadawany również pośmiertnie<ref name="ok">{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20160417035034/http://www.gov.ph/1971/03/01/executive-order-no-294-s-1971/ | tytuł = Executive Order No. 294, s. 1971 (''Creating a decoration to be known as the Order of Kalantiao'') | opublikowany = gov.ph | język = en | data dostępu = 2016-04-16}}</ref>.

19 września 2003 order został zniesiony, wraz z szesnastoma innymi cywilnymi odznaczeniami, podczas reformy filipińskich honorów państwowych<ref name="eo2003">{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20121221070320/http://www.gov.ph/2003/09/19/executive-order-no-236/ | tytuł = Executive Order No. 236, s. 2003 (''Establishing the Honors Code of the Philippines to create an Order of Precedence of Honors Conferred and for other Purposes'') | data = 2003-09-19 | opublikowany = gov.ph (Official Gazette) | język = en | data dostępu = 2016-04-12}}</ref>, lecz pozostaje w aktualnej kolejności starszeństwa filipińskich odznaczeń i noszony jest po [[Gawad sa Manlilikha ng Bayan]], a przed [[Gawad Mabini]]<ref name="rul">{{Cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20160414125851/http://www.gov.ph/downloads/2003/11nov/20031126-IRR-EO-0236-GMA.pdf | tytuł = Implementing Rules and Regulations of Executive Order 236 | opublikowany = gov.ph | język = en | data dostępu = 2016-04-14}}</ref>.

{|align=center class=wikitable width=15% style="float: right;"
|colspan=1 style="text-align:center;" | '''[[Baretka odznaczenia|Baretki]] Orderu Kalantiao'''
|-
|width=20% valign=top align=center|[[Plik:PHL Order of Kalantiao - Grand Cross BAR.png|100px|center]]I klasa
|-
|width=20% valign=top align=center|[[Plik:PHL Order of Kalantiao - Commander BAR.png|100px|center]]II klasa
|-
|width=20% valign=top align=center|[[Plik:PHL Order of Kalantiao - Officer BAR.png|100px|center]]III klasa
|-
|width=20% valign=top align=center|[[Plik:PHL Order of Kalantiao - Member BAR.png|100px|center]]IV klasa
|-
|}

Podział na klasy i zakres nagradzanych zasług:
* I klasa – za nadzwyczajną służbę i wysokie standardy utrzymywane w rządowym resorcie sądowniczym, szczególnie w Sądzie Najwyższym, albo w dziedzinie prawa międzynarodowego,
* II klasa – za niezwykle chwalebną służbę w sądownictwie lub innym resorcie rządowym,
* III klasa – za wybitną służbę dla wymiaru sprawiedliwości,
* IV klasa – za doskonałą służbę dla wzmacniania praworządności i wysoki stopień profesjonalizmu i uczciwość w prywatnej praktyce prawniczej{{r|ok}}.

Wśród odznaczonych można wymienić m.in. byłego prezydenta [[Jose P. Laurel|Jose Paciano Laurela]]<ref name="sb">{{Cytuj stronę | url = https://senate.gov.ph/lisdata/80097244!.pdf | tytuł = Senate Bill No. 2522 | opublikowany = senate.gov.ph | język = en | data dostępu = 2016-04-16}}</ref>.

{{Kategoria główna|Odznaczeni Orderem Kalantiao}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Filipińskie odznaczenia}}
{{Falerystyka}}

[[Kategoria:Filipińskie odznaczenia]]
[[Kategoria:Zniesione odznaczenia]]

title: Order Kalantiao

Ustanowiono: 1 marca 1971

Wycofano: 19 września 2003

Powyżej: Gawad sa Manlilikha ng Bayan

Poniżej: Gawad Mabini


text:
# Shingū
Shingū (jap. 新宮市 Shingū-shi) – miasto w Japonii, na wyspie Honsiu, w prefekturze Wakayama.

## Położenie
Miasto leży we wschodniej części prefektury. Graniczy z miastami:
- Kumano, prefektura Mie
- Tanabe
- oraz miasteczkami Kozagawa, Nachikatsu'ura i Kihō.

## Historia
Shingu otrzymało status miasta 1 maja 1933 roku.

## Miasta partnerskie
- Stany Zjednoczone: Santa Cruz

wikiname: plwiki

title: Shingū

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Shingu
 |nazwa oryginalna             =
 |ja:zapis kanji               = 新宮市
 |ja:transkrypcja Hepburna     = Shingū-shi
 |ja:hiragana                  =
 |ja:katakana                  =
 |ja:IPA                       =
 |ja:audio                     =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Emblem of Shingū, Wakayama.svg
 |flaga                        = Flag of Shingu, Wakayama.svg
 |dopełniacz nazwy             = Shingu
 |państwo                      = Wakayama
 |1. jednostka tradycyjna      = [[Honsiu]]
 |2. jednostka tradycyjna      = [[Region Kinki|Kinki]]
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = Shunyō Satō
 |powierzchnia                 = 255,43
 |wysokość                     =
 |rok                          = [[1 III]] [[2008]]
 |liczba ludności              = 32 586
 |gęstość zaludnienia          = 128
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |JPN:drzewo                   = ''Podocarpus nagi''
 |JPN:kwiat                    = ''Crinum asiaticum''
 |JPN:ptak                     =
 |kod mapy                     = Wakayama
 |współrzędne                  = 33° 43' N 136° 00' E
 |commons                      = Category:Shingu, Wakayama
 |www                          = http://www.city.shingu.lg.jp/
}}
{{nihongo|'''Shingū'''|新宮市|Shingū-shi}} – [[miasto]] w [[Japonia|Japonii]], na wyspie [[Honsiu]], w [[Prefektura Wakayama|prefekturze Wakayama]].

== Położenie ==
Miasto leży we wschodniej części prefektury. Graniczy z miastami:
* [[Kumano]], [[prefektura Mie]]
* [[Tanabe]]
* oraz miasteczkami Kozagawa, Nachikatsu'ura i Kihō.

== Historia ==
Shingu otrzymało status miasta [[1 maja]] [[1933]] roku.

== Miasta partnerskie ==
* {{Państwo|USA}}: Santa Cruz

{{Prefektura Wakayama}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w prefekturze Wakayama]]

title: Shingu

Kanji: 新宮市

Transkrypcja Hepburna: Shingū-shi

Herb: Flaga

Państwo: Japonia

Prefektura: Wakayama

Wyspa: Honsiu

Region: Kinki

Burmistrz: Shunyō Satō

Drzewo: Podocarpus nagi

Kwiat: Crinum asiaticum


text:
# Placówka Straży Celnej „Zacieczki”
Placówka Straży Celnej „Zacieczki” – jednostka organizacyjna Straży Celnej pełniąca w okresie międzywojennym służbę ochronną na granicy polsko-niemieckiej.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Na wniosek Ministerstwa Skarbu, uchwałą z 10 marca 1920 roku, powołano do życia Straż Celną. Od połowy 1921 roku jednostki Straży Celnej rozpoczęły przejmowanie odcinków granicy od pododdziałów Batalionów Celnych. W 1921 roku w Bęćkowie stacjonował sztab 2 kompanii 2 batalionu celnego. Kompania wystawiała między innymi placówkę w Zacieczkach. Proces tworzenia Straży Celnej trwał do końca 1922 roku. Placówka Straży Celnej „Zacieczki” weszła w podporządkowanie komisariatu Straży Celnej „Chojnowo” z Inspektoratu SC „Grajewo”.
W drugiej połowie 1927 roku przystąpiono do gruntownej reorganizacji Straży Celnej. W praktyce skutkowało to rozwiązaniem tej formacji granicznej. Ochronę północnej, zachodniej i południowej granicy państwa przejęła powołana z dniem 2 kwietnia 1928 roku Straż Graniczna. W strukturach nowo powstałej formacji nie odtworzono placówki „Zacieczki”.

## Służba graniczna
Sąsiednie placówki
- placówka Straży Celnej „Tarachy” ⇔ placówka Straży Celnej „Rakowo” – 1926[9]

## Funkcjonariusze placówki
Kierownicy placówki
| stopień          | imię i nazwisko, numer   | okres pełnienia służby |
| ---------------- | ------------------------ | ---------------------- |
| starszy strażnik | Bolesław Laskowski (155) | był w 1926             |

Obsada personalna placówki w 1926:
- starszy strażnik Bolesław Laskowski (155)
- strażnik Józef Bąk (139)
- strażnik Stanisław Doroba (182)
- strażnik Michał Rusiewicz (959)
- strażnik Jan Wojtkowiak (47)

title: Placówka Straży Celnej „Zacieczki”

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Placówka SC „Zacieczki”
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = paramilitarny
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          =
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Zacieczki]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Straż Celna]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Komisariat  Straży Celnej „Chojnowo”|Komisariat SC „Chojnowo”]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Szkic 2 batalionu celnego Szczuczyn.JPG|240px|thumb|Szkic [[2 Batalion Celny|2 batalionu celnego]] w 1921]]
[[File:Chojnowo komisariat SC 1926.jpg|240px|thumb|Rozmieszczenie placówek SC komisariatu "Chojnowo" w 1926 roku]]
'''Placówka Straży Celnej „Zacieczki”''' – jednostka organizacyjna [[Straż Celna|Straży Celnej]] pełniąca w [[II Rzeczpospolita|okresie międzywojennym]] służbę ochronną na [[Granica polsko-niemiecka|granicy polsko-niemieckiej]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
Na wniosek [[Ministerstwo Skarbu|Ministerstwa Skarbu]], uchwałą z 10 marca 1920 roku, powołano do życia [[Straż Celna|Straż Celną]]{{odn|Dominiczak|1975|s=130}}. Od połowy 1921 roku jednostki Straży Celnej rozpoczęły przejmowanie odcinków granicy od [[pododdział]]ów [[Bataliony Celne|Batalionów Celnych]]{{odn|Piekarz|2017|s=28}}. W 1921 roku w [[Bęćkowo|Bęćkowie]] stacjonował sztab 2 kompanii [[2 Batalion Celny|2 batalionu celnego]]. Kompania wystawiała między innymi placówkę w Zacieczkach{{odn|OdeB batalionów celnych|s=2bc}}. Proces tworzenia Straży Celnej trwał do końca 1922 roku{{odn|Dominiczak|1997|s=250}}. Placówka Straży Celnej „Zacieczki” weszła w podporządkowanie [[Komisariat Straży Celnej „Chojnowo”|komisariatu Straży Celnej „Chojnowo”]] z [[Inspektorat Straży Celnej „Grajewo”|Inspektoratu SC „Grajewo”]]{{odn|Kozłowski|2012|s=26}}.

W drugiej połowie 1927 roku przystąpiono do gruntownej reorganizacji Straży Celnej{{odn|Kula|1994|s=40}}. W praktyce skutkowało to rozwiązaniem tej [[Formacje graniczne II Rzeczypospolitej|formacji granicznej]]. Ochronę północnej, zachodniej i południowej granicy państwa przejęła powołana z dniem 2 kwietnia 1928 roku [[Straż Graniczna (1928–1939)|Straż Graniczna]]{{odn|Goryński|2012|s=226}}. W strukturach nowo powstałej formacji nie odtworzono placówki „Zacieczki”{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=13}}.

== Służba graniczna ==
;Sąsiednie placówki

* [[placówka Straży Celnej „Tarachy”]] ⇔ [[placówka Straży Celnej „Rakowo”]] – 1926{{odn|WIG – mapa operacyjna Polski 1:300 000}}

== Funkcjonariusze placówki ==
; Kierownicy placówki

{| class="wikitable"
!stopień
!imię i nazwisko, numer
!okres pełnienia służby
|-
|starszy strażnik
|Bolesław Laskowski{{odn|Tchórzewski|2012|s=74}} (155){{refn|grupa=uwaga|Przy nazwiskach w nawiasach podano numery służbowe funkcjonariuszy Straży Celnej{{odn|Szematyzm Straży Celnej|1927|s=175}}}}
|był w 1926{{odn|Szematyzm Straży Celnej|1927|s=175}}
|}
'''Obsada personalna placówki w 1926'''{{odn|Szematyzm Straży Celnej|1927|s=175}}:{{Układ wielokolumnowy|
* starszy strażnik Bolesław Laskowski (155)
* strażnik Józef Bąk (139)
* strażnik Stanisław Doroba (182)
* strażnik Michał Rusiewicz (959)
* strażnik Jan Wojtkowiak (47)
|liczba=2}}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko= Dominiczak|imię=Henryk|autor link=Henryk Dominiczak|tytuł= Granica polsko–niemiecka 1919–1939. Z dziejów formacji granicznych| rok =1975| wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej|miejsce=Warszawa|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Dominiczak |imię=Henryk |tytuł=Granice państwa i ich ochrona na przestrzeni dziejów 966–1996 |data=1997 |miejsce=Warszawa |wydawca=Wydawnictwo „Bellona” |isbn=8311086184 |oclc= 37244743 |język=pl |odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Jabłonowski|imię=Marek|nazwisko2=Polak|imię2=Bogusław|autor link=Marek Jabłonowski|autor link2=Bogusław Polak|tytuł=Polskie formacje graniczne 1918−1839 |tom=II |data=1999|isbn=83-87424-77-3|miejsce=Koszalin|wydawca = Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej|odn=tak}}
* {{Szematyzm Straży Celnej|1927|odn=tak}}
* {{cytuj pismo |nazwisko=Kozłowski|imię =Piotr| tytuł = Straż Celna zapomnianą formacją graniczną II Rzeczypospolitej – dyslokacja jednostek granicznych w 1926 roku | czasopismo = Problemy Ochrony Granic| wolumin =50|rok =2012|wydawca = [[Centrum Szkolenia Straży Granicznej w Kętrzynie]]| miejsce =Kętrzyn|issn =1505-1757|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Kula|imię=Henryk Mieczysław|tytuł=Polska Straż Graniczna w latach 1928-1939|wydawca=Wydawnictwo Bellona |miejsce=Warszawa |rok=1994|isbn=8311082671|odn=tak}}
* {{cytuj pismo |nazwisko=Piekarz|imię =Karolina| tytuł =Polskie formacje graniczne 1918 – 1924| czasopismo = [[Mówią Wieki]]| wolumin =2s|rok =2017|wydawca = Oficyna Wydawnicza „Mówią Wieki”| miejsce =Warszawa|issn =1897-8088|odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Tchórzewski|imię=Maciej Krzysztof|tytuł=Łomżyńskie formacje graniczne. Zarys dziejów|data=2012|isbn=9788393427130|miejsce=Grajewo|wydawca =Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK |odn=tak}}
* {{Cytuj stronę | imię=Grzegorz|nazwisko=Goryński|url =https://web.archive.org/web/20170101004308/http://ssh.apsl.edu.pl/baza/wydawn/ssh018/gorynski.pdf| tytuł = Powstanie, organizacja i funkcjonowanie straży granicznej w latach 1928-1939|rok=2012|data dostępu = 2018-02-27|odn=tak}}
* {{Cytuj odn|OdeB batalionów celnych|opis=[[Ordre de Bataille]] batalionów celnych od numeru 1 do 19 → [[Archiwum Straży Granicznej]]. Szczecin.}}
* {{Cytuj odn|WIG – mapa operacyjna Polski 1:300 000| opis = Mapa operacyjna, 1:300 000, arkusz 44, → [[Wojskowy Instytut Geograficzny]]. Warszawa 1933.}}

{{Straż Celna}}

{{SORTUJ:Zacieczki}}
[[Kategoria:Placówki Straży Celnej II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zacieczki]]
[[Kategoria:Placówki Straży Celnej rozmieszczone na granicy z Prusami Wschodnimi]]
[[Kategoria:Placówki Inspektoratu Straży Celnej „Grajewo”]]

title: Placówka SC „Zacieczki”

Państwo: Polska

Dyslokacja: Zacieczki

Formacja: Straż Celna

Podległość: Komisariat SC „Chojnowo”


text:
# Kot australijski mist
Australijski mist – rasa kota domowego wyhodowana w Australii.

## Historia
Kontynent australijski jest pozbawiony naturalnych kotów. Obecnie żyjące na nim koty zostały tam przywiezione przez kolonistów z Europy i Azji. Nazwa australijski mist została skrócona przez Australijczyków na OzMist.
Dr Truda Straede wyhodowała tę rasę kotów w 1976 roku. Nowa rasa została zarejestrowana w Royal Agricultural Society Cat Control w Nowej Południowej Walii na początku lat 80. Możliwość uczestnictwa w wystawach i zdobywania tytułów uzyskał australian mist w roku 1986. Pierwszym czempionem tej rasy został kotka Nintu Dardanos w 1988 roku. Koty tej rasy są bardzo popularne w Australii, ale słabo znane poza nią.
W lipcu 1998 roku nastąpił rozłam wśród hodowców tej rasy na:
- Spotted Mist tradycyjne australijskie misty, mające na futerku małe plamki,
- Marbled Mist australijskie misty mające na futerku podłużne pasy, układające się w marmurkowaty wzór.

Aktualnie zwolennicy obu odmian czynią starania o uznanie ich za odrębne rasy. Koty zawdzięczają swój niepowtarzalny wzór na futerku działaniu podwójnego recesywnego genu.

## Wygląd
Misty są genetycznie spokrewnione z kotami:
- burmańskimi (50%), po których odziedziczyły wielkość, budowę i temperament,
- abisyńskimi (25%), które przekazały drobne plamki na futerku, a nierasowe koty domowe – żywotność i przywiązanie do człowieka,
- krótkowłosymi kotami domowymi (25%).

Są to koty o umiarkowanej wielkości, okrągłej główce z dużymi uszami i oczami. Futerko mista jest krótkie i sprężyste. Ogon dosyć gruby, mięsisty. Dopuszcza się wszystkie odmiany barwne, ale najczęściej spotykane kolory futerka to: ciemnobrązowy, czekoladowy, niebieski, liliowy, złocisty. Oczy duże i ekspresywne są we wszystkich odcieniach koloru zielonego. Niepożądane dla tej rasy są wszelkie ekstremalne odchylenia w budowie.
Wadami dyskwalifikującymi dla tej rasy są oczy złote, pomarańczowe i bursztynowe, białe końcówki łap oraz delikatna budowa kości. Koty niebieskookie, choć dopuszczane do wystaw, są oceniane niżej.

## Charakter
Są to zgodne koty, lubiące żyć w małych grupkach zawierających także kastraty, młodzież i koty innych ras. Australijskie kotki są wspaniałymi i opiekuńczymi matkami.

title: Kot australijski mist

wikitext:
{{Kot infobox
 |rasa_kota       = Australijski mist
 |grafika         = Australian Mist.jpg
 |opis            = Australijski mist
 |oznaczenie      =
 |kategoria       =
 |pochodzenie     = [[Australia]]
 |nazwa_ang       = Australian Mist
 |inne_nazwy      = OzMist,
Spotted Mist / Marbled Mist
 |wzrost          =
 |masa            =
 |cfastd          =
 |fifestd         =
 |ticastd         =
 |gccfstd         =
 |aacestd         =
 |acfastd         =
 |acfstd          =
 |ccastd          =
 |otherstd        = [http://web.archive.org/web/20110721184818/http://www.australianmist.info/Breed_Standard_files/AustralianMistStandard.pdf WNCA]
 |note            =
 |głowa           =
 |uszy            =
 |oczy            =
 |korpus          =
 |grzbiet         =
 |nogi            =
 |stopy           =
 |ogon            =
 |futro_kolor     =
 |futro_jakość    =
 |futro_ticking   =
 |kondycja        =
 |kody_ems        =
 |galeria_commons = Category:Australian Mist
}}
'''Australijski mist''' – [[rasa]] [[kot domowy|kota domowego]] wyhodowana w [[Australia|Australii]].

== Historia ==
Kontynent [[Australia|australijski]] jest pozbawiony naturalnych [[Kot domowy|kotów]]. Obecnie żyjące na nim koty zostały tam przywiezione przez kolonistów z [[Europa|Europy]] i [[Azja|Azji]]. Nazwa australijski mist została skrócona przez Australijczyków na '''OzMist'''.

Dr Truda Straede wyhodowała tę [[Rasy kotów|rasę kotów]] w 1976 roku. Nowa rasa została zarejestrowana w [[Royal Agricultural Society Cat Control]] w [[Nowa Południowa Walia|Nowej Południowej Walii]] na początku lat 80. Możliwość uczestnictwa w wystawach i zdobywania tytułów uzyskał australian mist w roku 1986. Pierwszym czempionem tej rasy został kotka Nintu Dardanos w 1988 roku. Koty tej rasy są bardzo popularne w Australii, ale słabo znane poza nią.

W lipcu 1998 roku nastąpił rozłam wśród hodowców tej rasy na:
* '''Spotted Mist''' tradycyjne australijskie misty, mające na futerku małe plamki,
* '''Marbled Mist''' australijskie misty mające na futerku podłużne pasy, układające się w marmurkowaty wzór.

Aktualnie zwolennicy obu odmian czynią starania o uznanie ich za odrębne rasy. Koty zawdzięczają swój niepowtarzalny wzór na futerku działaniu podwójnego recesywnego genu.

== Wygląd ==
Misty są genetycznie spokrewnione z kotami:
* [[kot burmski|burmańskimi]] (50%), po których odziedziczyły wielkość, budowę i temperament,
* [[kot abisyński|abisyńskimi]] (25%), które przekazały drobne plamki na futerku, a nierasowe koty domowe – żywotność i przywiązanie do człowieka,
* [[Kot europejski krótkowłosy|krótkowłosymi kotami domowymi]] (25%).

Są to koty o umiarkowanej wielkości, okrągłej główce z dużymi uszami i oczami. Futerko mista jest krótkie i sprężyste. Ogon dosyć gruby, mięsisty. Dopuszcza się wszystkie odmiany barwne, ale najczęściej spotykane kolory futerka to: ciemnobrązowy, czekoladowy, niebieski, liliowy, złocisty. Oczy duże i ekspresywne są we wszystkich odcieniach koloru zielonego. Niepożądane dla tej rasy są wszelkie ekstremalne odchylenia w budowie.

Wadami dyskwalifikującymi dla tej rasy są oczy złote, pomarańczowe i bursztynowe, białe końcówki łap oraz delikatna budowa kości. Koty niebieskookie, choć dopuszczane do wystaw, są oceniane niżej.

== Charakter ==
Są to zgodne koty, lubiące żyć w małych grupkach zawierających także kastraty, młodzież i koty innych ras. Australijskie kotki są wspaniałymi i opiekuńczymi matkami.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.australijski_mist.koty.tasdj.pl/ | tytuł = KOTY RASOWE - Australian Mist - opis rasy | opublikowany = TASDJ | archiwum = https://web.archive.org/web/20150516034200/http://www.australijski_mist.koty.tasdj.pl/ | zarchiwizowano = 2015-05-16 | data dostępu = 2010-04-27 }}

[[Kategoria:Rasy kotów|Australian Mist]]

title: Australijski mist

Pochodzenie: Australia

Nazwa angielska: Australian Mist

Inne nazwy: OzMist, Spotted Mist / Marbled Mist

Inny: WNCA


text:
# Nilgau
Nilgau (Boselaphus) – rodzaj ssaków kopytnych z podrodziny bawołów (Bovinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).

## Rozmieszczenie geograficzne
Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w Azji Południowej.

## Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 170–210 cm, długość ogona 45–53 cm, wysokość w kłębie 120–140 cm; masa ciała 120–288 kg.

## Systematyka
Rodzaj (w randze podrodzaju w obrębie Cerophorus) zdefiniował w 1816 roku zoolog i anatom Henri Marie Ducrotay de Blainville w artykule poświęconym kilku gatunkom przeżuwaczy, opublikowanym na łamach „Bulletin de la Société philomathique de Paris”. De Blainville wymienił trzy gatunki – Antilope gnu J.F. Gmelin, 1788 (= Antilope gnou E.A.W. von Zimmermann, 1780), Antilope picta Pallas, 1777 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766) i Antilope oreas Pallas, 1777 (= Antilope oryx Pallas, 1766) – nie wskazując gatunku typowego; w ramach późniejszego oznaczenia w 1900 roku angielscy zoolodzy Philip Lutley Sclater i Oldfield Thomas na typ nomenklatoryczny wyznaczyli Antilope picta Pallas, 1777 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766).

### Etymologia
- Boselaphus (Buselaphus, Bosephalus, Boselaphas): zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Bos Linnaeus, 1758 (bydło) oraz Elaphus C.H. Smith, 1827 (jeleń)[15].
- Hippelaphus: gr. ιππελαφος ippelaphos ‘koń-jeleń’, od ιππος ippos ‘koń’; ελαφος elaphos ‘jeleń’[16]. Gatunek typowy: Goldfuss wymienił trzy gatunki – Antilope gnu J.F. Gmelin, 1788 (= Antilope gnou E.A.W. von Zimmermann, 1780), Antilope picta Pallas, 1777 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766) i Antilope oreas Pallas, 1777 (= Antilope oryx Pallas, 1766) – nie wskazując gatunku typowego.
- Portax: gr. πορταξ portax, πορτακος portakos lub πορτις portis, πορτιoς portios ‘cielę, młoda krowa’[17]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Damalis risia C.H. Smith, 1827 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766).
- Tragelaphus: gr. τραγελαφος tragelaphos ‘kozło-jeleń’, od τραγος tragos ‘kozioł’; ελαφος elaphos ‘jeleń’[18]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Tragelaphus Hippelaphus W. Ogilby, 1837 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766).
- Oreades: gr. ορειας oreias, ορειαδος oreiados ‘mieszkanka gór, nimfa górska’[19]. Gatunek typowy: Schinz wymienił trzy gatunki – Antilope picta Pallas, 1777 (= Antilope tragocamelus Pallas, 1766), Damalis canna C.H. Smith, 1827 (= Antilope oryx Pallas, 1766) i Antilope oreas Pallas, 1777 (= Antilope oryx Pallas, 1766) – nie wskazując gatunku typowego.

### Podział systematyczny
Do rodzaju należy jeden występujący współcześnie gatunek:
- Boselaphus tragocamelus (Pallas, 1766) – nilgau indyjski

Opisano również wymarły gatunek:
- Boselaphus namadicus (Rütimeyer, 1878)

title: Nilgau

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Nilgau
 |nazwa łacińska         = ''Boselaphus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Henri Marie Ducrotay de Blainville|de Blainville]], 1816<ref name="bla" />
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Bovidae Boselaphus tragocamelus 4.jpg
 |opis grafiki           = [[samiec]] '''[[nilgau indyjski|nilgau indyjskiego]]''' (''Boselaphus tragocamelus'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ssaki]]
 |podgromada             = [[żyworodne]]
 |rząd                   = [[parzystokopytne]]
 |podrząd                = [[przeżuwacze]]
 |infrarząd              = [[Pecora]]
 |nadrodzina             = [[Bovoidea]]
 |rodzina                = [[wołowate]]
 |podrodzina             = [[bawoły]]
 |plemię                 = [[Boselaphini]]
 |rodzaj                 = nilgau
 |typ nomenklatoryczny   = ''Antilope picta'' {{small|[[Peter Simon Pallas|Pallas]], 1777}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}})
 |synonimy               = * ''Hippelaphus'' {{small|[[Georg August Goldfuss|Goldfuss]], 1820}}<ref name="gol" />
* ''Portax'' {{small|[[Charles Hamilton Smith|C.H. Smith]], 1827}}<ref name="smi" />
* ''Tragelaphus''<ref group="uwaga">Młodszy [[homonimia (taksonomia)|homonim]] ''[[niala|Tragelaphus]]'' {{small|de Blainville, 1816}} (Bovidae).</ref> {{small|[[William Ogilby|W. Ogilby]], 1837}}<ref name="ogi" />
* ''Buselaphus''<ref group="uwaga" name="npp">Niepoprawna późniejsza pisownia ''Boselaphus'' {{small|de Blainville, 1816}}.</ref>: {{small|[[Ludwig Reichenbach|H.G.L. Reichenbach]], 1845}}<ref name="rei" />
* ''Oreades'' {{small|[[Heinrich Rudolf Schinz|H.R. Schinz]], 1845}}<ref name="sch" />
* ''Bosephalus''{{u|npp}}: {{small|[[Thomas Horsfield|Horsfield]], 1851}}<ref name="hor" />
* ''Boselaphas''{{u|npp}}: {{small|[[Glover Morrill Allen|G.M. Allen]], 1939}}<ref name="all" />
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             = ''2 gatunki (w tym 1 wymarły) – zobacz opis w tekście''
 |wikispecies            = Boselaphus
 |commons                = Category:Boselaphus
}}
'''Nilgau'''<ref name="miiz" /> (''Boselaphus'') – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[ssaki|ssaków]] [[kopytne|kopytnych]] z [[rodzina (biologia)|podrodziny]] [[bawoły|bawołów]] (Bovinae) w obrębie [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[wołowate|wołowatych]] (Bovidae).

== Rozmieszczenie geograficzne ==
Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w [[Azja Południowa|Azji Południowej]]<ref name="icmw" /><ref name="hmw" /><ref name="msw" />.

== Morfologia ==
Długość ciała (bez ogona) 170–210 cm, długość ogona 45–53 cm, [[wysokość w kłębie]] 120–140 cm; masa ciała 120–288 kg<ref name="hmw" /><ref name="amw" />.

== Systematyka ==
Rodzaj (w randze podrodzaju w obrębie ''[[Antylopa indyjska|Cerophorus]]'') zdefiniował w 1816 roku [[zoologia|zoolog]] i [[anatomia|anatom]] [[Henri Marie Ducrotay de Blainville]] w artykule poświęconym kilku gatunkom przeżuwaczy, opublikowanym na łamach „Bulletin de la Société philomathique de Paris”<ref name="bla" />. De Blainville wymienił trzy gatunki – ''Antilope gnu'' {{small|[[Johann Friedrich Gmelin|J.F. Gmelin]], 1788}} (= ''[[gnu pręgowane|Antilope gnou]]'' {{small|[[Eberhard August Wilhelm von Zimmermann|E.A.W. von Zimmermann]], 1780}}), ''Antilope picta'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}}) i ''Antilope oreas'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''[[eland zwyczajny|Antilope oryx]]'' {{small|Pallas, 1766}}) – nie wskazując [[gatunek typowy|gatunku typowego]]; w ramach późniejszego oznaczenia w 1900 roku angielscy zoolodzy [[Philip Lutley Sclater]] i [[Oldfield Thomas]] na [[typ nomenklatoryczny]] wyznaczyli ''Antilope picta'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}})<ref name="scl&tho" />.

=== Etymologia ===
* ''Boselaphus'' (''Buselaphus'', ''Bosephalus'', ''Boselaphas''): [[zbitka wyrazowa]] nazw rodzajów: ''[[bydło (rodzaj)|Bos]]'' {{small|[[Karol Linneusz|Linnaeus]], 1758}} (bydło) oraz ''[[jeleń|Elaphus]]'' {{small|[[Charles Hamilton Smith|C.H. Smith]], 1827}} (jeleń){{odn|Palmer|1904|s=[{{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=140|link=tak}} 140]}}.
* ''Hippelaphus'': gr. ιππελαφος ''ippelaphos'' ‘koń-jeleń’, od ιππος ''ippos'' ‘koń’; ελαφος ''elaphos'' ‘jeleń’{{odn|Palmer|1904|s=[{{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=325|link=tak}} 325]}}. Gatunek typowy: Goldfuss wymienił trzy gatunki – ''Antilope gnu'' {{small|J.F. Gmelin, 1788}} (= ''Antilope gnou'' {{small|E.A.W. von Zimmermann, 1780}}), ''Antilope picta'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}}) i ''Antilope oreas'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope oryx'' {{small|Pallas, 1766}}) – nie wskazując gatunku typowego.
* ''Portax'': gr. πορταξ ''portax'', πορτακος ''portakos'' lub πορτις ''portis'', πορτιoς ''portios'' ‘cielę, młoda krowa’{{odn|Palmer|1904|s=[{{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=558|link=tak}} 558]}}. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): ''Damalis risia'' {{small|C.H. Smith, 1827}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}}).
* ''Tragelaphus'': gr. τραγελαφος ''tragelaphos'' ‘kozło-jeleń’, od τραγος ''tragos'' ‘kozioł’; ελαφος ''elaphos'' ‘jeleń’{{odn|Palmer|1904|s=[{{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=684|link=tak}} 684]}}. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): ''Tragelaphus Hippelaphus'' {{small|W. Ogilby, 1837}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}}).
* ''Oreades'': {{gr.|ορειας}} ''oreias'', ορειαδος ''oreiados'' ‘mieszkanka gór, [[Oready|nimfa górska]]’{{odn|Palmer|1904|s=[{{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=479|link=tak}} 479]}}. Gatunek typowy: Schinz wymienił trzy gatunki – ''Antilope picta'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope tragocamelus'' {{small|Pallas, 1766}}), ''Damalis canna'' {{small|C.H. Smith, 1827}} (= ''Antilope oryx'' {{small|Pallas, 1766}}) i ''Antilope oreas'' {{small|Pallas, 1777}} (= ''Antilope oryx'' {{small|Pallas, 1766}}) – nie wskazując gatunku typowego.

=== Podział systematyczny ===
Do rodzaju należy jeden występujący współcześnie gatunek<ref name="mdd" /><ref name="amw" /><ref name="icmw" /><ref name="miiz" />:
* ''Boselaphus tragocamelus'' {{small|([[Peter Simon Pallas|Pallas]], 1766)}} – [[nilgau indyjski]]

Opisano również wymarły gatunek<ref name="rut"/>:
* ''[[Boselaphus namadicus]]'' {{small|([[Ludwig Rütimeyer|Rütimeyer]], 1878)}}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="bla">{{cytuj pismo |autor = H.M.D. de Blainville|tytuł = Sur plusieurs espèces d’animaux mammifères, de l’ordre des ruminans|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/31774180|czasopismo = Bulletin de la Société philomathique de Paris| wolumin = Année 1816| strony = 75|rok = 1816|język = fr}}</ref>
<ref name="gol">{{cytuj książkę| autor = G.A. Goldfuss| tytuł = Handbuch der Zoologie|url = {{Google Books|aPN8cFZ-XhQC|strony=371|link=tak}}| rok = 1820|wydawca = Johann Leonhard Schrag|miejsce = Nürnburg |część = 2 | strony = 510|język = de}}</ref>
<ref name="smi">{{cytuj książkę| autor = G. Cuvier & E. Griffith (redaktorzy)| tytuł = The animal kingdom: arranged in conformity with its organization |url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/34790191|imię r = C.H.| nazwisko r = Smith| rozdział = Synopsis of the species of the class Mammalia| adres rozdziału = https://www.biodiversitylibrary.org/page/34790560| rok = 1827|wydawca = G.B. Whittaker|miejsce = London| część = 5|strony = 366|język = en}}</ref>
<ref name="ogi">{{cytuj pismo |autor = W. Ogilby|tytuł = On the generic characters of Ruminants |url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/30570865|czasopismo = [[Journal of Zoology|Proceedings of the Zoological Society of London]]| wolumin = 4 |strony = 138|rok = 1836| język = en}}</ref>
<ref name="rei">{{cytuj książkę| autor = H.G.L. Reichenbach| tytuł = Die vollständigste Naturgeschichte des In- und Auslandes |url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/15941269| rok = 1845|wydawca = |miejsce = [[Drezno|Dresden]] und [[Lipsk|Leipzig]]|tom = 3|tytuł tomu = Der Säugethiere |strony = 142|język = de}}</ref>
<ref name="sch">{{cytuj książkę| autor = H.R. Schinz| tytuł = Systematisches Verzeichniss aller bis jetzt bekannten Säugethiere oder Synopsis Mammalium nach dem Cuvier’schen System|url = {{Google Books|h8cyAQAAMAAJ|strony=448|link=tak}}|rok = 1845|wydawca = Verlag von Jent und Bakmann|miejsce = Solothurn| część = 2| strony = 448|język = de}}</ref>
<ref name="hor">{{cytuj książkę| autor = T. Horsfield| tytuł = A catalogue of the mammalia in the Museum of the Hon. East-India Company|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/23832466|rok = 1851|wydawca = Printed by J. & H. Cox|miejsce = London|wydanie = |isbn = |strony = 99|cytat = |język = en}}</ref>
<ref name="all">{{cytuj pismo |autor = G.M. Allen|tytuł = A checklist of African mammals|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/2782483|czasopismo = Bulletin of the Museum of Comparative Zoology at Harvard College| wolumin = 83 |strony = 586|rok = 1939 |język = en}}</ref>
<ref name="miiz">Nazwy zwyczajowe za: {{Cytuj książkę | autor = W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz| tytuł = Polskie nazewnictwo ssaków świata | wydawca = Muzeum i Instytut Zoologii PAN | miejsce = Warszawa | rok = 2015 | isbn = 978-83-88147-15-9| strony = 180| język = pl en}}</ref>
<ref name="icmw">{{cytuj książkę| autor = C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest| tytuł = Illustrated Checklist of the Mammals of the World|url = https://www.lynxeds.com/product/illustrated-checklist-of-the-mammals-of-the-world/| rok = 2020|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|część = 2|tytuł części = Eulipotyphla to Carnivora|isbn = 978-84-16728-35-0|strony = 326|język = en}}</ref>
<ref name="hmw">{{Cytuj książkę | autor = D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy)| tytuł = [[Handbook of the Mammals of the World]] | autor r = C. Groves, D. Leslie, B. Huffman, R. Valdez, K. Habibi, P. Weinberg, J. Burton, P. Jarman & W. Robichaud| rozdział = Family Cervidae (Deer)| część = 2 | tytuł części = Hoofed Mammals | wydawca = Lynx Edicions | miejsce = Barcelona | strony = 591| isbn = 978-84-96553-77-4| rok = 2011 | język = en}}</ref>
<ref name="msw">{{cytuj stronę|autor = D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy)|url = https://www.departments.bucknell.edu/biology/resources/msw3/browse.asp?id=14200691|tytuł = Genus ''Boselaphus'' |opublikowany = Johns Hopkins University Press |praca = Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) |rok = 2005 | data dostępu = 2022-09-22}}</ref>
<ref name="mdd">{{cytuj stronę | url = https://www.mammaldiversity.org/explore/| tytuł = The ASM Mammal Diversity Database| praca = ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2)|opublikowany = American Society of Mammalogists| data dostępu = 2025-07-19| autor = N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby | język = en}}</ref>
<ref name="amw">{{cytuj książkę| autor = Lynx Nature Books| tytuł = All the Mammals of the World|url = | rozdział = Class Mammalia|rok = 2023|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|isbn = 978-84-16728-66-4|strony = 601|język = en}}</ref>
<ref name="rut">{{cytuj pismo |autor = L. Rütimeyer |tytuł = Die rinder der tertiär-epoche nebst vorstudien zu einer Natürlichen Geschichte der Antilopen|url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/47338830|czasopismo = Abhandlungen der schweizerischen paläontologischen Gesellschaft| wolumin = 4| strony = 89|rok = 1977 |język = de}}</ref>
<ref name="scl&tho">{{cytuj książkę| autor = P.L. Sclater & O. Thomas| tytuł = The book of antelopes |url = https://www.biodiversitylibrary.org/page/42165402| rok = 1899–1900 |wydawca = R.H. Porter|miejsce = London|część = 4| strony = 149|język = }}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{cytuj pismo| odn = tak | imię = T.S. | nazwisko = Palmer| autor link = Theodore Sherman Palmer|tytuł = Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals|url = {{Google Books|ApMeAQAAIAAJ|strony=1|link=tak}}|rok = 1904|czasopismo = North American Fauna| wolumin = 23 | strony = 1–984 |język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wołowate]]

title: Nilgau

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ssaki

Podgromada: żyworodne

Rząd: parzystokopytne

Podrząd: przeżuwacze

Infrarząd: Pecora

Nadrodzina: Bovoidea

Rodzina: wołowate

Podrodzina: bawoły

Plemię: Boselaphini

Rodzaj: nilgau


text:
# Malletia peruviana
Malletia peruviana – gatunek małża morskiego należącego do podgromady pierwoskrzelnych.
Występuje na głębokości 1900 metrów.
Są rozdzielnopłciowe, bez zaznaczonych różnic płciowych w budowie muszli. Odżywiają się planktonem oraz detrytusem.
Występuje w Peru.

title: Malletia peruviana

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Malletia peruviana''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Dall, 1908{{r|worms}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[mięczaki]]
 |gromada                = [[małże]]
 |podgromada             = [[pierwoskrzelne]]
 |rząd                   = [[Nuculanoida]]
 |nadrodzina             = [[Nuculanoidea]]
 |rodzina                = [[Malletiidae]]
 |rodzaj                 = ''[[Malletia]]''
 |gatunek                = ''Malletia peruviana''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Malletia peruviana''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] małża morskiego należącego do podgromady [[pierwoskrzelne|pierwoskrzelnych]].

Występuje na głębokości 1900 metrów{{r|shells}}.
Są rozdzielnopłciowe, bez zaznaczonych różnic płciowych w budowie muszli. Odżywiają się [[plankton]]em oraz [[Detrytus (ekologia)|detrytusem]].

Występuje w [[Peru]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="shells">{{Cytuj książkę | nazwisko = Keen | imię = Angeline Myra| tytuł = Sea Shells of Tropical West America: Marine Mollusks from Baja California to Peru | data = 1971 | wydawca = Stanford University Press | miejsce =  | isbn = 9780804707367 | strony = 33}}</ref>
<ref name="worms">{{Cytuj stronę | url = http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=506223   | tytuł = World Register of Marine Species | opublikowany = marinespecies.org | język = en | data dostępu = 2015-03-07}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Keen | imię = Angeline Myra| tytuł = Sea Shells of Tropical West America: Marine Mollusks from Baja California to Peru | data = 1971 | wydawca = Stanford University Press | miejsce =  | isbn = 9780804707367 | strony = 1064}}

[[Kategoria:Pierwoskrzelne]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1908 roku]]

Typ: mięczaki

Gromada: małże

Podgromada: pierwoskrzelne

Rząd: Nuculanoida

Nadrodzina: Nuculanoidea

Rodzina: Malletiidae

Rodzaj: Malletia

Gatunek: Malletia peruviana


text:
# Język iberyjski
Język iberyjski – język używany przez starożytnych Iberów, zamieszkujących wschodnie i południowo-wschodnie wybrzeża Półwyspu Iberyjskiego. Wymarł na przełomie I i II wieku, wyparty przez łacinę.
Nie udało się ustalić pochodzenia tego języka. Niektórzy badacze sugerują jego możliwe pochodzenie od języków berberyjskich. Istnieje teoria, że był on przodkiem języka baskijskiego.
Niektóre słowa we współczesnym hiszpańskim są prawdopodobnie wpływem substratu iberyjskiego np. barro, calabaza, carrasca, galápago, perro.

## Zapis
Najstarsze teksty iberyjskie są datowane na IV lub V wiek p.n.e., a najpóźniejsze na I wiek p.n.e. Znanych jest ponad 2000 inskrypcji. Większość to krótkie teksty na ceramice z imionami własnymi, zwykle interpretowane jako znaki własności. Najdłuższe znane teksty iberyjskie są zrobione na tabliczkach ołowianych; najdłuższy pochodzi z Yátova (prowincja València) i ma ponad sześćset znaków.
Znane są trzy sposoby zapisu języka iberyjskiego:
- pismo północno-wschodnie (z dwiema odmianami);
- pismo południowo-wschodnie;
- grecko-iberyjski alfabet.

title: Język iberyjski

wikitext:
[[Plik:Bronce ibero.jpg|thumb|300px|Płytka ołowiana z [[Ullastret]] zapisana wariantem północno-wschodniego pisma iberyjskiego]]
[[Plik:Plom I de La Bastida (Cara A).jpg|thumb|300px|Płytka ołowiana z La Bastida de les Alcuses ([[Mogente]]) zapisana południowo-wschodnim pismem iberyjskim]]
[[Plik:Plom I de La Serreta (Cara B).jpg|thumb|300px|Płytka ołowiana z la Serreta ([[Alcoy]]) zapisana grecko-iberyjskim alfabetem]]
[[Plik:PLOMO.jpg|thumb|300px|Płytka ołowiana z Castellet de Bernabè, Valencia]]
'''Język iberyjski''' – język używany przez starożytnych [[Iberowie|Iberów]], zamieszkujących wschodnie i południowo-wschodnie wybrzeża [[Półwysep Iberyjski|Półwyspu Iberyjskiego]]. Wymarł na przełomie [[I wiek|I]] i [[II wiek]]u, wyparty przez [[łacina|łacinę]].

Nie udało się ustalić pochodzenia tego języka. Niektórzy badacze sugerują jego możliwe pochodzenie od [[języki berberyjskie|języków berberyjskich]]. Istnieje teoria, że był on przodkiem [[język baskijski|języka baskijskiego]].

Niektóre słowa we współczesnym [[język hiszpański|hiszpańskim]] są prawdopodobnie wpływem [[Substrat językowy|substratu]] iberyjskiego np. ''barro, calabaza, carrasca, galápago, perro''.

== Zapis ==
Najstarsze teksty iberyjskie są datowane na IV lub V wiek p.n.e., a najpóźniejsze na I wiek p.n.e. Znanych jest ponad 2000 inskrypcji. Większość to krótkie teksty na ceramice z imionami własnymi, zwykle interpretowane jako znaki własności. Najdłuższe znane teksty iberyjskie są zrobione na tabliczkach ołowianych; najdłuższy pochodzi z [[Yátova]] (prowincja València) i ma ponad sześćset znaków.

Znane są trzy sposoby zapisu języka iberyjskiego:
* pismo północno-wschodnie (z dwiema odmianami);
* pismo południowo-wschodnie;
* grecko-iberyjski alfabet.

== Zobacz też ==
* [[języki paleoiberyjskie]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Języki wymarłe w Europie|iberyjski]]
[[Kategoria:Języki starożytne|iberyjski]]


text:
# Ermal Meta
Ermal Meta (ur. 20 kwietnia 1981 we Fierze) – włoski piosenkarz, autor piosenek i multiinstrumentalista albańskiego pochodzenia.

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodził się we Fierze. W wieku trzynastu lat przeniósł się z rodziną do Bari w południowych Włoszech.

### Kariera

#### Współpraca z zespołami
Zaczynał karierę muzyczną jako gitarzysta we włoskim zespole muzycznym Ameba4. W 2006 wystąpił z muzykami w koncercie „Debiutantów” podczas 56. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, na którym zagrali piosenkę „Rido... forse mi sbaglio”. Utwór znalazł się na ich debiutanckim albumie studyjnym, zatytułowanym Ameba4, który ukazał się w lutym 2006.
W 2007 został wokalistą zespołu La Fame di Camilla, z którym wydał trzy albumy studyjne: La Fame di Camilla (2009), Buio e luce (2010) i L’attesa (2012). W 2010 startowali z piosenką „Buio e luce” w koncercie „Debiutantów” podczas 60. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. W 2013 zakończyli wspólną działalność.

#### Działalność solowa
Przed rozpoczęciem kariery solowej współpracował jako autor piosenek dla wykonawców, takich jak m.in.: Marco Mengoni, Emma Marrone, Annalisa, Patty Pravo czy Lorenzo Fragola. W 2013 wystąpił gościnnie w piosence Patty Pravo „Non mi interessa”. W 2014 nagrał piosenkę „Tutto si muove” będącą motywem przewodnim włoskiego serialu telewizyjnego Braccialetti rossi. W 2016 uczestniczył z piosenką „Odio le favole” w koncercie „Debiutantów” podczas 66. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Singiel znalazł się na jego debiutanckim, solowym albumie studyjnym, zatytułowanym Umano, wydanym 12 lutego 2016.
W 2017 wystąpił w koncercie „Wielkich Artystów” podczas 67. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, na którym zajął trzecie miejsce z piosenką „Vietato morire”, a także został wyróżniony nagrodą za „Najlepszy występ z coverem” za wykonanie autorskiej wersji utworu Domenico Modugno „Amara terra mia”. Po finale konkursu otrzymał Nagrodę Krytyków im. Mii Martini. 10 lutego wydał swój drugi album studyjny, zatytułowany Vietato morire. W marcu został jednym z jurorów szesnastej edycji telewizyjnego konkursu talentów Amici di Maria De Filippi. 11 lutego 2018, w duecie z Fabrizio Moro, triumfował ze wspólnie nagraną piosenką „Non mi avete fatto niente” w koncercie „Wielkich Artystów” podczas 68. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Niedługo po finale festiwalu potwierdzono, że duet będzie reprezentował Włochy w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie. 12 maja wystąpili w finale konkursu jako ostatni, 26. w kolejności i zajęli piąte miejsce po zdobyciu 308 punktów w tym 249 punktów od telewidzów (3. miejsce) i 59 pkt od jurorów (17. miejsce). Przed występem w konkursie, 9 lutego wydał swój trzeci solowy album studyjny, zatytułowany Non abbiamo armi.

## Dyskografia

### Albumy studyjne

#### Z zespołem Ameba4
- Ameba4 (2006)

#### Z zespołem La Fame di Camilla
- La Fame di Camilla (2009)
- Buio e luce (2010)
- L’attesa (2012)

#### Solowe
- Umano (2016)
- Vietato morire (2017)
- Non abbiamo armi (2018)

title: Ermal Meta

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Ermal Meta
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Ermal Meta - Centro Commerciale MareMonti Massa (MS) (cropped).JPG
 |opis zdjęcia          = Ermal Meta (2018)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Ermal Meta
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[20 kwietnia]] [[1981]]
 |miejsce urodzenia     = [[Fier]], [[Albania]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[gitara]], [[gitara basowa]], [[instrument klawiszowy|instrumenty klawiszowe]], [[syntezator]], [[fortepian]], [[perkusja]], [[sampler]], [[cajón]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka pop|pop]]
 |zawód                 = [[piosenkarz]], [[autor|autor piosenek]]
 |aktywność             = od 2006
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            = [[Fabrizio Moro]]
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Ermal Meta
 |www                   =
}}
'''Ermal Meta''' (ur. [[20 kwietnia]] [[1981]] we [[Fier]]ze) – [[Włosi|włoski]] [[piosenkarz]], [[autor|autor piosenek]] i [[multiinstrumentalista]] [[Albańczycy|albańskiego pochodzenia]].

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodził się we [[Fier]]ze. W wieku trzynastu lat przeniósł się z rodziną do [[Bari]] w [[Włochy|południowych Włoszech]].

=== Kariera ===
==== Współpraca z zespołami ====
Zaczynał karierę muzyczną jako gitarzysta we włoskim [[zespół muzyczny|zespole muzycznym]] Ameba4. W 2006 wystąpił z muzykami w koncercie „Debiutantów” podczas [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 2006|56.]] [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo|Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo]], na którym zagrali piosenkę „Rido... forse mi sbaglio”. Utwór znalazł się na ich debiutanckim albumie studyjnym, zatytułowanym ''Ameba4'', który ukazał się w lutym 2006.

W 2007 został wokalistą zespołu La Fame di Camilla, z którym wydał trzy albumy studyjne: ''La Fame di Camilla'' (2009), ''Buio e luce'' (2010) i ''L’attesa'' (2012). W 2010 startowali z piosenką „Buio e luce” w koncercie „Debiutantów” podczas [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 2010|60.]] [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo|Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo]]. W 2013 zakończyli wspólną działalność.

==== Działalność solowa ====
Przed rozpoczęciem kariery solowej współpracował jako autor piosenek dla wykonawców, takich jak m.in.: [[Marco Mengoni]], [[Emma Marrone]], [[Annalisa]], [[Patty Pravo]] czy [[Lorenzo Fragola]]. W 2013 wystąpił gościnnie w piosence Patty Pravo „Non mi interessa”. W 2014 nagrał piosenkę „Tutto si muove” będącą [[ścieżka dźwiękowa|motywem przewodnim]] włoskiego serialu telewizyjnego ''Braccialetti rossi''. W 2016 uczestniczył z piosenką „Odio le favole” w koncercie „Debiutantów” podczas [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 2016|66.]] [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo|Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo]]. Singiel znalazł się na jego debiutanckim, solowym albumie studyjnym, zatytułowanym ''[[Umano]]'', wydanym 12 lutego 2016.
[[Plik:Ermal Meta and Fabrizio Moro (Italy 2018).jpg|thumb|Ermal Meta i [[Fabrizio Moro]] podczas występu w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Lizbona|Lizbonie]], maj 2018]]
W 2017 wystąpił w koncercie „Wielkich Artystów” podczas [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 2017|67.]] [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo|Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo]], na którym zajął trzecie miejsce z piosenką „Vietato morire”, a także został wyróżniony nagrodą za „Najlepszy występ z [[cover]]em” za wykonanie autorskiej wersji utworu [[Domenico Modugno]] „Amara terra mia”. Po finale konkursu otrzymał Nagrodę Krytyków im. Mii Martini. 10 lutego wydał swój drugi album studyjny, zatytułowany ''[[Vietato morire]]''. W marcu został jednym z jurorów szesnastej edycji telewizyjnego [[talent show|konkursu talentów]] ''Amici di Maria De Filippi''. 11 lutego 2018, w duecie z [[Fabrizio Moro]], triumfował ze wspólnie nagraną piosenką „[[Non mi avete fatto niente]]” w koncercie „Wielkich Artystów” podczas [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo 2018|68.]] [[Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo|Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo]]. Niedługo po finale festiwalu potwierdzono, że duet będzie reprezentował [[Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji|Włochy]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2018|63. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Lizbona|Lizbonie]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://eurowizja.org/?p=23968|tytuł=Ermal Meta i Fabrizio Moro w barwach Włoch!|autor=Jakub Kasprzyk|opublikowany=eurowizja.org|praca=[[OGAE|OGAE Polska]]|data=2018-02-11|data dostępu=2018-05-31|język=pl}}</ref>. 12 maja wystąpili w finale konkursu jako ostatni, 26. w kolejności i zajęli piąte miejsce po zdobyciu 308 punktów w tym 249 punktów od telewidzów (3. miejsce) i 59 pkt od jurorów (17. miejsce)<ref>{{cytuj stronę|url=https://eurovision.tv/event/lisbon-2018/grand-final/participants|tytuł=Eurovision Song Contest Lisbon 2018 – Grand Final|opublikowany=eurovision.tv|praca=[[Europejska Unia Nadawców|EBU]]|data=12 maja 2018|data dostępu=2018-05-31|język=en}}</ref>. Przed występem w konkursie, 9 lutego wydał swój trzeci solowy album studyjny, zatytułowany ''[[Non abbiamo armi]]''.

== Dyskografia ==
=== Albumy studyjne ===
==== Z zespołem Ameba4 ====
* ''Ameba4'' (2006)
==== Z zespołem La Fame di Camilla ====
* ''La Fame di Camilla'' (2009)
* ''Buio e luce'' (2010)
* ''L’attesa'' (2012)
==== Solowe ====
* ''Umano'' (2016)
* ''Vietato morire'' (2017)
* ''Non abbiamo armi'' (2018)
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Reprezentanci Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji}}

{{Kontrola autorytatywna}}
{{SORTUJ:Meta}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Fierze]]
[[Kategoria:Reprezentanci Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1981]]
[[Kategoria:Włosi pochodzenia albańskiego]]
[[Kategoria:Włoscy tekściarze]]
[[Kategoria:Włoscy wokaliści]]
[[Kategoria:Wokaliści popowi]]

title: Ermal Meta

Data i miejsce urodzenia: 20 kwietnia 1981 · Fier, Albania

Instrumenty: gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, syntezator, fortepian, perkusja, sampler, cajón

Gatunki: pop

Zawód: piosenkarz, autor piosenek

Powiązania: Fabrizio Moro


text:
# Parafia Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w Anchorage
Parafia Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w Anchorage – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie i administracyjnie należąca do archidiecezji Anchorage-Juneau. Według stanu na październik 2021, w parafii posługiwali misjonarze św. Wincentego a Paulo, a funkcję proboszcza pełnił Fr. Henry Grodecki.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia
pw. Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe
w Anchorage
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            = kościół parafialny, jednocześnie archikatedra
 |państwo                 = Alaska
 |siedziba                = [[Anchorage]]
 |adres                   = 3900 Wisconsin St, Anchorage, AK, 99517
 |data powołania          =
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[Archidiecezja Anchorage-Juneau|Anchorage-Juneau]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = [[Kościół parafialny]]
 |obiekt sakralny         = [[Katedra Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w Anchorage]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = Fr. Henry Grodecki [[Zgromadzenie Księży Misjonarzy|CM]]<ref>stan na 10.10.2021</ref>
 |wezwanie                = Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe
 |dzień wspomnienia       =
 |kod mapy                =
 |współrzędne             = 61°11′05,6″N 149°56′39,6″W
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = https://olgakcocathedral.org/
}}
'''Parafia Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w [[Anchorage]]''' – parafia [[kościół łaciński|rzymskokatolicka]], terytorialnie i administracyjnie należąca do [[Archidiecezja Anchorage-Juneau|archidiecezji Anchorage-Juneau]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://olgakcocathedral.org/ | tytuł = Home | data dostępu = 2021-10-10 | opublikowany = olgakcocathedral.org | język = en}}</ref>. Według stanu na październik 2021, w parafii posługiwali [[Zgromadzenie Księży Misjonarzy|misjonarze św. Wincentego a Paulo]], a funkcję proboszcza pełnił Fr. Henry Grodecki<ref>{{Cytuj stronę | url = https://olgakcocathedral.org/staff | tytuł = Staff | data dostępu = 2021-10-10 | opublikowany = olgakcocathedral.org | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Anchorage}}
[[Kategoria:Parafie archidiecezji Anchorage-Juneau]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe]]

title: Parafia · pw. Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe · w Anchorage

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Alaska

Siedziba: Anchorage

Adres: 3900 Wisconsin St, Anchorage, AK, 99517

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Archidiecezja: Anchorage-Juneau

Proboszcz: Fr. Henry Grodecki CM

Wezwanie: Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe


text:
# Rezerwat przyrody Szachownica w Krównikach
Szachownica w Krównikach – rezerwat przyrody położony w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Przemyśl, na terenie wsi Krówniki. Znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Krasiczyn, ale poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa.
- numer według rejestru wojewódzkiego – 24
- powierzchnia – 17,25 ha (akt powołujący podawał 16,67 ha)
- dokument powołujący – M.P. z 1974 r. nr 32, poz. 194
- rodzaj rezerwatu – florystyczny
- przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko rzadkiej rośliny szachownicy kostkowatej

Występują tu także inne chronione gatunki roślin: zimowit jesienny i kosaciec syberyjski.

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Szachownica w Krównikach
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          =
 |logo                 =
 |grafika              = 03 Rez Przyrody Szachownica.jpg
 |opis grafiki         =
 |rodzaj               = [[rezerwat florystyczny]]
 |typ                  = florystyczny{{r|z2017|crfop}}
 |podtyp               = roślin zielnych i krzewinek{{r|z2017|crfop}}
 |państwo              = podkarpackie
 |położenie            = [[Krówniki]] (gmina [[Przemyśl (gmina wiejska)|Przemyśl]])
 |siedziba             =
 |mezoregion           = [[Dolina Dolnego Sanu]]
 |data utworzenia      = 1974
 |akt prawny           = {{Monitor Polski|1974|32|194}}
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 17,25 ha
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = Przemyśl (gmina wiejska)
 |współrzędne          = 49°46′22″N 22°51′04″E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Szachownica w Krównikach''' – [[rezerwat przyrody]] położony w [[Województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[Powiat przemyski|powiecie przemyskim]], w gminie [[Przemyśl (gmina wiejska)|Przemyśl]], na terenie wsi [[Krówniki]]{{r|z2017}}. Znajduje się w zasięgu terytorialnym [[Nadleśnictwo Krasiczyn|Nadleśnictwa Krasiczyn]], ale poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa{{r|lp}}.

:* numer według rejestru wojewódzkiego – 24
:* powierzchnia – 17,25 ha{{r|z2017}} (akt powołujący podawał 16,67 ha)
:* dokument powołujący – {{Monitor Polski|1974|32|194}}
:* rodzaj rezerwatu – [[rezerwat florystyczny|florystyczny]]{{r|crfop}}
:* przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko rzadkiej rośliny [[Szachownica kostkowata|szachownicy kostkowatej]]

Występują tu także inne chronione gatunki roślin: [[zimowit jesienny]] i [[kosaciec syberyjski]]{{r|lp}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="crfop">{{Cytuj stronę | url = http://crfop.gdos.gov.pl/CRFOP/widok/viewrezerwatprzyrody.jsf?fop=PL.ZIPOP.1393.RP.309 | tytuł = Rezerwat przyrody Szachownica w Krównikach | praca = Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody | opublikowany = Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska | data dostępu = 2018-05-16}}</ref>
<ref name="lp">{{Cytuj stronę | url = http://www.krasiczyn.krosno.lasy.gov.pl/rezerwaty-przyrody | tytuł = Rezerwaty przyrody | opublikowany = Nadleśnictwo Krasiczyn – Lasy Państwowe | data dostępu = 2019-05-30}}</ref>
<ref name="z2017">{{Cytuj stronę | url = http://edziennik.rzeszow.uw.gov.pl/GetActPdf.ashx?year=2017&book=0&position=3292 | tytuł = Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 6 października 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody "Szachownica w Krównikach" | data = 2017-10-09 | praca = Dz. Urz. Województwa Podkarpackiego poz. 3292 | data dostępu = 2019-05-30}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.zielonepodkarpacie.pl/rezerwaty-przyrody/szachownica-w-krownikach/ | tytuł = Szachownica w Krównikach | praca = Zielone Podkarpacie | data dostępu = 2018-05-16}}

{{Parki narodowe, krajobrazowe i rezerwaty przyrody w województwie podkarpackim}}

{{SORTUJ:Szachownica w Krównikach, Rezerwat przyrody}}
[[Kategoria:Rezerwaty przyrody w województwie podkarpackim]]
[[Kategoria:Krówniki]]

title: Szachownica w Krównikach

Typ rezerwatu: florystyczny

Podtyp rezerwatu: roślin zielnych i krzewinek

Województwo: podkarpackie

Położenie: Krówniki (gmina Przemyśl)

Mezoregion: Dolina Dolnego Sanu


text:
# Pałac Tyszkiewiczów w Warszawie
Pałac Tyszkiewiczów (nazywany także pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) – pałac znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 w Warszawie.

## Historia
Pałac zaczęto budować w 1785 roku dla Ludwika Tyszkiewicza, hetmana polnego litewskiego i jego żony Konstancji Poniatowskiej, bratanicy króla Stanisława Augusta. Budynek w XVIII wieku należał do najpiękniejszych klasycystycznych pałaców Warszawy. Gmach zaprojektował i rozpoczął budować w 1785 roku polski architekt Stanisław Zawadzki. Po wybudowaniu pierwszego piętra Zawadzki otrzymał ważne zlecenia państwowe, w związku z tym już rok po rozpoczęciu budowy, hetman podpisał umowę na ukończenie budowy pałacu z Janem Chrystianem Kamsetzerem. Budowę ukończono wg projektu Zawadzkiego, a Kamsetzer zaprojektował wnętrza, sztukaterie i wyposażenie oraz nadzorował wykończenie całości do 1792 roku. Atlanty wspierające balkon od strony Krakowskiego Przedmieścia wykonał rzeźbiarz królewski André Le Brun. Przy dekoracji wnętrz Kamsetzer zatrudnił Paola Casasoprę, Giuseppe Amadia i Jana Michała Graffa. Do ozdoby pałacu przyczynili się również sztukatorzy Józef Probst i Giuseppe Borghi, rzeźbiarz Johann Duldt i malarz Wawrzyniec Jasiński.
Na przełomie XVIII i XIX w. pałac był w zarządzaniu Tyszkiewiczów, którzy przebywając poza granicami wynajmowali go dygnitarzom i wojskowym. W 1820 pałac stał się siedzibą i wyłączną własnością Anny z Tyszkiewiczów po jej rozwodzie z Aleksandrem Potockim. W 1840 pałac zakupił od matki syn z pierwszego małżeństwa, August Potocki, i odtąd w ręku Potockich pozostawał on do 1923. W 1923 pałac zakupił Bank Gospodarstwa Krajowego, a ulokowano tu Polską Akademię Literatury oraz zbiory starodruków Biblioteki Narodowej. W 1939 roku pałac przetrwał okres oblężenia Warszawy z powyrywanymi oknami.
W czasie powstania warszawskiego pałac został celowo zbombardowany przez wojska niemieckie pociskami zapalającymi. Zniszczeniu uległy cała stolarka z XVIII i XIX wieku (drzwi, mozaiki podłogowe, stropy, panele ścienne, schody), a także bezcenne XVIII-wieczne stiuki w stylu pompejańskim, będące jednymi z najcenniejszych zabytków warszawskiego klasycyzmu pałacowego. Po zniszczeniach wojennych pałac włączono do głównego kampusu Uniwersytetu Warszawskiego i odbudowano w latach 1949–1956 według projektu Jana Dąbrowskiego, jedynie częściowo przywracając wnętrzom ich dawny wygląd. Jednym z najlepiej zachowanych pomieszczeń jest dawna łazienka, znajdująca się na I piętrze w północnym skrzydle pałacu. Podczas odbudowy po II wojnie światowej została ona przebudowana na korytarz wiodący od rozbudowanej klatki schodowej do sal korpusu głównego pałacu. Na jej ścianach i sklepieniu wciąż podziwiać można różowe stiuki i resztki malowideł rodzajowych w stylu rzymskim.

## Wygląd
Pałac jest klasycystyczną budowlą z dwiema elewacjami od strony Krakowskiego Przedmieścia i placyku przy kościele Wizytek. Pałac należy do typu przyulicznego, co stanowi rozwiązanie unikatowe dla XVIII-wiecznej Warszawy, w której dominował typ pałacu dziedzińcowego. Skrzydła pałacu okalają dziedziniec wewnętrzny, mający charakter małego ogrodu. Jaroszewski tak opisuje wygląd Pałacu: „Architekt opracował starannie tylko elewacje od strony Krakowskiego Przedmieścia i od placu przed kościołem Wizytek, natomiast elewacjami od strony podwórza nie interesował się wcale”. Kamienny balkon od strony ulicy podtrzymywany jest przez cztery figury Atlasów wykutych w 1787 przez Andrzeja Le Bruna. W czasie budowy wzniesiono również oficynę równoległą do korpusu głównego pałacu, mieszczącą stajnie i wozownie oraz oranżerię (spalone w czasie powstania warszawskiego, rozebrane po II wojnie światowej). Do dziś zachowała się oryginalna fasada ozdobiona piaskowcowym kartuszem herbowym Potockich z figurami atlantów. Projekt pałacu nie przewidywał budowy sali balowej, co związane było z osobą fundatora, Ludwika Tyszkiewicza, który nie przepadał za hucznymi i głośnymi rozrywkami. W miejscu sali balowej zaprojektowana została obszerna bawialnia (dziś błędnie nazywana „salą balową”), nieposiadająca typowej dla sal balowych niszy, lub balkonu dla orkiestry.

## Wnętrze
Wnętrza pałacu otrzymały bogatą dekorację w modnym w II połowie XVIII wieku stylu pompejańskim, zaprojektowaną również przez Kamsetzera, a wykonaną przez włoskich sztukatorów: Giuseppe Amadio i Paolo Casasopra. Dziś oglądać można odtworzone i częściowo zachowane wnętrza na I piętrze: Salę Bilardową, Łazienkę pompejańską (przebudowaną po II wojnie na korytarz I piętra w skrzydle północnym), Salę Stołową i Salę Gościnną.
Na uwagę zasługuje zachowany częściowo w stanie oryginalnym, klasycystyczny hol wejściowy ozdobiony piaskowcem. Na parterze skrzydła północnego zachowały się XVIII i XIX-wieczne dekoracje sztukatorskie. Narożniki w znajdującej się tam sali owalnej (de facto ośmiokątnej, zwanej też „kolumnową”, obecnie sekretariat Instytutu Muzykologii) ozdobione są płaskorzeźbami przedstawiającymi polskich wieszczów narodowych (J. Słowackiego, A. Mickiewicza, J. Kochanowskiego i I. Krasickiego). W sali tej znajduje się także unikatowy marmurowy kominek z czerwonego marmuru, wykonany w stylu wczesnego warszawskiego rokoka. Pochodzi on z dawnego XVIII-wiecznego pałacu kasztelana krakowskiego Stanisława Poniatowskiego, dziadka Konstancji Poniatowskiej, ojca króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pałac ów znajdował się niegdyś na posesji sąsiadującej z pałacem Tyszkiewiczów-Potockich od strony południowej, gdzie dziś stoi Pałac Uruskich (Krakowskie Przedmieście 30). Kominek został przeniesiony najprawdopodobniej w 1843, w momencie rozbiórki starego pałacu Poniatowskich.
W 1923 w pałacu znajdowała się ambasada Włoch.
W budynku znajdują się m.in. jednostki Wydziału Polonistyki (Instytut Kultury i Języka Polskiego dla Cudzoziemców „Polonicum”), Wydziału Nauk o Kulturze i Sztuce (Instytut Muzykologii), Ośrodek Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej, Studium Europy Wschodniej, Wydział Neofilologii, a także Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego.

## Galeria
- Elewacja boczna w 1830 roku
- Boczna elewacja od strony kościoła wizytek
- Wejście główne
- Pałac od strony bazyliki św. Krzyża

title: Pałac Tyszkiewiczów w Warszawie

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Pałac Tyszkiewiczów
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = 245 z 1 lipca 1965
 |zdjęcie               = Pałac Tyszkiewiczów-Potockich w Warszawie 2019a.jpg
 |opis zdjęcia          = Pałac Tyszkiewiczów, fasada frontowa
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-MZ
 |miejscowość           = [[Warszawa]]
 |adres                 = ul. Krakowskie Przedmieście 32
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny = [[Architektura klasycystyczna|klasycyzm]]
 |architekt             = [[Stanisław Zawadzki (architekt)|Stanisław Zawadzki]]
 |inwestor              = Ludwik Tyszkiewicz
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1785
 |ukończenie budowy     = 1786
 |przebudowy            = 1949–1956
 |zniszczono            = 1944
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   = [[Ludwik Tyszkiewicz]]
 |kolejni właściciele   = 1840–1923 Rodzina [[Potoccy herbu Pilawa|Potockich]]
1933–1945 [[Polska Akademia Literatury]]
Centrum Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców przy Uniwersytecie Warszawskim
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Warszawa
 |współrzędne           = 52°14′25.97″N 21°1′0.41″E
 |znak na mapie         = legenda dwor.svg
 |commons               = Category:Tyszkiewicz Palace in Warsaw
 |www                   =
}}
'''Pałac Tyszkiewiczów''' (nazywany także '''pałacem Tyszkiewiczów-Potockich''') – [[pałac]] znajdujący się przy ul. [[Ulica Krakowskie Przedmieście w Warszawie|Krakowskie Przedmieście]] 32 w [[Warszawa|Warszawie]].

== Historia ==
Pałac zaczęto budować w 1785 roku dla [[Ludwik Tyszkiewicz|Ludwika Tyszkiewicza]], hetmana polnego litewskiego i jego żony [[Konstancja Poniatowska|Konstancji Poniatowskiej]], bratanicy króla [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta]]. Budynek w XVIII wieku należał do najpiękniejszych klasycystycznych pałaców Warszawy. Gmach zaprojektował i rozpoczął budować w 1785 roku polski architekt [[Stanisław Zawadzki (architekt)|Stanisław Zawadzki]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Ryszard Mączyński |tytuł = Zawadzki i Kamsetzer – dowód przyjaźni i współpracy architektów. Rozważania o warszawskich pałacach Tyszkiewiczów i Raczyńskich |czasopismo = Sztuka i Kultura |data = 2018 |data dostępu = 2023-08-01 |issn = 2300-5335 |wolumin = 5 |s = 159–220 |doi = 10.12775/SZiK.2017/2018.006 |url = https://apcz.umk.pl/SziK/article/view/36712/30999 |język = pl}}</ref>. Po wybudowaniu pierwszego piętra Zawadzki otrzymał ważne zlecenia państwowe, w związku z tym już rok po rozpoczęciu budowy, hetman podpisał umowę na ukończenie budowy pałacu z [[Jan Chrystian Kamsetzer|Janem Chrystianem Kamsetzerem]]<ref name=":0" />. Budowę ukończono wg projektu Zawadzkiego, a Kamsetzer zaprojektował wnętrza, sztukaterie i wyposażenie oraz nadzorował wykończenie całości do 1792 roku<ref name=":0" />. Atlanty wspierające balkon od strony Krakowskiego Przedmieścia wykonał rzeźbiarz królewski [[André Le Brun]]<ref name=":0" />. Przy dekoracji wnętrz Kamsetzer zatrudnił Paola Casasoprę, Giuseppe Amadia i Jana Michała Graffa. Do ozdoby pałacu przyczynili się również sztukatorzy Józef Probst i Giuseppe Borghi, rzeźbiarz Johann Duldt i malarz Wawrzyniec Jasiński<ref name=":0" />.

Na przełomie XVIII i XIX w. pałac był w zarządzaniu [[Tyszkiewiczowie herbu Leliwa|Tyszkiewiczów]], którzy przebywając poza granicami wynajmowali go dygnitarzom i wojskowym. W 1820 pałac stał się siedzibą i wyłączną własnością [[Anna Potocka (1779–1867)|Anny z Tyszkiewiczów]] po jej rozwodzie z [[Aleksander Stanisław Potocki|Aleksandrem Potockim]]. W 1840 pałac zakupił od matki syn z pierwszego małżeństwa, [[August Potocki (1806–1867)|August Potocki]], i odtąd w ręku Potockich pozostawał on do 1923. W 1923 pałac zakupił [[Bank Gospodarstwa Krajowego]], a ulokowano tu [[Polska Akademia Literatury|Polską Akademię Literatury]] oraz zbiory starodruków [[Biblioteka Narodowa (Warszawa)|Biblioteki Narodowej]]. W 1939 roku pałac przetrwał okres [[Obrona Warszawy (1939)|oblężenia Warszawy]] z powyrywanymi oknami.

W czasie [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]] pałac został celowo zbombardowany przez wojska niemieckie pociskami zapalającymi. Zniszczeniu uległy cała stolarka z XVIII i XIX wieku (drzwi, mozaiki podłogowe, stropy, panele ścienne, schody), a także bezcenne XVIII-wieczne stiuki w stylu pompejańskim, będące jednymi z najcenniejszych zabytków warszawskiego klasycyzmu pałacowego. Po zniszczeniach wojennych pałac włączono do [[Kampus Główny Uniwersytetu Warszawskiego|głównego kampusu Uniwersytetu Warszawskiego]] i odbudowano w latach 1949–1956 według projektu [[Jan Dąbrowski (architekt)|Jana Dąbrowskiego]], jedynie częściowo przywracając wnętrzom ich dawny wygląd. Jednym z najlepiej zachowanych pomieszczeń jest dawna łazienka, znajdująca się na I piętrze w północnym skrzydle pałacu. Podczas odbudowy po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] została ona przebudowana na korytarz wiodący od rozbudowanej klatki schodowej do sal korpusu głównego pałacu. Na jej ścianach i sklepieniu wciąż podziwiać można różowe stiuki i resztki malowideł rodzajowych w stylu rzymskim.

== Wygląd ==
Pałac jest klasycystyczną budowlą z dwiema elewacjami od strony Krakowskiego Przedmieścia i placyku przy [[Kościół Wizytek w Warszawie|kościele Wizytek]]. Pałac należy do typu przyulicznego, co stanowi rozwiązanie unikatowe dla XVIII-wiecznej Warszawy, w której dominował typ pałacu dziedzińcowego. Skrzydła pałacu okalają dziedziniec wewnętrzny, mający charakter małego ogrodu. Jaroszewski tak opisuje wygląd Pałacu: ''„Architekt opracował starannie tylko elewacje od strony Krakowskiego Przedmieścia i od placu przed kościołem Wizytek, natomiast elewacjami od strony podwórza nie interesował się wcale”''. Kamienny balkon od strony ulicy podtrzymywany jest przez cztery figury [[Atlas (mitologia)|Atlasów]] wykutych w 1787 przez [[Andrzej Le Brun|Andrzeja Le Bruna]]. W czasie budowy wzniesiono również oficynę równoległą do korpusu głównego pałacu, mieszczącą stajnie i wozownie oraz oranżerię (spalone w czasie powstania warszawskiego, rozebrane po II wojnie światowej). Do dziś zachowała się oryginalna [[fasada]] ozdobiona piaskowcowym kartuszem herbowym Potockich z figurami atlantów. Projekt pałacu nie przewidywał budowy sali balowej, co związane było z osobą fundatora, Ludwika Tyszkiewicza, który nie przepadał za hucznymi i głośnymi rozrywkami. W miejscu sali balowej zaprojektowana została obszerna bawialnia (dziś błędnie nazywana „salą balową”), nieposiadająca typowej dla sal balowych niszy, lub balkonu dla orkiestry.

== Wnętrze ==
Wnętrza pałacu otrzymały bogatą dekorację w modnym w II połowie XVIII wieku stylu pompejańskim, zaprojektowaną również przez Kamsetzera, a wykonaną przez włoskich sztukatorów: Giuseppe Amadio i Paolo Casasopra. Dziś oglądać można odtworzone i częściowo zachowane wnętrza na I piętrze: Salę Bilardową, Łazienkę pompejańską (przebudowaną po II wojnie na korytarz I piętra w skrzydle północnym), Salę Stołową i Salę Gościnną.

Na uwagę zasługuje zachowany częściowo w stanie oryginalnym, klasycystyczny hol wejściowy ozdobiony piaskowcem. Na parterze skrzydła północnego zachowały się XVIII i XIX-wieczne dekoracje sztukatorskie. Narożniki w znajdującej się tam sali owalnej (de facto ośmiokątnej, zwanej też „kolumnową”, obecnie sekretariat Instytutu Muzykologii) ozdobione są płaskorzeźbami przedstawiającymi polskich wieszczów narodowych (J. Słowackiego, A. Mickiewicza, J. Kochanowskiego i I. Krasickiego). W sali tej znajduje się także unikatowy marmurowy kominek z czerwonego marmuru, wykonany w stylu wczesnego warszawskiego rokoka. Pochodzi on z dawnego XVIII-wiecznego pałacu kasztelana krakowskiego Stanisława Poniatowskiego, dziadka Konstancji Poniatowskiej, ojca króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pałac ów znajdował się niegdyś na posesji sąsiadującej z pałacem Tyszkiewiczów-Potockich od strony południowej, gdzie dziś stoi [[Pałac Uruskich]] ([[Ulica Krakowskie Przedmieście w Warszawie|Krakowskie Przedmieście]] 30). Kominek został przeniesiony najprawdopodobniej w 1843, w momencie rozbiórki starego pałacu Poniatowskich.

W 1923 w pałacu znajdowała się [[Ambasada Włoch w Polsce|ambasada Włoch]]<ref>''Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923''</ref>.

W budynku znajdują się m.in. jednostki [[Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego|Wydziału Polonistyki]] (Instytut Kultury i Języka Polskiego dla Cudzoziemców „Polonicum”), [[Wydział Nauk o Kulturze i Sztuce Uniwersytetu Warszawskiego|Wydziału Nauk o Kulturze i Sztuce]] ([[Instytut Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego|Instytut Muzykologii]]), [[Ośrodek Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej]], [[Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego|Studium Europy Wschodniej]], [[Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego|Wydział Neofilologii]], a także [[Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego]].

== Galeria ==
<gallery widths="170" heights="170">
Plik:Powrót wojsk polskich 1830.JPG|Elewacja boczna w 1830 roku
Plik:Pałac Tyszkiewiczów fasada północna.jpg|alt=
Plik:Pałac Tyszkiewiczów boczna elewacja.JPG|Boczna elewacja od strony [[Kościół Wizytek w Warszawie|kościoła wizytek]]
Plik:Pałac Tyszkiewiczów w Warszawie - wejście główne.jpg|Wejście główne
Plik:Pałac Tyszkiewiczów- Potockich.JPG|Pałac od strony bazyliki św. Krzyża
Plik:Pałac Tyszkiewiczów-Potockich w Warszawie 2019b.jpg|alt=
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Budynki projektu Stanisława Zawadzkiego|Warszawa, Pałac Tyszkiewiczów]]
[[Kategoria:Budynki Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Pałace Potockich herbu Pilawa|Warszawa]]
[[Kategoria:Pałace Tyszkiewiczów herbu Leliwa|Warszawa]]
[[Kategoria:Pałace w Śródmieściu Północnym|Tyszkiewiczów]]

title: Pałac Tyszkiewiczów

Województwo: mazowieckie

Miejscowość: Warszawa

Adres: ul. Krakowskie Przedmieście 32

Styl architektoniczny: klasycyzm

Architekt: Stanisław Zawadzki

Inwestor: Ludwik Tyszkiewicz

Pierwszy właściciel: Ludwik Tyszkiewicz

Kolejni właściciele: 1840–1923 Rodzina Potockich · 1933–1945 Polska Akademia Literatury · Centrum Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców przy Uniwersytecie Warszawskim


text:
# Gonnosnò
Gonnosnò – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sardynia, w prowincji Oristano. Graniczy z Albagiara, Ales, Baradili, Baressa, Curcuris, Genoni, Simala, Sini i Usellus.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 900 osób, 60 os./km².

title: Gonnosnò

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gonnosnò
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Sardynia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja Oristano|Oristano]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 095023
 |powierzchnia                    = 15 km²
 |rok                             = 2004
 |liczba ludności                 = 900
 |gęstość zaludnienia             = 60 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0783
 |kod pocztowy                    = 09090
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |kod mapy                        = Sardynia
 |współrzędne                     = 39°46′N 8°52′E
 |commons                         =
 |www                             = https://comune.gonnosno.or.it/
}}
'''Gonnosnò''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Sardynia]], w prowincji [[prowincja Oristano|Oristano]]. Graniczy z [[Albagiara]], [[Ales]], [[Baradili]], [[Baressa]], [[Curcuris]], [[Genoni]], [[Simala]], [[Sini (Włochy)|Sini]] i [[Usellus]].

Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 900 osób, 60 os./km².

== Bibliografia ==
* Źródło danych: [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]

{{Prowincja Oristano}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Oristano]]

title: Gonnosnò

Państwo: Włochy

Region autonomiczny: Sardynia

Prowincja: Oristano

Powierzchnia: 15 km²

• gęstość: 60 os./km²


text:
# Lubiewo (województwo kujawsko-pomorskie)
Lubiewo (niem. 1942-1945 Lobfelde) – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Lubiewo, na wschodnim obrzeżu Borów Tucholskich. Siedziba gminy Lubiewo.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lubiewo. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Przez Lubiewo przebiega 18. południk długości geograficznej wschodniej.
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1055 mieszkańców. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Lubiewo. Przy Gminnym Ośrodku Kultury (GOK) znajduje się biblioteka. W GOK-u corocznie odbywają się Wojewódzkie Przeglądy Teatrów i Obrzędu Ludowego.

## Integralne części wsi
| SIMC    | Nazwa               | Rodzaj    |
| ------- | ------------------- | --------- |
| 0090635 | Bociany             | część wsi |
| 1031899 | Kaczorowo-Strzyżyny | część wsi |
| 0090658 | Pod Dołsa           | część wsi |
| 0090664 | Pod Dury            | część wsi |
| 0090670 | Pod Lubiewice       | część wsi |
| 0090687 | Podnowiec           | część wsi |

## Historia
Od listopada 1906 r. do 28 marca 1907 r. (lub dłużej) w miejscowej szkole elementarnej odbył się strajk dzieci przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Z uczestników strajku znane są nazwiska następujących dzieci: Ciżmowski, Iwicki, Niemczyk, Mayer, Theusowie, Lubińscy, Rolbieccy. Strajk był elementem znacznie większej akcji biernego oporu wobec pruskich władz szkolnych, która na przełomie 1906 i 1907 r. objęła ponad 460 (!) szkół w prowincji Prusy Zachodnie, czyli przedrozbiorowe Pomorze Gdańskie, Powiśle, ziemię chełmińską i ziemię lubawską oraz część Krajny. Inspiracją dla strajków pomorskich były wcześniejsze działania dzieci w prowincji wielkopolskiej, ze słynnym strajkiem we Wrześni (1901) na czele.
W czasie II wojny światowej we wsi osiedlano Volksdeutschów przesiedlanych przez władze niemieckie z Besarabii. Stosunek tych ludzi do miejscowej ludności polskiej był na ogół poprawny. W 1942 roku okupanci niemieccy wprowadzili dla miejscowości nazwę Lobfelde. W roku 1945 wieś ucierpiała na skutek działań wojennych. 29 stycznia została zdobyta przez Rosjan, 1 lutego odbita przez Niemców i ostatecznie zdobyta przez Armię Czerwoną 10/11 lutego 1945 r. We wsi znajduje się parafialny kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem św. Mikołaja, niewielki cmentarz oraz zespół szkół. Do 1945 r. przy ul. Hallera 36 znajdował się kościół ewangelicki z charakterystyczną szpiczastą wieżą, spalony w wyniku walk o wieś (II 1945 r.).
Obecny kościół powstał w stylu neoromańskim w latach 1841-1842 z głazów granitowych z użyciem cegły w obramieniu otworów i narożach. W 1861 dobudowano do niego wieżę z wieżyczkami na sygnaturkę. W połowie XX w. gruntownie odnowiony i częściowo przebudowany. Główny ołtarz w stylu neobarokowym pochodzi z drugiej połowy XIX w. Boczne ołtarze barokowe, rzeźby z XVIII w.

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Lubiewo|Lubiewo w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Lubiewo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Lubiewo church.jpg
 |opis zdjęcia           = Kościół pw. Św. Mikołaja
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = kujawsko-pomorskie
 |powiat                 = [[Powiat tucholski|tucholski]]
 |gmina                  = [[Lubiewo (gmina)|Lubiewo]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               = 104
 |liczba ludności        = 1055<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 52
 |kod pocztowy           = 89-526{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = CTU
 |SIMC                   = 0090629
 |kod mapy               = Lubiewo (gmina)
 |współrzędne            = 53°27'58"N 18°01'26"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|70238|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Lubiewo, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Lubiewo''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''1942-1945 Lobfelde'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo kujawsko-pomorskie|województwie kujawsko-pomorskim]], w [[powiat tucholski|powiecie tucholskim]], w [[Lubiewo (gmina)|gminie Lubiewo]]{{r|R2013|teryt}}, na wschodnim obrzeżu [[Bory Tucholskie|Borów Tucholskich]]. Siedziba [[Lubiewo (gmina)|gminy Lubiewo]].

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Lubiewo (gromada)|Lubiewo]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] wieś administracyjnie należała do [[Województwo bydgoskie (1975–1998)|województwa bydgoskiego]].

Przez Lubiewo przebiega 18. [[południk]] [[Długość geograficzna|długości geograficznej]] wschodniej<ref name="BP">Gąsiorowski Paweł Bogdan: Bydgoski południk [w:] [[Kalendarz Bydgoski]] 2006</ref>.

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1055 mieszkańców<ref name=GUS />. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Lubiewo. Przy Gminnym Ośrodku Kultury (GOK) znajduje się [[biblioteka]]. W GOK-u corocznie odbywają się Wojewódzkie Przeglądy Teatrów i Obrzędu Ludowego.

== Integralne części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Lubiewo{{r|R2013|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0090635 || Bociany || część wsi
|-
|1031899 || Kaczorowo-Strzyżyny || część wsi
|-
|0090658 || Pod Dołsa || część wsi
|-
|0090664 || Pod Dury || część wsi
|-
|0090670 || Pod Lubiewice || część wsi
|-
|0090687 || Podnowiec || część wsi
|}

== Historia ==
Od listopada 1906 r. do 28 marca 1907 r. (lub dłużej) w miejscowej szkole elementarnej odbył się strajk dzieci przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Z uczestników strajku znane są nazwiska następujących dzieci: Ciżmowski, Iwicki, Niemczyk, Mayer, Theusowie, Lubińscy, Rolbieccy. Strajk był elementem znacznie większej [[Strajki szkolne w Prusach Zachodnich (1906–1907)|akcji biernego oporu wobec pruskich władz szkolnych]], która na przełomie 1906 i 1907 r. objęła ponad 460 (!) szkół w prowincji Prusy Zachodnie, czyli przedrozbiorowe Pomorze Gdańskie, Powiśle, ziemię chełmińską i ziemię lubawską oraz część Krajny. Inspiracją dla strajków pomorskich były wcześniejsze działania dzieci w prowincji wielkopolskiej, ze słynnym [[Strajk dzieci wrzesińskich|strajkiem we Wrześni (1901)]] na czele<ref>L. Burzyńska-Wentland, ''Strajki szkolne w Prusach Zachodnich w latach 1906−1907'', Gdańsk 2009, s. 231.</ref>.

W czasie II wojny światowej we wsi osiedlano [[Volksdeutsche|Volksdeutschów]] przesiedlanych przez władze niemieckie z [[Besarabia|Besarabii]]. Stosunek tych ludzi do miejscowej ludności polskiej był na ogół poprawny<ref>Zygmunt Iwicki "Lubiewo wczoraj i dziś (1344-2006)", Bernardinum Pelplin 2007</ref>. W [[1942]] roku [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupanci niemieccy]] wprowadzili dla miejscowości nazwę ''Lobfelde''. W roku [[1945]] wieś ucierpiała na skutek działań wojennych. 29 stycznia została zdobyta przez Rosjan, 1 lutego odbita przez Niemców i ostatecznie zdobyta przez Armię Czerwoną 10/11 lutego [[1945]] r. We wsi znajduje się [[parafia]]lny [[Kościół (budynek)|kościół]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]] pod wezwaniem [[Mikołaj z Miry|św. Mikołaja]], niewielki cmentarz oraz zespół szkół. Do [[1945]] r. przy ul. Hallera 36 znajdował się kościół ewangelicki z charakterystyczną szpiczastą wieżą, spalony w wyniku walk o wieś (II 1945 r.).

Obecny kościół powstał w stylu neoromańskim w latach 1841-1842 z głazów granitowych z użyciem cegły w obramieniu otworów i narożach. W 1861 dobudowano do niego wieżę z wieżyczkami na sygnaturkę. W połowie XX w. gruntownie odnowiony i częściowo przebudowany. Główny ołtarz w stylu neobarokowym pochodzi z drugiej połowy XIX w.<ref>[https://web.archive.org/web/20070820094230/http://powiat.tuchola.pl/it/?o=list&b=zabytki Bory Tucholskie. Informacja turystyczna]</ref> Boczne ołtarze barokowe, rzeźby z XVIII w.<ref name="pomorze2">{{Cytuj|autor = [[Piotr Skurzyński]]; |tytuł = Pomorze |data = 2007 |isbn = 978-83-7495-133-3 |miejsce = Warszawa |wydawca = [[Muza SA|Wyd. Muza S.A.]] |s = 432}}</ref>

== Przypisy ==
<references>
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=662|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
</references>

{{Gmina Lubiewo}}

[[Kategoria:Lubiewo (województwo kujawsko-pomorskie)]]

title: Lubiewo

Województwo: kujawsko-pomorskie

Powiat: tucholski

Gmina: Lubiewo

Tablice rejestracyjne: CTU


text:
# Prawo finansowe
Prawo finansowe normuje gospodarkę finansową państwa i reguluje następujące kwestie:
- przygotowanie i uchwalanie budżetu państwa (prawo budżetowe)
- finansowanie działalności państwa w jej różnych formach (gospodarka finansowa)
- zagadnienia podatkowe dotyczące osób fizycznych i prawnych (prawo podatkowe).

## Działy prawa finansowego
- prawo budżetowe,
- prawo finansowe jednostek samorządu terytorialnego,
- prawo dewizowe,
- prawo celne,
- prawo podatkowe ogólne i szczególne,
- publiczne prawo bankowe,
- międzynarodowe prawo finansowe,
- prawo rynku finansowego:
  - rynek kapitałowy,
  - rynek bankowy,
  - rynek ubezpieczeniowy.

Zarówno prawo podatkowe, jak i prawo celne zaliczane są do kategorii prawa daninowego.
Dawniej prawo finansowe było częścią prawa administracyjnego, obecnie uważane jest za samodzielną gałąź prawa. Określane jest także jako „dyscyplina pogranicza”. Nie jest skodyfikowana w kompleksowej regulacji normatywnej. Regulacje znajdują się w licznych ustawach związanych z poszczególnymi działami prawa finansowego. Ponadto niektóre przepisy umieszczone są w źródłach prawa dotyczących innych gałęzi (np. Konstytucja RP – art. 216–227).

## Prawo finansowe a prawo prywatne
Istnieją trzy podstawowe różnice między prawem finansowym a prawem prywatnym:
- cel: dobro publiczne/dobro jednostki
- sposób regulacji: władczość (przymus państwowy)/równorzędność stron umowy
- pozycja prawna podmiotów: represyjność przepisów i sankcje/sankcje tylko z umowy cywilnoprawnej.

title: Prawo finansowe

wikitext:
'''Prawo finansowe''' normuje gospodarkę finansową państwa i reguluje następujące kwestie:
* przygotowanie i uchwalanie [[Budżet państwa|budżetu państwa]] ([[prawo budżetowe]])
* finansowanie działalności państwa w jej różnych formach ([[gospodarka finansowa]])
* zagadnienia [[Podatek|podatkowe]] dotyczące [[Osoba fizyczna|osób fizycznych]] i [[Osoba prawna|prawnych]] ([[prawo podatkowe]]).

== Działy prawa finansowego ==
* [[prawo budżetowe]],
* [[prawo finansowe jednostek samorządu terytorialnego]],
* [[prawo dewizowe]],
* [[prawo celne]],
* [[prawo podatkowe]] ogólne i szczególne,
* publiczne [[prawo bankowe]],
* [[międzynarodowe prawo finansowe]],
* [[prawo rynku finansowego]]:
** [[rynek kapitałowy]],
** [[rynek bankowy]],
** [[rynek ubezpieczeniowy]].
Zarówno prawo podatkowe, jak i [[prawo celne]] zaliczane są do kategorii prawa daninowego.

Dawniej prawo finansowe było częścią [[Prawo administracyjne|prawa administracyjnego]], obecnie uważane jest za samodzielną [[gałąź prawa]]. Określane jest także jako „dyscyplina pogranicza”. Nie jest skodyfikowana w kompleksowej regulacji normatywnej. Regulacje znajdują się w licznych ustawach związanych z poszczególnymi działami prawa finansowego. Ponadto niektóre przepisy umieszczone są w źródłach prawa dotyczących innych gałęzi (np. [[Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej|Konstytucja RP]] – art. 216–227).

== Prawo finansowe a prawo prywatne ==
Istnieją trzy podstawowe różnice między prawem finansowym a prawem prywatnym:
* cel: dobro publiczne/dobro jednostki
* sposób regulacji: władczość (przymus państwowy)/równorzędność stron umowy
* pozycja prawna podmiotów: represyjność przepisów i sankcje/sankcje tylko z umowy cywilnoprawnej.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = [[Andrzej Borodo]]; |tytuł = Polskie prawo finansowe. Zarys ogólny |data = 2005 |isbn = 83-7285-253-7 |miejsce = Toruń |wydawca = Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa „Dom Organizatora” |oclc = 69488363}}
* [[Andrzej Gomułowicz]], [[Jerzy Małecki (prawnik)|Jerzy Małecki]], ''Polskie prawo finansowe'', LexisNexis, 2006, {{ISBN|83-7334-585-X}}.
* {{Cytuj |autor = [[Zbigniew Ofiarski]]; |tytuł = Prawo finansowe |data = 2007 |isbn = 978-83-7483-506-0 |miejsce = Warszawa |wydawca = C.H. Beck |oclc = 169907818}}
* [[Cezary Kosikowski]], „Nowa ustawa o finansach publicznych-komentarz” LEXIS Nexis, 2010
* Katarzyna Borowska, Anna Kościńska-Paszkowska „Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych-komentarz” LexisNexis 2010
* W. Wójtowicz, A. Gorgol, A. Kuś, A. Niezgoda, P. Smoleń: Zarys Finansów Publicznych i Prawa Finansowego, Woltres Kluwer Polska 2008, {{ISBN|978-83-7601-044-1}}.
* Cezary Kosikowski, „System prawa finansowego. Tom I. Teoria i nauka prawa finansowego”, Wolters Kluwer Polska 2010, {{ISBN|978-83-264-0279-1}}.
* [[Eugeniusz Ruśkowski]], „System prawa finansowego. Tom II. Prawo finansowe sektora finanswó publicznych”, Wolters Kluwer Polska 2010, {{ISBN|978-83-264-0280-7}}.
* [[Leonard Etel]], „System prawa finansowego. Tom III. Prawo daninowe”, Wolters Kluwer Polska 2010, {{ISBN|978-83-264-0175-6}}.
* [[Jan Głuchowski]], „System prawa finansowego. Tom IV. Prawo walutowe. Prawo dewizowe. Prawo rynku kapitałowego”, Wolters Kluwer Polska 2010, {{ISBN|978-83-7601-923-9}}.

{{Zastrzeżenia|Prawo}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Prawo finansowe| ]]
[[Kategoria:Gałęzie prawa|Finansowe, prawo]]


text:
# Hana Doskočilová
Hana Doskočilová (ur. 11 lipca 1936 w Igławie, zm. 7 lutego 2019 w Pradze) – czeska pisarka, prozaik, autorka literatury dla dzieci.
Po ukończeniu szkoły średniej pracowała jako urzędniczka w Igławie i Pradze. Po opublikowaniu pierwszej książki rozpoczęła współpracę z SNDK (od 1969 wydawnictwo Albatros). Była pisarką tworzącą tylko dla dzieci i była zaliczana do grupy czołowych twórców czeskich twórców prozy dziecięcej. Pisała głównie baśnie i opowiadania, które opowiadają o codziennym życiu i relacjach pomiędzy dziećmi i dorosłymi. Stosując realistyczne opisy i humor, pokazują jak ciekawe może być życie bez przemocy. Jej książki zostały przetłumaczone na wiele języków i były wielokrotnie wznawiane. Tworzyła również krótkie formy literackie, które były publikowane w czasopismach dla dzieci, m.in. „Mateřídouška”.

## Twórczość
- Pohádky pro děti, pro mámy a pro táty (1961);
- Bydlím doma (1966);
- Micka z trafiky a kocour Pivoda (1971);
- Kudy chodí malý lev (1972);
- Medvědí pohádky (1973);
- Zvířátka v lese (1974);
- Drak Baborák a ztracený král Kulajda (1974);
- Posledního kousne pes (1974);
- Ukradený orloj (1976);
- Kuk!Na zelené louce kluk (1976);
- Eliška a táta Král (1977);
- Dva dědečci z Dlouhé míle (1978);
- Jak se vychovává papoušek (1979);
- Chaloupka z marcipánu (1983);
- Petr a Hanka chystají překvapení (1983);
- Pohádky na dobrý den (1984);
- Diogenés v sudu (1985);
- Pět přání (1987);
- Kuba a barvy (1988);
- My a myš (1988);
- Pejskování s Polynou (1990);
- Pejskování s Polynou (1990);
- Damoklův meč a další známé příběhy (1991);
- Golem Josef a ti druzí (1994);
- Učíme se číst s mouchou Rudolfínou (1994);
- Učíme se číst s medvědem Kubulou (1995);
- Když velcí byli kluci (1999);
- Šimsa (1999);
- O Mamě Romě a romském pámbíčkovi (2001);
- Lenoši a rváči z Kloboukova(2005).

### Krecik
Istotną część twórczości pisarki stanowią napisane wspólnie ze Zdenkiem Milerem opowiadania o Kreciku, które następnie zostały zekranizowane. Hana Doskočilová napisała czternaście opowieści o Kreciku, były to:
- Krtek v sedmém nebi (1982);
- Jak krtek zachránil zajíčka (1991);
- Krtek a potopa (1992);
- Jak Krtek uzdravil myšku (1993);
- Krtek a medvědi (1993);
- Dětem (1996);
- Krtek a orel (1996);
- Krtek a zelená hvězda (1998);
- Krtek v zimě (1998);
- Krtek a maminka (2002);
- Krtek a paraplíčko (2002);
- Krtek a sněhulák (2002);
- Krtek a televize (2004);
- Krtek a jaro (2006).

title: Hana Doskočilová

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Tworzenie Hana Doskočilová
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[11 lipca]] [[1936]]
 |miejsce urodzenia         = [[Igława (miasto)|Jihlava]]
 |data śmierci              = [[7 lutego]] [[2019]]
 |miejsce śmierci           = [[Praga]]
 |zawód                     = [[pisarz|pisarka]] dla dzieci
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Hana Doskočilová''' (ur. [[11 lipca]] [[1936]] w [[Igława (miasto)|Igławie]], zm. [[7 lutego]] [[2019]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190306043711/https://www.citarny.cz/index.php/knihy-lide/vzdelavani-a-souvislosti/glosa-svet-a-knihy/hana-doskocilova|tytuł=Opustila nás Hana Doskočilová. Významná česká autorka, jejíž knížky znají děti u nás i ve světě |data=10 lutego 2019|opublikowany=citarny.cz|data dostępu=2019-09-08|język=cs}}</ref> w [[Praga|Pradze]]) – czeska pisarka, prozaik, autorka literatury dla dzieci.

Po ukończeniu szkoły średniej pracowała jako urzędniczka w [[Igława (miasto)|Igławie]] i [[Praga|Pradze]]. Po opublikowaniu pierwszej książki rozpoczęła współpracę z SNDK (od 1969 wydawnictwo [[Albatros (czeskie wydawnictwo)|Albatros]]). Była pisarką tworzącą tylko dla dzieci i była zaliczana do grupy czołowych twórców czeskich twórców prozy dziecięcej. Pisała głównie baśnie i opowiadania, które opowiadają o codziennym życiu i relacjach pomiędzy dziećmi i dorosłymi. Stosując realistyczne opisy i humor, pokazują jak ciekawe może być życie bez przemocy. Jej książki zostały przetłumaczone na wiele języków i były wielokrotnie wznawiane. Tworzyła również krótkie formy literackie, które były publikowane w czasopismach dla dzieci, m.in. „[[Mateřídouška]]”.

== Twórczość ==
* ''Pohádky pro děti, pro mámy a pro táty'' (1961);
* ''Bydlím doma'' (1966);
* ''Micka z trafiky a kocour Pivoda'' (1971);
* ''Kudy chodí malý lev'' (1972);
* ''Medvědí pohádky'' (1973);
* ''Zvířátka v lese'' (1974);
* ''Drak Baborák a ztracený král Kulajda'' (1974);
* ''Posledního kousne pes'' (1974);
* ''Ukradený orloj'' (1976);
* ''Kuk!Na zelené louce kluk'' (1976);
* ''Eliška a táta Král'' (1977);
* ''Dva dědečci z Dlouhé míle'' (1978);
* ''Jak se vychovává papoušek'' (1979);
* ''Chaloupka z marcipánu'' (1983);
* ''Petr a Hanka chystají překvapení'' (1983);
* ''Pohádky na dobrý den'' (1984);
* ''Diogenés v sudu'' (1985);
* ''Pět přání'' (1987);
* ''Kuba a barvy'' (1988);
* ''My a myš'' (1988);
* ''Pejskování s Polynou'' (1990);
* ''Pejskování s Polynou'' (1990);
* ''Damoklův meč a další známé příběhy'' (1991);
* ''Golem Josef a ti druzí'' (1994);
* ''Učíme se číst s mouchou Rudolfínou'' (1994);
* ''Učíme se číst s medvědem Kubulou'' (1995);
* ''Když velcí byli kluci'' (1999);
* ''Šimsa'' (1999);
* ''O Mamě Romě a romském pámbíčkovi'' (2001);
* ''Lenoši a rváči z Kloboukova''(2005).

=== [[Krecik]] ===
Istotną część twórczości pisarki stanowią napisane wspólnie ze [[Zdeněk Miler|Zdenkiem Milerem]] opowiadania o [[Krecik]]u, które następnie zostały zekranizowane. Hana Doskočilová napisała czternaście opowieści o Kreciku, były to:

* ''Krtek v sedmém nebi'' (1982);
* ''Jak krtek zachránil zajíčka'' (1991);
* ''Krtek a potopa'' (1992);
* ''Jak Krtek uzdravil myšku'' (1993);
* ''Krtek a medvědi'' (1993);
* ''Dětem'' (1996);
* ''Krtek a orel'' (1996);
* ''Krtek a zelená hvězda'' (1998);
* ''Krtek v zimě'' (1998);
* ''Krtek a maminka'' (2002);
* ''Krtek a paraplíčko'' (2002);
* ''Krtek a sněhulák'' (2002);
* ''Krtek a televize'' (2004);
* ''Krtek a jaro'' (2006).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.databazeknih.cz/zivotopis/hana-doskocilova-3114 Data baze knih, Hana Doskočilová],
* [http://lubimyczytac.pl/autor/46806/hana-dosko-ilova Lubimy czytać, Hana Doskočilová],

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Doskočilová, Hana}}
[[Kategoria:Czescy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1936]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Igławie]]

title: Tworzenie Hana Doskočilová

Data i miejsce urodzenia: 11 lipca 1936 · Jihlava

Data i miejsce śmierci: 7 lutego 2019 · Praga

Zawód, zajęcie: pisarka dla dzieci