text:
# Gościniec (Miławczyce)
Gościniec – część wsi Miławczyce w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Czarnocin.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

title: Gościniec (Miławczyce)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Gościniec
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat kazimierski|kazimierski]]
 |gmina                  = [[Czarnocin (gmina w województwie świętokrzyskim)|Czarnocin]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Miławczyce]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    = 2006
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 28-506{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TKA
 |SIMC                   = 0236033{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Czarnocin (gmina w województwie świętokrzyskim)
 |współrzędne            = 50°20'50"N 20°27'41"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|35474|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Gościniec''' – część [[wieś|wsi]] [[Miławczyce]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat kazimierski|powiecie kazimierskim]], w [[Czarnocin (gmina w województwie świętokrzyskim)|gminie Czarnocin]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

== Zobacz też ==
* [[Gościniec]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Go%C5%9Bciniec&level=miejscSkl&wojewodztwo=2219&powiat=5129&gmina=7818&miejscowosc=80446&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name =poczta>{{Poczta Polska|2013|s=784|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Czarnocin (powiat kazimierski)}}

[[Kategoria:Miławczyce]]

title: Gościniec

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: kazimierski

Gmina: Czarnocin

Część miejscowości: Miławczyce

Tablice rejestracyjne: TKA


text:
# Gene Gutowski
Eugene (Gene) Witold Gutowski, pierwotnie Witold Bardach (ur. 26 lipca 1925 we Lwowie, zm. 10 maja 2016 w Warszawie) – polsko-amerykański producent filmowy.

## Życiorys

### Rodzina i dzieciństwo w Polsce
Witold Bardach urodził się 26 lipca 1925 we Lwowie jako syn dr. Juliusza Bardacha (ur. 1897 w Sanoku, prawnik, oficer Wojska Polskiego, w II RP adwokat) i Anny z domu Garfunkel (pianistka koncertowa, nauczycielka muzyki) oraz wnuk dr. Teofila Bardacha (lekarz, oficer Wojska Polskiego), a ze strony matki prawnuk jednego z pierwszych organizatorów związków zawodowych i senatora w parlamencie austriackim. Miał młodszego brata Romana (ur. 1930).
Wywodził się z rodziny żydowskiej osiadłej na ziemiach polskich w XVI wieku, której przedstawiciele zajmowali wysokie pozycje społeczne, a niektórzy z nich z biegiem czasu przeszli na katolicyzm. Familia Teofila Bardacha ze Lwowa nie uczęszczała do synagogi, była zasymilowana, w ich domu obchodzono święta katolickie w polskim wydaniu. Witold Bardach wychowywał się we Lwowie wśród Ukraińców, był karmiony przez mamkę tej narodowości (żona policjanta), mówił też w języku ukraińskim. Jego rodzina do 1939 posiadała duży dom we Lwowie. W młodości Witold był oddanym harcerzem i ministrantem. Przez matkę został nauczony języka niemieckiego i angielskiego. W 1933 wraz z rodzicami przeniósł się do Rawy Ruskiej, gdzie jego ojciec objął praktykę adwokacką po szwagrze Beckerze (mąż Julii z domu Garfunkel; Bardachowie przejęli też wychowanie nad ich synami Stanisławem i Jerzym). Tam Bardachowie zamieszkiwali w największym prywatnym budynku w mieście.

### II wojna światowa
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 w trakcie kampanii wrześniowej wraz z rodziną opuścił mieszkanie w Rawie przenosząc się w bezpieczne miejsce. Wkrótce potem w ich domu Niemcy utworzyli więzienie, zaś po oddaniu terytorium na rzecz ZSRR, sowieci ustanowili w budynku drukarnię, w konsekwencji czego budynek został zniszczony i obrabowany. Po opuszczeniu Rawy rodzina Bardachów ewakuowała się do Lwowa, skąd postanowili udać się do Rumunii. Około 10 km przed celem zarekwirowano im auto marki Citroën, zaś gdy dotarli do granicy, była ona już zamknięta przez sowietów, wobec czego zostali zmuszeni wyruszyć z powrotem do Lwowa. Wobec agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 czasowo schronili się u znajomych na wsi, po czym zdołali wrócić do Lwowa. Tam cała rodzina zamieszkała w domach obojga dziadków. Matka Witolda podjęła następnie pracę w charakterze profesora w lwowskim konserwatorium, udzielając lekcji gry na fortepianie, zaś ojciec założył spółdzielnię prowadzącą dezynfekcję aparatów telefonicznych.
Pod okupacją sowiecką we Lwowie Witold Bardach podjął naukę w gimnazjum, w trakcie której uczestniczył w 3-tygodniowej wycieczce do Kijowa, Moskwy i Leningradu. W połowie 1940 zrezygnował z tej edukacji i na podstawie sfałszowanych dokumentów (mając faktycznie 14 lat wyrobił sobie nowe, imitujące wiek 17 lat), został przyjęty do Instytutu Sztuk Plastycznych, zaś po wyproszeniu skierowano go od razu na wydział rzeźby (kierowanej przez prof. Mariana Wnuka) z pominięciem nauki przewidzianej na pierwszym roku. Już wtedy utrzymywał się samodzielnie wykonując prace plastyczne, w tym portrety Lenina. Po ataku Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941, wkroczeniu Niemców do Lwowa i nastaniu okupacji niemieckiej sytuacja rodziny Bardachów diametralnie się zmieniła z powodu ich żydowskich korzeni. Zostali objęci obowiązkiem noszenia na ramieniu opaski z Gwiazdą Dawida. Pomimo tego on sam, polegając też na swoim aryjskim wyglądzie, śmiało i butnie zachowywał się w sposób przystający do okupantów. Na co dzień zajmował się zbytem majątku rodzinnego w celu późniejszych zakupów artykułów żywnościowych. Początkowo zamieszkiwał w mieszkaniu swojego dziadka Teofila, wkrótce zmuszonego do opuszczenia domu. Po wysiedleniu z rodzinnego domu w centrum Lwowa zamieszkał wraz z rodzicami i bratem w mieszkaniu położonym na obrzeżu miasta, zajmując lokal wraz z inną rodziną. Podjął pracę w fabryce wyrobów skórzanych, nadzorowanej przez SS, skąd został usunięty z równoczesnym wpisem na listę przeznaczonych do transportu do obozu, co miało zostać zrealizowane w najbliższym czasie. Następnie prowadził akcję podrabiania fałszywych dokumentów tożsamości dla swoich krewnych przy pomocy danych uzyskiwanych w parafiach.
Pod okupacją niemiecką jego ojciec nadal zajmował się pracą w spółdzielni, a matka wraz ze szwagierką Zofią prowadziła wytwórnię ciastek. Wobec prowadzenia przez okupantów akcji ujęcia Żydów z ulicy miasta i wywożenia ich do obozu zagłady Bardachowie przenieśli się do kryjówki w komórce nad garażem przy kwaterze gestapo, gdzie przebywali przez wiele dni, a Witold dostarczał tam bliskim środki żywnościowe. Potem Bardachowie przenieśli się do rzekomo bezpieczniejszego schronienia, skąd zostali usunięci i wywiezieni ciężarówkami do obozu. W konsekwencji prowadzonego holokaustu jego rodzice i cała rodzina (zarówno dziadkowie Bardachowie ze strony ojca, jak i dziadkowie Garfunkelowie ze strony matki) zostali aresztowani i ponieśli śmierć w obozie zagłady w Bełżcu. Jako pierwsza została aresztowana Anna Bardach (wraz z Zofią), po czym wywieziona do obozu w Bełżcu i tam zamordowana. Pozostali członkowie rodziny podjęli wtedy decyzję o ucieczce. Witold załatwił sobie i bliskim fałszywe dokumenty. On sam postanowił wyjechać do Warszawy, zaś ojciec Juliusz, brat Roman i stryj Bronisław planowali udać się na Węgry. Wkrótce potem ojciec został aresztowany wraz z oficerami wojskowymi mającymi ten sam zamiar. W późniejszym czasie osamotnieni stryj Bronisław i 13-letni brat Roman, wobec likwidacji lwowskiego getta zażyli truciznę popełniając samobójstwo.
Podczas oczekiwania na odjazd do stolicy na dworcu lwowskim Witold został aresztowany przez rozpoznającego go ukraińskiego policjanta, po czym wraz z tysiącami Żydów trafił do obozu koncentracyjnego przy ulicy Janowskiej, gdzie prowadzono selekcję. Dysponując fałszywymi dokumentami spreparowanymi dla 18-letniego volksdeutscha wywarł wrażenie na SS-mannie i pełnił rolę jego tłumacza oraz był zmuszony uczestniczyć w egzekucji Żydów, zaś ostatecznie został zwolniony z obozu. Natychmiast udał się do Warszawy, dokąd przybył w sierpniu 1942 pod przybranym nazwiskiem. Tam początkowo zatrzymał się u kuzyna Jerzego przy ulicy Wspólnej. Uzyskał też pomoc od swojej ciotki Stanisławy (vel Anastazja Suszyńska, łączniczki gen. Stefana „Grota” Roweckiego, dowódcy Armii Krajowej), za sprawą której trafił do mieszkania przy placu Trzech Krzyży. Przez pewien czas ukrywał w swoim mieszkaniu zbiegłego z transportu do obozu kuzyna Jerzego, któremu wręczył dokumenty na nazwisko Kowalski. Pracował w mleczarni, potem w zakładzie fotograficznym, a następnie w niemieckiej fabryce Junkers na lotnisku Okęcie, zaś zamieszkał przy alei Adama Mickiewicza na Żoliborzu, potem przy alei Krakowskiej w okolicy swojej pracy. W trakcie pracy, współpracując z niemieckim żołnierzem, wykradał nadajniki radiowe Luftwaffe i przekazywał je do struktur AK za opłatą. W międzyczasie był tymczasowo aresztowany w związku z kradzieżą cudzej wypłaty. Po wykryciu przez Niemców kradzieży sprzętu radiowego w fabryce Junkers i wobec zagrożenia aresztowaniem Gutowski w trybie natychmiastowym zniknął z pracy, po czym opuścił swoje miejsca pobytu (mieszkanie oraz najmowany lokal), po czym ukrywał się u rodziny R., swojej sympatii.
Otrzymawszy od AK nowe dokumenty tożsamości w 1943 zdecydował się na opuszczenie Warszawy, znajdując ogłoszenie o pracy na rzecz Organizacji Todt w łotewskiej Rydze. Został zatrudniony w warszawskiej firmie budowlanej Metzger i S-ka, zaś po wyjeździe polskiego szefostwa objął funkcję jej kierownika mając wtedy 17 lat i sprawował to stanowisko przez okres 1,5 roku. W tym okresie, w połowie 1944 jego jednostka OT została przeniesiona do innej miejscowości, a następnie do portu w Windawie. Dysponujący pozycją służbową Gutowski w lipcu 1944 miał sposobność odwiedzenia Warszawy. Pod koniec zimy 1945 został przeniesiony wraz z jednostką do nadmorskiej Lipawy.
U kresu wojny, wiosną 1945 wraz z pozostałymi pracownikami firmy Metzger i S-ka został ewakuowany z Lipawy, po czym przepłynął statkiem do Szczecina i dalej koleją dotarł do austriackiego miasta Knittelfeld. Wraz ze współpracownikami zostali ulokowani w pobliskim Judenburgu, gdzie mieli pracować przy wycince drzew i budowie rowów przeciwczołgowych. On sam nie był już wtedy szefem swojej grupy i pracował fizycznie w jej szeregach. Wobec widocznego zbliżania się rosyjskich oddziałów postanowił uciekać wraz z innymi uchodźcami przez tereny górskie, po czym 8 maja 1945 przekroczył most na rzece Enns, na drugiej stronie którego stacjonowały siły amerykańskie.

### Okres powojenny w Europie (1945-1947)
Do tego czasu podczas wojny żył pod przybraną tożsamością Eugeniusz Gutowski, zaś alianci w kontakcie z nim skrócili wówczas jego oficjalny zapis imienia w angielskiej formie Eugene, nazywając go „Gene” i przy takiej formie pozostał już do końca życia. Doceniając jego znajomość języków niemieckiego, rosyjskiego i angielskiego Amerykanie natychmiast zaproponowali mu funkcję tłumacza. Został skierowany do kwatery głównej kontrwywiadu (Counter Intelligence Corps) XX Korpusu 3 Armii gen. George’a Pattona, ulokowanej w Gmunden, gdzie miał pracować jako tłumacz dla agentów zajmujących się zatrzymanymi nazistami w ramach prowadzonej denazyfikacji. Z czasem, dysponując nie tylko znajomością języków, ale też wiedzą i doświadczeniem dotyczącym struktur służb III Rzeszy, został agentem CIC i podjął prowadzenie operacyjnej działalności wywiadowczej. Dokonywał zatrzymań byłych funkcjonariuszy nazistowskich i prowadził ich przesłuchania. Wraz z jednostką został przeniesiony do bawarskiego Landsbergu, a po restrukturyzacji amerykańskich służb kontrwywiadowczych został funkcjonariuszem oddziału terenowego w Starnberg, działającego w ramach biura podregionalnego z Garmisch i szerzej podległego IV Regionowi oraz sztabowi 970 Oddziału w Monachium. Po ukończeniu kursu w Szkole Wywiadu w Oberammergau został agentem specjalnym (Special Agent). Poza służbą operacyjną nadzorował też obozy dla uchodźców, np. w Deldafing. Służył w stopniu sierżanta i nosił – tak jak wszyscy funkcjonariusze na służbie CIC – mundur oficerski bez dystynkcji. Łącznie służył dla CIC od maja 1945 do kwietnia 1947. Pod koniec tego okresu próbował zdobyć samochód w drodze wymiany, został tymczasowo aresztowany, potem zwolniony. Wobec narastających podejrzeń co do jego osoby postanowił odejść ze służby.
Jeszcze około 1946 za sprawą por. Raya Fullera (brat Samuela Fullera) poznał pochodzącą ze stanu Wirginia starszą od siebie o 9 lat Amerykankę Zillah (Zill). W 1947 uroczyście poślubił ją w ewangelicko-luterańskim kościele św. Łukasza w Monachium. Oboje postanowili wyjechać do Stanów Zjednoczonych i wkrótce po ślubie opuścili Europę.

### Działalność filmowa i inne przedsięwzięcia
Z francuskiego portu Cherbourg-Octeville Gene Gutowski z żoną Zillah wyruszyli w rejs statkiem SS America II i 26 kwietnia 1947 przybyli do USA. Początkowo oboje przebywali u jej rodziny w Wirginii, a wkrótce potem zamieszkali w Nowym Jorku. Jego żona podjęła pracę w dyrekcji Banku Światowego, a on sam zajmował się projektowaniem mody dla przedsiębiorstwa odzieżowego Lane Bryant, następnie dla Montgomery Ward, po czym pracował samodzielnie w tej branży. W kwietniu 1949 otrzymał amerykańskie obywatelstwo. Z żoną Zillah miał synów: Andrew (architekt, właściciel firmy deweloperskiej w Wirginii) i Alexa (kapitan jachtów w Monako). Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem (Zillah zamieszkiwała w Culpeper, zmarła za jego życia).
Z biegiem czasu poczuł się znużony pracą przy projektowaniu mody. Za sprawą Jamesa Clavella, współproducenta filmu Sodoma i Gomora, wykonał kostiumy do tego dzieła i postanowił zostać producentem filmowym. Wraz z Edem Montaigne’m i scenarzystą Phillem Reismanem założył spółkę. Produkował wymyślony przez drugiego z nich serial szpiegowski I Spy (realizowany od 1955) w ramach nowojorskiego studia Biltmore Productions (pierwsze trzy odcinki pilotowe reżyserował Montaigne, a potem obowiązki przejął William Berke). Wraz z W. Berkem działał następnie przy filmie Four Boys and a Gun (1957), a potem przy kręconym w Nassau musicalu Island Women, do którego napisał scenariusz pod pseudonimem Andrew Alexander, ułożonym od imion swoich synów. Pracował też przy filmie opowiadającym o zamachu na Adolfa Hitlera z 20 lipca 1944. Prowadził negocjacje w sprawie zakupu polsko-niemieckiego filmu pt. Ósmy dzień tygodnia (1958), według opowiadania Marka Hłaski w reżyserii Aleksandra Forda, wstrzymanego od dystrybucji w PRL. W USA zorganizował sporo prezentacji z tym filmem, lecz nie odniósł on sukcesu.
W 1960 przybył do Londynu celem podjęcia produkcji serialu o Sherlocku Holmesie. Czasowo mieszkał też w Juan-les-Pins na francuskiej Riwierze. W Londynie współdziałał z Hanną Weinstein, właścicielką wytwórni filmowej w Walton-on-Thames, zajmując się przygotowywaniem scenariuszy. Pracował przy kręconym w Irlandii filmie Sherlock Holmes and the Deadly Necklace (1962). Namówiwszy w Berlinie producenta filmowego Artura Braunera do założenia w Anglii spółki CCC Film London najpierw pracował z nim przy filmie Donovan’s Brain. Następnie był pomysłodawcą filmu pt. Station Six-Sahara (1962) i zajmował się jego produkcją. Posiadał prawa do książki The Passion Flower Hotel (autor Rosalind Erskine) i mimo lukratywnych ofert odmówił ich zbycia na rzecz reżyserów Stanleya Kubricka oraz Mike’a Nicholsa, zaś finalnie w latach 60. sam nie zrealizował filmu na kanwie tego dzieła, jako że treść była uznawana za skandalizującą (w 1978 ostatecznie powstał film pt. Passion Flower Hotel wyprodukowany przez Artura Braunera). Mimo jego planów nie doszło także do nakręcenia filmu na podstawie książki pt. The Feathers of Death autorstwa Simona Ravena, opowiadającej o homoseksualnym związku żołnierzy.
Obok pracy filmowej zajmował się także rzeźbiarstwem. W trakcie swojej działalności utrzymywał znajomości i przyjaźnie z ludźmi kina oraz kultury, m.in. z Markiem Hłasko, Benjaminem Fiszem. 15 marca 1963 poślubił angielską modelkę Judy. Wkrótce po ślubie ciężko zachorował na ostre zapalenie wątroby, a ponadto dotknął go kryzys finansowy.
W 1964 zaprosił do Londynu reżysera Romana Polańskiego (także polskiego Żyda, który przeżył Holokaust) i obaj rozpoczęli współpracę. W przeciągu trzech lat Gutowski wyprodukował kultowe filmy Polańskiego: Wstręt (1965), Matnia (1966), Nieustraszeni pogromcy wampirów (1967). W Londynie obaj założyli firmę produkcyjną, początkowo funkcjonującą pod nazwą Gupol, a potem przemianowaną na Cadre Films. Podpisali też kontrakt z amerykańską wytwórnią Paramount Pictures z Hollywood na kilka filmów i przenieśli się w to miejsce. Był nieformalnym współpracownikiem przy kręceniu filmu Polańskiego pt. Dziecko Rosemary (1968). W tym czasie planował realizację filmu o narciarzach alpejskich pt. Zjazdowiec i pracował nad scenariuszem wraz z Jamesem Salterem, aczkolwiek ostatecznie film nakręcił Michael Ritchie pt. Szaleńczy zjazd (1969, główna rola Roberta Redforda). 20 stycznia 1968 w londyńskiej Chelsea był świadkiem i drużbą Polańskiego na jego ślubie z aktorką i modelką Sharon Tate. Po filmie Dziecko Rosemary wraz z Polańskim planowali nakręcić film biograficzny opowiadający o życiu skrzypka Niccolò Paganiniego, jednak mimo napisania scenariusza przez Ennio De Conciniego do realizacji nie doszło. Podobnie nie doszło do finalizacji westernu pt. Daisy and Maisy według przetłumaczonego scenariusza Gérarda Bracha oraz filmu pt. Donner Pass według pracy Ivana Moffata.
Pod koniec lat 60. stworzył film Przygody Gerarda (reżyseria: Jerzy Skolimowski). Od 1969 wraz z Polańskim odsprzedali prawa do powieści Niebieska gitara (Blue Guitar) i mieli zostać koproducentami ekranizacji, reżyserowanej przez Rogera Vadima z rolami głównymi Jane i Petera Fondów, ostatecznie niezrealizowanej. Wraz z Polańskim był producentem filmu Dzień na plaży (A Day at the Beach, 1970) w reżyserii Simona Hesery. Po zamordowaniu ciężarnej żony Polańskiego w sierpniu 1969 Gutowski wspierał swojego przyjaciela w ciężkich chwilach. Polański i Hesera zostali ojcami chrzestnymi syna Gene’a i Judy, Adama Bardacha (ur. 1970). Następnie był producentem filmu pt. Romans koniokrada (Romance of a Horsethief) z 1971, opartego na kanwie książki polskiego Żyda Józefa Opatowskiego (ojciec aktora Davida Opatoshu). Nakłoniony przez swojego przyjaciela, pisarza Jerzego Kosińskiego nabył prawa do jego powieści Wystarczy być, jednak wskutek działań pozakulisowych nie został producentem ekranizacji (film powstał pod tym samym tytułem w 1979, wyprodukowany przez Andrew Braunsberga). Poza tym wyjątkiem, z powodu nieuczciwych stosunków w świecie produkcji filmowych nie angażował się w już w tej dziedzinie.
W 1971 poznał Saudyjczyka Adnana Khashoggiego, zamieszkującego koło Bejrutu w Libanie. Za jego sprawą miał pracować przy ekranizacji biografii Mahometa, ostatecznie zrealizowanej przez innych ludzi. Za sugestią Gutowskiego prowadzona przez trzech braci Chaszukdżich firma Triad wykupiła 50% udziałów paryskiego domu mody Kenzo, a on sam bezskutecznie usiłował dokonać jej rozbudowy. Od zimy 1973 przebywał w Korei Południowej, gdzie prowadził rozmowy skutkujące zaangażowaniem tamtejszych firm w inwestycje w Arabii Saudyjskiej. Z czasem został doradcą Khashoggiego zarówno w sferze prywatnej, jak i biznesowej. Przez około 15 lat działalności przy Saudyjczyku odbywał wiele podróży do wielu miejsc na świece. Utworzył konsorcjum mające budować w Stanach Zjednoczonych rafinerie ropy naftowej, dostarczanej z Arabii Saudyjskiej. Wskutek wybuchu wojny arabsko-izraelskiej plany nie zostały zrealizowane.
Na początku lat 70. pozostawiony przez żonę Judy zajmował się wychowaniem ich syna Adama. Latem 1975 we francuskim Castellaras poznał, a krótko później poślubił 23-letnią Brytyjkę Corinnę Liddell, córkę Petera Liddella. Odwiedziwszy po raz kolejny od ćwierćwiecza wyspę św. Tomasza na obszarze Wysp Dziewiczych około 1977 nabył tam dom, a z czasem zyskał na miejscu wysoką pozycję towarzyską. Po ośmiu latach jego małżeństwo z Corinną zakończyło się rozwodem w 1983. Wkrótce potem związał się z młodą Amerykanką Jane. Przez pewien czas był biznesowym partnerem Flavio Briatorego, wraz z którym na Wyspach Dziewiczych prowadził sklepy firmy Benetton. Na początku lat 80. pracował nad zleconą przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer ekranizacją filmu pt. Warszawski łącznik, opowiadającym o rosyjskiej mafii, której realizacja ostatecznie nie doszła do skutku. Pod koniec lat 80. sprzedał swój dom wyspie św. Tomasza na rzecz Madeleine Porsche.
W latach 70. odnowił kontakty z Polską, gdy za sprawą Macieja Szczepańskiego został zaangażowany do pośrednictwa z Arabią Saudyjską w sprawie udzielenia z tego kraju pożyczki 1 miliarda dolarów dla PRL. W 1989 zaangażował się w próbę renowacji gmachu Hotelu Europejskiego w Warszawie, zakończonej niepowodzeniem. Po rozejściu z Jane od 1989 był związany z Polką Dorotą z domu Puzio, polska aktorką, aż do rozwodu w 1994. W tym okresie przebywał w Polsce i był producentem wystawionej w Teatrze Studio sztuki Śmierć i dziewczyna w reżyserii Jerzego Skolimowskiego z 1993 (potem w 1994 zekranizowanej przez Romana Polańskiego w filmie pod tym samym tytułem). W 1995 ponownie zamieszkał w Kalifornii, następnie w Anglii, a po czterech latach znowu przybył do Polski. Na początku XXI wieku był związany z Joanną.
Latem 1999 za sprawą Iana Burlinghama Gutowski i Polański otrzymali do przeczytania angielski przekład autobiografii Władysława Szpilmana, kompozytora, który dzięki życzliwym mu ludziom przetrwał inwazję niemiecką na Polskę, pobyt w getcie warszawskim oraz zniszczenie stolicy Polski w wyniku powstania warszawskiego. Gene Gutowski był gorącym orędownikiem ekranizacji tychże losów i planując reżyserię Polańskiego nad będącym dopiero w sferze marzeń filmem, spotykał się już w tej sprawie z głównym bohaterem opowieści. Został koproducentem adaptacji filmowej pt. Pianista z 2002. Dzieło był wielokrotnie nagradzane, a on sam osobiście uczestniczył i odbierał statuetki. Praca nad tym filmem była swego rodzaju zwieńczeniem współpracy filmowej Gutowskiego i Polańskiego po ponad 40 latach od jej podjęcia.
Wystąpił w wyemitowanym 25 kwietnia 2004 na antenie telewizji Polsat 34. odcinku programu Kuba Wojewódzki. Także w 2004 nakładem Wydawnictwa Literackiego z Krakowa ukazała się autobiografia Gene’a Gutowskiego, zatytułowana Od Holocaustu do Hollywood. W szczegółowym życiorysie autor opisał swoje przeżycia wojenne oraz późniejsze dotyczące świata filmu i biznesu, a także związki i romanse z kobietami, którymi fascynował się od najmłodszych lat dziecięcych. Sam bywał określany mianem playboya. W swoim życiu wyznawał maksymę „najpierw miłość, potem posiłek”. Według informacji z 2008 był przedstawicielem firmy, która doradzała polskiej firmie zbrojeniowej Bumar. W 2014 premierę miał film dokumentalny pt. Dancing Before the Enemy: How a Teenage Boy Fooled the Nazis and Lived (pol. Mój tata Gene Gutowski), opowiadający o życiu Gene’a Gutowskiego, wyreżyserowany przez jego syna Adama Bardacha.
Zmarł 10 maja 2016 w Warszawie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Bródnowskim (kwatera 13A-6-11).

## Filmografia
Produkcja
- od 1955: I Spy (serial telewizyjny)
- 1957: Four Boys and a Gun
- 1965: Wstręt – film w reżyserii Romana Polańskiego
- 1966: Matnia – film w reżyserii Romana Polańskiego
- 1967: Nieustraszeni pogromcy wampirów – film w reżyserii Romana Polańskiego
- 1969: Przygody Gerarda (The Adventures of Gerard) – film Jerzego Skolimowskiego
- 1970: Dzień na plaży (A Day at the Beach) – film w reżyserii Simona Hesery na podstawie scenariusza Romana Polańskiego
- 1971: Romans koniokrada (Romance of a Horsethief) – film w reżyserii Abrahama Polonskiego
- 1992: Śmierć i dziewczyna – sztuka teatralna w reżyserii Jerzego Skolimowskiego wystawiona w Teatrze Studio
- 2002: Pianista – koproducent
- 2007: Doubt: A Parable – sztuka teatralna wystawiona w Teatrze „Polonia”

Scenariusz
- 1958: Island Women
- 1969: Przygody Gerarda (The Adventures of Gerard) – film Jerzego Skolimowskiego

wikiname: plwiki

title: Gene Gutowski

in_language: pl

wikitext:
{{Filmowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Gene Gutowski
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Gene Gutowski (Garmisch, 1946).jpg
 |opis grafiki              = Gene Gutowski ([[Garmisch-Partenkirchen]] 1946)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |imię i nazwisko urodzenia = Witold Bardach
 |data urodzenia            = 26 lipca 1925
 |miejsce urodzenia         = [[Lwów]]
 |data śmierci              = 10 maja 2016
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = [[producent filmowy]]
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Gene Gutowski
 |wikicytaty                = Gene Gutowski
 |www                       =
}}
'''Eugene (Gene) Witold Gutowski''', pierwotnie '''Witold Bardach''' (ur. [[26 lipca]] [[1925]] we [[Lwów|Lwowie]], zm. [[10 maja]] [[2016]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polsko-amerykański [[producent filmowy]].

== Życiorys ==
=== Rodzina i dzieciństwo w Polsce ===
[[Plik:Witold, Roman, Juliusz, Anna Bardach (Rawa Ruska, 1938).jpg|thumb|240px|Rodzina Bardachów (Rawa Ruska 1938)]]
Witold Bardach urodził się 26 lipca 1925 we Lwowie jako syn dr. Juliusza Bardacha (ur. 1897 w [[Sanok]]u, prawnik, oficer Wojska Polskiego, w II RP adwokat{{odn|Gutowski|2004|s=11}}) i Anny z domu Garfunkel (pianistka koncertowa, nauczycielka muzyki{{odn|Gutowski|2004|s=12, 22, 52}}) oraz wnuk dr. [[Teofil Bardach|Teofila Bardacha]] (lekarz, oficer Wojska Polskiego)<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.rp.pl/artykul/187852-Trzech-Bardachow-na-wojnie-bolszewickiej.html |tytuł = Trzech Bardachów na wojnie bolszewickiej |autor = Gene Gutowski |data = 2008-09-08 |opublikowany = rp.pl |data dostępu = 2021-01-31}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.geni.com/people/Gene-Gutowski/6000000007309789752 |tytuł = Witold Bardach |opublikowany = geni.com |data dostępu = 2021-01-31}}</ref><ref name="YV">{{Cytuj stronę |url = https://yvng.yadvashem.org/index.html?language=en&s_id=14002271 |tytuł = Victims/individuals. Teofil Bardach |opublikowany = yvng.yadvashem.org |język = en |data dostępu = 2021-04-08}}</ref>, a ze strony matki prawnuk jednego z pierwszych organizatorów związków zawodowych i senatora w parlamencie austriackim{{odn|Gutowski|2004|s=20}}. Miał młodszego brata Romana (ur. 1930)<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.geni.com/people/Roman-Bardach/6000000007358833762 |tytuł = Roman Bardach |opublikowany = geni.com |data dostępu = 2021-01-31}}</ref>{{odn|Gutowski|2004|s=13}}.

Wywodził się z rodziny żydowskiej osiadłej na ziemiach polskich w XVI wieku, której przedstawiciele zajmowali wysokie pozycje społeczne, a niektórzy z nich z biegiem czasu przeszli na katolicyzm{{odn|Gutowski|2004|s=10, 76}}. Familia Teofila Bardacha ze Lwowa nie uczęszczała do synagogi, była [[Asymilacja kulturowa|zasymilowana]], w ich domu obchodzono święta katolickie w polskim wydaniu{{odn|Gutowski|2004|s=10, 76}}. Witold Bardach wychowywał się we Lwowie wśród Ukraińców, był karmiony przez [[Mamka|mamkę]] tej narodowości (żona policjanta), mówił też w języku ukraińskim{{odn|Gutowski|2004|s=9}}. Jego rodzina do 1939 posiadała duży dom we Lwowie{{odn|Gutowski|2004|s=11}}. W młodości Witold był oddanym harcerzem i ministrantem{{odn|Gutowski|2004|s=10}}. Przez matkę został nauczony języka niemieckiego i angielskiego{{odn|Gutowski|2004|s=12}}. W 1933 wraz z rodzicami przeniósł się do [[Rawa Ruska|Rawy Ruskiej]], gdzie jego ojciec objął praktykę [[Adwokat|adwokacką]] po szwagrze Beckerze (mąż Julii z domu Garfunkel; Bardachowie przejęli też wychowanie nad ich synami Stanisławem i Jerzym){{odn|Gutowski|2004|s=14, 22, 52}}. Tam Bardachowie zamieszkiwali w największym prywatnym budynku w mieście{{odn|Gutowski|2004|s=28}}.

=== II wojna światowa ===
Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] w 1939 w trakcie [[Kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej]] wraz z rodziną opuścił mieszkanie w Rawie przenosząc się w bezpieczne miejsce{{odn|Gutowski|2004|s=46}}. Wkrótce potem w ich domu Niemcy utworzyli więzienie, zaś po oddaniu terytorium na rzecz ZSRR, sowieci ustanowili w budynku drukarnię, w konsekwencji czego budynek został zniszczony i obrabowany{{odn|Gutowski|2004|s=46, 69}}. Po opuszczeniu Rawy rodzina Bardachów ewakuowała się do Lwowa, skąd postanowili udać się do Rumunii{{odn|Gutowski|2004|s=47}}. Około 10 km przed celem zarekwirowano im auto marki [[Citroën]], zaś gdy dotarli do granicy, była ona już zamknięta przez sowietów, wobec czego zostali zmuszeni wyruszyć z powrotem do Lwowa{{odn|Gutowski|2004|s=47}}. Wobec [[Agresja ZSRR na Polskę|agresji ZSRR na Polskę]] z 17 września 1939 czasowo schronili się u znajomych na wsi, po czym zdołali wrócić do Lwowa{{odn|Gutowski|2004|s=50}}. Tam cała rodzina zamieszkała w domach obojga dziadków{{odn|Gutowski|2004|s=52}}. Matka Witolda podjęła następnie pracę w charakterze profesora w [[Lwowska Narodowa Akademia Muzyczna|lwowskim konserwatorium]], udzielając lekcji gry na fortepianie, zaś ojciec założył spółdzielnię prowadzącą dezynfekcję aparatów telefonicznych{{odn|Gutowski|2004|s=59}}.

Pod [[Okupacja sowiecka ziem polskich (1939–1941)|okupacją sowiecką]] we Lwowie Witold Bardach podjął naukę w gimnazjum, w trakcie której uczestniczył w 3-tygodniowej wycieczce do Kijowa, Moskwy i Leningradu{{odn|Gutowski|2004|s=60}}. W połowie 1940 zrezygnował z tej edukacji i na podstawie sfałszowanych dokumentów (mając faktycznie 14 lat wyrobił sobie nowe, imitujące wiek 17 lat), został przyjęty do [[Lwowski Państwowy Instytut Sztuki Dekoracyjnej i Stosowanej im. Iwana Trusza|Instytutu Sztuk Plastycznych]], zaś po wyproszeniu skierowano go od razu na wydział rzeźby (kierowanej przez prof. [[Marian Wnuk (rzeźbiarz)|Mariana Wnuka]]) z pominięciem nauki przewidzianej na pierwszym roku{{odn|Gutowski|2004|s=64–65}}. Już wtedy utrzymywał się samodzielnie wykonując prace plastyczne, w tym portrety [[Włodzimierz Lenin|Lenina]]{{odn|Gutowski|2004|s=66–69}}. Po [[Operacja Barbarossa|ataku Niemiec na ZSRR]] z 22 czerwca 1941, wkroczeniu Niemców do Lwowa i nastaniu [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji niemieckiej]] sytuacja rodziny Bardachów diametralnie się zmieniła z powodu ich żydowskich korzeni{{odn|Gutowski|2004|s=74–75}}. Zostali objęci obowiązkiem noszenia na ramieniu opaski z [[Gwiazda Dawida|Gwiazdą Dawida]]{{odn|Gutowski|2004|s=76}}. Pomimo tego on sam, polegając też na swoim aryjskim wyglądzie, śmiało i butnie zachowywał się w sposób przystający do okupantów{{odn|Gutowski|2004|s=76}}. Na co dzień zajmował się zbytem majątku rodzinnego w celu późniejszych zakupów artykułów żywnościowych{{odn|Gutowski|2004|s=76}}. Początkowo zamieszkiwał w mieszkaniu swojego dziadka Teofila, wkrótce zmuszonego do opuszczenia domu{{odn|Gutowski|2004|s=19}}. Po wysiedleniu z rodzinnego domu w centrum Lwowa zamieszkał wraz z rodzicami i bratem w mieszkaniu położonym na obrzeżu miasta, zajmując lokal wraz z inną rodziną{{odn|Gutowski|2004|s=77}}. Podjął pracę w fabryce wyrobów skórzanych, nadzorowanej przez [[Schutzstaffel|SS]], skąd został usunięty z równoczesnym wpisem na listę przeznaczonych do transportu do obozu, co miało zostać zrealizowane w najbliższym czasie{{odn|Gutowski|2004|s=77–78}}. Następnie prowadził akcję podrabiania fałszywych dokumentów tożsamości dla swoich krewnych przy pomocy danych uzyskiwanych w parafiach{{odn|Gutowski|2004|s=78}}.

Pod okupacją niemiecką jego ojciec nadal zajmował się pracą w spółdzielni, a matka wraz ze szwagierką Zofią prowadziła wytwórnię ciastek{{odn|Gutowski|2004|s=81}}. Wobec prowadzenia przez okupantów akcji ujęcia Żydów z ulicy miasta i wywożenia ich do obozu zagłady Bardachowie przenieśli się do kryjówki w komórce nad garażem przy kwaterze [[gestapo]], gdzie przebywali przez wiele dni, a Witold dostarczał tam bliskim środki żywnościowe{{odn|Gutowski|2004|s=19, 81}}. Potem Bardachowie przenieśli się do rzekomo bezpieczniejszego schronienia, skąd zostali usunięci i wywiezieni ciężarówkami do obozu{{odn|Gutowski|2004|s=81}}. W konsekwencji prowadzonego [[Zagłada Żydów|holokaustu]] jego rodzice i cała rodzina (zarówno dziadkowie Bardachowie ze strony ojca, jak i dziadkowie Garfunkelowie ze strony matki{{odn|Gutowski|2004|s=19, 21}}) zostali aresztowani i ponieśli śmierć w [[Obóz zagłady w Bełżcu|obozie zagłady w Bełżcu]]<ref name="KRP">{{Cytuj stronę |url = http://komunikaty.rp.pl/komunikaty/KomunikatPdf/57826 |tytuł = Komunikat |opublikowany = rp.pl |data dostępu = 2021-01-31}}</ref>. Jako pierwsza została aresztowana Anna Bardach (wraz z Zofią), po czym wywieziona do obozu w Bełżcu i tam zamordowana{{odn|Gutowski|2004|s=81–82}}. Pozostali członkowie rodziny podjęli wtedy decyzję o ucieczce{{odn|Gutowski|2004|s=82}}. Witold załatwił sobie i bliskim fałszywe dokumenty{{odn|Gutowski|2004|s=83}}. On sam postanowił wyjechać do [[Warszawa|Warszawy]], zaś ojciec Juliusz, brat Roman i stryj Bronisław planowali udać się na Węgry{{odn|Gutowski|2004|s=83}}. Wkrótce potem ojciec został aresztowany wraz z oficerami wojskowymi mającymi ten sam zamiar{{odn|Gutowski|2004|s=83, 97}}. W późniejszym czasie osamotnieni stryj Bronisław i 13-letni brat Roman, wobec likwidacji [[Getto lwowskie|lwowskiego getta]] zażyli truciznę popełniając samobójstwo<ref name="KRP" />{{odn|Gutowski|2004|s=98}}.

[[Plik:Eugeniusz Gutowski (1942).jpg|thumb|240px|Gene Gutowski (Warszawa 1942)]]
Podczas oczekiwania na odjazd do stolicy na dworcu lwowskim Witold został aresztowany przez rozpoznającego go ukraińskiego policjanta, po czym wraz z tysiącami Żydów trafił do obozu koncentracyjnego przy ulicy Janowskiej, gdzie prowadzono selekcję{{odn|Gutowski|2004|s=84–85}}. Dysponując fałszywymi dokumentami spreparowanymi dla 18-letniego [[Volksdeutsche|volksdeutscha]] wywarł wrażenie na SS-mannie i pełnił rolę jego tłumacza oraz był zmuszony uczestniczyć w egzekucji Żydów, zaś ostatecznie został zwolniony z obozu{{odn|Gutowski|2004|s=86–90}}. Natychmiast udał się do Warszawy, dokąd przybył w sierpniu 1942 pod przybranym nazwiskiem{{odn|Gutowski|2004|s=84, 91–92}}. Tam początkowo zatrzymał się u kuzyna Jerzego przy [[Ulica Wspólna w Warszawie|ulicy Wspólnej]]{{odn|Gutowski|2004|s=91–93}}. Uzyskał też pomoc od swojej ciotki Stanisławy (vel Anastazja Suszyńska, łączniczki gen. [[Stefan Rowecki|Stefana „Grota” Roweckiego]], dowódcy [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]]), za sprawą której trafił do mieszkania przy [[Plac Trzech Krzyży w Warszawie|placu Trzech Krzyży]]{{odn|Gutowski|2004|s=30, 32, 84, 94–95}}. Przez pewien czas ukrywał w swoim mieszkaniu zbiegłego z transportu do obozu kuzyna Jerzego, któremu wręczył dokumenty na nazwisko Kowalski{{odn|Gutowski|2004|s=104}}. Pracował w mleczarni, potem w zakładzie fotograficznym, a następnie w niemieckiej fabryce [[Junkers Flugzeug- und Motorenwerke|Junkers]] na [[Lotnisko Chopina w Warszawie|lotnisku Okęcie]], zaś zamieszkał przy [[Ulica Adama Mickiewicza w Warszawie|alei Adama Mickiewicza]] na [[Żoliborz]]u, potem przy [[Aleja Krakowska w Warszawie|alei Krakowskiej]] w okolicy swojej pracy{{odn|Gutowski|2004|s=108}}. W trakcie pracy, współpracując z niemieckim żołnierzem, wykradał nadajniki radiowe [[Luftwaffe]] i przekazywał je do struktur AK za opłatą{{odn|Gutowski|2004|s=109, 110, 120–121}}. W międzyczasie był tymczasowo aresztowany w związku z kradzieżą cudzej wypłaty{{odn|Gutowski|2004|s=114–119, 120}}. Po wykryciu przez Niemców kradzieży sprzętu radiowego w fabryce Junkers i wobec zagrożenia aresztowaniem Gutowski w trybie natychmiastowym zniknął z pracy, po czym opuścił swoje miejsca pobytu (mieszkanie oraz najmowany lokal), po czym ukrywał się u rodziny R., swojej sympatii<ref group=uwaga>W swoich wspomnieniach Gene Gutowski podawał, że ukrywał się u rodziny dentystki R., będącej żoną oficera [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], przebywającego wówczas w [[Niemieckie obozy jenieckie 1939–1945|niemieckim obozie jenieckim]] [[Oflag II C Woldenberg]], gdzie pełnił funkcję naczelnika poczty obozowej, zob. {{odn|ref=nie|Gutowski|2004|s=121, 123}}. W monografii dotyczącej oflagu Woldenberg w strukturze poczty obozowej został wymieniony por. Czesław Rewerski, jako członek zarządu poczty obozowej (Komisja Pocztowa), zob. {{Cytuj książkę |tytuł = Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców |wydawca = [[Książka i Wiedza]] |miejsce = Warszawa |data = 1984 |strony = 103, 104, 109 |isbn = 83-05-11162-8 |rozdział = Poczta obozowa |autor r = Józef Herzog |autor r link = Józef Herzog}}</ref>{{odn|Gutowski|2004|s=122–124}}.

Otrzymawszy od AK nowe dokumenty tożsamości w 1943 zdecydował się na opuszczenie Warszawy, znajdując ogłoszenie o pracy na rzecz [[Organizacja Todta|Organizacji Todt]] w łotewskiej [[Ryga|Rydze]]{{odn|Gutowski|2004|s=42, 124}}. Został zatrudniony w warszawskiej firmie budowlanej Metzger i S-ka, zaś po wyjeździe polskiego szefostwa objął funkcję jej kierownika mając wtedy 17 lat i sprawował to stanowisko przez okres 1,5 roku{{odn|Gutowski|2004|s=127, 135}}. W tym okresie, w połowie 1944 jego jednostka OT została przeniesiona do innej miejscowości, a następnie do portu w [[Windawa (miasto)|Windawie]]{{odn|Gutowski|2004|s=130, 133}}. Dysponujący pozycją służbową Gutowski w lipcu 1944 miał sposobność odwiedzenia Warszawy{{odn|Gutowski|2004|s=132–133}}. Pod koniec zimy 1945 został przeniesiony wraz z jednostką do nadmorskiej [[Lipawa|Lipawy]]{{odn|Gutowski|2004|s=134}}.

U kresu wojny, wiosną 1945 wraz z pozostałymi pracownikami firmy Metzger i S-ka został ewakuowany z Lipawy, po czym przepłynął statkiem do [[Szczecin]]a i dalej koleją dotarł do austriackiego miasta [[Knittelfeld]]{{odn|Gutowski|2004|s=135–137}}. Wraz ze współpracownikami zostali ulokowani w pobliskim [[Judenburg]]u, gdzie mieli pracować przy wycince drzew i budowie rowów przeciwczołgowych{{odn|Gutowski|2004|s=135, 137}}. On sam nie był już wtedy szefem swojej grupy i pracował fizycznie w jej szeregach{{odn|Gutowski|2004|s=137}}. Wobec widocznego zbliżania się rosyjskich oddziałów postanowił uciekać wraz z innymi uchodźcami przez tereny górskie, po czym 8 maja 1945 przekroczył most na rzece [[Aniza|Enns]], na drugiej stronie którego stacjonowały siły amerykańskie{{odn|Gutowski|2004|s=135, 138–139}}.

=== Okres powojenny w Europie (1945-1947) ===
[[Plik:Gene Gutowski (Landsberg, 1946)b.jpg|thumb|240px|Gene Gutowski na służbie w CIC ([[Landsberg am Lech|Landsberg]] 1946)]]
Do tego czasu podczas wojny żył pod przybraną tożsamością Eugeniusz Gutowski, zaś alianci w kontakcie z nim skrócili wówczas jego oficjalny zapis imienia w angielskiej formie Eugene, nazywając go „Gene” i przy takiej formie pozostał już do końca życia{{odn|Gutowski|2004|s=141, 178}}<ref name="YV" />. Doceniając jego znajomość języków niemieckiego, rosyjskiego i angielskiego Amerykanie natychmiast zaproponowali mu funkcję tłumacza{{odn|Gutowski|2004|s=141}}. Został skierowany do kwatery głównej kontrwywiadu ([[Counter Intelligence Corps]]) XX Korpusu 3 Armii gen. [[George Patton|George’a Pattona]], ulokowanej w [[Gmunden]], gdzie miał pracować jako tłumacz dla agentów zajmujących się zatrzymanymi nazistami w ramach prowadzonej [[Denazyfikacja|denazyfikacji]]{{odn|Gutowski|2004|s=141, 143–144, 155}}. Z czasem, dysponując nie tylko znajomością języków, ale też wiedzą i doświadczeniem dotyczącym struktur służb [[III Rzesza|III Rzeszy]], został agentem CIC i podjął prowadzenie operacyjnej działalności wywiadowczej{{odn|Gutowski|2004|s=135, 145–146}}. Dokonywał zatrzymań byłych funkcjonariuszy nazistowskich i prowadził ich przesłuchania{{odn|Gutowski|2004|s=146}}. Wraz z jednostką został przeniesiony do bawarskiego [[Landsberg am Lech|Landsbergu]]{{odn|Gutowski|2004|s=151, 155}}, a po restrukturyzacji amerykańskich służb kontrwywiadowczych został funkcjonariuszem oddziału terenowego w [[Starnberg]], działającego w ramach biura podregionalnego z [[Garmisch-Partenkirchen|Garmisch]] i szerzej podległego IV Regionowi oraz sztabowi 970 Oddziału w [[Monachium]]{{odn|Gutowski|2004|s=156, 178}}. Po ukończeniu kursu w Szkole Wywiadu w [[Oberammergau]] został agentem specjalnym (''Special Agent''){{odn|Gutowski|2004|s=160}}. Poza służbą operacyjną nadzorował też obozy dla uchodźców, np. w [[Deldafing]]{{odn|Gutowski|2004|s=162}}. Służył w stopniu sierżanta i nosił – tak jak wszyscy funkcjonariusze na służbie CIC – mundur oficerski bez dystynkcji{{odn|Gutowski|2004|s=143–144, 168, 173}}. Łącznie służył dla CIC od maja 1945 do kwietnia 1947{{odn|Gutowski|2004|s=145–146}}. Pod koniec tego okresu próbował zdobyć samochód w drodze wymiany, został tymczasowo aresztowany, potem zwolniony{{odn|Gutowski|2004|s=172}}. Wobec narastających podejrzeń co do jego osoby postanowił odejść ze służby{{odn|Gutowski|2004|s=172}}.

Jeszcze około 1946 za sprawą por. Raya Fullera (brat [[Samuel Fuller|Samuela Fullera]]) poznał pochodzącą ze stanu [[Wirginia]] starszą od siebie o 9 lat Amerykankę Zillah (Zill){{odn|Gutowski|2004|s=170, 171, 173, 174, 187}}. W 1947 uroczyście poślubił ją w ewangelicko-luterańskim kościele św. Łukasza w Monachium{{odn|Gutowski|2004|s=180}}. Oboje postanowili wyjechać do Stanów Zjednoczonych i wkrótce po ślubie opuścili Europę{{odn|Gutowski|2004|s=173, 183}}.

=== Działalność filmowa i inne przedsięwzięcia ===
Z francuskiego portu [[Cherbourg-Octeville]] Gene Gutowski z żoną Zillah wyruszyli w rejs statkiem [[SS America II]] i 26 kwietnia 1947 przybyli do USA{{odn|Gutowski|2004|s=179, 183, 185}}. Początkowo oboje przebywali u jej rodziny w Wirginii, a wkrótce potem zamieszkali w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]{{odn|Gutowski|2004|s=186}}. Jego żona podjęła pracę w dyrekcji [[Bank Światowy|Banku Światowego]], a on sam zajmował się projektowaniem mody dla przedsiębiorstwa odzieżowego Lane Bryant, następnie dla Montgomery Ward, po czym pracował samodzielnie w tej branży{{odn|Gutowski|2004|s=186–187}}. W kwietniu 1949 otrzymał amerykańskie obywatelstwo{{odn|Gutowski|2004|s=187}}. Z żoną Zillah miał synów: Andrew (architekt, właściciel firmy deweloperskiej w Wirginii) i Alexa (kapitan jachtów w [[Monako]]){{odn|Gutowski|2004|s=187, 297, 358, 359}}. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem (Zillah zamieszkiwała w [[Culpeper (Wirginia)|Culpeper]], zmarła za jego życia){{odn|Gutowski|2004|s=174, 183, 187}}.

Z biegiem czasu poczuł się znużony pracą przy projektowaniu mody{{odn|Gutowski|2004|s=188}}. Za sprawą [[James Clavell|Jamesa Clavella]], współproducenta filmu ''Sodoma i Gomora'', wykonał kostiumy do tego dzieła i postanowił zostać producentem filmowym{{odn|Gutowski|2004|s=188}}. Wraz z Edem Montaigne’m i scenarzystą Phillem Reismanem założył spółkę{{odn|Gutowski|2004|s=188}}. Produkował wymyślony przez drugiego z nich serial szpiegowski ''I Spy'' (realizowany od 1955) w ramach nowojorskiego studia Biltmore Productions (pierwsze trzy odcinki pilotowe reżyserował Montaigne, a potem obowiązki przejął William Berke){{odn|Gutowski|2004|s=185, 188, 191}}. Wraz z W. Berkem działał następnie przy filmie ''Four Boys and a Gun'' (1957), a potem przy kręconym w [[Nassau (Bahamy)|Nassau]] musicalu ''Island Women'', do którego napisał scenariusz pod pseudonimem Andrew Alexander, ułożonym od imion swoich synów{{odn|Gutowski|2004|s=193–194}}. Pracował też przy filmie opowiadającym o [[Zamach 20 lipca|zamachu na Adolfa Hitlera z 20 lipca 1944]]{{odn|Gutowski|2004|s=192}}. Prowadził negocjacje w sprawie zakupu polsko-niemieckiego filmu pt. ''[[Ósmy dzień tygodnia (film)|Ósmy dzień tygodnia]]'' (1958), według opowiadania [[marek Hłasko|Marka Hłaski]] w reżyserii [[Aleksander Ford|Aleksandra Forda]], wstrzymanego od dystrybucji w [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]]{{odn|Gutowski|2004|s=196–197}}. W USA zorganizował sporo prezentacji z tym filmem, lecz nie odniósł on sukcesu{{odn|Gutowski|2004|s=197}}.

W 1960 przybył do [[Londyn]]u celem podjęcia produkcji serialu o [[Sherlock Holmes|Sherlocku Holmesie]]{{odn|Gutowski|2004|s=2006, 206}}. Czasowo mieszkał też w [[Juan-les-Pins]] na francuskiej Riwierze{{odn|Gutowski|2004|s=206}}. W Londynie współdziałał z Hanną Weinstein, właścicielką wytwórni filmowej w [[Walton-on-Thames]], zajmując się przygotowywaniem scenariuszy{{odn|Gutowski|2004|s=211}}. Pracował przy kręconym w Irlandii filmie ''Sherlock Holmes and the Deadly Necklace'' (1962){{odn|Gutowski|2004|s=211}}. Namówiwszy w Berlinie producenta filmowego [[Artur Brauner|Artura Braunera]] do założenia w Anglii spółki CCC Film London najpierw pracował z nim przy filmie ''Donovan’s Brain''{{odn|Gutowski|2004|s=219}}. Następnie był pomysłodawcą filmu pt. ''Station Six-Sahara'' (1962)<ref>{{Cytuj stronę |url = https://archive.org/details/Screen_Volume_10_Issue_6/page/n14/mode/1up?q=%22spider+and+the+fly%22 |tytuł = Seth Holt interview |autor = Kevin Gough-Yates |opublikowany = archive.org |data dostępu = 2021-07-11}}</ref> i zajmował się jego produkcją{{odn|Gutowski|2004|s=219}}. Posiadał prawa do książki ''The Passion Flower Hotel'' (autor [[Roger Longrigg|Rosalind Erskine]]) i mimo lukratywnych ofert odmówił ich zbycia na rzecz reżyserów [[Stanley Kubrick|Stanleya Kubricka]] oraz [[Mike Nichols|Mike’a Nicholsa]], zaś finalnie w latach 60. sam nie zrealizował filmu na kanwie tego dzieła, jako że treść była uznawana za skandalizującą (w 1978 ostatecznie powstał film pt. ''Passion Flower Hotel'' wyprodukowany przez Artura Braunera){{odn|Gutowski|2004|s=223–224, 235}}. Mimo jego planów nie doszło także do nakręcenia filmu na podstawie książki pt. ''The Feathers of Death'' autorstwa [[Simon Raven|Simona Ravena]], opowiadającej o homoseksualnym związku żołnierzy{{odn|Gutowski|2004|s=224–225}}.

Obok pracy filmowej zajmował się także rzeźbiarstwem{{odn|Gutowski|2004|s=215, 216, 217}}. W trakcie swojej działalności utrzymywał znajomości i przyjaźnie z ludźmi kina oraz kultury, m.in. z [[Marek Hłasko|Markiem Hłasko]]{{odn|Gutowski|2004|s=196, 217}}, [[Benjamin Fisz|Benjaminem Fiszem]]{{odn|Gutowski|2004|s=211}}. 15 marca 1963 poślubił angielską modelkę Judy{{odn|Gutowski|2004|s=231, 255, 281, 286}}. Wkrótce po ślubie ciężko zachorował na ostre zapalenie wątroby, a ponadto dotknął go kryzys finansowy{{odn|Gutowski|2004|s=232–235}}.

W 1964 zaprosił do Londynu reżysera [[Roman Polański|Romana Polańskiego]] (także polskiego Żyda, który przeżył [[Zagłada Żydów|Holokaust]]) i obaj rozpoczęli współpracę{{odn|Gutowski|2004|s=200, 235–236}}. W przeciągu trzech lat Gutowski wyprodukował kultowe filmy Polańskiego: ''[[Wstręt (film)|Wstręt]]'' (1965), ''[[Matnia]]'' (1966), ''[[Nieustraszeni pogromcy wampirów]]'' (1967){{odn|Gutowski|2004|s=236–238, 250–276}}. W Londynie obaj założyli firmę produkcyjną, początkowo funkcjonującą pod nazwą Gupol, a potem przemianowaną na Cadre Films{{odn|Gutowski|2004|s=244}}. Podpisali też kontrakt z amerykańską wytwórnią [[Paramount Pictures]] z [[Hollywood]] na kilka filmów i przenieśli się w to miejsce{{odn|Gutowski|2004|s=244, 281}}. Był nieformalnym współpracownikiem przy kręceniu filmu Polańskiego pt. ''[[Dziecko Rosemary (film)|Dziecko Rosemary]]'' (1968){{odn|Gutowski|2004|s=276}}. W tym czasie planował realizację filmu o narciarzach alpejskich pt. ''Zjazdowiec'' i pracował nad scenariuszem wraz z [[James Salter (scenarzysta)|Jamesem Salterem]], aczkolwiek ostatecznie film nakręcił [[Michael Ritchie]] pt. ''Szaleńczy zjazd'' (1969, główna rola [[Robert Redford|Roberta Redforda]]){{odn|Gutowski|2004|s=276, 279}}. 20 stycznia 1968 w londyńskiej [[Chelsea (Londyn)|Chelsea]] był świadkiem i drużbą Polańskiego na jego ślubie z aktorką i modelką [[Sharon Tate]]{{odn|Gutowski|2004|s=278, 280}}. Po filmie ''Dziecko Rosemary'' wraz z Polańskim planowali nakręcić film biograficzny opowiadający o życiu skrzypka [[Niccolò Paganini]]ego, jednak mimo napisania scenariusza przez [[Ennio De Concini]]ego do realizacji nie doszło{{odn|Gutowski|2004|s=284–285}}. Podobnie nie doszło do finalizacji westernu pt. ''Daisy and Maisy'' według przetłumaczonego scenariusza [[Gérard Brach|Gérarda Bracha]] oraz filmu pt. ''Donner Pass'' według pracy Ivana Moffata{{odn|Gutowski|2004|s=285–286}}.

Pod koniec lat 60. stworzył film ''Przygody Gerarda'' (reżyseria: [[Jerzy Skolimowski]]){{odn|Gutowski|2004|s=287–293}}. Od 1969 wraz z Polańskim odsprzedali prawa do powieści ''Niebieska gitara'' (''Blue Guitar'') i mieli zostać koproducentami ekranizacji, reżyserowanej przez [[Roger Vadim|Rogera Vadima]] z rolami głównymi [[Jane Fonda|Jane]] i [[Peter Fonda|Petera]] Fondów, ostatecznie niezrealizowanej{{odn|Gutowski|2004|s=311–312}}. Wraz z Polańskim był producentem filmu ''Dzień na plaży'' (''A Day at the Beach'', 1970) w reżyserii Simona Hesery{{odn|Gutowski|2004|s=295–296}}. Po zamordowaniu ciężarnej żony Polańskiego w sierpniu 1969 Gutowski wspierał swojego przyjaciela w ciężkich chwilach{{odn|Gutowski|2004|s=297–299}}. Polański i Hesera zostali ojcami chrzestnymi syna Gene’a i Judy, Adama Bardacha (ur. 1970){{odn|Gutowski|2004|s=296}}<ref name="WFF">{{Cytuj stronę |url = https://wff.pl/film/dancing-before-the-enemy-how-a-teenage-boy-fooled-the-nazis-and-lived |tytuł = Mój tata Gene Gutowski. Dancing Before the Enemy: How a Teenage Boy Fooled the Nazis and Lived |opublikowany = wff.pf |data dostępu = 2021-07-11}}</ref>. Następnie był producentem filmu pt. ''Romans koniokrada'' (''Romance of a Horsethief'') z 1971, opartego na kanwie książki polskiego Żyda Józefa Opatowskiego (ojciec aktora Davida Opatoshu){{odn|Gutowski|2004|s=300–306}}. Nakłoniony przez swojego przyjaciela, pisarza [[Jerzy Kosiński|Jerzego Kosińskiego]] nabył prawa do jego powieści ''Wystarczy być'', jednak wskutek działań pozakulisowych nie został producentem ekranizacji (film powstał ''[[Wystarczy być (film)|pod tym samym tytułem]]'' w 1979, wyprodukowany przez Andrew Braunsberga){{odn|Gutowski|2004|s=306}}. Poza tym wyjątkiem, z powodu nieuczciwych stosunków w świecie produkcji filmowych nie angażował się w już w tej dziedzinie{{odn|Gutowski|2004|s=306–310}}.

W 1971 poznał Saudyjczyka [[Adnan Chaszukdżi|Adnana Khashoggiego]], zamieszkującego koło [[Bejrut]]u w [[Liban]]ie{{odn|Gutowski|2004|s=313}}. Za jego sprawą miał pracować przy ekranizacji biografii Mahometa, ostatecznie zrealizowanej przez innych ludzi{{odn|Gutowski|2004|s=316}}. Za sugestią Gutowskiego prowadzona przez trzech braci Chaszukdżich firma Triad wykupiła 50% udziałów paryskiego domu mody [[Kenzo (dom mody)|Kenzo]], a on sam bezskutecznie usiłował dokonać jej rozbudowy{{odn|Gutowski|2004|s=317, 354}}. Od zimy 1973 przebywał w [[Korea Południowa|Korei Południowej]], gdzie prowadził rozmowy skutkujące zaangażowaniem tamtejszych firm w inwestycje w Arabii Saudyjskiej{{odn|Gutowski|2004|s=318–319}}. Z czasem został doradcą Khashoggiego zarówno w sferze prywatnej, jak i biznesowej{{odn|Gutowski|2004|s=321, 325}}. Przez około 15 lat działalności przy Saudyjczyku odbywał wiele podróży do wielu miejsc na świece{{odn|Gutowski|2004|s=324}}. Utworzył [[konsorcjum]] mające budować w Stanach Zjednoczonych rafinerie ropy naftowej, dostarczanej z Arabii Saudyjskiej{{odn|Gutowski|2004|s=328}}. Wskutek wybuchu wojny arabsko-izraelskiej plany nie zostały zrealizowane{{odn|Gutowski|2004|s=328, 330}}.

Na początku lat 70. pozostawiony przez żonę Judy zajmował się wychowaniem ich syna Adama{{odn|Gutowski|2004|s=310–311, 330, 334, 336. Judy była początkowo związana z przyjacielem Adnana Khashoggiego, Bassamem, potem poślubiła Hiliego Elkinsa, a następnie Marka Dreszera}}. Latem 1975 we francuskim Castellaras poznał, a krótko później poślubił 23-letnią Brytyjkę Corinnę Liddell, córkę [[Peter Liddell|Petera Liddella]]{{odn|Gutowski|2004|s=286, 330–331}}. Odwiedziwszy po raz kolejny od ćwierćwiecza [[Saint Thomas (wyspa)|wyspę św. Tomasza]] na obszarze [[Wyspy Dziewicze|Wysp Dziewiczych]] około 1977 nabył tam dom, a z czasem zyskał na miejscu wysoką pozycję towarzyską{{odn|Gutowski|2004|s=333, 336–339}}. Po ośmiu latach jego małżeństwo z Corinną zakończyło się rozwodem w 1983{{odn|Gutowski|2004|s=331, 340}}. Wkrótce potem związał się z młodą Amerykanką Jane{{odn|Gutowski|2004|s=340}}. Przez pewien czas był biznesowym partnerem [[Flavio Briatore]]go, wraz z którym na Wyspach Dziewiczych prowadził sklepy firmy [[Benetton Group|Benetton]]{{odn|Gutowski|2004|s=337, 341}}. Na początku lat 80. pracował nad zleconą przez wytwórnię [[Metro-Goldwyn-Mayer]] ekranizacją filmu pt. ''Warszawski łącznik'', opowiadającym o rosyjskiej mafii, której realizacja ostatecznie nie doszła do skutku{{odn|Gutowski|2004|s=347–349}}. Pod koniec lat 80. sprzedał swój dom wyspie św. Tomasza na rzecz Madeleine Porsche{{odn|Gutowski|2004|s=343–344}}.

W latach 70. odnowił kontakty z Polską, gdy za sprawą [[Maciej Szczepański|Macieja Szczepańskiego]] został zaangażowany do pośrednictwa z Arabią Saudyjską w sprawie udzielenia z tego kraju pożyczki 1 miliarda dolarów dla PRL{{odn|Gutowski|2004|s=341–342}}. W 1989 zaangażował się w próbę renowacji gmachu [[Hotel Europejski w Warszawie|Hotelu Europejskiego w Warszawie]], zakończonej niepowodzeniem{{odn|Gutowski|2004|s=357–359}}. Po rozejściu z Jane od 1989 był związany z Polką Dorotą z domu Puzio, polska aktorką, aż do rozwodu{{odn|Gutowski|2004|s=41, 341, 342, 344}} w 1994. W tym okresie przebywał w Polsce i był producentem wystawionej w [[Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza|Teatrze Studio]] sztuki ''[[Śmierć i dziewczyna (spektakl)|Śmierć i dziewczyna]]'' w reżyserii [[Jerzy Skolimowski|Jerzego Skolimowskiego]] z 1993 (potem w 1994 zekranizowanej przez Romana Polańskiego w ''[[Śmierć i dziewczyna (film)|filmie pod tym samym tytułem]]''){{odn|Gutowski|2004|s=346}}<ref>{{EncyklopediaTeatru |p |id = 16915 |nazwa = Śmierć i dziewczyna |data dostępu = 2021-07-12}}</ref>. W 1995 ponownie zamieszkał w [[Kalifornia|Kalifornii]], następnie w Anglii, a po czterech latach znowu przybył do Polski{{odn|Gutowski|2004|s=359}}. Na początku XXI wieku był związany z Joanną{{odn|Gutowski|2004|s=379}}.

[[Plik:Gene Gutowski Diner Bellagio.jpg|thumb|240px|Gene Gutowski (2010)]]
Latem 1999 za sprawą Iana Burlinghama Gutowski i Polański otrzymali do przeczytania angielski [[Pianista (książka)|przekład autobiografii]] [[Władysław Szpilman|Władysława Szpilmana]], kompozytora, który dzięki życzliwym mu ludziom przetrwał inwazję niemiecką na Polskę, pobyt w [[Getto warszawskie|getcie warszawskim]] oraz zniszczenie stolicy Polski w wyniku [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]<ref>{{Cytuj książkę |autor = [[Paul Werner]] |tytuł = Polański. Biografia |inni = [[Anna Krochmal]], [[Robert Kędzierski]] (tłum.) |data = 2013 |isbn = 9788378185338 |miejsce = Poznań |wydawca = Rebis |strony = 246–247}}</ref>{{odn|Gutowski|2004|s=360}}. Gene Gutowski był gorącym orędownikiem ekranizacji tychże losów i planując reżyserię Polańskiego nad będącym dopiero w sferze marzeń filmem, spotykał się już w tej sprawie z głównym bohaterem opowieści{{odn|Gutowski|2004|s=360–361}}. Został koproducentem adaptacji filmowej pt. ''[[Pianista (film)|Pianista]]'' z 2002{{odn|Gutowski|2004|s=192, 306, 361, 363}}. Dzieło był wielokrotnie nagradzane, a on sam osobiście uczestniczył i odbierał statuetki{{odn|Gutowski|2004|s=378}}. Praca nad tym filmem była swego rodzaju zwieńczeniem współpracy filmowej Gutowskiego i Polańskiego po ponad 40 latach od jej podjęcia{{odn|Gutowski|2004|s=379}}.

Wystąpił w wyemitowanym 25 kwietnia 2004 na antenie telewizji [[Polsat]] [[Lista odcinków programu Kuba Wojewódzki|34. odcinku]] programu ''[[Kuba Wojewódzki (program telewizyjny)|Kuba Wojewódzki]]''. Także w 2004 nakładem [[Wydawnictwo Literackie|Wydawnictwa Literackiego]] z Krakowa ukazała się autobiografia Gene’a Gutowskiego, zatytułowana ''Od Holocaustu do Hollywood''{{odn|Gutowski|2004|s=392}}. W szczegółowym życiorysie autor opisał swoje przeżycia wojenne oraz późniejsze dotyczące świata filmu i biznesu, a także związki i romanse z kobietami, którymi fascynował się od najmłodszych lat dziecięcych{{odn|Gutowski|2004|s=12–14, 41–42, 90, 100–110, 112, 124, 129, 134, 137, 147.148, 175–177, 194, 215, 242–244, 286, 297, 335}}. Sam bywał określany mianem playboya{{odn|Gutowski|2004|s=319}}. W swoim życiu wyznawał maksymę „najpierw miłość, potem posiłek”{{odn|Gutowski|2004|s=331}}. Według informacji z 2008 był przedstawicielem firmy, która doradzała polskiej firmie zbrojeniowej [[Polski Holding Obronny|Bumar]]<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.rp.pl/artykul/114990.html |tytuł = Gwiazda Hollywood i Bumaru |opublikowany = [[Rzeczpospolita (gazeta)|Rzeczpospolita]] |data = 2008-04-02}}</ref>. W 2014 premierę miał film dokumentalny pt. ''Dancing Before the Enemy: How a Teenage Boy Fooled the Nazis and Lived'' (pol. ''Mój tata Gene Gutowski''), opowiadający o życiu Gene’a Gutowskiego, wyreżyserowany przez jego syna Adama Bardacha<ref name="WFF" />.

[[Plik:Grób Gene'a Gutowskiego.jpg|thumb|240px|Grób Gene’a Gutowskiego na cmentarzu Bródnowskim]]
Zmarł 10 maja 2016 w Warszawie<ref>{{Cytuj stronę |url = http://wiadomosci.wp.pl/gene-gutowski-nie-zyje-6025255985418881a |tytuł = Informacja o śmierci |data = 2016-05-11 |data dostępu = 2016-05-11}}</ref>. Został pochowany na tamtejszym [[Cmentarz Bródnowski|cmentarzu Bródnowskim]] (kwatera 13A-6-11).

== Filmografia ==
; Produkcja
* od [[1955 w filmie|1955]]: ''I Spy'' (serial telewizyjny)
* [[1957 w filmie|1957]]: ''Four Boys and a Gun''
* [[1965 w filmie|1965]]: ''[[Wstręt (film)|Wstręt]]'' – film w reżyserii [[Roman Polański|Romana Polańskiego]]
* [[1966 w filmie|1966]]: ''[[Matnia]]'' – film w reżyserii [[Roman Polański|Romana Polańskiego]]
* [[1967 w filmie|1967]]: ''[[Nieustraszeni pogromcy wampirów]]'' – film w reżyserii [[Roman Polański|Romana Polańskiego]]
* [[1969 w filmie|1969]]: ''[[Przygody Gerarda]] (The Adventures of Gerard)'' – film [[Jerzy Skolimowski|Jerzego Skolimowskiego]]
* [[1970 w filmie|1970]]: ''Dzień na plaży'' (''A Day at the Beach'') – film w reżyserii Simona Hesery na podstawie scenariusza [[Roman Polański|Romana Polańskiego]]
* [[1971 w filmie|1971]]: ''Romans koniokrada'' (''Romance of a Horsethief'') – film w reżyserii [[Abraham Polonsky|Abrahama Polonskiego]]
* 1992: ''[[Śmierć i dziewczyna (spektakl)|Śmierć i dziewczyna]]'' – sztuka teatralna w reżyserii [[Jerzy Skolimowski|Jerzego Skolimowskiego]] wystawiona w [[Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza|Teatrze Studio]]
* [[2002 w filmie|2002]]: ''[[Pianista (film)|Pianista]]'' – koproducent
* 2007: ''Doubt: A Parable'' – sztuka teatralna wystawiona w [[Teatr Polonia|Teatrze „Polonia”]]

; Scenariusz
* [[1958 w filmie|1958]]: ''Island Women''
* [[1969 w filmie|1969]]: ''[[Przygody Gerarda]] (The Adventures of Gerard)'' – film [[Jerzy Skolimowski|Jerzego Skolimowskiego]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |autor = Gene Gutowski |tytuł = Od Holocaustu do Hollywood |wydawca = [[Wydawnictwo Literackie]] |miejsce = Kraków |data = 2004 |strony = 1–392 |isbn = 83-08-03549-3 |odn = {{odn/id|Gutowski|2004}}}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0349667|Gene Gutowski}}
* {{Filmweb|osoba|116472|Gene Gutowski}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gutowski, Gene}}
[[Kategoria:Amerykańscy producenci filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy projektanci mody]]
[[Kategoria:Amerykańscy rzeźbiarze]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Filmowej]]
[[Kategoria:Funkcjonariusze służb specjalnych Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie]]
[[Kategoria:Mieszkańcy Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Rawą Ruską]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy producenci filmowi]]
[[Kategoria:Polscy Żydzi]]
[[Kategoria:Ocalali z Zagłady Żydów]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1925]]
[[Kategoria:Zmarli w 2016]]

title: Gene Gutowski

Imię i nazwisko przy narodzeniu: Witold Bardach

Data i miejsce urodzenia: 26 lipca 1925 · Lwów

Data i miejsce śmierci: 10 maja 2016 · Warszawa

Zawód: producent filmowy


text:
# Nacpolsk
Nacpolsk – osada sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Naruszewo.
W Nacpolsku znajduje się szkoła (oraz kiedyś przedszkole), a także klub piłkarski OKS Nacpolsk.
Za Królestwa Polskiego istniała gmina Nacpolsk. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Nacpolsk. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa ciechanowskiego. Wcześniej nazywała się Nocpalsk od ognisk, które żołnierze palili nocą.

title: Nacpolsk

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Nacpolsk
 |rodzaj miejscowości    = osada
 |zdjęcie                = 05 - Palace in Nacpolsk - 05.jpg
 |opis zdjęcia           = Zabytkowy pałac z XIX w.
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat płoński|płoński]]
 |gmina                  = [[Naruszewo (gmina)|Naruszewo]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 554{{r|rap}}
 |rok                    = 2023
 |strefa numeracyjna     = 23
 |kod pocztowy           = 09-162{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WPN
 |SIMC                   = 0119681{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Naruszewo (gmina)
 |współrzędne            = 52°30'42"N 20°15'33"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|175537|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Nacpolsk
 |www                    =
}}
'''Nacpolsk''' – [[osada]] sołecka{{r|sol}} w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat płoński|powiecie płońskim]], w [[Naruszewo (gmina)|gminie Naruszewo]]{{r|teryt|roz}}.

W Nacpolsku znajduje się szkoła (oraz kiedyś przedszkole), a także klub piłkarski OKS Nacpolsk.

Za [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] istniała [[Nacpolsk (gmina)|gmina Nacpolsk]]. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady [[Nacpolsk (gromada)|Nacpolsk]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[województwo ciechanowskie|województwa ciechanowskiego]]. Wcześniej nazywała się Nocpalsk od ognisk, które żołnierze palili nocą.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://bip-v1-files.idcom-jst.pl/sites/47301/cms/szablony/16203/pliki/raport_o_stanie_gminy_naruszewo_za_2023_rok.pdf Raport o stanie gminy Naruszewo w 2023. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2023] s. 5</ref>
* <ref name=sol>[https://bip.naruszewo.pl/jednostki_pomocnicze/1/solectwa BIP gminy, sołectwa]</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=805|data dostępu=2020-12-23}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|VI|852}}
* {{SgKP|XV_cz.2|366}}

{{Gmina Naruszewo}}

[[Kategoria:Naruszewo (gmina)]]

title: Nacpolsk

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: płoński

Gmina: Naruszewo

Tablice rejestracyjne: WPN


text:
# Journal of the Society of Chemical Industry
Journal of the Society of Chemical Industry – angielskie czasopismo naukowe, miesięcznik poświęcony ogólnym zagadnieniom chemii oraz przemysłowi chemicznemu. Wydawane w Londynie w Eyre and Spottiswoode, His Majestry`s Pronters w latach 1882–1917. Kontynuowany po roku 1918–195? pod tytułem Journal of the Society of Chemical Industry London.
Według ISI w roku 2014 impact factor czasopisma wyniósł 2,349.

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = Journal of the Society of Chemical Industry
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              =
 |grafika               = Catalyst - 2015-08-08 - Andy Mabbett - 23.JPG
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         = [[miesięcznik]]
 |państwo               = GBR
 |wariant flagi         =
 |adres                 =
 |wydawca               = Eyre and Spottiswoode, His Majestry`s Pronters
 |organ prasowy         =
 |tematyka              = chemia
 |język                 =
 |pierwszy numer        = [[1882]]
 |ostatni numer         = 195?
 |redaktor naczelny     = C. Dale Poulter
 |stali współpracownicy =
 |nakład                =
 |sprzedaż              =
 |format                =
 |liczba stron          =
 |ISSN                  = 0268-2575
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = https://cybra.lodz.pl/publication/522
}}
'''Journal of the Society of Chemical Industry''' – angielskie [[czasopismo naukowe]], [[miesięcznik]] poświęcony ogólnym zagadnieniom chemii oraz przemysłowi chemicznemu. Wydawane w [[Londyn]]ie w Eyre and Spottiswoode, His Majestry`s Pronters w latach 1882–1917. Kontynuowany po roku 1918–195? pod tytułem [[Journal of the Society of Chemical Industry London]].

Według [[Institute for Scientific Information|ISI]] w roku 2014 [[impact factor]] czasopisma wyniósł 2,349<ref>{{cytuj stronę | url = http://admin-apps.webofknowledge.com/JCR/JCR?PointOfEntry=Home&SID=Z2j1BigFhakpODj2gNH | tytuł = Journal Citation Reports | praca = ISI Web of Knowledge | opublikowany = Thomson Reuters | data = 2015 | język = en }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://cybra.lodz.pl/publication/522 Journal of the Society of Chemical Industry 1900–1902] - w formacie PDF z OCR - [[Biblioteka Cyfrowa Politechniki Łódzkiej eBiPoL]]

[[Kategoria:Czasopisma chemiczne]]
[[Kategoria:Brytyjskie czasopisma naukowe]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1882]]
[[Kategoria:Miesięczniki w Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Media w Londynie]]
[[Kategoria:Czasopisma anglojęzyczne]]

Częstotliwość: miesięcznik

Państwo: Wielka Brytania

Tematyka: chemia

Redaktor naczelny: C. Dale Poulter


text:
# Nadleśnictwo Zawadzkie
Nadleśnictwo Zawadzkie – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, której siedziba znajduje się w Zawadzkiem.
Powierzchnia nadleśnictwa wynosi 19 530,56 ha, z czego lasy stanowią 18 997,60 ha.
W skład nadleśnictwa wchodzą trzy obręby - Kielcza, Kolonowskie i Zawadzkie do których należy 14 leśnictw:
- Leśnictwo Dębie
- Leśnictwo Haraszowskie
- Leśnictwo Jaźwin
- Leśnictwo Kielcza
- Leśnictwo Kolejka
- Leśnictwo Kolonowskie
- Leśnictwo Krupski Młyn
- Leśnictwo Łaziska
- Leśnictwo Mosty
- Leśnictwo Piotrowina
- Leśnictwo Rytwiny
- Leśnictwo Świerkle
- Leśnictwo Wierchlesie
- Leśnictwo Zarzecze

W leśnictwie Jaźwin znajduje się ogród botaniczny.

title: Nadleśnictwo Zawadzkie

wikitext:
[[Plik:Zawadzkie - Nadleśnictwo 2019-05-02.jpg|thumb|250px|Siedziba Nadleśnictwa Zawadzkie]]
'''Nadleśnictwo Zawadzkie''' – jednostka organizacyjna [[Lasy Państwowe|Lasów Państwowych]] podległa [[Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Katowicach|Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach]], której siedziba znajduje się w [[Zawadzkie]]m.

Powierzchnia nadleśnictwa wynosi 19 530,56 [[hektar|ha]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://bip2.lasy.gov.pl/pl/bip/dg/rdlp_katowice/nadl_zawadzkie/plan_urzadzania_lasu/decyzja_ministra | tytuł = Decyzja Ministra Środowiska w sprawie Planu Urządzenia Nadleśnictwa Zawadzkie | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = | data dostępu = 2015-08-02}}</ref>, z czego lasy stanowią 18 997,60 ha<ref>{{Cytuj stronę | url = https://bip2.lasy.gov.pl/pl/bip/dg/rdlp_katowice/nadl_zawadzkie/plan_urzadzania_lasu/czesc_opisowa | tytuł = Część opisowa planu urządzenia lasu Nadleśnictwa Zawadzkie | autor = | opublikowany = | praca = | data = | język = | data dostępu = 2015-08-02}}</ref>.

W skład nadleśnictwa wchodzą trzy obręby - Kielcza, Kolonowskie i Zawadzkie do których należy 14 leśnictw:
* [[Leśnictwo Dębie]]
* [[Leśnictwo Haraszowskie]]
* [[Leśnictwo Jaźwin]]
* [[Leśnictwo Kielcza]]
* [[Leśnictwo Kolejka]]
* [[Leśnictwo Kolonowskie]]
* [[Leśnictwo Krupski Młyn]]
* [[Leśnictwo Łaziska]]
* [[Leśnictwo Mosty]]
* [[Leśnictwo Piotrowina]]
* [[Leśnictwo Rytwiny]]
* [[Leśnictwo Świerkle]]
* [[Leśnictwo Wierchlesie]]
* [[Leśnictwo Zarzecze]]

W leśnictwie Jaźwin znajduje się [[ogród botaniczny]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.katowice.lasy.gov.pl/web/zawadzkie Strona Nadleśnictwa Zawadzkie]

{{Nadleśnictwa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach}}

[[Kategoria:Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Katowicach]]
[[Kategoria:Powiat strzelecki]]
[[Kategoria:Geografia Zawadzkiego]]


text:
# Warszewo (Szczecin, 1955–1976)
Warszewo – dawne osiedle administracyjne Szczecina, należące do dzielnicy Nad Odrą. Istniało w latach 1955–1976. Według danych z 6 grudnia 1960 r. osiedle zamieszkiwało 2214 osób.
W 1990 r. przywrócono zlikwidowany w 1976 r. podział miasta na cztery dzielnice. Powołano wówczas nowe osiedle o tej samej nazwie, które weszło w skład dzielnicy Północ jako jedno z 7 osiedli.

title: Warszewo (Szczecin, 1955–1976)

wikitext:
{{inne znaczenia|osiedla Szczecina w latach 1955–1976|[[Warszewo (Szczecin)|Warszewo]] – część miasta Szczecina}}
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Szczecin COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      =
 |nazwa                        = Warszewo
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = dawne osiedle Szczecina
 |zdjęcie                      = Szczecin Warszewo pomnik slonia.jpg
 |opis zdjęcia                 = Pomnik słonia dłuta [[Kurt Schwerdtfeger|Kurta Schwerdtfegera]]
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = PRL
 |miasto                       = [[Szczecin]]
 |typ jednostki podziału       = Dzielnica
 |jednostka podziału           = [[Nad Odrą]]
 |data założenia               = 1955
 |data likwidacji              = 1976
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         =
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              = 2214
 |rok                          = 1960
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +48 91
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        = MA, MS, MR, MW, MX
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Szczecin
 |współrzędne                  = 53°28′40,08″N, 14°33′24,12″E
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Warszewo''' – dawne osiedle administracyjne [[Szczecin]]a, należące do dzielnicy [[Nad Odrą]]. Istniało w latach 1955–1976<ref name="p1">Uchwała nr 670 Prezydium Rządu z dnia 7 października 1954 r. w sprawie podziału na dzielnice miasta Szczecina ({{Monitor Polski|1954|111|1551}}).</ref><ref name="p2">Uchwała nr 211 Rady Ministrów z dnia 14 października 1976 r. w sprawie utraty mocy obowiązującej niektórych aktów prawnych ogłoszonych w Monitorze Polskim ({{Monitor Polski|1976|40|179}}).</ref>. Według danych z 6 grudnia 1960 r. osiedle zamieszkiwało 2214 osób<ref>{{Cytuj |tytuł = Szczecin w liczbach 1962 |data = 1962 |miejsce = Szczecin |wydawca = Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie |s = 20 |url = https://szczecin.stat.gov.pl/files/gfx/szczecin/pl/defaultstronaopisowa/1740/1/1/szczecin_w_liczbach_1962_r.pdf |dostęp = o}}</ref>.

W 1990 r. przywrócono zlikwidowany w 1976 r. podział miasta na cztery dzielnice<ref name="p3">[http://bip.um.szczecin.pl/UMSzczecinBIP/chapter_50690.asp?soid=06381C0362A94A4EB009A77606CD9313 Uchwała Nr VIII/53/90 Rady Miejskiej w Szczecinie z dnia 28 listopada 1990 r. w sprawie utworzenia w mieście Szczecinie dzielnic i osiedli] ([https://web.archive.org/web/20100614030525/http://www.loza-a5.pl/szczecin_uchwaly/uchwala_nr_VIII_53_90_2.pdf Załącznik nr 1]).</ref>. Powołano wówczas nowe osiedle [[Warszewo (Szczecin)|o tej samej nazwie]], które weszło w skład dzielnicy [[Północ (Szczecin)|Północ]] jako jedno z 7 osiedli.

== Zobacz też ==
* [[Podział administracyjny Szczecina]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Podział administracyjny Szczecina (1955–1976)}}

[[Kategoria:Nad Odrą]]
[[Kategoria:Osiedla w Szczecinie (1955–1976)]]

title: · Warszewo

Miasto: Szczecin

Dzielnica: Nad Odrą

Tablice rejestracyjne: MA, MS, MR, MW, MX


text:
# Delfines del Carmen
Delfines Fútbol Club – meksykański klub piłkarski z siedzibą w mieście Ciudad del Carmen, w stanie Campeche. Obecnie występuje na drugim szczeblu rozgrywek – Ascenso MX. Domowe mecze rozgrywa na obiekcie Estadio del Mar (obecnie tymczasowo na Estadio Delfín del Campus II de la Unacar).

## Historia
Klub został utworzony 18 sierpnia 2012 przez właściciela firm Grupo Delfines i AMRH Internacional Soccer, Amado Yáñeza. Od początku ściśle współpracował z miejskim i stanowym rządem oraz placówką Universidad Autónoma del Carmen w Ciudad del Carmen. Od razu przystąpił do rozgrywek trzeciej ligi meksykańskiej – Segunda División. W maju 2013 Yáñez wykupił od koncernu Grupo Salinas licencję ekipy Neza FC, mistrza drugiej ligi meksykańskiej (który po przegranym dwumeczu o awans z La Piedad pozostał ostatecznie na zapleczu pierwszej ligi), przenosząc go razem z wszystkimi piłkarzami do Ciudad del Carmen i zmieniając nazwę na Delfines Fútbol Club. Swoje spotkania musiał rozgrywać na Estadio Delfín del Campus II de la Unacar, na czas trwania budowy Estadio del Mar. W drugiej lidze – Ascenso MX – drużyna zadebiutowała 19 lipca 2013 przegranym 0:1 domowym meczem z Méridą.

## Aktualny skład
Stan na 1 września 2013.
| Nr | Poz. | Piłkarz                      |
| -- | ---- | ---------------------------- |
| 1  | BR   | Jorge Bernal                 |
| 2  | OB   | Daniel Valdéz                |
| 3  | OB   | Diego Cervantes              |
| 4  | OB   | Juan Francisco Mendoza       |
| 5  | OB   | Alberto Lucio                |
| 6  | PO   | Mitchel Oviedo               |
| 7  | PO   | Diego Andrei Mejía (kapitan) |
| 8  | PO   | Ignacio Carrasco             |
| 9  | NA   | Rodrigo Prieto               |
| 10 | NA   | Jesús Gómez                  |
| 11 | NA   | Ricardo Michel Vázquez       |
| 13 | PO   | Rodolfo Vilchis              |
| 14 | OB   | Raúl Rico                    |
| 15 | PO   | Ismael Pineda                |
| 16 | PO   | Jorge Ibarra                 |
| 17 | BR   | Miguel Ángel Fraga           |

| Nr | Poz. | Piłkarz                  |
| -- | ---- | ------------------------ |
| 18 | PO   | Juan Carlos Mariño       |
| 19 | PO   | Bernardo Sainz           |
| 20 | OB   | Hiram Jazael Quintero    |
| 22 | PO   | Pedro Valverde           |
| 23 | PO   | Julio César Atilano      |
| 24 | BR   | Alejandro Arredondo      |
| 26 | PO   | Geovanne de Jesús Flores |
| 27 | PO   | José Antonio Rosas       |
| 28 | PO   | Carlos Pinto             |
| 30 | PO   | Omar Vásquez             |
| 31 | OB   | Fernando Alessandro Luna |
| 32 | NA   | José Sabas López         |
| 35 | OB   | Leonardo Bedolla         |
| 36 | BR   | Luis Eduardo Martínez    |
| 39 | PO   | Pedro Hernández          |
| 40 | NA   | Diego Castellanos        |

## Trenerzy
- José Marroquín (od 2012)

title: Delfines del Carmen

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = Delfines del Carmen
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Delfines Fútbol Club
 |kod                   =
 |przydomek             = Delfines
 |maskotka              =
 |barwy                 = pomarańczowe
 |data założenia        = 18 sierpnia 2012
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      =
 |liga                  = [[Liga de Ascenso|Ascenso MX]]
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = [[Ciudad del Carmen]], [[Campeche]]
 |obiekt sportowy       = [[Estadio Delfín del Campus II de la Unacar]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            = Amado Yáñez
 |prezes                = Verónica González
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                = [[José Marroquín]]
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            = _delfines1314h
 |koszulka1             = FF9900
 |paski_spo1            = _delfines1314h
 |spodenki1             = FF9900
 |lewareka1             = FF9900
 |paski_lr1             = _delfines1314h
 |prawareka1            = FF9900
 |paski_pr1             = _delfines1314h
 |skarpety1             = FF9900
 |paski_ska1            = _delfines1314h
 |paski_kos2            = _delfines1314a
 |koszulka2             = 443266
 |paski_spo2            = _delfines1314a
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             = 443266
 |paski_lr2             = _altamira1112h
 |prawareka2            = 443266
 |paski_pr2             = _altamira1112h
 |skarpety2             = 443266
 |paski_ska2            = _altamira1112h
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   = http://www.delfinesfutbol.mx/
}}
'''Delfines Fútbol Club''' – [[meksyk]]ański klub piłkarski z siedzibą w mieście [[Ciudad del Carmen]], w stanie [[Campeche]]. Obecnie występuje na drugim szczeblu rozgrywek – [[Liga de Ascenso|Ascenso MX]]. Domowe mecze rozgrywa na obiekcie [[Estadio del Mar]] (obecnie tymczasowo na [[Estadio Delfín del Campus II de la Unacar]]).

== Historia ==
Klub został utworzony 18 sierpnia 2012 przez właściciela firm Grupo Delfines i AMRH Internacional Soccer, Amado Yáñeza. Od początku ściśle współpracował z miejskim i stanowym rządem oraz placówką Universidad Autónoma del Carmen w [[Ciudad del Carmen]]<ref name="ref1">{{Cytuj stronę |imię = |nazwisko = |autor =  |autor2 = |url = https://archive.ph/20130901200610/http://www.ligamx.net/home/noticia.html?id=4412|tytuł = Historia de los Delfines del Carmen|praca = |opublikowany = [[Primera División de México|Liga MX]]|strony = |data = 15 lipca 2013|data dostępu = 2013-09-01|język = es}}</ref>. Od razu przystąpił do rozgrywek trzeciej ligi meksykańskiej – [[Segunda División de México|Segunda División]]. W maju 2013 Yáñez wykupił od koncernu Grupo Salinas licencję ekipy [[Neza FC]], mistrza drugiej ligi meksykańskiej (który po przegranym dwumeczu o awans z [[CF La Piedad|La Piedad]] pozostał ostatecznie na zapleczu pierwszej ligi), przenosząc go razem z wszystkimi piłkarzami do Ciudad del Carmen i zmieniając nazwę na Delfines Fútbol Club<ref name="ref2">{{Cytuj stronę|imię = |nazwisko = |autor = |autor2 = |url = http://www.delfinesfutbol.mx/el-club|tytuł = El Club|praca = |opublikowany = Delfines del Carmen|strony = |data = |data dostępu = 2013-09-01|język = es|archiwum = https://web.archive.org/web/20130806094914/http://www.delfinesfutbol.mx/el-club|zarchiwizowano = 2013-08-06}}</ref>. Swoje spotkania musiał rozgrywać na [[Estadio Delfín del Campus II de la Unacar]], na czas trwania budowy [[Estadio del Mar]]<ref name="ref3">{{Cytuj stronę|imię = Jorge|nazwisko = Witker|autor = |autor2 = |url = http://fut24siete.com/seccion/liga-mx/noticias/jorge-witker-nuevos-equipos-ascenso-mx|tytuł = Mérida inicia Apertura 2013 con triunfo 1-0 sobre Delfines|praca = |opublikowany = Fut24Siete|strony = |data = 21 lipca 2013|data dostępu = 2013-09-01|język = es|archiwum = https://web.archive.org/web/20130817202750/http://fut24siete.com/seccion/liga-mx/noticias/jorge-witker-nuevos-equipos-ascenso-mx|zarchiwizowano = 17 sierpnia 2013}}</ref>. W drugiej lidze – [[Liga de Ascenso|Ascenso MX]] – drużyna zadebiutowała 19 lipca 2013 przegranym 0:1 domowym meczem z [[Mérida FC|Méridą]]<ref name="ref4">{{Cytuj stronę |imię = |nazwisko = |autor =  |autor2 = |url = https://archive.ph/20130812072334/http://deportes.terra.com.mx/futbol/liga-mx/ascenso/merida-inicia-apertura-2013-con-triunfo-1-0-sobre-delfines,1a06c553de9ff310VgnVCM3000009acceb0aRCRD.html|tytuł = Mérida inicia Apertura 2013 con triunfo 1-0 sobre Delfines|praca = |opublikowany = Terra|strony = |data = 19 lipca 2013|data dostępu = 2013-09-01|język = es}}</ref>.

== Aktualny skład ==
<small>Stan na 1 września 2013.</small>
{{Skład piłkarski start}}
{{Skład piłkarski|nr=1|kraj=MEX|pozycja=BR|piłkarz=[[Jorge Bernal]]}}
{{Skład piłkarski|nr=2|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=[[Daniel Valdéz]]}}
{{Skład piłkarski|nr=3|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=[[Diego Cervantes]]}}
{{Skład piłkarski|nr=4|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=Juan Francisco Mendoza}}
{{Skład piłkarski|nr=5|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=[[Alberto Lucio]]}}
{{Skład piłkarski|nr=6|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Mitchel Oviedo]]}}
{{Skład piłkarski|nr=7|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=Diego Andrei Mejía|inne=kapitan}}
{{Skład piłkarski|nr=8|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Ignacio Carrasco]]}}
{{Skład piłkarski|nr=9|kraj=MEX|pozycja=NA|piłkarz=[[Rodrigo Prieto Aubert|Rodrigo Prieto]]}}
{{Skład piłkarski|nr=10|kraj=VEN|pozycja=NA|piłkarz=[[Jesús Gómez]]}}
{{Skład piłkarski|nr=11|kraj=MEX|pozycja=NA|piłkarz=[[Ricardo Michel Vázquez]]}}
{{Skład piłkarski|nr=13|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=Rodolfo Vilchis}}
{{Skład piłkarski|nr=14|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=[[Raúl Rico]]}}
{{Skład piłkarski|nr=15|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=Ismael Pineda}}
{{Skład piłkarski|nr=16|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Jorge Ibarra]]}}
{{Skład piłkarski|nr=17|kraj=MEX|pozycja=BR|piłkarz=Miguel Ángel Fraga}}
{{Skład piłkarski środek}}
{{Skład piłkarski|nr=18|kraj=PER|pozycja=PO|piłkarz=[[Juan Carlos Mariño]]}}
{{Skład piłkarski|nr=19|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Bernardo Sainz]]}}
{{Skład piłkarski|nr=20|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=Hiram Jazael Quintero}}
{{Skład piłkarski|nr=22|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Pedro Valverde]]}}
{{Skład piłkarski|nr=23|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=Julio César Atilano}}
{{Skład piłkarski|nr=24|kraj=MEX|pozycja=BR|piłkarz=Alejandro Arredondo}}
{{Skład piłkarski|nr=26|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=Geovanne de Jesús Flores}}
{{Skład piłkarski|nr=27|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=José Antonio Rosas}}
{{Skład piłkarski|nr=28|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Carlos Pinto]]}}
{{Skład piłkarski|nr=30|kraj=COL|pozycja=PO|piłkarz=[[Omar Vásquez]]}}
{{Skład piłkarski|nr=31|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=Fernando Alessandro Luna}}
{{Skład piłkarski|nr=32|kraj=MEX|pozycja=NA|piłkarz=José Sabas López}}
{{Skład piłkarski|nr=35|kraj=MEX|pozycja=OB|piłkarz=[[Leonardo Bedolla]]}}
{{Skład piłkarski|nr=36|kraj=MEX|pozycja=BR|piłkarz=Luis Eduardo Martínez}}
{{Skład piłkarski|nr=39|kraj=MEX|pozycja=PO|piłkarz=[[Pedro Hernández]]}}
{{Skład piłkarski|nr=40|kraj=MEX|pozycja=NA|piłkarz=Diego Castellanos}}
{{Skład piłkarski koniec}}

== Trenerzy ==
* {{flaga|MEX}} [[José Marroquín]] (od 2012)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.delfinesfutbol.mx/ Oficjalna strona klubu] {{lang|es}}

{{Liga meksykańska}}

[[Kategoria:Meksykańskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 2012]]
[[Kategoria:Ciudad del Carmen]]

title: · Delfines del Carmen

Pełna nazwa: Delfines Fútbol Club

Przydomek: Delfines

Barwy: pomarańczowe

Data założenia: 18 sierpnia 2012

Liga: Ascenso MX

Państwo: Meksyk

Adres: Ciudad del Carmen, Campeche

Właściciel: Amado Yáñez

Prezes: Verónica González

Trener: José Marroquín

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Roberto de Nobili (jezuita)
Roberto de Nobili (ur. 1577, zm. 16 stycznia 1656) – włoski jezuita i misjonarz w Indiach. Urodzony w Montepulciano, Toskania. W 1579 przypłynął do Goa, gdzie rozpoczął działalność misyjną. Jako jeden z pierwszych Europejczyków poznał sanskryt i dwa lokalne języki: tamilski i telugu, dzięki czemu poznał klasyczną i religijną literaturę Indii. Budził też kontrowersje ze względu na to, że ubierał się w hinduskie stroje.

title: Roberto de Nobili (jezuita)

wikitext:
{{nie mylić z|włoskim kardynałem [[Roberto de’ Nobili]]}}
[[Plik:Roberto de Nobili (1577-1656), gravure.jpg|thumb|240px|Roberto de Nobili]]
'''Roberto de Nobili''' (ur. [[1577]], zm. [[16 stycznia]] [[1656]]) – [[Włochy|włoski]] [[jezuita]] i [[misjonarz]] w [[Indie|Indiach]]. Urodzony w [[Montepulciano]], [[Toskania]]. W 1579 przypłynął do [[Goa]], gdzie rozpoczął działalność misyjną. Jako jeden z pierwszych Europejczyków poznał [[sanskryt]] i dwa lokalne języki: [[język tamilski|tamilski]] i [[język telugu|telugu]], dzięki czemu poznał klasyczną i religijną literaturę Indii. Budził też kontrowersje ze względu na to, że ubierał się w hinduskie stroje<ref>{{cytuj pismo |nazwisko = Ciemniewski|imię = Marcin|tytuł = Zachód odkrywa Indie|czasopismo = [[Pomocnik historyczny|Polityka pomocnik historyczny]] – Dzieje Indii|wolumin = 3 |rok = 2017|wydawca = Polityka sp. z o.o. s.k.a. |miejsce = Warszawa|issn = 2391-7717|strony = 163}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Nobili, Roberto de}}
[[Kategoria:Indolodzy]]
[[Kategoria:Misjonarze jezuiccy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1577]]
[[Kategoria:Włoscy jezuici]]
[[Kategoria:Włoscy tłumacze]]
[[Kategoria:Zmarli w 1656]]


text:
# Plata
Plata (Plat, Platen, Ostoja odmienny, Ostoja Pruska odmienny) – herb szlachecki, używany przez rodzinę osiadłą na Kaszubach. Herb własny rodziny Plata. Odmiana herbu Ostoja lub Ostoja Pruska.

## Opis herbu
Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
W polu błękitnym dwa półksiężyce złote rogami od siebie w prawo i lewo, nad nimi takaż gwiazda. Klejnot: nad hełmem w koronie półksiężyc złoty z takąż gwiazdą między rogami. Labry błękitne, podbite złotem.

## Najwcześniejsze wzmianki
Pieczęć prawdopodobnie z tym herbem przyłożył w 1569 roku Baltazar Plata, jednakże w miejsce gwiazdy w herbie była jakby gałka lub jabłko. Różnica może wynikać z zatarcia wizerunku pieczętnego. Informacje o herbie przekazał jako pierwszy Jan Karol Dachnowski około 1620 roku, pisząc że rodzina Platów posługiwała się herbem jak Lniscy ale z innym klejnotem. Informacja Dachnowskego jest nieprecyzyjna, zaś opis herbu nie zgadza się z rysunkiem. Skutkiem tego powstał błąd polegający na utożsamieniu herbu Plata z różniącym się klejnotem herbem Lniskich oraz postulat o pokrewieństwie tych rodzin. Błąd ten powielił m.in. Kasper Niesiecki (Korona polska, 1728).
Zdawkowy opis herbu Platów zamieszczony przez Uruskiego, stwierdzający, że jest to Ostoja z Leliwą w klejnocie, zaowocował błędną rekonstrukcją herbu opublikowaną przez Tadeusza Gajla.

## Herbowni
Plata (Plat, Plate, Platen, Platowski) także z nazwiskami odmiejscowymi Lotyński (Łotyński), Stawicki, Przechlewski.

### Rodzina Plata
Drobnoszlachecka rodzina z powiatu człuchowskiego. Jej nazwisko pochodzić ma od słowa "platt" - "płaski". Jej najdawniej wzmiankowanym członkiem mógł być Jurgen Plate Wietanski, występujący 29 maja 1491. Wojciech i Filip Platowie byli w 1526 roku współwłaścicielami Konarzyn, utraconych w II połowie XVII wieku. W roku 1570 mieli też część wsi Lotyń, od której mieli przyjmować odmiejscowe nazwisko Lotyński. W I ćwierci XVII wieku Platowie mieli też posiadać część w Stawiskach koło Kościerzyny oraz w Przechlewie od których również rzekomo przyjmowali nazwisko odmiejscowe. W roku 1648 Michał Plata był właścicielem wsi Sumin i Zalesie. Wsie te wyszły z rąk rodu w 1718 roku. W XVIII wieku w związku z utratą części dóbr, niektórzy członkowie rodu mogli zostać zdegradowani do warstwy chłopskiej. Nazwisko Plata w różnych formach jest w użyciu w Polsce do dzisiaj.

title: Plata

wikitext:
[[Plik:POL COA Plata.svg|200px|thumb|Herb Plata]]
'''Plata (Plat, Platen, Ostoja odmienny, Ostoja Pruska odmienny)''' – [[herb szlachecki]], używany przez rodzinę osiadłą na [[Kaszuby|Kaszubach]]. [[Herb własny]] rodziny Plata. [[Odmiana herbowa|Odmiana]] herbu [[Ostoja (herb szlachecki)|Ostoja]] lub [[Ostoja Pruska]].

== Opis herbu ==
Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad [[blazonowanie|blazonowania]]:

''W polu błękitnym dwa półksiężyce złote rogami od siebie w prawo i lewo, nad nimi takaż gwiazda. [[Klejnot herbowy|Klejnot]]: nad [[hełm heraldyczny|hełmem]] w [[korona rangowa|koronie]] półksiężyc złoty z takąż gwiazdą między rogami. [[Labry (heraldyka)|Labry]] błękitne, podbite złotem.''

== Najwcześniejsze wzmianki ==
Pieczęć prawdopodobnie z tym herbem przyłożył w 1569 roku [[Baltazar Plata]], jednakże w miejsce gwiazdy w herbie była jakby gałka lub jabłko. Różnica może wynikać z zatarcia wizerunku pieczętnego. Informacje o herbie przekazał jako pierwszy [[Jan Karol Dachnowski]] około 1620 roku, pisząc że rodzina Platów posługiwała się herbem jak Lniscy ale z innym klejnotem. Informacja Dachnowskego jest nieprecyzyjna, zaś opis herbu nie zgadza się z rysunkiem. Skutkiem tego powstał błąd polegający na utożsamieniu herbu Plata z różniącym się klejnotem herbem [[Ostoja Pruska|Lniskich]] oraz postulat o pokrewieństwie tych rodzin. Błąd ten powielił m.in. [[Kasper Niesiecki]] (''Korona polska'', 1728).

Zdawkowy opis herbu Platów zamieszczony przez [[Seweryn Uruski|Uruskiego]], stwierdzający, że jest to Ostoja z Leliwą w klejnocie<ref>{{cytuj książkę|tytuł=Rodzina. Herbarz szlachty polskiej|tom=14|strony=57|autor=Seweryn Uruski}}</ref>, zaowocował błędną rekonstrukcją herbu opublikowaną przez [[Tadeusz Gajl|Tadeusza Gajla]]<ref>{{Herbarz polski|plat|Herb Plata za opisem Uruskiego}}</ref>.

== Herbowni ==
Plata (Plat, Plate, Platen, Platowski) także z nazwiskami odmiejscowymi Lotyński (Łotyński), Stawicki, Przechlewski.

=== Rodzina Plata ===
Drobnoszlachecka rodzina z powiatu [[człuchów|człuchowskiego]]. Jej nazwisko pochodzić ma od słowa "platt" - "płaski". Jej najdawniej wzmiankowanym członkiem mógł być Jurgen Plate Wietanski, występujący 29 maja 1491. Wojciech i Filip Platowie byli w 1526 roku współwłaścicielami [[Konarzyny (powiat chojnicki)|Konarzyn]], utraconych w II połowie XVII wieku. W roku 1570 mieli też część wsi [[Lotyń]], od której mieli przyjmować odmiejscowe nazwisko Lotyński. W I ćwierci XVII wieku Platowie mieli też posiadać część w [[Stawiska (województwo pomorskie)|Stawiskach]] koło [[Kościerzyna|Kościerzyny]] oraz w [[Przechlewo|Przechlewie]] od których również rzekomo przyjmowali nazwisko odmiejscowe. W roku 1648 Michał Plata był właścicielem wsi [[Sumin (powiat bytowski)|Sumin]] i [[Zalesie (powiat chojnicki)|Zalesie]]. Wsie te wyszły z rąk rodu w 1718 roku. W XVIII wieku w związku z utratą części dóbr, niektórzy członkowie rodu mogli zostać zdegradowani do warstwy chłopskiej. Nazwisko Plata w różnych formach jest w użyciu w Polsce do dzisiaj.

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko=Pragert |imię=Przemysław |tytuł= Herbarz szlachty kaszubskiej |tom=4 |data= 2015 |id= {{ISBN|9788365175144}} |isbn= 9788392738367 |strony=217-219, 394| wydawca= Wydawnictwo Oskar Sp, z o.o. w koedycji z BiT Beata Żmuda-Trzebiatowska| miejsce= Gdańsk}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Odmiany herbu Ostoja}}
{{heraldyka}}

[[Kategoria:Kaszubskie herby szlacheckie]]
[[Kategoria:Odmiany herbu Ostoja]]
[[Kategoria:Herby własne]]


text:
# MLS Coach of the Year
MLS Coach of the Year - nagroda w amerykańskiej lidze piłki nożnej - Major League Soccer. Przyznawana jest od 1996 roku najlepszemu trenerowi w lidze.

## Lista zwycięzców
Źródło: MLS (do 2018 włącznie).
| Sezon | Zwycięzca        | Klub                   |
| ----- | ---------------- | ---------------------- |
| 2020  | Jim Curtin       | Philadelphia Union     |
| 2019  | Bob Bradley      | Los Angeles FC         |
| 2018  | Gerardo Martino  | Atlanta United FC      |
| 2017  | Greg Vanney      | Toronto FC             |
| 2016  | Óscar Pareja     | FC Dallas              |
| 2015  | Jesse Marsch     | New York Red Bulls     |
| 2014  | Ben Olsen        | D.C. United            |
| 2013  | Caleb Porter     | Portland Timbers       |
| 2012  | Frank Yallop     | San Jose Earthquakes   |
| 2011  | Bruce Arena      | Los Angeles Galaxy     |
| 2010  | Schellas Hyndman | FC Dallas              |
| 2009  | Bruce Arena      | Los Angeles Galaxy     |
| 2008  | Sigi Schmid      | Columbus Crew          |
| 2007  | Preki            | Chivas USA             |
| 2006  | Bob Bradley      | Chivas USA             |
| 2005  | Dominic Kinnear  | San Jose Earthquakes   |
| 2004  | Greg Andrulis    | Columbus Crew          |
| 2003  | Dave Sarachan    | Chicago Fire           |
| 2002  | Steve Nicol      | New England Revolution |
| 2001  | Frank Yallop     | San Jose Earthquakes   |
| 2000  | Bob Gansler      | Kansas City Wizards    |
| 1999  | Sigi Schmid      | Los Angeles Galaxy     |
| 1998  | Bob Bradley      | Chicago Fire           |
| 1997  | Bruce Arena      | D.C. United            |
| 1996  | Thomas Rongen    | Tampa Bay Mutiny       |

## Najwięcej zwycięstw
- Bruce Arena, Bob Bradley: 3x
- Sigi Schmid, Frank Yallop: 2x
- Greg Andrulis, Bob Gansler, Dominic Kinnear, Schellas Hyndman, Jesse Marsch, Gerardo Martino, Steve Nicol, Ben Olsen, Óscar Pareja, Caleb Porter, Preki, Thomas Rongen, Dave Sarachan, Greg Vanney: 1x

## Najwięcej zwycięstw według drużyn
- Chicago Fire, Los Angeles Galaxy, San Jose Earthquakes, Columbus Crew, Chivas USA: 2x
- Tampa Bay Mutiny, D.C. United, Kansas City Wizards, New England Revolution: 1x

title: MLS Coach of the Year

wikitext:
'''MLS Coach of the Year''' - nagroda w amerykańskiej lidze piłki nożnej - [[Major League Soccer]]. Przyznawana jest od [[1996]] roku najlepszemu [[trener]]owi w lidze.

== Lista zwycięzców ==
Źródło: MLS (do 2018 włącznie)<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Atlanta United's Gerardo “Tata” Martino named 2018 MLS Coach of the Year |data = 2018-11-13 |opublikowany = MLS |url = https://www.mlssoccer.com/post/2018/11/13/atlanta-uniteds-gerardo-tata-martino-named-2018-mls-coach-year}}</ref>.
{|class='wikitable'
!Sezon
!Zwycięzca
!Klub
|-
|2020
|{{Flaga|USA}} [[Jim Curtin]]
|[[Philadelphia Union]]
|-
|2019
|{{Flaga|USA}} [[Bob Bradley]]
|[[Los Angeles FC]]
|-
|align=center|2018
| {{Flaga|ARG}} [[Gerardo Martino]]
| [[Atlanta United FC]]
|-
|align=center|2017
| {{Flaga|USA}} [[Greg Vanney]]
| [[Toronto FC]]
|-
|align=center|2016
| {{Flaga|COL}} [[Óscar Pareja]]
| [[FC Dallas]]
|-
|align=center|2015
| {{Flaga|USA}} [[Jesse Marsch]]
| [[New York Red Bulls]]
|-
|align=center|2014
| {{Flaga|USA}} [[Ben Olsen]]
| [[D.C. United]]
|-
|align=center|2013
| {{Flaga|USA}} [[Caleb Porter]]
| [[Portland Timbers]]
|-
|align=center|2012
| {{Flaga|CAN}} [[Frank Yallop]]
| [[San Jose Earthquakes]]
|-
|align=center|2011
| {{Flaga|USA}} [[Bruce Arena]]
| [[Los Angeles Galaxy]]
|-
|align=center|2010
| {{Flaga|MAC}} [[Schellas Hyndman]]
| [[FC Dallas]]
|-
|align=center|2009
|{{Flaga|USA}} [[Bruce Arena]]
|[[Los Angeles Galaxy]]
|-
|align=center|2008
|{{Flaga|USA}} [[Sigi Schmid]]
|[[Columbus Crew]]
|-
|align=center|2007
|{{Flaga|USA}} [[Preki]]
|[[CD Chivas USA|Chivas USA]]
|-
|align=center|2006
|{{Flaga|USA}} [[Bob Bradley]]
|[[CD Chivas USA|Chivas USA]]
|-
|align=center|2005
|{{Flaga|USA}} [[Dominic Kinnear]]
|[[San Jose Earthquakes]]
|-
|align=center|2004
|{{Flaga|USA}} [[Greg Andrulis]]
|[[Columbus Crew]]
|-
|align=center|2003
|{{Flaga|USA}} [[Dave Sarachan]]
|[[Chicago Fire]]
|-
|align=center|2002
|{{Flaga|SCO}} [[Steve Nicol]]
|[[New England Revolution]]
|-
|align=center|2001
|{{Flaga|CAN}} [[Frank Yallop]]
|[[San Jose Earthquakes]]
|-
|align=center|2000
|{{Flaga|USA}} [[Bob Gansler]]
|[[Sporting Kansas City|Kansas City Wizards]]
|-
|align=center|1999
|{{Flaga|USA}} [[Sigi Schmid]]
|[[Los Angeles Galaxy]]
|-
|align=center|1998
|{{Flaga|USA}} [[Bob Bradley]]
|[[Chicago Fire]]
|-
|align=center|1997
|{{Flaga|USA}} [[Bruce Arena]]
|[[D.C. United]]
|-
|align=center|1996
|{{Flaga|NLD}} [[Thomas Rongen]]
|[[Tampa Bay Mutiny]]
|}

== Najwięcej zwycięstw ==
*[[Bruce Arena]], [[Bob Bradley]]: 3x
*[[Sigi Schmid]], [[Frank Yallop]]: 2x
*[[Greg Andrulis]], [[Bob Gansler]], [[Dominic Kinnear]], [[Schellas Hyndman]], [[Jesse Marsch]], [[Gerardo Martino]], [[Steve Nicol]], [[Ben Olsen]], [[Óscar Pareja]], [[Caleb Porter]], [[Preki]], [[Thomas Rongen]], [[Dave Sarachan]], [[Greg Vanney]]: 1x

== Najwięcej zwycięstw według drużyn ==
*[[Chicago Fire]], [[Los Angeles Galaxy]], [[San Jose Earthquakes]], [[Columbus Crew]], [[CD Chivas USA|Chivas USA]]: 2x
*[[Tampa Bay Mutiny]], [[D.C. United]], [[Kansas City Wizards]], [[New England Revolution]]: 1x

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
*[https://www.mlssoccer.com/series/league-awards Nagrody w MLS]

[[Kategoria:Piłkarskie nagrody i plebiscyty w Stanach Zjednoczonych]]


text:
# Goioxim
Goioxim – miasto i gmina w Brazylii, w stanie Parana. Znajduje się w mezoregionie Centro-Sul Paranaense i mikroregionie Guarapuava.

title: Goioxim

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Goioxim
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Goioxim
 |państwo                      = BR-PR
 |data założenia               = 1995
 |powierzchnia                 = 702,470<ref>{{Cytuj stronę | url = ftp://geoftp.ibge.gov.br/organizacao_territorial/areas_e_limites/areas_2014_ods.zip | tytuł = Área territorial | data = 2015-08-12 | opublikowany = Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística | język = pt | data dostępu = 2016-02-14}}</ref>
 |wysokość                     = 860
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 7 504<ref>[http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/censo2010/tabelas_pdf/total_populacao_parana.pdf Censo Populacional 2010]</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 10,68
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 25°11′42″S 51°59′34″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Goioxim''' – miasto i gmina w [[Brazylia|Brazylii]], w stanie [[Parana (stan)|Parana]]. Znajduje się w [[Mezoregion Centro-Sul Paranaense|mezoregionie Centro-Sul Paranaense]] i [[Mikroregion Guarapuava|mikroregionie Guarapuava]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Parana]]

title: Goioxim

Państwo: Brazylia

Stan: Parana