text:
# Dziewczyna z pociągu (powieść)
Dziewczyna z pociągu – thriller psychologiczny brytyjskiej pisarki Pauli Hawkins wydany w 2015 roku.
Książka zadebiutowała 1 lutego 2015 na 1. miejscu listy bestsellerów dziennika New York Times i nie schodziła z tej pozycji przez 14 tygodni. Do marca 2015 roku sprzedały się ponad 3 miliony egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i ponad 1 milion w Wielkiej Brytanii. Książka zebrała mnóstwo entuzjastycznych recenzji, w których była porównywana do popularnej Zaginionej dziewczyny Gillian Flynn z 2012 roku.  Na Twitterze polecał ją Stephen King.
Prawa do wydania książki zostały sprzedane do 47 krajów (w tym Szwecja, Francja, Włochy, Czechy, Niemcy, Brazylia, Grecja, Serbia, Holandia).
Prawa do ekranizacji książki wykupiła wytwórnia DreamWorks. film pod tym samym tytułem z Emily Blunt w roli głównej wyreżyserował Tate Taylor (Służące).

## Fabuła
Rachel, trzydziestoletnia mieszkanka Londynu codziennie o godz. 8:04 wsiada do pociągu i każdego dnia pokonuje tę samą trasę. Codziennie przygląda się też z okna stojącemu przy torach domowi numer 15 i jego szczęśliwym, pięknym lokatorom: zazdrości ślicznej parze. Jeszcze niedawno sama mieszkała w identycznym domu kawałek dalej, sama była szczęśliwa z Tomem, dopóki jej nie porzucił i nie ożenił się z Anną. Jeszcze niedawno jeździła tędy do pracy, bo teraz tylko… udaje przed swą przyjaciółką Cathy, u której pomieszkuje. Z pracy ją wyrzucono za alkoholową awanturę. Rachel mocno utyła, zbrzydła, czuje się niepotrzebna nikomu i bezwartościowa, i gdy pewnego dnia widzi swą piękną sąsiadkę z domu numer 15 w objęciach kogoś obcego, jest nią głęboko rozczarowana i postanawia przyjrzeć się efektownej Megan dokładniej. Wkrótce Megan znika bez śladu.

## Postaci
- Rachel – główna bohaterka
- Tom – były mąż Rachel
- Anna – obecna żona Toma
- Megan – sąsiadka Toma i Anny, którą Rachel obserwuje z okien pociągu
- Scot – mąż Megan
- Cathy – przyjaciółka Rachel

title: Dziewczyna z pociągu (powieść)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2015-09}}
{{Książka infobox
 |tytuł             = Dziewczyna z pociągu
 |tytuł oryginalny  = The Girl on the Train
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = Paula Hawkins
 |tematyka          =
 |typ utworu        = powieść
 |data powstania    =
 |miejsce wydania   = [[Wielka Brytania]], [[Stany Zjednoczone]]
 |język             = [[Język angielski|angielski]]
 |data wydania      = 2015
 |wydawca           = Doubleday (UK)<br />Riverhead Books (US)
 |pol: data wydania = 21 października 2015
 |pol: wydawca      = [[Świat Książki]]<ref>[http://wydawnictwoswiatksiazki.pl/katalog-produktow/szczegoly-produktu/product-4892742/ Informacja o polskim wydaniu książki]</ref>
 |pol: przekład     = Jan Kraśko
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''''Dziewczyna z pociągu''''' – thriller psychologiczny brytyjskiej pisarki [[Paula Hawkins (pisarka)|Pauli Hawkins]] wydany w 2015 roku.

Książka zadebiutowała 1 lutego 2015 na 1. miejscu listy bestsellerów dziennika [[The New York Times|New York Times]]<ref>[http://www.nytimes.com/best-sellers-books/2015-02-01/combined-print-and-e-book-fiction/list.html Lista bestsellerów NYT z 1.02.2015]</ref> i nie schodziła z tej pozycji przez 14 tygodni. Do marca 2015 roku sprzedały się ponad 3 miliony egzemplarzy w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] i ponad 1 milion w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. Książka zebrała mnóstwo entuzjastycznych recenzji<ref>[http://paulahawkinsbooks.com/the-girl-on-the-train-by-paula-hawkins/ Fragmenty recenzji na stronie Pauli Hawkins]</ref>, w których była porównywana do popularnej ''[[Zaginiona dziewczyna (film)|Zaginionej dziewczyny]]'' [[Gillian Flynn]] z 2012 roku.  Na [[Twitter]]ze polecał ją [[Stephen King]]<ref>[https://twitter.com/stephenking/status/559683663810797568 Stephen King twittuje o ''Dziewczynie z pociągu'']</ref>.

Prawa do wydania książki zostały sprzedane do 47 krajów (w tym [[Szwecja]], [[Francja]], [[Włochy]], [[Czechy]], [[Niemcy]], [[Brazylia]], [[Grecja]], [[Serbia]], [[Holandia]]).

Prawa do ekranizacji książki wykupiła wytwórnia [[DreamWorks]]. [[Dziewczyna z pociągu (film)|film pod tym samym tytułem]] z [[Emily Blunt]] w roli głównej<ref>[http://film.dziennik.pl/zapowiedzi/artykuly/492262,the-girl-on-the-train-emily-blunt-dziewczyna-w-pociagu.html Onet.pl o filmie ''Dziewczyna z pociągu'']</ref> wyreżyserował [[Tate Taylor]] (''[[Służące (film)|Służące]]'').

== Fabuła ==
Rachel, trzydziestoletnia mieszkanka [[Londyn]]u codziennie o godz. 8:04 wsiada do pociągu i każdego dnia pokonuje tę samą trasę. Codziennie przygląda się też z okna stojącemu przy torach domowi numer 15 i jego szczęśliwym, pięknym lokatorom: zazdrości ślicznej parze. Jeszcze niedawno sama mieszkała w identycznym domu kawałek dalej, sama była szczęśliwa z Tomem, dopóki jej nie porzucił i nie ożenił się z Anną. Jeszcze niedawno jeździła tędy do pracy, bo teraz tylko… udaje przed swą przyjaciółką Cathy, u której pomieszkuje. Z pracy ją wyrzucono za alkoholową awanturę. Rachel mocno utyła, zbrzydła, czuje się niepotrzebna nikomu i bezwartościowa, i gdy pewnego dnia widzi swą piękną sąsiadkę z domu numer 15 w objęciach kogoś obcego, jest nią głęboko rozczarowana i postanawia przyjrzeć się efektownej Megan dokładniej. Wkrótce Megan znika bez śladu.

== Postaci ==
* Rachel – główna bohaterka
* Tom – były mąż Rachel
* Anna – obecna żona Toma
* Megan – sąsiadka Toma i Anny, którą Rachel obserwuje z okien pociągu
* Scot – mąż Megan
* Cathy – przyjaciółka Rachel

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Angielskie powieści kryminalne i sensacyjne]]
[[Kategoria:Powieści z 2015]]

title: Dziewczyna z pociąguThe Girl on the Train

Autor: Paula Hawkins

Typ utworu: powieść

Miejsce wydania: Wielka Brytania, Stany Zjednoczone

Wydawca:
Doubleday (UK) · Riverhead Books (US)
Świat Książki

Data wydania polskiego: 21 października 2015

Przekład: Jan Kraśko


text:
# Zamek Piastowski w Gliwicach
Zamek Piastowski w Gliwicach – budowla z połowy XIV wieku położona w centrum Gliwic.

## Historia
Pierwotne przeznaczenie budowli pozostaje nieznane, jednak z pewnością nigdy nie była zamkiem książęcym. Początkowo prawdopodobnie powstała w formie rozbudowy dwóch baszt, połączonych murami obronnymi miasta w połowie XIV wieku. W 1561 roku nowy właściciel zamku, Fryderyk von Zetritz, rozbudował go, łącząc w sobie pierwotny styl gotycki i późniejszy renesansowy.
W ciągu następnych stuleci budowla spełniała różne funkcje. Była głównie więzieniem, którego funkcjonowanie trwało na pewno od początku XVI do końca drugiej dekady XX w., jednak możliwe że podobną funkcję spełniała także w okresie średniowiecza, będąc równocześnie arsenałem.
Przed II wojną światową znany jako „Dwór Cetrycza” (niem. Zetritzhof). Po 1945 roku zaczęto używać nazwy „zameczek”, a w 1983 roku „Zamek Piastowski”. W 1959 roku został gruntownie odrestaurowany i stał się częścią Muzeum w Gliwicach.
30 września 2014 roku, na skwerze przy Zamku Piastowskim, odsłonięto pomnik Stefana Batorego. Jest darem dla Gliwic od węgierskiego miasta Salgótarján.

wikiname: plwiki

title: Zamek Piastowski w Gliwicach

in_language: pl

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Zamek Piastowski w Gliwicach
 |nazwa oryginalna      = Zetritz-Hof<ref>{{Cytuj |url = https://www.silesiakultura.pl/r/miejsca-kultury/muzea/muzeum-w-gliwicach-zamek-piastowski |tytuł = Muzeum w Gliwicach – Zamek Piastowski |opublikowany = silesiakultura.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20200928092220/https://www.silesiakultura.pl/r/miejsca-kultury/muzea/muzeum-w-gliwicach-zamek-piastowski |zarchiwizowano = 2020-09-28}}</ref>
 |zabytek               = A/320/60 z 7.03.1960<ref>{{Zabytek|śląskie}}</ref>
 |zdjęcie               = Gliwice - Castle by night 01.JPG
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-SL
 |miejscowość           = [[Gliwice]]
 |adres                 = ul. Pod Murami 2
 |typ budynku           =
 |styl architektoniczny =
 |architekt             =
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = połowa XIV wieku
 |przebudowy            = XIV/XV wiek, 1561
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   = Friedrich von Zetritz
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Gliwice
 |współrzędne           = 50.2927000°N 18.6656200°E
 |znak na mapie         = Legenda zamek.svg
 |commons               = Category:Gliwice Castle
 |www                   =
}}
'''Zamek Piastowski w Gliwicach''' – budowla z połowy XIV wieku położona w [[Śródmieście (Gliwice)|centrum]] [[Gliwice|Gliwic]].

== Historia ==
[[Plik:Pomnik Stefana Batorego przed Zamkiem Piastowskim w Gliwicach.jpg|mały|lewo|Pomnik Stefana Batorego przed Zamkiem Piastowskim w Gliwicach]]
Pierwotne przeznaczenie budowli pozostaje nieznane, jednak z pewnością nigdy nie była zamkiem książęcym. Początkowo prawdopodobnie powstała w formie rozbudowy dwóch [[Baszta|baszt]], połączonych [[Mury obronne w Gliwicach|murami obronnymi]] miasta<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Zamek Piastowski |data = 2018-01-31 |data dostępu = 2022-06-21 |opublikowany = gliwice.eu |url = https://gliwice.eu/wizytowka/ciekawe-miejsca-zabytki-muzea/zamek-piastowski |język = pl}}</ref> w połowie XIV wieku. W 1561 roku nowy właściciel zamku, Fryderyk von Zetritz, rozbudował go, łącząc w sobie pierwotny styl [[Gotyk|gotycki]] i późniejszy [[renesans]]owy.

W ciągu następnych stuleci budowla spełniała różne funkcje. Była głównie więzieniem, którego funkcjonowanie trwało na pewno od początku XVI do końca drugiej dekady XX w., jednak możliwe że podobną funkcję spełniała także w okresie średniowiecza, będąc równocześnie arsenałem<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |autor = Piotr Siemko |tytuł = Zamki na Górnym Śląsku od ich powstania do końca wojny trzynastoletniej |data = 2023 |data dostępu = 2025-08-20 |s = 71 |język = PL}}</ref>.

Przed II wojną światową znany jako „Dwór Cetrycza” (niem. Zetritzhof). Po 1945 roku zaczęto używać nazwy „zameczek”, a w 1983 roku „Zamek Piastowski”. W 1959 roku został gruntownie odrestaurowany i stał się częścią [[Muzeum w Gliwicach]].

30 września 2014 roku, na skwerze przy Zamku Piastowskim, odsłonięto pomnik [[Stefan Batory|Stefana Batorego]]. Jest darem dla Gliwic od węgierskiego miasta [[Salgótarján]]<ref>{{Cytuj |url = http://polskaniezwykla.pl/web/place/50734,gliwice-pomnik-stefana-batorego.html |tytuł = Pomnik Stefana Batorego |opublikowany = polskaniezwykla.pl |data dostępu = 2023-03-17}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Muzeum w Gliwicach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://muzeum.gliwice.pl/pl/zwiedzaj/zamek-piastowski Zamek Piastowski w Gliwicach]

{{Zamki i pałace Górnego Śląska}}
{{Dwory, pałace, strażnice i zamki województwa śląskiego}}

{{SORTUJ:Gliwice}}
[[Kategoria:Muzea w Gliwicach|Zamek Piastowski w Gliwicach]]
[[Kategoria:Obiekty kulturalne w Gliwicach]]
[[Kategoria:Śląskie zamki w Polsce]]
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Gliwicach|Zamek Piastowski w Gliwicach]]
[[Kategoria:Zamki w województwie śląskim]]

title: Zamek Piastowski w GliwicachZetritz-Hof

Państwo: Polska

Województwo: śląskie

Miejscowość: Gliwice

Adres: ul. Pod Murami 2

Ukończenie budowy: połowa XIV wieku

Ważniejsze przebudowy: XIV/XV wiek, 1561

Kolejni właściciele: Friedrich von Zetritz


text:
# Moorefield (Wirginia Zachodnia)
Moorefield – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wirginia Zachodnia, w hrabstwie Hardy.

title: Moorefield (Wirginia Zachodnia)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Moorefield
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Moorefield
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wirginia Zachodnia}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Hardy|Hardy]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 54-55588
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1543520
 |powierzchnia                 = 6,22
 |wysokość                     = 247
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 2544<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder - Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2014-12-15 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 418,0
 |numer kierunkowy             = 304
 |kod pocztowy                 = 26836
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-WV
 |współrzędne                  = 39°4′N 78°58′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Moorefield''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wirginia Zachodnia]], w hrabstwie [[Hrabstwo Hardy|Hardy]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Wirginia Zachodnia]]

title: Moorefield

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Wirginia Zachodnia

Hrabstwo: Hardy


text:
# Fontanières
Fontanières – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nowa Akwitania, w departamencie Creuse.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 279 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 18 osób/km² (wśród 747 gmin Limousin Fontanières plasuje się na 369. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 431.).

title: Fontanières

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Fontanières
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Fontanières
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Nowa Akwitania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Creuse (departament)|Creuse]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Aubusson|Aubusson]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 23083
 |powierzchnia                    = 15,5 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 279
 |gęstość zaludnienia             = 18 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 23110
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Creuse
 |współrzędne                     = 46°6′N 2°30′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
[[Plik:Fontanieres1.jpg|left|thumb|Kościół Notre-Dame-de-la-Route, Fontanières]]
'''Fontanières''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Nowa Akwitania]], w departamencie [[Creuse (departament)|Creuse]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 279 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 18 osób/km² (wśród 747 gmin [[Limousin]] Fontanières plasuje się na 369. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 431.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Aubusson}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Creuse]]

title: Fontanières

Państwo: Francja

Region: Nowa Akwitania

Departament: Creuse

Okręg: Aubusson

• gęstość: 18 os./km²


text:
# Zenon Wiłun
Zenon Wilun (ur. 1908 w Wielkich Łukach, zm. 10 października 1989 w Wesołej) – polski geolog i geotechnik, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.

## Życiorys
Syn Justyna Wiłuna, kolejarza. Ukończył gimnazjum humanistyczne w Święcianach, w 1928 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. W 1935 przerwał studia i odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie, skąd zwolniono go przedterminowo w 1936 ze względu na problemy zdrowotne. W 1937 ukończył studia uzyskując stopień inżyniera dróg i mostów i rozpoczął pracę na wydziale drogowym Towarzystwa Przemysłu Metalowego Konstanty Rudzki i S-ka. Dzięki wstawiennictwu prof. Melchiora Nestorowicza i prof. Wacława Żenczykowskiego odbył staż w Drogowym Instytucie Badawczym. Wybuch wojny zastał Zenona Wiłuna u rodziców na Wileńszczyźnie, po zajęciu tych terenów przez Niemców został zatrudniony w Zarządzie Dróg Litewskich w Wilnie, a następnie w Kownie. Następnie został przymusowo skierowany do pracy w Magdeburgwerde, a później w Poczdamie. Urlopowany zbiegł i ukrył się pod Grójcem w gospodarstwie teściów, gdzie pracował na roli. Po zakończeniu wojny w czerwcu 1945 zamieszkał w Warszawie i zaangażował się w organizację Instytutu Badań Budowlanych, W 1947 ukazała się jego książka Gruntoznawstwo drogowe, która była pierwszym w języku polskim podręcznikiem laboratorium w zakresie mechaniki gruntów. Od 1950 Zenon Wiłun wykładał mechanikę gruntów na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej, został również cenionym ekspertem w zakresie geotechniki. Wydał ponad tysiąc ekspertyz naukowych dotyczących gruntów pod fundamentami budowanego Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, zapór wodnych w Dębem i Koronowie. Badał przyczyny i metodologię zabezpieczania zsuwów podczas budowy warszawskiej Trasy W-Z i skarp w Sandomierzu, a także zmian obciążenia gruntu pod mostem kolejowym przy Cytadeli. Część ekspertyz dotyczyła przygotowań pod budowę obiektów przemysłowych w Czechosłowacji, Grecji, Indonezji, Iraku, Iranie, Maroku, Turcji, na Węgrzech i w ZSRR. W 1962 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 profesorem nadzwyczajnym. W 1975 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej.
Zmarł w 1989, został pochowany na Cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Warszawie-Wesołej.

## Upamiętnienie
15 listopada 2010 roku na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej została odsłonięta tablica poświęcona profesorowi.

## Odznaczenia
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (1954)[6]
- Srebrny Krzyż Zasługi (1949)[7]

title: Zenon Wiłun

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Zenon Wiłun
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[1908]]
 |miejsce urodzenia         = [[Wielkie Łuki (Białoruś)|Wielkie Łuki]]
 |data śmierci              = [[10 października]] [[1989]]
 |miejsce śmierci           = [[Wesoła (Warszawa)|Warszawa]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor zwyczajny inżynier
 |jakich nauk               = geograficznych
 |specjalność               = geologia
 |almamater                 = [[Politechnika Warszawska]]
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Politechnika Warszawska]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |funkcja                   =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = 1962 (ndzw.) 1971 (zw.)
 |odznaczenia               = {{order|KZ|Z}} {{order|KZ|S}} {{order|MPL10}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Zenon Wilun''' (ur. [[1908]] w [[Wielkie Łuki (Białoruś)|Wielkich Łukach]], zm. [[10 października]] [[1989]] w [[Wesoła (Warszawa)|Wesołej]]) – polski geolog i geotechnik, profesor zwyczajny [[Politechnika Warszawska|Politechniki Warszawskiej]].

== Życiorys ==
Syn Justyna Wiłuna, kolejarza. Ukończył gimnazjum humanistyczne w [[Święciany|Święcianach]], w 1928 zdał maturę i rozpoczął studia na [[Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej|Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej]]. W 1935 przerwał studia i odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w [[Modlin]]ie, skąd zwolniono go przedterminowo w 1936 ze względu na problemy zdrowotne. W 1937 ukończył studia uzyskując stopień inżyniera dróg i mostów i rozpoczął pracę na wydziale drogowym [[K. Rudzki i S-ka|Towarzystwa Przemysłu Metalowego Konstanty Rudzki i S-ka]]. Dzięki wstawiennictwu prof. [[Melchior Nestorowicz|Melchiora Nestorowicza]] i prof. [[Wacław Żenczykowski|Wacława Żenczykowskiego]] odbył staż w Drogowym Instytucie Badawczym. Wybuch wojny zastał Zenona Wiłuna u rodziców na [[Wileńszczyzna|Wileńszczyźnie]], po zajęciu tych terenów przez Niemców został zatrudniony w Zarządzie Dróg Litewskich w [[Wilno|Wilnie]], a następnie w [[Kowno|Kownie]]. Następnie został przymusowo skierowany do pracy w [[Magdeburg]]werde, a później w [[Poczdam]]ie. Urlopowany zbiegł i ukrył się pod [[Grójec|Grójcem]] w gospodarstwie teściów, gdzie pracował na roli. Po zakończeniu wojny w czerwcu 1945 zamieszkał w Warszawie i zaangażował się w organizację Instytutu Badań Budowlanych, W 1947 ukazała się jego książka ''Gruntoznawstwo drogowe'', która była pierwszym w języku polskim podręcznikiem laboratorium w zakresie mechaniki gruntów. Od 1950 Zenon Wiłun wykładał mechanikę gruntów na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej, został również cenionym ekspertem w zakresie geotechniki. Wydał ponad tysiąc ekspertyz naukowych dotyczących gruntów pod fundamentami budowanego [[Pałac Kultury i Nauki|Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie]], zapór wodnych w [[Elektrownia Wodna Dębe|Dębem]] i [[Jezioro Koronowskie|Koronowie]]. Badał przyczyny i metodologię zabezpieczania zsuwów podczas budowy warszawskiej [[Trasa W-Z w Warszawie|Trasy W-Z]] i skarp w [[Sandomierz]]u, a także zmian obciążenia gruntu pod [[Most przy Cytadeli|mostem kolejowym przy Cytadeli]]. Część ekspertyz dotyczyła przygotowań pod budowę obiektów przemysłowych w [[Czechosłowacja|Czechosłowacji]], [[Grecja|Grecji]], [[Indonezja|Indonezji]], [[Irak]]u, [[Iran]]ie, [[Maroko|Maroku]], [[Turcja|Turcji]], na [[Węgry|Węgrzech]] i w [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. W 1962 został mianowany [[Profesor uczelni|profesorem nadzwyczajnym]], a w 1971 [[Profesor (stanowisko)|profesorem nadzwyczajnym]]<ref>[http://www.bc.pollub.pl/Content/241/PDF/t.8.pdf Inżynierowie polscy w XIX i XX wieku, Tom VIII, Polskie Towarzystwo Historii Techniki Warszawa 2005 s. 175-178] ISBN 83- 87992-43-7</ref>. W 1975 otrzymał tytuł [[Doktor honoris causa|doktora honoris causa]] [[Politechnika Wrocławska|Politechniki Wrocławskiej]]<ref>[https://pwr.edu.pl/uczelnia/informacje-ogolne/historia-i-rozwoj/osobistosci/doktorzy-honoris-causa Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską]</ref>.

Zmarł w 1989, został pochowany na [[Cmentarz parafii Opatrzności Bożej w Wesołej|Cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Warszawie-Wesołej]]<ref>[http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=744 Andrzej Liczbiński „Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988-2000”]</ref>.

== Upamiętnienie ==
15 listopada 2010 roku na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej została odsłonięta tablica poświęcona profesorowi<ref>{{cytuj stronę| url=https://www.mostostal.waw.pl/firma/aktualnosci/tablica-poswiecona-prof-zenonowi-wilunowi|opublikowany=mostostal.waw.pl|tytuł=Tablica poświęcona prof. Zenonowi Wiłunowi|data dostępu= 2022-05-30}}</ref>.

== Odznaczenia ==
* [[Medal 10-lecia Polski Ludowej]] (1955)<ref>{{Monitor Polski|1955|76|934}}</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (1954)<ref>{{Monitor Polski|1954|95|1087}}</ref>
* Srebrny Krzyż Zasługi (1949)<ref>{{Monitor Polski|1949|94|1121}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wiłun, Zenon}}
[[Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Wrocławskiej]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Wesołej]]
[[Kategoria:Polscy geolodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1908]]
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Warszawskiej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej]]
[[Kategoria:Zmarli w 1989]]

title: Zenon Wiłun

Data i miejsce urodzenia: 1908 · Wielkie Łuki

Data i miejsce śmierci: 10 października 1989 · Warszawa

Alma Mater: Politechnika Warszawska

Uczelnia: Politechnika Warszawska


text:
# Ciepło rozpuszczania
Ciepło rozpuszczania - efekt cieplny towarzyszący procesowi rozpuszczania. W przypadku procesu rozpuszczania prowadzonego pod stałym ciśnieniem ciepło rozpuszczania jest równoważne entalpii tego procesu.
W procesie rozpuszczania substancji krystalicznych ulega zniszczeniu sieć krystaliczna kosztem pobrania z otoczenia energii równej tzw., energii sieciowej (Es). W drugim etapie powstałe cząsteczki lub jony ulegają procesowi solwatacji, czemu towarzyszy wydzielanie się energii (ΔHsolw). Zgodnie z prawem Hessa można to przedstawić w następujący sposób:
ΔHr = Es + ΔHsolw
gdzie ΔHr to sumaryczna entalpia rozpuszczania.
Proces rozpuszczania może być:
- egzotermiczny (powodujący wzrost temperatury roztworu), jeżeli wydzielana energia solwatacji jest wyższa niż energia sieciowa,
- endotermiczny (powodujący obniżenie temperatury roztworu) jeśli dominuje energia sieciowa nad energią solwatacji.

Zwykle ciepło rozpuszczania danej substancji w danym rozpuszczalniku podaje się dla jednego mola tej substancji rozpuszczanej w warunkach normalnych. Efekt cieplny rozpuszczania nie zależy wyłącznie od natury chemicznej substancji rozpuszczanej i rozpuszczalnika ale także od warunków prowadzenia tego procesu, w szczególności od tego jakie było stężenie początkowe i końcowe. Np: inny efekt cieplny wystąpi gdy rozpuszcza się 1 mol danej substancji w 10 litrach czystego rozpuszczalnika, a inny gdy ten sam mol substancji dodaje się do 1 litra roztworu, w którym wcześniej rozpuszczono 2 mole tej substancji.
W związku z tym istnieje wiele różnych definicji molowych entalpii rozpuszczania, z których najczęściej tabelaryzowane są:
- pierwsza entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji, gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w nieskończonej ilości rozpuszczalnika (w praktyce w takiej ilości, aby dalsze jej zwiększanie nie wpływało już w zauważalny sposób na efekt cieplny)
- pełna entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w takiej ilości rozpuszczalnika aby powstał roztwór nasycony
- ostatnia entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji, gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w nieskończonej ilości roztworu praktycznie nasyconego.

title: Ciepło rozpuszczania

wikitext:
'''Ciepło rozpuszczania''' - efekt cieplny towarzyszący procesowi [[rozpuszczanie|rozpuszczania]]. W przypadku procesu rozpuszczania prowadzonego pod stałym [[ciśnienie]]m ciepło rozpuszczania jest równoważne [[entalpia|entalpii]] tego procesu.

W procesie rozpuszczania substancji krystalicznych ulega zniszczeniu [[sieć krystaliczna]] kosztem pobrania z otoczenia energii równej tzw., energii sieciowej (Es). W drugim etapie powstałe [[cząsteczka|cząsteczki]] lub [[jon]]y ulegają procesowi [[solwatacja|solwatacji]], czemu towarzyszy wydzielanie się energii (ΔHsolw). Zgodnie z [[prawo Hessa|prawem Hessa]] można to przedstawić w następujący sposób:

:ΔHr = Es + ΔHsolw

gdzie ΔHr to sumaryczna entalpia rozpuszczania.

Proces rozpuszczania może być:
* egzotermiczny (powodujący wzrost temperatury roztworu), jeżeli wydzielana energia solwatacji jest wyższa niż energia sieciowa,
* endotermiczny (powodujący obniżenie temperatury roztworu) jeśli dominuje energia sieciowa nad energią solwatacji.

Zwykle ciepło rozpuszczania danej substancji w danym rozpuszczalniku podaje się dla jednego mola tej substancji rozpuszczanej w [[warunki normalne|warunkach normalnych]]. Efekt cieplny rozpuszczania nie zależy wyłącznie od natury chemicznej substancji rozpuszczanej i [[rozpuszczalnik]]a ale także od warunków prowadzenia tego procesu, w szczególności od tego jakie było [[stężenie]] początkowe i końcowe. Np: inny efekt cieplny wystąpi gdy rozpuszcza się 1 [[mol]] danej substancji w 10 [[litr]]ach czystego rozpuszczalnika, a inny gdy ten sam mol substancji dodaje się do 1 litra roztworu, w którym wcześniej rozpuszczono 2 mole tej substancji.

W związku z tym istnieje wiele różnych definicji molowych entalpii rozpuszczania, z których najczęściej tabelaryzowane są:
* pierwsza entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji, gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w nieskończonej ilości rozpuszczalnika (w praktyce w takiej ilości, aby dalsze jej zwiększanie nie wpływało już w zauważalny sposób na efekt cieplny)
* pełna entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w takiej ilości rozpuszczalnika aby powstał [[roztwór nasycony]]
* ostatnia entalpia rozpuszczania - dotyczy sytuacji, gdy rozpuszcza się 1 mol substancji w nieskończonej ilości roztworu praktycznie nasyconego.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.chemia.odlew.agh.edu.pl/chemia_fiz/cw5_cieplo_rozp.pdf | tytuł = Wojciech Solarski, ''Ćwiczenia z Chemii Fizycznej, Ćwiczenie V: Entalpia Rozpuszczania i Neutralizacji'', Katedra Chemii i Korozji Metali, AGH | opublikowany = chemia.odlew.agh.edu.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20070320033349/http://www.chemia.odlew.agh.edu.pl/chemia_fiz/cw5_cieplo_rozp.pdf | zarchiwizowano = 2007-03-20}}

[[Kategoria:Roztwory]]
[[Kategoria:Termochemia]]


text:
# Nava de Roa
Nava de Roa – gmina w Hiszpanii, w prowincji Burgos, w Kastylii i León, o powierzchni 22,41 km². W 2011 roku gmina liczyła 238 mieszkańców.

title: Nava de Roa

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Nava de Roa
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Nava de Roa
 |państwo                      = ESP
 |1. jednostka administracyjna = [[Kastylia i León]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Burgos (prowincja)|Burgos]]
 |powierzchnia                 = 22,41{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 238{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 10,62
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kastylia i León
 |współrzędne                  = 41°36′43″N 3°57′47″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.navaderoa.es
}}
'''Nava de Roa''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Burgos (prowincja)|Burgos]], w [[Kastylia i León|Kastylii i León]], o powierzchni 22,41{{r|ssweb}} km². W 2011 roku gmina liczyła 238{{r|ssweb}} mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/2250 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Prowincja Burgos}}

{{DEFAULTSORT:Nava de Roa}}
[[Kategoria:Gminy w prowincji Burgos]]

title: Nava de Roa

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Kastylia i León

Prowincja: Burgos

Zarządzający: César García Aparicio↗

Tablice rejestracyjne: BU


text:
# Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1864 roku
Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1864 roku – dwudzieste wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano ponownie Abrahama Lincolna, a wiceprezydentem został Andrew Johnson.

## Kampania wyborcza
Kampania wyborcza w 1864 roku odbywała się w cieniu wojny secesyjnej. Nastroje społeczne na Północy były wówczas negatywne, z powodu niepowodzeń armii generała Granta i panowało wówczas zmęczenie wojną. Pierwsi swoją konwencję wyborczą w Baltimore zwołali republikanie, którzy na początku czerwca nominowali Abrahama Lincolna, by ubiegał się o reelekcję. Natenczas nazywali siebie Partią Unii Narodowej, by podkreślić ogólnonarodową solidarność i chęć zakończenia wojny. W tym samym celu, republikanin Lincoln nominował kandydatem na wiceprezydenta demokratę z Południa – Andrew Johnsona. Gest ten nie spodobał się niektórym delegatom i spowodował, że dysydenci, znani jako Radykalni Republikanie, zebrali się tydzień później w Cleveland i wysunęli kandydaturę prezydencką generała Johna Frémonta. Dwa miesiące później swoją konwencję wyborczą zwołali demokraci, którzy nominowali generała George’a McClellana, który także deklarował chęć zakończenia wojny, lecz z zachowaniem niewolnictwa na terenach zbuntowanych. We wrześniu wojska Unii dokonały przełomu w walkach – armia generała Shermana zdobyła Atlantę, natomiast kilka tygodni wcześniej marynarka wojenna zdobyła Mobile – ostatni czynny port Konfederacji. Następnie wojska generała Sheridana zwyciężyły w bitwach pod Winchester i nad Cedar Creek. Zwycięstwa te i rezygnacja Frémonta przechyliły szanse w wyborach na korzyść Lincolna.

## Kandydaci

### Partia Demokratyczna
- George McClellan
- George Pendleton

### Partia Unii Narodowej
- Abraham Lincoln
- Andrew Johnson

### Radykalni Republikanie
- John Frémont

## Wyniki głosowania
Głosowanie powszechne odbyło się 8 listopada 1864. Lincoln uzyskał 55% poparcia, wobec 45% dla McClellana. Frekwencja wyniosła 73,8%. W głosowaniu Kolegium Elektorów (zatwierdzonym 8 lutego 1864) Lincoln uzyskał 212 głosów, przy wymaganej większości 117 głosów. Na McClellana zagłosowało 21 elektorów. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Andrew Johnson, uzyskując 212 głosy, przy 21 głosach dla George’a Pendletona. Elektorzy ze stanów konfederackich nie wzięli udziału w głosowaniu.
| Kandydat na prezydenta | Partia                | Głosowanie powszechne | Głosowanie powszechne | Kolegium Elektorów |
| Kandydat na prezydenta | Partia                | Głosy                 | Procent               | Kolegium Elektorów |
| ---------------------- | --------------------- | --------------------- | --------------------- | ------------------ |
| Abraham Lincoln        | Partia Unii Narodowej | 2 218 388             | 55%                   | 212                |
| George McClellan       | Partia Demokratyczna  | 1 812 807             | 45%                   | 21                 |
| Łącznie                | Łącznie               | Łącznie               | Łącznie               | 233                |

| Kandydat na wiceprezydenta | Partia               | Kolegium Elektorów |
| -------------------------- | -------------------- | ------------------ |
| Andrew Johnson             | Partia Demokratyczna | 212                |
| George H. Pendleton        | Partia Demokratyczna | 21                 |
| Łącznie                    | Łącznie              | 233                |

wikitext:
{{Wybory infobox
 |nazwa                = Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1864 roku
 |państwo              = {{państwo|USA|35}}
 |rodzaj               = wybory prezydenckie
 |data przeprowadzenia = 8 listopada 1864 (głosowanie powszechne)
 |data zarządzenia     =
 |zarządzający         =
 |podstawa prawna      = [[Konstytucja Stanów Zjednoczonych]]
 |ordynacja wyborcza   =
 |koszt                =
 |wyniki 1             = wyborów prezydenckich (% głosów elektorskich)
 |1. komitet 1         = [[Abraham Lincoln|Lincoln]]
 |wynik 1. komitetu 1  = 91
 |kolor 1. komitetu 1  = FF0000
 |2. komitet 1         = [[George McClellan|McClellan]]
 |wynik 2. komitetu 1  = 9
 |kolor 2. komitetu 1  = 0000FF
 |wyniki 2             = wyborów wiceprezydenckich (% głosów elektorskich)
 |1. komitet 2         = [[Andrew Johnson|Johnson]]
 |wynik 1. komitetu 2  = 91
 |kolor 1. komitetu 2  = 0000FF
 |2. komitet 2         = [[George H. Pendleton|Pendleton]]
 |wynik 2. komitetu 2  = 9
 |kolor 2. komitetu 2  = 0000FF
 |procent frekwencji   = 73.8
 |poprzednie           = [[Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1860 roku|1860]]
 |następne             = [[Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1868 roku|1868]]
 |wikinews             =
 |commons              =
 |wikiquote            =
 |www                  =
}}
[[Plik:ElectoralCollege1864.svg|thumb|Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1864 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w [[Kolegium Elektorów Stanów Zjednoczonych|Kolegium Elektorów]]]]
'''Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1864 roku''' – dwudzieste [[wybory prezydenckie]] w historii [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]]. Na urząd prezydenta wybrano ponownie [[Abraham Lincoln|Abrahama Lincolna]], a wiceprezydentem został [[Andrew Johnson]].

== Kampania wyborcza ==
Kampania wyborcza w 1864 roku odbywała się w cieniu [[wojna secesyjna|wojny secesyjnej]]{{odn|Jones|2016|s=267}}. Nastroje społeczne na Północy były wówczas negatywne, z powodu niepowodzeń armii generała [[Ulysses Grant|Granta]] i panowało wówczas zmęczenie wojną{{odn|Jones|2016|s=267}}. Pierwsi swoją konwencję wyborczą w [[Baltimore]] zwołali [[Partia Republikańska (Stany Zjednoczone)|republikanie]], którzy na początku czerwca nominowali Abrahama Lincolna, by ubiegał się o reelekcję{{odn|Pastusiak|1999|s=334}}. Natenczas nazywali siebie [[Partia Unii Narodowej (Stany Zjednoczone)|Partią Unii Narodowej]], by podkreślić ogólnonarodową solidarność i chęć zakończenia wojny{{odn|Jones|2016|s=267}}. W tym samym celu, republikanin Lincoln nominował kandydatem na [[Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych|wiceprezydenta]] demokratę z Południa – Andrew Johnsona{{odn|Jones|2016|s=267}}. Gest ten nie spodobał się niektórym delegatom i spowodował, że dysydenci, znani jako [[Radykalni Republikanie]], zebrali się tydzień później w [[Cleveland]] i wysunęli kandydaturę [[Prezydent Stanów Zjednoczonych|prezydencką]] generała [[John Frémont|Johna Frémonta]]{{odn|Pastusiak|1999|s=335}}. Dwa miesiące później swoją konwencję wyborczą zwołali [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|demokraci]], którzy nominowali generała [[George McClellan|George’a McClellana]], który także deklarował chęć zakończenia wojny, lecz z zachowaniem niewolnictwa na [[Skonfederowane Stany Ameryki|terenach zbuntowanych]]{{odn|Bartnicki|1995|s=62}}. We wrześniu wojska [[Unia (Stany Zjednoczone)|Unii]] dokonały przełomu w walkach – armia generała [[William Tecumseh Sherman|Shermana]] [[Bitwa pod Atlantą|zdobyła]] [[Atlanta|Atlantę]]{{odn|Jones|2016|s=267}}, natomiast kilka tygodni wcześniej [[United States Navy|marynarka wojenna]] zdobyła [[Mobile]] – ostatni czynny port Konfederacji{{odn|Bartnicki|1995|s=63}}. Następnie wojska generała [[Philip Sheridan|Sheridana]] zwyciężyły w bitwach pod [[bitwa pod Winchester (1863)|Winchester]] i nad [[bitwa nad Cedar Creek|Cedar Creek]]{{odn|Bartnicki|1995|s=63}}. Zwycięstwa te i rezygnacja Frémonta przechyliły szanse w wyborach na korzyść Lincolna{{odn|Bartnicki|1995|s=62}}{{odn|Jones|2016|s=267}}.

== Kandydaci ==
=== Partia Demokratyczna ===
<gallery mode="packed">
Plik:GeorgeMcClellan.png|'''George McClellan'''
Plik:GHPendleton.jpg|'''George Pendleton'''
</gallery>

=== Partia Unii Narodowej ===
<gallery mode="packed">
Plik:Abraham Lincoln November 1863.jpg|'''Abraham Lincoln'''
Plik:Andrew johnson2.jpg|'''Andrew Johnson'''
</gallery>

=== Radykalni Republikanie ===
<gallery mode="packed">
Plik:John C Frémont.png|'''John Frémont'''
</gallery>

== Wyniki głosowania ==
Głosowanie powszechne odbyło się 8 listopada 1864{{r|OC}}. Lincoln uzyskał 55% poparcia, wobec 45% dla McClellana{{r|OC}}. [[Frekwencja wyborcza|Frekwencja]] wyniosła 73,8%{{r|CTV}}. W głosowaniu [[Kolegium Elektorów Stanów Zjednoczonych|Kolegium Elektorów]] (zatwierdzonym 8 lutego 1864{{r|biblioteka}}) Lincoln uzyskał 212 głosów, przy wymaganej większości 117 głosów{{r|NARA}}. Na McClellana zagłosowało 21 elektorów{{r|NARA}}. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Andrew Johnson, uzyskując 212 głosy, przy 21 głosach dla [[George H. Pendleton|George’a Pendletona]]{{r|NARA}}. Elektorzy ze stanów konfederackich nie wzięli udziału w głosowaniu{{odn|Pastusiak|1999|s=335}}.

{| class="wikitable" style="text-align:center"
! rowspan="2" | Kandydat na prezydenta
! rowspan="2" | Partia
! colspan="2" | Głosowanie powszechne
! rowspan="2" | Kolegium Elektorów
|-
! Głosy
! Procent
|-
! [[Abraham Lincoln]]
| [[Partia Unii Narodowej (Stany Zjednoczone)|Partia Unii Narodowej]]
|| 2 218 388
|| 55%
| 212
|-
! [[George McClellan]]
| [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|Partia Demokratyczna]]
|| 1 812 807
|| 45%
| 21
|-
! colspan="4" | Łącznie
| 233
|}

{| class="wikitable" style="text-align:center"
! Kandydat na wiceprezydenta
! Partia
! Kolegium Elektorów
|-
! [[Andrew Johnson]]
| [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|Partia Demokratyczna]]
| 212
|-
! [[George H. Pendleton]]
| [[Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone)|Partia Demokratyczna]]
| 21
|-
! colspan="2" | Łącznie
| 233
|}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="biblioteka">{{cytuj stronę|url=http://www.loc.gov/rr/program/bib/elections/election1864.html|tytuł=Presidential Election of 1864|opublikowany=[[Biblioteka Kongresu]]|język=en|data dostępu=2017-09-29}}</ref>
<ref name="CTV">{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20190304165710/http://www.countingthevotes.com/1864|tytuł=Election of 1864|opublikowany=CountingTheVotes|język=en|data dostępu=2017-09-29}}</ref>
<ref name="NARA">{{cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20180707173102/https://www.archives.gov/federal-register/electoral-college/scores.html#1864|tytuł=Electoral College Box – 1864|opublikowany=NARA|język=en|data dostępu=2017-09-29}}</ref>
<ref name="OC">{{cytuj stronę|url=http://www.ourcampaigns.com/RaceDetail.html?RaceID=1966|tytuł=US President – National Vote|opublikowany=Our Campaign|język=en|data dostępu=2017-09-29}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Jones | imię = Maldwyn | autor link = Maldwyn Jones | tytuł = Historia USA | wydawca = Latarnia | miejsce = Gdynia | data = 2016 | isbn = 978-83-65387-02-8 | język = pl |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Bartnicki | imię = Andrzej | autor link = Andrzej Bartnicki | tytuł = Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki | wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN | miejsce = Warszawa | data = 1995 | strony = | tom = 3 | isbn = 83-01-11894-6 | język = pl |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Pastusiak | imię = Longin | autor link = Longin Pastusiak | tytuł = Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej | wydawca = [[Wydawnictwo Iskry|Iskry]] | miejsce = Warszawa | data = 1999 | isbn = 83-207-1558-X | język = pl |odn=tak}}

{{Wybory prezydenckie w USA}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:1864 w Ameryce Północnej]]
[[Kategoria:Abraham Lincoln]]
[[Kategoria:Stany Zjednoczone w XIX wieku]]
[[Kategoria:Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych według roku|1864]]
[[Kategoria:Wybory w 1864|Stany Zjednoczone]]

Rodzaj: wybory prezydenckie

Podstawa prawna: Konstytucja Stanów Zjednoczonych

poprzednie: · 1860: następne: · 1868


text:
# Wacław Jeżółkowski
Wacław Jeżółkowski (ur. w 1904 roku – zamordowany w egzekucji 31 maja 1943 roku) – polski nauczyciel, żołnierz Armii Krajowej, członek Tajnej Organizacji Nauczycielskiej.
Był nauczycielem Szkoły Powszechnej w Karolinie. Aresztowany wiosną 1943 r., przewieziony został do Fortu III, bestialsko torturowany, powieszony razem z Hilarym Pilitowskim.

title: Wacław Jeżółkowski

wikitext:
'''Wacław Jeżółkowski''' (ur. w [[1904]] roku – zamordowany w egzekucji [[31 maja]] [[1943]] roku) – polski nauczyciel, żołnierz [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]], członek [[Tajna Organizacja Nauczycielska|Tajnej Organizacji Nauczycielskiej]].

Był nauczycielem Szkoły Powszechnej w Karolinie. Aresztowany wiosną 1943 r., przewieziony został do [[Fort III Twierdzy Modlin|Fortu III]], bestialsko torturowany, powieszony razem z [[Hilary Pilitowski|Hilarym Pilitowskim]].

== Bibliografia ==

* Marek Tadeusz Frankowski, Więzienie karno-śledcze gestapo w Forcie III w Pomiechówku (w latach 1941-1945), w: Notatki Płockie, 26/1-106, 1981, s. 21.

{{SORTUJ:Jeżółkowski, Wacław}}
[[Kategoria:Członkowie Tajnej Organizacji Nauczycielskiej]]
[[Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Ofiary więzienia karno-śledczego Gestapo w Forcie III w Pomiechówku]]
[[Kategoria:Straceni przez powieszenie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1904]]
[[Kategoria:Zmarli w 1943]]
[[Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej]]


text:
# Droga ekspresowa 10 (Izrael)
Droga ekspresowa 10 (hebr.: כביש 10) – droga ekspresowa położona na pustyni Negew, na południu Izraela. Przebiega przez niemal całą granicę Izraela z Egiptem. Zaczyna się na północy przy granicy Strefy Gazy, a kończy na południu w górach w pobliżu Ejlatu.

## Przebieg
Droga ekspresowa nr 10 w rzeczywistości posiada status drogi międzymiastowej. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu z drogą nr 232  przy przejściu granicznym Kerem Szalom, położonym na południe od kibucu Kerem Szalom, na granicy ze Strefą Gazy.
Następnie droga biegnie na południowy wschód wzdłuż granicy z Egiptem. Jest to droga graniczna, i z tego powodu jest patrolowana przez patrole Sił Obronnych Izraela. Wzdłuż drogi są położone również liczne posterunki obserwacyjne oraz bazy wojskowe.
Pierwszy odcinek drogi biegnie wzdłuż pól uprawnych. Następnie mija się położony na wschodzie moszaw Jewul, po minięciu którego droga wjeżdża w tereny pustynne Negewu. Po około 20 km dojeżdża się do wadi Nahal Nitsana, w której w porze deszczowej pojawia się okresowa rzeka. Znajduje się tutaj skrzyżowanie z lokalną drogą, którą można pojechać do położonego na południowym wschodzie moszawu Be’er Milka.
Następnie droga wjeżdża na tereny wyżynne położone na wysokości 200 metrów n.p.m. i po 8 km dociera do położonej na wschodzie wioski Niccane Sinaj. Mija się tutaj położone na wschodzie nowoczesne uprawy rolnicze w szklarniach. Po około 0,5 km jest skrzyżowanie z lokalną drogą, która umożliwia dotarcie do wioski Niccana z pominięciem przejścia granicznego Niccana. Po 1,5 km droga dociera do przejścia granicznego Niccana, gdzie krzyżuje się z drogą nr 211 , którą jadąc na wschód dojeżdża się do wioski Niccana.
Droga dalej podąża w kierunku południowo-wschodnim i wjeżdża w górzyste rejony Negewu. Po wjechaniu na wysokość 300 metrów n.p.m. mija się położone na wschodzie i ukryte wśród gór tajne bazy wojskowe Sił Obronnych Izraela. Następnie droga zjeżdża do wadi Nahal Takif i ponownie wjeżdża na wysokość 300 metrów n.p.m. Po przejechaniu około 23 km dojeżdża się do skrzyżowania z lokalną drogą, którą jadąc na północny wschód można dojechać do wioski Ezuz.
Następnie droga przejeżdża przez masyw górski wznoszący się na wysokość ponad 600 metrów n.p.m. i zjeżdża na wysokość ponad 400 metrów n.p.m. do wadi Nahal Mitnan. Po jej minięciu droga wspina się na masyw górski o wysokości ponad 800 metrów n.p.m. Po przejechaniu 34 km dojeżdża się do wadi Horsha, gdzie znajduje się posterunek wojskowy Har Harif i skrzyżowanie z drogą nr 171 , którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do portu lotniczego Micpe Ramon i drogi ekspresowej nr 40  (Kefar Sawa–Ketura).
Droga wykręca tutaj na południe i wspina się na masyw górski o wysokości ponad 800 metrów n.p.m. i na długości ponad 50 km wije się wśród pustynnych gór. Następnie zjeżdża na wysokość około 600 metrów n.p.m. do wadi Nahal Sagi i po kolejnych 30 km dociera do wadi Nahal Paran. Następnie mija po stronie wschodniej tereny olbrzymiego poligonu wojskowego i dociera do skrzyżowania Sayarim z drogą ekspresową nr 12  (Ne’ot Semadar-Ejlat). Drogą tą można dojechać do położonego na północnym wschodzie portu lotniczego Owda.

title: Droga ekspresowa 10 (Izrael)

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = S
 |kraj                     = ISR
 |numer                    = 10
 |tabliczka                = ISR-HW-10.svg
 |zbudowano                =
 |długość                  = 182
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                = [[Dystrykty Izraela|Dystrykty]]
 |1. jednostka             = [[Dystrykt Południowy (Izrael)|Południowy]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  =
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      = północ-południe
 |trasa                    =
{{AS-granica|ok||IL-AP|}} [[Strefa Gazy]]-[[Przejście graniczne Kerem Szalom|Kerem Szalom]]
{{AS-kreska}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|0|[[Kerem Szalom]]}} [[Plik:ISR-HW-232.svg|30px]]
{{AS-węzeł|ok|KRZ|25|[[Be’er Milka]]}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|33|[[Niccane Sinaj]]}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|33,5|[[Niccana]]}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|35|[[Przejście graniczne Niccana]]}} [[Plik:ISR-HW-211.svg|30px]]
{{AS-węzeł|ok|KRZ|58|[[Ezuz]]}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ|85|''Har Harif''}} [[Plik:ISR-HW-171.svg|30px]]
{{AS-węzeł|ok|KRZ|182|''Sayarim''}} [[Plik:ISR-HW-12.svg|30px]] [[Droga ekspresowa 12 (Izrael)|12]]
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga ekspresowa 10''' ([[język hebrajski|hebr.]]: כביש 10) – [[droga ekspresowa]] położona na [[Negew|pustyni Negew]], na południu [[Izrael]]a. Przebiega przez niemal całą granicę Izraela z [[Egipt]]em. Zaczyna się na północy przy granicy [[Strefa Gazy|Strefy Gazy]], a kończy na południu w górach w pobliżu [[Ejlat]]u.

== Przebieg ==
Droga ekspresowa nr 10 w rzeczywistości posiada status drogi międzymiastowej. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu z drogą nr 232 [[Plik:ISR-HW-232.svg|25px]] przy [[Przejście graniczne Kerem Szalom|przejściu granicznym Kerem Szalom]], położonym na południe od [[kibuc]]u [[Kerem Szalom]], na granicy ze [[Strefa Gazy|Strefą Gazy]].

Następnie droga biegnie na południowy wschód wzdłuż granicy z [[Egipt]]em. Jest to droga graniczna, i z tego powodu jest patrolowana przez patrole [[Siły Obronne Izraela|Sił Obronnych Izraela]]. Wzdłuż drogi są położone również liczne posterunki obserwacyjne oraz bazy wojskowe.

Pierwszy odcinek drogi biegnie wzdłuż pól uprawnych. Następnie mija się położony na wschodzie [[moszaw]] [[Jewul]], po minięciu którego droga wjeżdża w tereny pustynne Negewu. Po około 20 [[kilometr|km]] dojeżdża się do [[ued|wadi]] Nahal Nitsana, w której w porze deszczowej pojawia się okresowa rzeka. Znajduje się tutaj skrzyżowanie z lokalną drogą, którą można pojechać do położonego na południowym wschodzie moszawu [[Be’er Milka]].

[[Plik:Hummer On Israel Egypt Border.JPG|thumb|180px|left|Izraelski patrol przy przejściu granicznym Niccana]]
Następnie droga wjeżdża na tereny wyżynne położone na wysokości 200 [[metr]]ów [[n.p.m.]] i po 8 km dociera do położonej na wschodzie wioski [[Niccane Sinaj]]. Mija się tutaj położone na wschodzie nowoczesne uprawy rolnicze w [[Szklarnia (ogrodnictwo)|szklarniach]]. Po około 0,5 km jest skrzyżowanie z lokalną drogą, która umożliwia dotarcie do wioski [[Niccana]] z pominięciem [[Przejście graniczne Niccana|przejścia granicznego Niccana]]. Po 1,5 km droga dociera do przejścia granicznego Niccana, gdzie krzyżuje się z drogą nr 211 [[Plik:ISR-HW-211.svg|25px]], którą jadąc na wschód dojeżdża się do wioski Niccana.

Droga dalej podąża w kierunku południowo-wschodnim i wjeżdża w górzyste rejony Negewu. Po wjechaniu na wysokość 300 metrów n.p.m. mija się położone na wschodzie i ukryte wśród gór tajne bazy wojskowe Sił Obronnych Izraela. Następnie droga zjeżdża do wadi Nahal Takif i ponownie wjeżdża na wysokość 300 metrów n.p.m. Po przejechaniu około 23 km dojeżdża się do skrzyżowania z lokalną drogą, którą jadąc na północny wschód można dojechać do wioski [[Ezuz]].

Następnie droga przejeżdża przez masyw górski wznoszący się na wysokość ponad 600 metrów n.p.m. i zjeżdża na wysokość ponad 400 metrów n.p.m. do wadi Nahal Mitnan. Po jej minięciu droga wspina się na masyw górski o wysokości ponad 800 metrów n.p.m. Po przejechaniu 34 km dojeżdża się do wadi Horsha, gdzie znajduje się posterunek wojskowy Har Harif i skrzyżowanie z drogą nr 171 [[Plik:ISR-HW-171.svg|25px]], którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do [[Port lotniczy Micpe Ramon|portu lotniczego Micpe Ramon]] i [[Droga ekspresowa 40 (Izrael)|drogi ekspresowej nr 40]] [[Plik:ISR-HW-40.svg|25px]] ([[Kefar Sawa]]–[[Ketura (kibuc)|Ketura]]).

Droga wykręca tutaj na południe i wspina się na masyw górski o wysokości ponad 800 metrów n.p.m. i na długości ponad 50 km wije się wśród pustynnych gór. Następnie zjeżdża na wysokość około 600 metrów n.p.m. do wadi Nahal Sagi i po kolejnych 30 km dociera do wadi Nahal Paran. Następnie mija po stronie wschodniej tereny olbrzymiego poligonu wojskowego i dociera do skrzyżowania Sayarim z [[Droga ekspresowa 12 (Izrael)|drogą ekspresową nr 12]] [[Plik:ISR-HW-12.svg|25px]] ([[Ne’ot Semadar]]-[[Ejlat]]). Drogą tą można dojechać do położonego na północnym wschodzie [[Port lotniczy Owda|portu lotniczego Owda]].

== Zobacz też ==
* [[Drogi w Izraelu]]

== Linki zewnętrzne ==
* [http://maps.google.com/maps?t=h&q=Israel&ie=UTF8&ll=29.843734,34.837217&spn=0.010553,0.016479&z=16&lci=org.wikipedia.pl Zdjęcie satelitarne drogi ekspresowej] Google Maps

{{Transport w Izraelu}}

[[Kategoria:Drogi ekspresowe w Izraelu|1]]

Dystrykty: Południowy

przejście graniczne IL-AP · Strefa Gazy-Kerem Szalom


text:
# La Londe-les-Maures
Londe-les-Maures – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Var.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 7151 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 90 osób/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Londe-les-Maures plasuje się na 92. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 63.).

title: La Londe-les-Maures

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Londe-les-Maures
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Londe-les-Maures
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason de la ville de la Londe-les-Maures (83) Var-France.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Var (departament)|Var]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Tulon|Tulon]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 83071
 |powierzchnia                    = 79,46 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 7151
 |gęstość zaludnienia             = 90 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 83250
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Var
 |współrzędne                     = 43°8′N 6°14′E
 |commons                         = Category:La Londe-les-Maures
 |www                             =
}}
'''Londe-les-Maures''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże]], w departamencie [[Var (departament)|Var]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 7151 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 90 osób/km² (wśród 963 gmin [[Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże|regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe]] Londe-les-Maures plasuje się na 92. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 63.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Tulon}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Var]]

title: Londe-les-Maures

Region: Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże

Departament: Var

Okręg: Tulon

• gęstość: 90 os./km²


text:
# Berosus infuscatus
Berosus infuscatus – gatunek chrząszcza z rodziny kałużnicowatych i podrodziny Hydrophilinae.
Gatunek ten opisany został w 1855 roku przez Johna Lawrence'a LeConte, który jako miejsce typowe wskazał „środkowe i południowe Stany, np. Nowy Orlean”.
Chrząszcz o ciele długości od 5,5 do 6 mm. Głowa i przedplecze wyraźnie siateczkowato mikrorzeźbione, ta pierwsza metalicznie czarna z jaśniejszym przednim brzegiem nadustka, to drugie jasne z parą podłużnych, ciemnych, plamek środkowych, położonych blisko siebie. Brązowawe z ciemniejszymi, nieregularnymi plamkami pokrywy mają wierzchołki zaokrąglone, bez ząbków. Śródpiersie z blaszkowatym wyrostkiem o dużym, skierowanym w tył zębie przednim. Na piątym widocznym sternicie odwłoka prostokątne wycięcie z dwoma ostrymi ząbkami środkowymi, a na pierwszym widocznym sternicie podłużny położony między biodrami tylnych odnóży. Nieco krótszy od przedwierzchołkowo falistych na bocznym brzegu paramer edeagus jest łukowaty w widoku bocznym.
Owad północnoamerykański, związany głównie z wodami brachicznymi. W Stanach Zjednoczonych podawany z Alabamy, Arkansas, Florydy, Georgii, Illinois, Indiany, Luizjany, Missisipi, Missouri, Karoliny Północnej, Teksasu i Wisconsin. Na Kubie znany z prowincji Pinar del Río, Isla de la Juventud, Camagüey i Guantánamo, Granma i Las Tunas. Ponadto znany z Meksyku.

title: Berosus infuscatus

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Berosus infuscatus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[John Lawrence LeConte|LeConte]], 1855
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Berosus infuscatus 4.jpg
 |opis grafiki           = widok grzbietowy
 |2. grafika             = Berosus infuscatus 3.jpg
 |opis 2. grafiki        = widok brzuszny
 |alt 2. grafiki         =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = [[chrząszcze wielożerne]]
 |rodzina                = [[kałużnicowate]]
 |podrodzina             = [[Hydrophilinae]]
 |plemię                 = [[Berosini]]
 |rodzaj                 = ''[[Berosus]]''
 |gatunek                = ''Berosus infuscatus''
 |synonimy               =
* ''Hydrophilus infuscatus'' <small>Say, 1825</small>
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Berosus infuscatus''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[chrząszcze|chrząszcza]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[kałużnicowate|kałużnicowatych]] i podrodziny [[Hydrophilinae]].

Gatunek ten opisany został w 1855 roku przez [[John Lawrence LeConte|Johna Lawrence'a LeConte]], który jako [[miejsce typowe]] wskazał „środkowe i południowe Stany, np. Nowy Orlean”{{r|LeConte|Deleretal}}.

Chrząszcz o ciele długości od 5,5 do 6 mm. Głowa i [[przedplecze]] wyraźnie siateczkowato mikrorzeźbione, ta pierwsza metalicznie czarna z jaśniejszym przednim brzegiem [[nadustek|nadustka]], to drugie jasne z parą podłużnych, ciemnych, plamek środkowych, położonych blisko siebie. Brązowawe z ciemniejszymi, nieregularnymi plamkami [[Pokrywy (entomologia)|pokrywy]] mają wierzchołki zaokrąglone, bez ząbków. [[Śródpiersie owadów|Śródpiersie]] z blaszkowatym wyrostkiem o dużym, skierowanym w tył zębie przednim. Na piątym widocznym [[sternum|sternicie]] [[odwłok]]a prostokątne wycięcie z dwoma ostrymi ząbkami środkowymi, a na pierwszym widocznym sternicie podłużny położony między biodrami tylnych odnóży. Nieco krótszy od przedwierzchołkowo falistych na bocznym brzegu [[paramera|paramer]] [[edeagus]] jest łukowaty w widoku bocznym{{r|Deleretal}}.

Owad północnoamerykański, związany głównie z [[Woda brachiczna|wodami brachicznymi]]. W [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] podawany z [[Alabama|Alabamy]], [[Arkansas]], [[Floryda|Florydy]], [[Georgia|Georgii]], [[Illinois]], [[Indiana|Indiany]], [[Luizjana|Luizjany]], [[Missisipi (stan)|Missisipi]], [[Missouri (stan)|Missouri]], [[Karolina Północna|Karoliny Północnej]], [[Teksas]]u i [[Wisconsin]]. Na [[Kuba|Kubie]] znany z prowincji [[Pinar del Río (prowincja)|Pinar del Río]], [[Isla de la Juventud (gmina)|Isla de la Juventud]], [[Camagüey (prowincja)|Camagüey]] i [[Guantánamo (prowincja)|Guantánamo]], [[Granma (prowincja)|Granma]] i [[Las Tunas (prowincja)|Las Tunas]]. Ponadto znany z [[Meksyk]]u{{r|Deleretal}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Deleretal">{{Cytuj | autor = Albert Deler-Hernández, Martin Fikáček, Franklyn Cala-Riquelme | tytuł = A review of the genus Berosus Leach of Cuba (Coleoptera, Hydrophilidae) | wolumin = 273 | s = 73–106 | data = 2013 | doi = 10.3897/zookeys.273.4591}}</ref>
<ref name="LeConte">{{Cytuj pismo | autor = J.L. LeConte | tytuł = Synopsis of the Hydrophilidæ of the United States | czasopismo = Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia | wolumin = 7 | strony = 356–375 | data = 1855}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kałużnicowate]]
[[Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1855 roku]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze wielożerne

Rodzina: kałużnicowate

Podrodzina: Hydrophilinae

Plemię: Berosini

Rodzaj: Berosus

Gatunek: Berosus infuscatus


text:
# Piotr Makarewicz (1893–1940)
Piotr Makarewicz (ur. 14 listopada 1893 w Szpikołosach, pow. hrubieszowski, zm. między 10 a 13 maja 1940 w Katyniu) – porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

## Życiorys
Był synem Teodora i Katarzyny z Rudników. Absolwent hrubieszowskiego gimnazjum. Ukończył kursy handlowe w Jekatierynosławiu i Nikołajewską Szkołę Oficerską w Kijowie. Po wybuchu I wojny światowej powołany do armii rosyjskiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 9 pułku piechoty Legionów. 1 kwietnia 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1922 był porucznikiem rezerwy piechoty i posiadał 2048 lokatę wśród oficerów rezerwy piechoty. W 1923 i 1924 był przydzielony do 60 pułku piechoty. W 1932 był oficerem rezerwy 9 pułku piechoty Legionów i podlegał pod PKU Lublin- Miasto.
Był członkiem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1928 podpisał deklarację wyborczą tej partii, która wraz podpisami ukazała się w ówczesnej prasie. Na przełomie lat 20. i 30. był burmistrzem Hrubieszowa. Za jego kadencji wybudowano w Hrubieszowie Dom Sokoła (obecny sąd) dla Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz budynek szkoły (obecny budynek Szkoły Podstawowej nr 2). Zła sytuacja finansowa zmusza małżeństwo Makarewiczów do sprzedaży domu i wyjazdu do Suwałk, gdzie Piotr Makarewicz otrzymał posadę wójta.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z maja 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 10 a 11 maja 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa  054/3 poz. 14 nr akt 53, z 5 maja 1940. Został zamordowany między 11 a 13 maja 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak Piotr Makarewicz nie został zidentyfikowany. Krewni w 1946 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

### Życie prywatne
Był żonaty z Janiną z Czarkowskich, z którą miał dwie córki. Mieszkali w domu przy obecnej ulicy Narutowicza 2. Po wybuchu wojny obie córki zginęły podczas katastrofy samolotu, którym podjęły próbę ucieczki z Polski wraz z narzeczonym – pilotem – jednej z nich. Janina Makarewicz zmarła na zawał serca widząc śmierć dzieci.

## Ordery i odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi (12 stycznia 1928)[18]
- Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986[19]

title: Piotr Makarewicz (1893–1940)

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Piotr Makarewicz
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PL Epolet por.svg
 |stopień              = [[porucznik]] piechoty
 |data urodzenia       = 14 listopada 1893
 |miejsce urodzenia    = [[Szpikołosy]]
 |data śmierci         = między 10 a 13 maja 1940
 |miejsce śmierci      = [[Katyń]]
 |lata służby          =
 |siły zbrojne         = [[Plik:Coat of Arms of Russian Empire.svg|20px]] [[Armia Imperium Rosyjskiego]]
[[Plik:Orzełek II RP.svg|20px]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
 |formacja             =
 |jednostki            = [[9 Pułk Piechoty Legionów]]
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        = [[I wojna światowa]]
[[wojna polsko-bolszewicka]]
[[II wojna światowa]]
[[kampania wrześniowa]]
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          = {{order|KZ|IIRPS}} {{order|KKW}}
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Piotr Makarewicz''' (ur. [[14 listopada]] [[1893]] w [[Szpikołosy|Szpikołosach]], pow. hrubieszowski, zm. między [[10 maja|10]] a [[13 maja]]{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=483}} [[1940]] w [[Katyń|Katyniu]]) – [[porucznik]] rezerwy piechoty [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], ofiara [[Zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]].

== Życiorys ==
Był synem Teodora i Katarzyny z Rudników{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=373}}. Absolwent hrubieszowskiego gimnazjum. Ukończył kursy handlowe w [[Dniepr (miasto)|Jekatierynosławiu]] i Nikołajewską Szkołę Oficerską w Kijowie. Po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] powołany do [[Armia Imperium Rosyjskiego|armii rosyjskiej]]. Brał udział w [[Wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej]] w szeregach [[9 Pułk Piechoty Legionów|9 pułku piechoty Legionów]]. 1 kwietnia 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika w korpusie oficerów piechoty<ref>{{Cytuj |autor = |czasopismo = Dziennik Personalny |data = 6 grudnia 1921 |numer = R.2, nr 41 |miejsce = Warszawa |wydawca = MSWojsk. |s = 1587}}</ref>. W styczniu 1922 był porucznikiem rezerwy piechoty i posiadał 2048 lokatę wśród oficerów rezerwy piechoty<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Druga Lista Oficerów Rezerwowych W.P. |data = 1922 |miejsce = Warszawa |s = 12}}</ref>. W 1923 i 1924 był przydzielony do [[60 Pułk Piechoty Wielkopolskiej|60 pułku piechoty]]<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Rocznik Oficerski |data = 1923 |miejsce = Warszawa |s = 297}}</ref><ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Rocznik Oficerski |data = 1924 |miejsce = Warszawa |s = 296}}</ref>. W 1932 był oficerem rezerwy 9 pułku piechoty Legionów i podlegał pod PKU Lublin- Miasto<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Rocznik Oficerski Rezerw |data = 1934 |miejsce = Warszawa |s = 427}}</ref>.

Był członkiem [[Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem|Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem]]. W 1928 podpisał deklarację wyborczą tej partii, która wraz podpisami ukazała się w ówczesnej prasie<ref>{{Cytuj |autor =  |czasopismo = Polska Zbrojna |data = 28 lutego 1920 |numer = R.8, nr 20 |miejsce = Warszawa |s = 2}}</ref>. Na przełomie lat 20. i 30. był burmistrzem [[Hrubieszów|Hrubieszowa]]{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=373}}. Za jego kadencji wybudowano w Hrubieszowie Dom Sokoła (obecny sąd) dla Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz budynek szkoły (obecny budynek Szkoły Podstawowej nr 2). Zła sytuacja finansowa zmusza małżeństwo Makarewiczów do sprzedaży domu i wyjazdu do [[Suwałki|Suwałk]], gdzie Piotr Makarewicz otrzymał posadę wójta<ref name=":0">{{Cytuj |autor = emabe.pl |tytuł = WIADOMOŚCI - Piotr Makarewicz – przedwojenny Burmistrz Hrubieszowa |data dostępu = 2019-03-10 |opublikowany = lubiehrubie.pl |url = http://lubiehrubie.pl/wiadomosci/piotr-makarewicz-przedwojenny-burmistrz-hrubieszowa |język = pl}}</ref>.

W czasie [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] 1939, po [[Agresja ZSRR na Polskę|agresji ZSRR na Polskę]], w nieznanych okolicznościach dostał się do [[Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)#Pierwsza grupa jeńców polskich w ZSRR|niewoli]] [[Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)#Pierwsza grupa jeńców polskich w ZSRR|sowieckiej]]. Według stanu z maja 1940 był jeńcem obozu w [[Kozielsk|Kozielsku]]{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=483}}. Między 10 a 11 maja 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika [[Obwodowy Zarząd NKWD w Smoleńsku|Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego]]{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=483}} – lista wywózkowa  054/3{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=373}} poz. 14 nr akt 53<ref>{{Cytuj |autor = Jędrzej Tucholski |tytuł = Mord w Katyniu |data = 1991 |s = 696}}</ref>, z 5 maja 1940{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=483}}. Został zamordowany między 11 a 13 maja 1940 w lesie katyńskim{{odn|Убиты в Катыни|2015|s=483}} przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników [[NKWD]] przybyłych z [[Moskwa|Moskwy]] na mocy decyzji [[Biuro polityczne|Biura Politycznego]] KC [[Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego|WKP(b)]] z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie [[Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu]]<ref>{{Cytuj |tytuł = 20 lat temu otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu - Redakcja Polska - polskieradio.pl |data dostępu = 2025-01-18 |opublikowany = polskieradio.pl |url = https://polskieradio.pl/399/7980/artykul/2556367,20-lat-temu-otwarto-polski-cmentarz-wojenny-w-katyniu |język = pl}}</ref>{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=LIII}}. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne<ref>{{Cytuj |tytuł = Historia Zbrodni Katynskiej |data dostępu = 2025-01-18 |url = https://katynpromemoria.pl/historia-zbrodni-katynskiej/ |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Pierwsze ekshumacje w Katyniu. "Wszystko było przesiąknięte zapachem śmierci" - Historia |data dostępu = 2025-01-18 |opublikowany = www.polskieradio.pl |url = https://www.polskieradio.pl/39/156/artykul/2926202,pierwsze-ekshumacje-w-katyniu-wszystko-bylo-przesiakniete-zapachem-smierci |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Instytut Pamięci Narodowej - Kraków |tytuł = Niemcy w Katyniu w 1943 roku |czasopismo = Instytut Pamięci Narodowej - Kraków |data dostępu = 2025-01-20 |url = https://krakow.ipn.gov.pl/pl4/edukacja/przystanek-historia/94293,Niemcy-w-Katyniu-w-1943-roku.html |archiwum = http://web.archive.org/web/20241206172123/https://krakow.ipn.gov.pl/pl4/edukacja/przystanek-historia/94293,Niemcy-w-Katyniu-w-1943-roku.html |zarchiwizowano = 2024-12-06 |język = pl}}</ref>, jednak Piotr Makarewicz nie został zidentyfikowany. Krewni w 1946 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań [[Polski Czerwony Krzyż|Polskiego Czerwonego Krzyża]] w Warszawie.

5 października 2007 minister obrony narodowej [[Aleksander Szczygło]] mianował go pośmiertnie na stopień [[Kapitan (ranga)|kapitana]]<ref>Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.</ref>. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007<ref>{{Cytuj |tytuł = Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. |data dostępu = 2025-01-24 |s = 99 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20160327090144/http://katedrapolowa.pl/files/Lista%20osob%20zamordowanych%20w%20Katyniu,%20Miednoje%20i%20w%20Charkowie%20mianowanych%20posmiertnie%20na%20kolejne%20stopnie,%20odczytana%20w%20trakcie%20uroczystych%20obchodow%20w%20dniach%209-10%20listopada%202007%20r.%20v3.pdf |język = pl}}</ref> w Warszawie, w trakcie uroczystości „[[Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów]]”.

=== Życie prywatne ===
Był żonaty z Janiną z Czarkowskich{{odn|Księga Cmentarna Katynia|2000|s=373}}, z którą miał dwie córki. Mieszkali w domu przy obecnej ulicy Narutowicza 2. Po wybuchu wojny obie córki zginęły podczas katastrofy samolotu, którym podjęły próbę ucieczki z Polski wraz z narzeczonym – pilotem – jednej z nich. Janina Makarewicz zmarła na zawał serca widząc śmierć dzieci<ref name=":0" />.

== Ordery i odznaczenia ==
* Srebrny [[Krzyż Zasługi]] (12 stycznia 1928)<ref>[https://monitorpolski.gov.pl/M1928011001101.pdf M.P. z 1928 r. nr 11, poz. 11] „za zasługi na polu pracy samorządowej”.</ref>
* [[Krzyż Kampanii Wrześniowej]] – pośmiertnie 1 stycznia 1986<ref>{{Cytuj pismo |tytuł = Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych Nr 1/86 w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939” |url = https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=LDU19860020007 |czasopismo = Dziennik Ustaw RP |wolumin = 2 |strony = 30 |data = 1986-04-10 |miejsce = Londyn |wydawca = Minister Sprawiedliwości}}.</ref>

== Zobacz też ==
* [[jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)]]
* [[obozy NKWD dla jeńców polskich]]
* [[ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych.''
* ''Rocznik Oficerski 1923''. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
* ''Rocznik Oficerski 1924''. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
* ''Rocznik Oficerski Rezerw'', Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934
* ''Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn'', Berlin 1943.
* {{cytuj książkę|nazwisko=Tucholski|imię=Jędrzej|tytuł=Mord w Katyniu|data=1991|wydawca=Instytut Wydawniczy PAX|miejsce=Warszawa|isbn=83-211-1408-3|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Kiński|imię=Jan|nazwisko2=Malanowska|imię2=Helena|nazwisko3=Olech|imię3=Urszula|nazwisko4=Ryżewski|imię4=Wacław|nazwisko5=Snitko-Rzeszut|imię5=Janina|nazwisko6=Żach|imię6=Teresa|inni=[[Marek Tarczyński]] (red.)|tytuł=Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego|url=https://katyn.miejscapamieci.gov.pl/media/download_gallery/Ksiega_Cmentarna_Katyn.pdf|rok=2000|miejsce=Warszawa|wydawca=[[Oficyna Wydawnicza „Rytm”|Oficyna Wydawnicza RYTM]]|isbn=8390559072|odn={{odn/id|Księga Cmentarna Katynia|2000}}}}
* Ryszard Rybka, Kamil Stepan: ''Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939''. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. {{ISBN|978-83-7188-899-1}}.
* {{Cytuj książkę|url=https://www.memo.ru/media/uploads/2022/01/21/killed_in_katyn.pdf|inni=Лариса Еремина (red.)|tytuł=Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów obozu NKWD w Kozielsku, rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (b) z 5 marca 1940 roku|rok=2015|wydawca=[[Stowarzyszenie Memoriał]]|miejsce=Moskwa|isbn=978-5-78700-123-5|odn={{odn/id|Убиты в Катыни|2015}}}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Makarewicz, Piotr}}
[[Kategoria:Burmistrzowie miast II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r.]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu]]
[[Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu]]
[[Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1893]]
[[Kategoria:Zmarli w 1940]]

title: Piotr Makarewicz

Data i miejsce urodzenia: 14 listopada 1893 · Szpikołosy

Data i miejsce śmierci: między 10 a 13 maja 1940 · Katyń

Siły zbrojne: Armia Imperium Rosyjskiego · Wojsko Polskie

Jednostki: 9 Pułk Piechoty Legionów

Główne wojny i bitwy: I wojna światowa · wojna polsko-bolszewicka · II wojna światowa · kampania wrześniowa


text:
# Giancarlo Ligabue
Giancarlo Ligabue (ur. 30 października 1931 w Wenecji, zm. 25 stycznia 2015 tamże) – włoski paleontolog i przedsiębiorca, poseł do Parlamentu Europejskiego IV kadencji.

## Życiorys
Absolwent ekonomii i geologii, studiował na Uniwersytecie Ca’ Foscari i na Uniwersytecie Paryskim. Otrzymał pięć doktoratów honoris causa nadanych przez uniwersytety w Bolonii, Wenecji, Modenie, a także Limie i Aszchabadzie. Brał udział w około 130 wyprawach badawczych związanych z paleontologią i archeologią, dokonał m.in. odkryć skamieniałości na obszarze Ténéré. Był dyrektorem muzeum historii naturalnej w Wenecji (Museo di Storia Naturale di Venezia) i fundatorem instytutu badawczego Centro Studi Ricerche Ligabue.
Zajmował się równocześnie prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie zaopatrywania i serwisowania statków. Był również prezesem klubu koszykarskiego Reyer Venezia Mestre. W latach 1994–1999 z ramienia Forza Italia sprawował mandat eurodeputowanego IV kadencji. Był przewodniczącym grup Forza Europa (1994–1995) i Unia dla Europy (1995–1996).
Odznaczony Krzyżem Wielkiego Oficera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (2007). Na jego cześć José Bonaparte nazwał trzy gatunki dinozaurów – Agustinia ligabuei, Ligabuesaurus leanzai i Ligabueino andesi.

title: Giancarlo Ligabue

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Giancarlo Ligabue
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 30 października 1931
 |miejsce urodzenia         = [[Wenecja]]
 |data śmierci              = 25 stycznia 2015
 |miejsce śmierci           = [[Wenecja]]
 |zawód                     = paleontolog, przedsiębiorca
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Giancarlo Ligabue''' (ur. 30 października 1931 w [[Wenecja|Wenecji]], zm. 25 stycznia 2015<ref name="pe">{{Cytuj stronę|url=http://www.europarl.europa.eu/meps/pl/2251/GIANCARLO_LIGABUE/home|tytuł=Profil na stronie Parlamentu Europejskiego|data dostępu=2015-12-28}}</ref> tamże) – [[Włochy|włoski]] [[Paleontologia|paleontolog]] i przedsiębiorca, [[poseł do Parlamentu Europejskiego|poseł]] do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]] IV kadencji.

== Życiorys ==
Absolwent ekonomii i geologii, studiował na [[Uniwersytet Ca’ Foscari|Uniwersytecie Ca’ Foscari]] i na [[Uniwersytet Paryski|Uniwersytecie Paryskim]]. Otrzymał pięć doktoratów honoris causa nadanych przez uniwersytety w Bolonii, Wenecji, Modenie, a także [[Lima|Limie]] i [[Aszchabad]]zie. Brał udział w około 130 wyprawach badawczych związanych z paleontologią i archeologią, dokonał m.in. odkryć skamieniałości na obszarze [[Ténéré]]. Był dyrektorem muzeum historii naturalnej w Wenecji ([[Museo di Storia Naturale di Venezia]]) i fundatorem instytutu badawczego Centro Studi Ricerche Ligabue<ref name="bio1"/><ref name="bio2">{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20150130060605/http://corrieredelveneto.corriere.it/veneto/notizie/cultura_e_tempolibero/2015/26-gennaio-2015/morto-paleontologo-giancarlo-ligabue-autore-130-spedizioni-5-continenti-230892932392.shtml|tytuł=Morto paleontologo Giancarlo Ligabue|data=26 stycznia 2015|opublikowany=corriere.it|data dostępu=2015-12-28|język=it}}</ref>.

Zajmował się równocześnie prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie zaopatrywania i serwisowania statków. Był również prezesem klubu koszykarskiego [[Reyer Venezia Mestre]]<ref name="bio1">{{Cytuj stronę|url=http://www.rainews.it/dl/rainews/articoli/Addio-a-Giancarlo-Ligabue-Venezia-piange-il-celebre-imprenditore-e-paleontologo-488ca869-af8e-4b83-80d1-4a43d2beccbd.html|tytuł=Addio a Giancarlo Ligabue: Venezia piange il celebre imprenditore e paleontologo|data=26 stycznia 2015|opublikowany=rainews.it|data dostępu=2015-12-28|język=it}}</ref>. W latach 1994–1999 z ramienia [[Forza Italia]] sprawował mandat eurodeputowanego IV kadencji. Był przewodniczącym grup [[Forza Europa]] (1994–1995) i [[Unia dla Europy]] (1995–1996)<ref name="pe"/>.

Odznaczony Krzyżem Wielkiego Oficera [[Order Zasługi Republiki Włoskiej|Orderu Zasługi Republiki Włoskiej]] (2007)<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.quirinale.it/elementi/DettaglioOnorificenze.aspx?decorato=222148|tytuł=Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana|opublikowany=quirinale.it|data=21 maja 2007|data dostępu=2015-12-28|język=it}}</ref>. Na jego cześć [[José Bonaparte]] nazwał trzy gatunki dinozaurów – ''[[Agustinia|Agustinia ligabuei]]'', ''[[Ligabuezaur|Ligabuesaurus leanzai]]'' i ''[[Ligabino|Ligabueino andesi]]''<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.dinochecker.com/dinosaurs/LIGABUESAURUS|tytuł=Ligabuesaurus|opublikowany=dinochecker.com|data dostępu=2015-12-28|język=en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ligabue, Giancarlo}}
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej]]
[[Kategoria:Włoscy paleontolodzy]]
[[Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego]]
[[Kategoria:Włoscy przedsiębiorcy]]
[[Kategoria:Politycy Forza Italia]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1931]]
[[Kategoria:Zmarli w 2015]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ca’ Foscari w Wenecji]]

title: Giancarlo Ligabue

Data i miejsce urodzenia: 30 października 1931 · Wenecja

Data i miejsce śmierci: 25 stycznia 2015 · Wenecja

Zawód, zajęcie: paleontolog, przedsiębiorca


text:
# Charles Brumskine
Charles W. Brumskine (ur. 27 kwietnia 1951 w Grand Bassa, zm. 20 listopada 2019 w Wirginii) – liberyjski prawnik i polityk, przewodniczący pro tempore Senatu w latach 1997-1999. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2005 oraz 2011.

## Życiorys
Chrales Brumskine pochodzi z liberyjskiego hrabstwa Grand Bassa. W 1973 ukończył studia licencjackie z zakresu ekonomii na University of Liberia. W 1983 ukończył szkołę prawniczą Louis Arthur Grimes School of Law na University of Liberia (LLB), a rok później prawo handlowe i korporacyjne (LLM) na Southern Methodist University w Stanach Zjednoczonych. W 1981 zdał państwowy egzamin prawniczy i rozpoczął pracę w zawodzie.
W latach 90. XX w. rozpoczął działalność polityczną jako sprzymierzeniec Charlesa Taylora. Po wyborze Taylora na urząd prezydenta, objął w lipcu 1997 stanowisko przewodniczącego pro tempore Senatu, które zajmował do marca 1999. Wszedł wówczas w konflikt z prezydentem i z tego powodu wyjechał z kraju do Stanów Zjednoczonych. W Waszyngtonie podjął praktykę adwokacką.
W styczniu 2003 powrócił do Liberii, by wziąć udział w planowanych na tamten rok wyborach prezydenckich. Jednakże z powodu rezygnacji ze stanowiska przez prezydenta Taylora w sierpniu 2003 i dopiero co zakończonej wojny domowej wybory zostały odłożone do 2005, a w kraju powołano władze przejściowe. W wyborach prezydenckich w październiku 2005 Brumskine wystartował z ramienia Partii Wolności (Liberty Party). Zajął w nich trzecie miejsce, zdobywając 13,9% głosów. Przed drugą tura głosowania nie poparł żadnego z kandydatów, ani zwyciężczyni Ellen Johnson-Sirleaf, ani przegranego George’a Weaha.
W styczniu 2011 został mianowany kandydatem Partii Wolności w kolejnych wyborach prezydenckich w październiku 2011.

title: Charles Brumskine

wikitext:
{{Polityk infobox
 | polityk = Charles Brumskine
 | grafika =
 | data urodzenia = 27 kwietnia 1951
 | miejsce urodzenia =
 | data śmierci = 20 listopada 2019
 | miejsce śmierci =
 | funkcja = Przewodniczący ''pro tempore'' Senatu
 | partia =
 | od = lipca 1997
 | do = marca 1999
 | poprzednik =
 | następca = [[Cletus Wotorson]]
 | www =
 | commons =
 | quote =
}}
'''Charles W. Brumskine''' (ur. [[27 kwietnia]] [[1951]] w [[Grand Bassa]], zm. [[20 listopada]] [[2019]] w [[Wirginia|Wirginii]]<ref>{{Cytuj stronę |url=https://www.liberianobserver.com/news/cllr-charles-walker-brumskine-dies/ |tytuł=Cllr. Charles Walker Brumskine Dies |data dostępu=2019-11-21 |archiwum=https://web.archive.org/web/20191121133412/https://www.liberianobserver.com/news/cllr-charles-walker-brumskine-dies/ |zarchiwizowano=2019-11-21 }}</ref>) – [[Liberia|liberyjski]] prawnik i polityk, przewodniczący ''pro tempore'' [[Senat (Liberia)|Senatu]] w latach 1997-1999. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2005 oraz 2011.

== Życiorys ==
Chrales Brumskine pochodzi z liberyjskiego hrabstwa [[Grand Bassa]]<ref name=bbc2005>{{cytuj stronę|url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/4309302.stm#brumskine|tytuł=Liberian poll: The main contenders|data=5 października 2005|opublikowany=BBC News|język=en|data dostępu=2011-07-05}}</ref>. W 1973 ukończył studia licencjackie z zakresu ekonomii na [[University of Liberia]]. W 1983 ukończył szkołę prawniczą Louis Arthur Grimes School of Law na University of Liberia (LLB), a rok później prawo handlowe i korporacyjne ([[LLM]]) na [[Southern Methodist University]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]. W 1981 zdał państwowy egzamin prawniczy i rozpoczął pracę w zawodzie<ref name=bio>{{cytuj stronę|url=http://aef2011.com/keynote-speakers/charles-w-brumskine/|tytuł=Charles W. Brumskine|opublikowany=aef2011.com|język=en|data dostępu=2011-07-05|archiwum=https://web.archive.org/web/20110802201450/http://aef2011.com/keynote-speakers/charles-w-brumskine/|zarchiwizowano=2011-08-02}}</ref><ref name=tlc>{{cytuj stronę|url=http://www.tlcafrica.com/election_2005.htm|tytuł=Candidates for President in Election 2005|opublikowany=tlcafrica.com|język=en|data dostępu=2011-07-05|archiwum=https://web.archive.org/web/20190223080542/http://www.tlcafrica.com/election_2005.htm|zarchiwizowano=2019-02-23}}</ref>.

W latach 90. XX w. rozpoczął działalność polityczną jako sprzymierzeniec [[Charles Taylor (polityk)|Charlesa Taylora]]. Po wyborze Taylora na urząd [[prezydenci Liberii|prezydenta]], objął w lipcu 1997 stanowisko przewodniczącego ''pro tempore'' [[Senat (Liberia)|Senatu]], które zajmował do marca 1999. Wszedł wówczas w konflikt z prezydentem i z tego powodu wyjechał z kraju do Stanów Zjednoczonych. W [[Waszyngton]]ie podjął praktykę adwokacką<ref name=bbc2005/><ref name=bio/><ref name=tlc/>.

W styczniu 2003 powrócił do Liberii, by wziąć udział w planowanych na tamten rok wyborach prezydenckich. Jednakże z powodu rezygnacji ze stanowiska przez prezydenta Taylora w sierpniu 2003 i dopiero co zakończonej wojny domowej wybory zostały odłożone do 2005, a w kraju powołano władze przejściowe. W [[Wybory generalne w Liberii w 2005 roku|wyborach prezydenckich]] w październiku 2005 Brumskine wystartował z ramienia [[Partia Wolności (Liberia)|Partii Wolności]] (''Liberty Party''). Zajął w nich trzecie miejsce, zdobywając 13,9% głosów. Przed drugą tura głosowania nie poparł żadnego z kandydatów, ani zwyciężczyni [[Ellen Johnson-Sirleaf]], ani przegranego [[George Weah|George’a Weaha]]<ref name=bio/><ref>{{cytuj stronę|url=http://africanelections.tripod.com/lr.html|tytuł=Elections in Liberia|opublikowany=African Elections Database|język=en|data dostępu=2011-07-05}}</ref>.

W styczniu 2011 został mianowany kandydatem Partii Wolności w kolejnych [[Wybory powszechne w Liberii w 2011 roku|wyborach prezydenckich]] w październiku 2011<ref name=bio/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Brumskine, Charles}}
[[Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Liberii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1951]]
[[Kategoria:Zmarli w 2019]]

title: Charles Brumskine

Data urodzenia: 27 kwietnia 1951

Data śmierci: 20 listopada 2019

Okres: od lipca 1997 · do marca 1999

Następca: Cletus Wotorson


text:
# Murowiec
Murowiec (niem. Neufeld (Schwerin), od 1945 Próchnina) – osada w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Przytoczna.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

title: Murowiec

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Murowiec
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                = Murowiec, budynki mieszkalne.jpg
 |opis zdjęcia           = Budynki mieszkalne
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubuskie
 |powiat                 = [[Powiat międzyrzecki|międzyrzecki]]
 |gmina                  = [[Przytoczna (gmina)|Przytoczna]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 95
 |kod pocztowy           = 66-340<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=809}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = FMI
 |SIMC                   = 0185850
 |kod mapy               = Przytoczna (gmina)
 |współrzędne            = 52°36'05"N 15°39'51"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|50897|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Murowiec, Lubusz Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Murowiec''' ({{w języku|de|Neufeld (Schwerin)}}{{r|Neufeld}}, od 1945 Próchnina{{r|Próchnina}}) – [[osada]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo lubuskie|województwie lubuskim]], w [[powiat międzyrzecki|powiecie międzyrzeckim]], w [[Przytoczna (gmina)|gminie Przytoczna]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo gorzowskie|województwa gorzowskiego]].

== Bibliografia ==
* [http://wybory2006.pkw.gov.pl/kbw/orgObwodoweGminab5e0-2.html?id=080303 PKW]

== Przypisy ==
<references responsive>
<ref name="Neufeld">{{cytuj stronę|url=https://wiki.genealogy.net/GOV:NEUELDJO72UN|tytuł=Neufeld (Schwerin) / GenWiki)|język=de|data dostępu=2021-05-25}}</ref>
<ref name="Próchnina">{{cytuj stronę|url=https://www.prawo.pl/akty/m-p-1949-a-29-445,16800128.html|tytuł=Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 2 kwietnia 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości. M.P. 1949 nr 29 poz. 445|język=pl|data dostępu=2021-05-25}}</ref>
</references>

{{Gmina Przytoczna}}

[[Kategoria:Przytoczna (gmina)]]

title: Murowiec

Województwo: lubuskie

Powiat: międzyrzecki

Gmina: Przytoczna

Tablice rejestracyjne: FMI


text:
# Predmier
Predmier – wieś i gmina (obec) w powiecie Bytča, kraju żylińskim, w północnej Słowacji. Pierwsza pisemna wzmianka o wsi pochodzi z 1193 roku.
Miejscowość położona jest nad lewym brzegiem rzeki Wag, od wschodu wznoszą się nad nią szczyty Sulowskich Skał i Manínskiej vrchoviny. Przez Predmier przepływa wypływający z nich potok Hradnianka
- Pomnik na rynku
- Fragment wsi
- Fragment wsi

title: Predmier

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Predmier
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Kostol sv Gála Predmier GS.jpg
 |opis zdjęcia                 = Kościół św. Gala
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = kraj żyliński
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Bytča|Bytča]]
 |stanowisko zarządzającego    = starosta
 |zarządzający                 = Viliam Čillík<ref name="zarządzający" />
 |powierzchnia                 = 10,90<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva – obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: 10,90S_SK'', ''om7014rr_ukaz: Rozloha (Štvorcový meter)''.</ref>
 |wysokość                     = 300<ref name="base_info">{{Cytuj stronę |url = http://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_SK_WIN/om5001rr/v_om5001rr_00_00_00_sk |tytuł = Základná charakteristika |autor = Statistical Office of the Slovak Republic |język = sk |data = 2015-04-17 |data dostępu = 2022-03-31}}</ref>
 |rok                          = {{Tooltip|2023|Liczba ludności: 2023-12-31, Gęstość zaludnienia: 2023-06-31/2023-07-01.}}
 |liczba ludności              = 1 359<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7101rr/v_om7101rr_00_00_00_sk |tytuł = Počet obyvateľov podľa pohlavia – obce (ročne) |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7101rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 124,18<ref>{{Cytuj stronę |url = https://datacube.statistics.sk/#!/view/sk/VBD_DEM/om7014rr/v_om7014rr_00_00_00_sk |tytuł = Hustota obyvateľstva – obce |autor = Statistical Office of the Slovak Republic (www.statistics.sk) |opublikowany = www.statistics.sk |data = |język = |data dostępu = 2024-03-28}} Ustawienia: ''om7014rr_obc: AREAS_SK''.</ref>
 |numer kierunkowy             = +421 41<ref name="base_info" />
 |kod pocztowy                 = 013 51<ref name="base_info" />
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 49°11′55″N 18°31′55″E
 |commons                      = Category:Predmier, Bytča District
 |www                          = http://www.predmier.sk/
}}
'''Predmier''' – wieś i gmina ([[obec]]) w [[Powiat Bytča|powiecie Bytča]], [[Kraj żyliński|kraju żylińskim]], w północnej [[Słowacja|Słowacji]]. Pierwsza pisemna wzmianka o wsi pochodzi z 1193 roku<ref name="historia" />.
Miejscowość położona jest nad lewym brzegiem rzeki [[Wag]], od wschodu wznoszą się nad nią szczyty [[Sulowskie Skały|Sulowskich Skał]] i [[Manínska vrchovina|Manínskiej vrchoviny]]. Przez Predmier przepływa wypływający z nich potok [[Hradnianka]]<ref name="freemap" />
<gallery>
Predmier GS.jpg|Pomnik na rynku
Predmier 17 Slovakia1.jpg|Fragment wsi
Predmier 17 Slovakia5.jpg|Fragment wsi
Predmier GS (3).jpg
</gallery>

== Przypisy ==
<references>
<ref name="freemap">{{cytuj |url = https://www.freemap.sk/#map=14/49.190483/18.567581&layers=X |tytuł = Turystyczna mapa Słowacji |data dostępu = 2024-07-02}}</ref>
<ref name="historia">{{Cytuj |url = https://www.e-obce.sk/obec/predmier/2-historia.html |tytuł = Predmier – História |praca = E-OBCE.sk |opublikowany = TERRA GRATA |język = sk |data dostępu = 2017-11-02}}</ref>
<ref name="zarządzający">{{Cytuj |url = http://volby.statistics.sk/oso/oso2014/oso2014/sk/tab13.html |tytuł = Zoznam zvolených starostov a primátorov podľa obcí, miest a mestských častí |data = 2014 |opublikowany = Štatistický úrad Slovenskej republiky |język = sk |data dostępu = 2017-11-02}}</ref>
</references>

{{Powiat Bytča}}

[[Kategoria:Miejscowości w powiecie Bytča]]

title: Predmier

Państwo: Słowacja

Kraj: żyliński

Powiat: Bytča

Starosta: Viliam Čillík

Tablice rejestracyjne: BY