text:
# Urząd gminy
Urząd gminy (w miastach urząd miasta lub urząd miejski) – jednostka organizacyjna gmin, której przedmiotem działalności jest świadczenie pomocy wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta w zakresie realizacji uchwał rady gminy (rady miejskiej, rady miasta) i zadań gminy (miasta) określonych przepisami prawa państwowego.
W skład urzędu wchodzą wydziały i równorzędne komórki organizacyjne oraz samodzielne komórki organizacyjne a strukturę organizacyjną i zasady funkcjonowania urzędu określa regulamin nadany przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze zarządzenia.
W obowiązującej do końca 2010 roku Instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych rząd zasugerował, aby w odniesieniu do gmin wiejskich używać wyrażenia „urząd gminy”, w gminach miejsko-wiejskich „urząd miejski” (wyjątkowo z użyciem „w”), zaś w gminach miejskich „urząd miasta”.
Kierownikiem urzędu jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Przykłady: Urząd Gminy Świdnica, Urząd Miejski w Sulejowie, Urząd Miasta Krakowa.
Urząd miasta na prawach powiatu pełni funkcje starostwa powiatowego.
Administrację zespoloną w mieście na prawach powiatu stanowią:
- urząd miasta
- powiatowy urząd pracy, będący jednostką organizacyjną miasta
- jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników miejskich służb, inspekcji i straży.

## Podstawa prawna
- Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40)

title: Urząd gminy

wikitext:
[[Plik:Poznan 10-2013 img11 Jesuit College.jpg|mały|Siedziba Urzędu Miasta [[Poznań|Poznania]]]]
[[Plik:UM w Toruniu.jpg|mały|Siedziba Urzędu Miasta [[Toruń|Torunia]]]]
'''Urząd gminy''' (w miastach '''urząd miasta''' lub '''urząd miejski''') – jednostka organizacyjna [[gmina|gmin]], której przedmiotem działalności jest świadczenie pomocy [[wójt]]owi, [[burmistrz]]owi, [[prezydent miasta|prezydentowi miasta]] w zakresie realizacji uchwał [[rada gminy|rady gminy]] (rady miejskiej, rady miasta) i zadań gminy (miasta) określonych przepisami prawa państwowego.

W skład urzędu wchodzą wydziały i równorzędne komórki organizacyjne oraz samodzielne komórki organizacyjne a strukturę organizacyjną i zasady funkcjonowania urzędu określa regulamin nadany przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze [[zarządzenie|zarządzenia]].

W obowiązującej do końca 2010 roku ''Instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych'' rząd zasugerował, aby w odniesieniu do [[gmina wiejska|gmin wiejskich]] używać wyrażenia „urząd gminy”, w [[gmina miejsko-wiejska|gminach miejsko-wiejskich]] „urząd miejski” (wyjątkowo z użyciem „w”), zaś w [[gmina miejska|gminach miejskich]] „urząd miasta”<ref>(załącznik nr 6) [https://web.archive.org/web/20110616140212/http://www.abc.com.pl/serwis/du/1999/1319.htm Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków miedzygminnych] ({{Dziennik Ustaw|1999|112|1319}}).</ref>.

Kierownikiem urzędu jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Przykłady: Urząd Gminy Świdnica, Urząd Miejski w Sulejowie, Urząd Miasta Krakowa.

Urząd [[miasto na prawach powiatu|miasta na prawach powiatu]] pełni funkcje [[starostwo powiatowe|starostwa powiatowego]]<ref>Art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ({{Dziennik Ustaw|1998|133|872}}, ze zm.).</ref>.

Administrację zespoloną w mieście na prawach powiatu stanowią:
* urząd miasta
* [[urząd pracy|powiatowy urząd pracy]], będący jednostką organizacyjną miasta
* jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników miejskich służb, inspekcji i straży.

== Podstawa prawna ==
* Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ({{Dziennik Ustaw|2023|40}})

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
{{commonscat|Town halls in Poland}}
* [http://www.bip-e.pl/portal/bip/7/7/Jak_powinno_wygladac_nazewnictwo_jednostek_samorzadu_terytorialnego_w_BIP.html Jak powinno wyglądać nazewnictwo jednostek samorządu terytorialnego w BIP?] Biuletyn Informacji Publicznej

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Samorząd terytorialny w Polsce]]


text:
# Bračević
Bračević – wieś w Chorwacji, w żupanii splicko-dalmatyńskiej, w gminie Muć. W 2011 roku liczyła 182 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Bračević

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Bračević
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |godło                        =
 |pieczęć                      =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Chorwacja
 |1. jednostka administracyjna = [[Żupania splicko-dalmatyńska|splicko-dalmatyńska]]
 |2. jednostka administracyjna = [[gmina Muć|Muć]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 182{{r|stat}}
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |kod mapy                     = żupania splicko-dalmatyńska
 |www                          =
}}
'''Bračević''' – [[wieś]] w [[Chorwacja|Chorwacji]], w [[Żupania splicko-dalmatyńska|żupanii splicko-dalmatyńskiej]], w [[gmina Muć|gminie Muć]]. W 2011 roku liczyła 182 mieszkańców{{r|stat}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="stat">{{Popis 2011|s=570}}</ref>
}}

{{gmina Muć}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w żupanii splicko-dalmatyńskiej]]

title: Bračević

Państwo: Chorwacja

Żupania: splicko-dalmatyńska

Gmina: Muć


text:
# Giorgio Ghezzi
Giorgio Ghezzi (ur. 10 lipca 1930 w Cesenatico, zm. 12 grudnia 1990 w Forlì), pseudonim "Kamikaze" – włoski piłkarz występujący na pozycji bramkarza i trener piłkarski.
Urodził się w Cesenatico w regionie Emilia-Romania. Karierę rozpoczął w Rimini Calcio FC, następnie grał dla takich klubów jak Modena FC i Inter Mediolan, broniąc dostępu do bramki Nerazzurrich w 191 meczach w rozgrywkach Serie A, Ligi Mistrzów i Pucharu Włoch. Zdobył scudetto w sezonie 1952/53 i 1953/54.
Pod koniec 1958 roku został sprzedany do Genui, by rok później grać dla największego rywala Interu – A.C. Milan, z którym ponownie sięgnął po mistrzostwo Serie A. 22 maja 1963 zdobył z A.C. Milan Puchar Europy w zwycięskim meczu z SL Benfica.
Zmarł 12 grudnia 1990 w wieku 60 lat.

title: Giorgio Ghezzi

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Giorgio Ghezzi
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[10 lipca]] [[1930]]
 |miejsce urodzenia       = [[Cesenatico]]
 |data śmierci            = [[12 grudnia]] [[1990]]
 |miejsce śmierci         = [[Forlì]]
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[bramkarz]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1947–1949 ! [[AC Rimini]]      !  44 ! 0
! 1949–1951 ! [[Modena FC]]      !  62 ! 0
! 1951–1958 ! [[Inter Mediolan]] ! 186 ! 0
! 1958–1959 ! [[Genoa CFC]]      !  32 ! 0
! 1959–1965 ! [[A.C. Milan]]     ! 123 ! 0
 |kariera reprezentacyjna = ! 1954–1961 ! {{reprezentacja|ITA|pn}} ! 6 ! 0
 |kariera trenerska       = ! 1966–1967 ! [[Genoa CFC]]
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Giorgio Ghezzi''' (ur. [[10 lipca]] [[1930]] w [[Cesenatico]], zm. [[12 grudnia]] [[1990]] w [[Forlì]]), pseudonim "[[Kamikaze]]" – [[Włochy|włoski]] [[piłka nożna|piłkarz]] występujący na pozycji [[bramkarz]]a i trener piłkarski.

Urodził się w [[Cesenatico]] w regionie [[Emilia-Romania]]. Karierę rozpoczął w [[Rimini Calcio FC]], następnie grał dla takich klubów jak [[Modena FC]] i [[Inter Mediolan]], broniąc dostępu do bramki [[Inter Mediolan|''Nerazzurrich'']] w 191 meczach w rozgrywkach [[Serie A]], [[Liga Mistrzów UEFA|Ligi Mistrzów]] i [[Puchar Włoch w piłce nożnej|Pucharu Włoch]]. Zdobył ''[[scudetto]]'' w sezonie 1952/53 i 1953/54.

Pod koniec 1958 roku został sprzedany do [[Genoa CFC|Genui]], by rok później grać dla największego rywala Interu – [[A.C. Milan]], z którym ponownie sięgnął po mistrzostwo Serie A. 22 maja [[Puchar Europy Mistrzów Klubowych (1962/1963)|1963]] zdobył z A.C. Milan [[Liga Mistrzów UEFA|Puchar Europy]] w zwycięskim meczu z [[SL Benfica]].

Zmarł 12 grudnia 1990 w wieku 60 lat{{r|Brera}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Brera">{{Cytuj stronę | url = http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/1990/12/13/ciao-ghezzi-kamikaze.html | tytuł = CIAO GHEZZI, KAMIKAZE | autor = Gianni Brera | opublikowany = La Repubblica | praca = | data = 1990-12-13 | język = it | data dostępu = 2016-07-25}}</ref>
}}

{{Włochy 1954}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ghezzi, Giorgio}}
[[Kategoria:Reprezentanci Włoch w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Włoscy trenerzy piłkarscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Rimini FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Modeny FC]]
[[Kategoria:Piłkarze Interu Mediolan]]
[[Kategoria:Piłkarze Genoi CFC]]
[[Kategoria:Piłkarze A.C. Milan]]
[[Kategoria:Zdobywcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA]]
[[Kategoria:Trenerzy piłkarzy Genoi CFC]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1954]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 1990]]

title: · Giorgio Ghezzi

Data i miejsce urodzenia: 10 lipca 1930 · Cesenatico

Data i miejsce śmierci: 12 grudnia 1990 · Forlì

Pozycja: bramkarz

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

AC Rimini · 44 · (0)

Modena FC · 62 · (0)

Inter Mediolan · 186 · (0)

Genoa CFC · 32 · (0)

A.C. Milan · 123 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Włochy · 6 · (0)

title: Kariera trenerska

Lata: Drużyna

Genoa CFC


text:
# Fernando Beltrán
Fernando „Nene” Beltrán Cruz (ur. 8 maja 1998 w mieście Meksyk) – meksykański piłkarz występujący na pozycji środkowego pomocnika, reprezentant Meksyku, od 2017 roku zawodnik Guadalajary.

title: Fernando Beltrán

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Fernando Beltrán
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Fernando Beltrán Cruz
 |data urodzenia          = 8 maja 1998
 |miejsce urodzenia       = [[Meksyk (miasto)|Meksyk]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 165 cm
 |pozycja                 = [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Chivas de Guadalajara|Guadalajara]]
 |numer w klubie          = 20
 |kariera juniorska       =
! 2009–2010 ! [[Pumas UNAM]]
! 2010–2014 ! [[Atlante FC|Atlante]]
! 2014–2017 ! [[Chivas de Guadalajara|Guadalajara]]
 |kariera seniorska       =
! 2017– ! [[Chivas de Guadalajara|Guadalajara]] ! 208 ! 13
 |data seniorzy           = 22 lutego 2025
 |kariera reprezentacyjna =
! 2019–2021 ! {{reprezentacja|MEX|rodzaj=U-23|pn}} ! 5 ! 0
! 2020–  ! {{reprezentacja|MEX|pn}} ! 11 ! 0
 |data reprezentacja      = 22 lutego 2025
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Letnie igrzyska olimpijskie|Igrzyska olimpijskie]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Piłka nożna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – turniej mężczyzn|Tokio 2020]]|}}
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Fernando „Nene” Beltrán Cruz''' (ur. [[8 maja]] [[1998]] w mieście [[Meksyk (miasto)|Meksyk]]) – [[meksyk]]ański [[piłkarz]] występujący na pozycji środkowego [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], [[Reprezentacja Meksyku w piłce nożnej mężczyzn|reprezentant Meksyku]], od 2017 roku zawodnik [[Chivas de Guadalajara|Guadalajary]].

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|79565}}
* {{transfermarkt|p|id=549294|nazwa=Fernando Beltrán|data dostępu=2022-04-12}}
* {{soccerway|p|id=490845|nazwa=F. Beltrán|data dostępu=2022-04-12}}

{{IO Meksyk 2020}}

{{SORTUJ:Beltran, Fernando}}
[[Kategoria:Reprezentanci Meksyku w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Meksykańscy piłkarze na igrzyskach olimpijskich]]
[[Kategoria:Meksykańscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Piłkarze Chivas Guadalajara]]
[[Kategoria:Piłkarze CD Tapatío]]
[[Kategoria:Meksykańscy olimpijczycy (Tokio 2020)]]
[[Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020]]
[[Kategoria:Zdobywcy Pucharu i Ligi Mistrzów CONCACAF]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Meksyku (mieście)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1998]]

title: · Fernando Beltrán

Pełne imię i nazwisko: Fernando Beltrán Cruz

Data i miejsce urodzenia: 8 maja 1998 · Meksyk

Pozycja: pomocnik

Klub: Guadalajara

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Pumas UNAM

Atlante

Guadalajara

title: Kariera seniorska

Guadalajara · 208 · (13)

title: Kariera reprezentacyjna

Meksyk U-23 · 5 · (0)

Meksyk · 11 · (0)

title: Dorobek medalowy

brąz: Tokio 2020


text:
# Gauré
Gauré – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Górna Garonna.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 355 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 26 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pireneje Gauré plasuje się na 716. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 845.).

title: Gauré

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gauré
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Gauré
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Gauré (Haute-Garonne).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Górna Garonna]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Tuluza|Tuluza]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 31215
 |powierzchnia                    = 13,65 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 355
 |gęstość zaludnienia             = 26 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 31590
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Górna Garonna
 |współrzędne                     = 43°37′N 1°37′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Gauré''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Górna Garonna]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 355 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 26 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu [[Midi-Pireneje]] Gauré plasuje się na 716. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 845.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Tuluza}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Górna Garonna]]

title: Gauré

Państwo: Francja

Region: Oksytania

Departament: Górna Garonna

Okręg: Tuluza

• gęstość: 26 os./km²


text:
# Łążek Chwałowski
Łążek Chwałowski (Łążek Chwałowicki) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie stalowowolskim, w gminie Radomyśl nad Sanem. Leży na obszarze leśnym Puszczy Sandomierskiej nad rzeką Sanną. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Miejscowa ludność wyznania katolickiego przynależy do Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chwałowicach

## Nazwa
Nazwa Łążek wywodzi się od słowa łęg, oznaczającego teren nad rzeką, bądź łąkę zalewaną czasowo wodą.
Urzędowa nazwa miejscowości brzmi Łążek Chwałowski. Nazwa ta stosowana jest także przez Pocztę Polską oraz jako nazwa przystanków autobusowych. W potocznym obiegu występuje także (błędny) wariant nazewniczy: Łążek Chwałowicki.

## Historia
Powstanie wsi nad rzeczką Sanną należy wiązać z rodem Gniewoszów i Dalewic, którzy po bezpotomnej śmierci kasztelana bełskiego, Zygmunta Zakliki, przejęli rozległe dobra z centrum w Zaklikowie. W rejestrze poborowym z 1626 roku zapisano, że Andrzej Gniewosz h. Kościesza oddał ze wsi Laski pobór trojaki od 3 zagród i 2 kół korzennych, czyli młyna. Był to młyn o 2 kołach nasiębiernych, z których jedno poruszało kamienie młyńskie, a drugie stępy do produkcji kaszy. W 1676 roku wykazano tu 21 poddanych. W okresie przedrozbiorowym Łążek należał do parafii w Borowie.
W 1776 roku została ostatecznie ustalona granica między Austrią i Rzecząpospolitą, która rozdzieliła wieś na dwie części. Sanna w swym zakolu tworzyła kilkumorgowy staw, a jego środkiem poprowadzona została „idealna granica państwowa”. W latach 1795–1809 na krótko obie części połączyły się w obrębie monarchii habsburskiej. Po traktacie pokojowym w Schönbrunnie zaczęto je jednak nazywać Łążkiem Małym (Mniejszym) i Wielkim (Większym) lub Chwałowickim (Chwałowskim) i Zaklikowskim (Polskim).
W 1785 roku Łążek Chwałowski należał już do parafii w Pniowie i miał 12 poddanych, w tym 4 kmieci i 8 zagrodników (łącznie 52 mieszkańców). W 1914 roku mieszkało tu już 235 osób. Po rosyjskiej stronie granicy znajdował się posterunek pograniczny oraz przykomórek celny, w Łążku Chwałowskim stacja meldunkowa, zwana „posterunkiem opowiedczym”. Tędy prowadził ruchliwy trakt z Królestwa do Galicji, dzięki czemu leżące przy nim, żydowskie karczmy, mogły nieźle prosperować, a mieszkańcy obu Łążków osiągali znaczne dochody z przemytu. W XIX wieku po obydwu stronach granicy istniały niewielkie folwarki, których właścicielami byli z reguły dziedzice dóbr chwałowickich, m.in. Eustachy i Adam Horochowie oraz Rachmiel Kanarek.
Po odzyskaniu niepodległości Łążek Chwałowski znalazł się w województwie lwowskim, a Łążek Zaklikowski w lubelskim. W ten sposób utrwalony został XIX-wieczny podział wsi, który utrzymuje się do dziś.
W pierwszych latach niemieckiej okupacji część mieszkańców wsi związała się z placówką ZWZ/AK „Wista-San”, a tutejszy sołtys, Edward Florek czynnie uczestniczył w organizowaniu sieci kolportażu konspiracyjnego pisma „Odwet”. Od połowy 1943 roku w lasach borowskich zadomowił się oddział NSZ pod dowództwem mjr Leonarda Zub-Zdanowicza „Zęba”, do którego przyłączyło się wielu młodych mieszkańców Łążka.
2 lutego 1944 Łążek Chwałowski wraz z sąsiednimi wsiami (Łążek Zaklikowski, Borów, Szczecyn, Wólka Szczecka, Karasiówka) został spacyfikowany przez kilkutysięczną ekspedycję niemiecką. W ślad za informacjami zawartymi w komunikacie konspiracyjnej Agencji Informacyjnej „Wieś” z 4 kwietnia 1944 (nr 11) podaje się często, że w Łążku Zaklikowskim i sąsiednim Łążku Chwałowskim okupanci zamordowali łącznie 217 osób. Z kolei w innych źródłach można znaleźć informację, iż 2 lutego 1944 zostało zamordowanych 76 mieszkańców Łążka Chwałowskiego. W gronie zamordowanych znajdowało się 63 stałych mieszkańców wsi. Niemcy spalili 66 gospodarstw wraz z inwentarzem. Na wsi do dziś istnieje cmentarz poległych z tablicą informacyjną.
Odbudowana po wojnie wieś liczy obecnie około 113 mieszkańców.

title: Łążek Chwałowski

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Łążek Chwałowski
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podkarpackie
 |powiat                 = [[Powiat stalowowolski|stalowowolski]]
 |gmina                  = [[Radomyśl nad Sanem (gmina)|Radomyśl nad Sanem]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 102{{r|bip}}
 |rok                    = 2021
 |strefa numeracyjna     = 15
 |kod pocztowy           = 37-455{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = RST
 |SIMC                   = 0804780{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Radomyśl nad Sanem (gmina)
 |współrzędne            = 50°46'15"N 21°58'22"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|72456|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Łążek Chwałowski''' (''Łążek Chwałowicki'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat stalowowolski|powiecie stalowowolskim]], w [[Radomyśl nad Sanem (gmina)|gminie Radomyśl nad Sanem]]{{r|teryt|roz}}. Leży na obszarze leśnym [[Puszcza Sandomierska|Puszczy Sandomierskiej]] nad rzeką [[Sanna (dopływ Wisły)|Sanną]]. [[podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo tarnobrzeskie|województwa tarnobrzeskiego]].

Miejscowa ludność [[Katolicyzm|wyznania katolickiego]] przynależy do [[Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chwałowicach|Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chwałowicach]]

== Nazwa ==
Nazwa Łążek wywodzi się od słowa łęg, oznaczającego teren nad rzeką, bądź łąkę zalewaną czasowo wodą<ref name="Gmina81">{{cytuj książkę |nazwisko = Myszka| imię = Stanisław | nazwisko2 = Pankowski| imię2 = Adam| tytuł = Gmina Radomyśl | wydawca = Oficyna Wydawnicza „Apla” | miejsce = Krosno | rok = 2000 | strony = 81| isbn = 83-88065-31-9}}</ref>.

Urzędowa nazwa miejscowości brzmi ''Łążek Chwałowski''. Nazwa ta stosowana jest także przez [[Poczta Polska|Pocztę Polską]] oraz jako nazwa przystanków autobusowych. W potocznym obiegu występuje także (błędny) wariant nazewniczy: ''Łążek Chwałowicki''.

== Historia ==
Powstanie wsi nad rzeczką Sanną należy wiązać z rodem Gniewoszów i Dalewic, którzy po bezpotomnej śmierci kasztelana bełskiego, [[Zygmunt Zaklika Czyżowski|Zygmunta Zakliki]], przejęli rozległe dobra z centrum w Zaklikowie. W rejestrze poborowym z 1626 roku zapisano, że Andrzej Gniewosz h. Kościesza oddał ze wsi Laski pobór trojaki od 3 zagród i 2 kół korzennych, czyli młyna. Był to młyn o 2 kołach nasiębiernych, z których jedno poruszało kamienie młyńskie, a drugie stępy do produkcji kaszy. W 1676 roku wykazano tu 21 poddanych. W okresie przedrozbiorowym Łążek należał do parafii w Borowie<ref name="Gmina812">{{cytuj książkę |nazwisko = Myszka| imię = Stanisław | nazwisko2 = Pankowski| imię2 = Adam| tytuł = op.cit | wydawca = | miejsce = | rok = | strony = 81–82| isbn = }}</ref>.

W 1776 roku została ostatecznie ustalona granica między Austrią i Rzecząpospolitą, która rozdzieliła wieś na dwie części<ref>{{Cytuj |tytuł = Synchronized view {{!}} Arcanum Maps |data dostępu = 2025-01-12 |opublikowany = maps.arcanum.com |url = https://maps.arcanum.com/en/synchron/secondsurvey-galicia/?bbox=2444582.290238133,6579902.621181489,2447591.998226862,6581999.8621450635&layers=here-aerial,11&right-layers=here-aerial |język = en}}</ref>. Sanna w swym zakolu tworzyła kilkumorgowy staw, a jego środkiem poprowadzona została „idealna granica państwowa”. W latach 1795–1809 na krótko obie części połączyły się w obrębie monarchii habsburskiej. Po [[Pokój w Schönbrunnie|traktacie pokojowym w Schönbrunnie]] zaczęto je jednak nazywać Łążkiem Małym (Mniejszym) i Wielkim (Większym) lub Chwałowickim (Chwałowskim) i Zaklikowskim (Polskim)<ref name="Gmina812"/>.

W 1785 roku Łążek Chwałowski należał już do parafii w Pniowie i miał 12 poddanych, w tym 4 kmieci i 8 zagrodników (łącznie 52 mieszkańców). W 1914 roku mieszkało tu już 235 osób. Po rosyjskiej stronie granicy znajdował się posterunek pograniczny oraz przykomórek celny, w Łążku Chwałowskim stacja meldunkowa, zwana „posterunkiem opowiedczym”. Tędy prowadził ruchliwy trakt z Królestwa do Galicji, dzięki czemu leżące przy nim, żydowskie karczmy, mogły nieźle prosperować, a mieszkańcy obu Łążków osiągali znaczne dochody z przemytu. W XIX wieku po obydwu stronach granicy istniały niewielkie folwarki, których właścicielami byli z reguły dziedzice dóbr chwałowickich, m.in. Eustachy i Adam Horochowie oraz Rachmiel Kanarek<ref name="Gmina812"/>.

Po odzyskaniu niepodległości Łążek Chwałowski znalazł się w województwie lwowskim, a Łążek Zaklikowski w lubelskim. W ten sposób utrwalony został XIX-wieczny podział wsi, który utrzymuje się do dziś<ref name="Gmina812"/>.

W pierwszych latach [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|niemieckiej okupacji]] część mieszkańców wsi związała się z placówką [[Związek Walki Zbrojnej|ZWZ]]/[[Armia Krajowa|AK]] „Wista-San”, a tutejszy sołtys, Edward Florek czynnie uczestniczył w organizowaniu sieci kolportażu konspiracyjnego pisma „Odwet”. Od połowy 1943 roku w lasach borowskich zadomowił się oddział [[Narodowe Siły Zbrojne|NSZ]] pod dowództwem mjr [[Leonard Zub-Zdanowicz|Leonarda Zub-Zdanowicza]] „Zęba”, do którego przyłączyło się wielu młodych mieszkańców Łążka<ref name="Gmina823">{{cytuj książkę |nazwisko = Myszka| imię = Stanisław | nazwisko2 = Pankowski| imię2 = Adam| tytuł = op.cit | wydawca = | miejsce = | rok = | strony = 82–83| isbn = }}</ref>.

2 lutego 1944 Łążek Chwałowski wraz z sąsiednimi wsiami ([[Łążek (województwo podkarpackie)|Łążek Zaklikowski]], [[Borów (powiat kraśnicki)|Borów]], [[Szczecyn]], [[Wólka Szczecka]], Karasiówka) został [[Pacyfikacje wsi polskich podczas okupacji niemieckiej|spacyfikowany]] przez kilkutysięczną ekspedycję niemiecką. W ślad za informacjami zawartymi w komunikacie konspiracyjnej Agencji Informacyjnej „Wieś” z 4 kwietnia 1944 (nr 11) podaje się często, że w Łążku Zaklikowskim i sąsiednim Łążku Chwałowskim [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupanci]] zamordowali łącznie 217 osób<ref name="Fajkowski&Religa">{{cytuj książkę |nazwisko = Fajkowski| imię = Józef|nazwisko2 = Religa| imię2 = Jan | tytuł = Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939–1945 | wydawca = Książka i Wiedza| miejsce = Warszawa | rok = 1981 | strony = 412–414| isbn = }}</ref>. Z kolei w innych źródłach można znaleźć informację, iż 2 lutego 1944 zostało zamordowanych 76 mieszkańców Łążka Chwałowskiego. W gronie zamordowanych znajdowało się 63 stałych mieszkańców wsi. Niemcy spalili 66 gospodarstw wraz z inwentarzem<ref name="Wieś w ogniu280">{{cytuj książkę |nazwisko = Fajkowski | imię = Józef| tytuł = Wieś w ogniu. Eksterminacja wsi polskiej w okresie okupacji hitlerowskiej| wydawca = Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza | miejsce = Warszawa| rok = 1972 | strony = 280 | isbn = }}</ref>. Na wsi do dziś istnieje cmentarz poległych z tablicą informacyjną.
{{osobny artykuł|pacyfikacja wsi polskich w Lasach Janowskich}}
Odbudowana po wojnie wieś liczy obecnie około 113 mieszkańców.

== Zobacz też ==
* [[Łążek]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=bip>[http://www.radomysl.biuletyn.net/fls/bip_pliki/2022_01/BIPF5D4D4A4668A9CZ/bip_statza2021rok.pdf BIP gminy. 2020. Wykaz ilościowy mieszkańców. Stan na dzień  31.12.2021] str. 7 [dostęp 2022-02-07]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=693|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = Myszka| imię = Stanisław | nazwisko2 = Pankowski| imię2 = Adam| tytuł = Gmina Radomyśl | wydawca = Oficyna Wydawnicza „Apla” | miejsce = Krosno | rok = 2000 | isbn = 83-88065-31-9}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|V|639|Łążek, przys. do Chwałowic}}

{{Gmina Radomyśl nad Sanem}}

[[Kategoria:Radomyśl nad Sanem (gmina)]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie stalowowolskim]]

title: Łążek Chwałowski

Państwo: Polska

Województwo: podkarpackie

Powiat: stalowowolski

Gmina: Radomyśl nad Sanem

Tablice rejestracyjne: RST


text:
# Amatori Bari
Amatori Bari – żeński klub siatkarski z Włoch. Został założony w 1968 w mieście Bari.

## Sukcesy
- Puchar CEV:
  -  1983/1984
- Mistrzostwo Włoch:
  -  1978/1979
- Puchar Włoch:
  -  1987/1988

title: Amatori Bari

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2011-10}}
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Amatori Bari
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = siatkówka
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Amatori Bari
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 =
 |data założenia        = [[1968]]
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  =
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 =
 |obiekt sportowy       =
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                =
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                =
 |asystent trenera      =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Amatori Bari''' – [[Kobieta|żeński]] [[Klub sportowy|klub]] [[Piłka siatkowa|siatkarski]] z [[Włochy|Włoch]]. Został założony w [[1968]] w mieście [[Bari]].

== Sukcesy ==
* '''Puchar CEV:'''
** {{trofeum|korona|złoty}} 1983/1984
* '''Mistrzostwo Włoch:'''
** {{trofeum|korona|złoty}} 1978/1979
* '''Puchar Włoch:'''
** {{trofeum|korona|złoty}} 1987/1988

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.amatorivolleybari.it/ Nieoficjalna strona klubu] {{lang|it}}

[[Kategoria:Włoskie kluby siatkarskie]]
[[Kategoria:Sport w Bari]]
[[Kategoria:Kluby siatkarskie założone w 1968]]

title: · Amatori Bari

Państwo: Włochy


text:
# Mama Say
Mama Say – singel zespołu Bloodhound Gang, wydany 16 maja 1995. Jest to jedyny singel pochodzący z albumu Use Your Fingers, nagrany w pierwotnym składzie (Daddy Long Legs, M.S.G., Skip O’Pot2Mus, Jimmy Pop i Lupus Thunder). Utwór planowano również wydać na pierwszym albumie zespołu, Dingleberry Haze. Utwór ma długość 2:59.

## Teledysk
Teledysk przedstawia członków zespołu, głównie Jimmy’ego i Daddy Long Legs, rapujących na ulicy. M.S.G. i Skip O’Pot2Mus są przedstawieni jedynie w kilku krótkich ujęciach, zaś Lupus Thunder jest prawie przez całą długość teledysku niewidoczny.

title: Mama Say

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Mama Say
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Bloodhound Gang]]
 |album                     = [[Dingleberry Haze]] oraz [[Use Your Fingers]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = [[16 maja]] [[1995 w muzyce|1995]]
 |nagrywany                 = 1995
 |gatunek                   = [[rapcore]], [[post-punk]]
 |długość                   = 2:59
 |wytwórnia                 = [[Columbia Records]]
 |producent                 = [[Jimmy Pop]]
 |format                    = [[Płyta kompaktowa|CD]], 12" [[płyta gramofonowa|winyl]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          =
 |następny singel           = [[Kids Incorporated]]
 |rok poprzedniego singla   =
 |rok 1. wydania            = 1995
 |rok następnego singla     = 1995
}}
'''Mama Say''' – [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|singel]] zespołu [[Bloodhound Gang]], wydany 16 maja [[1995 w muzyce|1995]]<ref>{{Cytuj | url=https://www.allmusic.com/song/t2074443 | tytuł=Mama Say - Bloodhound Gang | Song Info | AllMusic<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany = allmusic.com | język=en | data dostępu=2017-11-25}}</ref>. Jest to jedyny singel pochodzący z albumu ''[[Use Your Fingers]]'', nagrany w pierwotnym składzie ([[Daddy Long Legs]], [[M.S.G.]], [[Skip O’Pot2Mus]], [[Jimmy Pop]] i Lupus Thunder). Utwór planowano również wydać na pierwszym albumie zespołu, ''[[Dingleberry Haze]]''. Utwór ma długość 2:59.

== Teledysk ==
[[Teledysk]] przedstawia członków zespołu, głównie [[Jimmy Pop|Jimmy’ego]] i [[Daddy Long Legs]], rapujących na ulicy. [[M.S.G.]] i [[Skip O’Pot2Mus]] są przedstawieni jedynie w kilku krótkich ujęciach, zaś Lupus Thunder jest prawie przez całą długość teledysku niewidoczny.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Bloodhound Gang}}

[[Kategoria:Single Bloodhound Gang]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 1995]]

title: Mama Say

Gatunek: rapcore, post-punk

Wydawnictwo: Columbia Records

Producent: Jimmy Pop

Format: CD, 12" winyl

„Mama Say” · (1995) · „Kids Incorporated” · (1995)


text:
# Dardilly
Dardilly – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Rodan.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 6688 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 478 osób/km² (wśród 2880 gmin regionu Rodan-Alpy Dardilly plasuje się na 125. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 842.).
W Dardilly urodził się św. Jan Maria Vianney, zaś w jego domu rodzinnym mieści się czynne cały rok muzeum.

title: Dardilly

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Dardilly
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Dardilly
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         = Dardilly.jpg
 |opis zdjęcia                    = Dardilly, 2010
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Dardilly (Rhône).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Owernia-Rodan-Alpy
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Rodan (departament)|Rodan]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Lyon|Lyon]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 69072
 |powierzchnia                    = 13,99 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 6688
 |gęstość zaludnienia             = 478 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 69570
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Rodan
 |współrzędne                     = 45°48′23″N 4°45′13″E
 |commons                         = Category:Dardilly
 |www                             = http://www.dardilly.fr/
}}
'''Dardilly''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Owernia-Rodan-Alpy]], w departamencie [[Rodan (departament)|Rodan]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 6688 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 478 osób/km² (wśród 2880 gmin [[Rodan-Alpy|regionu Rodan-Alpy]] Dardilly plasuje się na 125. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 842.).

W Dardilly urodził się [[Jan Maria Vianney|św. Jan Maria Vianney]], zaś w jego domu rodzinnym mieści się czynne cały rok muzeum.

[[Plik:Приходской Дом Жан Марии1.jpg|thumb|left|250px|Muzeum św. Jana Marii Vianney w Dardilly, 2010]]

{{clear|left}}

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.dardilly.fr/ Oficjalna strona Dardilly]

{{Okręg Lyon}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Rodan]]

title: Dardilly

Region: Owernia-Rodan-Alpy

Departament: Rodan

Okręg: Lyon

• gęstość: 478 os./km²


text:
# Nisha Mohota
Nisha Mohota (ur. 13 października 1980 w Hinganghacie) – indyjska szachistka, arcymistrzyni od 2003, posiadaczka męskiego tytułu mistrza międzynarodowego od 2011 roku.

## Kariera szachowa
W latach 1993–2000 kilkukrotnie reprezentowała Indie na mistrzostwach świata juniorek w różnych kategoriach wiekowych (najlepszy wynik: IX m. w MŚ do 20 lat, Erywań 2000). W 2001 r. osiągnęła jeden z największych sukcesów w karierze, zdobywając w Ćennaj brązowy medal indywidualnych mistrzostw Azji (na turnieju tym wypełniła pierwszą normę na tytuł arcymistrzyni), dzięki czemu w tym samym roku wystąpiła w rozegranym w Moskwie pucharowym turnieju o mistrzostwo świata (w I rundzie wyeliminowała Tatianę Stiepową, ale w II przegrała z Cristiną Foișor i odpadła z dalszej rywalizacji). Kolejne dwie normy arcymistrzowskie wypełniła w 2002 r. w Dhace (turniej 6 United Insurance Master , III m. za Leifem Johannessenem i Reefatem Bin-Sattarem) oraz w 2003 r. w Mumbaju (finał mistrzostw Indii, dz. III-IV m. z Subbaraman Vijayalakshmi i Aarthie Ramaswamy, wspólnie z Hariką Dronavalli) i została czwartą w historii indyjską szachistką, która otrzymała tytuł arcymistrzyni. W 2005 r. zdobyła w Bengaluru tytuł indywidualnej mistrzyni Indii. W 2007 r. podzieliła IV m. (za Hichamem Hamdouchim, Jeanem-Marcem Degraeve’em oraz Glennem Flearem, wspólnie z m.in. Axelem Delorme’em) w otwartym turnieju w Saint-Affrique oraz zajęła IV m. (za Tanią Sachdev, Ruan Lufei i Nguyễn Thị Thanh An) w mistrzostwach Azji, po raz drugi w karierze zdobywając awans do turnieju o mistrzostwo świata (Nalczyk 2008 – porażka w I rundzie z Nadjeżdą Kosincewą). W 2014 r. zwyciężyła w turnieju Indian National Challengers w Goa.
Wielokrotnie reprezentowała Indie w turniejach drużynowych, m.in.:
- trzykrotnie na olimpiadach szachowych (w latach 2004, 2008, 2010)[9],
- na drużynowych mistrzostwach świata (w roku 2013)[10],
- czterokrotnie na drużynowych mistrzostwach Azji (w latach 2003, 2005, 2008, 2009); pięciokrotna medalistka: wspólnie z drużyną – dwukrotnie srebrna (2005, 2008) i brązowa (2003) oraz indywidualnie – dwukrotnie srebrna (2005 – na I szachownicy, 2008 – na II szachownicy)[11],
- na igrzyskach azjatyckich (w roku 2010)[12].

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 października 2007 r., z wynikiem 2416 punktów zajmowała wówczas 43. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 4. miejsce wśród indyjskich szachistek.

title: Nisha Mohota

wikitext:
{{Szachista infobox
 |imię i nazwisko      = Nisha Mohota
 |imię i nazwisko org  =
 |zdjęcie              =
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |data urodzenia       = 13 października 1980
 |miejsce urodzenia    = [[Hinganghat]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |obywatelstwo         = [[Indie]]
 |tytuł szachowy       = [[arcymistrz]]yni (2003) +<br />[[mistrz międzynarodowy]] (2011)
 |ranking FIDE         = '''2248''' (01.09.2014)
 |ranking krajowy FIDE = 11 (wśród kobiet)
 |FIDE Top 100         =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
'''Nisha Mohota''' (ur. [[13 października]] [[1980]] w [[Hinganghat|Hinganghacie]]) – [[Indie|indyjska]] [[Szachy|szachistka]], [[arcymistrz]]yni od 2003, posiadaczka męskiego tytułu [[mistrz międzynarodowy|mistrza międzynarodowego]] od 2011 roku.

== Kariera szachowa ==
W latach 1993–2000 kilkukrotnie reprezentowała Indie na mistrzostwach świata juniorek w różnych kategoriach wiekowych (najlepszy wynik: IX m. w [[Mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w szachach|MŚ do 20 lat]], [[Erywań]] 2000<ref>[http://www.theweekinchess.com/html/twic308.html#5 World Junior Championships 2000]</ref>). W 2001 r. osiągnęła jeden z największych sukcesów w karierze, zdobywając w [[Ćennaj]] brązowy medal indywidualnych [[Mistrzostwa Azji w szachach|mistrzostw Azji]]<ref>[http://www.rediff.com/sports/2001/sep/12chess.htm Li Ruofan wins Asian women's chess 2001]</ref> (na turnieju tym wypełniła pierwszą normę na tytuł arcymistrzyni), dzięki czemu w tym samym roku wystąpiła w rozegranym w [[Moskwa|Moskwie]] [[system pucharowy|pucharowym]] turnieju o [[mistrzostwa świata kobiet w szachach|mistrzostwo świata]] (w I rundzie wyeliminowała [[Tatiana Stiepowa|Tatianę Stiepową]], ale w II przegrała z [[Cristina-Adela Foișor|Cristiną Foișor]] i odpadła z dalszej rywalizacji)<ref>[http://www.mark-weeks.com/chess/a1wo$wix.htm 2001-02 FIDE Knockout Matches]</ref>. Kolejne dwie normy arcymistrzowskie wypełniła w 2002 r. w [[Dhaka|Dhace]] (turniej ''6 United Insurance Master '', III m. za [[Leif Johannessen|Leifem Johannessenem]] i [[Reefat Bin-Sattar|Reefatem Bin-Sattarem]]) oraz w 2003 r. w [[Mumbaj]]u (finał mistrzostw Indii, dz. III-IV m. z [[Subbaraman Vijayalakshmi]] i [[Aarthie Ramaswamy]], wspólnie z [[Dronavalli Harika|Hariką Dronavalli]]) i została czwartą w historii indyjską szachistką, która otrzymała tytuł arcymistrzyni<ref>[http://www.rediff.com/sports/2003/aug/20chess.htm Nisha Mohota is India's fourth WGM]</ref>. W 2005 r. zdobyła w [[Bengaluru]] tytuł indywidualnej [[mistrzostwa Indii w szachach|mistrzyni Indii]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.chess-mate.com/2005/nw13.htm |tytuł=Nisha Mohota Crowned Eleventh Champion |data dostępu=2010-10-08 |archiwum=https://web.archive.org/web/20160304074850/http://www.chess-mate.com/2005/nw13.htm |zarchiwizowano=2016-03-04 }}</ref>. W 2007 r. podzieliła IV m. (za [[Hicham Hamdouchi|Hichamem Hamdouchim]], [[Jean-Marc Degraeve|Jeanem-Marcem Degraeve’em]] oraz [[Glenn Flear|Glennem Flearem]], wspólnie z m.in. [[Axel Delorme|Axelem Delorme’em]]) w [[system szwajcarski|otwartym]] turnieju w [[Saint-Affrique]] oraz zajęła IV m. (za [[Tania Sachdev|Tanią Sachdev]], [[Ruan Lufei]] i [[Nguyễn Thị Thanh An]]) w mistrzostwach Azji<ref>[http://www.theweekinchess.com/html/twic672.html#7 Asian Women Championship 2007]</ref>, po raz drugi w karierze zdobywając awans do turnieju o mistrzostwo świata ([[Nalczyk]] 2008 – porażka w I rundzie z [[Nadieżda Kosincewa|Nadjeżdą Kosincewą]])<ref>[http://www.mark-weeks.com/chess/a8wo$wix.htm 2008 FIDE Knockout Matches]</ref>. W 2014 r. zwyciężyła w turnieju ''Indian National Challengers'' w [[Goa]]<ref>[http://en.chessbase.com/post/nisha-mohota-wins-indian-national-challengers Nisha Mohota wins Indian National Challengers]</ref>.

Wielokrotnie reprezentowała Indie w turniejach drużynowych, m.in.:
* {{Uczestnik drużynowych zawodów szachowych|OL|2004|2008|2010}}<ref>[http://www.olimpbase.org/playersw/3ztdtxnd.html OlimpBase]</ref>,
* {{Uczestnik drużynowych zawodów szachowych|DMŚ|2013}}<ref>[http://www.olimpbase.org/playersv/3ztdtxnd.html OlimpBase]</ref>,
* {{Uczestnik drużynowych zawodów szachowych|DMAz|2003|2005|2008|2009}}; pięciokrotna medalistka: wspólnie z drużyną – dwukrotnie srebrna (2005, 2008) i brązowa (2003) oraz indywidualnie – dwukrotnie srebrna ({{Szachy medal|2005|1}}, {{Szachy medal|2008|2}})<ref>[http://www.olimpbase.org/playerss/3ztdtxnd.html OlimpBase]</ref>,
* {{Uczestnik drużynowych zawodów szachowych|IAz|2010}}<ref>[http://www.olimpbase.org/playersav/3ztdtxnd.html OlimpBase]</ref>.

Najwyższy [[ranking szachowy|ranking]] w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 października 2007 r., z wynikiem 2416 punktów zajmowała wówczas 43. miejsce na światowej liście [[Międzynarodowa Federacja Szachowa|FIDE]], jednocześnie zajmując 4. miejsce wśród indyjskich szachistek<ref>[http://ratings.fide.com/top_files.phtml?id=5004330 Top lists records: Mohota, Nisha]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[ChessBase]] Megabase 2010
* {{fide2|id=5004330|name=Mohota, Nisha}}
* [http://ratings.fide.com/title_applications.phtml?details=1&id=5004330&title=WGM&pb=2 Title Applications (WGM): Mohota, Nisha] {{lang|en}}
* [http://ratings.fide.com/title_applications.phtml?details=1&id=5004330&title=IM&pb=29 Title Applications (IM): Mohota, Nisha] {{lang|en}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{partie365|id=Nisha_Mohota}}
* {{fide|id=5004330}}

{{SORTUJ:Mohota, Nisha}}
[[Kategoria:Indyjskie arcymistrzynie szachowe]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]

title: · Nisha Mohota

Data i miejsce urodzenia: 13 października 1980 · Hinganghat

Obywatelstwo: Indie

Tytuł szachowy: arcymistrzyni (2003) + · mistrz międzynarodowy (2011)

Ranking krajowy FIDE: 11 (wśród kobiet)


text:
# Paziols
Paziols – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Aude.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 562 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 20 osób/km² (wśród 1545 gmin Langwedocji-Roussillon Paziols plasuje się na 488. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 224.).

## Zabytki
Zabytki w miejscowości posiadające status Monument historique:
- cave coopérative

title: Paziols

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Paziols
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Paziols
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         = Paziols (France) Vue du village.jpg
 |opis zdjęcia                    = Widok na Paziols (w prawym, dolnym rogu)
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Aude]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Narbona|Narbona]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 11276
 |powierzchnia                    = 28,1 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 562
 |gęstość zaludnienia             = 20 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 11350
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Aude
 |współrzędne                     = 42°51′N 2°43′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Paziols''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Aude]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 562 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 20 osób/km² (wśród 1545 gmin [[Langwedocja-Roussillon|Langwedocji-Roussillon]] Paziols plasuje się na 488. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 224.).

== Zabytki ==
Zabytki w miejscowości posiadające status [[Monument historique]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.culture.gouv.fr/public/mistral/merimee_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_1=d%e9partement&VALUE_1=11&FIELD_2=domaines&VALUE_2=%27MONUMENTS%20HISTORIQUES%27 | tytuł = Monuments historiques de l'Aude | data = | autor = | praca = | opublikowany = culture.gouv.fr | język = fr | data dostępu = 2015-10-17}}</ref>:
* cave coopérative

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Narbona}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Aude]]

title: Paziols

Departament: Aude

Okręg: Narbona

• gęstość: 20 os./km²


text:
# Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie
Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie – bitwa powstańców styczniowych z armią Imperium Rosyjskiego stoczona 15 sierpnia 1863 roku.

## Oddział hr. Krukowieckiego
W 1863 hrabia Aleksander Krukowiecki (ps. Brzeziński, Żubr), ziemianin, właściciel dóbr w powiecie przemyskim, aktywnie uczestniczył w powstańczej konspiracji. Własnym kosztem wyposażył i uzbroił oddział liczący ok. 400 ochotników, który został połączony z ugrupowaniem pułkownika Aleksandra Taniewskiego (ps. Tetera). Dowódcami w oddziale byli ppłk Edward Habich i jego brat ppłk Gustaw Habich. Byli to oficerowie armii carskiej, którzy jeszcze przed powstaniem wystąpili z wojska i udali się na emigrację. Na wieść o wybuchu powstania przybyli do Krakowa, aby oddać się do dyspozycji tworzących się oddziałów powstańczych. Oddział Krukowieckiego przeszedł gruntowne dwumiesięczne przeszkolenie w okolicach Krakowa i w sierpniu był gotowy do akcji zbrojnej.
Dowództwo Powstania podzieliło ugrupowanie na dwie części. W nocy z 14 na 15 sierpnia, obydwie grupy weszły do Królestwa. Pierwsza grupa pod dowództwem płk Taniewskiego, przekroczyła graniczną Wisłę w rejonie Cła i Wolicy. Druga grupa pod dowództwem braci Habichów, wraz z Krukowieckim, w sile 350 powstańców weszła do zaboru rosyjskiego przez Szyce. Przy przekraczaniu kordonu granicznego doszło do konfrontacji z wojskiem austriackim, z ofiarami śmiertelnymi po obu stronach, chociaż dowódcy oddziału powstańczego starali się tego uniknąć.

## Potyczka pod Pieskową Skałą
Celem przemarszu oddziału było połączenie się z siłami Zygmunta Chmieleńskiego, legendarnego już wtedy dowódcy, działającego w okolicach Lelowa i Szczekocin. Chmieleński, jak było planowane, miał im wyjść na spotkanie w pobliżu Szreniawy, położonej między Wolbromiem a Miechowem.
Wczesnym rankiem, oddział dotarł do Czajowic, gdzie zatrzymano się na krótki odpoczynek i posiłek. Przemarsz tak dużej grupy zbrojnej nie mógł być niezauważony przez Rosjan. Wkrótce za Pieskową Skałą ukazało się wojsko carskie w sile jednej roty i 20 Kozaków, przybyłych z pobliskiej Skały, chcąc zagrodzić drogę Polakom.
Habichowie uformowali oddział w trzy kompanie. Pierwsza pod dowództwem Krukowieckiego zajęła las na wzgórzu za zamkiem, druga broniła drogi do Wielmoży, a trzecia zajęła wejście do budynków dworskich przy zamku. Kompania Krukowieckiego brawurowym atakiem uderzyła na rotę Moskali i zmusiła ich do bezładnej ucieczki. Straty w tej potyczce wyniosły 11 Rosjan i 2 Polaków. Był to chrzest bojowy oddziału powstańczego, zakończony ich zwycięstwem.
Rezultatem tej potyczki było prawdopodobne zaalarmowanie głównych sił rosyjskich stacjonujących w Olkuszu i w Miechowie, przez uciekających Kozaków. Z pewnością wojsko carskie miało również bardzo dobre informacje od swoich szpiegów w Galicji o przekroczeniu kordonu granicznego przez duży oddział powstańczy.
Dalszy przemarsz powstańców przez Wielmożę i Zagórowę odbywał się bez żadnych zakłóceń. W południe oddział dotarł do Glanowa, gdzie planowany był dłuższy odpoczynek i posiłek.

## Bitwa
Powstańcom jednak nie dane było odpocząć po 30 kilometrowym marszu oraz stoczonej rankiem potyczce z Moskalami. Wkrótce, dowództwo oddziału otrzymało wiadomość o zbliżających się kolumnach wojsk carskich, z dwóch stron jednocześnie, od zachodu z Olkusza i od wschodu z Miechowa. Habichowie polecili Krukowieckiemu z plutonem 19 saperów, aby urządził zasadzkę w wąwozie, w którym biegła droga do Glanowa. Krukowiecki nie mógł tego rozkazu wykonać, gdyż piechota rosyjska, rozwinięta w tyralierę otaczała już Glanów. Na siły rosyjskie składały się cztery roty piechoty oraz sotnia Kozaków, dowodzone przez ks. generała Aleksandra Szachowskiego, cząstkowego dowódcę wojsk rosyjskich na powiaty olkuski i miechowski. Krukowiecki ze swoim plutonem, atakowany przez Rosjan, zdążył się schronić w dworze glanowskim, gdzie wkrótce rozpoczęło się oblężenie przez rosyjską piechotę i Kozaków.
Habichowie widząc, że przyjęcie bitwy w Glanowie nie ma szans powodzenia oraz chcąc uniknąć strat w ludności cywilnej, postanowili wycofać się na odległe ok. 2 km na wschód wzgórze, między drogą do Imbramowic, a lasem Ostryszni. Tym samym, chcieli też nie dopuścić do połączenia się kolumny miechowskiej z olkuską. Habichowie podzielili oddział na dwie części. Pierwsza, pod dowództwem Edwarda Habicha zajęła zachodni brzeg lasu, a druga pod dowództwem Gustawa Habicha, ustawiła się obok wschodniej strony lasu, oczekując zbliżającej się od Uliny kolumny miechowskiej, w sile jednej roty piechoty i Kozaków. Niebawem, kolumna ta dostała się pod celny ostrzał dobrze ukrytych na wzgórzu powstańców. Na podwodach zginęło wielu Moskali, zanim nie zeskoczyli i uformowali się w szyk bojowy.
Szachowski zostawił w Glanowie rotę piechoty i nieco Kozaków do atakowania dworu, a trzy roty z resztą Kozaków przystąpiło od zachodu do ataku na powstańcze pozycje. Do atakujących z obu stron Rosjan, dołączyła wkrótce, rozbita pod Pieskową Skałą, rota piechoty z Kozakami. Przez 3 godziny trwała zacięta walka na wzgórzach, w Wąwozie Ostryszni, aż w końcu powstańcy wycofali się na wzgórze w środkowej części lasu. Zmęczenie po 20 godzinnym marszu i brak odpoczynku, zrobiły swoje. Powstańcy opadli z sił. Szeregi powstańcze szybko topniały.
Edward Habich widząc przerzedzenie w szyku atakujących Moskali na południe od swojego stanowiska, zebrał grupę powstańców zdolnych jeszcze do walki i ostrzeliwując, przedarł się przez młody las, w pola, w kierunku Zagórowy i Zadroża. Zostało przy nim 50 ludzi, którzy tej jeszcze nocy dotarli do lasów koło Pieskowej Skały i wkrótce powrócili do Krakowa.
Gustaw Habich pod osłoną nocy wydostał się z lasu Ostryszni z grupą 70 powstańców i maszerując na północ w kierunku Lelowa, dotarł do ugrupowania Chmieleńskiego.
Szczególnym epizodem w tej bitwie, była bohaterska obrona dworu w Glanowie. Krukowiecki z 19 powstańcami oraz biorącym czynny udział w walce, dzierżawcy dworu, Leonie Bończy Rutkowskim, przez ponad 3 godziny skutecznie odpierali ataki Moskali, którzy spalili zabudowania gospodarskie oraz dach dworu. Zginęło 9 powstańców oraz Leon Rutkowski. Rosjanie stracili ok. 60 zabitych i w końcu odstąpili od oblężenia. Krukowiecki z resztą powstańców wycofał się pod osłoną nocy do Pieskowej Skały, a następnie dotarł do Krakowa.

## Epilog
Habichowie i Krukowiecki byli zmuszeni przez wojska carskie przyjąć bitwę, bez uprzedniego planowania i przygotowania. Bitwa skończyła się klęską powstańców, a oddział uległ rozbiciu. Zadanie połączenia się z oddziałami Chmieleńskiego, zostało tylko w niewielkim stopniu wykonane. Straty powstańców były znaczne, ale i przeciwnik poniósł dotkliwe straty.
Jak donosił krakowski Czas 1863, nr 187 (19 VIII):

Ogólna strata ze strony polskiej wynosi 70 do 80 poległych, z których jednak w boju pod Glanowem, a mianowicie w lesie Imbramowskim zginęło do 50, reszta zaś do 30 są to ranni dobici, lub wzięci w niewolę zamordowani. Dotychczas poległych Polaków pochowano 42 na cmentarzu w Imbramowicach, 11 w Ulinie, 4 w Zadrożu, 2 w Sułoszowej. Rannych jest tylko 22, co okazuje ilu dobić musieli Moskale, gdyż zwykle w każdym boju więcej jest rannych niż poległych. 40 zdrowych wzięli Moskale do niewoli. Wielu wziętych do niewoli zabili objeszczyki i kozacy: i tak trzech schwytanych w Milonkach, odebrawszy im pieniądze, zamordowali okrutnie; 4 w podobny sposób zamordowali na polach Tarnawy, a upędzając się po zbożach za rozpierzchłemi, nie brali do niewoli, lecz strzelali. Ks. Szachowski pozwolił opatrzyć rannych. Ze strony moskiewskiej poległo pod Glanowem i pod Imbramowicami najmniej 120, a drugie tyle jest ranionych. Między rannymi jest także jen. ks. Szachowski postrzelony w nogę. Kilku oficerów moskiewskich i jeden pułkownik polegli.

Klasztor Norbertanek w Imbramowicach, postrzegany przez Rosjan jako silny ośrodek polskości i patriotyzmu, był szczególnym przedmiotem szykan władz. Siostry Norbertanki urządziły szpital polowy dla rannych powstańców, których potem bezpiecznie przewieziono przez granicę do Galicji. Następnego dnia po bitwie, wojsko otoczyło klasztor, chcąc siłą wejść do środka w poszukiwaniu powstańców, jednak gen. Szachowski po pewnym czasie wycofał wojsko. W odwet za bitwę na terenie Imbramowic i Glanowa, władze carskie zabrały klasztorowi resztę majątku jaki jeszcze posiadał oraz zlikwidowały nowicjat i zamknęły prowadzoną przez siostry szkołę żeńską.
Wiadomość o rozbiciu oddziału Krukowieckiego pod Imbramowicami, patriotyczne społeczeństwo Krakowa i Galicji, przyjęło z rozgoryczeniem. Kolejna danina krwi i kosztów poniesionych na wystawienie oddziału, poszła na marne. Żadne poprzednie wyprawy powstańców z Galicji do Królestwa nie przyniosły wymiernej pomocy Powstaniu. Strategia Dowództwa Powstania musiała ulec zmianie. Od tej pory nie organizowano już przekraczania kordonu granicznego przez duże oddziały powstańcze. Pomoc była nadal udzielana, głównie w postaci pieniędzy, broni i amunicji. Małe grupki ochotników nadal przekraczały granicę zasilając szeregi powstańców działających w głębi Królestwa.
Heroiczna obrona dworu w Glanowie, stała się symbolem męstwa i bohaterstwa powstańców, które odbiły się szerokim echem w prasie galicyjskiej, jak i również europejskiej. Umieszczano w nich opisy walki i ilustracje.

## Upamiętnienie
Na Starym Cmentarzu w Imbramowicach, znajduje się mogiła 42 nieznanych powstańców poległych na wzgórzach i w lesie Ostryszni, a także w obronie dworu w Glanowie. W okresie międzywojennym była tu usypana ziemna mogiła z dużym drewnianym krzyżem, którą opiekowała się Dyrekcja Robót Publicznych w Kielcach.
W 1935 kiedy sypano Kopiec Piłsudskiego w Krakowie, właściciel dworu w Tarnawie, Zygmunt Novák, którego przodkowie walczyli w Powstaniu, złożył tam ziemię z mogiły powstańców.
Prof. Zygmunt Novák był również autorem koncepcji obelisku i płyty pamiątkowej, gdy w 1963 władze gminne, obok drewnianego krzyża, wykonały okazałą mogiłę, wygrodzoną płytami z czerwonego piaskowca, a do dużego nieobrobionego bloku z granitu, zwieńczonego metalowym krzyżem, umocowano metalową tablicę z napisem: PAMIĘCI 42 NIEZNANYCH POLAKÓW POWSTAŃCÓW POLEGŁYCH W DNIU 15 SIERPNIA 1863 W WALCE Z CARATEM W 100 ROCZNICĘ POWSTANIA STYCZNIOWEGO SPOŁECZEŃSTWO
W Święto Niepodległości, po mszy św. w kościele parafialnym pw. św. Benedykta Opata w Imbramowicach, społeczeństwo organizuje przemarsz na Stary Cmentarz dla uczczenia pamięci poległych za Ojczyznę i odprawia wspólną modlitwę przy mogile Powstańców.

title: Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie
 |epoka        = nowożytność
 |konflikt     = [[powstanie styczniowe]]
 |grafika      = Powst stycz 1.JPG
 |opis grafiki = Mogiła 42 powstańców z 1863 r. na Starym Cmentarzu w Imbramowicach
 |czas         = [[15 sierpnia]] [[1863]]
 |miejsce      = [[Imbramowice (województwo małopolskie)|Imbramowice]] i [[Glanów]]
 |terytorium   = [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwo Kongresowe]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = klęska powstańców
 |strona1      = {{państwo|POL|powstanie styczniowe}}
 |strona2      = {{państwo|RUS|1858}}
 |dowódca1     = ppłk [[Edward Jan Habich|Edward Habich]] i ppłk [[Gustaw Habich]]
 |dowódca2     = ks. gen Aleksander Szachowski
 |siły1        = ok. 350 powstańców
 |siły2        = ok. 1000 piechoty,
200 Kozaków
 |straty1      = ok. 80 zabitych,
22 rannych,
40 wziętych do niewoli
 |straty2      = ok. 120 zabitych,
ok. 120 rannych
 |kod mapy     = POL
 |wariant mapy = 1904
 |współrzędne  = 50°18′58″N 19°48′57″E
 |commons      =
}}
[[Plik:Aleksander Krukowiecki i pplk Edward Habich.jpg|thumb|Aleksander Krukowiecki i ppłk Edward Habich]]
[[Plik:Battle of Glanów 1863.PNG|thumb|Obrona dworu w Glanowie]]
'''Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie''' – bitwa [[powstanie styczniowe|powstańców styczniowych]] z armią [[Imperium Rosyjskie]]go stoczona 15 sierpnia 1863 roku.

== Oddział hr. Krukowieckiego ==
W 1863 hrabia [[Aleksander Krukowiecki]] (ps. Brzeziński, Żubr), ziemianin, właściciel dóbr w powiecie przemyskim, aktywnie uczestniczył w powstańczej konspiracji. Własnym kosztem wyposażył i uzbroił oddział liczący ok. 400 ochotników, który został połączony z ugrupowaniem pułkownika [[Aleksander Taniewski|Aleksandra Taniewskiego]] (ps. Tetera). Dowódcami w oddziale byli ppłk [[Edward Jan Habich|Edward Habich]] i jego brat ppłk [[Gustaw Habich]]. Byli to oficerowie armii carskiej, którzy jeszcze przed powstaniem wystąpili z wojska i udali się na emigrację. Na wieść o wybuchu powstania przybyli do [[Kraków|Krakowa]], aby oddać się do dyspozycji tworzących się oddziałów powstańczych. Oddział Krukowieckiego przeszedł gruntowne dwumiesięczne przeszkolenie w okolicach Krakowa i w sierpniu był gotowy do akcji zbrojnej.

Dowództwo Powstania podzieliło ugrupowanie na dwie części. W nocy z 14 na 15 sierpnia, obydwie grupy weszły do Królestwa. Pierwsza grupa pod dowództwem płk Taniewskiego, przekroczyła graniczną Wisłę w rejonie [[Cło (Kraków)|Cła]] i [[Wolica (Kraków)|Wolicy]]. Druga grupa pod dowództwem braci Habichów, wraz z Krukowieckim, w sile 350 powstańców weszła do zaboru rosyjskiego przez [[Szyce (województwo małopolskie)|Szyce]]. Przy przekraczaniu kordonu granicznego doszło do konfrontacji z wojskiem austriackim, z ofiarami śmiertelnymi po obu stronach, chociaż dowódcy oddziału powstańczego starali się tego uniknąć.

== Potyczka pod Pieskową Skałą ==
[[Plik:Detachment of Aleksander Krukowiecki (Brzeziński) near Pieskowa Skała 1863.PNG|thumb|Oddział Krukowieckiego pod Pieskową Skałą]]
Celem przemarszu oddziału było połączenie się z siłami [[Zygmunt Chmieleński|Zygmunta Chmieleńskiego]], legendarnego już wtedy dowódcy, działającego w okolicach [[Lelów|Lelowa]] i [[Szczekociny|Szczekocin]]. Chmieleński, jak było planowane, miał im wyjść na spotkanie w pobliżu [[Szreniawa (powiat miechowski)|Szreniawy]], położonej między [[Wolbrom]]iem a [[Miechów|Miechowem]].

Wczesnym rankiem, oddział dotarł do [[Czajowice|Czajowic]], gdzie zatrzymano się na krótki odpoczynek i posiłek. Przemarsz tak dużej grupy zbrojnej nie mógł być niezauważony przez Rosjan. Wkrótce za [[Pieskowa Skała (Sułoszowa)|Pieskową Skałą]] ukazało się wojsko carskie w sile jednej roty i 20 Kozaków, przybyłych z pobliskiej [[Skała (gmina)|Skały]], chcąc zagrodzić drogę Polakom.

Habichowie uformowali oddział w trzy kompanie. Pierwsza pod dowództwem Krukowieckiego zajęła las na wzgórzu za zamkiem, druga broniła drogi do [[Wielmoża (wieś)|Wielmoży]], a trzecia zajęła wejście do budynków dworskich przy zamku. Kompania Krukowieckiego brawurowym atakiem uderzyła na rotę Moskali i zmusiła ich do bezładnej ucieczki. Straty w tej potyczce wyniosły 11 Rosjan i 2 Polaków. Był to chrzest bojowy oddziału powstańczego, zakończony ich zwycięstwem.

Rezultatem tej potyczki było prawdopodobne zaalarmowanie głównych sił rosyjskich stacjonujących w Olkuszu i w Miechowie, przez uciekających Kozaków. Z pewnością wojsko carskie miało również bardzo dobre informacje od swoich szpiegów w Galicji o przekroczeniu kordonu granicznego przez duży oddział powstańczy.

Dalszy przemarsz powstańców przez Wielmożę i [[Zagórowa|Zagórowę]] odbywał się bez żadnych zakłóceń. W południe oddział dotarł do [[Glanów|Glanowa]], gdzie planowany był dłuższy odpoczynek i posiłek.

== Bitwa ==
Powstańcom jednak nie dane było odpocząć po 30 kilometrowym marszu oraz stoczonej rankiem potyczce z Moskalami. Wkrótce, dowództwo oddziału otrzymało wiadomość o zbliżających się kolumnach wojsk carskich, z dwóch stron jednocześnie, od zachodu z [[Olkusz]]a i od wschodu z [[Miechów|Miechowa]]. Habichowie polecili Krukowieckiemu z plutonem 19 saperów, aby urządził zasadzkę w wąwozie, w którym biegła droga do Glanowa. Krukowiecki nie mógł tego rozkazu wykonać, gdyż piechota rosyjska, rozwinięta w tyralierę otaczała już Glanów. Na siły rosyjskie składały się cztery roty piechoty oraz sotnia Kozaków, dowodzone przez ks. generała Aleksandra Szachowskiego, cząstkowego dowódcę wojsk rosyjskich na powiaty olkuski i miechowski. Krukowiecki ze swoim plutonem, atakowany przez Rosjan, zdążył się schronić w [[Dwór w Glanowie|dworze glanowskim]], gdzie wkrótce rozpoczęło się oblężenie przez rosyjską piechotę i Kozaków.

Habichowie widząc, że przyjęcie bitwy w Glanowie nie ma szans powodzenia oraz chcąc uniknąć strat w ludności cywilnej, postanowili wycofać się na odległe ok. 2 km na wschód wzgórze, między drogą do Imbramowic, a lasem Ostryszni. Tym samym, chcieli też nie dopuścić do połączenia się kolumny miechowskiej z olkuską. Habichowie podzielili oddział na dwie części. Pierwsza, pod dowództwem Edwarda Habicha zajęła zachodni brzeg lasu, a druga pod dowództwem Gustawa Habicha, ustawiła się obok wschodniej strony lasu, oczekując zbliżającej się od [[Ulina Wielka|Uliny]] kolumny miechowskiej, w sile jednej roty piechoty i Kozaków. Niebawem, kolumna ta dostała się pod celny ostrzał dobrze ukrytych na wzgórzu powstańców. Na podwodach zginęło wielu Moskali, zanim nie zeskoczyli i uformowali się w szyk bojowy.

Szachowski zostawił w Glanowie rotę piechoty i nieco Kozaków do atakowania dworu, a trzy roty z resztą Kozaków przystąpiło od zachodu do ataku na powstańcze pozycje. Do atakujących z obu stron Rosjan, dołączyła wkrótce, rozbita pod Pieskową Skałą, rota piechoty z Kozakami. Przez 3 godziny trwała zacięta walka na wzgórzach, w [[Wąwóz Ostryszni|Wąwozie Ostryszni]], aż w końcu powstańcy wycofali się na wzgórze w środkowej części lasu. Zmęczenie po 20 godzinnym marszu i brak odpoczynku, zrobiły swoje. Powstańcy opadli z sił. Szeregi powstańcze szybko topniały.

Edward Habich widząc przerzedzenie w szyku atakujących Moskali na południe od swojego stanowiska, zebrał grupę powstańców zdolnych jeszcze do walki i ostrzeliwując, przedarł się przez młody las, w pola, w kierunku Zagórowy i [[Zadroże (województwo małopolskie)|Zadroża]]. Zostało przy nim 50 ludzi, którzy tej jeszcze nocy dotarli do lasów koło Pieskowej Skały i wkrótce powrócili do Krakowa.

Gustaw Habich pod osłoną nocy wydostał się z lasu Ostryszni z grupą 70 powstańców i maszerując na północ w kierunku Lelowa, dotarł do ugrupowania Chmieleńskiego.

Szczególnym epizodem w tej bitwie, była bohaterska obrona dworu w Glanowie. Krukowiecki z 19 powstańcami oraz biorącym czynny udział w walce, dzierżawcy dworu, [[Leon Bończa Rutkowski|Leonie Bończy Rutkowskim]], przez ponad 3 godziny skutecznie odpierali ataki Moskali, którzy spalili zabudowania gospodarskie oraz dach dworu. Zginęło 9 powstańców oraz Leon Rutkowski. Rosjanie stracili ok. 60 zabitych i w końcu odstąpili od oblężenia. Krukowiecki z resztą powstańców wycofał się pod osłoną nocy do Pieskowej Skały, a następnie dotarł do Krakowa.

== Epilog ==
Habichowie i Krukowiecki byli zmuszeni przez wojska carskie przyjąć bitwę, bez uprzedniego planowania i przygotowania. Bitwa skończyła się klęską powstańców, a oddział uległ rozbiciu. Zadanie połączenia się z oddziałami Chmieleńskiego, zostało tylko w niewielkim stopniu wykonane. Straty powstańców były znaczne, ale i przeciwnik poniósł dotkliwe straty.

Jak donosił krakowski Czas 1863, [http://mbc.malopolska.pl/dlibra/docmetadata?id=24077&from=publication nr 187 (19 VIII)]:
{{Cytat
 |treść = Ogólna strata ze strony polskiej wynosi 70 do 80 poległych, z których jednak w boju pod Glanowem, a mianowicie w lesie Imbramowskim zginęło do 50, reszta zaś do 30 są to ranni dobici, lub wzięci w niewolę zamordowani. Dotychczas poległych Polaków pochowano 42 na cmentarzu w Imbramowicach, 11 w Ulinie, 4 w Zadrożu, 2 w Sułoszowej. Rannych jest tylko 22, co okazuje ilu dobić musieli Moskale, gdyż zwykle w każdym boju więcej jest rannych niż poległych. 40 zdrowych wzięli Moskale do niewoli. Wielu wziętych do niewoli zabili objeszczyki i kozacy: i tak trzech schwytanych w Milonkach, odebrawszy im pieniądze, zamordowali okrutnie; 4 w podobny sposób zamordowali na polach Tarnawy, a upędzając się po zbożach za rozpierzchłemi, nie brali do niewoli, lecz strzelali. Ks. Szachowski pozwolił opatrzyć rannych. Ze strony moskiewskiej poległo pod Glanowem i pod Imbramowicami najmniej 120, a drugie tyle jest ranionych. Między rannymi jest także jen. ks. Szachowski postrzelony w nogę. Kilku oficerów moskiewskich i jeden pułkownik polegli.
 |styl = środek
}}

[[Klasztor Norbertanek w Imbramowicach]], postrzegany przez Rosjan jako silny ośrodek polskości i patriotyzmu, był szczególnym przedmiotem szykan władz. Siostry Norbertanki urządziły szpital polowy dla rannych powstańców, których potem bezpiecznie przewieziono przez granicę do Galicji. Następnego dnia po bitwie, wojsko otoczyło klasztor, chcąc siłą wejść do środka w poszukiwaniu powstańców, jednak gen. Szachowski po pewnym czasie wycofał wojsko. W odwet za bitwę na terenie Imbramowic i Glanowa, władze carskie zabrały klasztorowi resztę majątku jaki jeszcze posiadał oraz zlikwidowały nowicjat i zamknęły prowadzoną przez siostry szkołę żeńską.

Wiadomość o rozbiciu oddziału Krukowieckiego pod Imbramowicami, patriotyczne społeczeństwo Krakowa i Galicji, przyjęło z rozgoryczeniem. Kolejna danina krwi i kosztów poniesionych na wystawienie oddziału, poszła na marne. Żadne poprzednie wyprawy powstańców z Galicji do Królestwa nie przyniosły wymiernej pomocy Powstaniu. Strategia Dowództwa Powstania musiała ulec zmianie. Od tej pory nie organizowano już przekraczania kordonu granicznego przez duże oddziały powstańcze. Pomoc była nadal udzielana, głównie w postaci pieniędzy, broni i amunicji. Małe grupki ochotników nadal przekraczały granicę zasilając szeregi powstańców działających w głębi Królestwa.

Heroiczna obrona dworu w Glanowie, stała się symbolem męstwa i bohaterstwa powstańców, które odbiły się szerokim echem w prasie galicyjskiej, jak i również europejskiej. Umieszczano w nich opisy walki i ilustracje.

== Upamiętnienie ==
[[Plik:Powst Stycz 2.JPG|thumb|Tablica na mogile 42 powstańców na starym cmentarzu w Imbramowicah]]

Na Starym Cmentarzu w Imbramowicach, znajduje się mogiła 42 nieznanych powstańców poległych na wzgórzach i w lesie Ostryszni, a także w obronie dworu w Glanowie. W okresie międzywojennym była tu usypana ziemna mogiła z dużym drewnianym krzyżem, którą opiekowała się Dyrekcja Robót Publicznych w Kielcach.

W 1935 kiedy sypano [[Kopiec Piłsudskiego w Krakowie|Kopiec Piłsudskiego]] w [[Kraków|Krakowie]], właściciel dworu w [[Tarnawa (powiat olkuski)|Tarnawie]], [[Zygmunt Novák]], którego przodkowie walczyli w Powstaniu, złożył tam ziemię z mogiły powstańców.

Prof. Zygmunt Novák był również autorem koncepcji obelisku i płyty pamiątkowej, gdy w 1963 władze gminne, obok drewnianego krzyża, wykonały okazałą mogiłę, wygrodzoną płytami z czerwonego piaskowca, a do dużego nieobrobionego bloku z granitu, zwieńczonego metalowym krzyżem, umocowano metalową tablicę z napisem: PAMIĘCI 42 NIEZNANYCH POLAKÓW POWSTAŃCÓW POLEGŁYCH W DNIU 15 SIERPNIA 1863 W WALCE Z CARATEM W 100 ROCZNICĘ POWSTANIA STYCZNIOWEGO SPOŁECZEŃSTWO

W Święto Niepodległości, po mszy św. w kościele parafialnym pw. św. Benedykta Opata w Imbramowicach, społeczeństwo organizuje przemarsz na Stary Cmentarz dla uczczenia pamięci poległych za Ojczyznę i odprawia wspólną modlitwę przy mogile Powstańców.

== Bibliografia ==
* [[Stanisław Zieliński (historyk)|Stanisław Zieliński]], ''[http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=66792&from=publication Bitwy i potyczki 1863-1864; na podstawie materyałów drukowanych i rękopiśmiennych Muzeum Narodowego w Rapperswilu]'', Rapperswil 1913, s. 176–178.
* [[Czas (dziennik)|Czas]]. 1863, [http://mbc.malopolska.pl/dlibra/docmetadata?id=24075&from=publication nr 186 (18 VIII)] s. 3.
* [[Czas (dziennik)|Czas]]. 1863, [http://mbc.malopolska.pl/dlibra/docmetadata?id=24077&from=publication nr 187 (19 VIII)] s. 3.

== Linki zewnętrzne ==
* http://powstanie1863.zsi.kielce.pl/index.php?id=g12
* http://www.genealogia.okiem.pl/powstanies/index.php?inne_pole=Imbramowicam, Lista uczestników.

{{Powstanie styczniowe}}

{{SORTUJ:Imbramowice, Bitwa pod}}
[[Kategoria:Bitwy powstania styczniowego w województwie krakowskim]]
[[Kategoria:Bitwy w 1863]]
[[Kategoria:Imbramowice (województwo małopolskie)]]

title: Bitwa pod Imbramowicami i w Glanowie

Czas: 15 sierpnia 1863

Miejsce: Imbramowice i Glanów

Terytorium: Królestwo Kongresowe

Wynik: klęska powstańców

title: Strony konfliktu

powstańcy styczniowi: Imperium Rosyjskie

title: Dowódcy

ppłk Edward Habich i ppłk Gustaw Habich: ks. gen Aleksander Szachowski

title: Siły

ok. 350 powstańców: ok. 1000 piechoty, · 200 Kozaków

title: Straty

ok. 80 zabitych, · 22 rannych, · 40 wziętych do niewoli: ok. 120 zabitych, · ok. 120 rannych

Straty: Położenie na mapie Guberni Królestwa Polskiego (1904)miejsce bitwy


text:
# Josef Růžička
Josef Růžička (ur. 17 marca 1925 w Pradze, zm. 11 kwietnia 1986 tamże) – czechosłowacki zapaśnik walczący w obu stylach. Dwukrotny olimpijczyk. Srebrny medalista z Helsinek 1952 w stylu klasycznym i piąty w Londynie 1948 w stylu wolnym. Startował w kategorii open kg.
Czwarty na mistrzostwach świata w 1955. Siedmiokrotny mistrz kraju w stylu klasycznym, w latach 1948 i 1951-1956 a w stylu wolnym najlepszy w 1954
- Turniej w Londynie 1948 - styl klasyczny + 87 kg

Pokonał Węgra Józsefa Tarányiego i wycofał się z powodu kontuzji.
- Turniej w Londynie 1948 - styl wolny + 87 kg

Pokonał Amerykanina Dicka Huttona i Brytyjczyka Freda Oberlandera, a przegrał z Węgrem Gyulą Bóbisem.
- Turniej w Helsinkach 1952 - styl klasyczny + 87 kg

Zwyciężył Węgra Józsefa Kovácsa, Bengta Fahlkvista ze Szwecji, Willi Waltnera z Niemiec i Tauno Kovanena z Finlandii, a przegrał z Włochem Guido Fantonim i Johannesem Kotkasem z ZSRR.
- Turniej w Helsinkach 1952 - styl wolny + 87 kg

Przegrał z Bertilem Antonssonem ze Szwecji i Taisto Kangasniemim z Finlandii.

title: Josef Růžička

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Josef Růžička
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 17 marca 1925
 |miejsce urodzenia         = [[Praga]]
 |data śmierci              = 11 kwietnia 1986
 |miejsce śmierci           = [[Praga]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|TCH}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Helsinki|1952|zapasy|srebro|[[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952 – kategoria ponad 87 kg w stylu klasycznym|+87 kg st.klasyczny]]}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Josef Růžička''' (ur. [[17 marca]] [[1925]] w [[Praga|Pradze]], zm. [[11 kwietnia]] [[1986]] tamże<ref>{{cytuj | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ru/josef-ruzicka-1.html | tytuł = Josef Růžička Biography and Olympic Results | opublikowany = Sports-Reference.com | data dostępu = 2016-01-07 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20121111131826/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ru/josef-ruzicka-1.html | zarchiwizowano = 11 listopada 2012 }}</ref>) – [[Czechosłowacja na letnich igrzyskach olimpijskich|czechosłowacki]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w obu stylach. Dwukrotny [[Letnie igrzyska olimpijskie|olimpijczyk]]. Srebrny medalista z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1952|Helsinek 1952]] w stylu klasycznym i piąty w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948|Londynie 1948]] w stylu wolnym<ref>{{cytuj| url = http://www.olympic.cz/www/sportovec/1496--josef-ruzicka| tytuł = Sportovec | opublikowany = olympic.cz | data dostępu = 2016-01-07 | język = cs}}</ref>. Startował w kategorii open kg.

Czwarty na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 1955|1955]]. Siedmiokrotny mistrz kraju w stylu klasycznym, w latach 1948 i 1951-1956<ref>{{cytuj| url = http://web.archive.org/web/20160311091030/http://teplickyzapas.cz/?page_id=11688| tytuł = Mistři ČSR, ČSSR, ČSFR a ČR seniorů jednotlivců v zápase řeckořímském | opublikowany = teplickyzapas.cz | data dostępu = 2016-01-07 | język = cs}}</ref> a w stylu wolnym najlepszy w 1954<ref>{{cytuj| url = http://web.archive.org/web/20160311091030/http://teplickyzapas.cz/?page_id=11688| tytuł = Mistři ČSR, ČSSR, ČSFR a ČR seniorů jednotlivců ve volném stylu | opublikowany = teplickyzapas.cz | data dostępu = 2016-01-07 | język = cs}}</ref>

* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948|Londynie 1948]] - styl klasyczny + 87 kg
Pokonał [[Węgry|Węgra]] [[József Tarányi|Józsefa Tarányiego]] i wycofał się z powodu kontuzji.
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948|Londynie 1948]] - styl wolny + 87 kg
Pokonał [[Stany Zjednoczone|Amerykanina]] [[Dick Hutton|Dicka Huttona]] i [[Wielka Brytania|Brytyjczyka]] [[Fred Oberlander|Freda Oberlandera]], a przegrał z [[Węgry|Węgrem]] [[Gyula Bóbis|Gyulą Bóbisem]].
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952|Helsinkach 1952]] - styl klasyczny + 87 kg
Zwyciężył [[Węgry|Węgra]] [[József Kovács (zapaśnik)|Józsefa Kovácsa]], [[Bengt Fahlkvist|Bengta Fahlkvista]] ze [[Szwecja|Szwecji]], [[Willi Waltner]]a z [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|Niemiec]] i [[Tauno Kovanen]]a z [[Finlandia|Finlandii]], a przegrał z [[Włochy|Włochem]] [[Guido Fantoni]]m i [[Johannes Kotkas|Johannesem Kotkasem]] z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]].
* Turniej w [[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952|Helsinkach 1952]] - styl wolny + 87 kg
Przegrał z [[Bertil Antonsson|Bertilem Antonssonem]] ze [[Szwecja|Szwecji]] i [[Taisto Kangasniemi]]m z [[Finlandia|Finlandii]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=D35B92D22A2E417490282545CBD6B025 Dane na foeldeak.com] {{lang|en}}
{{Zapaśnicy Czechosłowacji na igrzyskach olimpijskich – Londyn 1948}}
{{Zapaśnicy Czechosłowacji na igrzyskach olimpijskich – Helsinki 1952}}

{{SORTUJ:Růžička, Josef}}
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1952]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952]]
[[Kategoria:Czechosłowaccy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Czechosłowaccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1930]]
[[Kategoria:Zmarli w 1986]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze]]

title: · Josef Růžička

Data i miejsce urodzenia: 17 marca 1925 · Praga

Data i miejsce śmierci: 11 kwietnia 1986 · Praga

title: Dorobek medalowy

srebro: Helsinki 1952 · zapasy · +87 kg st.klasyczny


text:
# MooTools
MooTools – framework JavaScript składający się z modułów. Głównym plikiem, który stanowi jądro frameworka MooTools, jest plik core.js. Pozostałe biblioteki są opcjonalne. Jedną z nich jest moo.fx bazowana na Prototype JavaScript Framework. Jest lżejszą alternatywą do script.aculo.us i kilku innych, większych bibliotek.

## Moduły
MooTools składa się z wielu modułów. Modułowa budowa pozwala użytkownikom pobrać tylko części biblioteki, które zamierzają wykorzystać. Moduły te można podzielić następująco:
- Core – zbiór funkcji użytkowych, niezbędnych dla pozostałych modułów,
- Class – podstawowa biblioteka do tworzenia klas,
- Natives – klasy natywne,
- Element – obsługa elementów struktury DOM,
- Effects – zaawansowane efekty API do animowania elementów,
- Remote – narzędzia do obsługi XMLHttpRequest, ciasteczek i JSON,
- Window – funkcje obsługi okna.

## Zgodność z przeglądarką
MooTools jest testowany i zgodny z:
- Safari 2 i 3
- Internet Explorer 6 i 7
- Mozilla Firefox 1.5+, 2.0+, i 3.0+
- Opera 9.0+
- Camino 1.5+

## Strony
- Strony oficjalne
  - Strona główna
  - Moduły opcjonalne. docs.mootools.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-12-30)].
- Inne strony
  - Kurs MooTools. blog.dziudek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-31)].
  - Mootools – 40 przykładowych zastosowań. medeco.p9.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-13)].

title: MooTools

wikitext:
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = MooTools
 |rodzaj              = [[biblioteka programistyczna]]
 |logo                =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |autor               =
 |platforma sprzętowa =
 |system operacyjny   =
 |język programowania = [[JavaScript]]
 |pierwsze wydanie    =
 |licencja            = [[Licencja MIT|MIT]]
 |wikibooks           =
 |commons             =
 |www                 = http://www.mootools.net
}}
'''MooTools''' – [[framework]] JavaScript składający się z modułów. Głównym plikiem, który stanowi jądro frameworka MooTools, jest plik core.js. Pozostałe biblioteki są opcjonalne. Jedną z nich jest moo.fx bazowana na Prototype JavaScript Framework. Jest lżejszą alternatywą do script.aculo.us i kilku innych, większych bibliotek.

== Moduły ==
MooTools składa się z wielu modułów. Modułowa budowa pozwala użytkownikom pobrać tylko części biblioteki, które zamierzają wykorzystać. Moduły te można podzielić następująco:
* '''Core''' – zbiór funkcji użytkowych, niezbędnych dla pozostałych modułów,
* '''Class''' – podstawowa biblioteka do tworzenia klas,
* '''Natives''' – klasy natywne,
* '''Element''' – obsługa elementów struktury DOM,
* '''Effects''' – zaawansowane efekty API do animowania elementów,
* '''Remote''' – narzędzia do obsługi [[XMLHttpRequest]], ciasteczek i [[JSON]],
* '''Window''' – funkcje obsługi okna.

== Zgodność z przeglądarką ==
MooTools jest testowany i zgodny z:
* [[Safari (przeglądarka)|Safari]] 2 i 3
* [[Internet Explorer]] 6 i 7
* [[Mozilla Firefox]] 1.5+, 2.0+, i 3.0+
* [[Opera (przeglądarka)|Opera]] 9.0+
* [[Camino (przeglądarka)|Camino]] 1.5+

== Strony ==
* Strony oficjalne
** [http://mootools.net/ Strona główna]
** {{Cytuj stronę | url = http://www.docs.mootools.net/ | tytuł = Moduły opcjonalne | opublikowany = docs.mootools.net | archiwum = https://web.archive.org/web/20091230125159/http://www.docs.mootools.net/ | zarchiwizowano = 2009-12-30}}
* Inne strony
** {{Cytuj stronę | url = http://blog.dziudek.pl/2007/04/10/mootools-spis-tresci/ | tytuł = Kurs MooTools | opublikowany = blog.dziudek.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20080531025942/http://blog.dziudek.pl/2007/04/10/mootools-spis-tresci/ | zarchiwizowano = 2008-05-31}}
** {{Cytuj stronę | url = http://medeco.p9.pl/wordpress/2008/02/06/mootools-40-przykladowych-zastosowan/ | tytuł = Mootools – 40 przykładowych zastosowań | opublikowany = medeco.p9.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20080513055325/http://medeco.p9.pl/wordpress/2008/02/06/mootools-40-przykladowych-zastosowan/ | zarchiwizowano = 2008-05-13}}

== Zobacz też ==
* [[jQuery]]
* [[Prototype JavaScript Framework]]

[[Kategoria:Biblioteki JavaScript]]
[[Kategoria:Oprogramowanie na licencji MIT]]

title: MooTools

Język programowania: JavaScript

Rodzaj: biblioteka programistyczna

Licencja: MIT


text:
# Dungeoneer
Dungeoneer – planszowo-karciana gra fantasy, której autorem jest Thomas Denmark. Oryginalnie wydana w USA przez Atlas Games, polskim dystrybutorem jest wydawnictwo Galakta. Dungeoneer to gra fantasy przeznaczona dla 2-4 graczy. Gracze wcielają się w bohaterów, przemierzają lochy, walczą z potworami i wykonują zadania. Najgroźniejszymi przeciwnikami są jednak inni gracze, którzy na wszelkie sposoby przeszkadzają w osiągnięciu sukcesu. W czasie gry plansza jest budowana przez samych graczy, dzięki czemu każda rozgrywka jest niepowtarzalna.

## Ogólne zasady gry
Każdy z graczy prowadzi jednego z 6 bohaterów (m.in. Nekrowojownik, Paladyn, Nekromanta), którzy zdobywają sławę i skarby. Celem gry jest wypełnienie trzech zadań losowanych w każdej rozgrywce z pewnej puli. Aby je wykonać gracze poruszają się po planszy, która układana jest z kart reprezentujących miejsca bądź ścieżki. Dzięki zastosowaniu tego mechanizmu plansza do gry jest każdorazowo nieco inna. W zależności od zestawu gracze wypełniają zadania przedzierając się przez podziemia bądź pokonując otwarte przestrzenie na powierzchni.
Jednak jednocześnie każdy z graczy gra też rolę Władcy Podziemi, który stara się utrudniać życie postaciom pozostałych graczy, stawiając przed nimi pułapki, potwory czy zagrywając niefortunne wypadki.
W czasie swojej podróży przez podziemia, postacie zbierają punkty Chwały (Glory) oraz Groźby (Peril). Za punkty Chwały gracze mogą "kupować" karty, które wspomagają ich bohaterów, takie jak umiejętności czy artefakty. W tym czasie pozostali gracze, jako Władcy Podziemi, "wydają" punkty Groźby tego gracza przeciwko jemu na różne utrudnienia.

## Części gry i zestawy
Po polsku ukazało się dotychczas 6 części gry:
- Grobowiec Króla Nieumarłych (Dungeoneer: Tomb of the Lich Lord) (premiera polska - listopad 2005),
- Krypta Przeklętych (Dungeoneer: Vault of the Fiends) (premiera polska - styczeń 2006),
- Smoki Zapomnianych Pustkowi (Dungeoneer: Dragons of the Forsaken Desert) (premiera polska - kwiecień 2006)
- Zemsta Malthorina - połączenie dwóch minizestawów wydanych oryginalnie osobno - Den Of The Wererats i Haunted Woods Of Malthorin (premiera polska - grudzień 2006)
- Kraina Lodowej Wiedźmy (Dungeoneer: Realm of the Ice Witch) (premiera polska - maj 2007)
- Powrót Króla Nieumarłych (Epic Dungeoneer: Call of the Lichlord) (premiera polska - grudzień 2007).

Ukazał się jeszcze zestaw Legendary Dungeoneer: Wrath of the Serpent Goddess. Można w nim zaczynać rozgrywkę od poziomu 7. Data premiery polskiej wersji nie jest jeszcze znana.
Każda z gier ma własny teren, bohaterów, zadania i potwory. Zestawy można mieszać, co rozbudowuje rozgrywkę. W komplet jednego zestawu wchodzi:
- 110 kart;
- 6 żetonów postaci;
- 6 plastikowych podstawek;
- 38 żetonów pomocniczych;
- 1 kostka (k6);
- instrukcja.

## Zmiany w wersji polskiej
W polskim wydaniu do gry zostały dodane tekturowe figurki bohaterów, dzięki którym nie musimy wycinać już ich z kart. Gra została także wzbogacona o kostkę k6 oraz inne pudełko. Dodano również żetony pomocnicze (żetony życia, chwały, groźby, itp.)

title: Dungeoneer

wikitext:
'''Dungeoneer''' – [[gra planszowa|planszowo]]-[[gra karciana|karciana]] gra [[fantasy]], której autorem jest Thomas Denmark. Oryginalnie wydana w [[Stany Zjednoczone|USA]] przez [[Atlas Games]], polskim dystrybutorem jest wydawnictwo [[Galakta]]. Dungeoneer to gra fantasy przeznaczona dla 2-4 graczy. Gracze wcielają się w bohaterów, przemierzają lochy, walczą z potworami i wykonują zadania. Najgroźniejszymi przeciwnikami są jednak inni gracze, którzy na wszelkie sposoby przeszkadzają w osiągnięciu sukcesu. W czasie gry plansza jest budowana przez samych graczy, dzięki czemu każda rozgrywka jest niepowtarzalna.

== Ogólne zasady gry ==
Każdy z graczy prowadzi jednego z 6 bohaterów (m.in. Nekrowojownik, Paladyn, Nekromanta), którzy zdobywają sławę i skarby. Celem gry jest wypełnienie trzech zadań losowanych w każdej rozgrywce z pewnej puli. Aby je wykonać gracze poruszają się po planszy, która układana jest z kart reprezentujących miejsca bądź ścieżki. Dzięki zastosowaniu tego mechanizmu plansza do gry jest każdorazowo nieco inna. W zależności od zestawu gracze wypełniają zadania przedzierając się przez podziemia bądź pokonując otwarte przestrzenie na powierzchni.

Jednak jednocześnie każdy z graczy gra też rolę [[Mistrz Gry|Władcy Podziemi]], który stara się utrudniać życie postaciom pozostałych graczy, stawiając przed nimi pułapki, potwory czy zagrywając niefortunne wypadki.

W czasie swojej podróży przez podziemia, postacie zbierają punkty Chwały (Glory) oraz Groźby (Peril). Za punkty Chwały gracze mogą "kupować" karty, które wspomagają ich bohaterów, takie jak umiejętności czy artefakty. W tym czasie pozostali gracze, jako Władcy Podziemi, "wydają" punkty Groźby tego gracza przeciwko jemu na różne utrudnienia.

== Części gry i zestawy ==
Po polsku ukazało się dotychczas 6 części gry:
* [[Grobowiec Króla Nieumarłych]] (Dungeoneer: Tomb of the Lich Lord) (premiera polska - [[listopad]] [[2005]]),
* [[Krypta Przeklętych]] (Dungeoneer: Vault of the Fiends) (premiera polska - [[styczeń]] [[2006]]),
* [[Smoki Zapomnianych Pustkowi]] (Dungeoneer: Dragons of the Forsaken Desert) (premiera polska - [[kwiecień]] [[2006]])
* [[Zemsta Malthorina]] - połączenie dwóch minizestawów wydanych oryginalnie osobno - Den Of The Wererats i Haunted Woods Of Malthorin (premiera polska - [[grudzień]] [[2006]])
* [[Kraina Lodowej Wiedźmy]] (Dungeoneer: Realm of the Ice Witch) (premiera polska - [[maj]] [[2007]])
* [[Powrót Króla Nieumarłych]] (Epic Dungeoneer: Call of the Lichlord) (premiera polska - [[grudzień]] [[2007]]).

Ukazał się jeszcze zestaw Legendary Dungeoneer: Wrath of the Serpent Goddess. Można w nim zaczynać rozgrywkę od poziomu 7. Data premiery polskiej wersji nie jest jeszcze znana.

Każda z gier ma własny teren, bohaterów, zadania i potwory. Zestawy można mieszać, co rozbudowuje rozgrywkę. W komplet jednego zestawu wchodzi:
* 110 kart;
* 6 żetonów postaci;
* 6 plastikowych podstawek;
* 38 żetonów pomocniczych;
* 1 kostka (k6);
* instrukcja.

== Zmiany w wersji polskiej ==
W polskim wydaniu do gry zostały dodane tekturowe figurki bohaterów, dzięki którym nie musimy wycinać już ich z kart. Gra została także wzbogacona o kostkę k6 oraz inne pudełko. Dodano również żetony pomocnicze (żetony życia, chwały, groźby, itp.)

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.atlas-games.com/dungeoneer/ Strona producenta]
* [http://www.dungeoneer.galakta.pl Strona polskiego dystrybutora]
* [http://www.dungeoneer.net Blog Thomasa Denmarka, autora gry]
* [http://www.studiodenmark.com/ Strona autorska Molly i Thomasa Denmark]

[[Kategoria:Gry planszowe fantasy]]
[[Kategoria:Niekolekcjonerskie gry karciane]]


text:
# Niniów Dolny
Niniów Dolny (ukr. Долішнє) – wieś na Ukrainie, w rejonie stryjskim obwodu lwowskiego.
Wieś liczy 581 mieszkańców.
W II Rzeczypospolitej Niniów Dolny był samodzielną gminą jednostkową w powiecie dolińskim w woj. stanisławowskiem. 15 czerwca 1934 gminę przyłączono do powiatu stryjskiego w tymże województwie, a już 1 sierpnia 1934 gmina została zniesiona, wchodząc w skład nowej zbiorowej wiejskiej gminy Bratkowce. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

title: Niniów Dolny

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Niniów Dolny
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Niniowa Dolnego
 |państwo                      = UA-46
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon stryjski|stryjski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2025
 |liczba ludności              = 581
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Morszyn (hromada)
 |współrzędne                  = 49°9′10″N 23°48′58″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Niniów Dolny''' (ukr. Долішнє) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[rejon stryjski|rejonie stryjskim]] [[obwód lwowski|obwodu lwowskiego]].

Wieś liczy 581 mieszkańców<ref>{{Cytuj stronę | url = https://morshyn-rada.gov.ua/structure/ | tytuł = Моршинська міська територіальна громада | data dostępu = 2025-08-16}}</ref>.

W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] Niniów Dolny był samodzielną gminą jednostkową w [[powiat doliński|powiecie dolińskim]] w [[województwo stanisławowskie|woj. stanisławowskiem]]. 15 czerwca 1934 gminę przyłączono do [[powiat stryjski|powiatu stryjskiego]] w tymże województwie<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1934|numer=48|pozycja=441}}</ref>, a już 1 sierpnia 1934 gmina została zniesiona, wchodząc w skład nowej zbiorowej wiejskiej [[Bratkowce (gmina)|gminy Bratkowce]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1934|numer=68|pozycja=628}}</ref>. Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Radzieckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie lwowskim]]
[[Kategoria:Rejon stryjski]]
[[Kategoria:Morszyn (hromada)]]

title: Niniów Dolny

Państwo: Ukraina

Obwód: lwowski

Rejon: stryjski


text:
# Obserwatorium w Perth
Obserwatorium w Perth – australijskie obserwatorium astronomiczne znajdujące się w Bickley, przedmieściu Perth.

## Historia
Pierwsze obserwatorium w Perth zostało zbudowane w 1896 roku na pobliskim wzgórzu Mount Eliza. W roku 1900 zostało oficjalnie otwarte przez Johna Forresta, pierwszego premiera Australii Zachodniej, i służyło głównie do określania lokalnego czasu oraz zbierania danych meteorologicznych. Jego architektem był George Temple-Poole.
Także w 1896 roku rząd Australii Zachodniej wyznaczył Ernesta Williama Cooke’a – który wcześniej pełnił podobną funkcję w Adelajdzie – na głównego astronoma obserwatorium. Jednym z jego pierwszych zadań miało być dokładne określenie długości i szerokości geograficznej kolonii. Udało mu się również z większą dokładnością ustalić czas standardowy dla Australii Zachodniej, który wcześniej odbiegał od właściwego nawet o pół godziny.
Następcą Cooke’a został w 1912 roku Harold Burnham Curlewis, który na początku lat 20. XX wieku wyznaczał precyzyjną granicę pomiędzy Australią Zachodnią a Południową.
W latach 1923–1959 w obserwatorium znajdował się także sejsmograf monitorujący trzęsienia ziemi w tej części Australii. Po 1959 roku funkcję tę przejęło Obserwatorium Geofizyczne Mundaring.
W latach 60. z powodu rosnącego zanieczyszczenia światłem z Perth, podjęto decyzję o przeniesieniu obserwatorium do Bickley niedaleko Mount Gungin. Obiekt uruchomiono w 1966 roku, a koszt jego budowy wyniósł 600 000 dolarów.
W latach 80. kilkakrotnie zamierzano zamknąć obserwatorium, ale wobec protestów mieszkańców i naukowców nie doszło do tego.
W 2005 roku obserwatorium w Bickley zostało wpisane na australijską listę dziedzictwa narodowego jako najstarszy działający tego typu obiekt w Australii.

title: Obserwatorium w Perth

wikitext:
{{Współrzędne|32°00′28″S 116°08′07″E|umieść=na górze}}
[[Plik:Old Perth Observatory.jpg|thumb|240px|Pierwsze obserwatorium w Perth położone na wzgórzu Mount Eliza]]

'''Obserwatorium w Perth''' – [[Australia|australijskie]] [[obserwatorium astronomiczne]] znajdujące się w [[Bickley (Australia)|Bickley]], przedmieściu [[Perth]].

== Historia ==
Pierwsze obserwatorium w Perth zostało zbudowane w 1896 roku na pobliskim wzgórzu Mount Eliza. W roku 1900 zostało oficjalnie otwarte przez [[John Forrest|Johna Forresta]], pierwszego [[Premierzy Australii Zachodniej|premiera Australii Zachodniej]], i służyło głównie do określania lokalnego czasu oraz zbierania danych meteorologicznych. Jego architektem był [[George Temple-Poole]].

Także w 1896 roku rząd Australii Zachodniej wyznaczył [[Ernest William Cooke|Ernesta Williama Cooke’a]] – który wcześniej pełnił podobną funkcję w [[Adelaide|Adelajdzie]] – na głównego astronoma obserwatorium. Jednym z jego pierwszych zadań miało być dokładne określenie długości i szerokości geograficznej kolonii. Udało mu się również z większą dokładnością ustalić czas standardowy dla Australii Zachodniej, który wcześniej odbiegał od właściwego nawet o pół godziny.

Następcą Cooke’a został w 1912 roku [[Harold Burnham Curlewis]], który na początku lat 20. XX wieku wyznaczał precyzyjną granicę pomiędzy Australią Zachodnią a [[Australia Południowa|Południową]]<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Porter | imię = John | tytuł = AN HISTORICAL PERSPECTIVE - Longitude 129 degrees east, and why it is not the longest, straight line in the world | czasopismo = Surveyor-General of South Australia | strony = 18-24 | data = 1990 | język = en}}</ref>.

W latach 1923–1959 w obserwatorium znajdował się także [[sejsmograf]] monitorujący trzęsienia ziemi w tej części Australii. Po 1959 roku funkcję tę przejęło [[Obserwatorium Geofizyczne Mundaring]]<ref>{{cytuj książkę | imię = F.R. | nazwisko = Gordon | imię2 = J.D. | nazwisko2 = Lewis | tytuł = The Meckering and Calingiri earthquakes October 1968 and March 1970 | wydawca = Geological Survey of Western Australia Bulletin | rok = 1980 | strony = 104 | isbn = 0-7244-8082-X}}</ref>.

[[Plik:Perth Observatory-dome.jpg|240px|mały|Kopuła 61-cm teleskopu w obserwatorium w Bickley]]
W latach 60. z powodu rosnącego [[zanieczyszczenie świetlne|zanieczyszczenia światłem]] z Perth, podjęto decyzję o przeniesieniu obserwatorium do Bickley niedaleko Mount Gungin. Obiekt uruchomiono w 1966 roku, a koszt jego budowy wyniósł 600 000 dolarów.

W latach 80. kilkakrotnie zamierzano zamknąć obserwatorium, ale wobec protestów mieszkańców i naukowców nie doszło do tego.

W 2005 roku obserwatorium w Bickley zostało wpisane na australijską listę dziedzictwa narodowego jako najstarszy działający tego typu obiekt w Australii<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.heritage.wa.gov.au/i_whats_new.html | tytuł = What's New | data dostępu = 2014-07-22 | opublikowany = heritage.wa.gov.au | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.perthobservatory.wa.gov.au/ | tytuł = Oficjalna strona | opublikowany = perthobservatory.wa.gov.au | archiwum = https://web.archive.org/web/20110721051526/http://www.perthobservatory.wa.gov.au/ | zarchiwizowano = 2011-07-21}} {{lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Obserwatoria astronomiczne w Australii]]
[[Kategoria:Perth]]