text:
# Kościół staroluterański w Nowym Tomyślu
Kościół staroluterański w Nowym Tomyślu – kościół staroluterański, który znajdował się w Nowym Tomyślu od 1858 do lat 70. XX wieku. Mieścił się przy obecnej ul. Długiej.

## Historia
Był to obiekt parafii (gminy) staroluterańskiej powstałej w Nowym Tomyślu w 1835. Jej założycielami byli: mistrz młynarski Johann Georg Reisch, szewc Johann Christian Schupelius z Sątopów, Menzel z Borui oraz właściciel młyna Aleksander Maennel. Spośród bardziej znanych osobistości lokalnego środowiska do tego grona w 1838 wstąpił aptekarz Friedrich August Otto Kliche. W 1858 roku, po pożarze domu chirurga królewskiego Carla Heiniricha Stellmachera, pierwszego miejsca, w którym organizowano nabożeństwa, parafia wzniosła własny kościół, który został poświęcony 15 listopada 1858. W 1871 zakupiono znajdujący się vis-à-vis kościoła dom z ogrodem z przeznaczeniem na pastorówkę. W 1875 parafia posiadała 872 wyznawców, zaś krótko przed I wojną światową ok. tysiąca wiernych. Po 1919 parafia straciła około połowę liczby wiernych.
W okresie II Rzeczypospolitej parafia należała do Kościoła Ewangelicko-Luterskiego w Polsce Zachodniej.
Po 1945 kościół został przeznaczony na skład mebli, który w połowie lat 70. XX wieku spłonął. Po pożarze budynek rozebrano.

title: Kościół staroluterański w Nowym Tomyślu

wikitext:
'''Kościół staroluterański w Nowym Tomyślu''' – [[Kościół (budynek)|kościół]] [[Staroluteranizm|staroluterański]], który znajdował się w [[Nowy Tomyśl|Nowym Tomyślu]] od 1858 do lat 70. XX wieku. Mieścił się przy obecnej ul. Długiej<ref>{{Cytuj stronę |url=http://galeria.nowytomysl.pl/nowy-tomysl/kosciol_ewangelicko_luteranski |tytuł=Informacja z Nowotomyskiej Galerii Internetowej (dostęp: 9-11-2014). |data dostępu=2014-11-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20141109130526/http://galeria.nowytomysl.pl/nowy-tomysl/kosciol_ewangelicko_luteranski |zarchiwizowano=2014-11-09 }}</ref>.

== Historia ==
Był to obiekt parafii (gminy) staroluterańskiej powstałej w Nowym Tomyślu w 1835<ref name="nowytomysl.pl">{{Cytuj stronę |url=http://nowytomysl.pl/szlak/kosciol-staroluteranski/ |tytuł=Dane z witryny Nowotomyskiego Szlaku Turystyczno-Historycznego (dostęp: 9-11-2014). |data dostępu=2014-11-09 |archiwum=https://web.archive.org/web/20141109130435/http://nowytomysl.pl/szlak/kosciol-staroluteranski/ |zarchiwizowano=2014-11-09 }}</ref>. Jej założycielami byli: mistrz młynarski Johann Georg Reisch, szewc Johann Christian Schupelius z Sątopów, Menzel z Borui oraz właściciel młyna Aleksander Maennel. Spośród bardziej znanych osobistości lokalnego środowiska do tego grona w 1838 wstąpił aptekarz Friedrich August Otto Kliche. W 1858 roku, po pożarze domu chirurga królewskiego Carla Heiniricha Stellmachera, pierwszego miejsca, w którym organizowano nabożeństwa, parafia wzniosła własny kościół, który został poświęcony 15 listopada 1858. W 1871 zakupiono znajdujący się vis-à-vis kościoła dom z ogrodem z przeznaczeniem na pastorówkę. W 1875 parafia posiadała 872 wyznawców, zaś krótko przed [[I wojna światowa|I wojną światową]] ok. tysiąca wiernych. Po 1919 parafia straciła około połowę liczby wiernych<ref name="nowytomysl.pl"/>.

W okresie [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] parafia należała do [[Kościół Ewangelicko-Luterski w Polsce Zachodniej|Kościoła Ewangelicko-Luterskiego w Polsce Zachodniej]]<ref>[[Stefan Grelewski]], ''Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej'', Lublin 1937, s. 347-348.</ref>.

Po 1945 kościół został przeznaczony na skład mebli, który w połowie lat 70. XX wieku spłonął. Po pożarze budynek rozebrano<ref name="nowytomysl.pl"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://oledry.pl/schilter-otto-%E2%80%93-parafia-ewangelicko-luteranska-w-nowym-tomyslu-1934/ Link do historii parafii staroluterańskiej w Nowym Tomyślu autorstwa ks. Otto Schiltera (dostęp: 9-11-2014).]

{{DEFAULTSORT:Nowy Tomyśl}}
[[Kategoria:Zniszczone kościoły w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Kościoły w Nowym Tomyślu]]


text:
# Canyelles
Canyelles – stacja metra w Barcelonie, na linii 3. Stacja została otwarta w 2001.

wikiname: plwiki

title: Canyelles

in_language: pl

wikitext:
{{Inne znaczenia|stacji metra|[[Canyelles (gmina)]]}}
{{Stacja metra infobox
 |nazwa                       = Canyelles
 |nazwa oryginalna            =
 |zdjęcie                     = Barcelona Metro - Canyelles platform.jpg
 |opis zdjęcia                =
 |państwo                     =
 |miejscowość                 =
 |dzielnica                   =
 |projektant                  =
 |data budowy                 =
 |data otwarcia               = 2001
 |data zamknięcia             =
 |poprzednie nazwy            =
 |liczba peronów              =
 |liczba krawędzi peronowych  =
 |długość peronu              =
 |szerokość peronu            =
 |powierzchnia stacji         =
 |kubatura stacji             =
 |głębokość stacji            =
 |linia                       = {{KZ-linia|Metro Barcelona|3|20}}
 |odcinek                     =
 |stacja poprzednia           = [[Valldaura]]
 |odległość do poprzedniej    =
 |stacja następna             = [[Roquetes]]
 |odległość do następnej      =
 |kod mapy                    = Barcelona
 |współrzędne                 = 41°26′31.73″N 2°9′56.76″E
 |commons                     =
}}
'''Canyelles''' – stacja [[Metro w Barcelonie|metra w Barcelonie]], na [[Linia 3 metra w Barcelonie|linii 3]]. Stacja została otwarta w 2001.

== Bibliografia ==
* [http://www.trenscat.com/tmb/03canyelles_ct.html Canyelles] w bazie trenscat.com {{lang|ca}} [dostęp 2010-11-11]

{{Linia 3 metra w Barcelonie}}

[[Kategoria:Stacje metra w Barcelonie]]

title: Canyelles

Państwo: Hiszpania

Poprzednia stacja: Valldaura

Następna stacja: Roquetes


text:
# Fushun
Fushun (chiń. 抚顺; pinyin Fǔshùn) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, w pobliżu miasta Shenyang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 417 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 269 093 mieszkańców.
Siedziba rzymskokatolickiej diecezji Fushun.
W mieście Fushun do 1950 roku więziony był przez chińskie władze ostatni cesarz Puyi.

## Gospodarka
Miasto stanowi największy w kraju ośrodek odkrywkowej eksploatacji węgla kamiennego, łupków bitumicznych i glin ogniotrwałych. Huty żelaza, aluminium, zakłady ekstrakcji łupków bitumicznych, rafineria ropy naftowej.
Rozwinięty jest przemysł chemiczny, maszynowy, elektroniczny i materiałów budowlanych.
W zachodniej części miasta wydzielono specjalną strefę ekonomiczną o powierzchni 3,6 km², ze specjalnymi udogodnieniami prawnymi w zakresie rozwoju ekonomicznego i technologicznego.

title: Fushun

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Fushun
 |nazwa oryginalna             = {{k|zh|抚顺}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Fushun
 |państwo                      = CHN
 |1. jednostka administracyjna = [[Liaoning]]
 |powierzchnia                 = prefektura: 11 273
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 1 417 054
prefektura (1999): 2 269 093
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 0413
 |kod pocztowy                 = 113000
 |tablice rejestracyjne        = 辽D
 |plan miasta                  = Location of Fushun Prefecture within Liaoning (China).png
 |kod mapy                     = CN-21
 |współrzędne                  = 41°25′N 123°54′E
 |commons                      = Category:Fushun
 |www                          = http://www.fushun.gov.cn/
}}
'''Fushun''' ({{chińskie|c=抚顺|hp=Fǔshùn}}) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]], w prowincji [[Liaoning]], w pobliżu miasta [[Shenyang]]. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 417 054<ref>{{cytuj stronę |url = http://world-gazetteer.com/wg.php?x=&men=gpro&lng=en&des=wg&geo=-989&srt=npan&col=abcdefghinoq&msz=1500&pt=c&va=&geo=474762388 |tytuł = Fushun |opublikowany = World Gazetteer |język = en |data dostępu = 2010-12-23}}</ref>. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 2 269 093 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.statoids.com/ycn.html |tytuł = China Prefectures |opublikowany = Statoids |język = en |data dostępu = 2010-12-23}}</ref>.
[[Plik:Shenyang-Fushun urban agglomeration, LandSat-5, 2010-09-29.jpg|thumb|left|Zdjęcie satelitarne aglomeracji miejskiej [[Shenyang]]-Fushun
(większa zachodnia część to Shenyang, wschodnia – Fushun, satelita Landsat 5, 29 września 2010)]]
Siedziba rzymskokatolickiej [[Diecezja Fushun|diecezji Fushun]].

W mieście Fushun do 1950 roku więziony był przez chińskie władze ostatni cesarz [[Puyi]].

== Gospodarka ==
Miasto stanowi największy w kraju ośrodek odkrywkowej eksploatacji węgla kamiennego, łupków bitumicznych i glin ogniotrwałych. Huty żelaza, aluminium, zakłady ekstrakcji łupków bitumicznych, rafineria ropy naftowej<ref name=EPWN>{{encyklopedia PWN|id = 3903371|tytuł=Fushun|data dostępu=2010-12-23}}</ref>.

Rozwinięty jest przemysł chemiczny, maszynowy, elektroniczny i materiałów budowlanych<ref name=EPWN />.

W zachodniej części miasta wydzielono specjalną strefę ekonomiczną o powierzchni 3,6 km², ze specjalnymi udogodnieniami prawnymi w zakresie rozwoju ekonomicznego i technologicznego<ref name=EPWN />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w prowincji Liaoning]]
[[Kategoria:Fushun| ]]

title: Fushun抚顺

Państwo: Chiny

Prowincja: Liaoning

Zarządzający: Wang Qinghai↗

Powierzchnia: prefektura: 11 273 km²

Tablice rejestracyjne: 辽D


text:
# Miracast
Miracast – standard stworzony przez stowarzyszenie Wi-Fi Alliance umożliwiający prezentowanie ekranu urządzeń mobilnych na ekranach stacjonarnych (telewizorach, monitorach komputerowych czy projektorach sal konferencyjnych). Jako medium w komunikacji używana jest technologia Wi-Fi Direct, ale do wysyłania obrazu i dźwięku z urządzeniami nieposiadającymi certyfikacji Miracast można użyć również interfejsów USB lub HDMI. Między certyfikowanymi urządzeniami możliwe jest wysłanie obrazu o rozdzielczości HD 1080p oraz dźwięku Surround 5.1.

## Urządzenia i wsparcie systemów operacyjnych
Wi-Fi Alliance prowadzi aktualną listę certyfikowanych urządzeń źródłowych oraz docelowych. Pierwsze certyfikacje zostały wydane we wrześniu 2012 roku.
W chwili obecnej (maj 2021) wsparcie Miracast oferują platformy Android począwszy od wersji 4.2 oraz Microsoft Windows od wersji Windows 8.1.

title: Miracast

wikitext:
'''Miracast''' – standard stworzony przez stowarzyszenie [[Wi-Fi Alliance]] umożliwiający [[Screencast|prezentowanie ekranu]] [[Urządzenie mobilne|urządzeń mobilnych]] na ekranach stacjonarnych (telewizorach, monitorach komputerowych czy projektorach sal konferencyjnych). Jako medium w komunikacji używana jest technologia [[Wi-Fi Direct]], ale do wysyłania obrazu i dźwięku z urządzeniami nieposiadającymi certyfikacji Miracast można użyć również interfejsów [[USB]] lub [[HDMI]]. Między certyfikowanymi urządzeniami możliwe jest wysłanie obrazu o rozdzielczości HD [[1080p]] oraz [[Dźwięk wielokanałowy|dźwięku Surround 5.1]].

== Urządzenia i wsparcie systemów operacyjnych ==
Wi-Fi Alliance prowadzi aktualną listę certyfikowanych urządzeń źródłowych<ref>{{Cytuj | url=http://certifications.wi-fi.org/search_products.php?search=1&advanced=1&selected_certifications%5B%5D=67%20source%20devices | tytuł=Product Finder | Wi-Fi Alliance<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=certifications.wi-fi.org | język=en | data dostępu=2017-11-18}}</ref> oraz docelowych<ref>{{Cytuj | url=http://certifications.wi-fi.org/search_products.php?search=1&advanced=1&selected_certifications%5B%5D=69%20display%20devices | tytuł=Product Finder | Wi-Fi Alliance<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=certifications.wi-fi.org | język=en | data dostępu=2017-11-18}}</ref>. Pierwsze certyfikacje zostały wydane we wrześniu 2012 roku.

W chwili obecnej (maj 2021) wsparcie Miracast oferują platformy [[Android (system operacyjny)|Android]] począwszy od wersji 4.2 oraz [[Microsoft Windows]] od wersji [[Windows 8.1]].

== Zobacz też ==
* [[WiDi]]
* [[Mobile High-Definition Link]]
* SlimPort ([[DisplayPort#SlimPort|Mobility DisplayPort]])
* [[Chromecast]]
* [[AirPlay]]
* [[Digital Living Network Alliance]]
* [[WHDI|Wireless Home Digital Interface]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://ewangelista.it/miracast-jak-wysya-bezprzewodowo-obraz-i-dwik/ Opis i konfiguracja systemu Windows]

[[Kategoria:Wi-Fi]]


text:
# Autocode
Autocode to nazwa rodziny tzw. „uproszczonych systemów kodowania”, później nazywanych językami wysokiego poziomu, opracowanych w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dla serii komputerów cyfrowych używanych na uniwersytetach w Manchester, Cambridge i Londynie.

## Autocode Glennie’ego
Pierwszy Autocode i jego kompilator zostały opracowane przez Alicka Glenniego w 1952 roku dla maszyny Manchester Mark I i jest uważany za pierwszy kompilowalny język programowania. Jego głównym zadaniem było ułatwienie programowania maszyny Mark I, znanej z zawiłego kodu maszynowego. O ile wynikowy język był „czystszy” niż kod maszynowy, to wciąż był bardzo zależny od maszyny.
Poniżej jest przykład Autocode’u obliczającego funkcję {\displaystyle f(t)={\sqrt {|t|}}+5t^{3}.} Ten przykład pomija instrukcje skalujące potrzebne do użycia liczb całkowitych jako stałych i zakłada, że wynik mnożenia mieści się w niższym akumulatorze.
```
c@VA t@IC x@½C y@RC z@NC
INTEGERS +5 →c # Zapisz 5 do c
      →t # Wczytaj argument funkcji z niższego akumulatora do t
   +t TESTA Z # Zapisz |t| w niższym akumulatorze
   -t
          ENTRY
SUBROUTINE 6 →z # Wywołaj
podprogram
 pierwiastkowania na niższym
                         # akumulatorze i zapisz wynik do z
  +tt →y →x # Oblicz t^3 i zapisz do x
  +tx →y →x
+z+cx CLOSE WRITE 1 # Zapisz z + (c * x) do niższego akumulator i wyjdź
```

Podręcznik użytkownika kompilatora wskazuje, że „utrata efektywności jest nie większa niż 10% [tłum. ang.]”.
Wpływ Autocode’u na innych użytkowników był niewielki. Kompilar nie został nawet wymieniony w artykule Brookera z 1958 pod tytułem „The Autocode Programs developed for the Manchester University Computers”. Było to prawdopodobnie spowodowane tym, że język nie dotykał najważniejszy problemów dotykających wtedy programistów: analizy numerycznej, skalowania i dwu-poziomowej pamięci. Udoskonalenia w notacji były uważane za niewystarczające.

## Mark 1 Autocode
Drugi Autocode’em na Mark 1 był zaplanowany w 1954 i opracowany przez Tony’ego Brookera w 1955 roku i był nazywany „Autocode’em Mark 1". Ten język był prawie niezależny od maszyny i posiadał arytmetykę zmiennoprzecinkową, w przeciwieństwie do pierwszego. Z drugiej strony pozwalał na tylko jedną operacją na linię, posiadał małą przestrzeń nazw i nie posiadał mechanizmu do definicji nowych funkcji.
Przykładowy kod, który wczytuje 11-elementową tablicę liczb zmiennoprzecinkowych wyglądałby następująco:
```
1 n1 = 1
     vn1 = I wczytaj wejście do v[n[1
]]

      n1 = n1 + 1
   j1,11 ≥ n1 skocz do etykiety 1 jeśli n[1] ≤ 11h
```

Autocode Brookera usuwał dwie główne trudności w programowaniu Mark 1: skalowanie i zarządzanie dwu-poziomową pamięcią. W przeciwieństwie do swego poprzednika był często używany.

## Późniejsze Autocode’y
Brooker również stworzył Autocode dla Ferranti Mercury w latach pięćdziesiątych we współpracy z Uniwersytetem w Manchester. „Mercury Autocode” miał ograniczony repertuar zmiennych, od a do z i od a′ do z′, i w pewnych aspektach przypominał wczesne wersje języka Dartmouth BASIC. Nie posiadał stosu wywołań, a zatem i rekursji lub dynamicznie alokowanej pamięci. Aby przezwyciężyć bardzo małą przestrzeń pamięci dostępną na Mercurym, duże programy musiały być napisane w oddzielnych „rozdziałach”, z których każdy stanowił osobną nakładkę. Potrzebna też była ekspertyza w celu minimalizacji czasochłonnych transferów kontroli pomiędzy rozdziałami. Ten koncept nakładek z bębna pod kontrolą użytkownika był powszechny, dopóki pamięć wirtualna nie stała się dostępna w późniejszych maszynach.

title: Autocode

wikitext:
'''Autocode''' to nazwa rodziny tzw. „uproszczonych systemów kodowania”, później nazywanych [[język programowania|językami wysokiego poziomu]], opracowanych w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dla serii [[komputer|komputerów cyfrowych]] używanych na uniwersytetach w Manchester, Cambridge i Londynie.

== Autocode Glennie’ego ==
Pierwszy Autocode i jego kompilator zostały opracowane przez Alicka Glenniego w 1952 roku dla maszyny [[Manchester Mark I]] i jest uważany za pierwszy kompilowalny język programowania. Jego głównym zadaniem było ułatwienie programowania maszyny Mark I, znanej z zawiłego [[Język maszynowy|kodu maszynowego]]. O ile wynikowy język był „czystszy” niż kod maszynowy, to wciąż był bardzo zależny od maszyny<ref>Knuth, s. 42–43.</ref>.

Poniżej jest przykład Autocode’u obliczającego funkcję <math>f(t) = \sqrt{|t|} + 5t^3.</math> Ten przykład pomija instrukcje skalujące potrzebne do użycia liczb całkowitych jako stałych i zakłada, że wynik mnożenia mieści się w niższym akumulatorze.

 c@VA t@IC x@½C y@RC z@NC
 INTEGERS +5 →c # Zapisz 5 do c
       →t # Wczytaj argument funkcji z niższego akumulatora do t
    +t TESTA Z # Zapisz |t| w niższym akumulatorze
    -t
           ENTRY
 SUBROUTINE 6 →z # Wywołaj [[podprogram]] pierwiastkowania na niższym
                          # akumulatorze i zapisz wynik do z
   +tt →y →x # Oblicz t^3 i zapisz do x
   +tx →y →x
 +z+cx CLOSE WRITE 1 # Zapisz z + (c * x) do niższego akumulator i wyjdź

Podręcznik użytkownika kompilatora wskazuje, że „utrata efektywności jest nie większa niż 10% [tłum. ang.]”<ref>Knuth, s. 48.</ref>.

Wpływ Autocode’u na innych użytkowników był niewielki. Kompilar nie został nawet wymieniony w artykule Brookera z 1958 pod tytułem „The Autocode Programs developed for the Manchester University Computers”. Było to prawdopodobnie spowodowane tym, że język nie dotykał najważniejszy problemów dotykających wtedy programistów: analizy numerycznej, skalowania i dwu-poziomowej pamięci. Udoskonalenia w notacji były uważane za niewystarczające<ref>Knuth, s. 48–49.</ref>.

== Mark 1 Autocode ==
Drugi Autocode’em na Mark 1 był zaplanowany w 1954 i opracowany przez Tony’ego Brookera w 1955 roku i był nazywany „Autocode’em Mark 1". Ten język był prawie niezależny od maszyny i posiadał arytmetykę zmiennoprzecinkową, w przeciwieństwie do pierwszego. Z drugiej strony pozwalał na tylko jedną operacją na linię, posiadał małą przestrzeń nazw i nie posiadał mechanizmu do definicji nowych funkcji<ref>Knuth, s. 63–64.</ref>.

Przykładowy kod, który wczytuje 11-elementową tablicę liczb zmiennoprzecinkowych wyglądałby następująco:

 1 n1 = 1
      vn1 = I wczytaj wejście do v[n[1<nowiki>]]</nowiki>
       n1 = n1 + 1
    j1,11 ≥ n1 skocz do etykiety 1 jeśli n[1] ≤ 11h

Autocode Brookera usuwał dwie główne trudności w programowaniu Mark 1: skalowanie i zarządzanie dwu-poziomową pamięcią. W przeciwieństwie do swego poprzednika był często używany<ref>Knuth, s. 65.</ref>.

== Późniejsze Autocode’y ==
Brooker również stworzył Autocode dla Ferranti Mercury w latach pięćdziesiątych we współpracy z Uniwersytetem w Manchester. „Mercury Autocode” miał ograniczony repertuar zmiennych, od a do z i od a′ do z′, i w pewnych aspektach przypominał wczesne wersje języka [[Dartmouth BASIC]]. Nie posiadał [[Stos (informatyka)|stosu wywołań]], a zatem i [[rekurencja|rekursji]] lub dynamicznie alokowanej pamięci. Aby przezwyciężyć bardzo małą przestrzeń pamięci dostępną na Mercurym, duże programy musiały być napisane w oddzielnych „rozdziałach”, z których każdy stanowił osobną nakładkę. Potrzebna też była ekspertyza w celu minimalizacji czasochłonnych transferów kontroli pomiędzy rozdziałami. Ten koncept nakładek z [[Pamięć bębnowa|bębna]] pod kontrolą użytkownika był powszechny, dopóki [[pamięć wirtualna]] nie stała się dostępna w późniejszych maszynach.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj |autor=Campbell-Kelly imię=Martin|tytuł=Programming the Mark 1: Early Programming Activity at the University of Manchester|czasopismo=Annals of the History of Computing|wydanie=2(2)|wydawca=IEEE|data= 1980|s=130–167 |doi=10.1109/MAHC.1980.10018}}
* {{cytuj książkę |nazwisko=Garcia Camarero|imię=Ernesto| tytuł= AUTOCODE un sistema simplificado de codificacion para la computadora MERCURY| url=http://elgranerocomun.net/AUTOCODE-un-sistema-simplificado.html|wydawca=Universidad de Buenos Aires| data= 1961| strony= 70|język=es}}
* {{cytuj książkę |nazwisko=London|imię=Keith| tytuł= Introduction to Computers|url=https://archive.org/details/introductiontoco0000lond| data= 1968| strony= [https://archive.org/details/introductiontoco0000lond/page/261 261]}}
* Knuth, Donald E.; Pardo, Luis Trabb (1976). „Early development of programming languages”. [[Uniwersytet Stanforda|Stanford University]], Computer Science Department.

{{Języki programowania}}

[[Kategoria:Klasyfikacja języków programowania]]
[[Kategoria:Języki programowania]]


text:
# Meczet İsa Bey
Meczet İsa Bey (tur. İsa Bey Camii) – meczet położony w miejscowości Selçuk w Turcji, powstały w latach 1374–75. Jeden z najstarszych meczetów w Turcji. Jeden z bardziej znanych przykładów architektury seldżuckiej na terenie Anatolii.
Nazwę meczet zawdzięcza swojemu fundatorowi - członkowi lokalnej rodziny rządzącej - İsa Beyowi. Należał on do dynastii Aydınidów.
Wskutek trzęsień ziemi w latach 1653 oraz 1668 meczet został poważnie uszkodzony. W XX i XXI w. trwa cały czas odbudowa meczetu.

title: Meczet İsa Bey

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Meczet İsa Bey
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = İsa Bey Camii.jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = TUR
 |miejscowość           = [[Selçuk]]
 |adres                 =
 |typ budynku           = [[meczet]]
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     =
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = TUR
 |współrzędne           =
 |commons               = Category:Isabey_Mosque
 |www                   =
}}
'''Meczet İsa Bey''' ([[język turecki|tur.]] İsa Bey Camii) – meczet położony w miejscowości [[Selçuk]] w [[Turcja|Turcji]], powstały w latach 1374–75. Jeden z najstarszych meczetów w Turcji. Jeden z bardziej znanych przykładów architektury seldżuckiej na terenie Anatolii.

Nazwę meczet zawdzięcza swojemu fundatorowi - członkowi lokalnej rodziny rządzącej - İsa Beyowi. Należał on do dynastii Aydınidów<ref>{{Cytuj | url=http://turcjawsandalach.pl/content/meczet-isa-bey-w-sel%C3%A7uku | tytuł=Meczet İsa Bey w Selçuku | Turcja w Sandałach<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=turcjawsandalach.pl | język=pl | data dostępu=2017-11-18}}</ref>.

Wskutek trzęsień ziemi w latach 1653 oraz 1668 meczet został poważnie uszkodzony. W XX i XXI w. trwa cały czas odbudowa meczetu.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Meczety w Turcji]]

title: Meczet İsa Bey

Państwo: Turcja

Miejscowość: Selçuk

Typ budynku: meczet


text:
# Runaljod – gap var Ginnunga
Runaljod – gap var Ginnunga – pierwszy album norweskiego zespołu Wardruna. Wydawnictwo ukazało się 19 stycznia 2009 roku nakładem wytwórni muzycznej Indie Recordings.
Jest również pierwszy z muzycznej trylogii Runaljod (dźwięki run). Każdy z albumów z tej serii ma przedstawiać po osiem run Fuþarku starszego; część nagrań odbywała się w plenerze, w miejscach związanych z poszczególnymi runami.
Pochodzący z płyty utwór „Dagr” został wykorzystany w kanadyjsko-irlandzkim serialu telewizyjnym Wikingowie w odcinku pt. „Eye for an Eye” (2014).

## Lista utworów
Kompozytorem i aranżerem wszystkich utworów jest Kvitrafn.
| Nr  | Tytuł utworu            | Długość |
| --- | ----------------------- | ------- |
| 1.  | „Ár var alda”           | 2:19    |
| 2.  | „Hagal”                 | 7:40    |
| 3.  | „Bjarkan”               | 5:53    |
| 4.  | „Løyndomsriss”          | 3:15    |
| 5.  | „Heimta Thurs”          | 4:18    |
| 6.  | „Thurs”                 | 1:16    |
| 7.  | „Jara”                  | 5:02    |
| 8.  | „Laukr”                 | 4:05    |
| 9.  | „Kauna”                 | 2:34    |
| 10. | „Algir – Stien klarnar” | 4:17    |
| 11. | „Algir – Tognatale”     | 5:39    |
| 12. | „Dagr”                  | 5:38    |
|     |                         | 51:56   |

## Twórcy
- Lindy-Fay Hella – wokal
- Gaahl – wokal
- Hallvard Kleiveland – hardingfele
- Kvitrafn – wokal, pozostałe instrumenty[4]

title: Runaljod – gap var Ginnunga

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Runaljod – gap var Ginnunga
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Wardruna]]
 |wydany                    = 19 stycznia 2009
 |nagrywany                 = 2003–2009
 |gatunek                   = [[muzyka folkowa|folk]], [[ambient]]
 |długość                   = 51:56
 |wytwórnia                 = [[Indie Recordings]]
 |producent                 = Kvitrafn
 |oceny                     = * [[Wirtualna Polska]] (pozytywna)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://muzyka.wp.pl/rvid,371372,title,Runiczna-opowiesc,recenzja.html?ticaid=118929 | tytuł = Wardruna – Runaljod – Gap Var Ginnunga. Runiczna opowieść | nazwisko = Popiołek | imię = Maciej  | opublikowany = muzyka.wp.pl | język = pl | data dostępu = 2017-02-05}}</ref>
 |rok wydania               = 2009
 |poprzedni album           =
 |rok poprzedniego albumu   =
 |następny album            = [[Runaljod – Yggdrasil]]
 |rok następnego albumu     = 2013
}}
'''Runaljod – gap var Ginnunga''' – pierwszy [[album (wydawnictwo muzyczne)|album]] [[Norwegia|norweskiego]] zespołu [[Wardruna]]. Wydawnictwo ukazało się 19 stycznia 2009 roku nakładem wytwórni muzycznej [[Indie Recordings]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.metal-archives.com/bands/Wardruna/3540272417 | tytuł =  Runaljod – gap var Ginnunga w Encyclopaedia Metallum | opublikowany = www.metal-archives.com | język = en | data dostępu = 2017-02-05}}</ref>.

Jest również pierwszy z muzycznej trylogii ''Runaljod'' (''dźwięki run'')<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.bardomethodology.com/articles/2017/01/11/wardruna-interview/ | tytuł = Wardruna Interview | nazwisko =  Göransson | imię = Niklas | opublikowany = www.bardomethodology.com | język = en | data dostępu = 2017-02-05}}</ref>. Każdy z albumów z tej serii ma przedstawiać po osiem [[runy|run]] [[Fuþark|Fuþarku starszego]]; część nagrań odbywała się w plenerze, w miejscach związanych z poszczególnymi runami<ref name="Wardruna" />.

Pochodzący z płyty utwór „Dagr” został wykorzystany w kanadyjsko-irlandzkim serialu telewizyjnym ''[[Wikingowie (serial telewizyjny)|Wikingowie]]'' w odcinku pt. „Eye for an Eye” (2014)<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.imdb.com/title/tt3358056/soundtrack?ref_=tt_trv_snd | tytuł = Wikingowie (TV Series) Eye for an Eye (2014) Soundtracks | opublikowany = www.imdb.com | język = en | data dostępu = 2017-02-05}}</ref>.

== Lista utworów ==
Kompozytorem i aranżerem wszystkich utworów jest [[Kvitrafn]]<ref name="Wardruna">{{Cytuj stronę | url = http://www.wardruna.com/runaljod/gap-var-ginnunga/ | tytuł = Runaljod – gap var Ginnunga | autor = Einar Kvitrafn | opublikowany = wardruna.com | język = en | data dostępu = 2014-08-03}}</ref>.
{{Lista utworów2
| nagłówek                     = tak
| suma                         = tak
||Ár var alda||||||2:19
||Hagal||||||7:40
||Bjarkan||||||5:53
||Løyndomsriss||||||3:15
||Heimta Thurs||||||4:18
||Thurs||||||1:16
||Jara||||||5:02
||Laukr||||||4:05
||Kauna||||||2:34
||Algir – Stien klarnar||||||4:17
||Algir – Tognatale||||||5:39
||Dagr||||||5:38
}}

== Twórcy ==
* Lindy-Fay Hella – [[śpiew|wokal]]
* [[Gaahl]] – wokal
* Hallvard Kleiveland – [[hardingfele]]
* [[Kvitrafn]] – wokal, pozostałe instrumenty<ref name="Wardruna" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy folkowe]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2009]]
[[Kategoria:Albumy Indie Recordings]]

title: Runaljod – gap var Ginnunga

Wydany: 19 stycznia 2009

Gatunek: folk, ambient

Wydawnictwo: Indie Recordings

Producent: Kvitrafn

Runaljod – gap var Ginnunga · (2009) · Runaljod – Yggdrasil · (2013)


text:
# Witold Knast
Witold Wojciech Knast (ur. 17 kwietnia 1933 w Witkowie, zm. 26 maja 2020) – polski chirurg, prof. dr hab.

## Życiorys
W 1958 ukończył studia na Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich. W latach 1959–1961 pracował w Szpitalu Powiatowym w Kłodzku, od 1961 w macierzystej uczelni, początkowo w II Klinice Chirurgii (1961–1972). W 1966 uzyskał II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej. W 1968 uzyskał stopień doktora za pracę pt. Doświadczenia nad przeszczepami żylnymi własnymi w zakresie układu żylnego kończyn. W latach 1972–1983 pracował w Klinice Torakochirurgii AM. W 1973 uzyskał II stopień specjalizacji z torakochirurgii. W 1977 habilitował się na podstawie pracy zatytułowanej Ocena pośredniej rewaskularyzacji serca z zastosowaniem przeszczepu żylnego. W 1991 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk medycznych.
Od 1983 pracował w Katedrze i Klinice Chirurgii Przewodu Pokarmowego i Chirurgii Ogólnej na Wydziale Lekarskim Kształcenia Podyplomowego Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich, kierował nią od 1996.
Pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

## Odznaczenia i wyróżnienia
- Medal Zasłużony dla Ziemi Legnickiej[3]
- Medal Zasłużony dla Akademii Medycznej[3]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej[3]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2002)[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (1996)[6][2]

title: Witold Knast

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Witold Knast
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[17 kwietnia]] [[1933]]
 |miejsce urodzenia         = [[Witkowo]]
 |data śmierci              = [[26 maja]] [[2020]]
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = medycznych
 |specjalność               = chirurgia naczyniowa, chirurgia ogólna, torakochirurgia<ref name="nauka polska.pl">{{ludzie nauki|45901|osoba=prof. dr hab. Witold Wojciech Knast (nie żyje) |data dostępu=2020-06-08}}</ref>
 |almamater                 = [[Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu|Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich]]
 |doktorat data             = 1968
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          = 1977
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1991
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Witold Wojciech Knast''' (ur. [[17 kwietnia]] [[1933]] w [[Witkowo|Witkowie]]<ref name="kjk">Krzysztof Gluziński ''Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny.'', wyd. Fox, Wrocław 1999, s. 216</ref>, zm. 26 maja 2020<ref name="www.umed.wroc.pl">{{cytuj stronę|url=https://www.umed.wroc.pl/content/zmarł-prof-witold-knast|tytuł=Zmarł prof. Witold Knast|opublikowany=www.umed.wroc.pl| data dostępu = 2020-06-08}}</ref>) – [[polska|polski]] [[chirurgia|chirurg]], prof. dr [[habilitacja|hab]].<ref name="nauka polska.pl" />

== Życiorys ==
W 1958 ukończył studia na [[Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu|Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich]]<ref name="kjk"/><ref name="www.umed.wroc.pl"/><ref name="nauka polska.pl" />. W latach 1959–1961 pracował w Szpitalu Powiatowym w Kłodzku, od 1961 w macierzystej uczelni, początkowo w II Klinice Chirurgii (1961–1972). W 1966 uzyskał II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej<ref name="kjk"/>. W 1968 uzyskał stopień doktora za pracę pt. ''Doświadczenia nad przeszczepami żylnymi własnymi w zakresie układu żylnego kończyn''<ref name="www.umed.wroc.pl"/>. W latach 1972–1983 pracował w Klinice Torakochirurgii AM<ref name="kjk"/>. W 1973 uzyskał II stopień specjalizacji z torakochirurgii<ref name="kjk"/>. W 1977 habilitował się na podstawie pracy zatytułowanej ''Ocena pośredniej rewaskularyzacji serca z zastosowaniem przeszczepu żylnego''<ref name="www.umed.wroc.pl"/>. W 1991 nadano mu tytuł profesora w zakresie [[nauki medyczne|nauk medycznych]]<ref name="www.umed.wroc.pl"/><ref name="nauka polska.pl" />.

Od 1983 pracował w Katedrze i Klinice Chirurgii Przewodu Pokarmowego i Chirurgii Ogólnej na [[Wydział Lekarski Kształcenia Podyplomowego Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu|Wydziale Lekarskim Kształcenia Podyplomowego Akademii Medycznej im. Piastów Śląskich]]<ref name="kjk"/><ref name="nauka polska.pl" />, kierował nią od 1996<ref name="kjk"/>.

Pochowany na [[Cmentarz św. Wawrzyńca we Wrocławiu|Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu]]<ref>[https://wroclaw-katedra.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=40286&inni=0&cinki=1 śp. Witold Knast]</ref>.
[[Plik:Grób prof. Witolda Knasta.jpg|mały|Grób prof. Witolda Knasta na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu]]
== Odznaczenia i wyróżnienia ==
* Medal Zasłużony dla Ziemi Legnickiej<ref name="www.umed.wroc.pl"/>
* Medal Zasłużony dla Akademii Medycznej<ref name="www.umed.wroc.pl"/>
* [[Medal Komisji Edukacji Narodowej]]<ref name="www.umed.wroc.pl"/>
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (2002)<ref>{{Monitor Polski|2002|57|778|}}</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (1996)<ref>{{Monitor Polski|1996|66|623|}}</ref><ref name="kjk"/>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Knast, Witold}}
[[Kategoria:Polscy chirurdzy]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1933]]
[[Kategoria:Zmarli w 2020]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Witkowie]]

title: Witold Knast

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 17 kwietnia 1933 · Witkowo

Alma Mater: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich


text:
# Tomasz Adam Ostrowski
Tomasz Adam Ostrowski herbu Rawicz
(ur. 21 grudnia 1735 w Ostrowie Małym niedaleko Kocka, zm. 5 lutego 1817 w Warszawie) – prezes Senatu Królestwa Polskiego, marszałek Sejmu Księstwa Warszawskiego, minister skarbu w Straży Praw, podskarbi nadworny koronny od 1791, szambelan króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1766 roku, hrabia od r. 1798.

## Życiorys
Syn Piotra Ostrowskiego i Konstancji Stoińskiej. W 1765 poślubił Józefę Godlewską, z którą miał córkę Julię. Po śmierci Józefy w 1780 poślubił Apolonię Ledóchowską (w 1781), z którą miał dziewięcioro dzieci, m.in. Antoniego Jana, Władysława i Mechtyldę Ludwikę Teofilę. Po śmierci Apolonii w 1795 poślubił Kunegundę Brzozowską (w 1796).
W 1764 poparł elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. Zasłużony dla gospodarczego dźwignięcia kraju, powstrzymywał króla od akcesu do konfederacji targowickiej, następnie więziony był przez Rosjan. W 1765 został pułkownikiem wojsk koronnych. Poseł ziemi nurskiej w latach 1766 i 1776, w 1773 został podkomorzym nurskim. Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776.
Od 1777 kasztelan czerski. W latach 1776, 1778, 1782 oraz 1786 był członkiem Rady Nieustającej. W r. 1788 w dobrach ujezdzkich założył osadę hutniczą Kuźnice Tomaszowe, która w r. 1822 przez syna Antoniego Jana została nazwana na cześć ojca Tomaszowem Mazowieckim.
Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego.  Od 1791 podskarbi nadworny koronny, wszedł do Straży Praw. Był jednym z założycieli Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. W czasie wojny polsko-rosyjskiej, na zebraniu 23 lipca 1792 był przeciwny decyzji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego o jego przystąpieniu do konfederacji targowickiej i zalecał wydanie walnej bitwy wojskom rosyjskim. W 1808 został prezesem Głównej Izby Obrachunkowej. Marszałek Sejmu Księstwa Warszawskiego, wszedł do senatu Księstwa jako wojewoda. W 1811 został prezesem Senatu. W 1812 jako członek Towarzystwa Królewskiego Gospodarczo-Rolniczego przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego. W 1814 po klęsce wojsk napoleońskich stanął na czele stworzonego przez Rosjan Komitetu Organizacyjnego Cywilnego, a następnie w 1815 komitetowi mającemu ułożyć konstytucję. W 1817 jako senator-wojewoda został prezesem Senatu Królestwa Polskiego.
Odznaczony Orderem Orła Białego (1780) i Orderem św. Stanisława (1777). Jego synami byli Antoni Jan Ostrowski, gen., dowódca Gwardii Narodowej w czasie powstania listopadowego i Władysław Tomasz Ostrowski, marszałek Sejmu Królestwa Polskiego w latach 1830–1831.

title: Tomasz Adam Ostrowski

wikitext:
{{Szlachcic infobox
 |imię              = Tomasz Adam Ostrowski
 |wszystkie imiona  =
 |imię oryginalne   =
 |grafika           = Tomasz Ostrowski by Marcello Bacciarelli 1817.png
 |opis grafiki      = Tomasz Ostrowski, obraz pędzla [[Marcello Bacciarelli]] z ok. 1817 roku
 |herb              = POL COA Ostrowski Hrabia.svg
 |opis herbu        = [[Ostrowski Hrabia]]
 |tytuł             =
 |dynastia          =
 |rodzina           = [[Ostrowscy herbu Rawicz]]
 |data urodzenia    = [[21 grudnia]] [[1735]]
 |miejsce urodzenia = [[Ostrów Mały]]
 |data śmierci      = [[5 lutego]] [[1817]]
 |miejsce śmierci   = [[Warszawa]]
 |ojciec            = Piotr Ostrowski
 |matka             = [[Konstancja Stoińska]]
 |mąż               =
 |żona              = [[Apolonia Ledóchowska]]
 |dzieci            = [[Mechtylda Ludwika Teofila Ostrowska]]
[[Władysław Tomasz Ostrowski]]
[[Antoni Jan Ostrowski]]
 |rodzeństwo        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |odznaczenia       = {{order|OOB}} {{order|PL-OŚS|1}}
 |commons           = Category:Tomasz Adam Ostrowski
}}
'''Tomasz Adam Ostrowski''' [[herb]]u [[Rawicz (herb szlachecki)|Rawicz]]
(ur. [[21 grudnia]] [[1735]] w [[Ostrów Mały|Ostrowie Małym]] niedaleko [[Kock]]a, zm. [[5 lutego]] [[1817]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – prezes [[Sejm (Królestwo Polskie)|Senatu]] [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]], [[Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej|marszałek Sejmu]] [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]], minister skarbu w [[Straż Praw|Straży Praw]]<ref>Józef Wojakowski, Straż Praw, Warszawa 1982, s. 112.</ref>, [[podskarbi nadworny koronny]] od 1791, [[szambelan]] króla [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]] w [[1766]] roku<ref>Antoni Magier, Estetyka miasta stołecznego Warszawy, 1963, s. 434.
</ref>, [[hrabia]] od r. 1798.

== Życiorys ==
Syn Piotra Ostrowskiego i Konstancji Stoińskiej. W 1765 poślubił Józefę Godlewską, z którą miał córkę Julię. Po śmierci Józefy w 1780 poślubił Apolonię Ledóchowską (w 1781), z którą miał dziewięcioro dzieci, m.in. [[Antoni Jan Ostrowski|Antoniego Jana]], [[Władysław Tomasz Ostrowski|Władysława]] i Mechtyldę Ludwikę Teofilę. Po śmierci Apolonii w 1795 poślubił Kunegundę Brzozowską (w 1796).

W 1764 poparł elekcję [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. Zasłużony dla gospodarczego dźwignięcia kraju, powstrzymywał króla od akcesu do [[konfederacja targowicka|konfederacji targowickiej]], następnie więziony był przez Rosjan. W 1765 został pułkownikiem wojsk koronnych. Poseł [[ziemia nurska|ziemi nurskiej]] w latach 1766 i 1776, w 1773 został [[podkomorzy]]m [[nur]]skim. Członek konfederacji [[Andrzej Mokronowski|Andrzeja Mokronowskiego]] w 1776<ref>[[Volumina Legum]], t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.</ref>.
Od 1777 [[kasztelan]] [[Czersk (województwo mazowieckie)|czerski]]. W latach 1776, 1778, 1782 oraz 1786 był członkiem [[Rada Nieustająca|Rady Nieustającej]]. W r. 1788 w dobrach ujezdzkich założył osadę hutniczą [[Kuźnice Tomaszowe]], która w r. 1822 przez syna [[Antoni Jan Ostrowski|Antoniego Jana]] została nazwana na cześć ojca [[Tomaszów Mazowiecki|Tomaszowem Mazowieckim]].
Był członkiem konfederacji [[Sejm Czteroletni|Sejmu Czteroletniego]]<ref>Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 310.</ref>.  Od 1791 podskarbi nadworny koronny, wszedł do [[Straż Praw|Straży Praw]]. Był jednym z założycieli [[Zgromadzenie Przyjaciół Konstytucji Rządowej|Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej]]. W czasie [[Wojna polsko-rosyjska (1792)|wojny polsko-rosyjskiej]], na zebraniu 23 lipca 1792 był przeciwny decyzji króla [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]] o jego przystąpieniu do [[konfederacja targowicka|konfederacji targowickiej]] i zalecał wydanie walnej bitwy wojskom rosyjskim. W 1808 został prezesem [[Główna Izba Obrachunkowa|Głównej Izby Obrachunkowej]]. [[Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej|Marszałek Sejmu]] [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]], wszedł do senatu Księstwa jako wojewoda. W 1811 został prezesem Senatu. W 1812 jako członek [[Towarzystwo Królewskie Gospodarczo-Rolnicze|Towarzystwa Królewskiego Gospodarczo-Rolniczego]] przystąpił do [[Konfederacja Generalna Królestwa Polskiego|Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego]]<ref>Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 20, s. 185.</ref>. W 1814 po klęsce wojsk [[Napoleon Bonaparte|napoleońskich]] stanął na czele stworzonego przez [[Rosja]]n [[Komitet Organizacyjny Cywilny|Komitetu Organizacyjnego Cywilnego]], a następnie w 1815 komitetowi mającemu ułożyć konstytucję. W 1817 jako senator-wojewoda został prezesem Senatu Królestwa Polskiego.

Odznaczony [[Order Orła Białego|Orderem Orła Białego]] (1780) i [[Order Świętego Stanisława|Orderem św. Stanisława]] (1777). Jego synami byli [[Antoni Jan Ostrowski]], gen., dowódca Gwardii Narodowej w czasie powstania listopadowego i [[Władysław Tomasz Ostrowski]], marszałek Sejmu Królestwa Polskiego w latach 1830–1831.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę| url =http://www.sejm-wielki.pl/b/6.390.180| tytuł = Genealogia potomków Sejmu Wielkiego| data dostępu = 2009-07-28}}

{{Marszałkowie Senatu Królestwa Polskiego}}
{{Marszałkowie Sejmu Księstwa Warszawskiego}}
{{Podskarbiowie nadworni koronni}}
{{Prezesi Senatu Księstwa Warszawskiego}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ostrowski, Tomasz Adam}}
[[Kategoria:Członkowie Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego 1812]]
[[Kategoria:Członkowie Towarzystwa Królewskiego Gospodarczo-Rolniczego]]
[[Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej]]
[[Kategoria:Członkowie konfederacji Andrzeja Mokronowskiego 1776]]
[[Kategoria:Członkowie konfederacji Sejmu Czteroletniego]]
[[Kategoria:Członkowie Straży Praw]]
[[Kategoria:Kasztelanowie czerscy]]
[[Kategoria:Konsyliarze Rady Nieustającej]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Tomaszowem Mazowieckim]]
[[Kategoria:Marszałkowie Sejmu Księstwa Warszawskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Ostrowscy herbu Rawicz|Tomasz Adam Ostrowski]]
[[Kategoria:Podskarbiowie nadworni koronni]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1766]]
[[Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1776]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (ziemia nurska)]]
[[Kategoria:Podkomorzowie nurscy]]
[[Kategoria:Prezesi Senatu Księstwa Warszawskiego]]
[[Kategoria:Prezesi Senatu Królestwa Kongresowego]]
[[Kategoria:Senatorowie na Sejmie Czteroletnim]]
[[Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Senatorowie za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego]]
[[Kategoria:Senatorowie-wojewodowie Królestwa Kongresowego]]
[[Kategoria:Szambelanowie Stanisława Augusta Poniatowskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1735]]
[[Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1817]]

title: Tomasz Adam Ostrowski

Rodzina: Ostrowscy herbu Rawicz

Data i miejsce urodzenia: 21 grudnia 1735 · Ostrów Mały

Data i miejsce śmierci: 5 lutego 1817 · Warszawa

Ojciec: Piotr Ostrowski

Matka: Konstancja Stoińska

Żona: Apolonia Ledóchowska

Dzieci: Mechtylda Ludwika Teofila Ostrowska · Władysław Tomasz Ostrowski · Antoni Jan Ostrowski


text:
# Olszewo-Borki (gmina)
Olszewo-Borki – gmina wiejska w województwie mazowieckim, w powiecie ostrołęckim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie ostrołęckim.
Siedziba gminy to Olszewo-Borki.
Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwały 9273 osoby.

## Struktura powierzchni
Według danych z roku 2002 gmina Olszewo-Borki ma obszar 195,75 km², w tym:
- użytki rolne: 50%
- użytki leśne: 43%

Gmina stanowi 9,32% powierzchni powiatu.

## Poczet wójtów
III Rzeczpospolita

- I kadencja (1990-1994) - Wiesław Opęchowski
- II kadencja (1994-1998) - Wiesław Opęchowski
- III kadencja (1998-2002) - Wiesław Opęchowski
- IV kadencja (2002-2006) - Wiesław Opęchowski
- V kadencja (2006-2010) - Krzysztof Szewczyk
- VI kadencja (2010-2014) - Krzysztof Szewczyk
- VII kadencja (2014-2018) - Krzysztof Szewczyk
- VIII kadencja (2018-2024) - Aneta Larent
- IX kadencja   (2024-) - Krzysztof Grala

## Demografia
Dane z 30 czerwca 2004:
| Opis                              | Ogółem | Ogółem | Kobiety | Kobiety | Mężczyźni | Mężczyźni |
| --------------------------------- | ------ | ------ | ------- | ------- | --------- | --------- |
| jednostka                         | osób   | %      | osób    | %       | osób      | %         |
| populacja                         | 9273   | 100    | 4545    | 49      | 4728      | 51        |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) | 47,4   | 47,4   | 23,2    | 23,2    | 24,2      | 24,2      |

## Sołectwa
Antonie, Białobrzeg Bliższy, Białobrzeg Dalszy, Chojniki, Dobrołęka, Drężewo, Działyń, Grabnik, Grabowo, Grabówek, Kordowo, Kruki, Łazy, Mostowo, Mostówek, Nakły, Nowa Wieś, Nożewo, Olszewo-Borki, Przystań, Rataje, Rżaniec, Stepna-Michałki, Stepna Stara, Wyszel, Zabiele-Piliki, Zabiele Wielkie, Zabrodzie, Żebry-Chudek, Żebry-Ostrowy (Żebry-Ostrowy I, Żebry-Ostrowy II), Żebry-Perosy, Żebry-Sławki, Żebry-Stara Wieś, Żebry-Wierzchlas, Żebry-Żabin, Żerań Duży, Żerań Mały
Pozostałe miejscowości podstawowe to wsie  Siarki i Skrzypek oraz osady leśne
Przyłaje, Przystań (osada leśna), Wojska Biel,
Zabiele Wielkie (osada leśna) i Zambrzycha.

## Sąsiednie gminy
Baranowo, Krasnosielc, Lelis, Młynarze, Ostrołęka, Rzekuń, Sypniewo

title: Olszewo-Borki (gmina)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Olszewo-Borki
 |dopełniacz nazwy          = gminy Olszewo-Borki
 |jednostka                 = [[gmina wiejska]]
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      = POL gmina Olszewo-Borki COA.svg
 |flaga                     = POL gmina Olszewo-Borki flag.svg
 |województwo               = {{Państwo|mazowieckie}}
 |powiat                    = [[Powiat ostrołęcki|ostrołęcki]]
 |TERC                      = 1415092
 |siedziba                  =
 |stanowisko zarządzającego = wójt
 |zarządzający              = Krzysztof Grala
(od 2024)
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              = 195,75
 |rok ludności              = 30.06.2016
 |liczba ludności           = 11 000<ref name="pop2023">{{Polska w liczbach|id=gmina_Olszewo_Borki|nazwa=Gmina Olszewo-Borki w liczbach|data dostępu=2024-12-12}}</ref>
 |gęstość zaludnienia       = 56,2
 |urbanizacja               =
 |numer kierunkowy          = 29
 |kod pocztowy              =
 |tablice rejestracyjne     = WOS
 |adres urzędu              = ul. Broniewskiego 13
07-415 [[Olszewo-Borki]]
 |plan                      = Olszewo-Borki (gmina) location map.png
 |liczba sołectw            = 38<ref name=us>[http://warszawa.stat.gov.pl/vademecum/vademecum_mazowieckie/portrety_gmin/ostrolecki/1415092_olszewo-borki.pdf Urząd Statystyczny w Warszawie]</ref>
 |liczba miejscowości       = 44{{r|us}}
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              = Gmina Olszewo-Borki.png
 |kod mapy                  = mazowieckie
 |współrzędne               = 53°4′6N 21°31′20E
 |commons                   = Category:Gmina Olszewo-Borki
 |www                       = http://www.olszewo-borki.pl
 |bip                       = http://www.bip.olszewo-borki.pl/
}}
'''Olszewo-Borki''' – [[gmina]] [[Gmina wiejska|wiejska]] w [[Województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[Powiat ostrołęcki|powiecie ostrołęckim]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] gmina położona była w [[Województwo ostrołęckie|województwie ostrołęckim]].

Siedziba gminy to [[Olszewo-Borki]].

Według danych z 30 czerwca 2004<ref name=autonazwa2>{{cytuj stronę|url=http://demografia.stat.gov.pl/BazaDemografia/|tytuł=Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast|opublikowany=[[Główny Urząd Statystyczny|GUS]]|język=pl|data dostępu=2010-09-14}}</ref> gminę zamieszkiwały 9273 osoby.

== Struktura powierzchni ==
Według danych z roku 2002<ref name=autonazwa1>{{cytuj stronę|url=http://www.regioset.pl/|tytuł=Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset|opublikowany=regioset.pl|język=pl|data dostępu=2010-09-14}}</ref> gmina Olszewo-Borki ma obszar 195,75 km², w tym:
* użytki rolne: 50%
* użytki leśne: 43%

Gmina stanowi 9,32% powierzchni powiatu.

== Poczet wójtów ==
'''III Rzeczpospolita'''
{{Układ wielokolumnowy|liczba=2|
* I kadencja (1990-1994) - Wiesław Opęchowski
* II kadencja (1994-1998) - Wiesław Opęchowski
* III kadencja (1998-2002) - Wiesław Opęchowski
* IV kadencja (2002-2006) - Wiesław Opęchowski
* V kadencja (2006-2010) - Krzysztof Szewczyk
* VI kadencja (2010-2014) - Krzysztof Szewczyk
* VII kadencja (2014-2018) - Krzysztof Szewczyk
* VIII kadencja (2018-2024) - Aneta Larent
* IX kadencja   (2024-) - Krzysztof Grala
}}

== Demografia ==
Dane z 30 czerwca 2004{{r|autonazwa2}}:
{| class="wikitable"
!Opis || colspan=2|Ogółem || colspan=2|Kobiety || colspan=2|Mężczyźni
|-
|jednostka || osób || % || osób || % || osób || %
|--
|populacja || '''9273''' || 100 || 4545 || 49 || 4728 || 51
|--
|gęstość zaludnienia
(mieszk./km²) || colspan=2| 47,4 || colspan=2| 23,2 || colspan=2| 24,2
|}

[[Plik:Piramida wieku Gmina Olszewo Borki.png|thumb|690x480px|center
|Piramida wieku mieszkańców gminy Olszewo-Borki w 2014 roku<ref name="populacja2016">{{Polska w liczbach|id=gmina_Olszewo_Borki|nazwa=Gmina Olszewo-Borki w liczbach|data dostępu=15 marca 2016}}</ref>]]

== Sołectwa ==
[[Antonie (województwo mazowieckie)|Antonie]], [[Białobrzeg Bliższy]], [[Białobrzeg Dalszy]], [[Chojniki (województwo mazowieckie)|Chojniki]], [[Dobrołęka]], [[Drężewo]], [[Działyń (województwo mazowieckie)|Działyń]], [[Grabnik (powiat ostrołęcki)|Grabnik]], [[Grabowo (gmina Olszewo-Borki)|Grabowo]], [[Grabówek (województwo mazowieckie)|Grabówek]], [[Kordowo]], [[Kruki (powiat ostrołęcki)|Kruki]], [[Łazy (powiat ostrołęcki)|Łazy]], [[Mostowo (powiat ostrołęcki)|Mostowo]], [[Mostówek]], [[Nakły]], [[Nowa Wieś (powiat ostrołęcki)|Nowa Wieś]], [[Nożewo]], [[Olszewo-Borki]], [[Przystań (wieś w województwie mazowieckim)|Przystań]], [[Rataje (województwo mazowieckie)|Rataje]], [[Rżaniec]], [[Stepna-Michałki]], [[Stepna Stara]], [[Wyszel]], [[Zabiele-Piliki]], [[Zabiele Wielkie]], [[Zabrodzie (powiat ostrołęcki)|Zabrodzie]], [[Żebry-Chudek]], [[Żebry-Ostrowy]] (Żebry-Ostrowy I, Żebry-Ostrowy II), [[Żebry-Perosy]], [[Żebry-Sławki]], [[Żebry-Stara Wieś]], [[Żebry-Wierzchlas]], [[Żebry-Żabin]], [[Żerań Duży]], [[Żerań Mały]]<ref name=soł>[https://www.olszewo-borki.pl/index.php/solectwa Strona gminy, sołectwa]</ref>

Pozostałe miejscowości podstawowe to wsie  [[Siarki]] i [[Skrzypek (województwo mazowieckie)|Skrzypek]] oraz osady leśne
[[Przyłaje]], [[Przystań (osada leśna w województwie mazowieckim)|Przystań (osada leśna)]], [[Wojska Biel]],
[[Zabiele Wielkie (osada leśna)]] i [[Zambrzycha]].

== Sąsiednie gminy ==
[[Baranowo (gmina)|Baranowo]], [[Krasnosielc (gmina)|Krasnosielc]], [[Lelis (gmina)|Lelis]], [[Młynarze (gmina)|Młynarze]], [[Ostrołęka]], [[Rzekuń (gmina)|Rzekuń]], [[Sypniewo (gmina)|Sypniewo]]

== Zobacz też ==
* [[Nakły (gmina)|gmina Nakły]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.olszewo-borki.pl/ oficjalna strona gminy]

{{Gmina Olszewo-Borki}}
{{Powiat ostrołęcki}}
{{Powiat ostrołęcki (dawny)}}

[[Kategoria:Olszewo-Borki (gmina)| ]]

title: Olszewo-Borki

Herb: Flaga

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: ostrołęcki

Wójt: Krzysztof Grala · (od 2024)

Tablice rejestracyjne: WOS

title: Szczegółowy podział administracyjny


text:
# Gdzie mam ciebie szukać
Gdzie mam ciebie szukać – utwór z repertuaru zespołu Skaldowie, skomponowany przez Andrzeja Zielińskiego, do tekstu krakowskiej poetki Ewy Lipskiej.
Utwór utrzymany jest w konwencji brytyjskiego rocka lat 70. XX wieku. Rozpoczyna go gitarowy riff w wykonaniu Jerzego Tarsińskiego, będący jednym z najbardziej charakterystycznych „motywów przewodnich” utworu. Utwór zarejestrowano w nocy z 22 na 23 maja, w sali koncertowej Filharmonii Narodowej, podczas sesji do albumu „Krywań, Krywań”. Piosenkę ponownie nagrano latem tego samego roku dla Polskiego Radia, oraz w Niemczech, dla tamtejszej wytwórni Amiga. Skaldowie wykonywali ten utwór na niektórych koncertach, od grudnia 1971 do końca 1973 roku.

## Muzycy biorący udział w nagraniu
- Andrzej Zieliński – organy Hammonda, śpiew;
- Jacek Zieliński – śpiew, trąbka;
- Konrad Ratyński – gitara basowa, chórki;
- Jerzy Tarsiński – gitara;
- Jan Budziaszek – perkusja.

### Gościnnie
- Józef Gawrych – congas.

title: Gdzie mam ciebie szukać

wikitext:
{{Utwór muzyczny infobox
 |tytuł        = Gdzie mam Ciebie szukać
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |wykonawca    = [[Skaldowie]]
 |album        = [[Krywań, Krywań]]
 |wydany       = 1972
 |nagrywany    = 22/23 maja 1972
 |gatunek      = [[rock]]
 |długość      = 5:18
 |twórca       = [[Andrzej Zieliński (wokalista)|Andrzej Zieliński]], [[Ewa Lipska]]
 |producent    =
 |wytwórnia    =
}}
'''Gdzie mam ciebie szukać''' – utwór z repertuaru zespołu [[Skaldowie]], skomponowany przez [[Andrzej Zieliński (wokalista)|Andrzeja Zielińskiego]], do tekstu krakowskiej poetki [[Ewa Lipska|Ewy Lipskiej]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://skaldowie.pl/lp_9.htm| tytuł = Krywań, Krywań| autor =| opublikowany = skaldowie.pl| data = | język = pl | data dostępu = 2011-12-11}}</ref>.

Utwór utrzymany jest w konwencji brytyjskiego rocka lat 70. XX wieku. Rozpoczyna go gitarowy riff w wykonaniu [[Jerzy Tarsiński|Jerzego Tarsińskiego]], będący jednym z najbardziej charakterystycznych „motywów przewodnich” utworu. Utwór zarejestrowano w nocy z 22 na 23 maja, w sali koncertowej Filharmonii Narodowej, podczas sesji do albumu „[[Krywań, Krywań]]”. Piosenkę ponownie nagrano latem tego samego roku dla Polskiego Radia, oraz w Niemczech, dla tamtejszej wytwórni ''Amiga''. Skaldowie wykonywali ten utwór na niektórych koncertach, od grudnia 1971 do końca 1973 roku.

== Muzycy biorący udział w nagraniu ==
* '''[[Andrzej Zieliński (wokalista)|Andrzej Zieliński]]''' – organy Hammonda, śpiew;
* '''[[Jacek Zieliński (muzyk)|Jacek Zieliński]]''' – śpiew, trąbka;
* '''[[Konrad Ratyński]]''' – gitara basowa, chórki;
* '''[[Jerzy Tarsiński]]''' – gitara;
* '''[[Jan Budziaszek]]''' – perkusja.

=== Gościnnie ===
* '''Józef Gawrych''' – congas.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Piosenki Skaldów]]

title: Gdzie mam Ciebie szukać

Gatunek: rock

Twórca: Andrzej Zieliński, Ewa Lipska


text:
# Georg Jarno
Georg Jarno (ur. 3 czerwca 1868 w Budapeszcie, zm. 25 maja 1920 we Wrocławiu) – węgierski kompozytor operetkowy.
Jarno studia muzyczne odbył w Konserwatorium Budapeszteńskim. Następnie pracował jako dyrygent w teatrach wielu niemieckich miast (m.in. w Bremie, Gerze, Halle i Magdeburgu). W końcu osiedlił się w Wiedniu, później zaś we Wrocławiu. Początkowo pisał opery, wystawiając Die schwarze Kaschka (1895), Der Richter von Zalamea (1899) i Der zerbrochene Krug (1903). Nie spotkały się one jednak z powodzeniem. Namówiony przez żonę swego brata, Hansi Niese, zajął się operetką. Pierwszą jego operetką była Złota rybka (1907), następnie Krysia leśniczanka (1907), która odniosła największy sukces, Das Musikantenmädel (1910), Die Marine-Gustl (1912), Das Farmermädchen (1913), Jungier Sonnenschein (1918) i Mein Annerl (1918).

title: Georg Jarno

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Georg Jarno
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[3 czerwca]] [[1868]]
 |miejsce urodzenia     = [[Budapeszt]]
 |data śmierci          = [[25 maja]] [[1920]]
 |miejsce śmierci       = [[Wrocław]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[operetka|muzyka operetkowa]]
 |zawód                 = [[kompozytor]]<br />[[dyrygent]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Georg Jarno
 |www                   =
}}
'''Georg Jarno''' (ur. [[3 czerwca]] [[1868]] w [[Budapeszt|Budapeszcie]], zm. [[25 maja]] [[1920]] we [[Wrocław]]iu) – [[Węgry|węgierski]] [[kompozytor]] [[Operetka|operetkowy]].

Jarno studia muzyczne odbył w [[Uczelnia muzyczna|Konserwatorium]] Budapeszteńskim. Następnie pracował jako [[dyrygent]] w [[Teatr (architektura)|teatrach]] wielu [[Niemcy|niemieckich]] miast (m.in. w [[Brema|Bremie]], [[Gera|Gerze]], [[Halle (Saale)|Halle]] i [[Magdeburg]]u). W końcu osiedlił się w [[Wiedeń|Wiedniu]], później zaś we Wrocławiu. Początkowo pisał opery, wystawiając ''Die schwarze Kaschka'' (1895), ''Der Richter von Zalamea'' (1899) i ''Der zerbrochene Krug'' (1903). Nie spotkały się one jednak z powodzeniem. Namówiony przez żonę swego brata, [[Hansi Niese]], zajął się operetką. Pierwszą jego operetką była ''Złota rybka'' (1907), następnie ''[[Krysia leśniczanka]]'' (1907), która odniosła największy sukces, ''Das Musikantenmädel'' (1910), ''Die Marine-Gustl'' (1912), ''Das Farmermädchen'' (1913), ''Jungier Sonnenschein'' (1918) i ''Mein Annerl'' (1918)<ref name=przew>{{cytuj książkę|nazwisko=Kydryński|imię=Lucjan|autor link=Lucjan Kydryński|tytuł=Przewodnik operetkowy|wydawca=[[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]]|miejsce=Kraków|wydanie=IV|strony=203|rok=1994|isbn=83-224-0316-X}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|nazwisko=Kydryński|imię=Lucjan|autor link=Lucjan Kydryński|tytuł=Przewodnik operetkowy|wydawca=[[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]]|miejsce=Kraków|wydanie=IV|rok=1994|isbn=83-224-0316-X}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMSLP|id=Jarno, Georg}}
* [https://polona.pl/search/?query=Georg_Jarno&filters=creator:%22Jarno,_Georg_(1868--1920)%22,creator:%22Jarno,_Georg_(1868--1920)_Kompozytor%22,creator:%22Jarno,_Georg_(1868--1920)._Kompozytor%22,public:1,hasTextContent:0 Georg Jarno – nuty] w bibliotece [[Polona]]

{{Kultura muzyczna Wrocławia}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Jarno, Georg}}
[[Kategoria:Kompozytorzy operetkowi]]
[[Kategoria:II operetka wiedeńska]]
[[Kategoria:Węgierscy kompozytorzy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem]]
[[Kategoria:Muzycy związani z Wrocławiem do 1945]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1868]]
[[Kategoria:Zmarli w 1920]]

title: Georg Jarno

Data i miejsce urodzenia: 3 czerwca 1868 · Budapeszt

Data i miejsce śmierci: 25 maja 1920 · Wrocław

Gatunki: muzyka operetkowa

Zawód: kompozytor · dyrygent


text:
# Cieśnina Peskadorska
Cieśnina Peskadorska (chiń. trad. 澎湖水道; pinyin Pēnghú Shuǐdào) – cieśnina położona między archipelagiem Peskadorów na zachodzie oraz południowo-zachodnim wybrzeżem Tajwanu na wschodzie. Łączy Morze Południowochińskie i Cieśninę Tajwańską. Ma około 40 km szerokości i 100 m głębokości na północy oraz 80 km szerokości i 200 m głębokości na południu. Cieśnina jest znana ze skamieniałości z okresu plejstocenu wydobywanych z osadów dennych, w tym skamieniałego fragmentu żuchwy Penghu 1, fragmentu czaszki wymarłego słonia z gatunku Palaeoloxodon huaihoensis oraz czaszki wymarłego gatunku wołu Bubalus teilhardi, a także kilku zębów mamuta włochatego. Do cieśniny uchodzą rzeki Zhuoshui Xi i Zengwen Xi. Przez cieśninę przepływa przedłużenie prądu Kuro Siwo. W cieśninie występują silne prądy pływowe o szybkości dochodzącej do około 2 m/s. W 1787 roku przez cieśninę próbował przepłynąć Jean-François de La Pérouse, jednak z powodu złych warunków pogodowych musiał zawrócić. W 1998 roku Republika Chińska ogłosiła nowe linie podstawowe, na podstawie których cieśnina, która wcześniej była międzynarodowym szlakiem wodnym, weszła w skład jej wód wewnętrznych.

title: Cieśnina Peskadorska

wikitext:
{{Cieśnina infobox
 |nazwa                   = Cieśnina Peskadorska
 |inne nazwy              = 澎湖水道<br>Pēnghú Shuǐdào
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Tajwan
 |wariant flagi           =
 |lokalizacja             =
 |akwen 1                 = [[Morze Południowochińskie|Morza Południowochińskiego]]
 |akwen 2                 = [[Cieśnina Tajwańska|Cieśniny Tajwańskiej]]
 |ląd 1                   = [[Peskadory]]
 |ląd 2                   = [[Tajwan (wyspa)|Tajwanu]]
 |długość                 =
 |szerokość               = 40-80 km
 |głębokość średnia       =
 |głębokość maksymalna    = 200 m
 |zasolenie               =
 |cieki wodne             = {{Link-interwiki|Zhuoshui Xi|Q=Q708374}}, {{Link-interwiki|Zengwen Xi|Q=Q697324}}
 |miejscowości nadbrzeżne =
 |wyspy                   =
 |mosty                   =
 |mapa cieśniny           = Txu-oclc-6557994-index-451.jpg
 |opis mapy cieśniny      = [[Mapa topograficzna]] z 1950 roku z widoczną Cieśniną Peskadorską
 |kod mapy                =
 |wariant mapy            =
 |współrzędne             = 23°32'42"N, 119°51'53"E
 |opis miejsca            =
 |commons                 =
 |wikisłownik             =
}}
'''Cieśnina Peskadorska''' ({{chińskie|trad=澎湖水道|hp=Pēnghú Shuǐdào}})<ref>{{cytuj książkę|autor=Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP|tytuł=Nazewnictwo Geograficzne Świata|url=http://web.archive.org/web/20120104132454/http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/zeszyty/zeszyt_10.pdf|wydawca=Główny Geodeta Kraju|miejsce=Warszawa|data=2008|tom=Zeszyt 10|tytuł tomu=Morza i oceany|strony=44|isbn=978-83-254-0462-8|data dostępu=2024-12-08|język=pl}}</ref> – [[cieśnina]] położona między archipelagiem [[Peskadory|Peskadorów]] na zachodzie oraz południowo-zachodnim wybrzeżem [[Tajwan (wyspa)|Tajwanu]] na wschodzie<ref name=":0" />. Łączy [[Morze Południowochińskie]] i [[Cieśnina Tajwańska|Cieśninę Tajwańską]]<ref>{{Cytuj |autor = Internet Archive |tytuł = Financial Times world desk reference |data = 2003 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-0-7513-4889-7 |wydawca = London : Dorling Kindersley |s = 707 |url = http://archive.org/details/financialtimeswo0000unse_l5u8 |język = en}}</ref>. Ma około 40 km szerokości i 100 m głębokości na północy oraz 80 km szerokości i 200 m głębokości na południu<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Sen Jan, Shenn-Yu Chao |tytuł = Seasonal variation of volume transport in the major inflow region of the Taiwan Strait: the Penghu Channel |czasopismo = Deep Sea Research Part II: Topical Studies in Oceanography |data = 2003-03 |data dostępu = 2025-07-10 |wolumin = 50 |numer = 6-7 |s = 1117–1126 |doi = 10.1016/S0967-0645(03)00013-4 |url = https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0967064503000134 |język = en}}</ref>. Cieśnina jest znana ze skamieniałości z okresu [[Plejstocen|plejstocenu]] wydobywanych z osadów dennych, w tym skamieniałego fragmentu żuchwy [[Penghu 1]]<ref>{{Cytuj |autor = Chun-Hsiang Chang, Yousuke Kaifu, Masanaru Takai, Reiko T. Kono, Rainer Grün, Shuji Matsu’ura, Les Kinsley, Liang-Kong Lin |tytuł = The first archaic Homo from Taiwan |czasopismo = Nature Communications |data = 2015-01-27 |data dostępu = 2025-07-10 |issn = 2041-1723 |wolumin = 6 |numer = 1 |doi = 10.1038/ncomms7037 |pmc = 4316746 |url = https://www.nature.com/articles/ncomms7037 |język = en}}</ref>, fragmentu czaszki wymarłego [[Słoniowate|słonia]] z gatunku ''{{Link-interwiki|Palaeoloxodon huaihoensis|Q=Q97351568}}''<ref>{{Cytuj |autor = Jia-Cih Kang, Chien-Hsiang Lin, Chun-Hsiang Chang |tytuł = Age and growth of Palaeoloxodon huaihoensis from Penghu Channel, Taiwan: significance of their age distribution based on fossils |czasopismo = PeerJ |data = 2021-04-14 |data dostępu = 2025-07-10 |issn = 2167-8359 |wolumin = 9 |s = e11236 |doi = 10.7717/peerj.11236 |pmc = 8052959 |url = https://peerj.com/articles/11236 |język = en}}</ref> oraz czaszki wymarłego gatunku [[Wół (rodzaj)|wołu]] ''{{Link-interwiki|Bubalus teilhardi|Q=Q100720007}}''<ref>{{Cytuj |autor = Guo li zi ran ke xue bo wu guan (China) |tytuł = Qi zhan jing, hua : bai jian dian cang jing hua tu lu = Open up the precious : 100 specimens and objects of the National Museum of Natural Science |data = 2011 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-986-02-7151-5 |wydawca = Taizhong Shi : Guo li zi ran ke xue bo wu guan |s = 146 |url = http://archive.org/details/qizhanjinghuabai0000guol |język = zh en}}</ref>, a także kilku zębów [[Mamut włochaty|mamuta włochatego]]<ref>{{Cytuj |autor = Adrian Lister |tytuł = Mammoths |data = 2000 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-1-84028-436-2 |wydawca = London : Marshall |s = 61 |url = http://archive.org/details/mammoths0000list_j3t6 |język = en}}</ref>. Do cieśniny uchodzą rzeki {{Link-interwiki|Zhuoshui Xi|Q=Q708374}}<ref>{{Cytuj |autor = William Darrach Halsey, Bernard Johnston |tytuł = Collier's encyclopedia : with bibliography and index |data = 1988 |data dostępu = 2025-07-10 |wydawca = New York : Macmillan Educational Co. ; London ; New York : P.F. Collier |s = 38 |url = http://archive.org/details/colliersencyclop00hals |język = en}}</ref> i {{Link-interwiki|Zengwen Xi|Q=Q697324}}<ref>{{Cytuj |autor = Ling (Lorraine Ling) Yu |tytuł = Taiwan in pictures |data = 1989 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-0-8225-1865-5 |wydawca = Minneapolis : Lerner Publications |s = 15 |url = http://archive.org/details/taiwaninpictures0000yuli |język = en}}</ref>. Przez cieśninę przepływa przedłużenie prądu [[Kuro Siwo]]<ref>{{Cytuj |autor = Wen-Tseng Lo, Shwu-Feng Yu, Hung-Yen Hsieh |tytuł = Hydrographic Processes Driven by Seasonal Monsoon System Affect Siphonophore Assemblages in Tropical-Subtropical Waters (Western North Pacific Ocean). |data = 2014-06-16 |data dostępu = 2025-07-10 |s = 1 |url = http://archive.org/details/pubmed-PMC4059725 |język = en}}</ref>. W cieśninie występują silne [[Pływy morskie|prądy pływowe]] o szybkości dochodzącej do około 2 m/s<ref>{{Cytuj |autor = Internet Archive |tytuł = Advances in engineering mechanics reflections and outlooks : in honor of Theodore Y.-T. Wu |data = 2005 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-981-256-144-2 |wydawca = Hackensack, N.J. : World Scientific |s = 320 |url = http://archive.org/details/advancesinengine0000unse_a2g4 |język = en}}</ref>. W 1787 roku przez cieśninę próbował przepłynąć [[Jean-François de La Pérouse]], jednak z powodu złych warunków pogodowych musiał zawrócić<ref>{{Cytuj |autor = Jean-François de Galaup La Pérouse |tytuł = The journal of Jean-François de Galaup de la Pérouse, 1785-1788 |data = 1994 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-0-904180-38-1 |wydawca = London : Hakluyt Society |s = clxxvii |url = http://archive.org/details/journalofjeanfra0001lape |język = en}}</ref>. W 1998 roku [[Republika Chińska]] ogłosiła nowe [[Linia podstawowa|linie podstawowe]], na podstawie których cieśnina, która wcześniej była międzynarodowym szlakiem wodnym, weszła w skład jej [[Morskie wody wewnętrzne|wód wewnętrznych]]<ref>{{Cytuj |autor = Keyuan Zou |tytuł = Law of the sea in East Asia : issues and prospects |data = 2005 |data dostępu = 2025-07-10 |isbn = 978-0-415-35074-7 |wydawca = London ; New York : Routledge |s = 131 |url = http://archive.org/details/lawofseaineastas0000zouk |język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Peskadorska, Cieśnina}}
[[Kategoria:Cieśniny Oceanu Spokojnego]]
[[Kategoria:Cieśniny Tajwanu]]
[[Kategoria:Morze Południowochińskie]]

title: Cieśnina Peskadorska澎湖水道 · Pēnghú Shuǐdào

Państwo: Tajwan

Akweny · • Łączy wody · • Z wodami: · Morza Południowochińskiego · Cieśniny Tajwańskiej

Lądy · • Oddziela · • Od: · Peskadory · Tajwanu

Cieki wodne uchodzące: Zhuoshui Xi, Zengwen Xi


text:
# Mikroregion Itajubá
Mikroregion Itajubá – mikroregion w brazylijskim stanie Minas Gerais należący do mezoregionu Sul e Sudoeste de Minas.

## Gminy
- Brasópolis
- Consolação
- Cristina
- Delfim Moreira
- Dom Viçoso
- Itajubá
- Maria da Fé
- Marmelópolis
- Paraisópolis
- Piranguçu
- Piranguinho
- Virgínia
- Wenceslau Braz

title: Mikroregion Itajubá

wikitext:
[[Plik:MinasGerais Micro Itajuba.svg|thumb|200px|Mikroregion Itajubá]]
'''Mikroregion Itajubá''' – mikroregion w [[Brazylia|brazylijskim]] stanie [[Minas Gerais]] należący do [[Mezoregion Sul e Sudoeste de Minas|mezoregionu Sul e Sudoeste de Minas]].

== [[gmina|Gminy]] ==
* [[Brasópolis]]
* [[Consolação]]
* [[Cristina (Minas Gerais)|Cristina]]
* [[Delfim Moreira (Minas Gerais)|Delfim Moreira]]
* [[Dom Viçoso]]
* [[Itajubá]]
* [[Maria da Fé]]
* [[Marmelópolis]]
* [[Paraisópolis]]
* [[Piranguçu]]
* [[Piranguinho]]
* [[Virgínia]]
* [[Wenceslau Braz (Minas Gerais)|Wenceslau Braz]]

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.cidade-brasil.com.br/microrregiao-de-itajuba.html MICRORREGIÃO Itajubá]

[[Kategoria:Mikroregiony w stanie Minas Gerais|Itajubá]]


text:
# Asarum inflatum
Asarum inflatum C.Y.Chen & C.S.Yang – gatunek rośliny z rodziny kokornakowatych (Aristolochiaceae Juss.). Występuje naturalnie w Chinach – w prowincjach Anhui oraz Syczuan (północno-wschodnia część).

## Morfologia
PokrójBylina z pionowymi kłączami o średnicy 2–3 mm.
LiściePojedyncze, mają kształt od owalnego do niemal oszczepowatego. Mierzą 4–11 cm długości oraz 5–11 cm szerokości. Są mniej lub bardziej owłosione od spodu. Blaszka liściowa jest o nasadzie zbiegającej po ogonku i ostrym wierzchołku. Ogonek liściowy jest mniej lub bardziej owłosiony i dorasta do 7–10 cm długości.
KwiatySą promieniste, obupłciowe, pojedyncze. Okwiat ma purpurową barwę i dzwonkowato okrągły kształt, silnie zwężonym w jego środkowej części, dorasta do 3–4 cm długości oraz 3–4,5 cm szerokości. Listki okwiatu mają owalny kształt i są óżowawe u podstawy. Zalążnia jest niemal dolna z wolnymi słupkami.

## Biologia i ekologia
Rośnie w wilgotnych lasach oraz na terenach skalistych. Kwitnie w maju.

title: Asarum inflatum

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Asarum inflatum''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[magnoliopodobne]]
 |rząd                 = [[pieprzowce]]
 |rodzina              = [[kokornakowate]]
 |rodzaj               = [[Kopytnik (roślina)|kopytnik]]
 |gatunek              = ''Asarum inflatum''
 |nazwa łacińska       = Asarum inflatum
 |autor                = C.Y.Chen & C.S.Yang
 |cytat                = J. Arnold Arbor. 64: 589 1983<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-2654359 | tytuł = Asarum inflatum C.Y.Chen & C.S.Yang | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2017-09-09}}</ref>
 |synonimy             =
* ''Asarum dabieshanense'' D.Q.Wang & S.H.Hwang<ref name=tpl/>
 |wikispecies          = Asarum inflatum
 |commons              =
}}
'''''Asarum inflatum''''' C.Y.Chen & C.S.Yang – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Kokornakowate|kokornakowatych]] (''Aristolochiaceae'' Juss.). Występuje naturalnie w [[Chińska Republika Ludowa|Chinach]] – w prowincjach [[Anhui]] oraz [[Syczuan]] (północno-wschodnia część)<ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_Asarum_inflatum | tytuł = Asarum inflatum | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes & botanique | język = fr | data dostępu = 2017-09-09}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: [[Bylina (botanika)|Bylina]] z pionowymi [[Kłącze|kłączami]] o średnicy 2–3 mm<ref name=peb/>.
; [[Liść|Liście]]: Pojedyncze, mają [[Kształt liścia|kształt]] od owalnego do niemal oszczepowatego. Mierzą 4–11 cm długości oraz 5–11 cm szerokości. Są mniej lub bardziej owłosione od spodu. Blaszka liściowa jest o nasadzie zbiegającej po ogonku i ostrym wierzchołku. Ogonek liściowy jest mniej lub bardziej owłosiony i dorasta do 7–10 cm długości<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Są [[Symetria promienista|promieniste]], [[Obupłciowość|obupłciowe]], pojedyncze. [[Okwiat]] ma purpurową barwę i dzwonkowato okrągły kształt, silnie zwężonym w jego środkowej części, dorasta do 3–4 cm długości oraz 3–4,5 cm szerokości. Listki okwiatu mają owalny kształt i są óżowawe u podstawy. [[Zalążnia]] jest niemal dolna z wolnymi [[Słupek|słupkami]]<ref name=peb/>.

== Biologia i ekologia ==
Rośnie w wilgotnych lasach oraz na terenach skalistych. Kwitnie w maju<ref name=peb/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 9 września 2017}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kokornakowate]]

title: Asarum inflatum

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: magnoliopodobne

Rząd: pieprzowce

Rodzina: kokornakowate

Rodzaj: kopytnik

Gatunek: Asarum inflatum


text:
# Ryszard Izbicki
Ryszard Jerzy Izbicki (ur. 22 kwietnia 1943 w Białej Podlaskiej) – polski inżynier budownictwa lądowego.
Absolwent Politechniki Wrocławskiej. Studia ukończył w 1967 roku, jako magister inżynier budownictwa. W tym też roku został zatrudniony na stanowisku asystenta, a później starszego asystenta w Katedrze Fundamentowania.  Stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu w 1971 roku Rada Naukowa Instytutu Geotechniki Politechniki Wrocławskiej. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa uzyskał w 1983 roku na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. Od 1996 profesor na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej. Dziekan Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego (2002-2005). Odznaczony Złotą odznakę Politechniki Wrocławskiej, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

title: Ryszard Izbicki

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ryszard Jerzy Izbicki
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[22 kwietnia]] [[1943]]
 |miejsce urodzenia         = [[Biała Podlaska]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = geotechnika
 |almamater                 = [[Politechnika Wrocławska]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Politechnika Wrocławska]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |funkcja                   =
 |doktorat data             = [[1971]]
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          = [[1983]]
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = [[21 listopada]] [[1996]]<ref>{{ludzie nauki|68089|osoba=prof. dr hab. inż. Ryszard Jerzy Izbicki|data dostępu=2021-11-26}}</ref>
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |honoriscausa data1        =
 |honoriscausa uczelnia1    =
 |odznaczenia               = {{order|KZ|Z}} {{order|MKEN}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Ryszard Jerzy Izbicki''' (ur. 22 kwietnia [[1943]] w [[Biała Podlaska|Białej Podlaskiej]]) – [[Polska|polski]] [[Inżynieria|inżynier]] budownictwa lądowego.

Absolwent [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]. Studia ukończył w 1967 roku, jako magister inżynier budownictwa. W tym też roku został zatrudniony na stanowisku asystenta, a później starszego asystenta w Katedrze Fundamentowania.  Stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu w 1971 roku Rada Naukowa Instytutu Geotechniki Politechniki Wrocławskiej. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa uzyskał w 1983 roku na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. Od 1996 profesor na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]. Dziekan Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego (2002-2005)<ref>{{Cytuj |autor = Marek Burak, Piotr Pregiel |tytuł = Tytularni profesorowie Politechniki Wrocławskiej 1945-2015 |data dostępu = 2022-02-25 |isbn = 978-83-7493-885-3 |wydawca = Politechnika Wrocławska |s = 42 |url = https://pwr.edu.pl/fcp/cGBUKOQtTKlQhbx08SlkATxYCEi8pMgQGS39WBVdbWCECWR1pXhs_W3dN/_users/code_eCVYRPgYXNVg5Xh09GgBLGl9XR3g8Gh9MDCEUHxYb/publikacje/tytularni_profesorowie_pwr.pdf |język = pl}}</ref>. Odznaczony Złotą odznakę Politechniki Wrocławskiej, [[Krzyż Zasługi|Złotym Krzyżem Zasługi]] oraz [[Medal Komisji Edukacji Narodowej|Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]<ref>[https://www.geotechnika.org.pl/?page_id=424 Prof. dr hab. inż. Ryszard Jerzy Izbicki na stronie Polskiego Komitetu Geotechniki]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Izbicki, Ryszard}}
[[Kategoria:Polscy inżynierowie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Białej Podlaskiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej]]
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1943]]

title: Ryszard Jerzy Izbicki

Data i miejsce urodzenia: 22 kwietnia 1943 · Biała Podlaska

Alma Mater: Politechnika Wrocławska

Profesura: 21 listopada 1996

Uczelnia: Politechnika Wrocławska


text:
# Aleksandr Spiesiwcew
Aleksandr Nikołajewicz Spiesiwcew (ros. Александр Николаевич Спесивцев, ur. 1 marca 1970) – rosyjski seryjny morderca, który dokonywał aktów kanibalizmu na swoich ofiarach. Ze względu na okrucieństwo, nazywany jest "Potworem z Nowokuźniecka". Jego zbrodnie zostały odkryte przez przypadek w 1996 roku.
Urodził się w syberyjskim Nowokuźniecku w 1970 i wychowywał w patologicznej rodzinie, w której ojciec torturował pozostałych domowników. Jako dorosły zabił swoją narzeczoną i został skazany na izolację w szpitalu psychiatrycznym, z którego po jakimś czasie go wypuszczono. Następnie zamieszkał ze swoją matką Ludmiłą i jej psem rasy doberman.
W październiku 1996 sąsiedzi wezwali hydraulika do wycieku z rury. Gdy okazało się, że problem znajduje się w mieszkaniu Spiesiwcewów, a na dzwonek do drzwi nikt nie odpowiada, wyważono je.
Gdy do mieszkania wszedł hydraulik w asyście milicji, zastali je z zakrwawionymi ścianami. W kuchni znaleziono miski z kawałkami ludzkich ciał. W wannie znajdowały się bezgłowe, zbezczeszczone zwłoki. Na kanapie znajdowała się Olga Galcewa, ciężko ranna po torturach. W szpitalu zdążyła zeznać przed prokuratorem o szczegółach zbrodni, zanim zmarła po 17 godzinach.
Matka Spiesiwcewa zwabiła trzy młode kobiety do mieszkania, gdzie syn je zgwałcił i ciężko pobił. Zabił jedną z kobiet, a pozostałe dwie zmusił do pocięcia jej zwłok na części w wannie. Matka ugotowała fragmenty zwłok na obiad. Druga kobieta została zabita przez dobermana. Spiesiwcew uciekł przez balkon, gdy usłyszał pukanie do drzwi. Został potem schwytany, gdy próbował zgwałcić kobietę w jej własnym mieszkaniu.
Milicja znalazła pamiętnik, w którym ze szczegółami opisano morderstwa 19 dziewcząt. Spiesiwcewa podejrzewa się też o ponad tuzin innych zbrodni, ale rosyjskim władzom brakuje funduszy na dochodzenie w tych sprawach.
Spiesiwcewa uznano za winnego wszystkich 19 zbrodni i skazano na karę śmierci; Ludmiła Spiesiwcewa zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek udział w morderstwach, ale została skazana jako współsprawca na dożywocie.

title: Aleksandr Spiesiwcew

wikitext:
{{Dopracować|źródła = 2023-02}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Aleksandr Spiesiwcew
 |pseudonim                 = Potwór z Nowokuźniecka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1 marca]] [[1970]]
 |miejsce urodzenia         = [[Nowokuźnieck]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Aleksandr Nikołajewicz Spiesiwcew''' ([[Język rosyjski|ros.]] Александр Николаевич Спесивцев, ur. [[1 marca]] [[1970]]) – [[Rosja|rosyjski]] [[seryjny morderca]], który dokonywał aktów [[kanibalizm]]u na swoich ofiarach. Ze względu na okrucieństwo, nazywany jest '''"Potworem z Nowokuźniecka"'''. Jego zbrodnie zostały odkryte przez przypadek w 1996 roku.

Urodził się w [[Syberia|syberyjskim]] [[Nowokuźnieck]]u w 1970 i wychowywał w patologicznej rodzinie, w której ojciec [[tortury|torturował]] pozostałych domowników. Jako dorosły zabił swoją [[narzeczona|narzeczoną]] i został skazany na izolację w [[szpital psychiatryczny|szpitalu psychiatrycznym]], z którego po jakimś czasie go wypuszczono. Następnie zamieszkał ze swoją matką [[Ludmiła Spiesiwcewa|Ludmiłą]] i jej psem rasy [[doberman]].

W październiku 1996 sąsiedzi wezwali [[hydraulik]]a do wycieku z rury. Gdy okazało się, że problem znajduje się w mieszkaniu Spiesiwcewów, a na dzwonek do drzwi nikt nie odpowiada, wyważono je.

Gdy do mieszkania wszedł hydraulik w asyście [[milicja|milicji]], zastali je z zakrwawionymi ścianami. W kuchni znaleziono miski z kawałkami ludzkich ciał. W wannie znajdowały się bezgłowe, zbezczeszczone zwłoki. Na kanapie znajdowała się Olga Galcewa, ciężko ranna po torturach. W szpitalu zdążyła zeznać przed prokuratorem o szczegółach zbrodni, zanim zmarła po 17 godzinach.

Matka Spiesiwcewa zwabiła trzy młode kobiety do mieszkania, gdzie syn je zgwałcił i ciężko pobił. Zabił jedną z kobiet, a pozostałe dwie zmusił do pocięcia jej zwłok na części w wannie. Matka ugotowała fragmenty zwłok na obiad. Druga kobieta została zabita przez dobermana. Spiesiwcew uciekł przez balkon, gdy usłyszał pukanie do drzwi. Został potem schwytany, gdy próbował zgwałcić kobietę w jej własnym mieszkaniu.

Milicja znalazła [[pamiętnik]], w którym ze szczegółami opisano morderstwa 19 dziewcząt. Spiesiwcewa podejrzewa się też o ponad tuzin innych zbrodni, ale rosyjskim władzom brakuje funduszy na dochodzenie w tych sprawach.

Spiesiwcewa uznano za winnego wszystkich 19 zbrodni i skazano na [[kara śmierci|karę śmierci]]; [[Ludmiła Spiesiwcewa]] zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek udział w morderstwach, ale została skazana jako współsprawca na [[kara dożywotniego pozbawienia wolności|dożywocie]].

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.mayhem.net/Crime/serial2.html#spesivtsev Opis zbrodni ze strony Mayhem.net] {{Lang|en}}

{{SORTUJ:Spiesiwcew, Aleksandr}}
[[Kategoria:Rosyjscy seryjni mordercy]]
[[Kategoria:Kanibale]]
[[Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Rosji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowokuźniecku]]

title: Aleksandr SpiesiwcewPotwór z Nowokuźniecka

Data i miejsce urodzenia: 1 marca 1970 · Nowokuźnieck


text:
# Karpiniarz
Karpiniarz – robotnik zajmujący się wykopywaniem karp pozostałych po ścięciu drzewa i przygotowaniem ich do obróbki.

title: Karpiniarz

wikitext:
[[Plik:Fatwood Stump.jpg|mały|Usuwanie karpy siekierą]]
'''Karpiniarz''' – [[robotnik]] zajmujący się wykopywaniem [[Karpa (leśnictwo)|karp]] pozostałych po ścięciu [[Drzewo|drzewa]] i przygotowaniem ich do [[Obróbka|obróbki]]<ref>{{Sjp PWN|karpiniarz|5438378}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Zawody rzemieślnicze]]