text:
# Szkoła katedralna we Wrocławiu
Szkoła katedralna we Wrocławiu – najstarsza szkoła Wrocławia i Śląska, działająca od schyłku XI w. do 1900 r.
Szkoła przy katedrze wrocławskiej powstała u schyłku XI w.,  pierwsza wzmianka pisemna o niej pochodzi z 1212. Była to  najstarsza szkoła Wrocławia i Śląska. Znajdowała się na terenie Ostrowa Tumskiego na północ od katedry. Aż do końca XVI w. placówka ta realizowała pełny program sztuk wyzwolonych: dwuletnie trivium (szkoła niższa) i również dwuletnie quadrivium (szkoła wyższa). Absolwentem pełnego kursu zostawało się w wieku ok. 10 lat. Program obejmował przede wszystkim naukę religii, czytania oraz pisania, a także śpiewu i łaciny. Ponadto uczniowie trivium poznawali dialektykę, łacińską gramatykę i retorykę, a uczniowie quadrivium podstawy astronomii, geometrii, arytmetyki i muzykę. Poziom edukacji tej szkoły był bardzo wysoki na tle innych tego typu placówek. Przy szkole funkcjonował konwikt dla ubogich uczniów. Jako dwupoziomowa szkoła działała w mieście do schyłku XVI w., gdy  postanowiono, że uczniowie chcący opanować poziom quadrivium będą odtąd uczyć się w szkole w Nysie, a przy wrocławskiej katedrze pozostanie tylko trzyletnia szkoła trivium. Tę ostatnią, działającą jako szkoła ludowa, zamknięto w 1900.

title: Szkoła katedralna we Wrocławiu

wikitext:
'''Szkoła katedralna we Wrocławiu''' – najstarsza szkoła [[Wrocław]]ia i [[Śląsk]]a, działająca od schyłku XI w. do 1900 r.

Szkoła przy [[Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu|katedrze wrocławskiej]] powstała u schyłku XI w.,  pierwsza wzmianka pisemna o niej pochodzi z 1212. Była to  najstarsza szkoła Wrocławia i Śląska. Znajdowała się na terenie [[Ostrów Tumski we Wrocławiu|Ostrowa Tumskiego]] na północ od katedry. Aż do końca XVI w. placówka ta realizowała pełny program [[Sztuki wyzwolone|sztuk wyzwolonych]]: dwuletnie trivium (szkoła niższa) i również dwuletnie quadrivium (szkoła wyższa). Absolwentem pełnego kursu zostawało się w wieku ok. 10 lat. Program obejmował przede wszystkim naukę religii, czytania oraz pisania, a także śpiewu i [[Łacina|łaciny]]. Ponadto uczniowie trivium poznawali [[Dialektyka|dialektykę]], łacińską gramatykę i [[Retoryka|retorykę]], a uczniowie quadrivium podstawy astronomii, geometrii, arytmetyki i muzykę. Poziom edukacji tej szkoły był bardzo wysoki na tle innych tego typu placówek. Przy szkole funkcjonował [[konwikt]] dla ubogich uczniów. Jako dwupoziomowa szkoła działała w mieście do schyłku XVI w., gdy  postanowiono, że uczniowie chcący opanować poziom quadrivium będą odtąd uczyć się w szkole w [[Nysa|Nysie]], a przy wrocławskiej katedrze pozostanie tylko trzyletnia szkoła trivium. Tę ostatnią, działającą jako szkoła ludowa, zamknięto w 1900<ref>Bobowski 2004, s. 25</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Bobowski K., 2004: Wrocławskie szkoły elementarne i średnie od średniowiecza do końca XVIII wieku. W: Zwierz M. (red.): Wrocławskie szkoły. Historia i architektura. Muzeum architektury we Wrocławiu, s. 25-32.

[[Kategoria:Historia Wrocławia]]
[[Kategoria:Oświata we Wrocławiu]]


text:
# Bromki
Bromki – grupa nieorganicznych związków chemicznych, soli kwasu bromowodorowego (HBr). Brom w bromkach jest zawsze jednowartościowy (występuje w postaci anionu bromkowego Br−
), np. bromek sodu, bromek potasu, bromek magnezu, bromek żelaza(III) czy bromek srebra.
Do bromków zaliczają się również związki powstałe z połączenia bromu z grupą alkilową lub grupą arylową, w których brom nie występuje w postaci jonowej, zaś wytwarza wiązanie kowalencyjne spolaryzowane, np. bromek metylu lub bromek fenylu.

## Zastosowanie w medycynie
Sole bromu (bromek amonu, potasu, sodu oraz bromek wapnia) działają słabo uspokajająco, a w większych dawkach nasennie. Wypierają jony chlorkowe w szczególności z komórek nerwowych, prowadząc do zakłócenia czynności ośrodkowego układu nerwowego. Ich stosowanie wiąże się z wieloma działaniami niepożądanymi: podrażnieniem układu pokarmowego, odczynami alergicznymi i skórnymi, natomiast długotrwałe podawanie prowadzi do powstania groźnego zespołu toksycznego charakteryzującego się objawami ze strony układu nerwowego (niepokój, omamy) oraz ogólnymi (wysypka skórna). Leczenie zatrucia solami bromkowymi polega m.in. na podawaniu chlorku sodu. Farmakopea Polska podaje maksymalne dawki dobowe dla poszczególnych bromków, które dla bromku sodu i potasu wynoszą 1 g, a dla bromku amonu 0,5 g, przy czym dla preparatów zawierających więcej niż jedną sól bromkową maksymalna łączna dawka dobowa wynosi 1 g, w tym bromku amonowego maksymalnie 0,5 g.
Leki zawierające sole bromkowe dostępne są na podstawie recepty lekarskiej i wytwarzane w aptece według różnych przepisów, m.in. (Mixt. Nervina oraz Sol. Sal. Erlenmayeri), różniących się ilością i proporcjami soli bromkowych:

Rp.
Mixt. Nervina
Ammonii bromidum       4,0
Kalii bromidum              8,0
Natrii bromidum            4,0
Aqua                  ad   200,0
M.f.sol.

Rp.
Sol. Sal. Erlenmayeri
Ammonii bromidum       4,0
Kalii bromidum              8,0
Natrii bromidum            8,0
Aqua                  ad   200,0
M.f.sol.

wikiname: plwiki

title: Bromki

in_language: pl

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa               = Jon bromkowy
 |1. grafika          =
 |opis 1. grafiki     =
 |2. grafika          =
 |opis 2. grafiki     =
 |3. grafika          =
 |opis 3. grafiki     =
 |nazwa systematyczna =
 |inne nazwy          =
 |wzór wyświetlany    = {{chem2|Br-}}
 |masa molowa         = 79,90
 |SMILES              =
 |numer CAS           = 24959-67-9
 |PubChem             = 259
 |pochodne            =
 |podobne związki     = [[chlorki]]
 |commons             =
 |wikisłownik         = bromek
}}
'''Bromki''' – grupa [[Związki nieorganiczne|nieorganicznych]] [[związek chemiczny|związków chemicznych]], [[sole|soli]] [[Bromowodór|kwasu bromowodorowego]] (HBr). [[Brom]] w bromkach jest zawsze [[wartościowość|jednowartościowy]] (występuje w postaci '''anionu bromkowego''' {{chem2|Br-}}), np. [[bromek sodu]], [[bromek potasu]], [[bromek magnezu]], [[bromek żelaza(III)]] czy [[bromek srebra]].

Do bromków zaliczają się również związki powstałe z połączenia bromu z [[grupa alkilowa|grupą alkilową]] lub [[grupa arylowa|grupą arylową]], w których brom nie występuje w postaci [[jon]]owej, zaś wytwarza [[Wiązanie kowalencyjne|wiązanie kowalencyjne spolaryzowane]], np. [[bromometan|bromek metylu]] lub [[bromobenzen|bromek fenylu]].

== Zastosowanie w medycynie ==
Sole bromu ([[bromek amonu]], [[bromek potasu|potasu]], [[bromek sodu|sodu]] oraz [[bromek wapnia]])<ref name="FP8">{{FP8|strony=3491}}</ref><ref>Farmakopea Polska V – t. 2 str. 158 – monografia ''Calcii bromidum''.</ref> działają słabo uspokajająco, a w większych dawkach nasennie. Wypierają jony chlorkowe w szczególności z [[neuron|komórek nerwowych]], prowadząc do zakłócenia czynności [[Ośrodkowy układ nerwowy|ośrodkowego układu nerwowego]]. Ich stosowanie wiąże się z wieloma [[Niepożądane działanie leku|działaniami niepożądanymi]]: podrażnieniem [[Układ pokarmowy człowieka|układu pokarmowego]], odczynami alergicznymi i skórnymi, natomiast długotrwałe podawanie prowadzi do powstania groźnego zespołu toksycznego charakteryzującego się objawami ze strony układu nerwowego (niepokój, [[halucynacje|omamy]]) oraz ogólnymi ([[wysypka|wysypka skórna]]). Leczenie zatrucia solami bromkowymi polega m.in. na podawaniu [[chlorek sodu|chlorku sodu]]<ref name="Kostowski">{{cytuj książkę|nazwisko=Kostowski |imię=Wojciech |nazwisko2=Herman |imię2=Zbigniew S. |tytuł=Farmakologia – podstawy farmakoterapii: podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy |rok=2006 |wydawca=Wydawnictwo Lekarskie PZWL |miejsce=Warszawa |isbn= 8320033527 |wydanie=3 poprawione i uzupełnione |strony=1569}}</ref>. [[Farmakopea Polska]] podaje maksymalne dawki dobowe dla poszczególnych bromków, które dla bromku sodu i potasu wynoszą 1 g, a dla bromku amonu 0,5 g, przy czym dla preparatów zawierających więcej niż jedną sól bromkową maksymalna łączna dawka dobowa wynosi 1 g, w tym bromku amonowego maksymalnie 0,5 g{{r|FP8}}.

Leki zawierające sole bromkowe dostępne są na podstawie [[recepta|recepty lekarskiej]] i [[Lek recepturowy|wytwarzane w aptece]] według różnych przepisów, m.in. (''Mixt. Nervina''<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Głowacki |imię=Witold Włodzimierz |tytuł=Receptarium Polonicum: zbiór przepisów na leki recepturowe dla użytku lekarzy i aptekarzy|rok=1947 |wydawca=Farmaceutyczny Instytut Wydawniczy przy Naczelnej Izbie Aptekarskiej |miejsce=Warszawa| strony=90}}</ref> oraz ''Sol. Sal. Erlenmayeri'')<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Barwiński |imię=Wacław |tytuł=Podręczny receptariusz |rok=1983 |wydawca=Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Farmaceutycznego „CEFARM” |miejsce=Katowice}}</ref>, różniących się ilością i proporcjami soli bromkowych:

{{Cytat
 |treść =

''Rp.''
:: ''Mixt. Nervina''
::: ''Ammonii bromidum''       4,0
::: ''Kalii bromidum''              8,0
::: ''Natrii bromidum''            4,0
::: ''Aqua''                  ad   200,0
:: ''M.f.sol.''
}}

{{Cytat
 |treść =

''Rp.''
:: ''Sol. Sal. Erlenmayeri''
::: ''Ammonii bromidum''       4,0
::: ''Kalii bromidum''              8,0
::: ''Natrii bromidum''            8,0
::: ''Aqua''                  ad   200,0
:: ''M.f.sol.''
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{PSChem|strony=63}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{Klasyfikacja ATC|N05}}
{{Bromki}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:ATC-N05]]
[[Kategoria:Bromki| ]]
[[Kategoria:Leki nasenne i uspokajające]]

title: Jon bromkowy

Wzór sumaryczny: Br−

Podobne związki: chlorki


text:
# Dywizja Karola Łużeckiego
Dywizja Karola Łużeckiego – jednostka organizacyjna wojsk koronnych II połowy XVII wieku, okresu wojny polsko-tureckiej (1672-1676). Zgrupowanie wzięło udział w zaciętej bitwie pod Ładyżynem.

## Skład w 1672
- jazda narodowa (pancerna i lekka, bez husarii)
  - chorągiew pancerna JKM pod por. Janem Pruszkowskim
  - chorągiew pancerna Feliksa Potockiego, wojewody sieradzkiego
  - chorągiew pancerna Samuela Prażmowskiego, wojewody płockiego
  - chorągiew pancerna Stanisława Koniecpolskiego, starosty dolińskiego pod por. Kuźmińskim
  - chorągiew pancerna hetmana Jana Sobieskiego
  - chorągiew pancerna Aleksandra Michała Lubomirskiego pod por. Mikołajem Ślubowskim
  - chorągiew pancerna kawalera maltańskiego Hieronima Augustyna Lubomirskiego pod por. Stanisławem Stokowskim
  - chorągiew pancerna Mikołaja Franciszka Daniłowicza, starosty czerwonogrodzkiego pod por. Remigianem Sołtykiem
  - chorągiew pancerna Krzysztofa Chodorowskiego, starosty winnickiego pod por. Weremowskiem
- dragonia - 4 regimenty, razem 1100 porcji
  - Stanisława Koniecpolskiego, starosty dolińskiego pod Janem Linkhauzem - regiment zniszczony w trakcie bitwy
  - Stefana Stanisława Czarnieckiego, pisarza polnego koronnego pod obersztlejtn. Hermanem Szwarcem - regiment zniszczony w trakcie bitwy
  - Ludwika de Maligny markiza d'Arquien pod obersztlejtn. Albachem
  - gen. Marcina Kątskiego
- pół regimentu piechoty cudzoziemskiej gen. Michała Żebrowskiego - 125 porcji
- oddział wydzielony z garnizonu Ładyżyna – 120 żołnierzy (piechota i dragonia) z regimentów Ernesta Denhoffa i Jana Henryka Alten-Bockum – oddział zniszczony w trakcie bitwy

title: Dywizja Karola Łużeckiego

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Dywizja Karola Łużeckiego
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = Polska
 |wariant flagi        = RON
 |sformowanie          =
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Wojska lądowe]]
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Dywizja Karola Łużeckiego''' – jednostka organizacyjna wojsk koronnych II połowy [[XVII wiek]]u, okresu [[wojna polsko-turecka 1672-1676|wojny polsko-tureckiej]] (1672-1676). Zgrupowanie wzięło udział w zaciętej [[bitwa pod Ładyżynem|bitwie pod Ładyżynem]].

==Skład w 1672==
* jazda narodowa (pancerna i lekka, bez husarii)
** chorągiew pancerna JKM pod por. Janem Pruszkowskim
** chorągiew pancerna [[Feliks Kazimierz Potocki|Feliksa Potockiego]], wojewody sieradzkiego
** chorągiew pancerna [[Samuel Prażmowski|Samuela Prażmowskiego]], wojewody płockiego
** chorągiew pancerna Stanisława Koniecpolskiego, starosty dolińskiego pod por. Kuźmińskim
** chorągiew pancerna hetmana [[Jan III Sobieski|Jana Sobieskiego]]
** chorągiew pancerna Aleksandra Michała Lubomirskiego pod por. Mikołajem Ślubowskim
** chorągiew pancerna kawalera maltańskiego Hieronima Augustyna Lubomirskiego pod por. Stanisławem Stokowskim
** chorągiew pancerna Mikołaja Franciszka Daniłowicza, starosty czerwonogrodzkiego pod por. Remigianem Sołtykiem
** chorągiew pancerna Krzysztofa Chodorowskiego, starosty winnickiego pod por. Weremowskiem
* dragonia - 4 regimenty, razem 1100 porcji
** Stanisława Koniecpolskiego, starosty dolińskiego pod Janem Linkhauzem - regiment zniszczony w trakcie bitwy
** Stefana Stanisława Czarnieckiego, pisarza polnego koronnego pod obersztlejtn. Hermanem Szwarcem - regiment zniszczony w trakcie bitwy
** Ludwika de Maligny markiza d'Arquien pod obersztlejtn. Albachem
** gen. Marcina Kątskiego
* pół regimentu piechoty cudzoziemskiej gen. Michała Żebrowskiego - 125 porcji
* oddział wydzielony z garnizonu [[Ładyżyn]]a – 120 żołnierzy (piechota i dragonia) z regimentów Ernesta Denhoffa i Jana Henryka Alten-Bockum – oddział zniszczony w trakcie bitwy

==Bibliografia==
* {{Cytuj|autor = Leszek Podhorodecki |tytuł = Rapier i koncerz |data = 1985 |isbn = 83-05-11452-X |miejsce = Warszawa |wydawca = „Książka i Wiedza” |oclc = 176976102 }}
{{Wojsko I Rzeczypospolitej}}
[[Kategoria:Dywizje I Rzeczypospolitej]]

title: Dywizja Karola Łużeckiego

Państwo: I Rzeczpospolita

Rodzaj wojsk: Wojska lądowe


text:
# The Gathering Wilderness
The Gathering Wilderness – piąty album studyjny irlandzkiego zespołu black metalowego Primordial. Wydawnictwo ukazało się 7 lutego 2005 roku nakładem wytwórni muzycznej Metal Blade Records.

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
1. "The Golden Spiral" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:03
2. "The Gathering Wilderness" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 09:13
3. "The Song of the Tomb" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 07:57
4. "End of All Times (Martyrs Fire)" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 07:43
5. "The Coffin Ships" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 09:58
6. "Tragedy's Birth" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:32
7. "Cities Carved in Stone" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:07

title: The Gathering Wilderness

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = album studyjny
 |tytuł                     = The Gathering Wilderness
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Primordial]]
 |wydany                    = 7 lutego 2005
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[black metal]]
 |długość                   = 59:33
 |wytwórnia                 = [[Metal Blade Records]]
 |producent                 =
 |oceny                     = * [[AllMusic|Allmusic]] {{ocena|5|4.5}}<ref>{{Cytuj | url=https://www.allmusic.com/album/the-gathering-wilderness-mw0000674174 | tytuł=The Gathering Wilderness - Primordial | Songs, Reviews, Credits | AllMusic | opublikowany=www.allmusic.com | język=en | data dostępu=2017-11-20}}</ref>
* [[Blabbermouth.net]] {{ocena|10|8}}<ref>{{Cytuj | url=http://www.blabbermouth.net/cdreviews/the-gathering-wilderness/ | tytuł=CD Reviews - The Gathering Wilderness Primordial - Blabbermouth.net | opublikowany=www.blabbermouth.net | język=en | data dostępu=2017-11-20}}</ref>
* Chronicles of Chaos {{ocena|10|9.5}}<ref>{{Cytuj | url=http://www.chroniclesofchaos.com/articles.aspx?id=2-3733 | tytuł=CoC : Primordial - The Gathering Wilderness : Review | opublikowany=www.chroniclesofchaos.com | data dostępu=2017-11-20}}</ref>
 |rok wydania               = 2005
 |poprzedni album           = [[Storm Before Calm]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2002
 |następny album            = [[To the Nameless Dead]]
 |rok następnego albumu     = 2007
}}
'''The Gathering Wilderness''' – piąty album studyjny [[Irlandia|irlandzkiego]] zespołu black metalowego [[Primordial]]. Wydawnictwo ukazało się 7 lutego 2005 roku nakładem wytwórni muzycznej Metal Blade Records<ref>{{Cytuj | url=http://www.metal-archives.com/albums/Primordial/The_Gathering_Wilderness/67040 | tytuł=Primordial - The Gathering Wilderness - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives | opublikowany=www.metal-archives.com | data dostępu=2017-11-20}}</ref>.

== Lista utworów ==
Opracowano na podstawie materiału źródłowego<ref name="discogs">{{Cytuj | url=http://www.discogs.com/Primordial-The-Gathering-Wilderness/master/21832 | tytuł=Primordial - The Gathering Wilderness at Discogs | opublikowany=www.discogs.com | język=en | data dostępu=2017-11-20}}</ref>.
# "The Golden Spiral" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:03
# "The Gathering Wilderness" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 09:13
# "The Song of the Tomb" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 07:57
# "End of All Times (Martyrs Fire)" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 07:43
# "The Coffin Ships" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 09:58
# "Tragedy's Birth" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:32
# "Cities Carved in Stone" (sł. A.A. Nemtheanga, muz. Primordial) - 08:07

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy Primordial]]
[[Kategoria:Albumy Metal Blade Records]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2005]]

title: The Gathering Wilderness

Wydany: 7 lutego 2005

Gatunek: black metal

Wydawnictwo: Metal Blade Records

Storm Before Calm · (2002): The Gathering Wilderness · (2005) · To the Nameless Dead · (2007)


text:
# Krzysztof Oklejewicz
Krzysztof Oklejewicz (ur. 28 grudnia 1961, zm. 21 kwietnia 2018) – polski biolog, dr hab. nauk biologicznych, profesor nadzwyczajny Katedry Botaniki Wydziału Biologicznego i Rolniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego i Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Rzeszowskiego.

## Życiorys
W 1987 ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, 20 kwietnia 1994 obronił pracę doktorską Stosunki geobotaniczne i flora Dołów Jasielsko-Sanockich, 13 listopada 2007 uzyskał stopień doktora habilitowanego. Został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Botaniki  na Wydziale Biologicznym i Rolniczym Uniwersytetu Rzeszowskiego, oraz na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Rzeszowskiego.
Był kierownikiem Katedry Botaniki Wydziału Biologicznego i Rolniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego.

title: Krzysztof Oklejewicz

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Krzysztof Oklejewicz
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = 28 grudnia 1961<ref name="www.nekrologi.net">{{cytuj stronę|url=https://www.nekrologi.net/kondolencje/krzysztof-oklejewicz/53447715|tytuł=Rektor i Senat oraz społeczność akademicka Uniwersytetu Rzeszowskiego z głębokim smutkiem zawiadamiają, że 21 kwietnia 2018 r. zmarł w wieku 56 lat dr hab. prof. UR Krzysztof Oklejewicz|opublikowany=www.nekrologi.net|data dostępu=2022-11-13}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=https://www.researchgate.net/publication/338822949_Leksykon_botanikow_polskich_-_98_Krzysztof_Oklejewicz|tytuł=Leksykon botaników polskich - 98. Krzysztof Oklejewicz|opublikowany=researchgate.net|data dostępu=2023-04-20|autor=Mateusz Wolanin}}</ref>
 |miejsce urodzenia         = Sanok
 |data śmierci              = 21 kwietnia 2018<ref name="www.nekrologi.net" />
 |miejsce śmierci           = Rzeszów
 |stopień lub tytuł naukowy = doktor habilitowany
 |jakich nauk               = biologicznych
 |specjalność               = botanika, dendrologia, ekologia, florystyka, geobotanika<ref name="nauka polska.pl">{{ludzie nauki|25977|osoba=dr hab. Krzysztof Oklejewicz|data dostępu=2022-11-13}}</ref>
 |almamater                 = [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie]]
 |doktorat data             = 20 kwietnia 1994<ref name="nauka polska.pl" />
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          = 13 listopada 2007<ref name="nauka polska.pl" />
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            =
 |jednostka1 nazwa          =
 |okres zatr1               =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
}}
'''Krzysztof Oklejewicz''' (ur. [[28 grudnia]] [[1961]], zm. [[21 kwietnia]] [[2018]]) – [[polska|polski]] [[biologia|biolog]], dr [[habilitacja|hab]]. [[nauki biologiczne|nauk biologicznych]], [[profesor nadzwyczajny]] Katedry Botaniki [[Wydział Biologiczno-Rolniczy Uniwersytetu Rzeszowskiego|Wydziału Biologicznego i Rolniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego]] i Wydziału Ekonomii [[Uniwersytet Rzeszowski|Uniwersytetu Rzeszowskiego]]<ref name="www.nekrologi.net" /><ref name="nauka polska.pl" />.

== Życiorys ==
W 1987 ukończył studia biologiczne na [[Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej|Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie]]<ref name="nauka polska.pl" />, 20 kwietnia 1994 obronił [[Doktor (stopień naukowy)|pracę doktorską]] ''Stosunki geobotaniczne i flora Dołów Jasielsko-Sanockich'', 13 listopada 2007 uzyskał stopień [[Habilitacja|doktora habilitowanego]]<ref name="www.nekrologi.net" /><ref name="nauka polska.pl" />. Został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Botaniki  na [[Wydział Biologiczno-Rolniczy Uniwersytetu Rzeszowskiego|Wydziale Biologicznym i Rolniczym Uniwersytetu Rzeszowskiego]], oraz na Wydziale Ekonomii [[Uniwersytet Rzeszowski|Uniwersytetu Rzeszowskiego]]<ref name="nauka polska.pl" />.

Był kierownikiem Katedry Botaniki [[Wydział Biologiczno-Rolniczy Uniwersytetu Rzeszowskiego|Wydziału Biologicznego i Rolniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego]]<ref name="nauka polska.pl" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Oklejewicz, Krzysztof}}
[[Kategoria:Polscy biolodzy]]
[[Kategoria:Polscy naukowcy]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej]]
[[Kategoria:Wykładowcy Wydziału Biologiczno-Rolniczego Uniwersytetu Rzeszowskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1961]]
[[Kategoria:Zmarli w 2018]]

title: Krzysztof Oklejewicz

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 28 grudnia 1961 · Sanok

Data i miejsce śmierci: 21 kwietnia 2018 · Rzeszów

Doktorat: 20 kwietnia 1994

Habilitacja: 13 listopada 2007


text:
# Sowica ciemnolica
Sowica ciemnolica, w jęz. maoryskim: ruru (Ninox novaeseelandiae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Występuje w całej Nowej Zelandii oraz na należącej do Australii wyspie Norfolk. Gatunek nie jest zagrożony, ale dwa z trzech jego podgatunków już wymarły.
Jedna z wielu jej nazw w języku angielskim, „boobook”, odnosi się do wydawanego przez nią charakterystycznego, dwutonowego dźwięku. Innym dźwiękiem wydawanym przez sowicę ciemnolicą jest niskie, powtarzalne i monotonne mor-mor-mor. Stąd pochodzi inna potoczna nazwa w języku angielskim: „morepork”.

## Systematyka
W starszym ujęciu systematycznym do N. novaeseelandiae zaliczano uznawaną obecnie za osobny gatunek sowicę australijską (N. boobook), która obejmuje 7 podgatunków zamieszkujących kontynentalną Australię, południową część Nowej Gwinei i Małe Wyspy Sundajskie. Za osobny gatunek została także uznana sowica tasmańska (N. leucopsis), dawniej klasyfikowana jako podgatunek N. novaeseelandiae, występująca na Tasmanii i wyspach Cieśniny Bassa.
Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia 3 podgatunki sowicy ciemnolicej, podobnie jak serwis Birds of the World i lista ptaków świata opracowywana przy współpracy BirdLife International z autorami HBW.
| Wyróżniane podgatunki                                       | Wyróżniane podgatunki                                                                                | Wyróżniane podgatunki |
| ----------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | --------------------- |
| sowica ciemnolica N. n. novaeseelandiae (J.F. Gmelin, 1788) | Podgatunek nominatywny. Występuje na obu wyspach głównych Nowej Zelandii: Północnej i Południowej oraz na otaczających je mniejszych wyspach.                                                     |                       |
| sowica wyspowa N. n. albaria E.P. Ramsay, 1888              | Wyspa Lord Howe na Morzu Tasmana. Ubarwienie upierzenia jest jaśniejsze od innych podgatunków, biało nakrapiane. Większy od podgatunku nominatywnego i N. n. undulata. Podgatunek wyginął w XX w. |                       |
| sowica kukułcza N. n. undulata (Latham, 1801)               | Wyspa Norfolk. Mały podgatunek, ciemniejszy od N. n. albaria. Podgatunek uważany za wymarły.                                                                                |                       |

## Morfologia
Długość ciała 29 cm, masa ciała samców 156 g, samic 170 g. Upierzenie ciemne, czerwonawo-brązowe, z płowymi pasami w górnej części ciała.
Żółte lub żółtawo-brązowe nogi są opierzone, z gołymi palcami. Szlara szarawo-biała z białymi lub czerwono-brązowymi brwiami.

## Dieta
Sowica ciemnolica jest drapieżnikiem. Do jej pożywienia zalicza się owady, pająki, jaszczurki, płazy oraz małe i średniej wielkości ssaki, a także inne ptaki i młode pałanki wędrowne (Pseudocheirus peregrinus). Prowadzą nocny tryb życia, choć polują głównie o zmierzchu.

## Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sowicę ciemnolicą za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern).
Podgatunek N. n. albaria z wyspy Lord Howe wyginął około 1940 roku.
Populacja endemicznego dla wyspy Norfolk podgatunku N. n. undulata w latach 80. XX w. zmalała do zaledwie jednej samicy. W 1989 udało się ją z powodzeniem skrzyżować z samcem introdukowanej na wyspę populacji podgatunku N. n. novaeseelandiae. Owa samica po raz ostatni była obserwowana w 1996, a tym samym czysta genetycznie populacja N. n. undulata wymarła i spotykane są jedynie hybrydy.

title: Sowica ciemnolica

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Sowica ciemnolica
 |nazwa łacińska         = ''Ninox novaeseelandiae''
 |TSN                    = 555480
 |zoolog                 = ([[Johann Friedrich Gmelin|J.F. Gmelin]], 1788)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Nz boobook.JPG
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[sowy]]
 |rodzina                = [[puszczykowate]]
 |podrodzina             = [[sowice (ptaki)|sowice]]
 |rodzaj                 = ''[[Ninox]]''
 |gatunek                = sowica ciemnolica
 |synonimy               =
* ''Strix novaeseelandiae'' J.F. Gmelin, 1788{{r|itis}}
 |ranga podtaksonu       = [[podgatunek|Podgatunki]]
 |podtaksony             = ''3 podgatunki – zobacz opis w tekście''
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 62023843
 |wikispecies            = Ninox novaeseelandiae
 |commons                = Category:Ninox novaeseelandiae
}}
'''Sowica ciemnolica'''{{r|mk}}, w jęz. [[Język maoryski|maoryskim]]: '''ruru''' (''Ninox novaeseelandiae'') – gatunek średniej wielkości [[ptaki|ptaka]] z rodziny [[puszczykowate|puszczykowatych]] (''Strigidae''). Występuje w całej [[Nowa Zelandia|Nowej Zelandii]] oraz na należącej do [[Australia|Australii]] wyspie [[Norfolk (terytorium)|Norfolk]]. Gatunek nie jest zagrożony, ale dwa z trzech jego podgatunków już wymarły.

Jedna z wielu jej nazw w [[Język angielski|języku angielskim]], „boobook”, odnosi się do wydawanego przez nią charakterystycznego, dwutonowego dźwięku. Innym dźwiękiem wydawanym przez sowicę ciemnolicą jest niskie, powtarzalne i monotonne ''mor-mor-mor''. Stąd pochodzi inna potoczna nazwa w języku angielskim: „morepork”<ref name="Konig">{{Cytuj książkę | autor = Konig, C. & Weick, F. | data = 2008 | tytuł = Owls of the World. Second Edition | wydawca = Yale University Press | miejsce = New Haven, Connecticut | isbn = 9780300142273}}</ref>.

== Systematyka ==
[[Plik:Lord Howe Boobook.JPG|thumb|200px|left|Podgatunek ''N. n. albaria'' na ilustracji z ''The Birds of Australia'' (1910–28)]]
W starszym ujęciu systematycznym do ''N. novaeseelandiae'' zaliczano uznawaną obecnie za osobny gatunek [[sowica australijska|sowicę australijską]] (''N. boobook''){{r|ibc}}, która obejmuje 7 [[Podgatunek|podgatunków]] zamieszkujących kontynentalną [[Australia|Australię]], południową część [[Nowa Gwinea|Nowej Gwinei]] i [[Małe Wyspy Sundajskie]]{{r|ioc}}. Za osobny gatunek została także uznana [[sowica tasmańska]] (''N. leucopsis''), dawniej klasyfikowana jako podgatunek ''N. novaeseelandiae'', występująca na [[Tasmania|Tasmanii]] i wyspach [[Cieśnina Bassa|Cieśniny Bassa]]{{r|mk|ioc|iucn1}}.

Obecnie (2025) [[Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny]] (IOC) wyróżnia 3 podgatunki sowicy ciemnolicej{{r|ioc}}, podobnie jak serwis ''Birds of the World''{{r|botw}} i lista ptaków świata opracowywana przy współpracy [[BirdLife International]] z autorami [[Handbook of the Birds of the World|HBW]]{{r|hbwcheck}}.

{|class="wikitable" width="70%"
!colspan="3"| Wyróżniane podgatunki
|-
|width="25%" style="text-align: center"| '''sowica ciemnolica'''
''N. n. novaeseelandiae''
(J.F. Gmelin, 1788)
||colspan="1"| Podgatunek nominatywny. Występuje na obu wyspach głównych Nowej Zelandii: [[Wyspa Północna (Nowa Ziemia)|Północnej]] i [[Wyspa Południowa (Nowa Zelandia)|Południowej]] oraz na otaczających je mniejszych wyspach<ref name="del Hoyo" />.
|-
|style="text-align: center"| '''sowica wyspowa'''
''N. n. albaria''
 [[Edward Pierson Ramsay|E.P. Ramsay]], 1888
||colspan="1"| Wyspa [[Lord Howe (wyspa)|Lord Howe]] na [[Morze Tasmana|Morzu Tasmana]]<ref>{{Cytuj pismo | autor = Etheridge, R. | data = 1889 | tytuł = The general zoology of Lord Howe Island | czasopismo = Australian Museum Memoirs | wolumin = 2 | strony = 3–42 | url = https://archive.org/details/memoirsaustralia02aust/page/n19/mode/2up}}</ref>.
Ubarwienie upierzenia jest jaśniejsze od innych podgatunków, biało nakrapiane{{odn|Higgins (ed.)|1999|s=873}}. Większy od podgatunku nominatywnego i ''N. n. undulata''{{odn|Higgins (ed.)|1999|s=870}}. Podgatunek wyginął w XX w.{{odn|Garnett|Crowley|2000|s=365}}
|-
|width="25%" style="text-align: center"| '''sowica kukułcza'''
''N. n. undulata''
([[John Latham (ornitolog)|Latham]], 1801)
||colspan="1"| [[Norfolk (terytorium)|Wyspa Norfolk]]<ref name="del Hoyo" />. Mały podgatunek, ciemniejszy od ''N. n. albaria''{{r|botw}}. Podgatunek uważany za wymarły{{odn|Garnett|Crowley|2000|s=365}}.
|-
|}

== Morfologia ==
Długość ciała 29 cm, masa ciała samców 156 g, samic 170 g{{r|del Hoyo}}. [[pióro|Upierzenie]] ciemne, czerwonawo-brązowe, z płowymi pasami w górnej części ciała<ref name="del Hoyo" /><ref name="Konig" />.
Żółte lub żółtawo-brązowe nogi są opierzone, z gołymi palcami<ref name="Konig" />. [[Szlara]] szarawo-biała z białymi lub czerwono-brązowymi brwiami<ref name="del Hoyo" />.

== Dieta ==
Sowica ciemnolica jest drapieżnikiem. Do jej pożywienia zalicza się owady, [[pająki]], jaszczurki, płazy oraz małe i średniej wielkości ssaki, a także inne ptaki i młode [[Pseudopałanka wędrowna|pałanki wędrowne]] (''Pseudocheirus peregrinus'')<ref name="del Hoyo" /><ref name="Newton">{{Cytuj książkę|autor = Newton, I., Kavanagh, R., Olsen, J. & Taylor, I. | data = 2002 | tytuł = Ecology and Conservation of Owls | wydawca = CSIRO Publishing | miejsce = Collingwood, Australia|isbn=9780643069886}}</ref>. Prowadzą [[nocny tryb życia]], choć polują głównie o [[Zmierzch (pora dnia)|zmierzchu]]<ref name="Newton" />.

== Status ==
[[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody]] (IUCN) uznaje sowicę ciemnolicą za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC – ''Least Concern''){{r|iucn}}.

Podgatunek ''N. n. albaria'' z wyspy Lord Howe wyginął około 1940 roku{{r|botw}}.

Populacja endemicznego dla wyspy Norfolk podgatunku ''N. n. undulata'' w latach 80. XX w. zmalała do zaledwie jednej samicy. W 1989 udało się ją z powodzeniem [[Krzyżowanie|skrzyżować]] z samcem [[Introdukcja|introdukowanej]] na wyspę populacji podgatunku ''N. n. novaeseelandiae''. Owa samica po raz ostatni była obserwowana w 1996, a tym samym czysta genetycznie populacja ''N. n. undulata'' wymarła i spotykane są jedynie [[Mieszaniec|hybrydy]]{{r|undulata}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="botw">{{Cytuj stronę |url = https://birdsoftheworld.org/bow/species/morepo2/cur/introduction |tytuł = Morepork (''Ninox novaeseelandiae''), version 2.1 |autor = Kirwan, G.M., P. Pyle, J. del Hoyo, P.D. Olsen, J.S. Marks & N. Collar |data = 2022 |praca = Birds of the World (red. N.D. Sly) |opublikowany = Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA |język = en |data dostępu = 2025-02-23}} {{paywall}}</ref>
<ref name="del Hoyo">{{cytuj książkę| autor = Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal| tytuł = Handbook of the Birds of the World|część = 5|tytuł części = Barn-owls to Hummingbirds |rozdział = Family Strigidae (Typical Owls)| autor r = P.D. Olsen|rok = 1999|wydawca = Lynx Edicions|miejsce = Barcelona|isbn = 84-87334-25-3|strony = 232|język = en |adres rozdziału = https://archive.org/details/handbookofbirdso0005unse/page/232/mode/2up}}</ref>
<ref name=hbwcheck>{{cytuj | url = https://datazone.birdlife.org/about-our-science/taxonomy | autor = * HBW and BirdLife International | data = październik 2024 | tytuł = Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 9 | data dostępu = 2025-02-23}}</ref>
<ref name="ibc">{{cytuj stronę |url = http://ibc.lynxeds.com/species/morepork-ninox-novaeseelandiae|tytuł = Morepork (''Ninox novaeseelandiae'')|opublikowany = IBC: The Internet Bird Collection| język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20160419174551/http://ibc.lynxeds.com/species/morepork-ninox-novaeseelandiae | zarchiwizowano = 2016-04-19}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/owls/ | tytuł = Owls | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | opublikowany = IOC World Bird List (v14.2) | język = en | data dostępu = 2025-02-23}}</ref>
<ref name="itis">{{ITIS |TSN = 555480 |nazwa = Ninox novaeseelandiae |data dostępu = 2020-08-04}}</ref>
<ref name="iucn1">{{IUCN |id = 62023823 |nazwa = Ninox leucopsis |autor = BirdLife International |data dostępu = 2020-08-04}}</ref>
<ref name="mk">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines3.html#Hieracoglaucinae |tytuł = Podrodzina: Hieracoglaucinae Bonaparte, 1854 - sowice (Wersja: 2024-10-04)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2025-02-23}}</ref>
<ref name="undulata">{{Cytuj stronę | url = https://www.environment.gov.au/biodiversity/threatened/species/pubs/26188-conservation-advice-15072016.pdf | tytuł = Conservation Advice. ''Ninox novaeseelandiae undulata'' Norfolk Island boobook owl | data = 2016 | opublikowany = Threatened Species Scientific Committee | język = en | data dostępu = 2020-08-04}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Garnett | imię = Stephen T. | nazwisko2 = Crowley | imię2 = Gabriel M. | tytuł = The Action Plan for Australian Birds 2000 | data = 2000 | wydawca = Environment Australia | miejsce = Canberra | isbn = 0-642-54683-5 | język = en | odn = tak}}
* {{Cytuj książkę | nazwisko = Higgins (ed.) | imię = P.J. | tytuł = Handbook of Australian, New Zealand  Antarctic birds | tom = Volume 4: Parrots to Dollarbird| data = 1999 | wydawca = Oxford University Press | miejsce = Melbourne | isbn = 0-19-553071-3 | język = en | odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/morepo2/ | tytuł = Zdjęcia i materiały multimedialne | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Puszczykowate]]
[[Kategoria:Ptaki Australii]]
[[Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii]]
[[Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku]]

title: Sowica ciemnolica

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: sowy

Rodzina: puszczykowate

Podrodzina: sowice

Rodzaj: Ninox

Gatunek: sowica ciemnolica

title: Podgatunki

Podgatunki:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski


text:
# Psusennes I
Psusennes I – faraon, trzeci władca starożytnego Egiptu z XXI dynastii, panował prawdopodobnie w latach 1039-991 p.n.e. lub w latach 1049–999 p.n.e. (datowanie Aidana Dodsona z 2012 roku) bądź w od 1044/1040 roku razem ze swym starszym, przyrodnim bratem Amenemnesu, później samodzielnie do 996 roku p.n.e., po czym do 994 p.n.e. wspólnie ze swym synem Amenemope lub 1040-993 p.n.e.
Istnieje kilka, rozbieżnych opinii, dotyczących jego pochodzenia. Być może był synem Pinodżema I i Henuttaui II, lub Smendesa I i Mutnodżmet I. W 1979 roku zabezpieczono na Tell Sami płytę ofiarną kultu pośmiertnego Psusennesa, która wcześniej znajdowała się w Tanis.

## Rodzina
Psusennes I ożenił się ze swoją siostrą Mutnodżmet II. Rodzeństwem króla była m.in. boska małżonka Amona Maatkare i zakładając, że był synem Pinodżema I – arcykapłani Amona – Masaharta, Dżedchonsuiufanch oraz Mencheperre. Jego dziećmi była m.in. Isetemachbit III, urodzona ze związku z konkubiną Wiai oraz Mutnodżmet III.

## Panowanie
Prawdopodobnie panował wraz ze swym starszym, przyrodnim bratem – Amenemnesu przez około cztery lata, następnie samodzielnie przez 44 lata i, pod koniec panowania wraz ze swym synem Amenemope. Na temat polityki zagranicznej władcy wiadomo niewiele. Niewątpliwie skupiała się ona na zabezpieczaniu granic państwa. O kontaktach z zagranicą świadczy inskrypcja pismem klinowym na jednej z pereł jego naszyjnika, zawierająca dedykację dla najstarszej córki asyryjskiego wezyra Ibaszszi-Ilu. Działalność budowlana ograniczała się do miasta Tanis, gdzie wybudował gruby na 20 m wewnętrzny wał okalający zespół świątynny i pierwszą budowlę Wielkiej Świątyni Amona. Psusennes przyjął tytuł "arcykapłana Amona-Rasontera".
Nie zostawił po sobie żadnych budowli w Tebach, gdzie arcykapłanem był wówczas Mencheperre. Ograniczona działalność budowlana poświadczona jest w Gizie, gdzie postawiono świątynię dla "Izydy, Pani piramid" przy trzeciej piramidzie królowych piramidy Cheopsa. Istnieją pewne źródła świadczące o budowlach w oazie Dachla. Kult Psusennesa I (lub II) istniał w Tebach za czasów XXII dynastii.
Pod koniec panowania sprawował władzę wspólnie z Amenemope jako koregentem.
Pochowany został w Tanis.

## Grobowiec
Grobowiec Psusennesa I (nr 3) odkryty został w lutym 1940 roku przez Pierre Monteta. Razem z królem pochowano jego małżonkę Mutnodżmet, księcia Anchefenmuta i generała oraz naczelnika kapłanów Wendżebaendżeda. Psusennes uzurpował sobie sarkofag należący do Merenptaha. Wewnątrz znaleziono drugi sarkofag z czarnego granitu, który krył z kolei trumnę z litego srebra. Oprócz wspaniałej złotej maski (porównywanej często do maski Tutanchamona) wyposażenie grobowe zawierało także naczynia złote i srebrne, naszyjniki i bransolety. Jedną z bransolet ufundował Smendes II, następca Mencheperre. Mumia Psusennesa całkowicie się rozpadła.

## Tytulatura
| G5 |

| G5 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| G5 |

| G5 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| E2 · D40 | S29 | N28 · D36 | G17 | R19 | X1 · O49 |

| G16 |

| G16 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G16 |

| G16 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| G36 · D21 | Y5 · N35 | W24 · W24 · W24 | G17 | M17 | Q3 · X1 | Q1 | Z2s · O49 |

| M23 · X1 | L2 · X1 |

| M23 · X1 | L2 · X1 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| M23 · X1 | L2 · X1 |

| M23 · X1 | L2 · X1 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| N5 | O29V | L1 | C12 | U21 · N3 |

| G39 | N5 |

| G39 | N5 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| G39 | N5 |

| G39 | N5 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

| M17 | Y5 · N35 · U7 | G40 | N14 · N28 · N35 | O4 |

title: Psusennes I

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Psusennes I
 |imiona            =
 |grafika           = Golden Mask of Psusennes I.jpg
 |opis grafiki      = Złota maska Psusennesa I
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Egiptu|władca starożytnego Egiptu]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[1039 p.n.e.]]
 |1. do             = [[991 p.n.e.]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |dynastia          = [[XXI dynastia]]
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            =
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek        = żona
 |1. związek z      = [[Mutnedżmet (XXI dynastia)|Mutnodżmet II]]
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         = [[Amenemope]]
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Psusennes I
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Psusennes I''' – [[faraon]], trzeci władca [[Starożytny Egipt|starożytnego Egiptu]] z [[XXI dynastia|XXI dynastii]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Richard J. Long |tytuł = The Excavations at Mut al-Kharab II: The Third Intermediate Period in the Western Desert of Egypt |data = 2021-12-03 |data dostępu = 2023-06-29 |isbn = 978-1-78925-716-8 |wydawca = Oxbow Books |s = 8 |url = https://books.google.com/books?id=ZThIEAAAQBAJ&newbks=0&printsec=frontcover&pg=PA8&dq=%22Harsiese+i%22+xxii&hl=pl |język = en}}</ref>, panował prawdopodobnie w latach 1039-991 p.n.e.<ref>Datowanie [[Thomas Schneider (historyk)|Thomasa Schneidera]]</ref> lub w latach 1049–999 p.n.e. (datowanie {{Link-interwiki|Aidan Dodson|Q=Q403881|tekst=Aidana Dodsona}} z 2012 roku)<ref name=":0" /> bądź w od '''1044/1040''' roku razem ze swym starszym, przyrodnim bratem [[Amenemnesu]], później samodzielnie do '''996''' roku p.n.e., po czym do '''994''' p.n.e. wspólnie ze swym synem [[Amenemope]]<ref>B. Kwiatkowski – "Poczet Faraonów"</ref> lub 1040-993 p.n.e.<ref>N. Grimal</ref>

Istnieje kilka, rozbieżnych opinii, dotyczących jego pochodzenia. Być może był synem [[Pinodżem I|Pinodżema I]] i Henuttaui II, lub [[Smendes I|Smendesa I]] i Mutnodżmet I. W [[1979]] roku zabezpieczono na Tell Sami płytę ofiarną kultu pośmiertnego Psusennesa, która wcześniej znajdowała się w [[Tanis (Egipt)|Tanis]].

== Rodzina ==
Psusennes I ożenił się ze swoją siostrą [[Mutnedżmet (XXI dynastia)|Mutnodżmet II]]. Rodzeństwem króla była m.in. boska małżonka Amona Maatkare i zakładając, że był synem Pinodżema I – arcykapłani Amona – Masaharta, Dżedchonsuiufanch oraz Mencheperre. Jego dziećmi była m.in. Isetemachbit III, urodzona ze związku z konkubiną Wiai oraz Mutnodżmet III.

== Panowanie ==
Prawdopodobnie panował wraz ze swym starszym, przyrodnim bratem – [[Amenemnesu]] przez około cztery lata, następnie samodzielnie przez 44 lata i, pod koniec panowania wraz ze swym synem [[Amenemope]]. Na temat polityki zagranicznej władcy wiadomo niewiele. Niewątpliwie skupiała się ona na zabezpieczaniu granic państwa. O kontaktach z zagranicą świadczy inskrypcja pismem klinowym na jednej z pereł jego naszyjnika, zawierająca dedykację dla najstarszej córki asyryjskiego wezyra Ibaszszi-Ilu. Działalność budowlana ograniczała się do miasta [[Tanis (Egipt)|Tanis]], gdzie wybudował gruby na 20 m wewnętrzny wał okalający zespół świątynny i pierwszą budowlę Wielkiej Świątyni Amona. Psusennes przyjął tytuł "arcykapłana Amona-Rasontera".
Nie zostawił po sobie żadnych budowli w Tebach, gdzie arcykapłanem był wówczas [[Mencheperre]]. Ograniczona działalność budowlana poświadczona jest w Gizie, gdzie postawiono świątynię dla "Izydy, Pani piramid" przy trzeciej piramidzie królowych piramidy Cheopsa. Istnieją pewne źródła świadczące o budowlach w oazie Dachla. Kult Psusennesa I (lub II) istniał w Tebach za czasów XXII dynastii.

Pod koniec panowania sprawował władzę wspólnie z Amenemope jako koregentem.
Pochowany został w Tanis.

== Grobowiec ==
[[Plik:Psusennes.jpg|thumb|left|120px|Fragment srebrnej trumny]]
Grobowiec Psusennesa I (nr 3) odkryty został w lutym 1940 roku przez [[Pierre Montet]]a. Razem z królem pochowano jego małżonkę Mutnodżmet, księcia Anchefenmuta i generała oraz naczelnika kapłanów Wendżebaendżeda. Psusennes uzurpował sobie sarkofag należący do [[Merenptah]]a. Wewnątrz znaleziono drugi sarkofag z czarnego granitu, który krył z kolei trumnę z litego srebra. Oprócz wspaniałej złotej maski (porównywanej często do maski [[Tutanchamon]]a) wyposażenie grobowe zawierało także naczynia złote i srebrne, naszyjniki i bransolety. Jedną z bransolet ufundował [[Smendes II]], następca [[Mencheperre]]. Mumia Psusennesa całkowicie się rozpadła.

== Tytulatura ==
{{Królewski Protokół
 |serech             = <hiero>E2:D40-S29-N28:D36-G17-R19-X1:O49</hiero>
 |serech-trl         = Ka-nechat-Chaem-Uaset
 |serech-tłum        = Byk-potężny-koronowany-w-Tebach
 |nebti              = <hiero>G36:D21-Y5:N35-W24*W24:W24-G17-M17-Q3:X1-Q1-Z2s:O49</hiero>
 |nebti-trl          = Uer-menu-em-Ipet-Sut
 |nebti-tłum         = Wielki-budowniczy-w-Karnaku
 |złotyhorus         =
 |złotyhorus-trl     =
 |złotyhorus-tłum    =
 |prenomen           = <hiero>N5-O29V-L1-C12-U21:N3</hiero>
 |prenomen-trl       = Aacheper-Re Setepen-Amon
 |prenomen-tłum      = Oby-wielkie-były-przejawy-Re
Wybrany-przez-Amona
 |nomen              = <hiero>M17-Y5:N35:U7-G40-N14*N28:N35-O4</hiero>
 |nomen-trl          = Paseba-chai-en-niut MeriAmon
 |nomen-tłum         = Gwiazda-która-ukazała-się-miastu
Ukochany-przez-Amona
}}
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = Nicolas Grimal |tytuł = Dzieje starożytnego Egiptu |data = 2004 |isbn = 83-06-02917-8 |inni = Adam Łukaszewicz (tłum.) |miejsce = Warszawa |wydawca = PIW |oclc = 749417518}}
* {{Cytuj|autor = Bogusław Kwiatkowski |tytuł = Poczet faraonów |data = 2002 |isbn = 83-207-1677-2 |miejsce = Warszawa |wydawca = Iskry |oclc = 830308044}}
* Th. Schneider – ''Leksykon faraonów'', PWN, Kraków-Warszawa 2001, {{ISBN|83-01-13479-8}}.
* Ch. Jacq – ''Podróż po Egipcie faraonów'', Świat Książki, Warszawa 2004, {{ISBN|83-7391-131-6}} Nr 4380.
* Ch. Jacq – ''Sekrety Egiptu faraonów'', Świat Książki, Warszawa 2006, {{ISBN|83-7391-760-8}} Nr 5023.

{{Władcy starożytnego Egiptu (biogramy)}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Faraonowie XXI dynastii]]

title: Psusennes I

Dynastia: XXI dynastia

Żona: Mutnodżmet II

Dzieci: Amenemope


text:
# Port lotniczy Santa Ana (Kolumbia)
Port lotniczy Santa Ana (IATA: CRC, ICAO: SKGO) – port lotniczy położony w Cartago, w departamencie Valle del Cauca, w Kolumbii.

title: Port lotniczy Santa Ana (Kolumbia)

wikitext:
{{Lotnisko infobox
 |nazwa                = Aeropuerto Nacional de Santa Ana
Santa Ana Airport
Port lotniczy Santa Ana
 |nazwa oryginalna     =
 |zdjęcie              =
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |państwo              = COL
 |miejscowość          = [[Cartago (Kolumbia)|Cartago]]
 |typ                  = cywilne
 |właściciel           = Rząd
 |zarządca             =
 |data otwarcia        =
 |data zamknięcia      =
 |IATA                 = CRC
 |ICAO                 = SKGO
 |strefa czasowa       = -5
 |wysokość             = 912 m n.p.m.
 |statystyki rok       =
 |liczba pasażerów     =
 |cargo                =
 |liczba operacji      =
 |1. pas: kierunek     = 18/36
 |1. pas: nawierzchnia = [[asfaltobeton]]
 |1. pas: długość      = 2200 m
 |kod mapy             = CO-VAC
 |współrzędne          = 4°45′30″N 75°57′21″W
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Port lotniczy Santa Ana''' ([[Kod lotniska IATA|IATA]]: '''CRC''', [[Kod lotniska ICAO|ICAO]]: '''SKGO''') – port lotniczy położony w [[Cartago (Kolumbia)|Cartago]], w departamencie [[Valle del Cauca]], w [[Kolumbia|Kolumbii]].

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.is/20130217013645/http://www.worldaerodata.com/wad.cgi?id=CO42694&sch=SKGO Informacje o lotnisku]

[[Kategoria:Porty lotnicze w Kolumbii|Santa Ana]]
[[Kategoria:Cartago (Kolumbia)]]

title: Aeropuerto Nacional de Santa Ana · Santa Ana Airport · Port lotniczy Santa Ana

Państwo: Kolumbia

Miejscowość: Cartago

Typ: cywilne

Właściciel: Rząd

Kod IATA: CRC

Kod ICAO: SKGO

Strefa czasowa: UTC -5

title: Drogi startowe

Kierunek 18/36: asfaltobeton, 2200 m


text:
# Michaela Paštiková
Michaela Paštiková (ur. 27 marca 1980 w Šumperku) – czeska tenisistka, reprezentantka kraju w Fed Cup.

## Kariera tenisowa
Pierwszy kontakt z tenisem miała w wieku trzech lat dzięki ojcu, który jest trenerem tenisa. Jej trenerem jest Jiří Fencl.
Startując w gronie juniorek zwyciężyła w konkurencji gry podwójnej dziewcząt w Australian Open 1996 w parze z Jitką Schönfeldovą.
Zawodową tenisistką była w latach 1996–2014. Pierwszy sukces seniorski odniosła w swym drugim występie profesjonalnym, w turnieju ITF w Zadarze w 1996, gdzie w finale pokonała Magdalenę Zděnovcovą. W sumie wygrała osiem turniejów z cyklu ITF (ostatni w 2007).
Zadebiutowała w turnieju WTA w sezonie 1998 w Pradze, gdzie osiągnęła finał w grze podwójnej z Květą Hrdličkovą. Nie odniosła spektakularnych sukcesów w grze pojedynczej, chociaż pokonała m.in. Tathianę Garbin i  Ai Sugiyamę w 2004. Jest mistrzynią jednej imprezy w cyklu WTA Tour, w Bol (1999) z Jeleną Kostanić, była także w półfinale Australian Open 2005 (z Gabrielą Navrátilovą) oraz w finałach turniejów WTA w Canberze i Modenie w tym samym roku, także razem z Navrátilovą.
W rankingu gry pojedynczej Paštiková najwyżej była na 89. miejscu (31 stycznia 2005), a w klasyfikacji gry podwójnej na 35. pozycji (25 lutego 2005).

## Finały turniejów WTA
| Legenda                | Legenda |
| ---------------------- | ------- |
| Wielki Szlem           |         |
| Igrzyska olimpijskie   |         |
| WTA Tour Championships |         |
| 1988 – 2008            |         |
| Kategoria I            |         |
| Kategoria II           |         |
| Kategoria III          |         |
| Kategoria IV           |         |
| Kategoria V            |         |

### Gra podwójna (1–3)
| Końcowy wynik | Nr | Data             | Turniej  | Nawierzchnia | Partnerka             | Przeciwniczki                           | Wynik finału     |
| ------------- | -- | ---------------- | -------- | ------------ | --------------------- | --------------------------------------- | ---------------- |
| Finalistka    | 1. | 12 lipca 1998    | Praga    | Ceglana      | Květa Peschke         | Karina Habšudová Silvia Farina Elia     | 6:2, 1:6, 1:6    |
| Zwyciężczyni  | 1. | 26 kwietnia 1999 | Bol      | Ceglana      | Jelena Kostanić Tošić | Meghann Shaughnessy Andreea Vanc        | 7:5, 6:7(1), 6:2 |
| Finalistka    | 2. | 10 stycznia 2005 | Canberra | Twarda       | Gabriela Chmelinová   | Tathiana Garbin Tina Križan             | 5:7, 6:1, 4:6    |
| Finalistka    | 3. | 11 lipca 2005    | Modena   | Ceglana      | Gabriela Chmelinová   | Julija Bejhelzimer Mervana Jugić-Salkić | 2:6, 0:6         |

## Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych

### Gra podwójna (1–0)
| Końcowy wynik | Rok  | Turniej         | Nawierzchnia | Partnerka          | Przeciwniczki                        | Wynik finału |
| Zwyciężczyni  | 1996 | Australian Open | Twarda       | Jitka Schönfeldová | Wolha Barabanszczykawa Mirjana Lučić | 6:1, 6:3     |

title: Michaela Paštiková

wikitext:
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Michaela Paštiková
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = CZE
 |data urodzenia        = 27 marca 1980
 |miejsce urodzenia     = [[Šumperk]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |wzrost                = 176 cm
 |gra                   = praworęczna, oburęczny bekhend
 |status profesjonalny  = 1996
 |zakończenie kariery   = 2014
 |trener                =
 |S turnieje            = 0 WTA, 8 ITF
 |S ranking             = 89 (31 stycznia 2005)
 |S AO                  = 2R (2005)
 |S RG                  = 1R (2005)
 |S WM                  = 2R (2005)
 |S US                  = 2R (2005)
 |D turnieje            = 1 WTA, 19 ITF
 |D ranking             = 35 (25 lutego 2005)
 |D AO                  = SF (2005)
 |D RG                  = 2R (2005)
 |D WM                  = 2R (2005)
 |D US                  = 2R (2005)
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Michaela Paštiková''' (ur. [[27 marca]] [[1980]] w [[Šumperk]]u) – [[Czechy|czeska]] [[tenis]]istka, reprezentantka kraju w [[Fed Cup]].

== Kariera tenisowa ==
Pierwszy kontakt z tenisem miała w wieku trzech lat dzięki ojcu, który jest trenerem tenisa. Jej trenerem jest Jiří Fencl.

Startując w gronie juniorek zwyciężyła w konkurencji gry podwójnej dziewcząt w [[Australian Open 1996]] w parze z [[Jitka Schönfeldová|Jitką Schönfeldovą]].

Zawodową tenisistką była w latach 1996–2014. Pierwszy sukces seniorski odniosła w swym drugim występie profesjonalnym, w turnieju [[Międzynarodowa Federacja Tenisowa|ITF]] w [[Zadar]]ze w 1996, gdzie w finale pokonała [[Magdalena Zděnovcová|Magdalenę Zděnovcovą]]. W sumie wygrała osiem turniejów z cyklu ITF (ostatni w 2007).

Zadebiutowała w turnieju [[Women’s Tennis Association|WTA]] w sezonie 1998 w [[Praga|Pradze]], gdzie osiągnęła finał w grze podwójnej z [[Květa Peschke|Květą Hrdličkovą]]. Nie odniosła spektakularnych sukcesów w grze pojedynczej, chociaż pokonała m.in. [[Tathiana Garbin|Tathianę Garbin]] i  [[Ai Sugiyama|Ai Sugiyamę]] w 2004. Jest mistrzynią jednej imprezy w cyklu WTA Tour, w [[Bol (Chorwacja)|Bol (1999)]] z [[Jelena Kostanić Tošić|Jeleną Kostanić]], była także w półfinale [[Australian Open 2005]] (z [[Gabriela Navrátilová|Gabrielą Navrátilovą]]) oraz w finałach turniejów WTA w [[Canberra|Canberze]] i [[Modena|Modenie]] w tym samym roku, także razem z Navrátilovą.

W rankingu gry pojedynczej Paštiková najwyżej była na 89. miejscu (31 stycznia 2005), a w klasyfikacji gry podwójnej na 35. pozycji (25 lutego 2005).

== Finały turniejów WTA ==
{{Turniej WTA/legenda|1988=tak}}

=== Gra podwójna (1–3) ===
{{Turniej WTA/start|rodzaj=debel}}
{{Turniej WTA/wiersz| F | bg=Kategoria III | rodzaj=debel | nr=1. | data=12 lipca 1998 | turniej=ECM Prague Open | miasto=Praga | nawierzchnia=Ceglana | partner={{flaga|CZE}} [[Květa Peschke]] | państwoprzec1=SVK | przec1=[[Karina Habšudová]] | państwoprzec2=ITA | przec2=[[Silvia Farina Elia]] | wynik=6:2, 1:6, 1:6}}
{{Turniej WTA/wiersz| Z | bg=Kategoria IV | rodzaj=debel | nr=1. | data=26 kwietnia 1999 | turniej=Croatian Bol Ladies Open | miasto=Bol | nawierzchnia=Ceglana | partner={{flaga|HRV}} [[Jelena Kostanić Tošić]] | państwoprzec1=USA | przec1=[[Meghann Shaughnessy]] | państwoprzec2=ROU | przec2=[[Andreea Vanc]] | wynik=7:5, 6:7(1), 6:2}}
{{Turniej WTA/wiersz| F | bg=Kategoria V | rodzaj=debel | nr=2. | data=10 stycznia 2005 | turniej=Richard Luton Properties Canberra International | miasto=Canberra | nawierzchnia=Twarda | partner={{flaga|CZE}} [[Gabriela Chmelinová]] | państwoprzec1=ITA | przec1=[[Tathiana Garbin]] | państwoprzec2=SVN | przec2=[[Tina Križan]] | wynik=5:7, 6:1, 4:6}}
{{Turniej WTA/wiersz| F | bg=Kategoria IV | rodzaj=debel | nr=3. | data=11 lipca 2005 | turniej=Internazionali di Modena | miasto=Modena | nawierzchnia=Ceglana | partner={{flaga|CZE}} Gabriela Chmelinová | państwoprzec1=UKR | przec1=[[Julija Bejhelzimer]] | państwoprzec2=BIH | przec2=[[Mervana Jugić-Salkić]] | wynik=2:6, 0:6}}
{{Turniej WTA/koniec}}

== Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych ==
=== Gra podwójna (1–0) ===
{| class="wikitable"
|'''Końcowy wynik'''
|'''Rok'''
|'''Turniej'''
|'''Nawierzchnia'''
|'''Partnerka'''
|'''Przeciwniczki'''
|'''Wynik finału'''
|- style="background:#ffc"
| style="background:#98FB98"|Zwyciężczyni
| 1996
| [[Australian Open 1996|Australian Open]]
| Twarda
| {{flaga|CZE}} [[Jitka Schönfeldová]]
| {{Flaga|BLR}} [[Wolha Barabanszczykawa]]
{{Flaga|HRV}} [[Mirjana Lučić-Baroni|Mirjana Lučić]]
| 6:1, 6:3
|}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|k|data=22 sierpnia 2015}}

{{SORTUJ:Paštiková, Michaela}}
[[Kategoria:Czeskie tenisistki]]
[[Kategoria:Triumfatorki wielkoszlemowych turniejów juniorskich]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Šumperku]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1980]]

title: · Michaela Paštiková

Państwo: Czechy

Data i miejsce urodzenia: 27 marca 1980 · Šumperk

Gra: praworęczna, oburęczny bekhend

Wygrane turnieje:
0 WTA, 8 ITF
1 WTA, 19 ITF


text:
# Ameca (rzeka)
Ameca – rzeka w Meksyku, mająca około 230 km długości. Jej źródła znajdują się w Bosque de la Primavera w Jalisco, 23 km na zachód od Guadalajary. Przepływa przez miasto Ameca oraz stanowi granicę pomiędzy stanami Jalisco i Nayarit. Uchodzi do zatoki Bahía de Banderas w pobliżu Puerto Vallarta. Jej głównymi dopływami są Ahuacatlán i Amatlán de Cañas.
Ameca była jedynym miejscem, gdzie występowała ameka wspaniała (od 1996 uznana za wymarłą w stanie dzikim).

title: Ameca (rzeka)

wikitext:
{{Rzeka infobox
 |nazwa               = Ameca
 |zdjęcie             =
 |opis zdjęcia        =
 |kontynent           = Ameryka Północna
 |państwo             = Meksyk
 |lokalizacja         =
 |rodzaj cieku        = rzeka
 |długość             = ok. 230
 |spadek              =
 |powierzchnia zlewni =
 |średni przepływ     =
 |miejsce przepływu   =
 |źródło: miejsce     = [[Bosque de la Primavera]], 23 km na zachód od [[Guadalajara|Guadalajary]]
 |źródło: wysokość    =
 |źródło: współrzędne =
 |ujście: recypient   = [[Bahía de Banderas (zatoka)|Bahía de Banderas]]
 |ujście: miejsce     = okolice [[Puerto Vallarta]]
 |ujście: wysokość    =
 |ujście: współrzędne = 20.6725°N 105.281°W
 |mapa                =
 |opis mapy           =
 |szlak               =
 |commons             = Category:Ameca River
}}
'''Ameca''' – rzeka w [[Meksyk]]u, mająca około 230 km długości. Jej źródła znajdują się w [[Bosque de la Primavera]] w [[Jalisco]], 23 km na zachód od [[Guadalajara|Guadalajary]]. Przepływa przez miasto [[Ameca (miasto)|Ameca]] oraz stanowi granicę pomiędzy stanami Jalisco i [[Nayarit]]. Uchodzi do zatoki [[Bahía de Banderas (zatoka)|Bahía de Banderas]] w pobliżu [[Puerto Vallarta]]. Jej głównymi dopływami są [[Ahuacatlán]] i [[Amatlán de Cañas]].

Ameca była jedynym miejscem, gdzie występowała [[ameka wspaniała]] (od 1996 uznana za wymarłą w stanie dzikim).

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.proteccioncivil.gob.mx/work/models/ProteccionCivil/swbcalendario_ElementoSeccion/153/INFORMACION_RIOS.PDF Informacje na temat rzek] na stronach ''Sistema Nacional de Protección Civil de Mexico''

[[Kategoria:Rzeki w Meksyku]]
[[Kategoria:Zlewisko Oceanu Spokojnego]]

title: Ameca

Kontynent: Ameryka Północna

Państwo: Meksyk

Długość: ok. 230 km

Miejsce: Bosque de la Primavera, 23 km na zachód od Guadalajary

Recypient: Bahía de Banderas


text:
# Paluzy
Paluzy (dawniej Paluzen (1355), Plaussen (1533), niem. Plausen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Bisztynek. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.
We wsi znajduje się przystanek, sklep, świetlica wiejska, kościół, siedem zabytkowych kapliczek i kilka przydrożnych krzyży, zabytkowa zabudowa warmińska oraz duża chlewnia.

## Historia
Akt lokacyjny wsi 10 marca 1345 wystawili prepozyt Jan z kapituły warmińskiej i warmiński wójt krajowy Henryk von Luter. Zasadźca miał do osadzenia 66 włók czynszowych na prawie chełmińskim, a na całość wsi składało się jeszcze 8 włók sołeckich i 6 włók na uposażenie parafii.
Druga karczma we wsi powstała w 1615 roku. Biskup warmiński Szymon Rudnicki nadał za wierną służbę swojemu mierniczemu Eustachowi Kreczmarowi, obywatelowi i patrycjuszowi reszelskiemu jedną morgę ziemi na postawienie karczmy. Miał on płacić roczny czynsz w wysokości dwóch grzywien.
Przy kościele funkcjonowała szkoła parafialna. Udokumentowane jej istnienie znane jest z drugiej połowy XVI wieku. Szkoła powszechna w Paluzach w 1935 roku miała dwóch nauczycieli i 80 uczniów.
Po 1945 wieś sołecka.
W roku 1783 we wsi było 66 domów. Mieszkańcy: w 1820 – 328 osób, 1848 – 522, 1939 – 561, 1998 – 324.

## Kościół
Kościół w Paluzach z 1409 jest budowlą gotycką, orientowaną, murowaną z cegły o wątku polskim na podmurowaniu z kamieni polnych. Salowy na rzucie prostokąta, z zakrystią od północy zamieniną na kaplicę chrzcielną, kruchtą od południa oraz kwadratową wieżą od zachodu. W 1890 korpus budowli przedłużono ku wschodowi o jedną oś okienną oraz dobudowano prezbiterium z zakrystiami. W nawie i kruchtach stropy drewniane, przy czym strop w kruchcie ozdobiony jest polichromią zapewne z 1698 roku. W dawnej zakrystii (obecnie kaplica chrzcielna) sklepienie krzyżowo-żebrowe pokryte jest polichromią barokową. Na siodłowym dachu wieży choragiewka z datami 1400 i 1934. Ta ostatnia dotyczy daty odnowienia kościoła. Do zabytkowego wyposażenia kościoła należy zaliczyć: malowane sceny ze Starego Testamentu na barokowej emporze organowej, dwa konfesjonały, siedem świeczników ołtarzowych z XVIII wieku, cztery barokowe świeczniki procesyjne, osiem obrazów Apostołów z końca XVII i rzeźby z pierwszej połowy XVIII wieku.

title: Paluzy

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Paluzy
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Paluzy widok na kosciol.JPG
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat bartoszycki|bartoszycki]]
 |gmina                  = [[Bisztynek (gmina)|Bisztynek]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 214<ref>{{Cytuj |url = https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł = NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data = 2022-09-19 |data dostępu = 2022-10-06 |opublikowany = Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 89
 |kod pocztowy           = 11-230<ref>{{Cytuj |tytuł = Kod pocztowy Paluzy •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa |data dostępu = 2019-11-13 |opublikowany = www.kodypocztowe.info |url = https://www.kodypocztowe.info/paluzy}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NBA
 |SIMC                   = 0472130
 |kod mapy               = Bisztynek (gmina)
 |współrzędne            = 54°07'50"N 20°56'54"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|96555|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                = Category:Paluzy
 |www                    =
}}
[[Plik:Palyzy-stodola1.JPG|thumb|250px|Warmińska zabudowa gospodarcza, Paluzy, przy głównej drodze]]
[[Plik:Paluzy kapliczka przysklepie.JPG|thumb|250px|Kapliczka w Paluzach (jedna z kilku), w środku wsi przy głównej drodze]]

'''Paluzy''' (dawniej Paluzen (1355), Plaussen (1533), [[Język niemiecki|niem.]] ''Plausen'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat bartoszycki|powiecie bartoszyckim]], w [[Bisztynek (gmina)|gminie Bisztynek]]. [[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[Województwo olsztyńskie (1975–1998)|województwa olsztyńskiego]]. Wieś znajduje się w historycznym regionie [[Warmia]].

We wsi znajduje się przystanek, sklep, świetlica wiejska, kościół, siedem zabytkowych kapliczek i kilka przydrożnych krzyży, zabytkowa zabudowa warmińska oraz duża chlewnia.

== Historia ==
Akt [[lokacja (historia)|lokacyjny]] wsi [[10 marca]] [[1345]] wystawili [[prepozyt]] Jan z [[Warmińska kapituła katedralna|kapituły warmińskiej]] i [[warmiński wójt krajowy]] [[Henryk von Luter]]. [[Zasadźca]] miał do osadzenia 66 [[włóka (miara powierzchni)|włók]] czynszowych na [[prawo chełmińskie|prawie chełmińskim]], a na całość wsi składało się jeszcze 8 włók [[sołtys|sołeckich]] i 6 włók na uposażenie [[parafia|parafii]].

Druga [[karczma]] we wsi powstała w [[1615]] roku. [[biskupi warmińscy|Biskup warmiński]] [[Szymon Rudnicki (duchowny)|Szymon Rudnicki]] nadał za wierną służbę swojemu [[Geometra|mierniczemu]] Eustachowi Kreczmarowi, ''obywatelowi i patrycjuszowi [[reszel]]skiemu'' jedną [[morga|morgę]] ziemi na postawienie [[karczma|karczmy]]. Miał on płacić roczny [[czynsz]] w wysokości dwóch [[Grzywna (jednostka miar)|grzywien]].

Przy [[kościół (budynek)|kościele]] funkcjonowała szkoła parafialna. Udokumentowane jej istnienie znane jest z drugiej połowy [[XVI wiek|XVI]] wieku. Szkoła powszechna w Paluzach w [[1935]] roku miała dwóch nauczycieli i 80 uczniów.

Po [[1945]] wieś [[sołectwo|sołecka]].

W roku [[1783]] we wsi było 66 domów. Mieszkańcy: w [[1820]] – 328 osób, [[1848]] – 522, [[1939]] – 561, [[1998]] – 324.

== Kościół ==
Kościół w Paluzach z 1409<ref>Piotr Skurzyński „Warmia, Mazury, Suwalszczyzna” Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2004 {{ISBN|83-7200-631-8}}, s. 92.</ref> jest budowlą [[gotyk|gotycką]], orientowaną, murowaną z cegły o wątku polskim na podmurowaniu z kamieni polnych. Salowy na rzucie prostokąta, z [[zakrystia|zakrystią]] od północy zamieniną na [[kaplica|kaplicę]] [[chrzest|chrzcielną]], [[kruchta|kruchtą]] od południa oraz kwadratową wieżą od zachodu. W [[1890]] korpus budowli przedłużono ku wschodowi o jedną oś okienną oraz dobudowano [[prezbiterium]] z zakrystiami. W nawie i kruchtach stropy drewniane, przy czym strop w kruchcie ozdobiony jest [[polichromia|polichromią]] zapewne z [[1698]] roku. W dawnej zakrystii (obecnie kaplica chrzcielna) [[sklepienie krzyżowo-żebrowe]] pokryte jest polichromią [[barok]]ową. Na siodłowym dachu wieży choragiewka z datami 1400 i 1934. Ta ostatnia dotyczy daty odnowienia kościoła. Do zabytkowego wyposażenia kościoła należy zaliczyć: malowane sceny ze [[Stary Testament|Starego Testamentu]] na barokowej [[empora|emporze organowej]], dwa [[konfesjonał]]y, siedem świeczników ołtarzowych z [[XVIII wiek]]u, cztery barokowe świeczniki procesyjne, osiem obrazów Apostołów z końca [[XVII wiek|XVII]] i rzeźby z pierwszej połowy XVIII wieku.

== Zobacz też ==
* [[Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Paluzach|Parafia Narodzenia NMP w Paluzach]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [[Słownik geograficzny Królestwa Polskiego]], Tom VIII (s. 241 – hasło Plausen), Warszawa, 1887.
* ''Biskupiec z dziejów miasta i powiatu'', Pojezierze, Olsztyn, 1969. (s. 171)
* „Przewodnik po zabytkowych kościołach południowej Warmii”, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn, 1973 (s. 69–71)
* {{Cytuj |autor = [[Jan Chłosta]]; |tytuł = Słownik Warmii |data = 2002 |isbn = 83-914158-5-6 |miejsce = Olsztyn |wydawca = Wydawnictwo LITTERA |oclc = 830456403}}

{{Gmina Bisztynek}}

[[Kategoria:Paluzy]]

title: Paluzy

Państwo: Polska

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: bartoszycki

Gmina: Bisztynek

Tablice rejestracyjne: NBA


text:
# Kolno (Nowa Ruda)
Kolno (niem. Kohlendorf) – część miasta Nowa Ruda w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim.

## Położenie
Kolno położone jest w Sudetach Środkowych, na terenie Wzgórz Włodzickich, na północnym i północno-wschodnim stoku Miedzianego, na wysokości 400–450 m n.p.m.

## Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

## Historia
Kolno powstało w roku 1770 jako osada tkaczy, chałupników i górników, założenie miejscowości wiązało się z utworzeniem w roku 1781 kopani Ruben. W 1825 roku we wsi były już 62 domy, a w roku 1840 ich liczba wzrosła do 73, poza tym w tym czasie były tam też: potażarnia, młyn wodny i gorzelnia. Część mieszkańców utrzymywała się wtedy z tkactwa, były tam 63 warsztaty bawełniane i 4 lniane. W okresie międzywojennym Kolno zostało włączone administracyjnie do Nowej Rudy.

## Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty:
- maszynownia szybu „Lech”, teren dawnej KWK „Piast”, z 1890 roku,
- nadszybie z wieżą szybu „Anna”, teren dawnej KWK „Piast”, z 1898 roku,
- piece szybowe 28-32,  teren dawnej KWK „Piast”, z lat 1898-99.

title: Kolno (Nowa Ruda)

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  =
 |dopełniacz nazwy miasta      =
 |nazwa                        = Kolno
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta [[Nowa Ruda]]
 |zdjęcie                      = 2017 Nowa Ruda, dom w Kolnie 2.jpg
 |opis zdjęcia                 = Dom w Kolnie
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = [[Województwo dolnośląskie|dolnośląskie]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat kłodzki|kłodzki]]
 |miasto                       = [[Nowa Ruda]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         = 1004371
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 400-450
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 74
 |kod pocztowy                 = 57-400
 |tablice rejestracyjne        = DKL
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |współrzędne                  = 50° 35′ 25.88″ N 16° 31′ 32.1″ E
 |kod mapy                     = Nowa Ruda
 |commons                      =
 |wikicytaty                   =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Kolno''' ({{niem.|Kohlendorf}}) – [[miejscowość|część miasta]] [[Nowa Ruda]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo dolnośląskie|województwie dolnośląskim]], w [[powiat kłodzki|powiecie kłodzkim]].

== Położenie ==
Kolno położone jest w [[Sudety Środkowe|Sudetach Środkowych]], na terenie [[Wzgórza Włodzickie|Wzgórz Włodzickich]], na północnym i północno-wschodnim stoku Miedzianego, na wysokości 400–450 m n.p.m.{{r|staffa}}

== Podział administracyjny ==
[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo wałbrzyskie|województwa wałbrzyskiego]].

== Historia ==
Kolno powstało w roku 1770 jako osada tkaczy, chałupników i górników, założenie miejscowości wiązało się z utworzeniem w roku 1781 kopani ''Ruben''{{r|staffa}}. W 1825 roku we wsi były już 62 domy, a w roku 1840 ich liczba wzrosła do 73, poza tym w tym czasie były tam też: potażarnia, młyn wodny i gorzelnia{{r|staffa}}. Część mieszkańców utrzymywała się wtedy z tkactwa, były tam 63 warsztaty bawełniane i 4 lniane{{r|staffa}}. W okresie międzywojennym Kolno zostało włączone administracyjnie do Nowej Rudy{{r|staffa}}.

== Zabytki ==
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty{{r|nid}}:
* [[Maszynownia szybu „Lech” w Nowej Rudzie|maszynownia szybu „Lech”]], teren dawnej KWK „Piast”, z 1890 roku,
* [[Nadszybie z wieżą szybu „Anna” w Nowej Rudzie|nadszybie z wieżą szybu „Anna”]], teren dawnej KWK „Piast”, z 1898 roku,
* [[Piece szybowe w Nowej Rudzie|piece szybowe]] 28-32,  teren dawnej KWK „Piast”, z lat 1898-99.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="staffa">{{cytuj książkę|nazwisko=Staffa|imię=Marek|autor link=Marek Staffa|tytuł=Słownik geografii turystycznej Sudetów|wydawca=I-Bis|miejsce=Wrocław|data=1994|strony=201, 202|isbn=83-85773-12-6|tom=11|tytuł tomu=Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie}}</ref>
<ref name="nid">{{cytuj stronę|url=http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf|tytuł=Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego|opublikowany=Narodowy Instytut Dziedzictwa|data dostępu=2012-08-02|strony=79-80|archiwum=https://web.archive.org/web/20211031184654/http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf|zarchiwizowano=2021-10-31}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* ''[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]''. [[Marek Staffa]] (redakcja). T. 11: ''Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie''. [[Wrocław]]: Wyd: I-Bis 1995, {{ISBN|83-85773-12-6}}.

{{Nowa Ruda}}

[[Kategoria:Dzielnice Nowej Rudy]]
[[Kategoria:Dawne ośrodki górnictwa w Polsce]]

title: Kolno

Województwo: dolnośląskie

Powiat: kłodzki

Miasto: Nowa Ruda

Tablice rejestracyjne: DKL


text:
# 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego (III RP)
9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego (9 plm) – oddział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego.

## Historia i powstanie 9 plm
W 1989 roku został rozformowany 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego w Debrznie-Wsi. Równocześnie 26 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego OPK w Zegrzu Pomorskim został przekazany z Wojsk Obrony Powietrznej Kraju do Wojsk Lotniczych i podporządkowany dowódcy 4 DLM z jednoczesną zmianą nazwy jednostki na 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego.
9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego w Zegrzu Pomorskim przejął dziedzictwo tradycji 9 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w z Debrzna oraz 9 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego istniejącego w latach 1944-1946.
W dniu 16 listopada 1990 roku o godz. 18 zginął porucznik pilot Andrzej Seroka na samolocie MiG-21 bis. Wykonując lot na przechwycenie celu powietrznego w nocy, w chmurach. Podczas energicznego wykonywania manewru wyprowadzania z ataku niewłaściwie rozłożył uwagę i stracił orientację przestrzenną. Samolot przeszedł w stromą spiralę i zderzył się z ziemią. Pilot nie wykorzystał automatycznego pilota do wyprowadzenia maszyny ze skomplikowanego położenia, nie podjął też próby opuszczenia samolotu za pomocą fotela katapultowego.
W dniu 2 czerwca 1991 roku - wizyta Jana Pawła II, którego powitał Lech Wałęsa, oraz uroczysta msza polowa odprawiona na płycie lotniska. Podczas tej mszy Jan Paweł II powiedział: Ci wszyscy, którzy sprawie Ojczyzny oddani, służą w wojsku, niech uważają siebie za sługi bezpieczeństwa i wolności narodów. Po raz pierwszy dane mi jest - podczas odwiedzin w Ojczyźnie - przemówić do żołnierzy na specjalnym spotkaniu.
W dniu 14 czerwca 1996 roku z wizytą w województwie koszalińskim przebywał Zwierzchnik SZ RP Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski.
W dniu 18 czerwca 1996 roku generał dywizji pilot Mieczysław Walentynowicz, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy jednostki podpułkownikowi Piotrowi Luśni sztandar ufundowany przez Społeczny Komitet Ufundowania Sztandaru pod przewodnictwem Franciszka Klima. Rodzicami chrzestnymi sztandaru byli Bogumiła Betlej i podpułkownik rezerwy Jacek Tuteja.
Po rozwiązaniu 9 plm 31 grudnia 2000 utworzono 24 Bazę Lotniczą oraz 9 Eskadrę Lotnictwa Taktycznego - jednostki te przejęły tradycję 9 plm.

## Odznaka pamiątkowa
Odznaka pamiątkowa 9 plm powstała na bazie graficznej odznaki funkcjonującej do 1995.
W nowym projekcie uwzględniono wymagania określone w Ustawie z 19 lutego 1993 o znakach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W swej treści nawiązuje ona do rycerskich tradycji Wojska Polskiego oraz lotniczego charakteru jednostki.
Odznakę o wymiarach 32x28 mm stanowi płaska pięcioboczna lakierowana płytka w kształcie pionowego statecznika samolotu o błękitnym tle, na którym jest biało-czerwona szachownica lotnicza. Górna krawędź szachownicy tworzy kształt polskiego wybrzeża. Na wierzchu znajdują się srebrne kontury MiG-21 i rycerza na koniu. Odznakę zaprojektował Arkadiusz Pilch.

## Struktura 9 plm w 2000 roku
- Dowództwo
  - Stanowisko Dowodzenia
  - Sztab
  - 1 eskadra lotnictwa myśliwskiego
    - 1 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - 2 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - 3 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - klucz Urządzeń Radioelektronicznych (URE)
    - klucz osprzętu lotniczego
    - klucz uzbrojenia lotniczego

  - 2 eskadra lotnictwa myśliwskiego
    - 1 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - 2 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - 3 klucz eksploatacji płatowca i silnika
    - klucz Urządzeń Radioelektronicznych (URE)
    - klucz osprzętu lotniczego
    - klucz uzbrojenia lotniczego

  - eskadra techniczna
    - Służba Inżynieryjno-Lotniskowa (SIL)
    - Sekcja Przechowywania i Elaboracji Rakiet (SPiER)
    - klucz remontu płatowca i silnika
    - klucz remontu osprzętu
    - klucz remontu Urządzeń Radioelektronicznych
    - klucz remontu uzbrojenia

  - batalion zaopatrzenia
    - kompania obsługi lotniska
    - kompania samochodowa
    - kompania ochrony

  - batalion łączności i ubezpieczenia lotów
    - kompania łączności
    - kompania ubezpieczenia lotów
    - Węzeł Łączności

## Wyposażenie
Wyposażenie pułku zmieniało się wraz z możliwościami finansowymi państwa oraz z rozwojem techniki wojskowej.
- samoloty
  - Lim-1
  - SB Lim-2
  - Lim-2
  - Lim-5
  - MiG-15
  - MiG-21 M
  - MiG-21 US
  - MiG-21 UM
  - MiG-21 bis
  - Jak-1
  - Jak-7
  - Jak-9
  - Jak-11
  - Jak-23
  - An-2
  - TS-8 Bies
  - TS-11 Iskra
  - PZL-104 Wilga
  - Po-2
- śmigłowce
  - Mi-2
- sprzęt OPL
  - S-60

## Dowódcy pułku
- 18 lutego 1989 - 14 października 1991 - ppłk dypl. pil. Zbigniew Bielewicz
- 14 października 1991 - 19 stycznia 1997 - ppłk dypl. pil. Piotr Luśnia
- 19 stycznia 1997 - 31 grudnia 2000 - ppłk dypl. pil. Sławomir Kałuziński

title: 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego (III RP)

wikitext:
{{inne znaczenia|9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego (1989-2000)|inne jednostki noszące nazwę [[9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego]]}}
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lotnictwo
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = POL
 |sformowanie          = 1944
 |rozformowanie        = 2000
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               = 23 marca{{r|saw}}
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          = [[9 Eskadra Lotnictwa Taktycznego]]
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = ppłk dypl. pil. [[Sławomir Kałuziński]]
 |działania zbrojne    =
 |numer                = JW 5069<ref>[https://wbh.wp.mil.pl/c/pages/atts/2021/7/bSpis_zespolow_-_stan_na_02.07.2021_r..pdf Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Toruniu]</ref>
 |dyslokacja           = [[Zegrze Pomorskie]]
 |rodzaj sił zbrojnych = Siły powietrzne
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Wojska lotnicze]]
 |podległość           = [[2 Korpus Obrony Powietrznej|2 Korpus Obrony Powietrznej Kraju]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego''' (9 plm) – [[Oddział wojskowy|oddział]] [[Lotnictwo myśliwskie|lotnictwa myśliwskiego]] [[Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]].

== Historia i powstanie 9 plm ==
W 1989 roku został rozformowany [[11 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego OPL|9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego]] w [[Debrzno-Wieś|Debrznie-Wsi]]. Równocześnie [[26 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego|26 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego OPK]] w Zegrzu Pomorskim został przekazany z [[Wojska Obrony Powietrznej Kraju|Wojsk Obrony Powietrznej Kraju]] do Wojsk Lotniczych i podporządkowany dowódcy [[4 Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego|4 DLM]] z jednoczesną zmianą nazwy jednostki na 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego.

9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego w Zegrzu Pomorskim przejął dziedzictwo tradycji 9 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w z Debrzna oraz [[9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego (LWP)|9 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego]] istniejącego w latach 1944-1946.

W dniu 16 listopada 1990 roku o godz. 18 zginął porucznik pilot Andrzej Seroka na samolocie MiG-21 bis. Wykonując lot na przechwycenie celu powietrznego w nocy, w chmurach. Podczas energicznego wykonywania manewru wyprowadzania z ataku niewłaściwie rozłożył uwagę i stracił orientację przestrzenną. Samolot przeszedł w stromą spiralę i zderzył się z ziemią. Pilot nie wykorzystał automatycznego pilota do wyprowadzenia maszyny ze skomplikowanego położenia, nie podjął też próby opuszczenia samolotu za pomocą fotela katapultowego<ref>''Pamięci lotników wojskowych 1945-2003''.</ref>.

W dniu 2 czerwca 1991 roku - wizyta [[Jan Paweł II|Jana Pawła II]], którego powitał [[Lech Wałęsa]], oraz uroczysta msza polowa odprawiona na płycie lotniska. Podczas tej mszy Jan Paweł II powiedział: ''Ci wszyscy, którzy sprawie Ojczyzny oddani, służą w wojsku, niech uważają siebie za sługi bezpieczeństwa i wolności narodów. Po raz pierwszy dane mi jest - podczas odwiedzin w Ojczyźnie - przemówić do żołnierzy na specjalnym spotkaniu.''

W dniu 14 czerwca 1996 roku z wizytą w [[Województwo koszalińskie (1975–1998)|województwie koszalińskim]] przebywał Zwierzchnik SZ RP Prezydent RP [[Aleksander Kwaśniewski]].

W dniu 18 czerwca 1996 roku generał dywizji pilot Mieczysław Walentynowicz, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy jednostki podpułkownikowi Piotrowi Luśni sztandar ufundowany przez Społeczny Komitet Ufundowania Sztandaru pod przewodnictwem Franciszka Klima. Rodzicami chrzestnymi sztandaru byli Bogumiła Betlej i podpułkownik rezerwy Jacek Tuteja.

Po rozwiązaniu 9 plm 31 grudnia 2000 utworzono [[24 Baza Lotnicza|24 Bazę Lotniczą]] oraz [[9 Eskadra Lotnictwa Taktycznego|9 Eskadrę Lotnictwa Taktycznego]] - jednostki te przejęły tradycję 9 plm.

== Odznaka pamiątkowa ==
Odznaka pamiątkowa 9 plm powstała na bazie graficznej odznaki funkcjonującej do [[1995]].
W nowym projekcie uwzględniono wymagania określone w ''Ustawie z [[19 lutego]] [[1993]] o znakach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej''. W swej treści nawiązuje ona do rycerskich tradycji Wojska Polskiego oraz lotniczego charakteru jednostki.

Odznakę o wymiarach 32x28 mm stanowi płaska pięcioboczna lakierowana płytka w kształcie pionowego statecznika samolotu o błękitnym tle, na którym jest biało-czerwona szachownica lotnicza. Górna krawędź szachownicy tworzy kształt polskiego wybrzeża. Na wierzchu znajdują się srebrne kontury MiG-21 i rycerza na koniu. Odznakę zaprojektował Arkadiusz Pilch<ref name=saw>{{Cytuj książkę  | nazwisko =Sawicki [i inni]| imię = Zdzisław| tytuł = Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian| strony =150}}</ref>.

== Struktura 9 plm w 2000 roku ==
[[Plik:Wreczenie sztandaru 9 plm.jpg|thumb|200px|Wręczenie sztandaru]]
[[Plik:9 plm-nadanie sztandaru dokument.jpg|thumb|200px|Akt nadania sztandaru 9 plm]]
* Dowództwo
** Stanowisko Dowodzenia
** Sztab
** 1 eskadra lotnictwa myśliwskiego
*** 1 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** 2 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** 3 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** klucz Urządzeń Radioelektronicznych (URE)
*** klucz osprzętu lotniczego
*** klucz uzbrojenia lotniczego
** 2 eskadra lotnictwa myśliwskiego
*** 1 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** 2 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** 3 klucz eksploatacji płatowca i silnika
*** klucz Urządzeń Radioelektronicznych (URE)
*** klucz osprzętu lotniczego
*** klucz uzbrojenia lotniczego
** eskadra techniczna
*** Służba Inżynieryjno-Lotniskowa (SIL)
*** Sekcja Przechowywania i Elaboracji Rakiet (SPiER)
*** klucz remontu płatowca i silnika
*** klucz remontu osprzętu
*** klucz remontu Urządzeń Radioelektronicznych
*** klucz remontu uzbrojenia
** batalion zaopatrzenia
*** kompania obsługi lotniska
*** kompania samochodowa
*** kompania ochrony
** batalion łączności i ubezpieczenia lotów
*** kompania łączności
*** kompania ubezpieczenia lotów
*** Węzeł Łączności

== Wyposażenie ==
Wyposażenie pułku zmieniało się wraz z możliwościami finansowymi państwa oraz z rozwojem techniki wojskowej.
[[Plik:MiG-15 RB1.jpg|thumb|MiG-15]]
[[Plik:MiG-21 RB6.jpg|thumb|MiG-21]]
[[Plik:An-2 RB.jpg|thumb|An-2]]

* samoloty
** [[MiG-15|Lim-1]]
** [[MiG-15|SB Lim-2]]
** [[MiG-15|Lim-2]]
** [[MiG-17|Lim-5]]
** [[MiG-15]]
** [[MiG-21|MiG-21 M]]
** [[MiG-21|MiG-21 US]]
** [[MiG-21|MiG-21 UM]]
** [[MiG-21|MiG-21 bis]]
** [[Jak-1]]
** [[Jak-7]]
** [[Jak-9]]
** [[Jak-11]]
** [[Jak-23]]
** [[An-2]]
** [[PZL TS-8 Bies|TS-8 Bies]]
** [[PZL TS-11 Iskra|TS-11 Iskra]]
** [[PZL-104 Wilga]]
** [[Po-2]]
* śmigłowce
** [[Mi-2]]
* sprzęt OPL
** [[Armata przeciwlotnicza S-60|S-60]]

== Dowódcy pułku ==
* 18 lutego 1989 - 14 października 1991 - ppłk dypl. pil. [[Zbigniew Bielewicz]]
* 14 października 1991 - 19 stycznia 1997 - ppłk dypl. pil. Piotr Luśnia
* 19 stycznia 1997 - 31 grudnia 2000 - ppłk dypl. pil. [[Sławomir Kałuziński]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę  | nazwisko =Sawicki| imię = Zdzisław| nazwisko2 =Waszkiewicz| imię2 =Jerzy| nazwisko3 =Wielochowski| imię3 =Adam|tytuł = Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian| data =1997  | wydawca = Bellona | miejsce = Warszawa | isbn = 83-11-08588-9| strony =}}
* ''Kronika 9 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego''.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.rosnowo.pl/n-jednostka.html JW 5069, 26 oraz 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego]

{{Siły Powietrzne}}

[[Kategoria:Rozformowane pułki lotnicze III Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Zegrze Pomorskie]]
[[Kategoria:Byłe Artykuły na Medal]]
[[Kategoria:Pułki lotnictwa myśliwskiego ludowego Wojska Polskiego]]

title: 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego

Święto: 23 marca

Kontynuacja: 9 Eskadra Lotnictwa Taktycznego

Ostatni: ppłk dypl. pil. Sławomir Kałuziński

Dyslokacja: Zegrze Pomorskie

Rodzaj sił zbrojnych: Siły powietrzne

Rodzaj wojsk: Wojska lotnicze

Podległość: 2 Korpus Obrony Powietrznej Kraju


text:
# Elburgan
Elburgan (ros. Эльбурган) – auł w Rosji, w Karaczajo-Czerkiesji, w rejonie abazyńskim. W 2021 liczył 2507 mieszkańców, głównie Abazynów.

title: Elburgan

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Elburgan
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Эльбурган}}
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Karaczajo-Czerkiesja
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna =
 |4. jednostka administracyjna =
 |5. jednostka administracyjna = [[rejon abazyński|abazyński]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2021
 |liczba ludności              = 2507
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     =
 |współrzędne                  =
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Elburgan''' ({{w języku|ru|Эльбурган}}) – auł w [[Rosja|Rosji]], w [[Karaczajo-Czerkiesja|Karaczajo-Czerkiesji]], w [[rejon abazyński|rejonie abazyńskim]]. W 2021 liczył 2507 mieszkańców, głównie [[Abazyni|Abazynów]]<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = http://pop-stat.mashke.org/russia-census-2021-ethnic/karacajevo-cerkesija.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości Karaczajo-Czerkiesji na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 1 października 2021 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w Karaczajo-Czerkiesji]]

title: ElburganЭльбурган

Państwo: Rosja

Republika: Karaczajo-Czerkiesja

Rejon: abazyński


text:
# Corona 42
CORONA 42 – amerykański satelita rozpoznawczy wystrzelony w 1962 roku. Był czwartym statkiem serii Keyhole-4 ARGON tajnego programu CORONA. Jego zadaniem było wykonywanie wywiadowczych zdjęć Ziemi. Kapsułę z filmami odzyskano po ponad trzech dniach orbitowania.
Udane misje serii KH-4 wykonały łącznie 101 743 zdjęcia na prawie 72 917 metrach taśmy filmowej.

## Ładunek
- Dwa aparaty fotograficzne typu Mural o ogniskowej długości 61 cm, rozdzielczości przy Ziemi około 7,6 metra
- Filmy fotograficzne czułe na ekspozycje neutronami, promieniowaniem X i gamma
- Eksperyment promieni UV

title: Corona 42

wikitext:
{{Sztuczny satelita infobox
 |nazwa               = CORONA 42<br />SRV 585
 |nazwa oryginalna    =
 |grafika             = CORONA-Discoverer vision.jpg
 |opis grafiki        =
 |alt grafiki         =
 |inne nazwy          = CORONA 9035, Corona 42, Discoverer 42, KH-4 9035, Agena B 1128, FTV-1128, 1962 Phi
 |COSPAR              = 1962-021A
 |NORAD               = S00302
 |państwo             = USA
 |zaangażowani        = [[Centralna Agencja Wywiadowcza|CIA]], [[United States Air Force|USAF]]
 |model satelity      =
 |rakieta nośna       = [[Thor Agena B]]
 |miejsce startu      = [[Vandenberg]]
 |typ orbity          =
 |pozycja             =
 |perygeum            = 199 km<ref>Za NSSDCA Master Catalog. Encyclopedia Astronautica podaje 192×350 km; nachylenie 74,1°</ref>
 |apogeum             = 319 km
 |okres obiegu        = 89,9 min
 |nachylenie          = 74,1°
 |mimośród            = 0,00903
 |początek misji      = 30 maja 1962 01:00<ref>Za Jonathan's Space Home Page. NSSDCA Master Catalog podaje godzinę 00:28</ref> UTC
 |koniec misji        = 2 czerwca 1962
 |powrót do atmosfery = 11 czerwca 1962
 |kształt             = walca
 |wymiary             =
 |masa całkowita      = 1150 kg
 |masa ładunku        =
 |commons             =
}}
'''CORONA 42''' – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[satelita rozpoznawczy]] wystrzelony w 1962 roku. Był czwartym statkiem serii [[Keyhole-4]] ''ARGON'' tajnego [[Program CORONA|programu CORONA]]. Jego zadaniem było wykonywanie wywiadowczych zdjęć Ziemi. Kapsułę z filmami odzyskano po ponad trzech dniach orbitowania.

[[Plik:Thor Agena B with Discoverer 42 (30 May 1962).gif|thumb|100px|left|Start rakiety [[Thor Agena B]] z satelitą Discoverer 42]]

Udane misje serii KH-4 wykonały łącznie 101 743 zdjęcia na prawie 72 917 metrach taśmy filmowej.

== Ładunek ==
* Dwa aparaty fotograficzne typu Mural o [[Ogniskowa|ogniskowej]] długości 61 cm, [[Zdolność rozdzielcza|rozdzielczości]] przy Ziemi około 7,6 metra
* Filmy fotograficzne czułe na ekspozycje [[neutron]]ami, [[Promieniowanie rentgenowskie|promieniowaniem X]] i [[Promieniowanie gamma|gamma]]
* Eksperyment promieni [[ultrafiolet|UV]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.astronautix.com/k/kh-4.html | tytuł = KH-4 | nazwisko = Wade | imię = Mark | praca = Encyclopedia Astronautica | język = en}}
* [https://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraft/display.action?id=1962-021A NSSDCA Master Catalog] {{lang|en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://fas.org/spp/military/program/imint/corona.htm | tytuł = CORONA Summary | data = 1997 | praca = Military Space Programs | opublikowany = Federation of American Scientists | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20110902140619/http://fas.org/spp/military/program/imint/corona.htm}}
* [http://www.planet4589.org/space/log/launchlog.txt Jonathan's Space Home Page] {{lang|en}}
* [https://www.lib.cas.cz/space.40/1962/021A.HTM Space 40] {{lang|en}}

{{Program Discoverer}}

[[Kategoria:1962 w Stanach Zjednoczonych]]
[[Kategoria:Amerykańskie satelity rozpoznawcze]]
[[Kategoria:Loty kosmiczne w 1962]]

title: CORONA 42 · SRV 585

Państwo: Stany Zjednoczone

Zaangażowani: CIA, USAF

Rakieta nośna: Thor Agena B

Miejsce startu: Vandenberg

Koniec misji: 2 czerwca 1962

Powrót do atmosfery: 11 czerwca 1962

Kształt: walca