text:
# Franciszek Sput
Franciszek Sput (ur. 2 grudnia 1948 w Mysłowicach) – piłkarz grający na pozycji bramkarza.
Zawodnik klubów: Górnik 09 Mysłowice oraz GKS Katowice (w latach 1965-1986). Łącznie w GKS Katowice rozegrał ponad 500 meczów w tym m.in. dwa z FC Barcelona w Pucharze Miast Targowych w 1970. Jego rekord to 947 minut bez straty gola. Oficjalnie pożegnany 1 maja 1986 w Chorzowie po zwycięskim finale Pucharu Polski z Górnikiem Zabrze (Franciszek Sput był rezerwowym w tym meczu). Po zakończeniu kariery był m.in. trenerem w CKS Czeladź. W 2014 nominowany do Złotej Jedenastki na jubileusz 50-lecia klubu (obok Piotra Czaji, Janusza Jojki i Jarosława Tkocza).

title: Franciszek Sput

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Franciszek Sput
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   =
 |data urodzenia          = [[2 grudnia]] [[1948]]
 |miejsce urodzenia       = [[Mysłowice]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[bramkarz]]
 |klub                    =
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1965–1986 ! [[Górnik 09 Mysłowice]]
! 1965–1986 ! [[GKS Katowice (piłka nożna)|GKS Katowice]]
 |kariera reprezentacyjna =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Franciszek Sput''' (ur. [[2 grudnia]] [[1948]] w [[Mysłowice|Mysłowicach]]) – piłkarz grający na pozycji bramkarza.

Zawodnik klubów: [[Górnik 09 Mysłowice]] oraz [[GKS Katowice (piłka nożna)|GKS Katowice]] (w latach 1965-1986). Łącznie w GKS Katowice rozegrał ponad 500 meczów w tym m.in. dwa z [[FC Barcelona]] w [[Puchar Miast Targowych|Pucharze Miast Targowych]] w 1970. Jego rekord to 947 minut bez straty gola. Oficjalnie pożegnany 1 maja 1986 w Chorzowie po zwycięskim finale Pucharu Polski z [[Górnik Zabrze|Górnikiem Zabrze]] (Franciszek Sput był rezerwowym w tym meczu). Po zakończeniu kariery był m.in. trenerem w [[CKS Czeladź]]. W 2014 nominowany do Złotej Jedenastki na jubileusz 50-lecia klubu (obok [[Piotr Czaja (piłkarz)|Piotra Czaji]], [[Janusz Jojko|Janusza Jojki]] i [[Jarosław Tkocz|Jarosława Tkocza]])<ref>{{Cytuj|tytuł=GKS Katowice - oficjalna strona klubu|data=2014-02-03|data dostępu=2017-07-22|opublikowany=gkskatowice.eu|url=http://gkskatowice.eu/n/poznaj-legendy-bramkarze}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.90minut.pl/kariera.php?id=1985 Franciszek Sput w bazie 90minut.pl]
* {{Wikizagłębie}}
* [http://gkskatowice.eu/n/dawne-gwiazdy-gieksy-franciszek-sput Franciszek Sput na stronie GKS Katowice w dziale: Dawne gwiazdy Gieksy]
* [http://gkskatowice.eu/n/wspomnienia-z-barcelony wspomnienie meczu z FC Barcelona w 1970 na stronie GKS Katowice]
* [http://gkskatowice.eu/n/final-pp wspomnienie finału Pucharu Polski w 1986 na stronie GKS Katowice]

{{SORTUJ:Sput, Franciszek}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1948]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Mysłowicach]]
[[Kategoria:Piłkarze Górnika 09 Mysłowice]]
[[Kategoria:Piłkarze GKS Katowice]]
[[Kategoria:Polscy piłkarze]]
[[Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy]]

title: · Franciszek Sput

Data i miejsce urodzenia: 2 grudnia 1948 · Mysłowice

Pozycja: bramkarz

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

Górnik 09 Mysłowice
GKS Katowice


text:
# Efrem (Gamrekelidze)
Efrem, imię świeckie Dawit Gamrekelidze (ur. 24 października 1975 w Batumi) – gruziński duchowny prawosławny, od 2003 biskup Bolnisi.

## Życiorys
6 maja 1996 otrzymał święcenia diakonatu, a  6 kwietnia 1997 prezbiteratu. 31 grudnia 2006 otrzymał chirotonię biskupią. 6 września 2012 uzyskał godność arcybiskupa.

wikiname: plwiki

title: Efrem (Gamrekelidze)

in_language: pl

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Efrem
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         = Dawit Gamrekelidze
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Arcybiskup Bolnisi
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Gruzja]]
 |data urodzenia          = [[24 października]] [[1975]]
 |miejsce urodzenia       = [[Batumi]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Biskup Bolnisi
 |1. funkcja - okres      = 2006–2012
 |2. funkcja              = Arcybiskup Bolnisi
 |2. funkcja - okres      = od 2012
 |wyznanie                = [[Prawosławie|prawosławne]]
 |kościół                 = [[Gruziński Kościół Prawosławny]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          = 6 maja 1996
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 6 kwietnia 1997
 |data nominacji          =
 |data sakry              = 31 grudnia 2006
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 = Category:Ephrem (Gamrekelidze)
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Efrem''', imię świeckie '''Dawit Gamrekelidze''' (ur. [[24 października]] [[1975]] w [[Batumi]]) – [[Gruzja|gruziński]] duchowny [[prawosławie|prawosławny]], od 2003 biskup Bolnisi.

== Życiorys ==
6 maja 1996 otrzymał święcenia [[diakon]]atu, a  6 kwietnia 1997 [[prezbiter]]atu. 31 grudnia 2006 otrzymał [[Chirotonia|chirotonię]] biskupią. 6 września 2012 uzyskał godność arcybiskupa.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://patriarchate.ge/geo/wminda-sinodi/wevrebi/bolnisis-episkoposi-efremi/ | tytuł = Oficjalny biogram | opublikowany = patriarchate.ge | archiwum = https://web.archive.org/web/20180515043852/http://patriarchate.ge/geo/wminda-sinodi/wevrebi/bolnisis-episkoposi-efremi/ | zarchiwizowano = 2018-05-15}}

{{SORTUJ:Efrem (Gamrekelidze)}}
[[Kategoria:Gruzińscy biskupi prawosławni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1975]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Batumi]]

title: Efrem

Kraj działania: Gruzja

Data i miejsce urodzenia: 24 października 1975 · Batumi

Wyznanie: prawosławne

Kościół: Gruziński Kościół Prawosławny

Prezbiterat: 6 kwietnia 1997

Chirotonia biskupia: 31 grudnia 2006


text:
# Orange (Kalifornia)
Orange – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Kalifornia, w obszarze metropolitalnym Los Angeles-Riverside-Orange County, nad rzeką Santa Ana. Około 135 tys. mieszkańców.

## Urodzeni w Orange
- Heather Bown – amerykańska siatkarka
- Kaitlyn Christian – amerykańska tenisistka
- Brooke Harman – amerykańska aktorka
- Mike Pompeo – sekretarz stanu USA

## Miasta partnerskie
- Nowo Kosino, Rosja
- Orange, Australia
- Orange, Francja
- Querétaro, Meksyk
- Timaru, Nowa Zelandia

title: Orange (Kalifornia)

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta w Kalifornii|[[orange|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Orange
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = City
 |zdjęcie                      = Orange Circle 5-21-05 4642.JPG
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Orange
 |dewiza                       = A Slice of Old Town Charm
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Kalifornia}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Orange (Kalifornia)|Orange]]
 |data założenia               = 1869
 |prawa miejskie               = 1888
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 06-53980
[[Geographic Names Information System|GNIS]] ID: 1652765
 |stanowisko zarządzającego    = burmistrz
 |zarządzający                 = Tita Smith
 |powierzchnia                 = 65,371
 |wysokość                     = 59
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 136 416
 |gęstość zaludnienia          = 2086,8
 |numer kierunkowy             = 657, 714
 |kod pocztowy                 = 92856 – 92869
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-08:00]]
[[UTC-07:00]]
 |kod mapy                     = US-CA
 |współrzędne                  = 33°48′11″N 117°49′57″W
 |commons                      = Category:Orange, California
 |www                          = http://www.cityoforange.org
}}
'''Orange''' – [[miasto]] w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Kalifornia]], w obszarze metropolitalnym [[Los Angeles]]-[[Riverside (Kalifornia)|Riverside]]-[[Hrabstwo Orange (Kalifornia)|Orange County]], nad rzeką [[Santa Ana (rzeka)|Santa Ana]]. Około 135 tys. mieszkańców.

== Urodzeni w Orange ==
* [[Heather Bown]] – amerykańska siatkarka
* [[Kaitlyn Christian]] – amerykańska tenisistka
* [[Brooke Harman]] – amerykańska aktorka
* [[Mike Pompeo]] – sekretarz stanu [[Stany Zjednoczone|USA]]

== Miasta partnerskie ==
* {{Flaga|RUS}} [[Nowo Kosino]], [[Rosja]]
* {{Flaga|AUS}} [[Orange (Nowa Południowa Walia)|Orange]], [[Australia]]
* {{Flaga|FRA}} [[Orange (Vaucluse)|Orange]], [[Francja]]
* {{Flaga|MEX}} [[Querétaro (miasto)|Querétaro]], [[Meksyk]]
* {{Flaga|NZL}} [[Timaru]], [[Nowa Zelandia]]

{{Obszar metropolitalny Los Angeles}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w hrabstwie Orange]]
[[Kategoria:Orange (Kalifornia)]]

title: Orange

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Kalifornia

Hrabstwo: Orange

Burmistrz: Tita Smith


text:
# Montigny-en-Cambrésis
Montigny-en-Cambrésis – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Nord.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 642 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 109 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Montigny-en-Cambrésis plasuje się na 697. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 604.).

title: Montigny-en-Cambrésis

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Montigny-en-Cambrésis
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Montigny-en-Cambrésis
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason de la ville de Montigny-en-Cambrésis (59) Nord-France.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Hauts-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Nord (departament)|Nord]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Cambrai|Cambrai]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 59413
 |powierzchnia                    = 5,89 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 642
 |gęstość zaludnienia             = 109 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 59225
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Nord
 |współrzędne                     = 50°6′N 3°25′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Montigny-en-Cambrésis''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Hauts-de-France]], w departamencie [[Nord (departament)|Nord]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 642 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 109 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu [[Nord-Pas-de-Calais]] Montigny-en-Cambrésis plasuje się na 697. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 604.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Cambrai}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Nord]]

title: Montigny-en-Cambrésis

Państwo: Francja

Region: Hauts-de-France

Departament: Nord

Okręg: Cambrai

• gęstość: 109 os./km²


text:
# Mistrzostwa Europy w Saneczkarstwie 1934
4. Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie 1934 odbyły się w niemieckim Ilmenau. Rozegrane zostały trzy  konkurencje: jedynki kobiet, jedynki mężczyzn oraz dwójki mężczyzn. W tabeli medalowej najlepsze były Niemcy.

## Wyniki

### Jedynki kobiet
| Medal | Zawodniczka                 | Narodowość     | Czas | Strata |
| ----- | --------------------------- | -------------- | ---- | ------ |
|       | Hanni Fink                  | Czechosłowacja |      |        |
|       | Adela Raimannová            | Czechosłowacja |      |        |
|       | Gertrude Porsche-Schinkeová | Czechosłowacja |      |        |

### Jedynki mężczyzn
| Medal | Zawodnik       | Narodowość     | Czas | Strata |
| ----- | -------------- | -------------- | ---- | ------ |
|       | Martin Tietze  | III Rzesza     |      |        |
|       | Rudolf Maschke | Czechosłowacja |      |        |
|       | Alfred Posselt | Czechosłowacja |      |        |

### Dwójki mężczyzn
| Medal | Zawodnicy                     | Narodowość     | Czas | Strata |
| ----- | ----------------------------- | -------------- | ---- | ------ |
|       | Walter Feist/Walter Kluge     | III Rzesza     |      |        |
|       | Rudolf Hermann/Rudolf Maschke | Czechosłowacja |      |        |
|       | Josef Heller/Albert Krauss    | Czechosłowacja |      |        |

## Klasyfikacja medalowa
| Miejsce | Państwo        |   |   |   | Razem |
| ------- | -------------- | - | - | - | ----- |
| 1.      | III Rzesza     | 2 | 0 | 0 | 2     |
| 2.      | Czechosłowacja | 1 | 3 | 3 | 7     |

wikitext:
{{Zawody infobox
 |nazwa                = Mistrzostwa Europy w Saneczkarstwie 1934
 |ikona                =
 |poprzednie           = [[Mistrzostwa Europy w Saneczkarstwie 1929|1929]]
 |następne             = [[Mistrzostwa Europy w Saneczkarstwie 1935|1935]]
 |grafika              =
 |podpis grafiki       =
 |data                 =
 |gospodarz            = [[Ilmenau]]
 |miejscowość          =
 |organizator          =
 |liczba konkurencji   = 3
 |liczba zawodników    =
 |liczba reprezentacji =
 |zwycięzcy - 1 nazwa  = Jedynki kobiet
 |zwycięzcy - 1        = {{flaga|CSK}} [[Hanni Fink]]
 |zwycięzcy - 2 nazwa  = Jedynki mężczyzn
 |zwycięzcy - 2        = {{flaga|DEU|1935}} [[Martin Tietze]]
 |zwycięzcy - 3 nazwa  = Dwójki mężczyzn
 |zwycięzcy - 3        = {{flaga|DEU|1935}} [[Walter Feist]]<br />{{flaga|DEU|1935}} [[Walter Kluge]]
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''4. [[Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie]] 1934''' odbyły się w [[III Rzesza|niemieckim]] [[Ilmenau]]. Rozegrane zostały trzy  konkurencje: jedynki kobiet, jedynki mężczyzn oraz dwójki mężczyzn. W tabeli medalowej najlepsze były Niemcy.

== Wyniki ==
=== Jedynki kobiet ===
{| class="wikitable"
|-bgcolor="#E4E4E4"
!Medal
!width=300|Zawodniczka
!width=200|Narodowość
!Czas
!Strata
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center"|[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] || [[Hanni Fink]] || {{państwo|CSK}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center"|[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] || [[Adela Raimannová]]  || {{państwo|CSK}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center"|[[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] || [[Gertrude Porsche-Schinkeová]] || {{państwo|CSK}}|| align="right"| || align="right"|
|}

=== Jedynki mężczyzn ===
{| class="wikitable"
|-bgcolor="#E4E4E4"
!Medal
!width=300|Zawodnik
!width=200|Narodowość
!Czas
!Strata
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center"|[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] || [[Martin Tietze]] || {{państwo|DEU|wariant=III Rzesza}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center"|[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] || [[Rudolf Maschke]]  || {{państwo|CSK}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center"|[[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] || [[Alfred Posselt]] || {{państwo|CSK}}|| align="right"| || align="right"|
|}

=== Dwójki mężczyzn ===
{| class="wikitable"
|-bgcolor="#E4E4E4"
!Medal
!width=300|Zawodnicy
!width=200|Narodowość
!Czas
!Strata
|- bgcolor="#F7F6A8"
| align="center"|[[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] || [[Walter Feist]]/[[Walter Kluge]] || {{państwo|DEU|wariant=III Rzesza}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#DCE5E5"
| align="center"|[[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]] || [[Rudolf Hermann]]/[[Rudolf Maschke]] || {{państwo|CSK}} || align="right"| || align="right"|
|- bgcolor="#FFDAB9"
| align="center"|[[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] || [[Josef Heller]]/[[Albert Krauss]] || {{państwo|CSK}}|| align="right"| || align="right"|
|}

== Klasyfikacja medalowa ==
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|- bgcolor="#EFEFEF"
! Miejsce
! Państwo
! width=50 | [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]]
! width=50 | [[Plik:Silver medal with cup.svg|16px]]
! width=50 | [[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]]
! Razem
|- style="font-weight: bold"
| 1.
| align="left" | {{państwo|DEU|wariant=III Rzesza}}
| style="background:#F7F6A8;" | 2
| style="background:#DCE5E5;" | 0
| style="background:#FFDAB9;" | 0
| 2
|-
| 2.
| align="left" | {{państwo|CSK}}
| style="background:#F7F6A8;" | 1
| style="background:#DCE5E5;" | 3
| style="background:#FFDAB9;" | 3
| 7
|}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://sports123.com/lug/we-s.html | tytuł = Mistrzynie Europy w jedynkach | opublikowany = sports123.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20111105174952/http://sports123.com/lug/we-s.html | zarchiwizowano = 2011-11-05}}
* {{Cytuj stronę | url = http://sports123.com/lug/me-s.html | tytuł = Mistrzowie Europy w jedynkach | opublikowany = sports123.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20110518021045/http://sports123.com/lug/me-s.html | zarchiwizowano = 2011-05-18}}
* {{Cytuj stronę | url = http://sports123.com/lug/me-d.html | tytuł = Mistrzowie Europy w dwójkach | opublikowany = sports123.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20111105120712/http://sports123.com/lug/me-d.html | zarchiwizowano = 2011-11-05}}

{{Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie}}

[[Kategoria:1934 w Niemczech]]
[[Kategoria:1934 w sportach zimowych]]
[[Kategoria:Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie]]

Gospodarz: Ilmenau

Jedynki kobiet: Hanni Fink

Jedynki mężczyzn: Martin Tietze

Dwójki mężczyzn: Walter Feist · Walter Kluge


text:
# Przepiór perlisty
Przepiór perlisty (Cyrtonyx montezumae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny przepiórowatych (Odontophoridae), zamieszkujący Amerykę Północną. Nie jest zagrożony wyginięciem.

## Taksonomia
Takson ten jako pierwszy opisał naukowo w 1830 roku Nicholas Aylward Vigors, nadając mu nazwę Ortyx Montezumae. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju Cyrtonyx wraz z blisko spokrewnionym przepiórem maskowym (C. ocellatus). Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia 4 podgatunki: C. m. mearnsi, C. m. montezumae, C. m. rowleyi i C. m. sallei. Opisany w 1897 roku podgatunek merriami, znany z jednego okazu pochodzącego z góry Orizaba, IOC uznaje za wątpliwy i traktuje jako synonim C. m. montezumae. Takson sallei jest przez niektórych autorów (np. IUCN) traktowany jako odrębny gatunek.

## Występowanie
Przepiór perlisty występuje od południa USA (Nowy Meksyk, Arizona, Teksas) aż po południowy Meksyk. Nie migruje. Zasiedla łąki na skrajach lasów i zarośla, gdzie buduje gniazda.
Poszczególne podgatunki zamieszkują:
- C. m. mearnsi Nelson, 1900 – południowo-zachodnie i południowe USA oraz północny Meksyk
- C. m. montezumae (Vigors, 1830) – przepiór perlisty[4] – środkowy Meksyk
- C. m. rowleyi A.R. Phillips, 1966 – Oaxaca (południowy Meksyk)
- C. m. sallei J. Verreaux, 1859 – przepiór meksykański[4] – Michoacán i Guerrero (południowo-zachodni Meksyk)

## Morfologia
Długość ciała 20–23 cm, rozpiętość skrzydeł 41–43 cm, masa ciała 122–230 g.
Samiec ma białą głowę z czarnymi paskami. Ma ponadto złotawy czubek, który może rozkładać. Plecy brązowe. Pierś kasztanowata, a jej boki srebrne z białymi groszkami. Zależy to jednak od podgatunku. Samica skromniej ubarwiona bez pasków na twarzy i jaśniejsza na plecach oraz bez czarnego bocznego paska w groszki.

## Ekologia i zachowanie
Zachowanie
Ten dość towarzyski ptak żyje w małych stadach liczących od 8 do 25 osobników. Jest skryty i trudny do zauważenia. Pomiędzy seriami biegania często kuca nieruchomo i staje się prawie niewidoczny. Rzadko lata, chyba że spłoszony z bliskiej odległości.
Pokarm
Jest wszystkożerny. Zjada bezkręgowce, nasiona, owoce i bulwy (w okresie suszy).
Odzew godowy
Samce przepióra perlistego wydają gwiżdżący odzew godowy, przypominający niektórym przylot statku kosmicznego.
Rozród
Są to zazwyczaj ptaki monogamiczne, choć w latach obfitego urodzaju samica może mieć dwóch partnerów, składa wtedy jaja do dwóch gniazd.
Para tworzy kopulaste gniazdo z traw, gdzie samica składa maksymalnie do 14 jaj z ciemnym plamkowaniem i wysiaduje je razem z samcem. Po 32 dniach wysiadywania jednodniowe pisklęta opuszczają gniazdo, stając się zagniazdownikami. Pozostają z rodzicami przez kilka miesięcy, czasem jeszcze przez zimę, po czym rozpraszają się.

## Status
Przepiór perlisty jest uznawany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny. Od 2014 roku IUCN traktuje przepióra meksykańskiego (C. (m.) sallei) jako odrębny gatunek i zalicza go do kategorii NT (Near Threatened – bliski zagrożenia). BirdLife International uznaje trend liczebności tego taksonu za spadkowy ze względu na degradację siedlisk (nadmierny wypas zwierząt, wylesianie) i prawdopodobnie polowania. W 1994 roku szacowano, że liczebność przepióra perlistego (wraz z podgatunkiem sallei) może przekraczać 500 tysięcy osobników; w 2017 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność populacji lęgowej na 1,5 miliona osobników.

title: Przepiór perlisty

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa zwyczajowa       = Przepiór perlisty
 |nazwa łacińska         = ''Cyrtonyx montezumae''
 |TSN                    = 175900
 |zoolog                 = ([[Nicholas Aylward Vigors|Vigors]], 1830)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Montezuma Quail (Cyrtonyx montezumae).jpg
 |opis grafiki           = Samiec
 |2. grafika             = Montezuma Quail ( female) 42 to South Fork Portal AZ 2016-08-11 11-30-21 (47807558051).jpg
 |opis 2. grafiki        = Samica
 |alt 2. grafiki         =
 |typ                    = [[strunowce]]
 |podtyp                 = [[kręgowce]]
 |gromada                = [[ptaki]]
 |podgromada             = [[Neornithes]]
 |infragromada           = [[ptaki neognatyczne]]
 |rząd                   = [[grzebiące]]
 |rodzina                = [[przepiórowate]]
 |podrodzina             = [[przepióry]]
 |rodzaj                 = ''[[Cyrtonyx]]''
 |gatunek                = przepiór perlisty
 |synonimy               =
* ''Ortyx Montezumae'' Vigors, 1830{{r|ibc}}
 |ranga podtaksonu       = [[Podgatunek|Podgatunki]]
 |podtaksony             =
* ''C. m. mearnsi'' Nelson, 1900
* ''C. m. montezumae'' (Vigors, 1830)
* ''C. m. rowleyi'' A.R. Phillips, 1966
* ''C. m. sallei'' J. Verreaux, 1859
 |status IUCN            = LC
 |IUCN id                = 22728212
 |mapa występowania      = Cyrtonyx montezumae map.svg
 |opis mapy występowania =
 |wikispecies            = Cyrtonyx montezumae
 |commons                = Category:Cyrtonyx montezumae
}}
'''Przepiór perlisty'''{{r|mk}} (''Cyrtonyx montezumae'') – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny [[Przepiórowate|przepiórowatych]] (Odontophoridae), zamieszkujący [[Ameryka Północna|Amerykę Północną]]. Nie jest zagrożony wyginięciem.

== Taksonomia ==
[[Takson]] ten jako pierwszy opisał naukowo w 1830 roku [[Nicholas Aylward Vigors]], nadając mu nazwę ''Ortyx Montezumae''{{r|ibc}}. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju ''[[Cyrtonyx]]'' wraz z blisko spokrewnionym [[przepiór maskowy|przepiórem maskowym]] (''C. ocellatus''){{r|ibc|mk|ioc}}. [[Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny]] (IOC) wyróżnia 4 [[Podgatunek|podgatunki]]: ''C. m. mearnsi'', ''C. m. montezumae'', ''C. m. rowleyi'' i ''C. m. sallei''{{r|ioc}}. Opisany w 1897 roku podgatunek ''merriami'', znany z jednego okazu pochodzącego z góry [[Pico de Orizaba|Orizaba]]{{r|ibc}}, IOC uznaje za wątpliwy i traktuje jako [[Synonim (taksonomia)|synonim]] ''C. m. montezumae''{{r|ioc}}. Takson ''sallei'' jest przez niektórych autorów (np. [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|IUCN]]) traktowany jako odrębny gatunek{{r|ibc|iucn1}}.

== Występowanie ==
[[Plik:Cyrtonyx montezumaeEBP20A.jpg|220px|mały|lewo|Samiec na grafice z książki ''Birds of New Mexico'' z 1928 roku]]
Przepiór perlisty występuje od południa [[Stany Zjednoczone|USA]] ([[Nowy Meksyk]], [[Arizona]], [[Teksas]]) aż po południowy [[Meksyk]]<ref name=":1" />. Nie migruje{{r|iucn}}. Zasiedla [[Łąka|łąki]] na skrajach lasów i zarośla, gdzie buduje gniazda<ref name=":1" />.

Poszczególne podgatunki zamieszkują{{r|ibc|ioc}}:
* ''C. m. mearnsi'' Nelson, 1900 – południowo-zachodnie i południowe USA oraz północny Meksyk
* ''C. m. montezumae'' (Vigors, 1830) – '''przepiór perlisty'''{{r|mk}} – środkowy Meksyk
* ''C. m. rowleyi'' A.R. Phillips, 1966 – [[Oaxaca]] (południowy Meksyk)
* ''C. m. sallei'' J. Verreaux, 1859 – '''przepiór meksykański'''{{r|mk}} – [[Michoacán]] i [[Guerrero]] (południowo-zachodni Meksyk)

== Morfologia ==
[[Plik:MearnsQuailCrestFuertes.jpg|lewo|mały|220px|Samiec i jego rozkładany czubek, ilustracja [[Louis Agassiz|Louisa Agassiza]]]]
Długość ciała 20–23 cm, rozpiętość skrzydeł 41–43 cm, masa ciała 122–230 g{{r|aabid}}.

[[Samiec]] ma białą głowę z czarnymi paskami<ref name=":1" />. Ma ponadto złotawy czubek, który może rozkładać<ref name=":1" /><ref name=":3" />. Plecy brązowe<ref name=":1" />. Pierś kasztanowata, a jej boki srebrne z białymi groszkami<ref name=":3" /><ref name=":1" />. Zależy to jednak od podgatunku<ref name=":1" />. Samica skromniej ubarwiona bez pasków na twarzy i jaśniejsza na plecach oraz bez czarnego bocznego paska w groszki<ref name=":3" /><ref name=":1" />.

== Ekologia i zachowanie ==
; '''Zachowanie''':
Ten dość towarzyski ptak żyje w małych [[Stado|stadach]] liczących od 8 do 25 osobników<ref name=":1" />. Jest skryty i trudny do zauważenia. Pomiędzy seriami biegania często kuca nieruchomo i staje się prawie niewidoczny. Rzadko lata, chyba że spłoszony z bliskiej odległości<ref name=":3" />.

; '''Pokarm'''
Jest wszystkożerny. Zjada [[bezkręgowce]], [[Nasiono|nasiona]], [[owoc]]e i [[Bulwa (botanika)|bulwy]] (w okresie suszy)<ref name=":1" />.

; '''Odzew godowy'''
Samce przepióra perlistego wydają gwiżdżący odzew godowy, przypominający niektórym przylot statku kosmicznego<ref name=":3" />.

; '''Rozród'''
Są to zazwyczaj ptaki [[Monogamia|monogamiczne]], choć w latach obfitego urodzaju samica może mieć dwóch partnerów, składa wtedy [[Jajo (biologia)|jaja]] do dwóch [[Gniazdo (etologia)|gniazd]]{{r|aablh}}.

Para tworzy kopulaste gniazdo z [[Wiechlinowate|traw]], gdzie samica składa maksymalnie do 14 jaj z ciemnym plamkowaniem i wysiaduje je razem z samcem<ref name=":1" />. Po 32 dniach wysiadywania jednodniowe pisklęta opuszczają gniazdo, stając się [[Zagniazdowniki|zagniazdownikami]]<ref name=":1" />. Pozostają z rodzicami przez kilka miesięcy, czasem jeszcze przez zimę, po czym rozpraszają się{{r|aablh}}.

== Status ==
Przepiór perlisty jest uznawany przez [[Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody|Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody]] (IUCN) za [[gatunek najmniejszej troski]] (LC – ''Least Concern''). Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny{{r|iucn|birdlife}}. Od 2014 roku IUCN traktuje przepióra meksykańskiego (''C. (m.) sallei'') jako odrębny gatunek i zalicza go do kategorii NT (''Near Threatened'' – [[gatunek bliski zagrożenia|bliski zagrożenia]]). [[BirdLife International]] uznaje trend liczebności tego taksonu za spadkowy ze względu na degradację siedlisk (nadmierny wypas zwierząt, wylesianie) i prawdopodobnie polowania{{r|iucn1}}. W 1994 roku szacowano, że liczebność przepióra perlistego (wraz z podgatunkiem ''sallei'') może przekraczać 500 tysięcy osobników{{r|iucn|birdlife}}; w 2017 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność populacji lęgowej na 1,5 miliona osobników{{r|aablh}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=":1">{{Cytuj |autor = David Alderton |rozdział = Grzebiące i inne ptaki naziemne |tytuł = Encyklopedia ptaków świata |isbn = 978-83-8172-650-4 |inni = Peter Barrett | data = 2020}}</ref>
<ref name=":3">{{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/monqua/ | tytuł =  Montezuma Quail ''Cyrtonyx montezumae'' | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en | data dostępu = 2021-08-01}}</ref>
<ref name="aabid">{{Cytuj stronę | url = https://www.allaboutbirds.org/guide/Montezuma_Quail/id | tytuł = Montezuma Quail Identification | praca = All About Birds | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en | data dostępu = 2021-08-01}}</ref>
<ref name="aablh">{{Cytuj stronę | url = https://www.allaboutbirds.org/guide/Montezuma_Quail/lifehistory | tytuł = Montezuma Quail Life History | praca = All About Birds | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en | data dostępu = 2021-08-01}}</ref>
<ref name="birdlife">{{Cytuj stronę | url = http://datazone.birdlife.org/species/factsheet/montezuma-quail-cyrtonyx-montezumae/text | tytuł = Species factsheet: ''Cyrtonyx montezumae'' | data = 2021 | opublikowany = BirdLife International | język = en | data dostępu = 2021-08-01}}</ref>
<ref name=ibc>{{cytuj stronę |url=http://ibc.lynxeds.com/species/montezuma-quail-cyrtonyx-montezumae |tytuł=Montezuma Quail (''Cyrtonyx montezumae'') |opublikowany=IBC: The Internet Bird Collection |język=en |archiwum=https://web.archive.org/web/20160306062624/http://ibc.lynxeds.com/species/montezuma-quail-cyrtonyx-montezumae |zarchiwizowano=2016-03-06}}</ref>
<ref name="ioc">{{Cytuj stronę | url = https://www.worldbirdnames.org/bow/megapodes/ | tytuł = IOC World Bird List (v11.2) | autor = F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.) | język = en | data dostępu = 2021-07-30}}</ref>
<ref name="iucn1">{{IUCN | id = 22724748 | nazwa = Cyrtonyx sallei | data dostępu = 2021-08-01}}</ref>
<ref name="mk">Systematyka i nazwy polskie za: {{cytuj stronę|autor = P. Mielczarek & M. Kuziemko |url = http://listaptakow.eko.uj.edu.pl/nonpasserines1.html#Odontophorinae |tytuł = Podrodzina: Odontophorinae Gould, 1844 - przepióry (wersja: 2021-04-05)|opublikowany = Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego |praca = Kompletna lista ptaków świata|data dostępu = 2021-07-30}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = https://ebird.org/species/monqua/ | tytuł = Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy | praca = eBird | opublikowany = Cornell Lab of Ornithology | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = https://www.xeno-canto.org/species/Cyrtonyx-montezumae | tytuł = Nagrania głosów | praca = xeno-canto}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Przepiórowate]]
[[Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1830 roku]]

title: Przepiór perlisty

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ptaki

Podgromada: Neornithes

Infragromada: ptaki neognatyczne

Rząd: grzebiące

Rodzina: przepiórowate

Podrodzina: przepióry

Rodzaj: Cyrtonyx

Gatunek: przepiór perlisty

title: Podgatunki

Podgatunki:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· najmniejszej troski
Zasięg występowania
Mapa występowania


text:
# Laura Sito
Laura Soares Sito Silveira (ur. 29 listopada 1991 w Porto Alegre) – brazylijska polityczka. Pierwsza czarnoskóra osoba i najmłodsza osoba na stanowisku członkini organu legislacyjnego jednego ze stanów Brazylii.

## Życiorys

### Edukacja i kariera zawodowa
Ukończyła studia dziennikarskie na Universidade Federal do Rio Grande do Sul. Była zaangażowana w działania samorządu studenckiego.
Pracowała jako urzędniczka w urzędzie miasta Porto Alegre.

### Działalność polityczna
W wieku 16 lat została członkinią Partii Pracujących.
Bezskutecznie kandydowała w wyborach samorządowych w 2016 roku. W wyborach samorządowych w 2020 roku została wybraną najmłodszą radną miasta Porto Alegre. Jako pierwsza czarnoskóra kobieta została członkinią zarządu rady miasta oraz pierwszą prowadzącą jej obrady.
W wyborach generalnych w 2022 roku została wybrana członkinią Zgromadzenia stanu Rio Grande do Sul, uzyskując 36 705 głosów. Została pierwszą czarnoskórą osobą wybraną do tego organu. Została wybrana przewodniczącą Komisji ds. Obywatelstwa i Praw Człowieka.

### Życie prywatne
Ma syna.

title: Laura Sito

wikitext:
{{Polityk infobox
 |imię i nazwisko   = Laura Soares Sito Silveira
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |data urodzenia    = [[29 listopada]] [[1991]]
 |miejsce urodzenia = [[Porto Alegre]]
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = Członkini {{link-interwiki|Zgromadzenie stanu Rio Grande do Sul|Q=Q9633239|tekst=Zgromadzenia stanu Rio Grande do Sul}}
 |partia            = [[Partia Pracujących]]
 |od                = 1 lutego 2023
 |do                =
 |poprzednik        =
 |następca          =
 |commons           =
 |quote             =
 |news              =
 |2 funkcja         = [[Radny|Radna]] miasta [[Porto Alegre]]
 |2 partia          = [[Partia Pracujących]]
 |2 od              = 1 stycznia 2021
 |2 do              = 1 stycznia 2023
 |2 poprzednik      =
 |2 następca        =
}}
'''Laura Soares Sito Silveira''' (ur. [[29 listopada]] [[1991]] w [[Porto Alegre]]) – [[Brazylijczycy|brazylijska]] polityczka. Pierwsza czarnoskóra osoba i najmłodsza osoba na stanowisku członkini organu legislacyjnego jednego ze [[Stan (podział administracyjny)|stanów]] [[Brazylia|Brazylii]].

== Życiorys ==
=== Edukacja i kariera zawodowa ===
Ukończyła studia [[Dziennikarstwo|dziennikarskie]] na [[Universidade Federal do Rio Grande do Sul]]<ref>{{Cytuj |autor = Laura Sito; Guilherme Morlin |tytuł = Laura Sito e Guilherme Morlin: Novo Ciclo |data = 2015-02-24 |data dostępu = 2025-04-22 |opublikowany = pt.org.br |url = https://pt.org.br/laura-sito-e-guilherme-morlin-novo-ciclo/ |język = pt}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Deputados estaduais mais jovens eleitos à Assembleia do RS são negros e de esquerda |data = 2022-10-12 |data dostępu = 2025-04-22 |opublikowany = GZH |url = https://gauchazh.clicrbs.com.br/politica/eleicoes/noticia/2022/10/deputados-estaduais-mais-jovens-eleitos-a-assembleia-do-rs-sao-negros-e-de-esquerda-cl95zeo41006m018wfj8ee1fj.html |język = pt}}</ref>. Była zaangażowana w działania [[Samorząd studencki|samorządu studenckiego]]<ref name=":1">{{Cytuj |autor = |tytuł = Laura Sito se torna 1ª deputada negra do RS “em contramão ao conservadorismo” |data dostępu = 2025-04-22 |opublikowany = Terra |url = https://www.terra.com.br/nos/laura-sito-se-torna-1-deputada-negra-do-rs-em-contramao-ao-conservadorismo,15d26f26ca24ea679e1bdccbc64a31a9oxvvr8ax.html |język = pt}}</ref>.

Pracowała jako urzędniczka w urzędzie miasta [[Porto Alegre]]<ref name=":1" />.

=== Działalność polityczna ===
W wieku 16 lat została członkinią [[Partia Pracujących|Partii Pracujących]]<ref name=":0" />.

Bezskutecznie kandydowała w {{link-interwiki|Wybory samorządowe w Brazylii w 2016 roku|Q=Q25448845|tekst=wyborach samorządowych w 2016 roku}}. W {{link-interwiki|Wybory samorządowe w Brazylii w 2020 roku|Q=Q85734973|tekst=wyborach samorządowych w 2020 roku}} została wybraną najmłodszą [[Radny|radną]] miasta [[Porto Alegre]]. Jako pierwsza czarnoskóra kobieta została członkinią zarządu rady miasta oraz pierwszą prowadzącą jej obrady<ref name=":0" /><ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Pela primeira vez, a Comissão de Cidadania e Direitos Humanos da Assembleia Legislativa gaúcha será presidida por uma mulher negra – Jornal O Sul |data = 2023-02-23 |data dostępu = 2025-04-22 |url = https://www.osul.com.br/pela-primeira-vez-a-comissao-de-cidadania-e-direitos-humanos-da-assembleia-legislativa-gaucha-sera-presidida-por-uma-mulher-negra/ |język = pt}}</ref>.

W {{link-interwiki|Wybory generalne w Brazylii w 2022 roku|Q=Q65053343|tekst=wyborach generalnych w 2022 roku}} została wybrana członkinią {{link-interwiki|Zgromadzenie stanu Rio Grande do Sul|Q=Q9633239|tekst=Zgromadzenia stanu Rio Grande do Sul}}, uzyskując 36 705 głosów. Została pierwszą czarnoskórą osobą wybraną do tego organu<ref name=":1" />. Została wybrana przewodniczącą Komisji ds. Obywatelstwa i Praw Człowieka<ref name=":2" />.

=== Życie prywatne ===
Ma syna<ref name=":1" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Sito, Laura}}
[[Kategoria:Brazylijscy politycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]

title: Laura Soares Sito Silveira

Data i miejsce urodzenia: 29 listopada 1991 · Porto Alegre

Okres:
od 1 lutego 2023
od 1 stycznia 2021 · do 1 stycznia 2023

Przynależność polityczna: Partia Pracujących


text:
# Pałac Radolińskich w Jarocinie
Pałac Radolińskich w Jarocinie – zabytkowy pałac w Jarocinie.
Główna siedziba rodowa wielkopolskiej rodziny Radolińskich herbu Leszczyc. Zaprojektowana w stylu angielskiego neogotyku przez pruskiego architekta królewskiego Friedricha Augusta Stülera na zlecenie Władysława Radolińskiego. Wzniesiona w latach 1848–1865.

## Projekt
Władysław Radoliński (1806–1879) zlecił zaprojektowanie rodowej siedziby Friedrichowi Augustowi Stülerowi. Był on sprawdzonym przez Radolińskiego architektem, który wsławił się w Europie jako twórca muzeów, pałaców, kościołów, uniwersytetów, zamków itp. w Berlinie, Budapeszcie, Królewcu, Sztokholmie czy Kolonii. Dla samego Radolińskiego zaprojektował pałac w Poznaniu, który przebudowany stoi przy dzisiejszym placu Wolności, a także nigdy nie wybudowany (ze względów technicznych) pałac w Jarocinie. Radoliński pragnął okazałej siedziby dla siebie i przyszłych pokoleń dlatego Stüler miał tu pole do popisu. Zdecydowano, że siedziba zostanie wzniesiona w jarocińskim parku (wtedy będącym prywatną własnością Radolińskich) kilkaset metrów od dawnej siedziby tzw. Skarbczyka (który został w późniejszych latach wyremontowany i zaanektowany na rodowy skarbiec i archiwum). Ostateczna wersja projektu Stülera, którą zaaprobował Radoliński nosiła miano budowli o charakterze angielskiego neogotyku. Być może miała na to wpływ obecność Władysława Radolińskiego na koronacji królowej Wiktorii w Londynie w roku 1838 i spostrzeżenia jakich tam dokonał.

## Budowa
Budowa pałacu rozpoczęła się w 1848 roku. Rezydencja miała mieć trzy kondygnacje. Jej główne wejście stanowił ryzalit zwieńczony krenelażem. Frontową część pałacu zwrócono ku parku, natomiast tylna część pałacowej elewacji skierowana została w kierunku centrum miasta. Ogród, który znajdował się na tyłach pałacu idealnie współgrał z rozległym tarasem zaprojektowanym przez Stülera. Przy budowie pałacu brali udział m.in. specjaliści z Poznania, Berlina, Wrocławia, Charlottenburga, Krotoszyna i Milicza. Prowadzone z niewielkimi przerwami prace zostały definitywnie zakończone w 1865 roku gdy sala wielka została ostatecznie urządzona. W pałacu znalazły się liczne sypialnie (zarówno dla członków rodziny, jak i gości), biblioteka, buduar, hole, salon, oranżeria (w której znalazło się 600 doniczek z kwiatami), sala wielka, łazienki, kuchnia, pokój dla pokojówki, garderoba, pokój do pracy, jadalnia i taras.

## Aranżacja
Część pokoi w pałacu dostało swe nazwy od kolorów, które w nich dominowały. Wyróżniano pokoje: biały, żółty, niebieski i zielony. Większość pałacowych podłóg była wyłożona drewnem. W głównym holu charakterystyczne okazały się wysokie i smukłe witraże. Meble jakie stanowiły wyposażenie pałacu były zarówno takimi, które od wielu lat stanowiły własność Radolińskich, jak i specjalnie zamawianymi lub kupowanymi w całej Europie. Część mebli Radolińscy zakupili od księcia Bernarda Potockiego, który bywał częstym gościem w jarocińskim pałacu. Cenny nabytek stanowiły również meble należące swego czasu do ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Liczne obrazy stanowiły wystrój praktycznie każdego pomieszczenia. Wiele mebli było pozłacanych, stoły miały marmurowe płyty, a kominki posiadały rzeźbione fronty. Niesamowitość wnętrz potęgowały mahoniowy fortepian, antyczna waza z Pompei, firany z włoskiego adamaszku, dębowe łoża, wenecki gobelin z herbem rodu Medyceuszy, żyrandole wykonane z brązu, złocona porcelana, antyczne zegary i rzeźby. Pałacowa biblioteka w momencie ukończenie budowy liczyła kilkaset książek, w tym dzieła Voltaire’a, Rousseau, starodruki, książki prawnicze, historyczne i literaturę piękną. Jedną z najcenniejszych była wydana w roku 1563 Biblia brzeska zwana Radziwiłłowską. Z biegiem lat księgozbiór był sukcesywnie powiększany.

## Renowacje i rozbudowa
Pierwsze zabiegi remontowe i renowacyjne odbyły się już po śmierci Władysława i jego żony Józefiny (1807–1880) w latach 1881–1883. Zlecił je ich syn Hugo, który był odnoszącym sukcesy na arenie międzynarodowej pruskim dyplomatą. Z powodu częstych nieobecności Hugona (1840–1917), prace rearanżacyjne nadzorował jego syn Alfred (1864–1910). Jednym z głównych zadań było zarchiwizowanie bogatej (i stale powiększającej się) kolekcji różnego rodzaju broni, zarówno im współczesnej, jak i historycznej. Przeszklone gabloty stanęły w holu. Była to największa tego typu kolekcja w Wielkopolsce. Wśród mieczy i szpad znajdowały się dzieła Manicha, Martina, Rinq’a, a wśród broni palnej Cominazzo i Lazaro. W jadalni postanowiono zamontować zabytkową boazerię pochodzącą z jednego z austriackich zakonów. Odmalowywano wnętrza, naklejano nowe tapety, odświeżano obicia foteli i krzeseł, konserwowano obrazy. Rozpoczęto również restauracje pałacowego parku, który w stylu angielskim zaprojektowali Peter Joseph Lenné i Władysław Radoliński. W holu pojawiły się nowe witraże zrobione na zamówienie Hugona w Paryżu. Przedstawiały one postać św. Jerzego i liczne herby przodków Radolińskich i rodzin z nimi skoligaconych. Dzięki licznym podróżom księcia Hugona w pałacu zaczęły pojawiać się liczne egzotyczne elementy jego wystroju. W renesansowej szafie trzymano 137 sztuk chińskiej porcelany. W holu stanął marmurowy kominek, który był prezentem sułtana Abdula Hamida II. W samym kominku ustawiono odlane z brązu i pozłacane figurki wilków, które niegdyś należały do Stanisława Augusta Poniatowskiego. W garderobie stał kominek ozdobiony herbem potężnego włoskiego rodu Sforzów. W pałacu można było natknąć się na perskie dywany, tygrysią skórę z Indii, tureckie haftowane złotem kotary czy srebrny krucyfiks, który był darem papieża Piusa IX. Znajdował się w nim również marmurowy lawaterz z XVI wieku. Na końcu XIX wieku pałacowa biblioteka zwiększyła się do około 10 tysięcy woluminów (chociaż książki były rozlokowane w kilku pomieszczeniach), wśród których znalazł się rękopis legendarnej powieści Jana Potockiego „Rękopis znaleziony w Saragossie”. W pałacowym archiwum stała pancerna szafa, w której znajdowały się rodzinne dokumenty, korespondencja, akty prawne, genealogie. Wśród obrazów znajdujących się w pałacu znajdowały się m.in. dzieła Carla Dolciego, Antoona van Dycka, Louisa de Silvestre’a, Richarda Laucherta, Wilhelma Kandlera, Jana Józefa Dutkiewicza czy Canaletta. W pałacu znajdowała się również bogata kolekcja numizmatyczna, w której najstarsze monety i medale pochodziły z czasów starożytnych (m.in. medal z portretem króla Zygmunta III Wazy z 1623 roku). Kolejne renowacje przypadły na lata 90’ XIX wieku i początek XX wieku. Kolejne pomieszczenia były przebudowywane, restaurowane i remontowane. Odnawiano schody, piece, posadzki, tynk na elewacji, ogrodzenie pałacu, dach. W roku 1898 w pałacowym parku rozpoczęto budowę domu ogrodnika. Stanął on tuż obok głównego wjazdu na teren posiadłości przy dzisiejszej ulicy Kasztanowej. W 1906 roku do pałacu doprowadzono bieżącą wodę, a dwa lata później gazowe oświetlenie. Pomiędzy 1907 a 1908 rokiem oranżerie przebudowano na bibliotekę. Tysiące książek w końcu znalazło swe godne miejsce w jarocińskim pałacu. W roku 1910 na tylnej elewacji pałacu umieszczono zegar słoneczny, którego twórcą był Richard Munzky. W tym samym roku w parku nieopodal rezydencji zbudowano budynek gospodarczy. W latach 1911–1914 książę Hugo dokonał rozbudowy pałacu, według projektu jarocinianina Augusta Frietzschego, której głównym celem było dobudowanie wschodniego skrzydła. Kres poważnych inwestycji w jarociński pałac nastąpił z chwilą śmierci księcia Hugona, która nastąpiła 20 lipca 1917 roku właśnie w rodowej rezydencji. 4 grudnia tego samego roku w pałacu wybuchł tragiczny w skutkach dla przechowywanych tam przedmiotów pożar. Spłonęła wtedy większa część książek, mebli, dzieł sztuki i broni. Odbudowa pałacu trwała kilka lat. Jednak jego wnętrza już nigdy nie świeciły blaskiem sprzed pożaru. Niespokojne lata międzywojenne i trudna polityczna sytuacja potomków księcia Hugona nie oddziaływały pozytywnie na jarocińską rezydencje. II wojna światowa ostatecznie zniweczyła jakiekolwiek próby przywracania świetności pałacu. Wnuk księcia Hugona Wilhelm (1894–1965), uciekł z Jarocina przed zbliżająca się Armią Czerwoną 24 stycznia 1945 roku.
- Herb Leszczyc na fasadzie pałacu
- Herb Leszczyc
- Front pałacu
- Tył pałacu (2018)
- Sala wielka (1908)
- Hol w pałacu (1908)
- Biblioteka (1909)
- Kolekcja broni (1908)
- Rycina z pałacem, druga połowa XIX w.
- Park

## Los pałacu po wojnie
Pozostawiony samotnie pałac nie stał się na szczęście miejscem ograbionym i doszczętnie zniszczonym przez Armię Czerwoną, choć nie obyło się bez aktów wandalizmu i kradzieży. Tymczasowe władze miasta przytomnie starały się zabezpieczyć znajdujące się tam cenne przedmioty, choć skutek tych działań był różnoraki. Z biegiem lat w pałacowych pomieszczeniach lokowano przeróżne instytucje: Państwowy Ośrodek Kształcenia Bibliotekarzy, Szkołę Podstawową nr 3, Państwową Szkołę Muzyczną, siedzibę jarocińskiego koła Polskiego Towarzystwa Historycznego czy Bibliotekę Publiczną Miasta i Gminy Jarocin. W 2022 r. otwarto ekspozycję stałą Muzeum Regionalnego.

title: Pałac Radolińskich w Jarocinie

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Pałac Radolińskich
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = 439/Wlkp/A z 21.08.1968<ref>{{zabytek|wielkopolska}}</ref>
 |zdjęcie               = Pałac Radolińskich w Jarocinie. Widok frontowej części pałacu. Rok 2020..jpg
 |opis zdjęcia          = Front pałacu w Jarocinie
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-WP
 |miejscowość           = [[Jarocin]]
 |adres                 =
 |typ budynku           = [[pałac]]
 |styl architektoniczny = [[neogotyk]]
 |architekt             = [[Friedrich August Stüler]]
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1848
 |ukończenie budowy     = 1865
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Jarocin
 |współrzędne           = 51°58′32.2818″N, 17°30′11.8686″E
 |znak na mapie         = legenda dwor.svg
 |commons               = Category:Palace in Jarocin
 |www                   =
}}
'''Pałac Radolińskich w Jarocinie''' – zabytkowy<ref>{{zabytek|wielkopolskie}}</ref> [[pałac]] w [[Jarocin]]ie.

Główna siedziba rodowa wielkopolskiej rodziny [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]] herbu [[Leszczyc (herb szlachecki)|Leszczyc]]. Zaprojektowana w stylu angielskiego [[neogotyk]]u przez pruskiego architekta królewskiego [[Friedrich August Stüler|Friedricha Augusta Stülera]] na zlecenie Władysława Radolińskiego. Wzniesiona w latach 1848–1865.

== Projekt ==
Władysław Radoliński (1806–1879) zlecił zaprojektowanie rodowej siedziby [[Friedrich August Stüler|Friedrichowi Augustowi Stülerowi]]. Był on sprawdzonym przez Radolińskiego architektem, który wsławił się w [[Europa|Europie]] jako twórca muzeów, pałaców, kościołów, uniwersytetów, zamków itp. w [[Berlin]]ie, [[Budapeszt|Budapeszcie]], [[Królewiec|Królewcu]], [[Sztokholm]]ie czy [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]]. Dla samego Radolińskiego zaprojektował pałac w [[Poznań|Poznaniu]], który przebudowany stoi przy dzisiejszym [[Plac Wolności w Poznaniu|placu Wolności]], a także nigdy nie wybudowany (ze względów technicznych) pałac w [[Jarocin]]ie. Radoliński pragnął okazałej siedziby dla siebie i przyszłych pokoleń dlatego [[Friedrich August Stüler|Stüler]] miał tu pole do popisu. Zdecydowano, że siedziba zostanie wzniesiona w jarocińskim parku (wtedy będącym prywatną własnością [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]]) kilkaset metrów od dawnej siedziby tzw. Skarbczyka (który został w późniejszych latach wyremontowany i zaanektowany na rodowy skarbiec i archiwum). Ostateczna wersja projektu [[Friedrich August Stüler|Stülera]], którą zaaprobował Radoliński nosiła miano budowli o charakterze angielskiego [[neogotyk]]u. Być może miała na to wpływ obecność Władysława Radolińskiego na koronacji [[Wiktoria (królowa Wielkiej Brytanii)|królowej Wiktorii]] w [[Londyn]]ie w roku 1838 i spostrzeżenia jakich tam dokonał<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Róża Kąsinowska |tytuł = Pałac w Jarocinie. Dzieje rezydencji i jej właścicieli |data = 2012 |isbn = 978-83-916164-7-5 |miejsce = Jarocin |wydawca = Muzeum Regionalne w Jarocinie |oclc = 805134644}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = Stanisław Karwowski |tytuł = Historia rodu Leszczyców z Radolina Radolińskich |data = 2010 |isbn = 978-83-916164-6-8 |inni = Bożena Górczyńska-Przybyłowicz (tłum.) |miejsce = Jarocin |wydawca = Muzeum Regionalne w Jarocinie |oclc = 751251496}}</ref>.

== Budowa ==
Budowa pałacu rozpoczęła się w 1848 roku. Rezydencja miała mieć trzy kondygnacje. Jej główne wejście stanowił ryzalit zwieńczony krenelażem. Frontową część pałacu zwrócono ku parku, natomiast tylna część pałacowej elewacji skierowana została w kierunku centrum miasta. Ogród, który znajdował się na tyłach pałacu idealnie współgrał z rozległym tarasem zaprojektowanym przez [[Friedrich August Stüler|Stülera]]. Przy budowie pałacu brali udział m.in. specjaliści z [[Poznań|Poznania]], [[Berlin]]a, [[Wrocław]]ia, [[Charlottenburg]]a, [[Krotoszyn]]a i [[Milicz]]a. Prowadzone z niewielkimi przerwami prace zostały definitywnie zakończone w 1865 roku gdy sala wielka została ostatecznie urządzona. W pałacu znalazły się liczne sypialnie (zarówno dla członków rodziny, jak i gości), biblioteka, buduar, hole, salon, oranżeria (w której znalazło się 600 doniczek z kwiatami), sala wielka, łazienki, kuchnia, pokój dla pokojówki, garderoba, pokój do pracy, jadalnia i taras<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

== Aranżacja ==
Część pokoi w pałacu dostało swe nazwy od kolorów, które w nich dominowały. Wyróżniano pokoje: biały, żółty, niebieski i zielony. Większość pałacowych podłóg była wyłożona drewnem. W głównym holu charakterystyczne okazały się wysokie i smukłe witraże. Meble jakie stanowiły wyposażenie pałacu były zarówno takimi, które od wielu lat stanowiły własność [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]], jak i specjalnie zamawianymi lub kupowanymi w całej [[Europa|Europie]]. Część mebli [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińscy]] zakupili od księcia Bernarda Potockiego, który bywał częstym gościem w jarocińskim pałacu. Cenny nabytek stanowiły również meble należące swego czasu do ostatniego króla [[Polska|Polski]] [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. Liczne obrazy stanowiły wystrój praktycznie każdego pomieszczenia. Wiele mebli było pozłacanych, stoły miały marmurowe płyty, a kominki posiadały rzeźbione fronty. Niesamowitość wnętrz potęgowały mahoniowy fortepian, antyczna waza z [[Pompeje|Pompei]], firany z włoskiego adamaszku, dębowe łoża, wenecki gobelin z herbem rodu [[Medyceusze|Medyceuszy]], żyrandole wykonane z brązu, złocona porcelana, antyczne zegary i rzeźby. Pałacowa biblioteka w momencie ukończenie budowy liczyła kilkaset książek, w tym dzieła [[Voltaire|Voltaire’a]], [[Jean-Jacques Rousseau|Rousseau]], starodruki, książki prawnicze, historyczne i literaturę piękną. Jedną z najcenniejszych była wydana w roku 1563 [[Biblia brzeska]] zwana Radziwiłłowską. Z biegiem lat księgozbiór był sukcesywnie powiększany<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

== Renowacje i rozbudowa ==
Pierwsze zabiegi remontowe i renowacyjne odbyły się już po śmierci Władysława i jego żony Józefiny (1807–1880) w latach 1881–1883. Zlecił je ich syn [[Hugo von Radolin|Hugo]], który był odnoszącym sukcesy na arenie międzynarodowej pruskim dyplomatą. Z powodu częstych nieobecności [[Hugo von Radolin|Hugona]] (1840–1917), prace rearanżacyjne nadzorował jego syn Alfred (1864–1910). Jednym z głównych zadań było zarchiwizowanie bogatej (i stale powiększającej się) kolekcji różnego rodzaju broni, zarówno im współczesnej, jak i historycznej. Przeszklone gabloty stanęły w holu. Była to największa tego typu kolekcja w Wielkopolsce. Wśród mieczy i szpad znajdowały się dzieła Manicha, Martina, Rinq’a, a wśród broni palnej Cominazzo i Lazaro. W jadalni postanowiono zamontować zabytkową boazerię pochodzącą z jednego z austriackich zakonów. Odmalowywano wnętrza, naklejano nowe tapety, odświeżano obicia foteli i krzeseł, konserwowano obrazy. Rozpoczęto również restauracje pałacowego parku, który w stylu angielskim zaprojektowali [[Peter Joseph Lenné]] i Władysław Radoliński. W holu pojawiły się nowe witraże zrobione na zamówienie Hugona w [[Paryż]]u. Przedstawiały one postać [[Jerzy (męczennik)|św. Jerzego]] i liczne herby przodków [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]] i rodzin z nimi skoligaconych. Dzięki licznym podróżom [[Hugo von Radolin|księcia Hugona]] w pałacu zaczęły pojawiać się liczne egzotyczne elementy jego wystroju. W [[renesans]]owej szafie trzymano 137 sztuk chińskiej porcelany. W holu stanął marmurowy kominek, który był prezentem sułtana [[Abdülhamid II|Abdula Hamida II]]. W samym kominku ustawiono odlane z brązu i pozłacane figurki wilków, które niegdyś należały do [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. W garderobie stał kominek ozdobiony herbem potężnego włoskiego rodu [[Sforzowie|Sforzów.]] W pałacu można było natknąć się na perskie dywany, tygrysią skórę z [[Indie|Indii]], [[Turcja|tureckie]] haftowane złotem kotary czy srebrny krucyfiks, który był darem [[Pius IX|papieża Piusa IX]]. Znajdował się w nim również marmurowy lawaterz z XVI wieku. Na końcu XIX wieku pałacowa biblioteka zwiększyła się do około 10 tysięcy woluminów (chociaż książki były rozlokowane w kilku pomieszczeniach), wśród których znalazł się rękopis legendarnej powieści [[Jan Potocki (1761–1815)|Jana Potockiego]] [[Rękopis znaleziony w Saragossie (powieść)|„Rękopis znaleziony w Saragossie”]]. W pałacowym archiwum stała pancerna szafa, w której znajdowały się rodzinne dokumenty, korespondencja, akty prawne, genealogie. Wśród obrazów znajdujących się w pałacu znajdowały się m.in. dzieła [[Carlo Dolci|Carla Dolciego]], [[Antoon van Dyck|Antoona van Dycka]], [[Louis de Silvestre|Louisa de Silvestre’a]], Richarda Laucherta, Wilhelma Kandlera, [[Jan Józef Dutkiewicz|Jana Józefa Dutkiewicza]] czy [[Canaletta]]. W pałacu znajdowała się również bogata kolekcja numizmatyczna, w której najstarsze monety i medale pochodziły z czasów starożytnych (m.in. medal z portretem [[Zygmunt III Waza|króla Zygmunta III Wazy]] z 1623 roku). Kolejne renowacje przypadły na lata 90’ XIX wieku i początek XX wieku. Kolejne pomieszczenia były przebudowywane, restaurowane i remontowane. Odnawiano schody, piece, posadzki, tynk na elewacji, ogrodzenie pałacu, dach. W roku 1898 w pałacowym parku rozpoczęto budowę domu ogrodnika. Stanął on tuż obok głównego wjazdu na teren posiadłości przy dzisiejszej ulicy Kasztanowej. W 1906 roku do pałacu doprowadzono bieżącą wodę, a dwa lata później gazowe oświetlenie. Pomiędzy 1907 a 1908 rokiem oranżerie przebudowano na bibliotekę. Tysiące książek w końcu znalazło swe godne miejsce w jarocińskim pałacu. W roku 1910 na tylnej elewacji pałacu umieszczono [[zegar słoneczny]], którego twórcą był Richard Munzky. W tym samym roku w parku nieopodal rezydencji zbudowano budynek gospodarczy. W latach 1911–1914 [[Hugo von Radolin|książę Hugo]] dokonał rozbudowy pałacu, według projektu jarocinianina Augusta Frietzschego, której głównym celem było dobudowanie wschodniego skrzydła. Kres poważnych inwestycji w jarociński pałac nastąpił z chwilą śmierci księcia Hugona, która nastąpiła 20 lipca 1917 roku właśnie w rodowej rezydencji. 4 grudnia tego samego roku w pałacu wybuchł tragiczny w skutkach dla przechowywanych tam przedmiotów pożar. Spłonęła wtedy większa część książek, mebli, dzieł sztuki i broni. Odbudowa pałacu trwała kilka lat. Jednak jego wnętrza już nigdy nie świeciły blaskiem sprzed pożaru. Niespokojne lata międzywojenne i trudna polityczna sytuacja potomków księcia Hugona nie oddziaływały pozytywnie na jarocińską rezydencje. II wojna światowa ostatecznie zniweczyła jakiekolwiek próby przywracania świetności pałacu. Wnuk księcia Hugona Wilhelm (1894–1965), uciekł z [[Jarocin]]a przed zbliżająca się [[Armia Czerwona|Armią Czerwoną]] 24 stycznia 1945 roku<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

<gallery class=center>
Plik:Herb Leszczyc znajdujący się na fasadzie pałacu Radolińskich w Jarocinie..JPG|Herb [[Radolińscy herbu Leszczyc|Leszczyc]] na fasadzie pałacu
POL_COA_Leszczyc.svg|Herb [[Radolińscy herbu Leszczyc|Leszczyc]]
Plik:Pałac Radolińskich w Jarocinie. Widok frontowej strony pałacu. Przełom XIX i XX wieku..jpg|Front pałacu
Plik:Jarocin palac Radolinskich 2.jpg|Tył pałacu (2018)
Plik:Sala wielka w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Sala wielka (1908)
Plik:Hol w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Hol w pałacu (1908)
Plik:Biblioteka w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1909..jpg|Biblioteka (1909)
Plik:Kolekcja broni w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Kolekcja broni (1908)
Plik:Pałac rodziny Radolińskich w Jarocinie, druga połowa XIX wieku.jpg|Rycina z pałacem, druga połowa XIX w.
Plik:Jarocin - park.jpg|Park
</gallery>

== Los pałacu po wojnie ==
Pozostawiony samotnie pałac nie stał się na szczęście miejscem ograbionym i doszczętnie zniszczonym przez [[Armia Czerwona|Armię Czerwoną]], choć nie obyło się bez aktów wandalizmu i kradzieży. Tymczasowe władze miasta przytomnie starały się zabezpieczyć znajdujące się tam cenne przedmioty, choć skutek tych działań był różnoraki. Z biegiem lat w pałacowych pomieszczeniach lokowano przeróżne instytucje: Państwowy Ośrodek Kształcenia Bibliotekarzy, Szkołę Podstawową nr 3, Państwową Szkołę Muzyczną, siedzibę jarocińskiego koła [[Polskie Towarzystwo Historyczne|Polskiego Towarzystwa Historycznego]] czy Bibliotekę Publiczną Miasta i Gminy Jarocin<ref name=":0" /><ref name=":1" />. W 2022 r. otwarto ekspozycję stałą [[Muzeum Regionalne w Jarocinie|Muzeum Regionalnego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Muzeum Jarocin |data dostępu = 2023-03-16 |opublikowany = www.muzeumjarocin.pl |url = https://www.muzeumjarocin.pl/index.php?strona=historia}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* Audycja {{YouTube|id=LVcOS6QygDQ|title=„Mój Poznań, moja Wielkopolska - U Radolińskich w Jarocinie”}}, [[Ratajska Telewizja Kablowa]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pałac Radolińskich}}
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Jarocinie]]
[[Kategoria:Pałace w województwie wielkopolskim|Jarocin]]
[[Kategoria:Radolińscy herbu Leszczyc| ]]
[[Kategoria:Dzieła Friedricha Augusta Stülera]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Jarocinie]]
[[Kategoria:Muzeum Regionalne w Jarocinie]]

title: Pałac Radolińskich

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Miejscowość: Jarocin

Typ budynku: pałac

Styl architektoniczny: neogotyk

Architekt: Friedrich August Stüler


text:
# Moyencourt-lès-Poix
Moyencourt-lès-Poix – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Somma.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 159 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 15 osób/km² (wśród 2293 gmin Pikardii Moyencourt-lès-Poix plasuje się na 838. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 412.).

title: Moyencourt-lès-Poix

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Moyencourt-lès-Poix
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Moyencourt-lès-Poix
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Moyencourt-lès-Poix.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Hauts-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Somma (departament)|Somma]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Amiens|Amiens]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 80577
 |powierzchnia                    = 10,6 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 159
 |gęstość zaludnienia             = 15 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 80290
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Somma
 |współrzędne                     = 49°47′N 2°2′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Moyencourt-lès-Poix''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Hauts-de-France]], w departamencie [[Somma (departament)|Somma]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 159 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 15 osób/km² (wśród 2293 gmin [[Pikardia|Pikardii]] Moyencourt-lès-Poix plasuje się na 838. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 412.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Amiens}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Somma]]

title: Moyencourt-lès-Poix

Departament: Somma

Okręg: Amiens

• gęstość: 15 os./km²


text:
# Suliman Zakaria
Suliman Zakaria Abakar (ur. 1 stycznia 1995) – sudański piłkarz grający na pozycji defensywnego pomocnika. Jest zawodnikiem klubu Hay Al-Arab SC.

## Kariera klubowa
Zakaria jest zawodnikiem klubu Hay Al-Arab SC.

## Kariera reprezentacyjna
W 2022 roku Zakaria został powołany do reprezentacji Sudanu na Puchar Narodów Afryki 2021. Na tym turnieju nie rozegrał żadnego meczu.

title: Suliman Zakaria

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Suliman Zakaria
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Suliman Zakaria Abakar
 |data urodzenia          = 1 stycznia 1995
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  =
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|defensywny pomocnik]]
 |klub                    = [[Hay Al-Arab SC]]
 |numer w klubie          =
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! ! [[Hay Al-Arab SC]]
 |data seniorzy           =
 |kariera reprezentacyjna =
! 2022– ! {{Reprezentacja|SDN|pn}} ! 0 ! 0
 |data reprezentacja      = 31 marca 2022
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Suliman Zakaria Abakar''' (ur. [[1 stycznia]] [[1995]]) – [[Sudan|sudański]] [[piłkarz]] grający na pozycji [[pomocnik (piłka nożna)|defensywnego pomocnika]]. Jest zawodnikiem klubu [[Hay Al-Arab SC]].

== Kariera klubowa ==
Zakaria jest zawodnikiem klubu [[Hay Al-Arab SC]].

== Kariera reprezentacyjna ==
W 2022 roku Zakaria został powołany do [[Reprezentacja Sudanu w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Sudanu]] na [[Puchar Narodów Afryki 2021]]. Na tym turnieju nie rozegrał żadnego meczu.

== Bibliografia ==
* {{transfermarkt|p|id=969342|nazwa=Suliman Zakaria|data dostępu=2022-03-07}}
* {{soccerway|p|id=810614|nazwa=Suliman Zakaria|data dostępu=2022-03-07}}

{{Sudan 2021 PNA}}

{{SORTUJ:Zakaria, Suliman}}
[[Kategoria:Sudańscy piłkarze]]
[[Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2021]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1995]]

title: · Suliman Zakaria

Pełne imię i nazwisko: Suliman Zakaria Abakar

Data urodzenia: 1 stycznia 1995

Pozycja: defensywny pomocnik

Klub: Hay Al-Arab SC

title: Kariera seniorska

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Sudan · 0 · (0)


text:
# Thomas Coe
Thomas Coe (ur. 3 listopada 1873 w Manchesterze, zm. 26 października 1942 tamże) – brytyjski olimpijczyk, zdobywca złotego medalu w piłce wodnej z drużyną Osborne Swimming Club of Manchester podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1900 w Paryżu.

title: Thomas Coe

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Thomas Coe
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = piłka wodna
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 3 listopada 1873
 |miejsce urodzenia         = [[Manchester]]
 |data śmierci              = 26 października 1942
 |miejsce śmierci           = [[Manchester]]
 |obywatelstwo              = [[Wielka Brytania]]
 |wzrost                    =
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|GBR}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Paryż|1900|piłka wodna|złoto|}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Thomas Coe''' (ur. [[3 listopada]] [[1873]] w [[Manchester]]ze, zm. [[26 października]] [[1942]] tamże<ref>{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/53915 | tytuł = Tom Coe | opublikowany = olympedia.org | język=en | data dostępu=2023-01-07}}</ref>) – brytyjski olimpijczyk, zdobywca złotego medalu w [[Piłka wodna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900|piłce wodnej]] z drużyną ''Osborne Swimming Club of Manchester'' podczas [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1900|Letnich Igrzysk Olimpijskich 1900]] w [[Paryż]]u.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/53915 | tytuł = Tom Coe | opublikowany = olympedia.org | język=en | data dostępu=2023-01-07}}

{{SORTUJ:Coe, Thomas}}
[[Kategoria:Brytyjscy olimpijczycy (Paryż 1900)]]
[[Kategoria:Brytyjscy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Brytyjscy piłkarze wodni]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1900]]
[[Kategoria:Piłkarze wodni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1873]]
[[Kategoria:Zmarli w 1942]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Manchesterze]]

title: · Thomas Coe

Data i miejsce urodzenia: 3 listopada 1873 · Manchester

Data i miejsce śmierci: 26 października 1942 · Manchester

Obywatelstwo: Wielka Brytania

title: Dorobek medalowy

złoto: Paryż 1900 · piłka wodna


text:
# Úsov
Úsov (hanacki Hósov, niem. Mährisch Aussee, jidysz Asjwa) – miasto w Czechach, w kraju ołomunieckim.
Według danych z 1 stycznia 2024, liczba mieszkańców miasta wynosi 1167 osób (1303. miejsce w kraju wśród miejscowości; 569. miejsce wśród miast).

## Demografia
| Rok             | 1970  | 1980  | 1991  | 2001  | 2003  | 2008  | 2016  | 2024  |
| --------------- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- | ----- |
| Liczba ludności | 1 171 | 1 151 | 1 167 | 1 196 | 1 186 | 1 202 | 1 214 | 1 167 |

Źródło: Czeski Urząd Statystyczny

title: Úsov

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Úsov
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Úsov.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         = Usov znak.jpg
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = kraj ołomuniecki
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = Szumperk
 |powierzchnia                 = 9,31
 |wysokość                     = 280
 |rok                          = 2024
 |liczba ludności              = 1167<ref name="Populacja" />
 |gęstość zaludnienia          = 125,3
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |współrzędne                  = 49°47′51″N 17°0′29″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Úsov''' ([[Dialekt hanacki|hanacki]] ''Hósov'', [[język niemiecki|niem.]] ''Mährisch Aussee'', [[jidysz]] ''Asjwa'') – miasto w [[Czechy|Czechach]], w [[Kraj ołomuniecki|kraju ołomunieckim]].

Według danych z 1 stycznia 2024, liczba mieszkańców miasta wynosi 1167 osób (1303. miejsce w kraju wśród miejscowości; 569. miejsce wśród miast)<ref name="Populacja" />.

== Demografia ==
{| class="wikitable" style="text-align:right"
!style="background:#ddffdd"|Rok
!style="background:#f3fff3"|1970
!style="background:#f3fff3"|1980
!style="background:#f3fff3"|1991
!style="background:#f3fff3"|2001
!style="background:#f3fff3"|2003
!style="background:#f3fff3"|2008
!style="background:#f3fff3"|2016
!style="background:#f3fff3"|2024
|-
!style="background:#ddffdd"|Liczba ludności
| 1 171
| 1 151
| 1 167
| 1 196
| 1 186
| 1 202<ref name="Populacja2008" />
| 1 214<ref name="Populacja2016" />
| 1 167<ref name="Populacja" />
|}

''Źródło: [http://www.czso.cz Czeski Urząd Statystyczny]''

== Zobacz też ==
* [[Synagoga w Úsovie]]

== Przypisy ==
<references>
<ref name="Populacja">{{Cytuj |tytuł = Počet obyvatel v obcích České republiky k 1. 1. 2024 |data = 2024-05-17 |data dostępu = 2024-10-23 |opublikowany = Český statistický úřad |url = https://csu.gov.cz/docs/107508/3e00574b-cd53-1cad-359c-b74df951754d/1300722403.pdf?version=1.0 |język = en cs}}</ref>
<ref name="Populacja2016">{{Cytuj |tytuł = Počet obyvatel v obcích České republiky k 1. 1. 2016 |data dostępu = 2024-10-23 |opublikowany = Český statistický úřad |url = https://www.zsvisnove.eu/wp-content/uploads/2017/11/Po%C4%8Det-obyvatel-v-obc%C3%ADch-%C4%8Cesk%C3%A9-republiky-k-1.-1.-2016.pdf |język = en cs}}</ref>
<ref name="Populacja2008">{{Cytuj |tytuł = Počet obyvatel v obcích České republiky k 1. 1. 2008 |data dostępu = 2024-10-23 |opublikowany = Český statistický úřad |url = https://csu.gov.cz/docs/107508/04511bf0-a70f-090e-ff6b-e92e4d9f2f4e/13010803.pdf?version=1.0 |język = en cs}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.usov.cz Strona miasta]

{{Powiat Šumperk}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w kraju ołomunieckim]]
[[Kategoria:Powiat Šumperk]]

title: Úsov

Herb: Flaga

Państwo: Czechy

Kraj: ołomuniecki

Powiat: Szumperk

Zarządzający: Josef Schubert↗

Tablice rejestracyjne: SU


text:
# Bhimbetka
Bhimbetka – stanowisko archeologiczne w stanie Madhya Pradesh, gdzie odkryto najstarsze znane ślady ludzkiej obecności na terenie Indii. W skalnych schroniskach z epoki kamienia odkryto petroglify i malowidła naskalne, liczące sobie około 9000 lat. Region został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Bhimbetka jest miejscem odkrycia jednych z najstarszych znanych na świecie petroglifów.

## Położenie
Schroniska skalne Bhimbetka leżą 45 km na południe od Bhopalu, i przylegają do południowego skraju wzgórz Vindhyachal. Bezpośrednio na południe przy skalnych schroniskach zaczynają się wzgórza Satpura. Cały obszar porastają gęste lasy i bujna roślinność. Teren obfituje w bogactwa naturalne, takie jak wiecznie czynne źródła, naturalne jaskinie, gęste lasy, mnogość gatunków leśnej flory i fauny; i wykazuje znaczące podobieństwo do australijskiego Parku Narodowego Kakadu, gdzie również występuje sztuka naskalna.

## Odkrycia
Jak wynika z deklaracji UNESCO, Bhimbetkę odnotowano po raz pierwszy w zapiskach archeologów w roku 1888 na podstawie informacji uzyskanych od buddystów z miejscowego plemienia Adiwasi. Nieco później, V. S. Wakankar podróżując koleją do Bhopalu widział pewne formacje skalne, podobne do oglądanych przez niego wcześniej w Hiszpanii i we Francji. Odwiedził zatem ten rejon wraz z grupą archeologów i odkrył kilka prehistorycznych jaskiń.
Od tego czasu odkryto już ponad 700 schronień skalnych, w tym 243 w grupie Bhimbetka i 178 w grupie Lakha Juar. Studia archeologiczne wykazały ciągłość osadnictwa kultur epoki kamienia, od kultury aszelskiej po późny mezolit, a także najstarsze na świecie sztucznie stworzone skalne ściany i podłogi. Przyjmuje się, że najstarsze malowidła naskalne pochodzą z mezolitu. Zasadnicza chronologia tych znalezisk jest znana, lecz nie ustalono jeszcze szczegółowej.

## Skalne petroglify i malowidła naskalne
Skalne schronienia i jaskinie Bhimbetki zawierają wiele malowideł, ukazujących barwne życie zamieszkujących je oraz okolicę ludzi. Skała, popularnie nazywana „Skała ZOO”, zawiera rysunki słoni, jelenie i bizony. Malowidła na innej skale pokazują pawi, węża, jelenia i słońce. Na jeszcze innej przedstawiono dwa słonie z kłami.
Sceny polowań, z myśliwymi dzierżącymi łuki, strzały, miecze i tarcze również mają swoje miejsce wśród tych prehistorycznych malunków. W jednej z jaskiń przedstawiony jest bizon szarżujący na myśliwego, podczas gdy dwóch innych myśliwych bezczynnie przygląda się tej scenie z bliska. Na innym malunku widzimy samotnego jeźdźca i łuczników.
Jest zadziwiające, że malowidła nie blakną mimo upływu tysiącleci. Przypuszcza się, że jako farb użyto kolorowej ziemi, barwników roślinnych, korzennych i tłuszczu zwierzęcego. Pędzle natomiast wykonano z roślin włóknistych.

title: Bhimbetka

wikitext:
{{UNESCO infobox
 |nazwa           = Schroniska skalne Bhimbetka<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.unesco.pl/?id=232 |tytuł = Indie |opublikowany = Polski Komitet ds Unesco |data dostępu = 2019-12-18}}</ref>
 |grafika         = A man being hunted by a beast, Bhimbetka Cave paintings.jpg
 |opis grafiki    =
 |państwo         = IND
 |typ             = kulturowy
 |kryterium       = III, V
 |ID              = 925
 |region          = Azja i Pacyfik
 |data wpisu      = 2003
 |sesja wpisu     = 27
 |dokonane zmiany =
 |zagrożenie      =
 |kod mapy        = Madhya Pradesh
 |współrzędne     = 22°56′21.8″N 77°36′44.9″E
 |commons         =
}}
[[Plik:Bhimbetka Cave Paintings.jpg|thumb|Malowidła naskalne]]
'''Bhimbetka''' – stanowisko archeologiczne w stanie [[Madhya Pradesh]], gdzie odkryto najstarsze znane ślady ludzkiej obecności na terenie [[Indie|Indii]]. W skalnych schroniskach z [[epoka kamienia|epoki kamienia]] odkryto [[petroglify]] i [[malarstwo jaskiniowe|malowidła naskalne]], liczące sobie około 9000 lat. Region został wpisany na [[lista światowego dziedzictwa UNESCO|listę światowego dziedzictwa UNESCO]]. Bhimbetka jest miejscem odkrycia jednych z najstarszych znanych na świecie petroglifów.

== Położenie ==
Schroniska skalne Bhimbetka leżą 45 km na południe od [[Bhopal]]u, i przylegają do południowego skraju wzgórz [[Vindhyachal]]. Bezpośrednio na południe przy skalnych schroniskach zaczynają się wzgórza [[Satpura]]. Cały obszar porastają gęste [[las]]y i bujna roślinność. Teren obfituje w bogactwa naturalne, takie jak wiecznie czynne źródła, naturalne jaskinie, gęste lasy, mnogość gatunków leśnej [[flora|flory]] i [[fauna|fauny]]; i wykazuje znaczące podobieństwo do [[Australia|australijskiego]] [[Park Narodowy Kakadu|Parku Narodowego Kakadu]], gdzie również występuje sztuka naskalna.

== Odkrycia ==
Jak wynika z deklaracji [[UNESCO]], Bhimbetkę odnotowano po raz pierwszy w zapiskach [[archeologia|archeologów]] w roku 1888 na podstawie informacji uzyskanych od [[buddyzm|buddystów]] z miejscowego plemienia [[Adiwasi]]. Nieco później, [[V. S. Wakankar]] podróżując koleją do Bhopalu widział pewne formacje skalne, podobne do oglądanych przez niego wcześniej w [[Hiszpania|Hiszpanii]] i we [[Francja|Francji]]. Odwiedził zatem ten rejon wraz z grupą archeologów i odkrył kilka [[prehistoria|prehistorycznych]] jaskiń.

Od tego czasu odkryto już ponad 700 schronień skalnych, w tym 243 w grupie Bhimbetka i 178 w grupie Lakha Juar. Studia archeologiczne wykazały ciągłość osadnictwa kultur [[epoka kamienia|epoki kamienia]], od [[kultura aszelska|kultury aszelskiej]] po późny [[mezolit]], a także najstarsze na świecie sztucznie stworzone skalne ściany i podłogi. Przyjmuje się, że najstarsze malowidła naskalne pochodzą z mezolitu. Zasadnicza chronologia tych znalezisk jest znana, lecz nie ustalono jeszcze szczegółowej.

== Skalne petroglify i malowidła naskalne ==
Skalne schronienia i jaskinie Bhimbetki zawierają wiele malowideł, ukazujących barwne życie zamieszkujących je oraz okolicę ludzi. Skała, popularnie nazywana „Skała ZOO”, zawiera rysunki [[słoniowate|słoni]], [[jeleń|jelenie]] i [[bizon]]y. Malowidła na innej skale pokazują [[Pavo|pawi]], [[Węże|węża]], [[jeleń|jelenia]] i [[słońce]]. Na jeszcze innej przedstawiono dwa [[słoniowate|słonie]] z kłami.

Sceny polowań, z myśliwymi dzierżącymi łuki, strzały, miecze i tarcze również mają swoje miejsce wśród tych prehistorycznych malunków. W jednej z jaskiń przedstawiony jest bizon szarżujący na myśliwego, podczas gdy dwóch innych myśliwych bezczynnie przygląda się tej scenie z bliska. Na innym malunku widzimy samotnego jeźdźca i łuczników.

Jest zadziwiające, że malowidła nie blakną mimo upływu tysiącleci. Przypuszcza się, że jako farb użyto kolorowej ziemi, barwników roślinnych, korzennych i tłuszczu zwierzęcego. Pędzle natomiast wykonano z roślin włóknistych.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{cytuj stronę| url = http://vm.kemsu.ru/en/mezolith/bhimpet.html| tytuł = Prehistoric art – Bhimbetka| język = en| opublikowany = vm.kemsu.ru| data dostępu = 2010-07-19| archiwum = https://web.archive.org/web/20151115173325/http://vm.kemsu.ru/en/mezolith/bhimpet.html| zarchiwizowano = 2015-11-15}}
* {{cytuj stronę| url = http://www.kamat.com/kalranga/rockpain/betaka.htm |tytuł = Prehistoric Rock Paintings of Bhimbetaka| autor = L. L. Kamat| język =en| data dostępu = 2010-07-19}}

{{Obiekty UNESCO w Indiach}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Bhimbetka}}
[[Kategoria:Stanowiska sztuki prehistorycznej w Azji]]
[[Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Indiach]]
[[Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Indiach]]
[[Kategoria:Jaskinie w Indiach]]
[[Kategoria:Zabytki Indii]]

title: Schroniska skalne Bhimbetka

Państwo: Indie

Typ: kulturowy

Spełniane kryterium: III, V

Region: Azja i Pacyfik

Wpisanie na listę: 2003 · na 27. sesji


text:
# Schwannoma
Schwannoma (nerwiak osłonkowy, łac. neurilemmoma, neurinoma) – łagodny nowotwór wywodzący się z komórek Schwanna osłonki nerwów czaszkowych i obwodowych. Schwannoma szyi i głowy najczęściej występuje w okolicy kąta mostowo-móżdżkowego.

## Obraz histologiczny
Guz zbudowany jest z jednorodnych komórek o morfologii komórek Schwanna. Jądra komórkowe są wydłużone, układają się w wiry, pasma lub palisady. Charakterystyczne dla guza jest tworzenie tzw. ciałek Verocaya. W części przypadków wraz ze wzrostem gęstości komórkowej jądra przyjmują okrągły lub wieloboczny kształt. Typ histologiczny w którym komórki są zbite i ustawione palisadowato określa się jako Antoni A; typ w którym komórki są ułożone nieregularnie i luźno to typ Antoni B.

## Objawy i przebieg
Objawy zależą od lokalizacji guza.
- postępujące, jednostronne upośledzenie słuchu, zwłaszcza w zakresie tonów wysokich
- zaburzenia czucia okolicy twarzy
- zaburzenia równowagi
- brak koordynacji ruchów
- zaburzenia chodu
- zaburzenia połykania.

Niewielka część nerwiaków osłonkowych złośliwieje; powstają złośliwe guzy, takie jak złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych (malignant peripheral nerve sheath tumour, MPNST).

title: Schwannoma

wikitext:
'''Schwannoma''' ([[nerwiak]] osłonkowy, [[Łacina|łac.]] ''neurilemmoma'', ''neurinoma'') – łagodny [[nowotwór]] wywodzący się z [[komórka Schwanna|komórek Schwanna]] osłonki [[Nerwy czaszkowe|nerwów czaszkowych]] i obwodowych. Schwannoma szyi i głowy najczęściej występuje w okolicy [[kąt mostowo-móżdżkowy|kąta mostowo-móżdżkowego]].

== Obraz histologiczny ==
[[Plik:Peripheral schwannoma Antoni type A (1).JPG|thumb|Obraz histologiczny schwannoma o utkaniu Antoni A. Barwienie H-E]]
[[Plik:Subcutaneous schwannoma (3) Antoni B.jpg|thumb|Obraz histologiczny schwannoma tkanki podskórnej, o utkaniu Antoni B. Barwienie H-E]]
[[Plik:Subcutaneous schwannoma (4) S-100 immunostain.jpg|thumb|Obraz histologiczny tego samego guza, barwienie immunohistochemiczne na obecność S-100]]
Guz zbudowany jest z jednorodnych komórek o morfologii komórek Schwanna. Jądra komórkowe są wydłużone, układają się w wiry, pasma lub palisady. Charakterystyczne dla guza jest tworzenie tzw. '''ciałek Verocaya'''. W części przypadków wraz ze wzrostem gęstości komórkowej jądra przyjmują okrągły lub wieloboczny kształt. Typ histologiczny w którym komórki są zbite i ustawione palisadowato określa się jako Antoni A; typ w którym komórki są ułożone nieregularnie i luźno to typ Antoni B.

== Objawy i przebieg ==
Objawy zależą od lokalizacji guza.
{{osobny artykuł|Schwannoma nerwu przedsionkowo-ślimakowego}}
* postępujące, jednostronne upośledzenie słuchu, zwłaszcza w zakresie tonów wysokich
* zaburzenia czucia okolicy twarzy
* zaburzenia równowagi
* brak koordynacji ruchów
* zaburzenia chodu
* [[Dysfagia|zaburzenia połykania]].
{{osobny artykuł|Zespół kąta mostowo-móżdżkowego}}
Niewielka część nerwiaków osłonkowych złośliwieje; powstają złośliwe guzy, takie jak [[złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych]] (malignant peripheral nerve sheath tumour, MPNST).

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|rozdział=Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego|autor=Dariusz J. Jaskólski, Wielisław Papierz, Wojciech Biernat, Paweł P. Liberski|tytuł=Choroby układu nerwowego|inni=Wojciech Kozubski, Paweł P. Liberski (red.)|miejsce=Warszawa|wydawca=Wydawnictwo Lekarskie PZWL|rok=2004|isbn=83-200-2636-9|strony=176-177}}
{{Zastrzeżenia|Medycyna}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Nowotwory tkanek miękkich]]
[[Kategoria:Choroby układu nerwowego]]


text:
# Córka łupieżcy
Córka łupieżcy – opowiadanie science fiction autorstwa Jacka Dukaja, które ukazało się w 2002 roku w antologii Wizje alternatywne 4. W 2009 roku została wydana w formie książkowej nakładem Wydawnictwa Literackiego. Pozycja także klasyfikowana jako mikropowieść.

## Fabuła
Zuzanna Klajn, córka zaginionego w tajemniczych okolicznościach archeologa, odkrywa, skąd ludzkość bierze wszystkie swoje najnowsze wynalazki. Jednocześnie poznaje tajemnice związane z jej ojcem i losem wszystkich cywilizacji, jakie kiedykolwiek istniały we Wszechświecie.

## Analiza
Opowiadanie było krytykowane jako "za krótkie" biorąc pod uwagę " ze względu na potencjał fabularny w nim zawarty", ale równocześnie za wtórność motywów. Jednym z głównych tematów opowiadania są pojęcia obcości i ludzkości, a także zmiany znanego w nieznane (posthumanizm).

title: Córka łupieżcy

wikitext:
{{Książka infobox
 |tytuł             = Córka łupieżcy
 |tytuł oryginalny  =
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |autor             = [[Jacek Dukaj]]
 |tematyka          = [[fantastyka naukowa]]
 |typ utworu        =
 |data powstania    = [[2002]]
 |miejsce wydania   = [[Kraków]]
 |język             = [[język polski]]
 |data wydania      = [[25 lutego]] [[2009]]
 |wydawca           = [[Wydawnictwo Literackie]]
 |poprzednia        =
 |następna          =
 |commons           =
 |wikiźródła        =
 |wikicytaty        =
}}
'''Córka łupieżcy''' – [[opowiadanie]] [[Fantastyka naukowa|science fiction]] autorstwa [[Jacek Dukaj|Jacka Dukaja]], które ukazało się w [[2002]] roku w [[antologia|antologii]] ''Wizje alternatywne 4''<ref>{{Cytuj |tytuł = Jacek Dukaj |data dostępu = 2019-01-15 |opublikowany = dukaj.pl |url = http://dukaj.pl/bio}}</ref>. W [[2009]] roku została wydana w formie książkowej nakładem [[Wydawnictwo Literackie|Wydawnictwa Literackiego]]<ref>{{Cytuj |autor = Wydawnictwo Literackie |tytuł = Córka łupieżcy |data dostępu = 2019-01-15 |opublikowany = www.wydawnictwoliterackie.pl |url = https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/1410/Corka-lupiezcy---Jacek-Dukaj}}</ref>. Pozycja także klasyfikowana jako mikropowieść<ref name=":0">Brzóstowicz-Klajn, Monika. "[https://journals.ub.uni-heidelberg.de/index.php/quart/article/download/65445/58294 Niewidzialna obecność Obcych w 'Głosie Pana' Stanisława Lema i 'Córce łupieżcy' Jacka Dukaja]." ''Quart'' (2015): 112-121.</ref>.

== Fabuła ==
Zuzanna Klajn, córka zaginionego w tajemniczych okolicznościach archeologa, odkrywa, skąd ludzkość bierze wszystkie swoje najnowsze wynalazki. Jednocześnie poznaje tajemnice związane z jej ojcem i losem wszystkich cywilizacji, jakie kiedykolwiek istniały we Wszechświecie<ref>{{Cytuj |autor = Jacek Dukaj |tytuł = Córka łupieżcy |data = 2002 |isbn = 978-83-08-04305-9 |miejsce = Kraków |wydawca = Wydawnictwo Literackie}}</ref>.

== Analiza ==
Opowiadanie było krytykowane jako "za krótkie" biorąc pod uwagę " ze względu na potencjał fabularny w nim zawarty", ale równocześnie za wtórność motywów. Jednym z głównych tematów opowiadania są pojęcia obcości i ludzkości, a także zmiany znanego w nieznane ([[posthumanizm]]).<ref name=":0" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Jacek Dukaj}}

[[Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe Jacka Dukaja]]
[[Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe z 2002 roku]]

title: Córka łupieżcy

Autor: Jacek Dukaj

Tematyka: fantastyka naukowa

Miejsce wydania: Kraków

Język: język polski

Data wydania: 25 lutego 2009

Wydawca: Wydawnictwo Literackie


text:
# Rejon iwanofrankiwski
Rejon iwanofrankiwski (ukr. Івано-Франківський район) – rejon na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, ze stolicą w Iwano-Frankiwsku.

## Historia
Rejon został utworzony 17 lipca 2020 decyzją Rady Najwyższej o przeprowadzeniu reformy administracyjno-terytorialnej Ukrainy. W jego skład weszły dotychczasowe rejony: bohorodczański, halicki, rohatyński, tłumacki, tyśmienicki oraz miasto Iwano-Frankiwsk.

## Podział rejonu na hromady
- Hromada Bołszowce
- Hromada Bohorodczany
- Hromada Bukaczowce
- Hromada Bursztyn
- Hromada Halicz
- Hromada Dźwiniacz
- Hromada Dubowce
- Hromada Jezupol
- Hromada Zagwoźdź
- Hromada Iwano-Frankiwsk
- Hromada Łysiec
- Hromada Obertyn
- Hromada Olesza
- Hromada Rohatyn
- Hromada Sołotwyno
- Hromada Bohorodczany Stare
- Hromada Tyśmienica
- Hromada Tłumacz
- Hromada Uhrynów
- Hromada Jamnica

title: Rejon iwanofrankiwski

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Rejon iwanofrankiwski
 |nazwa oryginalna                = Івано-Франківський район
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = Rejon
 |zdjęcie                         = Galych-1.jpg
 |opis zdjęcia                    = Krajobraz rejonu ([[Halicz (miasto)|Halicz]])
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = UA-26
 |siedziba                        = [[Iwano-Frankiwsk]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 3947,2 km²<ref name="przypis1">{{Cytuj stronę | url =https://decentralization.gov.ua/newrayons/1338 | tytuł =Івано-Франківський район | opublikowany =Портал «Децентралізація» | data = | język =uk | data dostępu = 2021-05-09}}</ref>
 |rok                             = 2020
 |liczba ludności                 = 559 866<ref name="przypis1" />
 |gęstość zaludnienia             = 141,84 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            = Ivano-Frankivsk Raion 2020.svg
 |nazwa mapy                      =
 |współrzędne                     = 48°55′N 24°42′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Rejon iwanofrankiwski''' ({{w języku|uk|Івано-Франківський район}}) – [[rejon]] na [[Ukraina|Ukrainie]], w [[Obwód iwanofrankiwski|obwodzie iwanofrankiwskim]], ze stolicą w [[Iwano-Frankiwsk]]u.

== Historia ==
Rejon został utworzony 17 lipca 2020 decyzją [[Rada Najwyższa Ukrainy|Rady Najwyższej]] o przeprowadzeniu [[Reforma administracyjna na Ukrainie (2020)|reformy administracyjno-terytorialnej]] Ukrainy. W jego skład weszły dotychczasowe rejony: [[rejon bohorodczański|bohorodczański]], [[rejon halicki|halicki]], [[rejon rohatyński|rohatyński]], [[rejon tłumacki|tłumacki]], [[rejon tyśmienicki|tyśmienicki]] oraz miasto [[Iwano-Frankiwsk]].

== Podział rejonu na hromady ==
* [[Bołszowce (hromada)|Hromada Bołszowce]]
* [[Bohorodczany (hromada)|Hromada Bohorodczany]]
* [[Bukaczowce (hromada)|Hromada Bukaczowce]]
* [[Bursztyn (hromada)|Hromada Bursztyn]]
* [[Halicz (hromada)|Hromada Halicz]]
* [[Dźwiniacz (hromada)|Hromada Dźwiniacz]]
* [[Dubowce (hromada)|Hromada Dubowce]]
* [[Jezupol (hromada)|Hromada Jezupol]]
* [[Zagwoźdź (hromada)|Hromada Zagwoźdź]]
* [[Iwano-Frankiwsk (hromada)|Hromada Iwano-Frankiwsk]]
* [[Łysiec (hromada)|Hromada Łysiec]]
* [[Obertyn (hromada)|Hromada Obertyn]]
* [[Olesza (hromada)|Hromada Olesza]]
* [[Rohatyn (hromada)|Hromada Rohatyn]]
* [[Sołotwyno (hromada)|Hromada Sołotwyno]]
* [[Bohorodczany Stare (hromada)|Hromada Bohorodczany Stare]]
* [[Tyśmienica (hromada)|Hromada Tyśmienica]]
* [[Tłumacz (hromada)|Hromada Tłumacz]]
* [[Uhrynów (hromada)|Hromada Uhrynów]]
* [[Jamnica (hromada)|Hromada Jamnica]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url =https://zakon.rada.gov.ua/laws/show/807-IX#Text | tytuł =ПОСТАНОВА Верховної Ради України "Про утворення та ліквідацію районів" | opublikowany =Rada Najwyższa Ukrainy | data = | język =uk | data dostępu = 2021-05-09}}
{{Obwód iwanofrankiwski}}
[[Kategoria:Rejon iwanofrankiwski| ]]

title: Rejon iwanofrankiwskiІвано-Франківський район

Państwo: Ukraina

Obwód: iwanofrankiwski

Siedziba: Iwano-Frankiwsk


text:
# Moniłówka
Moniłówka (ukr. Монилівка) – wieś na Ukrainie w rejonie tarnopolskim należącym do obwodu tarnopolskiego.
W II Rzeczypospolitej miejscowość w powiecie zborowskim województwa tarnopolskiego.
W styczniu 1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali we wsi 12 Polaków.
Do 2020 w rejonie zborowskim.

title: Moniłówka

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Moniłówka
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = UA-61
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon tarnopolski|tarnopolski]]
 |powierzchnia                 = 1,6
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2001
 |liczba ludności              = 257
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +380 3540
 |kod pocztowy                 = 47227
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód tarnopolski
 |współrzędne                  = 49°43′59″N 25°11′50″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Moniłówka''' ([[język ukraiński|ukr.]] Монилівка) – wieś na [[Ukraina|Ukrainie]] w [[Rejon tarnopolski|rejonie tarnopolskim]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Про утворення та ліквідацію районів |data dostępu = 2023-03-16 |opublikowany = Офіційний вебпортал парламенту України |url = https://zakon.rada.gov.ua/go/807-20 |język = uk}}</ref> należącym do [[obwód tarnopolski|obwodu tarnopolskiego]].

W [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]] miejscowość w [[Powiat zborowski (II Rzeczpospolita)|powiecie zborowskim]] [[Województwo tarnopolskie|województwa tarnopolskiego]].

W styczniu 1945 [[Nacjonalizm ukraiński|nacjonaliści ukraińscy]] z [[OUN-B|OUN]]-[[Ukraińska Powstańcza Armia|UPA]] zamordowali we wsi 12 Polaków<ref>{{Ludobójstwo w tarnopolskim|2006|s=481}}</ref>.

Do 2020 w [[Rejon zborowski|rejonie zborowskim]]<ref>Розпорядження Кабінету Міністрів України від 12 червня 2020 року № 724-р «[https://www.kmu.gov.ua/npas/pro-viznachennya-administrativnih-a724r Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області]»</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|VI|661}}
* [http://www.olejow.pl/readarticle.php?article_id=19 Moniłówka] - trochę historii
* [http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rdat1=06.07.2012&rf7571=31132 Moniłówka na stronie Rady Najwyższej Ukrainy]

[[Kategoria:Zborów (hromada)]]
[[Kategoria:Wsie w rejonie tarnopolskim]]

title: Moniłówka

Obwód: tarnopolski

Rejon: tarnopolski

Powierzchnia: 1,6 km²


text:
# Castellana Sicula
Castellana Sicula – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Sycylia, w prowincji Palermo.
Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 3829 osób, 53,2 os./km².

title: Castellana Sicula

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Castellana Sicula
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Sycylia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Prowincja Palermo|Palermo]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Istituto Nazionale di Statistica|ISTAT]]
 |kod statystyczny                = 082024
 |powierzchnia                    = 72 km²
 |rok                             = 2004
 |liczba ludności                 = 3829
 |gęstość zaludnienia             = 53,2 os./km²
 |numer kierunkowy                = 0921
 |kod pocztowy                    = 90020
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Włoch
 |współrzędne                     = 37°47′N 14°3′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Castellana Sicula''' – miejscowość i gmina we [[Włochy|Włoszech]], w regionie [[Sycylia]], w prowincji [[prowincja Palermo|Palermo]].

[[Plik:Castellana Sicula panorama.JPG|thumb|right|270px|Castellana Sicula]]

Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 3829 osób, 53,2 os./km².

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.comune.castellana-sicula.pa.it/ www.comune.castellana-sicula.pa.it]
* Źródło danych: [http://www.istat.it Istituto Nazionale di Statistica]

{{Prowincja Palermo}}

[[Kategoria:Miejscowości w prowincji Palermo]]

title: Castellana Sicula

Państwo: Włochy

Region autonomiczny: Sycylia

Prowincja: Palermo

Powierzchnia: 72 km²


text:
# Pożar w Rawie Ruskiej (1923)
Pożar w Rawie Ruskiej (1923) – wydarzenie, które miało miejsce latem 1923 roku.
Żywioł strawił znaczną część miasta, w tym kilkadziesiąt domów, dwa kościoły i synagogę. Pożar roznosił się z bocznej uliczki, prowadzącej do rynku. W gaszeniu brała udział miejscowa straż pożarna i jednostka przybyła z Żółkwi. W akcji ratowniczej uczestniczył też miejscowy garnizon wojskowy.
Jako przyczynę pożaru podawano wadliwą budowę piekarni. Według innych wersji zarzewie mogło pochodzić z dworca kolejowego. Fakt gwałtownego rozprzestrzeniania się ognia w mieście zdawał się wskazywać na rozmyślne podpalenie.

title: Pożar w Rawie Ruskiej (1923)

wikitext:
{{Katastrofa infobox
 |nazwa             = Pożar w Rawie Ruskiej
 |grafika           = Fire in Rawa Ruska (1923)b.jpg
 |opis grafiki      = Zgliszcza zdemolowanej przez pożar ulicy w Rawie Ruskiej
 |państwo           = 2RP
 |miejsce           = [[Rawa Ruska]]
 |rodzaj            = [[pożar]]
 |data              = lato [[1923]]
 |godzina           =
 |ofiary śmiertelne =
 |ranni             =
 |zaginieni         =
 |mapa              =
 |opis mapy         =
 |kod mapy        = Polska
 |wariant mapy    = 1924
 |współrzędne       = 50°15′N 23°37′E
 |commons           = Category:Fire in Rawa Ruska (1923)
 |wikinews          =
}}
'''[[Pożar]] w [[Rawa Ruska|Rawie Ruskiej]] (1923)''' – wydarzenie, które miało miejsce latem 1923 roku{{r|NI}}.

Żywioł strawił znaczną część miasta, w tym kilkadziesiąt domów, dwa [[kościół (budynek)|kościoły]] i [[synagoga|synagogę]]. Pożar roznosił się z bocznej uliczki, prowadzącej do rynku. W gaszeniu brała udział miejscowa straż pożarna i jednostka przybyła z [[Żółkiew|Żółkwi]]. W akcji ratowniczej uczestniczył też miejscowy garnizon wojskowy{{r|NI}}.

Jako przyczynę pożaru podawano wadliwą budowę piekarni. Według innych wersji zarzewie mogło pochodzić z [[Rawa Ruska (stacja kolejowa)|dworca kolejowego]]. Fakt gwałtownego rozprzestrzeniania się ognia w mieście zdawał się wskazywać na rozmyślne podpalenie{{r|NI}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="NI">{{Cytuj pismo | tytuł = Pożar Rawy Ruskiej | czasopismo = [[Nowości Ilustrowane|Nowości Illustrowane]] | wolumin = Nr 32 | strony = 4 | data = 11 sierpnia 1923 | url = https://jbc.bj.uj.edu.pl/publication/127837}}</ref>
</references>

[[Kategoria:1923 w Polsce]]
[[Kategoria:Katastrofy w Polsce w latach 1921–1930|Rawa Ruska]]
[[Kategoria:Pożary w Polsce|Rawa Ruska]]
[[Kategoria:Rawa Ruska]]

title: Pożar w Rawie Ruskiej

Miejsce: Rawa Ruska

Rodzaj zdarzenia: pożar

Data: lato 1923