text:
# Kara Kojunlu
Kara Kojunlu (albo Kara-Kojunlu, Karakojunlu, Kara Kojunłu) – turkmeńska federacja plemienna, od połowy XIV wieku do roku 1469 tworząca państwo u szczytu potęgi obejmujące część wschodniej Anatolii, Dżezirę, Irak i większość Iranu.

## Historia
„Kara Kojunlu” oznacza dosłownie „czarna owca” (co można przekładać także jako „te (plemiona) z czarną owcą”, „czarno-barani”). Zgodnie z jedną z hipotez nazwa ta pochodzi od totemicznego zwierzęcia plemienia. Jednak przynajmniej według Raszid ad-Dina Turcy  nie mogli jeść mięsa swoich zwierząt totemicznych, wyjaśnienie to wydaje się zatem nieprawdopodobne. Według innej interpretacji nazwa ta pochodzi po prostu od przeważającego koloru trzód plemienia. W sumie nie wiadomo skąd Kara Kojunlu wzięli swoją nazwę, ale musiała ona mieć charakter antytetyczny do nazwy Ak Kojunlu („biała owca”), używanej przez konkurencyjną turkmeńską federację plemienną.
Samo plemię Kara Kojunlu było jednym ze szczepów (oba) Oguzów. Prawdopodobnie należało ono do Jiwa, jednego z pierwotnych plemion Oguzów wymienionych przez Raszida ad-Dina, co potwierdza m.in. fakt, że dynastyczny emblemat Kara Kojunlu był identyczny z emblematem Jiwa. Późniejsze sukcesy Kara Kojunlu sprawiły, że w ich służbę wstąpiło wiele innych plemion. Nazwa Kara Kojunlu nie pojawia się przed okresem mongolskim, jednak istnieją wcześniejsze wzmianki na temat jego rodu panującego, „Barani” (albo „Baharlu”), mającego siedzibę w miejscowości Bahar w pobliżu Hamadanu i reprezentowanego na terytorium od basenu jeziora Urmia do Jeziora Wan. Być może mongolska inwazja doprowadziła do przemieszczenia się Barani całkowicie w rejon jeziora Wan, gdzie później uformowała się federacja Kara Kojunlu.
W czasach Ilchanidów Kara Kojunlu podlegali Ojratom. W roku 1337 terytoria tych ostatnich we wschodniej Anatolii zajęli Sutajlidzi i przejęli zwierzchnictwo nad Kara Kojunlu. W roku 1350 przywódca Sutajlidów zginął z ręki jednego ze swoich emirów, Husejn Bega, którego z kolei rok później zabił Bajram Chodża (1351–1380), „człowiek odpowiedzialny za wprowadzenie Kara Kojunlu na scenę historii”. Bajramowi Chodży udało się zdobyć Mosul i podporządkować sobie większość lokalnych dynastii w regionie Diyarbakıru, Achlatu i Erzurum, jednak w roku 1366 został on pokonany przez sułtana Uwajsa (1356–1374) z dynastii Dżalajirydów. Wydaje się, że po tym zdarzeniu Kara Kojunlu stali się wasalami Dżalajirydów i chociaż Bajram Chodża zerwał ten stosunek po śmierci Uwajsa, to w roku 1377 musiał ponownie uznać zwierzchność sułtanatu na lżejszych warunkach. Niemniej nie zmniejszyło to jego aktywności w ciągłym poszerzaniu bezpośrednio podległych Kara Kojunlu terytoriów i w chwili jego śmierci rozciągały się one od Mosulu do Erzurum. Jego następca, Kara Mehmed (1380–1389), w roku 1382 pokonał dżalajirydzką armię zapewniając tron sułtanatu Ahmadowi (1382–1410) i kończąc tym samym zależność Kara Kojunlu od Dżalajirydów. Po serii sukcesów w walce z lokalnymi dynastiami i plemionami w roku 1387 Kara Mehmed musiał bronić się przed atakiem Timura (1370–1405). Wykorzystał jednak jego odejście do zajęcia rok później Tebrizu. Kara Mehmed zginął w wyniku buntu Pir Hasana, syna zabitego niegdyś przez Bajrama Chodżę Husejn Bega.
Pir Hasan musiał walczyć o władzę nad Kara Kojunlu z synem Kara Mehmeda, Kara Jusufem (1389–1420), i ostatecznie zmarł w roku 1391. Wkrótce Kara Jusuf stanął jednak w obliczu kolejnych najazdów Timura i chociaż wykorzystując jego odejście udało mu się kilkakrotnie odbić Tebriz, to w obliczu przewagi przeciwnika udał się on w roku 1400 na wygnanie do Osmanów, a gdy w roku 1402 Timur pokonał Bajazyda (1389–1402) pod Ankarą do Iraku i ostatecznie mameluckiej Syrii. W roku 1406 Kara Jusuf powrócił do wschodniej Anatolii i pokonał pod Nachiczewanem panującego w Azerbejdżanie wnuka Timura, Aba Bakra (1405–1408). Zdobycie Azerbejdżanu zostało przypieczętowane zwycięstwem pod Sard Rud w pobliżu Tebrizu w roku 1408, w której to bitwie zginął syn Timura Miranszah (1405–1408). Te sukcesy Kara Jusufa wywołały zazdrość Dżalajirydy Ahmada, który zajął Tebriz, jednak w roku 1410 został pokonany przez przywódcę Kara Kojunlu i zabity. Jego terytoria w Iraku zostały zdobyte przez syna Kara Jusufa Szaha Mehmeda (1412–1433), który rządził nimi, początkowo w imieniu ojca, aż do roku 1433. W kolejnych latach Kara Jusuf prowadząc zwycięskie walki z lokalnymi dynastiami poszerzał terytoria Kara Kojunlu, jednak na drodze jego dalszej ekspansji we wschodniej Anatolii stanął przywódca Ak Kojunlu Kara Jülük Osman (1403–1435). Mimo że Kara Jülük został pokonany w kilku bitwach, a nawet zmuszony do ucieczki na terytorium mameluckie, to Kara Jusuf nie był w stanie go sobie podporządkować.
W roku 1419 Kara Jusuf zajął część Iraku Perskiego, w odpowiedzi na co w roku 1420 wyruszył przeciwko niemu władca Timurydów Szahruch (1405–1447). 17 października 1420 roku Kara Jusuf zmarł, a Kara Kojunlu wpadli w panikę. W tej sytuacji Szahruch bez trudu zajął Soltanije i w ciągu zimy 1420/1421 wielu miejscowych władców złożyło mu hołd. W międzyczasie Kara Kojunlu skupili się jednak wokół syna Kara Jusufa, Iskandara (1421–1438), który pobił Kara Jülüka i rzucił wyzwanie Szahruchowi. Ten pokonał go dopiero po trzydniowej bitwie stoczonej na równinie Alaszgird w dniach 29 lipca do 1 sierpnia 1421 roku. Zadowolony z tego zwycięstwa Szahruch wyruszył w drogę powrotną do Heratu, w rezultacie czego Azerbejdżan pozostał w rękach Kara Kojunlu. W ciągu kilku następnych lat Iskandar ukarał emirów, którzy podporządkowali się Szahruchowi, by w roku 1428 splądrować terytoria Timurydów, a w następnym zająć szereg ich zachodnich miast, włącznie z Soltanije i Kazwinem. W odpowiedzi Szahruch wyruszył przeciwko niemu z wielką armią i pokonał go w dwudniowej bitwie stoczonej 17 i 18 września pod Salmas. Zdał on sobie jednak sprawę, że nie pokona całkowicie Kara Kojunlu, i ustanowił najmłodszego syna Kara Jusufa, Abu Sa’ida, namiestnikiem Azerbejdżanu w swoim imieniu. Jednak niedługo po tym jak Szahruch wiosną 1430 roku wycofał się z Azerbejdżanu Iskandar pokonał i zabił Abu Sa’ida. Niemniej walki pomiędzy synami Kara Jusufa nadal wstrząsały Kara Kojunlu. Do roku 1433 Aspand (1433–1445) wyparł Szaha Mehmeda z Iraku. W latach 1433 i 1434 walczący z Iskandarem bracia, Szah Mehmed, Aspand i Dżahanszah (1438–1467) kolejno uznawali się za wasali Szahrucha. W roku 1434 uznał on Dżahanszaha za przywódcę Kara Kojunlu i wyruszył przeciwko Iskandarowi. Ten wycofał się w kierunku Erzurum i po krwawej choć zwycięskiej bitwie z Kara Jülükiem, którego zabił, uciekł na terytorium Osmanów, co pozwoliło Szahruchowi zainstalować Dżahanszaha w Azerbejdżanie. Po odejściu Szahrucha Iskandar zaatakował Dżahanszaha, jednak w roku 1438 został przez niego pokonany w bitwie w pobliżu Tebrizu. Oblężony przez swojego brata w niedostępnej twierdzy Alindżak Iskandar zginął z ręki własnego syna w tym samym roku.
Aspand zmarł w roku 1445 i Dżahanszah w następnym roku zajął jego terytoria w Iraku. W roku 1447 zmarł Szahruch i wśród Timurydów wybuchła wojna o sukcesję. Dżahanszah natychmiast zajął Soltanije i Kazwin, w roku 1452 także Isfahan, a Fars i Kerman w roku 1453. Przejściowo w czerwcu 1458 roku Dżahanszah okupował nawet Herat, ostatecznie jednak wycofał się z Chorasanu w obliczu armii Abu Sa’ida (1451–1469) i zawarł z nim pokój, potwierdzający jego dotychczasowe zdobycze. Po śmierci Kara Jülüka Ak Kojunlu pogrążyli się w walce o sukcesję po nim. Wykorzystując tę sytuację przy poparciu niektórych ich wodzów plemiennych w roku 1450 Dżahanszah zaatakował przywódcę Ak Kojunlu Dżahangira (1444–1452) i po podboju znacznej części Armenii obległ go w Amidzie. W roku 1452 Dżahangir poddał się i uznał zwierzchność Dżahanszaha. Tego faktu nie uznał jednak brat Dżahangira, Uzun Hasan (1452–1478), który jesienią tego samego roku podczas jego nieobecności w drodze bezkrwawego przewrotu opanował Amidę i stanął na czele Ak Kojunlu. Dżahanszah przekazał Dżahangirowi Erzincan i cały region Pontu od Wyżyny Armeńskiej po Morze Czarne, jednak mimo tego ten ostatecznie został pokonany przez Uzun Hasana w roku 1457. W roku 1467 Dżahanszah wyruszył na wyprawę przeciwko Uzun Hasanowi, jednak kiedy w październiku dotarł do wschodniej Anatolii z powodu nadejścia wyjątkowo wczesnej zimy rozpuścił większość swoich wojsk na leża zimowe. Tymczasem Uzun Hasan bacznie obserwował jego ruchy i 11 listopada 1467 roku zaatakował jego obóz w pobliżu Sandżaru w regionie Czapakczur. Według Samarkandiego Dżahanszah miał wówczas przy sobie tylko trzystu ludzi. On i jego syn Muhammadi zginęli podczas ucieczki, a jego kolejny syn, Jusuf, został schwytany i oślepiony. Ponieważ w roku 1466 Dżahanszah kazał stracić swojego najzdolniejszego syna Pir Budaka za kolejny bunt, Kara Kojunlu zostali pozbawieni skutecznego przywództwa. Władzę nad nimi przejął inny syn Dżahanszaha, uwolniony z więzienia Hasan Ali (1467–1469), który był człowiekiem niewielkiej inteligencji i słabego charakteru. Nie był on w stanie przeciwstawić się Uzun Hasanowi, który pokonał go w Marandzie, i schronił się u Abu Sa’ida, którego prosił o pomoc. Kiedy i ten został pokonany przez Ak Kojunlu Hasan Ali uciekł w stronę Hamadanu i po tym jak zorientował się, że nie uniknie pojmania, w kwietniu 1469 roku popełnił samobójstwo. Begowie rodu Barani zabrali oślepionego Jusufa do Farsu i osadzili go na tronie Kara Kojunlu, ale jeszcze w tym samym roku został on zabity przez syna Uzun Hasana, Ughurlu Mehmeda. Wszystkie terytoria Kara Kojunlu przeszły w ręce Ak Kojunlu i ich państwo upadło. Nie był to jednak koniec historii rodu Barani, ponieważ jeden z potomków Iskandara, Kuli Kutb al-Mulk (1512–1543), jako młody człowiek wyemigrował do Indii, gdzie wstąpił na służbę Bahmanidów, i po rozpadzie ich państwa założył dynastię Kutbszahów, panującą w Golkondzie aż do roku 1687.
Pod względem organizacyjnym państwo Kara Kojunlu było kontynuacją państwa Dżalajirydów. Kara Kojunlu uważali się za ich prawowitych spadkobierców, a poprzez nich nawiązywali do tradycji Ilchanidów. Nie jest pewne czy Dżahanszah rzeczywiście przyjął tytuł ilchana, ale Kara Kojunlu używali takich związanych z Imperium Mongolskim tytułów jak „kagan”, „nojon”, czy „bahadur”. Fakt że ostatni członkowie dynastii nosili takie imiona jak Jar Ali, Pir Ali, Hasan Ali, Husejn Ali i Ali Szeker może być uznany za świadectwo wpływów szyickich wśród Kara Kojunlu. Co więcej Aspand miał wypuszczać monety w imieniu dwunastu imamów podczas swoich rządów w Iraku. Z drugiej jednak strony na monetach Dżahanszaha pojawiają się imiona czterech kalifów prawowiernych i żaden współczesny historyk nie przypisywał mu inklinacji szyickich. Dzahanszah był także człowiekiem wysokiej kultury, patronującym uczonym i poetom. Najznaczniejszym świadectwem tego mecenatu są dzisiaj ruiny Błękitnego Meczetu w Tebrizie. Pod jego imieniem zachował się także dywan poezji w języku tureckim i perskim.

## Władcy
- Bajram Chodża (1351–1380)
- Kara Mehmed (1380–1389)
- Kara Jusuf (1389–1420)
- Iskandar (1421–1438)
- Dżahanszah (1438–1467)
- Hasan Ali (1467–1469)

### Linia iracka
- Szah Mehmed (1412–1433)
- Aspand (1433–1445)

title: Kara Kojunlu

wikitext:
{{Państwo infobox
 |nazwa                  = Kara Kojunlu
 |nazwa oryginalna       = قراقویونلو
 |dopełniacz nazwy       =
 |lata istnienia         = ok. 1350–1469
 |herb                   =
 |flaga                  =
 |dewiza                 =
 |hymn                   =
 |hymn audio             =
 |ustrój polityczny      = [[monarchia]]
 |konstytucja            =
 |stolica                = [[Tebriz]]
 |data powstania         =
 |data likwidacji        =
 |władca                 =
 |prezydent              =
 |premier                =
 |powierzchnia           =
 |rok                    =
 |liczba ludności        =
 |gęstość zaludnienia    =
 |ISO 3166               =
 |waluta                 =
 |numer kierunkowy       =
 |domena                 =
 |kod samochodowy        =
 |kod samolotowy         =
 |strefa czasowa         =
 |narodowości            =
 |język urzędowy         =
 |religia dominująca     =
 |terytoria zależne      =
 |terytoria autonomiczne =
 |pkb rok                =
 |pkb                    =
 |pkb na osobę           =
 |pkb psn rok            =
 |pkb psn                =
 |pkb psn na osobę       =
 |mapa                   = Qara Qoyunlu Turcomans 1407–1468.png
 |alt mapy               =
 |opis mapy              =
 |współrzędne            =
 |commons                =
 |wikinews               =
 |wikicytaty             =
 |wikisłownik            =
}}
'''Kara Kojunlu''' (albo '''Kara-Kojunlu''', '''Karakojunlu''', '''Kara Kojunłu''') – [[Turkmeni|turkmeńska]] federacja plemienna, od połowy XIV wieku do roku 1469 tworząca państwo u szczytu potęgi obejmujące część wschodniej [[Anatolia|Anatolii]], [[Górna Mezopotamia|Dżezirę]], [[Irak]] i większość [[Iran]]u.

== Historia ==
„Kara Kojunlu” oznacza dosłownie „czarna owca” (co można przekładać także jako „te (plemiona) z czarną owcą”<ref name="Roemer151">{{Cytuj książkę | nazwisko= Fisher (ed.) | imię=William Bayne |autor r= H.R. Roemer| rozdział=The Türkmen Dynasties | autor link= | tytuł= The Cambridge History of Iran. Volume VI. Timurid and Safavid Periods | data=1986 | wydawca=Cambridge University Press | miejsce=Cambridge | isbn=0-521-20094-6 | strony=151}}</ref>, „czarno-barani”<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Hauziński | imię=Jerzy | tytuł= Irańskie intermezzo | data=2008 | wydawca=Wydawnictwo Adam Marszałek | miejsce=Warszawa | isbn=83-7441-970-3 | strony=274}}</ref>). Zgodnie z jedną z hipotez nazwa ta pochodzi od [[Totem (religia)|totemicznego]] zwierzęcia plemienia. Jednak przynajmniej według [[Raszidoddin|Raszid ad-Dina]] [[Ludy tureckie|Turcy]]  nie mogli jeść mięsa swoich zwierząt totemicznych, wyjaśnienie to wydaje się zatem nieprawdopodobne. Według innej interpretacji nazwa ta pochodzi po prostu od przeważającego koloru trzód plemienia. W sumie nie wiadomo skąd Kara Kojunlu wzięli swoją nazwę, ale musiała ona mieć charakter antytetyczny do nazwy [[Ak Kojunlu]] („biała owca”), używanej przez konkurencyjną turkmeńską federację plemienną<ref name="Roemer151"/>.

Samo plemię Kara Kojunlu było jednym ze szczepów (''oba'') [[Oguzowie|Oguzów]]. Prawdopodobnie należało ono do [[Jiwa]], jednego z pierwotnych plemion Oguzów wymienionych przez Raszida ad-Dina, co potwierdza m.in. fakt, że dynastyczny emblemat Kara Kojunlu był identyczny z emblematem Jiwa. Późniejsze sukcesy Kara Kojunlu sprawiły, że w ich służbę wstąpiło wiele innych plemion. Nazwa Kara Kojunlu nie pojawia się przed [[Ilchanidzi|okresem mongolskim]], jednak istnieją wcześniejsze wzmianki na temat jego rodu panującego, „Barani” (albo „Baharlu”), mającego siedzibę w miejscowości Bahar w pobliżu [[Hamadan]]u i reprezentowanego na terytorium od basenu [[Urmia (jezioro)|jeziora Urmia]] do [[Wan (jezioro)|Jeziora Wan]]. Być może mongolska inwazja doprowadziła do przemieszczenia się Barani całkowicie w rejon jeziora Wan, gdzie później uformowała się federacja Kara Kojunlu<ref name=" Sümer 584">{{Cytuj książkę | autor r=F. Sümer | rozdział=Karā-Koyunlu | nazwisko=Van Donzel | imię=E. | nazwisko2=Lewis | imię2=B. | nazwisko3=Pellat | imię3=Ch. | autor link= | tytuł=The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Volume IV | data=1997 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden | isbn=90-04-05745-5 | strony=584}}</ref><ref>Roemer, s. 153</ref>.

W czasach [[Ilchanidzi|Ilchanidów]] Kara Kojunlu podlegali [[Ojraci|Ojratom]]. W roku 1337 terytoria tych ostatnich we wschodniej Anatolii zajęli [[Sutajlidzi]] i przejęli zwierzchnictwo nad Kara Kojunlu. W roku 1350 przywódca Sutajlidów zginął z ręki jednego ze swoich [[emir]]ów, Husejn Bega, którego z kolei rok później zabił [[Bajram Chodża]] (1351–1380), „człowiek odpowiedzialny za wprowadzenie Kara Kojunlu na scenę historii”<ref name=" Sümer 584"/>. Bajramowi Chodży udało się zdobyć [[Mosul]] i podporządkować sobie większość lokalnych dynastii w regionie [[Diyarbakır]]u, [[Achlat]]u i [[Erzurum]], jednak w roku 1366 został on pokonany przez [[sułtan]]a  [[Szejch Owajs|Uwajsa]] (1356–1374) z dynastii [[Dżalajirydzi|Dżalajirydów]]. Wydaje się, że po tym zdarzeniu Kara Kojunlu stali się [[wasal]]ami Dżalajirydów i chociaż Bajram Chodża zerwał ten stosunek po śmierci Uwajsa, to w roku 1377 musiał ponownie uznać zwierzchność sułtanatu na lżejszych warunkach. Niemniej nie zmniejszyło to jego aktywności w ciągłym poszerzaniu bezpośrednio podległych Kara Kojunlu terytoriów i w chwili jego śmierci rozciągały się one od Mosulu do Erzurum. Jego następca, [[Kara Mehmed]] (1380–1389), w roku 1382 pokonał dżalajirydzką armię zapewniając tron sułtanatu [[Soltan Ahmad|Ahmadowi]] (1382–1410) i kończąc tym samym zależność Kara Kojunlu od Dżalajirydów. Po serii sukcesów w walce z lokalnymi dynastiami i plemionami w roku 1387 Kara Mehmed musiał bronić się przed atakiem [[Timur Chromy|Timura]] (1370–1405). Wykorzystał jednak jego odejście do zajęcia rok później [[Tebriz]]u. Kara Mehmed zginął w wyniku buntu Pir Hasana, syna zabitego niegdyś przez Bajrama Chodżę Husejn Bega<ref name=" Sümer 584"/><ref>Hauziński, ss. 274 – 275</ref>.

[[Plik:Blue Mosque Tabriz 2016-2.jpg|thumb|[[Ejwan]] wejściowy [[Błękitny Meczet w Tebrizie|Błękitnego Meczetu]] w [[Tebriz]]ie]]
Pir Hasan musiał walczyć o władzę nad Kara Kojunlu z synem Kara Mehmeda, [[Kara Jusuf]]em (1389–1420), i ostatecznie zmarł w roku 1391. Wkrótce Kara Jusuf stanął jednak w obliczu kolejnych najazdów Timura i chociaż wykorzystując jego odejście udało mu się kilkakrotnie odbić Tebriz, to w obliczu przewagi przeciwnika udał się on w roku 1400 na wygnanie do [[Imperium Osmańskie|Osmanów]], a gdy w roku 1402 Timur pokonał [[Bajazyd I Błyskawica|Bajazyda]] (1389–1402) [[Bitwa pod Ankarą|pod Ankarą]] do Iraku i ostatecznie [[Sułtanat mameluków|mameluckiej]] [[Syria|Syrii]]. W roku 1406 Kara Jusuf powrócił do wschodniej Anatolii i pokonał pod [[Nachiczewan (miasto)|Nachiczewanem]] panującego w [[Azerbejdżan]]ie wnuka Timura, [[Aba Bakr Ibn Miranszah|Aba Bakra]] (1405–1408). Zdobycie Azerbejdżanu zostało przypieczętowane zwycięstwem pod Sard Rud w pobliżu Tebrizu w roku 1408, w której to bitwie zginął syn Timura [[Miranszah]] (1405–1408). Te sukcesy Kara Jusufa wywołały zazdrość Dżalajirydy Ahmada, który zajął Tebriz, jednak w roku 1410 został pokonany przez przywódcę Kara Kojunlu i zabity. Jego terytoria w Iraku zostały zdobyte przez syna Kara Jusufa [[Szah Mehmed|Szaha Mehmeda]] (1412–1433), który rządził nimi, początkowo w imieniu ojca, aż do roku 1433. W kolejnych latach Kara Jusuf prowadząc zwycięskie walki z lokalnymi dynastiami poszerzał terytoria Kara Kojunlu, jednak na drodze jego dalszej ekspansji we wschodniej Anatolii stanął przywódca [[Ak Kojunlu]] [[Kara Jülük Osman]] (1403–1435). Mimo że Kara Jülük został pokonany w kilku bitwach, a nawet zmuszony do ucieczki na terytorium mameluckie, to Kara Jusuf nie był w stanie go sobie podporządkować<ref>Sümer , ss. 586 – 587; Roemer, ss. 161–162; Hauziński, s. 289</ref>.

W roku 1419 Kara Jusuf zajął część [[Irak Perski|Iraku Perskiego]], w odpowiedzi na co w roku 1420 wyruszył przeciwko niemu władca [[Timurydzi|Timurydów]] [[Szahruch]] (1405–1447). 17 października 1420 roku Kara Jusuf zmarł, a Kara Kojunlu wpadli w panikę. W tej sytuacji Szahruch bez trudu zajął [[Soltanije]] i w ciągu zimy 1420/1421 wielu miejscowych władców złożyło mu hołd. W międzyczasie Kara Kojunlu skupili się jednak wokół syna Kara Jusufa, [[Iskandar Ibn Kara Jusuf|Iskandara]] (1421–1438), który pobił Kara Jülüka i rzucił wyzwanie Szahruchowi. Ten pokonał go dopiero po trzydniowej bitwie stoczonej na równinie Alaszgird w dniach 29 lipca do 1 sierpnia 1421 roku. Zadowolony z tego zwycięstwa Szahruch wyruszył w drogę powrotną do [[Herat]]u, w rezultacie czego Azerbejdżan pozostał w rękach Kara Kojunlu. W ciągu kilku następnych lat Iskandar ukarał emirów, którzy podporządkowali się Szahruchowi, by w roku 1428 splądrować terytoria Timurydów, a w następnym zająć szereg ich zachodnich miast, włącznie z Soltanije i [[Kazwin]]em. W odpowiedzi Szahruch wyruszył przeciwko niemu z wielką armią i pokonał go w dwudniowej bitwie stoczonej 17 i 18 września pod [[Salmas]]. Zdał on sobie jednak sprawę, że nie pokona całkowicie Kara Kojunlu, i ustanowił najmłodszego syna Kara Jusufa, Abu Sa’ida, namiestnikiem Azerbejdżanu w swoim imieniu. Jednak niedługo po tym jak Szahruch wiosną 1430 roku wycofał się z Azerbejdżanu Iskandar pokonał i zabił Abu Sa’ida. Niemniej walki pomiędzy synami Kara Jusufa nadal wstrząsały Kara Kojunlu. Do roku 1433 [[Aspand]] (1433–1445) wyparł Szaha Mehmeda z Iraku. W latach 1433 i 1434 walczący z Iskandarem bracia, Szah Mehmed, Aspand i [[Dżahanszah]] (1438–1467) kolejno uznawali się za wasali Szahrucha. W roku 1434 uznał on Dżahanszaha za przywódcę Kara Kojunlu i wyruszył przeciwko Iskandarowi. Ten wycofał się w kierunku Erzurum i po krwawej choć zwycięskiej bitwie z Kara Jülükiem, którego zabił, uciekł na terytorium Osmanów, co pozwoliło Szahruchowi zainstalować Dżahanszaha w Azerbejdżanie. Po odejściu Szahrucha Iskandar zaatakował Dżahanszaha, jednak w roku 1438 został przez niego pokonany w bitwie w pobliżu [[Tebriz]]u. Oblężony przez swojego brata w niedostępnej twierdzy Alindżak Iskandar zginął z ręki własnego syna w tym samym roku<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Manz | imię=Beatrice Forbes | tytuł= Power, Politics and Religion in Timurid Iran | data=2007 | wydawca=Cambridge University Press | miejsce=Cambridge | isbn=0-521-86547-6 | strony=34 – 35, 42, 45}}; Sümer, s. 587</ref>.

Aspand zmarł w roku 1445 i Dżahanszah w następnym roku zajął jego terytoria w Iraku. W roku 1447 zmarł Szahruch i wśród Timurydów wybuchła wojna o sukcesję. Dżahanszah natychmiast zajął Soltanije i Kazwin, w roku 1452 także [[Isfahan]], a [[Fars]] i [[Kerman (ostan)|Kerman]] w roku 1453. Przejściowo w czerwcu 1458 roku Dżahanszah okupował nawet [[Herat]], ostatecznie jednak wycofał się z [[Chorasan]]u w obliczu armii [[Abu Sa’id Mirza|Abu Sa’ida]] (1451–1469) i zawarł z nim pokój, potwierdzający jego dotychczasowe zdobycze. Po śmierci Kara Jülüka Ak Kojunlu pogrążyli się w walce o sukcesję po nim. Wykorzystując tę sytuację przy poparciu niektórych ich wodzów plemiennych w roku 1450 Dżahanszah zaatakował przywódcę Ak Kojunlu [[Dżahangir Ibn Ali|Dżahangira]] (1444–1452) i po podboju znacznej części [[Armenia|Armenii]] obległ go w [[Diyarbakır|Amidzie]]. W roku 1452 Dżahangir poddał się i uznał zwierzchność Dżahanszaha. Tego faktu nie uznał jednak brat Dżahangira, [[Uzun Hasan]] (1452–1478), który jesienią tego samego roku podczas jego nieobecności w drodze bezkrwawego przewrotu opanował Amidę i stanął na czele Ak Kojunlu. Dżahanszah przekazał Dżahangirowi [[Erzincan]] i cały region [[Pont]]u od [[Wyżyna Armeńska|Wyżyny Armeńskiej]] po [[Morze Czarne]], jednak mimo tego ten ostatecznie został pokonany przez Uzun Hasana w roku 1457. W roku 1467 Dżahanszah wyruszył na wyprawę przeciwko Uzun Hasanowi, jednak kiedy w październiku dotarł do wschodniej Anatolii z powodu nadejścia wyjątkowo wczesnej zimy rozpuścił większość swoich wojsk na leża zimowe. Tymczasem Uzun Hasan bacznie obserwował jego ruchy i 11 listopada 1467 roku zaatakował jego obóz w pobliżu [[Sandżar]]u w regionie [[Czapakczur]]. Według [[Abd-ar-Razzagh Samarkandi|Samarkandiego]] Dżahanszah miał wówczas przy sobie tylko trzystu ludzi. On i jego syn Muhammadi zginęli podczas ucieczki, a jego kolejny syn, Jusuf, został schwytany i oślepiony. Ponieważ w roku 1466 Dżahanszah kazał stracić swojego najzdolniejszego syna Pir Budaka za kolejny bunt, Kara Kojunlu zostali pozbawieni skutecznego przywództwa. Władzę nad nimi przejął inny syn Dżahanszaha, uwolniony z więzienia [[Hasan Ali Ibn Dżahanszah|Hasan Ali]] (1467–1469), który był człowiekiem niewielkiej inteligencji i słabego charakteru. Nie był on w stanie przeciwstawić się Uzun Hasanowi, który pokonał go w [[Marand]]zie, i schronił się u Abu Sa’ida, którego prosił o pomoc. Kiedy i ten został pokonany przez Ak Kojunlu Hasan Ali uciekł w stronę Hamadanu i po tym jak zorientował się, że nie uniknie pojmania, w kwietniu 1469 roku popełnił samobójstwo. [[Bej|Begowie]] rodu Barani zabrali oślepionego Jusufa do Farsu i osadzili go na tronie Kara Kojunlu, ale jeszcze w tym samym roku został on zabity przez syna Uzun Hasana, Ughurlu Mehmeda. Wszystkie terytoria Kara Kojunlu przeszły w ręce Ak Kojunlu i ich państwo upadło<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/aq-qoyunlu-confederation | tytuł = AQ QOYUNLŪ | data dostępu = 2011-01-05 | autor = R. Quiring-Zoche | opublikowany = [[Encyclopaedia Iranica]] | język = en}}</ref><ref>{{Cytuj pismo | czasopismo=Der Islam |nazwisko=Savory |imię=R.M. |autor= |autor link= |tytuł=The Struggle for Supremacy in Persia after the death of Tīmūr |oznaczenie=1965 |wolumin= 40 |strony=49-51 | issn =1613-0928 |doi = 10.1515/islm.1964.40.1.35 | url= |język=en}}; Sümer, ss. 587 – 588; Roemer, ss. 164, 173; Hauziński, ss. 290, 292 – 293</ref>. Nie był to jednak koniec historii rodu Barani, ponieważ jeden z potomków Iskandara, [[Kuli Kutb al-Mulk]] (1512–1543), jako młody człowiek wyemigrował do [[Indie|Indii]], gdzie wstąpił na służbę [[Sułtanat Bahmanidów|Bahmanidów]], i po rozpadzie ich państwa założył [[Kutbszahowie|dynastię Kutbszahów]], panującą w [[Golkonda|Golkondzie]] aż do roku 1687<ref>{{Cytuj książkę | autor r=R.M. Eaton | rozdział=Ķuţb Shāhī | nazwisko=Bosworth | imię=C.E. | nazwisko2=Van Donzel | imię2=E. | nazwisko3=Lewis | imię3=B. | nazwisko4=Pellat | imię4=Ch. | autor link= | tytuł=The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Volume V | data=1986 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden | isbn=90-04-07819-3 | strony=549-550}}</ref>.

Pod względem organizacyjnym państwo Kara Kojunlu było kontynuacją państwa Dżalajirydów. Kara Kojunlu uważali się za ich prawowitych spadkobierców, a poprzez nich nawiązywali do tradycji [[Ilchanidzi|Ilchanidów]]. Nie jest pewne czy Dżahanszah rzeczywiście przyjął tytuł ilchana, ale Kara Kojunlu używali takich związanych z [[Imperium mongolskie|Imperium Mongolskim]] tytułów jak „[[kagan]]”, „[[nojon]]”, czy „[[Bagatur|bahadur]]”. Fakt że ostatni członkowie dynastii nosili takie imiona jak Jar Ali, Pir Ali, Hasan Ali, Husejn Ali i Ali Szeker może być uznany za świadectwo wpływów [[Szyizm|szyickich]] wśród Kara Kojunlu. Co więcej Aspand miał wypuszczać monety w imieniu dwunastu [[Imam (szyizm)|imamów]] podczas swoich rządów w Iraku. Z drugiej jednak strony na monetach Dżahanszaha pojawiają się imiona czterech [[Kalifowie prawowierni|kalifów prawowiernych]] i żaden współczesny historyk nie przypisywał mu inklinacji szyickich. Dzahanszah był także człowiekiem wysokiej kultury, patronującym uczonym i poetom. Najznaczniejszym świadectwem tego mecenatu są dzisiaj ruiny [[Błękitny Meczet w Tebrizie|Błękitnego Meczetu w Tebrizie]]. Pod jego imieniem zachował się także [[Dywan (literatura)|dywan]] poezji w języku [[Języki tureckie|tureckim]] i [[Język perski|perskim]]<ref>Sümer, s. 588; Roemer, ss. 165, 167</ref>.

== Władcy ==
* [[Bajram Chodża]] (1351–1380)
* [[Kara Mehmed]] (1380–1389)
* [[Kara Jusuf]] (1389–1420)
* [[Iskandar Ibn Kara Jusuf|Iskandar]] (1421–1438)
* [[Dżahanszah]] (1438–1467)
* [[Hasan Ali Ibn Dżahanszah|Hasan Ali]] (1467–1469)

=== Linia iracka ===
* [[Szah Mehmed]] (1412–1433)
* [[Aspand]] (1433–1445)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor r=R.M. Eaton | rozdział=Ķuţb Shāhī | nazwisko=Bosworth | imię=C.E. | nazwisko2=Van Donzel | imię2=E. | nazwisko3=Lewis | imię3=B. | nazwisko4=Pellat | imię4=Ch. | autor link= | tytuł=The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Volume V | data=1986 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden | isbn=90-04-07819-3 | strony=}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Hauziński | imię=Jerzy | autor link=Jerzy Hauziński| tytuł= Irańskie intermezzo | data=2008 | wydawca=Wydawnictwo Adam Marszałek | miejsce=Warszawa | isbn=83-7441-970-3 | strony=}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Manz | imię=Beatrice Forbes | tytuł= Power, Politics and Religion in Timurid Iran | data=2007 | wydawca=Cambridge University Press | miejsce=Cambridge | isbn=0-521-86547-6 | strony=}}
* {{cytuj stronę| url = http://www.iranicaonline.org/articles/aq-qoyunlu-confederation | tytuł = AQ QOYUNLŪ | data dostępu = 2011-01-05 | autor = R. Quiring-Zoche | opublikowany = [[Encyclopaedia Iranica]] | język = en}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko= Fisher (ed.) | imię=William Bayne |autor r= H.R. Roemer| rozdział=The Türkmen Dynasties | autor link= | tytuł= The Cambridge History of Iran. Volume VI. Timurid and Safavid Periods | data=1986 | wydawca=Cambridge University Press | miejsce=Cambridge | isbn=0-521-20094-6 | strony=}}
* {{Cytuj pismo | czasopismo=Der Islam |nazwisko=Savory |imię=R.M. |autor= |autor link= |tytuł=The Struggle for Supremacy in Persia after the death of Tīmūr |oznaczenie=1965 |wolumin= 40 |strony= | issn =1613-0928 |doi = 10.1515/islm.1964.40.1.35 | url= |język=en}}
* {{Cytuj książkę | autor r=F. Sümer | rozdział=Karā-Koyunlu | nazwisko=Van Donzel | imię=E. | nazwisko2=Lewis | imię2=B. | nazwisko3=Pellat | imię3=Ch. | autor link= | tytuł=The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Volume IV | data=1997 | wydawca=E.J. Brill | miejsce=Leiden | isbn=90-04-05745-5 | strony=}}
{{Historia Iranu (Persji)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Państwa historyczne w Azji]]
[[Kategoria:Historia Iraku]]
[[Kategoria:Historia Iranu]]
[[Kategoria:Historia Turcji]]

title: Kara Kojunluقراقویونلو

Ustrój polityczny: monarchia

Stolica: Tebriz

Populacja · • liczba ludności: · 4 000 000 · (brak daty pomiaru)


text:
# Prowokacja
Prowokacja – podstępne i celowe działanie osoby trzeciej mające na celu spowodowanie reakcji ofiary prowokacji, zazwyczaj szkodliwej dla niej i często dla osób z nią związanych lub organizacji, jak np. uzyskanie odpowiedzi, informacji, wywołanie silnych emocji, niekontrolowanego zachowania, złamanie prawa.
W psychologii prowokacja jest świadomym wymuszeniem określonych zachowań, reakcji lub działań, często agresywnych i nagłych, poprzez oddziaływanie na psychikę, niekoniecznie zgodne z obranymi przez daną osobę zasadami i wyznawaną ideologią.
W sądownictwie prowokacja dotyczy dopuszczalnej obrony, która polega na przedstawieniu braku podstaw do stwierdzenia popełnienia przestępstwa, poprzez udowodnienie, iż na oświadczenia oskarżonego lub świadków wpłynęła osoba pytająca/przesłuchująca, prowokując ją do stwierdzenia nieprawdziwych faktów lub ich przeinaczenia.
W pewnych sytuacjach prowokacja może być akceptowalnym narzędziem dochodzeń dziennikarskich lub policyjnych.
W Kanadzie prowokację w policji definiuje się jako podjęcie działań poprzez jednostkę policji, które dają szansę przypadkowej jednostce społeczeństwa na popełnienie przestępstwa. Jest to forma testu nazywana Random virtue testing (ang. dosłownie losowe testowanie cnoty).

wikiname: plwiki

title: Prowokacja

in_language: pl

wikitext:
{{inne znaczenia}}
'''Prowokacja''' – podstępne i celowe działanie osoby trzeciej mające na celu spowodowanie reakcji ofiary prowokacji, zazwyczaj szkodliwej dla niej i często dla osób z nią związanych lub organizacji, jak np. uzyskanie odpowiedzi, informacji, wywołanie silnych emocji, niekontrolowanego zachowania, złamanie prawa<ref>[http://sjp.pwn.pl/slowniki/prowokacja.html Definicja w Słowniku języka polskiego PWN]</ref>.

W [[psychologia|psychologii]] prowokacja jest świadomym wymuszeniem określonych zachowań, reakcji lub działań, często agresywnych i nagłych, poprzez oddziaływanie na psychikę, niekoniecznie zgodne z obranymi przez daną osobę zasadami i wyznawaną ideologią.

W [[sąd]]ownictwie ''prowokacja'' dotyczy dopuszczalnej obrony, która polega na przedstawieniu braku podstaw do stwierdzenia popełnienia [[przestępstwo|przestępstwa]], poprzez udowodnienie, iż na oświadczenia oskarżonego lub świadków wpłynęła osoba pytająca/przesłuchująca, prowokując ją do stwierdzenia nieprawdziwych faktów lub ich przeinaczenia.

W pewnych sytuacjach prowokacja może być akceptowalnym narzędziem dochodzeń [[dziennikarz|dziennikarskich]] lub [[policja|policyjnych]].

W [[Kanada|Kanadzie]] prowokację w policji definiuje się jako podjęcie działań poprzez jednostkę policji, które dają szansę przypadkowej jednostce społeczeństwa na popełnienie przestępstwa. Jest to forma testu nazywana ''Random virtue testing'' ([[język angielski|ang.]] dosłownie ''losowe testowanie cnoty'').

== Zobacz też ==
{{Wikisłownik|prowokacja}}
{{Wikicytaty|Prowokacja (zachowanie)|Prowokacja}}
* [[afera gruntowa]]
* [[prowokator]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Techniki manipulacji]]
[[Kategoria:Dziennikarstwo]]


text:
# Colley Cibber
Colley Cibber (ur. 6 listopada 1671 w Londynie, zm. 12 grudnia 1757 tamże) – angielski dramatopisarz, aktor i poeta, w latach 1730–1757 oficjalny poeta nadworny (Poeta-laureat). W 1710 roku został jednym z zarządzających Theatre Royal przy Drury Lane.

title: Colley Cibber

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko      = Colley Cibber
 |imię i nazwisko org  =
 |pseudonim            =
 |grafika              = Colley Cibber as Lord Foppington in The Relapse by John Vanbrugh1.jpg
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |data urodzenia       = [[6 listopada]] [[1671]]
 |miejsce urodzenia    = [[Londyn]]
 |data śmierci         = [[12 grudnia]] [[1757]]
 |miejsce śmierci      = [[Londyn]]
 |narodowość           = [[Wielka Brytania|brytyjska]]
 |język                = [[język angielski|angielski]]
 |Alma Mater           =
 |dziedzina sztuki     = [[dramat]], [[poezja]]
 |epoka                =
 |muzeum artysty       =
 |ważne dzieła         =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |odznaczenia          =
 |nagrody              =
 |commons              = Category:Colley Cibber
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
'''Colley Cibber''' (ur. [[6 listopada]] [[1671]] w [[Londyn]]ie, zm. [[12 grudnia]] [[1757]] tamże) – [[Anglia|angielski]] [[dramatopisarz]], aktor i [[poeta]], w latach [[1730]]–[[1757]] oficjalny poeta nadworny (''[[Poeta-laureat]]'')<ref name="Encyclopaedia Britannica">{{Encyklopedia Britannica |id = biography/Colley-Cibber |tytuł = Colley Cibber |data dostępu = 2018-02-07}}</ref>. W [[1710]] roku został jednym z zarządzających [[Theatre Royal przy Drury Lane]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Cibber, Colley}}
[[Kategoria:Angielscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Angielscy dramaturdzy XVIII wieku]]
[[Kategoria:Angielscy poeci XVIII wieku]]
[[Kategoria:Artyści związani z Londynem]]
[[Kategoria:Dramaturdzy anglojęzyczni]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Londynem]]
[[Kategoria:Poeci anglojęzyczni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1671]]
[[Kategoria:Zmarli w 1757]]

title: Colley Cibber

Data i miejsce urodzenia: 6 listopada 1671 · Londyn

Data i miejsce śmierci: 12 grudnia 1757 · Londyn

Narodowość: brytyjska

Język: angielski

Dziedzina sztuki: dramat, poezja


text:
# Trzciniak atolowy
Trzciniak atolowy (Acrocephalus syrinx) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae). Występuje endemicznie na wyspach archipelagu Karolinów należących do Mikronezji.
SystematykaGatunek ten po raz pierwszy opisał w 1833 roku Heinrich von Kittlitz. Autor nadał mu nazwę Sylvia syrinx, a jako miejsce typowe wskazał Lugunor i Uleei, co uściślono później do wyspy Woleai. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju Acrocephalus. Dawniej takson ten bywał uznawany za podgatunek wymarłego już trzciniaka słowiczego (A. luscinius), ale jest on od niego mniejszy, ma krótszy dziób i inny śpiew, a odrębność potwierdziły badania genetyczne. Jest to gatunek monotypowy.
MorfologiaDługość ciała około 15 cm. Obie płcie są do siebie podobne.
Zasięg występowaniaWystępuje tylko na wyspach i atolach archipelagu Karolinów: Woleai, Lamotrek, Chuuk, Pohnpei, Nukuoro, Kosrae.
StatusMiędzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje trzciniaka atolowego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity przynajmniej w części swego niewielkiego zasięgu występowania. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International uznaje globalny trend liczebności populacji za prawdopodobnie stabilny.

title: Trzciniak atolowy

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Trzciniak atolowy
 |nazwa łacińska         = ''Acrocephalus syrinx''
 |TSN                    = 554026
 |zoolog                 = ([[Heinrich von Kittlitz|Kittlitz]], 1833)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[wróblowe]]
 |podrząd                = [[śpiewające]]
 |rodzina                = [[trzciniaki]]
 |rodzaj                 = ''[[Acrocephalus (ptak)|Acrocephalus]]''
 |gatunek                = trzciniak atolowy
 |synonimy               =
* ''Sylvia syrinx'' Kittlitz, 1833<ref name="hbwa"/>
* ''Acrocephalus luscinia syrinx'' (Kittlitz, 1833)<ref name="avibase"/>
* ''Acrocephalus luscinius syrinx'' (Kittlitz, 1833)<ref name="avibase"/>
* ''Conopoderas syrinx'' (Kittlitz, 1833)<ref name="avibase"/>
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22714786
 |wikispecies            = Acrocephalus syrinx
 |commons                = Category:Acrocephalus syrinx
}}
'''Trzciniak atolowy'''<ref name="Mielczarek&Kuziemko"/> (''Acrocephalus syrinx'') – gatunek małego [[ptaki|ptaka]] z rodziny [[trzciniaki|trzciniaków]] (Acrocephalidae). Występuje [[endemit|endemicznie]] na wyspach archipelagu [[Karoliny|Karolinów]] należących do [[Mikronezja|Mikronezji]].

; '''Systematyka''': Gatunek ten po raz pierwszy opisał w 1833 roku [[Heinrich von Kittlitz]]. Autor nadał mu [[binominalne nazewnictwo gatunków|nazwę]] ''Sylvia syrinx'', a jako [[miejsce typowe]] wskazał Lugunor i Uleei, co uściślono później do wyspy [[Woleai]]<ref name="hbwa" /><ref name="avibase" />. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju ''[[Acrocephalus (ptak)|Acrocephalus]]''<ref name="hbwa" /><ref name="Mielczarek&Kuziemko"/><ref name="ioc" />. Dawniej [[takson]] ten bywał uznawany za [[podgatunek]] wymarłego już [[trzciniak słowiczy|trzciniaka słowiczego]] (''A. luscinius'')<ref name="hbwa" /><ref name="avibase" />, ale jest on od niego mniejszy, ma krótszy dziób i inny śpiew, a odrębność potwierdziły badania genetyczne<ref name="hbwa" />. Jest to [[gatunek monotypowy]]<ref name="hbwa" /><ref name="ioc" />.

; '''Morfologia''': Długość ciała około 15 cm<ref name="hbwa"/>. Obie płcie są do siebie podobne<ref name="hbwa"/>.

; '''Zasięg występowania''': Występuje tylko na wyspach i [[atol]]ach archipelagu [[Karoliny|Karolinów]]: Woleai, [[Lamotrek]], [[Chuuk (atol)|Chuuk]], [[Pohnpei (wyspa)|Pohnpei]], [[Nukuoro]], [[Kosrae]]<ref name="hbwa"/>.

; '''Status''': [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody]] (IUCN) uznaje trzciniaka atolowego za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC – ''Least Concern''). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity przynajmniej w części swego niewielkiego zasięgu występowania. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku [[BirdLife International]] uznaje globalny trend liczebności populacji za prawdopodobnie stabilny<ref name="iucn"/>.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="avibase">{{Cytuj stronę | url = https://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=EN&avibaseid=8CF71142E2D1A74D&sec=synonyms | tytuł = Caroline Islands Reed-Warbler ''Acrocephalus syrinx'' | praca = Avibase | język = en | data dostępu = 2022-12-31}}</ref>
<ref name=hbwa>{{cytuj stronę | url = https://www.hbw.com/species/caroline-reed-warbler-acrocephalus-syrinx | autor = Dyrcz, A. | rok = 2020 | tytuł = Caroline Reed-warbler (''Acrocephalus syrinx'') | praca = del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive | archiwum = http://archive.is/2wqzc | zarchiwizowano = 2020-05-11}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/bushtits/ | tytuł = IOC World Bird List (v12.2) | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | język = en | data dostępu = 2022-12-31}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">{{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek, M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/passerines3.html#Acrocephalidae |tytuł = Rodzina: Acrocephalidae Salvin, 1882 (1838) - trzciniaki - Brush, reed and swamp warblers (wersja: 2019-04-24)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2019-12-05}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/carrew1/ | tytuł = Zdjęcia i nagrania głosów | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Trzciniaki]]
[[Kategoria:Ptaki Oceanii]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Heinricha von Kittlitza]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1833 roku]]

title: Trzciniak atolowy

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: wróblowe

Podrząd: śpiewające

Rodzina: trzciniaki

Rodzaj: Acrocephalus

Gatunek: trzciniak atolowy

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski


text:
# Esacus
Esacus – rodzaj ptaków z rodziny kulonów (Burhinidae).

## Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji (Iran, Chińska Republika Ludowa (włącznie z Hajnanem), Pakistan, Indie, Sri Lanka, Nepal, Bhutan, Bangladesz, Mjanma, Laos, Wietnam, Kambodża, Tajlandia, Malezja, Singapur, Filipiny, Brunei, Indonezja i Timor Wschodni), w Australii oraz Oceanii (Wyspy Salomona, Vanuatu i Nowa Kaledonia).

## Morfologia
Długość ciała 41,5–57 cm, rozpiętość skrzydeł 90–100 cm; masa ciała 790–1130 g.

## Systematyka

### Etymologia
- Esacus: gr. αισακος aisakos „niezidentyfikowany ptak”, później wiązany z rudzikiem (sic), siewkami lub kormoranami (w mitologii greckiej Ajsakos (łac. Aesacus), książę Troi i syn Priama, spowodował śmierć nimfy Hesperii, po czym popełnił samobójstwo, aby dzielić z nią wieczność i został przemieniony w długoszyją i długonogą siewkę; inna wersja mitu mówi, że poślubił Sterope i załamany jej przedwczesną śmiercią, rzucił się do morza, przeradzając się w kormorana)[10].
- Carvanaca (Carvanica, Carvanacus): nazwa Kărwānăk, Carvának lub Carbának oznaczająca w hindi kulona[11]. Gatunek typowy: Carvanaca grisea Hodgson, 1837 (= Oedicnemus recurvirostris Cuvier, 1829).
- Pseudops: gr. ψευδος pseudos „fałszywy, inny”; ωψ ōps, ωπος ōpos „oblicze”[12]. Nowa, klasyczna nazwa dla Carvanaca Hodgson, 1837.
- Orthorhamphus: gr. ορθος orthos „prosty”; ῥαμφος rhamphos „dziób”[13]. Gatunek typowy: Oedicnemus magnirostris Vieillot, 1818.

### Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki:
- Esacus recurvirostris (Cuvier, 1829) – kulon wielkodzioby
- Esacus magnirostris (Vieillot, 1818) – kulon plażowy

title: Esacus

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Esacus''
 |TSN                    = 176753
 |zoolog                 = [[René Lesson|Lesson]], 1831{{r|Lesson}}
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Esacus recurvirostris.jpg
 |opis grafiki           = [[Kulon wielkodzioby]] (''E. recurvirostris'')
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[siewkowe]]
 |podrząd                = [[siewkowce]]
 |parworząd              = [[siewkowce|Chionida]]
 |nadrodzina             = [[siewkowce|Chionoidea]]
 |rodzina                = [[kulony]]
 |rodzaj                 = ''Esacus''
 |typ nomenklatoryczny   = ''Oedicnemus recurvirostris'' Cuvier
 |synonimy               =
* ''Carvanaca'' [[Brian Houghton Hodgson|Hodgson]], 1837{{r|Hodgsona}}
* ''Pseudops'' Hodgson, 1841{{r|Hodgsonb}}
* ''Carvanica''<ref group="uwaga" name="uwaga1">Niepoprawna późniejsza pisownia ''Carvanaca'' Hodgson, 1837.</ref> [[Edward Blyth|Blyth]], 1842{{r|Blyth}}
* ''Aesacus'' [[Louis Agassiz|Agassiz]], 1846{{r|Agassiz}}
* ''Carvanacus''{{u|uwaga1}} [[Ludwig Reichenbach|Reichenbach]], 1852{{r|Reichenbach}}
* ''Orthorhamphus'' [[Tommaso Salvadori|Salvadori]], 1874{{r|Salvadori}}
 |ranga podtaksonu       = [[gatunek (biologia)|Gatunki]]
 |podtaksony             =
* ''E. recurvirostris''
* ''E. magnirostris''
 |mapa występowania      = Esacus recurvirostris and Esacus magnirostris ranges.png
 |opis mapy występowania = <big>{{legenda|SpringGreen|''E. magnirostris''|}}
{{legenda|green|''E. recurvirostris''|}}</big>
 |wikispecies            = Esacus
 |commons                = Category:Esacus
}}
'''''Esacus''''' – [[rodzaj (biologia)|rodzaj]] [[ptaki|ptaków]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[Kulony|kulonów]] (Burhinidae).

== Zasięg występowania ==
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w [[Azja|Azji]] ([[Iran]], [[Chińska Republika Ludowa]] (włącznie z [[Hajnan]]em), [[Pakistan]], [[Indie]], [[Sri Lanka]], [[Nepal]], [[Bhutan]], [[Bangladesz]], [[Mjanma]], [[Laos]], [[Wietnam]], [[Kambodża]], [[Tajlandia]], [[Malezja]], [[Singapur]], [[Filipiny]], [[Brunei]], [[Indonezja]] i [[Timor Wschodni]]), w [[Australia|Australii]] oraz [[Oceania|Oceanii]] ([[Wyspy Salomona]], [[Vanuatu]] i [[Nowa Kaledonia]]){{r|Hume}}.

== Morfologia ==
Długość ciała 41,5–57 cm, rozpiętość skrzydeł 90–100 cm; masa ciała 790–1130 g{{r|Hume}}.

== Systematyka ==
=== Etymologia ===
* ''Esacus'': {{gr.|αισακος}} ''aisakos'' „niezidentyfikowany ptak”, później wiązany z [[rudzik (ptak)|rudzikiem]] (sic), siewkami lub [[kormorany|kormoranami]] (w mitologii greckiej [[Ajsakos]] ({{łac.|Aesacus}}), książę Troi i syn [[Priam]]a, spowodował śmierć nimfy [[Hesperia (mitologia)|Hesperii]], po czym popełnił samobójstwo, aby dzielić z nią wieczność i został przemieniony w długoszyją i długonogą siewkę; inna wersja mitu mówi, że poślubił Sterope i załamany jej przedwczesną śmiercią, rzucił się do morza, przeradzając się w kormorana){{odn|Jobling|2021|s=[https://birdsoftheworld.org/bow/key-to-scientific-names/search?q=esacus Esacus]}}.
* ''Carvanaca'' (''Carvanica'', ''Carvanacus''): nazwa ''Kărwānăk'', ''Carvának'' lub ''Carbának'' oznaczająca w [[język hindi|hindi]] kulona{{odn|Jobling|2021|s=[https://birdsoftheworld.org/bow/key-to-scientific-names/search?q=carvanaca Carvanaca]}}. [[Gatunek typowy]]: ''Carvanaca grisea'' Hodgson, 1837 (= ''Oedicnemus recurvirostris'' Cuvier, 1829).
* ''Pseudops'': gr. ψευδος ''pseudos'' „fałszywy, inny”; ωψ ''ōps'', ωπος ''ōpos'' „oblicze”{{odn|Jobling|2021|s=[https://birdsoftheworld.org/bow/key-to-scientific-names/search?q=pseudops Pseudops]}}. Nowa, klasyczna nazwa dla ''Carvanaca'' {{small|Hodgson, 1837}}.
* ''Orthorhamphus'': gr. ορθος ''orthos'' „prosty”; ῥαμφος ''rhamphos'' „dziób”{{odn|Jobling|2021|s=[https://birdsoftheworld.org/bow/key-to-scientific-names/search?q=orthorhamphus Orthorhamphus]}}. Gatunek typowy: ''Oedicnemus magnirostris'' {{small|[[Louis Pierre Vieillot|Vieillot]], 1818}}.

=== Podział systematyczny ===
Do rodzaju należą następujące gatunki{{r|Mielczarek&Kuziemko}}:
* ''Esacus recurvirostris'' {{small|(Cuvier, 1829)}} – [[kulon wielkodzioby]]
* ''Esacus magnirostris'' {{small|(Vieillot, 1818)}} – [[kulon plażowy]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Lesson">{{cytuj książkę| autor = R.-P. Lesson| tytuł = Traité d'ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d'oiseaux : ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France|url = https://biodiversitylibrary.org/item/111050#page/585/mode/1up|rok = 1831|wydawca = Chez F.G. Levrault|miejsce = Bruxelles |tom = 1|isbn = |strony = 547|język = fr}}</ref>
<ref name="Hodgsona">{{cytuj pismo |autor = B.H. Hodgson|tytuł = Additions to the Ornithology of Népal | url = https://biodiversitylibrary.org/item/114404#page/905/mode/1up|czasopismo = Journal of the Asiatic Society of Bengal| wolumin = 5|wydanie = |strony = 775|rok = 1836| język = en}}</ref>
<ref name="Hodgsonb">{{cytuj pismo |autor = B.H. Hodgson|tytuł = Classical terminology of Natural History|url = https://biodiversitylibrary.org/item/122869#page/41/mode/1up|czasopismo = Journal of the Asiatic Society of Bengal| wolumin = 10|wydanie = 1|strony = 27|rok = 1841| język = en}}</ref>
<ref name="Blyth">{{cytuj pismo |autor = E. Blyth|tytuł = Report from the Curator|url = https://biodiversitylibrary.org/item/123638#page/204/mode/1up|czasopismo = Journal of the Asiatic Society of Bengal| wolumin = 11|wydanie = 2|strony = 788|rok = 1842| język = en}}</ref>
<ref name="Agassiz">{{cytuj książkę| autor = L. Agassiz| tytuł = Nomenclator zoologicus, continens nomina systematica generum animalium tam viventium quam fossilium, secundum ordinem alphabeticum disposita, adjectis auctoribus, libris, in quibus reperiuntur, anno editionis, etymologia et familiis, ad quas pertinent, in singulis classibus |url = https://biodiversitylibrary.org/page/33664323#page/1175/mode/1up|rok = 1846|wydawca = Sumptibus Jent et Gassman|miejsce = Soloduri |strony = 9|język = la}}</ref>
<ref name="Reichenbach">{{cytuj książkę| autor = H.G.L. Reichenbach| tytuł = Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile|url = https://biodiversitylibrary.org/item/103886#page/56/mode/1up|rok = 1850|wydawca = Expedition der vollständigsten naturgeschichte|miejsce = Dresden und Leipzig|wydanie = |strony = 24, 25|język = de}}</ref>
<ref name="Salvadori">{{cytuj pismo |autor = T. Salvadori|tytuł = Catalogo sistematico degli uccelli di Borneo|url = https://www.biodiversitylibrary.org/item/30970#page/372/mode/1up|czasopismo = Annali del Museo civico di storia naturale di Genova| wolumin = 5|strony = 312|rok = 1874|język = it}}</ref>
<ref name="Hume">{{cytuj książkę| autor = J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal | tytuł = [[Handbook of the Birds of the World]] | część = 3|tytuł części = Hoatzin to Auks| rozdział = Family Burhinidae (Thick-knees)| autor r = R.A. Hume| rok = 1996 | wydawca = Lynx Edicions | miejsce = Barcelona | isbn = 84-87334-20-2| strony = 363| język = en |adres rozdziału = https://archive.org/details/handbookofbirdso0003unse/page/363/mode/2up}}</ref>
<ref name="Mielczarek&Kuziemko">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines1.html#Burhinidae |tytuł = Rodzina: Burhinidae Mathews, 1912 - kulony - Thick-knees (Wersja: 2024-09-30)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2024-12-19}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę | odn = tak | tytuł = The Key to Scientific Names |nazwisko = Jobling |imię = James A. |url = https://birdsoftheworld.org/bow/key-to-scientific-names/search |praca = Birds of the World |opublikowany = Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA |język = en |data = 2021}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kulony]]

title: Gatunki

Gatunki:
Zasięg występowania
· E. magnirostris E. recurvirostris


text:
# Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2019/2020
Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn w sezonie 2019/2020 – 49. edycja tego cyklu. Pierwsze zawody odbyły się 29 listopada 2019 roku w szwedzkim Funäsdalen, a ostatnie rozegrano 29 lutego 2020 roku w norweskim Kvitfjell.
Tytułów w poszczególnych klasyfikacjach bronili:
- generalna:  Simon Maurberger
- zjazd:  Nils Mani
- slalom:  Istok Rodeš
- gigant:  Lucas Braathen
- supergigant:  Roy Piccard
- superkombinacja:  Sam Alphand

## Podium zawodów
| Lp. | Data              | Miejscowość    | Konkurencja       | 1. Miejsce             | 2. Miejsce             | 3. Miejsce             |
| --- | ----------------- | -------------- | ----------------- | ---------------------- | ---------------------- | ---------------------- |
| 1.  | 29 listopada 2019 | Funäsdalen     | Slalom            | Linus Straßer          | Istok Rodeš            | Kristoffer Jakobsen    |
| 2.  | 30 listopada 2019 | Funäsdalen     | Slalom            | Tommaso Sala           | Lucas Braathen         | Linus Straßer          |
| 3.  | 2 grudnia 2019    | Trysil         | Gigant            | Fabian Wilkens Solheim | Atle Lie McGrath       | Daniele Sette          |
| 4.  | 3 grudnia 2019    | Trysil         | Gigant            | Fabian Wilkens Solheim | Tommaso Sala           | Roberto Nani           |
| 5.  | 9 grudnia 2019    | Santa Caterina | Kombinacja        | Robin Buffet           | Florian Loriot         | Tobias Hedström        |
| 6.  | 10 grudnia 2019   | Santa Caterina | Supergigant       | Ralph Weber            | Niklas Köck            | Nils Alphand           |
| 7.  | 12 grudnia 2019   | Zinal          | Supergigant       | Niklas Köck            | Stefan Babinsky        | Alexander Prast        |
| 8.  | 12 grudnia 2019   | Zinal          | Supergigant       | Alexander Prast        | Urs Kryenbühl          | Arnaud Boisset         |
| 9.  | 16 grudnia 2019   | Val di Fassa   | Slalom            | Tommaso Sala           | Jonathan Nordbotten    | Atle Lie McGrath       |
| 10. | 18 grudnia 2019   | Obereggen      | Slalom            | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 11. | 21 grudnia 2019   | Kronplatz      | Slalom równoległy | Pirmin Hacker          | Adrian Meisen          | Thomas Dorner          |
| 12. | 5 stycznia 2020   | Vaujany        | Slalom            | Anton Tremmel          | Sebastian Holzmann     | Julian Rauchfuss       |
| 13. | 6 stycznia 2020   | Vaujany        | Slalom            | Federico Liberatore    | Atle Lie McGrath       | Julian Rauchfuss       |
| 14. | 10 stycznia 2020  | Wengen         | Zjazd             | Stefan Rogentin        | Valentin Giraud Moine  | Ralph Weber            |
| 15. | 11 stycznia 2020  | Wengen         | Zjazd             | Davide Cazzaniga       | Henri Battilani        | Ralph Weber            |
| 16. | 18 stycznia 2020  | Kirchberg      | Gigant            | Stefan Brennsteiner    | Patrick Feurstein      | Stefan Luitz           |
| 17. | 21 stycznia 2020  | Kirchberg      | Gigant            | Giovanni Borsotti      | Stefan Brennsteiner    | Aleksandr Andrienko    |
| 18. | 24 stycznia 2020  | Orcières       | Zjazd             | Niklas Köck            | Daniel Hemetsberger    | Valentin Giraud Moine  |
| 19. | 25 stycznia 2020  | Orcières       | Zjazd             | Nils Alphand           | Cedric Ochsner         | Niklas Köck            |
| 20. | 26 stycznia 2020  | Orcières       | Supergigant       | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 21. | 28 stycznia 2020  | Méribel        | Gigant            | Patrick Feurstein      | Fabian Wilkens Solheim | Léo Anguenot           |
| 22. | 29 stycznia 2020  | Méribel        | Gigant            | Patrick Feurstein      | Atle Lie McGrath       | Thomas Dorner          |
| 23. | 31 stycznia 2020  | Jaun           | Slalom            | Sebastian Holzmann     | Marc Rochat            | Adrian Pertl           |
| 24. | 1 lutego 2020     | Jaun           | Slalom            | Adrian Pertl           | Atle Lie McGrath       | Federico Liberatore    |
| 25. | 8 lutego 2020     | Berchtesgaden  | Gigant            | Roberto Nani           | Raphael Haaser         | Patrick Haugen Veisten |
| 26. | 9 lutego 2020     | Berchtesgaden  | Slalom            | Federico Liberatore    | Atle Lie McGrath       | Julian Rauchfuss       |
| 27. | 10 lutego 2020    | Berchtesgaden  | Slalom            | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 28. | 12 lutego 2020    | Sella Nevea    | Supergigant       | Raphael Haaser         | Atle Lie McGrath       | Alexander Prast        |
| 29. | 13 lutego 2020    | Sella Nevea    | Supergigant       | Mathieu Faivre         | Raphael Haaser         | Guglielmo Bosca        |
| 30. | 14 lutego 2020    | Sella Nevea    | Superkombinacja   | Atle Lie McGrath       | Giovanni Franzioni     | Luca Aerni             |
| 31. | 14 lutego 2020    | Sella Nevea    | Supergigant       | Raphael Haaser         | Atle Lie McGrath       | Stefan Rieser          |
| 32. | 20 lutego 2020    | Jasná          | Gigant            | Atle Lie McGrath       | Bastian Meisen         | Roberto Nani           |
| 33. | 21 lutego 2020    | Jasná          | Gigant            | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 34. | 28 lutego 2020    | Kvitfjell      | Zjazd             | Valentin Giraud Moine  | Jared Goldberg         | Ken Caillot            |
| 35. | 29 lutego 2020    | Kvitfjell      | Zjazd             | Jared Goldberg         | Alexander Köll         | Stefan Rieser          |
| 36. | 18 marca 2020     | Saalbach       | Supergigant       | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 37. | 21 marca 2020     | Reiteralm      | Gigant            | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |
| 38. | 22 marca 2020     | Reiteralm      | Slalom            | Odwołano               | Odwołano               | Odwołano               |

## Klasyfikacje
| Lp. | Zawodnik            | Punkty |
| --- | ------------------- | ------ |
| 1.  | Atle Lie McGrath    | 1081   |
| 2.  | Raphael Haaser      | 648    |
| 3.  | Niklas Köck         | 523    |
| 4.  | Alexander Prast     | 475    |
| 5.  | Sebastian Holzmann  | 404    |
| 6.  | Julian Rauchfuss    | 402    |
| 7.  | Roberto Nani        | 401    |
| 8.  | Federico Liberatore | 351    |
| 9.  | Patrick Feurstein   | 348    |
| 10. | Tommaso Sala        | 336    |

| Lp. | Zawodnik              | Punkty |
| --- | --------------------- | ------ |
| 1.  | Valentin Giraud Moine | 315    |
| 2.  | Niklas Köck           | 260    |
| 3.  | Daniel Hemetsberger   | 226    |
| 4.  | Nils Alphand          | 213    |
| 5.  | Davide Cazzaniga      | 210    |
| 6.  | Cedric Ochsner        | 207    |
| 7.  | Ken Caillot           | 198    |
| 8.  | Jared Goldberg        | 180    |
| 9.  | Alexander Prast       | 151    |
| 10. | Lars Rösti            | 130    |

| Lp. | Zawodnik               | Punkty |
| --- | ---------------------- | ------ |
| 1.  | Raphael Haaser         | 373    |
| 2.  | Alexander Prast        | 321    |
| 3.  | Niklas Köck            | 244    |
| 4.  | Atle Lie McGrath       | 196    |
| 5.  | Ralph Weber            | 165    |
| 6.  | Mathieu Faivre         | 145    |
| 7.  | Guglielmo Bosca        | 142    |
| 8.  | Maximilian Lahnsteiner | 132    |
| 9.  | Stefan Babinsky        | 130    |
| 10. | Manuel Traninger       | 126    |

| Lp. | Zawodnik               | Punkty |
| --- | ---------------------- | ------ |
| 1.  | Atle Lie McGrath       | 427    |
| 2.  | Roberto Nani           | 401    |
| 3.  | Patrick Feurstein      | 348    |
| 4.  | Fabian Wilkens Solheim | 290    |
| 5.  | Bastian Meisen         | 244    |
| 6.  | Daniele Sette          | 232    |
| 7.  | Stefan Brennsteiner    | 200    |
| 8.  | Sandro Jenal           | 194    |
| 9.  | Giovanni Borsotti      | 192    |
| 10. | Marcus Monsen          | 177    |

| Lp. | Zawodnik            | Punkty |
| --- | ------------------- | ------ |
| 1.  | Sebastian Holzmann  | 404    |
| 2.  | Atle Lie McGrath    | 358    |
| 3.  | Federico Liberatore | 351    |
| 4.  | Marc Rochat         | 264    |
| 5.  | Anton Tremmel       | 257    |
| 5.  | Julian Rauchfuss    | 257    |
| 7.  | Tommaso Sala        | 236    |
| 8.  | Adrian Pertl        | 231    |
| 9.  | Pirmin Hacker       | 216    |
| 10. | Jonathan Nordbotten | 175    |

| Lp. | Zawodnik           | Punkty |
| --- | ------------------ | ------ |
| 1.  | Robin Buffet       | 136    |
| 2.  | Atle Lie McGrath   | 100    |
| 3.  | Semyel Bissig      | 86     |
| 4.  | Giovanni Franzioni | 80     |
| 4.  | Florian Loriot     | 80     |
| 6.  | Olle Sundin        | 64     |
| 7.  | Tobias Hedström    | 60     |
| 7.  | Luca Aerni         | 60     |
| 9.  | Marcus Monsen      | 55     |
| 10. | Raphael Haaser     | 50     |

wikitext:
{{Zawody infobox
 |nazwa                = Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2019/2020
 |ikona                =
 |poprzednie           = [[Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2018/2019|2018/2019]]
 |następne             = [[Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn 2020/2021|2020/2021]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data                 = 29 listopada 2019 – <br>29 lutego 2020
 |miejsce rozpoczęcia  = [[Funäsdalen]]
 |miejsce zakończenia  = [[Kvitfjell]]
 |miejscowość          =
 |organizator          = [[Międzynarodowa Federacja Narciarska i Snowboardowa|FIS]]
 |liczba konkurencji   = 5
 |liczba zawodników    =
 |liczba reprezentacji =
 |zwycięzcy - 1 nazwa  = Generalna [[Plik:Simple gold cup.svg|15px]]
 |zwycięzcy - 1        =
 |zwycięzcy - 2 nazwa  = Zjazd
 |zwycięzcy - 2        =
 |zwycięzcy - 3 nazwa  = Slalom
 |zwycięzcy - 3        =
 |zwycięzcy - 4 nazwa  = Gigant
 |zwycięzcy - 4        =
 |zwycięzcy - 5 nazwa  = Supergigant
 |zwycięzcy - 5        =
 |zwycięzcy - 6 nazwa  = Superkombinacja
 |zwycięzcy - 6        =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Puchar Europy w narciarstwie alpejskim mężczyzn w [[Puchar Europy w narciarstwie alpejskim 2019/2020|sezonie 2019/2020]]''' – 49. edycja tego cyklu. Pierwsze zawody odbyły się [[29 listopada]] [[2019]] roku w [[Szwecja|szwedzkim]] [[Funäsdalen]], a ostatnie rozegrano [[29 lutego]] [[2020]] roku w [[Norwegia|norweskim]] [[Kvitfjell]].

Tytułów w poszczególnych klasyfikacjach bronili:
* generalna: {{flaga|ITA}} [[Simon Maurberger]]
* zjazd: {{flaga|SUI}} [[Nils Mani]]
* slalom: {{flaga|HRV}} [[Istok Rodeš]]
* gigant: {{flaga|NOR}} [[Lucas Braathen]]
* supergigant: {{flaga|FRA}} [[Roy Piccard]]
* superkombinacja: {{flaga|FRA}} [[Sam Alphand]]

== Podium zawodów ==
{| width=100% style="font-size: 90%;" class="wikitable"
!Lp.
!Data
!Miejscowość
!Konkurencja
!1. Miejsce
!2. Miejsce
!3. Miejsce
|-
|1.
|29 listopada 2019
|rowspan=2|{{flaga|SWE}} [[Funäsdalen]]
|align=center|Slalom
|{{flaga|GER}} [[Linus Straßer]]
|{{flaga|CRO}} [[Istok Rodeš]]
|{{flaga|SWE}} [[Kristoffer Jakobsen]]
|-
|2.
|30 listopada 2019
|align=center|Slalom
|{{flaga|ITA}} [[Tommaso Sala]]
|{{flaga|NOR}} [[Lucas Braathen]]
|{{flaga|GER}} [[Linus Straßer]]
|-
|3.
|2 grudnia 2019
|rowspan=2|{{flaga|NOR}} [[Trysil]]
|align=center|Gigant
|{{flaga|NOR}} [[Fabian Wilkens Solheim]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|SUI}} [[Daniele Sette]]
|-
|4.
|3 grudnia 2019
|align=center|Gigant
|{{flaga|NOR}} [[Fabian Wilkens Solheim]]
|{{flaga|ITA}} [[Tommaso Sala]]
|{{flaga|ITA}} [[Roberto Nani]]
|-
|5.
|9 grudnia 2019
| rowspan="2" |{{flaga|ITA}} [[Santa Caterina di Valfurva|Santa Caterina]]
| align="center" |Kombinacja
|{{flaga|FRA}} [[Robin Buffet]]
|{{flaga|FRA}} [[Florian Loriot]]
|{{flaga|SWE}} [[Tobias Hedström]]
|-
|6.
|10 grudnia 2019
| align="center" |Supergigant
|{{flaga|SUI}} [[Ralph Weber]]
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|{{flaga|FRA}} [[Nils Alphand]]
|-
|7.
|12 grudnia 2019
|rowspan=2|{{flaga|SUI}} [[Zinal]]
|align=center|Supergigant
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Babinsky]]
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|-
|8.
|12 grudnia 2019
|align=center|Supergigant
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|{{flaga|SUI}} [[Urs Kryenbühl]]
|{{flaga|SUI}} [[Arnaud Boisset]]
|-
|9.
|16 grudnia 2019
|{{flaga|ITA}} [[Val di Fassa]]
|align=center|Slalom
|{{flaga|ITA}} [[Tommaso Sala]]
|{{flaga|NOR}} [[Jonathan Nordbotten]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|-
|10.
|18 grudnia 2019
|{{flaga|ITA}} [[Deutschnofen|Obereggen]]
|align=center|Slalom
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|11.
|21 grudnia 2019
|{{flaga|ITA}} [[Kronplatz]]
|align=center|Slalom równoległy
|{{flaga|AUT}} [[Pirmin Hacker]]
|{{flaga|GER}} [[Adrian Meisen]]
|{{flaga|AUT}} [[Thomas Dorner]]
|-
|12.
|5 stycznia 2020
|rowspan=2|{{flaga|FRA}} [[Vaujany]]
|align=center|Slalom
|{{flaga|GER}} [[Anton Tremmel]]
|{{flaga|GER}} [[Sebastian Holzmann]]
|{{flaga|GER}} [[Julian Rauchfuss]]
|-
|13.
|6 stycznia 2020
|align=center|Slalom
|{{flaga|ITA}} [[Federico Liberatore]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|GER}} [[Julian Rauchfuss]]
|-
|14.
|10 stycznia 2020
|rowspan=2|{{flaga|CHE}} [[Wengen]]
|align=center|Zjazd
|{{flaga|SUI}} [[Stefan Rogentin]]
|{{flaga|FRA}} [[Valentin Giraud Moine]]
|{{flaga|SUI}} [[Ralph Weber]]
|-
|15.
|11 stycznia 2020
|align=center|Zjazd
|{{flaga|ITA}} [[Davide Cazzaniga]]
|{{flaga|ITA}} [[Henri Battilani]]
|{{flaga|SUI}} [[Ralph Weber]]
|-
|16.
|18 stycznia 2020
|rowspan=2|{{flaga|AUT}} [[Kirchberg in Tirol|Kirchberg]]
|align=center|Gigant
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Brennsteiner]]
|{{flaga|AUT}} [[Patrick Feurstein]]
|{{flaga|GER}} [[Stefan Luitz]]
|-
|17.
|21 stycznia 2020
|align=center|Gigant
|{{flaga|ITA}} [[Giovanni Borsotti]]
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Brennsteiner]]
|{{flaga|RUS}} [[Aleksandr Andrienko]]
|-
|18.
|24 stycznia 2020
|rowspan=3|{{flaga|FRA}} [[Orcières]]
|align=center|Zjazd
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|{{flaga|AUT}} [[Daniel Hemetsberger]]
|{{flaga|FRA}} [[Valentin Giraud Moine]]
|-
|19.
|25 stycznia 2020
|align=center|Zjazd
|{{flaga|FRA}} [[Nils Alphand]]
|{{flaga|SUI}} [[Cedric Ochsner]]
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|-
|20.
||26 stycznia 2020
|align=center|Supergigant
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|21.
||28 stycznia 2020
|rowspan=2|{{flaga|FRA}} [[Méribel]]
|align=center|Gigant
|{{flaga|AUT}} [[Patrick Feurstein]]
|{{flaga|NOR}} [[Fabian Wilkens Solheim]]
|{{flaga|FRA}} [[Léo Anguenot]]
|-
|22.
||29 stycznia 2020
|align=center|Gigant
|{{flaga|AUT}} [[Patrick Feurstein]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|AUT}} [[Thomas Dorner]]
|-
|23.
|31 stycznia 2020
|rowspan=2|{{flaga|SUI}} [[Jaun (przełęcz)|Jaun]]
|align=center|Slalom
|{{flaga|GER}} [[Sebastian Holzmann]]
|{{flaga|SUI}} [[Marc Rochat]]
|{{flaga|AUT}} [[Adrian Pertl]]
|-
|24.
|1 lutego 2020
|align=center|Slalom
|{{flaga|AUT}} [[Adrian Pertl]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|ITA}} [[Federico Liberatore]]
|-
|25.
|8 lutego 2020
|rowspan=3|{{flaga|GER}} [[Berchtesgaden]]
|align=center|Gigant
|{{flaga|ITA}} [[Roberto Nani]]
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|{{flaga|NOR}} [[Patrick Haugen Veisten]]
|-
|26.
|9 lutego 2020
|align=center|Slalom
|{{flaga|ITA}} [[Federico Liberatore]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|GER}} [[Julian Rauchfuss]]
|-
|27.
|10 lutego 2020
|align=center|Slalom
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|28.
|12 lutego 2020
|rowspan=4|{{flaga|ITA}} [[Chiusaforte|Sella Nevea]]
|align="center"|Supergigant
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|-
|29.
|13 lutego 2020
|align="center"|Supergigant
|{{flaga|FRA}} [[Mathieu Faivre]]
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|{{flaga|ITA}} [[Guglielmo Bosca]]
|-
|30.
|14 lutego 2020
|align="center"|Superkombinacja
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|ITA}} [[Giovanni Franzioni]]
|{{flaga|SUI}} [[Luca Aerni]]
|-
|31.
|14 lutego 2020
|align="center"|Supergigant
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Rieser]]
|-
|32.
|20 lutego 2020
|rowspan=2|{{flaga|SVK}} [[Jasná]]
|align="center"|Gigant
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|{{flaga|GER}} [[Bastian Meisen]]
|{{flaga|ITA}} [[Roberto Nani]]
|-
|33.
|21 lutego 2020
|align="center"|Gigant
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|34.
|28 lutego 2020
|rowspan=2|{{flaga|NOR}} [[Kvitfjell]]
|align="center"|Zjazd
|{{flaga|FRA}} [[Valentin Giraud Moine]]
|{{flaga|USA}} [[Jared Goldberg]]
|{{flaga|FRA}} [[Ken Caillot]]
|-
|35.
|29 lutego 2020
|align="center"|Zjazd
|{{flaga|USA}} [[Jared Goldberg]]
|{{flaga|SWE}} [[Alexander Köll]]
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Rieser]]
|-
|36.
|18 marca 2020
|{{flaga|AUT}} [[Saalbach-Hinterglemm|Saalbach]]
|align="center"|Supergigant
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|37.
|21 marca 2020
|rowspan=2|{{flaga|AUT}} [[Reiteralm]]
|align="center"|Gigant
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|-
|38.
|22 marca 2020
|align="center"|Slalom
|colspan="3" {{kom-skrót|Odwołano}}
|}

== Klasyfikacje ==
{|style=font-size:100%
|-valign=top
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''GENERALNA'''
|-
!width=30|Lp.
!width=200|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|align=center|1081
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|align=center|648
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|align=center|523
|-
|4.
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|align=center|475
|-
|5.
|{{flaga|GER}} [[Sebastian Holzmann]]
|align=center|404
|-
|6.
|{{flaga|GER}} [[Julian Rauchfuss]]
|align=center|402
|-
|7.
|{{flaga|ITA}} [[Roberto Nani]]
|align=center|401
|-
|8.
|{{flaga|ITA}} [[Federico Liberatore]]
|align=center|351
|-
|9.
|{{flaga|AUT}} [[Patrick Feurstein]]
|align=center|348
|-
|10.
|{{flaga|ITA}} [[Tommaso Sala]]
|align=center|336
|}
|width=15|
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''Zjazd'''
|-
!width=30|Lp.
!width=190|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|FRA}} [[Valentin Giraud Moine]]
|align=center|315
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|align=center|260
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|AUT}} [[Daniel Hemetsberger]]
|align=center|226
|-
|4.
|{{flaga|FRA}} [[Nils Alphand]]
|align=center|213
|-
|5.
|{{flaga|ITA}} [[Davide Cazzaniga]]
|align=center|210
|-
|6.
|{{flaga|SUI}} [[Cedric Ochsner]]
|align=center|207
|-
|7.
|{{flaga|FRA}} [[Ken Caillot]]
|align=center|198
|-
|8.
|{{flaga|USA}} [[Jared Goldberg]]
|align=center|180
|-
|9.
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|align=center|151
|-
|10.
|{{flaga|SUI}} [[Lars Rösti]]
|align=center|130
|}
|width=15|
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''Supergigant'''
|-
!width=30|Lp.
!width=190|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|align=center|373
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|ITA}} [[Alexander Prast]]
|align=center|321
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|AUT}} [[Niklas Köck]]
|align=center|244
|-
|4.
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|align=center|196
|-
|5.
|{{flaga|SUI}} [[Ralph Weber]]
|align=center|165
|-
|6.
|{{flaga|FRA}} [[Mathieu Faivre]]
|align=center|145
|-
|7.
|{{flaga|ITA}} [[Guglielmo Bosca]]
|align=center|142
|-
|8.
|{{flaga|AUT}} [[Maximilian Lahnsteiner]]
|align=center|132
|-
|9.
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Babinsky]]
|align=center|130
|-
|10.
|{{flaga|AUT}} [[Manuel Traninger]]
|align=center|126
|}
|}

{|style=font-size:100%
|-valign=top
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''Gigant'''
|-
!width=30|Lp.
!width=200|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|align=center|427
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|ITA}} [[Roberto Nani]]
|align=center|401
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|AUT}} [[Patrick Feurstein]]
|align=center|348
|-
|4.
|{{flaga|NOR}} [[Fabian Wilkens Solheim]]
|align=center|290
|-
|5.
|{{flaga|GER}} [[Bastian Meisen]]
|align=center|244
|-
|6.
|{{flaga|SUI}} [[Daniele Sette]]
|align=center|232
|-
|7.
|{{flaga|AUT}} [[Stefan Brennsteiner]]
|align=center|200
|-
|8.
|{{flaga|SUI}} [[Sandro Jenal]]
|align=center|194
|-
|9.
|{{flaga|ITA}} [[Giovanni Borsotti]]
|align=center|192
|-
|10.
|{{flaga|NOR}} [[Marcus Monsen]]
|align=center|177
|}
|width=15|
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''Slalom'''
|-
!width=30|Lp.
!width=190|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|GER}} [[Sebastian Holzmann]]
|align=center|404
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|align=center|358
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|ITA}} [[Federico Liberatore]]
|align=center|351
|-
|4.
|{{flaga|SUI}} [[Marc Rochat]]
|align=center|264
|-
|5.
|{{flaga|GER}} [[Anton Tremmel]]
|align=center|257
|-
|5.
|{{flaga|GER}} [[Julian Rauchfuss]]
|align=center|257
|-
|7.
|{{flaga|ITA}} [[Tommaso Sala]]
|align=center|236
|-
|8.
|{{flaga|AUT}} [[Adrian Pertl]]
|align=center|231
|-
|9.
|{{flaga|AUT}} [[Pirmin Hacker]]
|align=center|216
|-
|10.
|{{flaga|NOR}} [[Jonathan Nordbotten]]
|align=center|175
|}
|width=15|
|
{|style="background: #f9f9f9" class=wikitable
|+'''Superkombinacja'''
|-
!width=30|Lp.
!width=190|Zawodnik
!width=60|Punkty
|-bgcolor=gold
|'''1.'''
|{{flaga|FRA}} [[Robin Buffet]]
|align=center|136
|-bgcolor=silver
|2.
|{{flaga|NOR}} [[Atle Lie McGrath]]
|align=center|100
|-bgcolor=tan
|3.
|{{flaga|SUI}} [[Semyel Bissig]]
|align=center|86
|-
|4.
|{{flaga|ITA}} [[Giovanni Franzioni]]
|align=center|80
|-
|4.
|{{flaga|GER}} [[Florian Loriot]]
|align=center|80
|-
|6.
|{{flaga|SWE}} [[Olle Sundin]]
|align=center|64
|-
|7.
|{{flaga|SWE}} [[Tobias Hedström]]
|align=center|60
|-
|7.
|{{flaga|SUI}} [[Luca Aerni]]
|align=center|60
|-
|9.
|{{flaga|NOR}} [[Marcus Monsen]]
|align=center|55
|-
|10.
|{{flaga|AUT}} [[Raphael Haaser]]
|align=center|50
|}
|}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.fis-ski.com/DB/alpine-skiing/calendar.html?eventselection=&place=&sectorcode=AL&seasoncode=2020&categorycode=EC&disciplinecode=&gendercode=M&racedate=&racecodex=&nationcode=&seasonmonth=X-2020&saveselection=-1&seasonselection= | tytuł = ALPINE FIS EUROPA CUP 2019/20 Men (M) | opublikowany = fis-ski.com | język = en | data dostępu = 2019-12-18}}

{{Sezon zimowy 2019/2020}}

[[Kategoria:Puchar Europy w narciarstwie alpejskim 2019/2020]]

Data: 29 listopada 2019 – · 29 lutego 2020

Miejsce rozpoczęcia: Funäsdalen

Miejsce zakończenia: Kvitfjell

Organizator: FIS


text:
# Roma Termini
Roma Termini (Stazione di Roma Termini) – główny dworzec kolejowy Rzymu. Położony jest w centrum miasta na Piazza dei Cinquecento. Posiada połączenia z całym krajem, a także z innymi krajami Europy, m.in. z Wiedniem i Monachium. Termini to także stacja przesiadkowa metra rzymskiego oraz główny dworzec autobusowy.

## Architektura
Obiekt wybudowano w latach 1947–1950 w stylu dojrzałego modernizmu, według projektu grupy architektów: Calliniego, Castellazziego, Fidagatiego, Montuoriego, Pintonellego i Vitellozziego. Bryła epatuje prostotą i wertykalną potęgą, jednak nie stanowi obcego wtrętu w okoliczną materię urbanistyczną usianą starożytnymi zabytkami – raczej stara się z nią korespondować (zwłaszcza z sąsiadującymi bezpośrednio murami serwiańskimi). Elewacja składa się z naprzemiennych pasów – jasnego muru i okien. Przed budynkiem głównym znajduje się hol kasowy przykryty fantazyjnym dachem. Główne zastosowane materiały to żelbet, szkło i trawertyn.

## Nazwa
Od 23 grudnia 2006 nosi imię Jana Pawła II. Propozycja nadania imienia papieża stacji Termini została zgłoszona zaledwie kilka dni po jego śmierci 2 kwietnia 2005 roku. Początkowo odrzucona przez niektórych przedstawicieli rady miejskiej, ostatecznie została przez wszystkich zaakceptowana.

## Dworzec w mediach
- Stazione Termini – film

title: Roma Termini

wikitext:
{{Stacja kolejowa infobox
 |nazwa                      = Roma Termini
 |nazwa oryginalna           =
 |zdjęcie                    = Piazzadeicinquecento.jpg
 |opis zdjęcia               =
 |państwo                    = ITA
 |miejscowość                = Piazzale dei Cinquecento, [[Rzym]]
 |lokalizacja                =
 |zarządca                   =
 |data otwarcia              = 1862
 |data zamknięcia            =
 |poprzednie nazwy           =
 |rodzaj                     =
 |rok liczby pasażerów       =
 |liczba pasażerów           =
 |liczba peronów             = 22
 |liczba krawędzi peronowych = 31
 |kasy                       = {{Tak}}
 |linie kolejowe             =
* [[Linia kolejowa Piza–Livorno–Rzym|Piza – Rzym]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Albano|Rzym – Albano]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Ankona|Rzym – Ankona]]
* [[Linia kolejowa Florencja-Rzym|Florencja – Rzym]]
* [[Linia kolejowa Rzym–Frascati|Rzym – Frascati]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Cassino-Neapol|Rzym – Cassino – Neapol]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Formia-Neapol|Rzym – Formia – Neapol]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Nettuno|Rzym – Nettuno]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Sulmona-Pescara|Rzym – Pescara]]
* [[Linia kolejowa Rzym-Velletri|Rzym – Velletri]]
 |opis schematu              =
 |schemat                    =
 |kod mapy                   = Rzym
 |współrzędne                = 41°54′1.3″N 12°30′7.55″E
 |commons                    = Category:Roma Termini train station
 |www                        =
}}
'''Roma Termini''' ('''''Stazione di Roma Termini''''') – główny [[dworzec kolejowy]] [[Rzym]]u. Położony jest w centrum miasta na [[Piazza dei Cinquecento]]. Posiada połączenia z całym krajem, a także z innymi krajami [[Europa|Europy]], m.in. z [[Wiedeń|Wiedniem]] i [[Monachium]]. Termini to także stacja przesiadkowa [[Metro w Rzymie|metra rzymskiego]] oraz główny [[Przystanek autobusowy#Dworzec autobusowy|dworzec autobusowy]].

== Architektura ==
Obiekt wybudowano w latach 1947–1950 w stylu [[modernizm (architektura)|dojrzałego modernizmu]], według projektu grupy architektów: Calliniego, Castellazziego, Fidagatiego, Montuoriego, Pintonellego i Vitellozziego. Bryła epatuje prostotą i wertykalną potęgą, jednak nie stanowi obcego wtrętu w okoliczną materię [[urbanistyka|urbanistyczną]] usianą starożytnymi zabytkami – raczej stara się z nią korespondować (zwłaszcza z sąsiadującymi bezpośrednio [[mury serwiańskie|murami serwiańskimi]]). [[Elewacja]] składa się z naprzemiennych pasów – jasnego muru i okien. Przed budynkiem głównym znajduje się [[hol (architektura)|hol]] kasowy przykryty fantazyjnym dachem. Główne zastosowane materiały to [[żelbet]], szkło i [[trawertyn]]<ref>{{Cytuj|autor = Antoni Piskadło |tytuł = 100 najsłynniejszych budowli |data = 1988 |isbn = 83-214-0404-9 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wiedza Powszechna |s = 202–203 |oclc = 749503088 }}</ref>.

<gallery>
Plik:1958 Stazione Termini Roma Maurice Luyten.jpg
Plik:TerminiWalldkcr(1).jpg
Plik:Roma_Termini_vecchia_staz.jpg
Plik:Roma dall'alto giugno 2005.jpg
Plik:Roma-Termini--Italy--at-night.JPG
Plik:Electronic departure sign at Stazione Termini (Rome).jpg
Plik:Ticket machines at Roma Termini.jpg
Plik:Location of main stations in Rome.png
</gallery>

== Nazwa ==
Od 23 grudnia 2006 nosi imię Jana Pawła II. Propozycja nadania imienia papieża stacji Termini została zgłoszona zaledwie kilka dni po jego śmierci 2 kwietnia 2005 roku. Początkowo odrzucona przez niektórych przedstawicieli rady miejskiej, ostatecznie została przez wszystkich zaakceptowana<ref>{{Cytuj stronę | url =https://www.ferrovie.it/portale/articoli/2329 | tytuł =Roma Termini intitolata a Giovanni Paolo II | autor =Giancarlo Scolari | opublikowany = ferrovie.it| data =2006-08-25 | język =it | data dostępu = 2022-12-23}}</ref>.

== Dworzec w mediach ==
* [[Stazione Termini]] – film

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.e656.net/orario/stazione/roma_termini.html Rozkład jazdy]
* [https://archive.is/20130430220811/http://www.stazionidelmondo.it/romafs.htm Włoski tekst o '''Roma Termini''']

[[Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Rzymie|Termini]]

title: Roma Termini

Państwo: Włochy

Miejscowość: Piazzale dei Cinquecento, Rzym

Kasy: T


text:
# Higher Ground
Higher Ground – piosenka R&B napisana przez Steviego Wondera. Po raz pierwszy się ukazała w 1973 roku, w albumie Innervisions. Słowa piosenki zakładają, że religia i reinkarnacja mogą stanąć do walki z ciemnymi stronami natury człowieka. Piosenka uzyskała 261 numer liście 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone

## CoverRed Hot Chili Peppers
Piosenka została również umieszczona przez zespół Red Hot Chili Peppers w 1989 roku w albumie Mother’s Milk. Cover został puszczony w filmach: Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995), Center Stage (2000), Walking Tall (2004) oraz w The Longest Yard (2005). Pojawił się również w grze Guitar Hero oraz w grze Rocksmith. Ponadto piosenkę nagrał Marcus Miller.

title: Higher Ground

wikitext:
'''Higher Ground''' – piosenka [[rhythm and blues|R&B]] napisana przez [[Stevie Wonder|Steviego Wondera]]. Po raz pierwszy się ukazała w [[1973]] roku, w albumie ''[[Innervisions]]''. Słowa piosenki zakładają, że [[religia]] i [[reinkarnacja]] mogą stanąć do walki z ciemnymi stronami natury człowieka. Piosenka uzyskała 261 numer [[Rolling Stone#Lista 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone|liście 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone]]

== Cover [[Red Hot Chili Peppers]] ==
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Higher Ground
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Red Hot Chili Peppers]]
 |album                     = [[Mother’s Milk]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = [[25 maja]] [[1989]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[rock]]
 |długość                   = 3:21
 |wytwórnia                 = [[Warner Bros.]]
 |producent                 = [[Michael Beinhorn]]
 |format                    = [[płyta kompaktowa|CD]], [[płyta gramofonowa|winyl]], [[Kaseta magnetofonowa|kaseta]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = [[Knock Me Down]]
 |następny singel           = [[Taste the Pain]]
 |rok poprzedniego singla   = 1989
 |rok 1. wydania            = 1989
 |rok następnego singla     = 1989
}}
Piosenka została również umieszczona przez zespół [[Red Hot Chili Peppers]] w [[1989]] roku w albumie ''[[Mother’s Milk]]''. Cover został puszczony w filmach: [[Mighty Morphin Power Rangers: The Movie]] (1995), [[Center Stage]] (2000), [[Walking Tall]] (2004) oraz w [[The Longest Yard]] (2005). Pojawił się również w grze [[Guitar Hero (seria)|Guitar Hero]] oraz w grze [[Rocksmith]]. Ponadto piosenkę nagrał [[Marcus Miller]].

{{Red Hot Chili Peppers}}

[[Kategoria:Single Red Hot Chili Peppers]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 1989]]

title: Higher Ground

Gatunek: rock

Wydawnictwo: Warner Bros.

Producent: Michael Beinhorn

Format: CD, winyl, kaseta

„Knock Me Down” · (1989): „Higher Ground” · (1989) · „Taste the Pain” · (1989)


text:
# Ustok
Ustok – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Drawsko Pomorskie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 21 mieszkańców. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Jankowo.

## Geografia
Wieś leży ok. 5,5 km na północ od Jankowa, ok. 1,5 km na zachód od drogi wojewódzkiej nr 148.

## Historia
Zabudowania tworzące współczesny Ustok przynależały przed II wojną światową do Niemiec i należały do wsi Heinrichsfelde. Wieś Heinrichsfelde składała się z dwóch części – północnej i południowej, położonych w odległości około 1 km od siebie i połączonych niezabudowanym traktem.
Po przejściu pod administrację polską wsi Heinrichsfelde nadano przejściową nazwę Duszniki (także Henrykowo).
Po II wojnie światowej miejscowość ustanowiła samodzielną gromadę o nazwie Duszniki (obejmującą: wieś Duszniki (niem. Heinrichfelde), majątek Kumki (niem. Kumken) i kolonię Krzynno (niem. Neuendorf)) w gminie Przytoń w powiecie łobeskim w województwie szczecińskim.
Polska nazwa Ustok została formalnie nadana miejscowości 13 maja 1949 roku w miejsce niemieckiej nazwy Heinrichsfelde. Jednak nazwa gromady utrwaliła się w oryginalnym brzmieniu Duszniki.
Jesienią 1954, w związku z reformą administracyjną kraju dotychczasową gromadę Duszniki  włączono do gromady Zajezierze w powiecie łobeskim, a po jej zniesieniu 1 stycznia 1958 – do znoszonej gromady Dalewo  w powiecie drawskim w woj. koszalińskim, którą równocześnie przekształcono w  gromadę Drawsko Pomorskie. Począwszy od lat 1950. Duszniki i Ustok pojawiają się równolegle, oznaczając dwie różne miejscowości, co sugeruje, że określano odtąd różnie dwie odległe części niemieckiej wsi Heinrichsfelde.
W późniejszych latach Duszniki i Ustok nie figurują już jako miejscowości w oficjalnych spisach, a w ich miejscu pojawiają się nazwy Ustok I (skupienie południowe) i Ustok II (skupienie północne). Ustok Pierwszy liczył w 1971 roku 23 mieszkańców (14 mężczyzn i 9 kobiet), a Ustok Drugi 39 mieszkańców (16 mężczyzn i 23 kobiety).
Obecnie PRNG klasyfikuje Ustok Pierwszy jako niestandaryzowaną część wsi Zbrojewo, a Ustok Drugi jako niestandaryzowaną część wsi Ustok.

title: Ustok

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Ustok
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = zachodniopomorskie
 |powiat                 = [[Powiat drawski|drawski]]
 |gmina                  = [[Drawsko Pomorskie (gmina)|Drawsko Pomorskie]]
 |sołectwo               = [[Jankowo (województwo zachodniopomorskie)|Jankowo]]
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               = 128
 |liczba ludności        = 21
 |rok                    = 2007
 |strefa numeracyjna     = 94
 |kod pocztowy           = 78-500<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1327}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = ZDR
 |SIMC                   = 0305946
 |kod mapy               = Drawsko Pomorskie (gmina)
 |współrzędne            = 53°32'49"N 15°44'17"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|143240|data=2025-01-08}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Ustok''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo zachodniopomorskie|województwie zachodniopomorskim]], w [[powiat drawski|powiecie drawskim]], w [[Drawsko Pomorskie (gmina)|gminie Drawsko Pomorskie]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo koszalińskie (1975–1998)|województwa koszalińskiego]]. W roku [[2007]] wieś liczyła 21 mieszkańców. Miejscowość wchodzi w skład [[sołectwo|sołectwa]] [[Jankowo (województwo zachodniopomorskie)|Jankowo]].

== Geografia ==
Wieś leży ok. 5,5 [[kilometr|km]] na północ od [[Jankowo (województwo zachodniopomorskie)|Jankowa]], ok. 1,5 km na zachód od [[DW148|drogi wojewódzkiej nr 148]].

== Historia ==
Zabudowania tworzące współczesny Ustok przynależały przed II wojną światową do Niemiec i należały do wsi Heinrichsfelde. Wieś Heinrichsfelde składała się z dwóch części – północnej i południowej, położonych w odległości około 1 km od siebie i połączonych niezabudowanym traktem<ref>[http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P34_S21_157_LABES_(LOBEZ)_1939_300dpi.jpg Mapy Wojskowego Instytutu Geograficznego, P34_S21_157_LABES_(LOBEZ)_1939_300dpi.jpg]</ref>.

Po przejściu pod administrację polską wsi Heinrichsfelde nadano przejściową nazwę ''Duszniki'' (także ''Henrykowo'')<ref>Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945-1948: praca zbiorowa / red. Tadeusz Białecki; oprac. Tadeusz Białecki [i in.]; Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica (Szczecin).</ref>.

Po II wojnie światowej miejscowość ustanowiła samodzielną [[Gromada (podział administracyjny)|gromadę]] o nazwie ''Duszniki'' (obejmującą: wieś Duszniki (niem. ''Heinrichfelde''), majątek [[Kumki]] (niem. ''Kumken'') i kolonię [[Krzynno]] (niem. ''Neuendorf'')) w [[Przytoń (gmina)|gminie Przytoń]] w [[Powiat łobeski|powiecie łobeskim]] w [[Województwo szczecińskie (1946–1975)|województwie szczecińskim]]<ref>[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/711128/edition/673456/content?ref=struct Szczeciński Dziennik Wojewódzki. R.4, nr 13 z 5 sierpnia 1948]).</ref>.

Polska nazwa ''Ustok'' została formalnie nadana miejscowości 13 maja 1949 roku w miejsce niemieckiej nazwy ''Heinrichsfelde''<ref name="MP">Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 2 kwietnia 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości ({{Monitor Polski|1949|29|445}})</ref>. Jednak nazwa gromady utrwaliła się w oryginalnym brzmieniu ''Duszniki''<ref>[https://rcin.org.pl/dlibra/publication/43404/edition/24819?language=en Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa]</ref>.

Jesienią 1954, w związku z reformą administracyjną kraju dotychczasową gromadę Duszniki<ref>Błędnie użyto nazwy gromady ''Trzeszczyna'' zamiast nazwy ''Duszniki''. Przyczyną tego było fatalne nieporozumienie spowodowane niemiecką nazwą ''Heinrichsfelde'', którą posiadały zarówno Duszniki/Ustok jak i wieś [[Trzeszczyna]] ({{Monitor Polski|1949|29|445}}), obie co prawda w powiecie łobeskim, lecz w odległości 20 km od siebie i w różnych gminach. Wieś Trzeszczyna należała do [[Bełczna (gmina)|gminy Bełczna]] (położonej na północ od [[Łobez|Łobza]]) i nigdy nie stanowiła odrębnej gromady. Wreszcie nazwa ''Trzeszczyna'' nie pojawia się więcej w historii gromady Zajezierze, a po jej zniesieniu w 1958 roku znów pojawia się nazwa ''Duszniki''.</ref>  włączono do [[Zajezierze (gromada w powiecie łobeskim)|gromady Zajezierze]] w powiecie łobeskim<ref>Uchwała Nr V/46/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu łobeskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 30 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 30 listopada 1954 r., Nr. 15, Poz. 67)</ref>, a po jej zniesieniu 1 stycznia 1958 – do znoszonej [[Dalewo (gromada)|gromady Dalewo]]  w [[powiat drawski|powiecie drawskim]] w [[Województwo koszalińskie (1950–1975)|woj. koszalińskim]]<ref name="dzu57">{{Dziennik Ustaw|1957|59|304}}</ref>, którą równocześnie przekształcono w  [[Drawsko Pomorskie (gromada)|gromadę Drawsko Pomorskie]]<ref>Uchwała Nr 28 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 14 listopada 1957 roku w sprawie przeniesienia siedzib niektórych rad narodowych w województwie koszalińskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 12 grudnia 1957 r., Nr. 12, Poz. 58)</ref>. Począwszy od lat 1950. Duszniki i Ustok pojawiają się równolegle, oznaczając dwie różne miejscowości<ref name="dzu57" />, co sugeruje, że określano odtąd różnie dwie odległe części niemieckiej wsi Heinrichsfelde.

W późniejszych latach Duszniki i Ustok nie figurują już jako miejscowości w oficjalnych spisach, a w ich miejscu pojawiają się nazwy [[Ustok Pierwszy|Ustok I]] (skupienie południowe) i [[Ustok Drugi|Ustok II]] (skupienie północne)<ref name="powiat">[https://statlibr.stat.gov.pl/exlibris/aleph/a22_1/apache_media/3T6E15FFK2E9NB9SF99PN6TVYV33UT.pdf Powiat Drawsko (1971)]</ref>. Ustok Pierwszy liczył w 1971 roku 23 mieszkańców (14 mężczyzn i 9 kobiet), a Ustok Drugi 39 mieszkańców (16 mężczyzn i 23 kobiety)<ref name="powiat" />.

Obecnie PRNG klasyfikuje Ustok Pierwszy jako niestandaryzowaną część wsi [[Zbrojewo]]<ref name="prng-143242">{{PRNG Miejscowości|143242|data=2024-01-05}}</ref>, a Ustok Drugi jako niestandaryzowaną część wsi Ustok<ref name="prng-143241">{{PRNG Miejscowości|143241|data=2024-01-05}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Drawsko Pomorskie}}

[[Kategoria:Drawsko Pomorskie (gmina)]]

title: Ustok

Państwo: Polska

Województwo: zachodniopomorskie

Powiat: drawski

Gmina: Drawsko Pomorskie

Sołectwo: Jankowo

Tablice rejestracyjne: ZDR


text:
# Hanna Smólska
Hanna Smólska (ur. 16 kwietnia 1921 w Mińsku Mazowieckim, zm. 7 września 2018 w Warszawie) – polska aktorka teatralna.

## Życiorys
Była córką Lecha Smólskiego – nauczyciela, porucznika rezerwy Wojska Polskiego i ofiary zbrodni katyńskiej. Jako aktorka teatralna debiutowała na deskach Teatrów Miejskich w Częstochowie, z którym to zespołem związana była w latach 1945–1949. W 1949 roku przeniosła się do Krakowa, gdzie najpierw występowała w tamtejszych Teatrach Dramatycznych (1949–1954), a następnie – aż do 1981 roku – na deskach Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. W Krakowie również zdała eksternistyczny egzamin aktorski (1953) oraz ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1955). W latach 1956–1965 była inwigilowana przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w Krakowie (akta IPN Kr 010/7484, kryptonim "Ekonomista").
Przez większość kariery zawodowej była związana przede wszystkim z teatrem. Epizodycznie grywała w serialach telewizyjnych: "Z biegiem lat, z biegiem dni..." (1980, odc. 1) oraz "Ucieczka z miejsc ukochanych" (1987, odc. 4,5). Brała także udział w kilku spektaklach Teatru Telewizji.

## Nagrody
W uznaniu swych zasług otrzymała Złotą Odznakę Miasta Krakowa (1967) oraz Odznakę „Honoris Gratia” (2011).

title: Hanna Smólska

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Hanna Smólska
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |data urodzenia            = [[16 kwietnia]] [[1921]]
 |miejsce urodzenia         = [[Mińsk Mazowiecki]]
 |data śmierci              = [[7 września]] [[2018]]
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = [[aktor]]ka
 |lata aktywności           = 1945–1981
 |zespół artystyczny        = Teatry Miejskie w Częstochowie
Teatry Dramatyczne w Krakowie
[[Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie]]
 |odznaczenia               = {{order|OHG}}
 |www                       =
}}
'''Hanna Smólska''' (ur. 16 kwietnia [[1921]] w [[Mińsk Mazowiecki|Mińsku Mazowieckim]], zm. 7 września [[2018]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polska [[aktor]]ka [[teatr]]alna.

== Życiorys ==
[[Plik:Hanna Smólska (grób) 01.jpg|thumb|240px|Grób aktorki Hanny Smólskiej na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie]]
Była córką [[Lech Smólski|Lecha Smólskiego]] – nauczyciela, porucznika rezerwy [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]] i ofiary [[Zbrodnia katyńska|zbrodni katyńskiej]]. Jako aktorka teatralna debiutowała na deskach Teatrów Miejskich w [[Częstochowa|Częstochowie]], z którym to zespołem związana była w latach 1945–1949. W 1949 roku przeniosła się do [[Kraków|Krakowa]], gdzie najpierw występowała w tamtejszych Teatrach Dramatycznych (1949–1954), a następnie – aż do 1981 roku – na deskach [[Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie|Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej]]. W Krakowie również zdała eksternistyczny egzamin aktorski (1953) oraz ukończyła [[historia sztuki|historię sztuki]] na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]] (1955). W latach 1956–1965 była inwigilowana przez [[Wojewódzki urząd spraw wewnętrznych|Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych]] w Krakowie (akta IPN Kr 010/7484, kryptonim "Ekonomista")<ref>{{Cytuj stronę | url = http://inwentarz.ipn.gov.pl/showDetails?id=2012390&q=&page=2695&url=[grupaAktotworcyId=3|aktotworcaId=3977|typ=2] | tytuł = Hanna Smólska | data dostępu = 2018-09-10 | opublikowany = inwentarz.ipn.gov.pl | praca = Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w Krakowie [1945] 1983–1990}}</ref>.

Przez większość kariery zawodowej była związana przede wszystkim z teatrem. Epizodycznie grywała w [[Serial telewizyjny|serialach telewizyjnych]]: "''[[Z biegiem lat, z biegiem dni…|Z biegiem lat, z biegiem dni...]]''" (1980, odc. 1) oraz "''[[Ucieczka z miejsc ukochanych]]''" (1987, odc. 4,5). Brała także udział w kilku spektaklach [[Teatr Telewizji|Teatru Telewizji]].

== Nagrody ==
W uznaniu swych zasług otrzymała Złotą Odznakę Miasta Krakowa (1967) oraz [[Odznaka „Honoris Gratia”|Odznakę „Honoris Gratia”]] (2011).

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.radiokrakow.pl/kultura/zmarla-hanna-smolska/ | tytuł = Zmarła Hanna Smólska | data dostępu = 2018-09-10 | opublikowany = www.radiokrakow.pl | archiwum = http://archive.fo/4J22W | zarchiwizowano = 2019-09-09}}
* {{Cytuj stronę | url = https://jadwigawisniewska.pl/upload/files/2-miejsce-dawid-korzec.pdf | tytuł = Lech Smólski - polski nauczyciel z Częstochowy zamordowany w Katyniu  | data dostępu = 2018-09-10 | opublikowany = jadwigawisniewska.pl}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmpolski|osoba|11110983|Hanna Smólska}}
* {{EncyklopediaTeatru |o |id = 3361 |nazwa = Hanna Smólska |data dostępu = 2021-04-09}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Smólska, Hanna}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Aktorki związane z Krakowem]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku Mazowieckim]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Honoris Gratia”]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polskie aktorki teatralne]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1921]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]

title: Hanna Smólska

Data i miejsce urodzenia: 16 kwietnia 1921 · Mińsk Mazowiecki

Data i miejsce śmierci: 7 września 2018 · Warszawa

Zawód: aktorka


text:
# Oświetlenie zewnętrzne
Oświetlenie zewnętrzne – oświetlenie elektryczne, którego źródła światła zainstalowane są na zewnątrz pomieszczeń oraz obiektach budowlanych mających dach, lecz bez ścian zewnętrznych, jak również w przejściach, bramach lub tunelach.
W oświetleniu zewnętrznym dominującym odbiorem jest oświetlenie ulic. Innymi rodzajami oświetlenia zewnętrznego są: oświetlenie tuneli, mostów, podziemnych przejść dla pieszych, oświetlenie iluminacyjne, masztowe i wieżowe, oświetlenie placów, skwerów, parków, znaków drogowych itp.

title: Oświetlenie zewnętrzne

wikitext:
'''Oświetlenie zewnętrzne''' – [[oświetlenie elektryczne]], którego źródła światła zainstalowane są na zewnątrz pomieszczeń oraz obiektach budowlanych mających dach, lecz bez [[Ściana|ścian zewnętrznych]], jak również w przejściach, [[brama]]ch lub [[Tunel (budownictwo)|tunel]]ach.

W oświetleniu zewnętrznym dominującym [[Odbiór energii elektrycznej|odbiorem]] jest [[Latarnia uliczna|oświetlenie ulic]]. Innymi rodzajami oświetlenia zewnętrznego są: oświetlenie tuneli, mostów, podziemnych przejść dla pieszych, [[oświetlenie iluminacyjne]], masztowe i wieżowe, oświetlenie placów, [[skwer]]ów, parków, znaków drogowych itp.

== Bibliografia ==
* Praca zbiorowa: ''Instalacje elektryczne i teletechniczne'' – Poradnik montera i inżyniera elektryka, Wyd. Verlag Dashöfer, Warszawa 2001, ISBN 978-83-88285-11-0.
* Małgorzata Zalesińska: ''Oświetlenie drogowe'', Podręcznik dla elektryków – "Zeszyty monotematyczne", Zeszyt 35, Wyd. COSIW SEP, Bełchatów 2011.

[[Kategoria:Technika świetlna]]