text:
# Grzegorz Kossakowski
Grzegorz Kossakowski (ur. 5 lutego 1991 w Białymstoku) – polski lekkoatleta specjalizujący się w biegach sprinterskich, bobsleista – olimpijczyk 2018.
Medalista mistrzostw Polski seniorów ma w dorobku cztery złote medale wywalczone w biegu rozstawnym 4 × 100 metrów (Bielsko-Biała 2010, Bydgoszcz 2011, Bielsko-Biała 2012 i Toruń 2013), jeden medal srebrny (Szczecin 2014) oraz dwa medale brązowe w sztafecie 4 × 400 metrów (2012 i 2013).
Rekordy życiowe: bieg na 100 metrów – 10,68 (8 czerwca 2014, Siedlce); bieg na 200 metrów – 21,45 (11 czerwca 2014, Łomża).
Bobsleista, reprezentant Polski na mistrzostwach świata FIBT (2015 i 2016).

title: Grzegorz Kossakowski

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Grzegorz Kossakowski
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      = [[Podlasie Białystok]] (2002, 2005–2015)
 |numer w klubie            =
 |trener                    = [[Wojciech Niedźwiecki]]
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce|Mistrzostwa Polski seniorów]]|L}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2010|Bielsko-Biała 2010]]|sztafeta 4 x 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2011|Bydgoszcz 2011]]|sztafeta 4 x 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2012|Bielsko-Biała 2012]]|sztafeta 4 x 100 m<ref name="a" />}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2013|Toruń 2013]]|sztafeta 4 x 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2014|Szczecin 2014]]|Sztafeta 4 x 100 m}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2012|Bielsko-Biała 2012]]|sztafeta 4 x 400 m<ref name="a">{{Cytuj | url = http://domtel-sport.pl/insidethecode/files/3206-pl.pdf | tytuł = KOMUNIKAT KOŃCOWY ZAWODÓW, BIELSKO-BIAŁA, 15-17 czerwca 2012: 88. Mistrzostwa Polski | opublikowany = domtel-sport.pl | data dostępu = 2012-06-21 | język = pl}}</ref>}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2013|Toruń 2013]]|sztafeta 4 x 400 m}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Grzegorz Kossakowski''' (ur. [[5 lutego]] [[1991]] w [[Białystok|Białymstoku]]) – [[Polska|polski]] [[lekkoatletyka|lekkoatleta]] specjalizujący się w biegach [[sprint]]erskich, bobsleista – olimpijczyk 2018.

Medalista [[Mistrzostwa Polski seniorów w lekkoatletyce|mistrzostw Polski seniorów]] ma w dorobku cztery złote medale wywalczone w [[sztafeta 4 × 100 metrów|biegu rozstawnym 4 × 100 metrów]] ([[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2010|Bielsko-Biała 2010]], [[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2011|Bydgoszcz 2011]], [[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2012|Bielsko-Biała 2012]] i [[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2013|Toruń 2013]]), jeden medal srebrny ([[Mistrzostwa Polski Seniorów w Lekkoatletyce 2014|Szczecin 2014]]) oraz dwa medale brązowe w [[sztafeta 4 × 400 metrów|sztafecie 4 × 400 metrów]] (2012 i 2013).

Rekordy życiowe: [[bieg na 100 metrów]] – 10,68 (8 czerwca 2014, [[Siedlce]]); [[bieg na 200 metrów]] – 21,45 (11 czerwca 2014, [[Łomża]]).

[[Bobsleje|Bobsleista]]<ref>{{Cytuj | url = http://www.bialystok.sport.pl/sport-bialystok/1,130135,17287326,Bialostocki_sprinter_startuje_w_bobslejowym_Pucharze.html#indeks_news | tytuł = Białostocki sprinter startuje w bobslejowym Pucharze Europy | opublikowany = bialystok.sport.pl | data dostępu = 2015-01-21 | język = pl}}</ref>, reprezentant Polski na mistrzostwach świata FIBT ([[Mistrzostwa Świata FIBT 2015|2015]]<ref>{{Cytuj | url = http://www.bsd-portal.de/fileadmin/user_upload/BSD_Dateien_2014_2015/Ergebnisse/Bob/WM_Winterberg/result_4manbob_wch-winterberg.pdf | tytuł = BMW FIBT World Championships Bob & Skeleton 2015 Winterberg (GER): OFFICIAL RESULTS 4 Man Bob | opublikowany = bsd-portal.de | data dostępu = 2017-03-13 | język = en}}</ref> i [[Mistrzostwa Świata IBSF 2016|2016]]<ref>{{Cytuj | url = http://ibsf.sportresult.com/ResultListBackUp/166302.pdf | tytuł = BMW IBSF World Championships Bob & Skeleton 2016 Igls (AUT): OFFICIAL RESULTS 2-man Bobsleigh | opublikowany = ibsf.sportresult.com | data dostępu = 2017-03-13 | język = en}}</ref><ref>{{Cytuj | url = http://ibsf.sportresult.com/ResultListBackUp/166316.pdf | tytuł = BMW IBSF World Championships Bob & Skeleton 2016 Igls (AUT): OFFICIAL RESULTS 4-man Bobsleigh | opublikowany = ibsf.sportresult.com | data dostępu = 2017-03-13 | język = en}}</ref>).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{PZLA|6899}} [dostęp 21 czerwca 2012].
* {{tilastopaja |id=112538 |nazwa=Grzegorz Kossakowski |data dostępu=21 czerwca 2012}}

{{Mistrzowie Polski w sztafecie 4 × 100 metrów}}
{{Młodzieżowi mistrzowie Polski w sztafecie 4 x 100 metrów}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kossakowski, Grzegorz}}
[[Kategoria:Lekkoatleci Podlasia Białystok]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Białymstoku]]
[[Kategoria:Polscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Polscy bobsleiści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]
[[Kategoria:Polscy olimpijczycy (Pjongczang 2018)]]

title: · Grzegorz Kossakowski

Data i miejsce urodzenia: 5 lutego 1991 · Białystok

Klub: Podlasie Białystok (2002, 2005–2015)

Trener: Wojciech Niedźwiecki

title: Dorobek medalowy

złoto:
Bielsko-Biała 2010 · sztafeta 4 x 100 m
Bydgoszcz 2011 · sztafeta 4 x 100 m
Bielsko-Biała 2012 · sztafeta 4 x 100 m
Toruń 2013 · sztafeta 4 x 100 m

srebro: Szczecin 2014 · Sztafeta 4 x 100 m

brąz:
Bielsko-Biała 2012 · sztafeta 4 x 400 m
Toruń 2013 · sztafeta 4 x 400 m


text:
# Meszno (przystanek kolejowy w województwie opolskim)
Meszno (Meszno Nyskie)- przystanek osobowy na zlikwidowanej linii nr 259 Otmuchów - Dziewiętlice, w miejscowości Meszno, w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Otmuchów, w Polsce.
Przystanek położony był w odległości około pół kilometra od skaju wsi. Dworcem kolejowym stacji był murowany piętrowy budynek z czerwonej cegły, z parterowym magazynem stacji towarowej. Stacja posiadała bocznicę towarową plac brukowany, dwie wagi towarowe.
Obecnie budynek stacji stanowi własność prywatną i jest zamieszkały.

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Meszno
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    =
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = opolskie
 |miejscowość                = [[Meszno (województwo opolskie)|Meszno]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1893
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           = Mösen, Miedzianów
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 1
 |liczba krawędzi peronowych = 1
 |kasy                       = brak
 |linie kolejowe             =
* Linia 259 (D29-1917). [[Otmuchów]] - [[Dziewiętlice]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Otmuchów (gmina)
 |współrzędne                = 50°26′11″N 17°8′6″E
 |commons                    =
 |www                        =
}}
'''Meszno''' (Meszno Nyskie<ref>Meszno Nyskie - taka nazwa widniała na budynku stacji</ref>)- [[przystanek osobowy]] na zlikwidowanej [[Linia kolejowa nr 259 (D29-1971)|linii nr 259 Otmuchów - Dziewiętlice]], w miejscowości [[Meszno (województwo opolskie)|Meszno]], w [[Województwo opolskie|województwie opolskim]], w [[powiat nyski|powiecie nyskim]], w [[Otmuchów (gmina)|gminie Otmuchów]], w [[Polska|Polsce]].

Przystanek położony był w odległości około pół kilometra od skaju wsi. Dworcem kolejowym stacji był murowany piętrowy budynek z czerwonej cegły, z parterowym magazynem stacji towarowej. Stacja posiadała bocznicę towarową plac brukowany, dwie wagi towarowe.

Obecnie budynek stacji stanowi własność prywatną i jest zamieszkały.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Stacja kolejowa/sąsiednie
 |stacja        = Meszno
 |linia         = [[Linia kolejowa nr 259 (D29-1971)|nr 259 Otmuchów - Dziewiętlice]]
 |kilometr      = 7.700
 |poprzedni     = [[Śliwice Śląskie]]
 |poprzedni_km  = 2.500
 |następny      = [[Trzeboszowice (przystanek kolejowy)|Trzeboszowice]]
 |następny_km   = 2.200
}}

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w powiecie nyskim]]
[[Kategoria:Meszno (województwo opolskie)]]

title: Meszno

Państwo: Polska

Województwo: opolskie

Miejscowość: Meszno

Poprzednie nazwy: Mösen, Miedzianów

Kasy: brak


text:
# Rafael Esteve Vilella
Rafael Esteve Vilella (ur. 1 lipca 1772 w Walencji, zm. 1847 w Madrycie) – hiszpański rytownik pochodzący z Walencji i związany z dworem Karola IV.
Pochodził z rodziny o wielopokoleniowych tradycjach artystycznych. Jego ojciec i pierwszy nauczyciel José Esteve Bonet był rzeźbiarzem, a kuzyn ojca Agustín Esteve był nadwornym malarzem Karola III.
W wieku 13 lat wstąpił do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych San Carlos w Walencji. Następnie przeniósł się do Madrytu, gdzie jego nauczycielem był Manuel Monfort. Otrzymał stypendium na studia na stołecznej Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Drugim stypendystą został Vicente López Portaña, również z Walencji.
W czasie panowania Karola IV współpracował z Real Calcografía. W 1799 roku wykonał ryciny do zamówionego przez królową Marię Ludwikę zbioru Guía de Forasteros. W tym samym roku został mianowany nadwornym rytownikiem zatępując Manuela Salvadora Carmonę. W czasie wojny wyzwoleńczej toczonej przeciwko Napoleonowi w latach 1807-1814 mieszkał w Kadyksie. Po zakończeniu wojny i powrocie Ferdynanda VII na tron Hiszpanii wyjechał na dalsze studia do Francji i Włoch.
Wykonał serię rycin Architektoniczna podróż po Hiszpanii przedstawiającą krajowe zabytki oraz ryciny do jednej z edycji Don Kichota. Wykonał także portrety piórkiem przedstawiające Karola IV, królową Marię Krystynę Sycylijską i Kolumba. Sportretował także swojego przyjaciela Francisca Goyę, który w 1815 roku namalował jego olejny portret, obecnie w zbiorach Muzeum Sztuk Pięknych w Walencji.
W 1839 roku zdobył złoty medal na międzynarodowej wystawie w Paryżu za rycinę będącą reprodukcją obrazu Murilla pt. Las aguas de Moisés. Oryginał znajdował się w Hospital de la Caridad w Sewilli. Praca nad ryciną zajęła mu w sumie 12 lat; wyczerpała go fizycznie i psychicznie.
Otrzymał Order Karola III, był dyrektorem Calcografía Nacional, honorowym dyrektorem Akademii San Carlos, członkiem Akademii św. Ferdynanda oraz współpracował z Akademią w Paryżu.

title: Rafael Esteve Vilella

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Rafael Esteve Vilella
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Retrato de Rafael Esteve Vilella Goya 1815.jpg
 |opis grafiki          = ''[[Portret Rafaela Esteve Vilelli]]'' pędzla [[Francisco Goya|Goi]], 1815
 |pełne imię i nazwisko =
 |data urodzenia        = 1 lipca 1772
 |miejsce urodzenia     = [[Walencja]], [[Hiszpania]]
 |data śmierci          = 1847
 |miejsce śmierci       = [[Madryt]]
 |narodowość            = [[Hiszpanie|hiszpańska]]
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[grawerstwo]]
 |epoka                 = [[romantyzm]]
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           = {{order|OKIII|KW}}
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Rafael Esteve Vilella
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
[[Plik:Las aguas de Moises Rafael Esteve Vilella after Murillo.jpg|240px|thumb|Rycina Esteve na podstawie dzieła ''Las aguas de Moisés'' Murilla]]
'''Rafael Esteve Vilella''' (ur. [[1 lipca]] [[1772]] w [[Walencja|Walencji]], zm. [[1847]] w [[Madryt|Madrycie]]) – [[Hiszpanie|hiszpański]] [[Grawerstwo|rytownik]] pochodzący z Walencji i związany z dworem [[Karol IV Burbon|Karola IV]]{{r|Gal}}.

Pochodził z rodziny o wielopokoleniowych tradycjach artystycznych. Jego ojciec i pierwszy nauczyciel [[José Esteve Bonet]] był rzeźbiarzem, a kuzyn ojca [[Agustín Esteve]] był [[Nadworny malarz|nadwornym malarzem]] [[Karol III Hiszpański|Karola III]]{{r|Val}}.

W wieku 13 lat wstąpił do [[Królewska Akademia Sztuk Pięknych San Carlos w Walencji|Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych San Carlos]] w Walencji. Następnie przeniósł się do Madrytu, gdzie jego nauczycielem był [[Manuel Monfort]]. Otrzymał stypendium na studia na stołecznej [[Królewska Akademia Sztuk Pięknych św. Ferdynanda|Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda]]. Drugim stypendystą został [[Vicente López Portaña]], również z Walencji{{r|Val}}.

W czasie panowania Karola IV współpracował z ''Real Calcografía''. W 1799 roku wykonał [[Rycina|ryciny]] do zamówionego przez królową [[Maria Ludwika Burbon-Parmeńska|Marię Ludwikę]] zbioru ''Guía de Forasteros''. W tym samym roku został mianowany nadwornym rytownikiem zatępując [[Manuel Salvador Carmona|Manuela Salvadora Carmonę]]. W czasie [[wojna na Półwyspie Iberyjskim|wojny wyzwoleńczej]] toczonej przeciwko [[Napoleon Bonaparte|Napoleonowi]] w latach 1807-1814 mieszkał w [[Kadyks]]ie. Po zakończeniu wojny i powrocie [[Ferdynand VII Hiszpański|Ferdynanda VII]] na tron Hiszpanii wyjechał na dalsze studia do [[Francja|Francji]] i [[Włochy|Włoch]]{{r|Val}}.

Wykonał serię rycin ''Architektoniczna podróż po Hiszpanii'' przedstawiającą krajowe zabytki oraz ryciny do jednej z edycji ''[[Don Kichot (powieść)|Don Kichota]]''. Wykonał także portrety piórkiem przedstawiające Karola IV, królową [[Maria Krystyna Sycylijska (1806–1878)|Marię Krystynę Sycylijską]] i [[Krzysztof Kolumb|Kolumba]]. Sportretował także swojego przyjaciela [[Francisco Goya|Francisca Goyę]], który w 1815 roku namalował jego olejny portret{{r|Val}}, obecnie w zbiorach [[Muzeum Sztuk Pięknych w Walencji]]{{r|AH}}.

W 1839 roku zdobył złoty medal na międzynarodowej wystawie w [[Paryż]]u za rycinę będącą reprodukcją obrazu [[Bartolomé Esteban Murillo|Murilla]] pt. ''Las aguas de Moisés''. Oryginał znajdował się w ''Hospital de la Caridad'' w [[Sewilla|Sewilli]]. Praca nad ryciną zajęła mu w sumie 12 lat; wyczerpała go fizycznie i psychicznie{{r|Val}}.

Otrzymał [[Order Karola III]], był dyrektorem ''Calcografía Nacional'', honorowym dyrektorem Akademii San Carlos, członkiem Akademii św. Ferdynanda oraz współpracował z Akademią w Paryżu{{r|Val}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Val>{{cytuj książkę | autor = Fernanda Zabala Rodríguez-Fornos | tytuł = 125 valencianos en la historia | wydawca =Carena | miejsce =Walencja | rok =2003 | strony =91-92 | isbn =84-8739-864-2 | oclc = 433029508 | język = es}}</ref>
<ref name =AH>{{cytuj stronę | autor = Ricardo Centellas| url =http://www.almendron.com/artehistoria/arte/pintura/goya-realidad-e-imagen/retrato-de-rafael-esteve-vilella/| data dostępu = 2013-01-30 | tytuł = Retrato de Rafael Esteve Vilella | język = es}}</ref>
<ref name=Gal>{{cytuj książkę | autor = Antonio Gallego Gallego | tytuł = Historia del Grabado en España | wydawca =Ediciones Cátedra | miejsce =Madryt| rok =1979 | strony = | isbn =84-3760-209-2 | oclc = 6878059 | język = es}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Esteve Vilella, Rafael}}
[[Kategoria:Hiszpańscy rytownicy]]
[[Kategoria:Rytownicy nadworni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Karola III]]
[[Kategoria:Absolwenci Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych San Carlos w Walencji]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1772]]
[[Kategoria:Zmarli w 1847]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Walencji]]

title: Rafael Esteve Vilella

Data i miejsce urodzenia: 1 lipca 1772 · Walencja, Hiszpania

Data i miejsce śmierci: 1847 · Madryt

Narodowość: hiszpańska

Dziedzina sztuki: grawerstwo

Epoka: romantyzm


text:
# Nolandella
Nolandella – rodzaj ameb należących do supergrupy Amoebozoa w klasyfikacji Cavaliera-Smitha.
Należą tutaj następujące gatunki:
- Nolandella hibernica (Page 1980)[2]

title: Nolandella

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = Nolandella
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      =
 |domena               = [[eukarionty]]
 |supergrupa           = [[Amoebozoa]]
 |podtyp               = [[Lobosa]]
 |gromada              = [[Tubulinea]]
 |rząd                 = [[Nolandida]]
 |rodzina              = [[Nolandellidae]]
 |rodzaj               = ''Nolandella''
 |nazwa łacińska       = ''Nolandella''
 |autor                = Page, 1980
 |cytat                =
 |synonimy             =
 |wikispecies          =
 |commons              =
}}
'''Nolandella''' – rodzaj ameb należących do supergrupy [[Amoebozoa]] w [[Klasyfikacja Cavaliera-Smitha|klasyfikacji Cavaliera-Smitha]]{{r|alex}}.

Należą tutaj następujące gatunki:

* ''[[Nolandella hibernica]]'' (Page 1980){{r|marine}}

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="alex">{{cytuj pismo | autor = Alexey V. Smirnov, Ema Chao, Elena S. Nassonova, Thomas Cavalier-Smith | tytuł = A Revised Classification of Naked Lobose Amoebae (Amoebozoa: Lobosa) | czasopismo = Protist | wolumin = 162 | strony = 545-570 | data = 2011}}</ref>
<ref name="marine">{{cytuj książkę | autor = Frederick C Page | tytuł = Marine Gymnamoebae | wydawca = Institute of Terrestrial Ecology | miejsce = Cambridge | data = 1983 | isbn = 0-904282-759}}</ref>
}}

[[Kategoria:Amoebozoa]]

title: Nolandella

Domena: eukarionty

Supergrupa: Amoebozoa

Podtyp: Lobosa

Gromada: Tubulinea

Rząd: Nolandida

Rodzina: Nolandellidae

Rodzaj: Nolandella


text:
# Franciszek Mańkowski
Franciszek Mańkowski (ur. 25 stycznia 1872 w Siemowie, zm. 15 grudnia 1948 w Poznaniu) – polski działacz związkowy i polityk, poseł na Sejm II kadencji w II RP (1928–1930) oraz na Sejm Ustawodawczy RP (1947–1948), członek Naczelnej Rady Ludowej w 1918 roku.

## Życiorys
Urodził się na terenie powiatu gostyńskiego. Ojciec pracował jako robotnik rolny w majątku hrabiów Taczanowskich. Okres od 1888 do 1918 spędził na terenie Westfalii, pracując jako górnik. Działał tam w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim – od 1903 do 1914 był prezesem jego Rady Naczelnej, a po 1915 prezesem Wydziału Rady Nadzorczej. W 1918 powrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu. W 1921 został radnym miejskim z ramienia NPR. Wchodził w skład Rady Naczelnej partii, łącząc to stanowisko z przewodnictwem Zarządu Centralnego ZZP. W 1928 uzyskał mandat posła na Sejm II kadencji z listy państwowej NPR (kandydował z pierwszego miejsca w kraju). Na przełomie 1929 i 1930 zrzekł się mandatu z powodu ujawnienia kontrowersyjnej współpracy z urzędnikami rządowymi. Po odejściu z aktywnej polityki stał się krytykiem Karola Popiela.

W 1937 znalazł się wśród członków założycieli Stronnictwa Pracy. Podczas II wojny światowej mieszkał w Warszawie. W 1945 powrócił do Poznania, gdzie włączył się w działalność SP – frakcji związanej ze „Zrywem” Zygmunta Felczaka. W grudniu 1946 wybrano go prezesem honorowym partii. W wyborach 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy z listy państwowej SP, który sprawował do śmierci. Zmarł po długiej chorobie w szpitalu sióstr elżbietanek w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 19 grudnia na cmentarzu parafialnym w Antoninku (miejsce 27).
Po jego śmierci Stronnictwo Pracy powołało do życia Fundusz Stypendialny im. Franciszka Mańkowskiego.

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[6][7]
- Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936)[8]

title: Franciszek Mańkowski

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko           = Franciszek Mańkowski
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |imię i nazwisko urodzenia =
 |data urodzenia            = 25 stycznia 1872
 |miejsce urodzenia         = [[Siemowo]]
 |data śmierci              = 15 grudnia 1948
 |miejsce śmierci           = [[Poznań]]
 |funkcja                   = Poseł na [[Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|Sejm Ustawodawczy]] (1947–1952)
 |partia                    = [[Stronnictwo Pracy]]
 |od                        = [[4 lutego]] [[1947]]
 |do                        = [[15 grudnia]] [[1948]]
 |poprzednik                =
 |następca                  =
 |podpis                    =
 |odznaczenia               = {{Order|OOP|KK}} {{order|KZ|IIRPZ}}
 |commons                   =
 |quote                     =
 |www                       =
}}
'''Franciszek Mańkowski''' (ur. [[25 stycznia]] [[1872]] w [[Siemowo|Siemowie]], zm. [[15 grudnia]] [[1948]] w [[Poznań|Poznaniu]]) – [[Polska|polski]] działacz związkowy i polityk, poseł na [[Sejm II kadencji (1928-1930)|Sejm II kadencji]] w [[II Rzeczpospolita|II RP]] (1928–1930) oraz na [[Sejm Ustawodawczy (1947-1952)|Sejm Ustawodawczy RP]] (1947–1948), członek [[Naczelna Rada Ludowa|Naczelnej Rady Ludowej]] w 1918 roku<ref>Dziennik Poznański, nr 281, rocznik 60, 7 grudnia 1918 roku, [b.n.s.].</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się na terenie powiatu gostyńskiego. Ojciec pracował jako robotnik rolny w majątku hrabiów Taczanowskich. Okres od 1888 do 1918 spędził na terenie [[Westfalia|Westfalii]], pracując jako górnik. Działał tam w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim – od 1903 do 1914 był prezesem jego Rady Naczelnej, a po 1915 prezesem Wydziału Rady Nadzorczej. W 1918 powrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu. W 1921 został radnym miejskim z ramienia [[Narodowa Partia Robotnicza|NPR]]. Wchodził w skład Rady Naczelnej partii, łącząc to stanowisko z przewodnictwem Zarządu Centralnego ZZP. W 1928 uzyskał mandat posła na [[Sejm II kadencji (1928-1930)|Sejm II kadencji]] z listy państwowej NPR (kandydował z pierwszego miejsca w kraju). Na przełomie 1929 i 1930 zrzekł się mandatu z powodu ujawnienia kontrowersyjnej współpracy z urzędnikami rządowymi<ref>Jako poseł opozycyjnej NPR zawarł tajne porozumienie o współpracy z sanacyjnym wojewodą [[Piotr Dunin Borkowski (1890–1949)|Borkowskim]], dzięki któremu udało mu się uzyskać dotację w wysokości 10 tys. złotych na prowadzenie regionalnego dziennika partyjnego „Prawda”, zob.: [[Karol Popiel]], Wspomnienia polityczne, Warszawa 1983, s. 76.</ref>. Po odejściu z aktywnej polityki stał się krytykiem [[Karol Popiel|Karola Popiela]].

W 1937 znalazł się wśród członków założycieli [[Stronnictwo Pracy|Stronnictwa Pracy]]. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] mieszkał w [[Warszawa|Warszawie]]. W 1945 powrócił do Poznania, gdzie włączył się w działalność SP – frakcji związanej ze „Zrywem” [[Zygmunt Felczak|Zygmunta Felczaka]]. W grudniu 1946 wybrano go prezesem honorowym partii. W wyborach 1947 uzyskał mandat [[Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)|posła na Sejm Ustawodawczy]] z listy państwowej SP<ref>''Kandydaci Stronnictwa Pracy na posłów do Sejmu Ustawodawczego'', „[[Ilustrowany Kurier Polski]]”, nr 3, 1947, s. 5.</ref>, który sprawował do śmierci. Zmarł po długiej chorobie w szpitalu [[Elżbietanki|sióstr elżbietanek]] w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 19 grudnia na [[Cmentarz przy ulicy Leśnej w Poznaniu|cmentarzu parafialnym w Antoninku]] (miejsce 27)<ref>{{Cytuj |tytuł = Poznan.pl – Plan Poznania – Cmentarze |data dostępu = 2021-01-26 |opublikowany = www.poznan.pl |url = https://www.poznan.pl/mim/public/necropolis/plan.html?mtype=cemeteries&cm_id=27&id=1204124&surname=Ma%C5%84kowski&name=Franciszek#OpenMap}}</ref>. [[Plik:Cmentarz w Antoninku przy ulicy Leśnej (Poznan Antoninek Cemetery) (15).jpg|thumb|180px|Nagrobek na [[Cmentarz przy ulicy Leśnej w Poznaniu|cmentarzu przy ulicy Leśnej w Poznaniu]]]]
Po jego śmierci [[Stronnictwo Pracy]] powołało do życia Fundusz Stypendialny im. Franciszka Mańkowskiego<ref>Biuletyn Informacyjny Stronnictwa Pracy, nr 8 (19), sierpień 1949, s. 24.</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (2 maja 1923)<ref>{{Cytuj książkę |tytuł = Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924 |url = http://kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=87843|wydawca = [[Prezydium Rady Ministrów]] |miejsce = Warszawa |data = 1926 |strony = 35}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://scan.lex.pl/monitory/1923/684651.pdf|tytuł=Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923|data dostępu=2025-05-19|opublikowany=scan.lex.pl|strony=43}}</ref>
* Złoty [[Krzyż Zasługi]] (11 listopada 1936)<ref>{{Monitor Polski|1936|263|469}} „za zasługi na polu pracy społecznej”.</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Karol Popiel]], ''Wspomnienia polityczne'', Warszawa 1983.
* (red. [[Jacek Majchrowski]]), ''Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej'', Warszawa 1994.
* ''Franciszek Mańkowski nie żyje'', „Biuletyn Informacyjny Stronnictwa Pracy”, nr 1 (12), styczeń 1949, s. 2.

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Ma%C5%84kowski,_Franciszek_(1872--1948)%22 Franciszek Mańkowski – publikacje] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Mańkowski, Franciszek}}
[[Kategoria:Członkowie Naczelnej Rady Ludowej]]
[[Kategoria:Członkowie Zjednoczenia Zawodowego Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani w Poznaniu]]
[[Kategoria:Polacy w Niemczech]]
[[Kategoria:Politycy Narodowej Partii Robotniczej]]
[[Kategoria:Politycy Stronnictwa Pracy (1945–1950)]]
[[Kategoria:Polscy górnicy]]
[[Kategoria:Polscy związkowcy]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930)]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)]]
[[Kategoria:Radni Poznania (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1872]]
[[Kategoria:Zmarli w 1948]]

title: Franciszek Mańkowski

Data i miejsce urodzenia: 25 stycznia 1872 · Siemowo

Data i miejsce śmierci: 15 grudnia 1948 · Poznań

Okres: od 4 lutego 1947 · do 15 grudnia 1948

Przynależność polityczna: Stronnictwo Pracy


text:
# Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej
Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej (węg. A Magyar Népköztársaság Hőse) – tytuł honorowy ustanowiony w 1979 roku i przyznawany przez Radę Prezydialną Węgierskiej Republiki Ludowej w uznaniu „wybitnego czynu bohaterskiego w służbie zbrojnej dla ojczyzny lub zasług osiągniętych w locie kosmicznym”.
Wyglądem i formułą przypominał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Było to najwyższe wyróżnienie, jakie mógł otrzymać obywatel komunistycznych Węgier lub państw sojuszniczych.

title: Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej

wikitext:
{{Odznaczenie infobox
 |nazwa          = Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej<br> ''A Magyar Népköztársaság Hőse''
 |awers          = HUN Gold Star of the Hero of the HPR.svg
 |awers opis     =
 |awers 2        =
 |awers 2 opis   =
 |awers 3        =
 |awers 3 opis   =
 |rewers         =
 |rewers opis    =
 |rewers 2       =
 |rewers 2 opis  =
 |baretka        =
 |baretka opis   =
 |baretka 2      =
 |baretka 2 opis =
 |ustanowiono    = 1979
 |wycofano       = 1989
 |klasy          =
 |stopnie        =
 |święto         =
 |dewiza         =
 |wielkość       =
 |kruszec        =
 |wydano         =
 |powyżej        =
 |równorzędne    =
 |poniżej        =
 |projektant      =
 |powiązane      = [[Bohater Związku Radzieckiego]]
 |commons        = Category:Gold Star of the Hero of the Hungarian People's Republic
}}
'''Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej''' ({{w języku|hu|A Magyar Népköztársaság Hőse}}) – tytuł honorowy ustanowiony w 1979 roku i przyznawany przez [[Rada Prezydialna Węgierskiej Republiki Ludowej|Radę Prezydialną Węgierskiej Republiki Ludowej]] w uznaniu „wybitnego czynu bohaterskiego w służbie zbrojnej dla ojczyzny lub zasług osiągniętych w locie kosmicznym”<ref>{{Cytuj stronę |url = https://jogkodex.hu/jsz/1979_7_tvr_5347058 |tytuł = 1979. évi 7. törvényerejű rendelet a Magyar Népköztársaság Hőse kitüntetés és kitüntető cím alapításáról |autor = |opublikowany = jogkodex.hu |data = |język = hu |data dostępu = 2025-04-10}}</ref>.

Wyglądem i formułą przypominał tytuł [[Bohater Związku Radzieckiego|Bohatera Związku Radzieckiego]]. Było to najwyższe wyróżnienie, jakie mógł otrzymać obywatel [[Węgierska Republika Ludowa (1949–1989)|komunistycznych Węgier]] lub [[blok wschodni|państw sojuszniczych]]<ref>{{Cytuj książkę |inni = Istvánné Maros, Sándor Zsilinszky (red.) |tytuł = Új magyar lexikon VIII.: Kiegészítő kötet (A–Z, 1962–1980) |wydawca = Akadémiai |miejsce = Budapest |data= 1981 |isbn = 963052810X |język = hu}}</ref>.

{{zobacz kategorię|Bohaterowie Węgierskiej Republiki Ludowej}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Węgierskie odznaczenia}}
{{Falerystyka}}

[[Kategoria:Tytuły honorowe]]
[[Kategoria:Węgierskie odznaczenia]]

title: Bohater Węgierskiej Republiki Ludowej · A Magyar Népköztársaság Hőse

Powiązane: Bohater Związku Radzieckiego


text:
# Bitwa pod Bornhöved
Bitwa pod Bornhöved – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 22 lipca 1227 w trakcie walk niemiecko-duńskich o Szlezwik. Bitwa zakończyła się zwycięstwem sił koalicyjnych miast niemieckich.
W roku 1227 król Danii Waldemar II Zwycięski zamierzał dokonać inwazji na północne Niemcy. Pod Bornhöved zagrodziła mu drogę armia koalicyjna złożona z wojsk arcybiskupa Bremy Gerarda II oraz Lubeki i Hamburga. Połączoną armią niemiecką dowodził hrabia holsztyński Adolf IV. Bitwa zakończyła się porażką Duńczyków, którzy musieli wyrzec się swych planów.
Wojska niemieckie składały się z 2000 rycerzy, 1000 lekkich rycerzy, 5000 piechoty, 3000-4000 landsknechtów[wymaga weryfikacji?] i łuczników. Wojska duńskie: 3000 rycerzy, 5000 piechoty, 5000 landsknechtów i 1000 łuczników ze Szwecji. Ponadto przed bitwą na stronę książąt niemieckich przeszło około 1000 chłopów z Dithmarschen.
W bitwie Niemcy stracili 3000 ludzi, a około 1000 zostało rannych. Duńczycy stracili 6000 ludzi i około 2000 rannych.

title: Bitwa pod Bornhöved

wikitext:
{{Inne znaczenia|bitwy z XIII wieku|[[Bitwa nad Święcianą|Bitwa pod Bornhöved nad Święcianą (798)]]}}

{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Bornhöved
 |epoka        = średniowiecze
 |konflikt     =
 |grafika      = Sächsische Weltchronik Bornhoeved.jpg
 |opis grafiki = bitwa pod Bornhöved na ilustracji z XIV-wiecznej kroniki
 |czas         = [[22 lipca]] [[1227]]
 |miejsce      = [[Bornhöved]], [[Szlezwik-Holsztyn]]
 |terytorium   = [[Niemcy]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = zwycięstwo wojsk niemieckich
 |strona1      = Dania
 Szwecja
 |strona2      = Szlezwik-Holsztyn
 Brema

 Dithmarschen

 Lubeka

 Hamburg

 Mecklenburg

 Ratzeburg
 |dowódca1     = Waldemar II
 |dowódca2     = Adolf IV
 |siły1        = 3000 rycerstwa,<br/ > 5000 piechoty,<br/ > 5000 landsknechtów,<br/ > 1000 łuczników szwedzkich
 |siły2        = 3000 rycerstwa,<br/ > 5000 piechoty,<br/ > 4000 landsknechtów,<br/ > 1000 chłopów
 |straty1      = 6000 zabitych,<br/ > 2000 rannych
 |straty2      = 3000 zabitych,<br/ > 1000 rannych
 |kod mapy     = Niemcy
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''Bitwa pod Bornhöved''' – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia [[22 lipca]] [[1227]] w trakcie walk [[Królestwo Niemieckie|niemiecko]]-[[Dania|duńskich]] o [[Szlezwik]]. Bitwa zakończyła się zwycięstwem sił koalicyjnych miast niemieckich.

W roku 1227 [[władcy Danii|król Danii]] [[Waldemar II Zwycięski]] zamierzał dokonać inwazji na północne [[Niemcy]]. Pod [[Bornhöved]] zagrodziła mu drogę armia koalicyjna złożona z wojsk [[archidiecezja Bremy|arcybiskupa Bremy]] [[Gerard II (arcybiskup Bremy)|Gerarda II]] oraz [[Lubeka|Lubeki]] i [[Hamburg]]a. Połączoną armią niemiecką dowodził [[Holsztyn|hrabia holsztyński]] [[Adolf IV (hrabia Holsztynu)|Adolf IV]]. Bitwa zakończyła się porażką [[Duńczycy|Duńczyków]], którzy musieli wyrzec się swych planów.

Wojska niemieckie składały się z 2000 rycerzy, 1000 lekkich rycerzy, 5000 piechoty, 3000-4000 [[landsknecht]]ów{{wątpliwe|data=2023-11}} i łuczników. Wojska duńskie: 3000 rycerzy, 5000 piechoty, 5000 landsknechtów i 1000 łuczników ze Szwecji. Ponadto przed bitwą na stronę książąt niemieckich przeszło około 1000 [[chłopstwo|chłopów]] z [[Dithmarschen]].

W bitwie Niemcy stracili 3000 ludzi, a około 1000 zostało rannych. Duńczycy stracili 6000 ludzi i około 2000 rannych.

== Bibliografia ==
* Sir Andrew Halliday ''Annals of the House of Hannover'', v.2, London, 1826.

[[Plik:Scandinavia 1219.gif|thumb|[[Północna Europa]] [[1219]] – posiadłości duńskie na żółto]]
[[Plik:Karte Bornhoeved in Deutschland.png|180px|thumb|Lokalizacja bitwy]]

{{SORTUJ:Bornhøved, Bitwa pod}}
[[Kategoria:Bitwy w 1227]]
[[Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Danii]]
[[Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Niemiec]]

title: Bitwa pod Bornhöved

Miejsce: Bornhöved, Szlezwik-Holsztyn

Terytorium: Niemcy

Wynik: zwycięstwo wojsk niemieckich

title: Strony konfliktu

title: Dowódcy

Waldemar II: Adolf IV

title: Siły

3000 rycerstwa, · 5000 piechoty, · 4000 landsknechtów, · 1000 chłopów

title: Straty

6000 zabitych, · 2000 rannych: 3000 zabitych, · 1000 rannych

Straty:
Położenie na mapie Niemiecmiejsce bitwy
54°04′N 10°12′E/54,066667 10,200000


text:
# Malezja na Letniej Uniwersjadzie 2007
Malezję na Letniej Uniwersjadzie w Bangkoku reprezentowało 18 zawodników. Malezyjczycy zdobyli 1 medal (1 srebrny)

## Medale

### Srebro
- Che Chew Chan - taekwondo, kategoria poniżej 72 kg

title: Malezja na Letniej Uniwersjadzie 2007

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 | nazwa                  = Malezja na Letniej Uniwersjadzie 2007
 | państwo                = MYS
 | kod MKOl               =
 | kod organizacja        = MAS
 | organizacja            = FISU
 | impreza z linkiem      = [[Letnia Uniwersjada 2007]]
 | miejscowość            = [[Bangkok]]
 | chorąży                =
 | liczba zawodników      = 18
 | liczba konkurencji     =
 | liczba dyscyplin       =
 | pozycja w klasyfikacji = 54
 | złote                  = 0
 | srebrne                = 1
 | brązowe                = 0
 | suma                   = 1
}}
'''Malezję na Letniej Uniwersjadzie''' w [[Bangkok]]u reprezentowało 18 zawodników. Malezyjczycy zdobyli 1 medal (1 srebrny)
== Medale ==
=== [[Grafika:Silver FISU.svg|20px]] Srebro ===
* [[Che Chew Chan]] - [[taekwondo]], kategoria poniżej 72 kg
== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.fisu.net/results/summer-universiade/24th-summer-universiade-bangkok-2007-main-results Bangkok 2007 na stronie FISU]

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letniej Uniwersjadzie 2007]]
[[Kategoria:Sport w Malezji]]
[[Kategoria:2007 w Malezji]]

title: Malezja na Letniej Uniwersjadzie 2007

Kod FISU: MAS

Medale · Pozycja: 54.: Złoto · 0 · Srebro · 1 · Brąz · 0 · Razem · 1


text:
# Będzichowo (gromada)
Będzichowo (w 1959 r. Będziechowo) – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Będzichowo z siedzibą GRN w Będzichowie (w obecnym brzmieniu Będziechowo) utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie słupskim w woj. koszalińskim na mocy uchwały nr 43/54 WRN w Koszalinie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Będzichowo i Lipno ze zniesionej gminy Damnica oraz obszary dotychczasowych gromad Siodłonie i Rumsko ze zniesionej gminy Główczyce w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 9 członków gromadzkiej rady narodowej.
Gromadę zniesiono 31 grudnia 1959, a jej obszar włączono do gromady Główczyce w tymże powiecie.

title: Będzichowo (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Będzichowo
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–19__
 |zdjęcie                   = Bedziechowo11.JPG
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo koszalińskie (1950–1975)|koszalińskie]]
 |powiat                    = [[powiat słupski|słupski]]
 |data powstania            = 5 października 1954
 |data likwidacji           =
 |siedziba                  = [[Będziechowo|Będzichowo]]
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 4
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 9
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Będzichowo''' (w 1959 r. ''Będziechowo<ref name="ReferenceA">Uchwała Nr 20 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 30 września 1959 roku w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych gromad w województwie koszalińskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 16 grudnia 1959 r., Nr. 10, Poz. 52)</ref>)'' – dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Będzichowo z siedzibą GRN w [[Będziechowo|Będzichowie]] (w obecnym brzmieniu ''Będziechowo'') utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat słupski|powiecie słupskim]] w [[Województwo koszalińskie (1950–1975)|woj. koszalińskim]] na mocy uchwały nr 43/54 WRN w [[Koszalin]]ie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Będzichowo i Lipno ze zniesionej [[gmina Damnica|gminy Damnica]] oraz obszary dotychczasowych gromad Siodłonie i Rumsko ze zniesionej [[gmina Główczyce|gminy Główczyce]] w tymże powiecie<ref name="main">Uchwała Nr 43/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady województwa koszalińskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 23 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 27 listopada 1954 r., Nr. 17, Poz. 72, § 9)</ref>. Dla gromady ustalono 9 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 35/393/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Słupsku z dnia 4 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych powiatu sławieńskiego (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 9 października 1954 r., Nr. 12, Poz. 41)</ref>.

Gromadę '''zniesiono''' 31 grudnia 1959, a jej obszar włączono do [[Główczyce (gromada)|gromady Główczyce]] w tymże powiecie<ref name="ReferenceA"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat słupski (dawny)}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie koszalińskim|Bezzxdzichowo]]

title: Będzichowo

Województwo: koszalińskie

Powiat: słupski

Data powstania: 5 października 1954

Siedziba: Będzichowo

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Schronisko na Zelenicy
Schronisko na Zelenicy (słoweń. Planinski dom na Zelenici) – schronisko turystyczne, które leży na Przełęczy Zelenickiej (Zeleniško sedlo) między granicznym grzbietem Na Možeh na północy i ścianą Begunjščicy na południu. Obszar Zelenicy jest znany jako ośrodek sportów zimowych. Z przełęczą Ljubelj jest połączony wyciągiem krzesełkowym. Oprócz przygotowanych nartostrad oferuje też narciarstwo turowe z okolicznych szczytów. Schroniskiem zarządza PD (Towarzystwo Górskie) Tržič. Schronisko jest otwarte od piątku po południu do niedzieli wieczór i we wszystkie święta. W czasie pracy ośrodka narciarskiego Zelenica schronisko jest otwarte też w pozostałe dni. Dla grup także po umówieniu się.
Łóżka w pokojach – 50 (1 pokój 2-osobowy, 1 pokój 3-osobowy, 1 pokój 4-osobowy, 3 pokoje 5-osobowe, 2 pokoje 8-osobowe, 1 pokój 10-osobowy ze wspólnym miejscami leżącymi). Dodatkowe miejsca awaryjne w przypadku zajęcia całego schroniska.
Jadalnia na 70 miejsc, świetlica na 30 miejsc. Gościom schroniska jest do dyspozycji bezpłatny bezprzewodowy dostęp do internetu, który jest używany przede wszystkim do działalności Górskiego Centrum Naukowego.

## Historia
Schronisko leży na małej równinie przełęczy Zelenickiej między północną ścianą Begunjščicy i południowym zboczem granicznego grzbietu Na Možeh. Pierwsze schronisko na Zelenicy w 1929 wybudowało pięciu przedsiębiorców, jednak nie chcieli jej wynająć Tržickiej filii Słoweńskiego Towarzystwa Górskiego (SPD); schronisko zostało spalone podczas okupacji. W 1950 zaczęli budować schronisko górskie pracownicy szkoły milicji, która znajdowała się wtedy w Begunjach; niedokończone schronisko 15 grudnia 1952 wynajęło PD Tržič, które je prowizorycznie urządziło i następnego roku też otwarło. Na mocy umowy między RSNZ (Republikańskim Sekretariatem Spraw Wewnętrznych), który był właścicielem budynku i PZS (Słoweńskim Związkiem Górskim), 24 lipca 1962 PD Tržič dostało obiekt na trwałą własność. Schronisko po przejęciu w pełni dokończono i urządzono oraz uroczyście otwarto 19 stycznia 1966. W 1992 nadbudowano przedsionek i w ten sposób urządzono izbę naukową. Schronisko w grudniu 1999 całkowicie spłonęło. Towarzystwo go odbudowało i jest od 2011 znów otwarte.

## Dostęp
- 1,30 h: z Ljubelja (1058 m, Tržič)
- 3 h: z doliny Završnicy (Žirovnica), koło Tinčkovej chaty
- 3.30 h: z Valvasorjevego domu pod Stolem (1181 m), koło Zabreškiej planiny

## Sąsiednie obiekty turystyczne
- 3 h: do Chaty Klagenfurckiej (słoweń. Celovška koča, niem. Klagenfurter Hütte, 1663 m) w austriackiej Karyntii, przez przełęcz Belščica
- 3,30 h: do Prešernovej kočy na Stolu (2174 m)
- 2 h: do Roblekovego doma na Begunjščicy (1657 m)
- 15 min: do schroniska przy źródle Završnicy (Dom pri izviru Završnice, 1425 m)
- 2.30 h: Begunjščica (2060 m)
- 3.30 h: Stol (2236 m)
- 2 h: Vrtača (2181 m)

title: Schronisko na Zelenicy

wikitext:
{{Schronisko turystyczne infobox
 |nazwa           = Planinski dom na Zelenici
 |zdjęcie         = Planinski dom na Zelenici.JPG
 |opis zdjęcia    = Schronisko na Zelenicy
 |państwo         = SVN
 |pasmo           = [[Karawanki]]
 |wysokość        = 1536
 |data otwarcia   =
 |data zamknięcia =
 |właściciel      = PD (Towarzystwo Górskie) [[Tržič]]
 |współrzędne     = 46°25′44″N 14°14′E
 |commons         = Category:Lodge on Zelenica
 |www             =
}}
'''Schronisko na Zelenicy''' ([[Język słoweński|słoweń]]. ''Planinski dom na Zelenici'') – [[schronisko turystyczne]], które leży na Przełęczy Zelenickiej (''Zeleniško sedlo'') między granicznym grzbietem ''Na Možeh'' na północy i ścianą [[Begunjščica|Begunjščicy]] na południu. Obszar Zelenicy jest znany jako ośrodek sportów zimowych. Z przełęczą Ljubelj jest połączony wyciągiem krzesełkowym. Oprócz przygotowanych nartostrad oferuje też narciarstwo turowe z okolicznych szczytów. Schroniskiem zarządza PD (Towarzystwo Górskie) [[Tržič]]. Schronisko jest otwarte od piątku po południu do niedzieli wieczór i we wszystkie święta. W czasie pracy ośrodka narciarskiego Zelenica schronisko jest otwarte też w pozostałe dni. Dla grup także po umówieniu się.

Łóżka w pokojach – 50 (1 pokój 2-osobowy, 1 pokój 3-osobowy, 1 pokój 4-osobowy, 3 pokoje 5-osobowe, 2 pokoje 8-osobowe, 1 pokój 10-osobowy ze wspólnym miejscami leżącymi). Dodatkowe miejsca awaryjne w przypadku zajęcia całego schroniska.
Jadalnia na 70 miejsc, świetlica na 30 miejsc. Gościom schroniska jest do dyspozycji bezpłatny bezprzewodowy dostęp do internetu, który jest używany przede wszystkim do działalności Górskiego Centrum Naukowego.

== Historia ==
Schronisko leży na małej równinie przełęczy Zelenickiej między północną ścianą Begunjščicy i południowym zboczem granicznego grzbietu Na Možeh. Pierwsze schronisko na Zelenicy w 1929 wybudowało pięciu przedsiębiorców, jednak nie chcieli jej wynająć [[Tržič|Tržickiej]] filii Słoweńskiego Towarzystwa Górskiego (SPD); schronisko zostało spalone podczas okupacji. W 1950 zaczęli budować schronisko górskie pracownicy szkoły milicji, która znajdowała się wtedy w Begunjach; niedokończone schronisko 15 grudnia 1952 wynajęło PD Tržič, które je prowizorycznie urządziło i następnego roku też otwarło. Na mocy umowy między RSNZ (Republikańskim Sekretariatem Spraw Wewnętrznych), który był właścicielem budynku i PZS ([[Słoweński Związek Górski|Słoweńskim Związkiem Górskim]]), 24 lipca 1962 PD Tržič dostało obiekt na trwałą własność. Schronisko po przejęciu w pełni dokończono i urządzono oraz uroczyście otwarto 19 stycznia 1966. W 1992 nadbudowano przedsionek i w ten sposób urządzono izbę naukową. Schronisko w grudniu 1999 całkowicie spłonęło. Towarzystwo go odbudowało i jest od 2011 znów otwarte.

== Dostęp ==
* 1,30 h: z Ljubelja (1058 m, [[Tržič]])
* 3 h: z doliny ''Završnicy'' (Žirovnica), koło ''Tinčkovej chaty''
* 3.30 h: z Valvasorjevego domu pod Stolem (1181 m), koło ''Zabreškiej planiny''

== Sąsiednie obiekty turystyczne ==
* 3 h: do Chaty Klagenfurckiej ([[Język słoweński|słoweń]]. ''Celovška koča'', [[Język niemiecki|niem.]] ''Klagenfurter Hütte'', 1663 m) w [[Karyntia|austriackiej Karyntii]], przez ''przełęcz Belščica''
* 3,30 h: do [[Prešernova koča na Stolu|Prešernovej kočy na Stolu]] (2174 m)
* 2 h: do [[Roblekov dom na Begunjščici|Roblekovego doma na Begunjščicy]] (1657 m)
* 15 min: do schroniska przy źródle Završnicy (''Dom pri izviru Završnice'', 1425 m)
* 2.30 h: Begunjščica (2060 m)
* 3.30 h: [[Hochstuhl|Stol]] (2236 m)
* 2 h: Vrtača (2181 m)

== Zobacz też ==
* [[Słoweński Szlak Górski]]

== Bibliografia ==
* [http://www.hribi.net/gora.asp?gorovjeid=11&id=91 Dom na Zelenici - Hribi.net]
* [https://archive.is/20050225034847/http://www.pzs.si/koce/koca.php?id=69&selection=0 www.pzs.si] Planinski dom na Zelenici

[[Kategoria:Schroniska w Karawankach]]

title: Planinski dom na Zelenici

Państwo: Słowenia

Pasmo: Karawanki

Właściciel: PD (Towarzystwo Górskie) Tržič


text:
# Clovelly (Anglia)
Clovelly – wieś w Anglii, w hrabstwie Devon, w dystrykcie Torridge. Leży 68 km na północny zachód od miasta Exeter i 304 km na zachód od Londynu. Miejscowość liczy 1616 mieszkańców.

title: Clovelly (Anglia)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Clovelly
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Clovelly
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[South West England|South West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Devon]]
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna = [[Torridge]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              = 1616
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 01237
 |kod pocztowy                 = EX39
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Devon
 |współrzędne                  = 50°59′N 4°24′W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Clovelly''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Devon]], w [[dystrykt|dystrykcie]] [[Torridge]]. Leży 68 km na północny zachód od miasta [[Exeter]] i 304 km na zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=SS3158323979|tytuł=Clovelly na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-10-06}}</ref>. Miejscowość liczy 1616 mieszkańców.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Devon]]
[[Kategoria:Torridge]]

title: Clovelly

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: South West

Hrabstwo: Devon

Dystrykt: Torridge


text:
# Ouston (Durham)
Ouston – wieś w Anglii, w hrabstwie Durham. Leży 13 km na północ od miasta Durham i 388 km na północ od Londynu.

title: Ouston (Durham)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ouston
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = North View Ouston - geograph.org.uk - 248436.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Ouston
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[North East England|North East]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Durham (hrabstwo w Anglii)|Durham]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Durham
 |współrzędne                  = 54°53′2″N 1°35′53″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Ouston''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w hrabstwie [[Durham (hrabstwo w Anglii)|Durham]]. Leży 13 km na północ od miasta [[Durham]] i 388 km na północ od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=NZ2578354432|tytuł=Ouston na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Chester-le-Street}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w hrabstwie Durham]]

title: Ouston

Region: North East

Hrabstwo: Durham


text:
# Verena Jooß
Verena Jooß (ur. 9 stycznia 1979 w Karlsruhe) – niemiecka kolarka torowa, brązowa medalistka mistrzostw świata i Europy.

## Kariera
Pierwszy sukces w karierze Verena Jooß osiągnęła w 2003 roku, kiedy została wicemistrzynią Niemiec w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. W latach 2004, 2005 i 2007 w tej samej konkurencji zdobywała złote medale mistrzostw kraju. Swój największy sukces osiągnęła podczas mistrzostw świata w Manchesterze w 2008 roku, gdzie wspólnie z Charlotte Becker i Alexandrą Sontheimer zdobyła brązowy medal w drużynowym wyścigu na dochodzenie. W 2008 roku brała także udział w igrzyskach olimpijskich w Pekinie, zajmując jedenaste miejsce w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. W 2010 roku brała udział w torowych mistrzostwach świata w Kopenhadze, gdzie była między innymi siódma w drużynowym wyścigu na dochodzenie. W tej konkurencji zdobyła ponadto brązowy medal na mistrzostwach Europy w Pruszkowie w 2010 roku.

title: Verena Jooß

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Verena Jooß
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = kolarstwo torowe
 |grafika                   = Verena Joos portrait.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[9 stycznia]] [[1979]]
 |miejsce urodzenia         = [[Karlsruhe]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|DEU}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Świata w kolarstwie torowym]]}}
{{Medalista infobox/MŚ|KT|Manchester|2008|brąz|Druż. na dochodzenie}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Europy w kolarstwie torowym]]|KT}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2010|Pruszków 2010]]|Druż. na dochodzenie}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Verena Jooß''' (ur. [[9 stycznia]] [[1979]] w [[Karlsruhe]]) – [[Niemcy|niemiecka]] [[kolarstwo torowe|kolarka torowa]], brązowa medalistka mistrzostw świata i Europy.

== Kariera ==
Pierwszy sukces w karierze Verena Jooß osiągnęła w 2003 roku, kiedy została wicemistrzynią Niemiec w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. W latach 2004, 2005 i 2007 w tej samej konkurencji zdobywała złote medale mistrzostw kraju. Swój największy sukces osiągnęła podczas [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2008|mistrzostw świata w Manchesterze]] w 2008 roku, gdzie wspólnie z [[Charlotte Becker]] i [[Alexandra Sontheimer|Alexandrą Sontheimer]] zdobyła brązowy medal w drużynowym wyścigu na dochodzenie. W 2008 roku brała także udział w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008|igrzyskach olimpijskich w Pekinie]], zajmując jedenaste miejsce w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. W 2010 roku brała udział w torowych [[Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2010|mistrzostwach świata w Kopenhadze]], gdzie była między innymi siódma w drużynowym wyścigu na dochodzenie. W tej konkurencji zdobyła ponadto brązowy medal na [[Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2010|mistrzostwach Europy w Pruszkowie]] w 2010 roku.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.cyclingarchives.com/coureurfiche.php?coureurid=31889 Profil na stronie cyclingarchives.com] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/jo/verena-jooss-1.html | tytuł = Profil na stronie sports-reference.com | opublikowany = sports-reference.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20121218030322/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/jo/verena-jooss-1.html | zarchiwizowano = 2012-12-18}} {{lang|en}}

{{SORTUJ:Jooß, Verena}}
[[Kategoria:Niemieccy kolarze torowi]]
[[Kategoria:Niemieccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1979]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Karlsruhe]]
[[Kategoria:Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 2008]]

title: · Verena Jooß

Data i miejsce urodzenia: 9 stycznia 1979 · Karlsruhe

title: Dorobek medalowy

brąz:
Manchester 2008 · Druż. na dochodzenie
Pruszków 2010 · Druż. na dochodzenie


text:
# Mihai Eșanu
Mihai Eșanu (ur. 7 czerwca 1994) – mołdawski zapaśnik walczący w stylu wolnym. Zajął trzynaste miejsce na mistrzostwach świata w 2019.
Dwunasty na mistrzostwach Europy w 2016. Trzeci na ME U-23 w 2015 roku.

title: Mihai Eșanu

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Mihai Eșanu
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[7 czerwca]] [[1994]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 167 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|MDA}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Młodzieżowe}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Młodzieżowe mistrzostwa w zapasach|ME U-23]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Zapasach 2015|Wałbrzych 2015]]|61 kg st.wolny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Mihai Eșanu''' (ur. [[7 czerwca]] [[1994]]) – [[Mołdawia|mołdawski]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu wolnym<ref>{{cytuj| url = https://uww.org/ru/athletes/esanu-mihai| tytuł = All| opublikowany = Uww.org | data dostępu =  2025-05-21| język = en}}</ref>. Zajął trzynaste miejsce na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2019|2019]].

Dwunasty na [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostwach Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 2016|2016]]. Trzeci na ME U-23 w [[Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Zapasach 2015|2015]] roku<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=6C1A53E524794F969E8DED1039E38CB5| tytuł = Esanu, Mihai| opublikowany = Unitedwrestling.com | data dostępu = 2025-05-21| język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Eșanu, Mihai}}
[[Kategoria:Mołdawscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]

title: · Mihai Eșanu

Data urodzenia: 7 czerwca 1994

title: Dorobek medalowy

brąz: Wałbrzych 2015 · 61 kg st.wolny


text:
# Hennadij Kernes
Hennadij Adolfowycz Kernes, ukr. Геннадій Адольфович Кернес (ur. 27 czerwca 1959 w Charkowie, zm. 17 grudnia 2020 w Berlinie) – ukraiński polityk żydowskiego pochodzenia, doktor administracji publicznej, mer Charkowa (od 18 marca 2010 roku do swojej śmierci), wcześniej członek rady miasta Charkowa (funkcję tę pełnił przez trzy kadencje) oraz biznesmen; określany jako oligarcha.
28 kwietnia 2014 roku, podczas przejażdżki rowerowej, został postrzelony z broni palnej przez niezidentyfikowanego napastnika. Jego stan był oceniany jako ciężki. Po zakończonym pomyślnie leczeniu w klinice w Izraelu, gdzie został przewieziony po zamachu, 17 czerwca 2014 powrócił do Charkowa i po pewnym czasie powrócił do pełnienia obowiązków.
Przez długi okres pełnienia funkcji publicznych zachowywał mocno prorosyjski kurs polityczny; był również zwolennikiem prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza. Po jego ucieczce do Rosji również Kernes schronił się tamże, jednak szybko powrócił do Charkowa. Po uformowaniu się nowego rządu, Kernes udzielił mu poparcia, zachowując stanowisko mera Charkowa. Nie do końca jednak zmienił swoją politykę – dwa miesiące przed zamachem na jego życie był oskarżany przez prozachodnich liderów Ukrainy o promowanie separatyzmu. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy wszczęła nawet postępowanie przeciwko niemu, oskarżając go o podsycanie nastrojów separatystycznych. Uważa się jednak, że w ostatnich tygodniach przed zamachem złagodził swoje stanowisko, popierając integralność terytorialną Ukrainy. Zdaniem niektórych politologów dzięki postawie cieszącego się autorytetem charkowskich elit Kernesowi w mieście przez niego zarządzanym separatyści nie zdołali zająć budynków instytucji państwowych, w przeciwieństwie do sytuacji, jaka ma miejsce w Doniecku, czy Ługańsku. W połowie marca zwolennicy separatyzmu co prawda opanowali siedzibę rady obwodowej w Charkowie, jednak szybko zostali z niej wyparci przez milicję.

## Życiorys
Urodził się w żydowskiej rodzinie: jego ojcem jest Adolf Łazarewicz Kernes (1934–2012), a matką Anna Abramiwna Kernes (ur. 1935). Ma siostrę. W 1976 roku ukończył szkołę średnią nr 76 w Charkowie. Po szkole został zwolniony z wojska ze służby wojskowej na podstawie artykułu 7-B (schizofrenia).
Edukację kontynuował na Narodowej Akademii Prawnej Ukrainy im. Jarosława Mądrego (ukr. Національна юридична академія України ім. Ярослава Мудрого), na której studiował prawo oraz na Państwowym Uniwersytecie Ekonomicznym w Charkowie (ukr. Харківський державний економічний університет), który ukończył z tytułem magistra administracji publicznej.
Był żonaty z Oksaną Gaysinską, córką byłego zastępcy prokuratora generalnego Ukrainy, byłego prokuratora Kijowa Yuriya Gaysinskiego.
Przed rozpoczęciem kariery politycznej, Kernes stał na czele zorganizowanej grupy przestępczej operującej w regionie charkowskim. Był karany za kradzież i oszustwo.
Przed podjęciem pracy w samorządzie lokalnym zajmował się biznesem, będąc między innymi prezesem zarządu dużej spółki. W 1998 roku został wybrany do rady miasta Charkowa w 23 okręgu wyborczym. W radzie miejskiej założył i przewodniczył opozycyjnej, nieformalnej grupie „Nowy Charków – nowe możliwości”, które przeciwstawiała się ówczesnym władzom. W wyborach samorządowych w 2002 roku otrzymał poparcie ponad 90% wyborców w okręgu.
Od 11 kwietnia do 28 maja 2002 roku pełnił funkcję sekretarza rady miejskiej w Charkowie.
W 2004 roku udzielił poparcia dla pomarańczowej rewolucji.
W 2005 roku wstąpił do Partii Regionów. Rok później prowadził kampanię wyborczą na stanowisko burmistrza dla swojego przyjaciela i współpracownika Mychajła Dobkina, który wygrał wybory. Sam Hennadij Kernes został natomiast sekretarzem rady miasta Charkowa. Funkcję tę pełnił od 26 marca 2006 do 24 listopada 2010 roku.
18 marca 2010 roku Mychajło Dobkin stanął na czele Charkowskiej Obwodowej Administracji Państwowej. W tym samym dniu Hennadij Kernes został mianowany pełniącym obowiązki mera Charkowa. Funkcję tę pełnił do wyborów samorządowych, które odbyły się w październiku tego samego roku. 31 października 2010 roku został wybrany merem Charkowa. W wyborach otrzymując 30,09% głosów (głos za oddało 130 352 wyborców) wyprzedził najbliższego rywala, kandydata opozycji Arsena Awakowa, na którego głosowało 29,46% wyborców (127 608 głosów). 24 listopada 2010 został zaprzysiężony i zaczął pełnić obowiązki związane z piastowanym urzędem. Jako mer Charkowa dał się poznać z bardzo szerokich reform, z wkładu w rozwój miasta oraz działalności charytatywnej.
28 sierpnia 2013 obronił pracę doktorską na temat: „Mechanizmy oddziaływania elit samorządowych na administrację publiczną Ukrainy” (ukr. Механізми впливу регіональної еліти на державне управління України).
22 lutego 2014 w Charkowie odbył się wiec prorosyjskiej organizacji „Front Ukraiński”. Zgromadzeni zadeklarowali wzięcie odpowiedzialności za ochronę porządku konstytucyjnego na terytorium południowo-wschodniej Ukrainy. Twierdzili, iż wydarzenia w Kijowie doprowadziły do paraliżu władzy centralnej i destabilizacji państwa. Organizatorzy wiecu opowiadali się za wprowadzeniem federacji z pół autonomicznymi regionami na Ukrainie. Głównymi przedstawicielami tej propozycji byli gubernator obwodu charkowskiego Mychajło Dobkin oraz mer Charkowa – Hennadij Kernes. W wyniku tego Służba Bezpieczeństwa Ukrainy wszczęła postępowanie przeciwko tym politykom, oskarżając ich o podsycanie nastroi separatystycznych.
28 kwietnia 2014 roku w czasie jazdy rowerem w północnej części Charkowa został postrzelony z broni palnej przez niezidentyfikowanego strzelca, który strzelał od tyłu (strzał padł z pobliskiego lasu). Około 11:30 czasu lokalnego został przetransportowany do szpitala w Charkowie. Po trwającej dwie godziny operacji lekarz opiekujący się Kernesem powiedział, iż jego stan jest poważny, co ma bezpośredni związek z tym, iż ma uszkodzoną przeponę; uszkodzeniu uległy również organy wewnętrzne – kula przebiła płuco i wątrobę.
29 kwietnia 2014 roku zastępca mera Charkowa ds. Zdrowia i Opieki Społecznej Swietłana Gorbunowa-Ruban potwierdziła informację o przewiezieniu Kernesa do Izraela, co związane jest z dużym doświadczeniem izraelskich lekarzy w leczeniu ciężkich ran postrzałowych.

## Odznaczenia
- Order „Za zasługi” III kl. (2012)[26]

## Życie osobiste
Miał troje dzieci. Był zwolennikiem zdrowego stylu życia. Czynnie uprawiał sport (jego pasją były biegi przełajowe).

title: Hennadij Kernes

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk               = Hennadij Kernes
 |pełne imię i nazwisko = Hennadij Adolfowycz Kernes
 |imię i nazwisko org   = {{k|uk|Геннадій Кернес}}
 |grafika               = Кернес Геннадий.jpg
 |opis grafiki          =
 |data urodzenia        = 27 czerwca 1959<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.city.kharkov.ua/uk/gorodskaya-vlast/ispolnitelnyie-organyi/sostav-ispolkoma/kernes-gennadij-adolfovich.html |tytuł = Кернес Геннадій Адольфович |autor = |opublikowany = city.kharkov.ua |data = |język = uk |data dostępu = 2014-04-29}}</ref>
 |miejsce urodzenia     = [[Charków]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]
 |data śmierci          = 17 grudnia 2020
 |miejsce śmierci       = [[Berlin]]
 |funkcja               = p.o. [[mer (urzędnik)|mera]] [[Charków|Charkowa]]
 |partia                = [[Partia Regionów]]
 |od                    = 18 marca 2010
 |do                    = 24 listopada 2010
 |poprzednik            = [[Mychajło Dobkin]]
 |następca              =
 |2 funkcja             = [[mer (urzędnik)|mer]] [[Charków|Charkowa]]
 |2 partia              = [[Partia Regionów]]
 |2 od                  = 24 listopada 2010<ref name="grominfo">{{cytuj stronę |url = http://grominfo.eu/news/ua/policy/persons/26717-kernes-sklav-prisyagu-mera-harkova |tytuł = Кернес склав присягу мера Харкова |autor = |opublikowany = grominfo.eu |data = 24 listopada 2010 |język = uk |data dostępu = 2014-04-28}}</ref>
 |2 do                  = 17 grudnia 2020
 |2 poprzednik          =
 |2 następca            = [[Ihor Terechow]] (p.o.)
 |odznaczenia           = {{order|UA-OZZ|3}}
 |www                   = http://kernes.com.ua
 |commons               =
 |quote                 =
}}
'''Hennadij Adolfowycz Kernes''', {{ukr.|Геннадій Адольфович Кернес}} (ur. [[27 czerwca]] [[1959]] w [[Charków|Charkowie]], zm. [[17 grudnia]] [[2020]] w [[Berlin]]ie<ref>{{Cytuj |url = https://en.interfax.com.ua/news/general/710478.html |tytuł = Kharkiv Mayor Kernes died, time, place of funeral not determined yet |czasopismo = Interfax-Ukraine |data dostępu = 2020-12-17 |język = en}}</ref>) – [[Ukraina|ukraiński]] polityk [[Żydzi|żydowskiego]] pochodzenia<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Shot Ukrainian mayor has ‘successful’ surgery in Israel |czasopismo = Jewish News |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://jewishnews.timesofisrael.com/ukraine-crisis-deepens-jewish-mayor-shot/ |język = en}}</ref>, doktor administracji publicznej<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Официальный сайт Геннадия Кернеса: Биография |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = kernes.com.ua |url = http://kernes.com.ua/biography |archiwum = https://web.archive.org/web/20201218131654/http://kernes.com.ua/biography |zarchiwizowano = 2020-12-18}}</ref>, mer Charkowa (od 18 marca 2010 roku do swojej śmierci), wcześniej członek rady miasta Charkowa (funkcję tę pełnił przez trzy kadencje) oraz biznesmen; określany jako [[Oligarchia|oligarcha]]<ref name=":0" />.

28 kwietnia 2014 roku, podczas przejażdżki rowerowej, został postrzelony z broni palnej przez niezidentyfikowanego napastnika. Jego stan był oceniany jako ciężki<ref name=":2">{{Cytuj |autor = INTERIA.PL |tytuł = MSW Ukrainy o zamachu na Kernesa: To mogli być separatyści |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://fakty.interia.pl/raporty/raport-zamieszki-na-ukrainie/aktualnosci/news-msw-ukrainy-o-zamachu-na-kernesa-to-mogli-byc-separatysci,nId,1416905 |język = pl}}</ref>. Po zakończonym pomyślnie leczeniu w klinice w [[Izrael]]u, gdzie został przewieziony po zamachu, 17 czerwca 2014 powrócił do Charkowa i po pewnym czasie powrócił do pełnienia obowiązków<ref>{{Cytuj |tytuł = Kernes returns to Kharkiv |czasopismo = Interfax-Ukraine |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://en.interfax.com.ua/news/general/209741.html}}</ref>.

Przez długi okres pełnienia funkcji publicznych zachowywał mocno prorosyjski kurs polityczny<ref>{{Cytuj |tytuł = Mer Charkowa postrzelony w plecy. Ukraińscy lekarze walczą o jego życie (wideo) |czasopismo = gp24.pl |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://www.gp24.pl/artykul/4831867,mer-charkowa-postrzelony-w-plecy-ukrainscy-lekarze-walcza-o-jego-zycie-wideo,id,t.html |język = pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20170907214847/http://www.gp24.pl/artykul/4831867,mer-charkowa-postrzelony-w-plecy-ukrainscy-lekarze-walcza-o-jego-zycie-wideo,id,t.html |zarchiwizowano = 2017-09-07}}</ref><ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = W Charkowie demonstranci opanowali siedzibę gubernatora |czasopismo = PolskieRadio.pl |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/1060621,W-Charkowie-demonstranci-opanowali-siedzibe-gubernatora}}</ref>; był również zwolennikiem prezydenta Ukrainy [[Wiktor Janukowycz|Wiktora Janukowycza]]. Po jego ucieczce do Rosji również Kernes schronił się tamże, jednak szybko powrócił do Charkowa<ref name=":2" />. Po uformowaniu się nowego rządu, Kernes udzielił mu poparcia<ref name=":3" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Геннадий Кернес |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = www.facebook.com |url = https://www.facebook.com/gennadykernes/ |język = pl}}</ref>, zachowując stanowisko mera Charkowa. Nie do końca jednak zmienił swoją politykę – dwa miesiące przed zamachem na jego życie był oskarżany przez prozachodnich liderów Ukrainy o promowanie separatyzmu{{fakt|data=2022-02}}. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy wszczęła nawet postępowanie przeciwko niemu, oskarżając go o podsycanie nastrojów separatystycznych. Uważa się jednak, że w ostatnich tygodniach przed zamachem złagodził swoje stanowisko, popierając integralność terytorialną Ukrainy<ref name=":0" />. Zdaniem niektórych politologów dzięki postawie cieszącego się autorytetem charkowskich elit ''Kernesowi'' w mieście przez niego zarządzanym separatyści nie zdołali zająć budynków instytucji państwowych, w przeciwieństwie do sytuacji, jaka ma miejsce w [[Donieck]]u, czy [[Ługańsk]]u. W połowie marca zwolennicy separatyzmu co prawda opanowali siedzibę rady obwodowej w Charkowie, jednak szybko zostali z niej wyparci przez milicję<ref name=":2" />.

== Życiorys ==
Urodził się w [[Żydzi|żydowskiej]] rodzinie<ref>{{Cytuj |tytuł = Gennady Kernes |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = vk.com |url = https://vk.com/gennadykernes}}</ref><ref name=":5">{{Cytuj |tytuł = Кернес Геннадий Адольфович – мэр Харькова – биография – Городской Дозор |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = dozor.kharkov.ua |url = http://dozor.kharkov.ua/file/kernes/}}</ref>: jego ojcem jest Adolf Łazarewicz Kernes (1934–2012), a matką Anna Abramiwna Kernes (ur. 1935). Ma siostrę. W 1976 roku ukończył szkołę średnią nr 76 w Charkowie. Po szkole został zwolniony z wojska ze służby wojskowej na podstawie artykułu 7-B ([[schizofrenia]])<ref name=":0" /><ref>{{Cytuj |tytuł = У Геннадия Кернеса умер отец |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://kh.vgorode.ua/news/sobytyia/108825/}}</ref>.

Edukację kontynuował na Narodowej Akademii Prawnej Ukrainy im. Jarosława Mądrego ([[język ukraiński|ukr.]] ''Національна юридична академія України ім. Ярослава Мудрого''), na której studiował prawo oraz na Państwowym Uniwersytecie Ekonomicznym w Charkowie (ukr. ''Харківський державний економічний університет''), który ukończył z tytułem magistra administracji publicznej<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Украина – Кернес Геннадий Адольфович – официальная биография мэра Харькова |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = daily.com.ua |url = http://daily.com.ua/ukraine/21-07-2017385407}}</ref>.

Był żonaty z Oksaną Gaysinską, córką byłego zastępcy prokuratora generalnego Ukrainy, byłego prokuratora Kijowa Yuriya Gaysinskiego<ref>{{Cytuj |tytuł = ТОП-20 самых влиятельных женщин Харькова (ФОТО) {{!}} Восточный Дозор |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = kharkov.dozor.ua |url = http://kharkov.dozor.ua/news/obwestvo/1159402.html |język = ru}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = ФОТОФАКТ. Жена Кернеса похвасталась спортивной фигурой |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = www.segodnya.ua |url = http://www.segodnya.ua/regions/kharkov/zhena-kernesa-pohvastalas-sportivnoy-figuroy--605866.html |język = ru}}</ref>.

Przed rozpoczęciem kariery politycznej, Kernes stał na czele zorganizowanej grupy przestępczej operującej w regionie charkowskim<ref>{{Cytuj |tytuł = Геннадий Кернес (@gepard59) • Zdjęcia i filmy na Instagramie |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = instagram.com |url = https://www.instagram.com/gepard59/ |język = pl}}</ref>. Był karany za kradzież i oszustwo<ref>{{Cytuj |autor = Sergiy Bobok |tytuł = In Ukraine’s second city, protesters at risk |czasopismo = DAWN.COM |data = 2014-02-11 |data dostępu = 2017-09-07 |url = https://www.dawn.com/news/1086301/in-ukraines-second-city-protesters-at-risk |język = en}}</ref>.

Przed podjęciem pracy w samorządzie lokalnym zajmował się biznesem, będąc między innymi prezesem zarządu dużej spółki. W 1998 roku został wybrany do rady miasta Charkowa w 23 okręgu wyborczym. W radzie miejskiej założył i przewodniczył opozycyjnej, nieformalnej grupie „Nowy Charków – nowe możliwości”, które przeciwstawiała się ówczesnym władzom. W wyborach samorządowych w 2002 roku otrzymał poparcie ponad 90% wyborców w okręgu<ref name=":1" />.

Od 11 kwietnia do 28 maja 2002 roku pełnił funkcję sekretarza rady miejskiej w Charkowie<ref name=":5" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Кернес Геннадий |czasopismo = ЛІГА.Досье |data dostępu = 2017-09-07 |url = http://file.liga.net/person/566-gennadii-kernes.html}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Hulu LLC |tytuł = Геннадий Адольфович Кернес – Биография. Официальный сайт Харьковского городского совета, городского головы, исполнительного комитета |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = www.city.kharkov.ua |url = http://www.city.kharkov.ua/ru/gorodskaya-vlast/gorodskoj-golova/biografiya.html |język = ru}}</ref>.

W 2004 roku udzielił poparcia dla [[Pomarańczowa rewolucja|pomarańczowej rewolucji]]<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.depo.ua/rus/life/kernesa-podstrelili-28042014122900|tytuł = Кернеса подстрелили|autor = |opublikowany = Depo.ua |data = 28 kwietnia 2014|język = uk |data dostępu = 2022-03-30}}</ref>.

W 2005 roku wstąpił do [[Partia Regionów|Partii Regionów]]. Rok później prowadził kampanię wyborczą na stanowisko burmistrza dla swojego przyjaciela i współpracownika [[Mychajło Dobkin|Mychajła Dobkina]], który wygrał wybory. Sam Hennadij Kernes został natomiast sekretarzem rady miasta Charkowa<ref name=":1" /><ref>{{Cytuj |tytuł = Кернес Геннадий Адольфович, РОССИЯ – Деловой квартал |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = www.dk.ru |url = http://www.dk.ru/wiki/kernes-gennadiy |język = ru}}</ref>. Funkcję tę pełnił od 26 marca 2006 do 24 listopada 2010 roku.

18 marca 2010 roku [[Mychajło Dobkin]] stanął na czele [[Charkowska Obwodowa Administracja Państwowa|Charkowskiej Obwodowej Administracji Państwowej]]. W tym samym dniu Hennadij Kernes został mianowany pełniącym obowiązki mera Charkowa. Funkcję tę pełnił do wyborów samorządowych, które odbyły się w październiku tego samego roku. 31 października 2010 roku został wybrany merem Charkowa<ref name=":1" />. W wyborach otrzymując 30,09% głosów (głos za oddało 130 352 wyborców) wyprzedził najbliższego rywala, kandydata opozycji [[Arsen Awakow (polityk)|Arsena Awakowa]], na którego głosowało 29,46% wyborców (127 608 głosów). 24 listopada 2010 został zaprzysiężony i zaczął pełnić obowiązki związane z piastowanym urzędem. Jako mer Charkowa dał się poznać z bardzo szerokich reform, z wkładu w rozwój miasta oraz działalności charytatywnej{{fakt|data=2022-02}}.

28 sierpnia 2013 obronił pracę doktorską na temat: „Mechanizmy oddziaływania elit samorządowych na administrację publiczną Ukrainy” ([[język ukraiński|ukr.]] ''Механізми впливу регіональної еліти на державне управління України'')<ref name=":1" />.

22 lutego 2014 w Charkowie odbył się wiec prorosyjskiej organizacji „Front Ukraiński”. Zgromadzeni zadeklarowali wzięcie odpowiedzialności za ochronę porządku konstytucyjnego na terytorium południowo-wschodniej Ukrainy. Twierdzili, iż [[Euromajdan|wydarzenia]] w [[Kijów|Kijowie]] doprowadziły do paraliżu władzy centralnej i destabilizacji państwa. Organizatorzy wiecu opowiadali się za wprowadzeniem federacji z pół autonomicznymi regionami na Ukrainie. Głównymi przedstawicielami tej propozycji byli gubernator [[Obwód charkowski|obwodu charkowskiego]] Mychajło Dobkin oraz mer Charkowa – Hennadij Kernes<ref>{{Cytuj |tytuł = Геннадий Кернес (@GennadyKernes) {{!}} Twitter |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = twitter.com |url = https://twitter.com/GennadyKernes |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Кернес Геннадий Адольфович |czasopismo = Kharkov.News |data = 2016-12-12 |data dostępu = 2017-09-07 |url = https://kharkov.news/person/kernes-gennadiy-adolfovich |język = ru}}</ref>. W wyniku tego Służba Bezpieczeństwa Ukrainy wszczęła postępowanie przeciwko tym politykom, oskarżając ich o podsycanie nastroi separatystycznych.

28 kwietnia 2014 roku w czasie [[Jazda na rowerze|jazdy rowerem]] w północnej części Charkowa został postrzelony z broni palnej przez niezidentyfikowanego strzelca, który strzelał od tyłu (strzał padł z pobliskiego lasu)<ref name=":2" />. Około 11:30 czasu lokalnego został przetransportowany do szpitala w Charkowie. Po trwającej dwie godziny operacji lekarz opiekujący się Kernesem powiedział, iż jego stan jest poważny, co ma bezpośredni związek z tym, iż ma uszkodzoną [[Przepona (mięsień)|przeponę]]; uszkodzeniu uległy również organy wewnętrzne – kula przebiła płuco i wątrobę{{fakt|data=2022-02}}.

29 kwietnia 2014 roku zastępca mera Charkowa ds. Zdrowia i Opieki Społecznej Swietłana Gorbunowa-Ruban potwierdziła informację o przewiezieniu Kernesa do [[Izrael]]a, co związane jest z dużym doświadczeniem izraelskich lekarzy w leczeniu ciężkich [[Rana postrzałowa|ran postrzałowych]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Геннадий Кернес находится в тяжелом состоянии, но продолжает бороться за жизнь |data dostępu = 2017-09-07 |opublikowany = kernes.com.ua |url = http://kernes.com.ua/blog/gennadij-kernes-naxoditsya-v-tyazhelom-sostoyanii-no-prodolzhaet-borotsya-za-zhizn |archiwum = https://web.archive.org/web/20170907213212/http://kernes.com.ua/blog/gennadij-kernes-naxoditsya-v-tyazhelom-sostoyanii-no-prodolzhaet-borotsya-za-zhizn |zarchiwizowano = 2017-09-07 }}</ref>.

== Odznaczenia ==
* [[Order „Za zasługi” (Ukraina)|Order „Za zasługi”]] III kl. (2012)<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.president.gov.ua/documents/4352012-14470 |tytuł = Указ Президента України №435/2012 |autor = |opublikowany = president.gov.ua |data = |język = uk |data dostępu = 2024-08-07}}</ref>

== Życie osobiste ==
Miał troje dzieci. Był zwolennikiem zdrowego stylu życia. Czynnie uprawiał sport (jego pasją były [[Bieg przełajowy|biegi przełajowe]])<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://kernes.com.ua/ | tytuł = Oficjalna strona internetowa | opublikowany = kernes.com.ua | archiwum = https://web.archive.org/web/20210524201902/http://kernes.com.ua/ | zarchiwizowano = 2021-05-24}}

{{SORTUJ:Kernes, Hennadij}}
[[Kategoria:Politycy Partii Regionów]]
[[Kategoria:Ukraińscy samorządowcy]]
[[Kategoria:Ukraińscy naukowcy]]
[[Kategoria:Ukraińscy Żydzi]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1959]]
[[Kategoria:Zmarli w 2020]]
[[Kategoria:Zmarli na COVID-19 w Niemczech]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Charkowie]]

title: Hennadij KernesГеннадій Кернес

Pełne imię i nazwisko: Hennadij Adolfowycz Kernes

Data i miejsce urodzenia: 27 czerwca 1959 · Charków, ZSRR

Data i miejsce śmierci: 17 grudnia 2020 · Berlin

Okres: od 24 listopada 2010 · do 17 grudnia 2020

Przynależność polityczna: Partia Regionów

Poprzednik: Mychajło Dobkin

Następca: Ihor Terechow (p.o.)


text:
# Neotelewizja
Neotelewizja (neo-tv) – termin zapoczątkowany w latach 80. XX w. przez Umberta Eco. Określa rodzaj telewizji, która mówi sama o Sobie. Ograniczenie informacji zewnętrznych, maksymalizacja treści wewnętrznych to główna cecha tego rodzaju mediów. Doskonałymi przykładami na stosowanie tej techniki są różnego rodzaju gale czy obchody uświetniające działalność telewizji. W momencie, gdy telewizja mówi sama o Sobie, stara się widzom przekazać, że pomimo niekoniecznie atrakcyjnego widowiska świetnie się bawią. Francesco Casetti i Roger Odin definiują neo-tv jako taki rodzaj telewizji, która mówi mniej o świecie zewnętrznym od paleotelewizji.

title: Neotelewizja

wikitext:
'''Neotelewizja''' ('''''neo-tv''''') – termin zapoczątkowany w latach 80. XX w. przez [[Umberto Eco|Umberta Eco]]. Określa rodzaj [[Telewizja|telewizji]], która ''mówi sama o Sobie''. Ograniczenie informacji zewnętrznych, maksymalizacja treści wewnętrznych to główna cecha tego rodzaju [[środki masowego przekazu|mediów]]. Doskonałymi przykładami na stosowanie tej techniki są różnego rodzaju gale czy obchody uświetniające działalność telewizji. W momencie, gdy telewizja mówi sama o Sobie, stara się widzom przekazać, że pomimo niekoniecznie atrakcyjnego widowiska świetnie się bawią. Francesco Casetti i Roger Odin definiują neo-tv jako taki rodzaj telewizji, która mówi mniej o świecie zewnętrznym od paleotelewizji<ref>{{Cytuj |autor = Eric Maigret |tytuł = Socjologia komunikacji i mediów |data = 2012 |s = 349}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Umberto Eco, Przejrzystość utracona, w: jego, Semiologia życia codziennego, przeł. J. Ugniewska, P. Salwa, Warszawa 1996.
* F. Casetti, R. Odin, Od paleo- do neo-telewizji, przeł. I. Ostaszewska, w: A. Gwóźdź (red.), Po kinie. Audiowizualność w epoce przekaźników elektronicznych, Kraków 1994.

[[Kategoria:Telewizja]]