text:
# Odwach ratuszowy w Krakowie
Odwach Ratuszowy – wartownia zlokalizowana niegdyś na Rynku Głównym w Krakowie przy wieży ratuszowej, wybudowana w 1782, zburzona w 1879, odbudowana latach 1881–1882 i ponownie zburzona w 1946 roku.

## Historia
Wartownia została wzniesiona w 1782 dla polskiego garnizonu z polecenia gen. Józefa Wodzickiego, który pełnił funkcję wojskowego komendanta miasta. Odwach był parterowym budynkiem w stylu klasycystycznym. Posiadał niewielkie podwórko z arkadowymi wnękami na fasady. Miał otwarty na zewnątrz przedsionek, gdzie dyżurowali pełniący wartę żołnierze. Trójkątny tympanon odwachu zdobiła podobizna Orła Białego, wymalowana na dużej drewnianej tarczy. Wewnątrz strażnicy znajdowało się kilka izb przeznaczonych dla wartowników oraz areszt, w którym przetrzymywano tymczasowo aresztowanych lub zatrzymanych na ulicy podejrzanych osobników. Zlokalizowano go po stronie południowej wieży ratuszowej, czyli od strony ul. Wiślnej oraz ul. Brackiej. Po wyburzeniu zabudowań ratuszowych oraz spichlerza w latach 1817-1820, wartownia pozostała razem z wieżą ratuszową. Przy wartowni znajdował się areszt. Odwach został rozbudowany początkowo w 1829, kiedy to pełnił już cywilne funkcje. Na początku XIX wieku wojskową wartownię przeniesiono do budynku Wielkiej Wagi, ale pierwotny odwach służył jeszcze przez pewien czas celom wojskowym. Było tak w 1809, po zajęciu Krakowa przez armię Księstwa Warszawskiego oraz okresowo w latach 1815-1846, kiedy to obiekt zajmowała milicja Wolnego Miasta. W następnych latach stary odwach pełnił funkcję składnicy sprzętu pożarniczego, mieściły się tam stajnie szwoleżerów austriackich, aż w końcu ulokowano w nim miejską straż pożarną. W 1882 w miejscu dawnego wzniesiono nowy odwach, do którego przeniesiono na powrót wartownię ze zburzonej właśnie Wagi Wielkiej.
Za czasów austriackich, w 1846 roku wojsko ponownie powróciło do odwachu, który następnie wyburzono w 1879. W latach 1881–1882 wzniesiono nowy neogotycki odwach według projektu Macieja Moraczewskiego. Nowy budynek był rozleglejszy od poprzedniego. Posiadał piętrową wieżę z arkadowymi podcieniami. Mieściła się nie tylko wartownia, ale także komendantura miasta i garnizonu oraz areszt. W 1888 dobudowano taras od północnej strony wieży.
Odwach z rąk austriackich został zajęty przez jednostki polskie 31 października 1918 roku, kiedy Kraków stał się pierwszym wyzwolonym polskim miastem. Około godziny dziewiątej jeden z polskich oddziałów z Podgórza przybył na Rynek i wyrzucił z wartowni landsturmistów z 15 Pułku Opawskiego. Następnie odwach został udekorowany flagami narodowymi. Około godziny piętnastej odczytano i podpisano ostatecznie akt, w którym austriacka komenda wojskowa przekazywała władzę i wszystkie majątki wojskowe stronie polskiej. Od tego czasu aż do 22 października 1934 co dzień w południe odbywała się bardziej lub mniej uroczysta zmiana warty wojskowej, która stała się lokalną atrakcją.
Podczas II wojny światowej ratuszowy odwach był niemiecką wartownią.
Odwach ostatecznie zburzono w 1946 ze względu na pejoratywne skojarzenia krakowskiej społeczności z okupacją niemiecką w Krakowie.

## Galeria
- Stary klasycystyczny odwach z 1809
- Stary odwach na zdjęciu Ignacego Kriegera z ok. 1870, z prawej strony fragment Wielkiej Wagi
- Stary odwach na litografii Henryka Waltera z ok. 1860-65
- Nowy neogotycki odwach, zdjęcie Ignacego Kriegera z końca XIX wieku
- Nowy neogotycki odwach, zdjęcie z 1935

title: Odwach ratuszowy w Krakowie

wikitext:
[[Plik:Stachowicz Truppenaufmarsch zur Schlacht von Raclawice 4 April 1794.jpg|thumb|Stary (istniejący w latach 1782-1879), klasycystyczny odwach na obrazie [[Michał Stachowicz|Michała Stachowicza]] (stan z 1794)]]
[[Plik:Tondosa Wieża byłego ratusza miejskiego 1886.jpg|thumb|Nowy (istniejący w latach 1882-1946), neogotycki odwach na obrazie [[Stanisław Tondos|Stanisława Tondosa]] (stan z 1886)]]
'''Odwach Ratuszowy''' – [[wartownia]] zlokalizowana niegdyś na [[Rynek Główny w Krakowie|Rynku Głównym]] w [[Kraków|Krakowie]] przy [[Wieża ratuszowa w Krakowie|wieży ratuszowej]], wybudowana w 1782, zburzona w 1879, odbudowana latach 1881–1882 i ponownie zburzona w 1946 roku.

== Historia ==
Wartownia została wzniesiona w 1782 dla [[Korona Królestwa Polskiego|polskiego]] garnizonu z polecenia gen. [[Józef Wodzicki|Józefa Wodzickiego]], który pełnił funkcję wojskowego komendanta miasta. Odwach był parterowym budynkiem w stylu [[Architektura klasycystyczna|klasycystycznym]]. Posiadał niewielkie podwórko z [[arkada|arkadowymi]] wnękami na [[fasada|fasady]]. Miał otwarty na zewnątrz [[Wiatrołap|przedsionek]], gdzie dyżurowali pełniący wartę żołnierze. Trójkątny [[tympanon]] odwachu zdobiła podobizna Orła Białego, wymalowana na dużej drewnianej tarczy. Wewnątrz strażnicy znajdowało się kilka izb przeznaczonych dla wartowników oraz areszt, w którym przetrzymywano tymczasowo aresztowanych lub zatrzymanych na ulicy podejrzanych osobników<ref>Marek Żukow-Karczewski, ''Nie istniejące budowle Krakowa. Odwach'', "[[Echo Krakowa]]", 17 IV 1991 r., nr 75 (13387).</ref>. Zlokalizowano go po stronie południowej wieży ratuszowej, czyli od strony [[Ulica Wiślna w Krakowie|ul. Wiślnej]] oraz [[Ulica Bracka w Krakowie|ul. Brackiej]]. Po wyburzeniu zabudowań [[Ratusz w Krakowie|ratuszowych]] oraz [[Spichlerz Miejski w Krakowie|spichlerza]] w latach 1817-1820, wartownia pozostała razem z wieżą ratuszową. Przy wartowni znajdował się areszt. Odwach został rozbudowany początkowo w 1829, kiedy to pełnił już cywilne funkcje. Na początku XIX wieku wojskową wartownię przeniesiono do budynku [[Wielka Waga Miejska w Krakowie|Wielkiej Wagi]], ale pierwotny odwach służył jeszcze przez pewien czas celom wojskowym. Było tak w 1809, po zajęciu Krakowa przez [[Armia Księstwa Warszawskiego|armię Księstwa Warszawskiego]] oraz okresowo w latach 1815-1846, kiedy to obiekt zajmowała [[milicja]] [[Wolne Miasto Kraków|Wolnego Miasta]]. W następnych latach stary odwach pełnił funkcję składnicy sprzętu pożarniczego, mieściły się tam stajnie [[Szwoleżerowie|szwoleżerów]] austriackich, aż w końcu ulokowano w nim miejską straż pożarną. W 1882 w miejscu dawnego wzniesiono nowy odwach, do którego przeniesiono na powrót wartownię ze zburzonej właśnie Wagi Wielkiej<ref name="Marek Żukow-Karczewski, op. cit">Marek Żukow-Karczewski, op. cit.</ref>.

Za czasów austriackich, w 1846 roku wojsko ponownie powróciło do odwachu, który następnie wyburzono w 1879. W latach 1881–1882 wzniesiono nowy [[Neogotyk|neogotycki]] odwach według projektu [[Maciej Moraczewski|Macieja Moraczewskiego]]. Nowy budynek był rozleglejszy od poprzedniego. Posiadał piętrową [[Wieża|wieżę]] z arkadowymi [[Podcień|podcieniami]]. Mieściła się nie tylko wartownia, ale także komendantura miasta i garnizonu oraz areszt. W 1888 dobudowano [[Taras (architektura)|taras]] od północnej strony wieży.

Odwach z rąk austriackich został zajęty przez jednostki polskie 31 października 1918 roku, kiedy Kraków stał się pierwszym wyzwolonym polskim miastem<ref>Marek Żukow-Karczewski, ''Rok 1918 w Krakowie'', "[[Gazeta Krakowska]]", 13 XI 1992, nr 265 (13574)</ref>. Około godziny dziewiątej jeden z polskich oddziałów z [[Podgórze (Kraków)|Podgórza]] przybył na Rynek i wyrzucił z wartowni [[landsturm]]istów z 15 Pułku Opawskiego. Następnie odwach został udekorowany flagami narodowymi. Około godziny piętnastej odczytano i podpisano ostatecznie akt, w którym austriacka komenda wojskowa przekazywała władzę i wszystkie majątki wojskowe stronie polskiej<ref name="Marek Żukow-Karczewski, op. cit"/>. Od tego czasu aż do 22 października 1934 co dzień w południe odbywała się bardziej lub mniej uroczysta zmiana warty wojskowej, która stała się lokalną atrakcją.

Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] ratuszowy odwach był [[III Rzesza|niemiecką]] wartownią.

Odwach ostatecznie zburzono w 1946 ze względu na pejoratywne skojarzenia krakowskiej społeczności z okupacją niemiecką w Krakowie.

== Galeria ==
<gallery>
Plik:Zajecie odwachu glownego i zawieszenie orla (35210092) (cropped).jpg|Stary klasycystyczny odwach z 1809
Plik:Ratusz 1870Krieger.jpg|Stary odwach na zdjęciu [[Ignacy Krieger|Ignacego Kriegera]] z ok. 1870, z prawej strony fragment [[Wielka Waga Miejska w Krakowie|Wielkiej Wagi]]
Plik:Sukiennice i wieża ratuszowa w Krakowie, 1860-1865.jpg|Stary odwach na litografii Henryka Waltera z ok. 1860-65
Plik:Krieger-ratusz-konXIX.jpg|Nowy neogotycki odwach, zdjęcie Ignacego Kriegera z końca XIX wieku
Plik:Odwach 1918.jpg|Nowy neogotycki odwach, zdjęcie z 1935
</gallery>

== Zobacz też ==
* [[Niezachowane obiekty krakowskiego Rynku Głównego]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
{{Commonscat|Odwach ratuszowy w Krakowie}}
* Waldemar Komorowski, ''Ratusz krakowski'' [w:] ''[[Encyklopedia Krakowa]]'', [[Wydawnictwo Naukowe PWN]], Warszawa-Kraków 2000, s. 836-837.
* Krzysztof Jakubowski, ''Ratuszowy odwach'', "[[Dziennik Polski]]", 21 stycznia 2006
* Marek Żukow-Karczewski, ''Nie istniejące budowle Krakowa. Odwach'', "[[Echo Krakowa]]", 17 IV 1991, nr 75 (13387).

{{Nieistniejące Obiekty Krakowskiego Rynku Głównego}}

[[Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane w Krakowie]]
[[Kategoria:Odwachy]]


text:
# Dagoberto Espinoza
Dagoberto Espinoza Acosta (ur. 17 kwietnia 2004 w Guamúchil) – meksykański piłkarz występujący na pozycji środkowego pomocnika, od 2024 roku zawodnik Amériki.

wikiname: plwiki

title: Dagoberto Espinoza

in_language: pl

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Dagoberto Espinoza
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Dagoberto Espinoza Acosta
 |data urodzenia          = 17 kwietnia 2004
 |miejsce urodzenia       = [[Guamúchil]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 180 cm
 |pozycja                 = [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Club América|América]]
 |numer w klubie          = 34
 |kariera juniorska       =
! 0000–2024 ! [[Club América|América]]
! 2022–2023 ! → [[Cercle Brugge]] (wyp.)
 |kariera seniorska       =
! 2024– ! [[Club América|América]] ! 10 ! 0
 |data seniorzy           = 14 stycznia 2025
 |kariera reprezentacyjna =
! 2023 ! {{reprezentacja|MEX|rodzaj=U-23|pn}} ! 2 ! 0
 |data reprezentacja      = 14 stycznia 2025
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Dagoberto Espinoza Acosta''' (ur. [[17 kwietnia]] [[2004]] w [[Guamúchil]]) – [[meksyk]]ański [[piłkarz]] występujący na pozycji środkowego [[Pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]], od 2024 roku zawodnik [[Club América|Amériki]].

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=959193|nazwa=Dagoberto Espinoza|data dostępu=2025-01-14}}
* {{soccerway|p|id=803409|nazwa=D. Espinoza|data dostępu=2025-01-14}}

{{SORTUJ:Espinoza, Dagoberto}}
[[Kategoria:Meksykańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Piłkarze Club América]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Guamúchil]]
[[Kategoria:Urodzeni w 2004]]

title: · Dagoberto Espinoza

Pełne imię i nazwisko: Dagoberto Espinoza Acosta

Data i miejsce urodzenia: 17 kwietnia 2004 · Guamúchil

Pozycja: pomocnik

Klub: América

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

América

→ Cercle Brugge (wyp.)

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

América · 10 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Meksyk U-23 · 2 · (0)


text:
# Arroyito
Arroyito – miasto w Argentynie, położone w środkowej części prowincji Córdoba.

## Demografia
Miasto według spisu powszechnego 17 listopada 2001 roku liczyło 19 577, 27 października 2010 ludność Arroyito wynosiła 22 147 .

## Miasta partnerskie
- Verzuolo -  Włochy

title: Arroyito

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Arroyito
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Arcor arroyito.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = AR-X
 |powierzchnia                 = 20,01
 |wysokość                     = 156
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 22 147
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 03576
 |kod pocztowy                 = 3434
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 31° 25′ 0″ S, 63° 3′ 0″ W
 |commons                      = Category:Arroyito
 |www                          = http://www.municipioarroyito.gob.ar/
}}
'''Arroyito''' – [[miasto]] w [[Argentyna|Argentynie]], położone w środkowej części prowincji [[Córdoba (prowincja)|Córdoba]].

== Demografia ==
Miasto według spisu powszechnego [[17 listopada]] [[2001]] roku liczyło 19 577, [[27 października]] [[2010]] ludność Arroyito wynosiła 22 147 .

== Miasta partnerskie ==
*[[Verzuolo]] - {{Państwo|ITA}}
== Zobacz też ==
*[[Miasta Argentyny]]
*[[Podział administracyjny Argentyny]]
== Linki zewnętrzne ==
*[http://www.municipioarroyito.gob.ar/ Strona miasta]

[[Kategoria:Miasta w prowincji Córdoba]]

title: Arroyito

Państwo: Argentyna

Prowincja: Córdoba


text:
# Georg Josef von Brentano
baron Georg Josef von Brentano (zm. 20 grudnia 1798) – niemiecki baron i dyplomata w służbie francuskiej i szwedzkiej.

## Życiorys
W roku 1788 szwedzki ambasador we Francji Erik Magnus Staël von Holstein, pozyskał Georga Josefa von Brentano do służby Szwecji, by wypełnił misję specjalną w Stambule. (1789-1791). W początkach grudnia 1788 wyjechał potajemnie z Paryża by spotkać się od potajemnie z królem Szwecji Gustawem III i omówić szczegóły przyszłej współpracy. Inicjatywa wyszła od samego niemieckiego barona.
Francuski MSZ Armand Marc de Montmorin Saint-Hérem, gdy dowiedział się o całej sprawie,  starał się utrudnić przejście Niemca ze służby francuskiej do szwedzkiej. Staël von Holstein był przekonany, że Francja doprowadzi swego "sojusznika" - Turcję do zguby, sam jako Szwed traktował Turcję - sojusznika przeciw Rosji, o wiele poważniej, starał się więc pod nosem Francuzów, ostrzec Turków. De Montmorin podejrzewał Szwedów o ten zamiar i starł się utrudnić jak mógł jego misję.
Szwedzki poseł w Konstantynopolu Gerhard Johan von Heidenstam przygotował, mimo trudności ze strony ambasady Francji, odpowiednie warunki do misji von Brentano.
21 kwietnia 1789 roku von Brentano wszedł w Nicei na statek płynący do Turcji. Listy dla Brentano miał tłumaczyć znawca Turcji Ignatius Moudragea d'Ohsson. D'Ohsson doradził baronowi, by ten podarował wielkiemu wezyrowi oprawiony w diamenty portret Gustawa III.  Erik Magnus Staël von Holstein polecił wykonać taki portret za 13.500 liwrów w Hadze.

title: Georg Josef von Brentano

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Georg Josef von Brentano
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[20 grudnia]] [[1798]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = dyplomata
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
baron '''Georg Josef von Brentano''' (zm. [[20 grudnia]] [[1798]]) – niemiecki [[baron]] i dyplomata w służbie francuskiej i szwedzkiej.

== Życiorys ==
W roku [[1788]] szwedzki [[ambasador]] we Francji [[Erik Magnus Staël von Holstein]], pozyskał Georga Josefa von Brentano do służby Szwecji, by wypełnił misję specjalną w Stambule. (1789-1791). W początkach grudnia [[1788]] wyjechał potajemnie z Paryża by spotkać się od potajemnie z królem Szwecji [[Gustaw III|Gustawem III]] i omówić szczegóły przyszłej współpracy. Inicjatywa wyszła od samego niemieckiego barona.

Francuski MSZ [[Armand Marc de Montmorin Saint-Hérem]], gdy dowiedział się o całej sprawie,  starał się utrudnić przejście Niemca ze służby francuskiej do szwedzkiej. Staël von Holstein był przekonany, że Francja doprowadzi swego "sojusznika" - Turcję do zguby, sam jako Szwed traktował Turcję - sojusznika przeciw Rosji, o wiele poważniej, starał się więc pod nosem Francuzów, ostrzec Turków. De Montmorin podejrzewał Szwedów o ten zamiar i starł się utrudnić jak mógł jego misję.

Szwedzki poseł w [[Konstantynopol]]u [[Gerhard Johan von Heidenstam]] przygotował, mimo trudności ze strony ambasady Francji, odpowiednie warunki do misji von Brentano.

[[21 kwietnia]] [[1789]] roku von Brentano wszedł w [[Nicea|Nicei]] na statek płynący do Turcji. Listy dla Brentano miał tłumaczyć znawca Turcji [[Ignatius Moudragea d'Ohsson]]. D'Ohsson doradził baronowi, by ten podarował wielkiemu wezyrowi oprawiony w [[diament]]y portret Gustawa III.  [[Erik Magnus Staël von Holstein]] polecił wykonać taki portret za 13.500 [[liwr]]ów w Hadze.

== Bibliografia ==
* [[Zbigniew Anusik]], ''Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787-1792'', Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego [[Łódź]] 2000, s. 201, 206-209.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Brentano, Georg Josef}}
[[Kategoria:Francuscy dyplomaci]]
[[Kategoria:Niemiecka szlachta]]
[[Kategoria:Ambasadorowie Szwecji w Turcji]]
[[Kategoria:Zmarli w 1798]]

title: Georg Josef von Brentano

Data urodzenia: 20 grudnia 1798

Zawód, zajęcie: dyplomata


text:
# Sorèze
Sorèze – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Tarn.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1 954 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 47 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pyrénées Sorèze plasuje się na 190. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 149.).

title: Sorèze

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Sorèze
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Sorèze
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Sorèze (Tarn).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Tarn (departament)|Tarn]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Castellane|Castellane]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 81288
 |powierzchnia                    = 41,57 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 1 954
 |gęstość zaludnienia             = 47 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 81540
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Tarn
 |współrzędne                     = 43°27′N 2°4′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Sorèze''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Tarn (departament)|Tarn]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 1 954 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 47 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pyrénées Sorèze plasuje się na 190. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 149.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Castres}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Tarn]]

title: Sorèze

Państwo: Francja

Region: Oksytania

Departament: Tarn

Okręg: Castellane

• gęstość: 47 os./km²


text:
# Rąbienice
Rąbienice – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminie Wądroże Wielkie, zamieszkana przez 46 osób (najmniejsza miejscowość tej gminy według stanu na III 2011 r.).
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Konarach.
Znajdują się tu dwa zakłady kamieniarskie.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

title: Rąbienice

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Rąbienice
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = dolnośląskie
 |powiat                 = [[Powiat jaworski|jaworski]]
 |gmina                  = [[Wądroże Wielkie (gmina)|Wądroże Wielkie]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 46<ref name=GUS>[http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.]</ref>
 |rok                    = III 2011
 |strefa numeracyjna     = 76
 |kod pocztowy           = 59-430<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1089}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = DJA
 |SIMC                   = 0368295
 |kod mapy               = Wądroże Wielkie (gmina)
 |współrzędne            = 51°05'46"N 16°23'52"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|114943|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Rąbienice''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[Województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[Powiat jaworski|powiecie jaworskim]], w [[Wądroże Wielkie (gmina)|gminie Wądroże Wielkie]], zamieszkana przez 46 osób (najmniejsza miejscowość tej gminy według stanu na III 2011 r.).

Wierni [[kościół łaciński|kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w [[Konary (powiat średzki)|Konarach]].

Znajdują się tu dwa zakłady kamieniarskie.

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo legnickie|województwa legnickiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Wądroże Wielkie}}

[[Kategoria:Wądroże Wielkie (gmina)]]

title: Rąbienice

Państwo: Polska

Województwo: dolnośląskie

Powiat: jaworski

Gmina: Wądroże Wielkie

Tablice rejestracyjne: DJA


text:
# Kościół św. Marii Magdaleny w Rudzie Śląskiej
Kościół świętej Marii Magdaleny w Rudzie Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rudzie Śląskiej, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Kochłowice archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy księdza Józefa Niedzieli, w dzielnicy Bielszowice.
Jest to świątynia wybudowana w 1883 roku dzięki staraniom ówczesnego proboszcza parafii w Bielszowicach, księdza Jana Hrubego. Konsekrowana pod koniec października tego samego roku. Projektantami budowli byli architekci Phillip i Traufeld z Gliwic. Budowla reprezentuje styl neogotycki. Przy kościele znajduje się od 1943 roku figura świętego Jana Nepomucena, prawdopodobnie pochodzi z 1744 roku.

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół świętej Marii Magdaleny<br />w Rudzie Śląskiej
 |nazwa miejscowa           =
 |zabytek                   = A/180/06 z dnia 27.07.2006
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Ruda Śląska kościól św Marii Magdaleny DSC 7066.jpg
 |opis grafiki              = Widok ogólny
 |państwo                   = POL
 |miejscowość               = [[Ruda Śląska]]
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia św. Marii Magdaleny w Rudzie Śląskiej Bielszowicach|św. Marii Magdaleny w Rudzie Śląskiej Bielszowicach]]
 |administratura typ        = [[Parafia]]
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Maria Magdalena|św. Marii Magdaleny]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   =
 |data zakończenia budowy   = [[1883]]
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[neogotyk|neogotycki]]
 |architekt                 = Phillip i Traufeld
 |materiał budowlany        = [[cegła]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                = 1
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Ruda Śląska
 |współrzędne               = 50°16′5″N 18°50′5″E
 |commons                   = Category:Saint Mary Magdalene church in Ruda Śląska
 |www                       =
}}
'''Kościół świętej Marii Magdaleny w Rudzie Śląskiej''' – [[kościół łaciński|rzymskokatolicki]] [[kościół parafialny]] w [[Ruda Śląska|Rudzie Śląskiej]], w [[województwo śląskie|województwie śląskim]]. Należy do [[Dekanat Kochłowice|dekanatu Kochłowice]] [[archidiecezja katowicka|archidiecezji katowickiej]]. Mieści się przy ulicy księdza Józefa Niedzieli, w dzielnicy [[Bielszowice]].

Jest to świątynia wybudowana w [[1883]] roku dzięki staraniom ówczesnego proboszcza parafii w Bielszowicach, księdza Jana Hrubego. Konsekrowana pod koniec października tego samego roku. Projektantami budowli byli architekci Phillip i Traufeld z [[Gliwice|Gliwic]]. Budowla reprezentuje styl [[neogotyk|neogotycki]]{{r|Historia}}. Przy kościele znajduje się od 1943 roku figura świętego Jana Nepomucena, prawdopodobnie pochodzi z 1744 roku{{r|Rudzkie Nepomuki}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Historia">{{cytuj stronę|url=http://www.mm-bielszowice.katowice.opoka.org.pl/?p=historia|tytuł=Historia|opublikowany=Parafia św. Marii Magdaleny w Bielszowicach|data dostępu=2013-02-26}}</ref>
<ref name="Rudzkie Nepomuki">{{cytuj stronę|url=https://www.rudaslaska.pl/ruda-slaska/aktualnosci/2012/08/09/rudzkie-nepomuki/|tytuł=Rudzkie „Nepomuki”|data=2012-08-09|opublikowany=Urząd Miasta Ruda Śląska|data dostępu=2021-04-23}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Ruda Śląska}}
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Marii Magdaleny]]
[[Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Rudzie Śląskiej|Marii]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w Rudzie Śląskiej|Marii]]
[[Kategoria:Architektura neogotycka w województwie śląskim]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1883]]
[[Kategoria:Bielszowice]]

title: Kościół świętej Marii Magdaleny · w Rudzie Śląskiej

Miejscowość: Ruda Śląska

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Wezwanie: św. Marii Magdaleny

Styl: neogotycki

Architekt: Phillip i Traufeld

Świątynia · • materiał bud.: · • cegła

Wieża kościelna · • liczba wież: · 1


text:
# Playlista
Playlista – oficjalna lista piosenek, jakie stacja radiowa emituje w ciągu tygodnia. Pozwala na częstą emisję wybranych utworów.
W przypadku niektórych formatów radiowych playlisty mają duże znaczenie, ponieważ są publikowane w prasie muzycznej, w celu odzwierciedlenia aktualnych trendów panujących w muzyce. Playlisty powszechnie stosowane są w radiu CHR.

title: Playlista

wikitext:
{{dopracować|należy wymienić inne znaczenia}}
'''Playlista''' – oficjalna lista [[piosenka|piosenek]], jakie [[Radio|stacja radiowa]] emituje w ciągu tygodnia<ref name="about.com" />. Pozwala na częstą emisję wybranych utworów.

W przypadku niektórych [[format radiowy|formatów radiowych]] playlisty mają duże znaczenie, ponieważ są publikowane w [[prasa (media)|prasie]] muzycznej, w celu odzwierciedlenia aktualnych [[trend (socjologia)|trendów]] panujących w muzyce<ref name="about.com">[http://radio.about.com/library/bldef-59.htm definicja terminu ''playlist'' według radio.about.com (Corey Deitz)] {{lang|en}}</ref>. Playlisty powszechnie stosowane są w radiu [[CHR]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Terminologia radiowa]]
[[Kategoria:Muzyka]]
[[Kategoria:Formaty plików playlist]]


text:
# Ludwig Schweickert
Ludwig Schweickert (ur. 26 kwietnia 1915 w Fürth, zm. 11 lipca 1943 w Orle) – niemiecki zapaśnik walczący w obu stylach. Srebrny medalista olimpijski z Berlina 1936, w wadze średniej w stylu klasycznym.
Zdobył srebrny medal na mistrzostwach Europy w 1937 i 1939; piąty w 1938; szósty w 1935.
Mistrz Niemiec w latach 1937–1942 w stylu klasycznym. Mistrz w stylu wolnym w 1940 i 1941; drugi w 1935 i 1938 roku.
Zginął w trakcie II wojny światowej na froncie wschodnim, broniąc miasta Orzeł przed Armią Czerwoną.

## Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936
| Konkurencja          | Rundy eliminacyjne    | Rundy eliminacyjne     | Rundy eliminacyjne     | Rundy eliminacyjne       | Rundy finałowe         | Rundy finałowe | Klas. końcowa |
| Konkurencja          | Przeciwnik I          | Przeciwnik II          | Przeciwnik III         | Przeciwnik IV            | Przeciwnik V           | Przeciwnik VI  | Miejsce       |
| -------------------- | --------------------- | ---------------------- | ---------------------- | ------------------------ | ---------------------- | -------------- | ------------- |
| 79 kg styl klasyczny | Hans Pointner (AUT) Z | Francisc Cocoș (ROM) Z | Ivar Johansson (SWE) P | Ercole Gallegati (ITA) Z | József Palotás (HUN) Z | wolny los Z    | 2.            |

title: Ludwig Schweickert

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Ludwig Schweickert
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 26 kwietnia 1915
 |miejsce urodzenia         = [[Fürth]]
 |data śmierci              = 11 lipca 1943
 |miejsce śmierci           = [[Orzeł (miasto)|Orzeł]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|III Rzesza}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Berlin|1936|zapasy|srebro|([[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936 – kategoria do 79 kg w stylu klasycznym|styl klasyczny, do 79 kg]])}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|Z}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Oslo|1939|srebro|79 kg st.klasyczny}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Paryż|1937|srebro|79 kg st.klasyczny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Ludwig Schweickert''' (ur. [[26 kwietnia]] [[1915]] w [[Fürth]], zm. [[11 lipca]] [[1943]] w [[Orzeł (miasto)|Orle]]<ref>{{Cytuj |url = https://web.archive.org/web/20200417080039/https://www.sports-reference.com/olympics/athletes/sc/ludwig-schweickert-1.html |tytuł = Ludwig Schweickert Biography and Olympic Results |opublikowany = Sports-Reference.com |data dostępu = 2021-01-21 |język = en}}</ref>) – [[Niemcy|niemiecki]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w obu stylach. Srebrny medalista [[Igrzyska olimpijskie|olimpijski]]<ref>{{Cytuj |url = https://www.olympedia.org/athletes/58421 |tytuł = Biographical information |opublikowany = Olympedia.org |data dostępu = 2021-01-21 |język = en}}</ref> z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936|Berlina 1936]]<ref>{{cytuj |url = https://www.olympic.org/ludwig-schweickert |tytuł = Athletes |opublikowany = Olympic.org |data dostępu = 2021-01-21 |język = en}}</ref>, w wadze średniej w stylu klasycznym.

Zdobył srebrny medal na [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostwach Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1937|1937]] i [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1939|1939]]; piąty w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1938|1938]]; szósty w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 1935|1935]]<ref>{{cytuj |url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=2130EDC2830D45E08470078E1EF35D20 |tytuł = Schweikert, Ludwig |opublikowany = Unitedwrestling.com |data dostępu = 2021-01-21 |język = en}}</ref>.

Mistrz Niemiec w latach 1937–1942 w stylu klasycznym. Mistrz w stylu wolnym w 1940 i 1941; drugi w 1935 i 1938<ref>{{cytuj |url = http://www.ringer-datenbank.de/Daten/home/ringer.php?ringer_nr=5742 |tytuł = Schweikert Ludwig |opublikowany = Ringer-datenbank.de |data dostępu = 2021-01-21 |język = de}}</ref> roku.

Zginął w trakcie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] na [[Front wschodni (II wojna światowa)|froncie wschodnim]], broniąc miasta [[Orzeł (miasto)|Orzeł]] przed [[Armia Czerwona|Armią Czerwoną]]<ref>[https://www.olympedia.org/athletes/58421 Olympedia – Ludwig Schweickert] {{lang|en}}.</ref>.

== [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936]] ==
{| class="wikitable" style="font-size:90%"
|-
!rowspan=2| Konkurencja
!colspan="4"| Rundy eliminacyjne
!colspan="2"| Rundy finałowe
!Klas. końcowa
|-
!Przeciwnik I
!Przeciwnik II
!Przeciwnik III
!Przeciwnik IV
!Przeciwnik V
!Przeciwnik VI
!Miejsce
|-
|[[Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936 – kategoria do 79 kg w stylu klasycznym|79 kg styl klasyczny]]<ref>{{Cytuj |url = https://www.olympedia.org/results/122504 |tytuł = Middleweight, Greco-Roman (≤79 kilograms), Men |opublikowany = Olympedia.org |język = en |data dostępu = 2021-01-21}}</ref>
|align=center bgcolor=#ccffcc| {{flaga|AUT}} [[Hans Pointner]] ([[Austria|AUT]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#ccffcc| {{flaga|ROM|1881}} [[Francisc Cocoș]] ([[Rumunia|ROM]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#ffcccc| {{flaga|SWE}} [[Ivar Johansson]] ([[Szwecja|SWE]])
'''P'''
|align=center bgcolor=#ccffcc| {{flaga|ITA|1861}} [[Ercole Gallegati]] ([[Włochy|ITA]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#ccffcc| {{flaga|HUN|1918}} [[József Palotás]] ([[Węgry|HUN]])
'''Z'''
|align=center bgcolor=#FFFFFF| wolny los
'''Z'''
|align=center| 2.
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Zapaśnicy Niemiec na igrzyskach olimpijskich – Berlin 1936}}

{{SORTUJ:Schweickert, Ludwig}}
[[Kategoria:Niemieccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Niemieccy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Żołnierze Wehrmachtu]]
[[Kategoria:Niemieccy olimpijczycy (Berlin 1936)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Niemieccy uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej]]
[[Kategoria:Ofiary II wojny światowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1915]]
[[Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936]]
[[Kategoria:Zmarli w 1943]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Fürth]]

title: · Ludwig Schweickert

Data i miejsce urodzenia: 26 kwietnia 1915 · Fürth

Data i miejsce śmierci: 11 lipca 1943 · Orzeł

title: Dorobek medalowy

srebro: Berlin 1936 · zapasy · (styl klasyczny, do 79 kg)


text:
# Passiflora trisulca
Passiflora trisulca Mast. – gatunek rośliny z rodziny męczennicowatych (Passifloraceae Juss. ex Kunth in Humb.). Występuje endemicznie w Kolumbii.

## Morfologia
PokrójZdrewniałe, trwałe, nagie liany.
LiściePotrójnie klapowane, dłoniaste u podstawy, skórzaste. Mają 8–13 cm długości oraz 12–16 cm szerokości. Całobrzegie, z ostrym wierzchołkiem. Ogonek liściowy jest owłosiony i ma długość 35–50 mm. Przylistki są jajowate o długości 15–30 mm.
KwiatyPojedyncze. Działki kielicha są podłużne, zielonobiaławe, mają 2-2,8 cm długości. Płatki są podłużne, zielonobiaławe, mają 2–2,5 cm długości. Przykoronek ułożony jest w 3–4 rzędach, biało-fioletowy, ma 2–18 mm długości.

title: Passiflora trisulca

wikitext:
{{Takson infobox
 |nazwa                = ''Passiflora trisulca''
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |systematyka ref      = <ref name="ruggiero" /><ref name="apweb" />
 |domena               = [[eukarionty]]
 |królestwo            = [[rośliny]]
 |podkrólestwo         = [[rośliny zielone]]
 |nadgromada           = [[rośliny telomowe]]
 |gromada              = [[rośliny naczyniowe]]
 |podgromada           = [[rośliny nasienne]]
 |nadklasa             = [[okrytonasienne]]
 |klasa                = ''[[Magnoliopsida]]''
 |nadrząd              = [[różopodobne]]
 |rząd                 = [[malpigiowce]]
 |rodzina              = [[męczennicowate]]
 |rodzaj               = [[męczennica]]
 |gatunek              = ''Passiflora trisulca''
 |nazwa łacińska       = Passiflora trisulca
 |autor                = Mast.
 |cytat                = Bot. Jahrb. Syst. 8(3): 218 1887<ref name=tpl>{{cytuj stronę | url = http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/tro-24200544 | tytuł = Passiflora trisulca Mast. | data = | autor = | praca = | opublikowany = The Plant List | język = en | data dostępu = 2014-11-13}}</ref>
 |synonimy             =
 |wikispecies          = Passiflora trisulca
 |commons              =
}}
'''''Passiflora trisulca''''' Mast. – [[Gatunek (biologia)|gatunek]] rośliny z rodziny [[Męczennicowate|męczennicowatych]] (''Passifloraceae'' Juss. ex Kunth in Humb.). Występuje [[Endemit|endemicznie]] w [[Kolumbia|Kolumbii]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://eol.org/pages/5741982/maps | tytuł = Passiflora trisulca – Maps | data = | autor = | praca = | opublikowany = Encyclopedia of Life | język = en | data dostępu = 2014-11-13}}</ref>.

== Morfologia ==
; Pokrój: Zdrewniałe, trwałe, nagie [[liany]]<ref name=peb>{{cytuj stronę | url = http://www.plantes-botanique.org/espece_passiflora_trisulca | tytuł = Passiflora trisulca | data = | autor = | praca = | opublikowany = Plantes et botanique | język = fr | data dostępu = 2014-11-13}}</ref>.
; [[Liść|Liście]]: Potrójnie klapowane, dłoniaste u podstawy, skórzaste. Mają 8–13 cm długości oraz 12–16 cm szerokości. Całobrzegie, z ostrym wierzchołkiem. Ogonek liściowy jest owłosiony i ma długość 35–50 mm. [[Przylistek|Przylistki]] są jajowate o długości 15–30 mm<ref name=peb/>.
; [[Kwiat]]y: Pojedyncze. [[Kielich (botanika)|Działki kielicha]] są podłużne, zielonobiaławe, mają 2-2,8 cm długości. [[Korona kwiatu|Płatki]] są podłużne, zielonobiaławe, mają 2–2,5 cm długości. [[Przykoronek]] ułożony jest w 3–4 rzędach, biało-fioletowy, ma 2–18 mm długości<ref name=peb/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="ruggiero">{{Ruggiero |data dostępu = 2020-02-20}}</ref>
<ref name="apweb">{{Angiosperm Phylogeny Website |data dostępu = 2013-04-15}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Męczennicowate]]

title: Passiflora trisulca

Domena: eukarionty

Królestwo: rośliny

Podkrólestwo: rośliny zielone

Nadgromada: rośliny telomowe

Gromada: rośliny naczyniowe

Podgromada: rośliny nasienne

Nadklasa: okrytonasienne

Klasa: Magnoliopsida

Nadrząd: różopodobne

Rząd: malpigiowce

Rodzina: męczennicowate

Rodzaj: męczennica

Gatunek: Passiflora trisulca


text:
# Stan załogi ORP Ryś 1 września 1939 roku
Stan załogi ORP „Ryś” 1 września 1939 roku – zestawienie członków załogi ORP „Ryś” typu Wilk według staniu na 1 września 1939 roku. Tego dnia załoga okrętu składała się z 5 oficerów, 27 podoficerów oraz 23 marynarzy i starszych marynarzy.
| Oficerowie                                                                                | Oficerowie                               |
| --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------------------------------- |
| Dowódca: kmdr ppor. Aleksander Grochowski                                                                                | Zastępca dowódcy: kpt. mar. Jerzy Rekner |
| por. mar. Jerzy Hedinger • por. mar. Henryk Pachociński • por. mar. Cezary Tomaszewicz                                                                                |                                          |
| Podoficerowie                                                                                |                                          |
| bosman Stanisław Buczek • bosmat Henryk Ćwiklak • bosmat Feliks Januszewski • bosmat Jan Jastrzębski • bosmat Leon Juszczak • bosman Aleksander Kneczka bosman Marian Majewski • bosmat Józef Pastuszuk • bosmat Zygfryd Schneider • bosman Ignacy Skiba • bosman Tadeusz Wejman mat Stanisław Czerwiec • mat Kazimierz Cześnik • mat Władysław Jabłonowski • mat Stanisław Książkiewicz • mat Bohdan Kuciej • mat Józef Lelito • mat Mieczysław Lewko • mat Ładysław Maltowski mat Henryk Pawlak • mat Stanisław Pluciński • mat Antoni Pasierbski • mat Maksymilian Simiński • mat Władysław Słoma • mat Rudolf Wanke • mat Kazimierz Zarzecki • mat Jan Zbrojewski |                                          |
| Starsi marynarze i marynarze                                                                                |                                          |
| st. mar. Stanisław Bernardyniewicz • st. mar. Franciszek Dziewor • st. mar. Franciszek Kardacz • st. mar. Franciszek Kościelski • st. mar. Wacław Kośmider • st. mar. Zdzisław Kraszewski • st. mar. Ignacy Łaski st. mar. Stanisław Łukasiewicz • st. mar. Józef Malta • st. mar. Antoni Słomiński • st. mar. Eugeniusz Szczygieł • st. mar. Jan Szupryczyński • st. mar. Stanisław Terlecki • st. mar. Zygmunt Żukowski mar. Tadeusz Jankowski • mar. Jan Karbanik • mar. Władysław Mazur • mar. Andrzej Multan • mar. Henryk Plichta • mar. Józef Sekowski • mar. Aleksander Walentynowicz • mar. Wiktor Wersocki • mar. Jan Gieryluk                              |                                          |

wikitext:
'''Stan załogi ORP „Ryś” 1 września 1939 roku''' – zestawienie członków załogi [[ORP Ryś (1929)|ORP „Ryś”]] typu ''[[Okręty podwodne typu Wilk|Wilk]]'' według staniu na 1 września 1939 roku. Tego dnia załoga okrętu składała się z 5 oficerów, 27 podoficerów oraz 23 marynarzy i starszych marynarzy.

{| class="wikitable"
|-
! colspan=2|Oficerowie
|-
| style="text-align:center;"|'''Dowódca:''' kmdr ppor. [[Aleksander Grochowski]] || style="text-align:center;"|'''Zastępca dowódcy:''' kpt. mar. Jerzy Rekner
|-
| colspan=2 style="text-align:center;"|por. mar. Jerzy Hedinger     •     por. mar. Henryk Pachociński     •     por. mar. Cezary Tomaszewicz
|-
! colspan=2|Podoficerowie
|-
| colspan=2 style="text-align:center;"|bosman Stanisław Buczek     •     bosmat Henryk Ćwiklak     •     bosmat Feliks Januszewski     •     bosmat Jan Jastrzębski     •     bosmat Leon Juszczak     •     bosman Aleksander Kneczka
bosman Marian Majewski     •     bosmat Józef Pastuszuk     •     bosmat Zygfryd Schneider     •     bosman Ignacy Skiba     •     bosman Tadeusz Wejman

mat Stanisław Czerwiec   •   mat Kazimierz Cześnik       •       mat Władysław Jabłonowski   •   mat Stanisław Książkiewicz   •   mat Bohdan Kuciej   •   mat Józef Lelito   •   mat Mieczysław Lewko   •   mat Ładysław Maltowski
mat Henryk Pawlak   •   mat Stanisław Pluciński   •   mat Antoni Pasierbski   •   mat Maksymilian Simiński   •   mat Władysław Słoma   •   mat Rudolf Wanke   •   mat Kazimierz Zarzecki   •   mat Jan Zbrojewski
|-
! colspan=2|Starsi marynarze i marynarze
|-
| colspan=2 style="text-align:center;"|st. mar. Stanisław Bernardyniewicz   •   st. mar. Franciszek Dziewor   •   st. mar. Franciszek Kardacz   •   st. mar. Franciszek Kościelski   •   st. mar. Wacław Kośmider   •   st. mar. Zdzisław Kraszewski   •   st. mar. Ignacy Łaski
st. mar. Stanisław Łukasiewicz   •   st. mar. Józef Malta   •   st. mar. Antoni Słomiński   •   st. mar. Eugeniusz Szczygieł   •   st. mar. Jan Szupryczyński   •   st. mar. Stanisław Terlecki   •   st. mar. Zygmunt Żukowski

mar. Tadeusz Jankowski   •   mar. Jan Karbanik   •   mar. Władysław Mazur   •   mar. Andrzej Multan   •   mar. Henryk Plichta   •   mar. Józef Sekowski   •   mar. Aleksander Walentynowicz   •   mar. Wiktor Wersocki   •   mar. Jan Gieryluk
|}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Rudzki| imię =Czesław|autor link =|tytuł =Polskie Okręty Podwodne 1926-1969|wydawca =Wydawnictwo MON|miejsce =Warszawa|rok =1985|strony =189|isbn =83-11-07159-4}}

{{SORTUJ:Załoga Ryś}}
[[Kategoria:Okręty podwodne typu Wilk]]
[[Kategoria:Żołnierze Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej]]


text:
# Rumunia na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010
Rumunię na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010 w Singapurze reprezentowało 30 sportowców w 12 dyscyplinach.

## Skład kadry

### Boks
- Alexandru Marin

### Gimnastyka
- Bulimar Diana
  - ćwiczenia na macie  srebrny medal
- Muntean Andrei
  - ćwiczenia na obręczach  złoty medal
  - ćwiczenia na drążkach  srebrny medal

### Judo
- Pop Alexandra Maria
- Visan Ioan Vlad

### Kajakarstwo
- Liferi Andrei

### Lekkoatletyka
Chłopcy:
- Claudiu Cimpoeru
- Laurentiu Rosu

Dziewczęta:
- Monica Florea
- Bianca Razor – bieg na 400 m  srebrny medal
- Bianca Lazar Fazecas
- Alina Rotaru – skok w dal  srebrny medal
- Ana Rosianu
- Dana Loghin

### Pływanie
- Marius Radu
  - 50 m. st. dowolnym – 10 miejsce w półfinale (23.50)
  - 100 m. st. dowolnym – 6 miejsce w finale (50.76)
- Razvan Tudosie
  - 50 m. st. zmiennym – 3 miejsce (28.69)  brązowy medal
  - 100 m. st. zmiennym – 11 miejsce w półfinale (1:04.84)
- Carina Macavei
  - 100 m st. grzbietowym – 22 miejsce w kwalifikacjach (1:06.27)
- Alexandra Dobrin
  - 100 m st. grzbietowym – 25 miejsce w kwalifikacjach (1:06.31)
  - 200 m st. grzbietowym – 23 miejsce w kwalifikacjach (2:22.90)

### Podnoszenie ciężarów
- Aanei Andreea
- Croitoru Florin Ionut

### Szermierka
- Ciovica Lucian
- Tataran Amalia Alexandra
- Sirbu Dragos Sebastian

### Strzelectwo
- Ion Stefan Rares
- Morar Alexandra Silvia

### Tenis
- Dinu Cristina

### Tenis stołowy
- Szocs Bernadette Cynthia

### Wioślarstwo
- Buzdugan Madalina
- Gigica Ana Maria
- Prundeanu Ioan  brązowy medal

wikitext:
{{Wyniki reprezentacji infobox
 | nazwa                  = Rumunia na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010
 | państwo                = ROU
 | kod MKOl               = ROU
 | kod organizacja        =
 | organizacja            =
 | impreza z linkiem      = [[Letnie Igrzyska Olimpijskie Młodzieży 2010]]
 | miejscowość            = [[Singapur]]
 | chorąży                = [[Alina Rotaru-Kottmann|Alina Rotaru]]
 | liczba zawodników      = 30
 | liczba konkurencji     =
 | liczba dyscyplin       = 12
 | pozycja w klasyfikacji = 30
 | złote                  = 1
 | srebrne                = 4
 | brązowe                = 2
 | suma                   = 7
}}
'''[[Rumunia|Rumunię]] na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie Młodzieży 2010|Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010]] w [[Singapur]]ze''' reprezentowało 30 sportowców w 12 dyscyplinach.

== Skład kadry ==
=== [[Plik:Boxing pictogram.svg|40px]] Boks ===
{{Zobacz też|Boks na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Alexandru Marin]]

=== [[Plik:Gymnastics (artistic) pictogram.svg|40px]] Gimnastyka ===
{{Zobacz też|Gimnastyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Bulimar Diana]]
** ćwiczenia na [[mata|macie]] [[Plik:Silver medal olympic.svg|16px]] '''srebrny medal'''
* [[Muntean Andrei]]
** ćwiczenia na obręczach [[Plik:Gold medal olympic.svg|16px]] '''złoty medal'''
** ćwiczenia na drążkach [[Plik:Silver medal olympic.svg|16px]] '''srebrny medal'''

=== [[Plik:Judo pictogram.svg|40px]] Judo ===
{{Zobacz też|Judo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Pop Alexandra Maria]]
* [[Visan Ioan Vlad]]

=== [[Plik:Canoeing (flatwater) pictogram.svg|40px]] Kajakarstwo ===
{{Zobacz też|Kajakarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Liferi Andrei]]

=== [[Plik:Athletics pictogram.svg|40px]] Lekkoatletyka ===
{{Zobacz też|Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

'''Chłopcy:'''
* [[Claudiu Cimpoeru]]
* [[Laurentiu Rosu]]
'''Dziewczęta:'''
* [[Monica Florea]]
* [[Bianca Răzor|Bianca Razor]] – bieg na 400 m [[Plik:Silver medal olympic.svg|16px]] '''srebrny medal'''
* [[Bianca Lazar Fazecas]]
* [[Alina Rotaru-Kottmann|Alina Rotaru]] – skok w dal [[Plik:Silver medal olympic.svg|16px]] '''srebrny medal'''
* [[Ana Rosianu]]
* [[Dana Loghin]]

=== [[Plik:Swimming pictogram.svg|40px]] Pływanie ===
{{Zobacz też|Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Marius Radu]]
** 50 m. st. dowolnym – 10 miejsce w półfinale (23.50)
** 100 m. st. dowolnym – 6 miejsce w finale (50.76)
* [[Razvan Tudosie]]
** 50 m. st. zmiennym – 3 miejsce (28.69) [[Plik:Bronze medal olympic.svg|16px]] '''brązowy medal'''
** 100 m. st. zmiennym – 11 miejsce w półfinale (1:04.84)
* [[Carina Macavei]]
** 100 m st. grzbietowym – 22 miejsce w kwalifikacjach (1:06.27)
* [[Alexandra Dobrin]]
** 100 m st. grzbietowym – 25 miejsce w kwalifikacjach (1:06.31)
** 200 m st. grzbietowym – 23 miejsce w kwalifikacjach (2:22.90)

=== [[Plik:Weightlifting pictogram.svg|40px]] Podnoszenie ciężarów ===
{{Zobacz też|Podnoszenie ciężarów na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Aanei Andreea]]
* [[Croitoru Florin Ionut]]

=== [[Plik:Fencing pictogram.svg|40px]] Szermierka ===
{{Zobacz też|Szermierka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Ciovica Lucian]]
* [[Tataran Amalia Alexandra]]
* [[Sirbu Dragos Sebastian]]

=== [[Plik:Shooting pictogram.svg|40px]] Strzelectwo ===
{{Zobacz też|Strzelectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Ion Stefan Rares]]
* [[Morar Alexandra Silvia]]

=== [[Plik:Tennis pictogram.svg|40px]] Tenis ===
{{Zobacz też|Tenis na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Dinu Cristina]]

=== [[Plik:Table tennis pictogram.svg|40px]] Tenis stołowy ===
{{Zobacz też|Tenis stołowy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Szocs Bernadette Cynthia]]

=== [[Plik:Rowing pictogram.svg|40px]] Wioślarstwo ===
{{Zobacz też|Wioślarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010}}

* [[Buzdugan Madalina]]
* [[Gigica Ana Maria]]
* [[Prundeanu Ioan]] [[Plik:Bronze medal olympic.svg|16px]] '''brązowy medal'''

== Bibliografia ==
* [https://www.olympedia.org/countries/ROU/editions/65 Skład reprezentacji Rumunii]

{{LIOM 2010}}

[[Kategoria:Państwa uczestniczące w Letnich Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2010]]
[[Kategoria:Sport w Rumunii]]
[[Kategoria:2010 w Rumunii]]

Kod MKOl: ROU

Chorąży: Alina Rotaru

Liczba zawodników: 30 w 12 dyscyplinach

Medale · Pozycja: 30.: Złoto · 1 · Srebro · 4 · Brąz · 2 · Razem · 7


text:
# Droga krajowa B38 (Austria)
Droga krajowa B38 (Böhmerwald Straße)  - droga krajowa w północnej Austrii zaczynająca się na dawnym przejściu granicznym z Niemcami na północny zachód od Linzu. Arteria biegnie dalej w kierunku południowym wzdłuż granicy z Czechami do miast Freistadt i Zwettl. Z tego drugiego arteria kieruje się do Horn, gdzie kończy się na skrzyżowaniu z B2. Trasa na całej swej długości jest jedno-jezdniowa.

title: Droga krajowa B38 (Austria)

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = B
 |kraj                     = A
 |numer                    = 38
 |tabliczka                =
 |zbudowano                =
 |długość                  = ok. 174
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                =
 |1. jednostka             = [[Górna Austria]]
 |2. jednostka             = [[Dolna Austria]]
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  =
 |podpis zdjęcia           =
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    =
{{AS-kontynuacja|ok|D-B|388|kierunek=do|[[Pasawa]]}}
{{AS-granica|ok|EU|A-D|}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||}}{{AS-droga|A-B|127}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||}}{{AS-droga|A-B|127}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Bad Leonfelden]]|A-B|126}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Freistadt]]|A-B|125|}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Freistadt]]|A-B|125|}}
{{AS-węzeł|ok|RON||{{AS-droga|A-S|10|55}}}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||}}{{AS-droga|A-B|41}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Groß Gerungs]]|A-B|119}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||}}{{AS-droga|A-B|124}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Zwettl-Niederösterreich|Zwettl]]|A-B|36}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Rastenfeld]]|A-B|37}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||}}{{AS-droga|A-B|32}}
{{AS-węzeł|ok|KRZ||[[Horn (Austria)|Horn]]|A-B|2|49}}
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Droga krajowa B38 (Böhmerwald Straße)'''  - droga krajowa w północnej [[Austria|Austrii]] zaczynająca się na [[Układ z Schengen|dawnym przejściu granicznym]] z [[Niemcy|Niemcami]] na północny zachód od [[Linz]]u. Arteria biegnie dalej w kierunku południowym wzdłuż granicy z [[Czechy|Czechami]] do miast [[Freistadt]] i [[Zwettl-Niederösterreich|Zwettl]]. Z tego drugiego arteria kieruje się do [[Horn (Austria)|Horn]], gdzie kończy się na skrzyżowaniu z [[Droga krajowa B2 (Austria)|B2]]. Trasa na całej swej długości jest jedno-jezdniowa.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko= | imię= | nazwisko2= | imię2= | autor link= | inni= | tytuł=Austria - mapa samochodowa | data=2007 | wydawca=wyd. Demart | miejsce= Warszawa| isbn=978-83-7552-028-6 | strony=}}

{{Drogi krajowe w Austrii}}

[[Kategoria:Drogi krajowe w Austrii|038]]

Długość: ok. 174 km

Kraje związkowe: Górna Austria, · Dolna Austria

granica państwa A-D


text:
# Agartha
Agharta (Agartha, Agartta, Agharti, Agarta, Agarttha, Aharta) – mityczna kraina według podań położona we wnętrzu Ziemi, będąca siedzibą podziemnego państwa zamieszkiwanego przez wysoko zorganizowaną cywilizację, która miała schronić się w podziemiach uciekając przed kataklizmami. Cywilizacja ta pod różnymi względami ma przewyższać poziom cywilizacyjny ludzi zamieszkujących powierzchnię Ziemi, do czego miałoby się przyczynić opanowanie przez nią kosmicznej energii o nazwie Vril. Ma być krainą wiecznego szczęścia i urodzaju, w której mają mieszkać duchowi przywódcy świata. Wejścia do jej wnętrza mają znajdować się w różnych miejscach na świecie, między innymi w Tybecie i na biegunie północnym. Zaciekawiła ona Hitlera, który wysłał do Tybetu grupę badawczą z zadaniem znalezienia wejścia. Grupa dotarła do Lhasy stolicy Tybetu. Wejścia szukano w pałacu Potala, siedzibie Dalajlamy. Poszukiwania jednak skończyły się porażką. Jako inne wejścia rozważane są lub były także:
- Piramida Cheopsa
- Pustynia Gobi

## Powiązanie z teorią pustej Ziemi
Legenda Agharty wpisuje się w znane od starożytności i modne w wieku XVIII i XIX pseudonaukowe i konspiracyjne teorie pustej Ziemi, które zakładały istnienie wewnątrz kuli ziemskiej mitycznych wolnych przestrzeni i krain, stanowiących siedzibę fantastycznych stworzeń, nieznanych wysoko rozwiniętych cywilizacji i maszyn o niezwykłych właściwościach, np. UFO.
Przykładem takiej opowieści, która została później zidentyfikowana jako opis cywilizacji i kultury Agharty, chociaż jej autor nie używa tej nazwy, jest książka Willisa George’a Emersona (1856–1918) pt. The Smoky God (1908). Jej bohaterem jest żeglarz norweski Olaf Jansen,  który w trakcie swoich podróży trafił do wnętrza Ziemi przez wejście w okolicy bieguna północnego i spędził dwa lata między mieszkańcami podziemi. Opisuje ich jako wysokich na 12 stóp, ich stolica miałaby nosić nazwę Ogrodu Edenu, a podziemną przestrzeń oświetlałoby centralne „dymne” słońce.

## Dzieje Agharty
Agharta bywa często lokalizowana pod Himalajami, ale też spotyka się wersje legendy umieszczające ją w Azji centralnej na północ od Tybetu, pod biegunem północnym, czy też pod innymi obszarami świata.
Istnieją liczne i różniące się od siebie wersje legendy tłumaczące zejście cywilizacji pod ziemię i utworzenie Agharty, która miałaby stanowić centrum okultystycznych mocy dobra i idealizmu (ścieżka prawej ręki i złotego słońca) w przeciwieństwie do mocy zła i materializmu (ścieżka lewej ręki i czarnego słońca) osadzonych również pod ziemią w centrum zwanym Shambala. Świat podziemny nie byłby zatem wolny od napięcia między rywalizującymi tendencjami, jednak Agharcie przypadałaby rola centrum dobra i siły Vril. Shambala bywa też niekiedy utożsamiana ze stolicą Agharty.
Związków z Aghartą, jako miejscem schronienia i kolebką rasy aryjskiej, doszukiwali się również niemieccy naziści, którzy w tym celu zorganizowali wyprawę do Tybetu pod kierownictwem Ernsta Schäfera.
Idea Agharty pojawia się jednak już wcześniej w okultystycznej literaturze francuskiej takich autorów, jak m.in. Louis Jacolliot (1837–1890), który w swojej wydanej w roku 1875 książce pt. Le Spiritisme dans le monde, L'initiation et les sciences occultes dans l'Inde et chez tous les peuples de l'antiquité przydaje jej tytuł prehistorycznego Miasta Słońca w oparciu o rzekome źródła pochodzące od tybetańskich braminów czy René Guénon (1886–1951), który posądza Ferdynanda Ossendowskiego o plagiat z Alexandre’a Saint-Yves d’Alveydre'a, a sam w swojej książce Le Roi du Monde osadza władcę świata w nietykalnej Agharcie, która ma stanowić duchowe centrum świata.

## Agharta w opisie Alexandre’a Saint-Yves d’Alveydre’a
Okultysta francuski, twórca pojęcia synarchia, markiz Alexandre Saint-Yves d’Alveydre (1842–1909) jest autorem, który w swojej książce zatytułowanej Mission de l'Inde en Europeä (1886) położył zasadniczy wkład w powstanie idei Agharty na terenie Europy. Wiedzę na ten temat miał zdobyć w trakcie nauki sanskrytu – jego nauczycielem został przybysz z Indii Hardjij Scharipf (Haji Sharif), rzekomy książę, postać owiana mgłą tajemnicy, podpisujący się jako Guru Pandit z Wielkiej Szkoły Agharty. Manuskrypty notatek z tychże lekcji w latach 1885–1886 przechowywane są w bibliotece Sorbony i dowodzą, że Alexandre Saint-Yves d’Alveydre uzyskał w ich trakcie wiedzę na temat Agharty oraz poznawał rzekomo używany w Agharcie 22-znakowy alfabet języka Vattan, który miałby być językiem Aghartian. Wiedzę o Agharcie miał pogłębiać przez swoje rzekome bezpośrednie kontakty telepatyczne z jej „wschodzącymi mistrzami”.
Zejście do podziemnych przestrzeni Agharty miało nastąpić ok. 3200 roku p.n.e. stanowiąc początek nowej ery, zwanej Kali Yuga. Mieszkańcy Agharty przewyższają ludzi zamieszkujących powierzchnię Ziemi pod względem technologicznym, moralnym oraz społecznym. Porządek społeczny oparty jest na zasadzie synarchii, która jest przeciwieństwem panującej wśród mieszkańców Ziemi anarchii. Agharta rządzona jest przez władcę Brahmatmę – istotę o nadnaturalnych mocach, którego sprzymierzeńcami (pomocnikami) są Mahatma i Mahanga. Od czasu do czasu Agharta wysyła na powierzchnię Ziemi swoich emisariuszy, którzy oceniają poziom rozwoju cywilizacji ludzkiej; kiedy mieszkańcom Ziemi uda się stworzyć rząd oparty na zasadach synarchii, Agharta ma otworzyć swoje podwoje przed ludźmi i podzielić się z nimi swoimi osiągnięciami cywilizacyjnymi.

## Agharta w opisie Ferdynanda Ossendowskiego
Koncepcje związane z podziemnym państwem Agharty odżyły w książce polskiego pisarza, dziennikarza i podróżnika – Ferdynanda Ossendowskiego (1876–1945) wydanej po raz pierwszy w roku 1923 pt. Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów. Autor podczas swojej podróży po Mongolii miał usłyszeć od jej mieszkańców opowieści o państwie podziemnym, które leży gdzieś pod Indiami albo Afganistanem.
Agharta miała powstać ok. 60 000 lat temu, kiedy pewne plemię rządzone przez „świętego człowieka” miało się schronić w podziemiach. Miejsce wejścia do tych podziemi jest ukryte, a pieczary łącząc się ze sobą rozciągają się przez wszystkie podziemia świata. Mieszkańcy podziemi rządzą się prawami, przy których zbrodnie i występki stają się niemożliwe. Dysponują „osobliwym ogniem”, przy świetle którego rośliny wydają duże plony, pod ziemią istnieją gatunki zwierząt, których nie ma na powierzchni.
Społeczność Agharty liczy 800 milionów mieszkańców, stolica otoczona miastami kapłanów przypomina Lhasę, a całym państwem rządzi Władca Świata, zwany inaczej Wielkim Nieznanym albo Brahytmą, który pozostaje w bezpośrednim kontakcie z Bogiem. Ma dwóch pomocników – Mahytmę, który zna cel przyszłych wypadków oraz Mahyngę, który kieruje przyczynami tych wypadków. Pałac Władcy Świata otoczony jest domami świętych goro – świętych (panditów), którzy dysponując wiedzą tajemną rządzą życiem i śmiercią ludów.
W książce Ossendowskiego zawarta jest przepowiednia, że mieszkańcy Agharty wyjdą na powierzchnię Ziemi.
Jak wynika z przeglądu literatury i zebranych opisów, Agharta wydaje się bardziej legendarnym miejscem mitycznym, niż miejscem realnym. Nie przeszkodziło to jednak, żeby mit ten, ożywiony i rozpropagowany w wieku XIX, mógł być podtrzymywany przez towarzystwa okultystyczne, np. Towarzystwo Thule, Towarzystwo Vril, Towarzystwo Teozoficzne oraz licznych autorów literatury okultystycznej, a także znaleźć swoje miejsce w XX-wiecznych treściach ideologiczno-propagandowych nazizmu.

title: Agartha

wikitext:
[[Plik:Map of the Interior World.png|mały|251x251px|Wewnętrzny świat w ziemi, z ''The Goddess of Atvatabar'' [[William R. Bradshaw|Williama R. Bradshawa]] (1892).]]
'''Agharta''' (Agartha, Agartta, Agharti, Agarta, Agarttha, Aharta<ref>pisownia stosowana przez [[Ferdynand Ossendowski|F. Ossendowskiego]]</ref>) – mityczna kraina według podań położona we wnętrzu Ziemi, będąca siedzibą podziemnego państwa zamieszkiwanego przez wysoko zorganizowaną cywilizację, która miała schronić się w podziemiach uciekając przed kataklizmami. Cywilizacja ta pod różnymi względami ma przewyższać poziom cywilizacyjny ludzi zamieszkujących powierzchnię Ziemi, do czego miałoby się przyczynić opanowanie przez nią kosmicznej energii o nazwie [[Vril]]. Ma być krainą wiecznego szczęścia i urodzaju, w której mają mieszkać duchowi przywódcy świata. Wejścia do jej wnętrza mają znajdować się w różnych miejscach na świecie, między innymi w Tybecie i na [[Biegun północny|biegunie północnym]]. Zaciekawiła ona [[Adolf Hitler|Hitlera]], który wysłał do Tybetu grupę badawczą z zadaniem znalezienia wejścia. Grupa dotarła do [[Lhasa|Lhasy]] stolicy [[Tybetański Region Autonomiczny|Tybetu]]. Wejścia szukano w [[Pałac Potala|pałacu Potala]], siedzibie Dalajlamy. Poszukiwania jednak skończyły się porażką. Jako inne wejścia rozważane są lub były także:
* [[Piramida Cheopsa]]
* [[Pustynia Gobi]]

== Powiązanie z teorią pustej Ziemi ==
Legenda Agharty wpisuje się w znane od starożytności i modne w wieku XVIII i XIX pseudonaukowe i konspiracyjne [[Teoria pustej Ziemi|teorie pustej Ziemi]], które zakładały istnienie wewnątrz kuli ziemskiej mitycznych wolnych przestrzeni i krain, stanowiących siedzibę fantastycznych stworzeń, nieznanych wysoko rozwiniętych cywilizacji i maszyn o niezwykłych właściwościach, np. [[UFO]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko=Standish| imię=David| nazwisko2= | imię2=  | tytuł= Hollow Earth: The Long and Curious History of Imagining Strange Lands, Fantastical Creatures, Advanced Civilizations, and Marvelous Machines Below the Earth's Surface | data=2007| wydawca=Da Capo Press| miejsce=Cambridge| isbn=978-0306815331  | strony=304}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | nazwisko=Bernard| imię=Raymond W.| nazwisko2= | imię2=  | tytuł= The Hollow Earth: the greatest geographical discovery in history made by Admiral Richard E. Byrd in the mysterious land beyond the poles, the true origin of the flying saucers | data=1991| wydawca=Carol Pub. Group| miejsce=New York| isbn=978-0787300975  | strony=254}}</ref>.

Przykładem takiej opowieści, która została później zidentyfikowana jako opis cywilizacji i kultury Agharty, chociaż jej autor nie używa tej nazwy, jest książka [[Willis George Emerson|Willisa George’a Emersona]] ([[1856]]–[[1918]]) pt. ''The Smoky God'' ([[1908]]). Jej bohaterem jest żeglarz norweski Olaf Jansen,  który w trakcie swoich podróży trafił do wnętrza Ziemi przez wejście w okolicy bieguna północnego i spędził dwa lata między mieszkańcami podziemi. Opisuje ich jako wysokich na 12 stóp, ich stolica miałaby nosić nazwę ''[[Eden (raj)|Ogrodu Edenu]]'', a podziemną przestrzeń oświetlałoby centralne „dymne” słońce.

== Dzieje Agharty ==
Agharta bywa często lokalizowana pod Himalajami, ale też spotyka się wersje legendy umieszczające ją w Azji centralnej na północ od [[Tybet (region)|Tybetu]], pod biegunem północnym, czy też pod innymi obszarami świata.
Istnieją liczne i różniące się od siebie wersje legendy tłumaczące zejście cywilizacji pod ziemię i utworzenie Agharty, która miałaby stanowić centrum okultystycznych mocy dobra i idealizmu ([[Ścieżka lewej ręki i ścieżka prawej ręki|ścieżka prawej ręki]] i złotego słońca) w przeciwieństwie do mocy zła i materializmu (ścieżka lewej ręki i czarnego słońca) osadzonych również pod ziemią w centrum zwanym [[Shambala]]. Świat podziemny nie byłby zatem wolny od napięcia między rywalizującymi tendencjami, jednak Agharcie przypadałaby rola centrum dobra i siły [[Vril]]. Shambala bywa też niekiedy utożsamiana ze stolicą Agharty.

Związków z Aghartą, jako miejscem schronienia i kolebką [[Nadczłowiek|rasy]] [[Aryjczycy|aryjskiej]], doszukiwali się również niemieccy [[narodowy socjalizm|naziści]], którzy w tym celu zorganizowali wyprawę do [[Tybet (region)|Tybetu]] pod kierownictwem [[Ernst Schäfer|Ernsta Schäfera]].

Idea Agharty pojawia się jednak już wcześniej w okultystycznej literaturze francuskiej takich autorów, jak m.in. [[Louis Jacolliot]] (1837–1890), który w swojej wydanej w roku 1875 książce pt. ''Le Spiritisme dans le monde, L'initiation et les sciences occultes dans l'Inde et chez tous les peuples de l'antiquité''<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko=Jacolliot| imię=Louis | nazwisko2= | imię2=  | tytuł= Occult Science in India and Among the Ancients | data=2005| wydawca=Cosimo Inc| miejsce=New York| isbn=978-1-59605-400-4| strony=280}}</ref> przydaje jej tytuł prehistorycznego ''Miasta Słońca'' w oparciu o rzekome źródła pochodzące od tybetańskich [[bramin]]ów czy [[René Guénon]] (1886–1951), który posądza Ferdynanda Ossendowskiego o plagiat z [[Alexandre Saint-Yves d’Alveydre|Alexandre’a Saint-Yves d’Alveydre'a]], a sam w swojej książce ''Le Roi du Monde''<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko=Guénon| imię=René | nazwisko2= | imię2=  | tytuł= The King of the World (Collected Works of Rene Guenon) | data=2001| wydawca=Sophia Perennis/TRSP Publications| miejsce=Ghent| isbn=978-0900588549 | strony=108}}</ref> osadza władcę świata w nietykalnej Agharcie, która ma stanowić duchowe centrum świata.

== Agharta w opisie Alexandre’a Saint-Yves d’Alveydre’a ==
Okultysta francuski, twórca pojęcia [[synarchia]], [[markiz]] [[Alexandre Saint-Yves d’Alveydre]] (1842–1909) jest autorem, który w swojej książce zatytułowanej ''Mission de l'Inde en Europeä'' (1886) położył zasadniczy wkład w powstanie idei Agharty na terenie Europy. Wiedzę na ten temat miał zdobyć w trakcie nauki [[sanskryt]]u – jego nauczycielem został przybysz z Indii Hardjij Scharipf (Haji Sharif), rzekomy książę, postać owiana mgłą tajemnicy, podpisujący się jako ''Guru Pandit z Wielkiej Szkoły Agharty''. Manuskrypty notatek z tychże lekcji w latach 1885–1886 przechowywane są w bibliotece [[Uniwersytet Paryski|Sorbony]] i dowodzą, że [[Alexandre Saint-Yves d’Alveydre]] uzyskał w ich trakcie wiedzę na temat Agharty oraz poznawał rzekomo używany w Agharcie 22-znakowy alfabet języka ''Vattan'', który miałby być językiem Aghartian. Wiedzę o Agharcie miał pogłębiać przez swoje rzekome bezpośrednie kontakty telepatyczne z jej „wschodzącymi mistrzami”.

Zejście do podziemnych przestrzeni Agharty miało nastąpić ok. 3200 roku p.n.e. stanowiąc początek nowej ery, zwanej [[Kali Yuga]]. Mieszkańcy Agharty przewyższają ludzi zamieszkujących powierzchnię Ziemi pod względem technologicznym, moralnym oraz społecznym. Porządek społeczny oparty jest na zasadzie [[synarchia|synarchii]], która jest przeciwieństwem panującej wśród mieszkańców Ziemi [[anarchia|anarchii]]. Agharta rządzona jest przez władcę Brahmatmę – istotę o nadnaturalnych mocach, którego sprzymierzeńcami (pomocnikami) są [[Mahatma]] i Mahanga. Od czasu do czasu Agharta wysyła na powierzchnię Ziemi swoich emisariuszy, którzy oceniają poziom rozwoju cywilizacji ludzkiej; kiedy mieszkańcom Ziemi uda się stworzyć rząd oparty na zasadach [[synarchia|synarchii]], Agharta ma otworzyć swoje podwoje przed ludźmi i podzielić się z nimi swoimi osiągnięciami cywilizacyjnymi.

== Agharta w opisie Ferdynanda Ossendowskiego ==
Koncepcje związane z podziemnym państwem Agharty odżyły w książce polskiego pisarza, dziennikarza i podróżnika – [[Ferdynand Ossendowski|Ferdynanda Ossendowskiego]] (1876–1945) wydanej po raz pierwszy w roku 1923 pt. ''Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów''. Autor podczas swojej podróży po Mongolii miał usłyszeć od jej mieszkańców opowieści o państwie podziemnym, które leży gdzieś pod [[Indie|Indiami]] albo [[Afganistan]]em.

Agharta miała powstać ok. 60 000 lat temu, kiedy pewne plemię rządzone przez „świętego człowieka” miało się schronić w podziemiach. Miejsce wejścia do tych podziemi jest ukryte, a pieczary łącząc się ze sobą rozciągają się przez wszystkie podziemia świata. Mieszkańcy podziemi rządzą się prawami, przy których zbrodnie i występki stają się niemożliwe. Dysponują „osobliwym ogniem”, przy świetle którego rośliny wydają duże plony, pod ziemią istnieją gatunki zwierząt, których nie ma na powierzchni.

Społeczność Agharty liczy 800 milionów mieszkańców, stolica otoczona miastami kapłanów przypomina [[Lhasa|Lhasę]], a całym państwem rządzi ''Władca Świata'', zwany inaczej ''Wielkim Nieznanym'' albo ''Brahytmą'', który pozostaje w bezpośrednim kontakcie z Bogiem. Ma dwóch pomocników – ''Mahytmę'', który zna cel przyszłych wypadków oraz ''Mahyngę'', który kieruje przyczynami tych wypadków. Pałac ''Władcy Świata'' otoczony jest domami świętych ''goro'' – świętych ([[pandit (tytuł)|panditów]]), którzy dysponując wiedzą tajemną rządzą życiem i śmiercią ludów.

W książce [[Ferdynand Ossendowski|Ossendowskiego]] zawarta jest przepowiednia, że mieszkańcy Agharty wyjdą na powierzchnię Ziemi.

Jak wynika z przeglądu literatury i zebranych opisów, Agharta wydaje się bardziej legendarnym miejscem mitycznym, niż miejscem realnym. Nie przeszkodziło to jednak, żeby mit ten, ożywiony i rozpropagowany w [[XIX wiek|wieku XIX]], mógł być podtrzymywany przez towarzystwa okultystyczne, np. [[Towarzystwo Thule]], [[Towarzystwo Vril]], [[Towarzystwo Teozoficzne]] oraz licznych autorów literatury okultystycznej, a także znaleźć swoje miejsce w [[XX wiek|XX-wiecznych]] treściach ideologiczno-propagandowych [[narodowy socjalizm|nazizmu]].

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Godwin| imię=Joscelyn | nazwisko2= | imię2=  | tytuł= Arktos:  the polar myth in science, symbolism, and Nazi survival | data=1996| wydawca=Adventures Unlimited Press| miejsce=Kempton, Illinois| isbn=0-932813-35-6 | strony=272}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Hale| imię=Christopher| nazwisko2=Bażyńska-Chojnacka | imię2=Katarzyna | nazwisko3=Chojnacki przeł. |imię3=Piotr |tytuł= Krucjata alpinistów. Naziści w Himalajach. | data=2005| wydawca=Bellona| miejsce=Warszawa| isbn=8311102120 | strony=448}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=MacLellan| imię=Alec| nazwisko2= | imię2=  | tytuł= The Lost World of Agharti: The Mystery of Vril Power | data=1996| wydawca=Souvenir Press| miejsce=London| isbn=978-0285633148 | strony=236}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Ossendowski| imię=Ferdynand Antoni| nazwisko2= | imię2=  | tytuł= Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów| data=2009 | wydawca=Zysk i S-ka | miejsce=Poznań | isbn=978-83-7506-261-8 | strony=384;}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Saint-Yves d’Alveydre| imię=Marquis Alexandre  | nazwisko2= | imię2=  | tytuł= The Kingdom of Agarttha: A Journey into the Hollow Earth | data=2008 | wydawca=Inner Traditions| miejsce=Rochester| isbn=978-1594772689 | strony=179}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.wiadomosci24.pl/artykul/agharta_panstwo_podziemia_czesc_druga_126428.html Państwo podziemia Agharta]

== Zobacz też ==
* [[Towarzystwo Thule]]
* [[Towarzystwo Vril]]
* [[Agharta]] – album koncertowy [[Miles Davis|Milesa Davisa]]

[[Kategoria:Okultyzm]]
[[Kategoria:Mityczne krainy]]
[[Kategoria:Narodowy socjalizm]]


text:
# Krajpole
Krajpole (bułg. Крайполе) – wieś w Bułgarii, w obwodzie Tyrgowiszte, w gminie Antonowo. Obecnie wieś już niezamieszkana.

title: Krajpole

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Krjapole
 |nazwa oryginalna             = {{k|bg|Крайполе}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Tyrgowiszte|Tyrgowiszte]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Antonowo (gmina)|Antonowo]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 5,838
 |wysokość                     = 257
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 0
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 = 7997
 |tablice rejestracyjne        = Т
 |współrzędne                  = 43° 4′ 0.85″ N, 26° 6′ 23.75″ E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Krajpole''' ({{w języku|bg|Крайполе}}) – [[wieś]] w [[Bułgaria|Bułgarii]], w [[Obwód Tyrgowiszte|obwodzie Tyrgowiszte]], w [[Antonowo (gmina)|gminie Antonowo]]. Obecnie wieś już niezamieszkana<ref>{{Cytuj |url = https://www.grao.bg/tna/t41nm-15-06-2020_2.txt |tytuł = Таблица на населението по постоянен и настоящ адрес |opublikowany = Единна система за гражданска регистрация и административно обслужване на населението |język = bg |data dostępu = 2021-12-23}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Antonowo}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie Tyrgowiszte]]
[[Kategoria:Opuszczone wsie w Bułgarii]]

title: KrjapoleКрайполе

Państwo: Bułgaria

Obwód: Tyrgowiszte

Gmina: Antonowo

Populacja (2020) · • liczba ludności: · 0

Tablice rejestracyjne: Т


text:
# Strażnica KOP „Baturyn”
Strażnica KOP „Baturyn” – zasadnicza jednostka organizacyjna Korpusu Ochrony Pogranicza pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
W 1924, w składzie 3 Brygady Ochrony Pogranicza, został sformowany 1 batalion graniczny. W 1928 w skład batalionu wchodziło 18 strażnic. Strażnica KOP „Łukawiec” w latach 1928–1931 znajdowała się w strukturze 2 kompanii KOP „Bryckie” . W komunikacie dyslokacyjnym z 1932 nie występuje. W jej miejsce pojawia się strażnica KOP „Baturyn”. Strażnica w latach 1932–1934 znajdowała się w strukturze 2 kompanii KOP „Bryckie”. W komunikacie dyslokacyjnym z 1938 nie występuje. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy linii granicznej z zadaniem bezpośredniej ochrony granicy państwowej.
W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku KOP.

## Służba graniczna
Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi. Strażnice KOP stanowiły pierwszy rzut ugrupowania kordonowego Korpusu Ochrony Pogranicza.
Strażnica KOP „Baturyn” w 1932 ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 5 kilometrów 750 metrów od słupa granicznego nr 497 do 505.
Wydarzenia:
- W meldunku sytuacyjnym z 27 stycznia 1925 napisano:

25 stycznia 1925 o godz. 22.30 naprzeciwko strażnicy w rejonie sowieckiej wsi Krzemieniec słychać było silną strzelaninę podczas której wieś oświetlona była białymi rakietami.
- W meldunku sytuacyjnym z 29 stycznia 1925 napisano:

Na strażnicy, na polecenie starosty Wilejskiego wysiedlono do Rosji dwie osoby.
W pasie nadgranicznym między słupami 498 – 500, stwierdzono wyrąb lasu po stronie sowieckiej.
Uszkodzony został słup nr 497 przez odbicie lewego rogu godła.
Sąsiednie strażnice:
- Strażnica KOP „Czerwiaki” ⇔ Strażnica KOP „Zalesie” – 1932[5], 1934[6]
- Strażnica KOP „Czerwiaki” ⇔ Strażnica KOP „Zalesie” – 1928[2], 1929[3], 1931[4]

title: Strażnica KOP „Baturyn”

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Strażnica KOP „Baturyn”
 |nazwa oryginalna     = Strażnica KOP „Łukawiec”
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1925]]
 |rozformowanie        = ~ [[1938]]
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = Łukawiec<ref group=uwaga>majątek Łukawiec, gmina Chocieńczyce, powiat wilejski, województwo wileńskie</ref><br>[[Baturyn (rejon wilejski)|Baturyn]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Korpus Ochrony Pogranicza]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Kompania graniczna KOP „Bryckie”]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
{{Współrzędne|54°20'06"N 27°27'39"E|umieść=na górze|dokładność=sek}}
[[Plik:Batalion Krasne 1931.jpg|240px|thumb|Rozmieszczenie batalionu KOP „Krasne” w 1931]]
[[Plik:Kompania KOP Bryckie w 1931.png|250px|right]]
'''Strażnica KOP „Baturyn”''' – zasadnicza jednostka organizacyjna [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]] pełniąca służbę ochronną na [[Granica polsko-radziecka|granicy polsko-sowieckiej]].

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
W 1924, w składzie [[3 Brygada Ochrony Pogranicza|3 Brygady Ochrony Pogranicza]], został [[Formowanie jednostki|sformowany]] [[Batalion KOP „Budsław”|1 batalion graniczny]]. W 1928 w skład [[batalion]]u wchodziło 18 strażnic{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=5/1928}}. Strażnica KOP „Łukawiec” w latach 1928–1931 znajdowała się w strukturze [[Kompania graniczna KOP „Bryckie”|2 kompanii KOP „Bryckie”]]{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1928}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=10/1929}}{{odn|Szkice dyslokacyjne}}. W komunikacie dyslokacyjnym z 1932 nie występuje{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1932}}. W jej miejsce pojawia się strażnica KOP „Baturyn”. Strażnica w latach 1932–1934 znajdowała się w strukturze [[Kompania graniczna KOP „Bryckie”|2 kompanii KOP „Bryckie”]]{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1932}}{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=53/1934}}. W komunikacie dyslokacyjnym z 1938 nie występuje{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=84/1938}}. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy [[Linia graniczna|linii granicznej]] z zadaniem bezpośredniej ochrony [[Granica państwowa|granicy państwowej]]{{odn|Prochwicz|Konstankiewicz|Rutkiewicz|2003|s=32}}.

W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku KOP{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1932}}.

{{osobny artykuł|Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza}}

== Służba graniczna ==
Podstawową [[Jednostka taktyczna|jednostką taktyczną]] Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był [[bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza|batalion graniczny]]. Odcinek [[batalion]]u dzielił się na pododcinki [[Kompanie graniczne Korpusu Ochrony Pogranicza|kompanii]], a te z kolei na pododcinki [[Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|strażnic]], które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi{{odn|Falkiewicz|1925|s=3-4}}. [[Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|Strażnice KOP]] stanowiły pierwszy rzut [[Ugrupowanie|ugrupowania]] kordonowego [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]]{{odn|Prochwicz|Konstankiewicz|Rutkiewicz|2003|s=32}}.

Strażnica KOP „Baturyn” w 1932 ochraniała pododcinek [[Granica państwowa|granicy państwowej]] szerokości 5 kilometrów 750 metrów od [[Znak graniczny|słupa granicznego]] nr '''497''' do '''505'''{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1932}}.

'''Wydarzenia''':
* W meldunku sytuacyjnym z 27 stycznia 1925 napisano:
: ''25 stycznia 1925 o godz. 22.30 naprzeciwko strażnicy w rejonie sowieckiej wsi Krzemieniec słychać było silną strzelaninę podczas której wieś oświetlona była białymi rakietami''{{odn|Meldunki sytuacyjne KOP|loc=nr 16/1925}}.
* W meldunku sytuacyjnym z 29 stycznia 1925 napisano:
: ''Na strażnicy, na polecenie starosty Wilejskiego wysiedlono do Rosji dwie osoby''{{odn|Meldunki sytuacyjne KOP|loc=nr 18/1925}}.
: ''W pasie nadgranicznym między słupami 498 – 500, stwierdzono wyrąb lasu po stronie sowieckiej''{{odn|Meldunki sytuacyjne KOP|loc=nr 18/1925}}.
: ''Uszkodzony został słup nr 497 przez odbicie lewego rogu godła''{{odn|Meldunki sytuacyjne KOP|loc=nr 18/1925}}.

'''Sąsiednie strażnice:'''
* [[Strażnica KOP „Czerwiaki”]] ⇔ [[Strażnica KOP „Zalesie”]] – 1932{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=19/1932}}, 1934{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=53/1934}}
* [[Strażnica KOP „Czerwiaki”]] ⇔ [[Strażnica KOP „Zalesie”]] – 1928{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=8/1928}}, 1929{{odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|s=10/1929}}, 1931{{odn|Szkice dyslokacyjne}}
== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url =https://polona.pl/item/648711/0/| tytuł =Korpus Ochrony Pogranicza. W pierwszą rocznicę objęcia służby na wschodniej granicy Rzeczypospolitej 1924-1925 | nazwisko = Falkiewicz | imię =Stanisław | autor link = Stanisław Falkiewicz| rok =1925 |data dostępu = 2016-01-30|odn=tak}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Prochwicz |imię = Jerzy |nazwisko2 = Konstankiewicz |imię2 = Andrzej |nazwisko3 = Rutkiewicz |imię3 = Jan |autor link = Jerzy Prochwicz|tytuł = Korpus Ochrony Pogranicza 1924–1939 |data = 2003 |isbn = 8390021794 |wydawca = Barwa i Broń |odn = tak}}
* {{Cytuj odn|Komunikaty dyslokacyjne KOP|opis = Komunikaty dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza z lat 1927 (z uzupełnieniami i poprawkami), 1928, 1932, 1934 (z uzupełnieniami i poprawkami) i 1938  → [[Archiwum Straży Granicznej]]. [[Szczecin]].}} (sygn.177/143 do 177/149.)
* {{Cytuj odn|Meldunki sytuacyjne KOP| opis = Meldunki sytuacyjne dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza →  Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.}} (sygn.177/217.)
* {{Cytuj odn|Szkice dyslokacyjne| opis = Szkice dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza i podległych jednostek w latach 1927–1939  → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.}} (sygn.177/151.)

{{Korpus Ochrony Pogranicza}}

[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1938]]
[[Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1925]]
[[Kategoria:Strażnice batalionu KOP „Krasne”]]
[[Kategoria:Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza|Baturyn]]
[[Kategoria:Strażnice KOP rozmieszczone na granicy polsko-radzieckiej|Baturyn]]

title: Strażnica KOP „Baturyn”Strażnica KOP „Łukawiec”

Dyslokacja: Łukawiec · Baturyn

Formacja: Korpus Ochrony Pogranicza

Podległość: Kompania graniczna KOP „Bryckie”


text:
# Pustieta
Pustieta – wieś w Rumunii, w okręgu Neamț, w gminie Oniceni. W 2011 roku liczyła 224 mieszkańców.

title: Pustieta

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Pustieta
 |nazwa oryginalna             = Pustieta
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Rumunia
 |1. jednostka administracyjna = [[Okręg Neamț|Neamț]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Oniceni (gmina)|Oniceni]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2011
 |liczba ludności              = 224
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Neamț
 |współrzędne                  = 46°48′15″N 27°12′2″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Pustieta''' – wieś w [[Rumunia|Rumunii]], w [[Okręg Neamț|okręgu Neamț]], w [[Oniceni (gmina)|gminie Oniceni]]. W 2011 roku liczyła 224 mieszkańców{{r|rpl}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=rpl>{{Cytuj stronę | url = http://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | archiwum = https://web.archive.org/web/20210303055647/https://www.recensamantromania.ro/wp-content/uploads/2014/01/rpl_2011_populatia-pe-categorii-de-localitati.xls | tytuł = Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 | opublikowany = Institutul Naţional de Statistică | język = ro | data dostępu = 2021-12-22}}</ref>
}}

[[Kategoria:Wsie w okręgu Neamț]]

title: Pustieta

Państwo: Rumunia

Okręg: Neamț

Gmina: Oniceni