text:
# Víctor Hugo Mora
Víctor Hugo Mora Llamas (ur. 12 lipca 1974 w Guadalajarze) – meksykański piłkarz występujący na pozycji pomocnika, trener piłkarski.
Jego brat Octavio Mora, bratanek Jorge Mora, szwagier brata Daniel Guzmán i syn szwagra brata Daniel Guzmán Jr. również są piłkarzami.

## Kariera klubowa
Mora przez całą karierę piłkarską był związany z drużynami z drugiego i trzeciego szczebla rozgrywek, nigdy nie zdołał zadebiutować w meksykańskiej Primera División. Karierę rozpoczynał w drugoligowym Atlético Tecomán, skąd następnie przeniósł się do występującego na tym samym poziomie rozgrywek Tigrillos UANL. Najdłużej reprezentował barwy kolejnego klubu – Bachilleres de Guadalajara, z którym w 1997 roku awansował do drugiej ligi meksykańskiej (wcześniej występował jeszcze na wypożyczeniu w Pioneros de Cancún). W późniejszym czasie przez rok grał w innym drugoligowcu – Chivas Tijuana, gdzie w jesiennym sezonie Invierno 1998 dotarł do finału rozgrywek Primera División A. Przez trzy lata występował również w kolejnym klubie z tego samego miasta – drużynie Nacional Tijuana, lecz bez poważniejszych sukcesów.
Latem 2002 Mora przeszedł do drugoligowego Atlético Cihuatlán, prowadzonego przez swojego brata – Octavio Morę. Jego barwy reprezentował rok, podobnie jak kolejnej ekipy, przez którą został zakontraktowany – CD Zacatepec. Ostatnim przystankiem w jego karierze był spadkowicz z pierwszej ligi – zespół Querétaro FC, który zakupił licencję Zacatepec. Tam występował przez rok, mając niepodważalne miejsce w wyjściowym składzie; w wiosennym sezonie Clausura 2005 wygrał z Querétaro drugą ligę meksykańską, co wobec porażki w decydującym dwumeczu barażowym nie zaowocowało jednak powrotem klubu na najwyższy szczebel. Bezpośrednio po tym w wieku 31 lat zakończył piłkarską karierę.

## Kariera trenerska
W latach 2008–2010 Mora pełnił rolę asystenta swojego brata Octavio Mory w trzecioligowym zespole Loros UdeC z siedzibą w Colimie. W lutym 2011 zastąpił Gastóna Obledo na stanowisku pierwszego trenera Loros. Pod jego kierownictwem drużyna dołączyła do grona czołowych na trzecim szczeblu rozgrywek, zaś w sezonie Clausura 2015 triumfowała w Segunda División, bezpośrednio po tym (wygrywając dwumecz barażowy o awans) awansując do drugiej ligi. Klub nie dostał jednak licencji na występy w Ascenso MX z powodu niespełnienia wymogów pojemności stadionu, wobec czego spędził jeszcze rok w trzeciej lidze i dopiero potem dołączył do zaplecza najwyższej klasy rozgrywkowej. Tam występował jednak tylko przez rok – podopieczni Mory dwukrotnie zajmowali siedemnaste, przedostatnie miejsce w tabeli i w 2017 roku spadli z powrotem do trzeciej ligi.

title: Víctor Hugo Mora

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Víctor Hugo Mora
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Víctor Hugo Mora Llamas
 |data urodzenia          = 12 lipca 1974
 |miejsce urodzenia       = [[Guadalajara]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 172 cm
 |pozycja                 = [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1991–1993 ! [[Atlético Tecomán|Tecomán]]               !    !
! 1991–1992 ! → [[Tigrillos UANL]] (wyp.)                !    !
! 1993–1999 ! [[Bachilleres de Guadalajara|Bachilleres]] !    !
! 1995–1996 ! → [[Pioneros de Cancún|Pioneros]] (wyp.)   !    !
! 1998–1999 ! {{nowrap|→ [[Chivas Tijuana]] (wyp.)}}           !    !
! 1999–2002 ! [[Nacional Tijuana]]                       !    !
! 2002–2003 ! [[Atlético Cihuatlán|Cihuatlán]]           !    !
! 2003–2004 ! [[CA Zacatepec|Zacatepec]]          ! 25 ! 0
! 2004–2005 ! [[Querétaro FC|Querétaro]]                 ! 39 ! 1
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
! 2011–2019 ! [[Loros UdeC]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Víctor Hugo Mora Llamas''' (ur. [[12 lipca]] [[1974]] w [[Guadalajara|Guadalajarze]]) – [[meksyk]]ański [[piłkarz]] występujący na pozycji [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], trener piłkarski.

Jego brat [[Octavio Mora]], bratanek [[Jorge Mora]], szwagier brata [[Daniel Guzmán]] i syn szwagra brata [[Daniel Guzmán Jr.]] również są piłkarzami.

== Kariera klubowa ==
Mora przez całą karierę piłkarską był związany z drużynami z drugiego i trzeciego szczebla rozgrywek, nigdy nie zdołał zadebiutować w [[Liga MX|meksykańskiej Primera División]]. Karierę rozpoczynał w drugoligowym [[Atlético Tecomán]], skąd następnie przeniósł się do występującego na tym samym poziomie rozgrywek [[Tigrillos UANL]]. Najdłużej reprezentował barwy kolejnego klubu – [[Bachilleres de Guadalajara]], z którym w 1997 roku awansował do drugiej ligi meksykańskiej (wcześniej występował jeszcze na wypożyczeniu w [[Pioneros de Cancún]]). W późniejszym czasie przez rok grał w innym drugoligowcu – [[Chivas Tijuana]], gdzie w jesiennym sezonie [[Primera División A (Invierno 1998)|Invierno 1998]] dotarł do finału rozgrywek [[Ascenso MX|Primera División A]]. Przez trzy lata występował również w kolejnym klubie z tego samego miasta – drużynie [[Nacional Tijuana]], lecz bez poważniejszych sukcesów.

Latem 2002 Mora przeszedł do drugoligowego [[Atlético Cihuatlán]], prowadzonego przez swojego brata – [[Octavio Mora|Octavio Morę]]. Jego barwy reprezentował rok, podobnie jak kolejnej ekipy, przez którą został zakontraktowany – [[Zacatepec Siglo XXI|CD Zacatepec]]. Ostatnim przystankiem w jego karierze był spadkowicz z pierwszej ligi – zespół [[Querétaro FC]], który zakupił licencję Zacatepec. Tam występował przez rok, mając niepodważalne miejsce w wyjściowym składzie; w wiosennym sezonie [[Primera División A (Clausura 2005)|Clausura 2005]] wygrał z Querétaro drugą ligę meksykańską, co wobec porażki w decydującym dwumeczu barażowym nie zaowocowało jednak powrotem klubu na najwyższy szczebel. Bezpośrednio po tym w wieku 31 lat zakończył piłkarską karierę.

== Kariera trenerska ==
W latach 2008–2010 Mora pełnił rolę asystenta swojego brata [[Octavio Mora|Octavio Mory]] w trzecioligowym zespole [[Loros UdeC]] z siedzibą w [[Colima (miasto)|Colimie]]. W lutym 2011 zastąpił [[Gastón Obledo|Gastóna Obledo]] na stanowisku pierwszego trenera Loros. Pod jego kierownictwem drużyna dołączyła do grona czołowych na trzecim szczeblu rozgrywek, zaś w sezonie Clausura 2015 triumfowała w [[Segunda División de México|Segunda División]], bezpośrednio po tym (wygrywając dwumecz barażowy o awans) awansując do drugiej ligi. Klub nie dostał jednak licencji na występy w [[Ascenso MX]] z powodu niespełnienia wymogów pojemności stadionu, wobec czego spędził jeszcze rok w trzeciej lidze i dopiero potem dołączył do zaplecza najwyższej klasy rozgrywkowej. Tam występował jednak tylko przez rok – podopieczni Mory dwukrotnie zajmowali siedemnaste, przedostatnie miejsce w tabeli i w 2017 roku spadli z powrotem do trzeciej ligi.

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|t|id=48175|nazwa=Víctor Mora|data dostępu=2020-11-27}}

{{Trenerzy piłkarscy Loros UdeC}}

{{SORTUJ:Mora, Victor Hugo}}
[[Kategoria:Meksykańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Meksykańscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Bachilleres de Guadalajara]]
[[Kategoria:Piłkarze Atlético Cihuatlán]]
[[Kategoria:Piłkarze Zacatepec FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Querétaro FC]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Loros UdeC]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Guadalajarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1974]]

title: · Víctor Hugo Mora

Pełne imię i nazwisko: Víctor Hugo Mora Llamas

Data i miejsce urodzenia: 12 lipca 1974 · Guadalajara

Pozycja: pomocnik

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Tecomán

→ Tigrillos UANL (wyp.)

Bachilleres

→ Pioneros (wyp.)

→ Chivas Tijuana (wyp.)

Nacional Tijuana

Cihuatlán

Zacatepec · 25 · (0)

Querétaro · 39 · (1)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Loros UdeC


text:
# Marek Karczewski (lekarz)
Marek Roman Karczewski (ur. 7 lutego 1966 w Poznaniu) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, specjalności naukowe: chirurgia ogólna, transplantologia kliniczna. W PRL działacz niezależnych organizacji młodzieżowych.

## Życiorys

### Praca zawodowa
W 1991 ukończył studia medyczne w Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1991–1993 pracował w Szpitalu Wojewódzkim w Poznaniu, w latach 1993–1995 odbył staż na Oddziale Immunologii i Transplantacji Narządów Medical School of Houston University of Texas. Od 1995 pracuje na macierzystej uczelni. W 1997 na podstawie rozprawy pt. Wpływ rapamycyny na humoralny mechanizm areaktywności po przeszczepieniu allogenicznym serca u myszy uzyskał w Wydziale Lekarskim II stopień naukowy doktora nauk medycznych dyscyplina: biologia medyczna specjalność: transplantologia. Tam też, po przemianowaniu uczelni na uniwersytet, na podstawie dorobku naukowego oraz pracy pt. Wybrane immunologiczne wskaźniki ryzyka ostrego i przewlekłego odrzucania allogenicznej nerki przeszczepionej, pochodzącej od dawcy zmarłego otrzymał w 2013 stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych dyscyplina: medycyna specjalności: chirurgia ogólna, transplantologia kliniczna. W 2017 prezydent RP Andrzej Duda nadał mu tytuł profesora nauk medycznych.
Został profesorem Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu na Wydziale Medycznym w Katedrze Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Transplantacyjnej oraz pracownikiem Szpitala Klinicznego nr 2 im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Wcześniej był nauczycielem akademickim poznańskiej Akademii Medycznej.

### Działalność społeczna i polityczna
Jako uczeń VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Poznaniu należał po ogłoszeniu stanu wojennego do powstałych w marcu 1982 Szkolnych Kół Oporu Społecznego. Do 1984 współpracował z pismem Głos SKOK-ów, kolportował wydawnictwa podziemne, uczestniczył w akacjach ulotkowych, organizował rajdy niepodległościowe. Należał do akademickiego duszpasterstwa oo. Dominikanów. W czerwcu 1984 został aresztowany, w lipcu 1984 zwolniony na mocy amnestii.
Od 1986 był członkiem redakcji niezależnego pisma Podaj Dalej. W latach 1987–1989 był członkiem Poznańskiej Rady Niezależnego Zrzeszenia Studentów, w latach 1989–1992 przewodniczącym NZS Akademii Medycznej w Poznaniu, w latach 1989–1990 członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS, w latach 1992–1993 wiceprzewodniczącym zarządu Kongresu Liberalno-Demokratycznego w Poznaniu, w 2000 wiceprzewodniczącym zarządu Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego w Poznaniu. W latach 2006–2010 był radnym Rady Miasta Poznania.
W 2010 został za działalność opozycyjną oraz osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2021 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności.

wikiname: plwiki

title: Marek Karczewski (lekarz)

in_language: pl

wikitext:
{{Inne znaczenia|lekarza|[[Marek Karczewski|Marek Karczewski – duchowny]]}}
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Marek Karczewski
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Polska
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 7 lutego 1966
 |miejsce urodzenia         = Poznań
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = medycznych
 |specjalność               = chirurgia ogólna, transplantologia kliniczna
 |almamater                 = Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
 |doktorat data             = 1997
 |doktorat uczelnia         = Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
 |doktorat dyscyplina       = biologia medyczna
 |habilitacja data          = 2013
 |habilitacja uczelnia      = Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
 |habilitacja dyscyplina    = medycyna
 |profesura data            = 23 września 2017
 |aktywność zawodowa        = profesor Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               = {{Order|PL-KWS}} {{Order|KZ|Z}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Marek Roman Karczewski''' (ur. [[7 lutego]] [[1966]] w [[Poznań|Poznaniu]]<ref name="es">''Encyklopedia Solidarności. Opozycja w PRL 1976–1989. Tom 1'', wyd. Stowarzyszenie Pokolenie, Oficyna Wydawnicza Volumen i IPN, Warszawa 2010, s. 186-187 (biogram autorstwa Cyryli Staszewskiej).</ref><ref name="who">''Who is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków'', Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).</ref>) – polski lekarz, [[tytuł profesora|profesor]] [[Nauki medyczne|nauk medycznych]], [[nauczyciel akademicki]] [[Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu|Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]], specjalności naukowe: chirurgia ogólna, transplantologia kliniczna. W PRL działacz niezależnych organizacji młodzieżowych.

== Życiorys ==
=== Praca zawodowa ===
W 1991 ukończył studia medyczne w Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu{{r|NP}}. W latach 1991–1993 pracował w [[Szpital Wojewódzki w Poznaniu|Szpitalu Wojewódzkim w Poznaniu]], w latach 1993–1995 odbył staż na Oddziale Immunologii i Transplantacji Narządów Medical School of Houston [[Uniwersytet Teksański w Austin|University of Texas]]. Od 1995 pracuje na macierzystej uczelni<ref name="who" />. W 1997 na podstawie rozprawy pt. ''Wpływ rapamycyny na humoralny mechanizm areaktywności po przeszczepieniu allogenicznym serca u myszy'' uzyskał w Wydziale Lekarskim II [[Doktor (stopień naukowy)|stopień naukowy doktora]] nauk medycznych dyscyplina: biologia medyczna specjalność: transplantologia. Tam też, po przemianowaniu uczelni na uniwersytet, na podstawie dorobku naukowego oraz pracy pt. ''Wybrane immunologiczne wskaźniki ryzyka ostrego i przewlekłego odrzucania allogenicznej nerki przeszczepionej, pochodzącej od dawcy zmarłego'' otrzymał w 2013 [[Habilitacja|stopień naukowy doktora habilitowanego]] nauk medycznych dyscyplina: medycyna specjalności: chirurgia ogólna, transplantologia kliniczna. W 2017 prezydent RP [[Andrzej Duda]] nadał mu tytuł profesora nauk medycznych<ref>{{Monitor Polski|2017|975}}</ref>.

Został profesorem Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu na Wydziale Medycznym w Katedrze Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Transplantacyjnej oraz pracownikiem [[Szpital Kliniczny im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu|Szpitala Klinicznego nr 2 im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]. Wcześniej był nauczycielem akademickim poznańskiej Akademii Medycznej{{r|NP}}.
=== Działalność społeczna i polityczna ===
Jako uczeń [[VIII Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]] należał po ogłoszeniu [[Stan wojenny w Polsce (1981–1983)|stanu wojennego]] do powstałych w marcu 1982 Szkolnych Kół Oporu Społecznego<ref name="es1">''Encyklopedia Solidarności. Opozycja w PRL 1976–1989. Tom 1'', wyd. Stowarzyszenie Pokolenie, Oficyna Wydawnicza Volumen i IPN, Warszawa 2010, s. 448 (hasło Szkolne Koła Oporu Społecznego, autorstwa Przemysława Zwiernika).</ref>. Do 1984 współpracował z pismem ''Głos SKOK-ów'', kolportował [[Wydawnictwo podziemne|wydawnictwa podziemne]], uczestniczył w akacjach ulotkowych, organizował rajdy niepodległościowe<ref name="es" />. Należał do akademickiego duszpasterstwa oo. Dominikanów<ref name="es" />. W czerwcu 1984 został aresztowany, w lipcu 1984 zwolniony na mocy amnestii<ref name="es" />.

Od 1986 był członkiem redakcji niezależnego pisma ''Podaj Dalej''<ref name="es" /><ref>[https://wbc.macbre.net/document/5725/biule1yn-informacyjny-studentow-i-podaj-dalej-czasopisma-niezaleznego-zrzeszenia-studentow-w-poznan.html Przemysław Zwiernik, ''„Biuletyn Informacyjny Studentów” i „Podaj Dalej” – czasopisma Niezależnego Zrzeszenia Studentów w Poznaniu"'', [w:] ''Kronika Miasta Poznania'', nr 3/4 z 1994]</ref>. W latach 1987–1989 był członkiem Poznańskiej Rady [[Niezależne Zrzeszenie Studentów|Niezależnego Zrzeszenia Studentów]], w latach 1989–1992 przewodniczącym NZS Akademii Medycznej w Poznaniu, w latach 1989–1990 członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS, w latach 1992–1993 wiceprzewodniczącym zarządu [[Kongres Liberalno-Demokratyczny|Kongresu Liberalno-Demokratycznego]] w Poznaniu, w 2000 wiceprzewodniczącym zarządu [[Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe|Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego]] w Poznaniu. W latach 2006–2010 był radnym Rady Miasta Poznania<ref name="es" /><ref>[https://bip.poznan.pl/bip/radni/kadencja-2006-2010,2/marek-karczewski,3382/ Marek Karczewski. Radny/radna miasta Poznania]</ref>.

W 2010 został za działalność opozycyjną oraz osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej odznaczony Złotym [[Krzyż Zasługi|Krzyżem Zasługi]]<ref>{{Monitor Polski|2010|40|563}}</ref>. W 2021 otrzymał [[Krzyż Wolności i Solidarności]]<ref>{{Monitor Polski|2021|870}}</ref>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=NP>{{ludzie nauki|94724|osoba=prof. Marek Karczewski|data dostępu=2020-04-13}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Karczewski, Marek}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]
[[Kategoria:Działacze Niezależnego Zrzeszenia Studentów]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu]]
[[Kategoria:Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności]]
[[Kategoria:Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego]]
[[Kategoria:Politycy Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego]]
[[Kategoria:Polscy chirurdzy]]
[[Kategoria:Polscy transplantolodzy]]
[[Kategoria:Radni Poznania]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1966]]

title: Marek Karczewski

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 7 lutego 1966 · Poznań

Doktorat: 1997 – biologia medyczna · Akademia Medyczna im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Habilitacja: 2013 – medycyna · Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Profesura: 23 września 2017


text:
# Jezioro Chotkowskie
Jezioro Chotkowskie (kaszb. Jezoro Chòtkòwsczé) – jezioro rynnowe na Pojezierzu Bytowskim w powiecie bytowskim (województwo pomorskie).
Powierzchnia całkowita: 56,7 ha.
Dawniej jezioro zasilało młyn w Chotkowie.

title: Jezioro Chotkowskie

wikitext:
{{Jezioro infobox
 |nazwa              = Jezioro Chotkowski
 |nazwa oryginalna   =
 |inne nazwy         =
 |grafika            =
 |opis grafiki       =
 |państwo            = POL
 |lokalizacja        =
 |miasta nadbrzeżne  = [[Chotkowo]] Tągowie Tuchomko
 |region             = [[Pojezierze Bytowskie]]
 |wysokość lustra    = 122,4
 |wyspy              = Brak
 |powierzchnia       = 56ha
 |max długość        = 1,8 km
 |max szerokość      = 0,27 – 0,51 km
 |głębokość średnia  = 2
 |głębokość max      = 21.3
 |długość brzegu     =
 |objętość           =
 |rodzaj jakości     =
 |jakość             =
 |zasolenie          =
 |rzeki zasilające   =
 |rzeki wypływające  = Jutrzenka
 |rodzaj             = [[jezioro rynnowe|rynnowe]]
 |kod mapy           = Borzytuchom (gmina)
 |współrzędne        = 54°09′03″N 17°21′22″E
 |mapka jeziora      =
 |opis mapki jeziora =
 |commons            =
}}
'''Jezioro Chotkowskie''' ([[język kaszubski|kaszb.]] ''Jezoro Chòtkòwsczé'') – [[jezioro]] [[Rynna polodowcowa|rynnowe]] na [[Pojezierze Bytowskie|Pojezierzu Bytowskim]] w [[powiat bytowski|powiecie bytowskim]] ([[województwo pomorskie]]).

Powierzchnia całkowita: 56,7 [[hektar|ha]].

{{fakt|data=2020-03|Dawniej jezioro zasilało młyn w [[Chotkowo|Chotkowie]]}}.

{{SORTUJ:Chotkowskie, Jezioro}}
[[Kategoria:Jeziora na Pojezierzu Bytowskim]]
[[Kategoria:Jeziora w gminie Borzytuchom]]
[[Kategoria:Jeziora polodowcowe w powiecie bytowskim]]

title: Jezioro Chotkowski

Państwo: Polska

Miejscowości nadbrzeżne: Chotkowo Tągowie Tuchomko

Region: Pojezierze Bytowskie

Wyspy: Brak

Rzeki wypływające: Jutrzenka

Rodzaj jeziora: rynnowe


text:
# František Peterka
František Peterka (ur. 17 marca 1922 w Pradze, zm. 24 listopada 2016 w Libercu) – czeski aktor.

## Wybrana filmografia
- 1967: Kinoautomat: Człowiek i jego dom (Kinoautomat Člověk a jeho dům) jako strażak
- 1970: Trup w każdej szafie (Čtyři vraždy stačí, drahoušku) jako gangster
- 1974: Joachimie, wrzuć go do maszyny! (Jáchyme, hoď ho do stroje!) jako trener
- 1974–1984: Baśń karkonoska (Krkonošská pohádka, serial TV) jako Liczyrzepa
- 1975: Pan Tau (Pan Tau, serial TV) jako sąsiad
- 1976: Jutro się policzymy, kochanie (Zítra to roztočíme, drahoušku…!) jako Karel (Kája) Bartáček
- 1977: Jutro wstanę rano i oparzę się herbatą (Zítra vstanu a opařím se čajem) jako Robert Nol
- 1979–1980: Arabela (Arabela, serial telewizyjny) jako Fantomas
- 1980: Wiedzą sąsiedzi, jak kto siedzi (Co je doma, to se počítá, pánové...) jako Karel Bartáček
- 1982: Na przyszłość będziemy sprytniejsi, stary (Příště budeme chytřejší, staroušku!) jako Makovec

title: František Peterka

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = František Peterka
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Frantisek Peterka.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[17 marca]] [[1922]]
 |miejsce urodzenia         = [[Praga]]
 |data śmierci              = [[24 listopada]] [[2016]]
 |miejsce śmierci           = [[Liberec]]
 |zawód                     = [[Aktor]]
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''František Peterka''' (ur. [[17 marca]] [[1922]] w [[Praga|Pradze]], zm. [[24 listopada]] [[2016]] w [[Liberec|Libercu]]) – [[Czechy|czeski]] aktor.

== Wybrana filmografia ==
* [[1967 w filmie|1967]]: [[Kinoautomat: Człowiek i jego dom]] (''Kinoautomat Člověk a jeho dům'') jako strażak
* [[1970 w filmie|1970]]: [[Trup w każdej szafie]] (''Čtyři vraždy stačí, drahoušku'') jako gangster
* [[1974 w filmie|1974]]: [[Joachimie, wrzuć go do maszyny!]] (''Jáchyme, hoď ho do stroje!'') jako trener
* [[1974 w filmie|1974]]–[[1984 w filmie|1984]]: [[Baśń karkonoska]] (''Krkonošská pohádka'', [[serial telewizyjny|serial TV]]) jako Liczyrzepa
* [[1975 w filmie|1975]]: [[Pan Tau]] (''Pan Tau'', [[serial telewizyjny|serial TV]]) jako sąsiad
* [[1976 w filmie|1976]]: [[Jutro się policzymy, kochanie]] (''Zítra to roztočíme, drahoušku…!'') jako Karel (Kája) Bartáček
* [[1977 w filmie|1977]]: [[Jutro wstanę rano i oparzę się herbatą]] (''Zítra vstanu a opařím se čajem'') jako Robert Nol
* [[1979 w filmie|1979]]–[[1980 w filmie|1980]]: [[Arabela (serial telewizyjny)|Arabela]] (''Arabela'', serial telewizyjny) jako Fantomas
* [[1980 w filmie|1980]]: [[Wiedzą sąsiedzi, jak kto siedzi]] (''Co je doma, to se počítá, pánové...'') jako Karel Bartáček
* [[1982 w filmie|1982]]: [[Na przyszłość będziemy sprytniejsi, stary]] (''Příště budeme chytřejší, staroušku!'') jako Makovec

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0676265|František Peterka}}
* {{Filmweb|osoba|140714|František Peterka}}
* [https://www.csfd.cz/tvurce/7241-frantisek-peterka/ ''František Peterka''] w bazie ČSFD {{lang|cs}}
* {{Kinobox|osoba|21105|František Peterka}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Peterka, František}}
[[Kategoria:Czescy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Czescy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1922]]
[[Kategoria:Zmarli w 2016]]

title: František Peterka

Data i miejsce urodzenia: 17 marca 1922 · Praga

Data i miejsce śmierci: 24 listopada 2016 · Liberec

Zawód: Aktor


text:
# Reinhard Schneider
Reinhard Schneider (ur. 1 maja 1968 w Moguncji) – niemiecki ekonomista i dyrektor zarządzający w przedsiębiorstwie rodzinnym Werner & Mertz z siedzibą w Moguncji, którego najbardziej znaną marką jest Frosch. Pełniąc tę funkcję, ukierunkował on przedsiębiorstwo na działalność w zgodzie z ideą zrównoważonego rozwoju i prowadzi działania na rzecz większego zaangażowania gospodarki w ochronę klimatu i środowiska. Schneider jest laureatem Niemieckiej Nagrody Ekologicznej 2019.

## Życie i działalność
Schneider studiował na kierunku Ekonomika przedsiębiorstw o profilu Sprzedaż i handel na Uniwersytecie St. Gallen w Szwajcarii. Po studiach przez sześć lat pracował w różnych przedsiębiorstwach w dziale marketingu. Jako potomek założycieli spółki Werner & Mertz od 1992 roku był członkiem Rady Nadzorczej przedsiębiorstwa. W roku 2000 objął funkcję prezesa zarządu oraz kierownictwo działu konsumentów. Jest właścicielem przedsiębiorstwa.
Jako dyrektor zarządzający Schneider ukierunkował działalność spółki Werner & Mertz w stronę zrównoważonego rozwoju. Między innymi zlecił zaprojektowanie nowych budynków przedsiębiorstwa pod kątem aspektów ekologicznych (np. centrala przedsiębiorstwa) i w ramach inicjatywy „Rodzime tensydy” wprowadził stopniowe zastępowanie udziału oleju palmowego w środkach do czyszczenia przez oleje roślinne z upraw europejskich.
Uznanie zyskały także jego działania mające na celu redukcję odpadów z plastiku i emisji CO2 poprzez zwiększenie udziału plastiku pochodzącego z recyklingu w produkcji opakowań. W tym celu w 2012 roku razem z partnerami z branży przemysłowej i gospodarki odpadami oraz zrzeszeniami ekologicznymi założył inicjatywę Recyclat. Jest on także aktywny na arenie politycznej, opowiadając się między innymi za wprowadzeniem podatku od nowych tworzyw sztucznych. Działa na rzecz intensywniejszego zaangażowania gospodarki w ochronę środowiska.
Ponadto Schneider jest członkiem Prezydium Niemieckiego Urzędu Ochrony Konkurencji, a od marca 2022 r. członkiem nowo utworzonego Zukunftsrat Nachhaltige Entwicklung Rheinland-Pfalz.

## Uznanie
Schneider był wielokrotnie nagradzany za działalność w firmie Werner & Mertz na rzecz zrównoważonego rozwoju, w szczególności za inicjatywę Recyclat. Najcenniejszym wyróżnieniem jest Niemiecka Nagroda Ekologiczna 2019. Przy wręczaniu nagrody prezydent Niemiec Frank-Walter Steinmeier uzasadnił jej przyznanie wiodącą rolą Schneidera w gospodarce. Według słów prezydenta Schneider działał „jako odpowiedzialny przedsiębiorca [...], zanim wielu innych zaczęło to robić” i pokazał, „że działalność w dziedzinie ekologii i biznesu nie musi się wykluczać”. Organizacja Deutsche Bundesstiftung Umwelt wyróżniła go za to, iż „w trudnym otoczeniu ekologicznym” wytwarza „przyjazne dla środowiska produkty na rynek masowy”.
We wrześniu 2021 roku Schneider otrzymał w Austrii honorową nagrodę Trigos za swoje zaangażowanie w obszarze gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważonego rozwoju.

title: Reinhard Schneider

wikitext:
[[Plik:Reinhard Schneider (2020).jpg|thumb|Reinhard Schneider (2020)]]
'''Reinhard Schneider''' (ur. [[1 maja]] [[1968]] w [[Moguncja|Moguncji]]<ref name=":0">Deutsche Bundesstiftung Umwelt: [https://www.dbu.de/phpTemplates/publikationen/pdf/2511191254325cak.pdf Niemiecka Nagroda Zrównoważonego Rozwoju: Laureaci 2019], opublikowano na dbu.de, s. 25, ostatnio odwiedzono 01.09.2020.</ref>) – [[Niemcy|niemiecki]] [[ekonomista]] i dyrektor zarządzający w przedsiębiorstwie rodzinnym [[Werner & Mertz]] z siedzibą w Moguncji, którego najbardziej znaną marką jest [[Frosch]]. Pełniąc tę funkcję, ukierunkował on przedsiębiorstwo na działalność w zgodzie z ideą zrównoważonego rozwoju i prowadzi działania na rzecz większego zaangażowania gospodarki w ochronę klimatu i środowiska. Schneider jest laureatem Niemieckiej Nagrody Ekologicznej 2019.

== Życie i działalność ==
Schneider studiował na kierunku Ekonomika przedsiębiorstw o profilu Sprzedaż i handel na [[Universität St. Gallen|Uniwersytecie St. Gallen]] w [[Szwajcaria|Szwajcarii]]. Po studiach przez sześć lat pracował w różnych przedsiębiorstwach w dziale marketingu. Jako potomek założycieli spółki Werner & Mertz od 1992 roku był członkiem Rady Nadzorczej przedsiębiorstwa. W roku 2000 objął funkcję prezesa zarządu oraz kierownictwo działu konsumentów. Jest właścicielem przedsiębiorstwa<ref>B.A.U.M. e.V.: [https://www.baumev.de/News/8515/ReinhardSchneiderWernerMertz.html Reinhard Schneider] na baumev.de, ostatnio odwiedzono 1 września 2020.</ref>.

{{Osobna sekcja|Werner & Mertz|Pozycjonowanie i prezentacja na zewnątrz}}

Jako dyrektor zarządzający Schneider ukierunkował działalność spółki Werner & Mertz w stronę zrównoważonego rozwoju. Między innymi zlecił zaprojektowanie nowych budynków przedsiębiorstwa pod kątem aspektów ekologicznych (np. centrala przedsiębiorstwa) i w ramach inicjatywy „Rodzime tensydy” wprowadził stopniowe zastępowanie udziału oleju palmowego w środkach do czyszczenia przez oleje roślinne z upraw europejskich<ref name=":0" />.

Uznanie zyskały także jego działania mające na celu redukcję odpadów z plastiku i emisji CO2 poprzez zwiększenie udziału plastiku pochodzącego z recyklingu w produkcji opakowań. W tym celu w 2012 roku razem z partnerami z branży przemysłowej i gospodarki odpadami oraz zrzeszeniami ekologicznymi założył inicjatywę Recyclat. Jest on także aktywny na arenie politycznej, opowiadając się między innymi za wprowadzeniem podatku od nowych tworzyw sztucznych<ref>Michael Kläsgen: Więcej plastikowych odpadów przez koronawirusa. W: [[Süddeutsche Zeitung]], 21 lipca 2020.</ref>. Działa na rzecz intensywniejszego zaangażowania gospodarki w ochronę środowiska<ref>{{Cytuj |tytuł = Deutscher Umweltpreis: „Frosch”-Unternehmer: Glaubwürdigkeit ist der Schlüssel |data dostępu = 2021-10-02 |opublikowany = www.zdf.de |url = https://www.zdf.de/uri/81fe5814-0022-47e9-8232-d112941b0fea |język = de}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Reinhard Schneider |tytuł = Plastik: Der schlechteste Ratgeber? Mutlosigkeit! |data dostępu = 2021-10-02 |opublikowany = www.wiwo.de |url = https://www.wiwo.de/my/technologie/umwelt/plastik-der-schlechteste-ratgeber-mutlosigkeit/24697354.html |język = de}}</ref>.

Ponadto Schneider jest członkiem Prezydium Niemieckiego Urzędu Ochrony Konkurencji<ref>{{Cytuj |tytuł = Wettbewerbszentrale |data dostępu = 2022-06-10 |opublikowany = www.wettbewerbszentrale.de |url = https://www.wettbewerbszentrale.de/de/institution/struktur/praesidium/default.aspx}}</ref>, a od marca 2022 r. członkiem nowo utworzonego Zukunftsrat Nachhaltige Entwicklung Rheinland-Pfalz<ref>{{Cytuj |autor = Staatskanzlei Rheinland-Pfalz |tytuł = Ministerpräsidentin Malu Dreyer: Zukunftsrat soll Raum für kreative Lösungen haben |data dostępu = 2022-06-10 |opublikowany = rlp.de |url = https://www.rlp.de/de/service/pressemeldungen/einzelansicht/news/News/detail/ministerpraesidentin-malu-dreyer-zukunftsrat-soll-raum-fuer-kreative-loesungen-haben/ |język = de}}</ref>.

== Uznanie ==
[[Plik:DBU 27.10.19-217.jpg|thumb|Przyznanie Niemieckiej Nagrody Ekologicznej 2019]]
Schneider był wielokrotnie nagradzany za działalność w firmie Werner & Mertz na rzecz zrównoważonego rozwoju, w szczególności za inicjatywę Recyclat<ref name=":0" />. Najcenniejszym wyróżnieniem jest Niemiecka Nagroda Ekologiczna 2019. Przy wręczaniu nagrody [[Prezydenci Niemiec|prezydent Niemiec]] [[Frank-Walter Steinmeier]] uzasadnił jej przyznanie wiodącą rolą Schneidera w gospodarce. Według słów prezydenta Schneider działał „jako odpowiedzialny przedsiębiorca [...], zanim wielu innych zaczęło to robić” i pokazał, „że działalność w dziedzinie ekologii i biznesu nie musi się wykluczać”<ref>Prezydent Niemiec [[Frank-Walter Steinmeier]]: [https://www.bundespraesident.de/SharedDocs/Reden/DE/Frank-Walter-Steinmeier/Reden/2019/10/191027-Deutscher-Umweltpreis.html Maszynopis przemówienia z okazji wręczenia Niemieckiej Nagrody Ekologicznej 2019], wygłoszonego 27 października 2019 w Mannheim. Opublikowano na bundespraesident.de, ostatnio odwiedzono 31.08.2020.</ref>. Organizacja Deutsche Bundesstiftung Umwelt wyróżniła go za to, iż „w trudnym otoczeniu ekologicznym” wytwarza „przyjazne dla środowiska produkty na rynek masowy”<ref name=":0" />.

We wrześniu 2021 roku Schneider otrzymał w Austrii honorową nagrodę Trigos za swoje zaangażowanie w obszarze gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważonego rozwoju<ref>{{Cytuj |tytuł = Gewinner TRIGOS Österreich 2021 |data = 2021-09-17 |data dostępu = 2024-11-29 |opublikowany = Trigos |url = http://www.trigos.at/trigos/gewinner |archiwum = https://web.archive.org/web/20210917073114/http://www.trigos.at/trigos/gewinner |zarchiwizowano = 2021-09-17 |język = de}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.werner-mertz.de/Ueber-W-und-M/Das-Unternehmen/Portraet-Reinhard-Schneider/ Portret na werner-mertz.de]
* [https://www.dbu.de/phpTemplates/publikationen/pdf/2511191254325cak.pdf Broszura o laureatach Niemieckiej Nagrody Ekologicznej 2019], PDF

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Schneider}}
[[Kategoria:Niemieccy ekonomiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1968]]


text:
# Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 2006
Sezon 2006 był pięćdziesiątym sezonem Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski. Liczył siedem eliminacji. Jego inauguracyjna eliminacja odbyła się w dniach 29–30 kwietnia na torze w Brnie, natomiast ostatnia eliminacja miała miejsce w dniach 13–14 października na torze w Poznaniu.

## Mistrzowie
| Klasa               | Kierowca                          | Samochód               | Zespół                                                 |
| ------------------- | --------------------------------- | ---------------------- | ------------------------------------------------------ |
| DSMP                | Robert Lukas Maciej Marcinkiewicz | Porsche 996 GT3 Cup    | Fuchs Start Moto Racing                                |
| DSMP do 3500        | Fabio Ghizzi Enrico Buscema       | Lancia Delta Integrale | Ghizzi, Buscema                                        |
| DSMP do 2000        | Maciej Tomaszewski Marcin Wydra   | Alfa Romeo 156         | Tomaszewski Maciej                                     |
| DSMP do 1600        | Maciej Garstecki Dariusz Nowicki  | Fiat Panda             | Garstecki, Nowicki                                     |
| DSMP do 1150        | Jan Sędek jr Leszek Patan         | Fiat Seicento          | Sędek, Patan                                           |
| Grand Prix Polski   | Maciej Stańco                     | Porsche 997 GT3 Cup    | Automobilklub Kielecki - Fuchs Start Moto Racing       |
| H-3500              | Robert Kisiel                     | Seat Leon              | Automobilklub Rzemieślnik                              |
| H-2000              | Karolina Czapka                   | Renault Clio RS        | Automobilklub Wielkopolski - Kartex Karolina Autosport |
| A-1150              | Tomasz Skinder                    | Fiat Seicento          | Automobilklub Rzemieślnik                              |
| N-1150              | Marcin Przybyszewski              | Fiat Seicento          | Automobilklub Rzemieślnik                              |
| Formuła Super Sport | Michał Gil                        | Reynard 913            | Automobilklub Kielecki                                 |
| E-2000              | Maurycy Kochański                 | Reynard 893            | Automobilklub Rzemieślnik                              |

wikitext:
{{Sezon wyścigowy infobox
 |seria            = Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski
 |odmiana serii    = Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski
 |poprzednia seria =
 |następna seria   =
 |rodzaj           = 0
 |tryb             =
 |sezon            = 2006
 |zdjęcie          =
 |opis zdjęcia     =
 |inauguracja      = 29 kwietnia
 |zakończenie      = 14 października
 |liczba wyścigów  = 7
 |mistrz kierowców =
 |mistrz zespołów  =
 |poprzedni        = 2005
 |następny         = 2007
 |commons          =
}}
Sezon 2006 był pięćdziesiątym sezonem [[Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski|Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski]]. Liczył siedem eliminacji. Jego inauguracyjna eliminacja odbyła się w dniach 29–30 kwietnia na [[Masaryk Circuit|torze w Brnie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.pzm.pl/sporty.asp?ID2=menu_samochodowe.html&ID=samochodowe.html | tytuł = Aktualności | data dostępu = 2015-03-22 | praca = pzm.pl | opublikowany = [[Polski Związek Motorowy]] | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20061201071926/http://www.pzm.pl/sporty.asp?ID2=menu_samochodowe.html&ID=samochodowe.html | zarchiwizowano = 2006-12-01 }}</ref>, natomiast ostatnia eliminacja miała miejsce w dniach 13–14 października na [[Tor Poznań|torze w Poznaniu]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.autocentrum.pl/sport/vii-runda-wsmp-2006-w-poznaniu/ | tytuł = VII runda WSMP 2006 w Poznaniu | data dostępu = 2015-03-22 | praca = autocentrum.pl | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20150402100002/http://www.autocentrum.pl/sport/vii-runda-wsmp-2006-w-poznaniu/ | zarchiwizowano = 2015-04-02 }}</ref>.

== Mistrzowie ==
{| class="wikitable"
! Klasa
! Kierowca
! Samochód
! Zespół
|-
|align="center"| '''''DSMP'''''
| [[Robert Lukas]]
[[Maciej Marcinkiewicz]]
| [[Porsche 911 (996)|Porsche 996 GT3 Cup]]
| Fuchs Start Moto Racing
|-
|align="center"| '''''DSMP do 3500'''''
| {{flaga|ITA}} [[Fabio Ghizzi]]
{{flaga|ITA}} [[Enrico Buscema]]
| [[Lancia Delta|Lancia Delta Integrale]]
| Ghizzi, Buscema
|-
|align="center"| '''''DSMP do 2000'''''
| [[Maciej Tomaszewski (kierowca)|Maciej Tomaszewski]]
[[Marcin Wydra]]
| [[Alfa Romeo 156]]
| Tomaszewski Maciej
|-
|align="center"| '''''DSMP do 1600'''''
| [[Maciej Garstecki]]
[[Dariusz Nowicki]]
| [[Fiat Panda]]
| Garstecki, Nowicki
|-
|align="center"| '''''DSMP do 1150'''''
| [[Jan Sędek jr]]
[[Leszek Patan]]
| [[Fiat Seicento]]
| Sędek, Patan
|-
|align="center"| '''''Grand Prix Polski'''''
| [[Maciej Stańco]]
| [[Porsche 911 (997)|Porsche 997 GT3 Cup]]
| [[Automobilklub Kielecki|Automobilklub Kielecki - Fuchs Start Moto Racing]]
|-
|align="center"| '''''H-3500'''''
| [[Robert Kisiel (kierowca)|Robert Kisiel]]
| [[Seat Leon]]
| [[Automobilklub Rzemieślnik]]
|-
|align="center"| '''''H-2000'''''
| [[Karolina Czapka]]
| [[Renault Clio|Renault Clio RS]]
| [[Automobilklub Wielkopolski|Automobilklub Wielkopolski - Kartex Karolina Autosport]]
|-
|align="center"| '''''A-1150'''''
| [[Tomasz Skinder]]
| [[Fiat Seicento]]
| [[Automobilklub Rzemieślnik]]
|-
|align="center"| '''''N-1150'''''
| [[Marcin Przybyszewski]]
| [[Fiat Seicento]]
| [[Automobilklub Rzemieślnik]]
|-
|align="center"| '''''Formuła Super Sport'''''
| [[Michał Gil]]
| [[Reynard 913]]
| [[Automobilklub Kielecki]]
|-
|align="center"| '''''E-2000'''''
| [[Maurycy Kochański]]
| [[Reynard 893]]
| [[Automobilklub Rzemieślnik]]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.chronopn.neostrada.pl/WSMP2006.HTM | tytuł = Oficjalne wyniki Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski Sezon 2006 | data dostępu = 2015-03-23 | praca = chronopn.neostrada.pl | język = pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20150923203112/http://www.chronopn.neostrada.pl/WSMP2006.HTM | zarchiwizowano = 2015-09-23 }}
* {{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150324104708/http://wyscigi.autoklub.pl/news/tor-kielce-pelen-atrakcji,11711 | tytuł = Miedziana Góra 2006 - Tor Kielce pełen atrakcji | data dostępu = 2015-03-23 | data = 2006-05-27 | praca = autoklub.pl | język = pl}}

{{Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski}}

[[Kategoria:Sezony Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski]]
[[Kategoria:2006 w polskim sporcie]]
[[Kategoria:2006 w Czechach]]

title: Sezon 2006 Mistrzostw Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski

Inauguracja: 29 kwietnia

Zakończenie: 14 października


text:
# Kobziwka
Kobziwka (ukr. Кобзівка) – wieś na Ukrainie, w obwodzie charkowskim, w rejonie krasnohradzkim, w hromadzie Natałyne. W 2023 liczyła 527 mieszkańców.

title: Kobziwka

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kobziwka
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Кобзівка}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-63
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon krasnohradzki|krasnohradzki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Natałyne (hromada)|Natałyne]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 651
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód charkowski
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kobziwka''' ({{w języku|uk|Кобзівка}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód charkowski|obwodzie charkowskim]], w [[rejon krasnohradzki|rejonie krasnohradzkim]], w [[Natałyne (hromada)|hromadzie Natałyne]]. W 2023 liczyła 527 mieszkańców<ref>{{Cytuj |tytuł = Паспорт {{!}} Наталинська сільська рада  Наталинська сільська військова адміністрація |data dostępu = 2024-10-23 |opublikowany = natalynska-gromada.gov.ua |url = https://natalynska-gromada.gov.ua/pasport-15-54-37-17-02-2020/ |język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie charkowskim]]

title: KobziwkaКобзівка

Herb: Flaga

Państwo: Ukraina

Obwód: charkowski

Rejon: krasnohradzki

Hromada: Natałyne


text:
# Aceh
Aceh (wym. [ʔaˈtɕɛh]) – specjalne terytorium (daerah istimewa) Indonezji, leżące na północnym krańcu Sumatry. Pełna nazwa terytorium brzmi Nanggroe Aceh Darussalam. Dawniej używano także zapisu w postaci: Acheh, Atjeh lub Achin.
Liczba ludności terytorium wynosi około 5,3 mln mieszkańców (2019). Stolicą i centrum administracyjnym terytorium jest miasto Banda Aceh.
Ludność terytorium zajmuje się uprawą pieprzu, ryżu, palmy kokosowej, palmy kateszowej, kauczukowca. Ponadto w regionie rozwinął się przemysł rafineryjny.
W latach 1976–2005 toczył się konflikt między armią indonezyjską a lokalnymi rebeliantami z Ruchu Wolnego Acehu. Od wieków mieszkańcy Acehu stawiali silny opór, dawniej wobec holenderskich kolonistów, a następnie rządowi w Dżakarcie. 26 grudnia 2004 zachodnie wybrzeże Acehu, w tym także stolica terytorium, została zniszczone przez fale tsunami, które wywołane zostało przez silne trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim. Niektóre miasta, m.in. Calang i Teunom liczące oba po ok. 12 tys. mieszk., zostały zmiecione z powierzchni ziemi. W czasie operacji wojskowej wprowadzone zostały ograniczenia w poruszaniu się po terytorium. Rząd indonezyjski zdecydował się jednak otworzyć region, by umożliwić dostęp organizacjom humanitarnym. Ruchy separatystyczne zgodziły się na tymczasowe zawieszenie broni na czas akcji. 15 sierpnia 2005 podpisano w Helsinkach porozumienie pokojowe. Separatyści zgodzili się na rezygnację z żądania niepodległości, a rząd Indonezji obiecał zmienić prawo, tak aby lokalne partie polityczne mogły brać udział w wyborach, co było dotychczas niemożliwe. 11 grudnia 2005 odbyły się pierwsze w historii Indonezji wolne wybory na szczeblu regionalnym. W ich wyniku gubernatorem Acehu został Irwandi Yusuf – były rzecznik separatystów, a jego zastępcą – Muhammad Nazar.
Aceh jest jedynym regionem Indonezji, gdzie obowiązuje prawo szariatu. Zaludnienie jest rzadkie (większość tworzą Aczinowie), z dużą przewagą muzułmanów. Prowincja jest objęta statusem autonomii.

title: Aceh

wikitext:
{{Inne znaczenia|terytorium|[[Aceh (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tej nazwy]]}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Aceh
 |nazwa oryginalna                = Acèh
 |dopełniacz nazwy                = Acehu
 |jednostka                       =
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |godło                           = Coat of arms of Aceh.svg
 |flaga                           = Flag of Aceh, Indonesia.svg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = IDN
 |siedziba                        = [[Banda Aceh]]
 |data powstania                  = 7 grudnia 1956, 15 sierpnia 2005 (przyznanie autonomii)
 |ISO 3166-2                      =
 |stanowisko zarządzającego       =
 |zarządzający                    = [[Nova Iriansyah]]
 |powierzchnia                    = 58 376
 |rok                             = 2019
 |liczba ludności                 = 5 316 320
 |gęstość zaludnienia             = 91
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Aceh in Indonesia.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Aceh
 |www                             =
}}
'''Aceh''' (wym. [{{IPA|ʔaˈtɕɛh}}]) – specjalne [[terytorium zależne|terytorium]] (''daerah istimewa'') [[Indonezja|Indonezji]], leżące na północnym krańcu [[Sumatra|Sumatry]]. Pełna nazwa terytorium brzmi ''Nanggroe Aceh Darussalam''. Dawniej używano także zapisu w postaci: ''Acheh'', ''Atjeh'' lub ''Achin''.

[[Plik:US Navy 050106-N-4166B-024 An aerial view of Tsunami-stricken Aceh, Sumatra, Indonesia.jpg|thumb|left|300px|Aceh po uderzeniu tsunami]]
Liczba ludności terytorium wynosi około 5,3 mln mieszkańców (2019). Stolicą i centrum administracyjnym terytorium jest miasto [[Banda Aceh]]<ref name=:0>{{Cytuj |autor = *Encyklopedický ústav SAV |tytuł = Encyclopaedia Beliana: slovenská všeobecná encyklopédia v dvanástich zväzkoch |data = 1999 |data dostępu = 2019-11-04 |isbn = 802240554X |wydanie = 1 |wolumin = 1 |miejsce = Bratysława |wydawca = Encyklopedický ústav Slovenskej akadémie vied |oclc = 44479076 |język = sk |s = 37}}</ref>.

Ludność terytorium zajmuje się uprawą [[pieprz]]u, [[ryż]]u, [[Kokos właściwy|palmy kokosowej]], [[Areka katechu|palmy kateszowej]], [[Kauczukowiec|kauczukowca]]<ref name=PWN>{{encyklopedia PWN|id = 3865425|tytuł= Aceh|data dostępu=2022-10-07}}</ref>. Ponadto w regionie rozwinął się przemysł rafineryjny{{r|PWN}}.

W latach 1976–2005 toczył się konflikt między armią indonezyjską a lokalnymi rebeliantami z Ruchu Wolnego Acehu. Od wieków mieszkańcy Acehu stawiali silny opór, dawniej wobec holenderskich kolonistów, a następnie rządowi w [[Dżakarta|Dżakarcie]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Amnesty: Indonesia 'failing to uphold' Aceh peace terms |czasopismo = BBC News |data = 2013-04-18 |data dostępu = 2023-03-14 |url = https://www.bbc.com/news/world-asia-22198860 |język = en-GB}}</ref>. 26 grudnia 2004 zachodnie wybrzeże Acehu, w tym także stolica terytorium, została zniszczone przez fale [[tsunami]], które wywołane zostało przez silne [[Trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim (2004)|trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim]]. Niektóre miasta, m.in. [[Calang]] i [[Teunom]] liczące oba po ok. 12 tys. mieszk., zostały zmiecione z powierzchni ziemi. W czasie operacji wojskowej wprowadzone zostały ograniczenia w poruszaniu się po terytorium. Rząd indonezyjski zdecydował się jednak otworzyć region, by umożliwić dostęp organizacjom humanitarnym. Ruchy separatystyczne zgodziły się na tymczasowe zawieszenie broni na czas akcji. 15 sierpnia 2005 podpisano w [[Helsinki|Helsinkach]] porozumienie pokojowe. Separatyści zgodzili się na rezygnację z żądania niepodległości, a rząd Indonezji obiecał zmienić prawo, tak aby lokalne partie polityczne mogły brać udział w wyborach, co było dotychczas niemożliwe. 11 grudnia 2005 odbyły się pierwsze w historii Indonezji wolne [[wybory]] na szczeblu regionalnym. W ich wyniku [[gubernator]]em Acehu został Irwandi Yusuf – były rzecznik separatystów, a jego zastępcą – Muhammad Nazar.
[[Plik:Flag of Free Aceh Movement.svg|mały|Flaga używana przez separatystów.]]
Aceh jest jedynym regionem Indonezji, gdzie obowiązuje [[Szariat|prawo szariatu]]<ref>{{Cytuj |autor = *redakcia/DLA |tytuł = Ochutnal vlastnú medicínu – hlasoval za trest zbičovaním, zbičovali ho na verejnosti |data = 2019-11-01 |data dostępu = 2019-11-04 |opublikowany = Noviny.sk |url = https://www.noviny.sk/zahranicie/482339-hlasoval-za-trest-zbicovanim-zbicovali-ho-na-verejnosti |język = sk}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Pomoc české charity v Indonésii má smysl |data = 2012-04-23 |data dostępu = 2019-11-04 |opublikowany = Církev.cz |url = https://www.cirkev.cz/archiv/120423-pomoc-ceske-charity-v-indonesii-ma-smysl |język = cs}}</ref>. Zaludnienie jest rzadkie (większość tworzą [[Aczinowie]]), z dużą przewagą [[muzułmanin|muzułmanów]]<ref name=:0 />. Prowincja jest objęta statusem autonomii<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj |autor = *Michał Missala |tytuł = Perspektywy samostanowienia Acehu |czasopismo = Stosunki Międzynarodowe – International Relations, nr 3–4 (t. 34) |data = 2006 |s= 197–214 |issn = 0209-0961}}
* {{Cytuj |autor = *Encyklopedický ústav SAV |tytuł = Encyclopaedia Beliana: slovenská všeobecná encyklopédia v dvanástich zväzkoch. |data = 1999 |data dostępu = 2019-11-04 |isbn = 802240554X |wydanie = 1 |wolumin = 1 |miejsce = Bratysława |wydawca = Encyklopedický ústav Slovenskej akadémie vied |oclc = 44479076 |język = sk}}

{{Indonezja}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Aceh]]

title: AcehAcèh

Godło: Flaga

Państwo: Indonezja

Siedziba: Banda Aceh

Zarządzający: Nova Iriansyah


text:
# Friedrich Ernst Dorn
Friedrich Ernst Dorn (ur. 27 lipca 1848 w Guttstadt, zm. 6 grudnia 1916 w Halle) – niemiecki fizyk; w 1900 odkrył pierwiastek chemiczny radon – radioaktywną substancję emitowaną z radu.

## Życie i praca
Dorn podjął naukę w Królewcu i zdecydował się nauczać w szkolnictwie wyższym. W 1885 przejął stanowisko profesora zwyczajnego na uniwersytecie w Halle od Antona Oberbecka w zakresie fizyki teoretycznej. Ponieważ Dorn był już profesorem zwyczajnym, również pozwolono mu w pełni przyjąć tytuł profesora (tak, aby nie było podejrzeń, że jest zdegradowanym pracownikiem naukowym). W 1895 Dorn został następcą Hermana Knoblaucha w Halle na stanowisku profesora zwyczajnego w zakresie fizyki eksperymentalnej oraz dziekana instytutu fizyki. Poprzednie obowiązki Dorna przejął Karl Schmidt, noszący tytuł Privatdozent i będący profesorem nadzwyczajnym w zakresie fizyki teoretycznej.
W 1900 Dorn opublikował artykuł, w którym opisał eksperymenty powtarzające i rozszerzające wcześniejsze prace Ernesta Rutherforda nad torem. Dorn zweryfikował obserwacje Rutherforda, mówiące, że radioaktywny materiał był emitowany przez tor, a ponadto odkrył, że podobna emisja pojawiła się z pierwiastka radu.
Dorn nazwał radioaktywny gazowy produkt z radu po prostu „emanacją”, natomiast w 1904 Rutherford wprowadził nazwę „emanacji radu”. Ramsay później zasugerował „niton”, z łacińskiego słowa nitens oznaczającego „świecący”. Propozycja ta nie została przyjęta i ostatecznie w roku 1923 International Committee on Chemical Elements nadał „emanacji radu” nazwę „radon”.
W roku 2003 Virginia i James Marshall opublikowali swoje badania historyczne dotyczące odkrycia radonu i przedstawili przekonujące dowody wskazujące, że rzeczywistym odkrywcą tego pierwiastka był Ernest Rutherford.

title: Friedrich Ernst Dorn

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Friedrich Ernst Dorn
 |grafika                   = DORN Friedrich Ernst.jpg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[27 lipca]] [[1848]]
 |miejsce urodzenia         = [[Dobre Miasto|Guttstadt]]
 |data śmierci              = [[6 grudnia]] [[1916]]
 |miejsce śmierci           = [[Halle (Saale)|Halle]]
 |stopień lub tytuł naukowy = Profesor
 |jakich nauk               = fizycznych
 |specjalność               =
 |almamater                 = [[Uniwersytet Albrechta w Królewcu]]
 |aktywność zawodowa        = Nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Uniwersytet Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze|Uniwersytet w Halle]]
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Friedrich Ernst Dorn
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Friedrich Ernst Dorn''' (ur. [[27 lipca]] [[1848]] w [[Dobre Miasto|Guttstadt]], zm. [[6 grudnia]] [[1916]] w [[Halle (Saale)|Halle]]) – [[Niemcy|niemiecki]] [[fizyka|fizyk]]; w [[1900]] odkrył [[pierwiastek chemiczny]] [[radon]] – radioaktywną substancję emitowaną z [[rad (pierwiastek)|radu]].

== Życie i praca ==
Dorn podjął naukę w [[Uniwersytet Albrechta w Królewcu|Królewcu]] i zdecydował się nauczać w szkolnictwie wyższym. W 1885 przejął stanowisko profesora zwyczajnego na [[Uniwersytet Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze|uniwersytecie w Halle]] od [[Anton Oberbeck|Antona Oberbecka]] w zakresie [[Fizyka teoretyczna|fizyki teoretycznej]]. Ponieważ Dorn był już profesorem zwyczajnym, również pozwolono mu w pełni przyjąć tytuł profesora (tak, aby nie było podejrzeń, że jest zdegradowanym pracownikiem naukowym){{r|Jungnickel i McCormmach 1990b}}. W 1895 Dorn został następcą [[Hermann Knoblauch|Hermana Knoblaucha]] w Halle na stanowisku profesora zwyczajnego w zakresie fizyki eksperymentalnej{{u|uwaga1}} oraz dziekana instytutu fizyki. Poprzednie obowiązki Dorna przejął [[Karl Schmidt]], noszący tytuł [[Privatdozent]] i będący profesorem nadzwyczajnym w zakresie fizyki teoretycznej{{r|Jungnickel i McCormmach 1990b2}}.

W 1900 Dorn opublikował artykuł, w którym opisał eksperymenty powtarzające i rozszerzające wcześniejsze prace [[Ernest Rutherford|Ernesta Rutherforda]] nad [[tor (pierwiastek)|torem]]. Dorn zweryfikował obserwacje Rutherforda, mówiące, że radioaktywny materiał był emitowany przez tor, a ponadto odkrył, że podobna emisja pojawiła się z pierwiastka [[rad (pierwiastek)|radu]]{{r|Dorn1900-s1-15}}.

Dorn nazwał radioaktywny gazowy produkt z radu po prostu „emanacją”, natomiast w 1904 Rutherford wprowadził nazwę „emanacji radu”. [[William Ramsay|Ramsay]] później zasugerował „niton”, z łacińskiego słowa ''nitens'' oznaczającego „świecący”{{r|Ramsay1915-s283}}. Propozycja ta nie została przyjęta i ostatecznie w roku 1923 ''[[International Committee on Chemical Elements]]'' nadał „emanacji radu” nazwę „radon”{{r|Cintas2004|Aston1923}}.

W roku 2003 Virginia i James Marshall opublikowali swoje badania historyczne dotyczące odkrycia radonu i przedstawili przekonujące dowody wskazujące, że rzeczywistym odkrywcą tego pierwiastka był Ernest Rutherford{{r|Marshall|Cintas2004|Witze2005}}.

== Uwagi ==
{{Uwagi|
* <ref name="uwaga1">W Niemczech do wczesnych lat XX wieku fizyka eksperymentalna była wyższa rangą niż fizyka teoretyczna, dlatego też stanowisko to było uważane za bardziej prestiżowe. Sytuacja zmieniła się wraz z rozwojem niemieckiej fizyki teoretycznej na początku XX wieku, zwłaszcza poprzez aktywność [[Max Born|Maxa Borna]] na uniwersytecie w Getyndze oraz [[Arnold Sommerfeld|Arnolda Sommerfelda]] na uniwersytecie w Monachium, którzy zręcznie użyli fizyki eksperymentalnej do badania i rozwijania ich teorii.</ref>
}}

== Przypisy ==
<references>
* <ref name="Aston1923">{{cytuj pismo |autor = Aston, F. W. |autor2 = Baxter, Gregory P. |autor3 = Brauner, Bohuslav |autor4 = Debierne, A. |autor5 = Leduc, A |tytuł = Report of The International Committee on Chemical Elements: 1923 |czasopismo = Journal of the American Chemical Society |wolumin = 45 |wydanie = 4 |strony = 867–874 |rok = 1923 |doi = 10.1021/ja01657a001}}</ref>
* <ref name="Cintas2004">{{cytuj pismo |autor = Cintas, Pedro |tytuł = The Road to Chemical Names and Eponyms: Discovery, Priority, and Credit |czasopismo = Angewandte Chemie International Edition |wolumin = 43 |wydanie = 44 |strony = 5888–5894 |rok = 2004 |doi = 10.1002/anie.200330074}}</ref>
* <ref name="Dorn1900-s1-15">{{cytuj pismo |nazwisko = Dorn |imię = Ernst |tytuł = Die von radioactiven Substanzen ausgesandte Emanation |czasopismo = Abhandlungen der Naturforschenden Gesellschaft (Halle) |wolumin = 23 |strony = 1–15 |data = 1900}}</ref>
* <ref name="Jungnickel i McCormmach 1990b">Jungnickel i McCormmach, 1990b, s. 37.</ref>
* <ref name="Jungnickel i McCormmach 1990b2">Jungnickel i McCormmach, 1990b, s. 293.</ref>
* <ref name="Marshall">{{cytuj pismo |autor = Marshall, James L. |autor2 = Virginia R. Marshall |tytuł = Ernest Rutherford, The „True Discoverer” of Radon |url = http://web.archive.org/web/20100621022117/http://www.scs.uiuc.edu/~mainzv/HIST/awards/OPA%20Papers/2003-Marshall.pdf |czasopismo = Bulletin for the History of Chemistry |wolumin = 28 |wydanie = 2 |strony = 76–83 |rok = 2003 |język = en}}</ref>
* <ref name="Ramsay1915-s283">{{cytuj książkę |nazwisko = Ramsay |tytuł = The Gases of the Atmosphere |url = https://archive.org/details/atmospheregas00ramsrich |rok = 1915 |wydawca = Macmillan |miejsce = London |wydanie = 4 |strony = [https://archive.org/details/atmospheregas00ramsrich/page/n320 283]}}</ref>
* <ref name="Witze2005">{{cytuj pismo |autor = Witze, Alexandra |tytuł = History of chemistry: In their element |czasopismo = Nature |wolumin = 436 |wydanie = 7054 |strony = 1082–1083 |rok = 2005 |doi = 10.1038/4361082a}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* Jungnickel, Christa i Russell McCormmach. ''Intellectual Mastery of Nature. Theoretical Physics from Ohm to Einstein, Volume 1: The Torch of Mathematics, 1800 to 1870. '' [[University of Chicago Press]], 1990.
* Jungnickel, Christa i Russell McCormmach. ''Intellectual Mastery of Nature. Theoretical Physics from Ohm to Einstein, Volume 2: The Now Mighty Theoretical Physics, 1870 to 1925.'' University of Chicago Press, 1990b.
* {{Cytuj pismo |autor = Mary Elvira Weeks |tytuł = The Discovery of the Elements. XIX. The Radioactive Elements |czasopismo = [[Journal of Chemical Education]] |rok = 1933 |strony = 79–90 |doi = 10.1021/ed010p79}}
* {{Cytuj pismo |autor = Albert Wigand |tytuł = Ernst Dorn |czasopismo = Phys. Zeitschrift |rok = 1916 |wydanie = 17 |strony = 297–299}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Dorn, Friedrich}}
[[Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Albrechta w Królewcu]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Dobrym Mieście]]
[[Kategoria:Niemieccy fizycy XIX wieku]]
[[Kategoria:Niemieccy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Niemieccy odkrywcy]]
[[Kategoria:Odkrywcy pierwiastków chemicznych]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1848]]
[[Kategoria:Zmarli w 1916]]

title: Friedrich Ernst Dorn

Data i miejsce urodzenia: 27 lipca 1848 · Guttstadt

Data i miejsce śmierci: 6 grudnia 1916 · Halle

Alma Mater: Uniwersytet Albrechta w Królewcu

Uczelnia: Uniwersytet w Halle


text:
# Ivan Prezejl
Ivan Prezelj, ps. „Areta”, „pułkownik Lesar”, „Andrej” (ur. 29 sierpnia 1895 w m. Nova vas, zm. 22 kwietnia 1973 w Cleveland) – jugosłowiański wojskowy, przywódca słoweńskich czetników podczas II wojny światowej, dowódca Słoweńskiej Armii Narodowej.
Uczestniczył w I wojnie światowej na froncie włoskim jako porucznik rezerwy armii austro-węgierskiej. W 1919 r. walczył pod dowództwem gen. Rudolfa Maistera-Vojanova z Niemcami w Karyntii. Następnie służył w armii jugosłowiańskiej. Ukończył akademię wojskową. Został attaché wojskowym w Grecji. Podczas ataku wojsk niemieckich na Jugosławię w kwietniu 1941 r. pełnił funkcję naczelnika w sztabie generalnym armii jugosłowiańskiej.
Po zajęciu kraju przez wojska Osi został internowany przez Włochów. Po wyjściu na wolność w 1942 r., został zastępcą dowódcy słoweńskich czetników mjr. Karla Novaka. W 1944 r. w stopniu generała stanął na czele Królewskich Wojsk Jugosłowiańskich w Ojczyźnie w Słowenii, podporządkowanych płk. Dragoljubowi Mihailoviciowi.
W kwietniu 1945 r. został dowódcą nowo tworzonej Słoweńskiej Armii Narodowej. W maju tego roku, po wycofaniu się do Włoch, poddał się Brytyjczykom. Stamtąd do 1949 r. urządzał wyprawy zbrojne przeciwko komunistycznej Jugosławii. Następnie wyemigrował do USA, gdzie pracował w redakcji czasopisma „Ameriška domovina”.

title: Ivan Prezejl

wikitext:
[[Plik:Ivan Prezelj.jpg|thumb|Ivan Prezelj]]
'''Ivan Prezelj''', ps. „Areta”, „pułkownik Lesar”, „Andrej” (ur. [[29 sierpnia]] [[1895]] w m. [[Nova vas (gmina Bloke)|Nova vas]], zm. [[22 kwietnia]] [[1973]] w [[Cleveland]]) – [[Jugosławia|jugosłowiański]] wojskowy, przywódca słoweńskich [[Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie|czetników]] podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], dowódca [[Słoweńska Armia Narodowa|Słoweńskiej Armii Narodowej]].

Uczestniczył w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] na froncie włoskim jako porucznik rezerwy armii austro-węgierskiej. W [[1919]] r. walczył pod dowództwem gen. [[Rudolf Maister-Vojanov|Rudolfa Maistera-Vojanova]] z Niemcami w [[Karyntia|Karyntii]]. Następnie służył w armii jugosłowiańskiej. Ukończył akademię wojskową. Został attaché wojskowym w [[Grecja|Grecji]]. Podczas ataku wojsk niemieckich na [[Jugosławia|Jugosławię]] w kwietniu [[1941]] r. pełnił funkcję naczelnika w sztabie generalnym armii jugosłowiańskiej.

Po zajęciu kraju przez wojska Osi został internowany przez Włochów. Po wyjściu na wolność w [[1942]] r., został zastępcą dowódcy słoweńskich czetników mjr. [[Karl Novak|Karla Novaka]]. W [[1944]] r. w stopniu generała stanął na czele [[Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie|Królewskich Wojsk Jugosłowiańskich w Ojczyźnie]] w [[Słowenia|Słowenii]], podporządkowanych płk. [[Dragoljub Mihailović|Dragoljubowi Mihailoviciowi]].

W kwietniu [[1945]] r. został dowódcą nowo tworzonej Słoweńskiej Armii Narodowej. W maju tego roku, po wycofaniu się do [[Włochy|Włoch]], poddał się Brytyjczykom. Stamtąd do [[1949]] r. urządzał wyprawy zbrojne przeciwko [[komunizm|komunistycznej]] Jugosławii. Następnie wyemigrował do [[Stany Zjednoczone|USA]], gdzie pracował w redakcji czasopisma „Ameriška domovina”.

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://users.volja.net/marijankr/Z44-SNVkonec.html | tytuł = Biografia gen. Ivana Prezejla (jęz. słoweński) | opublikowany = users.volja.net | archiwum = https://web.archive.org/web/20090709163238/http://users.volja.net/marijankr/Z44-SNVkonec.html | zarchiwizowano = 2009-07-09}}

{{SORTUJ:Prezejl, Ivan}}
[[Kategoria:Słoweńscy kolaboranci III Rzeszy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1895]]
[[Kategoria:Zmarli w 1973]]
[[Kategoria:Internowani we Włoszech w czasie II wojny światowej]]


text:
# Bohdan Kos
Bohdan Tadeusz Kos (ur. 6 maja 1941 w Wołominie) – polski poeta, filozof, elektronik, wydawca, fizyk teoretyk.

## Życiorys
Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej na Wydziale Elektroniki. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1988 roku na Politechnice Warszawskiej. W trakcie studiów we Wrocławiu, wraz z Ryszardem Turkiewiczem założył nieformalną grupę twórczą Hermetoza. Po ślubie z Ninel Kameraz przeprowadził się do Warszawy, gdzie kontynuował działalność grupy.
W latach 80. XX w. współkierował podziemnym wydawnictwem LOS.
W roku 1991, wraz z Iwoną Arkuszewską, założył i prowadzi Fundację i Wydawnictwo TIKKUN specjalizujące się w publikowaniu poezji, judaików, pracach z historii sztuki.
Wraz z Wojciechem Brojerem i Janem Doktórem przetłumaczył i opracował oraz wydał kabalistyczne teksty Sefer Jecira (Księga Stworzenia, Warszawa, 1995) oraz Sefer ha-Bahir (Księga światła ukrytego, Warszawa, 2022). Jest autorem haseł dotyczących kabały i mistycyzmu w Polskim słowniku judaistycznym. Wygłasza odczyty o kabale oraz bierze udział w seminariach i sesjach naukowych na ten temat.
Wydał tomiki poezji Podróż złudna (1992), Atrament (2007).

## Życie prywatne
Jego żoną była Ninel Kameraz-Kos (1937–2011), malarka, badaczka religii i obyczajów Żydów polskich, z którą miał dwóch synów Łukasza, reżysera teatralnego oraz Mateusza, który jest rabinem.

## Odznaczenia
Został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2018) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2022).

## Zewnętrzne linki
- Projekt Orpheusza: Marek Śnieciński, Renata Maria Niemierowska i Bohdan Kos podcast na Allgäuer Milchschleuder-Poesie&FeatureFunk

title: Bohdan Kos

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Bohdan Kos
 |grafika                   = Bohdan Kos.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |pełne imię i nazwisko     = Bohdan Tadeusz Kos
 |data urodzenia            = 6 maja 1941
 |miejsce urodzenia         = [[Wołomin]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = poeta, filozof, fizyk
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}} {{order|PL-KWS}}
 |commons                   =
}}
'''Bohdan Tadeusz Kos''' (ur. [[6 maja]] [[1941]] w [[Wołomin]]ie) – polski [[poezja|poeta]], [[filozofia|filozof]], [[elektronik]], wydawca, [[fizyk]] teoretyk<ref name=Hermetoza>{{Cytuj | url = https://web.archive.org/web/20170910220502/http://www.mrocznapoezja.strefa.pl/bohdan-kos.html | tytuł = Bohdan Kos| data dostępu = 2014-06-16}}</ref><ref name=Gnosis>{{Cytuj stronę | url = http://www.gnosis.art.pl/osoby/Bohdan_Kos.HTM| tytuł = Bohdan Kos| data dostępu = 2014-06-16 | autor = | opublikowany = gnosis.art.pl| praca = | data = | język =}}</ref>.

== Życiorys ==
Jest absolwentem [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]] na Wydziale Elektroniki. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1988 roku na [[Politechnika Warszawska|Politechnice Warszawskiej]]. W trakcie studiów we Wrocławiu, wraz z Ryszardem Turkiewiczem założył nieformalną grupę twórczą ''Hermetoza''<ref name=Hermetoza/>. Po ślubie z [[Ninel Kameraz-Kos|Ninel Kameraz]] przeprowadził się do Warszawy, gdzie kontynuował działalność grupy.

W latach 80. XX w. współkierował podziemnym wydawnictwem LOS<ref name=Gnosis/>.

W roku 1991, wraz z Iwoną Arkuszewską, założył i prowadzi Fundację i Wydawnictwo TIKKUN specjalizujące się w publikowaniu poezji, judaików, pracach z historii sztuki<ref name=Gnosis/>.

Wraz z [[Wojciech Brojer|Wojciechem Brojerem]] i [[Jan Doktór|Janem Doktórem]] przetłumaczył i opracował oraz wydał kabalistyczne teksty [[Sefer Jecira]] (''Księga Stworzenia'', Warszawa, 1995)<ref name=Gnosis/> oraz [[Sefer ha-Bahir]] (''Księga światła ukrytego'', Warszawa, 2022)<ref>{{cytuj |url=  https://katalogi.bn.org.pl/discovery/search?query=any,contains,bohdan%20kos&tab=LibraryCatalog&sortby=date_d&vid=48OMNIS_NLOP:48OMNIS_NLOP&facet=frbrgroupid,include,9007674798022093944&offset=0 |tytuł=Księga światla ukrytego w katalogu Biblioteki Narodowej |data dostępu=2025-02-07}}</ref>. Jest autorem haseł dotyczących kabały i mistycyzmu w ''Polskim słowniku judaistycznym''. Wygłasza odczyty o [[kabała|kabale]] oraz bierze udział w seminariach i sesjach naukowych na ten temat.

Wydał tomiki poezji ''Podróż złudna'' (1992)<ref name=Gnosis/>, ''Atrament'' (2007)<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.galeriafundamenty.pl/bohdan-kos/| tytuł = Bohdan Kos| data dostępu = 2014-06-16| autor = | opublikowany = galeriafundamenty.pl| praca = | data = | język =}}</ref>.

== Życie prywatne ==
Jego żoną była [[Ninel Kameraz-Kos]] (1937–2011), malarka, badaczka religii i obyczajów [[Żydzi|Żydów]] polskich, z którą miał dwóch synów [[Łukasz Kos|Łukasza]], reżysera teatralnego oraz [[Mateusz Kos|Mateusza]], który jest [[rabin]]em<ref name="Sztetl">{{cytuj |url=https://sztetl.org.pl/pl/historia-mowiona/192748-mateusz-mattisyahu-kos?is_city=0 |tytuł=Mateusz Mattisyahu Kos |opublikowany=sztetl.org.pl |data dostępu=2023-08-04}}</ref>.

== Odznaczenia ==
Został odznaczony [[Krzyż Wolności i Solidarności|Krzyżem Wolności i Solidarności]] (2018)<ref>{{Monitor Polski|2018|574}}</ref> oraz Krzyżem Oficerskim [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (2022)<ref>{{Monitor Polski|2023|287}}</ref>.

== Zewnętrzne linki ==
* [https://www.machdeinradio.de/radiobeitrag/orfeus-eine-reise-zu-den-grenzquellen-lyrik Projekt Orpheusza: Marek Śnieciński, Renata Maria Niemierowska i Bohdan Kos podcast na Allgäuer Milchschleuder-Poesie&FeatureFunk]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kos, Bohdan}}
[[Kategoria:Polscy poeci]]
[[Kategoria:Polscy filozofowie XXI wieku]]
[[Kategoria:Polscy fizycy teoretyczni]]
[[Kategoria:Polscy fizycy XX wieku]]
[[Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku]]
[[Kategoria:Kabaliści]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wołominie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1941]]

title: Bohdan Kos

Pełne imię i nazwisko: Bohdan Tadeusz Kos

Data i miejsce urodzenia: 6 maja 1941 · Wołomin

Zawód, zajęcie: poeta, filozof, fizyk


text:
# Laugar
Laugar – miejscowość w północnej Islandii, nad rzeką Reykjadalsá (lewy dopływ rzeki Laxá í Aðaldal). Przez miejscowość przebiega droga nr 1 między Akureyri a Reykjahlíð. Największa miejscowość w gminie Þingeyjarsveit. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 109 osób.
Miejscowość rozwinęła się wokół źródeł termalnych, stąd też jej nazwa, która po islandzku oznacza "gorące źródła". Laugar znajduje się na trasie turystycznej zwanej Diamentowym Kręgiem - w jej pobliżu znajdują się znane atrakcje turystyczne: wodospad Goðafoss (ok. 10 km na zachód) i jezioro Mývatn (ok. 20 km na południowy wschód). Natomiast 8 km na północ od miejscowości znajduje się jezioro Vestmannsvatn.

title: Laugar

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Laugar
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Laugar.jpg
 |opis zdjęcia                 = Widok na miejscowość
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = ISL
 |1. jednostka administracyjna = [[Norðausturkjördæmi]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Norðurland eystra]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Suður-Þingeyjarsýsla]]
 |4. jednostka administracyjna = [[Þingeyjarsveit]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 60-80{{R|mapa}}
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 109
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 650
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 65°43'18"N 17°21'30"W
 |commons                      = Category:Laugar (Þingeyjarsveit)
 |www                          =
}}
'''Laugar''' – miejscowość w północnej [[Islandia|Islandii]], nad rzeką [[Reykjadalsá]] (lewy dopływ rzeki [[Laxá í Aðaldal]]). Przez miejscowość przebiega [[droga 1 (Islandia)|droga nr 1]] między [[Akureyri]] a [[Reykjahlíð]]{{R|mapa}}. Największa miejscowość w gminie [[Þingeyjarsveit]]. Na początku 2018 roku zamieszkiwało ją 109 osób{{R|statice}}.

Miejscowość rozwinęła się wokół [[energia geotermalna|źródeł termalnych]]{{R|visit}}, stąd też jej nazwa, która po [[język islandzki|islandzku]] oznacza "gorące źródła". Laugar znajduje się na [[trasa turystyczna|trasie turystycznej]] zwanej [[Diamentowy Krąg|Diamentowym Kręgiem]] - w jej pobliżu znajdują się znane atrakcje turystyczne: wodospad [[Goðafoss]] (ok. 10 km na zachód) i jezioro [[Mývatn]] (ok. 20 km na południowy wschód). Natomiast 8 km na północ od miejscowości znajduje się jezioro [[Vestmannsvatn]]{{R|mapa}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="statice">{{Cytuj stronę | url = https://www.statice.is/statistics/population/inhabitants/municipalities-and-urban-nuclei/ | tytuł=Municipalities and urban nuclei| autor =  | data = | opublikowany =  Hagstofa Íslands | data dostępu = 2019-01-01 | język = en}}</ref>
<ref name="mapa">{{Cytuj stronę | url = http://kortasja.lmi.is/en/ | tytuł=Map Viewer| autor =  | data = | opublikowany =  National Land Survey of Iceland | data dostępu = 2019-01-01 | język = en}}</ref>
<ref name="visit">{{Cytuj stronę | url = https://www.northiceland.is/en/what-to-see-do/towns/laugar | tytuł = Laugar | autor =  | data =  | opublikowany = Visit North Iceland | data dostępu = 2019-01-01 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20190102002118/https://www.northiceland.is/en/what-to-see-do/towns/laugar | zarchiwizowano = 2019-01-02 }}</ref>
}}

[[Kategoria:Miejscowości regionu Norðurland eystra]]

title: Laugar

Państwo: Islandia

Okręg wyborczy: Norðausturkjördæmi

Region: Norðurland eystra

Okręg historyczny: Suður-Þingeyjarsýsla

Gmina: Þingeyjarsveit


text:
# Wasilij Morozow (generał rosyjski)
Wasilij Iwanowicz Morozow, ros. Василий Иванович Морозов (ur. 18 października?/30 października 1888 w stanicy Samikarakorskaja w Rosji, zm. 30 stycznia 1950 w Klagenfurt am Wörthersee) – rosyjski wojskowy (generał major), dowódca dońskiego batalionu kozackiego, a następnie 1 kozackiego pułku kawalerii w Rosyjskim Korpusie Ochronnym podczas II wojny światowej

## Życiorys
W 1908 r. ukończył szkołę wojskową w Nowoczerkasku. Służył w 7 pułku kawalerii Kozaków dońskich. Brał udział w I wojnie światowej. Do 1917 r. w stopniu podesauła dowodził sotnią w 58 pułku kawalerii Kozaków dońskich. W 1918 r. przystąpił do kozackich oddziałów wojsk białych. Od czerwca tego roku był dowódcą 76 pułku kawalerii Kozaków dońskich, a następnie 2 samodzielnej brygady kawalerii Kozaków dońskich. W listopadzie 1919 r. został wybrany atamanem i awansował do stopnia pułkownika. W kwietniu 1920 r. objął dowództwo 2 mieszanej dywizji kawalerii Kozaków dońskich, od września tego roku w stopniu generała majora. Po ewakuacji z Krymu do Gallipoli w listopadzie, przebywał na wyspie Lemnos, po czym w 1921 r. zamieszkał w Bułgarii. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie wstąpił pod koniec 1941 r. do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Został dowódcą dońskiego batalionu kozackiego w składzie 4 pułku. Korpus wykonywał zadania ochronne i wartownicze na obszarze okupowanej Serbii, a od wiosny 1944 r. prowadził bezpośrednią walkę z komunistyczną partyzantką Josipa Broz Tity. W październiku tego roku gen. W. I. Morozow objął dowództwo 1 kozackiego pułku kawalerii, prowadząc na jego czele działania odwrotowe. 12 maja 1945 r. w rejonie Klagenfurt am Wörthersee poddał pułk Brytyjczykom i został osadzony w obozie w miejscowości Kellerberg. Uniknął repatriacji do ZSRR. Zamieszkał w Austrii, gdzie zmarł 30 stycznia 1950 r.

title: Wasilij Morozow (generał rosyjski)

wikitext:
'''Wasilij Iwanowicz Morozow''', {{w języku|ru|Василий Иванович Морозов}} (ur. {{data|1888-10-30}} w [[stanica kozacka|stanicy]] Samikarakorskaja w [[Rosja|Rosji]], zm. [[30 stycznia]] [[1950]] w [[Klagenfurt am Wörthersee]]) – rosyjski wojskowy ([[generał|generał major]]), dowódca dońskiego batalionu kozackiego, a następnie 1 kozackiego pułku kawalerii w [[Rosyjski Korpus Ochronny|Rosyjskim Korpusie Ochronnym]] podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]

== Życiorys ==
W 1908 r. ukończył szkołę wojskową w [[Nowoczerkask]]u. Służył w 7 pułku kawalerii Kozaków dońskich. Brał udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]]. Do 1917 r. w stopniu podesauła dowodził [[sotnia|sotnią]] w 58 pułku kawalerii Kozaków dońskich. W 1918 r. przystąpił do kozackich oddziałów wojsk [[Biali (Rosja)|białych]]. Od czerwca tego roku był dowódcą 76 pułku kawalerii Kozaków dońskich, a następnie 2 samodzielnej brygady kawalerii Kozaków dońskich. W listopadzie 1919 r. został wybrany [[ataman]]em i awansował do stopnia pułkownika. W kwietniu 1920 r. objął dowództwo 2 mieszanej dywizji kawalerii Kozaków dońskich, od września tego roku w stopniu generała majora. Po ewakuacji z [[Półwysep Krymski|Krymu]] do [[Gallipoli (półwysep)|Gallipoli]] w listopadzie, przebywał na wyspie [[Lemnos]], po czym w 1921 r. zamieszkał w [[Carstwo Bułgarii|Bułgarii]]. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Po zajęciu [[Jugosławia|Jugosławii]] przez wojska niemieckie wstąpił pod koniec 1941 r. do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Został dowódcą dońskiego batalionu kozackiego w składzie 4 pułku. Korpus wykonywał zadania ochronne i wartownicze na obszarze okupowanej [[Serbia|Serbii]], a od wiosny 1944 r. prowadził bezpośrednią walkę z [[komunizm|komunistyczną]] partyzantką [[Josip Broz Tito|Josipa Broz Tity]]. W październiku tego roku gen. W. I. Morozow objął dowództwo 1 kozackiego pułku kawalerii, prowadząc na jego czele działania odwrotowe. 12 maja 1945 r. w rejonie [[Klagenfurt am Wörthersee]] poddał pułk Brytyjczykom i został osadzony w obozie w miejscowości [[Kellerberg]]. Uniknął repatriacji do [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. Zamieszkał w [[Austria|Austrii]], gdzie zmarł 30 stycznia 1950 r.

== Linki zewnętrzne ==
[https://web.archive.org/web/20050509102500/http://hronos.km.ru/biograf/bio_m/morozov_vi.html Biografia gen. Wasilija I. Morozowa] {{lang|ru}}

{{SORTUJ:Morozow, Wasilij}}
[[Kategoria:Generałowie Rosyjskiego Korpusu Ochronnego]]
[[Kategoria:Biali emigranci rosyjscy]]
[[Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy]]
[[Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1888]]
[[Kategoria:Zmarli w 1950]]


text:
# Siedemnastozgłoskowiec
Siedemnastozgłoskowiec – rozmiar wiersza sylabicznego o rozpiętości siedemnastu sylab i podziale średniówkowym po sylabie ósmej lub dziewiątej.
W sylabotonizmie siedemnastozgłoskowy jest ośmiostopowiec jambiczny hiperkatalektyczny, znany jako wzorzec metryczny Dziewczyny Bolesława Leśmiana:
Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.
Tym samym formatem posłużył się Jan Stanisław Kiczor w wierszu Tęsknoty i ułudy.
Maksymalnie siedemnastozgłoskowy jest heksametr polski: SssSssSssSssSssSs. W praktyce jednak w polskim heksametrze spotyka się częściej wersy piętnastozgłoskowe i szesnastozgłoskowe.
Czemuż te tłumy mędrców — czemuż te tłumy poetów
Z piersią gdzie huczy ból, pełni rozpaczy i łez —
Idą w świat pełny troski — grobów i turm i szkieletów,
 Idą na świata kres — na niewiadomy kres? —
Antoni Lange, Cyfra i Słowo
Do siedemnastu zgłosek osiągały wersy Murów Jacka Kaczmarskiego, nie przyjmując jednak regularnego kształtu:
Zwalali pomniki i rwali bruk: ten z nami! Ten przeciw nam! (sSssSssSsS//sSssSsS).
Siedemnastozgłoskowcem nazywa się też niekiedy japońską formę haiku, gdzie cały utwór ma siedemnaście sylab.

title: Siedemnastozgłoskowiec

wikitext:
'''Siedemnastozgłoskowiec''' – rozmiar wiersza [[sylabizm|sylabicznego]] o rozpiętości siedemnastu sylab i podziale [[średniówka|średniówkowym]] po sylabie ósmej lub dziewiątej.

W sylabotonizmie siedemnastozgłoskowy jest ośmiostopowiec [[jamb]]iczny hiperkatalektyczny, znany jako wzorzec metryczny ''[[Dziewczyna (Bolesław Leśmian)|Dziewczyny]]'' [[Bolesław Leśmian|Bolesława Leśmiana]]:<ref>Kazimierz Wyka, ''Bolesław Leśmian. Dwa utwory'', [w:] ''Liryka polska. Interpretacje'', red. Jan Prokop i Janusz Sławiński, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2001, s. 264.</ref>

: ''Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,''
: ''A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.''

Tym samym formatem posłużył się [[Jan Stanisław Kiczor]] w wierszu ''Tęsknoty i ułudy''<ref name="pisarze.pl">{{Cytuj stronę | url = http://pisarze.pl/index.php/poezja/12442-antologia-poeci-polscy-2016-11-21 | tytuł = Tęsknoty i ułudy | autor = Jan Stanisław Kiczor | opublikowany = pisarze.pl | język = en | data dostępu = 2017-02-02 | archiwum = https://web.archive.org/web/20170203075848/http://pisarze.pl/index.php/poezja/12442-antologia-poeci-polscy-2016-11-21 | zarchiwizowano = 2017-02-03 }}</ref>.

Maksymalnie siedemnastozgłoskowy jest [[heksametr polski]]<ref>Wiktor Jarosław Darasz, ''Mały przewodnik po wierszu polskim'', Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, Kraków 2003, s. 117-121.</ref>: SssSssSssSssSssSs. W praktyce jednak w polskim heksametrze spotyka się częściej wersy piętnastozgłoskowe i szesnastozgłoskowe.

: ''Czemuż te tłumy mędrców — czemuż te tłumy poetów''
: ''Z piersią gdzie huczy ból, pełni rozpaczy i łez —''
: ''Idą w świat pełny troski — grobów i turm i szkieletów,''
: '' Idą na świata kres — na niewiadomy kres? —''
:: ''Antoni Lange, Cyfra i Słowo''

Do siedemnastu zgłosek osiągały wersy [[Mury (piosenka)|''Murów'']] [[Jacek Kaczmarski|Jacka Kaczmarskiego]], nie przyjmując jednak regularnego kształtu:

: ''Zwalali pomniki i rwali bruk: ten z nami! Ten przeciw nam!'' (sSssSssSsS//sSssSsS).

Siedemnastozgłoskowcem nazywa się też niekiedy japońską formę [[haiku]], gdzie cały utwór ma siedemnaście sylab<ref name="Poezja">{{Cytuj pismo | autor = Wiesław Kotański | tytuł = Japoński siedemnastozgłoskowiec haiku | czasopismo = „Poezja” | wolumin = 1 (10) | strony = 4 | język = pl | data = 1975}}</ref><ref name="otworzksiazke.ceon.pl">{{Cytuj stronę | url = http://otworzksiazke.ceon.pl/images/ksiazki/badacz_spoleczny_wobec_doswiadczenia/badacz_spoleczny_wobec_doswiadczenia.pdf | tytuł = Badacz społeczny wobec doświadczenia | autor = Anna Wyka | opublikowany = otworzksiazke.ceon.pl | strony = 102 | język = pl | data dostępu = 2017-02-02}}</ref><ref name="bazhum.muzhp.pl">{{Cytuj stronę | url = http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Acta_Universitatis_Lodziensis_Folia_Litteraria_Polonica/Acta_Universitatis_Lodziensis_Folia_Litteraria_Polonica-r2012-t18/Acta_Universitatis_Lodziensis_Folia_Litteraria_Polonica-r2012-t18-s185-201/Acta_Universitatis_Lodziensis_Folia_Litteraria_Polonica-r2012-t18-s185-201.pdf | tytuł = Osobisty ochroniarz "nieznanego Boga”: poszukiwania sacrum w poezji Jacka Podsiadły | autor = Sylwia Grzeszna | data = 2012 | opublikowany = bazhum.muzhp.pl | język = pl | data dostępu = 2017-02-02}}</ref><ref name="bazhum.muzhp.pl2">{{Cytuj stronę | url = http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Rocznik_Komparatystyczny/Rocznik_Komparatystyczny-r2010-t1/Rocznik_Komparatystyczny-r2010-t1-s85-103/Rocznik_Komparatystyczny-r2010-t1-s85-103.pdf | tytuł = Ile mówią najkrótsze wiersze?: wokół XX- i XXI-wiecznych tłumaczeń haiku | autor = Beata Śniecikowska | data = 2010 | opublikowany = bazhum.muzhp.pl | język = pl | data dostępu = 2017-02-02}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Łopatkówna  | imię = Barbara | tytuł = Siedemnastozgłoskowiec, w: Zdzisława Kopczyńska,  Maria Renata Mayenowa, Sylabizm | wydawca = Wydawnictwo PAN | miejsce = Wrocław | data = 1956}}
[[Kategoria:Wiersz]]

{{Formy wiersza - liczba sylab}}


text:
# Parafia św. Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie
Parafia Świętego Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie – rzymskokatolicka parafia, położona w dekanacie Częstochowa – św. Józefa, archidiecezji częstochowskiej w Polsce, erygowana w 1957.

## Historia
W momencie erygowania w 1925 roku diecezji częstochowskiej w mieście istniały tylko 4 parafie: św. Zygmunta, św. Rodziny, św. Barbary i św. Rocha. Po II wojnie światowej władze państwowe nie pozwalały na tworzenie nowych parafii. Było to możliwe dopiero po 1956 roku. Po powstaniu kilku nowych parafii 31 grudnia 1957 biskup Zdzisław Goliński podzielił dekanat tworząc dwa dekanaty. Parafia św. Judy Tadeusza znalazła się w dekanacie II.

## Proboszczowie
- ks. kanonik Zenon Pilśniak[2]
- ks. kanonik dr Jan Sambor (2007–2016)[3]
- ks. Jacek Fuljanty[4]

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Świętego Judy Tadeusza Apostoła
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Częstochowa]]
 |adres                   = ul. Kaczorowska 56<br />42-202 Częstochowa
 |data powołania          = [[7 maja]] [[1957]]
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Archidiecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[archidiecezja częstochowska|częstochowska]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[Dekanat Częstochowa – św. Józefa|Częstochowa – św. Józefa]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         = [[Kościół św. Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie|św. Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. Jacek Fuljanty
 |wezwanie                = [[Juda Tadeusz Apostoł|św. Judy Tadeusza Apostoła]]
 |dzień wspomnienia       = [[28 października]]
 |kod mapy                = Częstochowa
 |współrzędne             = 50°48′31″N 19°8′46″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Parafia Świętego Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] [[parafia]], położona w [[Dekanat Częstochowa – św. Józefa|dekanacie Częstochowa – św. Józefa]], [[archidiecezja częstochowska|archidiecezji częstochowskiej]] w Polsce, erygowana w [[1957]].

== Historia ==
W momencie erygowania w 1925 roku diecezji częstochowskiej w mieście istniały tylko 4 parafie: św. Zygmunta, św. Rodziny, św. Barbary i św. Rocha. Po II wojnie światowej władze państwowe nie pozwalały na tworzenie nowych parafii. Było to możliwe dopiero po 1956 roku. Po powstaniu kilku nowych parafii 31 grudnia 1957 biskup Zdzisław Goliński podzielił dekanat tworząc dwa dekanaty. Parafia św. Judy Tadeusza znalazła się w dekanacie II<ref>{{Cytuj |autor = Jan Związek |tytuł = DZIEJE INSTYTUCJI DIECEZJALNYCH W CZĘSTOCHOWIE(c.d.) |czasopismo = Folia  Historica Cracoviensia |data = 2000 |wolumin = 7 |s = 179-190 |url = https://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.ojs-doi-10_15633_fhc_1403/c/1403-1299.pdf}}</ref>.

== Proboszczowie ==
* ks. kanonik Zenon Pilśniak<ref>{{Cytuj |tytuł = Zmarł śp. ks. kan. Zenon PILŚNIAK, emerytowany proboszcz parafii pw. Św. Judy Tadeusza w Częstochowie |data dostępu = 2024-07-29 |opublikowany = archiczest.pl |url = https://archiczest.pl/zapowiedzi/zmarl-sp-ks-kan-zenon-pilsniak-emerytowany-proboszcz-parafii-pw-sw-judy-tadeusza-w-czestochowie,1717164506.html}}</ref>
* ks. kanonik dr Jan Sambor (2007–2016)<ref>{{Cytuj |tytuł = Zmarł ks. kan. dr Jan Sambor – CZESTOCHOWSKIE24.PL |data dostępu = 2023-01-06 |url = https://czestochowskie24.pl/kosciol/zmarl-ks-kan-dr-jan-sambor/ |język = pl}}</ref>
* ks. Jacek Fuljanty<ref>{{Cytuj |tytuł = Alternatywa życia |data dostępu = 2023-01-06 |opublikowany = niedziela.pl |url = https://niedziela.pl/artykul/60340 |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Parafie dekanatu Częstochowa – św. Józefa}}
{{Kościoły dekanatu Częstochowa – św. Józefa}}
[[Kategoria:Parafie rzymskokatolickie w Częstochowie|Judy]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Judy Tadeusza|Częstochowa]]

title: Parafia Świętego Judy Tadeusza Apostoła

Siedziba: Częstochowa

Adres: ul. Kaczorowska 56 · 42-202 Częstochowa

Wyznanie: katolickie

Archidiecezja: częstochowska

Dekanat: Częstochowa – św. Józefa

Proboszcz: ks. Jacek Fuljanty

Wezwanie: św. Judy Tadeusza Apostoła

Wspomnienie liturgiczne: 28 października


text:
# Zijad al-Hariri
Zijad al-Hariri (arab. زیاد الحریری, ur. 1930) – syryjski wojskowy, uczestnik zamachu stanu w Syrii w 1963.

## Życiorys
Ukończył Akademię Wojskową w Hims i w 1954 rozpoczął służbę w armii syryjskiej. Już wcześniej zaczął sympatyzować z ruchem panarabskim rozwijającym się w Egipcie po rewolucji Wolnych Oficerów. Poparł utworzenie Zjednoczonej Republiki Arabskiej, zaś w czasie zamachu stanu Abd al-Karima an-Nahlawiego walczył po stronie sił lojalnych wobec unii syryjsko-egipskiej. Zwycięstwo przewrotu sprawiło, że znalazł się w opozycji wobec nowego rządu Syrii z Nazimem al-Kudsim na czele. Gromadził wokół siebie oficerów sympatyzujących z naseryzmem, by działać na rzecz odbudowy związku obydwu państw.
W 1962 był dowódcą frontu izraelskiego w stopniu pułkownika. Nawiązał wówczas kontakt z grupą wojskowych skupioną wokół Komitetu Wojskowego Partii Baas, tajną organizacją utworzoną dwa lata wcześniej i kierowaną przez  Salaha Dżadida, Hafiza al-Asada i Muhammada Umrana. Dowiedziawszy się, że premier Chalid al-Azm zamierza - w ramach zwalczania politycznej aktywności wojskowych - skierować go jako attaché wojskowego do Bagdadu, zgodził się razem z Komitetem organizować zamach stanu.
W nocy z 7 na 8 marca 1963 al-Hariri poprowadził jedną z brygad z frontu izraelskiego na Damaszek. Zamach stanu zakończył się sukcesem, a al-Hariri, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, został ministrem obrony, nowym szefem sztabu armii syryjskiej oraz członkiem Narodowej Rady Rewolucyjnego Dowództwa. Wbrew swoim rachubom nie objął jednak ani urzędu prezydenckiego, ani stanowiska premiera, na które Komitet Wojskowy wskazał odpowiednio Luaja al-Atasiego i Salah ad-Dina al-Bitara. Realna władza w kraju pozostała w rękach Komitetu Wojskowego.
Po nieudanym powstaniu naserystów w lipcu 1963, stłumionym przez gen. Amina al-Hafiza, członkowie Komitetu Wojskowego uznali al-Harirego (który w momencie samego powstania znajdował się w Algierii) za uczestnika antyrządowego spisku. Został on skierowany do Stanów Zjednoczonych jako attaché wojskowy. Odmówił jednak objęcia funkcji i dobrowolnie wyjechał na emigrację do Francji.

title: Zijad al-Hariri

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Zijad al-Hariri
 |imię i nazwisko org = {{k|ar|زیاد الحریری}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = ZiadHariri.jpg
 |opis grafiki        = W 1963
 |stopień grafika     = Syria-Liwa-sd.jpg
 |stopień             = generał major
 |data urodzenia      = 1930
 |miejsce urodzenia   = [[Hama]]
 |data śmierci        =
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1954–1963
 |siły zbrojne        = [[Plik:Syria Armed Forces Emblem.svg|20px]] [[Siły Zbrojne Syrii]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[Zamach stanu w Syrii (1963)]]
 |późniejsza praca    = polityk
 |odznaczenia         =
 |commons             =
 |source              =
 |wikicytaty          =
}}
{{Polityk infobox
 |polityk           =
 |grafika           = nie
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = minister obrony Syrii
 |partia            = bezpartyjny
 |od                = 2 maja 1963
 |do                = 8 lipca 1963
 |poprzednik        = [[Muhammad al-Sufi]]
 |następca          = [[Muhammad Umran]]
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |quote             =
}}
'''Zijad al-Hariri''' ({{w języku|ar|زیاد الحریری}}, ur. 1930) – [[Syria|syryjski]] wojskowy, uczestnik [[zamach stanu w Syrii (1963)|zamachu stanu w Syrii w 1963]].

== Życiorys ==
Ukończył Akademię Wojskową w Hims i w 1954 rozpoczął służbę w armii syryjskiej<ref name="steel">S. M. Moubayed, ''Steel & Silk. Men and Women who shaped Syria 1900-2000'', Cune Press, 9781885942418, s.51-52.</ref>. Już wcześniej zaczął sympatyzować z ruchem [[panarabizm|panarabskim]] rozwijającym się w [[Egipt|Egipcie]] po [[rewolucja w Egipcie (1952)|rewolucji]] [[Wolni Oficerowie (Egipt)|Wolnych Oficerów]]. Poparł utworzenie [[Zjednoczona Republika Arabska|Zjednoczonej Republiki Arabskiej]], zaś w czasie zamachu stanu [[Abd al-Karim an-Nahlawi|Abd al-Karima an-Nahlawiego]] walczył po stronie sił lojalnych wobec unii syryjsko-egipskiej. Zwycięstwo przewrotu sprawiło, że znalazł się w opozycji wobec nowego rządu Syrii z [[Nazim al-Kudsi|Nazimem al-Kudsim]] na czele. Gromadził wokół siebie oficerów sympatyzujących z naseryzmem, by działać na rzecz odbudowy związku obydwu państw<ref name="steel"/>.

W 1962 był dowódcą frontu izraelskiego w stopniu pułkownika<ref name="seale74">{{odn|Seale|1989|s=74|ref=nie}}</ref>. Nawiązał wówczas kontakt z grupą wojskowych skupioną wokół Komitetu Wojskowego [[Partia Baas|Partii Baas]], tajną organizacją utworzoną dwa lata wcześniej i kierowaną przez  [[Salah Dżadid|Salaha Dżadida]], [[Hafiz al-Asad|Hafiza al-Asada]] i [[Muhammad Umran|Muhammada Umrana]]. Dowiedziawszy się, że premier [[Chalid al-Azm]] zamierza - w ramach zwalczania politycznej aktywności wojskowych - skierować go jako [[attaché wojskowy|attaché wojskowego]] do [[Bagdad]]u, zgodził się razem z Komitetem organizować zamach stanu<ref name="seale74"/>.

W nocy z 7 na 8 marca 1963 al-Hariri poprowadził jedną z brygad z frontu izraelskiego na [[Damaszek]]{{odn|Seale|1989|s=76}}. [[Zamach stanu w Syrii (1963)|Zamach stanu]] zakończył się sukcesem, a al-Hariri, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, został ministrem obrony{{odn|Seale|1989|s=84}}, nowym szefem sztabu armii syryjskiej oraz członkiem Narodowej Rady Rewolucyjnego Dowództwa. Wbrew swoim rachubom nie objął jednak ani urzędu prezydenckiego, ani stanowiska premiera, na które Komitet Wojskowy wskazał odpowiednio [[Lu’ajj al-Atasi|Luaja al-Atasiego]] i [[Salah ad-Din al-Bitar|Salah ad-Dina al-Bitara]]. Realna władza w kraju pozostała w rękach Komitetu Wojskowego<ref name="steel"/>.

Po nieudanym powstaniu naserystów w lipcu 1963, stłumionym przez gen. [[Amin al-Hafiz|Amina al-Hafiza]], członkowie Komitetu Wojskowego uznali al-Harirego (który w momencie samego powstania znajdował się w [[Algieria|Algierii]]) za uczestnika antyrządowego spisku. Został on skierowany do [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] jako attaché wojskowy. Odmówił jednak objęcia funkcji i dobrowolnie wyjechał na emigrację do [[Francja|Francji]]<ref name="steel"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Seale | imię = Patrick | autor link = | tytuł = Asad of Syria. The Struggle for the Middle East| wydawca =  University of California Press | miejsce = Berkeley-Los Angeles | rok = 1989 | strony = | isbn = 0520066677 | język = en | odn = tak}}

{{SORTUJ:Hariri, Zijad al-}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Syryjscy generałowie]]
[[Kategoria:Syryjscy politycy]]
[[Kategoria:Syryjscy ministrowie obrony]]
[[Kategoria:Szefowie sztabu Sił Zbrojnych Syrii]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Hamie]]

title: Zijad al-Haririزیاد الحریری

Data i miejsce urodzenia: 1930 · Hama

Siły zbrojne: Siły Zbrojne Syrii

Główne wojny i bitwy: Zamach stanu w Syrii (1963)

Późniejsza praca: polityk

title: Zijad al-Hariri

Okres: od 2 maja 1963 · do 8 lipca 1963

Przynależność polityczna: bezpartyjny

Poprzednik: Muhammad al-Sufi

Następca: Muhammad Umran