text:
# David A. Gregory
David A. Gregory (ur. 19 sierpnia 1985 w Fairbanks) – amerykański aktor telewizyjny i filmowy, także reżyser, dramaturg i model, najlepiej znany jako Robert Ford w operze mydlanej ABC Tylko jedno życie (One Life to Live, 2009-2012).

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodził się i wychował w Fairbanks na Alasce jako drugi z trzech synów. Dorastał wraz ze starszym bratem Wesem i młodszym Stephenem. Już w młodym wieku wiedział, że zostanie aktorem. Latem 2003, przed ostatnim rokiem szkoły średniej, brał udział w zajęciach w teatrze muzycznym w Interlochen Arts Camp. W 2008 roku ukończył Baldwin-Wallace College Music Theater w Berei, w stanie Ohio.

### Kariera
W 2008 roku po raz pierwszy pojawił się na małym ekranie w jednym z odcinków serialu NBC Prawo i porządek (Law & Order). Po występie w operze mydlanej ABC Tylko jedno życie (One Life to Live, 2009-2012), napisał i wyreżyserował sztukę zwaną „She Walks In Beauty”. Spektakl został zaprezentowany na Fall Play Festival w Manhattan Repertory Theatre w Nowym Jorku. W serialu NBC Oszustwo (Deception, 2013) zagrał złego chłopaka Kyle'go Farrella. W 2014 roku na scenie Hartford Stage wystąpił jako Spike w komedii Christophera Duranga Wania i Sonia i Masza i Spike (Vanya and Sonia and Masha and Spike).
Zamieszkał w Nowym Jorku.

## Filmografia

### Filmy fabularne
- 2010: Skąd wiesz? (How Do You Know) jako kolega z drużyny Matty'ego
- 2012: Przepraszam, że żyję (Excuse Me for Living) jako Bruce
- 2014: Lily in the Grinder (krótkometrażowey) jako Ryan
- 2015: Chasing Yesterday jako Matthew

### Seriale TV
- 2008: Prawo i porządek (Law & Order) jako pan Harvey Stocker
- 2009-2012: Tylko jedno życie (One Life to Live) jako Robert Ford
- 2012: Plotkara (Gossip Girl) jako Aiden Hill
- 2013: Oszustwo (Deception) jako Kyle Farrell
- 2014: Elementary jako Nicholas Orman
- 2014: Constantine (serial telewizyjny) jako Eddie
- 2015: Youthful Daze jako Richie Kingsly

title: David A. Gregory

wikitext:
{{inne znaczenia||[[David Gregory]]}}
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = David A. Gregory
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = David Andrew Gregory
 |data urodzenia            = 19 sierpnia 1985
 |miejsce urodzenia         = [[Fairbanks]], [[Alaska]], USA
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = aktor, reżyser, scenarzysta, model
 |lata aktywności           = od 2008
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''David A. Gregory''' (ur. [[19 sierpnia]] [[1985 w filmie|1985]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.tv.com/people/david-a-gregory/|tytuł=David A. Gregory|opublikowany=TV.com|język=en|data dostępu=2015-12-23|archiwum=https://web.archive.org/web/20151224003247/http://www.tv.com/people/david-a-gregory/|zarchiwizowano=2015-12-24}}</ref> w [[Fairbanks]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] aktor telewizyjny i filmowy, także reżyser, dramaturg i model<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.listal.com/david-gregory_vii|tytuł=David A Gregory|opublikowany=Listal|język=en|data dostępu=2015-12-23}}</ref>, najlepiej znany jako Robert Ford w operze mydlanej ABC ''[[Tylko jedno życie]]'' (''One Life to Live'', 2009-2012)<ref>{{cytuj stronę|url=https://guychoices.wordpress.com/2013/08/26/david-a-gregory/|tytuł=David A Gregory|opublikowany=Guy Choices|język=en|data dostępu=2015-12-23|archiwum=https://web.archive.org/web/20151224000322/https://guychoices.wordpress.com/2013/08/26/david-a-gregory/|zarchiwizowano=2015-12-24}}</ref>.

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodził się i wychował w [[Fairbanks]] na [[Alaska|Alasce]] jako drugi z trzech synów. Dorastał wraz ze starszym bratem Wesem i młodszym Stephenem. Już w młodym wieku wiedział, że zostanie aktorem. Latem 2003, przed ostatnim rokiem szkoły średniej, brał udział w zajęciach w teatrze muzycznym w Interlochen Arts Camp. W 2008 roku ukończył Baldwin-Wallace College Music Theater w [[Berea (Ohio)|Berei]], w stanie [[Ohio]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://soaps.sheknows.com/one-life-to-live/actors/david-gregory|tytuł=David Gregory - One Life To Live|opublikowany=Soaps.com - SheKnows|język=en|data dostępu=2015-12-23}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=http://www.homorazzi.com/tag/david-a-gregory/|tytuł=Man Crush: David A Gregory|opublikowany=Homorazzi.com|język=en|data dostępu=2015-12-23|archiwum=https://web.archive.org/web/20151225223334/http://www.homorazzi.com/tag/david-a-gregory/|zarchiwizowano=2015-12-25}}</ref>.
=== Kariera ===
W 2008 roku po raz pierwszy pojawił się na małym ekranie w jednym z odcinków serialu NBC ''[[Prawo i porządek]]'' (''Law & Order''). Po występie w operze mydlanej ABC ''[[Tylko jedno życie]]'' (''One Life to Live'', 2009-2012), napisał i wyreżyserował sztukę zwaną „She Walks In Beauty”. Spektakl został zaprezentowany na Fall Play Festival w Manhattan Repertory Theatre w Nowym Jorku<ref>{{cytuj stronę|url=http://soaps.sheknows.com/one-life-to-live/news/27917/news|tytuł=Ex-OLTL's David A. Gregory Directs She Walks In Beauty|opublikowany=Soaps.com - SheKnows|język=en|data dostępu=2015-12-23}}</ref>. W serialu NBC ''[[Oszustwo (serial telewizyjny)|Oszustwo]]'' (''Deception'', 2013) zagrał złego chłopaka Kyle'go Farrella. W 2014 roku na scenie Hartford Stage wystąpił jako Spike w komedii Christophera Duranga ''Wania i Sonia i Masza i Spike'' (''Vanya and Sonia and Masha and Spike'')<ref>{{cytuj stronę|url=http://thewestfieldnews.com/review-hartford-stage-vanya-sonia-masha-spike|tytuł=Vanya and Sonia and Masha and Spike|opublikowany=The Westfield News|język=en|data dostępu=2015-12-23}}</ref>.

Zamieszkał w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]].

== Filmografia ==
=== Filmy fabularne ===
* [[2010 w filmie|2010]]: ''Skąd wiesz?'' (''How Do You Know'') jako kolega z drużyny Matty'ego
* [[2012 w filmie|2012]]: ''Przepraszam, że żyję'' (''Excuse Me for Living'') jako Bruce
* [[2014 w filmie|2014]]: ''Lily in the Grinder'' (krótkometrażowey) jako Ryan
* [[2015 w filmie|2015]]: ''Chasing Yesterday'' jako Matthew
=== Seriale TV ===
* 2008: ''[[Prawo i porządek]]'' (''Law & Order'') jako pan Harvey Stocker
* 2009-2012: ''[[Tylko jedno życie]]'' (''One Life to Live'') jako Robert Ford
* 2012: ''[[Plotkara (serial telewizyjny)|Plotkara]]'' (''Gossip Girl'') jako Aiden Hill
* 2013: ''[[Oszustwo (serial telewizyjny)|Oszustwo]]'' (''Deception'') jako Kyle Farrell
* 2014: ''[[Elementary]]'' jako Nicholas Orman
* 2014: ''[[Constantine (serial telewizyjny)]]'' jako Eddie
* 2015: ''Youthful Daze'' jako Richie Kingsly

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|osoba|3231002|David A. Gregory}}
* {{Filmweb|osoba|1119111|David A. Gregory}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gregory, David A.}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Amerykańscy dramaturdzy XXI wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy modele]]
[[Kategoria:Amerykańscy reżyserzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1985]]

title: David A. Gregory

Imię i nazwisko: David Andrew Gregory

Data i miejsce urodzenia: 19 sierpnia 1985 · Fairbanks, Alaska, USA

Zawód: aktor, reżyser, scenarzysta, model


text:
# Wilhelmina Drucker
Wilhelmina Drucker właśc. Wilhelmina Elizabeth Lensing (ur. 30 września 1847 w Amsterdamie, zm. 5 grudnia 1925 tamże) – jedna z pierwszych holenderskich feministek, działaczka społeczna, sufrażystka i pisarka tworzącą pod pseudonimami Gipsy, Gitano i E. Prezcier.

## Życie
Wilhelmina Elizabeth Drucker była jedną z dwóch nieślubnych córek modystki Constanti Christiny Lensing i bankiera, niemieckiego Żyda, Louisa Druckera, który odmówił prawnego uznania dzieci i nie łożył na ich utrzymanie. Wzrastając w trudnych warunkach Wilhelmina Drucker sama zadbała o swoją edukację, poświęcając każdą wolną chwilę na lekturę dostępnych jej książek. Od wczesnych lat związana była z ruchem socjaldemokratycznym.
Po śmierci ojca Drucker wniosła sprawę do sądu o prawo do spadku przeciwko swojemu przyrodniemu bratu, liberalnemu politykowi Hendrikowi Lodewijkowi Druckerowi. W 1888 roku sąd wydał orzeczenie na jej korzyść, w wyniku czego uzyskała finansową niezależność.

## Działalność
Począwszy od 1886 roku Drucker uczestniczyła w spotkaniach związków zawodowych, podczas których dyskutowano idee głoszone przez socjalistów. Przyczyniła się do powstania pierwszego masowego ruchu kobiecego w Holandii.
W 1889  powołała do życia Vrije Vrouwen Vereeniging (pol. Stowarzyszenie Wolnych Kobiet). Stowarzyszenie prowadziło działalność na rzecz równości prawnej, ekonomicznej i politycznej kobiet i mężczyzn, w tym o prawa kobiet do edukacji, pracy i własności.
Drucker starała się również doprowadzić do zmiany prawnej sytuacji kobiet w małżeństwie. Holenderskie prawo opierało się wówczas na Kodeksie Napoleona, w którym kobieta była traktowana jako osoba niepełnoletnia, w chwili zamążpójścia przechodząca pod opiekę męża, który stawał się także dysponentem jej majątku. W 1891 roku Drucker, jako reprezentantka Stowarzyszenia Wolnych Kobiet, brała udział w międzynarodowym kongresie, organizowanym przez socjalistów i związki zawodowe w Brukseli. W trakcie kongresu wystąpiła, wraz z działaczkami z Austrii, Niemiec i Włoch, z postulatem rezolucji, by partie socjalistyczne w swoich programach walczyły o równość polityczną oraz ekonomiczną kobiet i mężczyzn.
Drucker była też zaangażowana w prace nad zmianą ustawodawstwa regulującego warunki pracy kobiet. Obowiązujące prawo dzieliło kobiety na panny i mężatki. Mężatka musiała uzyskać zgodę męża na podjęcie pracy. W 1893 roku założyła, wraz ze swoją współpracownicą Dorą Schook-Haver, magazyn „Evolutie”, który ukazywał się do 1926 roku. Zamieściła w nim, pod wspólnym tytułem Ojcostwo i macierzyństwo, artykuły koncentrujące się na problematyce świadomego rodzicielstwa. Analizowała je przez pryzmat ekonomiczny, społeczny oraz polityczny. W 1891 uczestniczyła w tworzeniu Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht (pol. Stowarzyszenie Sufrażystek). Pracowała z kobietami działającymi w związkach zawodowych, jeździła po kraju z odczytami, których celem było uświadamianie kobietom ich praw. W 1897 roku została członkinią Vereeniging Onderlinge Vrouwenbescherming (pol. Towarzystwo Ochrony Kobiet) – towarzystwa, które działało na rzecz niezamężnych matek i ich potomstwa. W ostatnim okresie swego aktywnego życia zaangażowała się w ruch pacyfistyczny, protestując przeciw I wojnie światowej i poborowi do wojska. Organizowała też kobiety, by złagodzić niepokój społeczny i ekonomiczny.
Drucker jest także autorką powieści George David, w której atakowała podwójną moralność mieszczańskiego społeczeństwa, opisując wykorzystywanie naiwnych, biednych i niewykształconych kobiet przez mężczyzn. Nawiązywała w niej do historii swojej rodziny i postaci ojca, który uznał tylko dzieci pochodzące ze związku z zamożną kobietą.

## Wpływ
W 1969 grupa holenderskich i belgijskich feministek założyła organizację nazwaną na cześć Wilhelminy Drucker Dolle Mina (pol. Szalona Mina). Jedna z ich akcji nosiła nazwę Baas in eigen buik (pol. Właścicielka własnego brzucha).

## Prace
- Internationaal Archief voor de Vrouwenbeweging : jaarboek = Yearbook International Archives for the Women's Movement : I. - Leiden : Brill, 1937. - 175p. : foto's
- Rapport van de Enquête-commissie, ingesteld door het Comité van Actie tegen het ontslag der gehuwde ambtenaressen / Wilhelmina Drucker, W. Willink-Altes. - [S.l.] : [s.n.], 1928. - 3 p.
- De verbetering van het recht der vrouw. Par. 1. De Vrije Vrouwenvereeniging / Wilhelmina Drucker. - Amsterdam : Elsevier, 1918. - 14p. Overdruk uit: De vrouw, de vrouwenbeweging en het vrouwensvraagstuk. Encyclopaedisch Handboek deel II onder redactie van C.M. Werker-Beaujon, Clara Wichmann en W.H.M. Werker p. 136-149.
- Waarde voorstander(ster) / M.W.H. Rutgers-Hoitsema, Martina G. Kramers, W. Drucker, M.J. de Soete. - [S.L.] : Vereeniging "Nationaal Comité in zake wettelijke regeling van vrouwenarbeid", 1916. - 1p.
- Geen blinde volgelingen : opgedragen aan de leden der Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht / J.S.R. Baerveld-Haver, Wilhelmina Drucker, Nine Minnema, Jacoba F.D. Mossel, M.S. Wiener. - Amsterdam : [s.n.], 1916. - 19p. Xeroks
- Waarom kiezen de vrouwen niet mee? / Wilhelmina Drucker. - Amsterdam : Vrije Vrouwenvereeniging, 1915. - 2p.
- Moederschap : sexueele ethiek / M. Cohen Tervaert-Israëls, J. Rutgers, G. Kaptein-Muysken, W. Drucker, Ch. Carno-Barlen, Est.H. Hartsholt-Zeehandelaar, Titia van der Tuuk, Martina G. Kramers, C.C.A. de Bruine-van Dorp, Lod. van Mierop, S. van Houten, J.C. de Bruïne ; Nationaal Comité voor Moederbescherming en Sexueele Hervorming. - Almelo : Hilarius, 1913. - 158p.
- Autour du travail de la femme / W. Drucker. - Amsterdam : [s.n.], 1911. - 14p.
- Vrouwenarbeid in het verleden en in het heden : rede gehouden op de Algemeene Vergadering van den Nationalen Vrouwenraad in Nederland op 26 april 1906 te Groningen / Wilhelmina Drucker. - [S.l.] : [s.n.], 1906. - 10p.
- Over vrijen en trouwen, waar velen van houwen / Wilhelmina Drucker. - [S.l.] : [s.n.], 1905. - p. 138-139

wikiname: plwiki

title: Wilhelmina Drucker

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Wilhelmina Drucker
 |grafika                   = Wilhelmina Drucker.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[30 września]] [[1847]]
 |miejsce urodzenia         = [[Amsterdam]]
 |data śmierci              = [[5 grudnia]] [[1925]]
 |miejsce śmierci           = [[Amsterdam]]
 |zawód                     = pisarka, feministka
 |narodowość                = [[Holandia|holenderska]]
 |rodzice                   = Constanta Christina Lensing, Louis Drucker
 |krewni i powinowaci       = Hendrik Lodewijk Drucker
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Wilhelmina Drucker
}}
'''Wilhelmina Drucker''' właśc. '''Wilhelmina Elizabeth Lensing''' (ur. [[30 września]] [[1847]] w [[Amsterdam]]ie, zm. [[5 grudnia]] [[1925]] tamże) – jedna z pierwszych holenderskich [[feminizm|feministek]], działaczka społeczna, [[sufrażystka]] i [[pisarz|pisarka]] tworzącą pod pseudonimami Gipsy, Gitano i E. Prezcier.

== Życie ==
Wilhelmina Elizabeth Drucker była jedną z dwóch nieślubnych córek [[modystka|modystki]] Constanti Christiny Lensing i bankiera, niemieckiego Żyda, Louisa Druckera, który odmówił prawnego uznania dzieci i nie łożył na ich utrzymanie. Wzrastając w trudnych warunkach Wilhelmina Drucker sama zadbała o swoją edukację, poświęcając każdą wolną chwilę na lekturę dostępnych jej książek. Od wczesnych lat związana była z [[socjaldemokracja|ruchem socjaldemokratycznym]].

Po śmierci ojca Drucker wniosła sprawę do sądu o prawo do spadku przeciwko swojemu przyrodniemu bratu, liberalnemu politykowi [[Hendrik Lodewijk Drucker|Hendrikowi Lodewijkowi Druckerowi]]. W 1888 roku sąd wydał orzeczenie na jej korzyść, w wyniku czego uzyskała finansową niezależność.

== Działalność ==
Począwszy od 1886 roku Drucker uczestniczyła w spotkaniach [[związek zawodowy|związków zawodowych]], podczas których dyskutowano idee głoszone przez [[socjalizm|socjalistów]]. Przyczyniła się do powstania pierwszego masowego ruchu kobiecego w [[Holandia|Holandii]].

W 1889  powołała do życia [[Vrije Vrouwen Vereeniging]] (pol. Stowarzyszenie Wolnych Kobiet). Stowarzyszenie prowadziło działalność na rzecz równości prawnej, ekonomicznej i politycznej kobiet i mężczyzn, w tym o prawa kobiet do edukacji, pracy i własności.

Drucker starała się również doprowadzić do zmiany prawnej sytuacji kobiet w [[małżeństwo|małżeństwie]]. Holenderskie prawo opierało się wówczas na [[Kodeks Napoleona|Kodeksie Napoleona]], w którym kobieta była traktowana jako osoba niepełnoletnia, w chwili zamążpójścia przechodząca pod opiekę męża, który stawał się także dysponentem jej majątku. W 1891 roku Drucker, jako reprezentantka Stowarzyszenia Wolnych Kobiet, brała udział w międzynarodowym kongresie, organizowanym przez socjalistów i związki zawodowe w [[Bruksela|Brukseli]]. W trakcie kongresu wystąpiła, wraz z działaczkami z Austrii, Niemiec i Włoch, z postulatem [[Rezolucja (polityka)|rezolucji]], by partie socjalistyczne w swoich programach walczyły o [[Równość (polityka i socjologia)|równość polityczną]] oraz ekonomiczną kobiet i mężczyzn.

[[plik:Wilhelmina Drucker 1917.jpg|thumb|70-letnia Drucker pozująca do portretu belgijskiej malarce Truus Claes]]
Drucker była też zaangażowana w prace nad zmianą ustawodawstwa regulującego warunki pracy kobiet. Obowiązujące prawo dzieliło kobiety na panny i mężatki. Mężatka musiała uzyskać zgodę męża na podjęcie pracy. W 1893 roku założyła, wraz ze swoją współpracownicą [[Dora Schook-Haver|Dorą Schook-Haver]], magazyn „Evolutie”, który ukazywał się do 1926 roku. Zamieściła w nim, pod wspólnym tytułem ''Ojcostwo i macierzyństwo'', artykuły koncentrujące się na problematyce świadomego rodzicielstwa. Analizowała je przez pryzmat ekonomiczny, społeczny oraz polityczny. W 1891 uczestniczyła w tworzeniu Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht (pol. Stowarzyszenie Sufrażystek). Pracowała z kobietami działającymi w związkach zawodowych, jeździła po kraju z odczytami, których celem było uświadamianie kobietom ich praw. W 1897 roku została członkinią Vereeniging Onderlinge Vrouwenbescherming (pol. Towarzystwo Ochrony Kobiet) – towarzystwa, które działało na rzecz niezamężnych matek i ich potomstwa. W ostatnim okresie swego aktywnego życia zaangażowała się w [[pacyfizm|ruch pacyfistyczny]], protestując przeciw [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] i poborowi do wojska. Organizowała też kobiety, by złagodzić niepokój społeczny i ekonomiczny.

Drucker jest także autorką powieści ''George David'', w której atakowała podwójną moralność mieszczańskiego społeczeństwa, opisując wykorzystywanie naiwnych, biednych i niewykształconych kobiet przez mężczyzn. Nawiązywała w niej do historii swojej rodziny i postaci ojca, który uznał tylko dzieci pochodzące ze związku z zamożną kobietą.

== Wpływ ==
W 1969 grupa holenderskich i belgijskich feministek założyła organizację nazwaną na cześć Wilhelminy Drucker [[Dolle Mina]] (pol. Szalona Mina). Jedna z ich akcji nosiła nazwę ''Baas in eigen buik'' (pol. ''Właścicielka własnego brzucha'').

== Prace ==
* Internationaal Archief voor de Vrouwenbeweging : jaarboek = Yearbook International Archives for the Women's Movement : I. - Leiden : Brill, 1937. - 175p. : foto's
* Rapport van de Enquête-commissie, ingesteld door het Comité van Actie tegen het ontslag der gehuwde ambtenaressen / Wilhelmina Drucker, W. Willink-Altes. - [S.l.] : [s.n.], 1928. - 3 p.
* De verbetering van het recht der vrouw. Par. 1. De Vrije Vrouwenvereeniging / Wilhelmina Drucker. - Amsterdam : Elsevier, 1918. - 14p. Overdruk uit: De vrouw, de vrouwenbeweging en het vrouwensvraagstuk. Encyclopaedisch Handboek deel II onder redactie van C.M. Werker-Beaujon, Clara Wichmann en W.H.M. Werker p. 136-149.
* Waarde voorstander(ster) / M.W.H. Rutgers-Hoitsema, Martina G. Kramers, W. Drucker, M.J. de Soete. - [S.L.] : Vereeniging "Nationaal Comité in zake wettelijke regeling van vrouwenarbeid", 1916. - 1p.
* Geen blinde volgelingen : opgedragen aan de leden der Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht / J.S.R. Baerveld-Haver, Wilhelmina Drucker, Nine Minnema, Jacoba F.D. Mossel, M.S. Wiener. - Amsterdam : [s.n.], 1916. - 19p. Xeroks
* Waarom kiezen de vrouwen niet mee? / Wilhelmina Drucker. - Amsterdam : Vrije Vrouwenvereeniging, 1915. - 2p.
* Moederschap : sexueele ethiek / M. Cohen Tervaert-Israëls, J. Rutgers, G. Kaptein-Muysken, W. Drucker, Ch. Carno-Barlen, Est.H. Hartsholt-Zeehandelaar, Titia van der Tuuk, Martina G. Kramers, C.C.A. de Bruine-van Dorp, Lod. van Mierop, S. van Houten, J.C. de Bruïne ; Nationaal Comité voor Moederbescherming en Sexueele Hervorming. - Almelo : Hilarius, 1913. - 158p.
* Autour du travail de la femme / W. Drucker. - Amsterdam : [s.n.], 1911. - 14p.
* Vrouwenarbeid in het verleden en in het heden : rede gehouden op de Algemeene Vergadering van den Nationalen Vrouwenraad in Nederland op 26 april 1906 te Groningen / Wilhelmina Drucker. - [S.l.] : [s.n.], 1906. - 10p.
* Over vrijen en trouwen, waar velen van houwen / Wilhelmina Drucker. - [S.l.] : [s.n.], 1905. - p. 138-139

== Bibliografia ==
*{{Cytuj książkę
|nazwisko= Clark
|imię= Linda L.
|data=2008
|tytuł=Women and Achievement in Nineteenth-Century Europe
|wydawca=Cambridge University Press
|język=en
 }}
*{{Cytuj książkę
|nazwisko= Paletschek
|imię= Sylvia
|nazwisko2= Pietrow-Ennker
|imię2= Bianka
|data=2004
|tytuł=Women's Emancipation Movements in the Nineteenth Century: a European Perspective
|wydawca=Stanford University Press
|język=en
}}
*{{Cytuj książkę
|nazwisko= Smith
|imię= Bonnie G.
|data=2008
|tytuł=The Oxford Encyclopedia of Women in World History
|wydawca=Oxford University Press
|język=en
 }}
*{{Cytuj książkę
|nazwisko= te Winkel-van Hall
|imię= Deanna
|data=1968
|tytuł=Wilhelmina Drucker: De eerste vrije vrouw
|wydawca=Stichting Internationaal Archief voor de Vrouwenbeweging
|język=nl
 }}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę
| url = http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn2/lensing
| tytuł = LENSING, Wilhelmina Elisabeth (1847–1925)
| data dostępu = 2011-05-22
| autor = D. J. van Hall
| język = nl
}}
* {{cytuj stronę
| url = http://www.iisg.nl/bwsa/bios/lensing.html
| tytuł = LENSING, Wilhelmina Elisabeth
| data dostępu = 2011-05-22
| autor = Myriam Everard
| język = nl
}}
* {{cytuj stronę
| url = http://www.wilhelminadrucker.nl/
| tytuł = Wilhelmina Drucker Webmonument
| data dostępu = 2011-05-22
| język = nl
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Drucker, Wilhelmina}}
[[Kategoria:Holenderskie feministki i feminiści]]
[[Kategoria:Holenderscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Holenderscy pisarze]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1847]]
[[Kategoria:Zmarli w 1925]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Amsterdamie]]

title: Wilhelmina Drucker

Data i miejsce urodzenia: 30 września 1847 · Amsterdam

Data i miejsce śmierci: 5 grudnia 1925 · Amsterdam

Zawód, zajęcie: pisarka, feministka

Narodowość: holenderska

Krewni i powinowaci: Hendrik Lodewijk Drucker


text:
# Dole pri Krašcah
Dole pri Krašcah – wieś w Słowenii, w gminie Moravče. W 2018 roku liczyła 204 mieszkańców.

title: Dole pri Krašcah

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Dole pri Krašcah
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Słowenia
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Moravče|Moravče]]

 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2018
 |liczba ludności              = 204{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Gmina Moravče
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Dole pri Krašcah''' – [[wieś]] w [[Słowenia|Słowenii]], w [[Gmina Moravče|gminie Moravče]]. W 2018 roku liczyła 204 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=https://www.stat.si/StatWeb/File/NewsAttachment/2521|tytuł=Prebivalci po spolu, občine in naselja, Slovenija, 1. januar 2018|opublikowany=Statistični urad Republike Slovenije|język=sl|data dostępu=2019-03-27}}</ref>
}}

{{Gmina Moravče}}

{{kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Moravče]]

title: Dole pri Krašcah

Państwo: Słowenia

Gmina: Moravče


text:
# Kwilmezaur
Kwilmezaur (Quilmesaurus curriei) – dinozaur z grupy teropodów (Theropoda).
Żył w okresie późnej kredy (ok. 83-65 mln lat temu) na terenach Ameryki Południowej. Długość ciała ok. 5-6 m. Jego szczątki znaleziono w Argentynie (Patagonia).
Opisany na podstawie kilku kości. Wykazuje podobieństwa do ceratozaura i ksenotarsozaura.

title: Kwilmezaur

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Kwilmezaur
 |nazwa łacińska         = ''Quilmesaurus curriei''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = Coria, 2001
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[zauropsydy]]
 |podgromada             = [[diapsydy]]
 |nadrząd                = [[dinozaury]]
 |rząd                   = [[dinozaury gadziomiedniczne]]
 |podrząd                = [[teropody]]
 |rodzaj                 = '''kwilmezaur'''
 |gatunek                = ''Quilmesaurus curriei''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''Kwilmezaur''' (''Quilmesaurus curriei'') – [[dinozaur]] z grupy [[teropod]]ów (Theropoda).

Żył w okresie [[kreda górna|późnej kredy]] (ok. 83-65 mln lat temu) na terenach [[Ameryka Południowa|Ameryki Południowej]]. Długość ciała ok. 5-6 m. Jego szczątki znaleziono w [[Argentyna|Argentynie]] ([[Patagonia]]).

Opisany na podstawie kilku kości. Wykazuje podobieństwa do [[ceratozaur]]a i [[ksenotarsozaur]]a.

{{Teropody}}
{{dinozaury}}

[[Kategoria:Teropody]]
[[Kategoria:Dinozaury Ameryki Południowej]]
[[Kategoria:Dinozaury kredy]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2001 roku]]

title: Kwilmezaur

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: zauropsydy

Podgromada: diapsydy

Nadrząd: dinozaury

Rząd: dinozaury gadziomiedniczne

Podrząd: teropody

Rodzaj: kwilmezaur

Gatunek: Quilmesaurus curriei


text:
# Genetyka molekularna
Genetyka molekularna – dział biologii, zajmujący się genetyką na poziomie biologii molekularnej. Genetyka molekularna bada złożone procesy biokatalitycznych reakcji chemicznych, dzięki którym powstają geny, dochodzi do ich ekspresji i przekazywana jest informacja genetyczna.
Metodycznie genetyka molekularna zbliżona jest do biologii molekularnej, co odróżnia ją od innych dziedzin genetyki: klasycznej, populacyjnej czy ekologicznej.
Jednym z istotnych przedsięwzięć genetyki molekularnej jest projekt poznania ludzkiego genomu.

## Rys historyczny
Nowoczesna genetyka stara się zrozumieć proces dziedziczenia, a za jej prekursora uważa się niemiecko-czeskiego zakonnika i naukowca Grzegorza Mendla, który w 1866 po raz pierwszy opisał podstawowe prawa dziedziczenia cech. Rezultaty prac Mendla nie były rozumiane do czasu jego śmierci, kiedy to inni naukowcy, pracujący nad podobnymi zagadnieniami ponownie odkryli jego badania. Po ponownym odkryciu jego prac, naukowcy starali się określić, które molekuły w komórkach były odpowiedzialne za dziedziczenie. W 1910 Thomas Hunt Morgan, bazując na obserwacjach udowodnił, że geny mają związek z chromosomami. W 1913 jego student – Alfred Sturtevant użył fenomenu genetycznego łączenia, aby pokazać, że geny są rozmieszczone liniowo na chromosomach.
Pomimo iż było jasne, że geny egzystują w chromosomach, a chromosomy składają się z białek (zasadowych histonów, które są integralną częścią nukleosomów, tworzących włókna chromatynowe) i DNA, uczeni nie wiedzieli, które elementy są odpowiedzialne za dziedziczenie. W 1928 Frederick Griffith odkrył fenomen transformacji, a mianowicie, iż martwa bakteria mogła przenieść materiał genetyczny, aby „przetransformować” inną wciąż żyjącą bakterię. 16 lat później w 1944 Oswald Theodore Avery, Colin McLeod i Maclyn McCarty zidentyfikował molekułę, odpowiedzialną za transformację – DNA. Eksperyment przeprowadzony w 1952 przez Hershey–Chase także pokazał, że DNA jest materiałem genetycznym wirusów, które zarażają bakterie, dostarczając dalszych dowodów, że DNA jest molekułą odpowiedzialną za dziedziczenie.
James D. Watson i Francis Crick określili strukturę DNA w 1953 przy użyciu pracy krystalografii promieniami X Rosalindy Franklin, która wskazywała, że DNA ma strukturę spiralną (w formie korkociagu). Ich model podwójnej helisy ma dwa włókna DNA. Ta struktura pokazywała, że informacja genetyczna istnieje w sekwencji nukleotydów na każdym włóknie DNA i sugerowała łatwą metodę dla duplikacji: jeśli włókna są oddzielone, nowe włókna mogą być zrekonstruowane na podstawie sekwencji starych włókien.
Pomimo iż struktura DNA wskazywała na to, jak funkcjonuje dziedziczenie, w dalszym ciągu nie wiadomo było, jak DNA wpływa na zachowanie komórek. W kolejnych latach naukowcy próbowali zrozumieć, jak DNA kontroluje proces produkcji białek. Odkryto, że komórki używają DNA, jako szablonu do tworzenia nici RNA (molekuły z nukleoidami, bardzo podobnej do DNA) w procesie zwanym transkrypcją. Sekwencja nukleotydowa nici RNA jest używana w celu tworzenia sekwencji aminokwasów w białku w procesie translacji. Przekład między nukleotydami, a sekwencjami aminokwasów w białku jest znany, jako kod genetyczny.
W 1977 Frederick Sanger odkrył terminację łańcucha sekwencjonowania DNA. Ta technologia pozwala naukowcom czytać sekwencje nukleotydową cząsteczki DNA. W 1983 Kary Banks Mullis odkrył reakcje łańcucha polimerazy, dostarczając łatwy sposób do izolacji i wzmocnienia specyficznej sekcji DNA z mieszanki. Dzięki wspólnemu wysiłkowi w ramach projektu Human Genome Project i jednoczesnych wysiłków Celera Genomics, te oraz inne badania osiągnęły szczyt w sekwencjonowaniu ludzkiego genomu w 2003.

## Molekularna podstawa dziedziczenia
Molekularną podstawą genów jest kwas deoksyrybonukleinowy (DNA). DNA jest zbudowane z łańcucha nukleotydów, które dzielą się na cztery rodzaje: adenina (A), cytozyna (C), guanina (G), tymina (T). Informacja genetyczna znajduje się w sekwencji tych nukleotydów i geny egzystują jako odcinki sekwencji wzdłuż pierścienia DNA. Wirusy są jedynym wyjątkiem tej zasady – czasem wirusy wykorzystują uproszczoną w budowie cząsteczkę RNA zamiast DNA jako ich materiał genetyczny. Według jednej z klasycznych zasad genetyki molekularnej informacja genetyczna powinna płynąć w jednym kierunku: od DNA do RNA (transkrypcja). Zasadę tę łamie enzym występujący w genomie retrowirusów (np. HIV) – odwrotna transkryptaza, która pozwala tworzyć nowe kopie RNA na matrycy istniejącego RNA oraz przepisywanie materiału genetycznego wirusa w postaci RNA na DNA gospodarza (czyli odwrotny kierunek transkrypcji).
Zazwyczaj DNA występuje jako cząsteczka o podwójnym włóknie skręcona w kształt podwójnej spirali. Każdy nukleotyd w DNA specjalnie pasuje do drugiego nukleotydu po drugiej stronie: A pasują do T, a C pasują do G. Tak więc w formie z dwoma włóknami każde włókno zawiera wszystkie niezbędne informacje. Taka struktura DNA jest fizyczną bazą dziedziczności: replika DNA kopiuje informację genetyczną poprzez rozszczepienie włókien i użycie każdego włókna jako szablon do syntezy nowego włókna.
Geny są umieszczone wzdłuż długich łańcuchów sekwencji DNA zwanymi chromosomami. U bakterii każda komórka ma pojedynczy okrężny chromosom, podczas gdy DNA organizmów eukariotycznych (zarówno roślin, jak i zwierząt) jest umieszczone w wielu podłużnych chromosomach. Takie nici DNA są często bardzo długie. Dla przykładu najdłuższy ludzki chromosom ma długość ok. 247 milionów par zasad. DNA chromosomu jest połączone z proteinami strukturalnymi, które organizują, ściskają i kontrolują dostęp do DNA tworząc materiał zwany chromatyną. U eukariotów zazwyczaj tworzy on nukleosomy, powtarzając jednostki DNA pozwijane dookoła jądra protein histonowych. Pełny zestaw materiału genetycznego organizmu (zazwyczaj związane sekwencje DNA wszystkich chromosomów) jest nazywany genomem.
Podczas gdy organizmy haploidalne mają tylko jedną kopię każdego chromosomu, większość zwierząt i wiele roślin są diploidalne i zawierają dwa chromosomy i zatem dwie kopie każdego genu. Dwa allele dla genu znajdują się w identycznym miejscu jak chromatyda siostrzana, każda allela dziedziczona po oddzielnym rodzicu.
Wyjątek pojawia się w sześciu chromosomach. U wielu zwierząt rozwinęły się wyspecjalizowane chromosomy, które odgrywają rolę w określeniu płci organizmu. U ludzi i innych ssaków chromosom Y ma bardzo mało genów i inicjuje rozwój męskich cech seksualnych, podczas gdy chromosom X jest podobny do innych chromosomów i posiada wiele genów niezwiązanych z determinacją płci. Żeńskie mają dwie kopie chromosomów X, męskie mają jedno Y i tylko jeden chromosom X – ta różnica w liczbie kopii chromosomu X prowadzi do nienaturalnej formy dziedzicznych zaburzeń sprzężonych z płcią.

## Niektórewyjątkiod klasycznych zasad genetyki molekularnej
- Jedną z podstawowych zasad genetyki molekularnej jest założenie, iż biokatalizatorami reakcji chemicznych zachodzących w komórce (enzymami) są zawsze cząsteczki białka. Regułę tą łamie rybozym (występuje u bakterii, eukariontów i wirusów), ponieważ jest to cząsteczka RNA, która może katalizować wycięcie określonego fragmentu samej siebie lub innej cząsteczki RNA. Przykładem jest jedna z cząsteczek rRNA (rybosomowego RNA) orzęska Tetrahymena pyriformis, która wycina z samej siebie część zbędną (intron)[13].
- Polimeraza RNA zależna od RNA to enzym, który pozwala tworzyć nowe kopie RNA na matrycy istniejącego RNA. Występuje on w genomie RNA-wirusów, do których należą retrowirusy. Łamie on zasadę, że informacja genetyczna „powinna” płynąć w jednym kierunku: od DNA do RNA[13].
- Zakodowanie polipeptydów, zawierających łącznie N aminokwasów „powinno” wymagać DNA o długości przynajmniej 3N par zasad. To kolejna podstawowa reguła genetyki molekularnej, która wynika z cechy kodu genetycznego: kod genetyczny jest niezachodzący. Jednak u niektórych wirusów, np. fag ΦX174 oraz w niektórych genach w mitochondriach – geny nachodzą na siebie. Fragmenty genomu odczytywane są dwukrotnie, z przesunięciem fazy odczytu o 1 lub 2 nukleotydy, co daje zupełnie różne białka i pozwala silnie upakować genom[13].
- Kod genetyczny jest zdeterminowany, czyli odpowiednia sekwencja DNA „powinna” jednoznacznie wyznaczać sekwencję aminokwasów w białku. Podczas transkrypcji zachodzącej w jądrze komórkowym informacja genetyczna jest przepisywana z DNA na mRNA. Jednak w czasie procesu redagowania RNA (u eukariontów) w mRNA (informacyjnym RNA) pewne nukleotydy mogą zostać zamienione na inne, co jest odstępstwem od wyżej wymienionej zasady, a zarazem cechy kodu genetycznego[13].
- Sekwencja aminokwasów w peptydzie „powinna” być zakodowana w DNA, a synteza białek odbywać się na matrycy RNA w rybosomach. Zasady tej jednak nie trzymają się krótkie polipeptydy u niektórych bakterii, np. Bacillus brevis. Pewne polipeptydy są syntetyzowane u nich wprost z aminokwasów przez specjalne kompleksy enzymatyczne, dotyczy to np. antybiotyku gramicydyny[13].
- Samopowielające się czynniki zakaźne „powinny” zawierać kwas nukleinowy, jako nośnik informacji genetycznej. Priony łamią tę zasadę. Są to zmienione formy białka, które katalizują zmianę konformacji (kształtu przestrzennego) zdrowej formy białka na konformację prionową. Białko o zmienionej konformacji jest trwałe i łatwo zakaża inne komórki. Priony wywołują wiele groźnych i rzadkich, specyficznych chorób mózgu[20], np. scrapie u owiec[20], BSE u krów (choroba szalonych krów), a u ludzi śmiertelną dziedziczną bezsenność, chorobę kuru (kanibale na Nowej Gwinei)[21] i nowy wariant choroby Creutzfeldta-Jacoba[13].

title: Genetyka molekularna

wikitext:
'''Genetyka molekularna''' – dział [[biologia|biologii]], zajmujący się [[Genetyka|genetyką]] na poziomie [[biologia molekularna|biologii molekularnej]]. Genetyka molekularna bada złożone procesy biokatalitycznych [[reakcja chemiczna|reakcji chemicznych]], dzięki którym powstają geny, dochodzi do ich [[ekspresja genu|ekspresji]] i przekazywana jest [[informacja genetyczna]].

Metodycznie genetyka molekularna zbliżona jest do [[biologia molekularna|biologii molekularnej]], co odróżnia ją od innych dziedzin genetyki: [[genetyka|klasycznej]], [[genetyka populacyjna|populacyjnej]] czy [[genetyka ekologiczna|ekologicznej]].
Jednym z istotnych przedsięwzięć genetyki molekularnej jest [[projekt poznania ludzkiego genomu]].
[[Plik:Chromatin chromosom.png|mały|250px|Kolejne stopnie upakowania materiału genetycznego]]

== Rys historyczny ==
Nowoczesna genetyka stara się zrozumieć proces dziedziczenia, a za jej prekursora uważa się niemiecko-czeskiego zakonnika i naukowca [[Gregor Mendel|Grzegorza Mendla]], który w [[1866]] po raz pierwszy opisał podstawowe prawa dziedziczenia cech<ref>Weiling F., Mendel JG. ''Historical study: Johann Gregor Mendel 1822-1884.'' „American journal of medical genetics”. 1 (40), s. 1–25; discussion 26, lipiec 1991. [[DOI (identyfikator cyfrowy)|DOI: 10.1002/ajmg.1320400103]]. [[PMID|PMID: 1887835.]]</ref>. Rezultaty prac Mendla nie były rozumiane do czasu jego śmierci, kiedy to inni naukowcy, pracujący nad podobnymi zagadnieniami ponownie odkryli jego badania<ref>Genetics, n., Oxford English Dictionary, 3rd ed.</ref>. Po ponownym odkryciu jego prac, naukowcy starali się określić, które molekuły w komórkach były odpowiedzialne za dziedziczenie. W [[1910]] [[Thomas Hunt Morgan]], bazując na obserwacjach udowodnił, że geny mają związek z [[chromosom]]ami<ref>Moore JA. ''Thomas Hunt Morgan–The Geneticist''. „American Zoologist”. 4 (23), s. 855–865, 1983. [[DOI (identyfikator cyfrowy)|DOI: 10.1093/icb/23.4.855]].</ref>. W [[1913]] jego student – Alfred Sturtevant użył fenomenu genetycznego łączenia, aby pokazać, że geny są rozmieszczone liniowo na chromosomach<ref>Sturtevant AH. ''The linear arrangement of six sex-linked factors in Drosophila, as shown by their mode of association''. „Journal of Experimental Biology”, s. 43–59, 1913.</ref>.

Pomimo iż było jasne, że geny egzystują w chromosomach, a chromosomy składają się z [[Białka|białek]] (zasadowych [[Histony|histonów]], które są integralną częścią [[nukleosom]]ów, tworzących włókna chromatynowe) i [[Kwas deoksyrybonukleinowy|DNA]], uczeni nie wiedzieli, które elementy są odpowiedzialne za dziedziczenie. W [[1928]] [[Frederick Griffith]] odkrył fenomen [[Transformacja DNA|transformacji]], a mianowicie, iż martwa [[Bakterie|bakteria]] mogła przenieść materiał genetyczny, aby „przetransformować” inną wciąż żyjącą bakterię. 16 lat później w [[1944]] [[Oswald Avery|Oswald Theodore Avery]], [[Colin McLeod Robertson|Colin McLeod]] i [[Maclyn McCarty]] zidentyfikował molekułę, odpowiedzialną za transformację – DNA. Eksperyment przeprowadzony w [[1952]] przez Hershey–Chase także pokazał, że DNA jest materiałem genetycznym wirusów, które zarażają bakterie, dostarczając dalszych dowodów, że DNA jest molekułą odpowiedzialną za dziedziczenie<ref>Avery OT, MacLeod CM, and McCarty M. ''Studies on the Chemical Nature of the Substance Inducing Transformation of Pneumococcal Types: Induction of Transformation by a Desoxyribonucleic Acid Fraction Isolated from Pneumococcus Type III''. „Journal of Experimental Medicine”. 1 (79), s. 137–158, 1944. [[DOI (identyfikator cyfrowy)|DOI: 10.1084/jem.79.2.137]].</ref>.
[[James Watson|James D. Watson]] i [[Francis Crick]] określili strukturę DNA w [[1953]] przy użyciu pracy krystalografii promieniami X [[Rosalind Franklin|Rosalindy Franklin]], która wskazywała, że DNA ma strukturę spiralną (w formie korkociagu)<ref>[[Horace Freeland Judson]]: ''The eighth day of creation: makers of the revolution in biology''. Plainview, N.Y.: CSHL Press, 1996, s. 51–169. [[International Standard Book Number|ISBN 0-87969-477-7]].</ref><ref name=watsoncrick_1953a>{{Cytuj pismo | autor = Watson JD, Crick FHC | tytuł = Molecular Structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid | url = http://www.nature.com/nature/dna50/watsoncrick.pdf | czasopismo = Nature | wolumin = 4356 | wydanie = 171 | strony = 737–738 | rok = 1953 | doi = 10.1038/171737a0}}</ref>. Ich model podwójnej [[Helisa alfa|helisy]] ma dwa włókna DNA. Ta struktura pokazywała, że informacja genetyczna istnieje w sekwencji nukleotydów na każdym włóknie DNA i sugerowała łatwą metodę dla [[Duplikacja|duplikacji]]: jeśli włókna są oddzielone, nowe włókna mogą być zrekonstruowane na podstawie sekwencji starych włókien.

Pomimo iż struktura DNA wskazywała na to, jak funkcjonuje dziedziczenie, w dalszym ciągu nie wiadomo było, jak DNA wpływa na zachowanie komórek. W kolejnych latach naukowcy próbowali zrozumieć, jak DNA kontroluje proces produkcji białek. Odkryto, że komórki używają DNA, jako szablonu do tworzenia nici [[Kwasy rybonukleinowe|RNA]] (molekuły z nukleoidami, bardzo podobnej do DNA) w procesie zwanym [[Transkrypcja (genetyka)|transkrypcją]]. Sekwencja nukleotydowa nici RNA jest używana w celu tworzenia sekwencji [[Aminokwasy|aminokwasów]] w białku w procesie [[Translacja (genetyka)|translacji]]. Przekład między nukleotydami, a sekwencjami aminokwasów w białku jest znany, jako [[kod genetyczny]].

W [[1977]] [[Frederick Sanger]] odkrył terminację łańcucha sekwencjonowania DNA. Ta technologia pozwala naukowcom czytać sekwencje nukleotydową cząsteczki DNA<ref>Sanger F., Nicklen S., Coulson AR. ''DNA sequencing with chain-terminating inhibitors.'' „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 12 (74), s. 5463–5467, grudzień 1977. [[PMID|PMID: 271968]].</ref>. W [[1983]] Kary Banks Mullis odkrył reakcje łańcucha [[Polimeraza DNA|polimerazy]], dostarczając łatwy sposób do izolacji i wzmocnienia specyficznej sekcji DNA z mieszanki<ref>Saiki RK., Scharf S., Faloona F., Mullis KB., Horn GT., Erlich HA., Arnheim N. ''Enzymatic amplification of beta-globin genomic sequences and restriction site analysis for diagnosis of sickle cell anemia.'' „Science (New York, N.Y.)”. 4732 (230), s. 1350–1354, grudzień 1985. [[PMID|PMID: 2999980]].</ref>. Dzięki wspólnemu wysiłkowi w ramach projektu [[Projekt poznania ludzkiego genomu|Human Genome Project]] i jednoczesnych wysiłków Celera Genomics, te oraz inne badania osiągnęły szczyt w sekwencjonowaniu ludzkiego genomu w [[2003]]<ref>H. Pearson. ''Genetics: what is a gene?''. „Nature”. 441 (7092), s. 398–401, May 2006. DOI: 10.1038/441398a. [[PMID|PMID: 16724031]].</ref>.
[[Plik:DNA chemical structure pl.svg|mały|350px|Struktura chemiczna DNA. [[Wiązanie wodorowe|Wiązania wodorowe]] są zaznaczone linią przerywaną.]]

== Molekularna podstawa dziedziczenia ==
{{Osobny artykuł|Kwas deoksyrybonukleinowy}}

Molekularną podstawą genów jest kwas deoksyrybonukleinowy (DNA). DNA jest zbudowane z łańcucha nukleotydów, które dzielą się na cztery rodzaje: [[adenina]] (A), [[cytozyna]] (C), [[guanina]] (G), [[tymina]] (T). Informacja genetyczna znajduje się w sekwencji tych nukleotydów i geny egzystują jako odcinki sekwencji wzdłuż pierścienia DNA<ref name="Pearson-2006">{{Cytuj pismo | nazwisko = Pearson | imię = H. | tytuł = Genetics: what is a gene? | czasopismo = Nature | wolumin = 441 | numer = 7092 | strony = 398–401 | miesiąc = May | rok = 2006 | doi = 10.1038/441398a | pmid = 16724031}}</ref>. [[Wirusy]] są jedynym wyjątkiem tej zasady – czasem wirusy wykorzystują uproszczoną w budowie cząsteczkę RNA zamiast DNA jako ich materiał genetyczny<ref>{{Cytuj|autor = Lansing M Prescott |tytuł = Microbiology |data = 1993 |isbn = 0-697-01372-3 |wydanie = 2nd ed |inni = John P Harley; Donald A. Klein |miejsce = Dubuque, IA |wydawca = Wm. C. Brown Publishers |oclc = 27302868}}</ref>. Według jednej z klasycznych zasad genetyki molekularnej informacja genetyczna powinna płynąć w jednym kierunku: od DNA do RNA (transkrypcja). Zasadę tę łamie enzym występujący w genomie [[Retrowirusy|retrowirusów]] (np. [[Ludzki wirus niedoboru odporności|HIV]]) – [[odwrotna transkryptaza]], która pozwala tworzyć nowe kopie RNA na matrycy istniejącego RNA oraz przepisywanie materiału genetycznego wirusa w postaci RNA na DNA gospodarza (czyli odwrotny kierunek transkrypcji)<ref name=":0">{{Cytuj|tytuł = Tablice biologiczne |data = 2013 |isbn = 978-83-7350-243-7 |inni = Witold Mizerski (red.); Beata Bednarczuk; Roman Mizerski; Iwona Mizerska |miejsce = Warszawa |wydawca = Adamantan |s = 294 |oclc = 891265110}}</ref>.

Zazwyczaj DNA występuje jako cząsteczka o podwójnym włóknie skręcona w kształt podwójnej spirali. Każdy nukleotyd w DNA specjalnie pasuje do drugiego nukleotydu po drugiej stronie: A pasują do T, a C pasują do G. Tak więc w formie z dwoma włóknami każde włókno zawiera wszystkie niezbędne informacje. Taka struktura DNA jest fizyczną bazą dziedziczności: replika DNA kopiuje informację genetyczną poprzez rozszczepienie włókien i użycie każdego włókna jako szablon do syntezy nowego włókna<ref>Griffiths et al. (2000), http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/bv.fcgi?rid=iga.section.1523.</ref>.

Geny są umieszczone wzdłuż długich łańcuchów sekwencji DNA zwanymi chromosomami. U bakterii każda komórka ma pojedynczy okrężny chromosom, podczas gdy DNA organizmów eukariotycznych (zarówno roślin, jak i zwierząt) jest umieszczone w wielu podłużnych chromosomach. Takie nici DNA są często bardzo długie. Dla przykładu najdłuższy ludzki chromosom ma długość ok. 247 milionów par zasad<ref>Gregory SG et al. (2006). „The DNA sequence and biological annotation of human chromosome 1". Nature 441: 315–321. http://www.nature.com/nature/journal/v441/n7091/full/nature04727.html.</ref>. DNA chromosomu jest połączone z proteinami strukturalnymi, które organizują, ściskają i kontrolują dostęp do DNA tworząc materiał zwany [[chromatyna|chromatyną]]. U eukariotów zazwyczaj tworzy on nukleosomy, powtarzając jednostki DNA pozwijane dookoła jądra protein histonowych<ref>Alberts et al. (2002) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK26834/</ref>. Pełny zestaw materiału genetycznego organizmu (zazwyczaj związane sekwencje DNA wszystkich chromosomów) jest nazywany [[genom]]em<ref>{{Cytuj|tytuł = Tablice biologiczne |data = 2013 |isbn = 978-83-7350-243-7 |inni = Witold Mizerski (red.); Beata Bednarczuk; Roman Mizerski; Iwona Mizerska |miejsce = Warszawa |wydawca = Adamantan |oclc = 891265110}}</ref>.

Podczas gdy organizmy [[haploid]]alne mają tylko jedną kopię każdego chromosomu, większość zwierząt i wiele roślin są [[diploid]]alne i zawierają dwa chromosomy i zatem dwie kopie każdego genu<ref name="ncbi.nlm.nih.gov">Griffiths et al. (2000) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/bv.fcgi?rid=iga.section.484.</ref>. Dwa allele dla genu znajdują się w identycznym miejscu jak chromatyda siostrzana, każda allela dziedziczona po oddzielnym rodzicu.

Wyjątek pojawia się w sześciu chromosomach. U wielu zwierząt rozwinęły się wyspecjalizowane chromosomy, które odgrywają rolę w określeniu płci organizmu<ref>Griffiths et al. (2000) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/bv.fcgi?rid=iga.section.222.</ref>. U ludzi i innych ssaków chromosom Y ma bardzo mało genów i inicjuje rozwój męskich cech seksualnych, podczas gdy chromosom X jest podobny do innych chromosomów i posiada wiele genów niezwiązanych z determinacją płci. Żeńskie mają dwie kopie chromosomów X, męskie mają jedno Y i tylko jeden chromosom X – ta różnica w liczbie kopii chromosomu X prowadzi do nienaturalnej formy dziedzicznych zaburzeń sprzężonych z płcią.

== Niektóre ''wyjątki'' od klasycznych zasad genetyki molekularnej ==
* Jedną z podstawowych zasad genetyki molekularnej jest założenie, iż [[Biokatalizatory|biokatalizatorami]] [[Reakcja chemiczna|reakcji chemicznych]] zachodzących w [[Komórka|komórce]] ([[Enzymy|enzymami]]) są zawsze cząsteczki białka. Regułę tą łamie [[Rybozymy|rybozym]] (występuje u bakterii, [[Eukarionty|eukariontów]] i [[Wirusy|wirusów]]), ponieważ jest to cząsteczka RNA, która może katalizować wycięcie określonego fragmentu samej siebie lub innej cząsteczki RNA. Przykładem jest jedna z cząsteczek [[rRNA]] (rybosomowego RNA) [[Orzęski|orzęska]] ''Tetrahymena pyriformis'', która wycina z samej siebie część zbędną ([[intron]])<ref name=":0" />.
* [[Polimeraza RNA]] zależna od RNA to enzym, który pozwala tworzyć nowe kopie RNA na [[MRNA|matrycy]] istniejącego RNA. Występuje on w genomie [[Wirusy RNA|RNA-wirusów]], do których należą [[retrowirusy]]. Łamie on zasadę, że informacja genetyczna „powinna” płynąć w jednym kierunku: od DNA do RNA<ref name=":0" />.
* Zakodowanie [[Peptydy|polipeptydów]], zawierających łącznie ''N'' aminokwasów „powinno” wymagać DNA o długości przynajmniej 3''N'' par zasad. To kolejna podstawowa reguła genetyki molekularnej, która wynika z cechy kodu genetycznego: kod genetyczny jest ''niezachodzący''. Jednak u niektórych wirusów, np. fag ΦX174 oraz w niektórych [[Mitochondrialny DNA|genach w mitochondriach]] – geny nachodzą na siebie. Fragmenty genomu odczytywane są dwukrotnie, z przesunięciem fazy odczytu o 1 lub 2 nukleotydy, co daje zupełnie różne białka i pozwala silnie upakować genom<ref name=":0" />.
* Kod genetyczny jest zdeterminowany, czyli odpowiednia sekwencja DNA „powinna” jednoznacznie wyznaczać sekwencję aminokwasów w białku. Podczas transkrypcji zachodzącej w jądrze komórkowym informacja genetyczna jest przepisywana z DNA na [[mRNA]]. Jednak w czasie procesu redagowania RNA (u eukariontów) w mRNA (informacyjnym RNA) pewne [[nukleotydy]] mogą zostać zamienione na inne, co jest odstępstwem od wyżej wymienionej [[Zasady azotowe|zasady]], a zarazem cechy kodu genetycznego<ref name=":0" />.
* Sekwencja aminokwasów w peptydzie „powinna” być zakodowana w DNA, a synteza białek odbywać się na matrycy RNA w rybosomach. Zasady tej jednak nie trzymają się krótkie polipeptydy u niektórych bakterii, np. ''Bacillus brevis''. Pewne polipeptydy są syntetyzowane u nich wprost z aminokwasów przez specjalne kompleksy enzymatyczne, dotyczy to np. [[Antybiotyki|antybiotyku]] [[Gramicydyna|gramicydyny]]<ref name=":0" />.
* Samopowielające się czynniki zakaźne „powinny” zawierać [[Kwasy nukleinowe|kwas nukleinowy]], jako nośnik informacji genetycznej. [[Priony]] łamią tę zasadę. Są to zmienione formy białka, które katalizują zmianę [[Konformacja|konformacji]] (kształtu przestrzennego) ''zdrowej'' formy białka na konformację prionową. Białko o zmienionej konformacji jest trwałe i łatwo zakaża inne komórki. Priony wywołują wiele groźnych i rzadkich, specyficznych chorób mózgu<ref name="Prusiner-1982">{{Cytuj pismo | nazwisko = Prusiner | imię = S.B. | tytuł = Novel proteinaceous infectious particles cause scrapie | czasopismo = Science | wolumin = 216 | numer = 4542 | strony = 136–144 | rok = 1982 | doi = 10.1126/science.6801762 | pmid = 6801762}}</ref>, np. [[Trzęsawka|scrapie]] u [[Owca|owiec]]<ref name="Prusiner-1982" />, [[Gąbczasta encefalopatia bydła|BSE]] u [[Krowa|krów]] (''[[Gąbczasta encefalopatia bydła|choroba szalonych krów]]''), a u ludzi śmiertelną dziedziczną [[bezsenność]], [[Kuru|chorobę kuru]] ([[Kanibalizm|kanibale]] na [[Nowa Gwinea|Nowej Gwinei]])<ref name="pmid16798390">{{Cytuj pismo | autor=Collinge J., Whitfield J., McKintosh E., Beck J., Mead S., Thomas DJ., Alpers MP | tytuł=Kuru in the 21st century--an acquired human prion disease with very long incubation periods | czasopismo=Lancet | rok=2006 | doi=10.1016/S0140-6736(06)68930-7 | wydanie=367 | wolumin=9528 | miesiąc=czerwiec | pmid= 16798390 | strony=2068–2074}}</ref> i nowy wariant [[Choroba Creutzfeldta-Jakoba|choroby Creutzfeldta-Jacoba]]<ref name=":0" />.

== Zobacz też ==
* [[Dziedziczenie (biologia)]]
* [[Chimera (biologia)|Mozaika genetyczna]]
* [[Genetyka]]
* [[Francis Crick]]
* [[Inżynieria genetyczna]]
* [[Kwas deoksyrybonukleinowy]]
* [[Sekwencjonowanie DNA]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SEP | url = molecular-genetics/ | autor = Ken Waters | tytuł = Molecular Genetics | data = 2007-03-07 | data dostępu = 2018-01-16}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Genetyka molekularna| ]]


text:
# Diplosporia
Diplosporia (ang. diplospory) – rozwój diploidalnego woreczka zalążkowego z niezredukowanej (tzn. bez obecności mejozy) komórki archesporialnej, zaś zarodka z niezapłodnionej komórki jajowej.

title: Diplosporia

wikitext:
'''Diplosporia''' (ang. ''diplospory'') – rozwój [[diploid]]alnego [[woreczek zalążkowy|woreczka zalążkowego]] z niezredukowanej (tzn. bez obecności [[mejoza|mejozy]]) [[archespor|komórki archesporialnej]], zaś [[zarodek|zarodka]] z niezapłodnionej [[komórka jajowa|komórki jajowej]]<ref>http://stareaneksy.pwn.pl/biologia/1.php?id=1469394 [wejście: 14.10.2013]</ref><ref>Niemirowicz-Szczytt Katarzyna, 1982, ''Apomiksja w rodzinie różowatych'', Wiadomości Botaniczne 26(1-2):19-28</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Rozmnażanie roślin]]


text:
# Villy-le-Moutier
Villy-le-Moutier – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Côte-d’Or.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 191 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 9 osób/km² (wśród 2044 gmin Burgundii Villy-le-Moutier plasuje się na 720. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 404.).

title: Villy-le-Moutier

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Villy-le-Moutier
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Villy-le-Moutier
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason de la ville de Villy-le-Moutier (Côte-d'Or).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Burgundia-Franche-Comté
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Côte-d’Or]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Beaune|Beaune]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 21708
 |powierzchnia                    = 21,22 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 191
 |gęstość zaludnienia             = 9 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 21250
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Côte-d’Or
 |współrzędne                     = 47°2′N 5°0′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Villy-le-Moutier''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Burgundia-Franche-Comté]], w departamencie [[Côte-d’Or]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 191 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 9 osób/km² (wśród 2044 gmin [[Burgundia|Burgundii]] Villy-le-Moutier plasuje się na 720. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 404.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Beaune}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Côte-d’Or]]

title: Villy-le-Moutier

Państwo: Francja

Region: Burgundia-Franche-Comté

Departament: Côte-d’Or

Okręg: Beaune

• gęstość: 9 os./km²


text:
# Grzegorz Godzwon
Grzegorz Godzwon, ps. „Komar” (ur. 19 maja 1973 r. w Nysie) – polski akrobata sportowy.

## Życiorys
Urodził się 19 maja 1973 r. w Nysie. Uczęszczał do szkoły podstawowej nr 15 i Technikum Budowlanego w Rzeszowie (matura 1993). Akrobatyką sportową zainteresował się w wieku dziesięciu lat za namową nauczyciela wychowania fizycznego. W latach 1981–1991 był zawodnikiem sekcji akrobatycznej Stali Rzeszów. Wychowanek Stanisława Geronia. Absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (1996). W 2002 r. uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera instalacji sanitarnych na Politechnice Warszawskiej w specjalności wentylacja i klimatyzacja.

## Kariera sportowa

### Mistrzostwa Świata Seniorów

#### czwórka męska z Grzegorzem Bielcem, Piotrem Nowakiem i Krzysztofem Brudnym
- srebrny medal w układzie I (Baton Rouge, USA, 1987)[1]
- brązowy medal w II układzie (Baton Rouge, USA, 1987)[1]
- brązowy medal w wieloboju (Baton Rouge, USA, 1987)[1]
- srebrny medal w układzie II (Antwerpia, Belgia, 1988)[2]

#### dwójka męska z Andrzejem Piechotą
- brązowy medal w układzie II (Augsburg, Niemcy, 1990)[3]
- brązowy medal w wieloboju (Augsburg, Niemcy, 1990)[3]
- brązowy medal w układzie I (Tokio, Japonia, 1991)[4]

### Mistrzostwa Europy Seniorów

#### czwórka męska z Grzegorzem Bielcem, Piotrem Nowakiem i Krzysztofem Brudnym
- złoty medal w układzie I (Wrocław, Polska, 1987)[5]
- złoty medal w układzie II (Wrocław, Polska, 1987)[5]
- brązowy medal w wieloboju (Wrocław, Polska, 1987)[5]
- srebrny medal w układzie II (Antwerpia, Belgia, 1988)[2]
- brązowy medal w wieloboju (Antwerpia, Belgia, 1988)[2]

#### dwójka męska z Andrzejem Piechotą
- srebrny medal w wieloboju (Augsburg, Niemcy, 1990)[3]
- srebrny medal w układzie II (Augsburg, Niemcy, 1990)[3]
- brązowy medal w układzie I (Augsburg, Niemcy, 1990)[3]

### Mistrzostwa Świata Juniorów

#### dwójka męska z Grzegorzem Bielcem
- srebrny medal w wieloboju (Katowice, Polska, 1989)[6]
- srebrny medal w układzie I (Katowice, Polska, 1989)[6]
- brązowy medal w układzie II (Katowice, Polska, 1989)[6]

### Mistrzostwa Polski Seniorów
- cztery złote medale w 1986, 1987, 1988 i 1989 w czwórce męskiej
- złoty medal w 1990 w dwójce męskiej

## Nagrody i wyróżnienia
- Srebrny Krzyż Zasługi za zasługi w działalności na rzecz rozwoju sportu (9 grudnia 2004)[7]
- Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe: złoty (1987), srebrny (1988) i brązowy (1989)
- odznaka Mistrz Sportu (1988)
- w 1990 r. wraz z Andrzejem Piechotą zwyciężył w plebiscycie „Nowin” na najlepszego sportowca Polski południowo-wschodniej. Wielokrotnie w pierwszej dziesiątce tego plebiscytu[8].

title: Grzegorz Godzwon

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko            = Grzegorz Godzwon
 |imię i nazwisko org        =
 |dyscyplina                 = gimnastyka sportowa
 |grafika                    = Grzegorz Godzwon.jpg
 |opis grafiki               = G. Godzwon w 2018 r.
 |pełne imię i nazwisko      =
 |imię i nazwisko urodzenia  =
 |data urodzenia             = [[19 maja]] [[1973]]
 |miejsce urodzenia          = [[Nysa]]
 |data śmierci               =
 |miejsce śmierci            =
 |obywatelstwo               =
 |wzrost                     =
 |pozycja                    =
 |klub                       = Stal Rzeszów
 |numer w klubie             =
 |trener                     = Stanisław Geroń
 |kariera juniorska          =
 |kariera seniorska          =
 |data seniorzy              =
 |kariera reprezentacyjna    =
 |data reprezentacja         =
 |kariera trenerska          =
 |faksymile                  =
 |opis faksymile             =
 |medale                     = {{Medalista infobox/nagłówek|Mistrzostwa Świata seniorów}}
{{Medalista infobox/MŚ|GK|Baton Rouge|1987|srebro|czwórki mężczyzn
I układ}}
{{Medalista infobox/MŚ|GK|Antwerpia|1988|srebro|czwórki mężczyzn
II układ}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Mistrzostwa Europy seniorów}}
{{Medalista infobox/ME|GK|Wrocław|1987|złoto|czwórki mężczyzn
I układ}}
{{Medalista infobox/ME|GK|Wrocław|1987|złoto|czwórki mężczyzn
II układ}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Mistrzostwa Polski seniorów}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|1986|czwórki mężczyzn}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|1987|czwórki mężczyzn}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|1988|czwórki mężczyzn}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|1989|czwórki mężczyzn}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|1990|dwójki mężczyzn}}
 |odznaczenia                = {{Order|KZ|S}}
 |commons                    = Category:Grzegorz Godzwon
 |wikicytaty                 =
 |www                        =
}}
'''Grzegorz Godzwon,''' [[Pseudonim|ps]]. „Komar” (ur. [[19 maja]] [[1973]] r. w [[Nysa|Nysie]]) – polski [[Gimnastyka akrobatyczna|akrobata sportowy]].

== Życiorys ==
Urodził się 19 maja 1973 r. w Nysie. Uczęszczał do szkoły podstawowej nr 15 i Technikum Budowlanego w [[Rzeszów|Rzeszowie]] (matura 1993). Akrobatyką sportową zainteresował się w wieku dziesięciu lat za namową nauczyciela [[Wychowanie fizyczne|wychowania fizycznego]]. W latach 1981–1991 był zawodnikiem sekcji akrobatycznej [[ZKS Stal Rzeszów|Stali Rzeszów]]. Wychowanek Stanisława Geronia. Absolwent [[Szkoła Główna Handlowa w Warszawie|Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie]] (1996). W 2002 r. uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera instalacji sanitarnych na [[Politechnika Warszawska|Politechnice Warszawskiej]] w specjalności wentylacja i klimatyzacja.

== Kariera sportowa ==

=== Mistrzostwa Świata Seniorów ===

==== czwórka męska z Grzegorzem Bielcem, Piotrem Nowakiem i Krzysztofem Brudnym ====

* srebrny medal w układzie I ([[Baton Rouge]], [[Stany Zjednoczone|USA]], 1987)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = sports acrobatics : 1987 World Cup |data = 2017-09-10 |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20170910173625/http://www.sportsacrobatics.info/results/1987wc.shtml#WC87MTor}}</ref>
* brązowy medal w II układzie (Baton Rouge, USA, 1987)<ref name=":0" />
* brązowy medal w wieloboju (Baton Rouge, USA, 1987)<ref name=":0" />
* srebrny medal w układzie II ([[Antwerpia]], [[Belgia]], 1988)<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = sports acrobatics : 1988 World Championships |data = 2021-09-05 |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20210905224654/http://www.sportsacrobatics.info/results/1988wc.shtml}}</ref>

==== dwójka męska z Andrzejem Piechotą ====

* brązowy medal w układzie II ([[Augsburg]], [[Niemcy]], 1990)<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = The Sports Acrobatics Major Events |data = 2020-08-30 |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = Sportsacrobatics.info |url = https://web.archive.org/web/20200830182722/http://www.sportsacrobatics.info/results/1990WCh.pdf}}</ref>
* brązowy medal w wieloboju (Augsburg, Niemcy, 1990)<ref name=":2" />
* brązowy medal w układzie I ([[Tokio]], [[Japonia]], 1991)<ref>{{Cytuj |tytuł = The Sports Acrobatics Major Events |data = 2021-10-19 |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = Sportsacrobatics.info |url = https://web.archive.org/web/20211019183837/https://sportsacrobatics.info/results/1991WCup.pdf}}</ref>

=== Mistrzostwa Europy Seniorów ===

==== czwórka męska z Grzegorzem Bielcem, Piotrem Nowakiem i Krzysztofem Brudnym ====

* złoty medal w układzie I ([[Wrocław]], Polska, 1987)<ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = sports acrobatics : 1987 European Championships |data = 2020-08-05 |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20200805015325/http://sportsacrobatics.info/results/1987euch.htm}}</ref>
* złoty medal w układzie II (Wrocław, Polska, 1987)<ref name=":3" />
* brązowy medal w wieloboju (Wrocław, Polska, 1987)<ref name=":3" />
* srebrny medal w układzie II (Antwerpia, Belgia, 1988)<ref name=":1" />
* brązowy medal w wieloboju (Antwerpia, Belgia, 1988)<ref name=":1" />

==== dwójka męska z Andrzejem Piechotą ====

* srebrny medal w wieloboju (Augsburg, Niemcy, 1990)<ref name=":2" />
* srebrny medal w układzie II (Augsburg, Niemcy, 1990)<ref name=":2" />
* brązowy medal w układzie I (Augsburg, Niemcy, 1990)<ref name=":2" />

=== Mistrzostwa Świata Juniorów ===

==== dwójka męska z Grzegorzem Bielcem ====

* srebrny medal w wieloboju ([[Katowice]], Polska, 1989)<ref name=":4">{{Cytuj |tytuł = sports acrobatics : 1989 Junior World Championships |data dostępu = 2021-11-07 |opublikowany = www.sportsacrobatics.info |url = https://www.sportsacrobatics.info/results/1989jwch.htm}}</ref>
* srebrny medal w układzie I (Katowice, Polska, 1989)<ref name=":4" />
* brązowy medal w układzie II (Katowice, Polska, 1989)<ref name=":4" />

=== Mistrzostwa Polski Seniorów ===

* cztery złote medale w 1986, 1987, 1988 i 1989 w czwórce męskiej
* złoty medal w 1990 w dwójce męskiej

== Nagrody i wyróżnienia ==

* [[Krzyż Zasługi|Srebrny Krzyż Zasługi]] ''za zasługi w działalności na rzecz rozwoju sportu'' (9 grudnia 2004)<ref>{{Cytuj |tytuł = Nadanie orderu i odznaczeń. - M.P.2005.16.266 |data = 2021-11-08 |data dostępu = 2021-11-08 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20211108055747/https://sip.lex.pl/akty-prawne/mp-monitor-polski/nadanie-orderu-i-odznaczen-17172920}}</ref>
* [[Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe]]: złoty (1987), srebrny (1988) i brązowy (1989)
* [[Odznaka „Mistrz Sportu” (Polska)|odznaka Mistrz Sportu]] (1988)
* w 1990 r. wraz z Andrzejem Piechotą zwyciężył w plebiscycie „[[Nowiny (dziennik rzeszowski)|Nowin]]” na najlepszego sportowca Polski południowo-wschodniej. Wielokrotnie w pierwszej dziesiątce tego plebiscytu<ref>{{Cytuj |tytuł = Asy 50-lecia plebiscytu - kandydaci {{!}} Nowiny |data = 2021-11-09 |data dostępu = 2021-11-09 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20211109211518/https://nowiny24.pl/asy-50lecia-plebiscytu-kandydaci/ga/5916561/zd/9235897}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==

* {{Cytuj |autor = Cezar Kassak; Waldemar Mazgaj |tytuł = 60 lat sportu na Podkarpaciu |data = 2020 |isbn = 978-83-944978-4-2 |miejsce = Rzeszów |wydawca = Polska Press Group |s = 159, 177}}
* {{Cytuj |autor = Tomasz Burczyk |tytuł = Leksykon sportu rzeszowskiego |data = 2016 |data dostępu = 2021-11-12 |isbn = 978-83-63706-52-4 |miejsce = Rzeszów |wydawca = Podkarpacki Instytut Ksiażki i Marketingu |s = 60 |oclc = 958218359 |url = https://www.worldcat.org/title/leksykon-sportu-rzeszowskiego/oclc/958218359&referer=brief_results |język = pl}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Godzwon, Grzegorz}}
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1973]]
[[Kategoria:Gimnastycy i gimnastyczki Stali Rzeszów]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Nysie]]
[[Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe]]
[[Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe]]

title: · Grzegorz Godzwon

Data i miejsce urodzenia: 19 maja 1973 · Nysa

Klub: Stal Rzeszów

Trener: Stanisław Geroń

title: Dorobek medalowy

srebro: Baton Rouge 1987 · czwórki mężczyzn · I układ

srebro: Antwerpia 1988 · czwórki mężczyzn · II układ

złoto: Wrocław 1987 · czwórki mężczyzn · I układ

złoto: Wrocław 1987 · czwórki mężczyzn · II układ

Dorobek medalowy:
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi


text:
# Arewadaszt
Arewadaszt – wieś w Armenii, w prowincji Armawir. W 2011 roku liczyła 283 mieszkańców.

title: Arewadaszt

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Arewadaszt
 |nazwa oryginalna             = {{k|hy|Արևադաշտ}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Armenia
 |1. jednostka administracyjna = [[Armawir (prowincja)|Armawir]]
 |2. jednostka administracyjna =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 283
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Arewadaszt''' – wieś w [[Armenia|Armenii]], w prowincji [[Armawir (prowincja)|Armawir]]. W 2011 roku liczyła 283 mieszkańców.

{{Prowincja Armawir}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Armawir]]

title: ArewadasztԱրևադաշտ

Państwo: Armenia

Prowincja: Armawir


text:
# Giuseppe Maria Doria Pamphili
Giuseppe Doria Pamfili (ur. 11 listopada 1751 w Genui, zm. 10 lutego 1816 w Rzymie) – włoski kardynał, w latach 1797–1799 i 1808 sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, od 1814 do śmierci biskup Porto-Santa Rufina.

## Życiorys
Był synem Giovanniego Andrei IV Doria Pamphilj Landi i Eleonory Carafa della Stadera. Jego bratem był kardynał Antonio Maria Doria Pamphili; był także spokrewniony z Innocentym X. Studiował na Sapienzy, gdzie w 1771 uzyskał doktorat utroque iure. Następnie został protonotariuszem apostolskim i referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. 11 lipca 1773 przyjął święcenia diakonatu, a tydzień później – prezbiteratu. Wcześniej 27 lutego tr. został wybrany tytularnym arcybiskupem Seleucji Izauryjskiej i został nim aż do 1785. 14 lutego 1785 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał diakonię San Pietro in Vincoli. 16 marca 1797 został mianowany sekretarzem stanu Stolicy Apostolskiej i pełnił ten urząd do 29 sierpnia 1799. W tym czasie, okupujący Francuzi aresztowali i uwięzili Pamphili (8 marca 1798). Ostatecznie został on uwolniony, ale wydalony z terenu Republiki Rzymskiej. Od listopada 1801 pełnił rolę prokamerlinga, do maja 1814. Pełnił także funkcje w Kurii Rzymskiej oraz był protektorem zakonu serwitów i franciszkanów. W 1802 został podniesiony do rangi kardynała biskupa i mianowany biskupem diecezji suburbikarnej Frascati. Podczas okupacji francuskiej, w 1808 roku został ponownie wygnany z miasta. Z rozkazów Napoleona, Pamphili udał się do Paryża, a trzy lata później został przez cesarza mianowany subdziekanem Kolegium Kardynałów. W sierpniu 1814 został mianowany biskupem Porto-Santa Rufiny i sprawował tę funkcję do śmierci.
Twórca prawa ochrony zabytków – lex Doria Pamfili z 1 października 1802 r. Kontynuacją tego prawa był lex Pacca z 7 kwietnia 1820 r. opracowany przez kardynała Bartolomeo Pacca.

title: Giuseppe Maria Doria Pamphili

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Giuseppe Maria Doria Pamphili
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Kardynał biskup
 |grafika                 = Giuseppe Maria Doria Pamphilj.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Państwo Kościelne]]
 |data urodzenia          = 11 listopada 1751
 |miejsce urodzenia       = [[Genua]]
 |data śmierci            = 10 lutego 1816
 |miejsce śmierci         = [[Rzym]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
 |1. funkcja - okres      = 1797-1799, 1808
 |2. funkcja              = Prokamerling Kościoła Rzymskiego
 |2. funkcja - okres      = 1801-1814
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 18 lipca 1773
 |data nominacji          =
 |data sakry              = 22 sierpnia 1773
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            = 14 lutego 1785
 |papież kreujący         = [[Pius VI]]
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}{{Sukcesja apostolska infobox
 |tytuł                     = kardynał
 |data konsekracji          = 22 sierpnia 1773
 |miejscowość konsekracji   =
 |miejsce konsekracji       =
 |konsekrator               = [[Buenaventura de Córdoba Espínola de la Cerda]]
 |współkonsekratorzy        = [[Manuel Ferrer y Figueredo]]<br />[[Joaquín de Eleta]]
 |biskupi konsekrowani      =
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Eustach Federl]]|1774}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Jean-Charles-Vincent-Gaspar-Constantin-Antoine Giovio]]|1775}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Michel Joseph de Laulanhier]]|1776}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Marie-Anne-Hippolyte Hay de Bonteville]]|1776}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[François de Bonal]]|1776}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Patrick Joseph Plunkett]]|1779}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Claude-Marie Ruffo de Laric]]|1780}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Ludwik Stanisław Górski]]|1783}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Francesco Maria Giampè]]|1796}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Ferdinando Lomellino]]|1796}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Carlo Maria Rosini]]|1797}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Vincenzo Barisani]]|1797}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Riccardo Capece Minutolo]]|1797}}
    {{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Reginaldo Coppola]]|1797}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Philip Bandini]]|1798}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe Maria de Mellis]]|1798}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Vincenzo Paccaroni]]|1798}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Francesco Ubaldo Maria Romanzi]]|1798}}
{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Gerardo Mele]]|1798}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Benedetto Sinibaldi]]|1800}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Filippo Angelico Becchetti]]|1800}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Pius VIII]]|1800}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giovanni Battista Lambruschini]]|1800}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Silvestro Scarani]]|1801}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Tommaso Arezzo]]|1802}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giuseppe Della Casa]]|1802}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Angelo Vincenzo Andrea Maria Dania]]|1802}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Fabrizio Sceberras Testaferrata]]|1802}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Antonio Begni]]|1804}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Paolo Girolamo Orengo]]|1804}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Giulio Cesare Pallavicini]]|1804}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Louis-Siffrein-Joseph de Salamon]]|1807}}{{Sukcesja apostolska infobox/wiersz|[[Louis-Guillaume-Valentin Dubourg]]|1815}}
 |biskupi współkonsekrowani =
}}
'''Giuseppe Doria Pamfili''' (ur. 11 listopada 1751 w [[Genua|Genui]], zm. 10 lutego 1816 w [[Rzym]]ie) – [[Włochy|włoski]] [[kardynał]], w latach 1797–1799 i 1808 sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, od 1814 do śmierci biskup Porto-Santa Rufina.

== Życiorys ==
Był synem Giovanniego Andrei IV Doria Pamphilj Landi i Eleonory Carafa della Stadera. Jego bratem był kardynał [[Antonio Maria Doria Pamphili]]; był także spokrewniony z [[Innocenty X|Innocentym X]]. Studiował na [[Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”|Sapienzy]], gdzie w 1771 uzyskał [[Doktor obojga praw|doktorat utroque iure]]. Następnie został [[Protonotariusz apostolski|protonotariuszem apostolskim]] i referendarzem [[Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej|Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej]]. 11 lipca 1773 przyjął święcenia [[diakon]]atu, a tydzień później – [[prezbiter]]atu. Wcześniej 27 lutego tr. został wybrany [[Biskup tytularny|tytularnym arcybiskupem]] [[Seleucja Izauryjska|Seleucji Izauryjskiej]] i został nim aż do 1785. 14 lutego 1785 został kreowany [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie prezbiterzy|kardynałem prezbiterem]] i otrzymał diakonię [[Bazylika św. Piotra w Okowach|San Pietro in Vincoli]]. 16 marca 1797 został mianowany [[Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej|sekretarzem stanu Stolicy Apostolskiej]] i pełnił ten urząd do 29 sierpnia 1799. W tym czasie, okupujący Francuzi aresztowali i uwięzili Pamphili (8 marca 1798). Ostatecznie został on uwolniony, ale wydalony z terenu Republiki Rzymskiej. Od listopada 1801 pełnił rolę [[Kamerling|prokamerlinga]], do maja 1814. Pełnił także funkcje w [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]] oraz był protektorem zakonu [[Serwici|serwitów]] i [[Zakony i zgromadzenia franciszkańskie|franciszkanów]]. W 1802 został podniesiony do rangi [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie biskupi|kardynała biskupa]] i mianowany [[Biskup Frascati|biskupem diecezji suburbikarnej Frascati]]. Podczas okupacji francuskiej, w 1808 roku został ponownie wygnany z miasta. Z rozkazów [[Napoleon Bonaparte|Napoleona]], Pamphili udał się do [[Paryż]]a, a trzy lata później został przez cesarza mianowany [[Dziekan Kolegium Kardynalskiego|subdziekanem Kolegium Kardynałów]]. W sierpniu 1814 został mianowany [[Biskup Porto-Santa Rufina|biskupem Porto-Santa Rufiny]] i sprawował tę funkcję do śmierci.

Twórca prawa ochrony zabytków – [[lex Doria Pamfili]] z 1 października 1802 r. Kontynuacją tego prawa był [[lex Pacca]] z 7 kwietnia 1820 r. opracowany przez kardynała [[Bartolomeo Pacca (1756–1844)|Bartolomeo Pacca]].

== Bibliografia ==
* [[Dariusz Matelski]], ''Znaczenie prawodawstwa Państwa Kościelnego dla ochrony zabytków w XIX i XX wieku'', [w:] ''Prawna ochrona zabytków''. Red. [[Teresa Gardocka]] i [[Jacek Sobczak (sędzia)|Jacek Sobczak]], Wyd. Adam Marszałek w Toruniu i Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie, Toruń 2010, s. 304-338.
* {{cytuj stronę | url = http://cardinals.fiu.edu/bios1785.htm#Doria | tytuł = Doria Pamphili Giuseppe Maria | opublikowany = The Cardinals of the Holy Roman Church | język = en | data dostępu = 2013-07-26}}
{{Sekretarze stanu Stolicy Apostolskiej}}
{{Sekretarze ds. Memoriałów}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pamfili, Giuseppe Doria}}
[[Kategoria:Włoscy kardynałowie]]
[[Kategoria:Sekretarze stanu Stolicy Apostolskiej]]
[[Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa VI]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Genui]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1751]]
[[Kategoria:Zmarli w 1816]]

title: Giuseppe Maria Doria Pamphili

Kraj działania: Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia: 11 listopada 1751 · Genua

Data i miejsce śmierci: 10 lutego 1816 · Rzym

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Sakra biskupia: 22 sierpnia 1773

Kreacja kardynalska: 14 lutego 1785 · Pius VI

title: Sukcesja apostolska

Data konsekracji: 22 sierpnia 1773

Współkonsekratorzy: Manuel Ferrer y Figueredo · Joaquín de Eleta


text:
# Obrzeżek nietoperzowiec
Obrzeżek nietoperzowiec (Argas vespertilionis) – gatunek zbiorowy kleszcza miękkiego z rodziny obrzeżkowatych.  Ciało ciemnozielone, dyskowate o średnicy ok. 7 mm. Urzeźbienie listwy brzeżnej przypomina wyglądem gąsienicę czołgu.  Jak nazwa wskazuje gatunek ten związany jest z nietoperzami i miejscem ich bytowania. Występuje zwłaszcza w jaskiniach oraz dziuplach, gdzie nocują i lęgną się nietoperze. Może również odżywiać się kosztem człowieka i przenosić choroby.

title: Obrzeżek nietoperzowiec

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Obrzeżek nietoperzowiec
 |nazwa łacińska         = ''Argas vespertilionis''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = ([[Pierre-André Latreille|Latreille]], 1802)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[szczękoczułkowce]]
 |gromada                = [[pajęczaki]]
 |podgromada             = [[Roztocze (pajęczaki)|Roztocze]]
 |nadrząd                = [[dręcze|Parasitiformes]]
 |rząd                   = [[Kleszcze (pajęczaki)|kleszcze]]
 |rodzina                = [[obrzeżkowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Argas]]''
 |gatunek                = obrzeżek nietoperzowiec
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''Obrzeżek nietoperzowiec''' (''Argas vespertilionis'') – gatunek zbiorowy kleszcza miękkiego z rodziny [[obrzeżkowate|obrzeżkowatych]].  Ciało ciemnozielone, dyskowate o średnicy ok. 7 mm. Urzeźbienie listwy brzeżnej przypomina wyglądem gąsienicę czołgu.  Jak nazwa wskazuje gatunek ten związany jest z nietoperzami i miejscem ich bytowania. Występuje zwłaszcza w jaskiniach oraz dziuplach, gdzie nocują i lęgną się nietoperze. Może również odżywiać się kosztem człowieka i przenosić choroby.

== Bibliografia ==
*Z. Żółtowski  Arachno-entomologia lekarska PZWL 1976
*Świat zwierząt  PWRiL 1991  {{ISBN|80-07-00383-5}}

[[Kategoria:Obrzeżkowate]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1802 roku]]

title: Obrzeżek nietoperzowiec

Typ: stawonogi

Podtyp: szczękoczułkowce

Gromada: pajęczaki

Podgromada: Roztocze

Nadrząd: Parasitiformes

Rząd: kleszcze

Rodzina: obrzeżkowate

Rodzaj: Argas

Gatunek: obrzeżek nietoperzowiec


text:
# Margate (Floryda)
Margate – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Floryda, w hrabstwie Jackson. Miasto leży niedaleko dużego ośrodka miejskiego – Miami.

## Władze miasta
Burmistrzem miasta (XII 2024 r.) jest Arlene R. Schwartz.

title: Margate (Floryda)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Margate
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Margate
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Floryda}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Jackson (Floryda)|Jackson]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 12-43125
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0286413
 |stanowisko zarządzającego    = Burmistrz
 |zarządzający                 = Arlene R. Schwartz
 |powierzchnia                 = 23,3
 |wysokość                     = 3
 |rok                          = 2023
 |liczba ludności              = 58 593<ref name=cv1>{{Cytuj |tytuł = Index of /programs-surveys/popest/tables/2020-2023/cities/totals |data dostępu = 2024-12-14 |opublikowany = www2.census.gov |url = https://www2.census.gov/programs-surveys/popest/tables/2020-2023/cities/totals/?C=S;O=D}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 2514,7
 |numer kierunkowy             = 954, 754
 |kod pocztowy                 = 33063, 33065, 33068, 33073, 33093
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-FL
 |współrzędne                  = 26°14′47″N 80°12′44″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.margatefl.com
}}
'''Margate''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Floryda]], w hrabstwie [[Hrabstwo Jackson (Floryda)|Jackson]]. Miasto leży niedaleko dużego ośrodka miejskiego – Miami.

== Władze miasta ==
Burmistrzem miasta (XII 2024 r.) jest Arlene R. Schwartz.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Margate (Floryda)| ]]
[[Kategoria:Miasta w stanie Floryda]]

title: Margate

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Floryda

Hrabstwo: Jackson

Burmistrz: Arlene R. Schwartz

Wysokość: 3 m n.p.m.


text:
# Wojtele (sielsowiet Radoszkowice)
Wojtele – dawny folwark. Tereny, na których był położony leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeckim, w sielsowiecie Radoszkowice.

## Historia
W czasach zaborów folwark w gminie Radoszkowice, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 folwark leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeckim, w gminie Raków, a następnie w gminie Radoszkowice.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 21 osób, 1 była wyznania rzymskokatolickiego a 20 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 4 budynki mieszkalne. W 1931 w 1 domu zamieszkiwało 8 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Dubrowej i prawosławnej w Uszy. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Kraśnem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Olechnowiczach.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.

title: Wojtele (sielsowiet Radoszkowice)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Wojtele
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon mołodecki|mołodecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Radoszkowice|Radoszkowice]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 54°09'24"N 27°08'58"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wojtele''' – dawny folwark. Tereny, na których był położony leżą obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[Rejon mołodecki|rejonie mołodeckim]], w [[Sielsowiet Radoszkowice|sielsowiecie Radoszkowice]].

== Historia ==
W czasach [[Ziemie Rzeczypospolitej pod zaborami|zaborów]] folwark w gminie Radoszkowice, w powiecie wilejskim, w [[Gubernia wileńska|guberni wileńskiej]] [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = folwark Wojtele, folwark na mapie (powiat mołodeczański, województwo wileńskie) |data dostępu = 2023-11-16 |opublikowany = www.radzima.net |url = https://www.radzima.net/pl/miejsce/wojtele_4.html}}</ref>.

W latach 1921–1945 folwark leżał w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref name="uwaga12222" group="uwaga">Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]] (1921–1922), w [[Ziemia Wileńska|Ziemi Wileńskiej]] (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).</ref>, w [[Powiat wilejski|powiecie wilejskim]], od 1927 roku w [[Powiat mołodecki|powiecie mołodeckim]], w gminie Raków, a następnie w [[Radoszkowice (gmina)|gminie Radoszkowice]].

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 21 osób, 1 była wyznania rzymskokatolickiego a 20 prawosławnego. Jednocześnie wszyscy mieszkańcy zadeklarowali polską przynależność narodową. Były tu 4 budynki mieszkalne<ref name=":02222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. |data = 1924 |wolumin = 7, część 1 |s = 77}}</ref>. W [[Drugi Powszechny Spis Ludności|1931]] w 1 domu zamieszkiwało 8 osób<ref name=":12222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 30}}</ref>.

Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Dubrowej i [[Parafia Św. Proroka Eliasza w Uszy|prawosławnej]] w [[Usza (rejon mołodecki)|Uszy]]. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w [[Kraśne|Kraśnem]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Olechnowiczach<ref name=":0222222">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 1872}}</ref>.

W wyniku [[Agresja ZSRR na Polskę|napaści ZSRR na Polskę]] we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Białoruskiej SRR]]<ref>https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.</ref><ref>{{encyklopedia PWN|id=3950665|tytuł=okupacja sowiecka ziem polskich|data dostępu=2021-04-03}}</ref>. Od czerwca 1941 roku pod [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacją niemiecką]]. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Eberhardt |tytuł = Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej |czasopismo = Dzieje Najnowsze |data = 2018 |wolumin = Rocznik L – 2018 |numer = 2 |s = 95–100}}</ref>.

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Radoszkowice (II Rzeczpospolita)}}
{{Gmina Raków, województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)}}
[[Kategoria:Folwarki w powiecie mołodeckim (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Folwarki w powiecie wilejskim (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie mołodeckim]]

title: Wojtele

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: mołodecki

Sielsowiet: Radoszkowice


text:
# Grefsen (stacja kolejowa)
Grefsen – stacja kolejowa w Grefsen, w regionie Oslo w Norwegii, oddalona od Oslo Sentralstasjon o 6,82 km. Za stacją znajduje się odgałęzienie do linii Hovedbanen.

## Położenie
Jest końcową stacją towarowej linii Alnabru-Grefsenlinjen, jest położona na Gjøvikbanen. Leży na wysokości 109,2 m n.p.m..

## Ruch pasażerski
Ze stacji odjeżdżają pociągi do Gjøvik, Alna, Jaren, Skøyen i Oslo Sentralstasjon.
| Początkowa | Poprzednia | Numer | Następna | Końcowa |
| ---------- | ---------- | ----- | -------- | ------- |
| Skøyen     | Tøyen      | 300   | Nydalen  | Gjøvik  |

Leży na linii Gjøvikbanen. Jest elementem  kolei aglomeracyjnej w Oslo - w systemie SKM ma numer  300.  Obsługuje Oslo Sentralstasjon, Gjøvik. Pociągi odjeżdżają w obu kierunkach co pół godziny; część pociągów nie zatrzymuje się na wszystkich stacjach.

## Obsługa pasażerów
Poczekalnia. Odprawa podróżnych odbywa się wyłącznie w pociągu.

title: Grefsen (stacja kolejowa)

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Grefsen
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Grefsen-stasjon.jpg
 |opis zdjęcia               = Budynek stacji widziany z peronu
 |państwo                    = NOR
 |miejscowość                = [[Grefsen]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1900<ref name=jerbane>{{cytuj stronę | url = https://www.banenor.no/Jernbanen/Stasjonssok/-G-/Grefsen/?Direction=Departure| tytuł = Grefsen| data dostępu = 2011-12-07| autor = | opublikowany = jernbaneverket.no| praca = | data = | język = no}}</ref>
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 2
 |liczba krawędzi peronowych = 2
 |kasy                       = nieczynne
 |linie kolejowe             =
* [[Gjøvikbanen]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = NO-03
 |współrzędne                = 59°56′3″N 10°46′50″E
 |commons                    = Category:Grefsen stasjon
 |www                        =
}}
'''Grefsen''' – [[stacja kolejowa]] w [[Grefsen]], w regionie [[Oslo]] w [[Norwegia|Norwegii]], oddalona od [[Oslo Sentralstasjon]] o 6,82 km. Za stacją znajduje się odgałęzienie do linii [[Hovedbanen]].

== Położenie ==
Jest końcową stacją towarowej linii [[Alnabru-Grefsenlinjen]], jest położona na [[Gjøvikbanen]]. Leży na wysokości 109,2 m [[n.p.m.]]{{r|jerbane}}.

== Ruch pasażerski ==
Ze stacji odjeżdżają pociągi do [[Gjøvik (stacja kolejowa)|Gjøvik]], [[Alna (przystanek kolejowy)|Alna]], [[Jaren]], [[Skøyen]] i [[Oslo Sentralstasjon]].

{{osobny artykuł|Szybka kolej miejska w Oslo}}
{|class=wikitable
!Początkowa
!Poprzednia
!Numer
!Następna
!Końcowa
|-
|'''[[Skøyen]]'''
|''[[Tøyen (przystanek kolejowy)|Tøyen]]''
|style="background-color:Orange"|300
|''[[Nydalen (przystanek kolejowy)|Nydalen]]''
|'''[[Gjøvik (stacja kolejowa)|Gjøvik]]'''
|}
Leży na linii [[Gjøvikbanen]]. Jest elementem  kolei aglomeracyjnej w Oslo - w systemie SKM ma numer  '''300'''.  Obsługuje [[Oslo Sentralstasjon]], [[Gjøvik (stacja kolejowa)|Gjøvik]]. Pociągi odjeżdżają w obu kierunkach co pół godziny; część pociągów nie zatrzymuje się na wszystkich stacjach<ref>{{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20171016064305/http://www.rutebok.no:80/NRIIISStaticTables/Tables/ruter/t/21-300.htm| tytuł = 2Grefsen stasjon, Oslo.JPG1-300 Oslo-Jaren-Gjøvik| data dostępu = 2011-12-14| autor = | opublikowany = reiseinfo.no| praca = | data = | język = no}}</ref>.

== Obsługa pasażerów ==
Poczekalnia. Odprawa podróżnych odbywa się wyłącznie w pociągu{{r|jerbane}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Oslo]]

title: Grefsen

Państwo: Norwegia

Miejscowość: Grefsen

Kasy: nieczynne


text:
# Bujkoviće
Bujkoviće (cyr. Бујковиће) – wieś w Serbii, w okręgu raskim, w gminie Tutin. W 2011 roku liczyła 73 mieszkańców.

title: Bujkoviće

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bujkoviće
 |nazwa oryginalna             = {{k|sr|Бујковиће}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Serbia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg raski|raski]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Tutin|Tutin]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 73{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Bujkoviće''' ([[Cyrylica serbska|cyr.]] Бујковиће) – [[wieś]] w [[Serbia|Serbii]], w [[Okręg raski|okręgu raskim]], w [[Gmina Tutin|gminie Tutin]]. W 2011 roku liczyła 73 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{cytuj stronę|url=http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20.pdf|tytuł=Popis stanovništva, domaćinstava i stanova 2011. u Republici Srbiji|opublikowany=Republički zavod za statistiku|język=sr|data dostępu=2019-09-01}}</ref>
}}

{{Gmina Tutin}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w okręgu raskim]]

title: BujkovićeБујковиће

Państwo: Serbia

Okręg: raski

Gmina: Tutin


text:
# Jüchen
Jüchen – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Düsseldorf, w powiecie Rhein-Kreis Neuss. Jüchen leży na północny zachód od Mönchengladbach, południowy wschód od Grevenbroich i na południe od kopalni węgla brunatnego Garzweiler. Do 31 grudnia 2018 samodzielna gmina.
Stare części dawnej gminy – Otzenrath, Spenrath i Holz, były położone na terenie, gdzie znajduje się kopalnia odkrywkowa węgla brunatnego.

## Współpraca
Miejscowości partnerskie:
- Leers, Francja
- Rebesgrün – dzielnica Auerbach/Vogtl., Saksonia

title: Jüchen

wikitext:
{{inne znaczenia|gminy w Nadrenii Północnej-Westfalii|[[Jüchen (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Jüchen
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = miasto
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU Jüchen COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-NW
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rejencja Düsseldorf|Düsseldorf]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Rhein-Kreis Neuss]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 71,87 km²
 |wysokość                        = 81 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2018
 |liczba ludności                 = 23 337
 |gęstość zaludnienia             = 325 os./km²
 |numer kierunkowy                = 02164-02166, 02181, 02182
 |kod pocztowy                    = 41363
 |tablice rejestracyjne           = NE, GV
 |adres urzędu                    = Am Rathaus 5m<br />41363 Jüchen
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Jüchen in NE.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Nadrenia Północna-Westfalia
 |współrzędne                     = 51°06′N 6°30′E
 |commons                         = Category:Jüchen
 |www                             = http://www.juechen.de/
}}
'''Jüchen''' – [[miasto]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Nadrenia Północna-Westfalia]], w rejencji [[rejencja Düsseldorf|Düsseldorf]], w powiecie [[Rhein-Kreis Neuss]]. Jüchen leży na północny zachód od [[Mönchengladbach]], południowy wschód od [[Grevenbroich]] i na południe od kopalni węgla brunatnego ''Garzweiler''. Do 31 grudnia [[2018]] samodzielna gmina<ref>{{Cytuj |autor = RP ONLINE |tytuł = Jüchen: Jüchen wird am 1. Januar 2019 zur Stadt |data dostępu = 2020-03-05 |opublikowany = RP ONLINE |url = https://rp-online.de/nrw/staedte/juechen/juechen-wird-am-1-januar-2019-zur-stadt_aid-20721843 |język = de}}</ref>.

Stare części dawnej gminy – Otzenrath, Spenrath i Holz, były położone na terenie, gdzie znajduje się [[Kopalnia odkrywkowa|kopalnia odkrywkowa węgla brunatnego]].

== Współpraca ==
Miejscowości partnerskie<ref>[http://www.juechen.de Współpraca].</ref>:
* {{Flaga|FRA}} [[Leers (Francja)|Leers]], [[Francja]]
* {{Flaga|DEU}} [[Rebesgrün]] – dzielnica [[Auerbach/Vogtl.]], [[Saksonia]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rhein-Kreis Neuss}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Rhein-Kreis Neuss]]
[[Kategoria:Miasta w Nadrenii Północnej-Westfalii]]

title: Jüchen

Herb: Flaga

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Nadrenia Północna-Westfalia

Rejencja: Düsseldorf

Powiat: Rhein-Kreis Neuss

• gęstość: 325 os./km²

Tablice rejestracyjne: NE, GV