text:
# Antoni Niewiarowski
Antoni Niewiarowski herbu Półkozic (ur. 26 września 1874 w Kowlu, zm. 2 marca 1927 w Warszawie) – polski prezbiter katolicki, dziekan generalny Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, prałat domowy Jego Świątobliwości, kanonik honorowy Kolegiaty Ołyckiej, radca Kurii Biskupiej WP .

## Życiorys
Urodził się 26 września 1874 roku w Kowlu, ówczesnym mieście powiatowym guberni wołyńskiej. Ukończył cztery klasy progimnazjum w Brześciu i Seminarium Duchowne w Żytomierzu (kurs pięcioletni). Pełnił posługę jako kapłan w diecezji łucko-żytomierskiej. Za sympatie do idei Legionów Polskich zesłany do Ufy. Od 17 października 1917 do 25 czerwca 1918 był dziekanem 3 Dywizji Strzelców Polskich. Nominację na to stanowisko otrzymał od ks. biskupa Jana Cieplaka, administratora archidiecezji mohylewskiej. W czerwcu 1918 przyjechał do Warszawy.
28 stycznia 1919 kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych mianował go czasowo kapelanem wojskowym na stanowisku dziekana Okręgu Generalnego Warszawskiego i administratora kościoła garnizonowego na Placu Saskim z poborami pułkownika od 13 listopada 1918. Od 1921 na stanowisku szefa duszpasterstwa katolickiego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 22 marca 1921 został mianowany reprezentantem duchowieństwa byłych Korpusów Wschodnich w Komisji Weryfikacyjnej dla Duchowieństwa Wyznania Katolickiego.
16 grudnia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu dziekana generalnego wśród kapelanów wyznania katolickiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany dziekana generalnego ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 30. lokatą w korpusie generałów
Czynny na polu społecznym i charytatywnym. Zmarł 2 marca 1927 roku w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej . 5 marca 1927 roku w kościele garnizonowym w Warszawie odbył się pogrzeb ks. Niewiarowskiego. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A16-1-1/2) .

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu administracji wojskowej”[19][20][21]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[22]
- Medal Niepodległości – pośmiertnie 23 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[23][24][25]
- Medal Zwycięstwa – 4 czerwca 1925[26]

title: Antoni Niewiarowski

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Antoni Niewiarowski
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    = POL COA Półkozic.svg
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 26 września 1874
 |miejsce urodzenia       = [[Kowel]]
 |data śmierci            = 2 marca 1927
 |miejsce śmierci         = [[Warszawa]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = ok. 1898
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             = {{order|OOP|KKO}} {{order|KW|4}} {{order|KN|MN}} {{order|AVM}}
 |commons                 = Category:Antoni Niewiarowski
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
[[Plik:Antoni Niewiarowski, Jan Niewiarowski (grób).JPG|thumb|240px|Nagrobek Antoniego i Jana Niewiarowskich. Po prawej miejsce spoczynku kmdr. [[Stanisław Niewiarowski|Stanisława Niewiarowskiego]]]]
'''Antoni Niewiarowski''' herbu [[Półkozic]] (ur. [[26 września]] [[1874]] w [[Kowel|Kowlu]], zm. [[2 marca]] [[1927]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski [[prezbiter]] katolicki, [[Dziekan (Kościół katolicki)|dziekan generalny]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]], działacz niepodległościowy, [[Prałat|prałat domowy Jego Świątobliwości]], kanonik honorowy [[Kolegiata Świętej Trójcy w Ołyce|Kolegiaty Ołyckiej]], radca Kurii Biskupiej WP{{odn|Nekrolog}}.

== Życiorys ==
Urodził się 26 września 1874 roku w Kowlu, ówczesnym [[Powiat kowelski|mieście powiatowym]] [[Gubernia wołyńska|guberni wołyńskiej]]{{odn|Kolekcja|loc=s. 5, 9, 12, 16, 20, 24, 56}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/c/scans/kartoteki/NIED-NIEW/Nied_Niew_3179.jpg |tytuł = Kartoteka personalno-odznaczeniowa |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2023-02-14}}.</ref>{{odn|Stawecki|1994|s=231 wg autora urodził się 26 września 1874 roku w Kowlu}}{{odn|Wojtaszak|2012|s=wg autora urodził się 26 września 1874 roku w Brześciu, data 26 września jest także na nagrobku}}. Ukończył cztery klasy [[progimnazjum]] w [[Brześć|Brześciu]] i Seminarium Duchowne w [[Żytomierz]]u{{odn|Kolekcja|loc=s. 4, 8, 24}} (kurs pięcioletni){{odn|Kolekcja|loc=s. 12}}. Pełnił posługę jako kapłan w [[Diecezja żytomierska|diecezji łucko-żytomierskiej]]. Za sympatie do idei [[Legiony Polskie (1914–1918)|Legionów Polskich]] zesłany do [[Ufa|Ufy]]. Od 17 października 1917 do 25 czerwca 1918 był dziekanem [[3 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)|3 Dywizji Strzelców Polskich]]{{odn|Kolekcja|loc=s. 5, 9}}. Nominację na to stanowisko otrzymał od ks. biskupa [[Jan Cieplak|Jana Cieplaka]], administratora archidiecezji mohylewskiej{{odn|Kolekcja|loc=s. 13}}. W czerwcu 1918 przyjechał do Warszawy{{odn|Kolekcja|loc=s. 13}}.

28 stycznia 1919 kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych mianował go czasowo kapelanem wojskowym na stanowisku dziekana Okręgu Generalnego Warszawskiego i administratora kościoła garnizonowego na Placu Saskim z poborami pułkownika od 13 listopada 1918<ref>Dz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918, poz. 390.</ref>. Od 1921 na stanowisku szefa duszpasterstwa katolickiego [[Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I|Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I]] w Warszawie{{odn|Kolekcja|loc=s. 5, 9}}. 22 marca 1921 został mianowany reprezentantem duchowieństwa byłych Korpusów Wschodnich w Komisji Weryfikacyjnej dla Duchowieństwa Wyznania Katolickiego{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 13 z 2 kwietnia 1921, s. 621}}.

16 grudnia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu dziekana generalnego wśród kapelanów wyznania katolickiego{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 42 z 24 grudnia 1921 roku, s. 1634}}. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany dziekana generalnego ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 30. lokatą w korpusie generałów{{odn|Lista starszeństwa|1922|s=15 na liście starszeństwa wyprzedzał dziekanów generalnych: [[Karol Bogucki|Karola Boguckiego]] (46. lokata) i [[Piotr Niezgoda|Piotra Niezgodę]] (64. lokata)}}
{{osobny artykuł|Tytulatura duchowieństwa wojskowego II RP}}

Czynny na polu społecznym i charytatywnym. Zmarł 2 marca 1927 roku w [[Szpital Ujazdowski w Warszawie|Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie]], po długiej i ciężkiej [[Nowotwór|chorobie nowotworowej]]{{odn|Nekrolog}}{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 8 z 21 marca 1928, s. 100}}. 5 marca 1927 roku w [[Katedra polowa Wojska Polskiego|kościele garnizonowym w Warszawie]] odbył się pogrzeb ks. Niewiarowskiego<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Pogrzeb ś. p. ks. Niewiarowskiego | czasopismo = [[Dziennik Białostocki]] | strony = 1 | data = Wydanie z 7 marca 1927 | url = http://pbc.biaman.pl/Content/5905/Dziennik%20Bia%C5%82ostocki%20%20%20%20nr%2066%20%207%20%20marca%20%20%20%20%20%20%20%201927%20r..pdf}}</ref>. Został pochowany na [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach|Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie]] (kwatera A16-1-1/2){{odn|Pogrzeb}}<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.mapa.um.warszawa.pl/mapaApp1/mapa?service=cmentarze | tytuł = Lista pochowanych. Antoni Niewiarowski | opublikowany = um.warszawa.pl | data dostępu = 2017-05-20 | archiwum = https://web.archive.org/web/20180618203732/http://www.mapa.um.warszawa.pl/mapaApp1/mapa?service=cmentarze | zarchiwizowano = 2018-06-18 }}</ref>{{odn|Stawecki|1994|s=231 wg autora w 1924 roku miał być przeniesiony w stan spoczynku}}.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Komandorski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] – 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu administracji wojskowej”<ref>{{Cytuj książkę | tytuł = Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924 | wydawca = [[Prezydium Rady Ministrów]] | miejsce = Warszawa | data = 1926 | strony = 19 | url = http://kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=87843}}</ref>{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 34 z 29 maja 1923, s. 360}}<ref>{{Cytuj stronę|url=https://polona.pl/item-view/1246edb1-d538-4ac8-9230-bcbf2695c432?page=9|tytuł=Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923|data dostępu=2025-04-27|opublikowany=polona.pl|strony=10}}</ref>
* [[Krzyż Walecznych]] czterokrotnie<ref>{{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/c/scans/kartoteki/NIED-NIEW/Nied_Niew_3183.jpg |tytuł = Kartoteka personalno-odznaczeniowa |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2023-02-14}}.</ref>
* [[Krzyż i Medal Niepodległości|Medal Niepodległości]] – pośmiertnie 23 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”<ref>{{Monitor Polski|1934|6|12}}.</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/c/scans/kartoteki/NIED-NIEW/Nied_Niew_3181.jpg |tytuł = Kartoteka personalno-odznaczeniowa |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2023-02-14}}.</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/c/scans/kartoteki/NIED-NIEW/Nied_Niew_3182.jpg |tytuł = Kartoteka personalno-odznaczeniowa |opublikowany = Wojskowe Biuro Historyczne |data dostępu = 2023-02-14}}.</ref>
* [[Medal Zwycięstwa]] – 4 czerwca 1925{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 60 z 4 czerwca 1925, s. 301}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę |url = https://wbh.wp.mil.pl/pdfviewer/?f=/c/scans/KGiO/I_480_404.pdf |tytuł = Antoni Władysław Niewiarowski |praca = Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.404 |opublikowany = [[Wojskowe Biuro Historyczne]] |data dostępu = 2023-01-19 |odn = {{odn/id|Kolekcja|loc=}}}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.wbc.poznan.pl/publication/47164|tytuł=Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych|data dostępu=2016-02-15|odn={{odn/id|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr}}}}
* {{Cytuj książkę|tytuł=Lista starszeństwa oficerów zawodowych|miejsce=Warszawa|rok=1922|wydawca=[[Ministerstwo Spraw Wojskowych]]|odn={{odn/id|Lista starszeństwa|1922}}}}
* {{Cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Kosk|imię=Henryk Piotr|autor link=Henryk Kosk|tytuł=Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny|tom=2 M-Ż|wydawca=Oficyna Wydawnicza „Ajaks”|miejsce=Pruszków|data=2001|isbn=8387103810}}
* {{Cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Kryska-Karski|imię=Tadeusz|autor link=Tadeusz Kryska-Karski|imię2=Stanisław|nazwisko2=Żurakowski|autor link2=Stanisław Żurakowski (podpułkownik)|tytuł=Generałowie Polski niepodległej|wydawca=[[Editions Spotkania]]|miejsce=Warszawa|data=1991}}
* {{Cytuj książkę|odn=tak|nazwisko=Stawecki|imię=Piotr|autor link=Piotr Stawecki|tytuł=Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939|wydawca=[[Wydawnictwo Bellona]]|miejsce=Warszawa|data=1994|isbn=8311082626}}
* {{Cytuj książkę|nazwisko=Wojtaszak|imię=Andrzej|tytuł=Generalicja Wojska Polskiego 1918-1926|wydawca=[[Oficyna Wydawnicza „Rytm”]]|miejsce=Warszawa|data=2012|isbn=9788373995192|odn=tak}}
* {{Cytuj pismo|url=https://academica.edu.pl/reading/readSingle?page=4&uid=21585438|tytuł=Przed pogrzebem ks. dziekana WP Niewiarowskiego|czasopismo=[[Polska Zbrojna]]|wolumin=62|strony=4|data=1927-03-04|miejsce=Warszawa|odn={{odn/id|Nekrolog}}}}
* {{Cytuj pismo|url=https://academica.edu.pl/reading/readSingle?page=4&uid=21585442|tytuł=Pogrzeb generalnego dziekana WP ks. prał. Niewiarowskiego|czasopismo=[[Polska Zbrojna]]|wolumin=64|strony=4|data=1927-03-06|miejsce=Warszawa|odn={{odn/id|Pogrzeb}}}}

{{SORTUJ:Niewiarowski, Antoni}}
[[Kategoria:Dziekani generalni Wojska Polskiego]]
[[Kategoria:Duchowni diecezji łuckiej]]
[[Kategoria:Kanonicy ołyckiej kapituły kolegiackiej]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kowlu]]
[[Kategoria:Niewiarowscy herbu Półkozic|Antoni]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości]]
[[Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa]]
[[Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy zesłańcy do Ufy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1874]]
[[Kategoria:Zmarli w 1927]]

title: Antoni Niewiarowski

Data i miejsce urodzenia: 26 września 1874 · Kowel

Data i miejsce śmierci: 2 marca 1927 · Warszawa

Miejsce pochówku: Cmentarz Wojskowy na Powązkach

Wyznanie: katolicyzm


text:
# Miasta w Iraku
Według danych oficjalnych pochodzących z 2012 roku Irak posiadał ponad 200 miast o ludności przekraczającej 7 tys. mieszkańców. Stolica kraju Bagdad jako jedyne miasto liczyło ponad 5 milionów mieszkańców; 3 miasta z ludnością 1÷5 mln.; 7 miast z ludnością 500÷1000 tys.; 17 miast z ludnością 100÷500 tys.; 17 miast z ludnością 50÷100 tys.; 49 miast z ludnością 25÷50 tys. oraz reszta miast poniżej 25 tys. mieszkańców.

## Największe miasta w Iraku
Największe miasta w Iraku według liczebności mieszkańców (stan na 01.07.2011):
| L.p. | Miasto          | Ostan           | Liczba ludności |
| ---- | --------------- | --------------- | --------------- |
| 1.   | Bagdad          | Bagdad          | 6 150 000       |
| 2.   | Mosul           | Niniwa          | 1 475 000       |
| 3.   | Basra           | Basra           | 1 200 000       |
| 4.   | Irbil           | Irbil           | 1 025 000       |
| 5.   | Kirkuk          | Kirkuk          | 975 000         |
| 6.   | As-Sulajmanijja | As-Sulajmanijja | 725 000         |
| 7.   | Karbala         | Karbala         | 675 000         |
| 8.   | An-Nadżaf       | An-Nadżaf       | 675 000         |
| 9.   | An-Nasirijja    | Zi Kar          | 525 000         |

## Alfabetyczna lista miast w Iraku
(w nawiasie nazwa oryginalna w języku arabskim, czcionką pogrubioną wydzielono miasta powyżej 1 mln)
- Abu al-Chasib (ابو الخصيب)
- Ad-Dawwaja (الدواية)
- Ad-Diwanijja (الديوانية)
- Afak (عفك)
- Akra (عقرة)
- Al-Amara (العمارة)
- Al-Azizija (العزيزية)
- Al-Chalis (الخالص)
- Al-Chidr (الخضر)
- Al-Falludża (الفلوجة)
- Al-Fau (الفاو)
- Al-Fuhud (الفهود)
- Al-Habbanija (الحبانية)
- Al-Hadisa (الحديثة)
- Al-Hamdanija (الحمدانية)
- Al-Hamza (حمزاه)
- Al-Hajj (الحي)
- Al-Hilla (الحلة)
- Al-Hindijja (الهندية)
- Al-Kasim (القاسم)
- Al-Kut (الكوت)
- Allaji Saru (الاي سارو)
- Al-Midhatijja (المدحتية)
- Al-Mahmudijja (المحمودية)
- Al-Madżarr-al-Kabir (المجر الكبير)
- Al-Mikdadija (المقدادية)
- Al-Miszab (المشخاب)
- Al-Musajjib (المسيب)
- An-Nadżaf (النجف)
- An-Nasirijja (الناصرية)
- An-Numanija (النعمانية)
- Ar-Radwanija (الرضوانياة)
- Ar-Ramadi (الرمادي)
- Ar-Raszidijja (الراشدية)
- Ar-Rumajsa (الرميثة)
- Ar-Rutba (الرطبة)
- Asz-Szamijja (الشامية)
- Asz-Szarkat (الشرقاط)
- Asz-Szatra (الشطرة)
- As-Sulajmanijja (السليمانية)
- As-Suwajra (الصويرة)
- Az-Zubajr (الزبير)
- Bagdad (بغداد)
- Bajdżi (بيجي)
- Bajdżi Szamal (بيجي شمال)
- Bakasrah (باقسرة)
- Bakuba (بعقوبة)
- Balad (بلد)
- Bani Sad (بني صعد)
- Bani Szilawa Gawra (بني شلاوة غورة)
- Basra (البصرة)
- Bulajdż (بليج)
- Dżamdżamal (چمچمال)
- Dahuk (دهوك)
- Garraf (غراف)
- Halabdża (حلبچة)
- Hit (هيت)
- Hudajr Majdan (خدير ميدان)
- Husajba (ختيلة)
- Imam Ibrahim (امام ابراهيم)
- Irbil (اربل)
- Iskandarija (الاسكندرية)
- Kabr Hajar (قبر حجر)
- Kalat Diza (قلعه ديزة)
- Kallar (كلار)
- Karbala (كربلاء)
- Kifradol (كفردول)
- Kirkuk (كركوك)
- Kunagurk (كونغرك)
- Mahattat Bajdżi (محطة بيجي)
- Mahmud-al-Ali (محمود العلي)
- Mahmur (محمور)
- Mosul (الموصل)
- Muhammad-al-Abbas (محمد العباس)
- Mukak (مقاق)
- Nuhajrat (نهيرات)
- Pandżwin (پنجوين)
- Ranija (رانية)
- Rawanduz (رواندوز)
- Ruz (روز)
- Safina (سفينة)
- Sajjid Sadik (سيد صادق)
- Sajmajl (سميل)
- Salahaddin (صلاح الدين)
- Samarra (سامراء)
- Samawa (السماوة)
- Tall Afar (تل عفر)
- Tall Mistara (تل مسطرة)
- Tikrit (تكريت)
- Tuajm (تعيم)
- Tuz Churmatu (توز خورماتو)
- Zakho (زاخو)
- Zararija (زرارية)
- Zarajin (زراين)

wikiname: plwiki

title: Miasta w Iraku

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Iraq-CIA WFB Map.png|right|350px]]
Według danych oficjalnych pochodzących z 2012 roku [[Irak]] posiadał ponad 200 miast o ludności przekraczającej 7 tys. mieszkańców. Stolica kraju [[Bagdad]] jako jedyne miasto liczyło ponad 5 milionów mieszkańców; 3 miasta z ludnością 1÷5 mln.; 7 miast z ludnością 500÷1000 tys.; 17 miast z ludnością 100÷500 tys.; 17 miast z ludnością 50÷100 tys.; 49 miast z ludnością 25÷50 tys. oraz reszta miast poniżej 25 tys. mieszkańców.

== Największe miasta w Iraku ==
Największe miasta w Iraku według liczebności mieszkańców (stan na 01.07.2011):
{|class="wikitable sortable"
!L.p.
!Miasto
!Ostan
!Liczba ludności
|-
| 1. || [[Bagdad]] || [[Bagdad (muhafaza)|Bagdad]] || align=right | 6 150 000
|-
| 2. || [[Mosul]] || [[Niniwa (muhafaza)|Niniwa]] || align=right | 1 475 000
|-
| 3. || [[Basra]] || [[Basra (muhafaza)|Basra]] || align=right | 1 200 000
|-
| 4. || [[Irbil]] || [[Irbil (muhafaza)|Irbil]] || align=right | 1 025 000
|-
| 5. || [[Kirkuk]] || [[Kirkuk (muhafaza)|Kirkuk]] || align=right | 975 000
|-
| 6. || [[As-Sulajmanijja]] || [[As-Sulajmanijja (muhafaza)|As-Sulajmanijja]] || align=right | 725 000
|-
| 7. || [[Karbala]] || [[Karbala (muhafaza)|Karbala]] || align=right | 675 000
|-
| 8. || [[An-Nadżaf]] || [[An-Nadżaf (muhafaza)|An-Nadżaf]] || align=right | 675 000
|-
| 9. || [[An-Nasirijja]] || [[Zi Kar]] || align=right | 525 000
|}

== Alfabetyczna lista miast w Iraku ==
(w nawiasie nazwa oryginalna w języku arabskim, czcionką pogrubioną wydzielono miasta powyżej 1 mln)
* [[Abu al-Chasib]] (ابو الخصيب)
* [[Ad-Dawwaja]] (الدواية)
* [[Ad-Diwanijja]] (الديوانية)
* [[Afak]] (عفك)
* [[Akra (Irak)|Akra]] (عقرة)
* [[Al-Amara]] (العمارة)
* [[Al-Azizija (Irak)|Al-Azizija]] (العزيزية)
* [[Al-Chalis]] (الخالص)
* [[Al-Chidr]] (الخضر)
* [[Al-Falludża]] (الفلوجة)
* [[Al-Fau (Irak)|Al-Fau]] (الفاو)
* [[Al-Fuhud]] (الفهود)
* [[Al-Habbanijja|Al-Habbanija]] (الحبانية)
* [[Al-Hadisa]] (الحديثة)
* [[Al-Hamdanija]] (الحمدانية)
* [[Al-Hamza]] (حمزاه)
* [[Al-Hajj]] (الحي)
* [[Al-Hilla]] (الحلة)
* [[Al-Hindijja]] (الهندية)
* [[Al-Kasim (Irak)|Al-Kasim]] (القاسم)
* [[Al-Kut]] (الكوت)
* [[Allaji Saru]] (الاي سارو)
* [[Al-Midhatijja]] (المدحتية)
* [[Al-Mahmudijja (Irak)|Al-Mahmudijja]] (المحمودية)
* [[Al-Madżarr al-Kabir|Al-Madżarr-al-Kabir]] (المجر الكبير)
* [[Al-Mikdadija]] (المقدادية)
* [[Al-Miszab]] (المشخاب)
* [[Al-Musajjib]] (المسيب)
* [[An-Nadżaf]] (النجف)
* [[An-Nasirijja]] (الناصرية)
* [[An-Numanija]] (النعمانية)
* [[Ar-Radwanija]] (الرضوانياة)
* [[Ar-Ramadi]] (الرمادي)
* [[Ar-Raszidijja (Irak)|Ar-Raszidijja]] (الراشدية)
* [[Ar-Rumajsa]] (الرميثة)
* [[Ar-Rutba]] (الرطبة)
* [[Asz-Szamijja (Irak)|Asz-Szamijja]] (الشامية)
* [[Asz-Szarkat]] (الشرقاط)
* [[Asz-Szatra]] (الشطرة)
* [[As-Sulajmanijja]] (السليمانية)
* [[As-Suwajra (Irak)|As-Suwajra]] (الصويرة)
* [[Az-Zubajr]] (الزبير)
* '''[[Bagdad]]''' (بغداد)
* [[Bajdżi]] (بيجي)
* [[Bajdżi Szamal]] (بيجي شمال)
* [[Bakasrah]] (باقسرة)
* [[Bakuba]] (بعقوبة)
* [[Balad (Irak)|Balad]] (بلد)
* [[Bani Sad]] (بني صعد)
* [[Bani Szilawa Gawra]] (بني شلاوة غورة)
* '''[[Basra]]''' (البصرة)
* [[Bulajdż]] (بليج)
* [[Dżamdżamal]] (چمچمال)
* [[Dahuk]] (دهوك)
* [[Garraf (Irak)|Garraf]] (غراف)
* [[Halabdża]] (حلبچة)
* [[Hit (miasto)|Hit]] (هيت)
* [[Hudajr Majdan]] (خدير ميدان)
* [[Husajba]] (ختيلة)
* [[Imam Ibrahim]] (امام ابراهيم)
* '''[[Irbil]]''' (اربل)
* [[Al-Iskandarijja|Iskandarija]] (الاسكندرية)
* [[Kabr Hajar]] (قبر حجر)
* [[Kalat Diza]] (قلعه ديزة)
* [[Kallar]] (كلار)
* [[Karbala]] (كربلاء)
* [[Kifradol]] (كفردول)
* [[Kirkuk]] (كركوك)
* [[Kunagurk]] (كونغرك)
* [[Mahattat Bajdżi]] (محطة بيجي)
* [[Mahmud-al-Ali]] (محمود العلي)
* [[Mahmur]] (محمور)
* '''[[Mosul]]''' (الموصل)
* [[Muhammad-al-Abbas]] (محمد العباس)
* [[Mukak]] (مقاق)
* [[Nuhajrat]] (نهيرات)
* [[Pandżwin]] (پنجوين)
* [[Ranija]] (رانية)
* [[Rawanduz]] (رواندوز)
* [[Balad Ruz|Ruz]] (روز)
* [[Sufajna|Safina]] (سفينة)
* [[Sajjid Sadik]] (سيد صادق)
* [[Sajmajl]] (سميل)
* [[Salahaddin]] (صلاح الدين)
* [[Samarra]] (سامراء)
* [[As-Samawa|Samawa]] (السماوة)
* [[Tall Afar]] (تل عفر)
* [[Tall Mistara]] (تل مسطرة)
* [[Tikrit]] (تكريت)
* [[Tuajm]] (تعيم)
* [[Tuz Churmatu]] (توز خورماتو)
* [[Zachu|Zakho]] (زاخو)
* [[Zararija]] (زرارية)
* [[Zarajin]] (زراين)

== Bibliografia ==
* [https://archive.is/20130627025044/http://www.world-gazetteer.com/wg.php?x=1&men=gcis&lng=en&des=gamelan&geo=-3&col=abcdefghinoq&msz=1500&geo=-105 World Gazetteer] {{lang|en}}

{{Miasta Azji}}

[[Kategoria:Miasta w Iraku| ]]
[[Kategoria:Listy miast według państw|Irak]]


text:
# Madeleine-Bouvet
Madeleine-Bouvet – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Orne.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 356 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 28 osób/km² (wśród 1815 gmin Dolnej Normandii Madeleine-Bouvet plasuje się na 544. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 344.).

title: Madeleine-Bouvet

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Madeleine-Bouvet
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Madeleine-Bouvet
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Orne (departament)|Orne]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Mortagne-au-Perche|Mortagne-au-Perche]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 61241
 |powierzchnia                    = 12,71 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 356
 |gęstość zaludnienia             = 28 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 61110
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Orne
 |współrzędne                     = 48°28′N 0°54′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Madeleine-Bouvet''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Orne (departament)|Orne]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 356 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 28 osób/km² (wśród 1815 gmin [[Dolna Normandia|Dolnej Normandii]] Madeleine-Bouvet plasuje się na 544. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 344.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Mortagne-au-Perche}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Orne]]

title: Madeleine-Bouvet

Państwo: Francja

Region: Normandia

Departament: Orne

Okręg: Mortagne-au-Perche

• gęstość: 28 os./km²


text:
# Edemi Bolkwadze
Edemi Bolkwadze (gruz. ედემი ბოლქვაძე; ur. 15 czerwca 1997) – gruziński zapaśnik startujący w stylu wolnym. Zajął szesnaste miejsce na mistrzostwach świata w 2023 roku.
Brązowy medalista mistrzostw Europy w 2023 roku.
Wicemistrz Europy U-23 w 2019 i trzeci na ME juniorów w 2017 roku.

title: Edemi Bolkwadze

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Edemi Bolkwadze
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   = Edemi Bolkvadze (GEO) 2021.JPG
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[15 czerwca]] [[1997]]<ref>{{cytuj| url = http://sport.gov.ge/?pg=sportsman&sid=891| tytuł = სპორტსმენები| opublikowany = Sport.gov.ge| data dostępu = 2023-04-24 | język = ka}}</ref>
 |miejsce urodzenia         = [[Samtredia]]<ref>{{cytuj| url = https://mematiane.ge/product-details.php?id=5865&lang=ru| tytuł = ევროპის პრიზიორი| opublikowany = Mematiane.ge| data dostępu = 2023-04-24 | język = ka}}</ref>
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 173 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|GEO}}
{{Medalista infobox/nagłówek|ME|Z}}
{{Medalista infobox/ME|Z|Zagrzeb|2023|brąz|65 kg st.wolny}}
{{Medalista infobox/nagłówek|Młodzieżowe}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Młodzieżowe mistrzostwa w zapasach|ME U-23]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Zapasach 2019|Nowy Sad 2019]]|65 kg st.wolny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Edemi Bolkwadze''' ([[język gruziński|gruz.]] ედემი ბოლქვაძე; ur. [[15 czerwca]] [[1997]]) – [[Gruzja|gruziński]] [[Zapasy|zapaśnik]] startujący w stylu wolnym<ref>{{cytuj| url = https://uww.org/athletes/khetsuriani-joni| tytuł = All | opublikowany = Uww.org| data dostępu = 2023-04-24 | język = en}}</ref>. Zajął szesnaste miejsce na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2023|2023]] roku<ref>{{cytuj| url = https://uww.org/athletes-results/bolkvadze-edemi-3703-profile| tytuł = Athletes-Results| opublikowany = Uww.org| data dostępu = 2023-09-26| język = en}}</ref>.

Brązowy medalista [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostw Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 2023|2023]] roku<ref>{{cytuj| url = https://www.the-sports.org/edemi-bolkvadze-freestyle-wrestling-spf498979.html| tytuł = Results of a sportsman| opublikowany = The-sports.org | data dostępu = 2023-04-24 | język = en}}</ref>.

Wicemistrz Europy U-23 w [[Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Zapasach 2019|2019]] i trzeci na ME juniorów w 2017 roku<ref>{{cytuj |url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=B9497F77967241F4AE32E193938CB0E5 |tytuł = Bolkvadze, Edemi |opublikowany = Unitedwrestling.com |data dostępu = 2023-04-24 |język = en}}</ref>.
== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Bolkwadze, Edemi}}
[[Kategoria:Gruzińscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1997]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Samtredii]]

title: · Edemi Bolkwadze

Data i miejsce urodzenia: 15 czerwca 1997 · Samtredia

title: Dorobek medalowy

brąz: Zagrzeb 2023 · 65 kg st.wolny

srebro: Nowy Sad 2019 · 65 kg st.wolny


text:
# Mona Steigauf
Monika Steigauf (ur. 17 stycznia 1970 w Starnbergu) – niemiecka lekkoatletka, wieloboistka, halowa wicemistrzyni świata, olimpijka.

## Osiągnięcia sportowe
Zajęła 4. miejsce w siedmioboju na uniwersjadzie w 1993 w Buffalo. Na halowych mistrzostwach świata w 1995 w Barcelonie zajęła 6. miejsce w pięcioboju.
Zdobyła srebrny medal w siedmioboju na uniwersjadzie w 1995 w Fukuoce. Na halowych mistrzostwach Europy w 1996 w Sztokholmie zajęła 4. miejsce w pięcioboju, a na igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie 11. miejsce w siedmioboju.
Zdobyła srebrny medal w pięcioboju na halowych mistrzostwach świata w 1997 w Paryżu, przegrywając jedynie ze swą koleżanką z reprezentacji Niemiec Sabine Braun, a wyprzedzając Kym Carter ze Stanów Zjednoczonych. Zajęła 6. miejsce w siedmioboju na mistrzostwach świata w 1997 w Atenach.
Zwyciężyła w siedmioboju na uniwersjadzie w 1997 w Katanii. Zajęła 8. miejsce w pięcioboju na halowych mistrzostwach świata w 1999 w Maebashi.
Steigauf była wicemistrzynią Niemiec w siedmioboju w 1994, 1996, 1999 i 2000 oraz brązową medalistką w tej konkurencji w 1992, a także halową mistrzynią Niemiec w sztafecie 4 × 200 metrów w 1998.
Jest aktualną (marzec 2022) rekordzistką Niemiec w dziesięcioboju z wynikiem 7885 punktów, uzyskanym 20 i 21 września 1997 w Ahlen.

## Rekordy życiowe
Rekordy życiowe Steigauf:
- siedmiobój – 6546 pkt (26 i 27 sierpnia 1997, Katania)[11]
- pięciobój (hala) – 4681 pkt (7 marca 1997, Paryż)[12]

title: Mona Steigauf

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Mona Steigauf
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 17 stycznia 1970
 |miejsce urodzenia         = [[Starnberg]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 178 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|Niemcy}}
{{Medalista infobox/nagłówek|MŚ|L|H}}
{{Medalista infobox/MŚ|L|Paryż|1997|srebro|pięciobój|H}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Uniwersjada]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1997|Katania 1997]]|siedmiobój}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Lekkoatletyka na Letniej Uniwersjadzie 1995|Fukuoka 1995]]|siedmiobój}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Monika Steigauf''' (ur. [[17 stycznia]] [[1970]] w [[Starnberg]]u<ref name="ol">{{Cytuj |url = https://www.olympedia.org/athletes/70110 |tytuł = Mona Steigauf |opublikowany = olympedia.org |język = en |data dostępu = 2022-03-27}}</ref>) – niemiecka [[Lekkoatletyka|lekkoatletka]], [[Wieloboje lekkoatletyczne|wieloboistka]], halowa wicemistrzyni świata, olimpijka.

== Osiągnięcia sportowe ==
Zajęła 4. miejsce w [[Siedmiobój lekkoatletyczny|siedmioboju]] na [[Letnia Uniwersjada 1993|uniwersjadzie w 1993]] w Buffalo<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Track Results | czasopismo = The Daily Herald | strony = 10 | język = en | data = 1993-07-16 | url = https://www.newspapers.com/clip/41369180/the-daily-herald/}}</ref>. Na [[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1995|halowych mistrzostwach świata w 1995]] w Barcelonie zajęła 6. miejsce w [[Pięciobój lekkoatletyczny|pięcioboju]]<ref>{{Cytuj | url = https://www.iaaf.org/ebooks/2018/WIC/publication/contents/pdfweb.pdf | tytuł = IAAF World Indoor Championships – Birmingham 2018, Statistics Handbook | opublikowany = [[World Athletics]] | s = 163 | język = en | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>.

Zdobyła srebrny medal w siedmioboju na [[Letnia Uniwersjada 1995|uniwersjadzie w 1995]] w Fukuoce<ref name="un">{{Cytuj | url = {{gbrathletics|ic|wsgw}} | tytuł = World Student Games (Universiade – Women) | opublikowany = GBRAthletics | język = en | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>. Na [[Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 1996|halowych mistrzostwach Europy w 1996]] w Sztokholmie zajęła 4. miejsce w pięcioboju<ref>{{Cytuj| url = https://directus.european-athletics.com/assets/640df1d5-250d-407c-b56e-b5efaf28e231 | tytuł = European Athletics Indoor Championships – Toruń 2021 Statistics Handbook | opublikowany = [[European Athletics]] | s = 468 | język = en | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>, a na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie]] 11. miejsce w siedmioboju<ref name="ol" />.

Zdobyła srebrny medal w pięcioboju na [[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1997|halowych mistrzostwach świata w 1997]] w Paryżu, przegrywając jedynie ze swą koleżanką z reprezentacji Niemiec [[Sabine Braun]], a wyprzedzając [[Kym Carter]] ze Stanów Zjednoczonych<ref>{{Cytuj | url =https://www.iaaf.org/ebooks/2018/WIC/publication/contents/pdfweb.pdf | tytuł = IAAF World Indoor Championships – Birmingham 2018, Statistics Handbook | opublikowany = [[World Athletics]] | s = 163–164 | język = en | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>. Zajęła 6. miejsce w siedmioboju na [[Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1997|mistrzostwach świata w 1997]] w Atenach<ref>{{Cytuj | url = https://media.aws.iaaf.org/competitioninfo/80ee3ff0-ece7-439d-a0e1-f63a059a0da6.pdf | tytuł = IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook | s = 354 | opublikowany = [[World Athletics]] | data dostępu = 2022-03-27 | język = en}}</ref>.

Zwyciężyła w siedmioboju na [[Letnia Uniwersjada 1997|uniwersjadzie w 1997]] w Katanii<ref name="un" />. Zajęła 8. miejsce w pięcioboju na [[Halowe Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 1999|halowych mistrzostwach świata w 1999]] w [[Maebashi]]<ref>{{Cytuj | url = https://www.iaaf.org/ebooks/2018/WIC/publication/contents/pdfweb.pdf | tytuł = IAAF World Indoor Championships – Birmingham 2018, Statistics Handbook | opublikowany = [[World Athletics]] | s = 164 | język = en | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>.

Steigauf była wicemistrzynią Niemiec w siedmioboju w 1994, 1996, 1999 i 2000 oraz brązową medalistką w tej konkurencji w 1992<ref>{{cytuj| url = http://www.sport-komplett.de/sport-komplett/sportarten/l/leichtathletik/hst/106.html| tytuł = Leichtathletik – Deutsche Meisterschaften (Mehrkampf – Damen)| data dostępu = 2022-03-27|opublikowany =Sport-Komplett.de | język = de}}</ref>, a także halową mistrzynią Niemiec w [[Sztafeta 4 × 200 metrów|sztafecie 4 × 200 metrów]] w 1998<ref>{{cytuj| url = http://www.sport-komplett.de/sport-komplett/sportarten/l/leichtathletik/hst/31.html| tytuł = Leichtathletik - Deutsche Meisterschaften – Halle (Staffel - Damen)| data dostępu = 2022-03-27|opublikowany =Sport-Komplett.de | język = de}}</ref>.

Jest aktualną (marzec 2022) rekordzistką Niemiec w [[Dziesięciobój lekkoatletyczny|dziesięcioboju]] z wynikiem 7885 punktów, uzyskanym 20 i 21 września 1997 w [[Ahlen (Nadrenia Północna-Westfalia)|Ahlen]]<ref name="ew">{{Cytuj | url = https://www.leichtathletik.de/fileadmin/user_upload/04_Ergebnisse/Rekorde/Ewige_DLV-Bestenliste.pdf | tytuł = „Ewige“ Bestenliste der deutschen Leichtathletik | data = 2022-01-20 | opublikowany = [[Deutscher Leichtathletik-Verband]] | język = de | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>.

== Rekordy życiowe ==
Rekordy życiowe Steigauf:
* siedmiobój – 6546 pkt (26 i 27 sierpnia 1997, Katania)<ref name="ew" />
* pięciobój (hala) – 4681 pkt (7 marca 1997, Paryż)<ref>{{Cytuj | url = https://www.leichtathletik.de/fileadmin/user_upload/04_Ergebnisse/Rekorde/dlv_bestenliste_ewige_hallen_bestenliste.pdf | tytuł = „Ewige“ Hallen – Bestenliste der deutschen Leichtathletik | data = 2022-03-16 | opublikowany = [[Deutscher Leichtathletik-Verband]] | język = de | data dostępu = 2022-03-27}}</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IAAF name | id= 014279885 | name= ''Mona Steigauf'' | data= 2022-03-27}}

{{Mistrzynie uniwersjady w siedmioboju}}
{{Mistrzynie Niemiec w biegu na 100 metrów przez płotki}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Steigauf, Mona}}
[[Kategoria:Niemieccy wieloboiści]]
[[Kategoria:Niemieccy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1995]]
[[Kategoria:Medaliści Letniej Uniwersjady 1997]]
[[Kategoria:Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]

title: · Mona Steigauf

Data i miejsce urodzenia: 17 stycznia 1970 · Starnberg

title: Dorobek medalowy

srebro:
Paryż 1997 · pięciobój
Fukuoka 1995 · siedmiobój

złoto: Katania 1997 · siedmiobój


text:
# Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Stanisława w Lubiczu Dolnym. Znajduje się przy ul. Dworcowej 19. Został zbudowany w latach 1929–1933. W kościele znajdują się organy wybudowane przez bydgoskiego organmistrza Paula Voelknera przypuszczalnie w 1906 roku. Pierwotnie instrument znajdował się w pobliskim kościele ewangelickim, po II wojnie światowej zostały przeniesione do kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika.

wikitext:
{{Świątynia chrześcijańska infobox
 |nazwa                     = Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym
 |nazwa miejscowa           =
 |funkcja świątyni          = [[kościół parafialny]]
 |grafika                   = Kościół św Stanisława w Lubiczu Dolnym.jpg
 |opis grafiki              = Kościół w 2012 roku
 |państwo                   = PL-KP
 |miejscowość               = [[Lubicz Dolny]]
 |adres                     = ul. Dworcowa 19
 |wyznanie                  = [[Kościół katolicki|katolickie]]
 |kościół                   = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |administratura nazwa      = [[Parafia św. Stanisława w Lubiczu Dolnym]]
 |administratura typ        =
 |tytuł świątyni            =
 |data nadania              =
 |nadający tytuł            =
 |dedykacja świątyni        = [[Stanisław ze Szczepanowa|św. Stanisława Biskupa i Męczennika]]
 |dzień wspomnienia         =
 |relikwie                  =
 |cudowne wizerunki         =
 |data powołania            =
 |data dekretu              =
 |dekret wydał              =
 |data rozpoczęcia budowy   = 1929
 |data zakończenia budowy   = 1933
 |data konsekracji          =
 |data zamknięcia           =
 |aktualne przeznaczenie    =
 |data zniszczenia          =
 |data odbudowy             =
 |data reaktywacji          =
 |poprzednie wyznanie       =
 |fundator                  =
 |zniszczona przez          =
 |plan świątyni             =
 |opis planu                =
 |styl                      =
 |architekt                 =
 |materiał budowlany        =
 |liczba wiernych           =
 |powierzchnia              =
 |wysokość                  =
 |długość                   =
 |szerokość                 =
 |liczba wież               =
 |wysokość wieży            =
 |liczba kopuł              =
 |średnica kopuły zew       =
 |wysokość kopuły zew       =
 |liczba ikonostasów        =
 |liczba ołtarzy            =
 |wezwania ołtarzy bocznych =
 |liczba naw                =
 |szerokość nawy głównej    =
 |wysokość nawy głównej     =
 |szerokość nawy bocznej    =
 |wysokość nawy bocznej     =
 |szerokość transeptu       =
 |liczba głosów             =
 |liczba manuałów           =
 |typ dzwonnicy             =
 |nazwa dzwonu              =
 |kod mapy                  = Lubicz (gmina)
 |współrzędne               = 53°1'49.766"N, 18°45'29.405"E
 |commons                   = Category:Saint Stanislaus Bishop and Martyr church in Lubicz Dolny
 |www                       =
}}
'''Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym''' – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji [[Parafia św. Stanisława w Lubiczu Dolnym|parafii św. Stanisława w Lubiczu Dolnym]]. Znajduje się przy ul. Dworcowej 19<ref name="msze" />. Został zbudowany w latach 1929–1933<ref name="bip" />. W kościele znajdują się organy wybudowane przez bydgoskiego organmistrza Paula Voelknera przypuszczalnie w 1906 roku. Pierwotnie instrument znajdował się w pobliskim kościele ewangelickim, po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] zostały przeniesione do kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika<ref name="musicamsacram" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="bip">{{Cytuj | tytuł = Wykaz zabytków nieruchomych uwzględnionych w ewidencji zabytków dla gminy Lubicz | url = https://www.bip.lubicz.pl/plik,32895,wykaz-zabytkow-nieruchomych-uwzglednionych-w-ewidencji-zabytkow-dla-gminy-lubicz.pdf | opublikowany = bip.lubicz.pl | s = 3 | data dostępu = 2025-01-26}}</ref>
<ref name="msze">{{Cytuj | tytuł = Kościół Św. Stanisława Biskupa i Męczennika, Lubicz Dolny | url = https://www.msze.info/kosciol/696 | opublikowany = msze.info | data dostępu = 2025-01-26}}</ref>
<ref name="musicamsacram">{{Cytuj | tytuł = Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika Lubicz Dolny (kujawsko-pomorskie) | url = https://musicamsacram.pl/instrumenty/940-lubicz-dolny-kosciol-sw-stanislawa-biskupa-i-meczennika | opublikowany = musicamsacram.pl | data dostępu = 2025-01-26}}</ref>
</references>

{{SORTUJ:Lubicz Dolny}}
[[Kategoria:Lubicz Dolny]]
[[Kategoria:Kościoły w diecezji toruńskiej]]
[[Kategoria:Kościoły w powiecie toruńskim]]
[[Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika]]
[[Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Lubicz]]
[[Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1933]]

Państwo: Polska

Województwo: kujawsko-pomorskie

Miejscowość: Lubicz Dolny

Adres: ul. Dworcowa 19

Wyznanie: katolickie

Kościół: rzymskokatolicki

Wezwanie: św. Stanisława Biskupa i Męczennika


text:
# Mao Xinyu
Mao Xinyu (chiń. 毛新宇; pinyin Máo Xīnyǔ; ur. 17 stycznia 1970 w Pekinie) – chiński wojskowy, pisarz i wykładowca akademicki. Generał major Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. Jeden z wnuków przewodniczącego Chińskiej Republiki Ludowej Mao Zedonga.

## Życiorys
W 1992 został absolwentem Wydziału Historii Chińskiego Uniwersytetu Ludowego. W latach 1992–1995 studiował także w Centralnej Szkole Partyjnej Komunistycznej Partii Chin. Później został pracownikiem naukowym w Wojskowej Akademii Nauk Chińskiej Armii Ludowo-Rewolucyjnej. Na tej samej uczelni uzyskał też stopień doktora. Mao Xinyu jest autorem licznych prac z zakresu historii, spośród których najbardziej znaną publikacją jest Dziadek Mao Zedong (爷爷毛泽东 Yeye Mao Zedong), wydany w 2003.
Od 2008 był członkiem Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin. W 2010 został awansowany do stopnia generała majora, co uczyniło go najmłodszych generałem we współczesnej armii chińskiej. Decyzja ta spotkała się z pewną krytyką, a Mao zarzucano brak kompetencji. We wrześniu 2011 został zatrudniony na Uniwersytecie Guangzhou, gdzie wykłada myśl Mao Zedonga.

## Życie prywatne
Jest synem Mao Anqinga, drugiego z synów Mao Zedonga.
Był dwukrotnie żonaty, z drugiego małżeństwa ma córkę i syna.

title: Mao Xinyu

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Mao}}
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko      = Mao Xinyu
 |imię i nazwisko org  = {{k|zh|毛新宇}}
 |pseudonim            =
 |rodzaj wojsk         = lądowe
 |zwycięstwa           =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |stopień grafika      = PLAMjGeneral r.png
 |stopień              = [[generał major]]
 |data urodzenia       = 17 stycznia 1970
 |miejsce urodzenia    = [[Pekin]], [[Chińska Republika Ludowa]]
 |data śmierci         =
 |miejsce śmierci      =
 |lata służby          =
 |siły zbrojne         = {{państwo|CHN|armia}}
 |formacja             =
 |jednostki            =
 |stanowiska           =
 |wojny i bitwy        =
 |późniejsza praca     =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |wikiźródła           =
 |wikicytaty           =
}}
'''Mao Xinyu''' ({{chińskie|c=毛新宇|hp=Máo Xīnyǔ}}; ur. [[17 stycznia]] [[1970]] w [[Pekin|Pekinie]]) – [[Chińczycy|chiński]] [[Żołnierz|wojskowy]], [[pisarz]] i wykładowca akademicki. [[Generał major]] [[Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza|Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej]]. Jeden z wnuków [[Przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej|przewodniczącego Chińskiej Republiki Ludowej]] [[Mao Zedong]]a.

== Życiorys ==
W 1992 został absolwentem Wydziału Historii Chińskiego Uniwersytetu Ludowego<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Family Cherish the Chairman |data dostępu = 2020-10-20 |opublikowany = www.china.org.cn |url = http://www.china.org.cn/english/culture/83075.htm}}</ref>. W latach 1992–1995 studiował także w [[Centralna Szkoła Partyjna KPCh|Centralnej Szkole Partyjnej Komunistycznej Partii Chin]]<ref>{{Cytuj |tytuł = 毛新宇成长经历：不修边幅 床铺卫生长期不达标_大公资讯_大公网 |data dostępu = 2020-10-20 |opublikowany = news.takungpao.com |url = http://news.takungpao.com/mainland/focus/2013-06/1715740.html}}</ref>. Później został pracownikiem naukowym w Wojskowej Akademii Nauk [[Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza|Chińskiej Armii Ludowo-Rewolucyjnej]]. Na tej samej uczelni uzyskał też stopień [[Doktor (stopień naukowy)|doktora]]. Mao Xinyu jest autorem licznych prac z zakresu [[Historia|historii]], spośród których najbardziej znaną publikacją jest ''Dziadek Mao Zedong'' (爷爷毛泽东 ''Yeye Mao Zedong''), wydany w 2003<ref name=":0" />.

Od 2008 był członkiem [[Ludowa Polityczna Konferencja Konsultatywna Chin|Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin]]. W 2010 został awansowany do stopnia [[Generał major|generała majora]], co uczyniło go najmłodszych generałem we współczesnej armii chińskiej<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Chairman Mao’s grandson Mao Xinyu is China's youngest general |data = 2010-09-14 |data dostępu = 2020-10-20 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20100914232210/http://www.thisislondon.co.uk/standard/article-23862458-chairman-maos-grandson-mao-xinyu-is-chinas-youngest-general.do}}</ref>. Decyzja ta spotkała się z pewną krytyką, a Mao zarzucano brak kompetencji<ref>{{Cytuj |autor =  |tytuł = Mao's grandson, promoted to major general, faces ridicule |data = 2010-08-04 |data dostępu = 2020-10-20 |opublikowany = Los Angeles Times |url = https://www.latimes.com/archives/la-xpm-2010-aug-04-la-fg-china-mao-20100804-story.html |język = en-US}}</ref>. We wrześniu 2011 został zatrudniony na Uniwersytecie Guangzhou, gdzie wykłada [[Maoizm|myśl Mao Zedonga]].

== Życie prywatne ==
Jest synem Mao Anqinga, drugiego z synów [[Mao Zedong|Mao Zedonga]].

Był dwukrotnie żonaty, z drugiego małżeństwa ma córkę i syna<ref>{{Cytuj |tytuł = 毛新宇与郝明莉离婚 毛新宇的第一次婚姻(组图)-毛新宇与郝明莉离婚,-城市周刊 |data = 2011-12-14 |data dostępu = 2020-10-20 |opublikowany = web.archive.org |url = https://web.archive.org/web/20111214000248/http://week-hzrb.hangzhou.com.cn/system/2009/09/22/010185114.shtml}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}
[[Kategoria:Absolwenci uczelni w Chinach]]
[[Kategoria:Chińscy generałowie]]
[[Kategoria:Rodzina Mao Zedonga]]
[[Kategoria:Chińscy komuniści]]
[[Kategoria:Chińscy historycy]]
[[Kategoria:Chińscy pisarze]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Pekinie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1970]]

title: Mao Xinyu毛新宇

Data i miejsce urodzenia: 17 stycznia 1970 · Pekin, Chińska Republika Ludowa

Siły zbrojne: Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza


text:
# Nikołaj Tielegin
Nikołaj Tielegin (ros. Николай Николаевич Телегин; ur. 6 marca 1977) – uzbecki, w latach 1997 - 2002 rosyjski, a potem azerski zapaśnik walczący w stylu wolnym. Zajął 23 miejsce na mistrzostwach świata w 2005. Dziewiąty na mistrzostwach Europy w 2005. Czwarty w Pucharze Świata w 2001. Trzykrotny medalista mistrzostw świata wojskowych w latach 1997 - 2002. Wicemistrz świata juniorów w 1994. Wicemistrz Rosji w 2002.

title: Nikołaj Tielegin

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Nikołaj Tielegin
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = zapasy
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[6 marca]] [[1977]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 195 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|RUS}}
{{Medalista infobox/nagłówek|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych]]}}
{{Medalista infobox/wiersz|1|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 2002|Tallin 2002]]|120 kg st.wolny}}
{{Medalista infobox/wiersz|2|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 1997|Ostia 1997]]|97 kg st.wolny}}
{{Medalista infobox/wiersz|3|[[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 2001|Split 2001]]|130 kg st.wolny}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Nikołaj Tielegin''' ([[Język rosyjski|ros.]] Николай Николаевич Телегин; ur. [[6 marca]] [[1977]]<ref>{{cytuj| url = https://whatsmat.uww.org/daten.php?spid=41B976F8263C49C3A8938A42F616A88D|tytuł = Dane na stronie| opublikowany = Foeldeak.com | data dostępu = 2016-02-17 | język = en}}</ref>) – [[Uzbekistan|uzbecki]], w latach 1997 - 2002 [[Rosja|rosyjski]], a potem [[Azerbejdżan|azerski]] [[zapasy|zapaśnik]] walczący w stylu wolnym. Zajął 23 miejsce na [[Mistrzostwa świata w zapasach|mistrzostwach świata]] w [[Mistrzostwa Świata w Zapasach 2005|2005]]. Dziewiąty na [[Mistrzostwa Europy w zapasach|mistrzostwach Europy]] w [[Mistrzostwa Europy w Zapasach 2005|2005]]. Czwarty w [[Puchar Świata w zapasach|Pucharze Świata]] w [[Puchar Świata w Zapasach 2001 – styl wolny mężczyzn|2001]]. Trzykrotny medalista mistrzostw świata wojskowych w latach [[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 1997|1997]] - [[Mistrzostwa Świata Wojskowych w Zapasach 2002|2002]]. Wicemistrz świata juniorów w 1994. Wicemistrz [[Rosja|Rosji]] w 2002<ref>{{cytuj| url = http://wrestling.ncp.ru/content/competitors/index.html?form_name=f2&spid=5EC356FD-B7D7-427A-85CB-DE4813E42DF5&fld_nation|tytuł = Dane na stronie| opublikowany = Wrestling.ncp.ru | data dostępu = 2016-02-17 | język = ru}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Tielegin, Nikołaj}}
[[Kategoria:Rosyjscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Uzbeccy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Azerscy zapaśnicy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1977]]

title: · Nikołaj Tielegin

Data urodzenia: 6 marca 1977

title: Dorobek medalowy

złoto: Tallin 2002 · 120 kg st.wolny

srebro: Ostia 1997 · 97 kg st.wolny

brąz: Split 2001 · 130 kg st.wolny


text:
# Przełęcz Radomierska
 Przełęcz Radomierska  – przełęcz na wysokości 523 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach Zachodnich, w Górach Kaczawskich.

## Położenie
Przełęcz położona jest w południowo-wschodniej części Gór Kaczawskich (we wschodniej części Grzbietu Południowego tych gór), na północ od wzniesienia Różanka, około 1,7 km na północny wschód od centrum wsi Radomierz. Przełęcz oddziela Góry Ołowiane po południowej stronie od Grzbietu Południowego Gór Kaczawskich po północnej stronie.

## Charakterystyka
Przełęcz stanowi wyraźne, rozległe płytkie obniżenie o łagodnych zboczach i podejściach, wcinające się w staropaleozoiczne skały metamorficzne pochodzenia osadowego: zieleńce, łupki zieleńcowe, łupki serycytowe, łupki kwarcowo-serycytowe, tzw. łupki radzimowickie. Obszar w otoczeniu przełęczy zajmują pola uprawne, nieużytki i łąki górskie. Dolną część wschodniego podejścia przełęczy porasta niewielki las regla dolnego. Na wschodnim podejściu przełęczy położone jest źródło górskiego potoku, lewego dopływu Kaczawy. W sąsiedztwie przełęczy, po północnej stronie położone są zabudowania wsi Radomierz, które podchodzą  pod samą przełęcz. Od tej miejscowości pochodzi nazwa przełęczy. W bliskiej odległości od przełęczy po stronie północnej prowadzi odcinek drogi krajowej nr 3 Legnica – Jelenia Góra.

## Inne
- Przez przełęcz przechodzi administracyjna granica powiatów: karkonoskiego i jaworskiego.
- Przełęczą przed laty zachwycał się wielki przyrodnik i podróżnik niemiecki,  Alexander von Humboldt.
- Obszar przełęczy porastają górskie łąki konietlicowe i mietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion i Arrhenatherion), zaliczane do specjalnych obszarów ochrony siedlisk Natura 2000[1].
- Przez przełęcz przechodzi dział wodny, oddzielający dorzecza rzek: Kaczawy i Bobru.

### Turystyka
- Przełęcz stanowi punkt widokowy, z którego roztacza się częściowa panorama Pogórza Kaczawskiego i Gór Kaczawskich oraz okolicznych wzniesień.
- Przez przełęcz prowadzi czarny szlak turystyczny do ruin dawnego schroniska na szczycie Różanki w Górach Ołowianych[2].

## Galeria
- Widok od południa (z Gór Ołowianych) z panoramą Gór Kaczawskich
- Zabudowania na przełęczy
- Droga krajowa nr 3 na przełęczy

title: Przełęcz Radomierska

wikitext:
{{Przełęcz infobox
 |nazwa             = Przełęcz Radomierska
 |grafika           = Przełęcz Radomierska mit.jpg
 |opis grafiki      = Widok na przełęcz od strony północnej z południowego zbocza wzniesienia [[Dudziarz (góra)|Dudziarz]] w Górach Kaczawskich.Za przełęczą wzniesienie Różanka.
 |państwo           = POL
 |wysokość          = 523
 |pasmo             = [[Góry Kaczawskie]]
 |sąsiednie szczyty = [[Różanka (Góry Ołowiane)|Różanka]], [[Gaik (szczyt)|Gaik]]
 |data zdobycia     =
 |pierwsze wejście  =
 |kod mapy          = Sudety
 |współrzędne       = 50.9098°N 16.92743°E
 |kierunek          = E
 |commons           =
}}
''' Przełęcz Radomierska ''' – [[przełęcz]] na wysokości 523 m [[n.p.m.]], w południowo-zachodniej [[Polska|Polsce]] w [[Sudety Zachodnie|Sudetach Zachodnich]], w [[Góry Kaczawskie|Górach Kaczawskich]].

== Położenie ==
Przełęcz położona jest w południowo-wschodniej części [[Góry Kaczawskie|Gór Kaczawskich]] (we wschodniej części Grzbietu Południowego tych gór), na północ od wzniesienia [[Różanka (Góry Ołowiane)|Różanka]], około 1,7 km na północny wschód od centrum wsi [[Radomierz (województwo dolnośląskie)|Radomierz]]. Przełęcz oddziela [[Góry Ołowiane]] po południowej stronie od Grzbietu Południowego Gór Kaczawskich po północnej stronie.

== Charakterystyka ==
Przełęcz stanowi wyraźne, rozległe płytkie obniżenie o łagodnych zboczach i podejściach, wcinające się w [[paleozoik|staropaleozoiczne]] [[skały metamorficzne]] pochodzenia [[skały osadowe|osadowego]]: [[zieleńce]], [[Łupek zieleńcowy|łupki zieleńcowe]], [[łupek serycytowy|łupki serycytowe]], [[Łupek kwarcowo-serycytowy|łupki kwarcowo-serycytowe]], tzw. [[Łupek kwarcowo-serycytowy|łupki radzimowickie]]. Obszar w otoczeniu przełęczy zajmują [[pole (rolnictwo)|pola uprawne]], [[nieużytek|nieużytki]] i łąki górskie. Dolną część wschodniego podejścia przełęczy porasta niewielki las [[regiel dolny|regla dolnego]]. Na wschodnim podejściu przełęczy położone jest [[źródło]] górskiego [[potok]]u, lewego dopływu [[Kaczawa|Kaczawy]]. W sąsiedztwie przełęczy, po północnej stronie położone są zabudowania [[wieś|wsi]] [[Radomierz (województwo dolnośląskie)|Radomierz]], które podchodzą  pod samą przełęcz. Od tej miejscowości pochodzi nazwa przełęczy. W bliskiej odległości od przełęczy po stronie północnej prowadzi odcinek [[Droga krajowa nr 3 (Polska)|drogi krajowej nr 3]] [[Legnica]] – [[Jelenia Góra]].

== Inne ==
* Przez przełęcz przechodzi administracyjna granica powiatów: [[powiat karkonoski|karkonoskiego]] i [[powiat jaworski|jaworskiego]].
* Przełęczą przed laty zachwycał się wielki przyrodnik i podróżnik niemiecki,  [[Alexander von Humboldt]].
* Obszar przełęczy porastają górskie łąki konietlicowe i mietlicowe użytkowane ekstensywnie (''Polygono-Trisetion i Arrhenatherion''), zaliczane do specjalnych obszarów ochrony siedlisk [[Natura 2000]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.gios.gov.pl/siedliska/pdf/wyniki_monitoringu_siedlisk_2009_2011_6520.pdf |tytuł=Natura 2000 |data dostępu=2013-02-11 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150801032955/http://www.gios.gov.pl/siedliska/pdf/wyniki_monitoringu_siedlisk_2009_2011_6520.pdf |zarchiwizowano=2015-08-01 }}</ref>.
* Przez przełęcz przechodzi [[Dział wód|dział wodny]], oddzielający [[dorzecze|dorzecza]] [[rzeka|rzek]]: [[Kaczawa|Kaczawy]] i [[Bóbr (dopływ Odry)|Bobru]].

=== Turystyka ===
* Przełęcz stanowi [[punkt widokowy]], z którego roztacza się częściowa panorama [[Pogórze Kaczawskie|Pogórza Kaczawskiego]] i [[Góry Kaczawskie|Gór Kaczawskich]] oraz okolicznych wzniesień.
* Przez przełęcz prowadzi czarny szlak turystyczny do ruin dawnego schroniska na szczycie Różanki w Górach Ołowianych<ref>[http://www.miplo.pl/point.php?&p=0gY8Uc1t Różanka]</ref>.

== Galeria ==
<gallery mode="packed" heights="160px">
Plik:Radomierska Pass 2.jpg|Widok od południa (z [[Góry Ołowiane|Gór Ołowianych]]) z panoramą Gór Kaczawskich
Plik:Radomierska Pass.jpg|Zabudowania na przełęczy
Plik:Radomierska Pass (3).jpg|[[Droga krajowa nr 3 (Polska)|Droga krajowa nr 3]] na przełęczy
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* ''[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]'', tom 6 ''Góry Kaczawskie'', red. [[Marek Staffa]], Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2000, {{ISBN|83-85773-27-4}}
* {{cytuj książkę |nazwisko= |imię= |autor link= |tytuł=Góry i Pogórze Kaczawskie. Skala 1:40.000|wydawca=Wydawnictwo Turystyczne Plan |miejsce=Jelenia Góra|rok=2004 |id=wyd. II |isbn=83-88049-02-X}}

[[Kategoria:Przełęcze Gór Kaczawskich]]

title: Przełęcz Radomierska

Pasmo: Góry Kaczawskie

Sąsiednie szczyty: Różanka, Gaik


text:
# Franz Josef Niedenzu
Franz Josef Niedenzu (ur. 29 listopada 1857 w Kopernikach na Dolnym Śląsku, zm. 30 września 1937 w Braniewie) – niemiecki botanik, systematyk (skrót w taksonomii od jego nazwiska: Nied.).

## Życiorys
Urodził się na Śląsku w rodzinie rolniczej w miejscowości Koperniki, z której wywodzą się przodkowie Mikołaja Kopernika, którzy przez Kraków wywędrowali do Torunia. Franz Niedenzu uczęszczał do gimnazjum Carolinum w Nysie, gdzie w roku 1878 uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie studiował we Wrocławiu matematykę i nauki przyrodnicze, był tam również aktywnym członkiem katolickiego stowarzyszenia studenckiego. Po zdaniu egzaminu państwowego w 1886 r. pracował najpierw we wrocławskim Johannes-Gymnasium, a w roku 1888 został asystentem botanika profesora Adolfa Englera, pod którego kierunkiem obronił w 1889 roku doktorat. Gdy profesor Engler w 1889 został przeniesiony do Berlina, Niedenzu przeniósł się razem z nim. W Berlinie poznał swoją żonę Emmę Diefenbach.

W 1892 roku Niedenzu otrzymał stanowisko wykładowcy na wydziale matematyki i nauk przyrodniczych w Królewskim Gimnazjum (Königlich-Katholisches Gymnasium), które w 1912 zostało przemianowane w Królewską Akademię (Königliche Akademie), a w 1919 w Państwową Akademię (Staatliche Akademie in Braunsberg). W Braniewie Niedenzu założył w 1892–1893 ogród botaniczny, w którym uprawiał 2500 gatunków i odmian roślin, wśród nich m.in. sprowadzone z Ameryki Południowej, w tym po raz pierwszy nieznane dotąd w całych Prusach Wschodnich pomidory. Po II wojnie światowej w tym miejscu utworzono istniejący do początku XXI wieku ogród zoologiczno-botaniczny w Braniewie. Wiele drzew posadzonych ręką profesora Niedenzu rośnie w tym miejscu do dziś, wśród nich m.in. tulipanowiec amerykański czy miłorząb dwuklapowy.
Jego głównym obszarem pracy była systematyka roślin. W tej dziedzinie rozwijał pracę swojego nauczyciela Englera, który opracował system taksonomii roślin, tzw. (system Englera).
Franz Niedenzu był redaktorem wydań od 20. do 22. Flora von Deutschland Christiana Augusta Friedricha Garcke. Znany był ze swojej pracy na temat roślin z rzędu malpigiowców; do dzieła swojego mistrza Adolfa Englera Das Pflanzenreich napisał rozdział Malpighiaceae. Do pracy Die Natürlichen Pflanzenfamilien Englera i Carla Prantla dodał opisy dziewięciu rodzin.
Franz Niedenzu, oprócz wykładów z botaniki, prowadził na uczelni w Braniewie również zajęcia z zoologii, chemii i fizyki. Był bardzo lubiany przez swoich uczniów, którzy nazywali go „papa Niedenzu”. W 1925 został rektorem Akademii w Braniewie, w rok później, w 1926, z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego przeszedł na emeryturę. Za życia doczekał jeszcze upamiętnienia w postaci pomnika z jego popiersiem odsłoniętym w ogrodzie botanicznym. Zmarł w Braniewie 30 września 1937 r. i tam został pochowany na cmentarzu św. Jana (Johannisfriedhof). W ostatnią drogę odprowadziło go w kondukcie żałobnym 80 księży, tłumy mieszkańców, uczniów oraz studentów braniewskiej uczelni. Cmentarz, a z nim grób profesora, został zlikwidowany w latach 70. XX w. W 2021 roku ufundowana została płyta pamiątkowa w lapidarium na byłym cmentarzu upamiętniająca wybitnego botanika (na zdjęciu). Również po jego mieszkaniu w Braniewie nie ma współcześnie śladu – dom profesora przy ulicy Am Stadtpark 3 (pomiędzy amfiteatrem a pl. Wolności) został 3 lutego 1945 zniszczony trzema trafieniami bezpośrednimi ostrzeliwującej miasto Armii Radzieckiej, a po wojnie rozebrany. Miejsce po tym domu do dziś (rok 2023) pozostało niezabudowane.
Jedynym śladem po wieloletniej działalności profesora Niedenzu w Braniewie jest pamiątkowy nagrobek, odtworzony w 2021 roku na byłym cmentarzu św. Jana (na zdjęciu).

## Życie prywatne
7 października 1893 roku zawarł związek małżeński z Emmą Sophią, córką dyrektora kolei żelaznej w Berlinie Jacoba Diefenbach. Emma, tak jak mąż, była również aktywna w życiu społecznym Braniewa, została przewodniczącą Ojczyźnianego Związku Kobiet (Vaterländischer Frauenverein), organizacji mającej na celu niesienie pomocy potrzebującym, w tym rannym żołnierzom podczas wojen, oraz Czerwonego Krzyża. Pasjonowała się także teatrem i muzyką. Małżeństwo miało pięcioro dzieci – trzech synów i dwie córki, cała piątka dzieci przyszła na świat w Braniewie. Dwóch synów zostało lekarzami. Najstarszy syn Kurt (1894–1937) został chirurgiem, Arnold (1896–1973) był uznanym i cenionym ginekologiem i chirurgiem w Reszlu. Dwie córki zostały nauczycielkami. Starsza Erika (1895–1967), od 1924 zamężna z dr. med. Andreasem Fox, uczyła na Śląsku, w Dobrym Mieście i przez 2 lata w Braniewie, pisała również wiersze, 5 z nich opublikowanych zostało w Höhere Schulen, Heft 10. Maria (ur. 1902) była nauczycielką w Elisabethschule w Braniewie. Najmłodszy syn Harald (1898–1917) poległ w I wojnie światowej pod Poelkapelle we Flandrii i pochowany został na cmentarzu wojennym Hooglede.

title: Franz Josef Niedenzu

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Franz Josef Niedenzu
 |pseudonim                 = skrót w taksonomii: '''Nied.'''
 |grafika                   = Prof. Franz Josef Niedenzu.jpg
 |opis grafiki              = Franz Josef Niedenzu i jego podpis
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[29 listopada]] [[1857]]
 |miejsce urodzenia         = [[Koperniki]]
 |data śmierci              = [[30 września]] [[1937]]
 |miejsce śmierci           = [[Braniewo]]
 |zawód                     = [[botanika|botanik]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Franz Josef Niedenzu
}}
'''Franz Josef Niedenzu''' (ur. [[29 listopada]] [[1857]] w [[Koperniki|Kopernikach]] na [[Dolny Śląsk|Dolnym Śląsku]], zm. [[30 września]] [[1937]] w [[Braniewo|Braniewie]]) – niemiecki [[Botanika|botanik]], systematyk (skrót w [[Taksonomia|taksonomii]] od jego nazwiska: Nied.)<ref>{{Cytuj|tytuł=Malpighiaceae - Niedenzu|data dostępu=2017-01-26|opublikowany=webapps.lsa.umich.edu|url=http://webapps.lsa.umich.edu/herbarium/malpigh/Intro/Authors/Nied.html}}</ref><ref>[http://www.ipni.org/ipni/advPlantNameSearch.do?find_includePublicationAuthors=on&find_includeBasionymAuthors=on&find_rankToReturn=all&output_format=normal&find_authorAbbrev=Nied. The International Plant Names Index]</ref>.

== Życiorys ==
Urodził się na Śląsku w rodzinie rolniczej w miejscowości [[Koperniki]]<ref name=":3">''Geheimrat Niedenzu zum Gedächtnis'' von Aloys Marquardt [w:] Ermländisches Hauskalender 1958</ref>, z której wywodzą się przodkowie [[Mikołaj Kopernik|Mikołaja Kopernika]], którzy przez [[Kraków]] wywędrowali do [[Toruń|Torunia]]<ref>[[Jerzy Dobrzycki (historyk nauki)|Jerzy Dobrzycki]], [[Leszek Hajdukiewicz]], ''Mikołaj Kopernik'' w ''Polski Słownik Biograficzny'' Tom IV, Wrocław-Warszawa-Kraków 1968-1969.</ref>. Franz Niedenzu uczęszczał do [[Carolinum (Nysa)|gimnazjum Carolinum]] w [[Nysa|Nysie]]<ref name=":0">Franz Niedenzu von Lucjan Gursztyn/Michael Preuschoff, w: Heimatbrief für den Kreis Braunsberg Nr. 43, Sommer 2020</ref>, gdzie w roku 1878 uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie studiował we [[Wrocław]]iu matematykę i nauki przyrodnicze, był tam również aktywnym członkiem katolickiego stowarzyszenia studenckiego. Po zdaniu egzaminu państwowego w 1886 r. pracował najpierw we wrocławskim ''Johannes-Gymnasium'', a w roku 1888 został asystentem botanika profesora [[Adolf Engler|Adolfa Englera]], pod którego kierunkiem obronił w 1889 roku doktorat. Gdy profesor Engler w 1889 został przeniesiony do [[Berlin]]a, Niedenzu przeniósł się razem z nim. W Berlinie poznał swoją żonę Emmę Diefenbach.
[[Plik:Braniewo Franz Josef Niedenzu prace w ogrodzie.png|lewo|mały|Franz Josef Niedenzu, prace w ogrodzie botanicznym w Braniewie]]
[[Plik:Braniewo Franz Josef Niedenzu.png|lewo|mały|Franz Josef Niedenzu obok swojego popiersia, ufundowanego po jego przejściu na emeryturę w 1926]]

W 1892 roku Niedenzu otrzymał stanowisko wykładowcy na wydziale matematyki i nauk przyrodniczych w Królewskim Gimnazjum (Königlich-Katholisches Gymnasium), które w 1912 zostało przemianowane w Królewską Akademię (''Königliche Akademie''), a w 1919 w Państwową Akademię (''Staatliche Akademie in Braunsberg'')<ref>Andrzej Kopiczko ''[https://apcz.umk.pl/BPMH/article/view/BPMH.2020.008 Vom Lyceum „Hosianum“ bis zur Staatlichen Akademie zu Braunsberg Organisatorische Änderungen und deren Umstände]''</ref>. W Braniewie Niedenzu założył w 1892–1893 [[ogród botaniczny]], w którym uprawiał 2500 gatunków i odmian roślin, wśród nich m.in. sprowadzone z Ameryki Południowej, w tym po raz pierwszy nieznane dotąd w całych [[Prusy Wschodnie|Prusach Wschodnich]] [[pomidor]]y. Po II wojnie światowej w tym miejscu utworzono istniejący do początku XXI wieku [[Ogród Zoologiczno-Botaniczny w Braniewie|ogród zoologiczno-botaniczny w Braniewie]]. Wiele drzew posadzonych ręką profesora Niedenzu rośnie w tym miejscu do dziś, wśród nich m.in. [[tulipanowiec amerykański]] czy [[miłorząb dwuklapowy]]<ref name=":0" />.[[Plik:Niedenzuella sp., Malpighiaceae, Atlantic forest, northern littoral of Bahia, Brazil (11059517316).jpg|lewo|mały|200x200px|''Niedenzuella sp''. otrzymała nazwę na cześć braniewskiego botanika Franza Niedenzu]]
[[Plik:Braniewo ogród botaniczny 1917.jpg|prawo|mały|240x240px|Ogród prof. Niedenzu na widokówce, 1917 rok]]
[[Plik:Zoo Braniewo.jpg|mały|[[Ogród Zoologiczny w Braniewie|Ogród zoologiczno-botaniczny w Braniewie]], powstały w miejscu założonego w 1893 przez Franza Niedenzu ogrodu botanicznego|240x240px]]
[[Plik:Braniewo cmentarz św. Jana Lapidarium 2021 Niedenzu.jpg|mały|Pamiątkowy nagrobek profesora, ufundowany w otwartym w 2021 roku lapidarium na [[Cmentarz św. Jana w Braniewie|cmentarzu św. Jana]]|240x240px]]Jego głównym obszarem pracy była systematyka roślin. W tej dziedzinie rozwijał pracę swojego nauczyciela Englera, który opracował system taksonomii roślin, tzw. ([[system Englera]]).
Franz Niedenzu był redaktorem wydań od 20. do 22. ''Flora von Deutschland'' [[Christian August Friedrich Garcke|Christiana Augusta Friedricha Garcke]]. Znany był ze swojej pracy na temat roślin z rzędu [[Malpigiowce|malpigiowców]]; do dzieła swojego mistrza Adolfa Englera ''Das Pflanzenreich'' napisał rozdział ''Malpighiaceae''. Do pracy ''[[Die Natürlichen Pflanzenfamilien]]'' Englera i [[Karl von Prantl (młodszy)|Carla Prantla]] dodał opisy dziewięciu rodzin.

Franz Niedenzu, oprócz wykładów z botaniki, prowadził na uczelni w Braniewie również zajęcia z zoologii, chemii i fizyki. Był bardzo lubiany przez swoich uczniów, którzy nazywali go „papa Niedenzu”<ref name=":0" />. W 1925 został rektorem Akademii w Braniewie, w rok później, w 1926, z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego przeszedł na emeryturę. Za życia doczekał jeszcze upamiętnienia w postaci pomnika z jego popiersiem odsłoniętym w ogrodzie botanicznym<ref name=":3" />. Zmarł w Braniewie 30 września 1937 r. i tam został pochowany na [[Cmentarz św. Jana w Braniewie|cmentarzu św. Jana (''Johannisfriedhof'')]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Stare drzewa świadkami historii |data dostępu = 2018-09-29 |opublikowany = braniewo.wm.pl |url = http://braniewo.wm.pl/415445,Stare-drzewa-swiadkami-historii.html |język = pl}}</ref>. W ostatnią drogę odprowadziło go w kondukcie żałobnym 80 księży, tłumy mieszkańców, uczniów oraz studentów braniewskiej uczelni<ref name=":0" />. Cmentarz, a z nim grób profesora, został zlikwidowany w latach 70. XX w. W 2021 roku ufundowana została płyta pamiątkowa w lapidarium na byłym cmentarzu upamiętniająca wybitnego botanika (na zdjęciu). Również po jego mieszkaniu w Braniewie nie ma współcześnie śladu – dom profesora przy ulicy Am Stadtpark 3<ref name="autonazwa1">[http://kpbc.umk.pl/Content/221655/400_braunsberg_verzeichnis_1929_002.pdf Verzeichnis der Vorlesungen an der Staatl. Akademie zu Braunsberg im Sommersemester 1929]</ref> (pomiędzy [[Amfiteatr im. Henryka Mrozińskiego w Braniewie|amfiteatrem]] a pl. Wolności) został 3 lutego 1945 zniszczony trzema trafieniami bezpośrednimi ostrzeliwującej miasto Armii Radzieckiej, a po wojnie rozebrany<ref name=":2">Maria Niedenzu ''Akademie'' [w:] Braunsberg/Ostpreußen. Unsere Schulen, Heft 40, Winter 1984/85, s. 15</ref>. Miejsce po tym domu do dziś (rok 2023) pozostało niezabudowane.

Jedynym śladem po wieloletniej działalności profesora Niedenzu w Braniewie jest pamiątkowy nagrobek, odtworzony w 2021 roku na byłym [[Cmentarz św. Jana w Braniewie|cmentarzu św. Jana]] (na zdjęciu).

== Życie prywatne ==
7 października 1893 roku zawarł związek małżeński z Emmą Sophią, córką dyrektora kolei żelaznej w Berlinie Jacoba Diefenbach<ref name=":2" />. Emma, tak jak mąż, była również aktywna w życiu społecznym Braniewa, została przewodniczącą [[Ojczyźniany Związek Kobiet|Ojczyźnianego Związku Kobiet]] (''Vaterländischer Frauenverein''), organizacji mającej na celu niesienie pomocy potrzebującym, w tym rannym żołnierzom podczas wojen, oraz Czerwonego Krzyża. Pasjonowała się także teatrem i muzyką<ref name=":0" /><ref name=":1">''Zur Erinnerung und zum Gedenken an unsere Mitschülerin Erika Fox, geb. Niedenzu'' [w:] Braunsberg/Ostpreußen Unsere Schulen, Heft 10, Sommer 1968</ref>. Małżeństwo miało pięcioro dzieci – trzech synów i dwie córki, cała piątka dzieci przyszła na świat w Braniewie. Dwóch synów zostało lekarzami. Najstarszy syn Kurt (1894–1937) został chirurgiem, Arnold (1896–1973) był uznanym i cenionym ginekologiem i chirurgiem w [[Reszel|Reszlu]]<ref name="autonazwa1" /><ref>{{Cytuj|autor=Jolanta Grzyb|tytuł=Dr Arnold Niedenzu  - Reszel moje miasto|data dostępu=2017-01-26|opublikowany=www.miastoreszel.home.pl|url=http://www.miastoreszel.home.pl/dr-arnold-niedenzu-.html|język=pl-PL|archiwum=https://web.archive.org/web/20170202060259/http://www.miastoreszel.home.pl/dr-arnold-niedenzu-.html|zarchiwizowano=2017-02-02}}</ref>. Dwie córki zostały nauczycielkami. Starsza Erika (1895–1967), od 1924 zamężna z dr. med. Andreasem Fox, uczyła na Śląsku, w Dobrym Mieście i przez 2 lata w Braniewie, pisała również wiersze, 5 z nich opublikowanych zostało w ''Höhere Schulen'', Heft 10<ref name=":1" />. Maria (ur. 1902) była nauczycielką w [[Elisabethschule w Braniewie]]<ref name=":0" />. Najmłodszy syn Harald (1898–1917) poległ w I wojnie światowej pod [[Langemark-Poelkapelle|Poelkapelle]] we Flandrii i pochowany został na cmentarzu wojennym {{Link-interwiki|Cmentarz wojenny Hooglede|Q=Q824172|tekst=Hooglede}}<ref name=":02">[http://his.ermlandfamilie.de/index.php/beihefte-zur-zgae.html?file=files/his/HIS%20content/HVE/ZGAE/Beihefte%20digital/1990_Beiheft_08.pdf Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands Beiheft 8 1990, Ernst Federau, Die Abiturienten des Braunsberger Gymnasiums von 1916 bis 1945]</ref><ref name="Merten-36">''Stadt Braunsberg im Ermland: ein Familienbuch'', von Walter Merten, 1976, s. 50.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://portal.dnb.de/opac.htm?method=simpleSearch&query=117584657 Wykaz publikacji Franza Niedenzu im Katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej]
* [http://herbarium.lsa.umich.edu/malpigh/Intro/Authors/Nied.html Nota biograficzna (ang.)]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Niedenzu, Franz Josef}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1857]]
[[Kategoria:Zmarli w 1937]]
[[Kategoria:Rektorzy uczelni]]
[[Kategoria:Niemieccy botanicy]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Braniewem]]
[[Kategoria:Wykładowcy uczelni w Braniewie]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu św. Jana w Braniewie]]

title: Franz Josef Niedenzuskrót w taksonomii: Nied.

Data i miejsce urodzenia: 29 listopada 1857 · Koperniki

Data i miejsce śmierci: 30 września 1937 · Braniewo

Zawód, zajęcie: botanik


text:
# Sainte-Camelle
Sainte-Camelle – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Aude.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 94 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 10 osób/km² (wśród 1545 gmin Langwedocji-Roussillon Sainte-Camelle plasuje się na 807. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 784.).

title: Sainte-Camelle

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Sainte-Camelle
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Sainte-Camelle
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Oksytania
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Aude]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Carcassonne|Carcassonne]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 11334
 |powierzchnia                    = 9,4 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 94
 |gęstość zaludnienia             = 10 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 11410
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Aude
 |współrzędne                     = 43°16′N 1°48′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Sainte-Camelle''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Oksytania (region)|Oksytania]], w departamencie [[Aude]].

Według danych na rok [[1990]] gminę zamieszkiwały 94 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 10 osób/km² (wśród 1545 gmin [[Langwedocja-Roussillon|Langwedocji-Roussillon]] Sainte-Camelle plasuje się na 807. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 784.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Carcassonne}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Aude]]

title: Sainte-Camelle

Region: Oksytania

Departament: Aude

Okręg: Carcassonne

Powierzchnia: 9,4 km²

• gęstość: 10 os./km²


text:
# Dihydrokodeina
Dihydrokodeina (łac. dihydrocodeinum) – organiczny związek chemiczny, pochodna morfiny o ośrodkowym działaniu przeciwbólowym i przeciwkaszlowym. W dawkach terapeutycznych tj. do 120 mg na dobę, praktycznie nie powoduje zależności fizycznej ani psychicznej. Stosuje się ją w silnych bólach nowotworowych oraz w bólach o innej etiologii.
Może powodować niewydolność układu oddechowego, napad astmy oskrzelowej, wymioty lub zaparcia. Zwalnia perystaltykę jelit. Alkohol etylowy jak i leki nasenne z grupy benzodiazepin lub pochodnych kwasu barbiturowego nasilają depresyjne ośrodkowe działanie dihydrokodeiny.
Dihydrokodeina należy do grupy III-N (Środki odurzające). Obecnie jeden z głównych leków polecanych przez WHO w leczeniu bólów nowotworowych na tzw. II-stopniu drabiny analgetycznej, często w połączeniu z paracetamolem lub NLPZ (Niesterydowe leki przeciwzapalne) jak na przykład ibuprofen, naproksen, diklofenak, nimesulid.
W Polsce winian dihydrokodeiny jest sprzedawany pod nazwą handlową DHC Continus w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

title: Dihydrokodeina

wikitext:
{{Związek chemiczny infobox
 |nazwa                      = Dihydrokodeina
 |1. grafika                 = Dihydrocodeine skeletal.svg
 |opis 1. grafiki            =
 |rozmiar 1. grafiki         = 180
 |2. grafika                 =
 |opis 2. grafiki            =
 |3. grafika                 =
 |opis 3. grafiki            =
 |nazwa systematyczna        = 4,5α-epoksy-3-metoksy-17-metylomorfinan-6α-ol
 |nazwy farmaceutyczne       = {{łac.|dihydrocodeini hydrogenotartras}}
 |inne nazwy                 = DHC
 |wzór sumaryczny            = C18H23NO3
 |inne wzory                 =
 |masa molowa                = 301,38
 |wygląd                     =
 |SMILES                     = CN1CCC23C4C1CC5=C2C(=C(C=C5)OC)OC3C(CC4)O
 |numer CAS                  = 125-28-0
5965-13-9 (wodorowinian)
 |PubChem                    = 5284543
 |DrugBank                   = DB01551
 |gęstość                    =
 |gęstość źródło             =
 |stan skupienia w podanej g =
 |g warunki niestandardowe   =
 |rozpuszczalność w wodzie   =
 |rww źródło                 =
 |rww warunki niestandardowe =
 |inne rozpuszczalniki       =
 |temperatura topnienia      = 112,5
 |tt źródło                  = {{r|CRC}}
 |tt warunki niestandardowe  =
 |temperatura wrzenia        = 248
 |tw źródło                  = {{r|CRC}}
 |tw warunki niestandardowe  = 15 mmHg
 |temperatura krytyczna      =
 |tk źródło                  =
 |ciśnienie krytyczne        =
 |ck źródło                  =
 |logP                       =
 |kwasowość                  =
 |zasadowość                 =
 |lepkość                    =
 |l źródło                   =
 |l warunki niestandardowe   =
 |napięcie powierzchniowe    =
 |np źródło                  =
 |np warunki niestandardowe  =
 |układ krystalograficzny    =
 |moment dipolowy            =
 |moment dipolowy źródło     =
 |karta charakterystyki      =
 |zagrożenia GHS źródło      =
 |piktogram GHS              = {{Piktogram GHS|?}}
 |hasło GHS                  =
 |zwroty H                   =
 |zwroty EUH                 =
 |zwroty P                   =
 |NFPA 704                   =
 |NFPA 704 źródło            =
 |temperatura zapłonu        =
 |tz źródło                  =
 |tz warunki niestandardowe  =
 |temperatura samozapłonu    =
 |ts źródło                  =
 |ts warunki niestandardowe  =
 |numer RTECS                = QD1680000
 |dawka śmiertelna           = LD50 80 mg/kg (mysz, dożylnie){{r|CID}}
 |pochodne                   =
 |podobne związki            =
 |ATC                        = [[ATC (N02)|N02AA08]], [[ATC (N02)|N02AA58]]
 |legalność w Polsce         = II-N i III-N
 |stosowanie w ciąży         = C
 |działanie                  = przeciwbólowe
 |procent wchłaniania        =
 |biodostępność              = 20%
 |okres półtrwania           = 4 h
 |wiązanie z białkami osocza =
 |metabolizm                 = głównie [[wątroba|wątrobowy]]
 |wydalanie                  =
 |drogi podawania            = doustnie, dożylnie, doodbytniczo, podskórnie
 |objętość dystrybucji       =
 |commons                    =
}}
'''Dihydrokodeina''' ({{łac.|dihydrocodeinum}}) – [[związki organiczne|organiczny związek chemiczny]], pochodna [[morfina|morfiny]] o ośrodkowym działaniu przeciwbólowym i przeciwkaszlowym. W dawkach terapeutycznych tj. do 120 mg na dobę, praktycznie nie powoduje [[uzależnienie|zależności]] fizycznej ani psychicznej. Stosuje się ją w silnych bólach [[nowotwór|nowotworowych]] oraz w bólach o innej [[Etiologia|etiologii]].

Może powodować niewydolność [[Układ oddechowy|układu oddechowego]], napad [[astma oskrzelowa|astmy oskrzelowej]], [[wymioty]] lub [[zaparcie|zaparcia]]. Zwalnia [[Perystaltyka|perystaltykę jelit]]. [[Etanol|Alkohol etylowy]] jak i [[leki nasenne]] z grupy [[Benzodiazepiny (leki)|benzodiazepin]] lub [[Barbiturany|pochodnych kwasu barbiturowego]] nasilają depresyjne ośrodkowe działanie dihydrokodeiny.
Dihydrokodeina należy do grupy III-N (Środki odurzające). Obecnie jeden z głównych leków polecanych przez WHO w leczeniu bólów nowotworowych na tzw. II-stopniu [[drabina analgetyczna|drabiny analgetycznej]], często w połączeniu z [[paracetamol]]em lub [[Niesteroidowe leki przeciwzapalne|NLPZ]] (Niesterydowe leki przeciwzapalne) jak na przykład [[ibuprofen]], [[naproksen]], [[diklofenak]], [[nimesulid]].

W Polsce winian dihydrokodeiny jest sprzedawany pod nazwą handlową ''DHC Continus'' w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name="CID">{{ChemIDplus|CAS=125-28-0|nazwa=Dihydrocodeine|data dostępu=2017-04-16}}</ref>
* <ref name="CRC">{{CRC97|s='''3'''-184}}</ref>
}}

{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{Klasyfikacja ATC|N02}}
{{opioidy}}

[[Kategoria:Alkohole drugorzędowe]]
[[Kategoria:Fenole]]
[[Kategoria:Kumarany]]
[[Kategoria:Morfinany]]
[[Kategoria:Opioidy]]

title: Dihydrokodeina

farm.: łac. dihydrocodeini hydrogenotartras

inne: DHC

Dawka śmiertelna: LD50 80 mg/kg (mysz, dożylnie)

Legalność w Polsce: środek odurzający grup II-N i III-N

Stosowanie w ciąży: kategoria C

Działanie: przeciwbólowe

Okres półtrwania: 4 h

Metabolizm: głównie wątrobowy


text:
# Joseph Gregor
Joseph Gregor (ur. 26 października 1888 w Czerniowcach, wówczas Austro-Węgry, obecnie Ukraina, zm. 12 października 1960 w Wiedniu) – austriacki pisarz i librecista, teatrolog i muzykolog.
Twórca działu teatralnego (1922) i filmowego (1929) w Austriackiej Bibliotece Narodowej. Autor książek dotyczących historii teatru w Wiedniu oraz opracowań biograficznych Richarda Straussa i Clemensa Kraussa. Napisał 3 libretta do oper Richarda Straussa: Dafne, Dzień pokoju i Miłość Danae.
Wraz z Reném Fülöpem-Millerem był autorem książki Amerykański teatr i kino. Dwa obrazy z dziejów kultury, wydanej w ekskluzywnej edycji Wydawnictwa Polskiego R. Wegnera (tłum. Stanisław Wasylewski, Poznań 1931).

title: Joseph Gregor

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Joseph Gregor
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Joseph_Gregor_(1888–1960)_1927_©_Georg_Fayer_(1892–1950).jpg
 |opis zdjęcia          =
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       =
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[26 października]] [[1888]]
 |miejsce urodzenia     = [[Czerniowce]]
 |pochodzenie           = [[Austriacy|austriackie]]
 |data śmierci          = [[12 października]] [[1960]]
 |miejsce śmierci       = [[Wiedeń]]
 |instrument            =
 |typ głosu             =
 |gatunek               = [[muzyka poważna]]
 |zawód                 = [[muzykologia|muzykolog]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           =
 |powiązania            =
 |współpracownicy       =
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                =
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               = Category:Joseph Gregor
 |www                   =
}}
'''Joseph Gregor''' (ur. [[26 października]] [[1888]] w [[Czerniowce|Czerniowcach]], wówczas [[Austro-Węgry]], obecnie [[Ukraina]], zm. [[12 października]] [[1960]] w [[Wiedeń|Wiedniu]]) – [[austria]]cki [[pisarz]] i [[Libretto|librecista]], [[Teatrologia|teatrolog]] i [[Muzykologia|muzykolog]].

Twórca działu teatralnego (1922) i filmowego (1929) w [[Austriacka Biblioteka Narodowa|Austriackiej Bibliotece Narodowej]]. Autor książek dotyczących historii teatru w Wiedniu oraz opracowań biograficznych [[Richard Strauss|Richarda Straussa]] i [[Clemens Krauss|Clemensa Kraussa]]. Napisał 3 libretta do oper [[Richard Strauss|Richarda Straussa]]: ''[[Dafne (opera Straussa)|Dafne]]'', ''[[Dzień pokoju]]'' i ''[[Miłość Danae]]''<ref>{{Cytuj |tytuł = Joseph Gregor |data dostępu = 2023-06-26 |opublikowany = Oxford Reference |doi = 10.1093/oi/authority.20110803095907433;jsessionid=e35aa7db8b67b8cb3be5c68119616d98 |url = https://www.oxfordreference.com/display/10.1093/oi/authority.20110803095907433;jsessionid=E35AA7DB8B67B8CB3BE5C68119616D98 |język = en}}</ref>.

Wraz z [[René Fülöp-Miller|Reném Fülöpem-Millerem]] był autorem książki ''Amerykański teatr i kino. Dwa obrazy z dziejów kultury'', wydanej w ekskluzywnej edycji [[Wydawnictwo Polskie R. Wegnera|Wydawnictwa Polskiego R. Wegnera]] (tłum. [[Stanisław Wasylewski]], Poznań 1931){{r|Michalewska}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="Michalewska">{{cytuj pismo | autor = A. Michalewska | tytuł = Działalność wydawnicza Rudolfa Wegnera | czasopismo = Roczniki Biblioteczne | wolumin = XXII | strony = 117–135 | data = 1978}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | nazwisko = | imię = | tytuł = Gregor, Joseph | url = http://www.oxfordmusiconline.com/grovemusic/view/10.1093/gmo/9781561592630.001.0001/omo-9781561592630-e-5000901969 | opublikowany = oxfordmusiconline.com | język = en | data dostępu = 2018-08-20}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gregor, Joseph}}
[[Kategoria:Austriaccy pisarze]]
[[Kategoria:Libreciści operowi]]
[[Kategoria:Teoretycy teatru]]
[[Kategoria:Austriaccy muzykolodzy]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Czerniowcach]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1888]]
[[Kategoria:Zmarli w 1960]]

title: Joseph Gregor

Data i miejsce urodzenia: 26 października 1888 · Czerniowce

Pochodzenie: austriackie

Data i miejsce śmierci: 12 października 1960 · Wiedeń

Gatunki: muzyka poważna

Zawód: muzykolog


text:
# Reaktor chłodzony gazem
Reaktor chłodzony gazem (ang. gas cooled reactor, GCR; advanced gas cooled reactor, AGR) – rodzaj reaktora jądrowego, w którym czynnikiem chłodzącym jest gaz (dwutlenek węgla, hel, powietrze), a rolę moderatora spełnia grafit.
Pierwszą generację reaktorów gazowych stanowiły brytyjskie Magnox i francuskie UNGG. Ponieważ nie odniosły one spodziewanego sukcesu eksportowego, obecnie są wycofywane z użycia. W Wielkiej Brytanii zostały wyparte przez reaktory AGR, tj. reaktory gazowe II generacji, a we Francji zastąpiły je reaktory wodne ciśnieniowe (PWR).

title: Reaktor chłodzony gazem

wikitext:
[[Plik:AGR reactor schematic.svg|thumb|right|250px|Schemat rdzenia zaawansowanego reaktora chłodzonego gazem, AGR.

1. Kanały prętów

2. Pręty kontrolne

3. Moderator grafitowy

4. Zestawy paliwowe

5. Zbiornik ciśnieniowy i osłona

6. Pompy obiegu chłodziwa

7. Woda

8. Pompa obiegu wtórnego

9. Wymiennik ciepła, zwarty w zbiorniku ciśnieniowym

10. Para wodna]]
'''Reaktor chłodzony gazem''' ([[Język angielski|ang.]] ''gas cooled reactor'', GCR; ''advanced gas cooled reactor'', AGR) – rodzaj [[Reaktor jądrowy|reaktora jądrowego]], w którym czynnikiem chłodzącym jest gaz ([[dwutlenek węgla]], [[Hel (pierwiastek)|hel]], [[powietrze]]), a rolę [[Moderator (fizyka)|moderatora]] spełnia [[grafit]].

Pierwszą generację reaktorów gazowych stanowiły brytyjskie [[Magnox (reaktor jądrowy)|Magnox]] i francuskie [[UNGG]]. Ponieważ nie odniosły one spodziewanego sukcesu eksportowego, obecnie są wycofywane z użycia. W Wielkiej Brytanii zostały wyparte przez reaktory [[AGR (reaktor)|AGR]], tj. reaktory gazowe II generacji, a we Francji zastąpiły je [[Reaktor wodny ciśnieniowy|reaktory wodne ciśnieniowe]] (PWR).

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |autor = Ryszard Szepke |tytuł = 1000 słów o atomie i technice jądrowej |wydawca = Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej |rok = 1982 |język = pl |isbn = 8311067236}}

[[Kategoria:Reaktory jądrowe według typu|Chłodzony gazem]]