text:
# Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy
Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy (ukr. Ра́да націона́льної безпе́ки і оборо́ни Украї́ни, РНБОУ) – konstytucyjny organ działający przy Prezydencie Ukrainy powołany w celu koordynowania sprawa z zakresu bezpieczeństwa narodowego i obrony. Od 3 października 2019 sekretarzem generalnym Rady był Ołeksij Daniłow, którego w marcu 2024 zastąpił Ołeksandr Litwinienko.
Rada funkcjonuje w oparciu o art. 107 Konstytucji Ukrainy. W 21-osobowym składzie Rady znajduje się m.in. premier, minister obrony, minister spraw zagranicznych, minister spraw wewnętrznych, prokurator generalny oraz szef SBU. Na czele organu stoi prezydent, który m.in. zatwierdza jej skład. Zauważalny stał się wzrost znaczenia Rady w trakcie trwania wojny z Rosją, w szczególności w trakcie prezydentury Wołodymyra Zełenskiego – decyzje rady wymagają zgody 2/3 jej członków, a następnie zatwierdzane są dekretem prezydenta, co zapewnia szybszą ścieżkę niż w przypadku podejmowania decyzji przez parlament.
Od 2014 roku organ uzyskał rozszerzone uprawnienia, w tym możliwość wprowadzania sankcji. W czasie prezydentury Wołodymyra Zełenskiego, począwszy od 2021 roku, Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy (RBNiO) aktywnie stosuje sankcje wobec obywateli Ukrainy, co budzi krytykę ze strony obrońców praw człowieka i prawników jako praktykę sprzeczną z zasadami praworządności oraz motywowaną politycznie.

## Funkcje

### Sankcje wobec obywateli Ukrainy
Polityka sankcyjna Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy (RBNiO) spotyka się z szeroką krytyką za stosowanie indywidualnych środków ograniczających wobec obywateli Ukrainy bez orzeczenia sądowego, co narusza Konstytucję Ukrainy oraz podstawowe zasady państwa prawa.
Sankcje są nakładane uchwałą RBNiO na podstawie ustawy „O sankcjach” z dnia 14 sierpnia 2014 roku, jednak mechanizm ten nie przewiduje udziału sądów, co pozostaje w sprzeczności ze standardami prawnymi Unii Europejskiej oraz innych państw demokratycznych.
Organizacje praw człowieka, w tym Centrum Wolności Obywatelskich, Ukraińska Helsińska Unia Praw Człowieka oraz Charkowska Grupa Obrony Praw Człowieka, wskazują na niekonstytucyjny charakter tej praktyki, podkreślając, że RBNiO jest organem politycznym, który nie ma uprawnień do wykonywania funkcji quasi-sądowych.
W lutym 2025 roku kilka ukraińskich organizacji praw człowieka opublikowało wspólne oświadczenie, potępiające wykorzystywanie sankcji jako narzędzia nacisku politycznego wobec opozycji.
Zdaniem krytyków, mechanizm sankcyjny jest coraz częściej wykorzystywany przez urzędującego prezydenta Wołodymyra Zełenskiego do eliminowania rywali politycznych oraz wzmacniania kontroli nad mediami i sektorem biznesowym.
Sankcje objęły polityków opozycyjnych, dziennikarzy i przedsiębiorców, w tym byłego prezydenta Petra Poroszenkę, przedsiębiorców Ihora Kołomojskiego i Hennadija Boholiubowa, dziennikarkę Switłanę Kriukową, byłego doradcę prezydenta Ołeksija Arestowycza oraz biznesmena Kostiantyna Żewaho.
Międzynarodowe organizacje praw człowieka, w tym Amnesty International, również wyraziły krytykę, wskazując, że sankcje są „systematycznie wykorzystywane jako narzędzie prześladowań politycznych”.

wikitext:
{{Instytucja państwowa infobox
 |nazwa                  = Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy
 |nazwa oryginalna       = Рада національної безпеки і оборони України
 |logo                   = NSDCU emblem.svg
 |opis logo              = logo Rady Bezpieczeństwa i Obrony Narodowej Ukrainy
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |państwo                =
 |data utworzenia        = 1991
 |tytuł szefa            =
 |szef                   =
 |tytuł zastępcy         =
 |zastępca               =
 |budżet                 =
 |zatrudnienie           =
 |adres                  =
 |plan obszaru działania =
 |kod mapy               =
 |współrzędne            =
 |commons                = Category:National Security and Defense Council of Ukraine
 |www                    = https://www.rnbo.gov.ua
 |data likwidacji        =
 |siedziba               = [[Kijów]]
 |opis planu             =
}}
'''Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy''' ({{w języku|uk|Ра́да націона́льної безпе́ки і оборо́ни Украї́ни}}, '''РНБОУ''') – konstytucyjny organ działający przy [[Prezydent Ukrainy|Prezydencie Ukrainy]] powołany w celu koordynowania sprawa z zakresu bezpieczeństwa narodowego i obrony. Od 3 października 2019 sekretarzem generalnym Rady był {{link-interwiki |Ołeksij Daniłow |Q=Q4154638}}<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.unian.info/politics/10707765-zelensky-appoints-new-nsdc-secretary.html |tytuł = Zelensky appoints new NSDC secretary |data = 2019-10-03 |opublikowany = unian.info |język = en |data dostępu = 2023-03-05}}</ref>, którego w marcu 2024 zastąpił Ołeksandr Litwinienko<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.rp.pl/polityka/art40063121-wolodymyr-zelenski-podjal-decyzje-o-waznej-zmianie-we-wladzach-ukrainy |tytuł = Wołodymyr Zełenski podjął decyzję o ważnej zmianie we władzach Ukrainy |data = 2024-03-26 |opublikowany = rp.pl |język = |data dostępu = 2024-03-27}}</ref>.

Rada funkcjonuje w oparciu o art. 107 [[Konstytucja Ukrainy|Konstytucji Ukrainy]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://libr.sejm.gov.pl/tek01/txt/konst/ukraina.html |tytuł = Konstytucja Ukrainy. Rozdział V. Prezydent Ukrainy |autor = |data = |opublikowany = sejm.gov.pl |data dostępu = 2022-04-17}}</ref>. W 21-osobowym składzie Rady znajduje się m.in. premier, minister obrony, minister spraw zagranicznych, minister spraw wewnętrznych, prokurator generalny oraz szef [[Służba Bezpieczeństwa Ukrainy|SBU]]. Na czele organu stoi prezydent, który m.in. zatwierdza jej skład. Zauważalny stał się wzrost znaczenia Rady w trakcie trwania [[Wojna rosyjsko-ukraińska|wojny z Rosją]], w szczególności w trakcie prezydentury [[Wołodymyr Zełenski|Wołodymyra Zełenskiego]] – decyzje rady wymagają zgody 2/3 jej członków, a następnie zatwierdzane są dekretem prezydenta, co zapewnia szybszą ścieżkę niż w przypadku podejmowania decyzji przez parlament<ref>{{cytuj stronę |url = https://www.osw.waw.pl/pl/publikacje/analizy/2021-04-01/rosnaca-pozycja-rady-bezpieczenstwa-na-ukrainie |tytuł = Rosnąca pozycja Rady Bezpieczeństwa na Ukrainie |autor = Sławomir Matuszak, Piotr Żochowski |data = 2021-04-01 |opublikowany = osw.waw.pl |data dostępu = 2022-04-17}}</ref>.

Od 2014 roku organ uzyskał rozszerzone uprawnienia, w tym możliwość wprowadzania sankcji. W czasie prezydentury Wołodymyra Zełenskiego, począwszy od 2021 roku, Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy (RBNiO) aktywnie stosuje sankcje wobec obywateli Ukrainy, co budzi krytykę ze strony obrońców praw człowieka i prawników jako praktykę sprzeczną z zasadami praworządności oraz motywowaną politycznie<ref name="uba"/><ref name="khpg"/><ref name="zmina"/><ref name="ccl"/>.

== Funkcje ==
=== Sankcje wobec obywateli Ukrainy ===

Polityka sankcyjna Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy (RBNiO) spotyka się z szeroką krytyką za stosowanie indywidualnych środków ograniczających wobec obywateli Ukrainy bez orzeczenia sądowego, co narusza [[Konstytucja Ukrainy|Konstytucję Ukrainy]] oraz podstawowe zasady państwa prawa.<ref name="uba">[https://uba.ua/eng/news/4627 Ukrainian Bar Association: UBA calls for reform of Ukraine's sanctions mechanism], 17 października 2024.</ref><ref name="khpg">[https://khpg.org/1608814412 Charkowska Grupa Obrony Praw Człowieka: Sankcje są niekonstytucyjne], 15 lutego 2025.</ref><ref name="zmina">[https://zmina.info/columns/gromadyany-i-sankcziyi-shho-ne-tak-z-rishennyamy-rnbo-shhodo-ukrayincziv/ ZMINA: Analiza prawna i stanowisko praw człowieka], październik 2023 {{lang|uk}}.</ref>

Sankcje są nakładane uchwałą RBNiO na podstawie ustawy „O sankcjach” z dnia 14 sierpnia 2014 roku,<ref name="ustawa">[https://zakon.rada.gov.ua/laws/show/1644-18 Tekst ustawy Ukrainy „O sankcjach”], Werchowna Rada Ukrainy.</ref> jednak mechanizm ten nie przewiduje udziału sądów,<ref>[https://newsukraine.rbc.ua/analytics/the-national-security-and-defense-council-1748086042.html RBC-Ukraina: Jak działa mechanizm sankcyjny na Ukrainie?], 23 maja 2025.</ref> co pozostaje w sprzeczności ze standardami prawnymi [[Unia Europejska|Unii Europejskiej]] oraz innych państw demokratycznych.<ref name="obozrevatel">Svitlana Kryukova, [https://www.obozrevatel.com/ukr/politics-news/ukaz-zelenskogo-pro-personalni-sanktsii-proti-nizki-ukraintsiv-chomu-tse-ne-bude-pratsyuvati.htm Dekret Zełenskiego o sankcjach personalnych: dlaczego to nie zadziała], ''Obozrevatel'', 12 maja 2025.</ref>

Organizacje praw człowieka, w tym [[Centrum Wolności Obywatelskich]]<ref name="ccl">[https://ccl.org.ua/news/pravozahysnyky-rozkrytykuvaly-sankczijni-spysky-rnbo/ Centrum Wolności Obywatelskich: Krytyka list sankcyjnych RBNiO], 14 lutego 2025 {{lang|uk}}.</ref>, Ukraińska Helsińska Unia Praw Człowieka oraz Charkowska Grupa Obrony Praw Człowieka, wskazują na niekonstytucyjny charakter tej praktyki, podkreślając, że RBNiO jest organem politycznym, który nie ma uprawnień do wykonywania funkcji quasi-sądowych.<ref name="khpg"/><ref name="zmina"/>

W lutym 2025 roku kilka ukraińskich organizacji praw człowieka opublikowało wspólne oświadczenie, potępiające wykorzystywanie sankcji jako narzędzia nacisku politycznego wobec opozycji.<ref name="khpg"/>

Zdaniem krytyków, mechanizm sankcyjny jest coraz częściej wykorzystywany przez urzędującego prezydenta [[Wołodymyr Zełenski|Wołodymyra Zełenskiego]] do eliminowania rywali politycznych oraz wzmacniania kontroli nad mediami i sektorem biznesowym.<ref name="zmina"/><ref name="ccl"/><ref name="khpg"/>

Sankcje objęły polityków opozycyjnych, dziennikarzy i przedsiębiorców, w tym byłego prezydenta [[Petro Poroszenko|Petra Poroszenkę]],<ref name="poroszenko">[https://www.pravda.com.ua/eng/articles/2025/02/17/7498655/ Ukrainska Prawda: Rosnąca rola sankcji politycznych na Ukrainie], 17 lutego 2025.</ref> przedsiębiorców [[Ihor Kołomojski|Ihora Kołomojskiego]] i Hennadija Boholiubowa,<ref name="cnn">[https://edition.cnn.com/2025/02/13/europe/ukraine-poroshenko-sanctions-latam-intl/index.html CNN: Sankcje wobec Poroszenki i eskalacja polityczna], 13 lutego 2025.</ref><ref name="osw">[https://www.osw.waw.pl/en/publikacje/analyses/2025-02-14/sanctions-against-poroshenko-start-ukraines-election-campaign OSW: Sankcje wobec Poroszenki jako początek kampanii wyborczej], 14 lutego 2025.</ref> dziennikarkę Switłanę Kriukową,<ref name="bbc">[https://www.bbc.com/ukrainian/articles/cdxeqgq5l6no BBC News Ukrainian: Zełenski nakłada sankcje na deputowanych i dziennikarkę Kriukową], 19 stycznia 2025.</ref> byłego doradcę prezydenta [[Ołeksij Arestowycz|Ołeksija Arestowycza]]<ref>[https://www.rbc.ua/rus/news/arestovich-spisku-zelenskiy-zatverdiv-noviy-1746102730.html RBC-Ukraina: Arestowycz na liście sankcyjnej RBNiO], 15 lutego 2025.</ref> oraz biznesmena [[Kostiantyn Żewaho|Kostiantyna Żewaho]].<ref>[https://epravda.com.ua/biznes/zhevago-vidreaguvav-na-sankciji-rnbo-803236/ Ekonomiczna Prawda: Reakcja Żewaho na sankcje RBNiO], 16 lutego 2025.</ref>

Międzynarodowe organizacje praw człowieka, w tym [[Amnesty International]], również wyraziły krytykę, wskazując, że sankcje są „systematycznie wykorzystywane jako narzędzie prześladowań politycznych”.<ref>[https://www.amnesty.org/en/location/europe-and-central-asia/ukraine/report-ukraine/ Amnesty International: Sankcje na Ukrainie naruszają prawa człowieka], marzec 2023.</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę |url = https://www.rnbo.gov.ua/ |tytuł = Рада національної безпеки і оборони України |autor = |data = |opublikowany = gov.ua |data dostępu = 2022-04-17}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Polityka Ukrainy]]
[[Kategoria:Bezpieczeństwo narodowe]]

title: Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony UkrainyРада національної безпеки і оборони України

Państwo: Ukraina

Siedziba: Kijów

title: brak współrzędnych

brak współrzędnych: Strona internetowa


text:
# Sowie Góry
Sowie Góry – część wsi Wola Goryńska (do 31 grudnia 2002 przysiółek) w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Jastrzębia.

wikiname: plwiki

title: Sowie Góry

in_language: pl

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Sowie Góry
 |rodzaj miejscowości    = część wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = mazowieckie
 |powiat                 = [[Powiat radomski|radomski]]
 |gmina                  = [[Jastrzębia (gmina)|Jastrzębia]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Wola Goryńska]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     =
 |kod pocztowy           = 26-631<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1484|nazwa=Wola Goryńska}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  =
 |SIMC                   = 0624462
 |kod mapy               = Jastrzębia (gmina)
 |współrzędne            = 51°33'25"N 21°14'22"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|172930|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Sowie Góry''' – [[część miejscowości|część wsi]] [[Wola Goryńska]] (do 31 grudnia 2002 [[przysiółek]]) w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo mazowieckie|województwie mazowieckim]], w [[powiat radomski|powiecie radomskim]], w [[Jastrzębia (gmina)|gminie Jastrzębia]]<ref>''Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustalenia i zmiany urzędowych nazw niektórych miejscowości w województwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, mazowieckim, opolskim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim i zachodniopomorskim oraz obiektu fizjograficznego w województwie podkarpackim'' ({{Dziennik Ustaw|2002|233|1964}}).</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Gmina Jastrzębia}}

[[Kategoria:Jastrzębia (gmina)]]

title: Sowie Góry

Państwo: Polska

Województwo: mazowieckie

Powiat: radomski

Gmina: Jastrzębia

Część miejscowości: Wola Goryńska


text:
# Emin Alper
Emin Alper (ur. 13 sierpnia 1974 w Karaman) – turecki reżyser i scenarzysta filmowy.

## Życiorys
Studiował ekonomię i historię na Uniwersytecie Boğaziçi w Stambule. Posiada tytuł doktora współczesnej historii Turcji. W czasie studiów ukształtowała się jego pasja do kina - Alper zaczął pisać wtedy recenzje i scenariusze, organizował także spotkania z wybitnymi twórcami tureckiego kina (m.in. Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz).
Dotychczas nakręcił cztery filmy fabularne. Zwrócił na siebie uwagę krytyki już swoim debiutem Za wzgórzem (2012). Obraz zdobył Nagrodę Caligariego na 62. MFF w Berlinie, gdzie był prezentowany w sekcji "Forum". Druga fabuła Alpera, kafkowska Blokada (2015), przyniosła mu Nagrodę Specjalną Jury na 72. MFF w Wenecji. Z kolei utrzymana w stylu Czechowa Opowieść o trzech siostrach (2019) miała swoją premierę w konkursie głównym na 69. MFF w Berlinie, gdzie spotkała się z pozytywnym przyjęciem. Gorące dni (2022) łączyły w sobie elementy thrillera politycznego, wątku katastrofy klimatycznej oraz tematyki LGBT, za co reżysera spotkał ostracyzm ze strony władz tureckiej kinematografii, żądających zwrotu środków przeznaczonych na dofinansowanie produkcji.
Poza pracą w branży filmowej, Alper wykłada historię współczesną na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych na Uniwersytecie Technicznym w Stambule.

title: Emin Alper

wikitext:
{{Filmowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Emin Alper
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Emin Alper (cropped).jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko =
 |imię i nazwisko urodzenia =
 |data urodzenia            = 13 sierpnia 1974
 |miejsce urodzenia         = [[Karaman]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[reżyser]]<br />[[scenarzysta]]
 |współmałżonek             =
 |lata aktywności           = od 2004
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Emin Alper''' (ur. [[13 sierpnia]] [[1974]] w [[Karaman]]) – [[Turcja|turecki]] reżyser i scenarzysta filmowy.

== Życiorys ==
Studiował ekonomię i historię na [[Uniwersytet Boğaziçi|Uniwersytecie Boğaziçi w Stambule]]. Posiada tytuł [[Doktor (stopień naukowy)|doktora]] współczesnej historii Turcji<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.berlinale.de/en/archiv/jahresarchive/2019/02_programm_2019/02_Filmdatenblatt_2019_201910987.html#tab=filmStills|tytuł=Biography: Emin Alper|opublikowany=Berlinale|język=en|data dostępu=2019-10-12}}</ref>. W czasie studiów ukształtowała się jego pasja do kina - Alper zaczął pisać wtedy recenzje i scenariusze, organizował także spotkania z wybitnymi twórcami tureckiego kina (m.in. [[Nuri Bilge Ceylan]], [[Zeki Demirkubuz]]).

Dotychczas nakręcił cztery filmy fabularne. Zwrócił na siebie uwagę krytyki już swoim debiutem ''[[Za wzgórzem]]'' (2012). Obraz zdobył Nagrodę Caligariego na [[62. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie|62. MFF w Berlinie]], gdzie był prezentowany w sekcji "Forum". Druga fabuła Alpera, kafkowska ''[[Blokada (film 2015)|Blokada]]'' (2015), przyniosła mu [[Nagroda Specjalna Jury na Festiwalu Filmowym w Wenecji|Nagrodę Specjalną Jury]] na [[72. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji|72. MFF w Wenecji]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.imdb.com/name/nm1625220/awards?ref_=nm_awd|tytuł=Emin Alper: Awards|opublikowany=IMDb|język=en|data dostępu=2019-10-12}}</ref>. Z kolei utrzymana w stylu [[Anton Czechow|Czechowa]] ''[[Opowieść o trzech siostrach]]'' (2019) miała swoją premierę w konkursie głównym na [[69. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie|69. MFF w Berlinie]], gdzie spotkała się z pozytywnym przyjęciem. ''[[Gorące dni]]'' (2022) łączyły w sobie elementy thrillera politycznego, wątku katastrofy klimatycznej oraz tematyki LGBT, za co reżysera spotkał ostracyzm ze strony władz tureckiej kinematografii, żądających zwrotu środków przeznaczonych na dofinansowanie produkcji<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.screendaily.com/news/turkish-government-demands-repayment-of-funding-from-queer-palm-nominated-burning-days/5177390.article|tytuł=Turkish government demands repayment of funding from Queer Palm-nominated ‘Burning Days’|autor=Ben Dalton|data=13.12.2022|opublikowany=Screen Daily|język=en|data dostępu=2024-08-16}}</ref>.

Poza pracą w branży filmowej, Alper wykłada historię współczesną na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych na [[Uniwersytet Techniczny w Stambule|Uniwersytecie Technicznym w Stambule]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://pro.festivalscope.com/director/alper-emin|tytuł=Emin Alper: Biography|opublikowany=Pro Festival Scope|język=en|data dostępu=2019-10-12|archiwum=https://web.archive.org/web/20191012124104/https://pro.festivalscope.com/director/alper-emin|zarchiwizowano=2019-10-12}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|1625220|Emin Alper}}
* {{Filmweb|osoba|1723265|Emin Alper}}

{{kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Alper, Emin}}
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Boğaziçi w Stambule]]
[[Kategoria:Tureccy reżyserzy filmowi]]
[[Kategoria:Tureccy scenarzyści XXI wieku]]
[[Kategoria:Wykładowcy  Uniwersytetu Technicznego w Stambule]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1974]]

title: Emin Alper

Data i miejsce urodzenia: 13 sierpnia 1974 · Karaman

Zawód: reżyser · scenarzysta


text:
# Chamoux
Chamoux – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Yonne.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 71 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 10 osób/km² (wśród 2044 gmin Burgundii Chamoux plasuje się na 839. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1104.).

title: Chamoux

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Chamoux
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Chamoux
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Burgundia-Franche-Comté
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Yonne]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Avallon|Avallon]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 89071
 |powierzchnia                    = 7,1 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 71
 |gęstość zaludnienia             = 10 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 89660
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Yonne
 |współrzędne                     = 47°27′N 3°40′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Chamoux''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Burgundia-Franche-Comté]], w departamencie [[Yonne]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 71 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 10 osób/km² (wśród 2044 gmin [[Burgundia|Burgundii]] Chamoux plasuje się na 839. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1104.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Avallon}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Yonne]]

title: Chamoux

Państwo: Francja

Region: Burgundia-Franche-Comté

Departament: Yonne

Okręg: Avallon

Powierzchnia: 7,1 km²

• gęstość: 10 os./km²


text:
# Michał Gajdus
Michał Gajdus (ur. w 1989 r. w Grudziądzu) – polski adwokat, działacz na rzecz praw człowieka i praworządności, prawnik specjalizujący się w prawie cywilnym, prawie własności przemysłowej i prawie Unii Europejskiej, od 2024 wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Orlen S.A.. Wielokrotnie występował przed polskimi i europejskimi sądami i trybunałami jako pełnomocnik polskich sędziów w czasie kryzysu praworządności w Polsce.

## Życiorys
Pochodzi z Łasina. Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu. Jako licealista został laureatem szeregu olimpiad przedmiotowych. W 2013 roku ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego z jedną z najlepszych lokat i wynikiem celującym, po czym podjął na macierzystej uczelni studia doktoranckie z zakresu nauk prawnych i rozpoczął prowadzenie zajęć z prawa cywilnego, prawa zobowiązań i prawa na dobrach niematerialnych. Jego zainteresowania zawodowe i naukowe obejmują prawo cywilne, prawo własności przemysłowej i prawo Unii Europejskiej. Ukończył również międzynarodowe stosunki gospodarcze w ramach Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim.
W 2017 r., po odbytej aplikacji adwokackiej w Izbie Adwokackiej w Warszawie, zdał egzamin adwokacki i rozpoczął wykonywanie zawodu adwokata, współpracując jednocześnie z największymi międzynarodowymi kancelariami prawniczymi w Polsce. W latach 2021–2023 był zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie. Jednocześnie zaangażował się w działalność samorządu adwokackiego, zasiadając m.in. w komisjach przy Naczelnej Radzie Adwokackiej i Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie.
W praktyce adwokackiej specjalizuje się w skomplikowanych postępowaniach sądowych i arbitrażowych, w szczególności z zakresu własności przemysłowej i w sprawach gospodarczych.
W dniu 6 lutego 2024 r. wybrany z rekomendacji Skarbu Państwa na członka Rady Nadzorczej Orlen S.A., został tego samego dnia jej wiceprzewodniczącym.

## Pełnomocnik sędziów w czasach kryzysu praworządności w Polsce
Od 2017 r. zaangażowany w obronę praworządności w czasie kryzysu wokół Sądu Najwyższego i kryzysu konstytucyjnego w Polsce. W ramach działalności pro publico bono reprezentował i bronił polskich sędziów m.in. przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego, przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka i Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Był pełnomocnikiem i obrońcą w postępowaniach dyscyplinarnych m.in. przeciwko sędziom Maciejowi Ferkowi, Joannie Hetnarowicz-Sikorze, Annie Głowackiej, Bartłomiejowi Staroście, Krzysztofowi Chmielewskiemu i Maciejowi Rutkiewiczowi. Jako obrońca sędziów występował przed Izbą Dyscyplinarną i Izbą Odpowiedzialności Zawodowej wraz z Prezesem SN Piotrem Prusinowskim i sędziami SN Jarosławem Matrasem i Michałem Laskowskim.
Autor jednych z pierwszych uwzględnionych wniosków o wydanie środków tymczasowych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach dotyczących praworządności w Polsce. Występuje pro bono przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Występuje również w Europejskim Trybunale Praw Człowieka przeciwko kontrowersyjnym nominacjom sędziowskim na wniosek nowej Krajowej Rady Sądownictwa.
Był jednym z pełnomocników w sprawie zakończonej wyrokiem TSUE z 2 marca 2021 r., C-824/18, w której Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że nowa Krajowa Rada Sądownictwa nie spełnia wymogów niezależności oraz że jej uchwały podlegają kontroli sądowej przez niezależny i ustanowiony ustawą sąd.
Występował również w polskich sądach jako pełnomocnik procesowy Stowarzyszenia Sędziów Polskich Iustitia. Współpracuje z Komitetem Obrony Sprawiedliwości.

title: Michał Gajdus

wikitext:
'''Michał Gajdus''' (ur. w 1989 r. w [[Grudziądz]]u) – polski adwokat, działacz na rzecz praw człowieka i praworządności<ref>{{Cytuj |tytuł = Kongres Prawników: 8 lat Ziobry ich nie złamało. Będą reformy i rozliczenia |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/kongres-prawnikow-8-lat-ziobry-nie-zlamalo-prawnikow |język = pl}}</ref>, prawnik specjalizujący się w prawie cywilnym, prawie własności przemysłowej i prawie Unii Europejskiej, od 2024 wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej [[Orlen|Orlen S.A.]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Rada Nadzorcza – Michał Gajdus {{!}} ORLEN |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = www.orlen.pl |url = https://www.orlen.pl/pl/o-firmie/o-spolce/organy-i-struktura-spolki/rada-nadzorcza/michal-gajdus |język = pl}}</ref>. Wielokrotnie występował przed polskimi i europejskimi sądami i trybunałami jako pełnomocnik polskich sędziów w czasie kryzysu praworządności w Polsce.

== Życiorys ==
Pochodzi z Łasina. Jest absolwentem [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu|I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego]] w [[Grudziądz]]u<ref>{{Cytuj |tytuł = Stypendium na całą drogę marzeń |data = 2008.10.13 |data dostępu = 2024.03.30 |opublikowany = Gazeta Pomorska |url = https://pomorska.pl/stypendium-na-cala-droge-marzen/ar/7001903 |język = pl}}</ref>. Jako licealista został laureatem szeregu olimpiad przedmiotowych<ref>{{Cytuj |tytuł = Absolwent "Chrobrego" skarży się na prezydenta |data = 2011.06.29 |data dostępu = 2024.03.30 |opublikowany = Gazeta Pomorska |url = https://pomorska.pl/absolwent-chrobrego-skarzy-sie-na-prezydenta/ar/7232500 |cytat = Zdaniem Michała Gajdusa, prymusa i laureata wielu ogólnopolskich olimpiad, zamieszczenie takiej notatki narusza konstytucyjną zasadę bezstronności światopoglądowej władz. |język = pl}}</ref>. W 2013 roku ukończył studia prawnicze na [[Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego|Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego]] z jedną z najlepszych lokat i wynikiem celującym, po czym podjął na macierzystej uczelni studia doktoranckie z zakresu nauk prawnych i rozpoczął prowadzenie zajęć z prawa cywilnego, prawa zobowiązań i prawa na dobrach niematerialnych<ref>{{Cytuj |tytuł = Michał Wojciech Gajdus |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = WPiA |url = https://wpia.uw.edu.pl/pl/pracownicy/michal-wojciech-gajdus |język = pl}}</ref>. Jego zainteresowania zawodowe i naukowe obejmują prawo cywilne, prawo własności przemysłowej i prawo Unii Europejskiej<ref>{{Cytuj |tytuł = Sędzia Maciej Ferek wraca do orzekania, odwiesiła go nowa Izba SN. To był ostatni zawieszony sędzia |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/sedzia-maciej-ferek-wraca-do-orzekania-odwiesila-go-nowa-izba-sn-to-byl-ostatni-zawieszony-sedzia |język = pl}}</ref>. Ukończył również międzynarodowe stosunki gospodarcze w ramach Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim.

W 2017 r., po odbytej aplikacji adwokackiej w Izbie Adwokackiej w Warszawie, zdał egzamin adwokacki i rozpoczął wykonywanie zawodu adwokata, współpracując jednocześnie z największymi międzynarodowymi kancelariami prawniczymi w Polsce. W latach 2021–2023 był zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie. Jednocześnie zaangażował się w działalność samorządu adwokackiego, zasiadając m.in. w komisjach przy Naczelnej Radzie Adwokackiej<ref>{{Cytuj |tytuł = Komisje i zespoły – Naczelna Rada Adwokacka |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = www.nra.pl |url = http://www.nra.pl/komisje-i-zespoly/}}</ref> i Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie<ref>{{Cytuj |tytuł = Komisje i koła |data = 2018-03-02 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie |url = https://www.ora-warszawa.com.pl/komisje-i-kola/ |język = pl}}</ref>.

W praktyce adwokackiej specjalizuje się w skomplikowanych postępowaniach sądowych i arbitrażowych, w szczególności z zakresu własności przemysłowej i w sprawach gospodarczych<ref>{{Cytuj |autor = vCard |tytuł = Michał Gajdus |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = DLA Piper |url = https://www.dlapiper.com/en/people/g/gajdus-michal |język = en}}</ref>.

W dniu 6 lutego 2024 r. wybrany z rekomendacji [[Skarb Państwa|Skarbu Państwa]] na członka Rady Nadzorczej Orlen S.A.<ref>{{Cytuj |tytuł = Akcjonariusze Orlenu wymienili radę nadzorczą |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Parkiet |url = https://www.parkiet.com/surowce-i-paliwa/art39791121-akcjonariusze-orlenu-wymienili-rade-nadzorcza |język = pl}}</ref>, został tego samego dnia jej wiceprzewodniczącym.

== Pełnomocnik sędziów w czasach kryzysu praworządności w Polsce ==
Od 2017 r. zaangażowany w obronę praworządności w czasie [[Kryzys wokół Sądu Najwyższego w Polsce|kryzysu wokół Sądu Najwyższego]] i [[Kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego w Polsce|kryzysu konstytucyjnego w Polsce]]. W ramach działalności pro publico bono reprezentował i bronił polskich sędziów m.in. przed Izbą Dyscyplinarną Sądu Najwyższego, przed [[Europejski Trybunał Praw Człowieka|Europejskim Trybunałem Praw Człowieka]] i [[Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej|Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej]], a także przed [[Naczelny Sąd Administracyjny|Naczelnym Sądem Administracyjnym]]. Był pełnomocnikiem i obrońcą w postępowaniach dyscyplinarnych m.in. przeciwko sędziom Maciejowi Ferkowi<ref>{{Cytuj |tytuł = Judge Maciej Ferek returns to adjudication, the new Chamber of the Supreme Court has lifted his suspension. This was the last judge who had been suspended – Rule of Law |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = ruleoflaw.pl |url = https://ruleoflaw.pl/judge-maciej-ferek-returns-to-adjudication-the-new-chamber-of-the-supreme-court-has-lifted-his-suspension-this-was-the-last-judge-who-had-been-suspended/}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Sędzia Maciej Ferek wraca do orzekania, odwiesiła go nowa Izba SN. To był ostatni zawieszony sędzia |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/sedzia-maciej-ferek-wraca-do-orzekania-odwiesila-go-nowa-izba-sn-to-byl-ostatni-zawieszony-sedzia |język = pl}}</ref>, Joannie Hetnarowicz-Sikorze<ref>{{Cytuj |tytuł = Wyborcza.pl |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = wyborcza.pl |url = https://wyborcza.pl/7,75398,28919500,trybunal-w-strasburgu-wstrzymuje-nowa-izbe-sn-neosedzia-nie.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = HUDOC – European Court of Human Rights |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = hudoc.echr.coe.int |url = https://hudoc.echr.coe.int/eng#%7B%22itemid%22:%5B%22001-218000%22%5D%7D}}</ref>, Annie Głowackiej<ref>{{Cytuj |tytuł = SN: Sędzia Głowacka z Krakowa niewinna. Miała prawo podważyć status neo-KRS, TK i neo-sędziów |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/sn-sedzia-glowacka-niewinna |język = pl}}</ref>, Bartłomiejowi Staroście<ref>{{Cytuj |tytuł = SN chowa głowę w piasek, bo czeka na wyrok TSUE |data = 2020-03-11 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = forsal.pl |url = https://forsal.pl/artykuly/1458952,izba-dyscyplinarna-sadu-najwyzszego-bedzie-oceniana-przez-tsue.html |język = pl}}</ref>, Krzysztofowi Chmielewskiemu<ref>{{Cytuj |tytuł = Zawieszenie sędziego Chmielewskiego było bezprawne. |data = 2023-02-08 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iustitia |url = https://www.iustitia.pl/postepowania-dyscyplinarne/4632-zawieszenie-sedziego-chmielewskiego-bylo-bezprawne |język = pl}}</ref> i Maciejowi Rutkiewiczowi<ref>{{Cytuj |tytuł = Kolejna porażka Ziobry i jego ludzi. Sędzia Rutkiewicz z Elbląga został odwieszony i wraca do sądu |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Archiwum Osiatyńskiego |url = https://archiwumosiatynskiego.pl/wpis-w-debacie/kolejna-porazka-ziobry-i-jego-ludzi-sedzia-rutkiewicz-z-elblaga-zostal-odwieszony-i-wraca-do-sadu/ |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = ideo- www.ideo.pl |tytuł = Zwrot w linii orzeczniczej SN – za wydanie orzeczenia sędzia nie może być zawieszony ani karany |data = 2022-09-15 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Prawo.pl |url = https://www.prawo.pl/prawnicy-sady/za-wydanie-orzeczenia-sedzia-nie-moze-byc-zawieszony-ani-karany,517332.html |język = pl}}</ref>. Jako obrońca sędziów występował przed Izbą Dyscyplinarną i Izbą Odpowiedzialności Zawodowej wraz z Prezesem SN Piotrem Prusinowskim<ref>{{Cytuj |tytuł = Zawieszenie sędziego Chmielewskiego było bezprawne. |data = 2023-02-08 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iustitia |url = https://www.iustitia.pl/postepowania-dyscyplinarne/4632-zawieszenie-sedziego-chmielewskiego-bylo-bezprawne |język = pl}}</ref> i sędziami SN Jarosławem Matrasem i Michałem Laskowskim<ref>{{Cytuj |tytuł = Sędzia Maciej Ferek wraca do orzekania, odwiesiła go nowa Izba SN. To był ostatni zawieszony sędzia |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/sedzia-maciej-ferek-wraca-do-orzekania-odwiesila-go-nowa-izba-sn-to-byl-ostatni-zawieszony-sedzia |język = pl}}</ref>.

Autor jednych z pierwszych uwzględnionych wniosków o wydanie środków tymczasowych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach dotyczących praworządności w Polsce<ref>{{Cytuj |tytuł = ETPCz zatrzymuje nową Izbę Odpowiedzialności Zawodowej SN z neosędziami. Władza PiS ma problem |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/etpcz-zatrzymuje-nowa-izbe-odpowiedzialnosci-zawodowej-sn-z-neo-sedziami-wladza-pis-ma-problem |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Wyborcza.pl |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = wyborcza.pl |url = https://wyborcza.pl/7,75398,28919500,trybunal-w-strasburgu-wstrzymuje-nowa-izbe-sn-neosedzia-nie.html}}</ref>. Występuje pro bono przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Występuje również w Europejskim Trybunale Praw Człowieka przeciwko kontrowersyjnym nominacjom sędziowskim na wniosek nowej Krajowej Rady Sądownictwa<ref>{{Cytuj |tytuł = ETPC rozpatrzy 36 skarg ws. legalności sędziów w SN |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Rzeczpospolita |url = https://www.rp.pl/sady-i-trybunaly/art38079381-etpc-rozpatrzy-36-skarg-ws-legalnosci-sedziow-w-sn |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Cios w neo-sędziów SN. Aż 35 skarg do ETPCz na legalność Manowskiej i innych z Izby Cywilnej |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Archiwum Osiatyńskiego |url = https://archiwumosiatynskiego.pl/wpis-w-debacie/cios-w-neo-sedziow-sn-az-35-skarg-do-etpcz-na-legalnosc-manowskiej-i-innych-z-izby-cywilnej/ |język = pl}}</ref>.

Był jednym z pełnomocników w sprawie zakończonej wyrokiem TSUE z 2 marca 2021 r., C-824/18<ref>{{Cytuj |tytuł = 6 lipca 2020 r. wadliwe powołania sędziów Sądu Najwyższego na wokandzie Trybunału w Luksemburgu |data = 2020-07-05 |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iustitia |url = https://www.iustitia.pl/nowa-krs-nowy-sn/3899-6-lipca-2020r-wadliwe-powolania-sedziow-sadu-najwyzszego-na-wokandzie-trybunalu-w-luksemburgu |język = pl}}</ref>, w której Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że nowa [[Krajowa Rada Sądownictwa]] nie spełnia wymogów niezależności oraz że jej uchwały podlegają kontroli sądowej przez niezależny i ustanowiony ustawą sąd<ref>{{Cytuj |tytuł = CURIA – Wyniki wyszukiwania |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = curia.europa.eu |url = https://curia.europa.eu/juris/liste.jsf?num=C-824/18}}</ref>.

Występował również w polskich sądach jako pełnomocnik procesowy [[Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia”|Stowarzyszenia Sędziów Polskich Iustitia]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Skandal w Izbie Dyscyplinarnej! Policja nie wpuściła adwokatów na sprawę sędziego prof. Wróbla |data dostępu = 2024-02-10 |opublikowany = oko.press |url = https://oko.press/skandal-w-izbie-dyscyplinarnej-policja-nie-wpuscila-adwokatow |język = pl}}</ref>. Współpracuje z [[Komitet Obrony Sprawiedliwości|Komitetem Obrony Sprawiedliwości]]<ref>https://wolnesady.org/files/3000-dni-bezprawia-Raport-WS-1.pdf</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Gajdus, Michał}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Działacze praw człowieka]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Grudziądzu]]
[[Kategoria:Polscy adwokaci]]
[[Kategoria:Polscy cywiliści]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]


text:
# Pastebin.com
Pastebin.com – serwis on-line typu pastebin, który umożliwia udostępnianie danych tekstowych metodą kopiuj/wklej. Został założony w 2002 roku przez Paula Dixona.
W 2015 roku serwis przechowywał 95 mln aktywnych wklejek.
Strona znajduje zastosowanie wśród programistów, umożliwia m.in. przechowywanie kodu źródłowego, a także oferuje funkcje podświetlania składni.
Ogólnie serwis może służyć zapisywaniu dowolnego rodzaju tekstu. Przez cyberprzestępców bywa wykorzystywany do umieszczania manifestów i udostępniania danych wykradanych w ramach ataków informatycznych.

title: Pastebin.com

wikitext:
{{Strona WWW infobox
 |nazwa               = Pastebin.com
 |nazwa oryginalna    =
 |grafika             = Pastebin logo.png
 |opis grafiki        =
 |typ strony          = aplikacja internetowa
 |komercyjna          =
 |data powstania      = 2002
 |data zamknięcia     =
 |autor               = Paul Dixon
 |właściciel          =
 |rejestracja         =
 |wersje językowe     = [[język angielski|angielska]]
 |commons             =
 |www                 = https://pastebin.com/
}}
'''Pastebin.com''' – serwis [[Online|on-line]] typu [[pastebin]], który umożliwia udostępnianie danych tekstowych metodą kopiuj/wklej<ref name="komputerswiat2012" />. Został założony w 2002 roku przez Paula Dixona<ref name="techcrunch2011" />.

W 2015 roku serwis przechowywał 95 mln aktywnych wklejek<ref name="techcrunch2015" />.

Strona znajduje zastosowanie wśród programistów, umożliwia m.in. przechowywanie [[Kod źródłowy|kodu źródłowego]], a także oferuje funkcje [[podświetlanie składni|podświetlania składni]]<ref name="maxiorel2011" /><ref name="zive-cz-2012" />.

Ogólnie serwis może służyć zapisywaniu dowolnego rodzaju tekstu<ref name="maxiorel2011" />. Przez cyberprzestępców bywa wykorzystywany do umieszczania manifestów i udostępniania danych wykradanych w ramach ataków informatycznych<ref name="zive-cz-2012" /><ref name="niebezpiecznik2013" />.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="komputerswiat2012">{{Cytuj stronę | autor = Michał Chrobot | tytuł = Anonimowi uruchomili własną wersję serwisu PasteBin | data = 2012-04-20 | opublikowany = Komputer Świat | url = https://www.komputerswiat.pl/aktualnosci/internet/anonimowi-uruchomili-wlasna-wersje-serwisu-pastebin/0cxbgpk | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20200923133939/https://www.komputerswiat.pl/aktualnosci/internet/anonimowi-uruchomili-wlasna-wersje-serwisu-pastebin/0cxbgpk | zarchiwizowano = 2020-09-23}}</ref>
<ref name="niebezpiecznik2013">{{Cytuj stronę | tytuł = Pastebin hacked? | data = 2013-06-29 | opublikowany = Niebezpiecznik.pl | url = https://niebezpiecznik.pl/post/pastebin-hacked/ | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20160112035425/http://niebezpiecznik.pl/post/pastebin-hacked/ | zarchiwizowano = 2016-01-12}}</ref>
<ref name="zive-cz-2012">{{Cytuj stronę | autor = Matěj Čičák | tytuł = Pastebin: už žádné vzkazy od hackerů | data = 2012-04-05 | opublikowany = Živě.cz | url = https://www.zive.cz/bleskovky/pastebin-uz-zadne-vzkazy-od-hackeru/sc-4-a-163142/default.aspx | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20200923134737/https://www.zive.cz/bleskovky/pastebin-uz-zadne-vzkazy-od-hackeru/sc-4-a-163142/default.aspx | zarchiwizowano = 2020-09-23 | język = cs}}</ref>
<ref name="maxiorel2011">{{Cytuj stronę | autor = Jiří Beran | tytuł = Sdílejte kousky zdrojového kódu pomocí Pastebin | data = 2011-08-01 | opublikowany = Maxiorel.cz | url = https://www.maxiorel.cz/sdilejte-kousky-zdrojoveho-kodu-pomoci-pastebin | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20200923134725/https://www.maxiorel.cz/sdilejte-kousky-zdrojoveho-kodu-pomoci-pastebin | zarchiwizowano = 2020-09-23 | język = cs}}</ref>
<ref name="techcrunch2011">{{Cytuj stronę | autor = Greg Kumparak | tytuł = Pastebin Surpasses 10 Million “Active” Pastes | data = 2011-10-26 | opublikowany = TechCrunch | url = https://social.techcrunch.com/2011/10/26/pastebin-surpasses-10-million-active-pastes/ | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20200923134213/https://techcrunch.com/2011/10/26/pastebin-surpasses-10-million-active-pastes/ | zarchiwizowano = 2020-09-23 | język = en}}</ref>
<ref name="techcrunch2015">{{Cytuj stronę | autor = John Biggs | tytuł = Pastebin, The Text Sharing Website, Updates With An Emphasis On Code | data = 2015-12-16 | opublikowany = TechCrunch | url = https://techcrunch.com/2015/12/16/pastebin-the-text-sharing-website-updates-with-an-emphasis-on-code/ | data dostępu = 2020-09-23 | archiwum = https://archive.is/20200923134413/https://techcrunch.com/2015/12/16/pastebin-the-text-sharing-website-updates-with-an-emphasis-on-code/ | zarchiwizowano = 2020-09-23 | język = en}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [https://pastebin.com/ Oficjalna strona serwisu] {{Lang|en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Strony internetowe]]
[[Kategoria:Aplikacje internetowe]]

title: Pastebin.com

Typ strony: aplikacja internetowa

Autor: Paul Dixon

Wersje językowe: angielska


text:
# E263 (trasa europejska)
Trasa europejska E263 – droga klasy B w ramach sieci tras europejskich. Znajduje się w całości na obszarze Estonii, łącząc Tallinn z Luhamaa. Ma 288,5 km długości i w całości pokrywa się z estońską drogą krajową nr 2.
Droga przebiega m.in. przez estońskie miasta Tartu oraz Võru.

title: E263 (trasa europejska)

wikitext:
{{Droga infobox
 |typ                      = E
 |kraj                     =
 |numer                    = 263
 |tabliczka                =
 |zbudowano                =
 |długość                  = 288,5
 |1. jezdnia               =
 |1. jezdnia opis          =
 |w budowie                =
 |2. jezdnia               =
 |2. jezdnia opis          =
 |jednostki                =
 |1. jednostka             = [[Estonia]]
 |2. jednostka             =
 |3. jednostka             =
 |4. jednostka             =
 |5. jednostka             =
 |6. jednostka             =
 |7. jednostka             =
 |8. jednostka             =
 |9. jednostka             =
 |mapa                     =
 |podpis mapy              =
 |mapa szczegółowa         =
 |podpis mapy szczegółowej =
 |zdjęcie                  = E263, Mäo, 2010-11.jpg
 |podpis zdjęcia           = E263 w [[Mäo (Paide)|Mäo]]
 |przebieg określenie      =
 |trasa                    =
 |commons                  =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
'''Trasa europejska E263''' – droga klasy B w ramach sieci [[trasa europejska|tras europejskich]]. Znajduje się w całości na obszarze [[Estonia|Estonii]], łącząc [[Tallinn]] z [[Luhamaa]]. Ma 288,5 km długości i w całości pokrywa się z estońską [[Droga 2 (Estonia)|drogą krajową nr 2]]<ref>https://web.archive.org/web/20130914140823/http://www.mnt.ee/failid/Tartu_maantee_eile_tana_homme.pdf {{lang|et}}</ref>.

Droga przebiega m.in. przez estońskie miasta [[Tartu]] oraz [[Võru]].

{{trasy europejskie}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Trasy europejskie|263]]
[[Kategoria:Drogi w Estonii|E263]]

Państwa: Estonia


text:
# Bertrand z Tuluzy
Bertrand z Tuluzy, znany również jako Bertrand de Saint-Gilles (zm. 1112) – hrabia Tuluzy (1105–1112), hrabia Trypolisu (1109–1112); jako pierwszy rządził ze stolicy hrabstwa.
Był najstarszym synem Rajmunda z Tuluzy, po którym odziedziczył Tuluzę i Trypolis. Do czasu śmierci ojca zarządzał hrabstwem Tuluzy, kiedy ojciec był na wyprawie krzyżowej. Jednak, kiedy jego ojciec umarł baronowie dokonali przewrotu w Trypolisie i wybrali na nowego hrabiego Alfonsa-Jordana - przyrodniego brata Bertranda. Bertrand opuścił Tuluzę i udał się do Trypolisu, gdzie ogłosił się jego hrabią. Pretensje do Trypolisu zgłosił kuzyn Bertranda - William-Jordan, wybrany przez baronów na regenta. William sprzymierzył się z Tankredem, regentem Antiochii, a Bertrand poprosił o pomoc Baldwina I.
W czerwcu 1095 ożenił się z Heleną (Helie) Burgundzką (1080–1141), córką Odona I, księcia Burgundii, i Sybilli Burgundzkiej. Helena urodziła mu syna:
- Ponsa (1096–1137), hrabiego Trypolisu.

Owdowiawszy Helena poślubiła Wilhelma I Talvasa, hrabiego Ponthieu.
William-Jordan i Tankred zostali zmuszeni do ustępstw. Uznali roszczenia Bertranda, który 10 czerwca 1109, przy pomocy floty genueńskiej oraz króla Jerozolimy zdobył Trypolis, którym rządził aż do swojej śmierci.
Trypolis odziedziczył po nim jego syn - Pons, a Tuluzę - jego przyrodni brat - Alfons-Jordan.

title: Bertrand z Tuluzy

wikitext:
{{Władca infobox
 |władca            = Bertrand z Tuluzy
 |imiona            =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |herb              =
 |opis herbu        =
 |faksymile         =
 |opis faksymile    =
 |dewiza            =
 |1. tytuł          = [[Władcy Tuluzy|hrabia Tuluzy]]
 |1. sukcesja       =
 |1. od             = [[1105]]
 |1. do             = [[1112]]
 |1. koronacja      =
 |1. poprzednik     =
 |1. następca       =
 |2. tytuł          = [[Hrabiowie Trypolisu|hrabia Trypolisu]]
 |2. od             = [[1109]]
 |2. do             = [[1112]]
 |2. jako           =
 |2. kogo           =
 |2. koronacja      =
 |2. poprzednik     =
 |2. następca       =
 |dynastia          =
 |data urodzenia    =
 |miejsce urodzenia =
 |data śmierci      = [[1112]]
 |miejsce śmierci   =
 |przyczyna śmierci =
 |miejsce spoczynku =
 |ojciec            = [[Rajmund IV z Tuluzy]]
 |matka             =
 |rodzeństwo        =
 |1. związek        = żona
 |1. związek z      = Helena Burgundzka
 |1. związek od     =
 |1. związek do     =
 |1. dzieci         = [[Pons z Trypolisu|Pons]]
 |moneta            =
 |opis monety       =
 |odznaczenia       =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Bertrand z Tuluzy''', znany również jako '''Bertrand de Saint-Gilles''' (zm. [[1112]]) – [[Władcy Tuluzy|hrabia Tuluzy]] ([[1105]]–[[1112]]), [[Hrabstwo Trypolisu|hrabia Trypolisu]] ([[1109]]–[[1112]]); jako pierwszy rządził ze stolicy hrabstwa.

Był najstarszym synem [[Rajmund IV z Tuluzy|Rajmunda z Tuluzy]], po którym odziedziczył Tuluzę i Trypolis. Do czasu śmierci ojca zarządzał hrabstwem Tuluzy, kiedy ojciec był na wyprawie krzyżowej. Jednak, kiedy jego ojciec umarł baronowie dokonali przewrotu w Trypolisie i wybrali na nowego hrabiego [[Alfons-Jordan|Alfonsa-Jordana]] - przyrodniego brata Bertranda. Bertrand opuścił Tuluzę i udał się do Trypolisu, gdzie ogłosił się jego hrabią. Pretensje do Trypolisu zgłosił kuzyn Bertranda - [[William-Jordan]], wybrany przez baronów na [[regent]]a. William sprzymierzył się z [[Tankred (regent Antiochii)|Tankredem]], regentem [[Księstwo Antiochii|Antiochii]], a Bertrand poprosił o pomoc [[Baldwin I z Boulogne|Baldwina I]].

W czerwcu [[1095]] ożenił się z Heleną (''Helie'') Burgundzką ([[1080]]–[[1141]]), córką [[Odo I Burgundzki|Odona I]], księcia [[Burgundia|Burgundii]], i Sybilli Burgundzkiej. Helena urodziła mu syna:
* [[Pons z Trypolisu|Ponsa]] ([[1096]]–[[1137]]), hrabiego Trypolisu.
Owdowiawszy Helena poślubiła Wilhelma I Talvasa, hrabiego Ponthieu.

William-Jordan i Tankred zostali zmuszeni do ustępstw. Uznali roszczenia Bertranda, który [[10 czerwca]] [[1109]], przy pomocy floty genueńskiej oraz króla Jerozolimy zdobył Trypolis, którym rządził aż do swojej śmierci.

Trypolis odziedziczył po nim jego syn - Pons, a Tuluzę - jego przyrodni brat - [[Alfons-Jordan]].

{{Władcy Prowansji}}
{{Władcy Tuluzy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Władcy Trypolisu]]
[[Kategoria:Władcy Tuluzy]]
[[Kategoria:Zmarli w 1112]]
[[Kategoria:Urodzeni w XI wieku]]

title: Bertrand z Tuluzy

Ojciec: Rajmund IV z Tuluzy

Żona: Helena Burgundzka

Dzieci: Pons


text:
# Nacza (obwód grodzieński)
Nacza (biał. Нача) – wieś na Białorusi w rejonie werenowskim obwodu grodzieńskiego, nad rzeką Naczką, w pobliżu Ejszyszek.
Wieś duchowna położona była w końcu XVIII wieku w powiecie lidzkim województwa wileńskiego. W II Rzeczypospolitej w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego. Siedziba rzymskokatolickiej parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

## Historia
Na początku XVI w. miejscowość należała do wojewody witebskiego i podlaskiego Janusza Kostewicza. W 1529 r. wzniesiono tam drewniany kościół parafialny, fundacji wdowy po wojewodzie, Marianny z Uhrowskich Kostewiczowej.  W kościele znajduje się statua Pana Jezusa Nazaretańskiego. Na przełomie XIX i XX w. był tam folwark o powierzchni około 1000 morgów, który należał do Wandalina Szukiewicza, znanego polskiego archeologa i badacza dziejów średniowiecznej Litwy. W okolicy Naczy we wcześniejszych wiekach znajdowały się osady tatarskie. W Naczy znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, zbudowany w 1910 r., a konsekrowany 26 kwietnia 1927 r.
Z Naczą związani też byli m.in. Stanisław Jundziłł i Teodor Mateusz Narbutt, których groby znajdują się na miejscowym cmentarzu.
- Pomnik bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej
- Szkoła
- Grób Teodora Narbutta
- Groby żołnierzy 77 PP AK

title: Nacza (obwód grodzieński)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Nacza
 |nazwa oryginalna             = Нача
 |zdjęcie                      = Nacza rejon werenowski wjazd - Nacha, Voranava District, Belarus.jpg
 |opis zdjęcia                 = Wjazd do Naczy od strony Radunia
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Naczy
 |państwo                      = BY-HR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon werenowski|werenowski]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Dociszki|Dociszki]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 159
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 453<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150602051655/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/hrodzienskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +375-294
 |kod pocztowy                 = 231396
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 54°4′33″N 24°50′43″E
 |commons                      = Category:Nača, Voranava District
 |www                          =
}}
'''Nacza''' ([[język białoruski|biał.]] ''Нача'') – [[wieś]] na [[Białoruś|Białorusi]] w [[rejon werenowski|rejonie werenowskim]] [[obwód grodzieński|obwodu grodzieńskiego]], nad rzeką [[Naczka|Naczką]], w pobliżu [[Ejszyszki|Ejszyszek]].

Wieś duchowna położona była w końcu XVIII wieku w [[powiat lidzki (I Rzeczpospolita)|powiecie lidzkim]] [[województwo wileńskie (I Rzeczpospolita)|województwa wileńskiego]]<ref>Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 88.</ref>. W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] w [[Powiat lidzki (II Rzeczpospolita)|powiecie lidzkim]] [[województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwa nowogródzkiego]]. Siedziba rzymskokatolickiej [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Naczy|parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny]].

== Historia ==
Na początku XVI w. miejscowość należała do [[Wojewodowie witebscy|wojewody witebskiego]] i [[Wojewodowie podlascy|podlaskiego]] [[Janusz Kostewicz|Janusza Kostewicza]]. W 1529 r. wzniesiono tam drewniany [[kościół (budynek)|kościół]] parafialny, fundacji wdowy po wojewodzie, Marianny z Uhrowskich Kostewiczowej<ref>Janusz Kostewicz, Polski Słownik Biograficzny, t.14, s.343-4</ref>.  W kościele znajduje się statua Pana Jezusa Nazaretańskiego. Na przełomie XIX i XX w. był tam folwark o powierzchni około 1000 [[morga|morgów]], który należał do [[Wandalin Szukiewicz|Wandalina Szukiewicza]], znanego polskiego [[archeologia|archeologa]] i badacza dziejów średniowiecznej Litwy. W okolicy Naczy we wcześniejszych wiekach znajdowały się osady [[tatarzy|tatarskie]]. W Naczy znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, zbudowany w 1910 r., a [[Poświęcenie kościoła|konsekrowany]] 26 kwietnia 1927 r.

Z Naczą związani też byli m.in. [[Stanisław Jundziłł]] i [[Teodor Narbutt|Teodor Mateusz Narbutt]], których groby znajdują się na miejscowym cmentarzu.

<gallery>
Nacza_pomnik_-_Nacha,_Voranava_District,_Belarus.jpg|Pomnik bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej
Nacza - szkoła - Nacha, Voranava District, Belarus.jpg|Szkoła
Nacza cmentarz przykościelny grób Narbutta - Nacha, Voranava District, Belarus.jpg|Grób [[Teodor Narbutt|Teodora Narbutta]]
Nacha (Voranava District) - Cemetery - Home Army 2.jpg|Groby żołnierzy [[77 Pułk Piechoty Armii Krajowej|77 PP AK]]
</gallery>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.radzima.org/pl/miejsce/nacza.html Zdjęcia miejscowości]

[[Kategoria:Nacza (obwód grodzieński)]]
[[Kategoria:Miejscowości województwa nowogródzkiego (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Wsie duchowne I Rzeczypospolitej (województwo wileńskie)]]

title: NaczaНача

Państwo: Białoruś

Obwód: grodzieński

Rejon: werenowski

Sielsowiet: Dociszki


text:
# Blackfield IV
IV – album brytyjskiej grupy Blackfield wydany 26 września 2013 roku przez wytwórnię Kscope. Jest to pierwsza płyta zespołu, na której pojawili się goście. Podczas prac nad materiałem Steven Wilson ograniczył się do roli „pomocnika Awiwa Gefena”.

## Lista utworów
Wszystkie utwory napisał Awiw Gefen.
1. Pills
2. Springtime
3. X-Ray (feat. Vincent Cavanagh)
4. Sense of Insanity
5. Firefly (feat. Brett Anderson)
6. The Only Fool Is Me (feat. Jonathan Donahue)
7. Jupiter
8. Kissed by the Devil
9. Lost Souls
10. Faking
11. After the Rain

## Twórcy
- Awiw Gefen - wokal, gitara akustyczna, gitara elektryczna, melotron, klawisze
- Steven Wilson - gitara elektryczna, gitara akustyczna, wokal wspierający, klawisze
- Seffy Efrati - gitara basowa, wokal wspierający
- Eran Mitelman - klawisze
- Tomer Z - perkusja
- Vincent Cavanagh - wokal w „X-Ray”
- Brett Anderson - wokal w „Firefly”
- Jonathan Donahue - wokal w „The Only Fool Is Me”
- Kid - gitara prowadząca w „Sense of Insanity”

title: Blackfield IV

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2014-02}}
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = IV
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Blackfield (zespół muzyczny)|Blackfield]]
 |wydany                    = [[26 września]] [[2013]]
 |nagrywany                 = luty - lipiec 2012
 |gatunek                   = [[art rock]], [[rock progresywny]]
 |długość                   = 39:35
 |wytwórnia                 = [[Kscope]]<ref>{{cytuj stronę|url= https://www.discogs.com/master/589483-Blackfield-IV|tytuł= Blackfield – IV |autor= |opublikowany = [[Discogs]]|język= en|data dostępu= 2022-09-23}}</ref>
 |producent                 = [[Awiw Gefen]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2013
 |poprzedni album           = [[Welcome to My DNA]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2011
 |następny album            =
 |rok następnego albumu     =
 |1. singel                 = Sense of Insanity
 |data 1. singla            = 2013
}}
'''IV''' – album brytyjskiej grupy [[Blackfield (zespół muzyczny)|Blackfield]] wydany 26 września 2013 roku przez wytwórnię [[Kscope]]. Jest to pierwsza płyta zespołu, na której pojawili się goście. Podczas prac nad materiałem Steven Wilson ograniczył się do roli „pomocnika Awiwa Gefena”.

== Lista utworów ==
Wszystkie utwory napisał [[Awiw Gefen]].
# Pills
# Springtime
# X-Ray (feat. [[Vincent Cavanagh]])
# Sense of Insanity
# Firefly (feat. [[Brett Anderson]])
# The Only Fool Is Me (feat. [[Jonathan Donahue]])
# Jupiter
# Kissed by the Devil
# Lost Souls
# Faking
# After the Rain

== Twórcy ==
* [[Awiw Gefen]] - wokal, gitara akustyczna, gitara elektryczna, melotron, klawisze
* [[Steven Wilson]] - gitara elektryczna, gitara akustyczna, wokal wspierający, klawisze
* [[Seffy Efrati]] - gitara basowa, wokal wspierający
* [[Eran Mitelman]] - klawisze
* [[Tomer Z]] - perkusja
* [[Vincent Cavanagh]] - wokal w „X-Ray”
* [[Brett Anderson]] - wokal w „Firefly”
* [[Jonathan Donahue]] - wokal w „The Only Fool Is Me”
* [[Kid]] - gitara prowadząca w „Sense of Insanity”

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Albumy Blackfield]]
[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2013]]

title: IV

Wydany: 26 września 2013

Nagrywany: luty - lipiec 2012

Gatunek: art rock, rock progresywny

Wydawnictwo: Kscope

Producent: Awiw Gefen


text:
# Alim Nabijew
Alim Nabijew (ur. 10 października 1994 w Telawi) – azerski kick-bokser oraz zawodnik muay thai. Zawodowy mistrz świata m.in. organizacji WMC. Od 2017 zawodnik GLORY.

## Kariera sportowa
Urodził się w Telawi (Gruzja), następnie z rodziną przeniósł się na Ukrainę do Połtawy, gdzie przez wiele lat reprezentował ją w kick-boxingu i boksie tajskim. Aktualnie mieszka w Moskwie. Począwszy od 2011 występuje m.in. na galach i turniejach rosyjskiej organizacji W5, zdobywając tamże mistrzostwo świata (2013) w wadze lekko średniej. W 2012 i 2013 wygrywał Grand Prix Rosji w formule K-1.
22 lutego 2013 przegrał z Białorusinem Czingizem Ałłazowem jednogłośnie na punkty, natomiast trzy miesiące później 25 maja uległ Rosjaninowi Dżabarowi Askierowowi w finale turnieju Legend Fighting Show w Moskwie. Dwukrotnie pokonywał Ormianina Armena Petrosjana 16 listopada 2013 i 5 kwietnia 2014, w obu przypadkach na punkty. 18 czerwca 2015 podczas 17 edycji Grand Prix Rosji pokonał Polaka Pawła Biszczaka jednogłośną decyzją sędziów.
10 lipca 2016 odpadł w ćwierćfinale chińskiego turnieju Kunlun Fight w walce z Portugalczykiem Diogo Calado z którym przegrał na punkty. Mimo to, rok 2016 zakończył bardzo dobrze, gdyż trzy miesiące po porażce w Chinach 8 października zdobył pas mistrza Europy organizacji W5 w wadze super średniej, po pokonaniu Słowaka Vladimíra Moravčíka, natomiast 19 listopada wygrał z wielokrotnym mistrzem świata Francuzem Yohanem Lidonem jednogłośnie na punkty zostając mistrzem świata w boksie tajskim World Muaythai Council (WMC) w wadze półciężkiej.
W 2017 związał się z GLORY, debiutując dla niej 28 października w starciu z Jimmym Vienotem z Francji, którego pokonał na punkty. Jeszcze w tym samym roku 9 grudnia wygrał z mistrzem GLORY w latach 2015–2016 Holendrem Nieky Holzkenem również na punkty. 3 marca 2018 podczas gali Glory 51 pokonał kolejnego, byłego mistrza organizacji, tym razem Francuza Cédrica Doumbé niejednomyślną decyzją sędziów. 2 czerwca 2018 przegrał jednogłośnie na punkty walkę o mistrzostwo GLORY wagi półśredniej z obrońcą tytułu Harutem Grigorianem.
9 marca 2019 pokonał Murthela Groenharta niejednogłośnie na punkty.

## Osiągnięcia
Amatorskie:
- 2012: Mistrzostwa Świata IFMA w boksie tajskim – 1. miejsce (juniorzy)
- 2013: Mistrzostwa Europy IFMA-EMF w boksie tajskim – 2. miejsce (seniorzy)[10]

Zawodowe:
- mistrz Europy ISKA
- 2012: Grand Prix Russia Open – 1. miejsce w wadze -70 kg w formule K-1
- 2012: mistrz świata WKF
- 2013: W5 -71 kg Tournament – 1. miejsce w wadze lekko średniej (-71 kg)
- 2013: mistrz świata W5 w wadze lekko średniej
- 2013: Grand Prix Russia Open – 1. miejsce w wadze -70 kg w formule K-1
- 2015: mistrz świata WMF w wadze super średniej (-77 kg)[11]
- 2016: mistrz Europy W5 w wadze super średniej
- 2016: mistrz świata WMC w wadze półciężkiej (-79 kg)

title: Alim Nabijew

wikitext:
{{Zawodnik sportów walki infobox
 |dyscyplina            = kickboxing
 |imię i nazwisko       = Alim Nabijew
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko =
 |pseudonim             = ''Professor''<ref name=glory>{{cytuj stronę|url = http://glorykickboxing.com/fighters/alim-nabiyev:2cf2fb28-c1f8-4e67-8cfb-dea23c26aca0|tytuł = Oficjalny profil na stronie glorykickboxing.com|opublikowany = glorykickboxing.com|data = |data dostępu = 2018-03-18|autor = |język = en}}</ref>
 |data urodzenia        = [[10 października]] [[1994]]<ref name=muay>{{cytuj stronę|url = http://www.muaythaitv.com/fighters/alim-nabiev-f3283.html|tytuł = Profil na stronie muaythaitv.com|opublikowany = muaythaitv.com|data = |data dostępu = 2018-03-18|autor = |język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20180324224018/http://www.muaythaitv.com/fighters/alim-nabiev-f3283.html|zarchiwizowano = 2018-03-24}}</ref>
 |miejsce urodzenia     = [[Telawi]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |obywatelstwo          = [[Azerbejdżan]]<ref name=glory/><br />[[Ukraina]]<ref>{{cytuj stronę|url = https://www.championat.com/boxing/news-2941253-alim-nabiev-oderzhal-pervuju-pobedu-na-glory.html|tytuł = Алим Набиев одержал первую победу на GLORY|opublikowany =championat.com|data = 2017-10-30|data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = ru}}</ref>
 |wzrost                = 188<ref name=glory/>
 |masa ciała            = 76,1<ref name=glory/>
 |styl walki            = [[kick-boxing]], [[boks tajski]], [[K-1 (organizacja)|K-1]]<ref name=muay/>
 |trener                =
 |debiut                =
 |federacja             =
 |kategoria wagowa      = [[Waga półśrednia|półśrednia]]
 |klub                  = Vityaz Fight<ref name=muay/>
 |liczba walk           = 58<ref name=glory/>
 |zwycięstwa            = 51
 |nokauty               = 21
 |poddania              =
 |decyzje               =
 |porażki               = 7
 |remisy                =
 |nieodbyte             =
 |data                  =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |quote                 =
 |www                   =
}}
'''Alim Nabijew''' (ur. [[10 października]] [[1994]] w [[Telawi]]) – [[Azerbejdżan|azerski]] [[kick-boxing|kick-bokser]] oraz zawodnik [[muay thai]]. Zawodowy mistrz świata m.in. organizacji [[World Muaythai Council|WMC]]. Od 2017 zawodnik [[Glory World Series|GLORY]].

== Kariera sportowa ==
Urodził się w Telawi ([[Gruzja]]), następnie z rodziną przeniósł się na Ukrainę do [[Połtawa|Połtawy]], gdzie przez wiele lat reprezentował ją w kick-boxingu i boksie tajskim<ref name=grandprix>{{cytuj stronę|url = http://www.fightsport.pl/wyniki/swiat/4187-grand-prix-russia-open-final-trium-alima-nabieva-i-ukrainskiego-muay-thai|tytuł = Grand Prix Russia Open Final: triumf Alima Nabieva i ukraińskiego Muay Thai! |opublikowany =fightsport.pl|data = 2013-10-08|data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = pl}}</ref>. Aktualnie mieszka w [[Moskwa|Moskwie]]. Począwszy od 2011 występuje m.in. na galach i turniejach rosyjskiej organizacji W5, zdobywając tamże mistrzostwo świata (2013) w wadze lekko średniej<ref>{{cytuj stronę|url = https://gregi.net/wp-content/uploads/2013/03/Grand-Prix-W5-Bratislava_programm-16.03.2013_small.pdf|tytuł = Grand Prix W5 Bratislava, Slovakia 2013 “MAJSTROVSTVÁ SVETA W5”|opublikowany = gregi.net|data = |data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20180324224606/https://gregi.net/wp-content/uploads/2013/03/Grand-Prix-W5-Bratislava_programm-16.03.2013_small.pdf|zarchiwizowano = 2018-03-24}}</ref><ref name=w5>{{cytuj stronę|url = https://w5kick.com/news/Alim-Nabiev-I-thought-wow-how-strong-and-cool-he-is|tytuł = Alim Nabiev: "I thought, wow, how strong and cool he is"|opublikowany = w5kick.com|data = 2016-10-12|data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20180325045331/https://w5kick.com/news/Alim-Nabiev-I-thought-wow-how-strong-and-cool-he-is|zarchiwizowano = 2018-03-25}}</ref>. W 2012 i 2013 wygrywał Grand Prix Rosji w formule K-1<ref name=grandprix/>.

22 lutego 2013 przegrał z Białorusinem [[Czingiz Ałłazow|Czingizem Ałłazowem]] jednogłośnie na punkty<ref name=muay/>, natomiast trzy miesiące później 25 maja uległ Rosjaninowi [[Dżabar Askierow|Dżabarowi Askierowowi]] w finale turnieju Legend Fighting Show w Moskwie<ref name=muay/>. Dwukrotnie pokonywał Ormianina [[Armen Petrosjan|Armena Petrosjana]] 16 listopada 2013 i 5 kwietnia 2014, w obu przypadkach na punkty<ref name=muay/>. 18 czerwca 2015 podczas 17 edycji Grand Prix Rosji pokonał Polaka [[Paweł Biszczak|Pawła Biszczaka]] jednogłośną decyzją sędziów<ref name=muay/>.

10 lipca 2016 odpadł w ćwierćfinale chińskiego turnieju [[Kunlun Fight]] w walce z Portugalczykiem Diogo Calado z którym przegrał na punkty<ref name=muay/>. Mimo to, rok 2016 zakończył bardzo dobrze, gdyż trzy miesiące po porażce w Chinach 8 października zdobył pas mistrza Europy organizacji W5 w wadze super średniej, po pokonaniu Słowaka [[Vladimír Moravčík|Vladimíra Moravčíka]]<ref name=w5/>, natomiast 19 listopada wygrał z wielokrotnym mistrzem świata Francuzem [[Yohan Lidon|Yohanem Lidonem]] jednogłośnie na punkty zostając mistrzem świata w boksie tajskim [[World Muaythai Council|World Muaythai Council (WMC)]] w wadze półciężkiej<ref>{{cytuj stronę|url = http://www.muaythaitv.com/events/nuit-des-champions-2016-e2935.html|tytuł = Nuit des Champions 2016|opublikowany = muaythaitv.com|data = |data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20180324224057/http://www.muaythaitv.com/events/nuit-des-champions-2016-e2935.html|zarchiwizowano = 2018-03-24}}</ref>.

W 2017 związał się z [[Glory World Series|GLORY]], debiutując dla niej 28 października w starciu z [[Jimmy Vienot|Jimmym Vienotem]] z Francji, którego pokonał na punkty<ref name=glory/>. Jeszcze w tym samym roku 9 grudnia wygrał z mistrzem GLORY w latach 2015–2016 Holendrem [[Nieky Holzken]]em również na punkty<ref name=glory/>. 3 marca 2018 podczas gali Glory 51 pokonał kolejnego, byłego mistrza organizacji, tym razem Francuza [[Cédric Doumbé|Cédrica Doumbé]] niejednomyślną decyzją sędziów<ref name=glory/>. 2 czerwca 2018 przegrał jednogłośnie na punkty walkę o mistrzostwo GLORY wagi półśredniej z obrońcą tytułu [[Harut Grigorian|Harutem Grigorianem]]<ref>{{cytuj stronę|url = http://combatpress.com/2018/06/glory-54-birmingham-results/|tytuł = GLORY 54 Birmingham Results: Verhoeven, Grigorian Retain Titles with Decision Victories|opublikowany = combatpress.com|data =2018-06-02|data dostępu =2018-06-03|autor =|język = en}}</ref>.

9 marca 2019 pokonał [[Murthel Groenhart|Murthela Groenharta]] niejednogłośnie na punkty<ref>{{cytuj stronę|url =http://combatpress.com/2019/03/glory-64-strasbourg-results/|tytuł = GLORY 64 Results: Doumbé Demolishes Grigorian, Meksen Tops van Soest|opublikowany = combatpress.com|data = 2019-03-09|data dostępu =2019-03-10|autor =|język = en}}</ref>.

== Osiągnięcia ==
'''Amatorskie''':
* 2012: Mistrzostwa Świata IFMA w boksie tajskim – 1. miejsce (juniorzy)
* 2013: Mistrzostwa Europy IFMA-EMF w boksie tajskim – 2. miejsce (seniorzy)<ref>{{cytuj stronę|url = http://euromuaythai.eu/files/files/Fighters%20Medal%20List%20A%20class%20and%20juniors(1).pdf|tytuł = IFMA-EMF European Muaythai Championships 2013|opublikowany =euromuaythai.eu|data = |data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = en}}</ref>

'''Zawodowe''':
* mistrz Europy [[International Sport Karate Association|ISKA]]
* 2012: Grand Prix Russia Open – 1. miejsce w wadze -70 kg w formule K-1
* 2012: mistrz świata WKF
* 2013: W5 -71 kg Tournament – 1. miejsce w wadze lekko średniej (-71 kg)
* 2013: mistrz świata W5 w wadze lekko średniej
* 2013: Grand Prix Russia Open – 1. miejsce w wadze -70 kg w formule K-1
* 2015: mistrz świata WMF w wadze super średniej (-77 kg)<ref>{{cytuj stronę|url = https://www.gencol.az/en/xeberler/azerbaycanli-professor-d%C3%BCnya-%C3%A7empionu-kemerine-sahib-oldu|tytuł = Azerbaijan "professor" won the belt world champion|opublikowany = gencol.az|data = 2015-10-11|data dostępu = 2018-03-24|autor = |język = en|archiwum = https://web.archive.org/web/20180325045105/https://www.gencol.az/en/xeberler/azerbaycanli-professor-d%C3%BCnya-%C3%A7empionu-kemerine-sahib-oldu|zarchiwizowano = 2018-03-25}}</ref>
* 2016: mistrz Europy W5 w wadze super średniej
* 2016: mistrz świata WMC w [[Waga półciężka|wadze półciężkiej (-79 kg)]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.glorykickboxing.com/fighters/alim-nabiyev:2cf2fb28-c1f8-4e67-8cfb-dea23c26aca0 Profil Nabijewa na stronie oficjalnej stronie Glory]

{{SORTUJ:Nabijew, Alim}}
[[Kategoria:Azerscy kickbokserzy]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Połtawą]]
[[Kategoria:Zawodnicy formuły K-1]]
[[Kategoria:Ukraińscy kickbokserzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1994]]

title: · Alim Nabijew

Pseudonim: Professor

Data i miejsce urodzenia: 10 października 1994 · Telawi

Obywatelstwo: Azerbejdżan · Ukraina

Styl walki: kick-boxing, boks tajski, K-1

Kategoria wagowa: półśrednia

Klub: Vityaz Fight


text:
# Norman Spinrad
Norman Richard Spinrad (ur. 15 września 1940 w Nowym Jorku) – amerykański pisarz science fiction oraz krytyk fantastyki.
W 1957 rozpoczął naukę w City College of New York. Ukończył ją w roku 1961. W 1966 przeprowadził się do San Francisco. Później zamieszkał w Los Angeles.
Napisał scenariusz do 35. odcinka oryginalnej serii Star Trek.

### Powieści
- The Solarians (1966)
- Agent of Chaos (1967)
- The Men in the Jungle (1967)
- Bug Jack Barron (1969)
- The Iron Dream (1972)
- Passing through the Flame (1975)
- Riding the Torch (1978)
- A World Between (1979)
- Songs from the Stars (1980)
- The Mind Game (1980)
- The Void Captain's Tale (1983)
- Child of Fortune (1985)
- Little Heroes (1987)
- Children of Hamelin (1991)
- Russian Spring (1991)
- Pictures at 11 (1994)
- Journal of the Plague Years (1995)
- Greenhouse Summer (1999)
- He Walked Among Us (2003)
- The Druid King (2003)
- Mexica (2005)

### Zbiory opowiadań
- The Last Hurrah of the Golden Horde (1970)
- No Direction Home (1975)
- The Star-Spangled Future (1979)
- Other Americas (1988)
- Vampire Junkies (1994)

### Scenariusze
- The Doomsday Machine (Star Trek, 1967)

title: Norman Spinrad

wikitext:
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Norman Spinrad
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Norman Spinrad - Vendredi - Utopiales 2015 - E96A1074 (cropped).jpg
 |opis grafiki          = Norman Spinrad (2015)
 |pełne imię i nazwisko = Norman Richard Spinrad
 |data urodzenia        = [[15 września]] [[1940]]
 |miejsce urodzenia     = [[Brooklyn]], [[Nowy Jork]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            =
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura]]
 |epoka                 = [[fantastyka naukowa]],
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Norman Spinrad
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            = Norman Spindrad
 |www                   =
}}
{{Dopracować|źródła=2018-11}}
'''Norman Richard Spinrad''' (ur. [[15 września]] [[1940]] w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] pisarz [[Fantastyka naukowa|science fiction]] oraz krytyk [[Fantastyka|fantastyki]].

W [[1957]] rozpoczął naukę w City College of New York. Ukończył ją w roku [[1961]]. W [[1966]] przeprowadził się do [[San Francisco]]. Później zamieszkał w [[Los Angeles]].

Napisał scenariusz do 35. odcinka oryginalnej serii ''[[Star Trek]]''.

== Bibliografia ==
=== Powieści ===
* ''The Solarians'' ([[1966]])
* ''Agent of Chaos'' ([[1967]])
* ''The Men in the Jungle'' ([[1967]])
* ''Bug Jack Barron'' ([[1969]])
* ''The Iron Dream'' ([[1972]])
* ''Passing through the Flame'' ([[1975]])
* ''Riding the Torch'' ([[1978]])
* ''A World Between'' ([[1979]])
* ''Songs from the Stars'' ([[1980]])
* ''The Mind Game'' ([[1980]])
* ''The Void Captain's Tale'' ([[1983]])
* ''Child of Fortune'' ([[1985]])
* ''Little Heroes'' ([[1987]])
* ''Children of Hamelin'' ([[1991]])
* ''Russian Spring'' ([[1991]])
* ''Pictures at 11'' ([[1994]])
* ''Journal of the Plague Years'' ([[1995]])
* ''Greenhouse Summer'' ([[1999]])
* ''He Walked Among Us'' ([[2003]])
* ''The Druid King'' ([[2003]])
* ''Mexica'' ([[2005]])

=== Zbiory opowiadań ===
* ''The Last Hurrah of the Golden Horde'' ([[1970]])
* ''No Direction Home'' ([[1975]])
* ''The Star-Spangled Future'' ([[1979]])
* ''Other Americas'' ([[1988]])
* ''Vampire Junkies'' ([[1994]])

=== Scenariusze ===
* ''The Doomsday Machine'' (''[[Star Trek]]'', [[1967]])

== Linki zewnętrzne ==
* [http://web.archive.org/web/*/http://ourworld.compuserve.com/homepages/normanspinrad/ Oficjalna strona] Normana Spinrada

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Spinrad, Norman}}
[[Kategoria:Amerykańscy autorzy fantastyki naukowej]]
[[Kategoria:Amerykańscy krytycy fantastyki]]
[[Kategoria:Amerykańscy prozaicy XX wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy prozaicy XXI wieku]]
[[Kategoria:Amerykańscy scenarzyści XX wieku]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Brooklynie]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Los Angeles]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Nowym Jorkiem]]
[[Kategoria:Pisarze związani z San Francisco]]
[[Kategoria:Prozaicy anglojęzyczni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1940]]

title: Norman Spinrad

Imię i nazwisko: Norman Richard Spinrad

Data i miejsce urodzenia: 15 września 1940 · Brooklyn, Nowy Jork

Dziedzina sztuki: literatura

Epoka: fantastyka naukowa


text:
# Władysław Wielhorski
Władysław Wielhorski (ur. 22 lutego?/6 marca 1885 w Złobyczach k. Żytomierza, zm. 13 grudnia 1967 w Londynie) – polski historyk, politolog, działacz społeczny, poseł na Sejm IV w II RP. Jeden z współtwórców polskiej szkoły sowietologicznej.

## Życiorys
W latach 1920–1924 publicysta „Dnia Kowieńskiego”, wydalony z Republiki Litewskiej za „działalność antypaństwową”. W latach 1930–1939 profesor Wyższej Szkoły Nauk Politycznych w Wilnie, również w Wilnie w latach 1931–1939 dyrektor Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej. Był wykładowcą Uniwersytetu Wileńskiego, w latach 1935–1938 posłem na Sejm, a w 1940 więziony przez NKWD, następnie deportowany w głąb ZSRR.
Zwolniony w wyniku układu Sikorski-Majski, został ewakuowany z ZSRR. W 1942 znalazł się w Londynie.
Na emigracji został współtwórcą Związku Ziem Północno-Wschodnich oraz Ligi Niepodległości Polski, członkiem Tymczasowej Rady Jedności Narodowej oraz wielu organizacji społecznych i naukowych (Polskiego Towarzystwa Nauk, Instytutu Wschodniego „Reduta”, Społeczności Akademickiej Uniwersytetu Stefana Batorego, Zrzeszenia Profesorów i Docentów na Obczyźnie, Koła Kijowian), wykładowcą Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Autor prac poświęconych problematyce Europy Środkowej  oraz dziejom Polski i Litwy (historyk „obojga narodów”).
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 176-5-20).

## Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1933)[2]

## Wybrane publikacje
- Państwowość Litwy etnograficznej wobec zagadnienia trwałego pokoju w Europie, Warszawa 1919.
- Granice Ekonomiczne Racjonalnej Reformy Agrarnej w Litwie : referat wygłoszony i aprobowany na Walnem Zebraniu Związku Producentów Rolnych w Kownie 12 Czerwca 1920 r., Kowno 1920.
- Byt ludności polskiej w państwie litewskim w świetle dochodzeń jej praw przed Ligą Narodów, Wilno: Wileńskie Biuro Informacyjne 1925.
- Litwa etnograficzna: przyroda, jako podstawa gospodarcza : rozwój stosunków narodowościowych, Wilno: Wileńskie Biuro Informacyjne Wilbi, 1928.
- Sprawy terytorjalne w polityce Litwy, Wilno 1932.
- Polityka ekonomiczna Litwy, Warszawa 1933.
- Warunki rozwoju świadomości narodowej Litwinów i powstania współczesnego państwa litewskiego : (1861–1920), Lwów: Polskie Towarzystwo Historyczne 1935.
- Litwa współczesna, Warszawa: Sekcja Geograficzna Towarzystwa Wiedzy Wojskowej 1938.
- The importance of the Polish eastern provinces for the Polish Republik, transl. by J. Sapieha, Glasgow: Książnica Polska 1943.
- Strefa pięciu mórz : zagadnienia Europy Środkowo-Wschodniej, Londyn: Listy z Londynu 1943.
- Polska a Litwa. Stosunki wzajemne w biegu dziejów, London: The Polish Research Centre 1947.
- Kraje bałtyckie a Rosja, Londyn: „Reduta” 1949.
- Naród białoruski wśród swych sąsiadów, Londyn: „Reduta” 1949.
- Struktura narodowościowa Europy Wschodniej i Środkowej, Londyn: Instytut Bliskiego i Środkowego Wschodu „Reduta” 1949.
- Ustrój agrarny ZSRR, Londyn: „Reduta” 1949.
- 1.Społeczność akademicka U.S.B., 2.Inauguracja październikowa, 3. Litwini, Białorusini i Polacy w dziejach kultury W. Ks. Litewskiego, Londyn: Społeczność Akademicka USB 1951.
- Deported Poles in Soviet captivity (1939–1956),  London: Eastern Polish Council and Polish ASS'N of Former Soviet Political Prisoners 1956.
- Los Polaków w niewoli sowieckiej 1939–1956, tekst oprac. Władysław Wielhorski, Rada Ziem Wschodnich R.P. (Związek Ziem Połudn.-Wschodnich - Związek Ziem Północno-Wschodnich). Stowarzyszenie B. Sowieckich Więźniów Politycznych, Londyn 1956.
- Ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego w rozwoju kulturalnym, Londyn: Polski Uniwersytet na Obczyźnie 1956.
- Ziemie Ukrainne Rzeczypospolitej, Londyn: Koło Kijowian 1959.
- Stosunki językowe, wyznaniowe i etniczne w Wielkim Księstwie Litewskim pomiędzy XIII a XVII wiekiem, Londyn 1964.
- Trzy pytania i trzy odpowiedzi : prawda o deportacjach Polaków pod panowaniem sowieckim,  Londyn: Egzekutywa Zjednoczenia Narodowego 1964.
- Wspomnienia z przeżyć w niewoli sowieckiej, London: Orbis 1965 (wyd. 2 - Łódź - Poznań: Towarzystwo Oświaty Niezależnej 1985).
- The nationality of Mickiewicz in the light of modern sociological and ethnographical studies, Roma: Institutum Historicum Polonicum Romae 1967.

title: Władysław Wielhorski

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Władysław Wielhorski
 |grafika                   = Prof. Władysław Wielhorski ca 1954 r.jpg
 |opis grafiki              = Władysław Wielhorski ok. 1954 roku
 |państwo                   =
 |wariant flagi             =
 |data urodzenia            = [[6 marca]] [[1885]]
 |miejsce urodzenia         = [[Złobyczi|Złobycze]]
 |data śmierci              = [[13 grudnia]] [[1967]]
 |miejsce śmierci           = [[Londyn]]
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = historycznych
 |specjalność               = politologia
 |almamater                 =
 |aktywność zawodowa        =
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Szkoła Nauk Politycznych w Wilnie]]<br />[[Uniwersytet Wileński]]
 |stanowisko1               =
 |okres zatr1               =
 |doktorat data             =
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            =
 |funkcja                   =
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}}
 |commons                   = Category:Władysław Wielhorski
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Władysław Wielhorski''' (ur. {{data|1885-03-06}} w [[Złobyczi|Złobyczach]] k. [[Żytomierz]]a, zm. [[13 grudnia]] [[1967]] w [[Londyn]]ie) – polski historyk, politolog, działacz społeczny, poseł na Sejm IV w [[II Rzeczpospolita|II RP]]. Jeden z współtwórców polskiej szkoły [[sowietologia|sowietologicznej]].

== Życiorys ==
W latach 1920–1924 publicysta [[Dzień Kowieński|„Dnia Kowieńskiego”]], wydalony z [[Republika Litewska (1918–1940)|Republiki Litewskiej]] za ''„działalność antypaństwową”''. W latach 1930–1939 profesor [[Szkoła Nauk Politycznych w Wilnie|Wyższej Szkoły Nauk Politycznych]] w [[Wilno|Wilnie]], również w [[Wilno|Wilnie]] w latach 1931–1939 dyrektor [[Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej|Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej]]. Był wykładowcą [[Uniwersytet Wileński|Uniwersytetu Wileńskiego]], w latach 1935–1938 posłem na [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejm]], a w 1940 więziony przez [[NKWD]], następnie deportowany w głąb [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]].

Zwolniony w wyniku [[układ Sikorski-Majski|układu Sikorski-Majski]], został ewakuowany z ZSRR. W 1942 znalazł się w [[Londyn]]ie.

Na emigracji został współtwórcą Związku Ziem Północno-Wschodnich oraz [[Liga Niepodległości Polski|Ligi Niepodległości Polski]], członkiem Tymczasowej Rady Jedności Narodowej oraz wielu organizacji społecznych i naukowych (Polskiego Towarzystwa Nauk, [[Instytut Wschodni „Reduta”|Instytutu Wschodniego „Reduta”]], [[Społeczność Akademicka Uniwersytetu Stefana Batorego|Społeczności Akademickiej Uniwersytetu Stefana Batorego]], Zrzeszenia Profesorów i Docentów na Obczyźnie, Koła Kijowian), wykładowcą [[Polski Uniwersytet na Obczyźnie|Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie]]. Członek założyciel [[Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie|Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie]]. Autor prac poświęconych problematyce Europy Środkowej  oraz dziejom [[Polska|Polski]] i [[Litwa|Litwy]] (historyk „obojga narodów”).

Został pochowany na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim]] (kwatera 176-5-20)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=6649|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=Anna Wielhorska|data dostępu=2020-06-08}}</ref>.

== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Oficerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] (10 listopada 1933)<ref>{{Monitor Polski|1933|259|277}} „za działalność społeczną, organizacyjną i naukową”.</ref>

== Wybrane publikacje ==
* ''Państwowość Litwy etnograficznej wobec zagadnienia trwałego pokoju w Europie'', Warszawa 1919.
* ''Granice Ekonomiczne Racjonalnej Reformy Agrarnej w Litwie : referat wygłoszony i aprobowany na Walnem Zebraniu Związku Producentów Rolnych w Kownie 12 Czerwca 1920 r.'', Kowno 1920.
* ''Byt ludności polskiej w państwie litewskim w świetle dochodzeń jej praw przed Ligą Narodów'', Wilno: Wileńskie Biuro Informacyjne 1925.
* ''Litwa etnograficzna: przyroda, jako podstawa gospodarcza : rozwój stosunków narodowościowych'', Wilno: Wileńskie Biuro Informacyjne Wilbi, 1928.
* ''Sprawy terytorjalne w polityce Litwy'', Wilno 1932.
* ''Polityka ekonomiczna Litwy'', Warszawa 1933.
* ''Warunki rozwoju świadomości narodowej Litwinów i powstania współczesnego państwa litewskiego : (1861–1920)'', Lwów: Polskie Towarzystwo Historyczne 1935.
* ''Litwa współczesna'', Warszawa: Sekcja Geograficzna Towarzystwa Wiedzy Wojskowej 1938.
* ''The importance of the Polish eastern provinces for the Polish Republik'', transl. by J. Sapieha, Glasgow: Książnica Polska 1943.
* ''Strefa pięciu mórz : zagadnienia Europy Środkowo-Wschodniej'', Londyn: Listy z Londynu 1943.
* ''Polska a Litwa. Stosunki wzajemne w biegu dziejów'', London: The Polish Research Centre 1947.
* ''Kraje bałtyckie a Rosja'', Londyn: „Reduta” 1949.
* ''Naród białoruski wśród swych sąsiadów'', Londyn: „Reduta” 1949.
* ''Struktura narodowościowa Europy Wschodniej i Środkowej'', Londyn: Instytut Bliskiego i Środkowego Wschodu „Reduta” 1949.
* ''Ustrój agrarny ZSRR'', Londyn: „Reduta” 1949.
* ''1.Społeczność akademicka U.S.B., 2.Inauguracja październikowa, 3. Litwini, Białorusini i Polacy w dziejach kultury W. Ks. Litewskiego'', Londyn: Społeczność Akademicka USB 1951.
* ''Deported Poles in Soviet captivity (1939–1956)'',  London: Eastern Polish Council and Polish ASS'N of Former Soviet Political Prisoners 1956.
* ''Los Polaków w niewoli sowieckiej 1939–1956'', tekst oprac. Władysław Wielhorski, Rada Ziem Wschodnich R.P. (Związek Ziem Połudn.-Wschodnich - Związek Ziem Północno-Wschodnich). Stowarzyszenie B. Sowieckich Więźniów Politycznych, Londyn 1956.
* ''Ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego w rozwoju kulturalnym'', Londyn: Polski Uniwersytet na Obczyźnie 1956.
* ''Ziemie Ukrainne Rzeczypospolitej'', Londyn: Koło Kijowian 1959.
* ''Stosunki językowe, wyznaniowe i etniczne w Wielkim Księstwie Litewskim pomiędzy XIII a XVII wiekiem'', Londyn 1964.
* ''Trzy pytania i trzy odpowiedzi : prawda o deportacjach Polaków pod panowaniem sowieckim'',  Londyn: Egzekutywa Zjednoczenia Narodowego 1964.
* ''Wspomnienia z przeżyć w niewoli sowieckiej'', London: Orbis 1965 (wyd. 2 - Łódź - Poznań: Towarzystwo Oświaty Niezależnej 1985).
* ''The nationality of Mickiewicz in the light of modern sociological and ethnographical studies'', Roma: Institutum Historicum Polonicum Romae 1967.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}
== Bibliografia ==
* [[Stefan Mękarski]], ''Prof. W. Wielhorski'', „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza” 1967, nr 345.
* [[Rafał Stobiecki]], ''Klio na wygnaniu. Z dziejów polskiej historiografii na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii po 1945 r.'', Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2005.
* Janusz Wiśnicki, ''Władysław Wielhorski [1885–1967] jako badacz problematyki litewskiej i białoruskiej'', „Annales Universitatis Marie Curie-Skłodowska. Sec. F: Historia” 54/55 (1999/2000), s. 261–270.
* [[Zbigniew Andrzej Judycki]], ''Polski Uniwersytet na Obczyźnie. Słownik biograficzny pracowników naukowych'', Londyn 2008, s. 102.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wielhorski, Władysław}}
[[Kategoria:Członkowie Ligi Niepodległości Polski]]
[[Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Kownem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]
[[Kategoria:Polscy historycy emigracyjni]]
[[Kategoria:Polscy politolodzy]]
[[Kategoria:Polscy sowietolodzy]]
[[Kategoria:Polska emigracja polityczna 1939–1989]]
[[Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941]]
[[Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich]]
[[Kategoria:Posłowie na Sejm IV kadencji (1935–1938)]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1885]]
[[Kategoria:Zmarli w 1967]]

title: Władysław Wielhorski

Data i miejsce urodzenia: 6 marca 1885 · Złobycze

Data i miejsce śmierci: 13 grudnia 1967 · Londyn

Uczelnia: Szkoła Nauk Politycznych w Wilnie · Uniwersytet Wileński


text:
# Dani Schahin
Dani Schahin (ur. 9 lipca 1989 w Doniecku) – niemiecki piłkarz pochodzenia rosyjsko-libańskiego występujący na pozycji napastnika. Zawodnik klubu Extremadura UD.

## Kariera klubowa
Schahin jest synem Rosjanki i Libańczyka. W 1996 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Niemiec. Treningi rozpoczął w zespole FSV 63 Luckenwalde. W 2002 roku przeszedł do Energie Cottbus, a w 2006 roku trafił do juniorów Hamburgera SV. W 2007 roku został włączony do jego rezerw, grających w Regionallidze Nord i spędził w nich dwa lata.
W 2009 roku Schahin odszedł do SpVgg Greuther Fürth z 2. Bundesligi. Zadebiutował w niej 8 sierpnia 2009 w przegranym 1:2 pojedynku z 1. FC Kaiserslautern, a 22 sierpnia 2010 w wygranym 4:1 spotkaniu z Karlsruher SC strzelił pierwszego gola w 2. Bundeslidze. W styczniu 2011 został wypożyczony do trzecioligowego Dynama Drezno, gdzie grał do końca sezonu 2010/2011. Potem wrócił do Greuther Fürth, gdzie spędził następny sezon.
W 2012 roku odszedł do pierwszoligowej Fortuny Düsseldorf. W Bundeslidze pierwszy mecz rozegrał 25 sierpnia 2012 przeciwko Augsburgowi (2:0) i zdobył wówczas dwie bramki. Po sezonie 2012/2013, zakończonym przez Fortunę spadkiem do 2. Bundesligi, Schahin przeszedł do 1. FSV Mainz 05 (Bundesliga). Z tego zespołu był wypożyczany do SC Freiburg i FSV Frankfurt.
W 2016 przeszedł do holenderskiego klubu Roda JC Kerkrade. Jego barwy reprezentował do 2018 roku, a następnie odszedł do egipskiego Pyramids FC.

## Kariera reprezentacyjna
Schahin jest byłym reprezentantem Niemiec U-19 oraz U-20.

title: Dani Schahin

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Dani Schahin
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 = Schahin, Dani DÜS 12-13 WP.JPG
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = 9 lipca 1989
 |miejsce urodzenia       = [[Donieck]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 187 cm<ref name="cadizcf">{{cytuj stronę | url = https://www.laliga.es/jugador/dani-schahin | tytuł = Dani Schahin | data dostępu = 2019-02-10 | opublikowany = laliga.es | język = es}}</ref>
 |pozycja                 = [[napastnik]]
 |klub                    = [[Extremadura UD]]
 |numer w klubie          = 23
 |kariera juniorska       =
! ! [[FSV 63 Luckenwalde]]
! 2002–2006 ! [[Energie Cottbus]]
! 2006–2007 ! [[Hamburger SV]]
 |kariera seniorska       =
! 2007–2009 ! [[Hamburger SV|Hamburger SV II]] ! 34 ! 13
! 2009–2012 ! [[SpVgg Greuther Fürth]]         ! 34 ! 2
! 2011      ! → [[Dynamo Drezno]] (wyp.)       ! 12 ! 9
! 2012–2013 ! [[Fortuna Düsseldorf]]           ! 31 ! 8
! 2013–2016 ! [[1. FSV Mainz 05]]              ! 3 ! 0
! 2014–2015 ! → [[SC Freiburg]] (wyp.)         ! 12 ! 0
! 2015–2016 ! → [[FSV Frankfurt]] (wyp.)       ! 25 ! 5
! 2016–2018 ! [[Roda JC Kerkrade]]             ! 46 ! 12
! 2018–2019 ! Pyramids FC                      ! 4 ! 0
! 2019–     ! [[Extremadura UD]]               ! 2 ! 0
 |data seniorzy           = 7 marca 2019
 |kariera reprezentacyjna =
! 2008 ! {{reprezentacja|DEU|pn|rodzaj=U-19}} ! 2 ! 0
! 2008–2010 ! {{reprezentacja|DEU|pn|rodzaj=U-20}} ! 9 ! 3
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Dani Schahin''' (ur. 9 lipca 1989 w [[Donieck]]u) – niemiecki [[piłka nożna|piłkarz]] pochodzenia rosyjsko-libańskiego występujący na pozycji [[napastnik]]a. Zawodnik klubu [[Extremadura UD]].

== Kariera klubowa ==
Schahin jest synem Rosjanki i Libańczyka. W 1996 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Niemiec. Treningi rozpoczął w zespole FSV 63 Luckenwalde. W 2002 roku przeszedł do [[Energie Cottbus]], a w 2006 roku trafił do juniorów [[Hamburger SV|Hamburgera SV]]. W 2007 roku został włączony do jego rezerw, grających w [[Fußball-Regionalliga|Regionallidze Nord]] i spędził w nich dwa lata.

W 2009 roku Schahin odszedł do [[SpVgg Greuther Fürth]] z [[2. Fußball-Bundesliga|2. Bundesligi]]. Zadebiutował w niej 8 sierpnia 2009 w przegranym 1:2 pojedynku z [[1. FC Kaiserslautern]], a 22 sierpnia 2010 w wygranym 4:1 spotkaniu z [[Karlsruher SC]] strzelił pierwszego gola w 2. Bundeslidze. W styczniu 2011 został wypożyczony do [[3. Fußball-Liga|trzecioligowego]] [[Dynamo Drezno|Dynama Drezno]], gdzie grał do końca sezonu 2010/2011. Potem wrócił do Greuther Fürth, gdzie spędził następny sezon.

W 2012 roku odszedł do [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|pierwszoligowej]] [[Fortuna Düsseldorf|Fortuny Düsseldorf]]. W Bundeslidze pierwszy mecz rozegrał 25 sierpnia 2012 przeciwko [[FC Augsburg|Augsburgowi]] (2:0) i zdobył wówczas dwie bramki. Po sezonie 2012/2013, zakończonym przez Fortunę spadkiem do 2. Bundesligi, Schahin przeszedł do [[1. FSV Mainz 05]] (Bundesliga). Z tego zespołu był wypożyczany do [[SC Freiburg]] i [[FSV Frankfurt]].

W 2016 przeszedł do holenderskiego klubu [[Roda JC Kerkrade]]. Jego barwy reprezentował do 2018 roku, a następnie odszedł do egipskiego [[Pyramids FC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
Schahin jest byłym reprezentantem [[Reprezentacja Niemiec U-19 w piłce nożnej mężczyzn|Niemiec U-19]] oraz [[Reprezentacja Niemiec U-20 w piłce nożnej mężczyzn|U-20]].

== Przypisy ==
{{przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Soccerbase|65413}}
* {{soccerway|p|id=54144|nazwa=D. Schahin|data dostępu=2021-01-02}}
* {{transfermarkt|p|id=58437|nazwa=Dani Schahin|data dostępu=2020-11-24}}

{{SORTUJ:Schahin, Dani}}
[[Kategoria:Piłkarze Hamburger SV]]
[[Kategoria:Piłkarze SpVgg Greuther Fürth]]
[[Kategoria:Piłkarze Dynama Drezno]]
[[Kategoria:Piłkarze Fortuny Düsseldorf]]
[[Kategoria:Piłkarze 1. FSV Mainz 05]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Freiburg]]
[[Kategoria:Piłkarze FSV Frankfurt]]
[[Kategoria:Piłkarze Rody JC Kerkrade]]
[[Kategoria:Piłkarze Extremadury UD]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1989]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Doniecku]]
[[Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata U-20 w Piłce Nożnej 2009]]
[[Kategoria:Reprezentanci Niemiec U-20 w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Niemcy pochodzenia rosyjskiego]]
[[Kategoria:Osoby pochodzenia libańskiego]]

title: · Dani Schahin

Data i miejsce urodzenia: 9 lipca 1989 · Donieck

Pozycja: napastnik

Klub: Extremadura UD

title: Kariera juniorska

Lata: Klub

Energie Cottbus

Hamburger SV

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Hamburger SV II · 34 · (13)

SpVgg Greuther Fürth · 34 · (2)

→ Dynamo Drezno (wyp.) · 12 · (9)

Fortuna Düsseldorf · 31 · (8)

1. FSV Mainz 05 · 3 · (0)

→ SC Freiburg (wyp.) · 12 · (0)

→ FSV Frankfurt (wyp.) · 25 · (5)

Roda JC Kerkrade · 46 · (12)

Pyramids FC · 4 · (0)

Extremadura UD · 2 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Niemcy U-19 · 2 · (0)

Niemcy U-20 · 9 · (3)


text:
# Suvremena lingvistika
Suvremena lingvistika („współczesna lingwistyka”) – chorwackie czasopismo językoznawcze, wychodzące od 1962 roku. Jest wydawane dwa razy w roku przez Chorwackie Towarzystwo Filologiczne.
Na łamach czasopisma ukazują się artykuły poświęcone różnorodnym zagadnieniom lingwistycznym. Prezentowane prace opierają się na jasno określonych ramach teoretycznych oraz precyzyjnej metodologii, wykorzystywanej do analizy materiału językowego lub problemów językoznawczych. Czasopismo publikuje również recenzje książek oraz informacje o najnowszych pracach językoznawczych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych.
Funkcję redaktora naczelnego pełni Mislava Bertoša.

title: Suvremena lingvistika

wikitext:
{{Czasopismo infobox
 |tytuł                 = Suvremena lingvistika
 |tytuł oryginalny      =
 |podtytuł              =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |częstotliwość         =
 |państwo               = Chorwacja
 |wariant flagi         =
 |adres                 = [[Zagrzeb]]
 |wydawca               = Chorwackie Towarzystwo Filologiczne
 |organ prasowy         =
 |tematyka              =
 |język                 = [[język chorwacki|chorwacki]]
 |pierwszy numer        = 1962
 |ostatni numer         =
 |redaktor naczelny     = [[Mislava Bertoša]]
 |stali współpracownicy =
 |nakład                =
 |sprzedaż              =
 |format                =
 |liczba stron          =
 |ISSN                  = 0586-0296
 |eISSN                 =
 |OCLC                  =
 |DOI                   =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            =
 |www                   = http://suvlin.ffzg.hr
}}
'''Suvremena lingvistika''' („współczesna lingwistyka”) – [[Chorwacja|chorwackie]] czasopismo językoznawcze, wychodzące od 1962 roku. Jest wydawane dwa razy w roku przez Chorwackie Towarzystwo Filologiczne<ref name="suvlin.ffzg.hr">{{Cytuj stronę | url = http://suvlin.ffzg.hr/index.php/hr/ | tytuł = Naslovna | data dostępu = 2019-12-11 | opublikowany = Suvremena lingvistika | język = hr}}</ref>.

Na łamach czasopisma ukazują się artykuły poświęcone różnorodnym zagadnieniom lingwistycznym. Prezentowane prace opierają się na jasno określonych ramach teoretycznych oraz precyzyjnej metodologii, wykorzystywanej do analizy materiału językowego lub problemów językoznawczych. Czasopismo publikuje również recenzje książek oraz informacje o najnowszych pracach językoznawczych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych<ref name=suvlin.ffzg.hr />.

Funkcję redaktora naczelnego pełni [[Mislava Bertoša]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chorwackie czasopisma językoznawcze]]
[[Kategoria:Czasopisma w języku chorwackim]]
[[Kategoria:Czasopisma wydawane od 1962]]
[[Kategoria:Zagrzeb]]

title: Suvremena lingvistika

Państwo: Chorwacja

Adres: Zagrzeb

Wydawca: Chorwackie Towarzystwo Filologiczne

Język: chorwacki

Redaktor naczelny: Mislava Bertoša


text:
# Farmersville (Nowy Jork)
Farmersville – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Jork, w hrabstwie Cattaraugus.

title: Farmersville (Nowy Jork)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Farmersville
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = Town
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Farmersville
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Nowy Jork}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Cattaraugus|Cattaraugus]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 36-25340
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 0978952
 |powierzchnia                 = 124,2
 |wysokość                     = 556
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 1090<ref>{{Cytuj stronę | nazwisko =  | imię =  | tytuł = American FactFinder – Community Facts | url = http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | opublikowany =  | data =  | data dostępu = 2015-03-15 | archiwum = http://webarchive.loc.gov/all/20150118032557/http://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/community_facts.xhtml | zarchiwizowano = 2015-01-18 }}</ref>
 |gęstość zaludnienia          = 8,8
 |numer kierunkowy             = 716
 |kod pocztowy                 = 14060 & 14737
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]
[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-NY
 |współrzędne                  = 42°24′4″N 78°23′56″W
 |commons                      =
 |www                          = http://www.farmersvilleny.org
}}
'''Farmersville''' – miasto w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Nowy Jork (stan)|Nowy Jork]], w hrabstwie [[Hrabstwo Cattaraugus|Cattaraugus]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Miasta w stanie Nowy Jork]]

title: Farmersville

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Nowy Jork

Hrabstwo: Cattaraugus