text:
# Czarnoporek wrośniakowaty
Czarnoporek wrośniakowaty (Dichomitus squalens (P. Karst.) D.A. Reid) – gatunek grzybów z rodziny żagwiowatych (Polyporaceae).

## Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Dichomitus, Polyporaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1886 r. P. Karsten nadając mu nazwę Trametes squalens. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu D.A. Reid  w 1965 r.
Synonimy:

- Bjerkandera squalens (P. Karst.) P. Karst. 1887)
- Coriolellus anceps (Peck) Parmasto 1959)
- Coriolellus squalens (P. Karst.) Bondartsev & Singer 1941)
- Favolus squalens (P. Karst.) Zmitr. 2001)
- Polyporus anceps Peck 1895)
- Polyporus ellisianus (Murrill) Sacc. & Trotter 1912)
- Polyporus squalens (P. Karst.) Sacc. 1888)
- Polyporus versisporus Lloyd 1915)
- Poria squalens (P. Karst.) J. Lowe 1956)
- Trametes squalens P. Karst. 1886)
- Tyromyces anceps (Peck) Murrill 1907)
- Tyromyces ellisianus Murrill 1907)
- Tyromyces squalens (P. Karst.) Imazeki 1943

Polską nazwę nadał Stanisław Domański w 1965 r, używał też nazwy podskórnik skorupiasty.

## Morfologia
Owocnik
Jednoroczny lub wieloletni, rozpostarto-odgięty, o długości do 7 cm, szerokości do 3 cm i grubości do 1,5 cm u podstawy, twardy i korkowaty. Nie posiada wyczuwalnego zapachu, w smaku jest lekko gorzki. Górna powierzchnia początkowo kremowo-biała, potem coraz ciemniejsza, czerniejąca od brzegu i ostatecznie niemal czarna. Jest nieco koncentrycznie strefowany i lekko promieniście pomarszczony. Obrzeże wąskie, cienkie, białawe, z wiekiem ciemniejące. Pory początkowo w kolorze drewna, potem żółtawe, w końcu jasnobrązowe. Drobne, na 1 mm mieści się ich 4–5 i posiadają cienkie przegrody. Rurki o długości do 10 mm. Kontekst biały, twardo-włóknisty, o grubości 1–4 mm.
Cechy mikroskopowe
System strzępkowy dimityczny. Strzępki generatywne hialinowe, cienkościenne ze sprzążkami, o średnicy 1,5–4 μm. Strzępki łącznikowe hialinowe, grubościenne, zazwyczaj dichotomicznie rozgałęzione. Mają średnicę do 7 μm w środkowej części głównej strzępki i zwężają się w bocznych odgałęzieniach. Brak cystyd, występują natomiast wrzecionowate cystydiole o wymiarach 20–30 × 5–7 μm. Podstawki zgrubiałe, 4–sterygmowe, ze sprzążką w nasadzie. Wymiary: 15–22 × 6–8 μm. Zarodniki podłużne, elipsoidalne, brodawkowane, hialinowe, cienkościenne, nieamyloidalne, o wymiarach 7–10 × 2,5–3,5 μm.

## Występowanie i siedlisko
Występuje tylko na półkuli północnej. Podano jego stanowiska w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony, występuje od Hiszpanii po około 67 stopień szerokości geograficznej w Norwegii. W Polsce jest rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status V – gatunek narażony na wymarcie. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech, Norwegii, Szwecji, Finlandii.
Rozwija się na martwym drewnie w lasach iglastych i mieszanych. Rozwija się  na martwych pniach i gałęziach drzew i krzewów iglastych, rzadko liściastych.

## Znaczenie
Saprotrof powodujący białą zgniliznę drewna. W Ameryce Północnej powoduje poważne szkody gospodarcze, zwłaszcza w drzewostanach sosny żółtej Pinus ponderosa. Wytwarza enzymy takie, jak endoglukanazy, celobiohydrolazy, ksylanazy, galakturonazy, dehydrogenazy celobiozy, lakaza i peroksydaza manganowa. Rozkłada ligninę i celulozę, może także skutecznie rozkładać barwniki syntetyczne, takie, jak barwniki azowe i trifenylometanowe. Gatunek ten jest dobrym kandydatem do badań nad degradacją ligniny i celulozy, jego enzymy mogą być także wykorzystane do rozkładu barwników syntetycznych. Przyczynkiem do dalszych badań jest wykonane w ramach projektu JGI CSP Saprotrophic Agaricomycotina (SAP zsekwencjonowanie genomu Dichomitus squalens.

title: Czarnoporek wrośniakowaty

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Czarnoporek wrośniakowaty
 |grafika              = Dichomitus squalens (8703338526).jpg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[grzyby]]
 |typ                  = [[podstawczaki]]
 |klasa                = [[pieczarniaki]]
 |rząd                 = [[żagwiowce]]
 |rodzina              = [[żagwiowate]]
 |rodzaj               = [[Dichomitus|czarnoporek]]
 |gatunek              = czarnoporek wrośniakowaty
 |nazwa łacińska       = Dichomitus squalens
 |autor                = (P. Karst.) D.A. Reid
 |cytat                = ''Revta Biol., Lisb.'' 5(1-2): 150 (1965)
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              = Category:Dichomitus squalens
}}
'''Czarnoporek wrośniakowaty''' (''Dichomitus squalens'' (P. Karst.) D.A. Reid) – [[gatunek (biologia)|gatunek]] grzybów z rodziny [[Żagwiowate|żagwiowatych]] (''Polyporaceae'')<ref name=if>{{Cytuj stronę |url=http://www.indexfungorum.org/names/NamesRecord.asp?RecordID=312964|tytuł= Index  Fungorum|data dostępu = 2017-09-29|język=en}}</ref>.

== Systematyka i nazewnictwo ==
Pozycja w klasyfikacji według [[Index Fungorum]]: ''Dichomitus, Polyporaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi''<ref name=if/>.

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1886 r. [[Petter Karsten|P. Karsten]] nadając mu nazwę ''Trametes squalens''. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu [[Derek Agutter Reid|D.A. Reid]]  w 1965 r.<ref name=if/>

[[Synonim (taksonomia)|Synonimy]]<ref name=sf>{{Cytuj stronę |url= http://www.speciesfungorum.org/Names/SynSpecies.asp?RecordID=312964|tytuł= Species  Fungorum |data dostępu = 2017-09-29|język=en}}</ref>:
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=25em <!-- od 8 do 28 --> |liczba=2 |
* ''Bjerkandera squalens'' (P. Karst.) P. Karst. 1887)
* ''Coriolellus anceps'' (Peck) Parmasto 1959)
* ''Coriolellus squalens'' (P. Karst.) Bondartsev & Singer 1941)
* ''Favolus squalens'' (P. Karst.) Zmitr. 2001)
* ''Polyporus anceps'' Peck 1895)
* ''Polyporus ellisianus'' (Murrill) Sacc. & Trotter 1912)
* ''Polyporus squalens'' (P. Karst.) Sacc. 1888)
* ''Polyporus versisporus'' Lloyd 1915)
* ''Poria squalens'' (P. Karst.) J. Lowe 1956)
* ''Trametes squalens'' P. Karst. 1886)
* ''Tyromyces anceps'' (Peck) Murrill 1907)
* ''Tyromyces ellisianus'' Murrill 1907)
* ''Tyromyces squalens'' (P. Karst.) Imazeki 1943
}}
Polską nazwę nadał [[Stanisław Domański (fitopatolog)|Stanisław Domański]] w 1965 r, używał też nazwy podskórnik skorupiasty<ref name=checklist>{{Cytuj książkę |nazwisko= Wojewoda |imię= Władysław |autor link=Władysław Wojewoda |tytuł= Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski  |wydawca=W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences |miejsce=Kraków |rok=2003 |isbn= 83-89648-09-1}}</ref>.

== Morfologia ==
; [[Owocnik]]:
Jednoroczny lub wieloletni, rozpostarto-odgięty, o długości do 7 cm, szerokości do 3 cm i grubości do 1,5 cm u podstawy, twardy i korkowaty. Nie posiada wyczuwalnego zapachu, w smaku jest lekko gorzki. Górna powierzchnia początkowo kremowo-biała, potem coraz ciemniejsza, czerniejąca od brzegu i ostatecznie niemal czarna. Jest nieco koncentrycznie strefowany i lekko promieniście pomarszczony. Obrzeże wąskie, cienkie, białawe, z wiekiem ciemniejące. Pory początkowo w kolorze drewna, potem żółtawe, w końcu jasnobrązowe. Drobne, na 1 mm mieści się ich 4–5 i posiadają cienkie przegrody. [[Rurki grzyba|Rurki]] o długości do 10 mm. [[Kontekst (grzyby)|Kontekst]] biały, twardo-włóknisty, o grubości 1–4 mm<ref name=mycobank>{{Cytuj stronę |url=http://www.mycobank.org/name/Dichomitus%20squalens&Lang=Eng |tytuł=Mycobank. ''Dichomitus squalens''|data dostępu =2017-09-29}}</ref>.
; Cechy mikroskopowe:
[[System strzępkowy]] dimityczny. [[Strzępka|Strzępki]] generatywne hialinowe, cienkościenne ze [[sprzążka]]mi, o średnicy 1,5–4 μm. Strzępki łącznikowe hialinowe, grubościenne, zazwyczaj dichotomicznie rozgałęzione. Mają średnicę do 7 μm w środkowej części głównej strzępki i zwężają się w bocznych odgałęzieniach. Brak [[cystyda|cystyd]], występują natomiast wrzecionowate [[cystydiola|cystydiole]] o wymiarach 20–30 × 5–7 μm. [[Podstawka grzyba|Podstawki]] zgrubiałe, 4–[[sterygma (grzyby)|sterygmowe]], ze sprzążką w nasadzie. Wymiary: 15–22 × 6–8 μm. [[Zarodnik]]i podłużne, elipsoidalne, brodawkowane, hialinowe, cienkościenne, [[odczynnik Melzera|nieamyloidalne]], o wymiarach 7–10 × 2,5–3,5 μm<ref name=mycobank/>.

== Występowanie i siedlisko ==
Występuje tylko na półkuli północnej. Podano jego stanowiska w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony, występuje od Hiszpanii po około 67 stopień szerokości geograficznej w Norwegii<ref>{{Cytuj stronę |url=https://www.discoverlife.org/search.html |tytuł=Discover Life Maps|data dostępu = 2017-09-28}}</ref>. W Polsce jest rzadki. Znajduje się na ''[[Czerwona lista roślin i grzybów Polski|Czerwonej liście roślin i grzybów Polski]]''. Ma status V – gatunek narażony na wymarcie<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Mirek | imię=Zbigniew | tytuł= Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski | data=2006 | wydawca=W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences | miejsce=Kraków | isbn=83-89648-38-5}}</ref>. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech, Norwegii, Szwecji, Finlandii<ref name=checklist/>.

Rozwija się na [[Martwe drewno w lesie|martwym drewnie]] w lasach iglastych i mieszanych. Rozwija się  na martwych pniach i gałęziach drzew i krzewów iglastych, rzadko liściastych<ref name=checklist/>.

== Znaczenie ==
[[Saprotrof]] powodujący [[biała zgnilizna drewna|białą zgniliznę drewna]]. W Ameryce Północnej powoduje poważne szkody gospodarcze, zwłaszcza w drzewostanach [[Sosna żółta|sosny żółtej]] ''Pinus ponderosa''. Wytwarza enzymy takie, jak endoglukanazy, celobiohydrolazy, ksylanazy, galakturonazy, dehydrogenazy celobiozy, [[lakaza]] i peroksydaza manganowa. Rozkłada [[lignina|ligninę]] i [[celuloza|celulozę]], może także skutecznie rozkładać barwniki syntetyczne, takie, jak barwniki azowe i trifenylometanowe. Gatunek ten jest dobrym kandydatem do badań nad degradacją ligniny i celulozy, jego enzymy mogą być także wykorzystane do rozkładu barwników syntetycznych. Przyczynkiem do dalszych badań jest wykonane w ramach projektu JGI CSP Saprotrophic Agaricomycotina (SAP zsekwencjonowanie [[genom]]u ''Dichomitus squalens''<ref>{{Cytuj stronę |url=https://genome.jgi.doe.gov/Dicsq1/Dicsq1.home.html|tytuł=MycoCosm. ''Dichomitus squalens'' LYAD-421 SS1 v1.0|data dostępu =2017-09-29}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Żagwiowate]]
[[Kategoria:Mykobiota Polski]]

title: Czarnoporek wrośniakowaty

Rząd: żagwiowce

Rodzina: żagwiowate

Rodzaj: czarnoporek

Gatunek: czarnoporek wrośniakowaty


text:
# Bubupeltina
Bubupeltina – rodzaj stawonogów z wymarłej gromady trylobitów, z rzędu Corynexochida.
Żył w okresie wczesnego dewonu (ems).

wikiname: plwiki

title: Bubupeltina

in_language: pl

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Bubupeltina''
 |TSN                    =
 |zoolog                 =
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[trylobitokształtne]]
 |gromada                = [[trylobity]]
 |rząd                   = [[Corynexochida]]
 |podrząd                = [[Illaenina]]
 |nadrodzina             = [[Illaenoidea]]
 |rodzina                = [[Styginidae]]
 |rodzaj                 = '''''Bubupeltina'''''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''Bubupeltina''' – [[Rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[stawonogi|stawonogów]] z wymarłej [[gromada (biologia)|gromady]] [[trylobity|trylobitów]], z [[rząd (biologia)|rzędu]] [[Corynexochida]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.trilobites.info/genera.htm| tytuł = Available generic names for trilobites| data dostępu = 2008-08-30| autor = Jell, P.A. & J.M. Adrain. 2003.| język = en}}</ref>.

Żył w okresie [[dewon wczesny|wczesnego dewonu]] ([[ems (geologia)|ems]])<ref>{{cytuj stronę| url = http://strata.geology.wisc.edu/jack/showgenera.php?taxon=307&rank=class| tytuł = 2955 genera are assigned to the class TRILOBITA| data dostępu = 2008-08-30| autor = Sepkoski Online Results| język = en}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[lista trylobitów]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Corynexochida]]
[[Kategoria:Trylobity dewonu]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Podtyp: trylobitokształtne

Gromada: trylobity

Rząd: Corynexochida

Podrząd: Illaenina

Nadrodzina: Illaenoidea

Rodzina: Styginidae

Rodzaj: Bubupeltina


text:
# Lobektomia
Lobektomia (ang. lobectomy) – zabieg operacyjny polegający na wycięciu płata narządu (np. płuca)
Pierwszą w Polsce lobektomię wykonał lwowianin Tadeusz Ostrowski.

title: Lobektomia

wikitext:
[[Plik:Diagram showing the removal of one lobe of the lung (lobectomy) CRUK 366.svg|thumb|Lobektomia płuca, schemat]]

'''Lobektomia''' ([[język angielski|ang.]] lobectomy) – zabieg operacyjny polegający na wycięciu płata narządu (np. płuca)<ref>Peter Hodgson Collin: Dictionary of medicine. Taylor & Francis, 1998 {{ISBN|1579580742}} s. 203</ref>
Pierwszą w Polsce lobektomię wykonał [[Lwów|lwowianin]] [[Tadeusz Ostrowski]]<ref>[[Włodzimierz Bonusiak]], ''Kto zabił profesorów lwowskich?'', Rzeszów 1989, s. 94</ref>.

== Linki zewnętrzne ==
[https://medtube.pl/chirurgia-klatki-piersiowej/filmy-medyczne/922-operacja-raka-pluca-lobektomia Lobektomia - film]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zabiegi operacyjne]]


text:
# Schlüsselfeld
Schlüsselfeld – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Frankonia, w regionie Oberfranken-West, w powiecie Bamberg. Leży ok. 25 km na południowy zachód od Bamberga, nad rzeką Reiche Ebrach, przy autostradzie A3 i linii kolejowej Bamberg – Strullendorf - Schlüsselfeld.

## Dzielnice
W skład miasta wchodzą następujące dzielnice:
| - Aschbach - Attelsdorf - Bernroth - Debersdorf - Eckersbach bei Schlüsselfeld - Elsendorf bei Schlüsselfeld - Fallmeisterei - Güntersdorf bei Schlüsselfeld - Heuchelheim bei Schlüsselfeld - Hohn am Berg - Hopfenmühle | - Lach - Obermelsendorf - Possenfelden - Rambach bei Schlüsselfeld - Reichmannsdorf bei Bamberg - Schlüsselfeld - Thüngbach - Thüngfeld - Untermelsendorf - Wüstenbuch - Ziegelsambach |

## Demografia
| Rok  | Liczba mieszk. |
| 1970 | 4780           |
| 1987 | 5034           |
| 2000 | 5711           |
| 2006 | 5824.          |

## Religie
4262 mieszkańców miasta deklaruje katolicyzm, 1.217 ewangelicyzm a pozostali (588) wyznają inne religie.

## Zabytki i atrakcje
- Stary Ratusz
- Nowy Ratusz
- miejski kościół parafialny
- mury miejskie
- barokowy pałac w dzielnicy Aschbach
- ewangelicki kościół pw. Wniebowstąpienia NMP (Mariä-Himmelfahrt)
- zamek w dzielnicy Reichmannsdorf

title: Schlüsselfeld

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Schlüsselfeld
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Wappen von Schlüsselfeld.png
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Schlüsselfeld
 |państwo                      = Bawaria
 |2. jednostka administracyjna = [[Górna Frankonia]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Powiat Bamberg|Bamberg]]
 |powierzchnia                 = 70,22
 |wysokość                     = 300
 |rok                          = 31 grudnia 2011
 |liczba ludności              = 5 655
 |gęstość zaludnienia          = 81
 |numer kierunkowy             = 09552, 09555, 09546, 09548
 |kod pocztowy                 = 96132
 |tablice rejestracyjne        = BA
 |kod mapy                     = DE-BY
 |współrzędne                  = 49°46′N 10°37′E
 |commons                      = Category:Schlüsselfeld
 |www                          = http://www.schluesselfeld.de/
}}
'''Schlüsselfeld''' – [[miasto]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Bawaria]], w rejencji [[Górna Frankonia]], w regionie [[region Oberfranken-West|Oberfranken-West]], w powiecie [[Powiat Bamberg|Bamberg]]. Leży ok. 25 km na południowy zachód od [[Bamberg]]a, nad rzeką [[Reiche Ebrach]], przy [[Autostrada A3 (Niemcy)|autostradzie A3]] i linii kolejowej [[Bamberg]] – [[Strullendorf]] - Schlüsselfeld.

== Dzielnice ==
W skład miasta wchodzą następujące dzielnice:
{|
| valign="top" |
* Aschbach
* Attelsdorf
* Bernroth
* Debersdorf
* Eckersbach bei Schlüsselfeld
* Elsendorf bei Schlüsselfeld
* Fallmeisterei
* Güntersdorf bei Schlüsselfeld
* Heuchelheim bei Schlüsselfeld
* Hohn am Berg
* Hopfenmühle
| valign="top" |
* Lach
* Obermelsendorf
* Possenfelden
* Rambach bei Schlüsselfeld
* Reichmannsdorf bei Bamberg
* Schlüsselfeld
* Thüngbach
* Thüngfeld
* Untermelsendorf
* Wüstenbuch
* Ziegelsambach
|}

== Demografia ==
{| class="wikitable"
|- bgcolor="orange"
|Rok
|Liczba mieszk.
|-
| 1970||4780
|-
|1987||5034
|-
|2000||5711
|-
|2006||5824.
|}

== Religie ==
4262 mieszkańców miasta deklaruje katolicyzm, 1.217 ewangelicyzm a pozostali (588) wyznają inne religie.

== Zabytki i atrakcje ==
* Stary Ratusz
* Nowy Ratusz
* miejski kościół parafialny
* mury miejskie
* barokowy pałac w dzielnicy Aschbach
* ewangelicki kościół pw. Wniebowstąpienia NMP ''(Mariä-Himmelfahrt)''
* zamek w dzielnicy Reichmannsdorf

{{powiat  Bamberg}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Bamberg]]
[[Kategoria:Miasta w Bawarii]]

title: Schlüsselfeld

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Bawaria

Rejencja: Górna Frankonia

Powiat: Bamberg

Tablice rejestracyjne: BA


text:
# Bolesław Motz
Bolesław Wojciech Motz (ur. 20 kwietnia 1865 w Radzyniu Podlaskim, zm. 1 lipca 1935 w Paryżu) – polski lekarz, prekursor polskiej urologii, senator II i III kadencji Senatu II RP, działacz ruchu ludowego.

## Życiorys
Jego ojciec Antoni Motz był naczelnikiem stacji kolejowej w Białej Podlaskiej, matka Antonina z domu Wittig zajmowała się prowadzeniem domu. Maturę zdał w 1885 roku w Gimnazjum w Białej Podlaskiej. Studiował medycynę w Petersburgu w marcu 1887 roku został aresztowany w związku z zamachem na cara Aleksandra III. Skazany na dwa lata więzienia w Twierdzy Pietropawłowskiej. Po opuszczeniu więzienia wyjechał do Paryża, gdzie w 1890 roku rozpoczął studia medyczne, które ukończył w 1894 roku. W stolicy Francji spędził prawie całe dorosłe życie. Był wykładowcą urologii na wydziale lekarskim na Sorbonie. Lekarz pierwszej w świecie kliniki urologicznej w Paryżu; członek Francuskiego Towarzystwa Urologicznego. Autor prac dotyczących przerostu gruczołu krokowego, gruźlicy, zapaleń i nowotworów układu moczowo-płciowego. W 1912 roku opublikował specjalistyczny dwumiesięcznik The Clinical Journal of urology
W czasie I wojny światowej, w 1915 roku, współorganizował Komitet Wolnej Polski w Paryżu. Podczas I wojny światowej był jednym z sześciu członków komitetu organizacyjnego armii polskiej we Francji, powstałego jeszcze przed powołaniem komitetu werbunkowego. Był także jednym z organizatorów pierwszych polskich oddziałów we Francji, tzw. bajończyków. Redaktor i wydawca czasopisma „La revue clinique d'urologie”. W marcu 1928 roku, mimo iż mieszkał w Paryżu, został wybrany do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia PSL „Wyzwolenie” z województwa lubelskiego. Podczas tej kadencji pracował w komisji spraw zagranicznych oraz w komisji wojskowej. Regularnie dojeżdżał z Paryża na sesje parlamentu. W listopadzie 1930 roku został ponownie został wybrany na kolejna kadencję Senatu RP. Od 1931 roku był członkiem Stronnictwa Ludowego, a w latach 1933–1935 pełnił funkcję członka Rady Naczelnej SL. Po tzw. sprawie brzeskiej, był w opozycji do Józefa Piłsudskiego i BBWR, wspierał materialnie więźniów brzeskich i utrzymywał z nimi kontakty listowne. Został pochowany na cmentarzu Champeaux w Montmorency.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1927)[5]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (28 kwietnia 1926)[2]

title: Bolesław Motz

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk             = Bolesław Motz
 | grafika             = Bolesław Motz.jpg
 | opis grafiki        =
 | data urodzenia      = 20 kwietnia 1865
 | miejsce urodzenia   = [[Radzyń Podlaski]]
 | data śmierci        = 1 lipca 1935
 | miejsce śmierci     = [[Paryż]]
 | funkcja             = [[Senatorowie II kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1928–1930)|Senator II kadencji]] ([[II Rzeczpospolita|II RP]])
 | partia              = [[Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”|PSL „Wyzwolenie”]]
 | od                  = [[1928]]
 | do                  = [[1930]]
 | 2 funkcja           = [[Senatorowie III kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (1930–1935)|Senator III kadencji]] ([[II Rzeczpospolita|II RP]])
 | 2 partia            = Klub Parlamentarny Posłów i Senatorów Chłopskich
 | 2 od                = [[1930]]
 | 2 do                = [[1935]]
 | odznaczenia         = {{order|OOP|KKG}} {{order|OOP|KKO}}
 | commons             =
 | imię i nazwisko     =
 | poprzednik          =
 | następca            =
 | quote               =
 | news                =
}}
'''Bolesław Wojciech Motz''' (ur. [[20 kwietnia]] [[1865]] w [[Radzyń Podlaski|Radzyniu Podlaskim]], zm. [[1 lipca]] [[1935]] w [[Paryż]]u) – polski lekarz, prekursor polskiej urologii, senator [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji (1928–1930)|II]] i [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji (1930–1935)|III kadencji Senatu]] [[II Rzeczpospolita|II RP]], działacz ruchu ludowego.

== Życiorys ==
Jego ojciec Antoni Motz był naczelnikiem stacji kolejowej w [[Biała Podlaska|Białej Podlaskiej]], matka Antonina z domu Wittig zajmowała się prowadzeniem domu. Maturę zdał w 1885 roku w [[I Liceum Ogólnokształcące im. Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej|Gimnazjum w Białej Podlaskiej]]. Studiował medycynę w [[Petersburg|Petersburgu]] w marcu 1887 roku został aresztowany w związku z [[Zamach petersburski na cara Aleksandra III|zamachem na cara Aleksandra III]]. Skazany na dwa lata więzienia w [[Twierdza Pietropawłowska|Twierdzy Pietropawłowskiej]]. Po opuszczeniu więzienia wyjechał do [[Paryż|Paryża]], gdzie w 1890 roku rozpoczął studia medyczne, które ukończył w 1894 roku. W stolicy [[Francja|Francji]] spędził prawie całe dorosłe życie. Był wykładowcą urologii na wydziale lekarskim na [[Uniwersytet Paryski|Sorbonie]]. Lekarz pierwszej w świecie kliniki urologicznej w Paryżu; członek Francuskiego Towarzystwa Urologicznego. Autor prac dotyczących przerostu gruczołu krokowego, gruźlicy, zapaleń i nowotworów układu moczowo-płciowego. W 1912 roku opublikował specjalistyczny dwumiesięcznik ''The Clinical Journal of urology''

W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]], w 1915 roku, współorganizował Komitet Wolnej Polski w Paryżu. Podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]] był jednym z sześciu członków komitetu organizacyjnego [[Armia Polska we Francji|armii polskiej we Francji]], powstałego jeszcze przed powołaniem komitetu werbunkowego<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Komitet organizacyjny armii polskiej we Francji | czasopismo = [[Nowości Ilustrowane|Nowości Illustrowane]] | wolumin = Nr 10 | strony = 6 | data = 8 marca 1919 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/117422}}</ref>. Był także jednym z organizatorów pierwszych polskich oddziałów we Francji, tzw. [[Bajończycy|bajończyków]]. Redaktor i wydawca czasopisma „La revue clinique d'urologie”<ref name=":0" />. W marcu 1928 roku, mimo iż mieszkał w Paryżu, został wybrany do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia [[Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”|PSL „Wyzwolenie”]] z województwa lubelskiego. Podczas tej kadencji pracował w komisji spraw zagranicznych oraz w komisji wojskowej. Regularnie dojeżdżał z Paryża na sesje parlamentu. W listopadzie 1930 roku został ponownie został wybrany na kolejna kadencję Senatu RP. Od 1931 roku był członkiem Stronnictwa Ludowego, a w latach 1933–1935 pełnił funkcję członka Rady Naczelnej SL. Po tzw. [[Proces brzeski|sprawie brzeskiej]], był w opozycji do [[Józef Piłsudski|Józefa Piłsudskiego]] i [[Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem|BBWR]], wspierał materialnie więźniów brzeskich i utrzymywał z nimi kontakty listowne<ref>Bolesław Motz, [w:] [[Polski Słownik Biograficzny]] tom XXII wyd. 1977 s. 161.</ref>. Został pochowany na [[Cmentarz Les Champeaux w Montmorency|cmentarzu Champeaux w Montmorency]]<ref>[http://www.tombeauxpolonais.eu/content/motz-boles%C5%82aw-1865-1935 Fotografia nagrobka].</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Komandorski z Gwiazdą [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (30 kwietnia 1927)<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1927100024301.pdf M.P. z 1927 r. nr 100, poz. 244] „za wybitne zasługi na polu pracy narodowej, społecznej i naukowej”.</ref>
* Krzyż Komandorski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (28 kwietnia 1926)<ref name=":0">[https://monitorpolski.gov.pl/M1926099029301.pdf M.P. z 1926 r. nr 99, poz. 293] „za zasługi, położone na polu pracy społeczno-narodowej i naukowej”.</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Motz, Bolesław}}
[[Kategoria:Działacze i współpracownicy Centralnej Agencji Polskiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Radzyniu Podlaskim]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Montmorency]]
[[Kategoria:Senatorowie II kadencji (1928–1930)]]
[[Kategoria:Senatorowie III kadencji (1930–1935)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1865]]
[[Kategoria:Zmarli w 1935]]

title: Bolesław Motz

Data i miejsce urodzenia: 20 kwietnia 1865 · Radzyń Podlaski

Data i miejsce śmierci: 1 lipca 1935 · Paryż


text:
# Margarete Müller
Margarete Müller (ur. 18 lutego 1931 w Prudniku, zm. 12 października 2024 w Ferdinandshof) – niemiecka polityk, dawna członkini Rady Państwa Niemieckiej Republiki Demokratycznej i w latach 1963–1989 członkini Komitetu Centralnego Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED). Była kandydatem na członka Biura Politycznego SED do końca systemu jednopartyjnego.

## Życiorys
Urodziła się w Prudniku w rodzinie robotniczej. Po zakończeniu II wojny światowej wyjechała do Meklemburgii, gdzie zaczęła pracę jako kierowca traktora. W 1951 dołączyła do SED. Studiowała nauki rolnicze w Demmin i na Uniwersytecie w Leningradzie do 1958. Następnie pracowała na farmie niedaleko Galenbeck.
W styczniu 1963 Müller dołączyła do Komitetu Centralnego SED i została kandydatem do Biura Politycznego. Została również wybrana do Izby Ludowej. W 1971 została powołana do Rady Państwa, kolektywnej głowy państwa NRD. Odpowiadała za rolnictwo, leśnictwo i produkcję żywności. Prowadziła Kooperative Abteilung Pflanzenproduktion (1972–1976) i Agrar-Industrie-Vereinigung (1976).
Müller zrezygnowała z pełnionych funkcji wraz z całym Biurem Politycznym w 1989 po zburzeniu Muru Berlińskiego i z członkostwa w Radzie Państwa i Volkskammer w styczniu 1990. Została wyrzucona z SED-PDS.

## Odznaczenia
- Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny (1964)
- Order Sztandaru Pracy (1969)
- Order Karla Marksa (1974)
- Złoty Order Zasługi dla Ojczyzny (1981)
- Medal Klary Zetkin
- Medal Zasługi dla NRD(inne języki)
- Złoty Medal Artura Beckera(inne języki)

title: Margarete Müller

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko   = Margarete Müller
 |grafika           = Müller, Margarete cropped, Bundesarchiv Bild 183-1988-0205-028.jpg
 |opis grafiki      = Margarete Müller (1988)
 |data urodzenia    = 18 lutego 1931
 |miejsce urodzenia = [[Prudnik]]
 |data śmierci      = 12 października 2024
 |miejsce śmierci   = [[Ferdinandshof]]
 |funkcja           =
 |partia            = [[Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec]]
 |od                =
 |do                =
 |poprzednik        =
 |następca          =
 |commons           = Category:Margarete Müller
 |quote             =
 |odznaczenia       = {{order|DD-OZO|S}} {{order|DD-OSP|0}} {{order|DD-OZO|Z}}
}}
'''Margarete Müller''' (ur. [[18 lutego]] [[1931]] w [[Prudnik]]u, zm. [[12 października]] [[2024]] w [[Ferdinandshof]]<ref>{{Cytuj |url = https://www.saechsische.de/sachsen/margarete-mueller-ist-tot-einstiges-zk-mitglied-im-alter-von-93-jahren-gestorben-7RPXLAJEYBCNTKWMNGNXSZNNFQ.html |tytuł = Einstiges ZK-Mitglied Margarete Müller gestorben |opublikowany = saechsische.de |język = de |data = 2024-10-15}}</ref>) – [[Niemcy|niemiecka]] [[polityk]], dawna członkini [[Rada Państwa NRD|Rady Państwa Niemieckiej Republiki Demokratycznej]] i w latach 1963–1989 członkini [[Komitet Centralny Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec|Komitetu Centralnego]] [[Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec|Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec]] (SED). Była kandydatem na członka Biura Politycznego SED do końca [[System jednopartyjny|systemu jednopartyjnego]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = |tytuł = Müller, Margarete – Bundesstiftung zur Aufarbeitung der SED-Diktatur |data = |data dostępu = 2020-11-15 |opublikowany = www.bundesstiftung-aufarbeitung.de |url = https://www.bundesstiftung-aufarbeitung.de/de/recherche/kataloge-datenbanken/biographische-datenbanken/margarete-mueller-0?ID=2423}}</ref>.

== Życiorys ==
Urodziła się w Prudniku w rodzinie robotniczej. Po zakończeniu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] wyjechała do [[Meklemburgia|Meklemburgii]], gdzie zaczęła pracę jako kierowca traktora. W 1951 dołączyła do SED. Studiowała [[nauki rolnicze]] w [[Demmin]] i na [[Petersburski Uniwersytet Państwowy|Uniwersytecie w Leningradzie]] do 1958. Następnie pracowała na farmie niedaleko [[Galenbeck]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Margarete Müller – Munzinger Biographie |data dostępu = 2020-11-15 |opublikowany = www.munzinger.de |url = https://www.munzinger.de/search/go/document.jsp?id=00000011787}}</ref>.

W styczniu 1963 Müller dołączyła do Komitetu Centralnego SED i została kandydatem do Biura Politycznego. Została również wybrana do [[Volkskammer|Izby Ludowej]]. W 1971 została powołana do [[Rada Państwa NRD|Rady Państwa]], kolektywnej [[Głowa państwa|głowy państwa]] NRD. Odpowiadała za [[rolnictwo]], [[Leśnictwo (nauka)|leśnictwo]] i produkcję żywności<ref>{{Cytuj |autor = Gabriele Baumgartner, Dieter Hebig |tytuł = Biographisches Handbuch der SBZ/DDR. Band 1+2 |data = 2012-05-24 |data dostępu = 2020-11-15 |isbn = 978-3-11-169913-4 |wydawca = Walter de Gruyter |url = https://books.google.com/books?id=2CpHD7n0gjkC&pg=PA571 |język = de}}</ref>. Prowadziła {{link-interwiki|Kooperative Abteilung Pflanzenproduktion|Q=Q1783804}} (1972–1976) i {{link-interwiki|Agrar-Industrie-Vereinigung|Q=Q396010}} (1976)<ref name=":0" />.

Müller zrezygnowała z pełnionych funkcji wraz z całym Biurem Politycznym w 1989 po zburzeniu [[Mur Berliński|Muru Berlińskiego]] i z członkostwa w Radzie Państwa i Volkskammer w styczniu 1990. Została wyrzucona z SED-PDS<ref name=":0" />.

== Odznaczenia ==
* Srebrny [[Order Zasługi dla Ojczyzny (NRD)|Order Zasługi dla Ojczyzny]] (1964)
* [[Order Sztandaru Pracy (NRD)|Order Sztandaru Pracy]] (1969)
* [[Order Karla Marksa]] (1974)
* Złoty Order Zasługi dla Ojczyzny (1981)
* [[Medal Klary Zetkin]]
* {{link-interwiki|Medal Zasługi dla NRD|Q=Q2514512}}
* Złoty {{link-interwiki|Medal Artura Beckera|Q=Q714118}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Müller, Margarete}}
[[Kategoria:Deputowani Izby Ludowej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Prudniku]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Karla Marksa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi dla Ojczyzny (NRD)]]
[[Kategoria:Politycy SED]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 2024]]

title: Margarete Müller

Data i miejsce urodzenia: 18 lutego 1931 · Prudnik

Data i miejsce śmierci: 12 października 2024 · Ferdinandshof

Przynależność polityczna: Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec


text:
# Kukowo (województwo warmińsko-mazurskie)
Kukowo (niem. Reinkental) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie oleckim, w gminie Olecko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

## Historia
Wieś lokowana w 1563 r., ale istniała prawdopodobnie już wcześniej. Starosta książęcy, Wawrzyniec von Halle (starosta książęcy ze Stradun), nadał w roku 1563 Wojtkowi oraz Stasiowi z Kukowa sześć włók sołeckich w celu założenia przez nich wsi czynszowej na 60 włókach na prawie chełmińskim. Sołtysom przyznał nadto prawo połowu ryb w Jeziorze Oleckim Małym na potrzebę stołu, mieszkańcom zaś cztery włóki nadwyżki. W roku 1600 w Kukowie mieszkali wyłącznie Polacy. W XVIII wieku wieś tę dzierżawili Łosiowie, polska szlachta.
Szkołę założono tutaj między 1737 a 1740 rokiem. W roku 1935 zatrudniała ona dwu nauczycieli, miała zaś uczniów w klasach od pierwszej do czwartej 57, a w klasach od piątej do ósmej - 40. Do 1945 roku wsi znajdował się przystanek kolejki wąskotorowej.
Nazwę wsi urzędowo zniemczono dopiero w 1938 roku na Reinkental. W roku 1939 wieś miała 598 mieszkańców.
Po drugiej wojnie światowej, kiedy wieś częściowo opustoszała, sprowadzono do Kukowa wielu mieszkańców wsi Szczebra w gminie Nowinka w powiecie augustowskim.

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Kukowo
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat olecki|olecki]]
 |gmina                  = [[Olecko (gmina)|Olecko]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 392<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-06 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 87
 |kod pocztowy           = 19-400<ref>{{Cytuj |tytuł = Kod pocztowy Kukowo •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa |data dostępu = 2019-09-06 |opublikowany = www.kodypocztowe.info |url = https://www.kodypocztowe.info/kukowo}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NOE
 |SIMC                   = 0763471
 |kod mapy               = Olecko (gmina)
 |współrzędne            = 54°00'00"N 22°28'43"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|64949|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Kukowo''' (niem. ''Reinkental''<ref>Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)</ref>) – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat olecki|powiecie oleckim]], w [[Olecko (gmina)|gminie Olecko]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo suwalskie|województwa suwalskiego]].

== Historia ==
Wieś lokowana w 1563 r., ale istniała prawdopodobnie już wcześniej. Starosta książęcy, Wawrzyniec von Halle (starosta książęcy ze [[Straduny|Stradun]]), nadał w roku [[1563]] Wojtkowi oraz Stasiowi z Kukowa sześć włók sołeckich w celu założenia przez nich wsi czynszowej na 60 włókach na [[Prawo chełmińskie|prawie chełmińskim]]. Sołtysom przyznał nadto prawo połowu ryb w [[Jezioro Oleckie Małe|Jeziorze Oleckim Małym]] na potrzebę stołu, mieszkańcom zaś cztery włóki nadwyżki. W roku [[1600]] w Kukowie mieszkali wyłącznie Polacy. W XVIII wieku wieś tę dzierżawili Łosiowie, polska szlachta.

Szkołę założono tutaj między [[1737]] a [[1740]] rokiem. W roku 1935 zatrudniała ona dwu nauczycieli, miała zaś uczniów w klasach od pierwszej do czwartej 57, a w klasach od piątej do ósmej - 40. Do 1945 roku wsi znajdował się przystanek kolejki wąskotorowej.

Nazwę wsi urzędowo zniemczono dopiero w 1938 roku na Reinkental. W roku 1939 wieś miała 598 mieszkańców.

Po drugiej wojnie światowej, kiedy wieś częściowo opustoszała, sprowadzono do Kukowa wielu mieszkańców wsi Szczebra w gminie Nowinka w powiecie augustowskim.
== Bibliografia ==
* ''OLECKO - Z dziejów miasta i powiatu.''
* [http://www.olecko.info/czasy/34.htm OLECKO Czasy, ludzie, zdarzenia Tekst: Ryszard Demby, wyd. 2000]
Zobacz też: [[Kukowo]], [[Kuków]]
== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Gmina Olecko}}

[[Kategoria:Olecko (gmina)]]

title: Kukowo

Państwo: Polska

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: olecki

Gmina: Olecko

Tablice rejestracyjne: NOE


text:
# Dibriwśke (Krym)
Dibriwśke (ukr. Дібрівське; ros. Дубровское, Dubrowskoje) – wieś na Ukrainie, na Krymie, w rejonie krasnohwardijskim. W 2001 roku liczyła 898 mieszkańców.

title: Dibriwśke (Krym)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Dibriwśke
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Дібрівське}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Krym
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon krasnohwardijski|krasnohwardijski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 898
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +380 6556
 |kod pocztowy                 = 97035
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Krym
 |współrzędne                  = 45°23'30"N 34°07'21"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Dibriwśke''' ({{w języku|uk|Дібрівське}}; {{w języku|ru|Дубровское}}, ''Dubrowskoje'') – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], na [[Autonomiczna Republika Krymu|Krymie]], w [[Rejon krasnohwardijski|rejonie krasnohwardijskim]]. W 2001 roku liczyła 898 mieszkańców{{r|rada}}.

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name=rada>{{cytuj stronę | url = http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rdat1=14.02.2011&rf7571=444 | język = uk | tytuł = с Дібрівське, Автономна Республіка Крим, Красногвардійський район | data dostępu = 2021-11-29 | opublikowany = Офіційний портал Верховної Ради України}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Wsie w Autonomicznej Republice Krymu]]

title: DibriwśkeДібрівське

Państwo: Rosja · / Ukraina

Republika: Republika Krymu · / Autonomiczna Republika Krymu

Rejon: krasnohwardijski


text:
# Eosentomon macronyx
Eosentomon macronyx – gatunek pierwogonka z rzędu Eosentomata i rodziny Eosentomidae.

## Taksonomia
Gatunek ten opisany został w 1986 roku przez Sørena Ludviga Tuxena w 9 tomie "Fauna of New Zealand".

## Opis
Długość wyciągniętego ciała 1200 μm (1,2 mm). Długość przedniej stopy mierzonej bez pazurka 94 μm. Narządy gębowe typu eosentomidalnego. Żuwaczki zakończone trzema małymi ząbkami. Szczecinki labrum obecne. Apodemy nadustka z dobrze rozwiniętym połączeniem przednim i bardzo dużymi bulwkami. Pseudooczka okrągłe ze środkową globulą. Przednie stopy z kompletem sensillów. Empodium przednich stóp długości pazurka, a pazurek stosunkowo duży. Empodium stóp środkowych i tylnych długości poniżej 1/5 pazurka. Kolce stóp tylnych wyraźne. Chetotaksja odwłoka tego gatunku wyróżnia się spośród innych nowozelandzkich korczyków (Eosentomon sp.) tym, że sterna odwłokowe IX i X mają po 4 szczecinki, tergum VII ma 4 przednie, terga XI i X mają po 8 wszystkich, a na terga II i III obecna jest szczecinka p4′ (czwarta cienka szczecinka dodatkowa w tylnym rzędzie). Łuska genitalna (squama genitalis) z wyrostkiem caput processus półokrągłym, zgiętym naprzeciw linii środkowej, wyrostkiem corpus processus smukłym z wcięciem, stylus długim i spiczastym, a wyrostkiem filum processus raczej długim i smukłym.
|         | I                                | II, III                           | IV, V, VI                        | VII                              | VIII                            | IX, X             | XI                | telson             |
| ------- | -------------------------------- | --------------------------------- | -------------------------------- | -------------------------------- | ------------------------------- | ----------------- | ----------------- | ------------------ |
| terga:  | {\displaystyle {\tfrac {4}{10}}} | {\displaystyle {\tfrac {10}{16}}} | {\displaystyle {\tfrac {8}{16}}} | {\displaystyle {\tfrac {4}{16}}} | {\displaystyle {\tfrac {6}{9}}} | {\displaystyle 8} | {\displaystyle 8} | {\displaystyle 9}  |
| sterna: | {\displaystyle {\tfrac {4}{4}}}  | {\displaystyle {\tfrac {6}{4}}}   | {\displaystyle {\tfrac {6}{10}}} | {\displaystyle {\tfrac {6}{10}}} | {\displaystyle 7}               | {\displaystyle 4} | {\displaystyle 8} | {\displaystyle 12} |

## Występowanie
Gatunek ten jest endemitem Nowej Zelandii, znanym z obu wysp.

title: Eosentomon macronyx

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Eosentomon macronyx''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Søren Tuxen|Tuxen]], 1986
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[skrytoszczękie]]
 |podgromada             = [[pierwogonki]]
 |rząd                   = [[Eosentomata]]
 |rodzina                = [[Eosentomidae]]
 |podrodzina             = [[Eosentominae]]
 |rodzaj                 = ''[[Eosentomon]]''
 |gatunek                = '''''Eosentomon macronyx'''''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Eosentomon macronyx''''' – gatunek [[pierwogonki|pierwogonka]] z rzędu [[Eosentomata]] i rodziny [[Eosentomidae]].

== Taksonomia ==
Gatunek ten opisany został w 1986 roku przez [[Søren Tuxen|Sørena Ludviga Tuxena]] w 9 tomie "[[Fauna of New Zealand]]"{{r|Szeptycki}}{{r|Tuxen}}.

== Opis ==
Długość wyciągniętego ciała 1200 μm (1,2 mm). Długość przedniej stopy mierzonej bez pazurka 94 μm. Narządy gębowe typu eosentomidalnego. [[żuwaczka|Żuwaczki]] zakończone trzema małymi ząbkami. Szczecinki [[Warga górna|labrum]] obecne. [[Apodema|Apodemy]] [[nadustek|nadustka]] z dobrze rozwiniętym połączeniem przednim i bardzo dużymi bulwkami. [[Pseudooczko|Pseudooczka]] okrągłe ze środkową globulą. Przednie stopy z kompletem [[sensillum|sensillów]]. [[Empodium (anatomia)|Empodium]] przednich stóp długości pazurka, a pazurek stosunkowo duży. Empodium stóp środkowych i tylnych długości poniżej 1/5 pazurka. Kolce stóp tylnych wyraźne. [[Chetotaksja]] [[odwłok]]a tego gatunku wyróżnia się spośród innych nowozelandzkich korczyków (''Eosentomon'' sp.) tym, że [[Sternum|sterna]] odwłokowe IX i X mają po 4 szczecinki, [[tergum]] VII ma 4 przednie, terga XI i X mają po 8 wszystkich, a na terga II i III obecna jest szczecinka ''p4′'' (czwarta cienka szczecinka dodatkowa w tylnym rzędzie). [[Łuska genitalna]] (''squama genitalis'') z wyrostkiem ''[[caput processus]]'' półokrągłym, zgiętym naprzeciw linii środkowej, wyrostkiem ''[[corpus processus]]'' smukłym z wcięciem, ''[[Stylus pierwogonków|stylus]]'' długim i spiczastym, a wyrostkiem ''[[filum processus]]'' raczej długim i smukłym{{r|Tuxen}}.

{| class="wikitable" style="text-align:center"
|+ Wzór chetotaksji odwłoka{{r|Tuxen}}
!
! I
! II, III
! IV, V, VI
! VII
! VIII
! IX, X
! XI
! [[telson]]
|-
| terga:
| <math>\tfrac{4}{10}</math>
| <math>\tfrac{10}{16}</math>
| <math>\tfrac{8}{16}</math>
| <math>\tfrac{4}{16}</math>
| <math>\tfrac{6}{9}</math>
| <math>8</math>
| <math>8</math>
| <math>9</math>
|-
| sterna:
| <math>\tfrac{4}{4}</math>
| <math>\tfrac{6}{4}</math>
| <math>\tfrac{6}{10}</math>
| <math>\tfrac{6}{10}</math>
| <math>7</math>
| <math>4</math>
| <math>8</math>
| <math>12</math>
|}

== Występowanie ==
Gatunek ten jest [[endemit]]em [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]], znanym z obu wysp{{r|Szeptycki}}{{r|Tuxen}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Szeptycki>{{cytuj książkę |autor= [[Andrzej Szeptycki (entomolog)|Andrzej Szeptycki]] | tytuł = Catalogue of the World Protura | rok = 2007 | miejsce = Kraków | wydawca = Wydawnictwa Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk | strony = 167}}</ref>
<ref name=Tuxen>{{cytuj pismo | autor = S. L. Tuxen | czasopismo = Fauna of New Zealand | rok = 1985 | wolumin = 9 | tytuł = Protura (Insecta) | miejsce = Wellington, New Zealand | wydawca = Science Information Publishing Centere, DSIR}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Eosentomidae]]
[[Kategoria:Pierwogonki Nowej Zelandii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1986 roku]]

Gromada: skrytoszczękie

Podgromada: pierwogonki

Rząd: Eosentomata

Rodzina: Eosentomidae

Podrodzina: Eosentominae

Rodzaj: Eosentomon

Gatunek: Eosentomon macronyx


text:
# Delko Bogdanić
Delko Bogdanić (ur. 27 sierpnia 1910 w Ličko Lešće, zm. 30 listopada 1945 w rejonie Kosinjskiego Bakovaca) – chorwacki wojskowy (pułkownik), dowódca II batalionu Czarnego Legionu, Rezerwowego Batalionu Ustaszy, 4 Pułku Ustaszy, a następnie zastępca dowódcy 10 Chorwackiej Dywizji Piechoty podczas II wojny światowej, dowódca oddziału partyzanckiego Križari w Chorwacji.

## Życiorys
Ukończył szkołę wojskową w Senju. We wrześniu 1932 r. uczestniczył w przegranym chorwackim powstaniu w Górach Welebit. Po utworzeniu Niezależnego Państwa Chorwackiego na pocz. kwietnia 1941 r., wstąpił do jego sił zbrojnych. Początkowo objął dowództwo jednej z kompanii Sił Zbrojnych Ustaszy w Otočacu. Od sierpnia 1941 r. do kwietnia 1942 r. dowodził II batalionem Czarnego Legionu. Następnie objął dowodzenie Rezerwowego Batalionu Ustaszy. Latem 1942 r. został awansowany do stopnia kapitana. Od pocz. 194 r. był dowódcą 4 Pułku Ustaszy. W kwietniu 1945 r. został w stopniu pułkownika zastępcą dowódcy 10 Chorwackiej Dywizji Piechoty. Na pocz. maja tego roku postanowił pozostać w Chorwacji, przechodząc do konspiracji w ramach Križari. Początkowo objął dowodzenie 2 sektora partyzanckiego „Centralna Bośnia”. Kiedy został powołany 6 sektor partyzancki „Lika”, został jego dowódcą. Sformował, po czym stanął na czele oddziału partyzanckiego. Działał na obszarze Kosinje-Kutarevo-Ličko Lešće. 30 listopada 1945 r. jego oddział został otoczony w rejonie Kosinjskiego Bakovaca przez wojska jugosłowiańskie. Delko Bogdanić popełnił samobójstwo w leśnym bunkrze.

title: Delko Bogdanić

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Delko Bogdanić
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = Delko Bogdanić.png
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Pukovnik.gif
 |stopień             = [[pułkownik]]
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia      = [[27 sierpnia]] [[1910]]
 |miejsce urodzenia   = [[Ličko Lešće]]
 |data śmierci        = [[30 listopada]] [[1945]]
 |miejsce śmierci     = w rejonie [[Kosinjski Bakovac|Kosinjskiego Bakovaca]]
 |lata służby         = 1941–1945
 |siły zbrojne        = [[Plik:CroatianTrefoil.svg|20px]] [[Chorwackie Siły Zbrojne]]
 |formacja            =
 |jednostki           =
 |stanowiska          = dowódca II batalionu [[Czarny Legion|Czarnego Legionu]],
Rezerwowego Batalionu Ustaszy,
4 Pułku Ustaszy,
zastępca dowódcy [[10 Chorwacka Dywizja Piechoty|10 Chorwackiej Dywizji Piechoty]],
dowódca oddziału partyzanckiego [[Križari]]
 |wojny i bitwy       = [[II wojna światowa]]
 |późniejsza praca    =
 |faksymile           =
 |opis faksymile      =
 |odznaczenia         =
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
 |wikinews            =
}}
'''Delko Bogdanić''' (ur. [[27 sierpnia]] [[1910]] w [[Ličko Lešće]], zm. [[30 listopada]] [[1945]] w rejonie [[Kosinjski Bakovac|Kosinjskiego Bakovaca]]) – chorwacki wojskowy ([[pułkownik]]), dowódca II batalionu [[Czarny Legion|Czarnego Legionu]], Rezerwowego Batalionu Ustaszy, 4 Pułku Ustaszy, a następnie zastępca dowódcy [[10 Chorwacka Dywizja Piechoty|10 Chorwackiej Dywizji Piechoty]] podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], dowódca oddziału partyzanckiego [[Križari]] w [[Chorwacja|Chorwacji]].

== Życiorys ==
Ukończył szkołę wojskową w [[Senj]]u. We wrześniu 1932 r. uczestniczył w przegranym chorwackim powstaniu w Górach [[Welebit]]. Po utworzeniu [[Niepodległe Państwo Chorwackie|Niezależnego Państwa Chorwackiego]] na pocz. kwietnia 1941 r., wstąpił do jego sił zbrojnych. Początkowo objął dowództwo jednej z kompanii [[Siły Zbrojne Ustaszy|Sił Zbrojnych Ustaszy]] w [[Otočac]]u. Od sierpnia 1941 r. do kwietnia 1942 r. dowodził II batalionem Czarnego Legionu. Następnie objął dowodzenie Rezerwowego Batalionu Ustaszy. Latem 1942 r. został awansowany do stopnia kapitana. Od pocz. 194 r. był dowódcą 4 Pułku Ustaszy. W kwietniu 1945 r. został w stopniu pułkownika zastępcą dowódcy 10 Chorwackiej Dywizji Piechoty. Na pocz. maja tego roku postanowił pozostać w [[Chorwacja|Chorwacji]], przechodząc do konspiracji w ramach Križari. Początkowo objął dowodzenie 2 sektora partyzanckiego „Centralna Bośnia”. Kiedy został powołany 6 sektor partyzancki „Lika”, został jego dowódcą. Sformował, po czym stanął na czele oddziału partyzanckiego. Działał na obszarze [[Kosinje]]-[[Kutarevo]]-Ličko Lešće. 30 listopada 1945 r. jego oddział został otoczony w rejonie Kosinjskiego Bakovaca przez wojska jugosłowiańskie. Delko Bogdanić popełnił samobójstwo w leśnym bunkrze.

== Bibliografia ==
* Zdenko Radelić, Križari – gerila u Hrvatskoj 1945. – 1950., Zagrzeb 2002.

{{SORTUJ:Bogdanić, Delko}}
[[Kategoria:Niepodległe Państwo Chorwackie]]
[[Kategoria:Chorwaccy wojskowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1910]]
[[Kategoria:Zmarli w 1945]]

title: Delko Bogdanić

Data i miejsce urodzenia: 27 sierpnia 1910 · Ličko Lešće

Data i miejsce śmierci: 30 listopada 1945 · w rejonie Kosinjskiego Bakovaca

Siły zbrojne: Chorwackie Siły Zbrojne

Stanowiska: dowódca II batalionu Czarnego Legionu, · Rezerwowego Batalionu Ustaszy, · 4 Pułku Ustaszy, · zastępca dowódcy 10 Chorwackiej Dywizji Piechoty, · dowódca oddziału partyzanckiego Križari

Główne wojny i bitwy: II wojna światowa


text:
# Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun
Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun (NITABOH 仁太坊-津軽三味線始祖外聞) – japoński film anime z 2004 roku w reżyserii i ze scenariuszem Akio Nishizawy, będący luźną ekranizacją książki biograficznej autorstwa Kazuo Daijo. Produkcja filmu była współfinansowana przez Ministerstwo Edukacji i Nauki Japonii.

## Fabuła
Film opowiada o dzieciństwie i młodości Nitarô Akimoto (1857–1928), znanego powszechnie jako Nitaboh, który był jednym z najważniejszych w historii japońskiej muzyki wykonawców grających na shamisenie i uważany jest za twórcę jednego z najistotniejszych stylów gry na tym instrumencie, określanego jako Tsugaru-jamisen. Punktem wyjścia dla fabuły jest utrata wzroku przez ośmioletniego Nitaboh, spowodowana ciężką i nagłą chorobą podczas epidemii. Film opowiada o jego trudnym dzieciństwie oraz pokazuje jego drogę artystyczną od pierwszej lekcji gry na shamisenie, jaką pobrał, aż do momentu uznania go za czołowego wykonawcę w jego rodzinnym regionie Tsugaru na północnym krańcu wyspy Honsiu.

## Obsada (oryginalny dubbing japoński)
- Satoshi Hino jako Nitaboh
- Takateru Murata jako mały Nitaboh
- Sayaka Hanamura jako Yuki
- Yumi Furukawa jako mała Yuki
- Akio Ōtsuka jako ojciec Nitaboh
- Taya Jun jako Tomekichi
- Tomohiko Imai jako Kikunosuke
- Rokurô Naya jako kapłan Osyo
- Masako Katsuki jako Tamana
- Yoshie Yamamoto jako Omatsu

title: Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun
 |oryginalny tytuł = NITABOH 仁太坊-津軽三味線始祖外聞
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[anime]], biograficzny
 |rok produkcji    = 2004
 |data premiery    = 21 lutego 2004
 |kraj produkcji   = [[Japonia]]
 |język            = [[język japoński|japoński]]
 |czas trwania     = 100 min
 |reżyseria        = [[Akio Nishizawa]]
 |scenariusz       = [[Kazuo Daijo]] (książka)
[[Akio Nishizawa]] (adaptacja)
 |główne role      =
 |muzyka           = [[Makoto Kuriya]]
 |zdjęcia          = [[Kôjirô Hayashi]]
[[Shuichi Heishi]]
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           = [[Kengo Shigemura]]
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       =
 |kontynuacja      =
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun''' (NITABOH 仁太坊-津軽三味線始祖外聞) – [[Japonia|japoński]] film [[anime]] z 2004 roku w reżyserii i ze scenariuszem [[Akio Nishizawa|Akio Nishizawy]], będący luźną ekranizacją książki biograficznej autorstwa [[Kazuo Daijo]]. Produkcja filmu była współfinansowana przez Ministerstwo Edukacji i Nauki Japonii.

== Fabuła ==
Film opowiada o dzieciństwie i młodości [[Nitarô Akimoto]] (1857–1928), znanego powszechnie jako Nitaboh, który był jednym z najważniejszych w historii japońskiej muzyki wykonawców grających na [[shamisen]]ie i uważany jest za twórcę jednego z najistotniejszych stylów gry na tym instrumencie, określanego jako [[Tsugaru-jamisen]]. Punktem wyjścia dla fabuły jest utrata wzroku przez ośmioletniego Nitaboh, spowodowana ciężką i nagłą chorobą podczas epidemii. Film opowiada o jego trudnym dzieciństwie oraz pokazuje jego drogę artystyczną od pierwszej lekcji gry na shamisenie, jaką pobrał, aż do momentu uznania go za czołowego wykonawcę w jego rodzinnym regionie Tsugaru na północnym krańcu wyspy [[Honsiu]].

== Obsada (oryginalny dubbing japoński) ==
* [[Satoshi Hino]] jako Nitaboh
* [[Takateru Murata]] jako mały Nitaboh
* [[Sayaka Hanamura]] jako Yuki
* [[Yumi Furukawa]] jako mała Yuki
* [[Akio Ōtsuka]] jako ojciec Nitaboh
* [[Taya Jun]] jako Tomekichi
* [[Tomohiko Imai]] jako Kikunosuke
* [[Rokurô Naya]] jako kapłan Osyo
* [[Masako Katsuki]] jako Tamana
* [[Yoshie Yamamoto]] jako Omatsu

== Bibliografia ==
*{{Filmweb|tytuł|381782|Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso Gaibun}}
*{{IMDb|tytuł|1863338|Nitaboh}}

[[Kategoria:Japońskie filmy animowane z 2004 roku]]

title: Nitaboh: Tsugaru Shamisen Shiso GaibunNITABOH 仁太坊-津軽三味線始祖外聞

Gatunek: anime, biograficzny

Data premiery: 21 lutego 2004

Kraj produkcji: Japonia

Język: japoński

Czas trwania: 100 min

Reżyseria: Akio Nishizawa

Scenariusz: Kazuo Daijo (książka) · Akio Nishizawa (adaptacja)

Muzyka: Makoto Kuriya

Zdjęcia: Kôjirô Hayashi · Shuichi Heishi

Montaż: Kengo Shigemura


text:
# Cupertino
Cupertino – miasto położone w hrabstwie Santa Clara stanu Kalifornia. W 2000 roku populacja miasta wynosiła 50 546 osób.

## Ekonomia
Jest jednym z wielu miast tworzących Dolinę Krzemową. Znajdują się tam główne siedziby takich firm jak Apple, Symantec, Trend Micro, Cloud.com, Lab126, Packeteer, Chordiant i Seagate Technology. W mieście swoje oddziały ma ponad 60 firm związanych z technologią komputerową, m.in. IBM, Olivetti i Oracle.

## Miasta partnerskie
- Copertino, Włochy
- Xinzhu, Republika Chińska
- Toyokawa, Japonia
- Bhubaneswar, Indie

title: Cupertino

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Cupertino
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{flaga|Kalifornia}} [[Kalifornia]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Santa Clara|Santa Clara]]
 |stanowisko zarządzającego    = Burmistrz
 |zarządzający                 = Orrin Mahoney
 |powierzchnia                 = 28,3
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 58 312
 |gęstość zaludnienia          = 1999,7
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = US-CA
 |współrzędne                  = 37°19′3″N 122°2′31″W
 |commons                      = Cupertino, California
 |www                          = http://www.cupertino.org/
}}
[[Plik:Cupertinocitycenter.jpg|mały|250px|Centrum miasta]]
'''Cupertino''' – miasto położone w [[hrabstwo Santa Clara|hrabstwie Santa Clara]] stanu [[Kalifornia]]. W [[2000]] roku populacja miasta wynosiła 50 546 osób<ref>{{Cytuj | url=http://www.bayareacensus.ca.gov/cities/Cupertino.htm | tytuł=Bay Area Census - City of Cupertino<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.bayareacensus.ca.gov | data dostępu=2017-11-22}}</ref>.

== Ekonomia ==
Jest jednym z wielu miast tworzących [[Dolina Krzemowa|Dolinę Krzemową]]. Znajdują się tam główne siedziby takich firm jak [[Apple Inc.|Apple]], [[Symantec]], [[Trend Micro]], [[Cloud.com]], [[Lab126]], [[Packeteer]], [[Chordiant]] i [[Seagate Technology]]. W mieście swoje oddziały ma ponad 60 firm związanych z technologią komputerową, m.in. [[IBM]], [[Olivetti]] i [[Oracle Corporation|Oracle]].

== Miasta partnerskie ==
* {{Flaga|ITA}} [[Copertino]], [[Włochy]]
* {{Flaga|TWN}} [[Xinzhu]], [[Republika Chińska]]
* {{Flaga|JPN}} [[Toyokawa]], [[Japonia]]
* {{Flaga|IND}} [[Bhubaneswar]], [[Indie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w hrabstwie Santa Clara]]

title: Cupertino

Herb:
Flaga
flaga Cupertino↗

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Kalifornia

Hrabstwo: Santa Clara

Burmistrz: Orrin Mahoney


text:
# Albumų Top 100
Albumų Top 100 (pol. Top 100 Albumów) – cotygodniowa lista przebojów najlepiej sprzedających się albumów na Litwie publikowana przez organizację Agata. Lista obejmuje 100 pozycji.
Listy są przygotowywane w oparciu o cotygodniowe wyniki sprzedaży cyfrowej i fizycznej albumów na Litwie, a także częstotliwość odtwarzania albumów w serwisach streamingowych takich jak; Spotify, Deezer, Apple Music, iTunes, Google Play i Shazam.
Pierwsze notowanie zostało opublikowane 28 września 2018 roku.

title: Albumų Top 100

wikitext:
{{Lista przebojów infobox
 |nazwa                 = Albumų Top 100
 |powód zakończenia     =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |rodzaj listy          = sprzedaży
 |inne nazwy            =
 |pierwsze notowanie    = [[28 września]] [[2018]]
 |ostatnie notowanie    =
 |nazwa oryginalna      =
 |podmiot               = [[Agata (organizacja)|Agata]]
 |terytorium            = Litwa
 |środek popularności   = [[muzyka]]
 |format                = [[internet|strona internetowa]]
 |liczba pozycji        = 100
 |commons               =
 |wikinews              =
 |dotyczy               = pop
 |www                   = https://www.agata.lt/lt/naujienos
}}
'''Albumų Top 100'''<ref>{{Cytuj |tytuł = Savaitės klausomiausi (TOP 100) |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/savaites-klausomiausi-4/ |język = lt}}</ref> ({{W języku|pl|Top 100 Albumów}}) – cotygodniowa [[lista przebojów]] najlepiej sprzedających się albumów na [[Litwa|Litwie]] publikowana przez organizację [[Agata (organizacja)|Agata]]<ref>{{Cytuj |tytuł = 2020 22-os savaitės klausomiausi (TOP 100) |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/savaites-klausomiausi-2020w22/ |język = lt}}</ref>. Lista obejmuje 100 pozycji<ref>{{Cytuj |tytuł = 2021 28-os savaitės klausomiausi (TOP 100) |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/28s/ |język = lt}}</ref>.

Listy są przygotowywane w oparciu o cotygodniowe wyniki sprzedaży cyfrowej i fizycznej albumów na [[Litwa|Litwie]], a także częstotliwość odtwarzania albumów w [[Media strumieniowe|serwisach streamingowych]] takich jak; [[Spotify]], [[Deezer]], [[Apple Music]], [[iTunes]], [[Google Play]] i [[Shazam (aplikacja)|Shazam]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Tarptautinės platformos |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/tarptautines-platformos/ |język = lt}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = 2019 47-os savaitės klausomiausi (TOP 100) |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/savaites-klausomiausi-w47/ |język = lt}}</ref>.

Pierwsze notowanie zostało opublikowane 28 września 2018 roku<ref>{{Cytuj |tytuł = Savaitės klausomiausi (TOP 100) – 28.09.2018 |data = 28 września 2018 |data dostępu = 2021-10-22 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/savaites-klausomiausi/ |język = lt}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Naujienos |data dostępu = 2021-07-23 |opublikowany = Agata |url = https://www.agata.lt/lt/naujienos/ |język = lt}}</ref>.

== Zobacz też ==
{{kategoria główna|Listy albumów numer jeden na Litwie}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==

* {{Cytuj stronę|url=https://www.agata.lt/lt/naujienos/|tytuł=Lista na oficjalnej stronie Agata.lt|data dostępu=2021-07-23|opublikowany=agata.lt|język=lt}}
{{Lista albumów numer jeden na Litwie}}
[[Kategoria:Muzyka na Litwie]]
[[Kategoria:Listy przebojów]]

title: Albumų Top 100

Pierwsze notowanie: 28 września 2018

Terytorium: Litwa

Podmiot tworzący: Agata

Środek popularności: muzyka

Format publikacji: strona internetowa

Dotyczy gatunku: pop


text:
# Berezowicze
Berezowicze (ukr. Березовичі) – wieś na Ukrainie na terenie rejonu włodzimierskiego w obwodzie wołyńskim, liczy 689 mieszkańców.

title: Berezowicze

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Berezowicze
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Березовичі}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-07
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon włodzimierski|włodzimierski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 689
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 44763
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód wołyński
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Berezowicze''' (ukr. Березовичі) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] na terenie [[rejon włodzimierski|rejonu włodzimierskiego]] w [[obwód wołyński|obwodzie wołyńskim]], liczy 689 mieszkańców<ref>[http://database.ukrcensus.gov.ua/MULT/Dialog/Varvalagg.asp?ma=19A0501_07_007&ti=19A0501_07_007%2E+Number+of+actual+population+in+rural+areas%2C+Volynska+oblast+%281%2C2%2C3%2C4%29&path=../Database/Census/01/02/&lang=2&xu=&yp=&nr=1&aggfile(1)=007_VOLODYMYR-VOLYNSKYI+RAION&prevagg=NN&mapname=&multilang=en&aggdir1= Oficjalna ukraińska baza danych statystycznych]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_XV_cz.1/109 Berezowicze w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego.]

[[Kategoria:Wsie w obwodzie wołyńskim]]
[[Kategoria:Rejon włodzimierski]]

title: BerezowiczeБерезовичі

Państwo: Ukraina

Obwód: wołyński

Rejon: włodzimierski


text:
# Powrót zabójczych pomidorów
Powrót zabójczych pomidorów (ang. Return of the Killer Tomatoes!) – amerykański film komediowy z 1988 roku, wyreżyserowany przez Johna De Bello. Film jest kontynuacją filmu Atak pomidorów zabójców z 1978 roku.
Film opowiada o perypetiach krwiożerczych pomidorów, które niszczą wszystko, co stanie im na drodze.
Istnieją również dalsze kontynuacje tego filmu:
- 1990: Powrót nieustraszonych zabójców pomidorów (Killer Tomatoes Strike Back)
- 1991: Krwiożercze pomidory atakują Francję (Killer Tomatoes Eat France)

## Główne role
- Anthony Starke - Chad Finletter
- George Clooney - Matt Stevens
- Karen Mistal - Tara Boumdeay
- Steve Lundquist - Igor
- John Astin - profesor Gangreen
- J. Stephen Peace - Wilbur Finletter
- Michael Villani - Bob Downs
- Frank Davis - Sam Smith
- Harvey Weber - Sid

title: Powrót zabójczych pomidorów

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł            = Powrót zabójczych pomidorów
 |oryginalny tytuł = Return of the Killer Tomatoes!
 |grafika          =
 |opis grafiki     =
 |alt grafiki      =
 |gatunek          = [[film komediowy|komedia]]
 |rok produkcji    = [[1988]]
 |data premiery    = 22 kwietnia 1988
 |kraj produkcji   = [[Stany Zjednoczone]]
 |język            = [[Język angielski|angielski]]
 |czas trwania     = 88 min
 |reżyseria        = [[John De Bello]]
 |scenariusz       = [[John De Bello]]
[[Costa Dillon]]
[[J. Stephen Peace]]
 |główne role      =
 |muzyka           = [[Neal Fox]]
[[Rick Patterson]]
 |zdjęcia          =
 |scenografia      =
 |kostiumy         =
 |montaż           =
 |produkcja        =
 |wytwórnia        =
 |dystrybucja      =
 |budżet           =
 |przychody brutto =
 |poprzednik       = [[Atak pomidorów zabójców]]
 |kontynuacja      = [[Powrót nieustraszonych zabójców pomidorów]]
 |nagrody          =
 |commons          =
 |wikicytaty       =
 |www              =
}}
'''Powrót zabójczych pomidorów''' (ang. ''Return of the Killer Tomatoes!'') – amerykański [[film komediowy]] z [[1988 w filmie|1988]] roku, wyreżyserowany przez [[John De Bello|Johna De Bello]]. Film jest kontynuacją filmu ''[[Atak pomidorów zabójców]]'' z 1978 roku.

Film opowiada o perypetiach krwiożerczych [[pomidor]]ów, które niszczą wszystko, co stanie im na drodze.

Istnieją również dalsze kontynuacje tego filmu:
* [[1990]]: ''[[Powrót nieustraszonych zabójców pomidorów]]'' (''Killer Tomatoes Strike Back'')
* [[1991]]: ''[[Krwiożercze pomidory atakują Francję]]'' (''Killer Tomatoes Eat France'')

== Główne role ==
*[[Anthony Starke]] - Chad Finletter
*[[George Clooney]] - Matt Stevens
*[[Karen M. Waldron|Karen Mistal]] - Tara Boumdeay
*[[Steve Lundquist]] - Igor
*[[John Astin]] - profesor Gangreen
*[[J. Stephen Peace]] - Wilbur Finletter
*Michael Villani - Bob Downs
*Frank Davis - Sam Smith
*Harvey Weber - Sid

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmweb|tytuł|8833|Powrót zabójczych pomidorów}}

{{Atak pomidorów zabójców}}
{{John De Bello}}

[[Kategoria:Amerykańskie filmy komediowe]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z 1988 roku]]
[[Kategoria:Amerykańskie filmy z gatunku horror]]
[[Kategoria:Filmy w reżyserii Johna De Bello]]
[[Kategoria:Sequele amerykańskich filmów]]
[[Kategoria:Filmy fantastyczne z 1988 roku]]

title: Powrót zabójczych pomidorówReturn of the Killer Tomatoes!

Gatunek: komedia

Data premiery: 22 kwietnia 1988

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Język: angielski

Czas trwania: 88 min

Reżyseria: John De Bello

Scenariusz: John De Bello · Costa Dillon · J. Stephen Peace

Muzyka: Neal Fox · Rick Patterson

Poprzednik: Atak pomidorów zabójców


text:
# Długopole Zdrój (gromada)
Długopole Zdrój (alt. Długopole-Zdrój) – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Długopole Zdrój z siedzibą GRN w Długopolu Zdroju utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie bystrzyckim w woj. wrocławskim, na mocy uchwały nr 11/54 WRN we Wrocławiu z dnia 2 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Długopole Dolne, Poniatów, Poręba, Rudawa, Wyszki i Ponikwa ze zniesionej gminy Długopole Zdrój w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 16 członków gromadzkiej rady narodowej.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Długopole Zdrój (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Długopole Zdrój
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1972
 |zdjęcie                   = 2017 Dom zdrojowy w Długopolu-Zdroju 1.jpg
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[województwo wrocławskie (1946–1975)|wrocławskie]]
 |powiat                    = [[powiat bystrzycki|bystrzycki]]
 |data powstania            = 2 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Długopole-Zdrój|Długopole Zdrój]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 6
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 16
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Długopole Zdrój'''<ref name="main"/><ref name="grn"/><ref name="paprlfivesix"/> (alt. ''Długopole-Zdrój''<ref name="paprlsixzero">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1960}}</ref><ref name="paprlsixfive">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1965}}</ref><ref name="paprlsevenone"/>) – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Długopole Zdrój z siedzibą GRN w [[Długopole Zdrój|Długopolu Zdroju]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat bystrzycki|powiecie bystrzyckim]] w [[województwo wrocławskie (1946–1975)|woj. wrocławskim]], na mocy uchwały nr 11/54 WRN we [[Wrocław]]iu z dnia 2 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Długopole Dolne, Poniatów, Poręba, Rudawa, Wyszki i Ponikwa ze zniesionej [[Długopole Zdrój (gmina)|gminy Długopole Zdrój]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 11/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu bystrzyckiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71)</ref>. Dla gromady ustalono 16 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 293/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Bystrzycy z dnia 2 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 9 października 1954 r., Nr. 8, Poz. 45)</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat bystrzycki}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie wrocławskim|Dlxugopole Zdrozzxj]]

title: Długopole Zdrój

Województwo: wrocławskie

Powiat: bystrzycki

Data powstania: 2 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Długopole Zdrój

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Jean-Luc Tsélantsiéné
Jean-Luc Tsélantsiéné – kongijski piłkarz grający na pozycji pomocnika. W swojej karierze grał w reprezentacji Konga.

## Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Konga Tsélantsiéné zadebiutował w 1978 roku. W tym samym roku był w kadrze Konga na Puchar Narodów Afryki 1978. W nim rozegrał dwa mecze grupowe: z Marokiem (0:1) i z Tunezją (0:0). W kadrze narodowej grał do 1985 roku.

title: Jean-Luc Tsélantsiéné

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Jean-Luc Tsélantsiéné
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          =
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
 |kariera reprezentacyjna =
! 1978–1985 ! {{Reprezentacja|CGO|pn|wariant=1970}}
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Jean-Luc Tsélantsiéné''' – [[Kongo|kongijski]] [[piłka nożna|piłkarz]] grający na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. W swojej karierze grał w [[Reprezentacja Konga w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Konga]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W [[Reprezentacja Konga w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Konga]] Tsélantsiéné zadebiutował w 1978 roku. W tym samym roku był w kadrze Konga na [[Puchar Narodów Afryki 1978]]. W nim rozegrał dwa mecze grupowe: z [[Reprezentacja Maroka w piłce nożnej mężczyzn|Marokiem]] (0:1) i z [[Reprezentacja Tunezji w piłce nożnej mężczyzn|Tunezją]] (0:0). W kadrze narodowej grał do 1985 roku.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|77359}}
* {{transfermarkt|p|id=898214|nazwa=Jean-Luc Tsélantsiéné|data dostępu=2023-02-03}}

{{Kongo 1978 PNA}}

{{SORTUJ:Tselantsiene, Jean-Luc}}
[[Kategoria:Reprezentanci Konga w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 1978]]
[[Kategoria:Urodzeni w XX wieku]]

title: · Jean-Luc Tsélantsiéné

Pozycja: pomocnik

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Kongo


text:
# Ratusz w Lipnie
Ratusz w Lipnie – klasycystyczny budynek wzniesiony w 1831 roku, położony w południowej pierzei rynku. Obecnie budynek ratusza jest siedzibą władz miejskich i urzędu stanu cywilnego.

## Historia
Ratusz w Lipnie został wzniesiony w 1831 roku. Z roku 1878 pochodzi figura aniołka z iglicą na szczycie wieży. W latach 80. XX wieku ratusz powiększono o przybudówkę w tylnej części, wtedy też powstał wjazd na dziedziniec za budynkiem.

## Architektura
Ratusz jest dwukondygnacyjnym klasycystycznym budynkiem, wzniesionym na planie zbliżonym do kwadratu i nakrytym dachem siodłowym. Na fasadzie widnieje trzyosiowy ryzalit, zwieńczony trójkątnym szczytem i schodkowym murem attykowym. W środku dachu jest czworoboczna wieża obita blachą, zwieńczona okolonym balustradą tarasem widokowym, ze środka którego wyrasta iglica z figurką aniołka. Główne wejście z półkolistym zamknięciem jest w prawej części fasady. Wnętrza mają układ dwutraktowy z zachowaną pierwotną klatką schodową. Z tyłu ratusza jest dziedziniec okolony murem z lizenami, w którym jest brama wjazdowa zwieńczona trójkątnym naczółkiem.

Obecnie budynek ratusza jest siedzibą władz miejskich i urzędu stanu cywilnego.

title: Ratusz w Lipnie

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Ratusz w Lipnie
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Lipno - ratusz.jpg
 |opis zdjęcia          = Ratusz w Lipnie
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Lipno]]
 |adres                 = Plac Dekerta 8
 |typ budynku           = [[ratusz]]
 |styl architektoniczny = [[klasycyzm]]
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           = 2
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 1831
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            = Urząd Miejski
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Lipno
 |współrzędne           = 52°50′44″N 19°10′46″E
 |commons               = Category:Lipno Town Hall
 |www                   =
}}
'''Ratusz w Lipnie''' – [[Klasycyzm|klasycystyczny]] budynek wzniesiony w 1831 roku, położony w południowej pierzei rynku. Obecnie budynek ratusza jest siedzibą władz miejskich i urzędu stanu cywilnego.

== Historia ==
Ratusz w Lipnie został wzniesiony w 1831 roku<ref name="ter">{{Cytuj stronę | url = http://terazlipno.pl/index.php?page=24&show=1374 | tytuł = Terazlipno.pl | autor = Dorota Kostecka | data dostępu = 2016-01-15}}</ref>. Z roku 1878 pochodzi figura aniołka z iglicą na szczycie wieży{{r|ter}}. W latach 80. XX wieku ratusz powiększono o przybudówkę w tylnej części, wtedy też powstał wjazd na dziedziniec za budynkiem{{r|ter}}.

== Architektura ==
Ratusz jest dwukondygnacyjnym [[Klasycyzm|klasycystycznym]] budynkiem, wzniesionym na planie zbliżonym do kwadratu i nakrytym dachem siodłowym<ref name="paw">{{Cytuj książkę | autor = Roman Pawlak | tytuł = Zabytkowe ratusze | wydawca = MUZA SA | miejsce = Warszawa | strony = 70 i 71 | isbn = 83-7200-991-0}}</ref>. Na fasadzie widnieje [[Oś elewacji|trzyosiowy]] [[ryzalit]], zwieńczony trójkątnym [[Szczyt (budownictwo)|szczytem]] i schodkowym murem [[Attyka (architektura)|attykowym]]{{r|paw}}. W środku dachu jest czworoboczna wieża obita blachą, zwieńczona okolonym balustradą tarasem widokowym, ze środka którego wyrasta iglica z figurką aniołka{{r|paw}}. Główne wejście z półkolistym zamknięciem jest w prawej części fasady. Wnętrza mają układ [[Trakt (architektura)|dwutraktowy]] z zachowaną pierwotną klatką schodową{{r|ter}}. Z tyłu ratusza jest dziedziniec okolony murem z [[lizena]]mi, w którym jest brama wjazdowa zwieńczona trójkątnym naczółkiem{{r|paw}}.<br />
Obecnie budynek ratusza jest siedzibą władz miejskich i urzędu stanu cywilnego{{r|paw}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Pawlak R., ''Zabytkowe ratusze'', Warszawa, [[Muza (oficyna wydawnicza)|MUZA SA]], 2003, {{ISBN|83-7200-991-0}}.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://terazlipno.pl/index.php?page=24&show=1374 Informacje o ratuszu w Lipnie na portalu Terazlipno.pl]

[[Kategoria:Ratusze w województwie kujawsko-pomorskim|Lipno]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Lipnie]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1831]]

title: Ratusz w Lipnie

Miejscowość: Lipno

Adres: Plac Dekerta 8

Typ budynku: ratusz

Styl architektoniczny: klasycyzm

Właściciel: Urząd Miejski


text:
# Ruch Muzyczny
Ruch Muzyczny – polskie czasopismo muzyczne. Ukazało się po raz pierwszy w XIX w. (1857–1861) w Warszawie pod redakcją Józefa Sikorskiego, a po raz drugi w XX w., najpierw w Krakowie (1945–1949), następnie w Warszawie. Poświęcone muzyce poważnej wszystkich epok. Publikuje relacje z koncertów i festiwali, recenzje płyt i książek, eseje, felietony oraz artykuły dotyczące wszelkich aspektów muzyki poważnej.
Tuż po wojnie pismo powstało w Krakowie jako głos Związku Zawodowego Muzyków RP, wydawcą było Polskie Wydawnictwo Muzyczne. W zespole redakcji zasiadali wówczas Bronisław Rutkowski (redaktor naczelny), Jerzy Broszkiewicz, Roman Haubenstock, Stefania Łobaczewska i Zygmunt Mycielski. Pisali m.in.: Ludwik Erhardt, Nelly Gorska, Stefan Kisielewski, Leopold Tyrmand, Lucjan Kydryński, Bohdan Pilarski, Adam Rieger, Bogusław Schaeffer, Mieczysław Tomaszewski, Paweł Beylin i Janusz Wilczek. „Ruch Muzyczny” wychodził w Krakowie do roku 1949, wznowiony został w roku 1957, a w 1960 roku reaktywował i współredagował „Ruch Muzyczny” Mieczysław Tomaszewski – muzykolog i wydawca, związany z PWM. W latach 1959–1968 pismo prowadził Zygmunt Mycielski, w latach 1971–2008 redaktorem naczelnym był Ludwik Erhardt, a od 2008 do 2013 – Olgierd Pisarenko. W latach 2013–2019 redaktorem naczelnym był Tomasz Cyz. 1 kwietnia 2019 stanowisko to objął Piotr Matwiejczuk. Od 1 maja 2021 redaktorem naczelnym jest Daniel Cichy.
Do marca 2010 roku „Ruch Muzyczny” wydawała Biblioteka Narodowa, od kwietnia 2010 wydawany był przez Instytut Książki, a od 2018 roku ponownie przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne.
Do roku 2013 „Ruch Muzyczny” wychodził jako dwutygodnik. W październiku 2013 roku zmieniono formułę pisma na miesięcznik, a od stycznia 2020 ponownie ukazuje się co dwa tygodnie.

## Redaktorzy naczelni
- Stefan Kisielewski (1945–1948)
- Zygmunt Mycielski (1959–1968)
- Ludwik Erhardt (1971–2008)
- Olgierd Pisarenko (2008–2013)
- Tomasz Cyz (2013–2019)
- Piotr Matwiejczuk (2019–2021)
- Daniel Cichy(inne języki) (od 2021)

title: Ruch Muzyczny

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = Ruch Muzyczny
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         = dwutygodnik
 |państwo               = Polska
 |wariant flagi         =
 |adres                 = Warszawa
 |wydawca               = [[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]] (od 2019)
 |organ prasowy         =
 |tematyka              = muzyczne
 |język                 =
 |pierwszy numer        = 1857 (1945)
 |ostatni numer         =
 |redaktor naczelny     = Daniel Cichy
 |stali współpracownicy =
 |nakład                =
 |sprzedaż              =
 |format                =
 |liczba stron          =
 |ISSN                  = 0035-9610
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               = Category:Ruch Muzyczny
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = https://www.ruchmuzyczny.pl
}}
[[Plik:Ruch Muzyczny - pismo peryodyczne muzyce poswiecone 1857, nr 1 (1 kwietnia) (83801069) (cropped).jpg|mały|Winieta numeru 1 z 1857]]
'''Ruch Muzyczny''' – polskie [[czasopismo]] muzyczne. Ukazało się po raz pierwszy w XIX w. (1857–1861) w [[Warszawa|Warszawie]] pod redakcją [[Józef Sikorski|Józefa Sikorskiego]], a po raz drugi w XX w., najpierw w Krakowie (1945–1949), następnie w Warszawie. Poświęcone muzyce poważnej wszystkich epok. Publikuje relacje z koncertów i festiwali, recenzje płyt i książek, eseje, felietony oraz artykuły dotyczące wszelkich aspektów muzyki poważnej.

Tuż po wojnie pismo powstało w [[Kraków|Krakowie]] jako głos Związku Zawodowego Muzyków RP, wydawcą było [[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]]. W zespole redakcji zasiadali wówczas Bronisław Rutkowski (redaktor naczelny), [[Jerzy Broszkiewicz]], Roman Haubenstock, Stefania Łobaczewska i [[Zygmunt Mycielski]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://culture.pl/pl/artykul/ruch-muzyczny-dwutygodnik |tytuł=Ruch Muzyczny. Dwutygodnik" |data dostępu=2013-12-22 |archiwum=https://web.archive.org/web/20131224115015/http://culture.pl/pl/artykul/ruch-muzyczny-dwutygodnik |zarchiwizowano=2013-12-24 }}</ref>. Pisali m.in.: Ludwik Erhardt, Nelly Gorska, [[Stefan Kisielewski]], Leopold Tyrmand, [[Lucjan Kydryński]], [[Bohdan Pilarski]], [[Adam Rieger]], [[Bogusław Schaeffer]], [[Mieczysław Tomaszewski]], [[Paweł Beylin]] i Janusz Wilczek. „Ruch Muzyczny” wychodził w Krakowie do roku 1949, wznowiony został w roku 1957, a w 1960 roku reaktywował i współredagował „Ruch Muzyczny” [[Mieczysław Tomaszewski]] – muzykolog i wydawca, związany z PWM<ref>[http://www.polmic.pl/index.php?option=com_mwosoby&id=621&view=czlowiek&Itemid=7 Polmic. Muzykolodzy]</ref>. W latach 1959–1968 pismo prowadził [[Zygmunt Mycielski]], w latach 1971–2008 redaktorem naczelnym był [[Ludwik Erhardt]]<ref>{{encyklopedia PWN|id = 3898452|tytuł=Erhardt Ludwik|data dostępu=2014-01-17}}</ref>, a od 2008 do 2013 – [[Olgierd Pisarenko]]. W latach 2013–2019 redaktorem naczelnym był [[Tomasz Cyz]]. 1 kwietnia 2019 stanowisko to objął Piotr Matwiejczuk<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/piotr-matwiejczuk-redaktor-naczelny-ruch-muzyczny | tytuł = Piotr Matwiejczuk nowym redaktorem naczelnym „Ruchu Muzycznego” | opublikowany = wirtualnemedia.pl | data dostępu = 2019-03-26}}</ref>. Od 1 maja 2021 redaktorem naczelnym jest Daniel Cichy<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Zmiana na stanowisku redaktora naczelnego „Ruchu Muzycznego” |data = 2021-04-29 |data dostępu = 2021-06-07 |opublikowany = Polskie Wydawnictwo Muzyczne |url = https://pwm.com.pl/pl/aktualnosci/szczegoly/3459956,zmiana-na-stanowisku-redaktora-naczelnego-ruchu-muzycznego.html}}</ref>.

Do marca 2010 roku „Ruch Muzyczny” wydawała [[Biblioteka Narodowa (Warszawa)|Biblioteka Narodowa]], od kwietnia 2010 wydawany był przez [[Instytut Książki]]<ref>{{cytuj stronę |url=http://archive.is/20120906053332/http://www.instytutksiazki.pl/pl,ik,site,6,4,24016.php |tytuł=Czasopisma patronackie w Instytucie Książki |data=2010-04-06 |data dostępu=2010-04-21 |język=pl}}</ref>, a od 2018 roku ponownie przez [[Polskie Wydawnictwo Muzyczne]]<ref name=":0">{{Cytuj stronę |tytuł = PWM -Księgarnia Nutowa, Ruch Muzyczny |data dostępu = 2019-11-22 |opublikowany = pwm.com.pl |url = https://pwm.com.pl/pl/sklep/serie/181/ruch-muzyczny}}</ref>.

Do roku 2013 „Ruch Muzyczny” wychodził jako [[dwutygodnik]]. W październiku 2013 roku zmieniono formułę pisma na [[miesięcznik]], a od stycznia 2020 ponownie ukazuje się co dwa tygodnie<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj stronę |url = https://press.pl/tresc/59392,_ruch-muzyczny_-wroci-w-styczniu-jako-dwutygodnik |tytuł = „Ruch Muzyczny” wróci w styczniu jako dwutygodnik |data = 2019-11-20 |data dostępu = 2022-04-13 |archiwum = https://web.archive.org/web/20220413135256/https://press.pl/tresc/59392,_ruch-muzyczny_-wroci-w-styczniu-jako-dwutygodnik |zarchiwizowano = 2022-04-13}}</ref>.

== Redaktorzy naczelni ==
* [[Stefan Kisielewski]] (1945–1948)
* [[Zygmunt Mycielski]] (1959–1968)
* [[Ludwik Erhardt]] (1971–2008)
* [[Olgierd Pisarenko]] (2008–2013)
* [[Tomasz Cyz]] (2013–2019)
* [[Piotr Matwiejczuk]] (2019–2021)
*{{link-interwiki|Daniel Cichy|Q=Q107169269}} (od 2021)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.ruchmuzyczny.pl/ Oficjalna strona pisma]
* {{Cytuj stronę| url = http://www.ruchmuzyczny.pl| tytuł = Archiwum internetowe numerów wydawanych od stycznia 2006 r. do września 2013 r. oraz spisy artykułów od roku 1995| data dostępu = 2013-01-17| autor = | nazwisko = | imię = | autor link = | data = | rok = | miesiąc = | praca = | opublikowany = | oznaczenie = | strony = | język = | id = | cytat = | archiwum = https://web.archive.org/web/20140102052925/http://ruchmuzyczny.pl/Archiwum.php| zarchiwizowano = 2014-01-02}}
* [https://polona.pl/press/ruch-muzyczny,ODIyNTU3ODM/ Archiwum numerów z XIX w.] w bibliotece [[Polona]]

{{Romantyczna muzyka polska}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Czasopisma w języku polskim]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1857]]
[[Kategoria:Dwutygodniki w Polsce]]
[[Kategoria:Miesięczniki w Polsce]]
[[Kategoria:Polska krytyka muzyczna]]
[[Kategoria:Polskie czasopisma muzyczne]]
[[Kategoria:Prasa w Krakowie (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Prasa w Warszawie (Królestwo Kongresowe)]]
[[Kategoria:Prasa w Warszawie (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Prasa w Warszawie]]

title: Ruch Muzyczny

Częstotliwość: dwutygodnik

Adres: Warszawa

Wydawca: Polskie Wydawnictwo Muzyczne (od 2019)

Tematyka: muzyczne

Redaktor naczelny: Daniel Cichy


text:
# Diagram Jabłońskiego
Diagram Jabłońskiego – schematyczne przedstawienie zjawisk luminescencyjnych. Stanowi uproszczony obraz względnego rozmieszczenia poziomów energii elektronowej cząsteczki. Diagram ten został opracowany przez polskiego fizyka Aleksandra Jabłońskiego i opublikowany w 1933 roku w czasopiśmie Nature.
Diagram Jabłońskiego ilustruje wewnątrzcząsteczkowe procesy redystrybucji i dyssypacji energii wzbudzenia cząsteczki chemicznej następujące po absorpcji fotonu i prowadzące do emisji, tj. fluorescencji lub fosforescencji. Współczesna wersja diagramu różni się od oryginalnej liczbą przedstawionych szczegółowych procesów oraz używaną terminologią, jednak zasadnicza idea pozostała niezmieniona.
Sekwencja zdarzeń opisana diagramem Jabłońskiego jest następująca: Absorpcja fotonu (A) powoduje wzbudzenie elektronowe cząsteczki z singletowego stanu podstawowego S0 (GS – ang. ground state) do jednego z singletowych stanów wzbudzonych (tutaj S2). Absorpcja fotonu prowadzi zazwyczaj również do wzbudzenia wibracyjnego danego wzbudzonego stanu elektronowego. Następnym procesem jest bardzo szybka, pikosekundowa relaksacja wibracyjna (VR – ang. vibrational relaxation) do podstawowego stanu wibracyjnego wzbudzonego stanu elektronowego. W procesie tym nadmiar energii przekazywany jest do otoczenia pod postacią ciepła (np. zwiększając energię kinetyczną cząsteczek rozpuszczalnika).
Kolejnym procesem, również bardzo szybkim, jest bezpromienista konwersja wewnętrzna (IC – ang. internal conversion), podczas której brak jest absorpcji lub emisji fotonu. Ten izoenergetyczny (nie zmieniający energii) proces powoduje przejście cząsteczki z podstawowego stanu wibracyjnego wzbudzonego elektronowego stanu singletowego S2 do wzbudzonego wibracyjnie wzbudzonego elektronowego stanu S1. Relaksacja wibracyjna pozwala cząsteczce na pozbycie się nadmiaru energii wibracyjnej, co sprowadza ją do podstawowego poziomu wibracyjnego wzbudzonego elektronowo stanu S1.
Cząsteczka wzbudzona elektronowo może przejść bezpośrednio ze stanu S1 do elektronowego stanu podstawowego S0 z jednoczesną emisją fotonu o energii będącej różnicą energii pomiędzy obu stanami – jest to proces fluorescencji „F”. Fluorescencja jest zjawiskiem stosunkowo szybkim (nanosekundowym) gdyż jest dozwolona przez kwantową regułę wyboru stanowiącą, że procesy zachowujące całkowity spin cząsteczki (np. przejście pomiędzy dwoma elektronowymi stanami singletowymi) są procesami zachodzącymi z dużym prawdopodobieństwem (dużymi stałymi szybkości), podczas gdy procesy zachodzące ze zmianą tego momentu (czyli multipletowości) są wzbronione (prawdopodobieństwo ich zajścia jest bardzo małe). W pewnych sytuacjach (np. efekt ciężkiego atomu) może nastąpić zwiększenie prawdopodobieństwa zajścia procesu zwanego przejściem międzysystemowym lub interkombinacyjnym (ISC – ang. intersystem crossing), który jest zabroniony przez powyższą regułę wyboru. ISC jest izoenergetycznym przejściem ze stanu singletowego S1 do stanu trypletowego T1.
Po przejściu międzysystemowym do stanu T1, podobnie jak w poprzednich sytuacjach, cząsteczka szybko traci nadmiar energii wibracyjnej (VR) w ramach stanu trypletowego T1 osiągając podstawowy poziom wibracyjny. Powrót cząsteczki do elektronowego stanu podstawowego S0 następuje w procesie fosforescencji (P – ang. phosphorescence), w którym emitowany jest foton o energii mniejszej (większa długość fali) od fotonu emitowanego w procesie fluorescencji. Ponieważ fosforescencja zachodzi pomiędzy stanami o różnej multipletowości, jest ona procesem wolniejszym (mikrosekundy) od fluorescencji, co w praktyce oznacza dłuższą poświatę. Może nastąpić również bezpromienista dezaktywacja – poprzez przejście międzysystemowe ze stanu T1 do elektronowego stanu podstawowego S0 i szybkiej bezpromienistej utracie nadmiaru energii poprzez relaksację wibracyjną VR.

title: Diagram Jabłońskiego

wikitext:
'''Diagram Jabłońskiego''' – schematyczne przedstawienie zjawisk [[luminescencja|luminescencyjnych]]. Stanowi uproszczony obraz względnego rozmieszczenia poziomów energii elektronowej cząsteczki. Diagram ten został opracowany przez polskiego fizyka [[Aleksander Jabłoński|Aleksandra Jabłońskiego]] i opublikowany w 1933 roku w czasopiśmie ''[[Nature]]''<ref name = AJ>{{cytuj pismo|nazwisko=Jabłoński|imię=Aleksander|autor link=Aleksander Jabłoński|tytuł=Efficiency of Anti-Stokes Fluorescence in Dyes|czasopismo=[[Nature]]|wolumin=131|wydanie=3319|strony=839–840|data=1933|doi=10.1038/131839b0}}</ref>.

Diagram Jabłońskiego ilustruje wewnątrzcząsteczkowe procesy<ref group = uwaga>Diagram Jabłońskiego nie uwzględnia m.in. procesów międzycząsteczkowego transferu energii.</ref> redystrybucji i [[Dyssypacja|dyssypacji]] energii wzbudzenia cząsteczki chemicznej następujące po [[Absorpcja (optyka)|absorpcji fotonu]] i prowadzące do [[Emisja promieniowania|emisji]], tj. [[Fluorescencja|fluorescencji]] lub [[Fosforescencja|fosforescencji]]. Współczesna wersja diagramu różni się od oryginalnej liczbą przedstawionych szczegółowych procesów oraz używaną terminologią<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.is/20120711104408/http://goldbook.iupac.org/J03360.html|tytuł=Jablonski diagram|opublikowany=IUPAC. Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (the "Gold Book"). Compiled by A. D. McNaught and A. Wilkinson. Blackwell Scientific Publications, Oxford (1997)|data dostępu=2012-05-22}}</ref>, jednak zasadnicza idea pozostała niezmieniona.

[[Plik:Dj5.png|thumb|800px|Współczesna wersja diagramu Jabłońskiego]]
Sekwencja zdarzeń opisana diagramem Jabłońskiego jest następująca: Absorpcja fotonu (A) powoduje wzbudzenie elektronowe cząsteczki z singletowego [[Stan podstawowy|stanu podstawowego]] S0 (GS – [[Język angielski|ang.]] ''ground state'')<ref group = uwaga>Stany podstawowe cząsteczek wieloatomowych są na ogół stanami singletowymi, czyli zawierającymi wszystkie elektrony sparowane (całkowity spin cząsteczki ''S'' = 0). Wyjątkiem jest np. cząsteczka [[tlen]]u, której stan podstawowy to [[tlen trypletowy]] (''S'' = 1), a [[tlen singletowy]] jest formą będącą w stanie wzbudzonym.</ref> do jednego z singletowych stanów wzbudzonych (tutaj S2). Absorpcja fotonu prowadzi zazwyczaj również do wzbudzenia wibracyjnego danego wzbudzonego stanu elektronowego. Następnym procesem jest bardzo szybka, [[piko]]sekundowa [[relaksacja wibracyjna]] (VR – ang. ''vibrational relaxation'') do podstawowego stanu wibracyjnego wzbudzonego stanu elektronowego. W procesie tym nadmiar energii przekazywany jest do otoczenia pod postacią ciepła (np. zwiększając [[Energia kinetyczna|energię kinetyczną]] [[Cząsteczka|cząsteczek]] rozpuszczalnika).

Kolejnym procesem, również bardzo szybkim, jest [[bezpromienista konwersja wewnętrzna]] (IC – ang. ''internal conversion''), podczas której brak jest absorpcji lub emisji fotonu. Ten izoenergetyczny<ref group = uwaga>W literaturze spotyka się czasem diagramy ilustrujące IC za pomocą pionowej linii. Jest to mylące, gdyż IC jest procesem izoenergetycznym. Tendencja ta, biorąca się z konwencji, w której tylko procesy zachodzące ze zmiana spinu oznaczane były poziomymi kreskami, nie ma jednak uzasadnienia teoretycznego.</ref> (nie zmieniający energii) proces powoduje przejście cząsteczki z podstawowego stanu wibracyjnego wzbudzonego elektronowego stanu singletowego S2 do wzbudzonego wibracyjnie wzbudzonego elektronowego stanu S1. Relaksacja wibracyjna pozwala cząsteczce na pozbycie się nadmiaru energii wibracyjnej, co sprowadza ją do podstawowego poziomu wibracyjnego wzbudzonego elektronowo stanu S1.

Cząsteczka wzbudzona elektronowo może przejść bezpośrednio ze stanu S1 do elektronowego stanu podstawowego S0 z jednoczesną emisją [[foton]]u o energii będącej różnicą energii pomiędzy obu stanami – jest to proces [[fluorescencja|fluorescencji]] „F”. Fluorescencja jest zjawiskiem stosunkowo szybkim ([[nano]]sekundowym) gdyż jest dozwolona przez kwantową [[reguły wyboru|regułę wyboru]] stanowiącą, że procesy zachowujące całkowity [[spin]] cząsteczki (np. przejście pomiędzy dwoma elektronowymi stanami singletowymi) są procesami zachodzącymi z dużym prawdopodobieństwem (dużymi [[stała szybkości|stałymi szybkości]]), podczas gdy procesy zachodzące ze zmianą tego momentu (czyli [[multipletowość|multipletowości]]) są wzbronione (prawdopodobieństwo ich zajścia jest bardzo małe). W pewnych sytuacjach (np. [[efekt ciężkiego atomu]]) może nastąpić zwiększenie prawdopodobieństwa zajścia procesu zwanego przejściem międzysystemowym lub interkombinacyjnym (ISC – ang. ''intersystem crossing''), który jest zabroniony przez powyższą regułę wyboru. ISC jest izoenergetycznym przejściem ze stanu singletowego S1 do stanu trypletowego T1<ref group = uwaga>Całkowity spin cząsteczki S = 1.</ref>.

Po przejściu międzysystemowym do stanu T1, podobnie jak w poprzednich sytuacjach, cząsteczka szybko traci nadmiar energii wibracyjnej (VR) w ramach stanu trypletowego T1 osiągając podstawowy poziom wibracyjny. Powrót cząsteczki do elektronowego stanu podstawowego S0 następuje w procesie [[fosforescencja|fosforescencji]] (P – ang. ''phosphorescence''), w którym emitowany jest foton o energii mniejszej (większa [[długość fali]]) od fotonu emitowanego w procesie fluorescencji. Ponieważ fosforescencja zachodzi pomiędzy stanami o różnej multipletowości, jest ona procesem wolniejszym ([[mikro]]sekundy) od fluorescencji, co w praktyce oznacza dłuższą poświatę. Może nastąpić również [[bezpromienista dezaktywacja]] – poprzez przejście międzysystemowe ze stanu T1 do elektronowego stanu podstawowego S0 i szybkiej bezpromienistej utracie nadmiaru energii poprzez relaksację wibracyjną VR.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|autor=[[Alfons Kawski]]|tytuł=Fotoluminescencja roztworów|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|data=1992|strony=20–21, 23–25|isbn=83-01-10173-3}}
* {{cytuj książkę|autor=[[Stefan Paszyc]]|tytuł=Podstawy fotochemii|wydawca=Państwowe Wydawnictwo Naukowe|data=1983|strony=35–37|isbn=83-01-04822-0}}
* {{cytuj książkę|autor=[[Peter Atkins|Peter Wiliam Atkins]]|tytuł=Chemia fizyczna|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|data=2001|strony=489–490|isbn=978-83-01-13502-7}}
* {{cytuj książkę|autor=[[Paul Suppan]]|tytuł=Chemia i światło|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|data=1997|strony=47–48|isbn=83-01-12375-3}}

[[Kategoria:Spektroskopia]]