text:
# East Drayton
East Drayton – wieś w Anglii, w hrabstwie Nottinghamshire, w dystrykcie Bassetlaw. Leży 40 km na północny wschód od miasta Nottingham i 201 km na północ od Londynu. Miejscowość liczy 212 mieszkańców.

title: East Drayton

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = East Drayton
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = East Drayton
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[East Midlands]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Nottinghamshire]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Bassetlaw]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 212
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = DN22
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Nottinghamshire
 |współrzędne                  = 53°15′36″N 0°50′24″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''East Drayton''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Nottinghamshire]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Bassetlaw]]. Leży 40 km na północny wschód od miasta [[Nottingham]] i 201 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SK7737074324|tytuł=East Drayton na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>. Miejscowość liczy 212 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Nottinghamshire]]

title: East Drayton

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: East Midlands

Hrabstwo: Nottinghamshire

Dystrykt: Bassetlaw


text:
# Wilhelm Loh
Wilhelm Loh (ur. 1892, zm. ?) – zbrodniarz hitlerowski, komendant Hainichen, podobozu KL Flossenbürg, oraz SS-Oberscharführer.
Z zawodu stolarz. Członek Waffen-SS. Komendant Hainichen od 28 sierpnia 1944 do 24 kwietnia 1945 roku. W podobozie tym znajdowało się około 500 kobiet, które pracowały przymusowo w fabryce zbrojeniowej. Loh maltretował więźniarki, szczególnie słabe i chore, niezdolne do pracy.
W procesie, który odbył się w dniach 5–12 listopada 1947 roku przed amerykańskim Trybunałem Wojskowym w Dachau Auerswald został skazany wraz z dwoma innymi członkami załogi obozu na karę śmierci. Wszystkie wyroki śmierci zamieniono jednak w akcie łaski na dożywocie.

wikiname: plwiki

title: Wilhelm Loh

in_language: pl

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Wilhelm Loh
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = paramilitarny
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = SS-Oberscharführer.svg
 |stopień             = SS-[[Oberscharführer]]
 |data urodzenia      =
 |miejsce urodzenia   =
 |data śmierci        = nieznana
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1944–1945
 |siły zbrojne        = [[Plik:Flag Schutzstaffel.svg|22px|SS]] [[Schutzstaffel]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = członek załogi [[Flossenbürg (KL)|Flossenbürg]]
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         =
 |commons             =
}}
'''Wilhelm Loh''' (ur. 1892, zm. ?) – [[Zbrodnia nazistowska|zbrodniarz hitlerowski]], komendant ''Hainichen'', [[Obozy niemieckie 1933–1945|podobozu]] [[Flossenbürg (KL)|KL Flossenbürg]], oraz [[Oberscharführer|SS-Oberscharführer]].

Z zawodu stolarz. Członek [[Waffen-SS]]. Komendant ''Hainichen'' od 28 sierpnia 1944 do 24 kwietnia 1945 roku. W podobozie tym znajdowało się około 500 kobiet, które pracowały przymusowo w fabryce zbrojeniowej. Loh maltretował więźniarki, szczególnie słabe i chore, niezdolne do pracy.

W [[Procesy załogi Flossenbürga przed Trybunałem Wojskowym w Dachau|procesie]], który odbył się w dniach 5–12 listopada 1947 roku przed [[Stany Zjednoczone|amerykańskim]] Trybunałem Wojskowym w [[Dachau]] Auerswald został skazany wraz z dwoma innymi członkami załogi obozu na [[kara śmierci|karę śmierci]]. Wszystkie wyroki śmierci zamieniono jednak w akcie łaski na dożywocie.

== Bibliografia ==
* [http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/Flosscases.html Strona internetowa, na której znajdują się dokumenty z procesów załogi Flossenbürga (w tym uzasadnienie wyroku wydanego na Wilhelma Loha)]

{{SORTUJ:Loh, Wilhelm}}
[[Kategoria:Członkowie SS]]
[[Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej]]
[[Kategoria:Personel Flossenbürga]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1892]]
[[Kategoria:Zmarli w XX wieku]]
[[Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci]]
[[Kategoria:Osądzeni przez Trybunał Wojskowy w Dachau]]
[[Kategoria:Stolarze]]

title: Wilhelm Loh

Data śmierci: nieznana

Formacja: Schutzstaffel

Stanowiska: członek załogi Flossenbürg


text:
# Atramentowe serce
Atramentowe serce (tyt. oryg. niem Tintenherz) – pierwsza część młodzieżowej trylogii fantastycznej o Atramentowym świecie autorstwa niemieckiej pisarki Cornelii Funke. Opowiada ona o 12-letniej dziewczynie Meggie Folchart, jej ojcu Mo i ich niezwykłych przygodach spowodowanych unikalnym darem, który posiada ojciec Meggie i ona sama – zdolności do przywoływania fikcyjnych postaci z książek, gdy czytają o nich na głos.

## Adaptacja
Premiera filmu, opartego na książce, o tym samym tytule miała miejsce 29 grudnia 2008 (na świecie) i 3 kwietnia 2009 w Polsce.

## Bohaterowie

### Bohaterowie główni
- Meggie Folchart
- Mortimer "Mo" Folchart
- Elinor Loredan
- Smolipaluch
- Basta
- Fenoglio
- Capricorn

### Bohaterowie drugoplanowi
- Farid
- Płaski Nos
- Cockerell
- Dariusz Stańczyk
- Mortola (Sroka)
- Resa (Teresa)

title: Atramentowe serce

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Atramentowe serce
 |tytuł oryginalny  = Tintenherz
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Cornelia Funke]]
 |tematyka          =
 |typ utworu        = [[Powieść]] [[fantasy]]
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Niemcy]]
 |język             = [[Język niemiecki|niemiecki]]
 |data wydania      = [[2003]]
 |wydawca           = Cecilie Dressler Verlag
 |pol: data wydania = 18 kwietnia 2005
 |pol: wydawca      = [[Egmont Polska]]
 |pol: przekład     = Jan Koźbiał
 |poprzednia        =
 |następna          = [[Atramentowa krew]]
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        = Atramentowe serce
}}
'''Atramentowe serce''' (tyt. oryg. [[Język niemiecki|niem]] ''Tintenherz'') – pierwsza część młodzieżowej trylogii fantastycznej o Atramentowym świecie autorstwa [[Niemcy|niemieckiej]] pisarki [[Cornelia Funke|Cornelii Funke]]. Opowiada ona o 12-letniej dziewczynie [[Meggie Folchart]], jej ojcu Mo i ich niezwykłych przygodach spowodowanych unikalnym darem, który posiada ojciec Meggie i ona sama – zdolności do przywoływania fikcyjnych postaci z książek, gdy czytają o nich na głos.

== Adaptacja ==
Premiera filmu, opartego na książce, [[Atramentowe serce (film)|o tym samym tytule]] miała miejsce [[29 grudnia]] [[2008]] (na świecie) i [[3 kwietnia]] [[2009]] w Polsce.

== Bohaterowie ==

=== Bohaterowie główni ===

* [[Meggie Folchart]]
* [[Mortimer Folchart|Mortimer "Mo" Folchart]]
* [[Elinor Loredan]]
* [[Smolipaluch]]
* Basta
* [[Fenoglio]]
* Capricorn

=== Bohaterowie drugoplanowi ===

* [[Farid]]
* Płaski Nos
* Cockerell
* Dariusz Stańczyk
* Mortola (Sroka)
* Resa (Teresa)

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.corneliafunkefans.com/ Oficjalna strona Cornelii Funke]

{{Cornelia Funke}}

[[Kategoria:Niemieckie utwory dla dzieci i młodzieży]]
[[Kategoria:Powieści fantasy]]

title: Atramentowe serceTintenherz

Autor: Cornelia Funke

Typ utworu: Powieść fantasy

Miejsce wydania: Niemcy

Język: niemiecki

Wydawca:
Cecilie Dressler Verlag
Egmont Polska

Data wydania polskiego: 18 kwietnia 2005

Przekład: Jan Koźbiał

poprzednia · brak: następna · Atramentowa krew


text:
# La Villeneuve-lès-Charleville
La Villeneuve-lès-Charleville – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Marna.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 81 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 7 osób/km².

title: La Villeneuve-lès-Charleville

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = La Villeneuve-lès-Charleville
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy La Villeneuve-lès-Charleville
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Marna (departament)|Marna]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Épernay|Épernay]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 51626
 |powierzchnia                    = 11,57 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 81
 |gęstość zaludnienia             = 7 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Marna
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''La Villeneuve-lès-Charleville''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Marna (departament)|Marna]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 81 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 7 osób/km².

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{DEFAULTSORT:Villeneuve-les-Charleville}}
{{Okręg Épernay}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Marna]]

title: La Villeneuve-lès-Charleville

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Marna

Okręg: Épernay

• gęstość: 7 os./km²


text:
# Grzęda Kopylska
Grzęda Kopylska (843.25; biał. Капыльская града, Kapylskaja hrada; ros. Копыльская гряда, Kopylskaja griada) – mezoregion fizycznogeograficzny Europy Wschodniej położony na obszarze Białorusi, wchodzący w skład megaregionu Nizina Wschodnioeuropejska, prowincji Niż Wschodniobałtycko-Białoruski, podprowincji Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie i makroregionu Poniemnie. Charakterystyczną cechą terenu jest występowanie wzgórz morenowych. Najwyższe wzniesienie mierzy 243 m n.p.m. Wysokości względne dochodzą do 84 m. Podłoże zbudowane jest ze skał osadowych dewonu, kredy, paleogenu i neogenu.  Zgodnie z uniwersalną regionalizacją dziesiętną mezoregion oznaczony jest numerem 843.25.

title: Grzęda Kopylska

wikitext:
{{Region infobox
 |nazwa=Grzęda Kopylska
 |obrazek=Капыльская града (2001).svg
 |opis_obrazka=
 |megaregion=[[Nizina Wschodnioeuropejska]]
 |prowincja=[[Niż Wschodniobałtycko-Białoruski]]
 |podprowincja=[[Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie]]
 |makroregion=[[Poniemnie]]
 |mezoregion=
 |mikroregion=
 |jednostki=
}}
'''Grzęda Kopylska''' ([[Regionalizacja fizycznogeograficzna Białorusi|843.25]]; [[język białoruski|biał.]] Капыльская града, ''Kapylskaja hrada''; [[język rosyjski|ros.]] Копыльская гряда, ''Kopylskaja griada'') – [[mezoregion]] fizycznogeograficzny [[Europa Wschodnia (region fizycznogeograficzny)|Europy Wschodniej]] położony na obszarze [[Białoruś|Białorusi]], wchodzący w skład [[megaregion]]u [[Nizina Wschodnioeuropejska]], [[prowincja (geografia fizyczna)|prowincji]] [[Niż Wschodniobałtycko-Białoruski]], podprowincji [[Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie]] i [[makroregion (geografia)|makroregionu]] [[Poniemnie]]<ref name="PG">{{Cytuj pismo | nazwisko = Kondracki | imię = Jerzy | tytuł = Fizycznogeograficzna regionalizacja republik Litewskiej i Białoruskiej w układzie dziesiętnym | czasopismo = Przegląd Geograficzny | wydawca = Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk  | wolumin = LXIV | strony = 344 | issn = 0033-2143 | język = pl | data = 1992}}</ref>. Charakterystyczną cechą terenu jest występowanie [[morena czołowa|wzgórz morenowych]]. Najwyższe wzniesienie mierzy 243 m n.p.m. Wysokości względne dochodzą do 84 m. Podłoże zbudowane jest ze skał osadowych [[dewon]]u, [[kreda (okres)|kredy]], [[paleogen]]u i [[neogen]]u.  Zgodnie z uniwersalną regionalizacją dziesiętną mezoregion oznaczony jest numerem 843.25{{r|PG}}.

{{Współrzędne|53°10′N 26°50′E|umieść=na górze}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Geografia Białorusi]]
[[Kategoria:Nizina Wschodnioeuropejska]]
[[Kategoria:Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie]]

title: Grzęda Kopylska

Megaregion: Nizina Wschodnioeuropejska

Prowincja: Niż Wschodniobałtycko-Białoruski

Podprowincja: Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie

Makroregion: Poniemnie


text:
# Starcewo (Kraj Krasnojarski)
Starcewo (ros. Старцево) – wieś (dieriewnia) w Rosji, w Kraju Krasnojarskim, w rejonie jemielianowskim. W 2010 liczyła 480 mieszkańców.

title: Starcewo (Kraj Krasnojarski)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                       = Starcewo
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Старцево}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Kraj Krasnojarski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon jemielianowski|jemielianowski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 480
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Starcewo''' ({{w języku|ru|Старцево}}) – wieś (dieriewnia) w [[Rosja|Rosji]], w [[Kraj Krasnojarski|Kraju Krasnojarskim]], w [[rejon jemielianowski|rejonie jemielianowskim]]. W 2010 liczyła 480 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/krasnojarskij-kraj.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Kraju Krasnojarskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w Kraju Krasnojarskim]]

title: StarcewoСтарцево

Państwo: Rosja

Kraj: Krasnojarski

Rejon: jemielianowski


text:
# Mgławica Pelikan
Mgławica Pelikan (znana również jako IC 5070 oraz IC 5067) – obszar H II stanowiący całość z mgławicą Ameryka Północna w konstelacji Łabędzia. Mgławica ta znajduje się w odległości około 2000 lat świetlnych od Ziemi. Kształtem przypomina pelikana. Mgławica Pelikan znajduje się na dużym obszarze emisji mgławic w konstelacji Łabędzia, blisko gwiazdy Deneb. Od większej i jaśniejszej mgławicy Ameryka Północna jest optycznie rozdzielona przez molekularne chmury ciemnego pyłu znanego jako ciemna mgławica LDN 935.
Mgławicę tę odkrył Max Wolf na zdjęciu zrobionym 1 czerwca 1891 roku. Niezależnie odkrył ją Thomas Espin 7 września 1899 roku.
Mgławica Pelikan jest obiektem wielu badań, ponieważ stanowi mieszankę szczególnie aktywnych formacji gwiazd oraz zmieniających się chmur gazu. W związku z małymi energiami chmury gazu powoli przekształcają się od gazu zimnego do gorącego, powodując jonizację warstw zewnętrznych. Szczególnie gęste włókna zimnego gazu są nadal widoczne. Na obszarze Mgławicy Pelikan oraz Mgławicy Ameryka Północna można wyróżnić trzy gromady gwiazd. Jednak obecnie nie można o nich powiedzieć z całą pewnością, że stanowią część tej mgławicy. Obiekt NGC 6996 prawdopodobnie nie jest prawdziwą gromadą gwiazdową, lecz stanowi przykład asteryzmu jako jedynie przypadkowe ułożenie gwiazd znajdujących się w różnych odległościach. Obiekt ten często jest mylony z NGC 6997. NGC 6997 jest z całą pewnością gromadą gwiazdową, jednak jest to raczej gromada stara, która prawdopodobnie nie utworzyła się w tej mgławicy. Możliwe, że Collinder 428 jest gromadą związaną z mgławicą.
Za miliony lat mgławica ta straci swój kształt, gdyż rozmieszczenie gwiazd i gazu będzie już zupełnie inne.

title: Mgławica Pelikan

wikitext:
{{Koordynaty astronomiczne|20|51|00|0|+44|24|06|}}
{{Mgławica infobox
 |       nazwa = Mgławica Pelikan
 |     zdjęcie = PelicanHunterWilson.jpg
 |        opis = Mgławica Pelikan (zdj. Hunter Wilson)
 |    odkrywca = [[Max Wolf]]
 |       dzień = 1 czerwca
 |         rok = 1891
 |gwiazdozbiór = [[gwiazdozbiór Łabędzia|Łabędź]]
 |         typ = [[mgławica emisyjna]]
 |rektascensja = {{RA|20|51|00,0}}
 |  deklinacja = {{DEC|+44|24|06}}
 |      odl_ly = 2000 [[rok świetlny|ly]]
 |      odl_pc =
 |     jas_wid = 8,0{{r|seds}}
 |    rozm_kąt = 60' × 50'{{r|seds}}
 |     wymiary =
 |     jas_abs = 11,0
 |        wiek =
 |     alt_ozn = IC 5070 oraz IC 5067, LBN 350,<br />Sharpless 117, Sh 2-117 (wraz z Mgławicą Ameryka Północna)
 |     commons = Category:Pelican Nebula
}}
'''Mgławica Pelikan''' (znana również jako '''IC 5070''' oraz '''IC 5067'''{{u|uwaga1}}) – [[obszar H II]] stanowiący całość z [[mgławica|mgławicą]] [[Mgławica Ameryka Północna|Ameryka Północna]] w [[gwiazdozbiór Łabędzia|konstelacji Łabędzia]]. Mgławica ta znajduje się w odległości około 2000 [[rok świetlny|lat świetlnych]] od [[Ziemia|Ziemi]]. Kształtem przypomina [[pelikany|pelikana]]. Mgławica Pelikan znajduje się na dużym obszarze emisji mgławic w konstelacji Łabędzia, blisko gwiazdy [[Deneb]]. Od większej i jaśniejszej mgławicy Ameryka Północna jest optycznie rozdzielona przez molekularne chmury ciemnego pyłu znanego jako [[ciemna mgławica]] [[LDN 935]].

Mgławicę tę odkrył [[Max Wolf]] na zdjęciu zrobionym 1 czerwca 1891 roku. Niezależnie odkrył ją Thomas Espin 7 września 1899 roku{{r|cseligman}}.

Mgławica Pelikan jest obiektem wielu badań, ponieważ stanowi mieszankę szczególnie aktywnych formacji gwiazd oraz zmieniających się chmur gazu. W związku z małymi energiami chmury gazu powoli przekształcają się od gazu zimnego do gorącego, powodując [[Jonizacja|jonizację]] warstw zewnętrznych. Szczególnie gęste włókna zimnego gazu są nadal widoczne. Na obszarze Mgławicy Pelikan oraz Mgławicy Ameryka Północna można wyróżnić trzy [[gromada gwiazd|gromady gwiazd]]. Jednak obecnie nie można o nich powiedzieć z całą pewnością, że stanowią część tej mgławicy. Obiekt [[NGC 6996]] prawdopodobnie nie jest prawdziwą gromadą gwiazdową, lecz stanowi przykład [[asteryzm (astronomia)|asteryzmu]] jako jedynie przypadkowe ułożenie gwiazd znajdujących się w różnych odległościach. Obiekt ten często jest mylony z [[NGC 6997]]. NGC 6997 jest z całą pewnością gromadą gwiazdową, jednak jest to raczej gromada stara, która prawdopodobnie nie utworzyła się w tej mgławicy. Możliwe, że [[Collinder 428]] jest gromadą związaną z mgławicą.

Za miliony lat mgławica ta straci swój kształt, gdyż rozmieszczenie gwiazd i gazu będzie już zupełnie inne.

== Zobacz też ==
* [[Index Catalogue]]

== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name =uwaga1>Identyfikacja obiektu IC 5067 jest niepewna, gdyż w pozycji podanej przez odkrywcę, Thomasa Espina, nie ma żadnego jasnego obiektu mgławicowego. [http://cseligman.com/text/atlas/ic50a.htm#ic5067 Niektóre źródła] jako IC 5067 identyfikują podłużną mgławicę na północny zachód od [[IC 5068]].</ref>
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=cseligman>{{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ic50a.htm#ic5070 | tytuł = IC 5070 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2016-06-01}}</ref>
<ref name=seds>{{SEDS|IC 5070}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://wszechswiat.astrowww.pl/nebulae/ngc7000.html | tytuł = NGC7000 - Mgławice Ameryka Północna i Pelikan | nazwisko = Powell | imię = Richard | praca = Atlas Wszechświata | archiwum = https://web.archive.org/web/20130131101727/http://wszechswiat.astrowww.pl/nebulae/ngc7000.html | zarchiwizowano = 2013-01-31 | data dostępu = 2008-07-28 }}
* {{APOD|061130}}
* [http://www.atlasoftheuniverse.com/nebulae/ngc7000map.gif Mapa obszaru]

== Linki zewnętrzne ==
* {{simbad|IC 5070}}
* {{Cytuj stronę | url = http://cseligman.com/text/atlas/ic50a.htm#ic5070 | tytuł = IC 5070 | nazwisko = Seligman | imię = Courtney | opublikowany = Celestial Atlas | język = en | data dostępu = 2016-06-01}}

[[Kategoria:Gwiazdozbiór Łabędzia]]
[[Kategoria:Katalog Sharplessa]]
[[Kategoria:Obiekty IC|5070]]
[[Kategoria:Obszary H II|Pelikan]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1891]]

title: Mgławica Pelikan

Odkrywca: Max Wolf

Data odkrycia: 1 czerwca 1891

Gwiazdozbiór: Łabędź

Typ: mgławica emisyjna


text:
# Tadeusz Julian Nalepa
Tadeusz Julian Nalepa (ur. 29 maja 1894, zm. 19 stycznia 1985 w Manchesterze) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

## Życiorys
Tadeusz Julian Nalepa urodził się 29 maja 1894 roku. Uczestniczył w I wojnie światowej i wojnie z bolszewikami. W listopadzie 1920 roku objął dowództwo 1 szwadronu 22 pułku Ułanów Podkarpackich.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 359. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - korpusie oficerów kawalerii). Od zakończenia działań wojennych do wiosny 1926 roku pełnił służbę w 22 pułku ułanów w Radymnie. 11 marca 1926 roku został przeniesiony do dowództwa 6 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko I oficera sztabu. 25 sierpnia 1926 roku otrzymał przeniesienie do 22 pułku ułanów w Brodach. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze słuchacza Kursu Normalnego z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii.
Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony służbowo do dowództwa 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Baranowiczach na stanowisko oficera sztabu. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 23 grudnia 1929 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa sztabu Brygady Kawalerii „Baranowicze”. Pełniąc służbę sztabową występował w barwach 22 pułku ułanów. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta. 28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Środkowej Grupy Szwadronów KOP. W 1934 roku został przeniesiony do 4 pułku strzelców konnych w Płocku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 roku został szefem sztabu Krakowskiej Brygady Kawalerii w Krakowie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku.
W latach 1939–1945 przebywał w niewoli niemieckiej, między innymi w Oflagu VII A Murnau. 29 kwietnia 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do Kwatery Głównej 3 Brygady Strzelców Karpackich. W 1947 roku, po demobilizacji, pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 19 stycznia 1985 roku w Manchesterze. Pochowany na cmentarzu południowym w Manchesterze.

## Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Niepodległości (20 stycznia 1931)[21]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)[22]

title: Tadeusz Julian Nalepa

wikitext:
{{inne znaczenia||[[Tadeusz Nalepa]]}}
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Tadeusz Julian Nalepa
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet pplk.svg
 |stopień              = [[podpułkownik]] dyplomowany kawalerii
 |data urodzenia       = 29 maja 1894
 |miejsce urodzenia    =
 |data śmierci         = 19 stycznia 1985
 |miejsce śmierci      = [[Manchester]]
 |lata służby          = przed [[1918]] do [[1947]]
 |siły zbrojne         = [[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
[[Plik:Poland badge.jpg|40px]] [[Polskie Siły Zbrojne]]
 |formacja             =
 |jednostki            = [[4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej|4 Pułk Strzelców Konnych]]
[[Krakowska Brygada Kawalerii]]
 |stanowiska           = zastępca dowódcy pułku
 [[szef sztabu]] brygady
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
[[kampania wrześniowa]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|KZ|IIRPZ}} {{order|KN|MN}} {{order|MPXRWWRŁ}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Tadeusz Julian Nalepa''' (ur. [[29 maja]] [[1894]], zm. [[19 stycznia]] [[1985]] w [[Manchester]]ze) – [[podpułkownik]] [[Oficer dyplomowany|dyplomowany]] [[Kawaleria w II Rzeczypospolitej|kawalerii]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]].

== Życiorys ==
Tadeusz Julian Nalepa urodził się 29 maja 1894 roku. Uczestniczył w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] i [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie z bolszewikami]]. W listopadzie 1920 roku objął dowództwo 1 szwadronu [[22 Pułk Ułanów Podkarpackich|22 pułku Ułanów Podkarpackich]]{{odn|Laudyn|1929|s=17}}<ref>''Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.'' Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 265, 784.</ref>.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu [[rotmistrz]]a ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 czerwca 1919 roku i 359. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - korpusie oficerów kawalerii)<ref>Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 165.</ref>. Od zakończenia działań wojennych do wiosny 1926 roku pełnił służbę w 22 pułku ułanów w [[Radymno|Radymnie]]{{odn|Rocznik Oficerski|1923|s=643, 681}}{{odn|Rocznik Oficerski|1924|s=577, 603}}. 11 marca 1926 roku został przeniesiony do dowództwa [[6 Samodzielna Brygada Kawalerii|6 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii]] w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]] na stanowisko I oficera sztabu<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 11 marca 1926 roku, s. 83.</ref>. 25 sierpnia 1926 roku otrzymał przeniesienie do 22 pułku ułanów w [[Brody (obwód lwowski)|Brodach]]<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 25 sierpnia 1926 roku, s. 278.</ref>. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do [[Wyższa Szkoła Wojenna|Wyższej Szkoły Wojennej]] w Warszawie w charakterze słuchacza Kursu Normalnego z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 45 z 20 października 1926 roku, s. 369.</ref>{{odn|Rocznik Oficerski|1928|s=331, 346}}.

Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony służbowo do dowództwa [[9 Samodzielna Brygada Kawalerii|9 Samodzielnej Brygady Kawalerii]] w [[Baranowicze|Baranowiczach]] na stanowisko oficera sztabu<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 365.</ref>. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na [[major]]a ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.</ref>. 23 grudnia 1929 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa sztabu [[Brygada Kawalerii „Baranowicze”|Brygady Kawalerii „Baranowicze”]]<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 378.</ref>. Pełniąc służbę sztabową występował w barwach 22 pułku ułanów{{odn|Rocznik Oficerów Kawalerii|1930|s=60, 75}}. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do [[Oddział IV Sztabu Generalnego WP|Oddziału IV Sztabu Głównego]] w Warszawie na stanowisko referenta<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.</ref>. 28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do [[Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I|Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I]] w Warszawie<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.</ref>. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko [[Inspektor Środkowej Grupy Szwadronów KOP|Inspektora Środkowej Grupy Szwadronów KOP]]<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 254.</ref>{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=145, 903}}. W 1934 roku został przeniesiony do [[4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej|4 pułku strzelców konnych]] w [[Płock]]u na stanowisko zastępcy dowódcy pułku<ref>Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 182.</ref>. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 roku został szefem sztabu [[Krakowska Brygada Kawalerii|Krakowskiej Brygady Kawalerii]] w [[Kraków|Krakowie]]. Na tym stanowisku walczył w [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] 1939 roku{{odn|Steblik|1989|s=587, 724}}{{odn|Głowacki|1986|s=311}}.

W latach 1939–1945 przebywał w niewoli niemieckiej, między innymi w [[Oflag VII A Murnau|Oflagu VII A Murnau]]. 29 kwietnia 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do [[2 Korpus Polski (PSZ)|2 Korpusu Polskiego]] i przydzielony do Kwatery Głównej [[3 Brygada Strzelców Karpackich|3 Brygady Strzelców Karpackich]]. W 1947 roku, po demobilizacji, pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 19 stycznia 1985 roku w Manchesterze. Pochowany na cmentarzu południowym w Manchesterze.

== Ordery i odznaczenia ==
* Złoty [[Krzyż Zasługi]]
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Medal Niepodległości]] (20 stycznia 1931)<ref>{{Monitor Polski|rok=1931|numer=18|pozycja=31}} „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.</ref>
* [[Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej]] (Łotwa, 1929)<ref>[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/54139/edition/70351/content Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych] Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 365.</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych|''Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych'']].
* {{Cytuj książkę |tytuł = Rocznik Oficerski 1923 |url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=119157 |wydawca = [[Ministerstwo Spraw Wojskowych]] |miejsce = Warszawa |rok = 1923 |odn = {{odn/id|Rocznik Oficerski|1923}}}}
* {{Cytuj książkę |tytuł = Rocznik Oficerski 1924 |url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59165 |wydawca = Ministerstwo Spraw Wojskowych |miejsce = Warszawa |rok = 1924 |odn = {{odn/id|Rocznik Oficerski|1924}}}}
* {{Cytuj książkę |tytuł = Rocznik Oficerski 1928 |url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59431 |wydawca = Ministerstwo Spraw Wojskowych |miejsce = Warszawa |rok = 1928 |odn = {{odn/id|Rocznik Oficerski|1928}}}}
* {{Cytuj książkę |tytuł = Rocznik Oficerski 1932 |url = http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=59691 |wydawca = Ministerstwo Spraw Wojskowych |miejsce = Warszawa |rok = 1932 |odn = {{odn/id|Rocznik Oficerski|1932}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Rocznik Oficerów Kawalerii 1930|wydawca= Przegląd Kawaleryjski|miejsce=Warszawa|data=1930|url= http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=57736&from=publication|odn = {{odn/id|Rocznik Oficerów Kawalerii|1930}}}}
* {{cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Laudyn|imię=Władysław|tytuł=Zarys historii wojennej 22-go Pułku Ułanów Podkarpackich|wydawca=Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”|miejsce=Warszawa|data=1929}}
* {{cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Głowacki|imię=Ludwik|tytuł=Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939|wydanie=2|wydawca=Wydawnictwo Lubelskie|miejsce=Lublin|data=1986|isbn=8322203772}}
* {{cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Steblik|imię=Władysław|autor link=Władysław Steblik|tytuł=Armia „Kraków” 1939|wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej|miejsce=Warszawa|data=1989|isbn=8311074348}}

== Linki zewnętrzne ==
* Tadeusz Łaszczewski, ''Tadeusz Julian Nalepa'', Lubelszczyzna 1939 r. [http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=43].

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nalepa, Tadeusz Julian}}
[[Kategoria:Inspektorzy grupy szwadronów KOP]]
[[Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau]]
[[Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Oficerowie 22 Pułku Ułanów Podkarpackich]]
[[Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Podpułkownicy kawalerii Polskich Sił Zbrojnych]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej]]
[[Kategoria:Szefowie sztabu Krakowskiej Brygady Kawalerii]]
[[Kategoria:Szefowie sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii]]
[[Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1894]]
[[Kategoria:Zastępcy dowódcy 4 Pułku Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1985]]
[[Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej]]

title: Tadeusz Julian Nalepa

Data i miejsce śmierci: 19 stycznia 1985 · Manchester

Siły zbrojne: Wojsko Polskie · Polskie Siły Zbrojne

Jednostki: 4 Pułk Strzelców Konnych · Krakowska Brygada Kawalerii

Stanowiska: zastępca dowódcy pułku · szef sztabu brygady

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa · kampania wrześniowa


text:
# Dominika Stelmach
Dominika Stelmach z domu Stawczyk (ur. 28 lutego 1982) – polska lekkoatletka, biegaczka długodystansowa.

## Życiorys
W 2000 r. zdała egzamin maturalny w I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. W 2011 ukończyła marketing sportu na SGH. Jest historykiem i europeistką (UŁ). Studiowała także wychowanie fizyczne. Jest instruktorem sportu i fitnessu. Specjalizuje się w lekkiej atletyce, w biegach długich.
Złota medalistka mistrzostw Polski w biegach górskich, reprezentantka kraju na mistrzostwach świata w tej specjalności.
Złota medalistka mistrzostw Polski w maratonie (2017).
Triumfatorka Wings for Life (w 2015 w Polsce, w 2016 w Australii, w 2017 była najlepsza na świecie ustanawiając rekord imprezy w Chile, w 2018 r. zwyciężyła w Pretorii (Południowa Afryka), w 2019 r. zwyciężyła w Rio de Janeiro z drugim wynikiem na świecie, a w 2024 w Polsce osiągając najlepszy wynik na świecie - przebiegła 55,02 km).
Wicemistrzyni Świata w długodystansowym biegu górskim (Karpacz, 2018.06.24).
W 2024 wygrała warszawski Bieg Konstytucji 3 Maja.
Mieszkanka warszawskiego Ursynowa.

## Rekordy życiowe
- maraton – 2:36:45 (2021)
- bieg na 100 kilometrów - 7:04:36 - Rekord Europy (30 sierpnia 2020, Pabianice)[12]

title: Dominika Stelmach

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Dominika Stelmach
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[28 lutego]] [[1982]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      = [[AZS Łódź]] (2005–2011)
KS ENTRE.PL Warszawa (2012–2015)
[[RK Athletics Warszawa]] (od 2016)
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce|Mistrzostwa Polski]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2017#Maraton|Dębno 2017]]|maraton}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Dominika Stelmach z domu Stawczyk''' (ur. [[28 lutego]] [[1982]]) – [[polska]] [[Lekkoatletyka|lekkoatletka]], [[bieg długodystansowy|biegaczka długodystansowa]].

== Życiorys ==
W 2000 r. zdała egzamin maturalny w [[I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Łodzi|I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika]]<ref>Jan Kamiński (red.). ''Nasz Wiek. Gimnazjum i Liceum imienia Mikołaja Kopernika w Łodzi 1906-2006. Zarys historyczny. Wspomnienia''. 2006, s. 543.</ref> w [[Łódź|Łodzi]]. W 2011 ukończyła marketing sportu na SGH. Jest historykiem i europeistką (UŁ). Studiowała także wychowanie fizyczne. Jest instruktorem sportu i fitnessu. Specjalizuje się w lekkiej atletyce, w biegach długich<ref>{{Cytuj |tytuł = O mnie {{!}} Dominika Stelmach |data = 2018-10-08 |data dostępu = 2023-05-08 |url = http://dominikastelmach.pl/o-mnie/ |język = pl-PL}}</ref>.

Złota medalistka mistrzostw Polski w biegach górskich<ref name="a">{{Cytuj |tytuł = Stelmach mistrzynią Polski w maratonie |data dostępu = 2017-04-29 |opublikowany = pzla.pl |url = http://pzla.pl/index.php?_a=1&kat_id=4&_id=11715 |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj | url = http://www.pzla.pl/index.php?_a=1&kat_id=4&_id=4593 | tytuł = Mistrzostwa Polski w Długodystansowym Biegu Górskim | opublikowany = pzla.pl | data dostępu = 2017-04-30 | język = pl}}</ref>, reprezentantka kraju na mistrzostwach świata w tej specjalności<ref>{{Cytuj | url = http://www.pzla.pl/index.php?_a=1&kat_id=4&_id=4795 | tytuł = Mistrzostwa Świata w Długodystansowym Biegu Górskim | opublikowany = pzla.pl | data dostępu = 2017-04-30 | język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj | url = http://pzla.pl/index.php?_a=4&id_imprezy=2216&_id=5181 | tytuł = MŚ w Biegach Górskich, srebro juniorów! | opublikowany = pzla.pl | data dostępu = 2017-04-30 | język = pl}}</ref>.

Złota medalistka mistrzostw Polski w maratonie ([[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2017#Maraton|2017]])<ref name="a" />.

Triumfatorka [[Wings for Life World Run|Wings for Life]] (w 2015 w Polsce<ref name="a" />, w 2016 w Australii<ref name="a" />, w 2017 była najlepsza na świecie<ref>{{Cytuj | url = http://sportowefakty.wp.pl/biegi-lekkoatletyka/685607/wings-for-life-dominika-stelmach-najlepsza-na-swiecie | tytuł = Wings for Life: Dominika Stelmach najlepsza na świecie | opublikowany = WP SportoweFakty | data dostępu = 2017-05-07 | język = pl}}</ref> ustanawiając rekord imprezy w Chile, w 2018 r. zwyciężyła w Pretorii (Południowa Afryka)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wings for Life 2018. Dominika Stelmach już zakończyła bieg [WYGRAŁA W PRETORII] |czasopismo = BieganieUskrzydla.pl - bieganie, trening, maraton |data = 2018-05-06 |data dostępu = 2018-05-06 |url = https://bieganieuskrzydla.pl/wings-for-life-dominika-stelmach-juz-zakonczyla-bieg/ |język = pl}}</ref>, w 2019 r. zwyciężyła w Rio de Janeiro z drugim wynikiem na świecie, a w 2024 w Polsce osiągając najlepszy wynik na świecie - przebiegła 55,02 km).

Wicemistrzyni Świata w długodystansowym biegu górskim (Karpacz, 2018.06.24)<ref>{{Cytuj |autor = PZLA |tytuł = Karpacz: Dominika Stelmach wicemistrzynią świata |data = |data dostępu = 2018-07-06 |url = http://www.pzla.pl/aktualnosci/10359-karpacz-dominika-stelmach-wicemistrzynia-swiata |język = pl}}</ref>.

W 2024 wygrała warszawski [[Bieg Konstytucji 3 Maja]]<ref>{{Cytuj | tytuł = 32. Bieg Konstytucji 3 Maja. 5 km | url = https://live.sts-timing.pl/biegkonstytucji2024/Wyniki5km.pdf | opublikowany = sts-timing.pl | data dostępu = 2024-07-24 | archiwum = https://web.archive.org/web/20240724130818/https://live.sts-timing.pl/biegkonstytucji2024/Wyniki5km.pdf}}</ref>.

Mieszkanka [[Warszawa|warszawskiego]] [[Ursynów|Ursynowa]]<ref>{{Cytuj|autor = Stefan Janicki|tytuł = Mistrzyni i rekordzistka z Ursynowa: „W Lesie Kabackim ładuję akumulatory!” [WYWIAD]|data = 2023-06-02|data dostępu = 2024-08-30|url = https://haloursynow.pl/pl/13_sport/744_bieganie/22973_mistrzyni-i-rekordzistka-z-ursynowa-w-lesie-kabackim-laduje-akumulatory.html|opublikowany = haloursynow.pl|język = pl}}</ref>.

== Rekordy życiowe ==
* [[bieg maratoński|maraton]] – 2:36:45 (2021)
* bieg na 100 kilometrów - 7:04:36 - Rekord Europy (30 sierpnia 2020, Pabianice)<ref>{{Cytuj |tytuł = ABM Jędraszek UltraPark Weekend 2020 – dwa rekordy Europy Polek! |data dostępu = 2020-09-30 |opublikowany = pzla.pl |url = https://pzla.pl/aktualnosci/11751-abm-jedraszek-ultrapark-weekend-2020-dwa-rekordy-europy-polek |język = en}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{PZLA|15570}} [dostęp 29 kwietnia 2017].

{{Mistrzynie Polski w maratonie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Stelmach, Dominika}}
[[Kategoria:Polscy długodystansowcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1982]]
[[Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Łodzi]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Warszawą]]
[[Kategoria:Ludzie sportu związani z Warszawą]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Ursynowem]]
[[Kategoria:Lekkoatleci RK Athletics Warszawa]]

title: · Dominika Stelmach

Data urodzenia: 28 lutego 1982

Klub: AZS Łódź (2005–2011) · KS ENTRE.PL Warszawa (2012–2015) · RK Athletics Warszawa (od 2016)

title: Dorobek medalowy

złoto: Dębno 2017 · maraton


text:
# Narodowy Park Archeologiczny Tierradentro
Narodowy Park Archeologiczny Tierradentro (hiszp. Parque Arqueológico Nacional de Tierradentro, ang. National Archaeological Park of Tierradentro) – park archeologiczny w południowo-zachodniej Kolumbii, prezentujący zabytki pozostawione przez prekolumbijską kulturę Tierradentro.

## Położenie
Park ten zlokalizowany jest w okolicach miasta San Andrés de Pisimbalá w gminie Inzá, gdzie odkryto najwięcej obiektów związanych z tą kulturą. Obejmuje kilka stref występowania podziemnych grobowców (Alto de Aguacate, Loma de San Andres, Alto de Segovia i Alto del Duende) oraz stanowisko z największą koncentracją kamiennych figur (w El Tablón). Łącznie powierzchnia parku obejmuje ponad 19 tysięcy m².

## Historia powstania
Park został utworzony w 1945 ze stopniowo skupowanych od 1938 przez państwo terenów z pojedynczymi stanowiskami archeologicznymi. W 1992 został uznany przez kolumbijską Radę Zabytków Narodowych za Pomnik Narodowy, co zostało potwierdzone dekretem rządowym w 1993. W 1995 został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

wikitext:
{{UNESCO infobox
 |nazwa           = Narodowy Park Archeologiczny Tierradentro
 |grafika         = Tombs in Tierra Dentro.jpg
 |opis grafiki    =
 |państwo         = COL
 |typ             = kulturowy
 |kryterium       = III
 |ID              = 743
 |region          = Ameryka Łacińska i Karaiby
 |data wpisu      = 1995
 |sesja wpisu     = 19
 |dokonane zmiany =
 |zagrożenie      =
 |współrzędne     = 2°35'0.20"N 76°01'59.88"W
 |commons         =
}}
'''Narodowy Park Archeologiczny Tierradentro''' ([[język hiszpański|hiszp.]] ''Parque Arqueológico Nacional de Tierradentro'', [[język angielski|ang.]] ''National Archaeological Park of Tierradentro'') – park archeologiczny w południowo-zachodniej [[Kolumbia|Kolumbii]], prezentujący zabytki pozostawione przez prekolumbijską kulturę [[Kultura Tierradentro|Tierradentro]].

== Położenie ==
Park ten zlokalizowany jest w okolicach miasta San Andrés de Pisimbalá w gminie Inzá, gdzie odkryto najwięcej obiektów związanych z tą kulturą. Obejmuje kilka stref występowania podziemnych grobowców (Alto de Aguacate, Loma de San Andres, Alto de Segovia i Alto del Duende) oraz stanowisko z największą koncentracją kamiennych figur (w El Tablón). Łącznie powierzchnia parku obejmuje ponad 19 tysięcy m².

== Historia powstania ==
Park został utworzony w [[1945]] ze stopniowo skupowanych od 1938 przez państwo terenów z pojedynczymi stanowiskami archeologicznymi. W 1992 został uznany przez kolumbijską Radę Zabytków Narodowych za Pomnik Narodowy, co zostało potwierdzone dekretem rządowym w 1993. W 1995 został wpisany na [[Lista światowego dziedzictwa UNESCO|listę światowego dziedzictwa UNESCO]].

== Zobacz też ==
* [[kultura Tierradentro]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.tierradentro.info/ | tytuł = Oficjalna strona parku | opublikowany = tierradentro.info | archiwum = https://web.archive.org/web/20091015080210/http://www.tierradentro.info/ | zarchiwizowano = 2009-10-15}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę| url =http://whc.unesco.org/en/list/743/documents/ | tytuł =National Archeological Park of Tierradentro - Advisory Body Evaluation, Decision (Report of 19th the Session of Committee) | data dostępu = 2010-05-01| autor =UNESCO | opublikowany = | praca =| data = | język =en}}

{{Obiekty UNESCO w Kolumbii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Tierradentro, park}}
[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Kolumbii]]
[[Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Kolumbii]]

Państwo: Kolumbia

Typ: kulturowy

Spełniane kryterium: III

Region: Ameryka Łacińska i Karaiby

Wpisanie na listę: 1995 · na 19. sesji


text:
# Wilków Złotoryjski
Wilków Złotoryjski − zamknięta w 1999 roku i zlikwidowana w 2004 roku ładownia publiczna, a dawniej stacja kolejowa, w Wilkowie, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Złotoryja. Przystanek został otwarty w dniu 15 maja 1951 roku razem z  linią kolejową z Jerzmanic Zdroju do Leszczyn.

title: Wilków Złotoryjski

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Wilków Złotoryjski
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = dolnośląskie
 |miejscowość                = [[Wilków (powiat złotoryjski)|Wilków]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1951
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             =
 |liczba krawędzi peronowych =
 |kasy                       =
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa nr 342|342 Jerzmanice Zdrój – Leszczyna]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Złotoryja (gmina wiejska)
 |współrzędne                = 51°5′37.5″N 15°57′35.8″E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Wilków Złotoryjski''' − zamknięta w 1999 roku i zlikwidowana w 2004 roku [[ładownia publiczna]], a dawniej [[stacja kolejowa]], w [[Wilków (powiat złotoryjski)|Wilkowie]], w [[Polska|Polsce]], w [[Województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[Powiat złotoryjski|powiecie złotoryjskim]], w [[Złotoryja (gmina wiejska)|gminie Złotoryja]]. Przystanek został otwarty w dniu 15 maja 1951 roku razem z  [[Linia kolejowa nr 342|linią kolejową z Jerzmanic Zdroju do Leszczyn]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://archive.is/20130830230037/http://dokp-wroclaw.1435mm.net.pl/index.php?id=stacja&nazwa=wilkow_zlotoryjski|tytuł=Wilkow Złotoryjski|opublikowany=Koleje żelazne DOKP we Wrocławiu|język=pl|data dostępu=2013-08-30}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{stacja kolejowa/sąsiednie
|stacja       = Wilków Złotoryjski
|linia        = {{LK-linia|342}} [[Jerzmanice-Zdrój (stacja kolejowa)|Jerzmanice Zdrój]] – [[Leszczyna (stacja kolejowa)|Leszczyna]]
|kilometr     = 6,277
|poprzedni     = [[Jerzmanice-Zdrój (stacja kolejowa)|Jerzmanice-Zdrój]]
|poprzedni_km  = 6,277
|następny     = [[Leszczyna (stacja kolejowa)|Leszczyna]]
|następny_km  = 1,023
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w powiecie złotoryjskim]]
[[Kategoria:Wilków (powiat złotoryjski)]]

title: Wilków Złotoryjski

Państwo: Polska

Województwo: dolnośląskie

Miejscowość: Wilków


text:
# Grateley (stacja kolejowa)
Grateley – stacja kolejowa we wsi Grateley w hrabstwie Hampshire na linii kolejowej West of England Main Line. Stacja bez sieci trakcyjnej.

## Ruch pasażerski
Stacja obsługuje ok. 122 492 pasażerów rocznie (dane za rok 2021/2022). Posiada bezpośrednie połączenia z Exeterem, Londynem Waterloo i Salisbury. Pociągi odjeżdżają ze stacji w odstępach godzinnych w każdą stronę.

## Obsługa pasażerów
Automat biletowy, kasa biletowa, przystanek autobusowy, parking na 258 miejsc samochodowych i 13 rowerowych.

title: Grateley (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Grateley
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Grateley railway station in 2008.jpg
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = GBR
 |miejscowość                = [[Grateley]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1859
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = czynne
 |linie kolejowe             =
* Linia [[South West Trains]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Hampshire
 |współrzędne                = 51°10′12″N 1°37′15.6″W
 |commons                    = Category:Grateley railway station
 |www                        =
}}
'''Grateley''' – stacja kolejowa we wsi [[Grateley]] w hrabstwie [[Hampshire]] na linii kolejowej [[West of England Main Line]]. Stacja bez [[sieć trakcyjna|sieci trakcyjnej]].

== Ruch pasażerski ==
Stacja obsługuje ok. 122 492 pasażerów rocznie (dane za rok 2021/2022)<ref>{{Cytuj |tytuł = Estimates of station usage. Table 1410: Passenger entries, exits and interchanges by station (annual), Great Britain, April 2021 to March 2022 |data = 2022-11-04 |data dostępu = 2023-10-14 |opublikowany = Office of Rail and Road Data Portal |url = https://dataportal.orr.gov.uk/media/1907/table-1410-passenger-entries-and-exits-and-interchanges-by-station.ods |język = en}}</ref>. Posiada bezpośrednie połączenia z [[Exeter (Anglia)|Exeter]]em, [[Waterloo Station|Londynem Waterloo]] i [[Salisbury (Anglia)|Salisbury]]. Pociągi odjeżdżają ze stacji w odstępach godzinnych w każdą stronę<ref>Na podstawie danych z [https://www.nationalrail.co.uk/ National Rail Enquiries]</ref>.

== Obsługa pasażerów ==
Automat biletowy, kasa biletowa, przystanek autobusowy, parking na 258 miejsc samochodowych i 13 rowerowych<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.nationalrail.co.uk/stations/grt/details.html| tytuł = Grateley (GRT)| data dostępu = 2009-12-17| autor = | opublikowany = | data = | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w hrabstwie Hampshire]]

title: Grateley

Miejscowość: Grateley

Kasy: czynne


text:
# Bój pod Husynnem
Bój pod Husynnem – starcie zbrojne stoczone 23 i 24 września 1939 roku w rejonie wsi Strzyżów, Husynne i Teptiuków przez Wojsko Polskie z oddziałami Armii Czerwonej po inwazji radzieckiej na Polskę podczas kampanii wrześniowej II wojny światowej. Wiązane powszechnie z szarżą polskiej kawalerii i policji konnej na oddziały radzieckie, który to element starcia budzi jednak wątpliwości co swojej prawdziwości.

## Przebieg walki
23 września 1939 roku sowiecki 8 Korpus Strzelców przekroczył Bug w rejonie Hrubieszowa. Pomiędzy Strzyżowem a Hrubieszowem 36 Brygada Czołgów i batalion rozpoznawczy 81 Dywizji Strzelców napotkały opór wysuniętych przed Hrubieszów od strony wschodniej wydzielonych oddziałów Grupy „Hrubieszów” i innych przypadkowo znajdujących się w pobliżu oddziałów WP.
W Hrubieszowie z napływających głównie z terenów wschodnich wycofujących się zorganizowanych oddziałów i luźnych grup żołnierzy organizowane były oddziały i pododdziały nazwane Grupą „Hrubieszów”, dowodzone przez majora artylerii stanu spoczynku Witolda Radziulewicza. W skład wysuniętych do obrony Hrubieszowa od strony wschodniej polskich oddziałów wchodził zajmujący obronę w Strzyżowie nad Bugiem improwizowany z różnych pododdziałów batalion piechoty dowodzony por. sap. inż. rez. Józefa Koniuszewskiego uzbrojony w 6-8 ckm i dwie armaty przeciwpancerne kalibru 37 mm. Zadaniem batalionu piechoty była obrona w Strzyżowie szosy Uściług-Strzyżów. Po przybyciu do Hrubieszowa 22 września, o godz. 5.00 23 września został wysunięty do wsi Husynne zreorganizowany samodzielny batalion moździerzy pod dowództwem kpt. Józefa Cwynara. Batalion moździerzy kpt. Józefa Cwynara składał się z dowództwa, plutonu łączności i plutonu gospodarczego, prawdopodobnie zwiadu konnego, jednej kompanii strzeleckiej i jednej kompanii moździerzy liczącej 12 (być może 11) moździerzy kal. 81 mm wz. 31, w trzech plutonach.
O godz. 14.00 broniący Strzyżowa batalion piechoty porucznika Koniuszewskiego został zaatakowany przez sowieckie czołgi wsparte piechotą i ostrzałem około dwóch baterii artylerii lekkiej. W trakcie walk batalion por. Koniuszewskiego został zepchnięty na zachodnie skraj wsi Strzyżów. Armaty ppanc. batalionu zniszczyły 2-3 pojazdy pancerne. Sowieckie czołgi wybiły obsługi armat ppanc i zniszczyły część ckm. Wsparcia w walce piechocie udzielił pluton moździerzy wysunięty na stanowiska przed Husynne ostrzeliwał sowiecką piechotę w Strzyżowie i w okolicznych laskach i wzgórzu. Pozostałe dwa plutony próbowały nawiązać pojedynek z jedną sowiecką baterią artylerii. Przed Husynne została wysunięta kompania strzelecka batalionu moździerzy ppor. rez. Windakiewicza. Batalion por. Koniuszewskiego został rozbity, a jego pozostałości wycofały się do Husynnego. W wyniku natarcia czołowego oddziałów sowieckich i oskrzydlenia Husynnego o godz. 17.00 batalion moździerzy kpt. Cwynara i pozostałości batalionu piechoty por. Koniuszewskiego wycofały się do wsi Teptiuków
Po zajęciu obrony w Teptiukowie i nawiązaniu kontaktu telefonicznego z dowódcą Grupy „Hrubieszów” kpt. Cwynar proponował dokonanie wypadu na Husynne. Po czym do kpt. Cwynara zgłosił się i podporządkował mu się improwizowany szwadron ułanów pod dowództwem mjr. kaw. st. spocz. Jerzego Kobylańskiego liczący około 90 kawalerzystów i 2 ckm. Szwadron mjr. Kobylańskiego otrzymał zadanie ubezpieczenia i patrolowania lewego skrzydła batalionu kpt. Cwynara od strony wsi Moroczyn. Po ostrzelaniu okolicznych lasów przez kompanię moździerzy, nocny wypad na Husynne wykonały kompania strzelecka ppor. Windakiewicza (bez 1. plutonu) i zbiorcza kompania strzelecka por. Koniuszewskiego. Przy wypadzie współdziałali ułani mjr. Kobylańskiego. Husynne zostało opanowane, a ubezpieczenia sowieckie wycofały się do Strzyżowa, gdzie stały czołgi sowieckie. Dalsze natarcie z uwagi na brak broni ppanc. było wykluczone.
Rano 24 września nastąpił sowiecki kontratak, po czym kompanie z Husynnego wycofały się do Teptiukowa z uwagi na zupełny barak broni ppanc. i granatów ręcznych. Napór sowieckich czołgów i piechoty na obronę w Teptiukowie oraz silny ostrzał artylerii, pomimo wsparcia moździerzy, wymusił odwrót wszystkich oddziałów w kierunku Hrubieszowa. W tym czasie z uwagi na wycofanie się na zachód w stronę Chełma Lubelskiego pozostałych oddziałów Grupy „Hrubieszów”, sowieckie oddziały z 81 Dywizji Strzeleckiej zajęły miasto. Pod ogniem artylerii wycofał się galopem w niewiadomym kierunku szwadron mjr. Kobylańskiego osłaniający dotychczas skrzydło batalionu. Wycofujące się z Teptiukowa bataliony kpt. Cwynara i pozostałość batalionu por. Koniuszewskiego około godz. 8.30 pod Hrubieszowem dostały się w zasadzkę sowieckiej piechoty i częściowo zostały rozproszone, a w części dostały się do niewoli. Według źródeł rosyjskich porucznik Koniuszewski już 23 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli w rejonie Rohatyna (ok. 200 km na południe od wsi Husynne).
Według innego źródła, sytuacja pod Husynnem wyglądała inaczej. Batalion moździerzy wystrzelał całą posiadaną amunicję, po czy jego żołnierze rozproszyli się. Natomiast batalion piechoty z Grupy „Hrubieszów” okopany przed wsią poniósł straty od ognia ckm obsługiwanego przez dywersantów. Dalsze losy batalionu nie są znane. Część stanowiących straż tylną batalionów żołnierzy ominęła zasadzkę, część zbiegła wkrótce po dostaniu się do niewoli na czele z kpt. Cwynarem i dołączyła 28 września w rejonie Parczewa do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” i dzieliła z nią dalsze losy i walki. Innych oddziałów w walkach pomiędzy Strzyżowem, Husynnem, Teptiukowem i Hrubieszowem nie odnotowano, w tym dywizjonu Policji Konnej i szwadronu 14 Pułku Ułanów.

### Poprzednia wersja opisu wydarzeń
Dowódca oddziału zdecydował się przełamać sowiecki kordon szturmem. Początkowo (prowadzona przez policjantów) szarża około 400 polskich kawalerzystów oraz ostrzał z 36 moździerzy 81 mm, będących na uzbrojeniu batalionu (dywizjonu) moździerzy, spowodował panikę i duże straty w szeregach piechoty nieprzyjaciela. Sytuację na niekorzyść Polaków odmieniło użycie przez Sowietów ukrytej za wzgórzami – w dolinie Bugu – formacji pancernej, w efekcie czego oddział polski został okrążony i – po krwawej walce – zmuszony do poddania się
Według relacji kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14 pułku ułanów, po bitwie Sowieci zamordowali 25 polskich jeńców. Zostali oni pochowani na cmentarzach wojskowych w Rogalinie i Husynne.

## Wątpliwości
– W rejonie Husynnego 24 września działał 8 Korpus Strzelecki złożony z oddziałów 44 i 81 Dywizji Strzeleckich i 36 Brygady Pancernej, który w tych dniach nie poniósł dużych strat. 24 września dywizje strzeleckie zajęły Hrubieszów przy stracie zaledwie 11 zabitych i 8 rannych. „Także dziennik działań bojowych 36 lekkiej brygady pancernej, nie odnotowuje w tym dniu żadnych poważniejszych strat, zaś już w dniu następnym brygada zajęła Chełm. Profesor Czesław Grzelak widzi jedyną możliwość owego starcia w zapisie „Dziennika działań bojowych Frontu Ukraińskiego”: „Podczas wykonywania postawionych zadań 81 Dywizja Strzelecka po zdobyciu Hrubieszowa rozbiła prawie pułk piechoty nieprzyjaciela”. Ten krótki zapis nie podaje żadnych strat obu stron, ani tym bardziej przebiegu walki, i nie ma słowa o polskiej kawalerii.
– W książce „Kresy w Ogniu” na str. 119 znajdujemy następujący zapis: „W nocy z 23 na 24 i rankiem 24 września w m. Husynne dyon moździerzy kpt. Józefa Cwynara (36 moździerzy 81 mm) oraz baon piechoty stoczyły walkę z oddziałem sowieckim. Dyon wystrzelał całą posiadaną amunicję, po czym jego żołnierze rozproszyli się. Natomiast okopany przed wsią baon poniósł znaczne straty od ognia ckm obsługiwanego przez dywersantów. Dalsze losy baonu nie są znane.” Jak widać nie ma słowa o szarżach, ani o jakiejkolwiek kawalerii.
– Straty 8 Korpusu Strzeleckiego w ciągu całej kampanii były niewielkie. Dokumenty radzieckie nie wspominają nadto o żadnym starciu z silną grupą polskiej kawalerii, co mogłoby zostać użyte dla podkreślenia wagi zwycięstwa.
- W nocy 21/22 września maszerujący od strony Włodzimierza Wołyńskiego batalion moździerzy kpt. Cwynara napotkał w lasach na północ od Uściługu dywizjon konny policji z Warszawy. Dywizjon ten towarzyszył batalionowi kpt. Cwynara w przeprawie przez Bug w Horodle i maszerował do Hrubieszowa obok batalionu, nie podporządkowując się. Razem z batalionem osiągnął 22 września Hrubieszów. Według relacji kpt. Józefa Cwynara 22 września warszawski dywizjon Policji Konnej dotarł do Hrubieszowa, spędził noc 22/23 września w koszarach 2 psk, po czym nie podporządkował się dowódcy Grupy „Hrubieszów” i odjechał z Hrubieszowa 23 września w nieznanym kierunku. Oddział (pluton-szwadron) Policji Konnej ze Lwowa nie mógł być obecny w tych rejonach, gdyż jak ustalił Paweł Janicki, wszystkie szwadrony rezerwy konnej ze Lwowa wykonywały zadania bojowe w innych regionach Polski i w składzie innych jednostek WP.
– „Szwadron marszowy 14 Pułku walczył w składzie nadwyżek Kresowej Brygady Kawalerii pod nazwą Dywizjonu Rozpoznawczego i 22 września dostał się do niewoli sowieckiej. Natomiast nadwyżki mobilizacyjne pułku pod dowództwem mjr Stefana Starnawskiego przeszły do Ośrodka Zapasowego Podolskiej Brygady Kawalerii w koszarach 6 Pułku Ułanów w Stanisławowie. […] Po wkroczeniu na teren Polski oddziałów sowieckich, Pułk Marszowy otrzymał rozkaz przejścia na teren Węgier, co wykonał.” Tym samym wyklucza to udział pododdziałów 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich w tym starciu (a nawet samą obecność w okolicach Husynnego).
– Ryszard Szawłowski (który historykiem nie jest) dał wiarę zaledwie jednej relacji (kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14 pułku ułanów?) i na jej podstawie oparł swój opis. Nie wziął w ogóle pod uwagę relacji radzieckich i dzienników bojowych jednostek radzieckich, a zwłaszcza tych opisujących walki na wymienionym terenie. Odrzucił także zupełnie tezy historyków badających zagadnienia wojny na Kresach Wschodnich (zwłaszcza profesora Czesława Grzelaka, który specjalizuje się w historii wojskowości), który opiera swe badania i prace na gruntownej kwerendzie archiwów radzieckich.
– Także podane źródło pt. „Polska Egzotyczna” Grzegorza Rąkowskiego budzi duże wątpliwości, gdyż nie jest to praca historyka, a przewodnik turystyczny (autor jest biologiem, podróżnikiem, krajoznawcą, doktorem – pracownikiem naukowym Instytutu Ochrony Środowiska)
- Wątpliwości wzbudza jedyna relacja, z której wynika szarża kawalerii, napisana przez kpt. pchor. rez. Włodzimierza Rzeczyckiego. Prawdziwość jej jest wielokrotnie podważona, a bezwzględne oparcie się na niej jako jedynej prawdziwej, bez analizy przez kilku autorów prowadzi do fałszywego opisu walk w rejonie Strzyżowa, Husynnego, Teptiukowa. Brak jest dowodów, żeby Włodzimierz Rzeczycki, będący działaczem powojennego ruchu kombatanckiego i poetą, był w ogóle ułanem 14 Pułku Ułanów, za którego się podawał, natomiast istnieją przesłanki do podania tego w wątpliwość. Dopiero w 1990 roku sporządził relację o szarży pod Husynnem (co mogło być usprawiedliwione systemem politycznym w Polsce). Zbeletryzowany opis rzekomej szarży zawiera przy tym opisy używania przez policję konną kasków skórzanych wz. 25 z grzebieniami z włosia, co jest mało wiarygodne z uwagi na ich wycofanie przed wojną oprócz celów paradnych oraz brak przydatności bojowej.

title: Bój pod Husynnem

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bój pod Husynnem
 |epoka        = czasy najnowsze
 |konflikt     = [[II wojna światowa]], [[agresja ZSRR na Polskę]]
 |grafika      =
 |opis grafiki =
 |czas         = [[23 września]] – [[24 września]] [[1939]]
 |miejsce      = [[Husynne (powiat hrubieszowski)|Husynne]], rejon [[Hrubieszów|Hrubieszowa]]
 |terytorium   = [[II Rzeczpospolita]]
 |przyczyna    = [[agresja ZSRR na Polskę]]
 |wynik        = zwycięstwo Armii Czerwonej
 |strona1      = {{Państwo|POL|2RP}}
 |strona2      = {{Państwo|SUN|1936}}
 |dowódca1     = por. sap. rez. Józef Koniuszewski,  kpt. sł. st. Józef Cwynar
 |dowódca2     =
 |siły1        = ok. 1000 żołnierzy
 |siły2        = 700 żołnierzy,
23 czołgi
 |straty1      = ??
 |straty2      = ??
 |kod mapy     = POL
 |wariant mapy = 1939
 |współrzędne  = 50°50′05″N 23°58′35″E
 |commons      =
}}
'''Bój pod Husynnem''' – starcie zbrojne stoczone 23 i 24 września 1939 roku w rejonie wsi [[Strzyżów (województwo lubelskie)|Strzyżów]], [[Husynne (powiat hrubieszowski)|Husynne]] i [[Teptiuków]] przez [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]] z oddziałami [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] po [[Agresja ZSRR na Polskę|inwazji radzieckiej]] na Polskę podczas [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] II wojny światowej. Wiązane powszechnie z [[szarża|szarżą]] polskiej kawalerii i policji konnej na oddziały radzieckie, który to element starcia budzi jednak wątpliwości co swojej prawdziwości.

== Przebieg walki ==
23 września 1939 roku sowiecki [[8 Korpus Strzelecki (ZSRR)|8 Korpus Strzelców]] przekroczył [[Bug]] w rejonie [[Hrubieszów|Hrubieszowa]]. Pomiędzy [[Strzyżów (województwo lubelskie)|Strzyżowem]] a [[Hrubieszów|Hrubieszowem]] [[36 Lekka Brygada Pancerna (ZSRR)|36 Brygada Czołgów]] i batalion rozpoznawczy [[81 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|81 Dywizji Strzelców]] napotkały opór wysuniętych przed Hrubieszów od strony wschodniej wydzielonych oddziałów Grupy „Hrubieszów” i innych przypadkowo znajdujących się w pobliżu oddziałów WP.

W Hrubieszowie z napływających głównie z terenów wschodnich wycofujących się zorganizowanych oddziałów i luźnych grup żołnierzy organizowane były oddziały i pododdziały nazwane Grupą „Hrubieszów”, dowodzone przez majora artylerii stanu spoczynku Witolda Radziulewicza{{odn|Janicki|2024|s=50}}. W skład wysuniętych do obrony Hrubieszowa od strony wschodniej polskich oddziałów wchodził zajmujący obronę w Strzyżowie nad Bugiem improwizowany z różnych pododdziałów batalion piechoty dowodzony por. sap. inż. rez. Józefa Koniuszewskiego uzbrojony w 6-8 [[ciężki karabin maszynowy|ckm]] i dwie [[37 mm armata przeciwpancerna Bofors|armaty przeciwpancerne kalibru 37 mm]]{{odn|Janicki|2024|s=50}}{{odn|Rybka|Stepan|2021|s=668}}. Zadaniem batalionu piechoty była obrona w Strzyżowie szosy Uściług-Strzyżów. Po przybyciu do Hrubieszowa 22 września, o godz. 5.00 23 września został wysunięty do wsi Husynne zreorganizowany [[Samodzielny Batalion Moździerzy|samodzielny batalion moździerzy]] pod dowództwem kpt. Józefa Cwynara. Batalion moździerzy kpt. Józefa Cwynara składał się z dowództwa, plutonu łączności i plutonu gospodarczego, prawdopodobnie zwiadu konnego, jednej kompanii strzeleckiej i jednej kompanii moździerzy liczącej 12 (być może 11) [[81 mm moździerz piechoty wz. 31|moździerzy kal. 81 mm wz. 31]], w trzech plutonach{{odn|Janicki|2024|s=50-51}}.

O godz. 14.00 broniący Strzyżowa batalion piechoty porucznika Koniuszewskiego został zaatakowany przez sowieckie czołgi wsparte piechotą i ostrzałem około dwóch baterii artylerii lekkiej. W trakcie walk batalion por. Koniuszewskiego został zepchnięty na zachodnie skraj wsi Strzyżów. Armaty ppanc. batalionu zniszczyły 2-3 pojazdy pancerne. Sowieckie czołgi wybiły obsługi armat ppanc i zniszczyły część ckm. Wsparcia w walce piechocie udzielił pluton moździerzy wysunięty na stanowiska przed Husynne ostrzeliwał sowiecką piechotę w Strzyżowie i w okolicznych laskach i wzgórzu. Pozostałe dwa plutony próbowały nawiązać pojedynek z jedną sowiecką baterią artylerii{{odn|Janicki|2024|s=50-51}}. Przed Husynne została wysunięta kompania strzelecka batalionu moździerzy ppor. rez. Windakiewicza. Batalion por. Koniuszewskiego został rozbity, a jego pozostałości wycofały się do Husynnego. W wyniku natarcia czołowego oddziałów sowieckich i oskrzydlenia Husynnego o godz. 17.00 batalion moździerzy kpt. Cwynara i pozostałości batalionu piechoty por. Koniuszewskiego wycofały się do wsi Teptiuków{{odn|Janicki|2024|s=52}}

Po zajęciu obrony w Teptiukowie i nawiązaniu kontaktu telefonicznego z dowódcą Grupy „Hrubieszów” kpt. Cwynar proponował dokonanie wypadu na Husynne. Po czym do kpt. Cwynara zgłosił się i podporządkował mu się improwizowany [[szwadron]] ułanów pod dowództwem mjr. kaw. st. spocz. [[Jerzy Kobylański|Jerzego Kobylańskiego]] liczący około 90 kawalerzystów i 2 ckm{{odn|Janicki|2024|s=52}}. Szwadron mjr. Kobylańskiego otrzymał zadanie ubezpieczenia i patrolowania lewego skrzydła batalionu kpt. Cwynara od strony wsi Moroczyn. Po ostrzelaniu okolicznych lasów przez kompanię moździerzy, nocny wypad na Husynne wykonały kompania strzelecka ppor. Windakiewicza (bez 1. plutonu) i zbiorcza kompania strzelecka por. Koniuszewskiego{{odn|Janicki|2024|s=52}}. Przy wypadzie współdziałali ułani mjr. Kobylańskiego. Husynne zostało opanowane, a ubezpieczenia sowieckie wycofały się do Strzyżowa, gdzie stały czołgi sowieckie. Dalsze natarcie z uwagi na brak broni ppanc. było wykluczone{{odn|Janicki|2024|s=53-54}}.

Rano 24 września nastąpił sowiecki kontratak, po czym kompanie z Husynnego wycofały się do Teptiukowa z uwagi na zupełny barak broni ppanc. i granatów ręcznych{{odn|Janicki|2024|s=52}}. Napór sowieckich czołgów i piechoty na obronę w Teptiukowie oraz silny ostrzał artylerii, pomimo wsparcia moździerzy, wymusił odwrót wszystkich oddziałów w kierunku Hrubieszowa. W tym czasie z uwagi na wycofanie się na zachód w stronę Chełma Lubelskiego pozostałych oddziałów Grupy „Hrubieszów”, sowieckie oddziały z 81 Dywizji Strzeleckiej zajęły miasto. Pod ogniem artylerii wycofał się galopem w niewiadomym kierunku szwadron mjr. Kobylańskiego osłaniający dotychczas skrzydło batalionu. Wycofujące się z Teptiukowa bataliony kpt. Cwynara i pozostałość batalionu por. Koniuszewskiego około godz. 8.30 pod Hrubieszowem dostały się w zasadzkę sowieckiej piechoty i częściowo zostały rozproszone, a w części dostały się do niewoli{{odn|Janicki|2024|s=53-54}}. Według źródeł rosyjskich porucznik Koniuszewski już 23 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli w rejonie [[Rohatyn]]a (ok. 200 km na południe od wsi Husynne){{refn|grupa=uwaga|Por. sap. inż. rez. Józef Franciszek Ksawery Marian Koniuszewski 25 września przybył do [[Obóz jeniecki NKWD we Frydrychówce|obozu NKWD we Frydrychówce]], który opuścił następnego dnia. 28 września przybył do obozu kozielszczańskiego, a 4 listopada do obozu w [[Kozielsk]]u. Porucznik Koniuszewski między 16 a 19 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=407}}. Major Kobylański został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie.}}.

Według innego źródła, sytuacja pod Husynnem wyglądała inaczej. Batalion moździerzy wystrzelał całą posiadaną amunicję, po czy jego żołnierze rozproszyli się. Natomiast batalion piechoty z Grupy „Hrubieszów” okopany przed wsią poniósł straty od ognia ckm obsługiwanego przez dywersantów. Dalsze losy batalionu nie są znane{{odn|Cygan|1990|s=119}}. Część stanowiących straż tylną batalionów żołnierzy ominęła zasadzkę, część zbiegła wkrótce po dostaniu się do niewoli na czele z kpt. Cwynarem i dołączyła 28 września w rejonie Parczewa do [[Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie”|Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”]] i dzieliła z nią dalsze losy i walki. Innych oddziałów w walkach pomiędzy Strzyżowem, Husynnem, Teptiukowem i Hrubieszowem nie odnotowano, w tym dywizjonu Policji Konnej i szwadronu 14 Pułku Ułanów{{odn|Janicki|2024|s=55}}.

=== Poprzednia wersja opisu wydarzeń ===
Dowódca oddziału zdecydował się przełamać sowiecki kordon szturmem. Początkowo (prowadzona przez policjantów) szarża około 400 polskich kawalerzystów oraz ostrzał z 36 [[moździerz]]y 81 mm, będących na uzbrojeniu batalionu (dywizjonu) moździerzy, spowodował panikę i duże straty w szeregach piechoty nieprzyjaciela. Sytuację na niekorzyść Polaków odmieniło użycie przez Sowietów ukrytej za wzgórzami – w dolinie Bugu – formacji pancernej, w efekcie czego oddział polski został okrążony i – po krwawej walce – zmuszony do poddania się{{refn|grupa=uwaga|Czesław Grzelak w swoich książkach wydanych w 2001 Kresy w czerwieni na str. 7-8 i wydanej w 2008 r. w tej samej książce na str. 9 wskazuje brak właściwego warsztatu historyka u Ryszarda Szawłowskiego, który nie zechciał w swojej pracy uwzględnić informacji z innych źródeł polskich, w tym ze strony przeciwnej - sowieckiej, dostępnych dokumentów w zasobach CAW. Ponadto brak było wskazań do zaistnienia walki z udziałem kawalerii. Nie wyklucza się jednak potyczki pomiędzy piechotą polską, a sowiecką o znacznie mniejszym wydźwięku.}}{{refn|grupa=uwaga|W trakcie prowadzonej kwerendy nie znaleziono innych publikacji i relacji o kampanii wrześniowej wskazującej na bój kawalerii oraz Policji Konnej na walki pod Husynnem. Należy podać w wątpliwość relację kpr. pchor. Włodzimierza Rzeczyckiego i zbudowaną narrację Ryszarda Szawłowskiego na temat tego zdarzenia. Jest to jedyny opis walki i budzący wielką wątpliwość. Szarża kawalerii pod Husynnem wydaje się mitem. Umiejscowienie w opisie pododdziałów 14 puł. jest nieuprawnione. Według '''wszystkich publikacji dot. 14 puł., w tym najnowszym opracowanym przez zespół czołowych historyków i znawców dziejów kawalerii II RP''' Dzieje Ułanów Jazłowieckich wyd. IPN Warszawa 2019 '''żaden szwadron, ani żadna jakiegokolwiek część nie uczestniczyła w działaniach bojowych na terenie Lubelszczyzny w dniach 23–25 września'''. Opisana przez R. Szawłowskiego strzelająca bateria armat 17 pal nie była w tym rejonie. Jedynie po kwerendzie materiałów dot. działań 17 pal można przyjąć, że w rejonie Husynnego mogły się znaleźć resztki Oddziału Zbierania Nadwyżek mobilizacyjnych 17 pal, mogących występować jako kompania piechoty potykającego się pod Husynnem improwizowanego batalionu piechoty.}}{{refn|grupa=uwaga|Nie można wykluczyć tego, że w rejonie wsi Husynne operował dywizjon Policji Konnej z Warszawy. Gdyż zupełny jest brak na obecną chwilę materiałów na jego walki we wrześniu 1939 roku{{odn|Grzelak|2001|s=398}}{{odn|Grzelak|2008|s=327}}.}}

Według relacji kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14 pułku ułanów, po bitwie Sowieci zamordowali 25 polskich jeńców<ref>Grzegorz Rąkowski: ''Polska egzotyczna'', s. 227.</ref>. Zostali oni pochowani na cmentarzach wojskowych w Rogalinie i Husynne{{refn|grupa=uwaga|Rozstrzelani w Husynnem 24 września żołnierze nie należeli do Policji Konnej, ani innego pododdziału kawalerii, lecz do pododdziału pochodzącego z rozbitków lub nadwyżek mobilizacyjnych 27 pułku piechoty 7 DP z Częstochowy. Żołnierze ci zostali wzięci do niewoli po walce w rejonie Rogalina koło Strzyżowa, gdzie poległo w walce 13 z nich, a 25 jeńców zostało zamordowanych tego samego dnia w Husynnem. Znane są personalia kilku poległych w walce w Rogalinie i jednego zamordowanego w Husynnem{{odn|Cygan|1990|s=119}}}}<ref>{{Cytuj |autor = Grzegorz Rąkowski |tytuł = Polska egzotyczna |data = 2006}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Ryszard Szawłowski |tytuł = The Polish-Soviet War of 1939 |data = 1991 |isbn = 978-1-349-21381-8 |miejsce = London |wydawca = Palgrave Macmillan UK |s = 28–43}}</ref>.

== Wątpliwości ==
– W rejonie Husynnego 24 września działał 8 Korpus Strzelecki złożony z oddziałów 44 i 81 Dywizji Strzeleckich i 36 Brygady Pancernej, który w tych dniach nie poniósł dużych strat. 24 września dywizje strzeleckie zajęły Hrubieszów przy stracie zaledwie 11 zabitych i 8 rannych<ref name="Agresja">„Agresja sowiecka na Polskę w świetle dokumentów 17 września 1939. Front Ukraiński. Tom 2 Działania wojsk frontu ukraińskiego”, dokument nr 87 pt. „1939 r., wrzesień 24, miejsce postoju. – Z dziennika działań bojowych Frontu Ukraińskiego.” oprac. maj. Kucajew.</ref><ref>„Sprawozdanie z działalności bojowej 8 KS”. s. 18–19 dostępne na stronie Wojskowego Biura Historycznego.</ref>. „Także dziennik działań bojowych 36 lekkiej brygady pancernej, nie odnotowuje w tym dniu żadnych poważniejszych strat, zaś już w dniu następnym brygada zajęła Chełm<ref>„Dziennik działań bojowych 36 Lekkiej BPanc. we wrześniu 1939 r.” str. 19-20, dostępny na stronie Wojskowego Biura Historycznego.</ref>. Profesor Czesław Grzelak widzi jedyną możliwość owego starcia w zapisie „Dziennika działań bojowych Frontu Ukraińskiego”: „Podczas wykonywania postawionych zadań 81 Dywizja Strzelecka po zdobyciu Hrubieszowa rozbiła prawie pułk piechoty nieprzyjaciela”<ref name="Agresja" />. Ten krótki zapis nie podaje żadnych strat obu stron, ani tym bardziej przebiegu walki, i nie ma słowa o polskiej kawalerii.

– W książce „Kresy w Ogniu” na str. 119 znajdujemy następujący zapis: „W nocy z 23 na 24 i rankiem 24 września w m. Husynne dyon moździerzy kpt. Józefa Cwynara (36 moździerzy 81 mm) oraz baon piechoty stoczyły walkę z oddziałem sowieckim. Dyon wystrzelał całą posiadaną amunicję, po czym jego żołnierze rozproszyli się. Natomiast okopany przed wsią baon poniósł znaczne straty od ognia ckm obsługiwanego przez dywersantów. Dalsze losy baonu nie są znane.”<ref>„Kresy w ogniu: wojna polsko-sowiecka 1939”, s. 119.</ref> Jak widać nie ma słowa o szarżach, ani o jakiejkolwiek kawalerii.

– Straty 8 Korpusu Strzeleckiego w ciągu całej kampanii były niewielkie<ref>„Spis zabitych i rannych oddziałów korpusu w „Sprawozdanie z działalności bojowej 8 KS.” str. 40-43.</ref>. Dokumenty radzieckie nie wspominają nadto o żadnym starciu z silną grupą polskiej kawalerii, co mogłoby zostać użyte dla podkreślenia wagi zwycięstwa{{odn|Janicki|2024|s=59}}.

- W nocy 21/22 września maszerujący od strony Włodzimierza Wołyńskiego batalion moździerzy kpt. Cwynara napotkał w lasach na północ od Uściługu dywizjon konny policji z Warszawy. Dywizjon ten towarzyszył batalionowi kpt. Cwynara w przeprawie przez Bug w Horodle i maszerował do Hrubieszowa obok batalionu, nie podporządkowując się. Razem z batalionem osiągnął 22 września Hrubieszów{{odn|Janicki|2024|s=50}}. Według relacji kpt. Józefa Cwynara 22 września warszawski dywizjon Policji Konnej dotarł do Hrubieszowa, spędził noc 22/23 września w koszarach 2 psk, po czym nie podporządkował się dowódcy Grupy „Hrubieszów” i odjechał z Hrubieszowa 23 września w nieznanym kierunku{{odn|Janicki|2024|s=58}}. Oddział (pluton-szwadron) Policji Konnej ze Lwowa nie mógł być obecny w tych rejonach, gdyż jak ustalił Paweł Janicki, wszystkie szwadrony rezerwy konnej ze Lwowa wykonywały zadania bojowe w innych regionach Polski i w składzie innych jednostek WP{{odn|Janicki|2024|s=59}}.

– „Szwadron marszowy 14 Pułku walczył w składzie nadwyżek Kresowej Brygady Kawalerii pod nazwą Dywizjonu Rozpoznawczego i 22 września dostał się do niewoli sowieckiej. Natomiast nadwyżki mobilizacyjne pułku pod dowództwem mjr Stefana Starnawskiego przeszły do Ośrodka Zapasowego Podolskiej Brygady Kawalerii w koszarach 6 Pułku Ułanów w Stanisławowie. […] Po wkroczeniu na teren Polski oddziałów sowieckich, Pułk Marszowy otrzymał rozkaz przejścia na teren Węgier, co wykonał.”<ref>„Oddziały kawalerii II Rzeczypospolitej.” str. 112.</ref> Tym samym wyklucza to udział pododdziałów 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich w tym starciu (a nawet samą obecność w okolicach Husynnego).

– Ryszard Szawłowski (który historykiem nie jest) dał wiarę zaledwie jednej relacji (kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14 pułku ułanów?) i na jej podstawie oparł swój opis. Nie wziął w ogóle pod uwagę relacji radzieckich i dzienników bojowych jednostek radzieckich, a zwłaszcza tych opisujących walki na wymienionym terenie. Odrzucił także zupełnie tezy historyków badających zagadnienia wojny na Kresach Wschodnich (zwłaszcza profesora Czesława Grzelaka, który specjalizuje się w historii wojskowości), który opiera swe badania i prace na gruntownej kwerendzie archiwów radzieckich.

– Także podane źródło pt. „Polska Egzotyczna” Grzegorza Rąkowskiego budzi duże wątpliwości, gdyż nie jest to praca historyka, a przewodnik turystyczny (autor jest biologiem, podróżnikiem, krajoznawcą, doktorem – pracownikiem naukowym Instytutu Ochrony Środowiska)

- Wątpliwości wzbudza jedyna relacja, z której wynika szarża kawalerii, napisana przez kpt. pchor. rez. Włodzimierza Rzeczyckiego. Prawdziwość jej jest wielokrotnie podważona, a bezwzględne oparcie się na niej jako jedynej prawdziwej, bez analizy przez kilku autorów prowadzi do fałszywego opisu walk w rejonie Strzyżowa, Husynnego, Teptiukowa{{odn|Janicki|2024|s=58-60}}. Brak jest dowodów, żeby Włodzimierz Rzeczycki, będący działaczem powojennego ruchu kombatanckiego i poetą, był w ogóle ułanem 14 Pułku Ułanów, za którego się podawał, natomiast istnieją przesłanki do podania tego w wątpliwość{{odn|Janicki|2024|s=56-57}}. Dopiero w 1990 roku sporządził relację o szarży pod Husynnem (co mogło być usprawiedliwione systemem politycznym w Polsce){{odn|Janicki|2024|s=56-57}}. Zbeletryzowany opis rzekomej szarży zawiera przy tym opisy używania przez policję konną kasków skórzanych wz. 25 z grzebieniami z włosia, co jest mało wiarygodne z uwagi na ich wycofanie przed wojną oprócz celów paradnych oraz brak przydatności bojowej{{odn|Janicki|2024|s=59}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |tytuł = Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года |url = https://www.memo.ru/media/uploads/2022/01/21/killed_in_katyn.pdf |inni = Лариса Еремина (red.) |rok = 2015 |wydawca = Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» |miejsce = Москва |isbn = 978-5-78700-123-5 |odn = {{odn/id|Убиты в Катыни|2015}}}}
* {{Cytuj |autor = Cezary Leżeński; Lesław Kukawski |tytuł = O kawalerii polskiej XX wieku |data = 1991 |isbn = 830403364X |miejsce = Wrocław [etc.] |wydawca = Ossolineum |oclc = 834084669}}
* [[Ryszard Szawłowski]]: ''Wojna polsko-sowiecka 1939'', t. 1-2, Wydawnictwo ANTYK 1997, {{ISBN|83-86482-49-4}}.
* red. Czesław Grzelak, Stanisław Jaczyński, Eugeniusz J. Kozłowski „Agresja sowiecka na Polskę w świetle dokumentów 17 września 1939. Front Ukraiński. Tom 2 Działania wojsk Frontu Ukraińskiego”, Bellona 1994
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Cygan |imię = Wiktor Krzysztof |tytuł = Kresy w ogniu. Wojna polsko-sowiecka 1939 |data = 1990 |wydawca = Warszawska Oficyna Wydawnicza |miejsce = Warszawa |isbn = 838520900X |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Grzelak |imię = Czesław K. |tytuł = Kresy w czerwieni 1939. Agresja Związku Sowieckiego na Polskę |data = 2008 |wydawca = Oficyna Wydawnicza Rytm |miejsce = Warszawa |isbn = 9788389935618 |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Grzelak |imię = Czesław K. |tytuł = Kresy w czerwieni 1939. Agresja Związku Sowieckiego na Polskę w 1939 roku |data = 2001 |wydawca = Wydawnictwo Neriton |miejsce = Warszawa |isbn = 838684230X |odn = tak}}
* mjr Kucew „Dziennik działań bojowych Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego”
* https://wbh.wp.mil.pl/pl/pages/sztab-frontu-ukrainskiego-2020-01-20-i9jy/ dokument nr VIII.800.7.69 „Dziennik działań bojowych 36 Lekkiej BPanc. we wrześniu 1939 r.”
* https://wbh.wp.mil.pl/pl/pages/sztab-frontu-ukrainskiego-2020-01-20-i9jy/ dokument nr VIII.800.7.20 – „Sprawozdanie z działalności bojowej 8 KS.”
* {{Cytuj pismo | nazwisko =Janicki |imię =Paweł |czasopismo =Technika Wojskowa Historia| oznaczenie =nr 2/2024 (86)| tytuł = Bój pod Husynnem - epilog mitu |wydawca=Magnum X |miejsce=Warszawa |issn=2080-9743 |strony =48-60|miesiąc=marzec – kwiecień|rok=2024|odn=tak}}
* [[Lesław Kukawski]] „Oddziały kawalerii II Rzeczypospolitej”, Wydawnictwo Eko-Dom, 2004

* {{Cytuj książkę |nazwisko = Rybka |imię = Ryszard |nazwisko2 = Stepan |imię2 = Kamil |tytuł = Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939 |wydanie = 2 poszerzone |wydawca = Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o. |miejsce = Warszawa |rok = 2021 |isbn = 978-83-66687-09-7 |odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://historia.org.pl/2017/09/24/bitwa-pod-husynnem-zapomniana-szarza-policji-panstwowej-na-oddzial-armii-czerwonej/ Bitwa pod Husynnem. Zapomniana szarża Policji Państwowej na oddział Armii Czerwonej]

{{wojna obronna 1939}}

[[Kategoria:Bitwy kampanii wrześniowej|Husynnem]]
[[Kategoria:Agresja ZSRR na Polskę]]
[[Kategoria:Husynne (powiat hrubieszowski)]]

title: Bój pod Husynnem

Czas: 23 września – 24 września 1939

Miejsce: Husynne, rejon Hrubieszowa

Terytorium: II Rzeczpospolita

Przyczyna: agresja ZSRR na Polskę

Wynik: zwycięstwo Armii Czerwonej

title: Strony konfliktu

Polska: ZSRR

title: Siły

ok. 1000 żołnierzy: 700 żołnierzy, · 23 czołgi

title: Straty

Straty: Położenie na mapie Polski w 1939 r.miejsce bitwy


text:
# Janocin (województwo warmińsko-mazurskie)
Janocin – dawna miejscowość w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Młynary.

wikitext:
{{Inne znaczenia|dawnej miejscowości w woj. warmińsko-mazurskim|[[Janocin]] – wieś w województwie kujawsko-pomorskim}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Janocin
 |rodzaj miejscowości    = uroczysko-dawna miejscowość
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat elbląski|elbląski]]
 |gmina                  = [[Młynary (gmina)|Młynary]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     =
 |kod pocztowy           =
 |tablice rejestracyjne  =
 |SIMC                   =
 |kod mapy               = Młynary (gmina)
 |współrzędne            = 54°15′10″N 19°38′43″E
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Janocin''' – dawna [[miejscowość]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[Województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[Powiat elbląski|powiecie elbląskim]], w [[Młynary (gmina)|gminie Młynary]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Janocin |data dostępu = 2021-04-12 |opublikowany = pzgik.geoportal.gov.pl |url = https://pzgik.geoportal.gov.pl/prng/ObiektFizjograficzny/PL.PZGiK.204.PRNG.00000000-0000-0000-0000-000000177199-307535}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = geoportal.gov.pl |data dostępu = 2021-04-12 |opublikowany = mapy.geoportal.gov.pl |url = https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?locale=pl&gui=new&sessionID=5145374}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Młynary}}

[[Kategoria:Młynary (gmina)]]
[[Kategoria:Uroczyska w województwie warmińsko-mazurskim]]

title: Janocin

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: elbląski

Gmina: Młynary


text:
# Dorota Gruca
Dorota Gruca (ur. 5 grudnia 1970 w Tarnogrodzie) – polska biegaczka, rekordzistka kraju w biegu na 10 000 m (31:52.11 w 2004).

## Kariera
Olimpijka z Pekinu (2008) w maratonie (2:33.32 - 30. miejsce). Wielokrotna mistrzyni Polski (3-krotna na 5000 m, 6-krotna na 10 000 m, 5-krotna w półmaratonie, w 2010 została mistrzynią Polski w maratonie). Zwyciężczyni m.in. Gran Maraton Pacifico w Meksyku (2004) i maratonu w Salt Lake City (2005). Zdobywczyni drugiego miejsca w maratonie Amsterdamie (2007). Brązowa medalistka w sztafecie podczas MŚ w biathlonie letnim (Kraków 1997). Na lekkoatletycznych MŚ w Helsinkach zajęła 13. miejsce w biegu maratońskim ustanawiając (do dziś aktualny) rekord życiowy - 2:27.46.
Pięciokrotnie uczestniczyła w mistrzostwach świata w półmaratonie, w 1995 zajęła 68. miejsce (78:03), rok później była 19. (74:07), w 1998 została sklasyfikowana na 53. miejscu (75:12) w roku 2000 była 32. (77:27), zaś w 2008 ponownie 32. (76:46).

## Rekordy życiowe
- bieg na 800 m – 2:06,52 (1998)
- bieg na 1500 m – 4:12,70 (2002)
- bieg na 3000 m – 9:09,57 (2004)
- bieg na 5000 m – 15:18,75 (2004), 4. wynik w historii polskiej la
- bieg na 10 000 m – 31:52,11 (2004), były Rekord Polski, 2. wynik w historii polskiej la
- półmaraton – 71:56 (2001), 6. wynik w historii polskiej la
- bieg na 30 000 m – 1:44:41 (2001)
- maraton – 2:27:46 (2005)

title: Dorota Gruca

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Dorota Gruca
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = biathlon
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[5 grudnia]] [[1970]]
 |miejsce urodzenia         = [[Tarnogród]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Dorota Gruca''' (ur. [[5 grudnia]] [[1970]] w [[Tarnogród|Tarnogrodzie]]) – [[polska]] biegaczka, rekordzistka kraju w [[Bieg na 10 000 metrów|biegu na 10 000 m]] (31:52.11 w 2004).

== Kariera ==
Olimpijka z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|Pekinu (2008)]] w [[Bieg maratoński|maratonie]] (2:33.32 - 30. miejsce). Wielokrotna mistrzyni Polski (3-krotna na 5000 m, 6-krotna na 10 000 m, 5-krotna w półmaratonie, w [[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2010#Maraton|2010]] została mistrzynią Polski w maratonie<ref>{{Cytuj | url = http://www.pzla.pl/index.php?_a=1&kat_id=4&_id=3914 | tytuł = Dudycz 80. mistrzem Polski w maratonie| opublikowany= Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki | data dostępu = 2010-10-24 | język = pl}}</ref>). Zwyciężczyni m.in. Gran Maraton Pacifico w [[Meksyk]]u (2004) i maratonu w [[Salt Lake City]] (2005). Zdobywczyni drugiego miejsca w maratonie [[Amsterdam]]ie (2007). Brązowa medalistka w sztafecie podczas MŚ w [[biathlon letni|biathlonie letnim]] ([[Kraków]] [[1997]]). Na lekkoatletycznych [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2005|MŚ w Helsinkach]] zajęła 13. miejsce w biegu maratońskim ustanawiając (do dziś aktualny) rekord życiowy - 2:27.46.
Pięciokrotnie uczestniczyła w [[Mistrzostwa świata w półmaratonie|mistrzostwach świata w półmaratonie]], w [[Mistrzostwa Świata w Półmaratonie 1995|1995]] zajęła 68. miejsce (78:03), [[Mistrzostwa Świata w Półmaratonie 1996|rok później]] była 19. (74:07), w [[Mistrzostwa Świata w Półmaratonie 1998|1998]] została sklasyfikowana na 53. miejscu (75:12) w roku [[Mistrzostwa Świata w Półmaratonie 2000|2000]] była 32. (77:27), zaś w [[Mistrzostwa Świata w Półmaratonie 2008|2008]] ponownie 32. (76:46).

== Rekordy życiowe ==
* [[Bieg na 800 metrów|bieg na 800 m]] – 2:06,52 (1998)
* [[Bieg na 1500 metrów|bieg na 1500 m]] – 4:12,70 (2002)
* [[Bieg na 3000 metrów|bieg na 3000 m]] – 9:09,57 (2004)
* [[Bieg na 5000 metrów|bieg na 5000 m]] – 15:18,75 (2004), 4. wynik w historii polskiej la
* [[Bieg na 10 000 metrów|bieg na 10 000 m]] – 31:52,11 (2004), były [[Rekordy Polski w lekkoatletyce|Rekord Polski]], 2. wynik w historii polskiej la
* [[półmaraton]] – 71:56 (2001), 6. wynik w historii polskiej la
* bieg na 30 000 m – 1:44:41 (2001)
* [[bieg maratoński|maraton]] – 2:27:46 (2005)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name|id=136302}}
* {{tilastopaja |id=4940 |nazwa=Dorota Gruca |płeć=w |data dostępu=2020-03-26}}
* {{PZLA|2899}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/gr/dorota-gruca-1.html | tytuł = Wyniki olimpijskie zawodniczki w serwisie sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20090318194056/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/gr/dorota-gruca-1.html | zarchiwizowano = 2009-03-18}} {{lang|en}}

{{Mistrzynie Polski w biegu na 5000 metrów}}
{{Mistrzynie Polski w biegu na 10000 metrów}}
{{Mistrzynie Polski w maratonie}}
{{Mistrzynie Polski w półmaratonie}}
{{Mistrzynie Polski w biegach przełajowych}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gruca, Dorota}}
[[Kategoria:Polscy długodystansowcy]]
[[Kategoria:Polscy lekkoatleci na igrzyskach olimpijskich]]
[[Kategoria:Polscy olimpijczycy (Pekin 2008)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnogrodzie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]

title: · Dorota Gruca

Data i miejsce urodzenia: 5 grudnia 1970 · Tarnogród