text:
# Nikolaos Komnenos
Nikolaos Komnenos, gr. Νικόλαος Κομνηνός (ur. 1770 w Mitylenie na greckiej wyspie Lesbos, zm. 1821) – grecki architekt, projektant przebudowy w 1810 roku bazyliki Grobu Świętego w Jerozolimie, po jej pożarze w 1808 roku. Był między innymi autorem projektu obecnej edykuły Grobu Jezusa w tej świątyni.

title: Nikolaos Komnenos

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Nikolaos Komnenos
 |imię i nazwisko org       = {{k|el|Νικόλαος Κομνηνός}}
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1770]]
 |miejsce urodzenia         = [[Mitylena]], [[Grecja]]
 |data śmierci              = [[1821]]
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[Architektura|architekt]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Nikolaos Komnenos''', {{w języku|el|Νικόλαος Κομνηνός}} (ur. 1770 w [[Mitylena|Mitylenie]] na [[Grecja|greckiej]] wyspie [[Lesbos]], zm. 1821) – [[Grecja|grecki]] [[Architektura|architekt]], projektant przebudowy w 1810 roku [[Bazylika Grobu Świętego|bazyliki Grobu Świętego]] w [[Jerozolima|Jerozolimie]], po jej pożarze w 1808 roku. Był między innymi autorem projektu obecnej [[Aedicula|edykuły]] Grobu Jezusa w tej świątyni{{r|Bentkowska}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="Bentkowska">{{Cytuj książkę | autor = Anna Bentkowska | tytuł = Historyk sztuki wobec ikonografii cyfrowej. Metody komputerowe w badaniach nad Grobem Pańskim w Jerozolimie [w:] „Jerozolima w kulturze europejskiej” pod red. Piotra Paszkiewicza i Tadeusza Zadrożnego| wydawca = Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk | miejsce = Warszawa | data = 1997 | strony = 574 | url = https://books.google.com/books?ei=qf22UprBMcmnhAfVw4AQ&hl=pl&id=_YSgAAAAMAAJ&dq=The+tomb+of+Christ+biddle&focus=searchwithinvolume&q=anastasis | isbn = 83-85938-96-6}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Komnenos, Nikolaos}}
[[Kategoria:Greccy architekci]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1770]]
[[Kategoria:Zmarli w 1821]]

title: Nikolaos KomnenosΝικόλαος Κομνηνός

Data i miejsce urodzenia: 1770 · Mitylena, Grecja

Zawód, zajęcie: architekt


text:
# Wysockoje (Kraj Stawropolski)
Wysockoje (ros. Высоцкое) – wieś w Rosji, w Kraju Stawropolskim, w rejonie pietrowskim. W 2010 liczyła 2577 mieszkańców.

wikiname: plwiki

title: Wysockoje (Kraj Stawropolski)

in_language: pl

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                       = Wysockoje
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Высоцкое}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Kraj Stawropolski
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon pietrowski (Kraj Stawropolski)|pietrowski]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 2577
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Wysockoje''' ({{w języku|ru|Высоцкое}}) – wieś w [[Rosja|Rosji]], w [[Kraj Stawropolski|Kraju Stawropolskim]], w [[rejon pietrowski (Kraj Stawropolski)|rejonie pietrowskim]]. W 2010 liczyła 2577 mieszkańców<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2010-ethnic/stavropolskij-kraj.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Kraju Stawropolskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2010 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w Kraju Stawropolskim]]

title: WysockojeВысоцкое

Państwo: Rosja

Kraj: Stawropolski

Rejon: pietrowski


text:
# I liga paragwajska w piłce nożnej (1918)
Mistrzem Paragwaju został klub Cerro Porteño, natomiast wicemistrzem Paragwaju został klub Club Nacional.
Mistrzostwa rozegrano systemem każdy z każdym mecz i rewanż. Najlepszy w tabeli klub został mistrzem Paragwaju.
Z ligi nikt nie spadł, a ponieważ awansował klub Sastre Sport Asunción, liga zwiększyła się z 9 do 10 klubów.

## Primera División

### Wyniki
| Mecz                                        |
| ------------------------------------------- |
| Cerro Porteño – Marte Atlético Luque 9:0    |
| Club Guaraní – Marte Atlético Luque 11:1    |
| Club River Plate – Club Sol de América 12:2 |

### Tabela końcowa sezonu 1918
| Poz | Klub                 | Mecze | Punkty |
| --- | -------------------- | ----- | ------ |
| 1   | Cerro Porteño        | 16    | 21     |
| 2   | Club Nacional        | 16    | 21     |
| 3   | Club Olimpia         | 16    | 18     |
| 4   | Club River Plate     | 16    | 17     |
| 5   | Club Guaraní         | 16    | 16     |
| 6   | Club Libertad        | 16    | 16     |
| 7   | Marte Atlético Luque | 16    | 14     |
| 8   | Atlántida SC         | 16    | 11     |
| 9   | Club Sol de América  | 16    | 10     |

Ze względu na równą liczbę punktów zdobytą przez dwa najlepsze w tabeli kluby konieczne było rozegranie meczów barażowych
| Data              | Mecz                                                                                |
| ----------------- | ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| 10 listopada 1918 | Cerro Porteño – Club Nacional Lázaro Avila (na 1:0) – Faustino Casado 83, Escalada (pierwsza połowa dogrywki) mecz przerwany w 105 minucie                  |
| 12 stycznia 1919  | Cerro Porteño – Club Nacional 2:2 Lázaro Avila (wyrównanie na 2:2) dokończenie brakujących 15 minut z 10 listopada 1918 – opóźnione z powodu epidemii grypy |
| ?? 1919           | Cerro Porteño – Club Nacional 1:1 ? – Clemente Ferreira                                                                                |
| ?? 1919           | Cerro Porteño – Club Nacional 4:2 jeszcze w 70 minucie wynik brzmiał 0:2, a 4 gole klub Cerro Porteño zdobył w ciągu brakujących 20 minut                   |

Mistrzem Paragwaju został klub Cerro Porteño.

### Baraż o utrzymanie się w pierwszej lidze
Do pierwszej ligi awansował mistrz drugiej ligi klub Sastre Sport Asunción. Wicemistrz drugiej ligi stoczył pojedynek barażowy o pierwszą ligę z ostatnim zespołem w tabeli pierwszej ligi.
| Mecz                                                                       |
| -------------------------------------------------------------------------- |
| Club Sol de América – Vencedor Luque 5:2 mecz rozegrany został w 1919 roku |

wikitext:
{{Rozgrywki ligowe infobox
 |nazwa                         = Primera División 1918
 |nazwa oryginalna              = 12 edycja pierwszej ligi paragwajskiej
 |dyscyplina                    = piłka nożna
 |poprzednie                    = [[I liga paragwajska w piłce nożnej (1917)|1917]]
 |następne                      = [[I liga paragwajska w piłce nożnej (1919)|1919]]
 |logo                          =
 |opis logo                     =
 |alt logo                      =
 |państwo                       = PRY
 |organizator                   =
 |poziom ligowy                 =
 |edycja                        =
 |termin                        =
 |liczba zespołów               =
 |liczba kolejek                =
 |liczba meczów                 =
 |liczba obiektów               =
 |liczba miast                  =
 |liczba bramek                 =
 |zwycięzca                     = [[Cerro Porteño]]
 |2. miejsce                    =
 |3. miejsce                    =
 |commons                       =
}}
Mistrzem Paragwaju został klub [[Cerro Porteño]], natomiast wicemistrzem Paragwaju został klub [[Club Nacional]].

Mistrzostwa rozegrano systemem każdy z każdym mecz i rewanż. Najlepszy w tabeli klub został mistrzem Paragwaju.

Z ligi nikt nie spadł, a ponieważ awansował klub '''[[Sastre Sport Asunción]]''', liga zwiększyła się z 9 do 10 klubów.

== Primera División ==
=== Wyniki ===
{| align=center width=95% border=1 cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align: center;"
|- align=center bgcolor=#00FFFF style="color:black;"
!width=100%|Mecz
|-
|[[Cerro Porteño]] – [[Marte Atlético Luque]] 9:0
|-
|[[Club Guaraní]] – [[Marte Atlético Luque]] 11:1
|-
|[[Club River Plate]] – [[Club Sol de América]] 12:2
|}

=== Tabela końcowa sezonu 1918 ===
{| border=1 style="border-collapse:collapse; font-size:100%;" cellpadding=3 cellspacing=0 width=90%
|- bgcolor=#C1D8FF align=center
!width=5%|Poz
!width=80%|Klub
!width=5%|Mecze
!width=10%|Punkty
|- bgcolor=#EFEFEF
|- align=center bgcolor=#FFD700
|1
|style="text-align:left;"|[[Cerro Porteño]]
|16||'''21'''
|- align=center bgcolor=#708090
|2
|style="text-align:left;"|[[Club Nacional]]
|16||'''21'''
|- align=center bgcolor=#DAA520
|3
|style="text-align:left;"|[[Club Olimpia]]
|16||'''18'''
|- align=center bgcolor=#F0F8FF
|4
|style="text-align:left;"|[[Club River Plate]]
|16||'''17'''
|- align=center bgcolor=#F0F8FF
|5
|style="text-align:left;"|[[Club Guaraní]]
|16||'''16'''
|- align=center bgcolor=#F0F8FF
|6
|style="text-align:left;"|[[Club Libertad]]
|16||'''16'''
|- align=center bgcolor=#F0F8FF
|7
|style="text-align:left;"|[[Marte Atlético Luque]]
|16||'''14'''
|- align=center bgcolor=#F0F8FF
|8
|style="text-align:left;"|[[Atlántida SC]]
|16||'''11'''
|- align=center bgcolor=#FF5500
|9
|style="text-align:left;"|[[Club Sol de América]]
|16||'''10'''
|}
{|class="toccolours" style=text-align:center
|-align=left
|width=90px|Legenda:
|-bgcolor=#FFD700
|mistrz
|-bgcolor=#708090
|wicemistrz
|-bgcolor=#DAA520
|trzeci
|-bgcolor=#FF5500
|baraż o utrzymanie się w pierwszej lidze
|}

Ze względu na równą liczbę punktów zdobytą przez dwa najlepsze w tabeli kluby konieczne było rozegranie meczów barażowych
{| align=center width=95% border=1 cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align: center;"
|- align=center bgcolor=#00FFFF style="color:black;"
!width=20%|Data
!width=80%|Mecz
|-
|[[10 listopada]] [[1918]]||[[Cerro Porteño]] – [[Club Nacional]]
[[Lázaro Avila]] (na  1:0) – [[Faustino Casado]] 83, Escalada (pierwsza połowa dogrywki)
mecz przerwany w 105 minucie
|-
|[[12 stycznia]] [[1919]]||[[Cerro Porteño]] – [[Club Nacional]] 2:2
[[Lázaro Avila]] (wyrównanie na 2:2)
dokończenie brakujących 15 minut z [[10 listopada]] [[1918]] – opóźnione z powodu epidemii grypy
|-
|?? [[1919]]||[[Cerro Porteño]] – [[Club Nacional]] 1:1
? – [[Clemente Ferreira]]
|-
|?? [[1919]]||[[Cerro Porteño]] – [[Club Nacional]] 4:2
jeszcze w 70 minucie wynik brzmiał 0:2, a 4 gole klub [[Cerro Porteño]] zdobył w ciągu brakujących 20 minut
|}
Mistrzem Paragwaju został klub [[Cerro Porteño]].

=== Baraż o utrzymanie się w pierwszej lidze ===
Do pierwszej ligi awansował mistrz drugiej ligi klub '''[[Sastre Sport Asunción]]'''. Wicemistrz drugiej ligi stoczył pojedynek barażowy o pierwszą ligę z ostatnim zespołem w tabeli pierwszej ligi.
{| align=center width=95% border=1 cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align: center;"
|- align=center bgcolor=#00FFFF style="color:black;"
!width=100%|Mecz
|-
|[[Club Sol de América]] – [[Vencedor Luque]] 5:2
mecz rozegrany został w [[1919]] roku
|}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.rsssf.com/tablesp/parahist.html#18 RSSSF – Tabele ligi paragwajskiej 1906-64 – sezon 1918]

{{1 poziom Fb Paragwaj}}

[[Kategoria:1918 w Ameryce Południowej]]
[[Kategoria:1918 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:I liga paragwajska w piłce nożnej]]

title: · Primera División 191812 edycja pierwszej ligi paragwajskiej

Państwo: Paragwaj

Zwycięzca: Cerro Porteño


text:
# Michaił Anaszkin
Michaił Borisowicz Anaszkin (ros. Михаил Борисович Анашкин; ur. 6 listopada?/19 listopada 1901 we wsi Komskoje w okręgu minusińskim w guberni jenisejskiej (obecnie w rejonie nowosiołowskim w Kraju Krasnojarskim), zm. 23 stycznia 1951 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

## Życiorys
Do 1911 skończył 4 klasy szkoły wiejskiej, od listopada 1919 do marca 1920 był w oddziale partyzanckim w guberni jenisejskiej, brał udział w walkach przeciw wojskom Kołczaka, następnie wstąpił do regularnej Armii Czerwonej i od marca do sierpnia 1920 walczył w wojnie domowej.
Uczestniczył w wojnie z Polską.
W grudniu 1920 po ukończeniu szkoły dywizjonowej został dowódcą plutonu i wkrótce potem dowódcą kompanii, walczył z wojskami Stanisława Bułak-Bałachowicza, powstańcami z Kronsztadu (w marcu 1921 był ranny w rękę) i zbrojnymi ugrupowaniami nad dolną Wołgą. W latach 1924–1926 uczył się w szkole piechoty w Smoleńsku, w 1927 ukończył szkołę piechoty w Riazaniu, w 1929 kursy wojskowo-polityczne w Moskwie, a w 1936 Akademię Wojskową im. Frunzego. W 1929 brał udział w konflikcie o Kolej Wschodniochińską, 1936-1937 pracował w sztabie korpusu piechoty w Dniepropietrowsku, a 1937-1938 w sztabie dywizji piechoty w Charkowie. 1 sierpnia 1938 podczas stalinowskich czystek w armii został aresztowany pod prawdopodobnie fałszywymi zarzutami i uwięziony do 27 lutego 1939. Po zwolnieniu przywrócono go do służby i przydzielono mu w kwietniu 1939 stanowisko wykładowcy taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a w kwietniu 1941 szefa sztabu dywizji piechoty w Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Briańskim (sierpień-listopad 1941 i kwiecień-lipiec 1942), Południowo-Zachodnim (listopad 1941-kwiecień 1942 i październik 1942-luty 1943) i Woroneskim (lipiec-październik 1942), od września 1941 jako dowódca dywizji piechoty. Brał udział m.in. w bitwie pod Stalingradem. Od lutego do maja 1943 dowodził korpusem piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, później na Froncie Stepowym (lipiec-październik 1943), 2 (październik 1943-luty 1944) i 3 Ukraińskim (luty-maj 1944) oraz 1 Białoruskim (od maja 1944). 9 stycznia 1942 mianowano go pułkownikiem, a 15 stycznia 1943 generałem majorem. Uczestniczył m.in. w operacji biełgorodzko-charkowskiej, połtawsko-krzemieńczuckiej, bierieznjegowato-snigiriowskiej, odeskiej, białoruskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. 17 stycznia 1945 na czele 129 Korpusu Piechoty wraz z ludowym Wojskiem Polskim wkroczył do Warszawy od północnego zachodu, następnie do 23 stycznia wraz z innymi jednostkami Armii Czerwonej zajął Gąbin, Gostynin, Kowal i Bydgoszcz. 11 lipca 1945 otrzymał stopień generała porucznika.
Po wojnie dowodził korpusem piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, później wykładał w Wyższej Akademii Wojskowej, w lipcu 1946 zakończył służbę w armii.
Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulice w kilku miejscowościach.

## Odznaczenia
- Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (6 kwietnia 1945)
- Order Lenina (dwukrotnie - 21 lutego 1945 i 6 kwietnia 1945)
- Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie - 14 lutego 1943, 22 lutego 1943, 27 marca 1943 i 3 listopada 1944)
- Order Kutuzowa I klasy (23 sierpnia 1944)
- Order Bohdana Chmielnickiego I klasy (29 maja 1945)
- Order Suworowa II klasy (20 grudnia 1943)
- Medal „Za zasługi bojowe”
- Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
- Medal „Za zdobycie Berlina”
- Medal „W upamiętnieniu 800-lecia Moskwy”
- Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty”
- Legia Zasługi (USA)

title: Michaił Anaszkin

wikitext:
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     = Michaił Anaszkin
 |imię i nazwisko org = {{k|ru|Михаил Анашкин}}
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = 1943inf-p04r.png
 |stopień             = [[generał porucznik]]
 |data urodzenia      = 19 listopada 1901
 |miejsce urodzenia   = [[Komskoje]], [[Imperium Rosyjskie]]
 |data śmierci        = 23 stycznia 1951
 |miejsce śmierci     = [[Moskwa]], [[Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka|Rosyjska FSRR]]
 |lata służby         = 1920–1946
 |siły zbrojne        = [[Plik:Red star.svg|20px]] [[Armia Czerwona]]
 |jednostki           = [[160 Dywizja Strzelecka (ZSRR)|160 Dywizja Strzelecka]],
[[61 Gwardyjska Dywizja Strzelecka]]
 |stanowiska          =
 |wojny i bitwy       = [[wojna domowa w Rosji]];
[[konflikt o Kolej Wschodniochińską]];
[[Front wschodni (II wojna światowa)|II wojna światowa]]:
* [[bitwa stalingradzka]]
* [[operacja Bagration]]
* [[operacja berlińska]]
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         = {{order|BZR||20}}
{{order|OL (ZSRR)}} {{order|OL (ZSRR)}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzSz}} {{order|OCzSz}} {{order|SU-OKU|1}} {{order|SU-OBC|1}} {{order|SU-OSU|2}} {{order|SU-M20RKKA}} {{order|SU-MZNWWO}} {{order|SU-MZB}} {{order|SU-MWW}} {{order|SU-M30RAMW}} {{order|SU-M800LM}} {{order|LM|C}}
 |commons             =
 |wikiźródła          =
 |wikicytaty          =
}}
'''Michaił Borisowicz Anaszkin''' ({{ros.|Михаил Борисович Анашкин}}; ur. {{data|1901-11-19}} we wsi [[Komskoje]] w [[okręg minusiński|okręgu minusińskim]] w [[gubernia jenisejska|guberni jenisejskiej]] (obecnie w [[rejon nowosiołowski|rejonie nowosiołowskim]] w [[Kraj Krasnojarski|Kraju Krasnojarskim]]), zm. [[23 stycznia]] [[1951]] w [[Moskwa|Moskwie]]) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] [[generał porucznik]], [[Bohater Związku Radzieckiego]] (1945).

== Życiorys ==
Do 1911 skończył 4 klasy szkoły wiejskiej, od listopada 1919 do marca 1920 był w oddziale partyzanckim w guberni jenisejskiej, brał udział w walkach przeciw wojskom [[Aleksandr Kołczak|Kołczaka]], następnie wstąpił do regularnej [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] i od marca do sierpnia 1920 walczył w [[wojna domowa w Rosji|wojnie domowej]].

Uczestniczył w [[wojna polsko-bolszewicka|wojnie z Polską]].

W grudniu 1920 po ukończeniu szkoły dywizjonowej został dowódcą plutonu i wkrótce potem dowódcą kompanii, walczył z wojskami [[Stanisław Bułak-Bałachowicz|Stanisława Bułak-Bałachowicza]], [[powstanie w Kronsztadzie|powstańcami z Kronsztadu]] (w marcu 1921 był ranny w rękę) i zbrojnymi ugrupowaniami nad dolną [[Wołga|Wołgą]]. W latach 1924–1926 uczył się w szkole piechoty w [[Smoleńsk]]u, w 1927 ukończył szkołę piechoty w [[Riazań|Riazaniu]], w 1929 kursy wojskowo-polityczne w Moskwie, a w 1936 [[Akademia Wojskowa im. Michaiła Frunzego|Akademię Wojskową im. Frunzego]]. W 1929 brał udział w [[konflikt o Kolej Wschodniochińską|konflikcie o Kolej Wschodniochińską]], 1936-1937 pracował w sztabie korpusu piechoty w [[Dniepr (miasto)|Dniepropietrowsku]], a 1937-1938 w sztabie dywizji piechoty w [[Charków|Charkowie]]. 1 sierpnia 1938 podczas [[czystki stalinowskie w Armii Czerwonej|stalinowskich czystek w armii]] został aresztowany pod prawdopodobnie fałszywymi zarzutami i uwięziony do 27 lutego 1939. Po zwolnieniu przywrócono go do służby i przydzielono mu w kwietniu 1939 stanowisko wykładowcy taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a w kwietniu 1941 szefa sztabu dywizji piechoty w [[Moskiewski Okręg Wojskowy (ZSRR)|Moskiewskiego Okręgu Wojskowego]].

Po [[atak Niemiec na ZSRR|ataku Niemiec na ZSRR]] walczył na [[Front Briański|Froncie Briańskim]] (sierpień-listopad 1941 i kwiecień-lipiec 1942), [[Front Południowo-Zachodni (radziecki)|Południowo-Zachodnim]] (listopad 1941-kwiecień 1942 i październik 1942-luty 1943) i [[Front Woroneski|Woroneskim]] (lipiec-październik 1942), od września 1941 jako dowódca dywizji piechoty. Brał udział m.in. w [[bitwa pod Stalingradem|bitwie pod Stalingradem]]. Od lutego do maja 1943 dowodził korpusem piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, później na [[Front Stepowy|Froncie Stepowym]] (lipiec-październik 1943), [[2 Front Ukraiński|2]] (październik 1943-luty 1944) i [[3 Front Ukraiński|3 Ukraińskim]] (luty-maj 1944) oraz [[1 Front Białoruski|1 Białoruskim]] (od maja 1944). 9 stycznia 1942 mianowano go pułkownikiem, a 15 stycznia 1943 generałem majorem. Uczestniczył m.in. w [[operacja biełgorodzko-charkowska|operacji biełgorodzko-charkowskiej]], połtawsko-krzemieńczuckiej, bierieznjegowato-snigiriowskiej, odeskiej, [[operacja Bagration|białoruskiej]], [[operacja brzesko-lubelska|brzesko-lubelskiej]], warszawsko-poznańskiej, [[operacja pomorska|pomorskiej]] i [[operacja berlińska|berlińskiej]]. 17 stycznia 1945 na czele 129 Korpusu Piechoty wraz z [[Ludowe Wojsko Polskie|ludowym Wojskiem Polskim]] wkroczył do [[Warszawa|Warszawy]] od północnego zachodu, następnie do 23 stycznia wraz z innymi jednostkami Armii Czerwonej zajął [[Gąbin]], [[Gostynin]], [[Kowal (miasto)|Kowal]] i [[Bydgoszcz]]. 11 lipca 1945 otrzymał stopień generała porucznika.

Po wojnie dowodził korpusem piechoty w [[Grupa Wojsk Radzieckich w Niemczech|Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech]], później wykładał w [[Wyższa Akademia Wojskowa|Wyższej Akademii Wojskowej]], w lipcu 1946 zakończył służbę w armii.

Został pochowany na [[Cmentarz Nowodziewiczy|Cmentarzu Nowodziewiczym]]. Jego imieniem nazwano ulice w kilku miejscowościach.

== Odznaczenia ==
* [[Złota Gwiazda]] Bohatera Związku Radzieckiego (6 kwietnia 1945)
* [[Order Lenina]] (dwukrotnie - 21 lutego 1945 i 6 kwietnia 1945)
* [[Order Czerwonego Sztandaru]] (czterokrotnie - 14 lutego 1943, 22 lutego 1943, 27 marca 1943 i 3 listopada 1944)
* [[Order Kutuzowa (ZSRR)|Order Kutuzowa]] I klasy (23 sierpnia 1944)
* [[Order Bohdana Chmielnickiego (ZSRR)|Order Bohdana Chmielnickiego]] I klasy (29 maja 1945)
* [[Order Suworowa (ZSRR)|Order Suworowa]] II klasy (20 grudnia 1943)
* [[Medal „Za zasługi bojowe”]]
* [[Medal „Za wyzwolenie Warszawy”]]
* [[Medal „Za zdobycie Berlina”]]
* [[Medal „W upamiętnieniu 800-lecia Moskwy”]]
* [[Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty”]]
* [[Legia Zasługi]] ([[Stany Zjednoczone|USA]])

== Bibliografia ==
* http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=3990 (ros.)
* https://pamyat-naroda.ru/heroes/podvig-chelovek_nagrazhdenie46545232/ (ros.)

{{SORTUJ:Anaszkin, Michaił}}
[[Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego]]
[[Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego]]
[[Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji)]]
[[Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR]]
[[Kategoria:Odznaczeni Legią Zasługi]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka)]]
[[Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1901]]
[[Kategoria:Zmarli w 1951]]

title: Michaił AnaszkinМихаил Анашкин

Data i miejsce urodzenia: 19 listopada 1901 · Komskoje, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci: 23 stycznia 1951 · Moskwa, Rosyjska FSRR

Siły zbrojne: Armia Czerwona

Jednostki: 160 Dywizja Strzelecka, · 61 Gwardyjska Dywizja Strzelecka

Główne wojny i bitwy: wojna domowa w Rosji; · konflikt o Kolej Wschodniochińską; · II wojna światowa: - bitwa stalingradzka - operacja Bagration - operacja berlińska


text:
# Pablo Records
Pablo Records Inc. – amerykańska wytwórnia płytowa, założona w 1973 przez producenta muzycznego, Normana Granza.

## Historia
Po sprzedaży w 1961 Verve Records i ponad dziesięcioletniej przerwie w działalności nagraniowej Norman Granz założył w 1973 w Beverly Hills swoją kolejną wytwórnię płytową – Pablo. Jej nazwa pochodzi od imienia Pabla Picassa, którego obrazy Granz kolekcjonował.
Początkowo wytwórnia wydawała płyty artystów, których Granz był menedżerem: Elli Fitzgerald, Oscara Petersona i Joe Passa. Wkrótce jednak w jej katalogu znalazły się nazwiska plejady światowych gwiazd jazzu i bluesa. Po wydaniu ponad 350 tytułów Granz w 1987 sprzedał Pablo firmie muzycznej Fantasy Inc. Obecnie Pablo jest marką należącą do prywatnego konsorcjum Concord Music Group. Wydaje płyty z nagraniami archiwalnymi oraz nowym repertuarem, wykonywanym przez młodsze pokolenie jazzmenów (np. gitarzyści Ron Affif i John Pisano).

## Wybrani artyści Pablo
Cannonball Adderley, Ron Affif, Count Basie, Louie Bellson, Ray Brown, Ray Bryant, Benny Carter, John Coltrane, Paulinho Da Costa, Eddie „Lockjaw” Davis, Harry „Sweets” Edison, Roy Eldridge, Duke Ellington, Herb Ellis, Ella Fitzgerald, Tommy Flanagan, Dizzy Gillespie, Stéphane Grappelli, Freddie Hubbard, Milt Jackson, Jo Jones, Modern Jazz Quartet, Joe Pass, Niels-Henning Ørsted Pedersen, Oscar Peterson, John Pisano, Bud Powell, Horace Silver, Stuff Smith, Art Tatum, Clark Terry, Toots Thielemans, Big Joe Turner, Sarah Vaughan, Eddie „Cleanhead” Vinson, Mary Lou Williams, Lester Young

title: Pablo Records

wikitext:
{{Wytwórnia muzyczna infobox
 |nazwa            = Pablo Records Inc.
 |logo             = Pablo Records logo.svg
 |opis logo        =
 |alt logo         =
 |holding          = Concord Music Group
 |rok powstania    = 1973
 |założyciel       = [[Norman Granz]]
 |dystrybucja      =
 |gatunki          = [[jazz]], [[blues]]
 |siedziba         = [[Beverly Hills]] ([[Kalifornia]])
 |kraj pochodzenia = {{Państwo|USA}}
 |commons          =
 |www              = http://www.concordmusicgroup.com/labels/Pablo/
}}
'''Pablo Records Inc.''' – amerykańska wytwórnia płytowa, założona w [[1973 w muzyce|1973]]<ref name=Concord>{{Cytuj stronę | url = http://www.concordmusicgroup.com/labels/pablo/ | tytuł = Concord Music Group | opublikowany = concordmusicgroup.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20171124053339/http://www.concordmusicgroup.com/labels/pablo/ | zarchiwizowano = 2017-11-24}} {{lang|en}} [dostęp 2018-04-26]</ref> przez [[Producent muzyczny|producenta muzycznego]], [[Norman Granz|Normana Granza]].

== Historia ==
Po sprzedaży w 1961 [[Verve Records]] i ponad dziesięcioletniej przerwie w działalności nagraniowej Norman Granz założył w 1973 w [[Beverly Hills]] swoją kolejną wytwórnię płytową – Pablo. Jej nazwa pochodzi od imienia [[Pablo Picasso|Pabla Picassa]], którego obrazy Granz kolekcjonował.

Początkowo wytwórnia wydawała płyty artystów, których Granz był menedżerem: [[Ella Fitzgerald|Elli Fitzgerald]], [[Oscar Peterson|Oscara Petersona]] i [[Joe Pass]]a. Wkrótce jednak w jej katalogu znalazły się nazwiska plejady światowych gwiazd jazzu i bluesa. Po wydaniu ponad 350 tytułów Granz w 1987<ref name=Concord/> sprzedał Pablo firmie muzycznej Fantasy Inc. Obecnie Pablo jest marką należącą do prywatnego konsorcjum Concord Music Group. Wydaje płyty z nagraniami archiwalnymi oraz nowym repertuarem, wykonywanym przez młodsze pokolenie jazzmenów (np. gitarzyści Ron Affif i John Pisano).

== Wybrani artyści Pablo ==
[[Cannonball Adderley]], Ron Affif, [[Count Basie]], [[Louie Bellson]], [[Ray Brown (muzyk)|Ray Brown]], [[Ray Bryant]], [[Benny Carter]], [[John Coltrane]], [[Paulinho Da Costa]], [[Eddie Lockjaw Davis|Eddie „Lockjaw” Davis]], [[Harry Edison|Harry „Sweets” Edison]], [[Roy Eldridge]], [[Duke Ellington]], [[Herb Ellis]], Ella Fitzgerald, [[Tommy Flanagan]], [[Dizzy Gillespie]], [[Stéphane Grappelli]], [[Freddie Hubbard]], [[Milt Jackson]], [[Jo Jones]], [[Modern Jazz Quartet]], Joe Pass, [[Niels-Henning Ørsted Pedersen]], Oscar Peterson, John Pisano, [[Bud Powell]], [[Horace Silver]], [[Stuff Smith]], [[Art Tatum]], [[Clark Terry]], [[Toots Thielemans]], [[Big Joe Turner]], [[Sarah Vaughan]], [[Eddie Vinson|Eddie „Cleanhead” Vinson]], [[Mary Lou Williams]], [[Lester Young]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://rateyourmusic.com/label/pablo_records/1 Katalog płyt Pablo]

[[Kategoria:Wytwórnie muzyczne w Kalifornii]]
[[Kategoria:Przedsiębiorstwa z siedzibą w Beverly Hills]]

title: Pablo Records Inc.

Holding: Concord Music Group

Założyciel: Norman Granz

Gatunki: jazz, blues

Siedziba: Beverly Hills (Kalifornia)

Kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone


text:
# Samorząd terytorialny w Portugalii
Samorząd terytorialny (lokalny) w Portugalii (port. Autarquias Locais) – system samorządowy Republiki Portugalskiej posiada trójszczeblową strukturę, która dzieli się na sołectwa / parafie (freguesias), gminy (municípios) i regiony administracyjne (Regiões Administrativas). Freguesias mogą kwalifikować się do vilas (miasteczek) lub cidades (miast).

## Historia
Tradycje samorządu terytorialnego w Portugalii są stosunkowo krótkie. Od początków monarchii aż do lat 70. XX w. Portugalia była państwem silnie scentralizowanym. Decentralizację władzy rozpoczęło dopiero zwycięstwo rewolucji goździków z 1974 r. i przyjęcie Konstytucji Republiki Portugalskiej z 2 kwietnia 1976, która zmierzając do demokratyzacji państwa, ustanowiła również nowe zasady ustroju terytorialnego, panujące do dziś.

## Struktura władz lokalnych
|                           | Sołectwo / Parafia                                                  | Gmina                                                                                | Region administracyjny                                                             |
| ------------------------- | ------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------------------------------------------------------------------------- |
| Organy przedstawicielskie | Junta da Freguesia                                                  | Câmara Municipal                                                                       | Zgromadzenie Regionalne i Komitet Regionalny                                       |
| Sposób wyboru             | Wybory bezpośrednie                                                 | Wybory bezpośrednie                                                                    | Wybory bezpośrednie                                                                |
| Kadencja                  | 4 lata                                                              | 4 lata                                                                                | 4 lata                                                                             |
| Funkcja                   | Uchwałodawcza                                                       | Organ stanowiący                                                                       | Kolegialny organ wykonawczy regionu                                                |
| Zadania                   | Prowadzenie usług stanu cywilnego i ochrona posiadanego dziedzictwa | Wszystkie działania mające na celu interes gminy np. szkolnictwo, oczyszczanie ścieków | Kierowanie służbami publicznymi oraz koordynacja i pomoc gminom w ich działalności |

## Struktura władz regionów autonomicznych
Zgodnie z konstytucją organami regionów autonomicznych są regionalne zgromadzenie ustawodawcze i rząd regionalny, który ponosi polityczną odpowiedzialność przed zgromadzeniem. Status osób wchodzących w skład organów władzy regionów autonomicznych określają statuy polityczno-administracyjne każdego z regionów. Regionami autonomicznymi w Portugalii są Azory i Madera.

### Regionalne zgromadzenie ustawodawcze
- Wybierane jest w wyborach powszechnych, bezpośrednich i w głosowaniu tajnym
- Zasady funkcjonowania regionalnego zgromadzenia ustawodawczego określa przyjmowane przez to zgromadzenie regulamin

### Rząd regionalny
- Powoływany jest przez przedstawiciela republiki, który najpierw, z uwzględnieniem wyników wyborów powołuje przewodniczącego, a następnie na jego wniosek pozostałych członków rządu regionalnego
- Zasady funkcjonowania rządu regionalnego określa sam rząd

## Wybory
- Skład organów wybieralnych, w tym wybieralnych organów władz lokalnych i władz regionów autonomicznych, jest wyłaniany w drodze odbywających się okresowo, bezpośrednich wyborów, przeprowadzanych w głosowaniu tajnym
- Kandydatów w wyborach mogą zgłaszać partie polityczne występujące oddzielnie lub tworzące koalicje oraz grupy obywateli posiadających prawo wybierania
- Udział w wyborach mogą brać osoby objęte spisami wyborców, które prowadzone są z urzędu, obowiązkowo, w sposób stały i jednolity dla wszystkich wyborów bezpośrednich i powszechnych
- Kampania wyborcza prowadzona jest z uwzględnieniem czterech zasad:
  - wolności propagandy,
  - równości szans i równości traktowania poszczególnych kandydatów,
  - bezstronność podmiotów publicznych wobec kandydatów,
  - jawności i kontroli wydatków wyborczych.
- Przeliczanie głosów na mandaty odbywa się zgodnie z zasadą proporcjonalności
- Wyniki wyborów do organów regionów autonomicznych i organów władzy lokalnej publikuje się w dzienniku urzędowym „Diario da Republica”
- Ocena prawidłowości i ważności aktów wydanych w procedurze wyborczej należy do sądów

## Vilas i Cidades
Vila odnosi się do małych miasteczek, natomiast cidade – do większych miast. Mianowania dokonuje parlament i nie wiąże się to ze zmianami w administracji ani w zakresie obowiązków. Freguesia może zostać uznana za vilę, jeżeli liczy co najmniej 3000 osób uprawnionych do głosowania (wyborców) i spełnia podstawowe wymagania dotyczące infrastruktury (gabinet lekarski, apteka, ośrodek kultury, transport publiczny, oddział portugalskiej poczty, hotel, sklep, przynajmniej jedna szkoła podstawowa, przynajmniej jeden bank), przy czym wystarczy, że freguesia posiada co najmniej połowę tych obiektów. Miano cidade może zostać nadane freguesii, która liczy ponad 8000 mieszkańców uprawnionych do głosowania (wyborców), a oprócz wymagań niezbędnych dla vili posiada: szpital, straż pożarną, kino, centrum kultury, muzeum, bibliotekę, szkoły podstawowe i średnie, publiczne parki i ogrody, choć wystarczy, że freguesia posiada połowę tych obiektów.

title: Samorząd terytorialny w Portugalii

wikitext:
'''Samorząd terytorialny (lokalny) w Portugalii''' ([[Język portugalski|port.]] ''Autarquias Locais'') – system samorządowy [[Portugalia|Republiki Portugalskiej]] posiada trójszczeblową strukturę, która dzieli się na '''sołectwa / parafie''' (''freguesias''), '''[[Gminy Portugalii|gminy]]''' (''municípios'') i '''[[Region (podział administracyjny)|regiony administracyjne]]''' (''Regiões Administrativas''). Freguesias mogą kwalifikować się do '''vilas''' (miasteczek) lub [[Miasta w Portugalii|'''cidades''' (miast)]].

== Historia ==
Tradycje samorządu terytorialnego w Portugalii są stosunkowo krótkie. Od początków monarchii aż do lat 70. XX w. Portugalia była państwem silnie scentralizowanym. Decentralizację władzy rozpoczęło dopiero zwycięstwo [[Rewolucja goździków|rewolucji goździków]] z 1974 r. i przyjęcie [[Konstytucja Portugalii|Konstytucji Republiki Portugalskiej]] z 2 kwietnia 1976, która zmierzając do demokratyzacji państwa, ustanowiła również nowe zasady [[Ustrój terytorialny państwa|ustroju terytorialnego]], panujące do dziś.

== Struktura władz lokalnych ==
{| class="wikitable"
!
!Sołectwo / Parafia
!Gmina
!Region administracyjny
|-
|'''Organy przedstawicielskie'''
|Junta da Freguesia
|Câmara Municipal
|Zgromadzenie Regionalne i Komitet Regionalny
|-
|'''Sposób wyboru'''
|[[Bezpośredniość wyborów|Wybory bezpośrednie]]
|Wybory bezpośrednie
|Wybory bezpośrednie
|-
|'''Kadencja'''
|4 lata
|4 lata
|4 lata
|-
|'''Funkcja'''
|Uchwałodawcza
|Organ stanowiący
|Kolegialny organ wykonawczy regionu
|-
|'''Zadania'''
|Prowadzenie usług stanu cywilnego i ochrona posiadanego dziedzictwa
|Wszystkie działania mające na celu interes gminy np. szkolnictwo, oczyszczanie ścieków
|Kierowanie służbami publicznymi oraz koordynacja i pomoc gminom w ich działalności
|}

== Struktura władz regionów autonomicznych ==
Zgodnie z konstytucją organami regionów autonomicznych są regionalne zgromadzenie ustawodawcze i rząd regionalny, który ponosi polityczną odpowiedzialność przed zgromadzeniem. Status osób wchodzących w skład organów władzy regionów autonomicznych określają statuy polityczno-administracyjne każdego z regionów. Regionami autonomicznymi w Portugalii są [[Azory]] i [[Madera]].

=== Regionalne zgromadzenie ustawodawcze ===
* Wybierane jest w wyborach powszechnych, bezpośrednich i w głosowaniu tajnym
* Zasady funkcjonowania regionalnego zgromadzenia ustawodawczego określa przyjmowane przez to zgromadzenie regulamin

=== Rząd regionalny ===
* Powoływany jest przez przedstawiciela republiki, który najpierw, z uwzględnieniem wyników wyborów powołuje przewodniczącego, a następnie na jego wniosek pozostałych członków rządu regionalnego
* Zasady funkcjonowania rządu regionalnego określa sam rząd

== Wybory ==
* Skład organów wybieralnych, w tym wybieralnych organów władz lokalnych i władz regionów autonomicznych, jest wyłaniany w drodze odbywających się okresowo, bezpośrednich wyborów, przeprowadzanych w głosowaniu tajnym
* Kandydatów w wyborach mogą zgłaszać partie polityczne występujące oddzielnie lub tworzące koalicje oraz grupy obywateli posiadających prawo wybierania
* Udział w wyborach mogą brać osoby objęte spisami wyborców, które prowadzone są z urzędu, obowiązkowo, w sposób stały i jednolity dla wszystkich wyborów bezpośrednich i powszechnych
* Kampania wyborcza prowadzona jest z uwzględnieniem czterech zasad:
** wolności propagandy,
** równości szans i równości traktowania poszczególnych kandydatów,
** bezstronność podmiotów publicznych wobec kandydatów,
** jawności i kontroli wydatków wyborczych.
* Przeliczanie głosów na mandaty odbywa się zgodnie z zasadą proporcjonalności
* Wyniki wyborów do organów regionów autonomicznych i organów władzy lokalnej publikuje się w dzienniku urzędowym „Diario da Republica”
* Ocena prawidłowości i ważności aktów wydanych w procedurze wyborczej należy do sądów

== Vilas i Cidades ==
Vila odnosi się do małych miasteczek, natomiast cidade – do większych miast. Mianowania dokonuje parlament i nie wiąże się to ze zmianami w administracji ani w zakresie obowiązków. Freguesia może zostać uznana za vilę, jeżeli liczy co najmniej 3000 osób uprawnionych do głosowania (wyborców) i spełnia podstawowe wymagania dotyczące infrastruktury (gabinet lekarski, apteka, ośrodek kultury, transport publiczny, oddział portugalskiej poczty, hotel, sklep, przynajmniej jedna szkoła podstawowa, przynajmniej jeden bank), przy czym wystarczy, że freguesia posiada co najmniej połowę tych obiektów. Miano cidade może zostać nadane freguesii, która liczy ponad 8000 mieszkańców uprawnionych do głosowania (wyborców), a oprócz wymagań niezbędnych dla vili posiada: szpital, straż pożarną, kino, centrum kultury, muzeum, bibliotekę, szkoły podstawowe i średnie, publiczne parki i ogrody, choć wystarczy, że freguesia posiada połowę tych obiektów.

== Zobacz też ==
* [[Podział administracyjny Portugalii]]
* [[Gminy Portugalii]]
* [[Miasta w Portugalii]]

== Bibliografia ==
* Małgorzata Czuryk, Mirosław Karpiuk, Jarosław Kostrubiec: ''Samorząd terytorialny w państwach Unii Europejskiej''. Warszawa, Wydawnictwo Akademii Obrony Narodowej, 2015 {{ISBN|978-83-7523-383-4}}
* Bogdan Dolnicki: ''Samorząd terytorialny w Polsce i Portugalii. Analiza prawnoporównawcza''. Warszawa, Wydawnictwo Wolters Kluwer SA, 2015 {{ISBN|978-83-2649-502-1}}

{{Polityka Portugalii}}

[[Kategoria:Polityka Portugalii]]
[[Kategoria:Samorząd terytorialny|Portugalia]]


text:
# Kościół Wszystkich Świętych w Lund
Kościół Wszystkich Świętych w Lund (szw. Allhelgonakyrkan, Lund) – kościół parafialny szwedzkiego Kościoła ewangelicko-luterańskiego, należący do parafii Allhelgonaförsamling w Lund. Otrzymał wezwanie Wszystkich Świętych.
Kościół położony jest w centrum Lund, ok. 600 m na północ od katedry. W 1962 stał się kościołem parafialnym.
Kościół Wszystkich Świętych ma status zabytku sakralnego według rozdz. 4 Kulturminneslagen (pol. Prawo o pamiątkach kultury) ponieważ został wzniesiony do końca 1939 (3 §).

## Historia
W XIX w. miasto Lund zanotowało znaczny wzrost liczby ludności. Ponieważ w katedrze zaczynało brakować miejsca dla wiernych biorących udział w nabożeństwie, w 1866 pojawiły się plany zbudowania nowego kościoła parafialnego. Zaproponowano, aby część środków przeznaczonych na remont katedry przeznaczyć na nowy kościół. W 1867 rząd pozytywnie zaopiniował wykonanie projektu i kosztorysu nowej budowli. Zlecenie wykonania projektu otrzymał Helgo Zettervall. Ponieważ w tym czasie nadzorował on restaurację katedry w Lund, sprawa wybudowania nowego kościoła przeciągnęła się. Dopiero w 1876 parafia katedralna podjęła decyzję o budowie nowej świątyni. W 1877 zatwierdzono opracowany na nowo projekt Zettervalla.
Kościół zbudowano w stylu neogotyckim w latach 1885–1891. Przy jego projektowaniu Zettervall kierował się własnymi ideami zawartymi w napisanym przez siebie podręczniku „Allmänna anvisningar rörande kyrkobyggnader” (1887). Uważał on, iż ukształtowane przez wieki style budowlane stanowią jedyną bezpieczną wskazówkę, jak budowli nadać kościelny charakter. Z drugiej strony twierdził, iż nie należy ślepo trzymać się tradycji, ale studiować przeszłość, żeby przystosować ją do wymagań współczesności.
W 1891 poświęcenia kościoła dokonał biskup Wilhelm Flensburg.
Działanie czynników atmosferycznych sprawiało, że kościół z biegiem lat niszczał. W latach 70. XX w. zarząd kościoła rozważał nawet projekt jego rozbiórki. Ostatecznie do tego nie doszło, ale pierwszy remont miał miejsce dopiero w XXI w. Położono nowy dach nad nawami oraz nowy dach na wieży. W latach 2005–2007 odremontowano gruntownie wnętrze kościoła.
Latem 2009 kościół poddano zasadniczej renowacji zewnętrznej, w trakcie której wymieniono ok. 5000-6000 zniszczonych przez wilgoć i sól cegieł w fasadzie. Pod nadzorem konserwatora zabytków odrestaurowano również okna, przywracając im ich pierwotny wygląd. Na lata 2010–2011 zaplanowano dokończenie renowacji fasady. Całkowity koszt remontu ma wynieść 48 mln koron szwedzkich.

## Architektura
Kościół Wszystkich Świętych to jeden z najlepiej zachowanych budynków zaprojektowanych przez Zettervalla. Stanowi on zarazem urzeczywistnienie neogotyckiego ideału w czystej postaci, bez zniekształceń.
Kościół został zbudowany z czerwonej, maszynowej cegły na podstawie z granitu. Jest to budowla długa na 64 m, szeroka na 33 m i wysoka na 26 m licząc od poziomu gruntu do kalenicy dachu nad nawą środkową. Wieża wznosi się na wysokość 72,5 m (licząc do wierzchołka krzyża) i jest do dziś najwyższą budowlą Lund, widoczną z daleka.
Do wnętrza kościoła prowadzi siedem portali. Uskokowy portal główny znajduje się od strony zachodniej, w przyziemiu wieży. Jego obramienia i wieńczący go trójkątny tympanon zostały wykonane z cementu portlandzkiego imitującego piaskowiec. Z tego samego materiału wykonano również ornamenty i obramienia okien.
Trzykondygnacyjna wieża została wzniesiona na planie kwadratu. W każdej kondygnacji umieszczono centralnie duże, ostrołukowe okna, po jednym z każdej strony. Wieżę wieńczy szczyt schodkowy, w którym umieszczono zegary i ostrosłupowy hełm wzniesiony na planie ośmiokąta. Do wieży z obu stron dobudowano niewielki transept, w którym umieszczono schody prowadzące na emporę organową.
trzynawowe, mroczne wnętrze kościoła przypomina na pierwszy rzut oka wielkie europejskie katedry. Po obu stronach ścian biegną empory łączące się z zachodnią emporą organową w jedną całość. Kościół reprezentuje typ bazyliki. Wyższą nawę środkową dzieli od bocznych siedem par wypolerowanych granitowych filarów.
Prezbiterium jest położone sześć stopni wyżej niż korpus nawowy. Oświetlenie zapewnia mu siedem wysokich, ostrołukowych okien, mniejszych jednak, niż okna w nawach, co sprawia, że zarówno korpus nawowy, jak i prezbiterium są oświetlone jednakowo. Stanowi to świadome odejście od średniowiecznego ideału, który nakazywał jaśniejsze oświetlenie prezbiterium w celu wywołania kontrastu między tym co niebiańskie (prezbiterium z ołtarzem i chórem kapłańskim) a tym co ziemskie (korpus główny mieszczący wiernych).
Kolorem, jaki dominuje we wnętrzu, jest ceglana czerwień ścian. Jest ona jednak urozmaicona poziomymi pasami czarnych i żółtych cegieł. Filary natomiast są jasnoszare. Ich kapitele są wykonane z szarego cementu i udekorowane ciemnoczerwonymi detalami. Sklepienie w kolorze żółtej ochry ozdobione jest ciemnoniebieskimi rozetami. Sklepienie nad apsydą ma natomiast kolor ciemnoniebieski, który ożywiają białe i złote gwiazdy. Sklepienie nad emporą organową ma z kolei barwę ciemnozieloną z motywem stylizowanego krzyża.
Kompozycją malarską samą w sobie jest posadzka świątyni, której wiodącym motywem dekoracyjnym są figury geometryczne oraz żółte i czerwone kwiaty.
Paletę barw w kościele uzupełnia snycerka: balustrady na emporze organowej, ławki i ambona, a także detal rzeźbiarski ołtarza głównego.

## Wyposażenie
Ołtarz główny został wykonany z nieoszlifowanego cementu. U jego podstawy znajduje się rzeźba „Baranek Boży z chorągwią zwycięstwa”. W nastawie ołtarzowej umieszczono krucyfiks ze św. Janem Apostołem i Maryją po obu stronach. Autorem drewnianej rzeźby z dębu jest Carl Johan Dyfverman.
Dekoracje malarskie wyszły spod pędzla Svante Thulina.
Chrzcielnica została wykonana z polerowanego cementu i umieszczona w prezbiterium po prawej stronie. Należy do niej miedziane naczynie na wodę święconą, wykonane przez Svena Bengtssona.

### Organy

#### Organy główne
Pierwsze organy główne w kościele zbudował w latach 1890-1891 zakład organmistrzowski Åkerman & Lund Orgelbyggeri; instrument ten miał 30 głosów. Obecnie istniejące organy pochodzą z 1969 i zostały zbudowane przez miejscowy zakład Mårtenssons orgelfabrik. Maja one med 49 głosów podzielonych na 4 manuały i pedał. Prospekt organowy pochodzi z czasów pierwszych organów, zmieniono jedynie pozytyw plecowy. Ze starych organów zachowano 10 głosów. Organy mają mechaniczną trakturę gry, elektryczną trakturę rejestrową i następującą dyspozycję:
| II. Huvudverk                                                                                | I. Ryggpositiv                                                                                | III. Svällverk                                                                                | IV. Bröstverk                                                                                | Pedalverk                                                                                |
| Principal 16' Oktava 8' (fasada) Rörflöjt 8' Oktava 4' Spetsflöjt 4' Kvinta 2²/3′ Oktava 2' Mixtur VI Cornett IV Trumpet 8' | Trägedackt 8' Kvintadena 8' Principal 4' (fasada) Blockflöjt 4' Gemshorn 2' Sesquialtera II, 2²/3′ + 1³/5′ Scharf III Krumhorn 8' Tremulant | Flûte harmonique 8' Italiensk principal 8' Salicional 8' Voix céleste 8' Oktava 4' Traversflöjt 4' Spetskvint 2²/3′ Waldflöjt 2' Ters 1³/5′ Mixtur IV Fagott 16' Trumpet harmonique 8' Oboe 8' | Gedackt 8' Rörflöjt 4' Principal 2' Nasat 11/3′ Blockflöjt 1' Klockcymbel III Vox humana 8' Tremulant | Principal 16' Subbas 16' Kvinta 10²/3′ Oktava 8' (fasada) Gedackt 8' Oktava 4' Nachthorn 2' Mixtur VI Basun 16' Trumpet 8' Skalmeja 4' |

#### Organy w prezbiterium
Drugie, mniejsze, mechaniczne organy znajdują się w okolicy ołtarza i pochodzą 1966. Również one powstały w zakładzie Mårtenssons orgelfabrik.
Organy mają następującą dyspozycję:
| Manual I                                                                | Manual II                                                                   | Pedal                                         |
| Gedackt 8' Principal 4' (fasada) Koppelflöjt 4' Waldflöjt 2' Mixtur III | Dulcianflöjt 8' Rörflöjt 4' Principal 2' Kvinta 11/3′ Krumhorn 8' Tremulant | Subbas 16' Principal 8' (fasada) Nachthorn 4' |

title: Kościół Wszystkich Świętych w Lund

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół Wszystkich Świętych
w Lund
 |nazwa miejscowa           = {{k|sv|Allhelgonakyrkan, Lund}}
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Allhelgonakyrkan, Lund.jpg
 |opis grafiki              = Kościół Wszystkich Świętych
 |państwo                   = Szwecja
 |miejscowość               = Lund
 |adres                     =
 |wyznanie                  = [[Protestantyzm|protestanckie]]
 |kościół                   = [[Luteranizm|ewangelicko-luterański]]
 |administratura nazwa      = Lunds Allhelgonaförsamling
 |administratura typ        = Parafia
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Święty|Wszystkich Świętych]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1885
 |data zakończenia budowy   = 1891
 |data konsekracji          = 1891
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    = czynny kościół parafialny w diecezji Lund (Lunds stift)
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      = [[neogotyk]]
 |architekt                 = [[Helgo Zettervall]]
 |materiał budowlany        = [[cegła]]
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  = 26
 |długość                   = 64
 |szerokość                 = 33
 |liczba wież               = 1
 |wysokość wieży            = 72,50
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = SE-M
 |współrzędne               = 55°42′35″N 13°11′38″E
 |commons                   = Category:Lunds Allhelgonakyrka
 |www                       =
}}
'''Kościół Wszystkich Świętych w Lund''' ([[język szwedzki|szw.]] Allhelgonakyrkan, Lund) – [[kościół parafialny]] [[Kościół Szwecji|szwedzkiego Kościoła ewangelicko-luterańskiego]], należący do parafii Allhelgonaförsamling w [[Lund]]. Otrzymał wezwanie Wszystkich Świętych.

Kościół położony jest w centrum Lund, ok. 600 m na północ od [[katedra w Lund|katedry]]. W 1962 stał się kościołem parafialnym.

Kościół Wszystkich Świętych ma status zabytku sakralnego według rozdz. 4 Kulturminneslagen (pol. Prawo o pamiątkach kultury) ponieważ został wzniesiony do końca 1939 (3 §)<ref>{{cytuj stronę|url= http://www.riksdagen.se/sv/Dokument-Lagar/Lagar/Svenskforfattningssamling/Lag-1988950-om-kulturminnen_sfs-1988-950/?bet=1988:950 |tytuł= Svensk författningssamling (SFS) Lag (1988:950) om kulturminnen m.m|autor= Sveriges riksdag |język=sv|data dostępu=2012-02-25}}</ref>.

== Historia ==
W XIX w. miasto Lund zanotowało znaczny wzrost liczby ludności. Ponieważ w katedrze zaczynało brakować miejsca dla wiernych biorących udział w nabożeństwie, w 1866 pojawiły się plany zbudowania nowego kościoła parafialnego. Zaproponowano, aby część środków przeznaczonych na [[remont]] katedry przeznaczyć na nowy kościół. W 1867 rząd pozytywnie zaopiniował wykonanie projektu i kosztorysu nowej budowli. Zlecenie wykonania projektu otrzymał [[Helgo Zettervall]]. Ponieważ w tym czasie nadzorował on [[restauracja (architektura)|restaurację]] katedry w Lund, sprawa wybudowania nowego kościoła przeciągnęła się. Dopiero w 1876 parafia katedralna podjęła decyzję o budowie nowej świątyni. W 1877 zatwierdzono opracowany na nowo projekt Zettervalla.
[[Plik:Allhelgonakyrkanrenovering.jpg|thumb|left|215px|Kościół podczas renowacji (2009.)]]
Kościół zbudowano w stylu [[neogotyk|neogotyckim]] w latach 1885–1891. Przy jego projektowaniu Zettervall kierował się własnymi ideami zawartymi w napisanym przez siebie podręczniku „Allmänna anvisningar rörande kyrkobyggnader”<ref>[[Język polski|Pol.]] „Ogólne wskazania dotyczące budowli kościelnych” (tłum. wł.).</ref> (1887). Uważał on, iż ukształtowane przez wieki style budowlane stanowią jedyną bezpieczną wskazówkę, jak budowli nadać kościelny charakter. Z drugiej strony twierdził, iż nie należy ślepo trzymać się tradycji, ale studiować przeszłość, żeby przystosować ją do wymagań współczesności<ref name="KONSTEN179">{{cytuj książkę |nazwisko = zbiorowa | imię = praca | tytuł = Signums svenska konsthistoria: KONSTEN 1845-1890| url = | wydanie = | wydawca = Författarna och Bokförlaget Signum | miejsce = Lund | data = | rok = 2000| miesiąc = | strony = 179| rozdział = Arkitekturen | adres rozdziału = | nazwisko r = Grandien | imię r = Bo | autor r = | autor r link = | isbn = 91-87896-41-9| oclc = | doi = | cytat = | język = sv}}</ref>.

W 1891 poświęcenia kościoła dokonał biskup Wilhelm Flensburg.

Działanie czynników atmosferycznych sprawiało, że kościół z biegiem lat niszczał. W latach 70. XX w. zarząd kościoła rozważał nawet projekt jego rozbiórki. Ostatecznie do tego nie doszło, ale pierwszy remont miał miejsce dopiero w XXI w. Położono nowy [[dach]] nad nawami oraz nowy dach na wieży. W latach 2005–2007 odremontowano gruntownie wnętrze kościoła.

Latem 2009 kościół poddano zasadniczej renowacji zewnętrznej, w trakcie której wymieniono ok. 5000-6000 zniszczonych przez wilgoć i sól cegieł w fasadzie. Pod nadzorem konserwatora zabytków odrestaurowano również okna, przywracając im ich pierwotny wygląd. Na lata 2010–2011 zaplanowano dokończenie renowacji fasady. Całkowity koszt remontu ma wynieść 48 mln [[korona szwedzka|koron szwedzkich]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.sydsvenskan.se/lund/article436765/Tusentals-trasiga-stenar-ska-bytas.html|tytuł=Tusentals trasiga stenar ska bytas|autor=Ingrid Nathéll w: Sydsvenskan|język=sv|data dostępu=2010-11-01|archiwum=https://web.archive.org/web/20100212163151/http://sydsvenskan.se/lund/article436765/Tusentals-trasiga-stenar-ska-bytas.html|zarchiwizowano=2010-02-12}}</ref>.

== Architektura ==
[[Plik:Interior of All Saints Church in Lund Sweden.jpg|thumb|Wnętrze kościoła]]
Kościół Wszystkich Świętych to jeden z najlepiej zachowanych budynków zaprojektowanych przez Zettervalla. Stanowi on zarazem urzeczywistnienie neogotyckiego ideału w czystej postaci, bez zniekształceń<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = zbiorowa | imię = praca | tytuł = Signums svenska konsthistoria: KONSTEN 1845-1890| url = | wydanie = | wydawca = Författarna och Bokförlaget Signum | miejsce = Lund | data = | rok = 2000| miesiąc = | strony = 177| rozdział = Arkitekturen | adres rozdziału = | nazwisko r = Grandien | imię r = Bo | autor r = | autor r link = | isbn = 91-87896-41-9| oclc = | doi = | cytat = | język = sv}}</ref>.

Kościół został zbudowany z czerwonej, maszynowej cegły na podstawie z [[granit]]u. Jest to budowla długa na 64 m, szeroka na 33 m i wysoka na 26 m licząc od poziomu gruntu do [[Kalenica (budownictwo)|kalenicy]] dachu nad nawą środkową. [[Wieża kościelna|Wieża]] wznosi się na wysokość 72,5 m (licząc do wierzchołka krzyża) i jest do dziś najwyższą budowlą Lund, widoczną z daleka.

Do wnętrza kościoła prowadzi siedem [[portal]]i. Uskokowy portal główny znajduje się od strony zachodniej, w przyziemiu wieży. Jego obramienia i wieńczący go trójkątny [[tympanon]] zostały wykonane z [[cement portlandzki|cementu portlandzkiego]] imitującego piaskowiec. Z tego samego materiału wykonano również [[ornament (sztuka)|ornamenty]] i obramienia okien.

Trzykondygnacyjna wieża została wzniesiona na planie kwadratu. W każdej kondygnacji umieszczono centralnie duże, ostrołukowe okna, po jednym z każdej strony. Wieżę wieńczy [[szczyt (budownictwo)|szczyt]] schodkowy, w którym umieszczono zegary i ostrosłupowy [[dach hełmowy|hełm]] wzniesiony na planie ośmiokąta. Do wieży z obu stron dobudowano niewielki [[transept]], w którym umieszczono schody prowadzące na [[empora|emporę]] organową.

[[Nawa|trzynawowe]], mroczne wnętrze kościoła przypomina na pierwszy rzut oka wielkie europejskie katedry. Po obu stronach ścian biegną empory łączące się z zachodnią emporą organową w jedną całość. Kościół reprezentuje typ [[bazylika|bazyliki]]. Wyższą nawę środkową dzieli od bocznych siedem par wypolerowanych granitowych filarów.

[[Prezbiterium]] jest położone sześć stopni wyżej niż korpus nawowy. Oświetlenie zapewnia mu siedem wysokich, ostrołukowych okien, mniejszych jednak, niż okna w nawach, co sprawia, że zarówno korpus nawowy, jak i prezbiterium są oświetlone jednakowo. Stanowi to świadome odejście od średniowiecznego ideału, który nakazywał jaśniejsze oświetlenie prezbiterium w celu wywołania kontrastu między tym co niebiańskie (prezbiterium z ołtarzem i chórem kapłańskim) a tym co ziemskie (korpus główny mieszczący wiernych<ref name="KONSTEN179" />).

Kolorem, jaki dominuje we wnętrzu, jest ceglana czerwień ścian. Jest ona jednak urozmaicona poziomymi pasami czarnych i żółtych cegieł. Filary natomiast są jasnoszare. Ich [[kapitel]]e są wykonane z szarego cementu i udekorowane ciemnoczerwonymi detalami. Sklepienie w kolorze żółtej ochry ozdobione jest ciemnoniebieskimi rozetami. Sklepienie nad [[apsyda (architektura)|apsydą]] ma natomiast kolor ciemnoniebieski, który ożywiają białe i złote gwiazdy. Sklepienie nad emporą organową ma z kolei barwę ciemnozieloną z motywem stylizowanego krzyża.

Kompozycją malarską samą w sobie jest posadzka świątyni, której wiodącym motywem dekoracyjnym są figury geometryczne oraz żółte i czerwone kwiaty.

Paletę barw w kościele uzupełnia snycerka: balustrady na emporze organowej, ławki i [[Ambona (architektura)|ambona]], a także detal rzeźbiarski ołtarza głównego.

== Wyposażenie ==
[[Ołtarz]] główny został wykonany z nieoszlifowanego [[cement]]u. U jego podstawy znajduje się rzeźba „[[Baranek Boży]] z chorągwią zwycięstwa”. W [[nastawa ołtarzowa|nastawie ołtarzowej]] umieszczono [[krucyfiks]] ze św. Janem Apostołem i Maryją po obu stronach. Autorem drewnianej rzeźby z [[dąb|dębu]] jest Carl Johan Dyfverman.

Dekoracje malarskie wyszły spod pędzla Svante Thulina.

[[Chrzcielnica]] została wykonana z polerowanego cementu i umieszczona w [[prezbiterium]] po prawej stronie. Należy do niej miedziane naczynie na wodę święconą, wykonane przez Svena Bengtssona.

=== Organy ===
==== Organy główne ====
Pierwsze organy główne w kościele zbudował w latach 1890-1891 zakład organmistrzowski [[Åkerman & Lund Orgelbyggeri]]; instrument ten miał 30 [[piszczałka organowa|głosów]]. Obecnie istniejące organy pochodzą z 1969 i zostały zbudowane przez miejscowy zakład [[Mårtenssons orgelfabrik]]. Maja one med 49 [[piszczałka organowa|głosów]] podzielonych na 4 manuały i pedał. Prospekt organowy pochodzi z czasów pierwszych organów, zmieniono jedynie pozytyw plecowy. Ze starych organów zachowano 10 głosów. Organy mają mechaniczną [[traktura|trakturę]] gry, elektryczną trakturę rejestrową i następującą dyspozycję<ref group=uwaga>Dyspozycja organów została opracowana na podstawie stron: [https://web.archive.org/web/20200321105720/http://www.organy.pro/slownik.php Wirtualne Centrum organowe – Słownik terminów organowych] i [https://web.archive.org/web/20120315132930/http://www.gdanskie-organy.com/organs.php?lang=pl&loc=oliwa&tab=stoplist Gdańskie Organy – Organy Katedry w Oliwie]. Wynika z nich, iż w polskiej terminologii obowiązuje terminologia niemiecka, jakkolwiek niektóre nazwy instrumentów mogą być tłumaczone na jęz. polski, jeżeli mają odpowiedniki.</ref>:
{| border="0" align="center" cellpadding="5" cellspacing="1" style="background:#000000; font-size: 100%"
|-
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''II. Huvudverk'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''I. Ryggpositiv'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''III. Svällverk'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''IV. Bröstverk'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''Pedalverk'''
|-
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Principal 16'
[[Oktawa (interwał)|Oktava]] 8' (fasada)
Rörflöjt 8'
Oktava 4'
Spetsflöjt 4'
Kvinta 2²/3′
Oktava 2'
Mixtur VI
Cornett IV
[[trąbka|Trumpet]] 8'
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Trägedackt 8'
Kvintadena 8'
Principal 4' (fasada)
[[flet prosty|Blockflöjt]] 4'
Gemshorn 2'
Sesquialtera II, 2²/3′
+ 1³/5′
Scharf III
[[krzywuła|Krumhorn]] 8'
[[tremolo|Tremulant]]
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
[[flet|Flûte]] harmonique 8'
Italiensk principal 8'
Salicional 8'
Voix céleste 8'
Oktava 4'
Traversflöjt 4'
Spetskvint 2²/3′
Waldflöjt 2'
[[tercja (interwał)|Ters]] 1³/5′
Mixtur IV
[[Fagot]]t 16'
Trumpet harmonique 8'
[[obój|Oboe]] 8'
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Gedackt 8'
Rörflöjt 4'
Principal 2'
Nasat 11/3′
Blockflöjt 1'
Klockcymbel III
Vox humana 8'
Tremulant
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Principal 16'
Subbas 16'
[[kwinta (interwał)|Kvinta]] 10²/3′
Oktava 8' (fasada)
Gedackt 8'
Oktava 4'
Nachthorn 2'
Mixtur VI
[[puzon|Basun]] 16'
[[trąbka|Trumpet]] 8'
[[szałamaja|Skalmeja]] 4'
|}

==== Organy w prezbiterium ====
Drugie, mniejsze, mechaniczne organy znajdują się w okolicy ołtarza i pochodzą 1966. Również one powstały w zakładzie Mårtenssons orgelfabrik.

Organy mają następującą dyspozycję:
{| border="0" align="center" cellpadding="5" cellspacing="1" style="background:#000000; font-size: 100%"
|-
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''Manual I'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''Manual II'''
|align="left" style="background:#DEBF9F;"| '''Pedal'''
|-
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Gedackt 8'
Principal 4' (fasada)
Koppelflöjt 4'
Waldflöjt 2'
Mixtur III
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Dulcianflöjt 8'
Rörflöjt 4'
Principal 2'
Kvinta 11/3′
Krumhorn 8'
Tremulant
|align="left" style="background:#ffffff;" valign="top"|
Subbas 16'
Principal 8' (fasada)
Nachthorn 4'
|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = zbiorowa | imię = praca | tytuł = Signums svenska konsthistoria: KONSTEN 1845-1890| url = | wydanie = | wydawca = Författarna och Bokförlaget Signum | miejsce = Lund | data = | rok = 2000| miesiąc = | strony = 177-181| rozdział = Arkitekturen | adres rozdziału = | nazwisko r = Grandien | imię r = Bo | autor r = | autor r link = | isbn = 91-87896-41-9| oclc = | doi = | cytat = | język = sv}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Carlsson | imię = Sten L. | tytuł = Sveriges kyrkorglar | url = | wydanie = | wydawca = Håkan Ohlssons förlag | miejsce = Lund | data = | rok = 1973| isbn = 91-7114-046-8| oclc = | doi = | cytat = | język = sv}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Edholm | imię = Dag | tytuł = Orgelbyggare i Sverige 1600–1900 och deras verk | url = | wydanie = | wydawca = Proprius förlag | miejsce = Stockholm | data = | rok = 1985| isbn = 91-7118-499-6| oclc = | doi = | cytat = | język = sv}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = https://www.svenskakyrkan.se/platser/2375-lunds-allhelgonaforsamling-lunds-allhelgonakyrka | tytuł = strona oficjalna| data dostępu = 2010-10-25| autor = Svenska kyrkan | opublikowany = svenskakyrkan.se | język = sv}}

[[Kategoria:Kościoły w Lund|Wszystkich Świętych]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Wszystkich Świętych|Lund]]
[[Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji|Lund]]

title: Kościół Wszystkich Świętych · w LundAllhelgonakyrkan, Lund

Państwo: Szwecja

Miejscowość: Lund

Wyznanie: protestanckie

Kościół: ewangelicko-luterański

Parafia: Lunds Allhelgonaförsamling

Imię: Wszystkich Świętych

Styl: neogotyk

Architekt: Helgo Zettervall

· • cegła · 26 m · 64 m · 33 m


text:
# Grabowo-Skorupki
Grabowo-Skorupki – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, w gminie Krzynowłoga Mała.
| SIMC    | Nazwa          | Rodzaj     |
| ------- | -------------- | ---------- |
| 0512326 | Grabowo-Padaki | przysiółek |
| 0512355 | Wykno Borowe   | przysiółek |

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.
Przez miejscowość przepływa Ulatówka, niewielka rzeka dorzecza Narwi, dopływ Orzyca.

title: Grabowo-Skorupki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Grabowo-Skorupki
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat przasnyski|przasnyski]]
 |gmina                  = [[Krzynowłoga Mała (gmina)|Krzynowłoga Mała]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 110{{r|pwl|nsp}}
 |rok                    = 2011
 |strefa numeracyjna     = 29
 |kod pocztowy           = 06-316{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = WPZ
 |SIMC                   = 0512303{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Krzynowłoga Mała (gmina)
 |współrzędne            = 53°12'52"N 20°45'56"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|37579|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Grabowo-Skorupki''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat przasnyski|powiecie przasnyskim]], w [[Krzynowłoga Mała (gmina)|gminie Krzynowłoga Mała]]{{r|teryt|roz}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Grabowo-Skorupki{{r|teryt|roz}}
|-
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0512326 || Grabowo-Padaki || przysiółek
|-
|0512355 || Wykno Borowe || przysiółek
|}

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo ostrołęckie|województwa ostrołęckiego]].

Przez miejscowość przepływa [[Ulatówka]], niewielka rzeka dorzecza [[Narew|Narwi]], dopływ [[Orzyc]]a.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=pwl>{{Polska w liczbach|id=wies_Grabowo_Skorupki|nazwa=Wieś Grabowo-Skorupki w liczbach|data dostępu=2020-01-17}}</ref>
* <ref name=nsp>{{cytuj stronę | url = http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5670/21/1/1/1_miejscowosci_ludnosc_nsp2011.xlsx|tytuł = GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=332|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
}}

{{Gmina Krzynowłoga Mała}}

[[Kategoria:Krzynowłoga Mała (gmina)]]

title: Grabowo-Skorupki

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: przasnyski

Gmina: Krzynowłoga Mała

Tablice rejestracyjne: WPZ


text:
# Marjetica Potrč
Marjetica Potrč (ur. 1953 w Lublanie) – słoweńska artystka interdyscyplinarna, autorka prac site-specific i architektka.

## Życiorys
Urodziła się w 1953 roku w Lublanie. Jest absolwentką wydziału architektury (1977) i sztuk wizualnych (1986) Uniwersytetu Lublańskiego. Po studiach przez kilka lat wykładała na macierzystej uczelni. Prowadziła także zajęcia na Massachusetts Institute of Technology (2005) i Università Iuav di Venezia (2008, 2010). W latach 2011–2018 wykładała na Hochschule für bildende Künste w Hamburgu, prowadząc zajęcia dotyczące sztuki z udziałem publiczności.
Jej działalność łączy elementy aktywizmu, urbanistyki i antropologii. Tworzy prace site-specific oparte na zasadach projektowania partycypacyjnego, cykle rysunków oraz architektoniczne case study. W latach 90. stworzyła serię instalacji muzealnych, których punktem wyjścia było odtworzenie fragmentu konkretnego muru lub fasady budynku, na który przechodnie na co dzień nie zwracali uwagi, łącząc go z opowieścią o danym mieście.
Jej twórczość site-specific poprzedzała analiza i zaangażowanie w lokalne środowisko: na początku lat 2000. stworzyła kilka instalacji z elementami architektonicznymi, w których realizowała pomysły zaproponowane przez lokalne społeczności. W projekcie Dry Toilet zrealizowanym w Caracas (2003) stworzyła z lokalną społecznością prototyp toalety kompostującej, który został później wdrożony w życie i przez lata pozostał w użyciu. W 2005 roku, wraz z artystą i aktywistą Kyong Parkiem, Potrč skupiła się na zagadnieniu zmniejszających się miast na przykładzie Detroit, a w latach 2007–2008 badała kwestię dostępu do wody w Nowym Orleanie po przejściu huraganu Katrina.
W 2009 roku Potrč przygotowała projekt site-specific pod tytułem The Cook, the Farmer, His Wife and Their Neighbour, przy współpracy ze Stedelijk Museum. W ramach projektu powstały ogród i kuchnia komunalna, które pozwoliły zrewitalizować kwartał i wzmocnić więzi sąsiedzkie, a także przedefiniować sąsiedzką koegzystencję w mieście. Z kolei w pracy Of Soil and Water: King’s Cross Pond Club, która powstała w 2015 roku na placu budowy King’s Cross Central w Londynie, na tymczasowo dostępnym terenie artystka stworzyła ekologiczne oczko wodne, które funkcjonowało jako naturalny basen z systemem oczyszczania wody w pełni opartym na rosnących w nim roślinach. Liczba odwiedzających kąpielisko była dostosowana do wydolności naturalnego systemu oczyszczania. Oparty na idei życia w symbiozie z przyrodą projekt zwracał uwagę na wartość ziemi i wody oraz unaoczniał zwiedzającym zdolność przyrody do regeneracji.
W 2000 roku Potrč została wyróżniona nagrodą Hugo Boss Prize, a w 2007 roku otrzymała stypendium Vera List Center for Arts and Politics Fellowship przyznawane przez The New School w Nowym Jorku. Brała udział w licznych międzynarodowych wystawach; w 1993, 2003 i 2009 roku uczestniczyła w Biennale w Wenecji, dwukrotnie brała udział w Biennale w São Paulo (1996, 2006). Jej wystawy indywidualne odbyły się m.in. w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku (2001), Barbican Art Gallery (2007), czy w Pérez Art Museum Miami (2015).

title: Marjetica Potrč

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko      = Marjetica Potrč
 |imię i nazwisko org  =
 |pełne imię i nazwisko =
 |pełne imię i nazwisko org =
 |pseudonim            =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |data urodzenia       = [[1953]]
 |miejsce urodzenia    = [[Lublana]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |narodowość           = słoweńska
 |język                =
 |Alma Mater           = [[Uniwersytet Lublański]]
 |dziedzina sztuki     = architektura, sztuka site-specific
 |epoka                =
 |muzeum artysty       =
 |ważne dzieła         =
 |faksymile            =
 |opis faksymile       =
 |odznaczenia          =
 |nagrody              = [[Hugo Boss Prize]]
 |commons              = Category:Marjetica Potrč
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
 |www                  = http://potrc.org/
}}
'''Marjetica Potrč''' (ur. [[1953]] w [[Lublana|Lublanie]]) – [[Słowenia|słoweńska]] artystka interdyscyplinarna, autorka prac [[Sztuka site-specific|site-specific]] i architektka.

== Życiorys ==
Urodziła się w 1953 roku w Lublanie<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Goran Tomcic |tytuł = Marjetica Portč |czasopismo = BOMB |data = 1997 |issn = 0743-3204 |numer = 58 |s = 45–47 |jstor=40426393}}</ref>. Jest absolwentką wydziału architektury (1977) i sztuk wizualnych (1986) [[Uniwersytet Lublański|Uniwersytetu Lublańskiego]]<ref name=":0" />. Po studiach przez kilka lat wykładała na macierzystej uczelni<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Nataša Petrešin |tytuł = Marjetica Potrč |data = 2013 |data dostępu = 2021-04-06 |opublikowany = AWARE Women artists / Femmes artistes |url = https://awarewomenartists.com/en/artiste/marjetica-potrc/ |język = en}}</ref>. Prowadziła także zajęcia na [[Massachusetts Institute of Technology]] (2005)<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Marjetica Potrč |data dostępu = 2021-04-06 |opublikowany = Galerie Nordenhake |url = https://nordenhake.com/artists/marjetica-potrc |język = en}}</ref><ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = Marjetica Potrč |opublikowany = Simon Fraser University |url = https://www.sfu.ca/sca/projects---activities/audain-visual-artist-in-residence/marjetica-potrc.html |język = en}}</ref> i [[Università Iuav di Venezia]] (2008, 2010)<ref name=":1" />. W latach 2011–2018 wykładała na [[Hochschule für bildende Künste Hamburg|Hochschule für bildende Künste]] w [[Hamburg]]u, prowadząc zajęcia dotyczące sztuki z udziałem publiczności<ref name=":1" />.

Jej działalność łączy elementy aktywizmu, [[Urbanistyka|urbanistyki]] i [[Antropologia|antropologii]]<ref name=":2" />. Tworzy prace site-specific oparte na zasadach [[Projektowanie partycypacyjne|projektowania partycypacyjnego]], cykle rysunków oraz architektoniczne [[case study]]<ref name=":3" />. W latach 90. stworzyła serię instalacji muzealnych, których punktem wyjścia było odtworzenie fragmentu konkretnego muru lub fasady budynku, na który przechodnie na co dzień nie zwracali uwagi, łącząc go z opowieścią o danym mieście<ref name=":0" />.

Jej twórczość site-specific poprzedzała analiza i zaangażowanie w lokalne środowisko: na początku lat 2000. stworzyła kilka instalacji z elementami architektonicznymi, w których realizowała pomysły zaproponowane przez lokalne społeczności<ref name=":2" />. W projekcie ''Dry Toilet'' zrealizowanym w [[Caracas]] (2003)<ref name=":1" /> stworzyła z lokalną społecznością prototyp [[Toaleta kompostująca|toalety kompostującej]], który został później wdrożony w życie i przez lata pozostał w użyciu<ref name=":2" />. W 2005 roku, wraz z artystą i aktywistą Kyong Parkiem, Potrč skupiła się na zagadnieniu zmniejszających się miast na przykładzie [[Detroit]], a w latach 2007–2008 badała kwestię dostępu do wody w Nowym Orleanie po przejściu [[Huragan Katrina|huraganu Katrina]]<ref name=":2" />.

W 2009 roku Potrč przygotowała projekt site-specific pod tytułem ''The Cook, the Farmer, His Wife and Their Neighbour'', przy współpracy ze [[Stedelijk Museum]]<ref name=":1" />. W ramach projektu powstały ogród i kuchnia komunalna, które pozwoliły zrewitalizować kwartał i wzmocnić więzi sąsiedzkie, a także przedefiniować sąsiedzką koegzystencję w mieście<ref name=":1" />. Z kolei w pracy ''Of Soil and Water: King’s Cross Pond Club'', która powstała w 2015 roku na placu budowy King’s Cross Central w Londynie, na tymczasowo dostępnym terenie artystka stworzyła ekologiczne oczko wodne, które funkcjonowało jako naturalny basen z systemem oczyszczania wody w pełni opartym na rosnących w nim roślinach<ref name=":0" />. Liczba odwiedzających kąpielisko była dostosowana do wydolności naturalnego systemu oczyszczania<ref name=":1" />. Oparty na idei życia w symbiozie z przyrodą projekt zwracał uwagę na wartość ziemi i wody oraz unaoczniał zwiedzającym zdolność przyrody do regeneracji<ref name=":1" />.

W 2000 roku Potrč została wyróżniona nagrodą [[Hugo Boss Prize]], a w 2007 roku otrzymała stypendium Vera List Center for Arts and Politics Fellowship przyznawane przez [[The New School]] w Nowym Jorku<ref name=":2" /><ref name=":3" />. Brała udział w licznych międzynarodowych wystawach; w 1993, 2003 i 2009 roku uczestniczyła w [[Biennale w Wenecji]], dwukrotnie brała udział w [[Biennale w São Paulo]] (1996, 2006)<ref name=":3" />. Jej wystawy indywidualne odbyły się m.in. w [[Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku]] (2001), [[Barbican Centre|Barbican Art Gallery]] (2007), czy w [[Pérez Art Museum Miami]] (2015)<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Potrč, Marjetica}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lublańskiego]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublanie]]
[[Kategoria:Słoweńscy architekci]]
[[Kategoria:Słoweńscy artyści współcześni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1953]]

title: Marjetica Potrč

Data i miejsce urodzenia: 1953 · Lublana

Narodowość: słoweńska

Alma Mater: Uniwersytet Lublański

Dziedzina sztuki: architektura, sztuka site-specific


text:
# Operacja Gold
Operacja Gold – przedsięwzięcie przeprowadzone w 1954 roku przez wywiady państw zachodnich, polegające na zbudowaniu pod ziemią tunelu biegnącego z amerykańskiego sektora w Berlinie Zachodnim do radzieckiego w Berlinie Wschodnim i podłączeniu się do kabli telefonicznych centrali wojsk radzieckich.
Operacja przeprowadzona była wspólnie przez wywiad amerykański (Centralną Agencję Wywiadowczą), brytyjski (Tajną Służbę Wywiadowczą) i Służbę Bezpieczeństwa Secret Service oraz wywiad zachodnioniemiecki (Federalną Służbę Wywiadowczą). Pomysł budowy tunelu wyszedł od Williama Kinga Harveya, szefa bazy operacyjnej w Berlinie Zachodnim. Budowa rozpoczęła się we wrześniu 1954 r. Tunel kopali inżynierowie z armii amerykańskiej (US Army), sprowadzeni specjalnie w tym celu z USA, pracując 24 godziny na dobę przez 6 miesięcy. Wkrótce po podłączeniu się do kabli 200 magnetofonów nagrywało rozmowy dowódców radzieckich przez całą dobę. Codziennie z Berlina Zachodniego do Waszyngtonu i Londynu dostarczano w celu przetłumaczenia i analizy 400 godzin nagrań taśmowych.
Tunel berliński działał przez 11 miesięcy i 11 dni. Rosjanie twierdzili, że odkryli go całkiem przypadkowo, lecz, jak później wykazała historia, KGB wiedziało o operacji Gold jeszcze przed wbiciem pierwszej łopaty w ziemię. Poinformował ich o tym wysoki oficer brytyjskiego wywiadu, George Blake, który współpracował z KGB. Rosjanie postanowili nie przeszkadzać CIA. Uznali, że niedogodności, jakie sprawi tunel i konieczność łączności w inny sposób nie są warte ryzyka dekonspiracji Blake'a. Poza tym mieli możliwość przekazania wrogom fałszywych danych. Błędnie sądzili, że Blake dostarczy im jeszcze dużo ważniejszych informacji.

title: Operacja Gold

wikitext:
[[Plik:Bundesarchiv Bild 183-37695-0003, Altglienicke, Sowjetischer Offizier in Spionagetunnel.jpg|thumb|Radziecki oficer w odkrytym tunelu]]
'''Operacja Gold''' – przedsięwzięcie przeprowadzone w [[1954]] roku przez wywiady państw zachodnich, polegające na zbudowaniu pod ziemią tunelu biegnącego z amerykańskiego sektora w [[Berlin Zachodni|Berlinie Zachodnim]] do radzieckiego w [[Berlin|Berlinie Wschodnim]] i podłączeniu się do kabli telefonicznych centrali wojsk radzieckich.

Operacja przeprowadzona była wspólnie przez wywiad [[Stany Zjednoczone|amerykański]] ([[Central Intelligence Agency|Centralną Agencję Wywiadowczą]]), [[Wielka Brytania|brytyjski]] ([[Secret Intelligence Service|Tajną Służbę Wywiadowczą]]) i Służbę Bezpieczeństwa [[Security Service|Secret Service]] oraz wywiad zachodnioniemiecki ([[Bundesnachrichtendienst|Federalną Służbę Wywiadowczą]]). Pomysł budowy tunelu wyszedł od [[William King Harvey|Williama Kinga Harveya]], szefa bazy operacyjnej w Berlinie Zachodnim. Budowa rozpoczęła się we wrześniu 1954 r. Tunel kopali inżynierowie z armii amerykańskiej (US Army), sprowadzeni specjalnie w tym celu z [[Stany Zjednoczone|USA]], pracując 24 godziny na dobę przez 6 miesięcy. Wkrótce po podłączeniu się do kabli 200 magnetofonów nagrywało rozmowy dowódców radzieckich przez całą dobę. Codziennie z Berlina Zachodniego do [[Waszyngton]]u i [[Londyn]]u dostarczano w celu przetłumaczenia i analizy 400 godzin nagrań taśmowych.

Tunel berliński działał przez 11 miesięcy i 11 dni. [[Rosja]]nie twierdzili, że odkryli go całkiem przypadkowo, lecz, jak później wykazała historia, [[KGB]] wiedziało o operacji Gold jeszcze przed wbiciem pierwszej łopaty w ziemię. Poinformował ich o tym wysoki oficer brytyjskiego wywiadu, [[George Blake]], który współpracował z [[KGB]]. Rosjanie postanowili nie przeszkadzać CIA. Uznali, że niedogodności, jakie sprawi tunel i konieczność łączności w inny sposób nie są warte ryzyka dekonspiracji Blake'a. Poza tym mieli możliwość przekazania wrogom fałszywych danych. Błędnie sądzili, że Blake dostarczy im jeszcze dużo ważniejszych informacji.

== Bibliografia ==
* Normam Polmar, Thomas B. Allen, ''Księga Szpiegów'', Wydawnictwo Magnum, Warszawa 2000.

{{Służby specjalne Stanów Zjednoczonych}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:1954 w Niemczech]]
[[Kategoria:Brytyjskie służby specjalne]]
[[Kategoria:KGB]]
[[Kategoria:Niemieckie służby specjalne]]
[[Kategoria:Służby specjalne Stanów Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Tunele w Niemczech]]
[[Kategoria:Zimna wojna]]
[[Kategoria:Berlin]]


text:
# Białusiszki
Białusiszki – dawna wieś. Tereny, na których była położona, leżą obecnie na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Mieżany.

## Historia
W czasach zaborów wieś w gminie Opsa, w granicach Imperium Rosyjskiego.
W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim (od 1926 w województwie wileńskim) w powiecie brasławskim w gminie Dryświaty.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 18 osób, 17 były wyznania rzymskokatolickiego a 1 białoruskiego. Jednocześnie 17 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 1 białoruska. Były tu 4 budynki mieszkalne. W 1931 w 3 domach zamieszkiwało 11 osób.
Leśniczówka należała do parafii rzymskokatolickiej w Dryświatach. W 1933 podlegała pod Sąd Grodzki w Opsie i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Dryświatach.

title: Białusiszki

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Białusiszki
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-VI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Rejon brasławski|brasławski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Mieżany|Mieżany]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód witebski # Białoruś # Polska
 |wariant mapy                 = 1939
 |współrzędne                  = 55°36'38"N 26°45'54"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
{{ISG|Białor|Białuszyszki}}
'''Białusiszki''' – dawna wieś<ref name=":0">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej |data = 1938 |wolumin = 1 |miejsce = Warszawa |s = 5}}</ref><ref name=":2">Mapa Taktyczna Polski 1:100 000, Pas 26, Słup 44, Warszawa 1932</ref>. Tereny, na których była położona, leżą obecnie na [[Białoruś|Białorusi]], w [[Obwód witebski|obwodzie witebskim]], w [[Rejon brasławski|rejonie brasławskim]], w [[Sielsowiet Mieżany|sielsowiecie Mieżany]].

== Historia ==
W czasach zaborów wieś w gminie Opsa, w granicach [[Imperium Rosyjskie|Imperium Rosyjskiego]]<ref>{{SgKP|XV_cz.1|132|Białuszyszki, wieś, pow. nowoaleksandrowski, gmina Opsa}}</ref>.

W latach 1921–1945 wieś leżała w Polsce, w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1921|numer=16|pozycja=93}}</ref><ref name="skorowidz">Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VII - Część II - Ziemia Wileńska – Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923, s. 5.</ref> (od 1926 w [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|województwie wileńskim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1926|numer=6|pozycja=29}}</ref>) w [[Powiat brasławski (II Rzeczpospolita)|powiecie brasławskim]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1925|numer=67|pozycja=472}}</ref> w [[Dryświaty (gmina)|gminie Dryświaty]]<ref name="skorowidz" />.

Według [[Pierwszy Powszechny Spis Ludności|Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku]] zamieszkiwało tu 18 osób, 17 były wyznania rzymskokatolickiego a 1 białoruskiego. Jednocześnie 17 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 1 białoruska. Były tu 4 budynki mieszkalne<ref name="skorowidz" />. W 1931 w 3 domach zamieszkiwało 11 osób<ref name=":0" />.

Leśniczówka należała do parafii rzymskokatolickiej w [[Dryświaty (miejscowość)|Dryświatach]]. W 1933 podlegała pod Sąd Grodzki w [[Opsa|Opsie]] i Okręgowy w [[Wilno|Wilnie]]; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Dryświatach<ref name=":1">{{Cytuj |autor =  |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych |data = 1933 |miejsce = Przemyśl, Warszawa |s = 92}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Linki zewnętrzne ==

* {{SgKP|XV_cz.1|132|Białuszyszki, wieś, pow. nowoaleksandrowski, gmina Opsa}}

{{Gmina Dryświaty (II Rzeczpospolita)}}

[[Kategoria:Opuszczone miejscowości w rejonie brasławskim]]
[[Kategoria:Miejscowości powiatu brasławskiego (II Rzeczpospolita)]]

title: Białusiszki

Państwo: Białoruś

Obwód: witebski

Rejon: brasławski

Sielsowiet: Mieżany


text:
# Jonathan Marchessault
Jonathan Audy-Marchessault (ur. 27 grudnia 1990 w Cap-Rouge, Quebec, Kanada) – hokeista kanadyjski, gracz ligi NHL.

## Kariera klubowa
- Quebec Remparts (2007–2011)
- Connecticut Whale (2011–2012)
- Columbus Blue Jackets (1.07.2012 – 5.03.2014)
  -  Springfield Falcons (2012–2014)
- Tampa Bay Lightning (5.03.2014 – 1.07.2016)
  -  Syracuse Crunch (2014–2016)
- Florida Panthers (1.07.2016 – 22.06.2017)
- Vegas Golden Knights (22.06.2017 –

## Sukcesy
Reprezentacyjne
- Srebrny medal mistrzostw świata: 2019

Klubowe
- Clarence S. Campbell Bowl: 2018 z Vegas Golden Knights

Indywidualne
- Występ w Meczu Gwiazd AHL: 2011–2012, 2012–2013, 2014–2015

title: Jonathan Marchessault

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Jonathan Marchessault
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = hokej
 |grafika                   = Jonathan Marchessault 2018-02-06 1.jpg
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[27 grudnia]] [[1990]]
 |miejsce urodzenia         = [[Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              = [[Kanada]]
 |wzrost                    = 175 cm
 |pozycja                   = skrzydłowy
 |uchwyt                    = prawy
 |klub                      = Vegas Golden Knights
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Jonathan Marchessault
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Jonathan Audy-Marchessault''' (ur. [[27 grudnia]] [[1990]] w [[Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge|Cap-Rouge]], [[Quebec]], [[Kanada]]) – hokeista kanadyjski, gracz ligi [[National Hockey League|NHL]].

== Kariera klubowa ==
* {{Flaga|CAN}} [[Quebec Remparts]] (2007–2011)
* {{Flaga|USA}} [[Connecticut Whale]] (2011–2012)
* {{Flaga|USA}} [[Columbus Blue Jackets]] (1.07.2012 – 5.03.2014)
** {{Flaga|USA}} [[Springfield Falcons]] (2012–2014)
* {{Flaga|USA}} [[Tampa Bay Lightning]] (5.03.2014 – 1.07.2016)
** {{Flaga|USA}} [[Syracuse Crunch]] (2014–2016)
* {{Flaga|USA}} [[Florida Panthers]] (1.07.2016 – 22.06.2017)
* {{Flaga|USA}} [[Vegas Golden Knights]] (22.06.2017 –
{{grafika rozwinięta
|położenie=center
|grafika1=Jonathan Audy-Marchessault.jpg
|szerokość1=154
|opis1=Springfield Falcons
2012–14
|grafika2=Jonathan Marchessault 2015-04-11.jpg
|szerokość2=177
|opis2=Tampa Bay Lighrning
2014–16
}}

== Sukcesy ==
; Reprezentacyjne
* [[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] Srebrny medal [[Mistrzostwa świata w hokeju na lodzie mężczyzn|mistrzostw świata]]: [[Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2019|2019]]

; Klubowe
* {{Trofeum|puchar|srebrny}} [[Clarence S. Campbell Bowl]]: [[NHL (2017/2018)|2018]] z Vegas Golden Knights

; Indywidualne
* Występ w Meczu Gwiazd [[American Hockey League|AHL]]: 2011–2012, 2012–2013, 2014–2015

== Bibliografia ==
* {{Elitepro|32872}}
* {{hockeydb|106595}}
* [https://www.nhl.com/player/jonathan-marchessault-8476539 Jonathan Marchessault] – profil na stronie [http://nhl.com/ NHL]
* [https://www.hockey-reference.com/players/a/audymjo01.html Jonathan Marchessault] - profil na stronie [https://www.hockey-reference.com/ Hockey Reference]

{{SORTUJ:Marchessault, Jonathan}}
[[Kategoria:Kanadyjscy hokeiści]]
[[Kategoria:Hokeiści Quebec Remparts]]
[[Kategoria:Hokeiści Connecticut Whale]]
[[Kategoria:Hokeiści Springfield Falcons]]
[[Kategoria:Hokeiści Columbus Blue Jackets]]
[[Kategoria:Hokeiści Tampa Bay Lightning]]
[[Kategoria:Hokeiści Syracuse Crunch]]
[[Kategoria:Hokeiści Florida Panthers]]
[[Kategoria:Hokeiści Vegas Golden Knights]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1990]]

title: · Jonathan Marchessault

Data i miejsce urodzenia: 27 grudnia 1990 · Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge

Obywatelstwo: Kanada

Pozycja: skrzydłowy

Uchwyt: prawy

Klub: Vegas Golden Knights


text:
# Traktrysa
Traktrysa, traktoria, wleczona – krzywa płaska, wzdłuż której porusza się mały obiekt wleczony przez ciągnącego po poziomej płaszczyźnie, przy pomocy nici o stałej długości. Ciągnący porusza się po linii prostej.

## Opis matematyczny
Przyjęto założenia, że poziomą prostą jest oś {\displaystyle Ox} i położenie początkowe obiektu oznaczone jest przez punkt {\displaystyle B=(0,b)} na osi {\displaystyle Oy.} Za parametr {\displaystyle \theta (t)} obrano kąt skierowany między osią {\displaystyle Ox} a wektorem {\displaystyle Q'Q,} którego początkiem {\displaystyle Q} jest punkt krzywej, zaś końcem {\displaystyle Q'} punkt „ciągnący”, poruszający się po osi {\displaystyle Ox.}
Dla obiektu wleczonego przyjmującego pozycje {\displaystyle Q} z przedziału {\displaystyle [0;4],} kreślona krzywa przyjmuje postać:
Odcinek stycznej, ograniczony punktem styczności {\displaystyle Q} z krzywą i punktem {\displaystyle Q'} przecięcia z osią {\displaystyle Ox,} ma stałą długość {\displaystyle b.} Oznaczono przez {\displaystyle x(t)} oraz {\displaystyle y(t)} wartości współrzędnych punktu {\displaystyle Q} zakreślającego traktrysę. Wtedy równania mają postać:
{\displaystyle {\begin{cases}y(t)=b\sin \theta (t)\\x(t)=t+b\cos \theta (t)\end{cases}}}
{\displaystyle \operatorname {tg} \theta (t)={\frac {dy}{dx}}={\frac {\theta '(t)b\cos \theta (t)}{1-\theta '(t)b\sin \theta (t)}},}
{\displaystyle \theta '(t)={\frac {\sin \theta (t)}{b}},}
stąd
{\displaystyle t=b\ln \operatorname {tg} {\frac {\theta }{2}}.}
Równanie parametryczne traktrysy jest następujące:
{\displaystyle Q(\theta )=(b\cos \theta +b\ln \left|\operatorname {tg} {\frac {\theta }{2}}\right|,b\sin \theta ),}
gdy:
{\displaystyle \theta \in (0,\pi )}
otrzymuje się całą traktorię, rozciągającą się w obie strony w nieskończoność i z każdej strony zbliżającą się do osi {\displaystyle Ox.} Oś ta jest asymptotą traktrysy, oś {\displaystyle Oy} zaś osią jej symetrii.
W punkcie {\displaystyle B=(0,b),} a więc dla {\displaystyle \theta ={\frac {\pi }{2}}} istnieje punkt osobliwy (ostrze) krzywej.
Długość łuku traktrysy {\displaystyle BQ} wynosi:
{\displaystyle l=b\ln {\frac {b}{y}},}
zaś jej promień krzywizny:
{\displaystyle r=b\operatorname {ctg} {\frac {x}{y}}.}
Ewolutą traktrysy, a więc zbiorem wszystkich jej środków krzywizny, jest krzywa łańcuchowa. Obracając traktrysę wokół jej asymptoty dostanie się powierzchnię zwaną pseudosferą

title: Traktrysa

wikitext:
'''Traktrysa,''' '''traktoria''', '''wleczona''' – [[krzywa]] płaska, wzdłuż której porusza się mały obiekt wleczony przez ciągnącego po poziomej [[płaszczyzna|płaszczyźnie]], przy pomocy nici o stałej długości. Ciągnący porusza się po [[prosta|linii prostej]]<ref>{{Encyklopedia PWN | tytuł = Traktrysa | id = 3988640 | data dostępu = 2021-07-30 }}</ref>.

== Opis matematyczny ==
Przyjęto założenia, że poziomą [[prosta|prostą]] jest oś <math>Ox</math> i położenie początkowe obiektu oznaczone jest przez [[Punkt (geometria)|punkt]] <math>B=(0,b)</math> na osi <math>Oy.</math> Za parametr <math>\theta(t)</math> obrano [[kąt skierowany]] między [[Oś liczbowa|osią]] <math>Ox</math> a [[wektor]]em <math>Q'Q,</math> którego początkiem <math>Q</math> jest punkt krzywej, zaś końcem <math>Q'</math> punkt „ciągnący”, poruszający się po osi <math>Ox.</math>

Dla obiektu wleczonego przyjmującego pozycje <math>Q</math> z [[Przedział (matematyka)|przedziału]] <math>[0;4],</math> kreślona krzywa przyjmuje postać:

[[Plik:Tractrice.png|665px]]

[[Odcinek]] [[styczna|stycznej]], ograniczony punktem styczności <math>Q</math> z krzywą i punktem <math>Q'</math> przecięcia z osią <math>Ox,</math> ma stałą długość <math>b.</math> Oznaczono przez <math>x(t)</math> oraz <math>y(t)</math> wartości [[układ współrzędnych|współrzędnych]] punktu <math>Q</math> zakreślającego traktrysę. Wtedy równania mają postać:
: <math>\begin{cases}y(t) = b\sin\theta(t)\\x(t) = t + b\cos\theta(t)\end{cases}</math>

: <math>\operatorname{tg}\theta(t) = \frac{dy}{dx} = \frac{\theta'(t)b\cos\theta(t)}{1-\theta'(t)b\sin\theta(t)},</math>
: <math>\theta'(t) = \frac{\sin\theta(t)}{b},</math>

stąd
: <math>t = b\ln\operatorname{tg}{\frac{\theta}{2}}.</math>

[[Równanie parametryczne]] traktrysy jest następujące:
: <math>Q(\theta) = (b\cos\theta + b\ln \left| \operatorname{tg}\frac{\theta}{2}\right|, b\sin\theta),</math>
gdy:
: <math>\theta\in(0,\pi)</math>

otrzymuje się całą '''traktorię''', rozciągającą się w obie strony w [[nieskończoność]] i z każdej strony zbliżającą się do osi <math>Ox.</math> Oś ta jest [[asymptota|asymptotą]] traktrysy, oś <math>Oy</math> zaś osią jej [[symetria|symetrii]].

[[Plik:Tractrix1.png|800px]]

W punkcie <math>B=(0,b),</math> a więc dla <math>\theta = \frac{\pi}{2}</math> istnieje [[punkt osobliwy]] (ostrze) krzywej.

Długość łuku traktrysy <math>BQ</math> wynosi:
: <math>l = b\ln\frac{b}{y},</math>

zaś jej [[Krzywizna krzywej|promień krzywizny]]:
: <math>r=b\operatorname{ctg}\frac{x}{y}.</math>

[[Ewoluta|Ewolutą]] traktrysy, a więc zbiorem wszystkich jej [[Krzywizna krzywej|środków krzywizny]], jest [[krzywa łańcuchowa]]. Obracając '''traktrysę''' wokół jej asymptoty dostanie się powierzchnię zwaną [[pseudosfera|pseudosferą]]

== Zobacz też ==
{{commons|Tractrix}}
* [[lista krzywych]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{MathWorld|adres=Tractrix |tytuł=Tractrix |data dostępu=12 grudnia 2020}}
* {{otwarty dostęp}} ''[https://encyclopediaofmath.org/wiki/Tractrix Tractrix]'' {{lang|en}}, Encyclopedia of Mathematics, encyclopediaofmath.org [dostęp 2025-07-19].

{{Krzywe płaskie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Krzywe płaskie]]


text:
# Cryptotora thamicola
Cryptotora thamicola – endemiczny gatunek małej słodkowodnej ryby karpiokształtnej z rodziny przylgowatych (Balitoridae).

## Występowanie
Tajlandia, w prowincji Mae Hong Son (dorzecze rzeki Saluin).

## Długość ciała
Osiąga do 2,8 cm długości standardowej.

title: Cryptotora thamicola

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Cryptotora thamicola''
 |TSN                    = 687689
 |zoolog                 = ([[Maurice Kottelat|Kottelat]], 1988)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Cryptotora thamicola.jpg
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[promieniopłetwe]]
 |rząd                   = [[karpiokształtne]]
 |rodzina                = [[przylgowate]]
 |rodzaj                 = ''Cryptotora''
 |autor rodzaj           = Kottelat, 1998{{r|itis}}
 |gatunek                = ''Cryptotora thamicola''
 |synonimy               =
* ''Homaloptera thamicola'' <small>Kottelat, 1988</small>
 |status IUCN            = VU
 |IUCN id                = 41407
 |mapa występowania      = Thailand Mae Hong Son.png
 |opis mapy występowania =
 |wikispecies            = Cryptotora thamicola
 |commons                = Category:Cryptotora thamicola
}}
'''''Cryptotora thamicola'''''{{r|Eschmeyer}} – [[endemit|endemiczny]] [[gatunek (biologia)|gatunek]] małej słodkowodnej ryby [[karpiokształtne]]j z [[Rodzina (biologia)|rodziny]] [[Przylgowate|przylgowatych]] (Balitoridae).

== Występowanie ==
[[Tajlandia]], w prowincji [[Prowincja Mae Hong Son|Mae Hong Son]] (dorzecze rzeki [[Saluin]]).

== Długość ciała ==
Osiąga do 2,8 cm [[pomiary ryb|długości standardowej]]{{r|FB}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=Eschmeyer>{{Catalog of Fishes|fishcatmain|wersja=11 lutego 2013|data dostępu=20 lutego 2013}}</ref>
* <ref name=FB>{{FishBase gatunek | id = 26877| nazwa = Cryptotora thamicola| data = 19 września 2013}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Przylgowate]]
[[Kategoria:Karpiokształtne Azji]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Tajlandii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1988 roku]]

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· narażony na wyginięcie
Zasięg występowania
Mapa występowania