text:
# Etiuda op. 10 nr 8 (Chopin)
Etiuda F-dur op. 10 nr 8 – ósma z Etiud Fryderyka Chopina. Została skomponowana na fortepian. Zadedykowana Lisztowi (à son ami Franz Liszt), jak cały opus 10.

title: Etiuda op. 10 nr 8 (Chopin)

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-05}}
[[Plik:EtudeOp10N8.jpg|thumb|500px|Fragment ''Etiudy'']]
'''Etiuda [[F-dur]] op. 10 nr 8''' – ósma z ''Etiud'' [[Fryderyk Chopin|Fryderyka Chopina]]. Została skomponowana na [[fortepian]]. Zadedykowana Lisztowi (à son ami Franz Liszt), jak cały [[opus (muzyka)|opus]] 10.

{{Listen|filename=Frederic Chopin - Opus 10 - Twelve Grand Etudes - F Major.ogg|title=''Etiuda''|description=2.86 MB|format=[[Ogg]]}}

{{Chopin}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Etiudy op. 10 Fryderyka Chopina]]


text:
# Ayano Nakaōji
Ayano Nakaōji (jap. 中大路 絢野 Nakaōji Ayano; ur. 24 lipca 1991 w Kioto w Japonii) - siatkarka grająca jako rozgrywająca.
Wzięła udział w Klubowych Mistrzostwach Świata w piłce siatkowej kobiet 2015, występując w składzie zespołu Hisamitsu Springs.

wikiname: plwiki

title: Ayano Nakaōji

in_language: pl

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ayano Nakaōji
 |imię i nazwisko org       = {{k|ja|中大路 絢野}}
 |dyscyplina                = siatkówka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[24 lipca]] [[1991]]
 |miejsce urodzenia         = [[Kioto]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 167 cm
 |pozycja                   = [[rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywająca]]
 |klub                      = [[Hisamitsu Springs]]
 |numer w klubie            = 15
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
! ! {{Flaga|JPN}} [[Reprezentacja Japonii w piłce siatkowej kobiet|Japonia]]
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
{{nihongo|'''Ayano Nakaōji'''|中大路 絢野|Nakaōji Ayano|ur. [[24 lipca]] [[1991]] w [[Kioto]] w [[Japonia|Japonii]]}} - siatkarka grająca jako [[rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywająca]].

Wzięła udział w [[Klubowe Mistrzostwa Świata w piłce siatkowej kobiet 2015|Klubowych Mistrzostwach Świata w piłce siatkowej kobiet 2015]], występując w składzie zespołu [[Hisamitsu Springs]]{{r|teamrooster}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="teamrooster">{{Cytuj stronę | url = http://clubworldchampionships.2015.women.fivb.com/en/competition/teams/his-hisamitsu%20springs%20kobe/team_roster |tytuł = Team Roster – Hisamitsu Springs Kobe | opublikowany = FIVB Volleyball Women's Club World Championship 2015}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Nakaōji, Ayano}}
[[Kategoria:Japońskie siatkarki]]
[[Kategoria:Siatkarki Hisamitsu Springs]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kioto]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]

title: · Ayano Nakaōji中大路 絢野

Data i miejsce urodzenia: 24 lipca 1991 · Kioto

Pozycja: rozgrywająca

Klub: Hisamitsu Springs

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst.


text:
# Riópar
Riópar – gmina w Hiszpanii, w prowincji Albacete, w Kastylii-La Mancha, o powierzchni 80,92 km². W 2011 roku gmina liczyła 1463 mieszkańców.

title: Riópar

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Riópar
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        = Bandera Riópar.svg
 |dopełniacz nazwy             = Riópar
 |państwo                      = ESP
 |1. jednostka administracyjna = [[Kastylia-La Mancha]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Albacete (prowincja)|Albacete]]
 |powierzchnia                 = 80,92{{r|ssweb}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 1463{{r|ssweb}}
 |gęstość zaludnienia          = 18,08
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kastylia-La Mancha
 |współrzędne                  = 38°29′54″N 2°25′4″W
 |commons                      = Category:Riópar
 |www                          = https://www.riopar.es/
}}
'''Riópar''' – [[gmina]] w [[Hiszpania|Hiszpanii]], w prowincji [[Albacete (prowincja)|Albacete]], w [[Kastylia-La Mancha|Kastylii-La Mancha]], o powierzchni 80,92 km²{{r|ssweb}}. W 2011 roku gmina liczyła 1463 mieszkańców{{r|ssweb}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=ssweb>{{cytuj stronę | url = https://ssweb.seap.minhap.es/REL/frontend/inicio/municipios/all/all/4150 | tytuł = Datos del registro de Entidades Locales | data dostępu = 2013-06-16 | autor = Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas | język = es }}</ref>
}}

{{Prowincja Albacete}}

{{DEFAULTSORT:Riópar}}
[[Kategoria:Gminy w prowincji Albacete]]
[[Kategoria:Albacete (prowincja)]]

title: Riópar

Herb: Flaga

Państwo: Hiszpania

Wspólnota autonomiczna: Kastylia-La Mancha

Prowincja: Albacete

Zarządzający: Javier García Morcillo↗

Tablice rejestracyjne: AB


text:
# Jugon-les-Lacs
Jugon-les-Lacs (bret. Lanyugon) – miejscowość i dawna gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Côtes-d’Armor. W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia dwóch ówczesnych gmin – Dolo oraz Jugon-les-Lacs – utworzono nową gminę Jugon-les-Lacs-Commune-Nouvelle. Siedzibą gminy została miejscowość Jugon-les-Lacs. W 2013 roku populacja Jugon-les-Lacs wynosiła 1853 mieszkańców.

title: Jugon-les-Lacs

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Jugon-les-Lacs
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Jugon-les-Lacs
 |jednostka                       = miejscowość
 |zdjęcie                         = Jugon les lacs Rathaus.jpg
 |opis zdjęcia                    = Ratusz
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = CoA fr Jugon-les-Lacs.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Bretania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Côtes-d’Armor]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Dinan|Dinan]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 22084
 |powierzchnia                    = 26,18 km²
 |rok                             = 2013
 |liczba ludności                 = 1853
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      =
 |kod mapy                        = Côtes-d’Armor
 |współrzędne                     = 48.409129N 2.321884W
 |commons                         = Category:Jugon-les-Lacs
 |www                             =
}}
'''Jugon-les-Lacs''' ([[język bretoński|bret.]] ''Lanyugon'') – miejscowość i dawna gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Bretania (region administracyjny)|Bretania]], w departamencie [[Côtes-d’Armor]]. W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia dwóch ówczesnych gmin – [[Dolo (Côtes-d’Armor)|Dolo]] oraz Jugon-les-Lacs – utworzono nową gminę [[Jugon-les-Lacs-Commune-Nouvelle]]. Siedzibą gminy została miejscowość Jugon-les-Lacs<ref>{{cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20160128030252/http://www.cotes-darmor.pref.gouv.fr/content/download/19316/136181/file/Partie%20de%201%20%C3%A0%204.pdf | tytuł = Recueil des Actes Administratif | data = | autor = | praca = | opublikowany = cotes-darmor.pref.gouv.fr | język = fr | data dostępu = 2016-11-24}}</ref>. W 2013 roku populacja Jugon-les-Lacs wynosiła 1853 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.insee.fr/fr/statistiques/2021173?geo=COM-22084 | tytuł = Populations légales 2013 | data = | autor = | praca = | opublikowany = INSEE | język = fr | data dostępu = 2016-11-24}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Dinan}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Côtes-d’Armor]]

title: Jugon-les-Lacs

Państwo: Francja

Region: Bretania

Departament: Côtes-d’Armor

Okręg: Dinan


text:
# Positive Vibrations
Positive Vibrations − dziesiąty album studyjny (a jedenasta płyta w ogóle), brytyjskiego zespołu blues-rockowego Ten Years After z 1974.

## Lista utworów
| 1.  | "Nowhere to Run"                 | 4:02  |
|     |                                  |       |
| 2.  | "Positive Vibrations"            | 4:20  |
|     |                                  |       |
| 3.  | "Stone Me"                       | 4:57  |
|     |                                  |       |
| 4.  | "Without You"                    | 4:00  |
|     |                                  |       |
| 5.  | "Going Back to Birmingham"       | 2:39  |
|     |                                  |       |
| 6.  | "It's Getting Harder"            | 4:24  |
|     |                                  |       |
| 7.  | "You're Driving Me Crazy"        | 2:26  |
|     |                                  |       |
| 8.  | "Look into My Life"              | 4:18  |
|     |                                  |       |
| 9.  | "Look Me Straight into the Eyes" | 6:20  |
|     |                                  |       |
| 10. | "I Wanted to Boogie"             | 3:36  |
|     |                                  |       |
|     |                                  | 41:02 |
|     |                                  |       |

## Twórcy
- Alvin Lee – wokal, gitara
- Chick Churchill – organy, fortepian
- Ric Lee – perkusja
- Leo Lyons – gitara basowa

title: Positive Vibrations

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Positive Vibrations
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Ten Years After]]
 |wydany                    = 1974
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[blues-rock]]
 |długość                   = 41:02 (LP)
 |wytwórnia                 = {{Flaga|GBR}} [[Chrysalis Records]],
{{Flaga|USA}} [[Columbia Records]]
 |producent                 = Ten Years After
 |oceny                     =
* [[AllMusic]] {{ocena|5|2}}<ref>[https://www.allmusic.com/album/positive-vibrations-r19852 Positive Vibrations - Ten Years After | AllMusic]</ref>
 |rok wydania               = 1974
 |poprzedni album           = [[Recorded Live]]
 |rok poprzedniego albumu   = 1973
 |następny album            = [[About Time (album Ten Years After)|About Time]]
 |rok następnego albumu     = [[1989]]
}}
'''Positive Vibrations''' − dziesiąty [[album studyjny]] (a jedenasta płyta w ogóle), [[Wielka Brytania|brytyjskiego]] zespołu [[blues-rock]]owego [[Ten Years After]] z [[1974 w muzyce|1974]].

== Lista utworów ==
{{Lista utworów
|1||"Nowhere to Run"|4:02|
|2||"Positive Vibrations"|4:20|
|3||"Stone Me"|4:57|
|4||"Without You"|4:00|
|5||"Going Back to Birmingham"|2:39|
|6||"It's Getting Harder"|4:24|
|7||"You're Driving Me Crazy"|2:26|
|8||"Look into My Life"|4:18|
|9||"Look Me Straight into the Eyes"|6:20|
|10||"I Wanted to Boogie"|3:36|
}}

== Twórcy ==
* [[Alvin Lee]] – [[śpiew|wokal]], [[gitara]]
* [[Chick Churchill]] – [[organy]], [[fortepian]]
* [[Ric Lee]] – [[perkusja]]
* [[Leo Lyons]] – [[gitara basowa]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Ten Years After}}

[[Kategoria:Albumy Ten Years After]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1974]]
[[Kategoria:Albumy Chrysalis Records]]
[[Kategoria:Albumy Columbia Records]]

title: Positive Vibrations

Gatunek: blues-rock

Wydawnictwo: Chrysalis Records, · Columbia Records

Producent: Ten Years After

Recorded Live · (1973): Positive Vibrations · (1974) · About Time · (1989)


text:
# Nowa Zelandia na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013
Nowa Zelandia na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013 – reprezentacja Nowej Zelandii podczas czempionatu w Moskwie liczyła 9 zawodników.

## Występy reprezentantów Nowej Zelandii

### Mężczyźni

#### Konkurencje biegowe
| Konkurencja      | Zawodnik       | Runda 1  | Runda 1 | Półfinał | Półfinał | Finał        | Finał   |
| Konkurencja      | Zawodnik       | Rezultat | Pozycja | Rezultat | Pozycja  | Rezultat     | Pozycja |
| ---------------- | -------------- | -------- | ------- | -------- | -------- | ------------ | ------- |
| Bieg na 1500 m   | Nick Willis    | 3:39,83  | 23. q   | 3:43,80  | 18.      | NQ           | NQ      |
| Bieg na 5000 m   | Jake Robertson | 14:09,50 | 28.     | —        | —        | NQ           | NQ      |
| Bieg na 5000 m   | Zane Robertson | 13:27,89 | 15. q   | —        | —        | 13:46,55     | 14.     |
| Bieg na 10 000 m | Jake Robertson | —        | —       | —        | —        | DNF          | DNF     |
| Chód na 50 km    | Quentin Rew    | —        | —       | —        | —        | 3:50:27 (PB) | 17.     |

#### Konkurencje techniczne
| Konkurencja    | Zawodnik        | Eliminacje | Eliminacje | Finał     | Finał   |
| Konkurencja    | Zawodnik        | Rezultat   | Pozycja    | Rezultat  | Pozycja |
| -------------- | --------------- | ---------- | ---------- | --------- | ------- |
| Rzut oszczepem | Stuart Farquhar | 80,73      | 10. Q      | 79,24     | 10.     |
| Dziesięciobój  | Brent Newdick   | —          | —          | 7744 (SB) | 23.     |

### Kobiety

#### Konkurencje biegowe
| Konkurencja   | Zawodnik    | Runda 1  | Runda 1 | Półfinał | Półfinał | Finał        | Finał   |
| Konkurencja   | Zawodnik    | Rezultat | Pozycja | Rezultat | Pozycja  | Rezultat     | Pozycja |
| ------------- | ----------- | -------- | ------- | -------- | -------- | ------------ | ------- |
| Bieg na 800 m | Angela Smit | 2:00,60  | 16.     | NQ       | NQ       | NQ           | NQ      |
| Maraton       | Mary Davies | —        | —       | —        | —        | 2:51:24 (SB) | 37.     |

#### Konkurencje techniczne
| Konkurencja    | Zawodnik      | Eliminacje | Eliminacje | Finał    | Finał   |
| Konkurencja    | Zawodnik      | Rezultat   | Pozycja    | Rezultat | Pozycja |
| -------------- | ------------- | ---------- | ---------- | -------- | ------- |
| Pchnięcie kulą | Valerie Adams | 19,89      | 1. Q       | 20,88    | złoto   |

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 |nazwa                  = Nowa Zelandia na Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013
 |państwo                = NZL
 |kod MKOl               =
 |kod organizacja        = NZL
 |organizacja            = [[International Association of Athletics Federations|IAAF]]
 |impreza z linkiem      = [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013]]
 |miejscowość            = [[Moskwa]]
 |chorąży                =
 |liczba zawodników      = 9
 |liczba konkurencji     = 9
 |liczba dyscyplin       =
 |pozycja w klasyfikacji =12
 |złote                  = 1
 |srebrne                = 0
 |brązowe                = 0
 |suma                   = 1
}}
'''[[Nowa Zelandia]] na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013|Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013]]''' – reprezentacja Nowej Zelandii podczas czempionatu w [[Moskwa|Moskwie]] liczyła 9 zawodników.

== Występy reprezentantów Nowej Zelandii ==
=== Mężczyźni ===
==== Konkurencje biegowe ====
{|class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center"
|-
!rowspan="2"|Konkurencja
!rowspan="2"|Zawodnik
!colspan="2"|Runda 1
!colspan="2"|Półfinał
!colspan="2"|Finał
|-
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – bieg na 1500 m mężczyzn|Bieg na 1500 m]]
|align="left"|[[Nick Willis]]
|3:39,83
|23. '''q'''
|3:43,80
|18.
|colspan="2" {{kom-skrót|NQ}}
|-
|rowspan=2 align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – bieg na 5000 m mężczyzn|Bieg na 5000 m]]
|align="left"|[[Jake Robertson]]
|14:09,50
|28.
|colspan="2" {{kom-skrót|n/a}}
|colspan="2" {{kom-skrót|NQ}}
|-
|align="left"|[[Zane Robertson]]
|13:27,89
|15. '''q'''
|colspan="2" {{kom-skrót|n/a}}
|13:46,55
|14.
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – bieg na 10 000 m mężczyzn|Bieg na 10 000 m]]
|align="left"|[[Jake Robertson]]
|colspan="4" {{kom-skrót|n/a}}
|colspan="2"| {{tooltip|DNF|Nie ukończył}}
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – chód na 50 km mężczyzn|Chód na 50 km]]
|align="left"|[[Quentin Rew]]
|colspan="4" {{kom-skrót|n/a}}
|3:50:27 (PB)
|17.
|-
|}

==== Konkurencje techniczne ====
{|class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center"
|-
!rowspan="2"|Konkurencja
!rowspan="2"|Zawodnik
!colspan="2"|Eliminacje
!colspan="2"|Finał
|-
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – rzut oszczepem mężczyzn|Rzut oszczepem]]
|align="left"|[[Stuart Farquhar]]
|80,73
|10. '''Q'''
|79,24
|10.
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – dziesięciobój mężczyzn|Dziesięciobój]]
|align="left"|[[Brent Newdick]]
|colspan="2" {{kom-skrót|n/a}}
|7744 (SB)
|23.
|}

=== Kobiety ===
==== Konkurencje biegowe ====
{|class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center"
|-
!rowspan="2"|Konkurencja
!rowspan="2"|Zawodnik
!colspan="2"|Runda 1
!colspan="2"|Półfinał
!colspan="2"|Finał
|-
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – bieg na 800 m kobiet|Bieg na 800 m]]
|align="left"|[[Angela Smit]]
|2:00,60
|16.
|colspan="4" {{kom-skrót|NQ}}
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – maraton kobiet|Maraton]]
|align="left"|[[Mary Davies]]
|colspan="4" {{kom-skrót|n/a}}
|2:51:24 (SB)
|37.
|-
|}

==== Konkurencje techniczne ====
{|class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center"
|-
!rowspan="2"|Konkurencja
!rowspan="2"|Zawodnik
!colspan="2"|Eliminacje
!colspan="2"|Finał
|-
!Rezultat
!Pozycja
!Rezultat
!Pozycja
|-
|align="left"|[[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2013 – pchnięcie kulą kobiet|Pchnięcie kulą]]
|align="left"|[[Valerie Adams]]
|19,89
|1. '''Q'''
|20,88
|{{trofeum|medal numer|złoty}}
|-
|}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | url = http://www.iaaf.org/competitions/iaaf-world-championships/14th-iaaf-world-championships-4873/athletes?country=NZL| tytuł = 14th IAAF World Championships Athletes – New Zealand | opublikowany = iaaf.org | data dostępu = 2013-08-16 | język = en}}

{{Państwa uczestniczące w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Mistrzostwach Świata w Lekkoatletyce 2013]]
[[Kategoria:Lekkoatletyka w Nowej Zelandii]]
[[Kategoria:2013 w Nowej Zelandii]]

Kod IAAF: NZL

Liczba zawodników: 9 w 9 konkurencjach

Medale · Pozycja: 12.: Złoto · 1 · Srebro · 0 · Brąz · 0 · Razem · 1


text:
# Zdziechowice (województwo opolskie)
Zdziechowice (niem. Seichwitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Gorzów Śląski.
| SIMC    | Nazwa              | Rodzaj    |
| ------- | ------------------ | --------- |
| 0132167 | Zawady             | część wsi |
| 0132173 | Zdziechowice Dolne | część wsi |
| 0132180 | Zdziechowice Górne | część wsi |

W latach 1945-54 siedziba gminy Zdziechowice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa częstochowskiego.

## Nazwa
Nazwa pochodzi od staropolskiej nazwy oznaczającej dziewczynę - "dziewoję". Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia najstarszą nazwę miejscowości w polskiej formie Dziechowice tłumacząc jej znaczenie "Magdedorf" czyli po polsku "Wieś dziewój, dziewczyn, służących". Nazwa została później zgermanizowana przez Niemców na Seichwitz w wyniku czego utraciła swoje pierwotne znaczenie.
W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecnie używaną, polską nazwą Zdziechowice oraz niemiecką Seichwitz. Spis wymienia trzy wsie (lub jej części), które traktowane są jak jedna miejscowość - Ober, Mittel oraz Nieder Seichwitz podając także nazwy w gwarze śląskiej: górne Zdziechowice, strzednie Zdziechowice oraz dólne Zdziechowice. Ze względu na słowiańskie brzmienie pierwotnej nazwy nazistowska administracja III Rzeszy zmieniła ją w 1936 r. na nową, całkowicie niemiecką -Richterstal

## Zabytki
We wsi znajdują się:
- kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa zbudowany w latach 1914–1916 na miejscu starszego z 1733 r. Istniejący wcześniej drewniany kościół z XVI w. przeniesiono do wsi Nasale w 1939 r.
- murowany dwór z XIX w. także się zachował, dziś mieści się w nim przychodnia lekarska.
- ceglana szkoła z XIX w., która została zamknięta w 2003 r.

title: Zdziechowice (województwo opolskie)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Zdziechowice
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Church in Zdziechowice.jpg
 |opis zdjęcia           = Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = opolskie
 |powiat                 = [[Powiat oleski|oleski]]
 |gmina                  = [[Gorzów Śląski (gmina)|Gorzów Śląski]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               = 192
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 34
 |kod pocztowy           = 46-310{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = OOL
 |SIMC                   = 0132150
 |kod mapy               = Gorzów Śląski (gmina)
 |współrzędne            = 51°05'44"N 18°23'55"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|160740|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Zdziechowice, Opole Voivodeship
 |www                    =
}}
'''Zdziechowice''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''Seichwitz''<ref name="verwaltungsgeschichte.de">{{Cytuj | url=http://www.verwaltungsgeschichte.de:80/rosenberg.html | tytuł=Deutsche Verwaltungsgeschichte Oberschlesien, Kreis Rosenberg<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.verwaltungsgeschichte.de:80 | archiwum=https://web.archive.org/web/20171208102142/http://www.verwaltungsgeschichte.de/rosenberg.html | zarchiwizowano=2017-12-08 | data dostępu=2018-06-19 }}</ref>) – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo opolskie|województwie opolskim]], w [[powiat oleski|powiecie oleskim]], w [[Gorzów Śląski (gmina)|gminie Gorzów Śląski]].

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Zdziechowice{{r|Dz.U. 29/2013}}{{r|teryt}}
!    SIMC      !!                Nazwa                 !!        Rodzaj
|-
|0132167
||[[Zawady (Zdziechowice)|Zawady]]
||część wsi
|-
|0132173
||[[Zdziechowice Dolne]]
||część wsi
|-
|0132180
||[[Zdziechowice Górne]]
||część wsi
|}

W latach 1945-54 siedziba [[Zdziechowice (gmina w województwie opolskim)|gminy Zdziechowice]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo częstochowskie|województwa częstochowskiego]].

== Nazwa ==

Nazwa pochodzi od [[Język staropolski|staropolskiej]] nazwy oznaczającej [[Dziewczyna|dziewczynę]] - ''"dziewoję"''. [[Heinrich Adamy]] w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we [[Wrocław]]iu wymienia najstarszą nazwę miejscowości w polskiej formie ''Dziechowice'' tłumacząc jej znaczenie ''"Magdedorf"'' czyli po polsku ''"Wieś dziewój, dziewczyn, służących"''{{r|Adamy}}. Nazwa została później [[germanizacja|zgermanizowana]] przez Niemców na ''Seichwitz''<ref name="verwaltungsgeschichte.de"/> w wyniku czego utraciła swoje pierwotne znaczenie{{r|Adamy}}.

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we [[Wrocław]]iu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecnie używaną, polską nazwą ''Zdziechowice'' oraz niemiecką ''Seichwitz''{{odn|Knie|1830|s=717}}. Spis wymienia trzy wsie (lub jej części), które traktowane są jak jedna miejscowość - ''Ober'', ''Mittel'' oraz ''Nieder Seichwitz'' podając także nazwy w [[gwara śląska|gwarze śląskiej]]: ''górne Zdziechowice'', ''strzednie Zdziechowice'' oraz ''dólne Zdziechowice''. Ze względu na słowiańskie brzmienie pierwotnej nazwy [[nazizm|nazistowska]] administracja [[III Rzesza|III Rzeszy]] zmieniła ją w 1936 r. na nową, całkowicie niemiecką -''Richterstal''<ref>{{Cytuj | url=http://gov.genealogy.net/item/show/object_189241 | tytuł=GOV :: Seichwitz, Richterstal, Zdziechowice<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=gov.genealogy.net | data dostępu=2017-11-28}}</ref>
{{Galeria
| Nazwa=|wielkość=240|pozycja=right
| Plik:Budynek szkoły w Ździechowicach.jpg|Budynek Szkoły Podstawowej
| Plik:Sklep w Ździechowicach.jpg|Budynek sklepu
| Plik:Przedszkole w Ździechowicach.jpg|Przedszkole
| Plik:Dwór w Zdziechowice.jpg|Dwór w Zdziechowicach
| Plik:Zdziechowice,_kościół_parafialny,_lipiec_2022.jpg|Kościół widok boczny, lipiec 2022
| Plik:Zdziechowice,_wjazd_lipiec_2022.jpg|Wjazd, lipiec 2022
}}

== Zabytki ==
We wsi znajdują się:
* [[Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zdziechowicach|kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa]] zbudowany w latach [[1914]]–[[1916]] na miejscu starszego z [[1733]] r. Istniejący wcześniej drewniany kościół z XVI w. przeniesiono do wsi [[Nasale (województwo opolskie)|Nasale]] w [[1939]] r.
* murowany dwór z XIX w. także się zachował, dziś mieści się w nim przychodnia lekarska.
* ceglana szkoła z XIX w., która została zamknięta w 2003 r.

== Zobacz też ==
* [[Zdziechowice]]
* [[Zdziechowice Drugie]]
* [[Zdziechowice Pierwsze]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=Adamy>{{Adamy1888|s=74}}</ref>
<ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

<ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=3560&powiat=5250&gmina=4430&miejscowosc=54980&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>

<ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=1601|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
{{Knie1830|odn=tak}}

{{Gmina Gorzów Śląski}}

[[Kategoria:Zdziechowice (województwo opolskie)| ]]

title: Zdziechowice

Państwo: Polska

Województwo: opolskie

Powiat: oleski

Gmina: Gorzów Śląski

Tablice rejestracyjne: OOL


text:
# Makoto Saitō
Makoto Saitō (jap. 齋藤 實 Saitō Makoto; ur. 27 października 1858, zm. 26 lutego 1936) – japoński admirał i polityk, baron i wicehrabia.
Był ministrem marynarki od stycznia 1906 do kwietnia 1914 roku. Od sierpnia 1919 do grudnia 1926 oraz od sierpnia 1929 do czerwca 1931 roku sprawował urząd gubernatora generalnego Korei.
Premier Japonii od 26 maja 1932 do 8 lipca 1934 (minister spraw zagranicznych od maja do lipca 1932 oraz minister edukacji od maja do lipca 1934). Zdymisjonowany wraz z całym rządem wskutek afery korupcyjnej związanej z operacjami firmy Teijin.
Od grudnia 1935 roku do śmierci strażnik tajnej pieczęci.
Został zamordowany przez nacjonalistycznych wojskowych w trakcie tzw. incydentu z 26 lutego (podobnie jak inny były premier Korekiyo Takahashi).

title: Makoto Saitō

wikitext:
{{inne znaczenia|admirała i polityka|[[Makoto Saitō (zapaśnik)]]}}
{{Polityk infobox
 |polityk           = Makoto Saitō
 |imię i nazwisko org = {{k|ja|齋藤 實}}
 |grafika           = Makoto Saito 2.jpg
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    = 27 października 1858
 |miejsce urodzenia = [[Mizusawa]]
 |data śmierci      = 26 lutego 1936
 |miejsce śmierci   = [[Tokio]]
 |funkcja           = Minister marynarki
 |partia            =
 |od                = styczeń 1906
 |do                = kwiecień 1914
 |poprzednik        =
 |następca          =
 |2 funkcja         = Gubernator generalny Korei
 |2 partia          =
 |2 od              = sierpień 1929
 |2 do              = czerwiec 1931
 |2 poprzednik      = [[Hanzō Yamanashi]]
 |2 następca        = [[Kazushige Ugaki]]
 |3 funkcja         = [[Ministrowie spraw zagranicznych Japonii|Minister spraw zagranicznych]]
 |3 partia          =
 |3 od              = maj 1932
 |3 do              = lipiec 1932
 |3 poprzednik      = [[Kenkichi Yoshizawa]]
 |3 następca        = [[Yasuya Uchida]]
 |4 funkcja         =
 |4 partia          =
 |4 od              = 26 maja 1932
 |4 do              = 8 września 1934
 |4 poprzednik      = [[Tsuyoshi Inukai]]
 |4 następca        = [[Keisuke Okada]]
 |5 funkcja         = Minister edukacji
 |5 partia          =
 |5 od              = maj 1934
 |5 do              = lipiec 1934
 |5 poprzednik      =
 |5 następca        =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Makoto Saito
 |quote             =
}}
{{nihongo|'''Makoto Saitō'''|齋藤 實|Saitō Makoto|ur. [[27 października]] [[1858]], zm. [[26 lutego]] [[1936]]}} – [[Japonia|japoński]] admirał i polityk, baron i wicehrabia.

Był ministrem marynarki od stycznia 1906 do kwietnia 1914 roku. Od sierpnia 1919 do grudnia 1926 oraz od sierpnia 1929 do czerwca 1931 roku sprawował urząd [[Generalne Gubernatorstwo Korei|gubernatora generalnego Korei]].

[[Premierzy Japonii|Premier Japonii]] od 26 maja 1932 do 8 lipca 1934 (minister spraw zagranicznych od maja do lipca 1932 oraz minister edukacji od maja do lipca 1934). Zdymisjonowany wraz z całym rządem wskutek afery korupcyjnej związanej z operacjami firmy [[Teijin]]<ref name=DietSaito />.
Od grudnia 1935 roku do śmierci strażnik tajnej pieczęci.

Został zamordowany przez nacjonalistycznych wojskowych w trakcie tzw. [[Incydent z 26 lutego|incydentu z 26 lutego]]<ref name=DietSaito>{{Cytuj stronę |url = http://www.ndl.go.jp/portrait/e/datas/87.html |tytuł = Saito, Makoto |data = |opublikowany = Biblioteka Zgromadzenia Narodowego Japonii (National Diet Library, Japan) |język = en |data dostępu = 2017-02-05}}</ref> (podobnie jak inny były premier [[Korekiyo Takahashi]]<ref name=Kokkai>{{Cytuj stronę |url = http://www.ndl.go.jp/portrait/e/datas/122.html |tytuł = Takahashi, Korekiyo |data = |opublikowany = Biblioteka Zgromadzenia Narodowego Japonii (National Diet Library, Japan) |język = en |data dostępu = 2017-02-05}}</ref>).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url=http://archive.is/20121204165028/http://homepage2.nifty.com/nishidah/e/px06.htm#a001 |tytuł=Imperial Japanese Navy |język=en |data dostępu=2006-12-08}}

{{Ministrowie spraw zagranicznych Japonii}}

{{Premierzy Japonii}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Saitō, Makoto}}
[[Kategoria:Japońscy admirałowie]]
[[Kategoria:Japońscy ministrowie spraw zagranicznych]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Łaźni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Chryzantemy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Kwiatów Paulowni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca]]
[[Kategoria:Premierzy Japonii]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1856]]
[[Kategoria:Zamordowani szefowie rządów]]
[[Kategoria:Zmarli w 1936]]
[[Kategoria:Ofiary zabójstw w Japonii]]

title: Makoto Saitō齋藤 實

Data i miejsce urodzenia: 27 października 1858 · Mizusawa

Data i miejsce śmierci: 26 lutego 1936 · Tokio

Okres:
od styczeń 1906 · do kwiecień 1914
od sierpień 1929 · do czerwiec 1931
od maj 1932 · do lipiec 1932
od 26 maja 1932 · do 8 września 1934
od maj 1934 · do lipiec 1934

Poprzednik:
Hanzō Yamanashi
Kenkichi Yoshizawa
Tsuyoshi Inukai

Następca:
Kazushige Ugaki
Yasuya Uchida
Keisuke Okada


text:
# Buźke (hromada Buźke)
Buźke (ukr. Бузьке) – wieś na Ukrainie, w obwodzie mikołajowskim, w rejonie wozniesieńskim, siedziba hromady. W 2001 liczyła 2043 mieszkańców.

title: Buźke (hromada Buźke)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Buźke
 |nazwa oryginalna             = {{k|uk|Бузьке}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-48
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon wozniesieński|wozniesieński]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Buźke (hromada)|Buźke]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 2043
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód mikołajowski
 |wariant mapy                 =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Buźke''' ({{w języku|uk|Бузьке}}) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[obwód mikołajowski|obwodzie mikołajowskim]], w [[rejon wozniesieński|rejonie wozniesieńskim]], siedziba [[Buźke (hromada)|hromady]]. W 2001 liczyła 2043 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/ukraine-census-2001-lang/mykolajivska.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mikołajowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 | data dostępu = | język = uk}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie mikołajowskim]]

title: BuźkeБузьке

Państwo: Ukraina

Obwód: mikołajowski

Rejon: wozniesieński

Hromada: Buźke


text:
# Perseitol
Perseitol, C
7H
16O
7 – alkohol polihydroksylowy o słodkim smaku (cukrol).

title: Perseitol

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Perseitol
 |1. grafika                 = Perseitol.png
 |opis 1. grafiki            =
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        = (2''R'',3''R'',4''S'',5''R'',6''S'')-heptano-1,2,3,4,5,6,7-heptaol
 |inne nazwy                 = heptitol
 |wzór sumaryczny            = C7H16O7
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 212,20
 |wygląd                     =
 |SMILES                     = C([C@H]([C@H](C([C@@H]([C@H](CO)O)O)O)O)O)O
 |numer CAS                  =
 |PubChem                    = 441436
 |DrugBank                   =
 |gęstość                    =
 |gęstość źródło             =
 |stan skupienia w podanej g =
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   =
 |rww źródło                 =
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       =
 |temperatura topnienia      = 185–186
 |tt źródło                  = {{r|SA}}
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        =
 |tw źródło                  =
 |tw warunki niestandardowe  =
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      = {{Sigma-Aldrich|P8295|SIGMA|link=tak|data dostępu=2017-01-06}}
 |zagrożenia GHS źródło      = MSDS
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|brak}}
 |hasło GHS                  =
 |zwroty H                   = {{Zwroty H|brak}}
 |zwroty EUH                 = {{Zwroty EUH|brak}}
 |zwroty P                   = {{Zwroty P|brak}}
 |NFPA 704                   =
 |NFPA 704 źródło            =
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                =
 |dawka śmiertelna           =
 |pochodne                   =
 |podobne związki            =
 |commons                    =
}}
'''Perseitol''', {{chem2|C7H16O7}} – [[Alkohole wielowodorotlenowe|alkohol polihydroksylowy]] o słodkim smaku ([[Alkohole cukrowe|cukrol]]).

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="SA">{{Sigma-Aldrich|P8295|SIGMA|MSDS=tak|data dostępu=2017-01-06}}</ref>
}}

{{Alkohole cukrowe}}

[[Kategoria:Alkohole cukrowe]]
[[Kategoria:Alkohole pierwszorzędowe]]
[[Kategoria:Alkohole drugorzędowe]]

title: Perseitol


text:
# Montfranc
Montfranc – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Aveyron. W 2013 roku jej populacja wynosiła 126 mieszkańców. Gmina położona jest na terenie Parku Regionalnego Grands Causses.

title: Montfranc

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Montfranc
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Montfranc
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Aveyron]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Millau|Millau]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 12152
 |powierzchnia                    = 6,32 km²
 |rok                             = 2013
 |liczba ludności                 = 126
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 12380
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Aveyron
 |współrzędne                     = 43°51′N 2°34′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Montfranc''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Aveyron]]<ref name=ar>{{cytuj książkę | autor = | autor2 = | tytuł = Atlas Routier France 2014 | rozdział = | wydawca = Michelin | miejsce = | rok = | strony = 300 | isbn = 978-2-06-719261-4 | url = | język = fr | oclc =}}</ref>. W 2013 roku jej populacja wynosiła 126 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/commune.asp?annee=2013&depcom=12152 | tytuł = Populations légales 2013 | data = | autor = | praca = | opublikowany = INSEE | język = fr | data dostępu = 2017-07-12}}</ref>. Gmina położona jest na terenie [[Park Regionalny Grands Causses|Parku Regionalnego Grands Causses]]<ref name=am>{{cytuj stronę | url = http://www.annuaire-mairie.fr/liste-des-communes-du-parc-naturel-regional-des-grands-causses.html | tytuł = Les communes du Parc naturel régional des Grands Causses | data = | autor = | praca = | opublikowany = annuaire-mairie.fr | język = fr | data dostępu = 2017-07-26}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Millau}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Aveyron]]

title: Montfranc

Region: Oksytania

Departament: Aveyron

Okręg: Millau


text:
# Jezioro Drwęckie
Jezioro Drwęckie – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w granicach administracyjnych Ostródy i gminy wiejskiej Ostróda, na obszarze Doliny Drwęcy.

## Charakterystyka
Po raz pierwszy wzmiankowano je w 1332 roku jako see Drywanczyn.
Jezioro Drwęckie składa się z dwóch wąskich rynien – jednej równoleżnikowej, długości 12 km, oraz drugiej, odgałęzionej na północny zachód, o długości 5 km.
Brzegi w części północnej są wysokie i zalesione (Lasy Liwskie), w części południowej niskiej, podmokłe i bezleśne.
W najszerszej części jeziora znajduje się wyspa Ostrów. Od wschodu jezioro połączone jest kanałem z jeziorem Pauzeńskim (Puzy). W kanale zlokalizowana jest śluza Ostróda. Szlak wodny prowadzi dalej z jeziora Pauzeńskiego przez kanał, w którym jest zlokalizowana kolejna śluza – Mała Ruś – na jezioro Szeląg Wielki (prowadzi tędy szlak kajakowy i żeglarski). Zachodnia odnoga Jeziora Drwęckiego ciągnie się równoleżnikowo na długości 11 km (szerokość do 0,8 km). Brzegi są niskie i podmokłe, północne zalesione. Na północy wypływa z niej Kanał Elbląski, na zachodzie wpada Iłga, łącząca z jeziorem Ilgi (25 ha), od południa – łączy się z jeziorami: Smordy (22,5 ha) i Morliny (66 ha). Przez Jezioro Drwęckie przepływa ze wschodu na zachód rzeka Drwęca.

## Dane morfometryczne
Powierzchnia jeziora wynosi 880,8 ha, głębokość – 22,3 m, szerokość – 1,1 km, z wyspą o powierzchni 10,8 ha.

## Turystyka
Wokół jeziora prowadzą z Ostródy do Piławek szlaki turystyczne: niebieski i zielony.

title: Jezioro Drwęckie

wikitext:
{{Jezioro infobox
 |nazwa              = Jezioro Drwęckie
 |nazwa oryginalna   =
 |inne nazwy         =
 |grafika            =
 |opis grafiki       =
 |państwo            = warmińsko-mazurskie
 |lokalizacja        =
 |miasta nadbrzeżne  =
 |region             = [[Dolina Drwęcy]]
 |wysokość lustra    =
 |wyspy              =
 |powierzchnia       = 880,8 ha
 |max długość        =
 |max szerokość      = 1,1 km
 |głębokość średnia  =
 |głębokość max      = 22,3
 |długość brzegu     =
 |objętość           =
 |rodzaj jakości     =
 |jakość             =
 |zasolenie          =
 |rzeki zasilające   =
 |rzeki wypływające  =
 |rodzaj             =
 |kod mapy           = Ostróda (gmina wiejska)
 |współrzędne        = 53°42′57″N 19°55′11″E
 |mapka jeziora      =
 |opis mapki jeziora =
 |commons            =
}}
'''Jezioro Drwęckie''' – [[jezioro]] w [[Polska|Polsce]], położone w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat ostródzki|powiecie ostródzkim]], w granicach administracyjnych [[Ostróda|Ostródy]] i [[Ostróda (gmina wiejska)|gminy wiejskiej Ostróda]], na obszarze [[Dolina Drwęcy|Doliny Drwęcy]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Regiony fizycznogeograficzne Polski po zmianach w 2018 r. |data = 2018 |data dostępu = 2023-11-08 |opublikowany = warmaz.pl |url = https://warmaz.pl/mapy/regiony/ |język = pl}}</ref>.

== Charakterystyka ==
Po raz pierwszy wzmiankowano je w 1332 roku jako ''see Drywanczyn''<ref>{{Cytuj |autor = Uniwersytet Mikołaja Kopernika (Toruń) Instytut Archeologii i Etnografii |tytuł = Studia nad Osadnictwem Średniowiecznym Ziemi Chełmińskiej. T. 3 (1999) |data = 1999 |data dostępu = 2019-08-23 |wydawca = Toruń |url = http://www.kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=25650}}</ref>.

Jezioro Drwęckie składa się z dwóch wąskich rynien – jednej równoleżnikowej, długości 12 km, oraz drugiej, odgałęzionej na północny zachód, o długości 5 km.
[[Plik:Drweckie Lake in Ostroda (2).jpg|thumb|220px|left|Promenada w [[Ostróda|Ostródzie]]]]
Brzegi w części północnej są wysokie i zalesione ([[Lasy Liwskie]]), w części południowej niskiej, podmokłe i bezleśne.

W najszerszej części jeziora znajduje się wyspa Ostrów. Od wschodu jezioro połączone jest kanałem z jeziorem Pauzeńskim ([[Puzy]]). W kanale zlokalizowana jest [[Śluza wodna|śluza]] Ostróda. Szlak wodny prowadzi dalej z jeziora Pauzeńskiego przez kanał, w którym jest zlokalizowana kolejna śluza – Mała Ruś – na jezioro [[Szeląg Wielki]] (prowadzi tędy [[szlak kajakowy]] i żeglarski). Zachodnia odnoga Jeziora Drwęckiego ciągnie się równoleżnikowo na długości 11 km (szerokość do 0,8 km). Brzegi są niskie i podmokłe, północne zalesione. Na północy wypływa z niej [[Kanał Elbląski]], na zachodzie wpada [[Iłga]], łącząca z jeziorem [[Ilgi]] (25 ha), od południa – łączy się z jeziorami: [[Smordy]] (22,5 ha) i [[Morliny (jezioro)|Morliny]] (66 ha). Przez Jezioro Drwęckie przepływa ze wschodu na zachód rzeka [[Drwęca]].

== Dane morfometryczne ==
Powierzchnia jeziora wynosi 880,8 ha, głębokość – 22,3 m, szerokość – 1,1 km, z wyspą o powierzchni 10,8 ha.

== Turystyka ==
Wokół jeziora prowadzą z Ostródy do [[Piławki|Piławek]] [[Szlak turystyczny|szlaki turystyczne]]: niebieski i zielony.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. {{ISBN|83-902165-0-7}} s. 44
== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|II|176|Drwęckie jezioro}}
* {{cytuj | tytuł = Drwęckie <!-- Wywołanie szablonu cytuj wygenerowane przez bota --> |data dostępu = 2021-04-17 | opublikowany = www.zalewwislany.pl | url = http://www.zalewwislany.pl/pojezierze-ilawskie/drweckie}}

{{SORTUJ:Drwęckie, jezioro}}
[[Kategoria:Jeziora w Dolinie Drwęcy]]
[[Kategoria:Jeziora w powiecie ostródzkim]]
[[Kategoria:Geografia Ostródy]]

title: Jezioro Drwęckie

Województwo: warmińsko-mazurskie

Region: Dolina Drwęcy

Wymiary · • max szerokość: · 1,1 km


text:
# Korszanga-Szygali
Korszanga-Szygali (ros. Коршанга-Шигали) – wieś (dieriewnia) w Rosji, w Tatarstanie, w rejonie drożżanowskim. W 2010 liczyła 148 mieszkańców, głównie Czuwaszy.

title: Korszanga-Szygali

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Korszanga-Szygali
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Коршанга-Шигали}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Tatarstan
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon drożżanowski|drożżanowski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 148
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Korszanga-Szygali''' ({{w języku|ru|Коршанга-Шигали}}) – wieś (dieriewnia) w [[Rosja|Rosji]], w [[Tatarstan]]ie, w [[rejon drożżanowski|rejonie drożżanowskim]]. W 2010 liczyła 148 mieszkańców, głównie [[Czuwasze|Czuwaszy]]<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/tatarstan.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Tatarstanu na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wsie w Tatarstanie]]

title: Korszanga-SzygaliКоршанга-Шигали

Państwo: Rosja

Republika: Tatarstan

Rejon: drożżanowski


text:
# Talbot (motoryzacja)
Talbot – marka samochodów produkowanych we Francji, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii.

## Historia
Początkowo nazwa Talbot była używana w odniesieniu do francuskich samochodów Clément-Bayard sprowadzanych od 1903 do Wielkiej Brytanii. Przedsięwzięcie to sfinansował Charles Chetwynd-Talbot – XX Hrabia Shrewsbury, który użyczył firmie swojego nazwiska. W 1905 spółka zaczęła importować samochody pod marką Clément-Talbot oraz montować sprowadzone z Francji części w fabryce w Londynie w dzielnicy Notting Hill. Rozpoczęto też sprzedaż aut pod marką Talbot. W 1906 firma rozpoczęła wytwarzanie własnych pojazdów na Wyspach. Połączyła się z firmą Sunbeam i Darracq. We Francji sprzedawano auta pod marką Talbot-Darracq. W 1954 produkcję zawieszono.
Dwadzieścia cztery lata później markę reaktywował francuski koncern PSA Peugeot Citroën, po przejęciu europejskich filii koncernu Chrysler. Osobowe modele marki zostały zastąpione w połowie lat 80. modelem Peugeot 309. Ostatnim modelem Talbota dotępnym na rynku był dostawczy Talbot Express wycofany w 1992.

## Niektóre modele
- Talbot 105
- Talbot 1510
- Talbot Alpine
- Talbot Horizon
- Talbot Sunbeam
- Talbot Samba
- Talbot Solara
- Talbot Tagora
- Talbot Express
- Talbot Matra

title: Talbot (motoryzacja)

wikitext:
{{Przedsiębiorstwo infobox
 |nazwa             = Talbot
 |nazwa oryginalna  =
 |grafika           = Talbot Logo.png
 |opis grafiki      = Logo przedsiębiorstwa
 |państwo           = Anglia
 |siedziba          = [[Londyn]]
 |adres             =
 |data założenia    = 1903{{r|wpmotoryzacja1}}
 |data likwidacji   = 1994{{r|wpmotoryzacja1}}
 |forma prawna      = filia [[Groupe PSA|PSA]]
 |prezes            =
 |dyrektor          =
 |przewodniczący RN =
 |udziałowcy        = [[Groupe PSA|PSA Peugeot Citroën]]{{r|wpmotoryzacja1}}
 |rejestr           =
 |numer rejestru    =
 |zatrudnienie      =
 |giełda            =
 |ISIN              =
 |symbol akcji      =
 |rok               =
 |przychody         =
 |wynik operacyjny  =
 |wynik netto       =
 |aktywa            =
 |kapitał własny    =
 |kapitał zakładowy =
 |współrzędne       =
 |commons           = Category:Talbot vehicles
 |www               = https://talbot.fr/
}}
[[Plik:1984 Talbot Samba Cabriolet.jpg|thumb|200px|Talbot Samba (1981–1986)]]
[[Plik:1989 Talbot Express 1000P van (15378321141) (cropped).jpg|thumb|200px|Talbot Express z 1989]]
'''Talbot''' – marka samochodów produkowanych we [[Francja|Francji]], [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] i [[Hiszpania|Hiszpanii]].

== Historia ==
Początkowo nazwa ''Talbot'' była używana w odniesieniu do francuskich samochodów [[Clément-Bayard]] sprowadzanych od 1903 do [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]{{r|wpmotoryzacja1}}. Przedsięwzięcie to sfinansował [[Charles Chetwynd-Talbot]] – XX [[Hrabia Shrewsbury]], który użyczył firmie swojego nazwiska. W 1905 spółka zaczęła importować samochody pod marką Clément-Talbot{{r|wpmotoryzacja1}} oraz montować sprowadzone z Francji części w fabryce w [[Londyn]]ie w dzielnicy [[Notting Hill]]. Rozpoczęto też sprzedaż aut pod marką Talbot. W 1906 firma rozpoczęła wytwarzanie własnych pojazdów na Wyspach. Połączyła się z firmą [[Sunbeam]] i [[Darracq]]. We Francji sprzedawano auta pod marką [[Talbot-Darracq]]{{r|wpmotoryzacja1}}. W 1954 produkcję zawieszono.

Dwadzieścia cztery lata później markę reaktywował francuski koncern [[Groupe PSA|PSA Peugeot Citroën]]{{r|wpmotoryzacja1}}, po przejęciu europejskich filii koncernu [[Chrysler]]. Osobowe modele marki zostały zastąpione w połowie lat 80. modelem [[Peugeot 309]]. Ostatnim modelem Talbota dotępnym na rynku był dostawczy [[Peugeot J5|Talbot Express]]{{r|wpmotoryzacja1}} wycofany w 1992.

== Niektóre modele ==
* [[Talbot 105]]
* [[Simca 1307|Talbot 1510]]
* [[Simca 1307|Talbot Alpine]]
* [[Talbot Horizon]]
* [[Talbot Sunbeam]]
* [[Talbot Samba]]
* [[Simca 1307|Talbot Solara]]
* [[Talbot Tagora]]
* [[Peugeot J5|Talbot Express]]
* [[Matra Rancho|Talbot Matra]]

== Zobacz też ==
* [[Peugeot]]
* [[Peugeot 309]]
* [[Groupe PSA]]
* [[Sevel]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|<ref name="wpmotoryzacja1">{{Cytuj |tytuł = Słynne marki, które zniknęły z rynku |czasopismo = moto.wp.pl |data dostępu = 2021-03-26 |url = https://moto.wp.pl/slynne-marki-ktore-zniknely-z-rynku-6062062277260417g?amp=1 |język = pl}}</ref>}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = [[Zdzisław Podbielski]] |tytuł = Pojazdy francuskie |seria = Poznajemy Samochody Osobowe Świata |data = 1986 |isbn = 83-206-0568-7 |miejsce = Warszawa |wydawca = WKiŁ |s = 223 }}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Francuscy producenci samochodów]]
[[Kategoria:Zlikwidowane marki samochodów]]
[[Kategoria:Dostawcy silników Formuły 1]]
[[Kategoria:Samochody Talbot|!]]

title: Talbot

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Siedziba: Londyn

Forma prawna: filia PSA

Udziałowcy: PSA Peugeot Citroën

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Język keapara
Język keapara, także: keopara, kerepunu, hula-aroma – język austronezyjski używany w Prowincji Centralnej w Papui-Nowej Gwinei. Według danych z 2000 roku posługuje się nim blisko 20 tys. osób.
Jego użytkownicy zamieszkują pas nadbrzeżny między Hood Point (na zachodzie) a Laloura na skraju zatoki Cheshunt (na wschodzie). Według Ethnologue dzieli się na dialekty: aroma (aloma, arona, galoma), babaga, kalo, kapari, keapara (keopara), lalaura, maopa, wanigela; tworzy sieć dialektów wraz z językiem hula. A. Pawley (1976) i T.E. Dutton (1976) zaliczają hula do dialektów keapara. Nie istnieje tradycyjna nazwa określająca wszystkie te dialekty, w pracach lingwistycznych występują terminy „keapara” i „hula-aroma”.
Wykazuje silne wpływy języków papuaskich.
Jest zapisywany alfabetem łacińskim.

title: Język keapara

wikitext:
{{Język infobox
 |nazwa oryginalna = Keapara
 |obszar           = [[Prowincja Centralna (Papua-Nowa Gwinea)|Prowincja Centralna]] ([[Papua-Nowa Gwinea]])
 |liczba mówiących = 20 tys. (2000)
 |system pisma     = [[alfabet łaciński|łacińskie]]
 |klasyfikacja     =
* [[Języki austronezyjskie]]
* [[Języki malajsko-polinezyjskie]]
* [[Języki malajsko-polinezyjskie centralno-wschodnie|Grupa centralno-wschodnia]]
* [[Języki malajsko-polinezyjskie wschodnie|Grupa wschodnia]]
* [[Języki oceaniczne]]
* Języki zachodniooceaniczne
* Języki Papuaskiego Cypla
* Języki peryferyjne
* Języki centralnopapuaskie
* Języki sinagoro-keapara
* Język keapara
 |język urzędowy   =
 |organ regulujący =
 |iso1             =
 |iso2             =
 |iso3             = khz
 |sil              =
 |kod              =
 |dialekty         =
 |mapka            =
 |opis             =
 |wikisłownik      =
}}
'''Język keapara''', także: '''keopara''', '''kerepunu'''<ref name="Ethnologue"/>, '''hula-aroma'''{{odn|Pawley|1976|s=302}} – [[Języki austronezyjskie|język austronezyjski]] używany w [[Prowincja Centralna (Papua-Nowa Gwinea)|Prowincji Centralnej]] w [[Papua-Nowa Gwinea|Papui-Nowej Gwinei]]. Według danych z 2000 roku posługuje się nim blisko 20 tys. osób<ref name="Ethnologue"/>.

Jego użytkownicy zamieszkują pas nadbrzeżny między Hood Point (na zachodzie) a Laloura na skraju zatoki Cheshunt (na wschodzie){{odn|Dutton|1976|s=327}}. Według [[Ethnologue]] dzieli się na dialekty: aroma (aloma, arona, galoma), babaga, kalo, kapari, keapara (keopara), lalaura, maopa, wanigela; tworzy sieć dialektów wraz z [[język hula|językiem hula]]<ref name="Ethnologue"/>. A. Pawley (1976) i T.E. Dutton (1976) zaliczają hula do dialektów keapara{{odn|Pawley|1976|s=302}}{{odn|Dutton|1976|s=327}}. Nie istnieje tradycyjna nazwa określająca wszystkie te dialekty, w pracach lingwistycznych występują terminy „keapara” i „hula-aroma”{{odn|Pawley|1976|s=302}}.

Wykazuje silne wpływy [[języki papuaskie|języków papuaskich]]<ref name=lingweb/>.

Jest zapisywany [[alfabet łaciński|alfabetem łacińskim]]<ref name="Ethnologue" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=lingweb>{{Cytuj stronę | tytuł = Keapara | data dostępu = 2024-02-20 | opublikowany = Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology | url = https://lingweb.eva.mpg.de/channumerals/Keapara.htm | język = en }}</ref>
<ref name="Ethnologue">{{Ethnologue |tytuł = Keapara |wydanie = 18 |archiwum = https://web.archive.org/web/20170510072641/http://www.ethnologue.com/18/language/khz |zarchiwizowano = 2017-05-10 |id = khz |data dostępu = 2020-06-02 }}</ref>
}}

==Bibliografia==
* {{Cytuj | odn = tak | autor r = Thomas E. Dutton | rozdział = Austronesian Languages: Eastern Part of South-Eastern Mainland Papua | data = 1976 | s = 321–334 | redaktor = Stephen A. Wurm | tytuł = New Guinea area languages and language study | wolumin = 2: Austronesian languages | seria = Pacific Linguistics C-39 | miejsce = Canberra | wydawca = Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University | isbn = 0-85883-155-4 0-85883-131-7 | oclc = 2565788 | doi = 10.15144/PL-C39.321 | język = en }}
* {{Cytuj | odn = tak | autor r = Andrew Pawley | rozdział = Austronesian Languages: Western Part of South-Eastern Mainland Papua | data = 1976 | s = 301–320 | redaktor = Stephen A. Wurm | tytuł = New Guinea area languages and language study | wolumin = 2: Austronesian languages | seria = Pacific Linguistics C-39 | miejsce = Canberra | wydawca = Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University | isbn = 0-85883-155-4 0-85883-131-7 | oclc = 2565788 | doi = 10.15144/PL-C39.301 | język = en }}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | tytuł = Keapara | data dostępu = 2024-02-20 | opublikowany = Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology | url = https://lingweb.eva.mpg.de/channumerals/Keapara.htm | język = en }}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Keapara}}
[[Kategoria:Języki oceaniczne]]
[[Kategoria:Języki Papui-Nowej Gwinei]]

title: Keapara

Obszar: Prowincja Centralna (Papua-Nowa Gwinea)

Pismo/alfabet: łacińskie

title: Klasyfikacja genetyczna

Klasyfikacja genetyczna: - Języki austronezyjskie - Języki malajsko-polinezyjskie - Grupa centralno-wschodnia - Grupa wschodnia - Języki oceaniczne - Języki zachodniooceaniczne - Języki Papuaskiego Cypla - Języki peryferyjne - Języki centralnopapuaskie - Języki sinagoro-keapara - Język keapara

title: Status oficjalny

Ethnologue: 5 rozwojowy↗

title: Kody języka

ISO 639-3: khz

IETF: khz

Ethnologue: khz

title: W Wikipedii

W Wikipedii: Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.


text:
# Sobór św. Mikołaja w Mikołajowie
Sobór św. Mikołaja – prawosławny sobór parafialny w dekanacie mikołajowskim miejskim eparchii mikołajowskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Położony przy ulicy Falejewskiej 4 w Mikołajowie. Zabytek o znaczeniu ogólnoukraińskim.

## Historia
Inicjatorem budowy pierwszej świątyni pod wezwaniem św. Mikołaja w Mikołajowie był Michaił Falejew, jeden z twórców miasta i Floty Czarnomorskiej, współpracownik Grigorija Potiomkina. Cerkiew powstać miała na potrzeby społeczności greckich przesiedleńców żyjących w Mikołajowie. O zamiarze wzniesienia świątyni Falejew informował arcybiskupa jekaterynosławskiego, chersońskiego i taurydzkiego Ambrożego 17 grudnia 1789 r., w rocznicę zdobycia przez Rosjan twierdzy oczakowskiej. Pierwsza cerkiew była budowana od następnego roku i przetrwała około dwudziestu lat. Była to budowla drewniana, o jej wyglądzie niczego nie wiadomo.
Murowana świątynia pod tym samym wezwaniem była budowana, nadal na potrzeby społeczności greckiej, w latach 1803–1817. Głównymi inicjatorami budowy byli archimandryta Zachariasz (Petropulo) oraz ks. Karp Pawłowski. W 1817 r. budowla została wyświęcona.
Cerkiew pozostawała czynna niemal przez całą swoją historię, nawet po rewolucji październikowej i w latach 30. XX wieku (gdy zamknięto m.in. najważniejszą dotąd prawosławną świątynię w mieście – sobór Narodzenia Matki Bożej) funkcjonowała przy niej parafia prawosławna.
Po utworzeniu eparchii mikołajowskiej w 1992 r. sobór został odremontowany, na jego dzwonnicy zawieszono nowe dzwony, w sąsiedztwie cerkwi urządzono studnię do święcenia wody, zaś w południowej części świątyni wzniesiono ołtarz boczny pod wezwaniem Opieki Matki Bożej.

title: Sobór św. Mikołaja w Mikołajowie

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Sobór św. Mikołaja
 |nazwa miejscowa           = {{k|uk|Свято-Микільський соборний храм}}
 |zabytek                   = 48-101-0216
 |funkcja świątyni          = [[Sobór (świątynia)|sobór]] [[Kościół parafialny|parafialny]]
 |grafika                   = Свято микільський храм mk.jpg
 |opis grafiki              = Widok ogólny
 |państwo                   = UA-48
 |miejscowość               = [[Mikołajów]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                   = [[Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego]]
 |administratura nazwa      = [[Eparchia mikołajowska|mikołajowska]]
 |administratura typ        = [[Eparchia]]
 |tytuł świątyni            = [[Sobór (świątynia)|sobór]]
 |data nadania              = XX w.
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = św. [[Mikołaj z Miry|Mikołaja]]
 |dzień wspomnienia         = 9/22 maja; 6/19 grudnia
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1803
 |data zakończenia budowy   = 1817
 |data konsekracji          = 1817
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    = czynna świątynia prawosławna
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[Architektura klasycystyczna|klasycystyczny]]
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        = [[Skała|kamień]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              = 1
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        = 2
 |liczba ołtarzy            = 2
 |wezwania ołtarzy bocznych = [[Pokrowa|Opieki Matki Bożej]]
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             = wbudowana
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Mikołajów
 |współrzędne               =
 |opis miejsca              = sobór św. Mikołaja
 |commons                   = Category:St. Nicholas' Collegiate Church (Mykolaiv)
 |www                       =
}}
'''Sobór św. Mikołaja''' – [[Prawosławie|prawosławny]] [[Sobór (świątynia)|sobór]] [[Kościół parafialny|parafialny]] w [[Dekanat mikołajowski miejski|dekanacie mikołajowskim miejskim]] [[Eparchia mikołajowska|eparchii mikołajowskiej]] [[Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego|Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego]]<ref>{{Cytuj |tytuł=Николаевский городский округ |data dostępu=2017-09-14 |opublikowany=eparhia.mk.ua |url=http://eparhia.mk.ua/hramiimonastiri/71-nikolaevskoe-gorodskoe-blagochinie.html |język=ru}}</ref>. Położony przy ulicy Falejewskiej 4 w [[Mikołajów|Mikołajowie]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł=Свято-Николаевская соборная церковь, г. Николаев, ул. Фалеевская, 4 |data dostępu=2017-09-14 |opublikowany=eparhia.mk.ua |url=http://eparhia.mk.ua/hramiimonastiri/71-nikolaevskoe-gorodskoe-blagochinie/555-11-71-555.html |język=ru}}</ref>. Zabytek o znaczeniu ogólnoukraińskim<ref name=":0" />.

== Historia ==
Inicjatorem budowy pierwszej świątyni pod wezwaniem św. Mikołaja w Mikołajowie był Michaił Falejew, jeden z twórców miasta i [[Flota Czarnomorska|Floty Czarnomorskiej]], współpracownik [[Grigorij Potiomkin|Grigorija Potiomkina]]. Cerkiew powstać miała na potrzeby społeczności greckich przesiedleńców żyjących w Mikołajowie. O zamiarze wzniesienia świątyni Falejew informował arcybiskupa [[Eparchia dniepropetrowska|jekaterynosławskiego, chersońskiego i taurydzkiego]] [[Ambroży (Sieriebriannikow)|Ambrożego]] 17 grudnia 1789 r., w rocznicę zdobycia przez Rosjan [[Twierdza w Oczakowie|twierdzy oczakowskiej]]. Pierwsza cerkiew była budowana od następnego roku i przetrwała około dwudziestu lat. Była to budowla [[Drewno (technika)|drewniana]], o jej wyglądzie niczego nie wiadomo<ref name=":0" />.

Murowana świątynia pod tym samym wezwaniem była budowana, nadal na potrzeby społeczności greckiej, w latach 1803–1817. Głównymi inicjatorami budowy byli archimandryta Zachariasz (Petropulo) oraz ks. Karp Pawłowski. W 1817 r. budowla została [[Poświęcenie kościoła|wyświęcona]]<ref name=":0" />.

Cerkiew pozostawała czynna niemal przez całą swoją historię, nawet po [[Rewolucja październikowa|rewolucji październikowej]] i w latach 30. XX wieku (gdy zamknięto m.in. najważniejszą dotąd prawosławną świątynię w mieście – [[Sobór Narodzenia Matki Bożej w Mikołajowie|sobór Narodzenia Matki Bożej]]<ref>{{Cytuj |tytuł=Кафедральный собор Рождества Пресвятой Богородицы |data dostępu=2017-09-14 |opublikowany=eparhia.mk.ua |url=http://eparhia.mk.ua/hramiimonastiri/71-nikolaevskoe-gorodskoe-blagochinie/554-kafedralniy-sobor.html |język=ru}}</ref>) funkcjonowała przy niej parafia prawosławna<ref name=":0" />.

Po utworzeniu eparchii mikołajowskiej w 1992 r.<ref>{{Cytuj |tytuł=Николаевская епархия / Организации / Патриархия.ru |data dostępu=2017-09-14 |opublikowany=Патриархия.ru |url=http://www.patriarchia.ru/db/text/73411.html |język=ru}}</ref> sobór został odremontowany, na jego [[Dzwonnica|dzwonnicy]] zawieszono nowe [[Dzwon kościelny|dzwony]], w sąsiedztwie cerkwi urządzono studnię do święcenia wody, zaś w południowej części świątyni wzniesiono [[ołtarz]] boczny pod wezwaniem [[Pokrowa|Opieki Matki Bożej]]<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Mikołajów, Mikołaja, sobór}}
[[Kategoria:Cerkwie eparchii mikołajowskiej]]
[[Kategoria:Cerkwie w Mikołajowie|Mikołaja, sobór]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Mikołaja]]
[[Kategoria:Zabytkowe cerkwie w obwodzie mikołajowskim]]

title: Sobór św. MikołajaСвято-Микільський соборний храм

Miejscowość: Mikołajów

Wyznanie: prawosławne

Eparchia: mikołajowska

sobór: od XX w.

Wezwanie: św. Mikołaja

Wspomnienie liturgiczne: 9/22 maja; 6/19 grudnia

Aktualne przeznaczenie: czynna świątynia prawosławna

Styl: klasycystyczny

Świątynia · • materiał bud.: · • kamień

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1

Kopuła · • liczba kopuł: · 1

Ołtarz · • liczba ołtarzy · • wezwania ołtarzy bocznych: · 2 · Opieki Matki Bożej

Dzwonnica · • typ dzwonnicy: · wbudowana


text:
# Pierwszy rząd Nadżiba Mikatiego
Pierwszy rząd Nadżiba Mikatiego – rząd Republiki Libańskiej funkcjonujący od kwietnia do lipca 2005 r.

## Powstanie
15 kwietnia 2005 r. Nadżib Mikati został mianowany premierem Libanu, jako kandydat kompromisowy po dymisji Umara Karamiego. W nowym gabinecie, obok premiera, znalazło się 13 ministrów. Rząd miał mieć charakter technokratyczny. 27 kwietnia rada ministrów zdobyła wotum zaufania, uzyskując poparcie 109 deputowanych Zgromadzenia Narodowego. Po wyborach parlamentarnych, w lipcu 2005 r. stanowisku szefa rządu otrzymał Fouad Siniora.

## Skład
| Stanowisko                                         | Imię i nazwisko                            | Wyznanie             |
| Premier                                            | Nadżib Mikati                              | Sunnita              |
| Min. spraw wewnętrznych                            | Hassan Sabeh                               | Sunnita              |
| Min. sprawiedliwości                               | Chalid Kabbani                             | Sunnita              |
| Min. zdrowia                                       | Mohammad Dżawad Chalife                    | Szyita               |
| Min. pracy                                         | Trad Hamadeh                               | Szyita               |
| Min. spraw zagranicznych                           | Mahmud Hammud                              | Szyita               |
| Min. robót publicznych i transportu oraz uchodźców | Adel Hamije                                | Druz                 |
| Min. informacji i turystyki                        | Charles Rizk                               | Katolik-Maronita     |
| Min. przemysłu i energii                           | Bassam Jammin                              | Katolik-Maronita     |
| Min. ekonomii oraz finansów i handlu               | Damianos Kattar                            | Katolik-Maronita     |
| Wicepremier i min. obrony                          | Elias Murr                                 | Prawosławny          |
| Min. środowiska oraz reformy administracji         | Tarek Mitri                                | Prawosławny          |
| Min. kultury i edukacji                            | Ghassan Salameh (zrezygnował); Assaad Rizk | Katolik-Melchita     |
| Min. telekomunikacji oraz młodzieży i sportu       | Alain Tabourian                            | Prawosławny Ormianin |

title: Pierwszy rząd Nadżiba Mikatiego

wikitext:
'''Pierwszy rząd Nadżiba Mikatiego''' – rząd [[Liban|Republiki Libańskiej]] funkcjonujący od kwietnia do lipca 2005 r.

== Powstanie ==
15 kwietnia 2005 r. [[Nadżib Mikati]] został mianowany premierem Libanu, jako kandydat kompromisowy po dymisji [[Umar Karami|Umara Karamiego]]<ref>{{Cytuj stronę|imię = |nazwisko = |autor = |autor2 = |url = http://archive.arabnews.com/?page=4&section=0&article=62209&d=16&m=4&y=2005|tytuł = Opposition-Backed Moderate Mikati Named Lebanese PM|praca = |opublikowany = arabnews.com|strony = |data = 16 kwietnia 2005|data dostępu = 2011-08-08|język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20120616060530/http://archive.arabnews.com/?page=4&section=0&article=62209&d=16&m=4&y=2005|zarchiwizowano = 16 czerwca 2012}}</ref>. W nowym gabinecie, obok premiera, znalazło się 13 ministrów. Rząd miał mieć charakter technokratyczny<ref>{{Cytuj stronę|imię =|nazwisko =|autor =|autor2 =|url =http://www.globalpolitician.com/2634-lebanon|tytuł =Lebanese PM Najib Mikati forms a Technocrat Caretaker Government|praca =|opublikowany =www.globalpolitician.com|strony =|data =19 kwietnia 2005|data dostępu =2011-08-08|język =en|archiwum =https://web.archive.org/web/20080410154721/http://www.globalpolitician.com/2634-lebanon|zarchiwizowano =10 kwietnia 2008}}</ref>. 27 kwietnia rada ministrów zdobyła wotum zaufania, uzyskując poparcie 109 deputowanych [[Zgromadzenie Narodowe (Liban)|Zgromadzenia Narodowego]]<ref>{{Cytuj stronę |imię = |nazwisko = |autor =|autor2 = |url =http://www.asianews.it/news-en/Najib-Mikati%27s-government-goes-ahead-3159.html|tytuł =Najib Mikati's government goes ahead|praca = |opublikowany =www.asianews.it|strony = |data = 27 kwietnia 2005|data dostępu = 2011-08-08 |język =en}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|imię =|nazwisko =|autor =|autor2 =|url =http://ouvertsurlemonde.pagesperso-orange.fr/LIBAN/Le%20cabinet%20Miqati%20obtient%20la%20confiance%20et%20pr%E9pare%20les%20%E9lections.htm|tytuł =Liban: le cabinet obtient la confiance et annonce des législatives dans les délais|praca =|opublikowany =ouvertsurlemonde.pagesperso-orange.fr|strony =|data =28 kwietnia 2005|data dostępu =2011-08-08|język =fr|archiwum =https://web.archive.org/web/20160305220246/http://ouvertsurlemonde.pagesperso-orange.fr/LIBAN/Le%20cabinet%20Miqati%20obtient%20la%20confiance%20et%20pr%E9pare%20les%20%E9lections.htm|zarchiwizowano =5 marca 2016}}</ref>. Po [[Wybory parlamentarne w Libanie w 2005 roku|wyborach parlamentarnych]], w lipcu 2005 r. stanowisku szefa rządu otrzymał [[Fouad Siniora]].
== Skład ==

{| table width="70%" border="1" align="center" cellpadding=3 cellspacing=1 style="margin:3px; border:3px solid;"
|td width="30%" style="border-bottom:3px solid; background:#efefef;"|'''Stanowisko'''||td width="20%" style="border-bottom:3px solid; background:#efefef;"|'''Imię i nazwisko'''||td width="20%" style="border-bottom:3px solid; background:#efefef;"|'''Wyznanie'''
|-
|[[Premierzy Libanu|Premier]]||[[Nadżib Mikati]]||[[Sunnici|Sunnita]]
|-
|Min. spraw wewnętrznych||[[Hassan Sabeh]]||[[Sunnici|Sunnita]]
|-
|Min. sprawiedliwości||[[Chalid Kabbani]]||[[Sunnici|Sunnita]]
|-
|Min. zdrowia||[[Mohammad Dżawad Chalife]] ||[[Szyizm|Szyita]]
|-
|Min. pracy||[[Trad Hamadeh]]||[[Szyizm|Szyita]]
|-
|Min. spraw zagranicznych||[[Mahmud Hammud]] ||[[Szyizm|Szyita]]
|-
|Min. robót publicznych i transportu oraz uchodźców||[[Adel Hamije]] ||[[Druzowie|Druz]]
|-
|Min. informacji i turystyki||[[Charles Rizk]]||[[Kościół maronicki|Katolik-Maronita]]
|-
|Min. przemysłu i energii||[[Bassam Jammin]] ||[[Kościół maronicki|Katolik-Maronita]]
|-
|Min. ekonomii oraz finansów i handlu||[[Damianos Kattar]]||[[Kościół maronicki|Katolik-Maronita]]
|-
|'''Wicepremier''' i min. obrony||[[Elias Murr]] ||[[Prawosławie|Prawosławny]]
|-
|Min. środowiska oraz reformy administracji||[[Tarek Mitri]] ||[[Prawosławie|Prawosławny]]
|-
|Min. kultury i edukacji||[[Ghassan Salameh]] (''zrezygnował'');
[[Assaad Rizk]] ||[[Kościół melchicki|Katolik-Melchita]]
|-
|Min. telekomunikacji oraz młodzieży i sportu||[[Alain Tabourian]] ||[[Apostolski Kościół Ormiański|Prawosławny Ormianin]]
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rządy Libanu}}

[[Kategoria:Polityka Libanu]]
[[Kategoria:2005 w Libanie]]


text:
# Święty kucharz od Hipciego
Święty kucharz od Hipciego (*** Święty kucharz od Hipciego ) – ostatni wiersz    Tadeusza Gajcego, redaktora „Sztuki i Narodu”, żołnierza powstania warszawskiego.

## Charakterystyka
Utwór został stworzony pod wpływem chwili, po wybuchu „czołgu pułapki” na Starówce 13 sierpnia 1944 r. W wyniku wybuchu zginęło ponad 300 osób, a kilkaset dalszych zostało rannych. Szczątki ofiar zostały rozrzucone po sąsiednich domach i ulicach.
Tadeusz Gajcy nie był świadkiem masakry ani – najprawdopodobniej – nie odwiedzał po wybuchu miejsca zdarzenia. Opierał się raczej na zasłyszanych relacjach .
Wiersz, napisany – zapewne 15 sierpnia – na papierowej torbie  , odnaleziono przy zwłokach poety, który zginął trzy dni po wydarzeniu. Tekst został przekazany przez dowódcę Topora (i Chmury), M. Kraczkiewicza.
Tytułowy Hipcio to święty Hipolit Rzymski , którego wspomnienie w kalendarzu katolickim przypada właśnie 13 sierpnia i którego męczeńska śmierć opisywana jest na wzór śmierci mitologicznego Hippolytosa. Według tradycji katolickiej wczesnośredniowieczny męczennik został rozerwany końmi, a szczątki rozczłonkowanego ciała zostały rozwłóczone po bezdrożach .
W wierszu Gajcego rozrzucone wybuchem członki ludzkie nie są zasługującymi na szacunek ciałami zmarłych, lecz padliną z rynsztoka (Pachną trupkiem), która ma zostać zjedzona przez wszystkich świętych w groteskowej parodii eucharystii .
Szokujący utwór zawiera obraz całkowitej katastrofy, zapowiedź klęski powstania i krytykę (neo)mesjanizmu  (Przegryźcie Chrystusem/Narodów!). W sposób gorzki, szyderczy , ironiczny (sarkastyczny) pojawiają się rożne elementy tożsamości narodowej czy mitów narodowych, począwszy od kuchni polskiej (flaczki, salceson) przez słowiańskie gody po katolicyzm (wszyscy święci) i znane z sarmatyzmu hasło przedmurza chrześcijaństwa. Choć jako dzieło chwili utwór ten (szkic utworu) Stanisław Bereś uznaje za bez wątpienia wiersz nieudany artystycznie, to jednak przyznaje mu miano wyjątkowości na tle ówczesnej poezji powstańczej. Widzi w nim ponurą i makabryczną humorystykę opartą na kontraście między wzniosłymi ideami zaszczepionymi pokoleniu Kolumbów (m.in. przez literaturę romantyczną) a brutalną wojenną rzeczywistością. Według Pawła Goźlińskiego Święty kucharz od Hipciego jest utworem kluczowym, ukazującym ewolucję postawy poety, wyrazem gniewu i rozczarowania wobec ideologii narodowej i romantycznej koncepcji zbawczej misji poezji .
Pod względem gatunkowym wiersz określany jest często jako fraszka .
Utwór po raz pierwszy został podany do druku przez Jerzego Piórkowskiego („Współczesność” 1964, nr 22), a po raz pierwszy uwzględniony w edycji pism Gajcego w 1992 r.
Wiersz znalazł się w albumie muzycznym Gajcy! wydanym 17 lipca 2009 przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Utwór do własnej muzyki wykonał Lech Janerka.

title: Święty kucharz od Hipciego

wikitext:
[[Plik:Exploded Borgward IV Warsaw uprising.jpg|thumb|Resztki pojazdu [[Sd.Kfz.301|Borgward B IV]], który eksplodował przy [[Ulica Jana Kilińskiego w Warszawie|ulicy Kilińskiego]] 3, 13 sierpnia 1944 r. o 18:07]]
[[Plik:Dieric Bouts 013.jpg|thumb|Męczeństwo [[Hipolit Rzymski|świętego Hipolita]] według [[Dirk Bouts|Dirka Boutsa]] (XV w.)]]
'''Święty kucharz od Hipciego''' (*** ''[[Incipit|Święty kucharz od Hipciego]]''{{odn|Bereś|1988|s=75}}{{odn|Cieślak|2016}}) – ostatni wiersz{{odn|Bereś|1988|s=102}}{{odn|Cieślak|2016}}{{odn|Jeżyk|2016}}{{odn|Tomaszkiewicz|1994}} [[Tadeusz Gajcy|Tadeusza Gajcego]], redaktora „[[Sztuka i Naród|Sztuki i Narodu]]”, żołnierza [[powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]].

== Charakterystyka ==
Utwór został stworzony pod wpływem chwili, po [[Eksplozja „czołgu pułapki” na ulicy Kilińskiego w Warszawie|wybuchu „czołgu pułapki”]] na [[Stare Miasto w Warszawie|Starówce]] [[Kalendarium powstania warszawskiego – 13 sierpnia|13 sierpnia]] 1944 r. W wyniku wybuchu zginęło ponad 300 osób, a kilkaset dalszych zostało rannych. Szczątki ofiar zostały rozrzucone po sąsiednich domach i ulicach.

Tadeusz Gajcy nie był świadkiem masakry ani – najprawdopodobniej – nie odwiedzał po wybuchu miejsca zdarzenia. Opierał się raczej na zasłyszanych relacjach{{odn|Mieszkowski|2014}}.

Wiersz, napisany – zapewne 15 sierpnia{{odn|Bereś|1992|s=214}} – na [[Torba papierowa|papierowej torbie]]{{odn|Bereś|1988|s=75}}{{odn|Cieślak|2016}}{{odn|Tomaszkiewicz|1994}}, odnaleziono przy zwłokach poety, który zginął [[Kalendarium powstania warszawskiego – 13 sierpnia|trzy dni po]] wydarzeniu. Tekst został przekazany przez dowódcę [[Tadeusz Gajcy|Topora]] (i [[Zdzisław Stroiński|Chmury]]), [[Mieczysław Kraczkiewicz|M. Kraczkiewicza]]{{odn|Bereś|1988|s=75}}.

Tytułowy Hipcio to święty [[Hipolit Rzymski]]{{odn|Mieszkowski|2014}}, którego [[Wspomnienie liturgiczne|wspomnienie]] w [[Kalendarz liturgiczny|kalendarzu katolickim]] przypada właśnie [[13 sierpnia]] i którego męczeńska śmierć opisywana jest na wzór śmierci mitologicznego [[Hippolytos (syn Tezeusza)|Hippolytosa]]. Według tradycji katolickiej wczesnośredniowieczny męczennik został [[Rozerwanie końmi|rozerwany końmi]], a szczątki rozczłonkowanego ciała zostały rozwłóczone po bezdrożach{{odn|Skarga}}.

W wierszu Gajcego rozrzucone wybuchem członki ludzkie nie są zasługującymi na szacunek ciałami zmarłych, lecz padliną z [[rynsztok]]a (''Pachną trupkiem''), która ma zostać zjedzona przez wszystkich świętych w [[groteska|groteskowej]] [[parodia|parodii]] [[Eucharystia (sakrament)|eucharystii]]{{odn|Mieszkowski|2014}}.

Szokujący{{odn|Bereś|1988|s=75}} utwór zawiera obraz całkowitej [[Katastrofizm (kultura)|katastrofy]], zapowiedź klęski powstania i krytykę (neo)[[Mesjanizm polski|mesjanizmu]]{{odn|Jeżyk|2016}} (''Przegryźcie Chrystusem/Narodów!''). W sposób gorzki, szyderczy{{odn|Cieślak|2016}}, [[ironia|ironiczny]] ([[:wikt:sarkazm|sarkastyczny]]) pojawiają się rożne elementy [[tożsamość narodowa|tożsamości narodowej]] czy [[mit narodowy|mitów narodowych]], począwszy od [[kuchnia polska|kuchni polskiej]] ([[Flaki (potrawa)|flaczki]], [[salceson]]) przez [[Słowianie|słowiańskie]] [[Święto Godowe|gody]] po [[katolicyzm]] (''wszyscy [[święty|święci]]'') i znane z [[sarmatyzm]]u hasło [[przedmurze chrześcijaństwa|przedmurza chrześcijaństwa]]. Choć jako dzieło chwili utwór ten (''szkic utworu'') [[Stanisław Bereś]] uznaje za ''bez wątpienia wiersz nieudany artystycznie''{{odn|Bereś|1988|s=102}}, to jednak przyznaje mu miano wyjątkowości na tle ówczesnej poezji powstańczej{{odn|Bereś|1988|s=103}}. Widzi w nim ponurą i [[Horror|makabryczną]] [[Humor (postać komizmu)|humorystykę]] opartą na [[Kontrast (literatura)|kontraście]] między wzniosłymi ideami zaszczepionymi [[pokolenie Kolumbów|pokoleniu Kolumbów]] (m.in. przez [[Literatura polska – romantyzm|literaturę romantyczną]]) a brutalną wojenną rzeczywistością{{odn|Bereś|1988|s=103}}. Według [[Paweł Goźliński|Pawła Goźlińskiego]] ''Święty kucharz od Hipciego'' jest utworem kluczowym, ukazującym ewolucję postawy poety, wyrazem gniewu i rozczarowania wobec [[Nacjonalizm polski|ideologii narodowej]] i romantycznej koncepcji zbawczej misji poezji{{odn|Goźliński|2016}}.

Pod względem [[Gatunek literacki|gatunkowym]] wiersz określany jest często jako [[fraszka]]{{odn|Mieszkowski|2014}}.

Utwór po raz pierwszy został podany do druku przez [[Jerzy Piórkowski|Jerzego Piórkowskiego]] („[[Współczesność]]” 1964, nr 22), a po raz pierwszy uwzględniony w edycji pism Gajcego w 1992 r.{{odn|Bereś|1992|s=214}}

Wiersz znalazł się w albumie muzycznym ''[[Gajcy!]]'' wydanym 17 lipca 2009 przez [[Muzeum Powstania Warszawskiego]]. Utwór do własnej muzyki wykonał [[Lech Janerka]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor = [[Tadeusz Gajcy]]| inni = [[Stanisław Bereś]] (wstęp i opracowanie)| tytuł = Wybór poezji. Misterium niedzielne| wydawca = [[Zakład Narodowy im. Ossolińskich]]| miejsce = Wrocław – Warszawa – Kraków| rok = 1992| strony = | isbn = 83-04-03771-8|odn={{odn/id|Bereś|1992}}}}
* {{Cytuj pismo |nazwisko = Bereś|imię = Stanisław|autor link = Stanisław Bereś|tytuł = „Niewymierne” wiersze Tadeusza Gajcego |url = http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Pamietnik_Literacki_czasopismo_kwartalne_poswiecone_historii_i_krytyce_literatury_polskiej/Pamietnik_Literacki_czasopismo_kwartalne_poswiecone_historii_i_krytyce_literatury_polskiej-r1988-t79-n1/Pamietnik_Literacki_czasopismo_kwartalne_poswiecone_historii_i_krytyce_literatury_polskiej-r1988-t79-n1-s73-104/Pamietnik_Literacki_czasopismo_kwartalne_poswiecone_historii_i_krytyce_literatury_polskiej-r1988-t79-n1-s73-104.pdf|czasopismo = [[Pamiętnik Literacki]]|wolumin = 79|numer = 1|strony = 73–104|data = 1988|wydawca = Wydawnictwo [[Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk|Instytutu Badań Literackich PAN]]|miejsce = Warszawa|issn = 0031-0514|data dostępu = 2020-07-30| odn=tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://www.rp.pl/Literatura/311219906-Tadeusz-Gajcy-Lekkomyslnosc--i-bohaterstwo.html| tytuł = Tadeusz Gajcy: Lekkomyślność i bohaterstwo| imię = Jacek|nazwisko= Cieślak | opublikowany = [[Rzeczpospolita (gazeta)|rp.pl]]|data = 2016-11-21| data dostępu = 2020-07-30| odn=tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://wyborcza.pl/7,75517,20966067,tadeusz-gajcy-na-nowo-przegryzcie-chrystusem-narodow.html?disableRedirects=true| tytuł = Tadeusz Gajcy na nowo. Przegryźcie Chrystusem Narodów|autor link = Paweł Goźliński|imię=Paweł|nazwisko=Goźliński | opublikowany = [[Gazeta Wyborcza|wyborcza.pl]]|data = 2016-11-12| data dostępu = 2020-07-31| odn=tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://kultura.onet.pl/wiadomosci/za-duzo-slow/410pk60| tytuł = Za dużo słów|imię = Agnieszka|nazwisko= Jeżyk | opublikowany = kultura.[[onet.pl]]|data = 2016-10-20| data dostępu = 2020-07-30| odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Mieszkowski|imię = Łukasz|autor link = Łukasz Mieszkowski| tytuł = Tajemnicza rana. Mit czołgu-pułapki w powstaniu warszawskim|url = https://books.google.pl/books?id=4C1vBgAAQBAJ&pg=PT21&dq=Hipolit+Gajcy&hl=pl&sa=X&ved=2ahUKEwj3vKeXqvnqAhUrIcUKHcGsDH4QuwUwA3oECAUQBg#v=onepage&q=Hipolit%20Gajcy&f=false| wydawca = [[Wydawnictwo W.A.B.]]| miejsce = Warszawa| rok = 2014| strony = | isbn = 9788328009974|data dostępu = 2020-07-30| odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Skarga|imię = Piotr|autor link = Piotr Skarga| tytuł = [[s:Żywot świętego Hipolita, Męczennika|Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dnie roku]]| wydawca = [[Karol Miarka (młodszy)|Karol Miarka]]| miejsce = [[Mikołów]] – Warszawa| rok = 1910| strony = 793–794 | isbn =| odn={{odn/id|Skarga}}}}
* {{Cytuj pismo |nazwisko = Tomaszkiewicz|imię = Jerzy|autor link = Jerzy Tomaszkiewicz|tytuł = Reduta przyjaciół |url = http://bibliotekacyfrowa.eu/Content/55915/56783.pdf |czasopismo = [[Dziennik Bałtycki]]|wolumin = 50|numer = 192|strony = 6|data = 1994-08-19|issn = 0137-9062 |data dostępu = 2020-07-30| odn=tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę |url = https://www.zeszytyliterackie.pl/gajcy-wiersze/| tytuł = TADEUSZ GAJCY, Wiersze| nazwisko = Gajcy| imię = Tadeusz| autor link = Tadeusz Gajcy| data = 2019-09-04| opublikowany = „[[Zeszyty Literackie]]”| data dostępu = 2020-07-30}} (zawiera tekst wiersza)
* {{Cytuj stronę |url = https://tvn24.pl/polska/w-niebie-uczta-polskie-flaczki-wprost-z-rynsztokow-kilinskiego-70-lat-temu-zginal-tadeusz-gajcy-ra459553-3408656| tytuł = „W niebie uczta: polskie flaczki, wprost z rynsztoków Kilińskiego”. 70 lat temu zginął Tadeusz Gajcy| autor = |data = 2014-08-16| opublikowany = [[TVN24.pl]]| data dostępu = 2020-07-30}}
* {{Cytuj stronę |url = https://bliskopolski.pl/muzyka/plyta-gajcy-teksty/18-lech-janerka-swiety-kucharz-od-hipciego/| tytuł = 18. Lech Janerka – Święty kucharz od Hipciego| autor = |data = |opublikowany = bliskopolski.pl| cytat = Tekst jest inspirowany wierszem Tadeusza Gajcego. |data dostępu = 2020-07-30}}
* {{Cytuj stronę |url = http://www.sww.w.szu.pl/index.php?id=slowo_151| tytuł = Tadeusz Gajcy „Święty kucharz od Hipciego”| autor = Mateusz Łabuz| data = |opublikowany = ''II wojna światowa''| data dostępu = 2020-07-30}}

{{Tadeusz Gajcy}}

[[Kategoria:Polskie utwory poetyckie]]
[[Kategoria:Utwory literackie o powstaniu warszawskim]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1944]]
[[Kategoria:Twórczość Tadeusza Gajcego]]


text:
# Zwykła procedura ustawodawcza w Unii Europejskiej
Zwykła procedura ustawodawcza w Unii Europejskiej – procedura tworzenia aktów prawa pochodnego Unii Europejskiej. Uregulowana jest szczegółowo artykułem 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst skonsolidowany: Dz. Urz. UE 2012 C 326). Zakłada uczestnictwo Parlamentu Europejskiego, działającego obok Rady jako współustawodawca. Z czasem stała się najczęściej stosowaną procedurą ustawodawczą.
Procedura ta wzorowana jest na występującej w regulacjach Unii Europejskiej sprzed traktatu lizbońskiego (od Traktatu z Maastricht) procedurze współdecydowania.

## Proces legislacyjny

### Pierwsze czytanie
Najkrótsza droga legislacyjna w zwykłej procedurze ustawodawczej UE rozpoczyna się, gdy inicjator (Komisja) przedstawia projekt ustawy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Parlament przedstawia swoje stanowisko w sprawie wniosku ustawodawczego, czyli przyjmuje ewentualne poprawki i zmiany do propozycji Komisji Europejskiej. Na posiedzeniu plenarnym Parlament przyjmuje stanowisko zwykłą większością głosów. Jeżeli Rada nie ma żadnych zastrzeżeń i popiera stanowisko Parlamentu Europejskiego, to procedura kończy się uchwaleniem aktu w kształcie nadanym przez Parlament. Następnie akt jest podpisany przez przewodniczących Parlamentu Europejskiego i Rady oraz opublikowany w dzienniku urzędowym.
Jeżeli Rada nie zatwierdzi stanowiska Parlamentu Europejskiego i przyjmuje własne stanowisko w pierwszym czytaniu, przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu do drugiego czytania.

### Drugie czytanie
Pierwsza opcja. Jeśli w ciągu trzech miesięcy Parlament nie zajmie stanowiska lub zatwierdzi stanowisko Rady, akt uważa się za przyjęty (w kształcie nadanym mu przez Radę).
Druga opcja. Parlament większością głosów wchodzących w jego skład członków odrzuca propozycję Rady i wtedy proponowany akt zostaje odrzucony.
Trzecia opcja. Parlament zaproponuje większością głosów poprawki do stanowiska Rady. Zmodyfikowany projekt jest przesyłany do Rady oraz do zaopiniowania przez Komisję. Jeśli wszystkie poprawki zostają zatwierdzone, to akt zostaje przyjęty. Jeśli zostają odrzucone, to zwołany zostaje komitet pojednawczy.

### Procedura pojednawcza
Komitet pojednawczy ma za zadanie doprowadzić do porozumienia w sprawie wspólnego projektu większością kwalifikowaną w terminie sześciu tygodni od jego zwołania, na podstawie stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady w drugim czytaniu. Jeżeli w terminie sześciu tygodni od jego zwołania komitet pojednawczy nie zatwierdzi wspólnego projektu, proponowany akt uważa się za nieprzyjęty.

### Trzecie czytanie
Projekt w treści ustalonej porozumieniem komitetu pojednawczego trafia do Rady i Parlamentu. Przedmiotem trzeciego czytania jest przyjęcie aktu przez obie instytucje zgodnie ze wspólnym projektem, przy czym Parlament Europejski stanowi większością oddanych głosów, a Rada – większością kwalifikowaną. Jeżeli jedna z instytucji nie zatwierdzi proponowanego aktu w przewidzianym terminie, uznaje się, że proponowany akt nie został przyjęty. Trzecie czytanie odbywa się w terminie 6 tygodni. W wyjątkowych przypadkach, z inicjatywy Rady lub Parlamentu terminy trzech miesięcy i sześciu tygodni mogą zostać przedłużone, odpowiednio o miesiąc i dwa tygodnie.

## Nowa definicja większości kwalifikowanej
Artykuł 238 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej reguluje nową definicję większości kwalifikowanej. Od 1 listopada 2014 roku większość kwalifikowana zostanie osiągnięta, jeśli ustanowi ją co najmniej 55% państw członkowskich reprezentujących co najmniej 65% ludności UE. Jeżeli Rada nie stanowi na wniosek Komisji, większość kwalifikowana musi osiągnąć co najmniej 72% państw członkowskich reprezentujących co najmniej 65% ludności. Do 31 marca 2017 r. każde państwo członkowskie mogło złożyć wniosek, aby decyzja podjęta została według zasad obowiązujących przed 1 listopada 2014 r. (tzn. większością kwalifikowaną, jak określono w traktacie z Nicei).
Państwa członkowskie będą też miały możliwość złożenia wniosku o zastosowanie tzw. kompromisu z Joaniny, zapisanego w deklaracji nr 7 do traktatu lizbońskiego. Narzędzie to pozwala grupie państw członkowskich wyrazić sprzeciw wobec treści danego aktu, nawet jeżeli grupa nie jest wystarczająco liczna, aby ustanowić mniejszość blokującą. Kompromis ten jest przede wszystkim kompromisem politycznym, w ramach którego Rada wyraża wolę osiągnięcia porozumienia zadowalającego większość państw członkowskich w ważnych kwestiach.

wikitext:
'''Zwykła procedura ustawodawcza w Unii Europejskiej''' – procedura tworzenia aktów prawa pochodnego [[Unia Europejska|Unii Europejskiej]]. Uregulowana jest szczegółowo artykułem 294 [[Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej|Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej]] (tekst skonsolidowany: Dz. Urz. UE 2012 C 326). Zakłada uczestnictwo [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]], działającego obok Rady jako współustawodawca. Z czasem stała się najczęściej stosowaną procedurą ustawodawczą.

Procedura ta wzorowana jest na występującej w regulacjach Unii Europejskiej sprzed [[traktat lizboński|traktatu lizbońskiego]] (od [[Traktat z Maastricht|Traktatu z Maastricht]]) procedurze współdecydowania.

== Proces legislacyjny ==
=== Pierwsze czytanie ===
Najkrótsza droga legislacyjna w zwykłej procedurze ustawodawczej UE rozpoczyna się, gdy inicjator ([[Komisja Europejska|Komisja]]) przedstawia projekt ustawy [[Parlament Europejski|Parlamentowi Europejskiemu]] i [[Rada Europejska|Radzie]]. Parlament przedstawia swoje stanowisko w sprawie wniosku ustawodawczego, czyli przyjmuje ewentualne poprawki i zmiany do propozycji Komisji Europejskiej. Na posiedzeniu plenarnym Parlament przyjmuje stanowisko zwykłą większością głosów. Jeżeli Rada nie ma żadnych zastrzeżeń i popiera stanowisko Parlamentu Europejskiego, to procedura kończy się uchwaleniem aktu w kształcie nadanym przez Parlament. Następnie akt jest podpisany przez przewodniczących Parlamentu Europejskiego i Rady oraz opublikowany w dzienniku urzędowym.

Jeżeli Rada nie zatwierdzi stanowiska Parlamentu Europejskiego i przyjmuje własne stanowisko w pierwszym czytaniu, przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu do drugiego czytania.

=== Drugie czytanie ===
'''Pierwsza opcja'''. Jeśli w ciągu trzech miesięcy Parlament nie zajmie stanowiska lub zatwierdzi stanowisko Rady, akt uważa się za przyjęty (w kształcie nadanym mu przez Radę).

'''Druga opcja'''. Parlament większością głosów wchodzących w jego skład członków odrzuca propozycję Rady i wtedy proponowany akt zostaje odrzucony.

'''Trzecia opcja'''. Parlament zaproponuje większością głosów poprawki do stanowiska Rady. Zmodyfikowany projekt jest przesyłany do Rady oraz do zaopiniowania przez Komisję. Jeśli wszystkie poprawki zostają zatwierdzone, to akt zostaje przyjęty. Jeśli zostają odrzucone, to zwołany zostaje komitet pojednawczy.

=== Procedura pojednawcza ===
Komitet pojednawczy ma za zadanie doprowadzić do porozumienia w sprawie wspólnego projektu większością kwalifikowaną w terminie sześciu tygodni od jego zwołania, na podstawie stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady w drugim czytaniu. Jeżeli w terminie sześciu tygodni od jego zwołania komitet pojednawczy nie zatwierdzi wspólnego projektu, proponowany akt uważa się za nieprzyjęty.

=== Trzecie czytanie ===
Projekt w treści ustalonej porozumieniem komitetu pojednawczego trafia do Rady i Parlamentu. Przedmiotem trzeciego czytania jest przyjęcie aktu przez obie instytucje zgodnie ze wspólnym projektem, przy czym Parlament Europejski stanowi większością oddanych głosów, a Rada – większością kwalifikowaną. Jeżeli jedna z instytucji nie zatwierdzi proponowanego aktu w przewidzianym terminie, uznaje się, że proponowany akt nie został przyjęty. Trzecie czytanie odbywa się w terminie 6 tygodni. W wyjątkowych przypadkach, z inicjatywy Rady lub Parlamentu terminy trzech miesięcy i sześciu tygodni mogą zostać przedłużone, odpowiednio o miesiąc i dwa tygodnie<ref>Jan Barycz, ''Przewodnik po Traktacie z Lizbony Traktaty stanowiące Unie Europejską'', Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie 1, 2008, s. 427-429.</ref>.

== Nowa definicja większości kwalifikowanej ==
Artykuł 238 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej reguluje nową definicję [[większość kwalifikowana|większości kwalifikowanej]]. Od 1 listopada 2014 roku większość kwalifikowana zostanie osiągnięta, jeśli ustanowi ją co najmniej 55% państw członkowskich reprezentujących co najmniej 65% ludności UE. Jeżeli Rada nie stanowi na wniosek Komisji, większość kwalifikowana musi osiągnąć co najmniej 72% państw członkowskich reprezentujących co najmniej 65% ludności. Do 31 marca 2017 r. każde państwo członkowskie mogło złożyć wniosek, aby decyzja podjęta została według zasad obowiązujących przed 1 listopada 2014 r. (tzn. większością kwalifikowaną, jak określono w [[Traktat nicejski|traktacie z Nicei]]).

Państwa członkowskie będą też miały możliwość złożenia wniosku o zastosowanie tzw. [[Kompromis z Janiny|kompromisu z Joaniny]], zapisanego w deklaracji nr 7 do traktatu lizbońskiego. Narzędzie to pozwala grupie państw członkowskich wyrazić sprzeciw wobec treści danego aktu, nawet jeżeli grupa nie jest wystarczająco liczna, aby ustanowić mniejszość blokującą. Kompromis ten jest przede wszystkim kompromisem politycznym, w ramach którego Rada wyraża wolę osiągnięcia porozumienia zadowalającego większość państw członkowskich w ważnych kwestiach.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* S. Hix, ''System polityczny Unii Europejskiej'', Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2010.
* {{cytuj stronę | url = http://web.archive.org/web/20140426052926/http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/librairie/PDF/QC3109179PL-2011.pdf| tytuł = Przewodnik po zwykłej procedurze ustawodawczej| data dostępu = 2013-06-02 | autor = | opublikowany = consilium.europa.eu| praca = | data = 2011-11 | język =}}
* {{cytuj stronę | url = http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?qid=1436300738917&uri=CELEX:12012E/TXT| tytuł = Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej| data dostępu = 2015-07-07 | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język =}}
* {{cytuj stronę | url = http://europa.eu/legislation_summaries/institutional_affairs/treaties/lisbon_treaty/ai0008_pl.htm| tytuł = Rada Unii Europejskiej| data dostępu = 2013-06-02 | autor = | opublikowany = europa.eu| praca = | data = 2009-12-24| język =}}
* J. Barcz, ''Przewodnik po Traktacie z Lizbony. Traktaty stanowiące Unie Europejską'', Wyd. Prawnicze LexisNexis, wyd. 1, 2008.
* J. Ruszkowski, E. Górnicz, M. Żurek, ''Leksykon integracji europejskiej'', Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2004.
* A. Antoszewski, R. Herbut, ''Systemy polityczne współczesnej Europy'', Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2007.

[[Kategoria:Prawo Unii Europejskiej]]