text:
# Kompania Saperów KOP „Hoszcza”
Kompania Saperów KOP „Hoszcza” – pododdział saperów Korpusu Ochrony Pogranicza.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
W kwietniu 1928 w Hoszczy przy 3 batalionie granicznym został utworzony ośrodek wyszkolenia pionierskiego przy 1 Brygadzie Ochrony Pogranicza. 26 kwietnia 1928 na stanowisko komendanta ośrodka został wyznaczony porucznik Mieczysław III Piotrowski z 2 pułku saperów. Z dniem 1 marca 1931 ośrodek został zlikwidowany, a na jego bazie i drużyn pionierskich batalionów utworzona została kompania pionierów „Wołyń”. Nowo utworzona kompania została tymczasowo rozmieszczona w wynajętych pomieszczeniach w Szymonowie. Dowódcą kompanii został dotychczasowy komendant ośrodka wyszkolenia pionierskiego. Pod względem służbowym kompania podległa dowódcy brygady, a pod względem wyszkolenia specjalistycznego dowódcy korpusu. Jednostką formującą był 3 batalion KOP „Hoszcza”. Dla potrzeb formującej się kompanii 63 szeregowców oddelegował 1. i 2 pułk strzelców podhalańskich.
Na podstawie rozkazu L.dz. 1293/Org. Tj. Organizacja kompanii saperów KOP z 18 maja 1934 pododdział został przeformowany według organizacji kompanii saperów typu III.
Rozkazem dowódcy KOP z 23 lutego 1937 została zapoczątkowana pierwsza faza reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza „R.3”. Jej wynikiem było między innymi ustalenie nazwy kompanii na „kompania saperów KOP «Grodno»”. Po rozformowaniu Brygady KOP „Wołyń”, kompania weszła w skład pułku KOP „Zdołbunów”. Jednostką administracyjną dla kompanii był batalion KOP „Hoszcza”.

## Działania kompanii w 1939
W trzeciej dekadzie marca 1939, w Hoszczy, kompania została zmobilizowana. Mobilizację przeprowadził Batalion KOP „Hoszcza” w dwóch rzutach. Pierwszy rzut stanowili żołnierze służby czynnej, natomiast rzut drugi żołnierze rezerwy powołani w dniach 23-27 marca. Oba rzuty zostały przetransportowane w rejon operacyjny Armii „Pomorze”, do Tucholi (drugi rzut w nocy z 27 na 28 marca). W Tucholi kompania została podporządkowana dowódcy Pomorskiej Brygady Kawalerii.
Od kwietnia do września kompania wykonywała prace przygotowawcze do planowanych zniszczeń. Miała przygotować wysadzenie mostów w rejonie Chojnic i budować pas przesłaniania „Rytel”. Między innymi podporucznik Wacław Perny opracował techniczny plan zniszczeń w pasie rzeki Brdy, od Koronowa do Kościerzyny, i wzdłuż osi wycofania na rzekach: Wierzyca, (...) i Czarna Woda. Wymieniony oficer w połowie sierpnia został odkomenderowany do Kościerskiego Batalionu ON w charakterze kierownika technicznego robót przy budowie umocnień polowych w rejonie jeziora Garczyn i Kościerzyny. Jednocześnie powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków dowódcy plutonu pionierów tego oddziału. 1 września przed godz. 5.00 pod jego nadzorem zostały przeprowadzone „zniszczenia wyprzedzające”. Następnego dnia dołączył do Sztabu Grupy Osłonowej „Czersk”. Swój udział w kampanii wrześniowej zakończył 21 września we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeżył sowiecką niewolę i służył w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR.
25 sierpnia kompania weszła w skład Grupy Osłonowej „Czersk”, a jej II pluton został podporządkowany dowódcy Zgrupowania „Chojnice”, pułkownikowi Kazimierzowi Majewskiemu.
1 września 1939 kompania stacjonowała w fabryce w Czersku oddalonej około 100 metrów od sztabu Grupy Osłonowej „Czersk”. I pluton „pakietował na ostro obiekty” na szosie Czersk-Chojnice. II pluton po wysadzeniu mostu kolejowego w Chojnicach o godz. 10.00 przybył do Czerska. III pluton na stacji kolejowej Czersk od godz. 10.00 przygotował dwa pociągi. Pierwszy do ewentualnej naprawy toru i mostu pod Chojnicami, a drugi do zrywania toru na odcinku Czersk-Laskowice.
1 września 1939 o godz. 16.00 patrol minerski pod dowództwem podporucznika Edwarda Wilińskiego wyjechał z Czerska w celu wykonania zniszczeń na odcinku Starogard-Gniew. W skład patrolu, poza dowódcą, wchodziło 21 saperów oraz kierowca cywilny z samochodem o ładowności 3 ton. W nocy z 1 na 2 września patrol podporucznika Wilińskiego dotarł do lasu Nadleśnictwa Pelplin, 3 km na zachód od Gniewu. Przed świtem 2 września podporucznik Wiliński na czele 11 saperów-ochotników założył ładunki wybuchowe na przyczółku i na środku mostu kolejowego, a następnie zdetonował je. Następnie patrol ppor. Wilińskiego udał się pod Starogard, gdzie przygotował do zniszczenia jeden z mostów drogowych, wykuwając w nim 6 komór minowych i pakietując je ładunkami wybuchowymi. O przygotowaniu mostu do zniszczenia ppor. Wiliński powiadomił dowódcę 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie.
3 września wojska niemieckie okrążyły w Borach Tucholskich 9. i 27. DP oraz GO „Czersk”. W trakcie walk o wydostanie się z okrążenia kompania wobec poniesionych strat prawdopodobnie przestała istnieć.

## Struktura organizacyjna kompanii
Organizacja kompanii saperów typu III:
- dowódca kompanii,
- drużyna gospodarcza,
- I pluton saperów a. trzy drużyny,
- II pluton saperów a. trzy drużyny.

Stan osobowy kompanii wynosił 92 żołnierzy, w tym 3 oficerów, 9 podoficerów i 80 saperów.
Organizacja wojenna i obsada personalna  kompanii w 1939:
- dowódca kompanii - kpt. sap. Tadeusz Henryk Janiczek[22]
- zastępca dowódcy kompanii - por. sap. Stefan Wincenty Librowski[23]
- oficer gospodarczy - ppor. rez. sap. Ryszard Hammer
- dowódca I plutonu - ppor. rez. sap. Kazimierz Szychowski
- dowódca II plutonu - ppor. rez. sap. Józef Dembek
- dowódca III plutonu - ppor. rez. Edward Wiliński
- dowódca plutonu taborowego - ppor. rez. Wacław Perny[24]

Kompania liczyła 7 oficerów i około 115 szeregowców. Wśród saperów było 13 żołnierzy narodowości niemieckiej. W czerwcu 1939 kompania otrzymała jeden łazik (Polski Fiat 508 Łazik), jeden motocykl i trzy samochody 3 tonowe z przyczepką (po jednym na pluton). 25 sierpnia 1939 kompania otrzymała z poboru kolejne trzy samochody 3 tonowe z cywilnymi kierowcami. Tabor posiadał zaprzęg konny. Oficerowie rezerwy początkowo byli uzbrojeni w 7,65 mm pistolety Frommer, które w ogóle nie nadawały się do użytku („iglice nie zbijały spłonek”). W czerwcu wymieniono je na pistolety Parabellum.
Ponadto na uzbrojeniu kompanii znajdowały się cztery lekkie karabiny maszynowe Maxim wz. 08/15, które „w czasie strzelań szkolnych bardzo często zacinały się”.

## Kadra kompanii
- por. sap. Mieczysław III Piotrowski (26 IV 1928 – 23 III 1932 → 8 bsap)
- kpt Tadeusz Henryk Janiczek (1937 – IX 1939[27][28])[b]
- por. sap. Felicjan Majorkiewicz – zastępca dowódcy kompanii (do 3 XI 1934 → słuchacz W.S.Woj.)
- por. Eugeniusz Piotrowski (†1940 Charków[29])

title: Kompania Saperów KOP „Hoszcza”

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Kompania Saperów KOP „Hoszcza”
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1931]]
 |rozformowanie        = [[1939]]
 |nazwa wyróżniająca   = „Hoszcza”
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              = Ośrodek Wyszkolenia Pionierów
1 Brygady Ochrony Pogranicza
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = kpt. sap. Tadeusz Henryk Janiczek
 |działania zbrojne    = [[kampania wrześniowa]]
 |numer                = kryptonimowy: 54<ref group=uwaga>Zarządzenie szefa sztabu KOP ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna w sprawie używania w dowództwie KOP kryptonimów zamiast nazw jednostek KOP → {{odn|ref=nie|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=427}}</ref>
 |dyslokacja           = [[Hoszcza]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Wojska inżynieryjne|saperzy]]
 |podległość           = [[Brygada KOP „Wołyń”]]
[[pułk KOP „Zdołbunów”]]
[[Pomorska Brygada Kawalerii]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Saperzy KOP w 1938.jpg|250px|right]]
'''Kompania Saperów KOP „Hoszcza”''' – [[pododdział]] [[Saperzy Korpusu Ochrony Pogranicza|saperów Korpusu Ochrony Pogranicza]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne==
W kwietniu 1928 w [[Hoszcza|Hoszczy]] przy [[Batalion KOP „Hoszcza”|3 batalionie granicznym]] został utworzony ośrodek wyszkolenia pionierskiego przy 1 Brygadzie Ochrony Pogranicza{{odn|Dominiczak|1992|s=123}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1927}}{{odn|Bereza|Szczepański|2014|s=54}}. 26 kwietnia 1928 na stanowisko komendanta ośrodka został wyznaczony porucznik Mieczysław III Piotrowski z 2 pułku saperów{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=nr 9 z 26 IV 1928 s.177}}. Z dniem 1 marca 1931 ośrodek został zlikwidowany, a na jego bazie i drużyn pionierskich batalionów utworzona została kompania pionierów „Wołyń”. Nowo utworzona kompania została tymczasowo rozmieszczona w wynajętych pomieszczeniach w Szymonowie{{odn|Zarządzenie nr L.700/Tjn.Og.Org/31|s=10–11}}. Dowódcą kompanii został dotychczasowy komendant ośrodka wyszkolenia pionierskiego. Pod względem służbowym kompania podległa dowódcy brygady, a pod względem wyszkolenia specjalistycznego dowódcy korpusu. Jednostką formującą był 3 batalion KOP „Hoszcza”{{odn|Zarządzenie nr L.700/Tjn.Og.Org/31|s=1–2}}{{odn|Prochwicz|2003|s=43}}. Dla potrzeb formującej się kompanii 63 szeregowców oddelegował [[1 Pułk Strzelców Podhalańskich|1.]] i [[2 Pułk Strzelców Podhalańskich|2 pułk strzelców podhalańskich]]{{odn|Zarządzenie nr L.700/Tjn.Og.Org/31|s=3}}.

Na podstawie rozkazu L.dz. 1293/Org. Tj. Organizacja kompanii saperów KOP z 18 maja 1934 pododdział został przeformowany według [[Etat (wojsko)|organizacji]] kompanii saperów typu III{{odn|Cutter|2001|s=50, 86}}.

Rozkazem dowódcy KOP z 23 lutego 1937 została zapoczątkowana pierwsza faza reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza „R.3”{{odn|Prochwicz|3/1994|s=157}}. Jej wynikiem było między innymi ustalenie nazwy kompanii na „kompania saperów KOP «Grodno»”{{odn|Zarządzenie nr L.500/Tjn.Og.Org/37|s=3}}. Po rozformowaniu Brygady KOP „Wołyń”, kompania weszła w skład [[Pułk KOP „Zdołbunów”|pułku KOP „Zdołbunów”]]. [[Jednostka administracyjna (wojsko)|Jednostką administracyjną]] dla kompanii był [[batalion KOP „Hoszcza”]]{{odn|Zarządzenie nr L.500/Tjn.Og.Org/37|s=2 zał. 47}}.

== Działania kompanii w 1939 ==
W trzeciej dekadzie marca 1939, w Hoszczy, kompania została zmobilizowana. Mobilizację przeprowadził [[Batalion KOP „Hoszcza”]] w dwóch rzutach. Pierwszy rzut stanowili żołnierze służby czynnej, natomiast rzut drugi żołnierze rezerwy powołani w dniach 23-27 marca. Oba rzuty zostały przetransportowane w rejon operacyjny [[Armia „Pomorze”|Armii „Pomorze”]], do [[Tuchola|Tucholi]] (drugi rzut w nocy z 27 na 28 marca). W Tucholi kompania została podporządkowana dowódcy [[Pomorska Brygada Kawalerii|Pomorskiej Brygady Kawalerii]]{{odn|Wiliński|1945|s=1}}{{odn|Perny|1941|s=13}}{{odn|Ciechanowski|1983|s=18, 22, 32, 47}}.

Od kwietnia do września kompania wykonywała prace przygotowawcze do planowanych zniszczeń. Miała przygotować wysadzenie mostów w rejonie Chojnic i budować [[pas przesłaniania]] „[[Rytel]]”. Między innymi podporucznik Wacław Perny opracował techniczny plan zniszczeń w pasie rzeki [[Brda|Brdy]], od [[Koronowo|Koronowa]] do Kościerzyny, i wzdłuż osi wycofania na rzekach: [[Wierzyca]], (...) i [[Wda (rzeka)|Czarna Woda]]. Wymieniony oficer w połowie sierpnia został odkomenderowany do [[Batalion ON „Kościerzyna”|Kościerskiego Batalionu ON]] w charakterze kierownika technicznego robót przy budowie umocnień polowych w rejonie [[Garczyn (jezioro)|jeziora Garczyn]] i [[Kościerzyna|Kościerzyny]]. Jednocześnie powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków dowódcy plutonu pionierów tego oddziału. 1 września przed godz. 5.00 pod jego nadzorem zostały przeprowadzone „zniszczenia wyprzedzające”. Następnego dnia dołączył do Sztabu Grupy Osłonowej „Czersk”. Swój udział w kampanii wrześniowej zakończył 21 września we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeżył sowiecką niewolę i służył w [[Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942)|Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR]]{{odn|Perny|1941|s=13}}.

25 sierpnia kompania weszła w skład [[Grupa Operacyjna „Czersk”|Grupy Osłonowej „Czersk”]], a jej II pluton został podporządkowany dowódcy Zgrupowania „Chojnice”, pułkownikowi [[Kazimierz Tadeusz Majewski|Kazimierzowi Majewskiemu]]{{odn|Pindel|1979|s=150}}.

1 września 1939 kompania stacjonowała w fabryce w [[Czersk]]u oddalonej około 100 metrów od sztabu Grupy Osłonowej „Czersk”. I pluton „pakietował na ostro obiekty” na szosie Czersk-Chojnice. II pluton po wysadzeniu mostu kolejowego w Chojnicach o godz. 10.00 przybył do Czerska. III pluton na stacji kolejowej Czersk od godz. 10.00 przygotował dwa pociągi. Pierwszy do ewentualnej naprawy toru i mostu pod Chojnicami, a drugi do zrywania toru na odcinku Czersk-[[Laskowice (województwo kujawsko-pomorskie)|Laskowice]]{{odn|Wiliński|1945|s=2}}.

1 września 1939 o godz. 16.00 patrol minerski pod dowództwem podporucznika Edwarda Wilińskiego wyjechał z Czerska w celu wykonania zniszczeń na odcinku [[Starogard Gdański|Starogard]]-[[Gniew (miasto)|Gniew]]. W skład patrolu, poza dowódcą, wchodziło 21 saperów oraz kierowca cywilny z samochodem o ładowności 3 ton. W nocy z 1 na 2 września patrol podporucznika Wilińskiego dotarł do lasu Nadleśnictwa Pelplin, 3 km na zachód od Gniewu. Przed świtem 2 września podporucznik Wiliński na czele 11 saperów-ochotników założył ładunki wybuchowe na przyczółku i na środku mostu kolejowego, a następnie zdetonował je{{odn|Wiliński|1945|s=2-3. Ppor. Wiliński nie sprecyzował, który most został przez niego zniszczony. Prawdopodobnie był to most kolejowy na rzece [[Wierzyca]] przed stacją [[Brodzkie Młyny]]. Wspomniany most był jedną z budowli na ówczesnej linii kolejowej nr 130 [[Morzeszczyn]]-Gniew}}. Następnie patrol ppor. Wilińskiego udał się pod Starogard, gdzie przygotował do zniszczenia jeden z mostów drogowych, wykuwając w nim 6 komór minowych i pakietując je ładunkami wybuchowymi. O przygotowaniu mostu do zniszczenia ppor. Wiliński powiadomił dowódcę [[2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich]] w Starogardzie{{odn|Wiliński|1945|s=3-4}}.

3 września wojska niemieckie okrążyły w Borach Tucholskich 9. i 27. DP oraz GO „Czersk”. W trakcie walk o wydostanie się z okrążenia kompania wobec poniesionych strat prawdopodobnie przestała istnieć{{odn|Prochwicz|2003|s=108}}.

== Struktura organizacyjna kompanii ==
Organizacja kompanii saperów typu III{{odn|Cutter|2001|s=86}}:
* dowódca kompanii,
* drużyna gospodarcza,
* I pluton saperów a. trzy drużyny,
* II pluton saperów a. trzy drużyny.
Stan osobowy kompanii wynosił 92 żołnierzy, w tym 3 oficerów, 9 podoficerów i 80 saperów.

Organizacja wojenna i obsada personalna  kompanii w 1939{{odn|Wiliński|1945|s=1}}:
* dowódca kompanii - kpt. sap. Tadeusz Henryk Janiczek{{odn|Rocznik oficerski|1939|s=248}}
* zastępca dowódcy kompanii - por. sap. Stefan Wincenty Librowski{{odn|Rocznik oficerski|1939|s=252}}
* oficer gospodarczy - ppor. rez. sap. Ryszard Hammer
* dowódca I plutonu - ppor. rez. sap. Kazimierz Szychowski
* dowódca II plutonu - ppor. rez. sap. Józef Dembek
* dowódca III plutonu - ppor. rez. Edward Wiliński
* dowódca plutonu taborowego - ppor. rez. Wacław Perny{{odn|Rocznik Oficerski Rezerw|1934|s=171, 681}}

Kompania liczyła 7 oficerów i około 115 szeregowców. Wśród saperów było 13 żołnierzy narodowości niemieckiej. W czerwcu 1939 kompania otrzymała jeden łazik ([[Polski Fiat 508 Łazik]]), jeden motocykl i trzy samochody 3 tonowe z przyczepką (po jednym na pluton). 25 sierpnia 1939 kompania otrzymała z poboru kolejne trzy samochody 3 tonowe z cywilnymi kierowcami. Tabor posiadał zaprzęg konny. Oficerowie rezerwy początkowo byli uzbrojeni w 7,65 mm pistolety [[Pistolet Frommer M1910|Frommer]], które w ogóle nie nadawały się do użytku („[[Iglica (broń)|iglice]] nie zbijały [[Spłonka|spłonek]]”). W czerwcu wymieniono je na pistolety Parabellum{{odn|Wiliński|1945|s=1-2}}.

Ponadto na uzbrojeniu kompanii znajdowały się cztery lekkie karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy MG 08/15|Maxim wz. 08/15]], które „w czasie strzelań szkolnych bardzo często zacinały się”{{odn|Wiliński|1945|s=1}}{{odn|Konstankiewicz|1986|s=107, 173}}.

== Kadra kompanii ==
* por. sap. Mieczysław III Piotrowski (26 IV 1928 – 23 III 1932 → 8 bsap)
* kpt Tadeusz Henryk Janiczek (1937 – IX 1939{{odn|Straty|loc=Kapitan Tadeusz Henryk Janiczek urodził się 14 października 1902 w Sandomierzu. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu X A, a od 20 kwietnia 1942 w [[Oflag II C Woldenberg|Oflagu II C Woldenberg]] (numer jeniecki 52740)}}{{odn|Barszczewski|2010|s=31. Tadeusz Henryk Janiczek urodził się 14 października 1902. Według autora poległ 11 września 1939 w [[Lubień Kujawski|Lubieniu Kujawskim]]}})<ref group=uwaga>Tadeusz Henryk Janiczek, kpt. sap., w KOP od 1938. Dowódca komp. saperów KOP „Hoszcza”. W marcu 1939 wraz z kompanią skierowany do dyspozycji Zgrupowania „Chojnice”. Poległ w walkach z Niemcami 11 września 1939 we wsi Lubień koło Łęczycy. → {{odn|ref=nie|Jabłonowski|Jankowski|Polak|Prochwicz|2001|s=721}}</ref>
* por. sap. [[Felicjan Majorkiewicz]] – zastępca dowódcy kompanii (do 3 XI 1934 → słuchacz W.S.Woj.)
* por. Eugeniusz Piotrowski (†1940 Charków{{odn|Barszczewski|2010|s=42, Porucznik Eugeniusz Piotrowski s. Franciszka, urodził się w 1902}})

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|odn={{odn/id|Barszczewski|2010}}|inni=Zdzisław Barszczewski (red.)|tytuł=Polscy saperzy polegli w latach 1914-2010|data=2010|miejsce=Wrocław|wydawca=PoliFot Wrocław - Robert Hiczuk|isbn=8392276663}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Bereza| imię = Hubert|nazwisko2 = Szczepański| imię2 = Kajetan|tytuł = Centralna Szkoła Podoficerska KOP| wydawca = Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK| miejsce = Grajewo| data =2014|isbn=9788393892174|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Ciechanowski|imię=Konrad|tytuł=Armia „Pomorze” 1939|wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej|miejsce=Warszawa|data=1983|isbn=8311067937}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Cutter|imię=Zdzisław Józef|tytuł=Saperzy polscy 1918-1939. Organizacja, szkolenie i wyposażenie materiałowo-techniczne|data=2001|miejsce=Wrocław|wydawca=|isbn=8387384054|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Dominiczak|imię=Henryk|autor link=Henryk Dominiczak|tytuł=Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919-1939|data=1992|miejsce=Warszawa|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|isbn=8301102020|odn=tak}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Jabłonowski |imię = Marek |nazwisko2 = Jankowski |imię2 = Włodzimierz |nazwisko3 = Polak |imię3 = Bogusław |nazwisko4 = Prochwicz |imię4 = Jerzy |autor link = Marek Jabłonowski |autor link3 = Bogusław Polak | autor link4 = Jerzy Prochwicz|tytuł = O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924–1939. Wybór dokumentów |data = 2001 |miejsce = Warszawa–Pułtusk |isbn = 8388067488 |wydawca = [[Akademia Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku|Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku]]. [[Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego|Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego]] |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Konstankiewicz|imię=Andrzej|tytuł=Broń strzelecka Wojska Polskiego 1918-39|data=1986|miejsce=Warszawa|wydawca=Wydawnictwo MON|isbn=8311072663|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Pindel|imię=Kazimierz|tytuł=Obrona Narodowa 1937-1939|data=1979|miejsce=Warszawa|wydawca=Wydawnictwo MON|isbn=831106301X|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę|odn=tak|url=http://polishinstitute.com/B/b_28f.pdf|tytuł=Relacja z kampanii wrześniowej 1939 r.|nazwisko=Wiliński|imię=Edward|data=1945-12-01|opublikowany=Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.28f|strony=1-12|data dostępu=2016-02-22|archiwum=https://web.archive.org/web/20160304183034/http://polishinstitute.com/B/b_28f.pdf|zarchiwizowano=2016-03-04}}
* {{Cytuj stronę|odn=tak|url=http://polishinstitute.com/B/b_28f.pdf|tytuł=Sprawozdanie z kampanii wrześniowej 1939 r.|nazwisko=Perny|imię=Wacław|rok=1941|opublikowany=Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.28f|strony=13-15|data dostępu=2016-02-22|archiwum=https://web.archive.org/web/20160304183034/http://polishinstitute.com/B/b_28f.pdf|zarchiwizowano=2016-03-04}}
* {{Cytuj książkę|odn={{odn/id|Rocznik Oficerski Rezerw|1934}}|tytuł=Rocznik Oficerski Rezerw 1934|wydawca= Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych|miejsce=Warszawa|data=1934|url=http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=56603&from=publication}}
* {{cytuj odn|Zarządzenie nr L.700/Tjn.Og.Org/31|opis=Zarządzenie dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza w sprawie organizacji kompanii pionierów nr L.700/Tjn.Og.Org/31 z lutego 1931.}}
* {{Cytuj odn|Zarządzenie nr L.500/Tjn.Og.Org/37|opis = Zarządzenie dowódcy KOP w sprawie reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza („R.3” I Faza) nr L.500/Tjn.Og.Org/37 z 23 lutego 1937.}} (sygn.177/132.)
* {{cytuj pismo |nazwisko = Prochwicz |imię = Jerzy |autor link = Jerzy Prochwicz |tytuł = Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny'', Część I. ''Powstanie i przemiany organizacyjne KOP do 1939 r |czasopismo = [[Przegląd Historyczno-Wojskowy|Wojskowy Przegląd Historyczny]] |wolumin = 3 (149) |rok = 1994 | wydawca = Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe” |miejsce = Warszawa |issn = 0043-7182 |odn = {{odn/id|Prochwicz|3/1994}}}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Prochwicz |imię = Jerzy |tytuł = Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 |data = 2003 |isbn = 83-88973-58-4 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Neriton |odn = tak}}
* {{cytuj książkę| nazwisko = Rybka|imię = Ryszard|nazwisko2 = Stepan|imię2 = Kamil|tytuł = Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939|wydawca = Fundacja CDCN|miejsce = Kraków|data = 2006|isbn =9788371888991|odn = {{odn/id|Rocznik oficerski|1939|}}}}
* {{Cytuj stronę | url =http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164| tytuł =Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z 1928, 1931 i 1934|data dostępu = 2016-02-15|odn={{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|}}}}
* {{Cytuj stronę|url=https://straty.pl/szukaj-osoby.php|tytuł=Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”|opublikowany=[[Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”]]|data dostępu=2017-12-08|odn={{odn/id|Straty|loc=}}}}
* {{Cytuj odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|opis=Komunikaty dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza z lat 1927 (z uzupełnieniami i poprawkami), 1928, 1932, 1934 (z uzupełnieniami i poprawkami) i 1938 → [[Archiwum Straży Granicznej]]. Szczecin.}}

{{Korpus Ochrony Pogranicza}}
{{Saperzy i pionierzy II RP}}

[[Kategoria:Kompanie saperów KOP]]
[[Kategoria:Hoszcza]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1931]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939]]
[[Kategoria:Oddziały Brygady KOP „Wołyń”]]
[[Kategoria:Oddziały pułku KOP „Zdołbunów”]]
[[Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie o Pomorze]]

title: Kompania Saperów KOP „Hoszcza”

Nazwa wyróżniająca: „Hoszcza”

Rodowód: Ośrodek Wyszkolenia Pionierów · 1 Brygady Ochrony Pogranicza

Ostatni: kpt. sap. Tadeusz Henryk Janiczek

Numer: kryptonimowy: 54

Dyslokacja: Hoszcza

Rodzaj wojsk: saperzy

Podległość: Brygada KOP „Wołyń” · pułk KOP „Zdołbunów” · Pomorska Brygada Kawalerii


text:
# 18 Dywizja Zmechanizowana
18 Dywizja Zmechanizowana im. gen. broni Tadeusza Buka (18 DZ) pot. "Żelazna Dywizja" – związek taktyczny Sił Zbrojnych RP.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
W wykonaniu decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr Z-65/Org./P1 oraz Nr Z-66/ZOiU-P1 z dnia 5 września 2018 w sprawie sformowania i realizacji zadań umożliwiających sformowanie Dowództwa 18 Dywizji Zmechanizowanej, Minister Obrony Narodowej ustanowił w terminie do dnia 31 grudnia 2018 sformowanie Dowództwa 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach, przy ul. Pileckiego 5.
Docelowo nowa dywizja składać się będzie z czterech brygad: 1 Brygady Pancernej, 21 Brygady Strzelców Podhalańskich, 19 Lubelskiej Brygady Zmechanizowanej oraz planowanej "czwartej" brygady zmechanizowanej.
Jednostki wsparcia i zabezpieczenia dywizji, w tym batalion rozpoznawczy, brygada artylerii, pułk przeciwlotniczy i logistyczny są tworzone w II etapie formowania Dywizji, proces ten będzie realizowany do 2026 roku.

## Tradycje i insygnia
Decyzją nr 57/MON z dnia 10 kwietnia 2019 r., dywizja przejęła i z honorem kultywuje dziedzictwo tradycji:
- 7 Dywizji Strzelców (1919),
- Grupy taktycznej gen. Laurenta Bonnina (1919),
- Grupy gen. Franciszka Krajowskiego (1919),
- 18 Dywizji Piechoty (1920–1939).

Dywizja przyjęła imię gen. broni Tadeusza Buka, a doroczne święto dywizji ustanowiono na dzień 5 września.
Decyzją nr 75/MON z dnia 9 maja 2019 roku, w Dowództwie 18 DZ wprowadzono odznakę pamiątkową, oznakę rozpoznawczą oraz proporczyk na beret żołnierzy.

## Struktura organizacyjna (2018)

### Stan na rok 2018
- Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach[3]
- 18 Siedlecki batalion dowodzenia w Siedlcach[3]
- 19 Lubelska Brygada Zmechanizowana w Lublinie
- 1 Warszawska Brygada Pancerna w Warszawie-Wesołej (od 29.08.2019 r.)[6]
- 21 Brygada Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie (od 29.08.2019 r.)[6]
- 18 pułk logistyczny w Łomży (17.09.2019 rozpoczęto formowanie jednostki)[7]

### Stan na rok 2021
- Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach
- 18 Siedlecki batalion dowodzenia w Siedlcach
- 19 Lubelska Brygada Zmechanizowana w Lublinie
- 1 Warszawska Brygada Pancerna w Warszawie-Wesołej
- 21 Brygada Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie
- 18 pułk przeciwlotniczy w Sitańcu (08.04.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki)[8]
- 18 Pułk Artylerii w Nowej Dębie (08.04.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki)[8]
- 18 pułk logistyczny w Łomży
- 18 batalion rozpoznawczy w Przasnyszu (09.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki - docelowo w Białej Podlaskiej)[9][3][10]

### Struktura organizacyjna w 2025
- Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach
- 18 Siedlecki batalion dowodzenia w Siedlcach
- 19 Lubelska Brygada Zmechanizowana w Lublinie
- 1 Warszawska Brygada Pancerna w Warszawie-Wesołej
- 21 Brygada Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie
- 18 Brygada Zmotoryzowana w Poniatowej (od 2023)
- 18 pułk przeciwlotniczy w Sitańcu
- 18 Brygada Artylerii w Nowej Dębie
- 18 pułk logistyczny w Łomży
- 18 pułk saperów w Nisku
- 18 pułk rozpoznawczy w Białej Podlaskiej

## Dowódcy dywizji
- gen. dyw. dr Jarosław Gromadziński (05.09.2018 – 07.08.2022)
- gen. dyw.[11] Arkadiusz Szkutnik (od 08.08.2022)[12]

wikiname: plwiki

title: 18 Dywizja Zmechanizowana

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 18 Dywizja Zmechanizowana
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                = Defendere Patriam Lex Nostra
 |grafika              = 18 DZ odznk pam (2019).png
 |opis grafiki         = odznaka pamiątkowa Dowództwa 18 DZ
 |państwo              = Polska
 |wariant flagi        =
 |sformowanie          = 2018
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               = [[Tadeusz Buk]]
 |święto               = [[5 września]]
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = gen. dyw. [[Jarosław Gromadziński]]
 |dowódca obecny       = gen. dyw. [[Arkadiusz Szkutnik]]
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |kryptonim            =
 |dyslokacja           = [[Siedlce]]
 |rodzaj sił zbrojnych = [[Wojska Lądowe]]
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[wojska zmechanizowane]]
 |podległość           = [[Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych|DG RSZ]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:18th Mechanized Division (Poland)
 |www                  = https://www.wojsko-polskie.pl/18dz/
}}
'''18 Dywizja Zmechanizowana im. gen. broni Tadeusza Buka''' (18 DZ) [[Potoczność|pot]]. "'''Żelazna Dywizja'''"<ref>{{Cytuj |tytuł = Nowa dywizja - 18. Dywizja Zmechanizowana |data dostępu = 2024-09-15 |opublikowany = gov.pl Serwis Rzeczypospolitej Polskiej |url = https://www.gov.pl/web/obrona-narodowa/nowa-dywizja |język = pl}}</ref> – [[związek taktyczny]] [[Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej|Sił Zbrojnych RP]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
W wykonaniu decyzji [[Ministerstwo Obrony Narodowej|Ministra Obrony Narodowej]] Nr Z-65/Org./P1 oraz Nr Z-66/ZOiU-P1 z dnia 5 września 2018 w sprawie sformowania i realizacji zadań umożliwiających sformowanie Dowództwa 18 Dywizji Zmechanizowanej, Minister Obrony Narodowej ustanowił w terminie do dnia 31 grudnia 2018 sformowanie Dowództwa 18 Dywizji Zmechanizowanej w [[Siedlce|Siedlcach]], przy ul. Pileckiego 5{{fakt|data=2019-04}}.

Docelowo nowa dywizja składać się będzie z czterech brygad: [[1 Warszawska Brygada Pancerna im. Tadeusza Kościuszki|1 Brygady Pancernej]], [[21 Brygada Strzelców Podhalańskich|21 Brygady Strzelców Podhalańskich]], [[19 Brygada Zmechanizowana|19 Lubelskiej Brygady Zmechanizowanej]] oraz planowanej "czwartej" brygady zmechanizowanej<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.gov.pl/web/obrona-narodowa/ruszylo-formowanie-nowej-dywizji-wojska-polskiego---1-dywizji-piechoty-legionow |tytuł = Będzie zorganizowany tak jak teraz formujemy 18. Dywizję Zmechanizowaną, tak jak przekształcamy 16. Dywizję Zmechanizowaną, a więc w systemie czwórkowym, tzn. 4 brygady, potem po 4 bataliony w brygadzie. |opublikowany = MON |data dostępu = 2023-01-10}}</ref>.

Jednostki wsparcia i zabezpieczenia dywizji, w tym batalion rozpoznawczy, brygada artylerii, pułk przeciwlotniczy i logistyczny są tworzone w II etapie formowania Dywizji, proces ten będzie realizowany do 2026 roku<ref name="gov">{{Cytuj stronę |url = https://www.gov.pl/web/obrona-narodowa/nowa-dywizja |tytuł = Nowa dywizja Wojska Polskiego |opublikowany = MON |data dostępu = 2019-03-14}}</ref>.

== Tradycje i insygnia ==
{{Galeria
|Nazwa=Insygnia|wielkość=200
|Plik:18 DZ oznk rozp (2019) mundur w.png|Oznaka rozpoznawcza na mundur wyjściowy
|Plik:18 DZ oznk rozp (2019) mundur p.png|Oznaka rozpoznawcza na mundur polowy
|Plik:18 DZ prop beret (2019).png |Proporczyk na beret
}}
Decyzją nr 57/MON z dnia 10 kwietnia 2019 r., dywizja przejęła i z honorem kultywuje dziedzictwo tradycji<ref>{{Cytuj stronę |url = http://dz.urz.mon.gov.pl/zasoby/dziennik/pozycje/tresc-aktow/pdf/2019/04/poz._68_dec._nr_57-sig.pdf |tytuł = Dz.Urz.MON 2019 poz. 68 |autor = |opublikowany = dz.urz.mon.gov.pl |data = 2019-04-10 |język = pl |data dostępu = 2019-04-11}}</ref>:
* 7 Dywizji Strzelców (1919),
* Grupy taktycznej [[Laurent Louis Adrian Bonnin|gen. Laurenta Bonnina]] (1919),
* [[Grupa generała Franciszka Krajowskiego|Grupy gen. Franciszka Krajowskiego]] (1919),
* [[18 Dywizja Piechoty (II RP)|18 Dywizji Piechoty]] (1920–1939).

Dywizja przyjęła imię gen. broni [[Tadeusz Buk|Tadeusza Buka]], a doroczne święto dywizji ustanowiono na dzień 5 września.

Decyzją nr 75/MON z dnia 9 maja 2019 roku, w Dowództwie 18 DZ wprowadzono odznakę pamiątkową, [[Oznaka rozpoznawcza|oznakę rozpoznawczą]] oraz proporczyk na [[Berety w Wojsku Polskim|beret]] [[żołnierz]]y<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.dz.urz.mon.gov.pl/zasoby/dziennik/pozycje/tresc-aktow/pdf/2019/05/poz._97_dec._nr_75-sig.pdf |tytuł = Dz.Urz.MON 2019 poz. 97 |autor = |opublikowany = 2019-05-13 |data = |język = pl |data dostępu = 2019-05-13}}</ref>.

== Struktura organizacyjna (2018) ==
=== Stan na rok 2018 ===
* Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w [[Siedlce|Siedlcach]]<ref name="gov" />
* [[18 batalion dowodzenia|18 Siedlecki batalion dowodzenia]] w Siedlcach<ref name="gov" />
* [[19 Brygada Zmechanizowana|19 Lubelska Brygada Zmechanizowana]] w [[Lublin]]ie
* [[1 Warszawska Brygada Pancerna im. Tadeusza Kościuszki|1 Warszawska Brygada Pancerna]] w [[Wesoła (Warszawa)|Warszawie-Wesołej]] (od 29.08.2019 r.)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = 18 Dywizja rośnie w siłę |data dostępu = 2019-10-14 |opublikowany = www.polska-zbrojna.pl |url = http://www.polska-zbrojna.pl/home/articleshow/29100?t=18-Dywizja-rosnie-w-sile#}}</ref>
* [[21 Brygada Strzelców Podhalańskich]] w [[Rzeszów|Rzeszowie]] (od 29.08.2019 r.)<ref name=":0" />
* 18 pułk logistyczny w Łomży (17.09.2019 rozpoczęto formowanie jednostki)<ref>{{Cytuj |tytuł = Wojsko wraca do Łomży |data dostępu = 2019-10-14 |opublikowany = www.polska-zbrojna.pl |url = http://www.polska-zbrojna.pl/home/articleshow/29257?t=Wojsko-wraca-do-Lomzy}}</ref>

=== Stan na rok 2021 ===
* Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach
* 18 Siedlecki batalion dowodzenia w Siedlcach
* 19 Lubelska Brygada Zmechanizowana w Lublinie
* 1 Warszawska Brygada Pancerna w Warszawie-Wesołej
* 21 Brygada Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie
* 18 pułk przeciwlotniczy w [[Sitaniec|Sitańcu]] (08.04.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki)<ref name="nowe-18">{{Cytuj |tytuł = Powstają nowe jednostki 18 Dywizji Zmechanizowanej – Ministerstwo Obrony Narodowej – Portal Gov.pl |data dostępu = 2022-05-15 |opublikowany = Ministerstwo Obrony Narodowej |url = https://www.gov.pl/web/obrona-narodowa/powstaja-nowe-jednostki-18-dywizji-zmechanizowanej |język = pl}}</ref>
* [[18 Brygada Artylerii (III RP)|18 Pułk Artylerii]] w Nowej Dębie (08.04.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki)<ref name="nowe-18" />
* 18 pułk logistyczny w [[Łomża|Łomży]]
* 18 batalion rozpoznawczy w [[Przasnysz]]u (09.2021 r. rozpoczęto formowanie jednostki - docelowo w [[Biała Podlaska|Białej Podlaskiej]])<ref>{{Cytuj stronę | url=https://www.infoprzasnysz.com/powstala-nowa-jednostka-wojskowa-na-terenie-2-osrodka-radioelektronicznego-w-przasnyszu/| tytuł =Powstała nowa jednostka wojskowa na terenie 2. Ośrodka Radioelektronicznego w Przasnyszu|opublikowany=infoprzasnysz.com| data dostępu = 2023-05-03}}</ref><ref name="gov" /><ref>{{Cytuj stronę | url=https://polska-zbrojna.pl/home/articleshow/37082?t=Oczy-i-uszy-18-Dywizji| tytuł = Oczy i uszy 18 Dywizji|opublikowany=polska-zbrojna.pl| data dostępu = 2023-05-03}}</ref>

=== Struktura organizacyjna w 2025 ===
[[Plik:Poland Land Forces - 18th Mechanized Division Organisation 2023.png|mały|250px| Organizacja 18 Dywizji Zmechanizowanej]]
* Dowództwo 18 Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach
* [[18 batalion dowodzenia|18 Siedlecki batalion dowodzenia]] w Siedlcach
* [[19 Brygada Zmechanizowana|19 Lubelska Brygada Zmechanizowana]] w Lublinie
* [[1 Warszawska Brygada Pancerna im. Tadeusza Kościuszki|1 Warszawska Brygada Pancerna]] w Warszawie-Wesołej
* [[21 Brygada Strzelców Podhalańskich]] w Rzeszowie
* 18 Brygada Zmotoryzowana w Poniatowej (od 2023)
* 18 pułk przeciwlotniczy w Sitańcu
* [[18 Brygada Artylerii (III RP)|18 Brygada Artylerii]] w Nowej Dębie
* 18 pułk logistyczny w Łomży
* [[16 Tczewski Batalion Saperów|18 pułk saperów]] w Nisku
* 18 pułk rozpoznawczy w Białej Podlaskiej

== Dowódcy dywizji ==
* gen. dyw. dr [[Jarosław Gromadziński]] (05.09.2018 – 07.08.2022)
* gen. dyw.<ref>{{Cytuj |autor = Biuro Bezpieczeństwa Narodowego |tytuł = Awanse generalskie w Siłach Zbrojnych RP |data dostępu = 2023-05-01 |opublikowany = Biuro Bezpieczeństwa Narodowego |url = https://www.bbn.gov.pl/pl/wydarzenia/9644,Awanse-generalskie-w-Silach-Zbrojnych-RP.html |język = pl}}</ref> [[Arkadiusz Szkutnik]] (od 08.08.2022)<ref>{{Cytuj |tytuł = Nowy dowódca Żelaznej Dywizji |data dostępu = 2022-08-05 |opublikowany = defence24.pl |url = https://defence24.pl/sily-zbrojne/nowy-dowodca-zelaznej-dywizji |język = pl}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Wojska Lądowe}}
{{Polskie wojska zmechanizowane}}

[[Kategoria:Współczesne jednostki Wojsk Lądowych]]
[[Kategoria:Dywizje zmechanizowane III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 2018]]

title: 18 Dywizja Zmechanizowana

Państwo: Polska

Patron: Tadeusz Buk

Święto: 5 września

Pierwszy: gen. dyw. Jarosław Gromadziński

Obecny: gen. dyw. Arkadiusz Szkutnik

Dyslokacja: Siedlce

Rodzaj sił zbrojnych: Wojska Lądowe

Rodzaj wojsk: wojska zmechanizowane

Podległość: DG RSZ


text:
# Szetijel Abramow
Szetijel Siemionowicz Abramow (ros. Шетиель Семёнович Абрамов; ur. 11 listopada 1918 w Derbencie, zm. 14 maja 2004 w Moskwie) – radziecki wojskowy i geolog, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

## Życiorys
Był górskim Żydem. Od 1920 mieszkał w Pietrowsku (obecnie Machaczkała), do 1937 skończył 10 klas szkoły, później pracował jako sekretarz w Ludowym Komisariacie Rolnictwa Dagestańskiej ASRR, jednocześnie do 1941 studiował geologię w Instytucie Naftowym w Groznym.
Od lipca 1941 służył w Armii Czerwonej, w grudniu 1941 ukończył przyśpieszony kurs wojskowej szkoły piechoty w Groznym, był dowódcą plutonu piechoty w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym. Od kwietnia 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca plutonu w składzie 897. pułku strzelców Frontu Południowo-Zachodniego, 23 maja 1942 został ciężko ranny i do lipca 1942 leczył się w szpitalu w Nowoczerkasku. Od sierpnia do listopada 1942 dowodził plutonem 207. pułku strzelców, w sierpniu-wrześniu 1942 walczył na Froncie Stalingradzkim, a w październiku-listopadzie 1942 Południowo-Zachodnim, 28 listopada 1942 został ponownie ciężko ranny, leczył się do lutego 1943. Od kwietnia 1943 do maja 1945 był dowódcą kompanii, zastępcą dowódcy i dowódcą batalionu 246. gwardyjskiego pułku strzelców, od kwietnia do października 1943 walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, od października 1943 do czerwca 1944 na 3. Ukraińskim, a od czerwca 1944 do maja 1945 1. Białoruskim, brał udział m.in. w wyzwoleniu Donbasu i operacji zaporoskiej, w walkach w rejonie Krzywego Rogu, w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigiriowskiej, odeskiej i brzesko-lubelskiej, w walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim, w operacji warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. W październiku 1943 został ranny. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji warszawsko-poznańskiej, w której 7 lutego 1945 był ranny. 19 lutego 1945 podczas walk o Poznań przejął dowodzenie batalionem po rannym dowódcy, uczestniczył w walkach o cytadelę poznańską, zadając Niemcom duże straty. Otrzymał za to tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
W lipcu 1945 został skierowany na studia do Akademii Wojskowej im. Frunzego, jednak w czerwcu 1946 zwolniono go do rezerwy w stopniu majora. W 1949 ukończył geologię w Instytucie Naftowym w Groznym, w którym następnie pracował jako starszy laborant, asystent, starszy wykładowca, adiunkt (1955–1959), kierownik katedry (1959–1970) i ponownie adiunkt (1970–1992) katedry geologii ogólnej. Jednocześnie 1965–1968 był dziekanem wydziału wieczorowego, a 1976–1984 wydziału geologii badawczej. Mieszkał w Groznym, a od 1993 w Moskwie.

## Odznaczenia
- Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (31 maja 1945)
- Order Lenina (31 maja 1945)
- Order Czerwonego Sztandaru (11 lutego 1945)
- Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (dwukrotnie, 29 sierpnia 1944 i 11 marca 1985)
- Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (25 lipca 1944)
- Order Czerwonej Gwiazdy (9 sierpnia 1943)
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal „Za obronę Stalingradu”
- Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
- Medal „Za zdobycie Berlina”
- Medal „Weteran pracy”

title: Szetijel Abramow

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Szetijel Abramow
 |imię i nazwisko org = {{k|ru|Шетиель Абрамов}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = 1943inf-p08r.png
 |stopień             = [[major]]
 |data urodzenia      = 11 listopada 1918
 |miejsce urodzenia   = [[Derbent (Rosja)|Derbent]]
 |data śmierci        = 14 maja 2004
 |miejsce śmierci     = [[Moskwa]]
 |lata służby         = 1941–1946
 |siły zbrojne        = [[Plik:Red star.svg|20px|link=]] [[Armia Czerwona]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = dowódca [[pluton (wojsko)|pluton]]u
 |wojny i bitwy       = [[Front wschodni (II wojna światowa)]]
* [[operacja brzesko-lubelska]]
* [[przyczółek warecko-magnuszewski]]
* [[operacja wiślańsko-odrzańska]]
* [[operacja pomorska]]
* [[operacja berlińska]]
 |późniejsza praca    = geolog, laborant, wykładowca
 |odznaczenia         = {{order|BZR||20}}<br />{{order|OL (ZSRR)}}{{order|OCzSz}}{{order|SU-OWO|1}}{{order|SU-OWO|1}}{{order|SU-OWO|2}}{{order|OCzG}}{{order|SU-MZNWWO}}{{order|SU-MOSt}}{{order|SU-MWW}}{{order|SU-MZB}}{{order|SU-MWP}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
'''Szetijel Siemionowicz Abramow''' ({{ros.|Шетиель Семёнович Абрамов}}; ur. [[11 listopada]] [[1918]] w [[Derbent (Rosja)|Derbencie]], zm. [[14 maja]] [[2004]] w [[Moskwa|Moskwie]]) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] wojskowy i geolog, [[Bohater Związku Radzieckiego]] (1945).

== Życiorys ==
Był [[Żydzi górscy|górskim Żydem]]. Od 1920 mieszkał w Pietrowsku (obecnie [[Machaczkała]]), do 1937 skończył 10 klas szkoły, później pracował jako sekretarz w Ludowym Komisariacie Rolnictwa [[Dagestańska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka|Dagestańskiej ASRR]], jednocześnie do 1941 studiował geologię w Instytucie Naftowym w [[Grozny]]m.

Od lipca 1941 służył w [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]], w grudniu 1941 ukończył przyśpieszony kurs wojskowej szkoły piechoty w Groznym, był dowódcą plutonu piechoty w [[Północnokaukaski Okręg Wojskowy (ZSRR)|Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym]]. Od kwietnia 1942 uczestniczył w [[Front wschodni (II wojna światowa)|wojnie z Niemcami]] jako dowódca plutonu w składzie 897. pułku strzelców [[Front Południowo-Zachodni (radziecki)|Frontu Południowo-Zachodniego]], 23 maja 1942 został ciężko ranny i do lipca 1942 leczył się w szpitalu w [[Nowoczerkask]]u. Od sierpnia do listopada 1942 dowodził plutonem 207. pułku strzelców, w sierpniu-wrześniu 1942 walczył na [[Front Stalingradzki|Froncie Stalingradzkim]], a w październiku-listopadzie 1942 Południowo-Zachodnim, 28 listopada 1942 został ponownie ciężko ranny, leczył się do lutego 1943. Od kwietnia 1943 do maja 1945 był dowódcą kompanii, zastępcą dowódcy i dowódcą batalionu 246. gwardyjskiego pułku strzelców, od kwietnia do października 1943 walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, od października 1943 do czerwca 1944 na [[3 Front Ukraiński|3. Ukraińskim]], a od czerwca 1944 do maja 1945 [[1 Front Białoruski|1. Białoruskim]], brał udział m.in. w wyzwoleniu Donbasu i operacji zaporoskiej, w walkach w rejonie [[Krzywy Róg|Krzywego Rogu]], w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigiriowskiej, odeskiej i [[operacja brzesko-lubelska|brzesko-lubelskiej]], w walkach na [[przyczółek warecko-magnuszewski|przyczółku warecko-magnuszewskim]], w [[operacja wiślańsko-odrzańska|operacji warszawsko-poznańskiej]], [[operacja pomorska|pomorskiej]] i [[operacja berlińska|berlińskiej]]. W październiku 1943 został ranny. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji warszawsko-poznańskiej, w której 7 lutego 1945 był ranny. 19 lutego 1945 podczas walk o [[Poznań]] przejął dowodzenie batalionem po rannym dowódcy, uczestniczył w walkach o cytadelę poznańską, zadając Niemcom duże straty. Otrzymał za to tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

W lipcu 1945 został skierowany na studia do Akademii Wojskowej im. Frunzego, jednak w czerwcu 1946 zwolniono go do rezerwy w stopniu majora. W 1949 ukończył geologię w Instytucie Naftowym w Groznym, w którym następnie pracował jako starszy laborant, asystent, starszy wykładowca, [[adiunkt]] (1955–1959), kierownik katedry (1959–1970) i ponownie adiunkt (1970–1992) katedry geologii ogólnej. Jednocześnie 1965–1968 był dziekanem wydziału wieczorowego, a 1976–1984 wydziału geologii badawczej. Mieszkał w Groznym, a od 1993 w Moskwie.

== Odznaczenia ==
* [[Złota Gwiazda]] Bohatera Związku Radzieckiego (31 maja 1945)
* [[Order Lenina]] (31 maja 1945)
* [[Order Czerwonego Sztandaru]] (11 lutego 1945)
* [[Order Wojny Ojczyźnianej]] I klasy (dwukrotnie, 29 sierpnia 1944 i 11 marca 1985)
* Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (25 lipca 1944)
* [[Order Czerwonej Gwiazdy]] (9 sierpnia 1943)
* [[Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”]]
* [[Medal „Za obronę Stalingradu”]]
* [[Medal „Za wyzwolenie Warszawy”]]
* [[Medal „Za zdobycie Berlina”]]
* [[Medal „Weteran pracy”]]

== Bibliografia ==
* [http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=5685 Абрамов Шетиель Семёнович] (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp 2018-10-17]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Abramow, Szetijel}}
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Derbencie (Rosja)]]
[[Kategoria:Majorowie Sił Zbrojnych ZSRR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Weteran pracy”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy]]
[[Kategoria:Radzieccy dowódcy batalionów w II wojnie światowej]]
[[Kategoria:Radzieccy Żydzi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]
[[Kategoria:Żydowscy Bohaterowie Związku Radzieckiego]]

title: Szetijel AbramowШетиель Абрамов

Data i miejsce urodzenia: 11 listopada 1918 · Derbent

Data i miejsce śmierci: 14 maja 2004 · Moskwa

Siły zbrojne: Armia Czerwona

Stanowiska: dowódca plutonu

Główne wojny i bitwy: Front wschodni (II wojna światowa) - operacja brzesko-lubelska - przyczółek warecko-magnuszewski - operacja wiślańsko-odrzańska - operacja pomorska - operacja berlińska

Późniejsza praca: geolog, laborant, wykładowca


text:
# Wandlitz
Wandlitz – gmina w Niemczech, w kraju związkowym Brandenburgia w powiecie Barnim, położona ok. 25 km od Berlina i ok. 15 km na wschód od Oranienburga. W 2008 liczyła 21 237 mieszkańców.
Nieopodal znajdowało się strzeżone osiedle kierownictwa NRD Waldsiedlung Wandlitz (1960–1989).

## Toponimia
Nazwa pochodzenia słowiańskiego, od połabskiego vandelice – dosłownie „ludzie mieszkający nad wodą” lub od vądolica – słowo oddające miejscowe pofałdowanie terenu.

## Części gminy
- Basdorf
- Klosterfelde
- Lanke
- Prenden
- Schönerlinde
- Schönwalde
- Stolzenhagen
- Wandlitz
- Zerpenschleuse

## Współpraca
Miejscowości partnerskie:
- Gladbeck, Nadrenia Północna-Westfalia
- La Ferrière, Francja
- Trzebiatów, Polska
- Vöhl, Hesja (kontakty utrzymuje dzielnica Basdorf)

title: Wandlitz

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Wandlitz
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU VG Wandlitz COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-BB
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Barnim|Barnim]]
 |siedziba                        =
 |kod statystyczny                = 12 0 60 269
 |powierzchnia                    = 164,27 km²
 |wysokość                        = 59 m n.p.m.
 |rok                             = 31.12.2008
 |liczba ludności                 = 21 237
 |gęstość zaludnienia             = 129 os./km²
 |numer kierunkowy                = 033397
 |kod pocztowy                    = 16348
 |tablice rejestracyjne           = BAR, BER, EW
 |adres urzędu                    = Prenzlauer Chaussee 157<br />16348 Wandlitz
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Wandlitz in BAR.png
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Brandenburgia
 |współrzędne                     = 52°45′N 13°27′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.wandlitz.de
}}
'''Wandlitz''' – [[gmina]] w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Brandenburgia]] w [[Powiat Barnim|powiecie Barnim]], położona ok. 25 km od [[Berlin]]a i ok. 15 km na wschód od [[Oranienburg]]a. W 2008 liczyła 21 237 mieszkańców.

Nieopodal znajdowało się strzeżone osiedle kierownictwa NRD [[Waldsiedlung Wandlitz]] (1960–1989).

== Toponimia ==
Nazwa pochodzenia słowiańskiego, od [[język połabski|połabskiego]] ''vandelice'' – dosłownie „ludzie mieszkający nad wodą”<ref>Ulrike Wiebrecht, ''Brandenburg'', Ostfildern 2008, s. 78.</ref> lub od ''vądolica'' – słowo oddające miejscowe pofałdowanie terenu<ref>Horst Schumann, ''Geschichte & Geschichten aus Wandlitz'', za opracowaniami [[Jürgen Udolph|Jürgena Udolpha]], Wandlitz 2017, s. 20–21.</ref>.

== Części gminy ==
[[Plik:2008 0510 wandlitzsee 0044.JPG|thumb|left|upright=1|Ratusz w Wandlitz]]
* [[Basdorf (Wandlitz)|Basdorf]]
* Klosterfelde
* Lanke
* Prenden
* Schönerlinde
* Schönwalde
* Stolzenhagen
* Wandlitz
* Zerpenschleuse

== Współpraca ==
Miejscowości partnerskie<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.wandlitz.de/ | tytuł = Współpraca | opublikowany = wandlitz.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20140108183001/http://www.wandlitz.de/ | zarchiwizowano = 2014-01-08}}.</ref>:
* [[Gladbeck]], [[Nadrenia Północna-Westfalia]]
* [[La Ferrière (Wandea)|La Ferrière]], [[Francja]]
* [[Trzebiatów]], [[Polska]]
* [[Vöhl]], [[Hesja]] (kontakty utrzymuje dzielnica [[Basdorf (Wandlitz)|Basdorf]])

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
{{Powiat Barnim}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Barnim]]
[[Kategoria:Gminy w Brandenburgii]]

title: Wandlitz

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Brandenburgia

Powiat: Barnim

• gęstość: 129 os./km²

Tablice rejestracyjne: BAR, BER, EW


text:
# Born Villain
Born Villain – ósmy album studyjny amerykańskiej grupy rockowej Marilyn Manson. Oficjalna premiera światowa została datowana na 30 kwietnia 2012 roku, choć w Japonii albumu był dostępny do sprzedaży już 25 kwietnia, a w Niemczech dwa dni później.
Utworem promującym album został utwór No Reflection. Teledysk, wyreżyserowany przez Lukasa Ettlina, miał premierę 4 kwietnia na oficjalnym kanale VEVO zespołu.
2 maja 2012 roku Marilyn Manson pojawił się na okładce angielskiego magazynu Metal Hammer, który zawierał wywiad z Mansonem wraz z nową sesją zdjęciową wokalisty. Najnowszy album otrzymał na ogół pozytywne recenzje od głównych krytyków muzycznych.

## Lista utworów
1. "Hey, Cruel World..."
2. "No Reflection"
3. "Pistol Whipped"
4. "Overneath the Path of Misery"
5. "Slo-Mo-Tion"
6. "The Gardener"
7. "The Flowers of Evil"
8. "Children of Cain"
9. "Disengaged"
10. "Lay Down Your Goddamn Arms"
11. "Murderers Are Getting Prettier Every Day"
12. "Born Villain"
13. "Breaking the Same Old Ground"
14. "You’re So Vain" (feat. Johnny Depp[5]) (bonusowy utwór)
15. "No Reflection" (Radio Edit) (bonusowy utwór wydania japońskiego)

title: Born Villain

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Born Villain
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Marilyn Manson (zespół muzyczny)|Marilyn Manson]]
 |wydany                    = [[27 kwietnia]] [[2012]] {{flaga|JPN}}
[[30 kwietnia]] 2012 (świat)
[[1 maja]] 2012 {{flaga|USA}}
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[rock industrialny]]
[[metal alternatywny]]
 |długość                   = 59:23
63:25 (+ bonusowy utwór)
 |wytwórnia                 = [[Cooking Vinyl]], Hell, etc.<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/Marilyn-Manson-Born-Villain/master/431399|tytuł= Marilyn Manson – Born Villain|autor= [[Discogs]]|opublikowany = discogs.com|język= en|data dostępu= 2020-12-26}}</ref>
 |producent                 = [[Marilyn Manson]], [[Chris Vrenna]] & [[Jeordie White]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2012
 |poprzedni album           = [[The High End of Low]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2009
 |następny album            = [[The Pale Emperor]]
 |rok następnego albumu     = 2015
 |1. singel                 = [[No Reflection]]
 |data 1. singla            = [[13 marca]] [[2012]]
 |2. singel                 = [[Slo-Mo-Tion]]
 |data 2. singla            = [[21 sierpnia]] [[2012]]
}}
'''Born Villain''' – ósmy [[album studyjny]] amerykańskiej grupy rockowej [[Marilyn Manson (zespół muzyczny)|Marilyn Manson]]. Oficjalna premiera światowa została datowana na 30 kwietnia 2012 roku, choć w Japonii albumu był dostępny do sprzedaży już 25 kwietnia, a w Niemczech dwa dni później.

Utworem promującym album został utwór [[No Reflection]]. Teledysk, wyreżyserowany przez Lukasa Ettlina<ref>{{Cytuj | url=http://www.rollingstone.com/music/videos/marilyn-manson-no-reflection-20120404 | tytuł=Marilyn Manson 'No Reflection' - Rolling Stone | opublikowany = rollingstone.com | data dostępu=2017-11-22}}</ref>, miał premierę 4 kwietnia na oficjalnym kanale [[VEVO]] zespołu<ref>{{Cytuj | url=http://www.youtube.com/watch?v=DOj3wDlr_BM&ob=av3e | tytuł=YouTube | opublikowany = youtube.com | język=fr | data dostępu=2017-11-22}}</ref>.

2 maja 2012 roku [[Marilyn Manson]] pojawił się na okładce angielskiego magazynu [[Metal Hammer]]<ref>[https://archive.is/20130420225917/http://www.metalhammer.co.uk/news/on-sale-now-marilyn-manson-slayer-slipknot-slash-zakk-wylde-meshuggah-high-on-fire-3-inches-of-blood-a-free-cd-and-more-in-the-new-metal-hammer/ Metal Hammer- Marilyn Manson]</ref>, który zawierał wywiad z Mansonem wraz z nową sesją zdjęciową wokalisty. Najnowszy album otrzymał na ogół pozytywne recenzje od głównych krytyków muzycznych.

== Lista utworów ==
# "Hey, Cruel World..."
# "[[No Reflection]]"
# "Pistol Whipped"
# "Overneath the Path of Misery"
# "Slo-Mo-Tion"
# "The Gardener"
# "The Flowers of Evil"
# "Children of Cain"
# "Disengaged"
# "Lay Down Your Goddamn Arms"
# "Murderers Are Getting Prettier Every Day"
# "Born Villain"
# "Breaking the Same Old Ground"
# "[[You’re So Vain]]" (feat. [[Johnny Depp]]<ref>{{Cytuj | url=http://www.huffingtonpost.com/2012/03/19/johnny-depp-marilyn-manson-youre-so-vain-song_n_1365774.html?ref=entertainment | tytuł=Johnny Depp, Marilyn Manson Team Up For 'You’re So Vain' Cover | HuffPost | opublikowany = huffingtonpost.com | język=en | data dostępu=2017-11-22}}</ref>) (bonusowy utwór)
# "No Reflection" (Radio Edit) (bonusowy utwór wydania japońskiego)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Marilyn Manson}}

[[Kategoria:Albumy Marilyn Manson]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2012]]
[[Kategoria:Albumy Cooking Vinyl]]
[[Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Marilyna Mansona]]

title: Born Villain

Wydany: 27 kwietnia 2012 · 30 kwietnia 2012 (świat) · 1 maja 2012

Gatunek: rock industrialny · metal alternatywny

Długość: 59:23 · 63:25 (+ bonusowy utwór)

Wydawnictwo: Cooking Vinyl, Hell, etc.

Producent: Marilyn Manson, Chris Vrenna & Jeordie White

The High End of Low · (2009): Born Villain · (2012) · The Pale Emperor · (2015)


text:
# Dyshabituacja
Dyshabituacja, wygaszanie – powrót reakcji na bodziec bezwarunkowy, wygaszonej wcześniej wskutek wielokrotnego powtórzenia tego bodźca. Dyshabituacja może nastąpić np. wskutek pojawienia się innego rodzaju bodźca w serii bodźców, dla którego wygaszenie nastąpiło.

title: Dyshabituacja

wikitext:
{{dopracować|źródła=2022-04}}
'''Dyshabituacja''', '''wygaszanie''' – powrót reakcji na [[bodziec bezwarunkowy]], wygaszonej wcześniej wskutek wielokrotnego powtórzenia tego bodźca. Dyshabituacja może nastąpić np. wskutek pojawienia się innego rodzaju bodźca w serii bodźców, dla którego wygaszenie nastąpiło.

== Zobacz też ==
* [[habituacja]]

[[Kategoria:Behawioryzm]]


text:
# Sharofiddin Boltaboyev
Sharofiddin Pulat oʻgʻli Boltaboyev (ur. 19 listopada 1995) – uzbecki judoka, olimpijczyk z Tokio (2020) i Paryża (2024), gdzie zajął siódme miejsce w wadze półśredniej.
Piąty na mistrzostwach świata w 2021 i 2024; siódmy w 2019; uczestnik zawodów w 2015, 2018 i 2022. Startował w Pucharze Świata w 2015 i 2018. Siódmy na igrzyskach azjatyckich w 2018. Trzeci na igrzyskach solidarności islamskiej w 2021. Srebrny medalista mistrzostw Azji w 2015 i 2019; trzeci w 2021, a także trzeci w drużynie w 2024 roku.

## Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020
| Konkurencja | Eliminacje         | Eliminacje            | Eliminacje                  | Repasaże                   | Klas. końcowa |
| Konkurencja | Przeciwnik I       | Przeciwnik II         | 1/4                         | Przeciwnik I               | Miejsce       |
| ----------- | ------------------ | --------------------- | --------------------------- | -------------------------- | ------------- |
| 81 kg       | Hugo Cumbo (VAN) Z | Iwajło Iwanow (BGR) Z | Shamil Borchashvili (AUT) P | Tato Grigalashvili (GEO) P | 7.            |

title: Sharofiddin Boltaboyev

wikitext:
{{Dopracować|uzupełnić tabelkę}}{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Sharofiddin Boltaboyev
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = judo
 |grafika                   = 5. Islamic Solidarity Games 2021 Konya Men Judo 81kg Medal Ceremony 20220816 1 (cropped).jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[19 listopada]] [[1995]]
 |miejsce urodzenia         = Mangʻit, [[Karakałpacja]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|UZB}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Azji w judo|Mistrzostwa Azji]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Azji w Judo 2019|Fudżajra 2019]]|-81 kg}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Azji w Judo 2015|Kuwejt 2015]]|-73 kg}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Azji w Judo 2024|Hongkong 2024]]|druż.}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Azji w Judo 2021|Biszkek 2021]]|-81 kg}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Igrzyska solidarności islamskiej|Igrzyska Solidarności Islamskiej]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Judo na Igrzyskach Solidarności Islamskiej 2021|Konya 2021]]|-81 kg}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Sharofiddin Pulat oʻgʻli Boltaboyev''' (ur. [[19 listopada]] [[1995]]) – [[Uzbekistan|uzbecki]] [[judo]]ka, [[Igrzyska olimpijskie|olimpijczyk]] z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020|Tokio (2020)]] i [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2024|Paryża (2024)]], gdzie zajął siódme miejsce w wadze półśredniej<ref>{{Cytuj |tytuł = Le palmarès du judoka |data dostępu = 30 czerwca 2023 |opublikowany = Alljudo.net |url = https://www.alljudo.net/judoka-61290-boltaboev-sharofiddin.html |język = en}}</ref><ref>{{cytuj |tytuł = Information |data dostępu = 30 czerwca 2023 |opublikowany = Olympics.com |url = https://olympics.com/en/athletes/sharofiddin-boltaboev |język = en}}</ref><ref>{{cytuj| url = https://www.olympedia.org/athletes/147547| tytuł = Biographical information | opublikowany = Olympedia.org | data dostępu  = 30 czerwca 2023| język = en}}</ref>.

Piąty na [[Mistrzostwa świata w judo|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Judo 2021|2021]] i [[Mistrzostwa Świata w Judo 2024|2024]]; siódmy w [[Mistrzostwa Świata w Judo 2019|2019]]<ref>{{cytuj| url = https://www.the-sports.org/sharofiddin-boltaboev-judo-spf364983.html| tytuł =  Results of a sportsman | opublikowany = The-sports.org | data dostępu  = 30 czerwca 2023| język = en}}</ref>; uczestnik zawodów w [[Mistrzostwa Świata w Judo 2015|2015]], [[Mistrzostwa Świata w Judo 2018|2018]] i [[Mistrzostwa Świata w Judo 2022|2022]]<ref>{{Cytuj | url= https://www.ijf.org/judoka/17379/results?results_rank_group=all| tytuł= Results| opublikowany= Ijf.org| język=en | data dostępu= 30 czerwca 2023}}</ref>. Startował w Pucharze Świata w 2015 i 2018<ref>{{cytuj| url = https://www.judoinside.com/judoka/90080/Sharofiddin_Boltaboev/judo-matches| tytuł = Judoka | opublikowany = Judoinside.com | data dostępu  = 30 czerwca 2023 |język = en}}</ref>. Siódmy na [[Igrzyska azjatyckie|igrzyskach azjatyckich]] w [[Judo na Igrzyskach Azjatyckich 2018|2018]]. Trzeci na [[Igrzyska solidarności islamskiej|igrzyskach solidarności islamskiej]] w [[Igrzyska Solidarności Islamskiej 2021|2021]]. Srebrny medalista [[Mistrzostwa Azji w judo|mistrzostw Azji]] w [[Mistrzostwa Azji w Judo 2015|2015]] i [[Mistrzostwa Azji w Judo 2019|2019]]; trzeci w [[Mistrzostwa Azji w Judo 2021|2021]], a także trzeci w drużynie w [[Mistrzostwa Azji w Judo 2024|2024]] roku<ref>{{cytuj| url = https://www.judoinside.com/judoka/90080/Sharofiddin_Boltaboev/judo-results| tytuł = Judoka | opublikowany = Judoinside.com | data dostępu  = 30 czerwca 2023| język = en}}</ref>.

== [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020]] ==
{|class="wikitable" border="1" style="font-size:90%"
|-
!rowspan=2|Konkurencja
!colspan="3"|Eliminacje
!colspan="1"|Repasaże
!Klas. końcowa
|-
!Przeciwnik I
!Przeciwnik II
!1/4
!Przeciwnik I
!Miejsce
|-
|[[Judo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 – do 81 kg mężczyzn|81 kg]]<ref>{{Cytuj | url= https://www.ijf.org/competition/2035/draw?id_weight=4| tytuł= Head-to-heads| opublikowany= Ijf.org| język=en | data dostępu= 30 czerwca 2023}}</ref>
|align=center bgcolor=#ccffcc|{{flaga|VAN}} [[Hugo Cumbo]] ([[Vanuatu|VAN]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#ccffcc|{{flaga|BGR}} [[Iwajło Iwanow]] ([[Bułgaria|BGR]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#ffcccc|{{flaga|AUT}} [[Shamil Borchashvili]] ([[Austria|AUT]])
'''P'''
|align=center bgcolor=#ffcccc|{{flaga|GEO}} [[Tato Grigalashvili]] ([[Gruzja|GEO]])
'''P'''
|align=center|7.
|-
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Judocy Uzbekistanu na igrzyskach olimpijskich}}

{{SORTUJ:Boltaboyev, Sharofiddin}}
[[Kategoria:Uzbeccy judocy]]
[[Kategoria:Uzbeccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1995]]
[[Kategoria:Judocy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2024]]
[[Kategoria:Judocy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020]]

title: · Sharofiddin Boltaboyev

Data i miejsce urodzenia: 19 listopada 1995 · Mangʻit, Karakałpacja

title: Dorobek medalowy

srebro:
Fudżajra 2019 · -81 kg
Kuwejt 2015 · -73 kg

brąz:
Hongkong 2024 · druż.
Biszkek 2021 · -81 kg
Konya 2021 · -81 kg


text:
# Jagielnik (Święty Wojciech)
Jagielnik – osada wsi Święty Wojciech w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Międzyrzecz.
W latach 1975–1998 osada administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
W obrębie znajduje się cmentarz komunalny obsługujący miasto Międzyrzecz.

title: Jagielnik (Święty Wojciech)

wikitext:
{{Inne znaczenia|2=[[Jagielnik|Jagielnik w innych znaczeniach tej nazwy]]}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Jagielnik
 |rodzaj miejscowości    = osada wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = lubuskie
 |powiat                 = [[Powiat międzyrzecki|międzyrzecki]]
 |gmina                  = [[Międzyrzecz (gmina)|Międzyrzecz]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Święty Wojciech (wieś)|Święty Wojciech]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 95
 |kod pocztowy           = 66-300{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = FMI
 |SIMC                   = 0183986
 |kod mapy               = Międzyrzecz (gmina)
 |współrzędne            = 52°26'29"N 15°32'53"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|43153|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Jagielnik''' – [[osada]] [[wieś|wsi]] [[Święty Wojciech (wieś)|Święty Wojciech]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo lubuskie|województwie lubuskim]], w [[powiat międzyrzecki|powiecie międzyrzeckim]], w [[Międzyrzecz (gmina)|gminie Międzyrzecz]]{{r|R2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] osada administracyjnie należała do [[województwo gorzowskie|województwa gorzowskiego]].

W obrębie znajduje się cmentarz komunalny obsługujący miasto Międzyrzecz<ref>{{Cytuj |tytuł = Cmentarz komunalny, Międzyrzecz |data dostępu = 2021-11-01 |opublikowany = cmentarze24.pl |url = https://cmentarze24.pl/index.php/cmentarze/lubuskie/item/1035-cmentarz-komunalny-miedzyrzecz |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = R2013>''Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>

* <ref name =  "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>

* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1274|data dostępu=2022-11-30}}</ref>
}}

{{Gmina Międzyrzecz}}

[[Kategoria:Święty Wojciech (wieś)]]

title: Jagielnik

Województwo: lubuskie

Powiat: międzyrzecki

Gmina: Międzyrzecz

Część miejscowości: Święty Wojciech

Tablice rejestracyjne: FMI


text:
# Yon González
Yon González Luna (ur. 20 maja 1986 w Bergarze) – hiszpański aktor. Brat aktora Aitora Luna.
Rozpoznawalność zapewniła mu rola Ivána Noireta Leóna w serialu Antena 3 Internat (El internado, 2007-2010), a także postać Julio Olmedo / Espinosa w serialu Zagadka hotelu Grand (Gran Hotel, 2011–2013) i Francisco Gómeza w pierwszym oryginalnym hiszpańskim serialu Netflixa Telefonistki (Cable Girls, 2017–2020).

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodził się w Bergarze. Jego starszy brat Aitor González (ur. 18 września 1981) został także aktorem. Jeszcze w czasie nauki w Mondragón postanowił przeprowadzić się do Madrytu, aby pracować w telewizji.

### Kariera
Po raz pierwszy wystąpił na małym ekranie w roli Andrésa w serialu młodzieżowym SMS, sin miedo a soñar (2006–2007), w którym w obsadzie znaleźli się także Amaia Salamanca i Mario Casas. Przełomem w jego karierze okazała się rola zarozumiałego, zbuntowanego i nieposłusznego Ivána Noireta Leóna, ucznia elitarnej szkoły z internatem w serialu Antena 3 Internatu, gdzie grał przez siedem sezonów (2007–2010). Rola Ivána zapewniła mu nie tylko sławę wśród telewidzów, ale także nagrodę Association of Latin Entertainment Critics dla najlepszego nowego aktora w 2010 i nominację do Złotej Nimfy 2009 na festiwalu telewizyjnym w Monte Carlo w kategorii najlepszy aktor dramatyczny.
W 2007 był modelem David Delfína podczas Tygodnia Mody Cibeles w Madrycie. Był obecny na łamach magazynów, takich jak „Vanity Fair”, „Glamour”, „Marie Claire” czy „Cosmopolitan”, a także na okładkach magazynów takich jak „Bravo” (w kwietniu 2008), „ExPERPENTO” (w marcu 2015), „Revista Vim” (w marcu 2015) i „InStyle” (w lutym 2018).
Po występie w krótkometrażowym dramacie fantasy El Forjador de historias (2008) jako Víctor, zadebiutował na dużym ekranie w roli Nico w komediodramacie Seks, kłamstwa i narkotyki (2009). Następnie został obsadzony w roli Adriána w dreszczowcu Sebastíana Cordery Rabia (2009) z Icíar Bollaín. Za rolę Adriána w krótkometrażowym dramacie fantasy Lalki lateksowe (Muñecos de látex, 2009) zdobył nagrodę jako najlepszy wykonawca na Festival La Fila de Cortometrajes w Valladolid.
W filmie telewizyjnym Sofía (2010) z Nadią de Santiago został obsadzony jako Konstantyn II Grecki. W 2011 zajął siódme miejsce w ogłoszonym przez hiszpański portal 20minutos.es rankingu „najseksowniejszych hiszpańskich aktorów”. Jako buntowniczy i lubiący tajne walki bokserskie Julio Olmedo w serialu Zagadka hotelu Grand (Grand Hotel, 2011–2013) otrzymał nagrodę Fotogramas de Plata 2012 dla najlepszego aktora telewizyjnego i Neox Fan Awards w kategorii najlepszy pocałunek roku z Amaią Salamancą.
Występował w serialu Transgression (2011) jako Helio ze swoim bratem Aitorem Luną, a także w komedii Zabłąkani (Perdiendo el norte, 2015) jako Hugo Cifuentes Marin i dreszczowcu Matar el tiempo (2015) w roli Borisa ze swoim bratem Aitorem Luną. Za rolę tajnego policjanta Víctora Garcíi w serialu Antena 3 Bajo sospecha (2015–2016) został uhonorowany nagrodą Fotogramas de Plata 2016 dla najlepszego aktora telewizyjnego. W sierpniu 2016 potwierdzono, że zagra postać Francisco Gómeza w serialu Telefonistki, który miał swoją premierę 28 kwietnia 2017. W 2017 wystąpił na scenie Kamikaze Theatre w Madrycie jako Koryfeusz w sztuce Sofoklesa Antygona.
W 2020 pracował nad promocją najnowszych perfum Dolce & Gabbana, K i prowadził kampanię na swoim koncie na Instagramie.

## Życie prywatne
W 2007 wraz z Martiño Rivasem i Martą Torné Rivas wspierał Fundację ONG Childhood Without Limits Foundation.

## Filmografia

### Seriale
- 2006-2007: SMS jako Andrés
- 2007-2010: Internat jako Iván Noiret León / Iván Fernández Almagro
- 2010: Sofía jako Constantino II de Grecia
- 2011: Gran Reserva jako Manuel Hernández
- 2011: Los Quién jako Paco
- 2011-2013: Zagadka hotelu Grand jako Julio Olmedo
- 2015-2016: Bajo sospecha jako Víctor Casas
- 2017-2020: Telefonistki jako Francisco Gómez

### Filmy
- 2009: Rabia jako Adrián
- 2009:  Seks, kłamstwa i narkotyki jako Nico
- 2011: Transgression jako Helio
- 2011: Torrente 4: Lethal Crisis jako Peralta
- 2014: El club de los incomprendidos jako Rodrigo
- 2014: Matar el tiempo jako Boris
- 2015: Perdiendo el norte jako Hugo Cifuentes Marín

title: Yon González

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Yon González
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Yon González Luna
 |data urodzenia            = 20 maja 1986
 |miejsce urodzenia         = [[Bergara]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = aktor
 |lata aktywności           = od 2006
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Yon González Luna'''<ref name="fanpix.famousfix">{{cytuj stronę |url=https://fanpix.famousfix.com/gallery/yon-gonzalez|tytuł=Yon González Pictures|opublikowany=FanPix.Net|język=en |data dostępu=2022-03-12}}</ref> (ur. [[20 maja]] [[1986 w filmie|1986]] w [[Bergara|Bergarze]]) – hiszpański aktor. Brat aktora [[Aitor Luna|Aitora Luna]].

Rozpoznawalność zapewniła mu rola Ivána Noireta Leóna w serialu [[Antena 3 (Hiszpania)|Antena 3]] ''[[Internat (serial telewizyjny)|Internat]]'' (''El internado'', 2007-2010), a także postać Julio Olmedo / Espinosa w serialu ''[[Zagadka hotelu Grand]]'' (''Gran Hotel'', 2011–2013) i Francisco Gómeza w pierwszym oryginalnym hiszpańskim serialu [[Netflix]]a ''[[Telefonistki]]'' (''Cable Girls'', 2017–2020)<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.allmovie.com/artist/yon-gonz%C3%A1lez-p734999|tytuł=Yon González Factsheet|opublikowany=[[AllMovie]]|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodził się w [[Bergara|Bergarze]]. Jego starszy brat [[Aitor Luna|Aitor González]] (ur. 18 września 1981) został także aktorem<ref name="estamos">{{Cytuj stronę|tytuł =Biografía de Yon González|opublikowany = Estamos Rodando |url = http://biografias.estamosrodando.com/yon-gonzalez/ |język = es|data dostępu=2022-03-12}}</ref>. Jeszcze w czasie nauki w [[Mondragón]] postanowił przeprowadzić się do [[Madryt]]u, aby pracować w telewizji<ref name="listal">{{cytuj stronę|url=https://www.listal.com/yon-gonz%C3%A1lez|tytuł=Yon González|opublikowany=Listal|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

=== Kariera ===

Po raz pierwszy wystąpił na małym ekranie w roli Andrésa w serialu młodzieżowym ''SMS, sin miedo a soñar'' (2006–2007), w którym w obsadzie znaleźli się także [[Amaia Salamanca]] i [[Mario Casas]]. Przełomem w jego karierze okazała się rola zarozumiałego, zbuntowanego i nieposłusznego Ivána Noireta Leóna, ucznia elitarnej szkoły z internatem w serialu [[Antena 3 (Hiszpania)|Antena 3]] ''[[Internat (serial telewizyjny)|Internatu]]'', gdzie grał przez siedem sezonów (2007–2010). Rola Ivána zapewniła mu nie tylko sławę wśród telewidzów, ale także nagrodę Association of Latin Entertainment Critics dla najlepszego nowego aktora w 2010<ref>{{Cytuj stronę|tytuł = Yon González y Ana Duato, premiados en Nueva York |data =2010-04-19|opublikowany =Voz Libre - Hemeroteca|url = https://hemeroteca.vozlibre.com/noticias/ampliar/60174/yon-gonzalez-y-ana-duato-premiados-en-nueva-york|język=es|data dostępu=2022-03-12}}</ref> i nominację do Złotej Nimfy 2009 na festiwalu telewizyjnym w [[Monte Carlo]] w kategorii najlepszy aktor dramatyczny<ref>{{Cytuj stronę|tytuł = Series españolas a la conquista de la Ninfa de Oro del Festival de Montecarlo|data =2009-04-16|opublikowany =Elmundo|url = https://www.elmundo.es/elmundo/2009/04/15/television/1239820073.html|język=es|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

W 2007 był [[Model (zawód)|modelem]] David Delfína podczas Tygodnia Mody Cibeles w [[Madryt|Madrycie]]<ref>{{Cytuj stronę|tytuł =Yon González|data =2009-12-28|opublikowany =Los Actores Más Atractivos|url =https://actoresmasatractivos.wordpress.com/2009/12/28/yon-gonzalez/|język=es|data dostępu=2022-03-12}}</ref>. Był obecny na łamach magazynów, takich jak „[[Vanity Fair (czasopismo)|Vanity Fair]]”, „[[Glamour]]”, „Marie Claire” czy „[[Cosmopolitan]]”<ref>{{Cytuj stronę|tytuł =Yon González Luna|data =2012-03-29|opublikowany=Actores más guapos|url =http://actoresmasguapos.com/yon-gonzalez-luna|język=es|data dostępu=2022-03-12}}</ref>, a także na okładkach magazynów takich jak „[[Bravo]]” (w kwietniu 2008), „ExPERPENTO” (w marcu 2015), „Revista Vim” (w marcu 2015) i „[[InStyle]]” (w lutym 2018)<ref name="magazines">{{cytuj stronę|url=https://www.famousfix.com/topic/yon-gonzalez/magazines|tytuł=Yon González Magazines|opublikowany=FamousFix.com|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

Po występie w krótkometrażowym dramacie fantasy ''El Forjador de historias'' (2008) jako Víctor, zadebiutował na dużym ekranie w roli Nico w komediodramacie ''[[Seks, kłamstwa i narkotyki]]'' (2009)<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.rottentomatoes.com/celebrity/yon_gonzalez|tytuł=Yon González|opublikowany=[[Rotten Tomatoes]]|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref>. Następnie został obsadzony w roli Adriána w dreszczowcu [[Sebastían Cordero|Sebastíana Cordery]] ''Rabia'' (2009) z [[Icíar Bollaín]]. Za rolę Adriána w krótkometrażowym dramacie fantasy ''Lalki lateksowe'' (''Muñecos de látex'', 2009) zdobył nagrodę jako najlepszy wykonawca na Festival La Fila de Cortometrajes w [[Valladolid]].

W filmie telewizyjnym ''Sofía'' (2010)<ref name="allocine">{{cytuj stronę|url=https://www.allocine.fr/personne/fichepersonne_gen_cpersonne=246154.html|tytuł=Yon González Awards|opublikowany=[[AlloCiné]]|język=fr|data dostępu=2022-03-12}}</ref> z [[Nadia de Santiago|Nadią de Santiago]] został obsadzony jako [[Konstantyn II Grecki]]. W 2011 zajął siódme miejsce w ogłoszonym przez hiszpański portal 20minutos.es rankingu „najseksowniejszych hiszpańskich aktorów”<ref>{{cytuj stronę|url=http://listas.20minutos.es/lista/los-actores-espanoles-mas-sexies-de-la-television-186153/|tytuł=Los Actores Españoles Mas Sexies De La Television|opublikowany=listas.20minutos.es|język=es|data dostępu=2022-03-12| archiwum=https://archive.ph/nQAke| zarchiwizowano =2022-03-12}}</ref>. Jako buntowniczy i lubiący tajne walki bokserskie Julio Olmedo w serialu ''[[Zagadka hotelu Grand]]'' (''Grand Hotel'', 2011–2013)<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Amaia Salamanca y Yon González protagonizan «Gran Hotel», la nueva serie de Antena 3 |data = 2011-08-03 |opublikowany = La Voz de Galicia |url = https://www.lavozdegalicia.es/noticia/gente/2011/08/03/amaia-salamanca-yon-gonzalez-protagonizan-gran-hotel-nueva-serie-antena-3/00031312382599650229397.htm |język = es}}</ref> otrzymał nagrodę Fotogramas de Plata 2012 dla najlepszego aktora telewizyjnego<ref name="awards">{{cytuj stronę|url=https://www.famousfix.com/topic/yon-gonzalez/awards|tytuł=Yon González Awards|opublikowany=FamousFix.com|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref> i Neox Fan Awards w kategorii najlepszy pocałunek roku z [[Amaia Salamanca|Amaią Salamancą]].

Występował w serialu ''Transgression'' (2011) jako Helio ze swoim bratem Aitorem Luną, a także w komedii ''Zabłąkani'' (''Perdiendo el norte'', 2015) jako Hugo Cifuentes Marin i dreszczowcu ''Matar el tiempo'' (2015) w roli Borisa ze swoim bratem Aitorem Luną. Za rolę tajnego policjanta Víctora Garcíi w serialu Antena 3 ''Bajo sospecha'' (2015–2016) został uhonorowany nagrodą Fotogramas de Plata 2016 dla najlepszego aktora telewizyjnego<ref name="awards"/>. W sierpniu 2016 potwierdzono, że zagra postać Francisco Gómeza w serialu ''[[Telefonistki]]'', który miał swoją premierę 28 kwietnia 2017<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = 'Las chicas del cable': Netflix confirma una tercera temporada de la serie para 2018 |data dostępu = 2020-07-01 |opublikowany = FormulaTV |url = https://www.formulatv.com/noticias/68374/las-chicas-del-cable-netflix-tercera-temporada-2018/ |język = es}}</ref>. W 2017 wystąpił na scenie Kamikaze Theatre w Madrycie jako [[Koryfeusz]] w sztuce [[Sofokles]]a ''[[Antygona (dramat)|Antygona]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://thetheatretimes.com/antigone-suicide-attack-kamikaze-theatre-madrid/|tytuł=„Antigone”: Suicide Attack by Kamikaze Theatre Madrid|opublikowany=The Theatre Times|język=en|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

W 2020 pracował nad promocją najnowszych perfum [[Dolce & Gabbana]], K i prowadził kampanię na swoim koncie na [[Instagram]]ie<ref>{{cytuj stronę|url=https://elpais.com/icon/cultura/2020-12-20/yon-gonzalez-enseno-mi-imagen-a-traves-del-oficio-no-de-instagram-mi-intimidad-es-solo-mia.html|autor=Carlos Megía|data=2020-12-20|tytuł=Yon González: “Enseño mi imagen a través del oficio, no de Instagram. Mi intimidad es solo mía”|opublikowany=„[[El País]]”|język=es|data dostępu=2022-03-12}}</ref>.

== Życie prywatne ==
W 2007 wraz z [[Martiño Rivas|Martiño Rivasem]] i Martą Torné Rivas wspierał Fundację ONG Childhood Without Limits Foundation<ref>{{cytuj stronę|url=https://archive.ph/z0Z3f|data=2012-10-03|tytuł=Yon González, un irresistible y rebelde galán que vuelve dispuesto a conquistarnos|opublikowany=[[Antena 3 (Hiszpania)|Antena 3]]|język=es|data dostępu=2022-03-10}}</ref>.

== Filmografia ==
=== Seriale ===
* 2006-2007: ''SMS'' jako Andrés
* 2007-2010: ''[[Internat (serial telewizyjny)|Internat]]'' jako Iván Noiret León / Iván Fernández Almagro
* 2010: ''Sofía'' jako Constantino II de Grecia
* 2011: ''Gran Reserva'' jako Manuel Hernández
* 2011: ''Los Quién'' jako Paco
* 2011-2013: ''[[Zagadka hotelu Grand]]'' jako Julio Olmedo
* 2015-2016: ''Bajo sospecha'' jako Víctor Casas
* 2017-2020: ''[[Telefonistki]]'' jako Francisco Gómez

=== Filmy ===
* 2009: ''Rabia'' jako Adrián
* 2009:  ''[[Seks, kłamstwa i narkotyki]]'' jako Nico
* 2011: ''Transgression'' jako Helio
* 2011: ''Torrente 4: Lethal Crisis'' jako Peralta
* 2014: ''El club de los incomprendidos'' jako Rodrigo
* 2014: ''Matar el tiempo'' jako Boris
* 2015: ''Perdiendo el norte'' jako Hugo Cifuentes Marín

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|2304398|Yon González}}
* {{Filmweb|osoba|899564|Yon González}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:González, Yon}}
[[Kategoria:Hiszpańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Hiszpańscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Hiszpańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Hiszpańscy modele]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1986]]

title: Yon González

Imię i nazwisko: Yon González Luna

Data i miejsce urodzenia: 20 maja 1986 · Bergara

Zawód: aktor


text:
# Parafia Trójcy Świętej w Lutkówce
Parafia Trójcy Świętej w Lutkówce – rzymskokatolicka parafia dekanatu mszczonowskiego, diecezji łowickiej, metropolii łódzkiej. Od 1998 roku proboszczem parafii jest ks. kan. Zbigniew Chmielewski.
W Lutkówce znajduje się również mariawicka parafia pw. Trójcy Przenajświęteszej.

## Historia parafii
Parafia rzymskokatolicka w Lutkówce należy do diecezji łowickiej. Erygowana prawdopodobnie w XIV wieku (inne źródła podają, że istniała dużo wcześniej). Pierwsza znana wzmianka o parafii pochodzi z 1445. Obecny modrzewiowy kościół zbudowano w 1744. Data ta jest wykuta na kropielnicy przed głównym wejściem.
Na przełomie XViII i XIX w. parafię prowadzili Redemptoryści, którzy w tym czasie mieli w Lutkówce swój dom zakonny. W 1896 dzięki staraniom ówczesnego proboszcza ks. Stanisława Wołowskiego parafia zakupiła od Żydów 18 mórg ziemi, które następnie obsadzono lasem sosnowym, do dziś otaczającym kościół. W roku 1919 ks. proboszcz Wacław Wolski założył w Lutkówce szkołę podstawową dla dzieci z okolicznych wiosek. Powstaje nieistniejący już dziś dom parafialny w którym znajduje siedzibę Spółdzielnia Parafialna ze sklepem spożywczym i telstylnym. W 1922 roku zostało wybudowane ogrodzenie wokół przykościelnego cmentarza. W następnych latach dzięki wysiłkom kolejnych proboszczów została wybudowana plebania (1924 rok, odnowiona później w 1997 roku). W ostatnim czasie staraniem proboszcza ks. Zbigniew Chmielewskiego całkowicie odnowiono świątynię.

## Wyposażenie kościoła
Ołtarz główny przedstawiający Trójcę Świętą powstał zapewne  między 1620 a 1630 w gdańskim warsztacie Abrahama van den Blocke. Wykonany został z marmurów mozańskich (Noir de Namur, Rouge Griotte, brązowo-czerwony wapień olandzki odmiany Daelie, alabaster angielski). Być może pochodzi z archikolegiaty św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Pierwsza wzmianka o jego obecności w Lutkówce pochodzi z 1857. Ołtarz reprezentuje sobą styl dorównujący najlepszym dziełom manieryzmu niderlandzkiego i gdańskiego.
Lewy ołtarz boczny zawiera: w polu głównym obraz Św. Antoniego z 1919, powyżej obraz Św. Rodziny z XVII/XVIII w. a w zwieńczeniu obraz „Koronacja Matki Bożej”. W prawym: w polu głównym Św. Roch, powyżej „Głowa Św. Jana Chrzciciela na misie”, a w zwieńczeniu obraz Świętej Trójcy.
Na chórze organy z końca XVIII w.

## Kaplica w Karolewie
Kaplica w Karolewie to dawny kościółek ewangelicko-augsburski zbudowany w końcu XIX w. Do jego tylnej części dostawiony jest niewielki budynek tzw. „pastorówki”. W 1945 zakupił go proboszcz parafii w Lutkówce ks. Wincenty Malewski. Odtąd służy on jako kościół filialny.
Kościółek posiada oryginalne wnętrze z krużgankiem na piętrze.

## Księgi metrykalne
Zachowane księgi metrykalne obejmują lata: chrzty od 1802 roku, małżeństwa od 1826 roku, zgony od 1802 roku. Duplikaty ksiąg obejmujące okres od roku 1810 do początków XX wieku przechowywane są również w Archiwum Państwowym w Grodzisku Mazowieckim.

## Zasięg parafii
Do parafii rzymskokatolickiej w Lutkówce, skupiającej blisko 1600 parafian, należą wierni z miejscowości:

- Chudolipie
- Lasek
- Tłumy
- Zbiroża
- Marianka
- Grzegorzewice
- Petrykozy
- Piotrkowice
- Lutkówka
- Lutkówka Druga
- Lutkówka-Kolonia
- Bronisławka
- Karolew
- Natalin
- Huta Jeżewska
- Budki Petrykowskie
- Wiatrowiec
- Cychry
- Kornelówka
- Nosy-Poniatki

title: Parafia Trójcy Świętej w Lutkówce

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Trójcy Świętej
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Lutkowka church01.jpg
 |opis grafiki            = [[kościół (budynek)|Kościół]] parafialny
 |państwo                 = Polska
 |siedziba                = [[Lutkówka (województwo mazowieckie)|Lutkówka]]
 |adres                   = Lutkówka 4
96-323 [[Osuchów (powiat żyrardowski)|Osuchów]]
pow. żyrardowski, woj. mazowieckie
 |data powołania          = XIV w.
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |1. jednostka typ        = Diecezja
 |1. jednostka nazwa      = [[diecezja łowicka|łowicka]]
 |2. jednostka typ        = Dekanat
 |2. jednostka nazwa      = [[dekanat Mszczonów|Mszczonów]]
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja =
 |obiekt sakralny         =
 |filie                   = kaplica w [[Karolew (powiat grójecki)|Karolewie]]
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = ks. kan. Zbigniew Chmielewski
 |wezwanie                = [[Trójca Święta|Trójcy Świętej]]
 |dzień wspomnienia       =
 |kod mapy                = Mszczonów (gmina)
 |współrzędne             = 51°55′26″N 20°37′19″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
[[Plik:Catholic Church in Lutkówka - interior (1).jpg|thumb|300px|Wnętrze kościoła]]
'''Parafia Trójcy Świętej w Lutkówce''' – [[Kościół łaciński|rzymskokatolicka]] parafia [[dekanat Mszczonów|dekanatu mszczonowskiego]], [[diecezja łowicka|diecezji łowickiej]], [[metropolia łódzka|metropolii łódzkiej]]. Od 1998 roku proboszczem parafii jest ks. kan. Zbigniew Chmielewski<ref>{{Cytuj stronę |tytuł = Zbigniew Chmielewski – Diecezja Łowicz |data dostępu = 2023-09-01 |url = https://diecezja.lowicz.pl/osoby-w-diecezji/zbigniew-chmielewski/ |język = pl}}</ref>.

W Lutkówce znajduje się również [[Kościół Starokatolicki Mariawitów|mariawicka]] [[Parafia Trójcy Przenajświętszej w Lutkówce|parafia pw. Trójcy Przenajświęteszej]].

== Historia parafii ==
Parafia rzymskokatolicka w Lutkówce należy do [[diecezja łowicka|diecezji łowickiej]]. Erygowana prawdopodobnie w XIV wieku (inne źródła podają, że istniała dużo wcześniej). Pierwsza znana wzmianka o parafii pochodzi z 1445. Obecny modrzewiowy kościół zbudowano w 1744. Data ta jest wykuta na kropielnicy przed głównym wejściem.

Na przełomie XViII i XIX w. parafię prowadzili [[Redemptoryści]], którzy w tym czasie mieli w Lutkówce swój dom zakonny. W [[1896]] dzięki staraniom ówczesnego [[proboszcz]]a ks. Stanisława Wołowskiego parafia zakupiła od [[Żydzi|Żydów]] 18 [[morga|mórg]] ziemi, które następnie obsadzono lasem [[sosna|sosnowym]], do dziś otaczającym kościół. W roku 1919 ks. proboszcz Wacław Wolski założył w Lutkówce szkołę podstawową dla dzieci z okolicznych wiosek. Powstaje nieistniejący już dziś dom parafialny w którym znajduje siedzibę Spółdzielnia Parafialna ze sklepem spożywczym i telstylnym. W 1922 roku zostało wybudowane ogrodzenie wokół przykościelnego cmentarza. W następnych latach dzięki wysiłkom kolejnych proboszczów została wybudowana [[plebania]] (1924 rok, odnowiona później w 1997 roku). W ostatnim czasie staraniem proboszcza ks. Zbigniew Chmielewskiego całkowicie odnowiono świątynię.

== Wyposażenie kościoła ==
Ołtarz główny przedstawiający [[Trójca Święta|Trójcę Świętą]] powstał zapewne  między 1620 a 1630 w [[Gdańsk|gdańskim]] warsztacie [[Abraham van den Blocke|Abrahama van den Blocke]]. Wykonany został z [[Marmur|marmurów]] [[Moza|mozańskich]] (Noir de Namur, Rouge Griotte, brązowo-czerwony wapień olandzki odmiany Daelie, alabaster angielski). Być może pochodzi z [[Bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela w Warszawie|archikolegiaty św. Jana Chrzciciela w Warszawie]]. Pierwsza wzmianka o jego obecności w Lutkówce pochodzi z 1857. Ołtarz reprezentuje sobą styl dorównujący najlepszym dziełom [[manieryzm]]u [[Niderlandy (region historyczny)|niderlandzkiego]] i gdańskiego.

Lewy ołtarz boczny zawiera: w polu głównym obraz Św. Antoniego z 1919, powyżej obraz Św. Rodziny z XVII/XVIII w. a w zwieńczeniu obraz „Koronacja Matki Bożej”. W prawym: w polu głównym Św. Roch, powyżej „Głowa Św. Jana Chrzciciela na misie”, a w zwieńczeniu obraz Świętej Trójcy.

Na chórze organy z końca XVIII w.<ref>broszura „Parafia pw. św. Trójcy w Lutkówce” wydana nakładem parafii</ref>

== Kaplica w Karolewie ==
Kaplica w [[Karolew (powiat grójecki)|Karolewie]] to dawny kościółek [[Luteranizm|ewangelicko-augsburski]] zbudowany w końcu XIX w. Do jego tylnej części dostawiony jest niewielki budynek tzw. [[Pastorówka|„pastorówki”]]. W 1945 zakupił go proboszcz parafii w Lutkówce ks. Wincenty Malewski. Odtąd służy on jako kościół filialny.

Kościółek posiada oryginalne wnętrze z [[Krużganek|krużgankiem]] na piętrze.

== Księgi metrykalne ==
Zachowane [[wyznaniowa księga metrykalna|księgi metrykalne]] obejmują lata: [[chrzest|chrzty]] od 1802 roku, [[małżeństwo|małżeństwa]] od 1826 roku, [[Śmierć|zgony]] od 1802 roku. Duplikaty ksiąg obejmujące okres od roku 1810 do początków XX wieku przechowywane są również w [[Archiwum państwowe|Archiwum Państwowym]] w [[Grodzisk Mazowiecki|Grodzisku Mazowieckim]].

== Zasięg parafii ==
Do parafii rzymskokatolickiej w Lutkówce, skupiającej blisko 1600 parafian, należą wierni z miejscowości:
{{Układ wielokolumnowy |szerokość=11em  |liczba=4 |
* [[Chudolipie]]
* [[Lasek (powiat grodziski)|Lasek]]
* [[Tłumy (województwo mazowieckie)|Tłumy]]
* [[Zbiroża]]
* [[Marianka (powiat żyrardowski)|Marianka]]
* [[Grzegorzewice (powiat grodziski)|Grzegorzewice]]
* [[Petrykozy (powiat grodziski)|Petrykozy]]
* [[Piotrkowice (powiat grodziski)|Piotrkowice]]
* [[Lutkówka (województwo mazowieckie)|Lutkówka]]
* [[Lutkówka Druga]]
* [[Lutkówka-Kolonia]]
* [[Bronisławka (powiat żyrardowski)|Bronisławka]]
* [[Karolew (powiat grójecki)|Karolew]]
* [[Natalin (powiat grójecki)|Natalin]]
* [[Huta Jeżewska]]
* [[Budki Petrykowskie]]
* [[Wiatrowiec (województwo mazowieckie)|Wiatrowiec]]
* [[Cychry (województwo mazowieckie)|Cychry]]
* [[Kornelówka (województwo mazowieckie)|Kornelówka]]
* [[Nosy-Poniatki]]
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://diecezja.lowicz.pl/parafia/swietej-trojcy-w-lutkowce/ Informacje o parafii na stronie diecezji łowickiej]

{{Parafie dekanatu Mszczonów}}

{{SORTUJ:Lutkówka}}
[[Kategoria:Parafie diecezji łowickiej]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem Trójcy Świętej]]
[[Kategoria:Religia w gminie Mszczonów]]
[[Kategoria:Lutkówka (województwo mazowieckie)]]

title: Parafia Trójcy Świętej

Siedziba: Lutkówka

Adres: Lutkówka 4 · 96-323 Osuchów · pow. żyrardowski, woj. mazowieckie

Data powołania: XIV w.

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Diecezja: łowicka

Dekanat: Mszczonów

Filie: kaplica w Karolewie

Proboszcz: ks. kan. Zbigniew Chmielewski

Wezwanie: Trójcy Świętej