text:
# Drosophila flavicauda
Drosophila flavicauda – gatunek muchówki z rodziny wywilżnowatych.
Gatunek ten został opisany w 1991 roku przez Masanoriego J. Todę.
Muchówka o ciele długości od 1,92 do 2,84 mm. Głowa żółta z żółtawobrązowym nadustkiem, jasnoszarawożółtym trzecim członem czułków i o policzkach tak szerokich jak największa średnica oka. Na żółtym tułowiu szczecinki środkowe grzbietu ustawione w ośmiu rzędach. Barwa odnóży jasnożółta, przezmianek jasno szarawożółta, a skrzydła są przezroczyste z żółtymi żyłkami. U obu płci pierwszy tergit odwłoka jasnożółty. U samca tergity od drugiego do czwartego, a u samicy od drugiego do piątego jasnożółte z ciemnobrązową przepaską. Szósty tergit samca prawie całkiem czarny. Wszystkie sternity samicy jasnożółte, u samca zaś tylko pierwsze trzy, czwarty jest brązowawy, a piąty ciemnobrązowy. Samiec ma edeagus krótszy zarówno od tylnej paramery jak i od jej wyrostka nasadowego.
Owad znany wyłącznie z Mjanmy, z Rangunu oraz dystryktów Pyin U Lwin i Mandalaj.

title: Drosophila flavicauda

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Drosophila flavicauda''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = [[Masanori Toda|Toda]], 1991
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |rząd                   = [[muchówki]]
 |podrząd                = [[muchówki krótkoczułkie]]
 |rodzina                = [[wywilżnowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Drosophila]]''
 |gatunek                = ''Drosophila flavicauda''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Drosophila flavicauda''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[muchówki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[wywilżnowate|wywilżnowatych]].

Gatunek ten został opisany w 1991 roku przez [[Masanori Toda|Masanoriego J. Todę]]{{r|Toda|col}}.

Muchówka o ciele długości od 1,92 do 2,84 mm. Głowa żółta z żółtawobrązowym [[nadustek|nadustkiem]], jasnoszarawożółtym trzecim członem czułków i o [[policzek|policzkach]] tak szerokich jak największa średnica oka. Na żółtym tułowiu [[szczecinki środkowe grzbietu]] ustawione w ośmiu rzędach. Barwa odnóży jasnożółta, [[przezmianki|przezmianek]] jasno szarawożółta, a skrzydła są przezroczyste z żółtymi żyłkami. U obu płci pierwszy [[tergum|tergit]] odwłoka jasnożółty. U samca tergity od drugiego do czwartego, a u samicy od drugiego do piątego jasnożółte z ciemnobrązową przepaską. Szósty tergit samca prawie całkiem czarny. Wszystkie [[Sternum|sternity]] samicy jasnożółte, u samca zaś tylko pierwsze trzy, czwarty jest brązowawy, a piąty ciemnobrązowy. Samiec ma [[edeagus]] krótszy zarówno od tylnej [[paramery]] jak i od jej wyrostka nasadowego{{r|Toda}}.

Owad znany wyłącznie z [[Mjanma|Mjanmy]]{{r|Toda|col}}, z [[Rangun]]u oraz dystryktów [[Pyin U Lwin (dystrykt)|Pyin U Lwin]] i [[Mandalaj (dystrykt)|Mandalaj]]{{r|Toda}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Toda">{{Cytuj pismo | autor = Masanori J. Toda | tytuł = Drosophilidae (Diptera) in Myanmar (Burma). VII. The ''Dorsilopha melanogaster'' species-group, excepting the ''D. montium'' species-subgroup | czasopismo = Oriental Insects | wolumin = 25 | strony = 69-94 | data = 1991 | url = http://www.drosophila.jp/jdd/class/030708/03070808.pdf}}</ref>
<ref name="col">{{Cytuj stronę | url = http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/details/species/id/8708974 | tytuł = Drosophila flavicauda | autor = I. Brake, G. Bachli | praca = Systema Dipterorum 2.0 (Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist) | data dostępu = 2016-07-22}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Wywilżnowate]]
[[Kategoria:Muchówki Azji]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1991 roku]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Mjanmy]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Rząd: muchówki

Podrząd: muchówki krótkoczułkie

Rodzina: wywilżnowate

Rodzaj: Drosophila

Gatunek: Drosophila flavicauda


text:
# Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1984
Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1984 – szesnaste mistrzostwa świata U-19 w rugby union mężczyzn zorganizowane przez FIRA, które odbyły się w Warszawie w dniach od 15 do 22 kwietnia 1984 roku.

## Klasyfikacja końcowa

### Grupa A
| Miejsce | Reprezentacja  |
| ------- | -------------- |
| 1       | Włochy U-19    |
| 2       | Francja U-19   |
| 3       | Hiszpania U-19 |
| 4       | RFN U-19       |

### Grupa B
| Miejsce | Reprezentacja       |
| ------- | ------------------- |
| 1       | ZSRR U-19           |
| 2       | Rumunia U-19        |
| 3       | Czechosłowacja U-19 |
| 4       | Jugosławia U-19     |
| 5       | Belgia U-19         |
| 6       | Szwecja U-19        |
| 7       | Polska U-19         |
| 8       | Szwajcaria U-19     |

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Mistrzostwa zespołowe infobox
 |nazwa                      = Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1984
 |nazwa oryginalna           =
 |poprzednie                 = [[Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1983|1983]]
 |następne                   = [[Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1985|1985]]
 |grafika                    =
 |podpis grafiki             =
 |rodzaj reprezentacji       = U-19
 |dyscyplina                 = r
 |organizator                = [[Rugby Europe|FIRA]]
 |mapa                       =
 |podpis mapy                =
 |gospodarz                  = POL
 |gospodarz miasto           = [[Warszawa]]
 |2. gospodarz               =
 |2. gospodarz miasto        =
 |data otwarcia              = 15 kwietnia 1984
 |miasto otwarcia            =
 |data zamknięcia            = 22 kwietnia 1984
 |miasto zamknięcia          =
 |liczba drużyn              = 12
 |liczba konfederacji        =
 |liczba aren opis           =
 |liczba aren                =
 |liczba miast               =
 |1. miejsce                 = ITA
 |2. miejsce                 = FRA
 |3. miejsce                 = ESP
 |liczba meczów              =
 |punkty                     =
 |zawodnik                   =
 |oglądalność                =
 |MVP                        =
 |commons                    =
 |wikinews                   =
 |www                        =
}}
'''Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1984''' – szesnaste [[mistrzostwa świata U-19 w rugby union mężczyzn]] zorganizowane przez [[Rugby Europe|FIRA]], które odbyły się w [[Warszawa|Warszawie]] w dniach od 15 do 22 kwietnia 1984 roku.

== Klasyfikacja końcowa ==
=== Grupa A ===
{| class="wikitable" style="text-align:left;"
|-
!Miejsce!!Reprezentacja
|-
| 1 || {{reprezentacja|ITA|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 2 || {{reprezentacja|FRA|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 3 || {{reprezentacja|ESP|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 4 || {{reprezentacja|BRD|r|rodzaj=U-19}}
|}
=== Grupa B ===
{| class="wikitable" style="text-align:left;"
|-
!Miejsce!!Reprezentacja
|-
| 1 || {{reprezentacja|SUN|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 2 || {{reprezentacja|ROU|r|wariant=1965|rodzaj=U-19}}
|-
| 3 || {{reprezentacja|CSK|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 4 || {{reprezentacja|YUG|wariant=SFR|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 5 || {{reprezentacja|BEL|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 6 || {{reprezentacja|SWE|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 7 || {{reprezentacja|POL|r|rodzaj=U-19}}
|-
| 8 || {{reprezentacja|CHE|r|rodzaj=U-19}}
|}

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę|url = http://www.ferugby.es/images/2013-2014/Documentos/parte_4_12-13_palmares_internacional.pdf|tytuł = Palmares|data dostępu = 2014-08-19|opublikowany = ferugby.es|język = es|archiwum = https://web.archive.org/web/20140814103912/http://www.ferugby.es/images/2013-2014/Documentos/parte_4_12-13_palmares_internacional.pdf|zarchiwizowano = 2014-08-14}}
* {{cytuj stronę|url = http://web.archive.org/web/20030430182139/http://www.fira-aer-rugby.com/archives/eng/ar_junior.html|tytuł = List of Previous Winners - Junior World Championships|data dostępu = 2012-12-12|opublikowany = fira-aer-rugby.com @ [[Internet Archive|web.archive.org]]|język = en}}

{{Mistrzostwa świata juniorów w rugby union}}

[[Kategoria:Mistrzostwa świata juniorów w rugby union]]
[[Kategoria:1984 w rugby union]]
[[Kategoria:Rugby union w Polsce]]
[[Kategoria:1984 w polskim sporcie]]
[[Kategoria:Zawody sportowe w Warszawie]]

title: · Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 1984

Dyscyplina: rugby union

Organizator: FIRA

Gospodarz: Warszawa, Polska

Otwarcie: 15 kwietnia 1984

Zamknięcie (finał): 22 kwietnia 1984

I miejsce: Włochy U-19

II miejsce: Francja U-19

III miejsce: Hiszpania U-19


text:
# Dunajek Mały
Dunajek Mały (niem. Klein Duneiken, do 1938 Klein Duneyken) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Gołdap nad Gołdapą.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Inne miejscowości o nazwie Dunajek: Dunajek

title: Dunajek Mały

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Dunajek Mały
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = warmińsko-mazurskie
 |powiat                 = [[Powiat gołdapski|gołdapski]]
 |gmina                  = [[Gołdap (gmina)|Gołdap]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 87
 |kod pocztowy           = 19-507<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=240}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = NGO
 |SIMC                   = 0758493
 |kod mapy               = Gołdap (gmina)
 |współrzędne            = 54°09'47"N 22°15'11"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|27017|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Dunajek Mały''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Klein Duneiken'', do 1938 ''Klein Duneyken'') – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo warmińsko-mazurskie|województwie warmińsko-mazurskim]], w [[powiat gołdapski|powiecie gołdapskim]], w [[Gołdap (gmina)|gminie Gołdap]] nad [[Gołdapa|Gołdapą]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo suwalskie|województwa suwalskiego]].

Inne miejscowości o nazwie '''Dunajek''': [[Dunajek]]
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{gmina Gołdap}}

[[Kategoria:Gołdap (gmina)]]

title: Dunajek Mały

Państwo: Polska

Województwo: warmińsko-mazurskie

Powiat: gołdapski

Gmina: Gołdap

Tablice rejestracyjne: NGO


text:
# Konoplisko
Konoplisko – dawny folwark na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Zieleniewicze. Leżał ok 3 km na północny wschód od Hołowczyc.
W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim. 16 października 1933 utworzyła gromadę Konoplisko w gminie Podorosk, obejmującą Konoplisko, Michalin, Olesin i Tadzin. Po II wojnie światowej weszła w struktury ZSRR.

title: Konoplisko

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Konoplisko
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-BR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon prużański|prużański]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Zieleniewicze|Zieleniewicze]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód brzeski
 |współrzędne                  = 52°58'35.0"N 24°43'03.1"E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Konoplisko''' – dawny [[folwark]] na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód brzeski|obwodzie brzeskim]], w [[rejon prużański|rejonie prużańskim]], w [[sielsowiet Zieleniewicze|sielsowiecie Zieleniewicze]]. Leżał ok 3 km na północny wschód od [[Hołowczyce (rejon prużański)|Hołowczyc]].

W dwudziestoleciu międzywojennym miejscowość leżała w Polsce, w [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|województwie białostockim]], w [[Powiat wołkowyski|powiecie wołkowyskim]]. 16 października 1933 utworzyła [[Gromada (podział administracyjny)|gromadę]] ''Konoplisko'' w [[Podorosk (gmina)|gminie Podorosk]], obejmującą Konoplisko, Michalin, Olesin i Tadzin<ref>Białostocki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 11, poz. 49</ref>. Po II wojnie światowej weszła w struktury [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/A37_B39_(XX-17)_LYSKOW_1926_300dpi_bcuj298347-288249.jpg Folwark Konoplisko na mapie WIG z 1926]
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K/P37_S39_POROZOW-LYSKOW_1938_LoC_G6520_s100_.P6.jpg Folwark Konoplisko na mapie WIG z 1938]

{{Sielsowiet Zieleniewicze}}
[[Kategoria:Wsie w rejonie prużańskim]]

title: Konoplisko

Państwo: Białoruś

Obwód: brzeski

Rejon: prużański

Sielsowiet: Zieleniewicze


text:
# Choroby społeczne
Choroby społeczne – różnego typu schorzenia przewlekłe, szeroko rozpowszechnione w społeczności. Występujące u ponad 10% społeczeństwa. Ograniczają możliwość wykonywania podstawowych zadań życiowych np. pracy. Wymagają długiej regularnej opieki lekarskiej, są trudno wyleczalne, stanowią problem dla całego społeczeństwa. Dzięki zaliczeniu ich do tej grupy chorób, łatwiejsze jest rozpoznawanie ich i szybki dostęp do leków. Najczęściej występującymi chorobami społecznymi są: nadciśnienie i cukrzyca.
Do chorób społecznych należą:
- nadciśnienie tętnicze
- miażdżyca
- alkoholizm
- nikotynizm
- zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS)
- reumatyzm
- cukrzyca
- choroby weneryczne

title: Choroby społeczne

wikitext:
'''Choroby społeczne''' – różnego typu schorzenia przewlekłe, szeroko rozpowszechnione w społeczności. Występujące u ponad 10% społeczeństwa. Ograniczają możliwość wykonywania podstawowych zadań życiowych np. pracy. Wymagają długiej regularnej opieki lekarskiej, są trudno wyleczalne, stanowią problem dla całego społeczeństwa. Dzięki zaliczeniu ich do tej grupy chorób, łatwiejsze jest rozpoznawanie ich i szybki dostęp do leków. Najczęściej występującymi chorobami społecznymi są: nadciśnienie i cukrzyca.

Do chorób społecznych należą:
* [[nadciśnienie tętnicze]]
* [[miażdżyca]]
* [[alkoholizm]]
* [[nikotynizm]]
* [[zespół nabytego niedoboru odporności]] (AIDS)
* [[reumatyzm]]
* [[cukrzyca]]
* [[choroby weneryczne]]

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor = prof. dr hab. med. Leokadia Bąk-Romaniszyn i współautorzy | tytuł = Choroby społeczne i cywilizacyjne – wybrane zagadnienia | wydawca = Uniwersytet Medyczny w Łodzi | miejsce = Łódź | data = 2013 | isbn = 978-83-64344-00-8 | url = http://web.archive.org/web/20180501005016/http://cib.umed.lodz.pl/pliki/Choroby_spoleczne_i_cywilizacyjne_-_wybrane_zagadnienia.pdf}}

== Zobacz też ==
* [[choroby cywilizacyjne]]

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

[[Kategoria:Choroby]]


text:
# (10718) Samusʹ
(10718) Samusʹ (1985 QM5) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 5,04 lat w średniej odległości 2,94 j.a. Odkryta 23 sierpnia 1985 roku.

title: (10718) Samusʹ

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 10718
 |       nazwa = Samusʹ
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Nikołaj Czernych]]
 |       dzień = 23 sierpnia
 |         rok = 1985
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,9393
 |    mimośród = 0,1446
 |  peryhelium = 2,5140
 |    aphelium = 3,3646
 |         lat = 5
 |         dni = 15
 |      godzin = 16
 |    prędkość = 17,37
 |  nachylenie = 2,55
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 13,5
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(10718) Samusʹ''' (1985 QM5) – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 5,04 lat w średniej odległości 2,94 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[23 sierpnia]] [[1985]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 10001–11000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|10718}}
* {{JPLorb|10718}}
* {{MPC|10718}}

{{SORTUJ:Samus'}}
[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1985]]

title: (10718) Samusʹ

Odkrywca: Nikołaj Czernych

Data odkrycia: 23 sierpnia 1985

Okres obiegu · wokół Słońca: 5 lat 15 dni 16 godzin


text:
# Tourves
Tourves – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Var.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2788 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 42 osoby/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Tourves plasuje się na 216. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 96.).

title: Tourves

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Tourves
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Tourves
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = blason ville fr Tourves (Var).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Var (departament)|Var]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Brignoles|Brignoles]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 83140
 |powierzchnia                    = 66,38 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 2788
 |gęstość zaludnienia             = 42 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 83170
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Var
 |współrzędne                     = 43°24′N 5°56′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Tourves''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże]], w departamencie [[Var (departament)|Var]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 2788 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 42 osoby/km² (wśród 963 gmin [[Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże|regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe]] Tourves plasuje się na 216. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 96.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Brignoles}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Var]]

title: Tourves

Państwo: Francja

Region: Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże

Departament: Var

Okręg: Brignoles

• gęstość: 42 os./km²


text:
# Reeseville
Reeseville – wieś w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wisconsin, w hrabstwie Dodge.

title: Reeseville

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Reeseville
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Village
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Reeseville
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Wisconsin}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Dodge (Wisconsin)|Dodge]]
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |kod statystyczny             =
 |powierzchnia                 = 1,62
 |wysokość                     = 251
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-06:00]]<br />[[UTC-05:00]]
 |kod mapy                     = US-WI
 |współrzędne                  = 43°18′20″N 88°50′38″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.reeseville.com/
}}
'''Reeseville''' – wieś w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Wisconsin]], w hrabstwie [[Hrabstwo Dodge (Wisconsin)|Dodge]].

[[Kategoria:Wsie w stanie Wisconsin]]

title: Reeseville

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Wisconsin

Hrabstwo: Dodge

Populacja · • liczba ludności: · 763 · (1 kwietnia 2020)


text:
# Kunila
Kunila – wieś w Estonii, w prowincji Lääne, w gminie Lihula.

title: Kunila

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Kunila
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Kunili
 |państwo                      = EST
 |1. jednostka administracyjna = [[Prowincja Lääne|Lääne]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Gmina Lihula|Lihula]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2006
 |liczba ludności              = 7
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 58°37′18″N 23°49′54″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Kunila''' – wieś w [[Estonia|Estonii]], w [[Prowincja Lääne|prowincji Lääne]], w [[Gmina Lihula|gminie Lihula]].

{{Gmina Lihula}}

[[Kategoria:Miejscowości w gminie Lihula]]

title: Kunila

Państwo: Estonia

Prowincja: Lääne

Gmina: Lihula

Populacja (2006) · • liczba ludności: · 7


text:
# 110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii
110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii (ros. 110-я отдельная Калмыцкая кавалерийская дивизия) – jednostka wojskowa kawalerii Armii Czerwonej podczas II wojny światowej

## Historia
Pod koniec listopada 1941 r. naczelne dowództwo Armii Czerwonej podjęło decyzję o sformowaniu dwóch kałmuckich dywizji kawalerii. Biuro Obkomu Partii i Rada Komisarzy Ludowych Kałmuckiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zdecydowały, że będą one nosiły następujące nazwy: 110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. Siemiona M. Budionnego i 111 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. Oki I. Gorodowikowa. W marcu 1942 r. Państwowy Komitet Obrony postanowił wstrzymać tworzenie 111 DKaw., zaś dwa sformowane już pułki kawalerii przeznaczyć na uzupełnienie stanów innych jednostek kawalerii Armii Czerwonej. Natomiast sztab dywizji i szkoła pułkowa zostały włączone w skład 110 DKaw. W maju tego roku liczyła ona już trzy pułki kawalerii (273, 292 i 311), samodzielny dywizjon artylerii konnej i pododdziały dywizyjne. Liczebność dywizji osiągnęła ok. 3,5 tys. żołnierzy. W większości byli to Kałmucy, ale też Rosjanie, Ukraińcy i przedstawiciele innych narodów ZSRR. Dowodził nią płk W. P. Panin. Funkcję jego zastępcy pełnił płk W. A. Chomutnikow, zaś szefa sztabu ppłk M. T. Bimbajew. Komisarzem politycznym był S. J. Zajarnyj. W czerwcu dywizja trafiła na front na lewy brzeg Donu na odcinek od stanicy Bagajewskaja do stanicy Semikarakorskaja (58 km). Weszła w skład 51 Armii Frontu Północno-Kaukaskiego. Prowadziła wówczas jedynie walki obronne. W poł. lipca dywizja przeszła pod zwierzchność 37 Armii Frontu Południowego. Przyjęła na siebie silne ataki przeważających niemieckich oddziałów 1 Armii Pancernej III Korpusu Pancernego. Szczególnie ciężkie walki miały miejsce w rejonie stanic Bagajewskaja, Melichowskaja i Razdorskaja oraz chutoru Puchliakowo. Ostatecznie Niemcom udało się na północny wschód od stanicy Semi-Karakorskiej sforsować Don, wychodząc na tyły obrony sowieckiej. Po przejściu rzeki na zachód od Bolszoj Orłowki 110 DKaw. znalazła się w okrążeniu. Prowadząc ciężkie walki, zginęli m.in. komisarz dywizyjny S. F. Zajarnyj, nowy szef sztabu dywizji mjr A. A. Raab i dowódca dywizjonu artylerii kpt. G. K. Dyba. Ponosząc bardzo duże straty, dywizja wyrwała się z okrążenia, po czym zajęła pozycje obronne nad rzeką Manycz w rejonie wsi Wiesiołyj, Słobodskij, Krasnyj i Tuzłukow. Straty dywizji w walkach nad Donem od 18 do 27 lipca wyniosły ok. 600 zabitych, ok. 700 rannych i 200-300 wziętych do niewoli. Ponadto duża część żołnierzy zdezerterowała. Część powróciła do domów, zaś inni sformowali oddziały partyzanckie, zwalczające na stepach kałmuckich Sowietów. Do 29 lipca dywizja ponownie prowadziła walki obronne z przeważającymi siłami przeciwnika. Następnie rozkazem dowódcy 37 Armii wycofała się w kierunku Salsk-Baszanta-Stawropol. Do dalszych walk doszło w okolicy Salska, wsi Sandata, Moskowskoje, Donskoje i Sablino oraz na północny wschód od Stawropolu. Tam dywizja podzieliła się na 2 części. Główne siły dywizyjne (ok. 2 tys. żołnierzy) skieowały się na Mozdok, zaś pozostałe oddziały w grupach odchodziły w stronę Majkopu, Atrachania i Ułan-Chołu, gdzie zostały następnie dołączone do 28 Armii i XVIII Kubańskiego Korpusu Kawalerii. Tymczasem główna część dywizji po ześrodkowaniu w stanicy Wozniesienowskaja koło Mozdoku przeszła pod zwierxchność Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego. Na prośbę Obkomu Partii i Rady Komisarzy Ludowych Kałmuckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej 7 sierpnia wydzielono oddział zbiorczy pod dowództwem płk. Zubkowa, który został skierowany do Elisty w celu obrony miasta. Jednakże już 12 sierpnia Niemcy przerwali się do Elisty, a obrońcy zostali zmuszeni do odwrotu w kierunku północno-wschodnim.Od 18 sierpnia Armia Czerwona rozpoczęła nowy etap walk obronnych o Kaukaz. Wzięła w nich udział 110 DKaw. 5 września wraz z 30 DKaw. 110 DKaw. otrzymała rozkaz ochrony niedawno zbudowanej strategicznej linii kolejowej Kizlar-Astrachań. Przeszła wówczas pod zwierzchność 44 Armii. Jeden z pułków dywizji odrzucił kontratakiem batalion niemieckiej piechoty zmotoryzowanej, próbujący zdobyć stację kolejową Ułan-Choł. To samo dotyczyło ataku niemieckiego w rejonie stacji Zenzeli. Na tym odcinku dywizja powstrzymała natarcie wojsk niemieckich na terytorium Kałmucji. Następnie 110 DKaw. przeniesiono na północny wschód od Mozdoku, gdzie starła się z Niemcami pod wsią Aga-Batyr. W przeciągu 15 dni żołnierze dywizji wyrzucili oddziały przeciwnika z Aczikułaku, wsi Aga-Batyr, Tarskij, Michajłowskij i Połtawskij oraz sowchozu Mozdowskij Nr 7. 28 września konnicę 110 DKaw. włączono w skład 30 DKaw., ale już 2 dni potem dowództwo Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, postanawiając jednak uchronić 110 DKaw. od likwidacji, wydało rozkaz o jej uzupełnieniu zmobilizowanymi mieszkańcami Kraju Ordżonokidzkiego i nieokupowanej części Kałmucji. Nowym dowódcą dywizji został płk Wasilij Chomutnikow. 12 grudnia oddziały dywizji powróciły do walk. 3 stycznia 1943 r. Północna Grupa Wojsk Frontu Zakaukaskiego przeszła do kontrofensywy, przerywając obronę Niemców. 110 DKaw., podporządkowana IV Kubańskiemu Kozackiego Korpusowi Kawalerii, działała na prawej flance wojsk sowieckich, atakując w kierunku Budionnowska. W dniach 10-14 stycznia tego roku dywizja rozbiła oddziały przeciwnika, zdobywając Orłowkę i Praskoweję, a następnie Budionnowsk. W ciągu miesiąca Sowieci wyzwolili cały Kraj Ordżonokidzki, Kałmucję i południową część obwodu rostowskiego. Na pocz. lutego dywizja osiągnęła rubież odcinek linii kolejowej Celina-Rostów nad Donem, gdzie została rozformowana. Oddziały dywizyjne włączono do IV Gwardyjskiego Kubańskiego Korpusu Kawalerii.

## Skład organizacyjny
- 273 Pułk Kawalerii
- 292 Pułk Kawalerii
- 311 Pułk Kawalerii
- 110 Samodzielny Dywizjon Artylerii Konnej – d-ca kpt. G. K. Dyba
- 99 Samodzielny Park Artyleryjski
- 81 SAmodzielny Półszwadron Łączności
- 110 Samodzielny Szwadron Obrony Chemicznej
- Samodzielna Bateria Przeciwlotnicza
- 94 Szwadron Medyczno-Sanitarny
- 82 Transport Zaopatrzeniowy
- 374 Dywizyjny Lazaret Weterynaryjny

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 10 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii
 |nazwa oryginalna     = {{k|ru|110-я отдельная Калмыцкая кавалерийская дивизия}}
 |znak                 = Red Army Badge.svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = ZSRR
 |sformowanie          = 1941–1942
 |rozformowanie        = 1943
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[kawaleria]]
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii''' ([[język rosyjski|ros.]] 110-я отдельная Калмыцкая кавалерийская дивизия) – jednostka wojskowa [[Jazda|kawalerii]] [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]

== Historia ==
Pod koniec listopada 1941 r. naczelne dowództwo Armii Czerwonej podjęło decyzję o sformowaniu dwóch kałmuckich dywizji kawalerii. Biuro Obkomu Partii i Rada Komisarzy Ludowych [[Kałmucka Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka|Kałmuckiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej]] zdecydowały, że będą one nosiły następujące nazwy: 110 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. [[Siemion Budionny|Siemiona M. Budionnego]] i 111 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii im. [[Oka Gorodowikow|Oki I. Gorodowikowa]]. W marcu 1942 r. Państwowy Komitet Obrony postanowił wstrzymać tworzenie 111 DKaw., zaś dwa sformowane już pułki kawalerii przeznaczyć na uzupełnienie stanów innych jednostek kawalerii Armii Czerwonej. Natomiast sztab dywizji i szkoła pułkowa zostały włączone w skład 110 DKaw. W maju tego roku liczyła ona już trzy pułki kawalerii (273, 292 i 311), samodzielny dywizjon artylerii konnej i pododdziały dywizyjne. Liczebność dywizji osiągnęła ok. 3,5 tys. żołnierzy. W większości byli to Kałmucy, ale też Rosjanie, Ukraińcy i przedstawiciele innych narodów [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]]. Dowodził nią płk W. P. Panin. Funkcję jego zastępcy pełnił płk W. A. Chomutnikow, zaś szefa sztabu ppłk M. T. Bimbajew. Komisarzem politycznym był S. J. Zajarnyj. W czerwcu dywizja trafiła na front na lewy brzeg [[Don]]u na odcinek od [[Stanica kozacka|stanicy]] Bagajewskaja do stanicy Semikarakorskaja (58 km). Weszła w skład 51 Armii Frontu Północno-Kaukaskiego. Prowadziła wówczas jedynie walki obronne. W poł. lipca dywizja przeszła pod zwierzchność 37 Armii Frontu Południowego. Przyjęła na siebie silne ataki przeważających niemieckich oddziałów 1 Armii Pancernej III Korpusu Pancernego. Szczególnie ciężkie walki miały miejsce w rejonie stanic Bagajewskaja, Melichowskaja i Razdorskaja oraz [[chutor]]u Puchliakowo. Ostatecznie Niemcom udało się na północny wschód od stanicy Semi-Karakorskiej sforsować Don, wychodząc na tyły obrony sowieckiej. Po przejściu rzeki na zachód od Bolszoj Orłowki 110 DKaw. znalazła się w okrążeniu. Prowadząc ciężkie walki, zginęli m.in. komisarz dywizyjny S. F. Zajarnyj, nowy szef sztabu dywizji mjr A. A. Raab i dowódca dywizjonu artylerii kpt. G. K. Dyba. Ponosząc bardzo duże straty, dywizja wyrwała się z okrążenia, po czym zajęła pozycje obronne nad rzeką [[Manycz (rzeka)|Manycz]] w rejonie wsi Wiesiołyj, Słobodskij, Krasnyj i Tuzłukow. Straty dywizji w walkach nad Donem od 18 do 27 lipca wyniosły ok. 600 zabitych, ok. 700 rannych i 200-300 wziętych do niewoli. Ponadto duża część żołnierzy zdezerterowała. Część powróciła do domów, zaś inni sformowali oddziały partyzanckie, zwalczające na stepach kałmuckich Sowietów. Do 29 lipca dywizja ponownie prowadziła walki obronne z przeważającymi siłami przeciwnika. Następnie rozkazem dowódcy 37 Armii wycofała się w kierunku [[Salsk]]-[[Gorodowikowsk|Baszanta]]-[[Stawropol]]. Do dalszych walk doszło w okolicy Salska, wsi Sandata, Moskowskoje, Donskoje i Sablino oraz na północny wschód od Stawropolu. Tam dywizja podzieliła się na 2 części. Główne siły dywizyjne (ok. 2 tys. żołnierzy) skieowały się na [[Mozdok]], zaś pozostałe oddziały w grupach odchodziły w stronę [[Majkop]]u, [[Astrachań|Atrachania]] i [[Ułan-Choł]]u, gdzie zostały następnie dołączone do 28 Armii i XVIII Kubańskiego Korpusu Kawalerii. Tymczasem główna część dywizji po ześrodkowaniu w stanicy Wozniesienowskaja koło Mozdoku przeszła pod zwierxchność Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego. Na prośbę Obkomu Partii i Rady Komisarzy Ludowych Kałmuckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej 7 sierpnia wydzielono oddział zbiorczy pod dowództwem płk. Zubkowa, który został skierowany do [[Elista|Elisty]] w celu obrony miasta. Jednakże już 12 sierpnia Niemcy przerwali się do Elisty, a obrońcy zostali zmuszeni do odwrotu w kierunku północno-wschodnim.Od 18 sierpnia Armia Czerwona rozpoczęła nowy etap walk obronnych o [[Kaukaz (kraina historyczna)|Kaukaz]]. Wzięła w nich udział 110 DKaw. 5 września wraz z 30 DKaw. 110 DKaw. otrzymała rozkaz ochrony niedawno zbudowanej strategicznej linii kolejowej [[Kizlar]]-Astrachań. Przeszła wówczas pod zwierzchność 44 Armii. Jeden z pułków dywizji odrzucił kontratakiem batalion niemieckiej piechoty zmotoryzowanej, próbujący zdobyć stację kolejową Ułan-Choł. To samo dotyczyło ataku niemieckiego w rejonie stacji Zenzeli. Na tym odcinku dywizja powstrzymała natarcie wojsk niemieckich na terytorium [[Kałmucja|Kałmucji]]. Następnie 110 DKaw. przeniesiono na północny wschód od Mozdoku, gdzie starła się z Niemcami pod wsią Aga-Batyr. W przeciągu 15 dni żołnierze dywizji wyrzucili oddziały przeciwnika z [[Aczikułak]]u, wsi Aga-Batyr, Tarskij, Michajłowskij i Połtawskij oraz [[sowchoz]]u Mozdowskij Nr 7. 28 września konnicę 110 DKaw. włączono w skład 30 DKaw., ale już 2 dni potem dowództwo Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, postanawiając jednak uchronić 110 DKaw. od likwidacji, wydało rozkaz o jej uzupełnieniu zmobilizowanymi mieszkańcami Kraju Ordżonokidzkiego i nieokupowanej części Kałmucji. Nowym dowódcą dywizji został płk [[Wasilij Chomutnikow]]. 12 grudnia oddziały dywizji powróciły do walk. 3 stycznia 1943 r. Północna Grupa Wojsk Frontu Zakaukaskiego przeszła do kontrofensywy, przerywając obronę Niemców. 110 DKaw., podporządkowana IV Kubańskiemu Kozackiego Korpusowi Kawalerii, działała na prawej flance wojsk sowieckich, atakując w kierunku [[Budionnowsk]]a. W dniach 10-14 stycznia tego roku dywizja rozbiła oddziały przeciwnika, zdobywając Orłowkę i Praskoweję, a następnie Budionnowsk. W ciągu miesiąca Sowieci wyzwolili cały Kraj Ordżonokidzki, Kałmucję i południową część obwodu rostowskiego. Na pocz. lutego dywizja osiągnęła rubież odcinek linii kolejowej Celina-[[Rostów nad Donem]], gdzie została rozformowana. Oddziały dywizyjne włączono do IV Gwardyjskiego Kubańskiego Korpusu Kawalerii.

== Skład organizacyjny ==
* 273 Pułk Kawalerii
* 292 Pułk Kawalerii
* 311 Pułk Kawalerii
* 110 Samodzielny Dywizjon Artylerii Konnej – d-ca kpt. G. K. Dyba
* 99 Samodzielny Park Artyleryjski
* 81 SAmodzielny Półszwadron Łączności
* 110 Samodzielny Szwadron Obrony Chemicznej
* Samodzielna Bateria Przeciwlotnicza
* 94 Szwadron Medyczno-Sanitarny
* 82 Transport Zaopatrzeniowy
* 374 Dywizyjny Lazaret Weterynaryjny

== Bibliografia ==
* 110-я ОККД в боях за Родину, [w:] Калмыкия в истории СССР: Пособие для изучающих историю родного края, 1968

== Linki zewnętrzne ==
* [http://don1942.ru/boevoj-put-110-okkd Historia 110 Samodzielnej Kałmuckiej Dywizji Kawalerii (jęz. rosyjski)]
* [http://www.pobeda1945.su/division/4128 Skład organizacyjny 110 Samodzielnej Kałmuckiej Dywizji Kawalerii (jęz. rosyjski)]

[[Kategoria:Formacje narodowościowe Armii Czerwonej w okresie II wojny światowej]]

title: · 10 Samodzielna Kałmucka Dywizja Kawalerii110-я отдельная Калмыцкая кавалерийская дивизия

Państwo: ZSRR

Rodzaj wojsk: kawaleria


text:
# Ikata
Ikata (jap. 伊方町 Ikata-chō) – miasto w Japonii, na wyspie Sikoku, w prefekturze Ehime. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 8 397 mieszkańców , a gęstość zaludnienia wyniosła 89,3 os./km².

title: Ikata

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Ikata
 |nazwa oryginalna             =
 |ja:zapis kanji               = 伊方町
 |ja:transkrypcja Hepburna     = Ikata-chō
 |ja:hiragana                  =
 |ja:katakana                  =
 |ja:IPA                       =
 |ja:audio                     =
 |zdjęcie                      = Ikata - Minatoura in Spring.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Emblem of Ikata, Ehime.svg
 |flaga                        = Flag of Ikata, Ehime.svg
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = Japonia
 |1. jednostka administracyjna = [[Prefektura Ehime|Ehime]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Powiat Nishiuwa|Nishiuwa]]
 |1. jednostka tradycyjna      = [[Sikoku]]
 |2. jednostka tradycyjna      = Sikoku
 |stanowisko zarządzającego    =
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 93,98{{odn|Geospatial Information Authority of Japan|2021|s=65}}
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2020
 |liczba ludności              = 8 397{{odn|Statistics Bureau of Japan|2021}}
 |gęstość zaludnienia          = 89,3
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |JPN:drzewo                   =
 |JPN:kwiat                    =
 |JPN:ptak                     =
 |kod mapy                     = Ehime
 |współrzędne                  = 33°29′N 132°21′E
 |commons                      = Category:Ikata, Ehime
 |www                          = https://www.town.ikata.ehime.jp/
}}
{{nihongo|'''Ikata'''|伊方町|Ikata-chō}} – miasto w [[Japonia|Japonii]], na wyspie [[Sikoku]], w [[Prefektura Ehime|prefekturze Ehime]]. Według danych na rok 2020 miejscowość zamieszkiwało 8 397 mieszkańców{{odn|Statistics Bureau of Japan|2021}}, a gęstość zaludnienia wyniosła 89,3 os./km².

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = https://www.gsi.go.jp/KOKUJYOHO/MENCHO/backnumber/GSI-menseki20210101.pdf | tytuł = 令和3年 全国都道府県市区町村別面積調 (1月1日時点) (Reiwa 3rd year Area adjustment by prefecture, city, ward, town, and village (As of January 1)) | autor = Geospatial Information Authority of Japan | rok = 2021 | opublikowany = gsi.go.jp | język = ja | archiwum = https://archive.org/details/japan-area-adjustment-by-prefecture-city-ward-town-and-village-as-of-2021-january-1 | zarchiwizowano = 2021-06-05 | data dostępu = 2021-08-03 | odn = {{odn/id|Geospatial Information Authority of Japan|2021}} }}
* {{Cytuj stronę |url = https://www.e-stat.go.jp/en/stat-search/files?stat_infid=000032142402 |tytuł = 2020 Population Census / Basic Complete Tabulation on Population and Households, Table 1-1 |data = 2021-11-30 |rok = |opublikowany = e-stat.go.jp Portal Site of Official Statistics of Japan |język = en |data dostępu = 2023-04-29 |odn = {{odn/id|Statistics Bureau of Japan|2021}} }}

{{Prefektura Ehime}}
{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w prefekturze Ehime]]

title: Ikata

Kanji: 伊方町

Transkrypcja Hepburna: Ikata-chō

Herb: Flaga

Państwo: Japonia

Prefektura: Ehime

Powiat: Nishiuwa

Wyspa: Sikoku

Region: Sikoku


text:
# Batak (Bułgaria)
Batak (bułg. Батак) – miasto w południowej Bułgarii, ośrodek administracyjny gminy Batak, którą, oprócz miasta, tworzą wsie Nowa machała (bułg. Нова Махала) i Fotinowo (bułg. Фотиново). Ogółem gminę zamieszkuje około 7520 mieszkańców.

## Geografia

### Położenie
Batak położony jest w północno-zachodniej części w Rodopów, w dolinie rzeki Stara Reka. Miasto otoczone jest wzgórzami (o wysokości przekraczającej o 100–200 m wysokość Bataka n.p.m.) pokrytymi lasami świerkowymi i sosnowymi, za nimi znajdują się góry należące do Bataszkiej Płaniny. Najbliższe Batakowi duże miasta w Bułgarii to Pazardżik i Płowdiw.

### Klimat
Klimat Bataka jest umiarkowany, jednak z uwagi na górskie położenie miasta posiada cechy klimatu alpejskiego. Średnia roczna temperatura powietrza wynosi około +8 do +15 °C, zimy są słoneczne z dużą ilością śniegu, zaś lata łagodne. Charakterystyczny dla regionu jest południowy wiatr, nazywany „białym wiatrem”.

## Historia

### Starożytność
Pierwsze ślady osadnictwa w regionie pochodzą z czasów starożytnych. W 1958 roku w miejscu nazwanym Kremene (bułg. Кремене) odkryto znaleziska z paleolitu. W okolicach Bataka znajdują się także pozostałości około dwudziestu twierdz, świątyń i monasterów z okresów panowania trakijskiego, rzymsko-trakijskiego, bizantyjskiego i słowiańskiego na tych terenach, a także liczne tracyjskie grobowce, rzymskie mosty, kopalnie, młyny i in.
W jednej z jaskiń w rejonie Bataka zostały znalezione kości nosorożca, na podstawie których wywnioskowano, że w czwartorzędzie klimat Rodopów był cieplejszy niż obecnie.

### Założenie osady
Dokładna data powstania Bataka nie jest znana. Według niektórych źródeł, został on założony w XVI wieku przez Bułgarów uciekających z Kotliny Czepinskiej przed osmańską islamizacją. Obecnie pogląd ten uznaje się za nieprawdziwy i przyjmuje się, że osada powstała znacznie wcześniej. Dowodzić tego mają odkrycia pozostałości świątyń i monasterów spalonych przez Turków podczas narzucania islamu, a także inskrypcja na fontannie w Monasterze Św. Bogurodzicy w Kriczimie zbudowanej przez mieszkańców Bataku w 1592 roku, która wspomina wieś Batak. W XVI i XVII wieku w Bataku osiedliło się kilkadziesiąt bułgarskich rodów z różnych regionów zapoczątkowując materialny i kulturowy rozwój osady. Mimo islamizacji regionu i pojawienia się w nim tureckich osiedleńców, Batak najprawdopodobniej pozostał osadą czysto bułgarską.
Geneza nazwy „Batak” nie jest dobrze poznana. Według legendy, pochodzi ona od imienia kniazia Batoja (bułg. Батой), bohaterskiego obrońcy twierdzy Cepina, jednak niektórzy historycy wiążą ją raczej z osadą o nazwie Potok, założoną między XI a XIII wiekiem przez Połowców.

### Batak w okresie panowania osmańskiego
Bułgarskie osady w obszarze północnych Rodopów były szczególnie dotkliwie prześladowane przez Turków, którzy usiłowali je zislamizować. W tym okresie Batak i jego okolice zasłynęły jako region, w którym działało wielu hajduków szukających zemsty na Turkach. Od ich imion pochodzą legendy oraz geograficzne nazwy takie jak Hajduszka Skała (bułg. Хайдушка скала), szczyt Hajduszka Polana (bułg. Хайдушка поляна), Szczyt Szabli (bułg. Саблен връх), Krwawy Strumień (bułg. Кървав чучур) i in.
W okresie Bułgarskiego Odrodzenia Narodowego (XVIII-XIX wiek) Batak rozwinął się ekonomicznie i kulturowo. Liczne i dobrze prosperujące tartaki i warsztaty stolarskie dostarczały deski i drewnane belki, które następnie sprzedawano w Pazardżiku, Płowdiwie, Kawale, Dramie, Salonikach, Izmirze i Aleksandrii. Oprócz materiałów drewnianych, w Bataku wytwarzano również abaje, wełnę, skóry, produkty mięsne, tłuszcze zwierzęce i in. Do rozwoju osady przyczyniło się także jej korzystne położenie na szlaku łączącym Macedonię z Tracją, które doprowadziło do powstania licznych karczm. Batak nie tylko się bogacił, ale stawał się również ośrodkiem kulturalnym. W 1813 roku mieszkańcy wybudowali w ciągu 75 dni (zarządca osmański wydał zezwolenie na co najwyżej trzymiesięczną budowę) cerkiew „Sweta Nedelja” (bułg. Света Неделя), zaś w 1835 świecką szkołę. Z Bataka wywodziło się wielu aktywnych uczestników Odrodzenia Narodowego Bułgarii, jak np. egzarcha Józef I, igumeni Rilskiego Monastyru Kirił i Nikifor, autor jednego z pierwszych bułgarskich elementarzy Georgi Busilin, wydawca książek Dragan Manczow i in.
Wybuch nastrojów niepodległościowych w Bułgarii w 1876 roku nie ominął Bataka. 21 lutego do wsi przybył agitator Panajot Wołow, zaś na słynnym zebraniu konspiratorów w Oboriszte zdecydowano, że Batak stanie się jednym z głównych ośrodków planowanego powstania. Dzień po wybuchu powstania kwietniowego, 21 kwietnia 1876, w domu Petyra Goranowa odbyło się zebranie aktywistów komitetu powstańczego, a 22 kwietnia Batak przyłączył się do insurekcji. 30 kwietnia wieś została otoczona przez wojska osmańskie w większości składające się z wywodzących się z Pomaków baszybuzuków. Po kilkudniowych walkach ocaleli obrońcy schronili się w cerkwi „Sweta Nedelja”, która po kolejnych trzech dniach oblężenia została podpalona. Ogółem około 3-5 tys. powstańców i mieszkańców wsi zostało zamordowanych, zaś sama miejscowość spalona. Wieść o rzezi w Bataku rozeszła się po Europie dzięki zagranicznym dziennikarzom, którzy przybyli na te tereny po powstaniu. Stała się ona jedną z przyczyn wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej w 1877 roku, w efekcie której Bułgaria odzyskała niepodległość.

### Batak współcześnie
Choć ocaleli z pogromu mieszkańcy Bataka już w 1876 roku rozpoczęli odbudowę osady, zgliszcza po pożarach istniały jeszcze przez wiele dziesięcioleci. Od 1964 roku w miejscowości stwarzano podwaliny zabudowy miejskiej, a w 1974 oficjalnie ogłoszono Batak miastem. Od 1977 roku jest ono ośrodkiem gminnym.

## Znakomitości
Znane osobistości pochodzące z Bataka:
- Todor Banczew (zm. 1877) – hajduk, bojownik o niepodległość Bułgarii,
- Josif Stroitelia (1766-1860) – igumen Rilskiego Monasteru,
- Georgi Busilin (1823-1845) – autor bułgarskiego elementarza,
- Dragan Manczow (1824-1908) – księgarz, wydawca,
- Petyr Goranow (1829-1925) – działacz niepodległościowy,
- Angeł Marin (ur. 1942) – wiceprezydent Bułgarii od 2002 r.,
- Katja Czukowa (ur. 1932) – aktorka,
- Sneżana Genewa – artystka.

## Gospodarka
Podstawą gospodarki Bataka są przemysł drzewny oraz leśnictwo. W latach 50. XX wieku w okolicach Bataka wybudowano kompleks zbiorników wodnych z zaporami oraz siłowniami wodnymi zdolnymi wyprodukować ok. 230 MWe elektryczności.

## Kultura i turystyka
W Bataku znajduje się Muzeum Historyczne otwarte w 1956 roku, które prezentuje eksponaty dotyczące historii regionu. Muzeum wpisane jest na listę „Stu Narodowych Obiektów Turystycznych” Bułgarii (bułg. Сто национални туристически обекта). Oprócz miejsc związanych z historią miasta (Cerkiew „Sweta Nedelja” i in.) Batak posiada atrakcyjne dla turystów obiekty przyrodnicze oraz związane z kompleksem zbiorników i zapór wodnych.

title: Batak (Bułgaria)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Batak
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = BUL Батак COA.gif
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Bataka
 |państwo                      = BGR
 |1. jednostka administracyjna = [[Obwód Pazardżik|Pazardżik]]
 |stanowisko zarządzającego    = kmet
 |zarządzający                 = Petyr Paunow
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 1036
 |rok                          = 2005
 |liczba ludności              = 4019
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 03553
 |kod pocztowy                 = 4580
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Obwód Pazardżik
 |współrzędne                  = 41°57′N 24°13′E
 |commons                      = Category:Batak, Bulgaria
 |wikisłownik = Batak
 |www                          = http://www.batak-bg.com/
}}
'''Batak''' ([[język bułgarski|bułg.]] ''Батак'') – miasto w południowej [[Bułgaria|Bułgarii]], ośrodek administracyjny [[Gmina Batak|gminy Batak]], którą, oprócz miasta, tworzą wsie [[Nowa machała (obwód Pazardżik)|Nowa machała]] (bułg. ''Нова Махала'') i [[Fotinowo (obwód Pazardżik)|Fotinowo]] (bułg. ''Фотиново''). Ogółem gminę zamieszkuje około 7520 mieszkańców.

== Geografia ==
=== Położenie ===
Batak położony jest w północno-zachodniej części w [[Rodopy|Rodopów]], w dolinie rzeki [[Stara Reka (dopływ Maricy)|Stara Reka]]. Miasto otoczone jest wzgórzami (o wysokości przekraczającej o 100–200 m wysokość Bataka n.p.m.) pokrytymi lasami [[świerk]]owymi i [[sosna|sosnowymi]], za nimi znajdują się góry należące do [[Bataszka Płanina|Bataszkiej Płaniny]]. Najbliższe Batakowi duże miasta w Bułgarii to [[Pazardżik]] i [[Płowdiw]].

=== Klimat ===
Klimat Bataka jest [[Klimat umiarkowany|umiarkowany]], jednak z uwagi na [[Góra|górskie]] położenie miasta posiada cechy klimatu [[Alpy|alpejskiego]]. Średnia roczna [[temperatura powietrza]] wynosi około +8 do +15 °C, [[zima|zimy]] są słoneczne z dużą ilością [[śnieg]]u, zaś [[lato|lata]] łagodne. Charakterystyczny dla regionu jest południowy [[wiatr]], nazywany „białym wiatrem”.

== Historia ==
[[Plik:Batak-Church-StNedelya.jpg|thumb|300px|[[Cerkiew „Sweta Nedelja” w Bataku]]]]
[[Plik:BatakChurch.JPG|thumb|300px|Cerkiew Św. Bogurodzica w Bataku]]
=== Starożytność ===
Pierwsze ślady [[osadnictwo|osadnictwa]] w regionie pochodzą z [[starożytność|czasów starożytnych]]. W [[1958]] roku w miejscu nazwanym Kremene (bułg. ''Кремене'') odkryto znaleziska z [[paleolit]]u. W okolicach Bataka znajdują się także pozostałości około dwudziestu [[Twierdza|twierdz]], [[Świątynia|świątyń]] i [[monaster]]ów z okresów panowania [[Tracja|trakijskiego]], [[Starożytny Rzym|rzymsko]]-trakijskiego, [[Cesarstwo Bizantyńskie|bizantyjskiego]] i [[Słowianie|słowiańskiego]] na tych terenach, a także liczne tracyjskie grobowce, rzymskie mosty, kopalnie, młyny i in.

W jednej z jaskiń w rejonie Bataka zostały znalezione kości [[Nosorożce|nosorożca]], na podstawie których wywnioskowano, że w [[czwartorzęd]]zie klimat Rodopów był cieplejszy niż obecnie.

=== Założenie osady ===
Dokładna data powstania Bataka nie jest znana. Według niektórych źródeł, został on założony w [[XVI wiek]]u przez [[Bułgarzy|Bułgarów]] uciekających z Kotliny Czepinskiej przed [[Imperium Osmańskie|osmańską]] [[islamizacja|islamizacją]]. Obecnie pogląd ten uznaje się za nieprawdziwy i przyjmuje się, że osada powstała znacznie wcześniej. Dowodzić tego mają odkrycia pozostałości świątyń i monasterów spalonych przez [[Turcy|Turków]] podczas narzucania [[islam]]u, a także [[inskrypcja]] na fontannie w Monasterze Św. Bogurodzicy w [[Kriczim]]ie zbudowanej przez mieszkańców Bataku w [[1592]] roku, która wspomina wieś Batak. W XVI i [[XVII wiek]]u w Bataku osiedliło się kilkadziesiąt bułgarskich rodów z różnych regionów zapoczątkowując materialny i kulturowy rozwój osady. Mimo islamizacji regionu i pojawienia się w nim tureckich osiedleńców, Batak najprawdopodobniej pozostał osadą czysto bułgarską.

Geneza nazwy „Batak” nie jest dobrze poznana. Według [[legenda|legendy]], pochodzi ona od imienia [[kniaź|kniazia]] Batoja (bułg. ''Батой''), bohaterskiego obrońcy twierdzy Cepina, jednak niektórzy historycy wiążą ją raczej z osadą o nazwie Potok, założoną między [[XI wiek|XI]] a [[XIII wiek]]iem przez [[Połowcy|Połowców]].

=== Batak w okresie panowania osmańskiego ===
Bułgarskie osady w obszarze północnych Rodopów były szczególnie dotkliwie prześladowane przez Turków, którzy usiłowali je zislamizować. W tym okresie Batak i jego okolice zasłynęły jako region, w którym działało wielu [[Hajduk (rozbójnik)|hajduków]] szukających zemsty na Turkach. Od ich imion pochodzą legendy oraz geograficzne nazwy takie jak Hajduszka Skała (bułg. ''Хайдушка скала''), szczyt Hajduszka Polana (bułg. ''Хайдушка поляна''), Szczyt Szabli (bułg. ''Саблен връх''), Krwawy Strumień (bułg. ''Кървав чучур'') i in.

W okresie Bułgarskiego Odrodzenia Narodowego ([[XVIII wiek|XVIII]]-[[XIX wiek]]) Batak rozwinął się ekonomicznie i kulturowo. Liczne i dobrze prosperujące [[tartak]]i i [[stolarz|warsztaty stolarskie]] dostarczały [[Deska|deski]] i drewnane [[belka|belki]], które następnie sprzedawano w Pazardżiku, Płowdiwie, [[Kawala|Kawale]], [[Drama (miasto)|Dramie]], [[Saloniki|Salonikach]], [[Izmir]]ze i [[Aleksandria|Aleksandrii]]. Oprócz materiałów drewnianych, w Bataku wytwarzano również [[Abaja|abaje]], [[wełna|wełnę]], [[skóra (surowiec)|skóry]], produkty mięsne, [[tłuszcze zwierzęce]] i in. Do rozwoju osady przyczyniło się także jej korzystne położenie na szlaku łączącym [[Macedonia (kraina historyczna)|Macedonię]] z Tracją, które doprowadziło do powstania licznych [[Karczma|karczm]]. Batak nie tylko się bogacił, ale stawał się również ośrodkiem kulturalnym. W [[1813]] roku mieszkańcy wybudowali w ciągu 75 dni (zarządca osmański wydał zezwolenie na co najwyżej trzymiesięczną budowę) [[Cerkiew „Sweta Nedelja” w Bataku|cerkiew „Sweta Nedelja”]] (bułg. ''Света Неделя''), zaś w [[1835]] świecką szkołę. Z Bataka wywodziło się wielu aktywnych uczestników Odrodzenia Narodowego Bułgarii, jak np. [[egzarcha]] [[Józef (Jowczew)|Józef I]], [[igumen]]i [[Rilski Monastyr|Rilskiego Monastyru]] [[Kirił]] i [[Nikifor (Riła)|Nikifor]], autor jednego z pierwszych bułgarskich [[elementarz]]y [[Georgi Busilin]], [[wydawca]] książek [[Dragan Manczow]] i in.

Wybuch nastrojów niepodległościowych w Bułgarii w [[1876]] roku nie ominął Bataka. [[21 lutego]] do wsi przybył agitator [[Panajot Wołow]], zaś na słynnym zebraniu konspiratorów w [[Oboriszte]] zdecydowano, że Batak stanie się jednym z głównych ośrodków planowanego [[powstanie|powstania]]. Dzień po wybuchu [[powstanie kwietniowe|powstania kwietniowego]], [[21 kwietnia]] 1876, w domu Petyra Goranowa odbyło się zebranie aktywistów komitetu powstańczego, a [[22 kwietnia]] Batak przyłączył się do insurekcji. [[30 kwietnia]] wieś została otoczona przez wojska osmańskie w większości składające się z wywodzących się z [[Pomacy|Pomaków]] [[baszybuzuk]]ów. Po kilkudniowych walkach ocaleli obrońcy schronili się w cerkwi „Sweta Nedelja”, która po kolejnych trzech dniach oblężenia została podpalona. Ogółem około 3-5 tys. powstańców i mieszkańców wsi zostało zamordowanych, zaś sama miejscowość spalona. Wieść o rzezi w Bataku rozeszła się po [[Europa|Europie]] dzięki zagranicznym dziennikarzom, którzy przybyli na te tereny po powstaniu. Stała się ona jedną z przyczyn wybuchu [[Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878)|wojny rosyjsko-tureckiej]] w [[1877]] roku, w efekcie której Bułgaria odzyskała niepodległość.

=== Batak współcześnie ===
Choć ocaleli z pogromu mieszkańcy Bataka już w 1876 roku rozpoczęli odbudowę osady, zgliszcza po pożarach istniały jeszcze przez wiele dziesięcioleci. Od [[1964]] roku w miejscowości stwarzano podwaliny [[zabudowa miejska|zabudowy miejskiej]], a w [[1974]] oficjalnie ogłoszono Batak miastem. Od [[1977]] roku jest ono ośrodkiem gminnym.

== Znakomitości ==
Znane osobistości pochodzące z Bataka:
* Todor Banczew (zm. 1877) – hajduk, bojownik o niepodległość Bułgarii,
* Josif Stroitelia (1766-1860) – igumen Rilskiego Monasteru,
* Georgi Busilin (1823-1845) – autor bułgarskiego elementarza,
* Dragan Manczow (1824-1908) – księgarz, wydawca,
* Petyr Goranow (1829-1925) – działacz niepodległościowy,
* [[Angeł Marin]] (ur. 1942) – wiceprezydent Bułgarii od 2002 r.,
* Katja Czukowa (ur. 1932) – aktorka,
* Sneżana Genewa – artystka.

== Gospodarka ==
Podstawą gospodarki Bataka są [[przemysł drzewny]] oraz [[Gospodarka leśna|leśnictwo]]. W latach 50. [[XX wiek]]u w okolicach Bataka wybudowano kompleks zbiorników wodnych z [[zapora wodna|zaporami]] oraz [[elektrownia wodna|siłowniami wodnymi]] zdolnymi wyprodukować ok. 230 MWe elektryczności.

== Kultura i turystyka ==
W Bataku znajduje się Muzeum Historyczne otwarte w [[1956]] roku, które prezentuje eksponaty dotyczące historii regionu. Muzeum wpisane jest na listę „Stu Narodowych Obiektów Turystycznych” Bułgarii (bułg. ''Сто национални туристически обекта''). Oprócz miejsc związanych z historią miasta (Cerkiew „Sweta Nedelja” i in.) Batak posiada atrakcyjne dla turystów obiekty przyrodnicze oraz związane z kompleksem zbiorników i zapór wodnych.

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.batak-bg.com/ Oficjalna strona miasta i gminy (bułg. i ang.)]
* {{Cytuj stronę | url = http://bulgaria.domino.bg/batak/ | tytuł = Strona poświęcona miastu i gminie Batak (bułg. i ang.) | opublikowany = bulgaria.domino.bg | archiwum = https://web.archive.org/web/20070703001046/http://bulgaria.domino.bg/batak/ | zarchiwizowano = 2007-07-03}}
* [http://www.pravoslavieto.com/hramove/batak/index.htm Strona poświęcona rzezi w Bataku oraz cerkwi Św. Niedziela (bułg., ang., franc. i ros.)]
* [http://www.attackingthedevil.co.uk/related/macgahan.php Artykuł korespondenta J.A. MacGahana na temat pogromu mieszkańców Bataka, ''The London Daily News'' (22 Sierpnia, 1876) (ang.)]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w obwodzie Pazardżik]]

title: Batak

Państwo: Bułgaria

Obwód: Pazardżik

Kmet: Petyr Paunow


text:
# Dolina Krąpieli
Dolina Krąpieli (kod PLH220072) – specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000, zlokalizowany na terenie województwa zachodniopomorskiego. Obszar obejmuje powierzchnię 232,76 ha. Teren wyznaczony został w celu długotrwałego zabezpieczenia naturalnych siedlisk życia oraz populacji zagrożonych wymarciem gatunków zwierząt (z wyłączeniem ptaków) takich jak: głowacz białopłetwy Cottus gobio, kozioróg dębosz Cerambyx cerdo, minóg rzeczny Lampetra fluviatilis, minóg strumieniowy Lampetra planeri, skójka gruboskorupowa Unio crassus oraz trzepla zielona Ophiogomphus cecilia.

## Siedliska pod ochroną(zkodem siedlisk)
- 3260 nizinne i podgórskie rzeki ze zbiorowiskami włosieniczników (Ranunculion fluitantis)
- 6120 ciepłolubne, śródlądowe murawy napiaskowe (Koelerion glaucae)
- 6210 murawy kserotermiczne (Festuco-Brometea i ciepłolubne murawy z Asplenion septentrionalis Festucion pallentis)
- 6430  ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium)
- 6510 niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris),
- 7230 górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk,
- 9110 kwaśne buczyny (Luzulo-Fagetum)
- 9160 grąd subatlantycki (Stellario-Carpinetum)
- 91E0 łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae) i olsy źródliskowe,

title: Dolina Krąpieli

wikitext:
{{Obszar chroniony infobox
 |nazwa                = Dolina Krąpieli
 |nazwa oryginalna     =
 |kod obszaru          = PLH320005
 |logo                 =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |rodzaj               = [[specjalny obszar ochrony siedlisk]]
 |państwo              = PL-ZP
 |położenie            =
 |siedziba             =
 |mezoregion           =
 |data utworzenia      =
 |akt prawny           =
 |data likwidacji      =
 |powód likwidacji     =
 |powierzchnia         = 232,76 ha<ref name="DZU" /><ref name="natura2020" />
 |powierzchnia otuliny =
 |obszary chronione    =
 |ochrona              =
 |odwiedzający         =
 |dyrekcja             =
 |plan                 =
 |opis planu           =
 |kod mapy             = Stargard (gmina wiejska)
 |współrzędne          = 53.333600 15.132900
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Dolina [[Krępiel|Krąpieli]]''' (kod '''PLH220072''') – [[specjalny obszar ochrony siedlisk]] [[Obszar Natura 2000|sieci]] [[Natura 2000]], zlokalizowany na terenie [[Województwo zachodniopomorskie|województwa zachodniopomorskiego]]<ref name="DZU">Obwieszczenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 grudnia 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk '''Dolina Krąpieli''' (PLH320005) ({{Dziennik Ustaw|2023|2753}})</ref>. Obszar obejmuje powierzchnię 232,76 ha<ref name="DZU" /><ref name="natura2020">{{Cytuj |tytuł = NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM: PLH320005 |data dostępu = 2023-09-09 |opublikowany = natura2000.eea.europa.eu |url = https://natura2000.eea.europa.eu/Natura2000/SDF.aspx?site=PLH320005}}</ref>. Teren wyznaczony został w celu długotrwałego zabezpieczenia naturalnych [[Siedlisko (biologia)|siedlisk]] życia oraz populacji zagrożonych wymarciem gatunków zwierząt (z wyłączeniem ptaków)<ref name="DZU" /> takich jak: [[głowacz białopłetwy]] {{j|łac|kursywa=tak|Cottus gobio}}, [[kozioróg dębosz]] {{j|łac|kursywa=tak|Cerambyx cerdo}}, [[minóg rzeczny]] {{j|łac|kursywa=tak|Lampetra fluviatilis}}, [[minóg strumieniowy]] {{j|łac|kursywa=tak|Lampetra planeri}}, [[skójka gruboskorupowa]] {{j|łac|kursywa=tak|Unio crassus}} oraz [[trzepla zielona]] {{j|łac|kursywa=tak|Ophiogomphus cecilia}}<ref name="DZU" />.

== Siedliska pod ochroną <small>(z [[Siedlisko przyrodnicze|kodem siedlisk]])</small> ==
* 3260 nizinne i podgórskie rzeki ze zbiorowiskami [[włosienicznik]]ów ({{J|łac|Ranunculion fluitantis|kursywa=tak}})
* 6120 ciepłolubne, śródlądowe murawy napiaskowe ({{j|łac|Koelerion glaucae|kursywa=tak}})
* 6210 [[Murawa kserotermiczna|murawy kserotermiczne]] ({{j|łac|Festuco-Brometea|kursywa=tak}} i ciepłolubne murawy z {{j|łac|Asplenion septentrionalis Festucion pallentis|kursywa=tak}})
* 6430  [[ziołorośla]] górskie ({{j|łac|Adenostylion alliariae|kursywa=tak}}) i ziołorośla nadrzeczne ({{j|łac|Convolvuletalia sepium|kursywa=tak}})
* 6510 niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ({{j|łac|Arrhenatherion elatioris|kursywa=tak}}),
* 7230 górskie i nizinne [[Torfowisko|torfowiska]] zasadowe o charakterze [[Młaka|młak]], [[Turzycowisko|turzycowisk]] i [[Mechowisko|mechowisk]],
* 9110 [[Buczyna kwaśna|kwaśne buczyny]] ({{j|łac|Luzulo-Fagetum|kursywa=tak}})
* 9160 [[grąd subatlantycki]] ({{J|łac|Stellario-Carpinetum|kursywa=tak}})
* 91E0 [[Łęg wierzbowo-topolowy|łęgi wierzbowe, topolowe]], [[Łęg jesionowo-olszowy|olszowe i jesionowe]] ({{j|łac|kursywa=tak|Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae}}) i [[olsy źródliskowe]],

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Obszary Natura 2000 w Polsce]]

title: Dolina Krąpieli

Województwo: zachodniopomorskie


text:
# Świeca (jednostka)
Świeca – dawna pozaukładowa jednostka natężenia światła. Pierwotnie została zdefiniowana jako natężenie światła świecy o masie 1/6 funta z wosku ze spermacetu, spalącej się z szybkością 120 granów na godzinę. W 1921 roku definicja została oparta na świetle żarówki.
W układzie SI zastąpiona przez kandelę. Świeca równa jest 1,02 kandeli.

title: Świeca (jednostka)

wikitext:
'''Świeca''' – dawna [[Pozaukładowe jednostki miary|pozaukładowa]] jednostka [[Światłość|natężenia światła]]. Pierwotnie została zdefiniowana jako natężenie światła [[świeca|świecy]] o masie 1/6 [[funt (masa)|funta]] z [[Woski|wosku]] ze [[spermacet]]u, spalącej się z szybkością 120 [[Gran (jednostka)|granów]] na godzinę. W 1921 roku [[definicja]] została oparta na [[światło|świetle]] [[żarówka|żarówki]]<ref>{{Encyklopedia Britannica |id = technology/candle |tytuł = candle |data dostępu = 2012-01-17}}</ref>.

W układzie [[układ SI|SI]] zastąpiona przez [[kandela|kandelę]]. Świeca równa jest 1,02 kandeli{{fakt|data=2015-07}}.

== Zobacz też ==
* [[Świeca międzynarodowa]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Dawne jednostki miar i wag]]
[[Kategoria:Fotometria]]


text:
# Parafia Ewangelicko-Metodystyczna św. Pawła w Grudziądzu
Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Grudziądzu – zbór metodystyczny działający w Grudziądzu, należący do okręgu zachodniego Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP.

## Historia

### Episkopalny Kościół Metodystyczny (Bischöfliche Methodistische Kirche)
W czerwcu 1895 roku pastor Richard Ramdohr z Gdańska reprezentujący Episkopalny Kościół Metodystyczny (niem. Bischöfliche Methodistische Kirche), jeden z dwóch nurtów metodyzmu w Niemczech, rozpoczął wygłaszanie cotygodniowych kazań do przypadkowych przechodniów na terenie lasku podmiejskiego (obecnie Park Miejski w okolicach „Leśniczówki”). Gdy przybywało stałych słuchaczy, spotkania zaczęto urządzać w mieszkaniach prywatnych. W połowie roku 1897 wydzierżawiono salę po palarni kawy przy ul. Ogrodowej 19 (dzisiaj Kosynierów Gdyńskich 21), którą adaptowano na kaplicę. W październiku 1897 przeprowadzono pierwsze nabożeństwo, w którym wzięło udział 125 osób.
Podczas I wojny światowej pracę pastora Ramdohra wpierała pochodząca z Grudziądza diakonisa Schaff-Schmidt, stale pracująca w Afryce jako misjonarka.

### Kościół Metodystyczny w Polsce
W styczniu 1920 roku, gdy Grudziądz znalazł się w odradzającej się po zaborach Polsce, wielu niemieckich metodystów opuściło miasto. Parafia grudziądzka została dołączona do Misji Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego w Polsce. Zborem opiekował się Ferdynand Schwarz, miejscowy kaznodzieja. Jednak przez ponad dwa lata zbór nie miał stałego duchownego, a pastorzy dojeżdżali do Grudziądza z Warszawy lub z Chodzieży.
W roku 1927 Konferencja Doroczna zamianowała kaznodzieję Władysława Kamińskiego na kierownika zboru jako pierwszego Polaka. Nominacja kaznodziei Polaka oraz wprowadzenie stałych nabożeństw w języku polskim sprawiły, że do zboru zaczęli napływać Polacy, a parafia stała się dwunarodowa mieszkających na terenie Grudziądza i powiatu grudziądzkiego. W roku 1928 dziesięcioletni okres działalności rozpoczął ksiądz Tomasza Gamble, który wraz z małżonką Fryderyką rozwijał działalność parafialną. Grudziądzka parafia była wspomagana finansowo przez parafie warszawską, wileńską i lwowską dzięki czemu prowadziła dwa sierocińce.
W 1938 roku ostatnim pastorem przed II wojną światową został ks. Emil Majewski. We wrześniu 1939 Grudziądz został włączony do III Rzeszy i nabożeństwa mogły odbywać się tylko w języku niemieckim. Wielu polskich członków zboru zostało deportowanych do Generalnego Gubernatorstwa. Oficjalnie działalność prowadził tylko zbór niemieckojęzyczny.

### Okres powojenny
Po wojnie dzięki staraniom członków parafii zdołano uzyskać budynek sakralny po niemieckiej Misji Miejskiej, której członkowie opuścili miasto. Pierwsze metodystyczne nabożeństwo odbyło się w czerwcu 1945 roku, a kazanie wygłosił przybyły na uroczystość Superintendent Naczelny, ks. Konstanty Najder z Warszawy.
W roku 1947 do Grudziądza został zamianowany ks. Michał Jamny, późniejszy pastor zboru w Bydgoszczy. W tym okresie parafia gwałtownie się powiększała liczebnie. W latach 1951–1975 pastorem był ks. Kazimierz Milewski. W roku 1975 skierowano do Grudziądza studenta teologii Jana J. Ostryka, który pozostał w parafii przez 13 lat. W czerwcu 1988 roku do opieki nad parafią zamianowano Grzegorza Ruszczyńskiego. Powołał on filię Szkoły Języka Angielskiego (ELC) oraz Językową Szkołę przyparafialną dla dzieci i młodzieży młodszej.
W roku 1994 kolejnym duchownym w Grudziądzu został ks. Waldemar Eggert, a w 2004 ks. Waldemar Dąbrowski.

wikitext:
{{Parafia infobox
 |nazwa                   = Parafia Ewangelicko-Metodystyczna św. Pawła w Grudziądzu
 |nazwa miejscowa         =
 |grafika                 = Parafia Św. Pawła w Grudziądzu.jpg
 |opis grafiki            =
 |państwo                 = kujawsko-pomorskie
 |siedziba                = [[Grudziądz]]
 |adres                   = 86-300 [[Grudziądz]], ul. Kosynierów Gdyńskich 9/11
 |data powołania          = (1897) / 1920
 |data zamknięcia         =
 |wyznanie                = [[protestantyzm|protestanckie]]
 |kościół                 = [[Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP]]
 |1. jednostka typ        = Okręg
 |1. jednostka nazwa      = [[Okręg zachodni Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP|zachodni]]
 |2. jednostka typ        =
 |2. jednostka nazwa      =
 |3. jednostka typ        =
 |3. jednostka nazwa      =
 |obiekt sakralny funkcja = Kaplica
 |obiekt sakralny         = [[Kaplica Ewangelicko-Metodystyczna w Grudziądzu]]
 |filie                   =
 |nadzór                  =
 |administrator           =
 |proboszcz               = pastor [[Janusz Olszański]]
 |wezwanie                = [[Paweł z Tarsu]]
 |dzień wspomnienia       =
 |kod mapy                = Grudziądz
 |współrzędne             = 53°29′37,5″N 18°45′08,3″E
 |mapa parafii            =
 |opis mapy parafii       =
 |commons                 =
 |www                     = https://ewangelicy.wordpress.com/
}}
'''Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Grudziądzu''' – [[zbór]] [[metodyzm|metodystyczny]] działający w [[Grudziądz]]u, należący do [[Okręg zachodni Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP|okręgu zachodniego]] [[Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP|Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Parafie |data dostępu = 2020-03-30 |opublikowany = Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP |url = http://metodysci.pl/parafie-2/}}</ref>.

== Historia ==
=== Episkopalny Kościół Metodystyczny (Bischöfliche Methodistische Kirche) ===
W czerwcu 1895 roku pastor Richard Ramdohr [[Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Gdańsku|z Gdańska]] reprezentujący Episkopalny Kościół Metodystyczny ({{w języku|de|Bischöfliche Methodistische Kirche}}), jeden z dwóch nurtów [[metodyzm]]u w Niemczech, rozpoczął wygłaszanie cotygodniowych kazań do przypadkowych przechodniów na terenie lasku podmiejskiego (obecnie Park Miejski w okolicach „Leśniczówki”). Gdy przybywało stałych słuchaczy, spotkania zaczęto urządzać w mieszkaniach prywatnych. W połowie roku 1897 wydzierżawiono salę po palarni kawy przy ul. Ogrodowej 19 (dzisiaj Kosynierów Gdyńskich 21), którą adaptowano na kaplicę. W październiku 1897 przeprowadzono pierwsze nabożeństwo, w którym wzięło udział 125 osób<ref name=Historia>{{cytuj | url = https://ewangelicy.wordpress.com/about/ | tytuł = Zarys historii parafii świętego Pawła w Grudziądzu | data dostępu = 2020-03-30 | autor = [[Jan Jerzy Ostryk|Jan J. Ostryk]] | opublikowany = ewangelicy.wordpress.com}}</ref>.

Podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]] pracę pastora Ramdohra wpierała pochodząca z Grudziądza diakonisa Schaff-Schmidt, stale pracująca w Afryce jako misjonarka.

=== Kościół Metodystyczny w Polsce ===
W styczniu 1920 roku, gdy Grudziądz znalazł się w odradzającej się po zaborach Polsce, wielu niemieckich metodystów opuściło miasto. Parafia grudziądzka została dołączona do Misji Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego w Polsce. Zborem opiekował się Ferdynand Schwarz, miejscowy kaznodzieja. Jednak przez ponad dwa lata zbór nie miał stałego duchownego, a pastorzy dojeżdżali do Grudziądza [[Parafia Ewangelicko-Metodystyczna Dobrego Pasterza w Warszawie|z Warszawy]] lub [[Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Chodzieży|z Chodzieży]]<ref name=Historia/>.

W roku 1927 Konferencja Doroczna zamianowała kaznodzieję Władysława Kamińskiego na kierownika zboru jako pierwszego Polaka. Nominacja kaznodziei Polaka oraz wprowadzenie stałych nabożeństw w języku polskim sprawiły, że do zboru zaczęli napływać Polacy, a parafia stała się dwunarodowa mieszkających na terenie Grudziądza i powiatu grudziądzkiego. W roku 1928 dziesięcioletni okres działalności rozpoczął ksiądz Tomasza Gamble, który wraz z małżonką Fryderyką rozwijał działalność parafialną. Grudziądzka parafia była wspomagana finansowo przez parafie warszawską, wileńską i lwowską dzięki czemu prowadziła dwa sierocińce<ref name=Historia/>.

W 1938 roku ostatnim pastorem przed [[II wojna światowa|II wojną światową]] został ks. Emil Majewski. We wrześniu 1939 Grudziądz został włączony do III Rzeszy i nabożeństwa mogły odbywać się tylko w języku niemieckim. Wielu polskich członków zboru zostało deportowanych do Generalnego Gubernatorstwa. Oficjalnie działalność prowadził tylko zbór niemieckojęzyczny<ref name=Historia/>.

=== Okres powojenny ===
Po wojnie dzięki staraniom członków parafii zdołano uzyskać budynek sakralny po niemieckiej Misji Miejskiej, której członkowie opuścili miasto. Pierwsze metodystyczne nabożeństwo odbyło się w czerwcu 1945 roku, a kazanie wygłosił przybyły na uroczystość Superintendent Naczelny, ks. [[Konstanty Najder]] z Warszawy<ref name=Historia/>.

W roku 1947 do Grudziądza został zamianowany ks. Michał Jamny, późniejszy pastor zboru w Bydgoszczy. W tym okresie parafia gwałtownie się powiększała liczebnie. W latach 1951–1975 pastorem był ks. Kazimierz Milewski. W roku 1975 skierowano do Grudziądza studenta teologii [[Jan Jerzy Ostryk|Jana J. Ostryka]], który pozostał w parafii przez 13 lat. W czerwcu 1988 roku do opieki nad parafią zamianowano Grzegorza Ruszczyńskiego. Powołał on filię Szkoły Języka Angielskiego (ELC) oraz Językową Szkołę przyparafialną dla dzieci i młodzieży młodszej<ref name=Historia/>.

W roku 1994 kolejnym duchownym w Grudziądzu został ks. Waldemar Eggert, a w 2004 ks. Waldemar Dąbrowski<ref name=Historia/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP}}

[[Kategoria:Zbory protestanckie w Grudziądzu|Ewangelicko-Metodystyczna]]
[[Kategoria:Parafie Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP|Grudziądz]]
[[Kategoria:Parafie pod wezwaniem św. Pawła Apostoła|Grudziądz, Ewangelicko-Metodystyczna]]

Województwo: kujawsko-pomorskie

Siedziba: Grudziądz

Adres: 86-300 Grudziądz, ul. Kosynierów Gdyńskich 9/11

Wyznanie: protestanckie

Kościół: Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w RP

Okręg: zachodni

Pastor: pastor Janusz Olszański

Imię: Paweł z Tarsu


text:
# Martinus Fabri
Martinus Fabri (zm. w maju 1400) – niderlandzki kompozytor tworzący w drugiej połowie XIV wieku.
Fabri pochodził prawdopodobnie z Flandrii bądź Niderlandów, żył pod koniec średniowiecza. Jego nazwisko było zapewne zlatynizowaną wersją imienia "Smeets" lub "Le Fèvre" (Wegman 1992, 192). Niewiele wiadomo o jego życiu. Oprócz niedatowanego wspomnienia jego imienia w aktach kościoła Św. Donacjana w Brugii, był znany jako śpiewak w sądzie w Hadze od 1395, aż do śmierci w 1400 roku. Spośród trzech śpiewaków, którzy pracowali w sądzie w tym okresie, był on jedynym, który posiadał wykształcenie uniwersyteckie. Po zgonie Fabriego, kilka jego książek z muzyką polifoniczną zostało zakupionych przez władcę Holandii do użytku w jego prywatnej kaplicy.
Z jego kompozycji zachowały się jedynie cztery, wszystkie będące balladami. Dwie z nich posiadają francuski tekst (Or se depart oraz N'ay je cause d’estre lies et joyeux) i są one stworzone w stylu ars subtilior, bardzo złożonym i wyszukanym. Obie ballady są trzygłosowymi kompozycjami, chociaż istnieją dwie (niezgodne) inne wersje na trzeci głos w Or se depart. Inne dwie ballady są w języku holenderskim (Eer ende lof heb d'aventuer oraz Een cleyn parabel), w prostszym, sylabicznym stylu. Manuskrypt z Lejdy, w którym zapisane były wszystkie prace Fabriego, zawiera właśnie niekompletną balladę Een cleyn parabel, której tekst opisuje pewien dylemat: poeta kocha swoją wybrankę serca i chciałby się z nią ożenić, jednak nie może zaakceptować niedawno urodzonego przez nią dziecka. Tekst ten może mieć odniesienia autobiograficzne, Martinus Fabri miał syna ochrzczonego w kwietniu 1396 roku, którego matką chrzestną była Małgorzata z Kleve.

title: Martinus Fabri

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Martinus Fabri
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               =
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        =
 |miejsce urodzenia     =
 |pochodzenie           = [[Niderlandy (region historyczny)|niderlandzkie]] lub [[Flandria (region)|flamandzkie]]
 |data śmierci          = maj 1400
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]], [[muzyka w średniowieczu|muzyka średniowieczna]]
 |zawód                 = [[kompozytor]], [[śpiew]]ak
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Martinus Fabri''' (zm. w maju [[1400]]) – [[Niderlandy (kraina historyczna)|niderlandzki]] [[kompozytor]] tworzący w drugiej połowie XIV wieku.

Fabri pochodził prawdopodobnie z [[Flandria (region)|Flandrii]] bądź Niderlandów, żył pod koniec [[średniowiecze|średniowiecza]]. Jego nazwisko było zapewne zlatynizowaną wersją imienia "Smeets" lub "Le Fèvre" (Wegman 1992, 192). Niewiele wiadomo o jego życiu. Oprócz niedatowanego wspomnienia jego imienia w aktach kościoła Św. Donacjana w [[Brugia|Brugii]], był znany jako śpiewak w sądzie w [[Haga|Hadze]] od [[1395]], aż do śmierci w 1400 roku. Spośród trzech śpiewaków, którzy pracowali w sądzie w tym okresie, był on jedynym, który posiadał wykształcenie uniwersyteckie. Po zgonie Fabriego, kilka jego książek z muzyką [[polifonia|polifoniczną]] zostało zakupionych przez władcę [[Holandia|Holandii]] do użytku w jego prywatnej [[kaplica|kaplicy]].

Z jego kompozycji zachowały się jedynie cztery, wszystkie będące [[ballada]]mi. Dwie z nich posiadają [[język francuski|francuski]] tekst (''Or se depart'' oraz ''N'ay je cause d’estre lies et joyeux'') i są one stworzone w stylu [[ars subtilior]], bardzo złożonym i wyszukanym. Obie ballady są trzygłosowymi kompozycjami, chociaż istnieją dwie (niezgodne) inne wersje na trzeci głos w ''Or se depart''. Inne dwie ballady są w [[Język niderlandzki|języku holenderskim]] (''Eer ende lof heb d'aventuer'' oraz ''Een cleyn parabel''), w prostszym, sylabicznym stylu. Manuskrypt z [[Lejda|Lejdy]], w którym zapisane były wszystkie prace Fabriego, zawiera właśnie niekompletną balladę ''Een cleyn parabel'', której tekst opisuje pewien dylemat: poeta kocha swoją wybrankę serca i chciałby się z nią ożenić, jednak nie może zaakceptować niedawno urodzonego przez nią dziecka. Tekst ten może mieć odniesienia autobiograficzne, Martinus Fabri miał syna [[chrzest|ochrzczonego]] w [[kwiecień|kwietniu]] [[1396]] roku, którego [[Rodzice chrzestni|matką chrzestną]] była [[Małgorzata z Kleve (1375-1411)|Małgorzata z Kleve]].

== Bibliografia ==
* Reaney, Gilbert. 2001. "Fabri, Martinus". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
* Wegman, Rob C. 1992. "New Light on Secular Polyphony at the Court of Holland in the Early Fifteenth Century". Journal of the Royal Musical Association 117, no. 2:181–207.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kompozytorzy średniowiecza]]
[[Kategoria:Zmarli w 1400]]

title: Martinus Fabri

Miejsce urodzenia: Holandia

Pochodzenie: niderlandzkie lub flamandzkie

Gatunki: muzyka poważna, muzyka średniowieczna

Zawód: kompozytor, śpiewak


text:
# Jan z Ibelinu (1179–1236)
Jan z Ibelinu (ur. 1179, zm. 1236) – konstabl Jerozolimy w latach 1194–1205, władca Bejrutu i regent Królestwa Jerozolimskiego w latach 1205–1210.
Był synem Baliana z Ibelinu, władcy Nablusu i Ibelinu, oraz Marii Komneny, wdowy po Amalryku I, królu jerozolimskim.
W 1194 Henryk II z Szampanii, król jerozolimski, popadł w konflikt z Amalrykiem de Lusignan, konstablem Królestwa Jerozolimskiego. Amalryk wycofał się do Jafy. Chociaż nie złożył formalnej rezygnacji, Henryk uznał urząd za opróżniony i mianował Jana z Ibelinu konstablem.
W tym czasie był wasalem Ralfa z Tyberiady, który został wygnany ze swojego królestwa, został bowiem oskarżony o próbę zamordowania króla Amalryka II. Jan próbował mediacji między Ralfem a królem, ale nie zakończyły się one sukcesem. Mimo tego miał on ogromne wpływy, ponieważ jego przyrodnią siostrą była sama królowa Izabela Jerozolimska.
Prawdopodobnie przed 1205 Jan zrezygnował z funkcji konstabla w zamian za panowanie nad Bejrutem (który stał się później domem rodziny Ibelin aż do końca wieku). Zajął się on odbudową miasta, totalnie zniszczonego podczas wyprawy Saladyna na Królestwo Jerozolimskie, i wybudował rodzinny pałac. W 1207 do swoich ziem przyłączył dodatkowo Arsuf, dzięki swojemu małżeństwu z Melisandą z Arsuf. W latach 1205–1210 Jan pełnił funkcję mera w Akrze – nowej stolicy Królestwa, podczas małoletności Marii z Montferrat (córki Izabeli).
Jako regent pomógł on m.in. razem ze swoją matką Marią Komneną, zaaranżować małżeństwo syna Amalryka II – Hugona I, króla Cypru, z Alicją z Szampanii (córką poprzednika Amalryka jako króla – Henryka II z Szampanii). W 1210 zaaranżował również małżeństwo Marii z Janem z Brienne, którego kandydatura została zaproponowana przez samego króla Francji – Filipa II Augusta.

title: Jan z Ibelinu (1179–1236)

wikitext:
'''Jan z Ibelinu''' (ur. [[1179]], zm. [[1236]]) – konstabl Jerozolimy w latach 1194–1205, władca Bejrutu i regent [[Królestwo Jerozolimskie|Królestwa Jerozolimskiego]] w latach 1205–1210.

Był synem [[Balian z Ibelinu|Baliana z Ibelinu]], władcy [[Nablus]]u i [[Ibelin]]u, oraz [[Maria Komnena (królowa jerozolimska)|Marii Komneny]], wdowy po [[Amalryk I|Amalryku I]], królu jerozolimskim.

W 1194 [[Henryk II z Szampanii]], król jerozolimski, popadł w konflikt z [[Amalryk II de Lusignan|Amalrykiem de Lusignan]], konstablem Królestwa Jerozolimskiego. Amalryk wycofał się do Jafy. Chociaż nie złożył formalnej rezygnacji, Henryk uznał urząd za opróżniony i mianował Jana z Ibelinu konstablem.

W tym czasie był wasalem Ralfa z Tyberiady, który został wygnany ze swojego królestwa, został bowiem oskarżony o próbę zamordowania króla [[Amalryk II de Lusignan|Amalryka II]]. Jan próbował mediacji między Ralfem a królem, ale nie zakończyły się one sukcesem. Mimo tego miał on ogromne wpływy, ponieważ jego przyrodnią siostrą była sama królowa [[Izabela Jerozolimska]].

Prawdopodobnie przed 1205 Jan zrezygnował z funkcji konstabla w zamian za panowanie nad Bejrutem (który stał się później domem rodziny Ibelin aż do końca wieku). Zajął się on odbudową miasta, totalnie zniszczonego podczas wyprawy [[Saladyn]]a na Królestwo Jerozolimskie, i wybudował rodzinny pałac. W 1207 do swoich ziem przyłączył dodatkowo [[Arsuf]], dzięki swojemu małżeństwu z Melisandą z Arsuf. W latach 1205–1210 Jan pełnił funkcję mera w [[Akka|Akrze]] – nowej stolicy Królestwa, podczas małoletności [[Maria z Montferratu|Marii z Montferrat]] (córki Izabeli).

Jako regent pomógł on m.in. razem ze swoją matką Marią Komneną, zaaranżować małżeństwo syna Amalryka II – [[Hugo I Cypryjski|Hugona I]], króla [[Królestwo Cypru|Cypru]], z [[Alicja z Szampanii|Alicją z Szampanii]] (córką poprzednika Amalryka jako króla – [[Henryk II z Szampanii|Henryka II z Szampanii]]). W 1210 zaaranżował również małżeństwo Marii z [[Jan z Brienne|Janem z Brienne]], którego kandydatura została zaproponowana przez samego króla [[Francja|Francji]] – [[Filip II August|Filipa II Augusta]].

== Bibliografia ==
* [[Steven Runciman|Runciman S.]], ''Dzieje wypraw krzyżowych'', t. 3, Warszawa 1998.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Regenci Jerozolimy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1179]]
[[Kategoria:Zmarli w 1236]]


text:
# Sabina Schindler
Sabina Schindler  (Schindlerówna, Szyndlerówna) (ur. 1902 w Zaleszczykach, zm. 28 stycznia 1938 w Warszawie) – polska pielęgniarka, dyrektorka Szkoły Pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie.
Maturę zdała w 1922 w Tarnopolu. Ukończyła Szkołę Pielęgniarstwa w Warszawie w 1925 roku - w tym samym roku wyjechała na półroczną szkołę pielęgniarską do Berlina, a w 1928 kształciła się w Stanach Zjednoczonych. W styczniu 1929 roku została dyrektorką Szkoły Pielęgniarskiej przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie. Była uczennicą Ameli Greenwald. Napisała m.in. książkę o szkole pielęgniarstwa w Szpitalu na Czystem.

title: Sabina Schindler

wikitext:
'''Sabina Schindler ''' (Schindlerówna, Szyndlerówna) (ur. [[1902]] w [[Zaleszczyki|Zaleszczykach]], zm. [[28 stycznia]] [[1938]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polska pielęgniarka, dyrektorka Szkoły Pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie.

Maturę zdała w 1922 w Tarnopolu. Ukończyła Szkołę Pielęgniarstwa w Warszawie w 1925 roku - w tym samym roku wyjechała na półroczną szkołę pielęgniarską do Berlina, a w 1928 kształciła się w Stanach Zjednoczonych. W styczniu 1929 roku została dyrektorką [[Szkoła pielęgniarstwa w Warszawie przy Szpitalu Starozakonnych|Szkoły Pielęgniarskiej przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie]]<ref name=pielegniarka_polska1938/>. Była uczennicą [[Amelia Greenwald|Ameli Greenwald]]. Napisała m.in. książkę o szkole pielęgniarstwa w Szpitalu na Czystem<ref name=schindler1928/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=schindler1928>
{{Cytuj książkę | nazwisko = Schindlerówna | imię = Sabina| autor link = | tytuł = Szkoła pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie 1923-1928. Prospekt| url = https://polona.pl/item/szkola-pielegniarstwa-przy-szpitalu-starozakonnych-w-warszawie-1923-28,ODk3NzA2NzQ/0/#info:metadata| inni = | wydanie = | wydawca = Wydawnictwo Bernarda Wiengarta| miejsce = Warszawa| data = 1929| rok = | miesiąc = | strony = | rozdział = | adres rozdziału = | nazwisko r = | imię r = | autor r link = | tom = | tytuł tomu = | część = | tytuł części = | seria = | id = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | cytat = | język = pl| data dostępu = | odn = }}
</ref>

<ref name=pielegniarka_polska1938> Pielęgniarka Polska : czasopismo Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych. 1938, nr 2, str. 52 "Z żałobnej karty b.p. Sabina Schindlerówna</ref>
}}

{{SORTUJ:Schindler, Sabina}}
[[Kategoria:Pielęgniarki Szpitala Starozakonnych w Warszawie]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1902]]
[[Kategoria:Zmarli w 1938]]
[[Kategoria:Polskie pielęgniarki]]


text:
# Vieux-Thann
Vieux-Thann – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Górny Ren.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 2864 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 560 osób/km² (wśród 903 gmin Alzacji Vieux-Thann plasuje się na 86. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 480.).

title: Vieux-Thann

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Vieux-Thann
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Vieux-Thann
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason de la ville de Vieux-Thann (68).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Górny Ren]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Thann|Thann]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 68348
 |powierzchnia                    = 5,11 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 2864
 |gęstość zaludnienia             = 560 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 68800
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Górny Ren
 |współrzędne                     = 47°48′N 7°8′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Vieux-Thann''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Górny Ren]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 2864 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 560 osób/km² (wśród 903 gmin [[Alzacja|Alzacji]] Vieux-Thann plasuje się na 86. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 480.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Thann}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Górny Ren]]

title: Vieux-Thann

Region: Grand Est

Departament: Górny Ren

Okręg: Thann

• gęstość: 560 os./km²


text:
# (12714) Alkimos
(12714) Alkimos (1991 GX1) – planetoida z grupy trojańczyków okrążająca Słońce w ciągu 11,89 lat w średniej odległości 5,21 j.a. Odkryta 15 kwietnia 1991 roku.

title: (12714) Alkimos

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 12714
 |       nazwa = Alkimos
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Carolyn Shoemaker]], [[Eugene Shoemaker]]
 |       dzień = 15 kwietnia
 |         rok = 1991
 |występowanie = [[Trojańczycy|Trojańczyk]]<br />obóz grecki
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 5,2062
 |    mimośród = 0,0356
 |  peryhelium = 5,0207
 |    aphelium = 5,3916
 |         lat = 11
 |         dni = 323
 |      godzin = 22
 |    prędkość = 13,05
 |  nachylenie = 9,51
 |    średnica = 61,04
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo = 0,036
 |     jasność = 10,3
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(12714) Alkimos (1991 GX1)''' – [[planetoida]] z grupy [[Trojańczycy|trojańczyków]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 11,89 lat w średniej odległości 5,21 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[15 kwietnia]] [[1991]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 12001–13000]]
* [[Lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|12714}}
* {{JPLorb|12714}}
* {{MPC|12714}}

{{SORTUJ:Alkimos}}
[[Kategoria:Trojańczycy (obóz grecki)]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1991]]

title: (12714) Alkimos

Odkrywca: Carolyn Shoemaker, Eugene Shoemaker

Data odkrycia: 15 kwietnia 1991

Przynależność · obiektu: Trojańczyk · obóz grecki

Okres obiegu · wokół Słońca: 11 lat 323 dni 22 godziny


text:
# Pieśń o Gogolewskim
Pieśń o Gogolewskim (inc. „Gogolewski, jedzie...”) – anonimowa, pieśń z czasów konfederacji barskiej, nawiązująca do intrygi i wyroku śmierci na regimentarzu Józefie Gogolewskim, wersja Piosenki o Drewiczu, publikowana u Wójcickiego. Nagrana przez Jacka Kowalskiego na melodię Piosenki o Drewiczu w wersji molowej.

title: Pieśń o Gogolewskim

wikitext:
__NOTOC__
'''Pieśń o Gogolewskim''' ([[incipit|inc.]] „Gogolewski, jedzie...”) – anonimowa, pieśń z czasów [[Konfederacja barska|konfederacji barskiej]], nawiązująca do intrygi i wyroku śmierci na [[regimentarz]]u [[Józef Gogolewski|Józefie Gogolewskim]], wersja [[Piosenka o Drewiczu|''Piosenki o Drewiczu'']], publikowana u Wójcickiego<ref>Wójcicki K., Pieśni ludu..., 1976, t. I str. 216-217.</ref>. Nagrana przez [[Jacek Kowalski|Jacka Kowalskiego]] na melodię ''Piosenki o Drewiczu'' w wersji [[Skala molowa|molowej]]<ref>Płyta CD załącznik do Jacek Kowalski, ''Niezbędnik konfederata barskiego'', Poznań., 2008.</ref>.

== Zobacz też ==
{{Wikiźródła|Pieśń o Gogolewskim|dopełniacz=Pieśni o Gogolewskim}}
* [[Piosenka o Drewiczu]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Kowalski |imię = Jacek |tytuł = Niezbędnik Konfederata Barskiego |data = 2008 |wydawca = Fundacja św. Benedykta |miejsce = Poznań |isbn = 978-83-60758-17-5 |strony = 205–206}}
* [[Kazimierz Władysław Wójcicki]], Pieśni ludu Białochrobatów, Mazurów i Rusi znad Bugu, t. I-II, wydanie fototypiczne pierwodruku z 1836 r., red. [[Helena Kapełuś]], Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,gawedy?zobacz/gogolewski-jedzie Jacek Kowalski „Gogolewski jedzie” artykuł i własne wykonanie ''Pieśni o Gogolewskim''] [dostęp 2008-09-15]
* [http://www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,gawedy?zobacz/jedzie-drewicz Jacek Kowalski „Jedzie Drewicz” artykuł i własne wykonanie ''Pieśni o Drewiczu'' z czasów Konfederacji ''Jedzie Drewicz, jedzie..'' mp3] [dostęp 2008-08-19]
* [http://monogramista.webpark.pl/spiewnik_b1.doc zob. tekst piosenki „Jedzie Drewicz jedzie...”] [dostęp 2008-09-02]

[[Kategoria:Polskie pieśni wojskowe]]
[[Kategoria:Konfederacja barska]]


text:
# USS Erie (PG-50)
USS Erie (PG-50) – amerykańska kanonierka patrolowa z okresu II wojny światowej. Zwodowana i oddana do użytku w 1936 roku. Działała jako okręt eskortowy na Oceanie Spokojnym, Oceanie Atlantyckim i Morzu Karaibskim do momentu storpedowania i zatopienia przez niemiecki okręt podwodny U-163 w 1942 roku.

title: USS Erie (PG-50)

wikitext:
{{inne znaczenia||[[USS Erie|inne jednostki pływające o tej nazwie]]}}
{{Okręt infobox
 |nazwa                  = USS Erie (PG-50)
 |grafika                = USS Erie (PG-50) Underway starboard bow view, May 1940..jpg
 |opis grafiki           =
 |klasa                  = [[kanonierka]]
 |typ                    = ''[[Kanonierki typu Erie|Erie]]''
 |projekt                =
 |oznaczenie NATO        =
 |stocznia               = [[Brooklyn Navy Yard]]
 |początek budowy        =
 |położenie stępki       =
 |wodowanie              = 29 stycznia 1936
 |1. bandera             = USA
 |1. wersja bandery      = wojenna-48
 |1. nazwa               =
 |1. wejście do służby   = 1 lipca 1936
 |1. wycofanie ze służby =
 |zatopiony              =
 |zatonął                = 5 grudnia 1942
 |los okrętu             =
 |wyporność              = 2000 ton
 |długość                = 100,13 metra
 |szerokość              = 12,57 metra
 |zanurzenie             =
 |rodzaj kadłuba         =
 |materiał kadłuba       =
 |napęd                  =
 |prędkość               = 20 węzłów
 |prędkość taktyczna     =
 |zasięg                 =
 |sensory                =
 |uzbrojenie             = 4 działa 150 mm L/47<br />2 km [[Karabin maszynowy Browning M2|Browning M2]] kal. 12,7 mm
 |wyrzutnie torpedowe    =
 |opancerzenie           =
 |wyposażenie            =
 |wyposażenie lotnicze   = [[Curtiss SOC Seagull]]
 |załoga                 = 243
 |commons                = Category:USS Erie (PG-50)
}}
'''USS ''Erie'' (PG-50)''' – [[Stany Zjednoczone|amerykańska]] [[kanonierka]] patrolowa z okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. Zwodowana i oddana do użytku w 1936 roku. Działała jako okręt eskortowy na [[Ocean Spokojny|Oceanie Spokojnym]], [[Ocean Atlantycki|Oceanie Atlantyckim]] i [[Morze Karaibskie|Morzu Karaibskim]] do momentu storpedowania i zatopienia przez niemiecki okręt podwodny [[U-163 (1941)|U-163]] w 1942 roku<ref name="NHist" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="NHist">{{Cytuj stronę | url = http://www.navsource.org/archives/12/09050.htm | tytuł = Erie (PG-50) | opublikowany = NavSource Naval History | język = en | data dostępu = 2018-03-11}}</ref>
}}

{{SORTUJ:Erie (PG-50), USS}}
[[Kategoria:Amerykańskie kanonierki z okresu II wojny światowej]]
[[Kategoria:Amerykańskie okręty zatopione przez okręty podwodne]]
[[Kategoria:Amerykańskie okręty zatopione w czasie II wojny światowej]]
[[Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Karaibskim]]
[[Kategoria:Zatopione amerykańskie kanonierki]]

title: USS Erie (PG-50)

Klasa: kanonierka

Typ: Erie

Stocznia: Brooklyn Navy Yard

Wodowanie: 29 stycznia 1936

Wejście do służby: 1 lipca 1936

Zatonął: 5 grudnia 1942

Szerokość: 12,57 metra

Prędkość: 20 węzłów