text:
# Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Iwanowie
Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni – żeński prawosławny klasztor w Iwanowie, w jurysdykcji eparchii iwanowo-wozniesieńskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Monaster funkcjonuje od 1991 przy wzniesionej na początku XX w. cerkwi Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. Budynek ten od 1935 pozostawał w rękach Żywej Cerkwi, zaś w 1938 został zamknięty i zaadaptowany na obwodowe archiwum państwowe. Jego pierwotne wyposażenie uległo całkowitemu zniszczeniu, podupadła sama budowla. Zrujnowaną cerkiew zwrócono prawosławnej parafii w 1990, po dwuletnich nieudanych staraniach prowadzonych drogą urzędową i po szesnastodniowej głodówce czterech kobiet należących wcześniej do „dwudziestki” wiernych wymaganej do zarejestrowania parafii.
Monaster przy świątyni utworzył formalnie patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II 27 kwietnia 1991. Żeńską wspólnotę zgromadził archimandryta Ambroży (Jurasow), który pozostaje jej spowiednikiem, funkcje ihumenii pełni Maria (Pieriepiecza). W 2013 r. w monasterze i w jego placówkach filialnych przebywało ponad 150 osób. Mniszki odremontowały zniszczoną cerkiew klasztorną, wzniosły przy niej nowe budynki, zajmują się pracą duszpasterską w więzieniach oraz pracą charytatywną, prowadzą prawosławny telefon zaufania i pracują w eparchialnej komisji kanonizacji świętych.
Szczególnym kultem w klasztorze otaczane są relikwie świętych nowomęczenników rosyjskich – kapłana Włodzimierza Leżniewskiego i błogosławionego Aleksego Jelnatskiego, jak również riasa św. Jana Kronsztadzkiego i cząsteczki relikwii innych 168 świętych.

wikitext:
{{Klasztor infobox
 |nazwa                    = Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
 |nazwa oryginalna         = Введенский монастырь
 |zabytek                  =
 |grafika                  = Ivanovo asv2018-08 img64 Vvedensky Monastery.jpg
 |opis grafiki             = Widok ogólny
 |alt grafiki              =
 |państwo                  = RU-IVA
 |miejscowość              = [[Iwanowo]]
 |kościół                  = [[Rosyjski Kościół Prawosławny]]
 |rodzaj klasztoru         = [[monaster]]
 |typ zakonu               = żeński
 |zakon                    =
 |prowincja                =
 |eparchia                 = [[Eparchia iwanowo-wozniesieńska|iwanowo-wozniesieńska]]
 |funkcja przełożonego     = [[Igumen|Ihumenia]]
 |przełożony klasztoru     = Maria (Pieriepiecza)
 |klauzura                 = nie
 |liczba zakonników        = 150 (w monasterze i filiach)
 |rok liczby zakonników    = 2013
 |liczba eremów            =
 |1. obiekt sakralny typ   = [[Cerkiew (budynek)|Cerkiew]]
 |1. obiekt sakralny nazwa = Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
 |2. obiekt sakralny typ   =
 |2. obiekt sakralny nazwa =
 |3. obiekt sakralny typ   =
 |3. obiekt sakralny nazwa =
 |założyciel klasztoru     = Ambroży (Jurasow), patriarcha [[Aleksy II (patriarcha Moskwy)|Aleksy II]]
 |fundator                 =
 |styl                     = [[Styl neorosyjski|bizantyjsko-rosyjski]]
 |materiał budowlany       = [[cegła]]
 |data budowy              = pocz. XX w. (cerkiew), lata 90. XX w. (klasztor)
 |data zamknięcia          =
 |data zburzenia           =
 |data reaktywacji         =
 |kod mapy                 = Iwanowo
 |współrzędne              = 57°00′39″N 40°59′21″E
 |commons                  = Category:Vvedensky Monastery (Ivanovo)
 |www                      = http://diakonissa.blogspot.ru/
}}
'''Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni''' – żeński [[Prawosławie|prawosławny]] [[klasztor]] w [[Iwanowo|Iwanowie]], w jurysdykcji [[Eparchia iwanowo-wozniesieńska|eparchii iwanowo-wozniesieńskiej]] [[Rosyjski Kościół Prawosławny|Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego]].

Monaster funkcjonuje od 1991 przy wzniesionej na początku XX w. cerkwi Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. Budynek ten od 1935 pozostawał w rękach [[Odnowicielstwo|Żywej Cerkwi]], zaś w 1938 został zamknięty i zaadaptowany na obwodowe archiwum państwowe. Jego pierwotne wyposażenie uległo całkowitemu zniszczeniu, podupadła sama budowla. Zrujnowaną cerkiew zwrócono prawosławnej parafii w 1990, po dwuletnich nieudanych staraniach prowadzonych drogą urzędową i po szesnastodniowej głodówce czterech kobiet należących wcześniej do „dwudziestki” wiernych wymaganej do zarejestrowania parafii<ref name="dia">[http://diakonissa.blogspot.ru/p/blog-page_431.html История монастыря]</ref>.

Monaster przy świątyni utworzył formalnie patriarcha moskiewski i całej Rusi [[Aleksy II (patriarcha Moskwy)|Aleksy II]] 27 kwietnia 1991. Żeńską wspólnotę zgromadził archimandryta Ambroży (Jurasow), który pozostaje jej spowiednikiem, funkcje [[Igumen|ihumenii]] pełni Maria (Pieriepiecza)<ref name="dia"/>. W 2013 r. w monasterze i w jego placówkach filialnych przebywało ponad 150 osób<ref name="dia"/>. Mniszki odremontowały zniszczoną cerkiew klasztorną, wzniosły przy niej nowe budynki, zajmują się pracą duszpasterską w więzieniach oraz pracą charytatywną, prowadzą prawosławny telefon zaufania i pracują w eparchialnej komisji kanonizacji świętych<ref name="dia"/>.

Szczególnym kultem w klasztorze otaczane są [[relikwie]] świętych [[nowomęczennik]]ów rosyjskich – kapłana [[Włodzimierz Leżniewski|Włodzimierza Leżniewskiego]] i błogosławionego [[Aleksy Jelnatski|Aleksego Jelnatskiego]], jak również riasa św. [[Jan Kronsztadzki|Jana Kronsztadzkiego]] i cząsteczki relikwii innych 168 świętych<ref name="dia"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Iwanowo, Monaster}}
[[Kategoria:Eparchia iwanowo-wozniesieńska]]
[[Kategoria:Klasztory prawosławne w Rosji]]
[[Kategoria:Religia w Iwanowie]]

title: Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do ŚwiątyniВведенский монастырь

Państwo: Rosja

Obwód: iwanowski

Miejscowość: Iwanowo

Kościół: Rosyjski Kościół Prawosławny

Rodzaj klasztoru: monaster

Eparchia: iwanowo-wozniesieńska

Ihumenia: Maria (Pieriepiecza)

Klauzura: nie

Typ monasteru: żeński

Liczba mniszek (2013): 150 (w monasterze i filiach)

Cerkiew: Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni

Założyciel klasztoru: Ambroży (Jurasow), patriarcha Aleksy II

Styl: bizantyjsko-rosyjski

Materiał budowlany: cegła


text:
# Makaza
Makaza albo Bałkan Toresi (bułg. Маказа albo Балкан тореси, gr. Μακάζα) – przełęcz we Wschodnich Rodopach, łącząca drogę ze wsi Striżba (gmina Kirkowo, obwód Kyrdżali) przez Komotini (Grecja) do Morza Egejskiego. Jest częścią drogi E85 Ruse – Kyrdżali – Komotini – Aleksandropolis, łączącej Bułgarię z zachodnią Tracją. Przełęcz ma wysokość 468 m n.p.m.
W 1912 przełęcz był polem bitwy pod Bałkan Toresi, w której bułgarska armia zadała klęskę Turkom, w następstwie czego została wyzwolona zachodnia Tracja. Po 1920 droga przez przełęcz Makaza została przecięta granicą między Bułgarią i Grecją. W przeszłości planowano budowę linii kolejowej przez przełęcz, jak i wybudowano odcinek z Kyrdżali przez Momcziłgrad do Podkowy. Linia kolejowa kończy się koło wsi Podkowa, 20 km przed przełęczą Makaza. Podczas II wojny światowej plany te odnowiono, ale nie doszło do praktycznych działań. Przełęcz został zamknięty zaraz po II wojnie światowej.
W 2009 budowę drogi przez Makazę do Grecji ogłoszono priorytetem. Finansowanie zapewnił skarb państwa Republiki Bułgarii. W październiku 2011 drogę wybudowano ze strony bułgarskiej, ale nie w pełni ją wykończono z greckiej z powodu ciężkiego kryzysu finansowego, który ogarnął kraj. Po tym, jak w 2012 wielkie załamanie przerwało drogę za granicą, grecka strona odkładała kilkakrotnie zakończenie swojej części obiektu.
9 września 2013 otwarto nowe przejście graniczne Makaza - Nimfea. Mogą je przekraczać lekkie samochody o masie do 3,5 tony

wikiname: plwiki

title: Makaza

in_language: pl

wikitext:
{{Przełęcz infobox
 |nazwa             = Makaza (Bałkan Toresi)
 |grafika           =
 |opis grafiki      =
 |państwo           = {{państwo|BGR}}<br />{{państwo|GRE}}
 |wysokość          = 468
 |pasmo             = [[Rodopy Wschodnie]]
 |sąsiednie szczyty =
 |data zdobycia     =
 |pierwsze wejście  =
 |kod mapy          = BGR
 |współrzędne       = 41°15'52.73"N, 25°25'45.12"E
 |kierunek          =
 |commons           =
}}
'''Makaza''' albo '''Bałkan Toresi''' ([[Język bułgarski|bułg]]. ''Маказа'' albo ''Балкан тореси'', [[Język grecki|gr]]. ''Μακάζα'') – [[przełęcz]] we [[Rodopy Wschodnie|Wschodnich Rodopach]], łącząca drogę ze wsi Striżba ([[gmina Kirkowo]], [[obwód Kyrdżali]]) przez [[Komotini]] ([[Grecja]]) do [[Morze Egejskie|Morza Egejskiego]]. Jest częścią drogi [[E85 (trasa europejska)|E85]] [[Ruse]] – [[Kyrdżali]] – [[Komotini]] – [[Aleksandropolis]], łączącej [[Bułgaria|Bułgarię]] z zachodnią [[Tracja|Tracją]]. Przełęcz ma wysokość 468 m [[n.p.m.]]

W 1912 przełęcz był polem bitwy pod Bałkan Toresi, w której bułgarska armia zadała klęskę Turkom, w następstwie czego została wyzwolona zachodnia Tracja. Po 1920 droga przez przełęcz Makaza została przecięta granicą między Bułgarią i Grecją. W przeszłości planowano budowę linii kolejowej przez przełęcz, jak i wybudowano odcinek z Kyrdżali przez Momcziłgrad do Podkowy. Linia kolejowa kończy się koło wsi Podkowa, 20 km przed przełęczą Makaza. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] plany te odnowiono, ale nie doszło do praktycznych działań. Przełęcz został zamknięty zaraz po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]].<ref>[http://www.dnevnik.bg/bulgaria/2013/09/09/2136660_otkriva_se_granichniiat_punkt_makaza_kum_gurciia/ Dnevnik.bg, dostę 9 września 2013]</ref>

W 2009 budowę drogi przez Makazę do Grecji ogłoszono priorytetem. Finansowanie zapewnił [[budżet państwa|skarb państwa]] Republiki [[Bułgaria|Bułgarii]].<ref>[http://www.stroitelstvo.info/infrastructure/2009/04/22/708777_prez_septemvri_startira_stroitelstvoto_v_prohoda_makaza/ През септември стартира строителството в прохода Маказа Stroitelstvo.info, dostęp 22 kwietnia 2009]</ref> W październiku 2011 drogę wybudowano ze strony bułgarskiej, ale nie w pełni ją wykończono z greckiej z powodu ciężkiego kryzysu finansowego, który ogarnął kraj. Po tym, jak w 2012 wielkie załamanie przerwało drogę za granicą, grecka strona odkładała kilkakrotnie zakończenie swojej części obiektu.

9 września 2013 otwarto nowe przejście graniczne Makaza - Nimfea.<ref>[http://www.dnevnik.bg/bulgaria/2013/09/03/2134101_nov_granichen_punkt_shte_bude_otkrit_kum_gurciia/ Нов граничен пункт ще бъде открит към Гърция, Dnevnik.bg, dostęp 3 września 2013]</ref> Mogą je przekraczać lekkie samochody o masie do 3,5 tony<ref>[http://www.dnevnik.bg/bulgaria/2013/09/09/2136660_otkriva_se_granichniiat_punkt_makaza_kum_gurciia/ Нов граничен пункт ще бъде открит към Гърция, Dnevnik.bg, dostęp 3 września 2009]</ref>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Przełęcze Bułgarii]]
[[Kategoria:Przełęcze Grecji]]

title: Makaza (Bałkan Toresi)

Państwo: Bułgaria · Grecja

Pasmo: Rodopy Wschodnie


text:
# Albert Urbański
Albert Zenon Urbański O.Carm (ur. 20 grudnia 1911 we Frankowie, zm. 1 marca 1985 w Krakowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, karmelita, więzień nazistowskiego obozu KL Dachau, autor książki Duchowni w Dachau.

## Życie i studia
Zenon Urbański urodził się we Frankowie, niedaleko karmelitańskiego sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Oborach jako najmłodszy spośród czworga rodzeństwa. W 1924 roku ukończył Publiczną szkołę Powszechną w Zbójnie koło Rypina. 10 lutego 1929 roku w wieku 18 lat wstąpił do Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel we Lwowie. Przyjął imię Albert. W 1931 roku ukończył Państwowe Gimnazjum we Lwowie, w roku 1932 złożył pierwsze śluby zakonne. Trzy lata później złożył profesję wieczystą. W latach 1935–1939 ojciec Albert studiował teologię w Międzynarodowym kolegium karmelitańskim św. Alberta w Rzymie. W czasie studiów 10 lipca 1938 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po nich wrócił do Polski; M. Krajewski, Oborzańskie Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, Pani i Królowej Ziemi Dobrzyńskiej, WEiW Verbum, Kraków-Obory-Brodnica 2016, s.59, 107, 192, 200.

## II wojna światowa
18 września 1940 roku o. Albert wraz z innymi współbraćmi został aresztowany przez Gestapo pod zarzutem śpiewania pieśni „Serdeczna Matko”, budzącej nastroje patriotyczne, a także o użycie w czasie kazania stwierdzenia, że „Hitler musi przegrać wojnę bo targnął się na Boga”. Został przewieziony do więzienia przy Montelupich w Krakowie, gdzie przebywał do 29 listopada 1940 roku. Następnie znalazł się w obozie w Oświęcimiu. W czasie posługi wśród chorych zachorował na tyfus plamisty, przeżył otrzymując tylko zastrzyki na wzmocnienie serca. Po dwóch tygodniach pokonał chorobę.
Ojciec Albert przypisywał wyzwolenie obozu w 1945 roku nadzwyczajnej ingerencji i opiece św. Józefa. W czasie zbliżającej się likwidacji obozu wraz z innymi kapłanami rozpoczął nowennę o uratowanie od śmierci. Kapłani w Dachau złożyli uroczyste ślubowanie, że w rocznicę wyzwolenia odbędą zbiorową pielgrzymkę do cudami wsławionego obrazu św. Józefa w Kaliszu, oraz będą szerzyć kult Opiekuna św. Rodziny. Na zakończenie tej nowenny niespodziewanie wkroczyła na teren obozu Armia Amerykańska, przynosząc wyzwolenie obozu.
Swoje przeżycia spisał w książce Duchowni w Dachau, będącej świadectwem życia w obozie wielu kapłanów.
Według złożonych ślubów wszyscy kapłani, którzy przeżyli Dachau w rok po wyzwoleniu udali się do św. Józefa dziękując za dar życia w wiary. Przez całe dalsze życie rozwijał myśl biblijną, dogmatyczną i liturgiczną nauki o św. Józefie, wygłaszając wiele referatów, kazań i misji.

## Naukowiec i duszpasterz
Po powrocie do Polski przełożeni mianowali go prefektem kleryków WSD Karmelitów w Krakowie. Funkcje pełnił przez 11 lat, prowadząc również wykłady z dogmatyki. Na kapitule prowincjalnej w 1964 roku został wybrany na wyższego przełożonego Polskiej prowincji Zakonu.
W 1967 roku na KUL-u otrzymał doktorat z teologii i został członkiem Jasnogórskiego Studium Mariologicznego. W latach 1969–1976 na prośbę ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego pełnił funkcję I- go prezesa Studium Józefologii w Kaliszu, był w tym czasie również aktywnym członkiem sekcji Dogmatyczno – Moralnej Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie. Od 1977 roku decyzją metropolity krakowskiego kard. Karola Wojtyły został mianowany moderatorem zespołu studyjnego czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Zmarł 1 marca 1985 roku w Krakowie.

title: Albert Urbański

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię przybrane          = Albert Urbański O.Carm
 |imię przybrane org      =
 |imię i nazwisko         = Zenon Urbański
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Albert Urbański.jpg
 |opis grafiki            = o. Albert Zenon Urbański
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Polska]]
 |data urodzenia          = 20 grudnia 1911
 |miejsce urodzenia       = [[Frankowo (Zbójenko)|Frankowo]]
 |data śmierci            = 1 marca 1985
 |miejsce śmierci         = [[Kraków]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[karmelici]]
 |data ślubów zakonnych   = 1935
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 10 lipca 1938
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Albert Zenon Urbański''' [[Karmelici|O.Carm]] (ur. 20 grudnia 1911 we [[Frankowo (Zbójenko)|Frankowie]], zm. 1 marca 1985 w [[Kraków|Krakowie]]) – polski [[duchowieństwo|duchowny]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], [[Karmelici|karmelita]], więzień nazistowskiego obozu [[Dachau (KL)|KL Dachau]], autor książki ''Duchowni w Dachau''.

== Życie i studia ==
Zenon Urbański urodził się we Frankowie, niedaleko karmelitańskiego sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Oborach jako najmłodszy spośród czworga rodzeństwa. W 1924 roku ukończył Publiczną szkołę Powszechną w Zbójnie koło Rypina. 10 lutego 1929 roku w wieku 18 lat wstąpił do [[Karmelici|Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel]] we [[Lwów|Lwowie]]. Przyjął imię Albert. W 1931 roku ukończył Państwowe Gimnazjum we Lwowie, w roku 1932 złożył pierwsze [[śluby zakonne]]. Trzy lata później złożył profesję wieczystą. W latach 1935–1939 ojciec Albert studiował [[Teologia|teologię]] w Międzynarodowym [[Kolegium św. Alberta|kolegium karmelitańskim św. Alberta w Rzymie]]. W czasie studiów 10 lipca 1938 roku przyjął [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]]. Po nich wrócił do Polski<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Kim my właściwie jesteśmy? O. Albert Zenon Urbański O.Carm |data dostępu = 2020-05-09 |opublikowany = Karmelici – Prowincja Krakowska – Zakon Braci Najświętszej Maryi z Góry Karmel |url = http://www.karmelici.pl/aktualnosci/aktualnosci/37657/kim-my-wlasciwie-jestesmy}}</ref>; M. Krajewski, ''Oborzańskie Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, Pani i Królowej Ziemi Dobrzyńskiej'', WEiW Verbum, Kraków-Obory-Brodnica 2016, s.59, 107, 192, 200.

== II wojna światowa ==
18 września 1940 roku o. Albert wraz z innymi współbraćmi został aresztowany przez [[Gestapo]] pod zarzutem śpiewania pieśni „Serdeczna Matko”, budzącej nastroje patriotyczne, a także o użycie w czasie kazania stwierdzenia, że „Hitler musi przegrać wojnę bo targnął się na Boga”. Został przewieziony do [[Więzienie Montelupich|więzienia przy Montelupich]] w Krakowie, gdzie przebywał do 29 listopada 1940 roku. Następnie znalazł się w [[Auschwitz-Birkenau|obozie w Oświęcimiu]]. W czasie posługi wśród chorych zachorował na tyfus plamisty, przeżył otrzymując tylko zastrzyki na wzmocnienie serca. Po dwóch tygodniach pokonał chorobę<ref name=":0" />.

Ojciec Albert przypisywał wyzwolenie obozu w 1945 roku nadzwyczajnej ingerencji i opiece św. Józefa. W czasie zbliżającej się likwidacji obozu wraz z innymi kapłanami rozpoczął nowennę o uratowanie od śmierci. Kapłani w Dachau złożyli uroczyste ślubowanie, że w rocznicę wyzwolenia odbędą zbiorową pielgrzymkę do cudami wsławionego obrazu św. Józefa w Kaliszu, oraz będą szerzyć kult Opiekuna św. Rodziny. Na zakończenie tej nowenny niespodziewanie wkroczyła na teren obozu Armia Amerykańska, przynosząc wyzwolenie obozu.<ref name=":0" />

Swoje przeżycia spisał w książce ''Duchowni w Dachau'', będącej świadectwem życia w obozie wielu kapłanów<ref name=":0" />.

Według złożonych ślubów wszyscy kapłani, którzy przeżyli Dachau w rok po wyzwoleniu udali się do św. Józefa dziękując za dar życia w wiary. Przez całe dalsze życie rozwijał myśl biblijną, dogmatyczną i liturgiczną nauki o św. Józefie, wygłaszając wiele referatów, kazań i misji<ref name=":0" />.

== Naukowiec i duszpasterz ==
Po powrocie do Polski przełożeni mianowali go prefektem kleryków [[Seminarium duchowne|WSD]] Karmelitów w Krakowie. Funkcje pełnił przez 11 lat, prowadząc również wykłady z [[Teologia dogmatyczna|dogmatyki]]. Na [[Kapituła prowincjalna|kapitule prowincjalnej]] w 1964 roku został wybrany na [[Prowincjał|wyższego przełożonego]] Polskiej [[Prowincja zakonna|prowincji]] Zakonu<ref name=":0" />.

W 1967 roku na [[Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II|KUL-u]] otrzymał [[Doktor (stopień naukowy)|doktorat]] z [[Teologia|teologii]] i został członkiem [[Jasnogórskie Studium Mariologiczne|Jasnogórskiego Studium Mariologicznego]]. W latach 1969–1976 na prośbę [[Stefan Wyszyński|ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego]] pełnił funkcję I- go prezesa [[Studium Józefologii w Kaliszu]], był w tym czasie również aktywnym członkiem sekcji Dogmatyczno – Moralnej [[Polskie Towarzystwo Teologiczne w Krakowie|Polskiego Towarzystwa Teologicznego]] w Krakowie. Od 1977 roku decyzją metropolity krakowskiego kard. [[Jan Paweł II|Karola Wojtyły]] został mianowany moderatorem zespołu studyjnego czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa<ref name=":0" />.

Zmarł 1 marca 1985 roku w Krakowie<ref name=":0" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.karmelici.pl/aktualnosci/aktualnosci/37657/kim-my-wlasciwie-jestesmy#1 O. Albert Zenon Urbański O.Carm], karmelici.pl.
* Mirosław Krajewski, ''Oborzańskie Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, Pani i Królowej Ziemi Dobrzyńskiej'', WEiW Verbum, Kraków-Obory-Brodnica 2016, {{ISBN|978-83-65394-06-4}}.

{{SORTUJ:Urbański, Albert}}
[[Kategoria:Polscy prezbiterzy karmelitańscy (trzewiczkowi)]]
[[Kategoria:Więźniowie KL Dachau]]
[[Kategoria:Absolwenci Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1911]]
[[Kategoria:Zmarli w 1985]]

title: Albert Urbański O.Carm

Kraj działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 20 grudnia 1911 · Frankowo

Data i miejsce śmierci: 1 marca 1985 · Kraków

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: karmelici


text:
# Port lotniczy Fertőszentmiklós
Port lotniczy Fertoszentmiklos (ICAO: LHFM) – port lotniczy położony w Fertőszentmiklós na Węgrzech.

title: Port lotniczy Fertőszentmiklós

wikitext:
{{Lotnisko infobox
 |nazwa                = Fertoszentmiklos repülőtér
Fertoszentmiklos Airport
Port lotniczy Fertoszentmiklos
 |nazwa oryginalna     =
 |zdjęcie              =
 |opis zdjęcia         =
 |alt zdjęcia          =
 |państwo              = HUN
 |miejscowość          = [[Fertőszentmiklós]]
 |typ                  = cywilne
 |właściciel           =
 |zarządca             =
 |data otwarcia        =
 |data zamknięcia      =
 |IATA                 =
 |ICAO                 = LHFM
 |strefa czasowa       =
 |wysokość             = 134 m n.p.m.
 |statystyki rok       =
 |liczba pasażerów     =
 |cargo                =
 |liczba operacji      =
 |1. pas: kierunek     = 05R/16L
 |1. pas: nawierzchnia = [[asfalt]]
 |1. pas: długość      = 985 × 60 m
 |współrzędne          = 47°34′58″N 16°50′44″E
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Port lotniczy Fertoszentmiklos''' ([[Kod lotniska ICAO|ICAO]]: '''LHFM''') – port lotniczy położony w [[Fertőszentmiklós]] na [[Węgry|Węgrzech]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj stronę| url = http://www.gcmap.com/airport/LHFM | tytuł = Informacje na stronie Great Circle Mapper | data dostępu = 2010-06-13 | autor = | opublikowany = | data = | język = }}

[[Kategoria:Porty lotnicze na Węgrzech|Fertoszentmiklos]]

Państwo: Węgry

Miejscowość: Fertőszentmiklós

Typ: cywilne

Kod ICAO: LHFM

title: Drogi startowe

Kierunek 05R/16L: asfalt, 985 × 60 m

Drogi startowe: Położenie na mapie WęgierFertoszentmiklos repülőtér · Fertoszentmiklos Airport · Port lotniczy Fertoszentmiklos


text:
# Ali Güneş
Ali Mehmet Güneş (ur. 23 listopada 1978 w Donaueschingen) – piłkarz turecki grający na pozycji środkowego pomocnika. Od 2010 roku jest zawodnikiem klubu Bucaspor. Posiada również obywatelstwo niemieckie.

## Kariera klubowa
Güneş urodził się w Niemczech w rodzinie pochodzenia tureckiego. Karierę piłkarską rozpoczął w klubie SC Freiburg. W 1997 roku awansował do kadry pierwszej drużyny. 27 lipca tamtego roku zadebiutował w jego barwach w 2. Bundeslidze w wygranym 2:0 domowym spotkaniu z Energie Cottbus. Na koniec sezonu 1997/1998 awansował z Freiburgiem do pierwszej ligi i w sezonie 1998/1999 był podstawowym zawodnikiem zespołu. We Freiburgu grał do lata 2000.
Latem 2000 roku Güneş podpisał kontrakt z tureckim klubem Fenerbahçe SK ze Stambułu. W tureckiej lidze zadebiutował 11 sierpnia 2000 roku w wygranym 4:0 wyjazdowym spotkaniu z Kocaelisporem. 9 października tamtego roku w meczu z Siirt Jetpa (4:2) strzelił pierwszego gola w tureckiej lidze. W 2001 roku osiągnął z Fenerbahçe swój pierwszy sukces zostając mistrzem Turcji. W 2002 roku wywalczył wicemistrzostwo kraju, a w 2004 - mistrzostwo.
W letnim oknie transferowym 2004 roku Güneş odszedł z Fenerbahçe do innego stambulskiego klubu, Beşiktaşu JK. W nim zadebiutował 7 sierpnia 2004 w zremisowanym 1:1 wyjazdowym meczu z Malatyasporem. Jedynym sukcesem Güneşa wywalczonym z Beşiktaşem było wicemistrzostwo Turcji w 2007 roku.
Latem 2007 Güneş ponownie został piłkarzem Freiburga i grał w nim przez 2 sezony w 2. Bundeslidze. W 2009 roku wrócił do ligi tureckiej i został zawodnikiem klubu Kasımpaşa SK, w którym swój debiut zanotował 9 sierpnia w spotkaniu z Bursasporem (1:2). W Kasımpaşie grał przez jeden sezon, a w 2010 roku odszedł do Bucasporu, w którym zadebiutował 16 października w meczu z Gaziantepsporem (0:2).
| Sezon   | Klub          | Kraj   | Rozgrywki             | Mecze | Bramki |
| ------- | ------------- | ------ | --------------------- | ----- | ------ |
| 1997/98 | SC Freiburg   | Niemcy | 2. Fußball-Bundesliga | 13    | 2      |
| 1998/99 | SC Freiburg   | Niemcy | Bundesliga            | 32    | 4      |
| 1999/00 | SC Freiburg   | Niemcy | Bundesliga            | 14    | 2      |
| 2000/01 | Fenerbahçe SK | Turcja | Süper Lig             | 26    | 4      |
| 2001/02 | Fenerbahçe SK | Turcja | Süper Lig             | 20    | 0      |
| 2002/03 | Fenerbahçe SK | Turcja | Süper Lig             | 23    | 1      |
| 2003/04 | Fenerbahçe SK | Turcja | Süper Lig             | 22    | 0      |
| 2004/05 | Beşiktaş JK   | Turcja | Süper Lig             | 26    | 2      |
| 2005/06 | Beşiktaş JK   | Turcja | Süper Lig             | 23    | 1      |
| 2006/07 | Beşiktaş JK   | Turcja | Süper Lig             | 4     | 0      |
| 2007/08 | SC Freiburg   | Niemcy | 2. Fußball-Bundesliga | 18    | 3      |
| 2008/09 | SC Freiburg   | Niemcy | 2. Fußball-Bundesliga | 8     | 1      |
| 2009/10 | Kasımpaşa SK  | Turcja | Süper Lig             | 16    | 0      |
| 2010/11 | Bucaspor      | Turcja | Süper Lig             |       |        |

## Kariera reprezentacyjna
W latach 1998–2000 Güneş grał w reprezentacji Turcji U-21, w której rozegrał 9 spotkań. W 2000 roku wystąpił z nią na Mistrzostwach Europy U-21. W dorosłej reprezentacji zadebiutował 21 maja 2004 roku w wygranym 3:1 towarzyskim spotkaniu z Australią. Było to jego jedyne spotkanie w kadrze narodowej.

title: Ali Güneş

wikitext:
{{Piłkarz infobox
 |imię i nazwisko         = Ali Güneş
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |pełne imię i nazwisko   = Ali Mehmet Güneş
 |data urodzenia          = 23 listopada 1978
 |miejsce urodzenia       = [[Donaueschingen]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |wzrost                  = 176 cm
 |pozycja                 = [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnik]]
 |klub                    = [[Bucaspor]]
 |numer w klubie          = 20
 |kariera juniorska       =
 |kariera seniorska       =
! 1997–2000 ! [[SC Freiburg]]                               ! 58 ! 8
! 2000–2004 ! [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]] ! 91 ! 5
! 2004–2007 ! [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaş JK]]     ! 53 ! 3
! 2007–2009 ! [[SC Freiburg]]                               ! 26 ! 4
! 2009–2010 ! [[Kasımpaşa S.K.|Kasımpaşa SK]]               ! 16 ! 0
! 2010–     ! [[Bucaspor]]                                  !  3 ! 0
 |data seniorzy           = 8 grudnia 2010
 |kariera reprezentacyjna =
! 1998–2000 ! {{reprezentacja|TUR|rodzaj=U-21|pn}} ! 9 ! 0
! 2004      ! {{reprezentacja|TUR|pn}}             ! 1 ! 0
 |data reprezentacja      = 8 grudnia 2010
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikicytaty              =
 |www                     =
}}
'''Ali Mehmet Güneş''' (ur. 23 listopada 1978 w [[Donaueschingen]]) – [[piłkarz]] [[Turcja|turecki]] grający na pozycji środkowego [[pomocnik (piłka nożna)|pomocnika]]. Od 2010 roku jest zawodnikiem klubu [[Bucaspor]]. Posiada również obywatelstwo [[Niemcy|niemieckie]].

== Kariera klubowa ==
Güneş urodził się w [[Niemcy|Niemczech]] w rodzinie pochodzenia [[Turcja|tureckiego]]. Karierę piłkarską rozpoczął w klubie [[SC Freiburg]]. W 1997 roku awansował do kadry pierwszej drużyny. 27 lipca tamtego roku zadebiutował w jego barwach w [[2. Fußball-Bundesliga|2. Bundeslidze]] w wygranym 2:0 domowym spotkaniu z [[Energie Cottbus]]. Na koniec sezonu 1997/1998 awansował z Freiburgiem do [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|pierwszej ligi]] i w [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (1998/1999)|sezonie 1998/1999]] był podstawowym zawodnikiem zespołu. We Freiburgu grał do lata 2000.

Latem 2000 roku Güneş podpisał kontrakt z tureckim klubem [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]] ze [[Stambuł]]u. W [[Süper Lig|tureckiej lidze]] zadebiutował 11 sierpnia 2000 roku w wygranym 4:0 wyjazdowym spotkaniu z [[Kocaelispor]]em. 9 października tamtego roku w meczu z [[Siirtspor|Siirt Jetpa]] (4:2) strzelił pierwszego gola w tureckiej lidze. W 2001 roku osiągnął z Fenerbahçe swój pierwszy sukces zostając mistrzem Turcji. W 2002 roku wywalczył wicemistrzostwo kraju, a w 2004 - mistrzostwo.

W letnim oknie transferowym 2004 roku Güneş odszedł z Fenerbahçe do innego stambulskiego klubu, [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaşu JK]]. W nim zadebiutował 7 sierpnia 2004 w zremisowanym 1:1 wyjazdowym meczu z [[Malatyaspor]]em. Jedynym sukcesem Güneşa wywalczonym z Beşiktaşem było wicemistrzostwo Turcji w 2007 roku.

Latem 2007 Güneş ponownie został piłkarzem Freiburga i grał w nim przez 2 sezony w 2. Bundeslidze. W 2009 roku wrócił do ligi tureckiej i został zawodnikiem klubu [[Kasımpaşa S.K.|Kasımpaşa SK]], w którym swój debiut zanotował 9 sierpnia w spotkaniu z [[Bursaspor]]em (1:2). W Kasımpaşie grał przez jeden sezon, a w 2010 roku odszedł do [[Bucaspor]]u, w którym zadebiutował 16 października w meczu z [[Gaziantepspor]]em (0:2).

{| class="wikitable" style=font-size:90%
! Sezon
! Klub
! Kraj
! Rozgrywki
! Mecze
! Bramki
 |-
 | 1997/98
 | [[SC Freiburg]]
 | {{państwoL|DEU}}
 | [[2. Fußball-Bundesliga]]
 | 13
 | 2
 |-
 | 1998/99
 | [[SC Freiburg]]
 | {{państwoL|DEU}}
 | [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundesliga]]
 | 32
 | 4
 |-
 | 1999/00
 | [[SC Freiburg]]
 | {{państwoL|DEU}}
 | [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundesliga]]
 | 14
 | 2
 |-
 | 2000/01
 | [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 26
 | 4
 |-
 | 2001/02
 | [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 20
 | 0
 |-
 | 2002/03
 | [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 23
 | 1
 |-
 | 2003/04
 | [[Fenerbahçe SK (piłka nożna)|Fenerbahçe SK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 22
 | 0
 |-
 | 2004/05
 | [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaş JK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 26
 | 2
 |-
 | 2005/06
 | [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaş JK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 23
 | 1
 |-
 | 2006/07
 | [[Beşiktaş JK (piłka nożna)|Beşiktaş JK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 4
 | 0
 |-
 | 2007/08
 | [[SC Freiburg]]
 | {{państwoL|DEU}}
 | [[2. Fußball-Bundesliga]]
 | 18
 | 3
 |-
 | 2008/09
 | [[SC Freiburg]]
 | {{państwoL|DEU}}
 | [[2. Fußball-Bundesliga]]
 | 8
 | 1
 |-
 | 2009/10
 | [[Kasımpaşa S.K.|Kasımpaşa SK]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 | 16
 | 0
 |-
 | 2010/11
 | [[Bucaspor]]
 | {{państwoL|TUR}}
 | [[Süper Lig]]
 |
 |
 |-
 |}

== Kariera reprezentacyjna ==
W latach 1998–2000 Güneş grał w [[Reprezentacja Turcji U-21 w piłce nożnej mężczyzn|reprezentacji Turcji U-21]], w której rozegrał 9 spotkań. W 2000 roku wystąpił z nią na [[Mistrzostwa Europy U-21 w Piłce Nożnej 2000|Mistrzostwach Europy U-21]]. W [[Reprezentacja Turcji w piłce nożnej mężczyzn|dorosłej reprezentacji]] zadebiutował 21 maja 2004 roku w wygranym 3:1 towarzyskim spotkaniu z [[Reprezentacja Australii w piłce nożnej mężczyzn|Australią]]. Było to jego jedyne spotkanie w kadrze narodowej.

== Bibliografia ==
* {{NFT|p|8006}}
* [http://www.fussballdaten.de/spieler/guenesalimehmet/ Profil na Fussballdaten.de] {{lang|de}}
* [https://www.tff.org/Default.aspx?pageId=526&kisiID=29660 Profil na TFF.org] {{lang|en}}

{{SORTUJ:Gunes, Ali}}
[[Kategoria:Reprezentanci Turcji w piłce nożnej]]
[[Kategoria:Niemieccy piłkarze]]
[[Kategoria:Niemcy pochodzenia tureckiego]]
[[Kategoria:Piłkarze SC Freiburg]]
[[Kategoria:Piłkarze Fenerbahçe SK]]
[[Kategoria:Piłkarze Beşiktaşu JK]]
[[Kategoria:Piłkarze Kasımpaşa SK]]
[[Kategoria:Piłkarze Bucasporu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1978]]

title: · Ali Güneş

Pełne imię i nazwisko: Ali Mehmet Güneş

Data i miejsce urodzenia: 23 listopada 1978 · Donaueschingen

Pozycja: pomocnik

Klub: Bucaspor

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst. · Gole

SC Freiburg · 58 · (8)

Fenerbahçe SK · 91 · (5)

Beşiktaş JK · 53 · (3)

SC Freiburg · 26 · (4)

Kasımpaşa SK · 16 · (0)

Bucaspor · 3 · (0)

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst. · Gole

Turcja U-21 · 9 · (0)

Turcja · 1 · (0)


text:
# Kometa Ikeya-Seki
Kometa Ikeya-Seki (oficjalne oznaczenie C/1965 S1) – kometa długookresowa, którą odkryto w 1965 roku. Kometa ta należy do komet muskających Słońce z grupy Kreutza.

## Odkrycie komety
Kometa ta została odkryta niezależnie przez Kaoru Ikeyę oraz Tsutomu Sekiego, amatorów astronomii z Japonii w dniu 18 września 1965.
Jądro tego obiektu rozpadło się na trzy fragmenty jeszcze przed osiągnięciem punktu przysłonecznego.

## Orbita komety
Dwa główne składniki C/1965 S1 Ikeya-Seki A oraz C/1965 S1 Ikeya-Seki B poruszają się po orbitach w kształcie wydłużonych elips o mimośrodzie 0,999915 i 0,999925. Przez peryhelium kometa przeszła 21 października 1965 roku w odległości zaledwie 0,0077 j.a. od Słońca. Komety, które przechodzą tak blisko powierzchni Słońca, nazywa się muskającymi Słońce.
Aphelium dla składnika A leży w odległości 183 j.a., a składnika B 207 j.a. od Słońca. Na jeden zaś obieg wokół niej potrzebują one odpowiednio 880 i 1056 lat. Nachylenie ich orbit do ekliptyki wynosi 141,864˚ i 141,861˚. Prędkość orbitalna komety w momencie przejścia przez peryhelium wynosiła 476,9 km/s.

## Właściwości fizyczne
Kometa Ikeya-Seki wykazywała bardzo dużą aktywność. Stała się ona najjaśniejszą kometą dwudziestego wieku, osiągając największą jasność obserwowaną -7m. Przed przejściem przez peryhelium rozpadła się ona na trzy fragmenty, których orbity zaczęły się stopniowo różnić.
Średnica jądra oceniana była na kilka – kilkanaście kilometrów.

title: Kometa Ikeya-Seki

wikitext:
{{Kometa infobox
 |        nazwa = C/1965 S1 A i B (Kometa Ikeya-Seki)
 |      zdjęcie = Comet C 1965 S1 Ikeya-Seki.jpg
 |         opis = Kometa Ikeya-Seki w 1965 roku
 |     odkrywca = Kaoru Ikeya
 |odkrywca_opis = [[Tsutomu Seki]]
 |        dzień = 18 września
 |          rok = 1965
 |alternatywnie = Wielka Kometa z roku 1965, 1965 VIII, 1965f
 | półoś_wielka = 91,6/ 103,7066667
 |     mimośród = 0,999915/ 0,999925
 |   peryhelium = 0,007786/ 0,007778
 |     aphelium = 183,1922140/ 207,4055553
 |        obieg = 880,00/ 1056
 |   nachylenie = 141,8642/ 141,8610
 |        węzeł = 346,9947/ 346,9811
 |     argument = 69,0486/ 69,0343
 |       moment =
 |charakterystyka = rozpad na trzy fragmenty
 |     średnica = kilka-kilkanaście
 |         masa =
 |      gęstość =
 | okres_obrotu =
 |       albedo =
 |         roje =
 |      commons = Category:Comet Ikeya-Seki
}}
'''Kometa Ikeya-Seki''' (oficjalne oznaczenie '''C/1965 S1''') – [[kometa długookresowa]], którą odkryto w 1965 roku. Kometa ta należy do [[komety muskające Słońce|komet muskających Słońce]] z [[grupa Kreutza|grupy Kreutza]].

== Odkrycie komety ==
Kometa ta została odkryta niezależnie przez [[Kaoru Ikeya|Kaoru Ikeyę]] oraz [[Tsutomu Seki]]ego, [[Astronomia amatorska|amatorów astronomii]] z [[Japonia|Japonii]] w dniu 18 września 1965.

[[Jądro kometarne|Jądro]] tego obiektu rozpadło się na trzy fragmenty jeszcze przed osiągnięciem [[peryhelium|punktu przysłonecznego]].

== Orbita komety ==
Dwa główne składniki C/1965 S1 Ikeya-Seki A oraz C/1965 S1 Ikeya-Seki B poruszają się po [[orbita]]ch w kształcie wydłużonych [[elipsa|elips]] o [[Ekscentryczność (fizyka)|mimośrodzie]] 0,999915 i 0,999925. Przez [[peryhelium]] kometa przeszła 21 października 1965 roku w odległości zaledwie 0,0077 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] od [[Słońce|Słońca]]. Komety, które przechodzą tak blisko powierzchni Słońca, nazywa się [[komety muskające Słońce|muskającymi Słońce]].

[[Aphelium]] dla składnika A leży w odległości 183 j.a., a składnika B 207 j.a. od Słońca. Na jeden zaś obieg wokół niej potrzebują one odpowiednio 880 i 1056 lat. Nachylenie ich orbit do [[ekliptyka|ekliptyki]] wynosi 141,864˚ i 141,861˚. Prędkość orbitalna komety w momencie przejścia przez peryhelium wynosiła 476,9 km/s.

== Właściwości fizyczne ==
Kometa Ikeya-Seki wykazywała bardzo dużą aktywność. Stała się ona najjaśniejszą kometą dwudziestego wieku, osiągając największą jasność obserwowaną -7{{magnitudo}}. Przed przejściem przez peryhelium rozpadła się ona na trzy fragmenty, których orbity zaczęły się stopniowo różnić.

Średnica jądra oceniana była na kilka – kilkanaście kilometrów.

== Zobacz też ==
* [[lista komet okresowych]]

== Bibliografia ==
* {{JPL|C/1965 S1|Fragmenty komety Ikeya-Seki}}
* {{MPC|C/1965 S1}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|C/1965 S1-A|Informacje dotyczące fragmentu ''A''}}
* {{JPL|C/1965 S1-B|Informacje dotyczące fragmentu ''B''}}
* {{Cytuj stronę | url = http://cometography.com/lcomets/1965s1.html | tytuł = C/1965 S1 (Ikeya-Seki) | nazwisko = Kronk | imię = Gary W. | praca = Cometography.com | język = en | data dostępu = 2016-08-08}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ikeya-Seki}}
[[Kategoria:Komety okresowe]]
[[Kategoria:Komety grupy Kreutza]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1965]]

title: C/1965 S1 A i B (Kometa Ikeya-Seki)

Odkrywca:
Kaoru Ikeya
Tsutomu Seki

Data odkrycia: 18 września 1965

charakterystyka: rozpad na trzy fragmenty

Średnica: kilka-kilkanaście km


text:
# Litania loretańska
Litania loretańska (łac. Litaniae Lauretanae) – litania katolicka na cześć Matki Bożej. Po wstępnym błaganiu, skierowanym do Trójcy Świętej, następują krótkie wezwania do Matki Bożej, w których uwydatnione są Jej szczególniejsze cnoty. Od wezwania „Różo duchowna” rozpoczyna się szereg chwalebnych tytułów, które określają kolejno, jak była wyobrażana, kim jest dla wiernych i jakie stanowisko zajmuje w Królestwie niebieskim. Użycie litanii loretańskiej w ramach nabożeństw paraliturgicznych zatwierdzone jest przez Stolicę Apostolską i uposażone licznymi odpustami.
Litania loretańska nazywana jest także litanią do Najświętszej Maryi Panny. Przymiotnik „loretańska” w nazwie Litanii pochodzi od włoskiego miasta Loretto, gdzie w bazylice, zgodnie z podaniami, znajduje się, przewieziony z Nazaretu, domek Świętej Rodziny, w którym mieszkała Matka Boża i w którym objawił się jej archanioł Gabriel. Litania do Najświętszej Maryi Panny była tam szczególnie propagowana i odmawiana. Nie narodziła się jednak w Loretto. Źródła podają, że powstała już w XII wieku we Francji, lecz pierwsza wersja nie zachowała się. Pośród licznych schematów litanii maryjnych utrwalił się właśnie ten, który był używany od pierwszej połowy XVI wieku w Loretto. Stąd nazwa litania loretańska. W 1587 papież Sykstus V związał z jej odmawianiem przywilej 200 dni odpustu. Określenie „Litania loretańska” stosowane było częściej od 1575, kiedy to dyrektor chóru w Loreto, Costanzo Porta  skomponował najstarsze znane opracowanie muzyczne litanii na 8 głosów (Litaniae deiparae Virginis Mariae octo vocum). Mnożące się litanie i wezwania, często posiadające szkodliwe elementy, doprowadziły do zniesienia przez papieża Klemensa VIII w 1601 wszystkich litanii z wyjątkiem litanii loretańskiej i Litanii do Wszystkich Świętych. Natomiast w 1631 zakazano wprowadzania wszelkich zmian w litanii bez zezwolenia Stolicy Apostolskiej, co bezpośrednio wpłynęło na jej ujednolicenie i upowszechnienie.
Dużą rolę w propagowaniu Litanii odegrały zakony katolickie, m.in. dominikanie, kapucyni, karmelici, a poza Kościołem katolickim, mariawici.
Litanie oraz 7 psalmów pokutnych od najdawniejszych czasów Kościoła w połączeniu z pacierzami kapłańskimi odmawiano przy nabożeństwie publicznym.
Za odmówienie Litanii loretańskiej można uzyskać odpust cząstkowy po spełnieniu określonych warunków.

## Nowe wezwania – chronologia
Z czasem za pozwoleniem Stolicy Apostolskiej wprowadzane były nowe wezwania:
- w 1675 – Królowo Różańca Świętego (wprowadzone tylko dla bractw różańcowych);
- w 1846 – dla diecezji mechlińskiej Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta[1], rozszerzone na cały Kościół w 1854 (w 1856 udzielono przywileju diecezji kolońskiej odmawiania go jako pierwszego);
- w 1883 – Inwokacja Królowo Różańca Świętego została włączona na stałe do Litanii przez Leona XIII, na prośbę generała zakonu dominikanów[4][5];
- w 1903 – Matko Dobrej Rady[1];
- w 1917 – Królowo Pokoju[1];
- 12 października 1922 – oficjalnie zatwierdzono wezwanie Królowo Korony Polskiej (odmawiane w Polsce przynajmniej od 1656 roku, a po II wojnie światowej zmienione na Królowo Polski)[2];
- w 1950 – Królowo Wniebowzięta[1];
- w 1954 po ogłoszeniu święta Maryi Królowej Świata, w niektórych kościołach przyjęto wezwanie Królowo świata;
- w 1980 – Matko Kościoła[1];
- w 1983 – Matko sprawiedliwości i miłości społecznej (stosowane od 1983 r. tylko w archidiecezji katowickiej za zgodą papieża)[6];
- 31 grudnia 1995 r. papież Jan Paweł II wprowadził wezwanie Regina Familiae (Królowo rodziny). W tłumaczeniu na język polski zostało podane: Królowo rodzin[6];
- w diecezji zamojsko-lubaczowskiej, od pierwszych lat XXI w. za zgodą Stolicy Apostolskiej, po wezwaniu Matko Zbawiciela dodaje się Matko Odkupiciela – jako patronki diecezji[7][8];
- w 2014 Stolica Apostolska zatwierdziła wezwanie Matko Miłosierdzia w polskiej wersji litanii[9] (w niektórych kościołach na końcu dodaje się ponadto wezwanie Królowo świata[10], jednak oficjalny tekst litanii nie zawiera go)[6];
- 20 czerwca 2020 roku Stolica Apostolska zatwierdziła dla całego Kościoła trzy nowe wezwania Litanii Loretańskiej: Mater Misericordiae, Mater spei oraz Solacium migrantium[11];
- 28 sierpnia 2020 roku KEP zatwierdziła polskie tłumaczenie trzech nowych wezwań litanii loretańskiej. Będą odtąd brzmiały w języku polskim Matko miłosierdzia (po Matko Kościoła), Matko nadziei (po Matko łaski Bożej), Pociecho migrantów (po Ucieczko grzesznych)[12].

W 1906 roku w Kościele Katolickim Mariawitów zostały wprowadzone dwa wezwania Matko Nieustającej Pomocy i Królowo Mariawitów.

title: Litania loretańska

wikitext:
'''Litania loretańska''' ([[język łaciński|łac.]] ''Litaniae Lauretanae'') – [[litania]] katolicka na cześć [[Matka Boża|Matki Bożej]]. Po wstępnym błaganiu, skierowanym do [[Trójca Święta|Trójcy Świętej]], następują krótkie wezwania do Matki Bożej, w których uwydatnione są Jej szczególniejsze cnoty. Od wezwania „Różo duchowna” rozpoczyna się szereg chwalebnych tytułów, które określają kolejno, jak była wyobrażana, kim jest dla wiernych i jakie stanowisko zajmuje w Królestwie niebieskim. Użycie litanii loretańskiej w ramach nabożeństw paraliturgicznych zatwierdzone jest przez [[Stolica Apostolska|Stolicę Apostolską]] i uposażone licznymi [[odpust]]ami.

Litania loretańska nazywana jest także litanią do Najświętszej Maryi Panny. Przymiotnik „loretańska” w nazwie Litanii pochodzi od włoskiego miasta [[Loreto (Włochy)|Loretto]], gdzie w bazylice, zgodnie z podaniami, znajduje się, przewieziony z [[Nazaret]]u, [[Domek loretański|domek Świętej Rodziny]], w którym mieszkała Matka Boża i w którym objawił się jej archanioł [[Archanioł Gabriel|Gabriel]]. Litania do Najświętszej Maryi Panny była tam szczególnie propagowana i odmawiana. Nie narodziła się jednak w Loretto. Źródła podają, że powstała już w XII wieku we [[Królestwo Francji (987–1791)|Francji]], lecz pierwsza wersja nie zachowała się. Pośród licznych schematów litanii maryjnych utrwalił się właśnie ten, który był używany od pierwszej połowy XVI wieku w Loretto. Stąd nazwa litania loretańska. W 1587 [[papież]] [[Sykstus V]] związał z jej odmawianiem przywilej 200 dni odpustu<ref name="swoszowice">{{Cytuj stronę | url = http://www.swoszowice.diecezja.krakow.pl/pliki/majowka_litania.htm | tytuł = Litania loretańska. | data dostępu = 2016-11-28}}</ref>. Określenie „Litania loretańska” stosowane było częściej od 1575, kiedy to dyrektor chóru w Loreto, [[Costanzo Porta]]  skomponował najstarsze znane opracowanie muzyczne litanii na 8 głosów (''Litaniae deiparae Virginis Mariae octo vocum''). Mnożące się litanie i wezwania, często posiadające szkodliwe elementy, doprowadziły do zniesienia przez papieża [[Klemens VIII|Klemensa VIII]] w 1601 wszystkich litanii z wyjątkiem litanii loretańskiej i [[Litania do Wszystkich Świętych|Litanii do Wszystkich Świętych]]. Natomiast w 1631 zakazano wprowadzania wszelkich zmian w litanii bez zezwolenia [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]], co bezpośrednio wpłynęło na jej ujednolicenie i upowszechnienie<ref name="swoszowice" /><ref name="DR">{{Cytuj książkę|autor=ks. Jan Drozd SDS|tytuł=Litania loretańska. Pochodzenie - sens wezwań i rozważania|wydawca=Księża Salwatorianie|miejsce=Kraków|data=1991|strony=8–9}}</ref>.

Dużą rolę w propagowaniu Litanii odegrały zakony katolickie, m.in. [[dominikanie]], [[Zakon Braci Mniejszych|kapucyni]], [[karmelici]], a poza [[Kościół katolicki|Kościołem katolickim]], [[Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów|mariawici]].

Litanie oraz 7 psalmów pokutnych od najdawniejszych czasów Kościoła w połączeniu z [[pacierz]]ami kapłańskimi odmawiano przy nabożeństwie publicznym.

Za odmówienie Litanii loretańskiej można uzyskać [[odpust]] cząstkowy po spełnieniu [[Odpust#Warunki uzyskania odpustów|określonych warunków]]<ref>{{Cytuj |autor = [[Marian Pastuszko]] |tytuł = Odpusty (kanony 992-997) |czasopismo = Prawo Kanoniczne |data = 1999 |wolumin = 42 |numer = 3-4 |s = 161}}</ref>.

== Nowe wezwania – chronologia ==
Z czasem za pozwoleniem Stolicy Apostolskiej wprowadzane były nowe wezwania:
* w 1675 – ''Królowo Różańca Świętego'' (wprowadzone tylko dla bractw różańcowych);
* w 1846 – dla diecezji mechlińskiej ''Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta''<ref name="swoszowice" />, rozszerzone na cały Kościół w 1854 (w 1856 udzielono przywileju diecezji kolońskiej odmawiania go jako pierwszego);
* w 1883 – Inwokacja ''Królowo Różańca Świętego'' została włączona na stałe do Litanii przez [[Leon XIII|Leona XIII]], na prośbę generała [[Dominikanie|zakonu dominikanów]]<ref>{{Cytuj | url=https://www.liturgia.pl/krolowo-rozanca-swietego/ | tytuł=Królowo Różańca Świętego - Liturgia.pl<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=liturgia.pl | język=pl | data dostępu=2024-04-24}}</ref><ref>Większość źródeł podaje rok 1883, lecz w niniejszym artykule podawany jest rok 1863.)</ref>;
* w 1903 – ''Matko Dobrej Rady''<ref name="swoszowice" />;
* w 1917 – ''Królowo Pokoju''<ref name="swoszowice" />;
* 12 października 1922 – oficjalnie zatwierdzono wezwanie ''Królowo Korony Polskiej'' (odmawiane w Polsce przynajmniej od 1656 roku, a po II wojnie światowej zmienione na ''Królowo Polski'')<ref name="DR" />;
* w 1950 – ''Królowo Wniebowzięta''<ref name="swoszowice" />;
* w 1954 po ogłoszeniu święta Maryi Królowej Świata, w niektórych kościołach przyjęto wezwanie ''Królowo świata'';
* w 1980 – ''Matko Kościoła''<ref name="swoszowice" />;
* w 1983 – ''Matko sprawiedliwości i miłości społecznej'' (stosowane od 1983 r. tylko w [[Archidiecezja katowicka|archidiecezji katowickiej]] za zgodą papieża)<ref name="kielce" />;
* 31 grudnia 1995 r. papież [[Jan Paweł II]] wprowadził wezwanie ''Regina Familiae'' (''Królowo rodziny''). W tłumaczeniu na język polski zostało podane: ''Królowo rodzin''<ref name="kielce">{{Cytuj | url=https://www.diecezja.kielce.pl/poprawnosc-wezwan-w-litanii-loretanskiej | tytuł=Poprawność wezwań w Litanii loretańskiej | Oficjalna Strona Diecezji Kieleckiej<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=www.diecezja.kielce.pl | data dostępu=2020-07-09 | archiwum=https://web.archive.org/web/20200704041818/https://www.diecezja.kielce.pl/poprawnosc-wezwan-w-litanii-loretanskiej | zarchiwizowano=2020-07-04 }}</ref>;
* w [[Diecezja zamojsko-lubaczowska|diecezji zamojsko-lubaczowskiej]], od pierwszych lat XXI w. za zgodą Stolicy Apostolskiej, po wezwaniu ''Matko Zbawiciela'' dodaje się ''Matko Odkupiciela'' – jako patronki diecezji<ref>{{Cytuj |autor = Tomasz Bomba |tytuł = Matko Odkupiciela, módl się za nami |data = 2004 |data dostępu = 2021-04-26 |opublikowany = niedziela.pl |url = https://niedziela.pl/artykul/25727/nd |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Mariusz Leszczyński |tytuł = Matka Boża w Kopii Obrazu Jasnogórskiego przybywa do Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej |data = 2004 |data dostępu = 2021-04-26 |opublikowany = niedziela.pl |url = https://niedziela.pl/artykul/73358/nd |język = pl}}</ref>;
* w 2014 Stolica Apostolska zatwierdziła wezwanie ''Matko Miłosierdzia'' w polskiej wersji litanii<ref>{{Cytuj stronę | url = https://episkopat.pl/nowe-wezwanie-w-litanii-loretanskiej-matko-milosierdzia/ | tytuł = Nowe wezwanie w Litanii Loretańskiej: ,,Matko Miłosierdzia” | opublikowany = www.episkopat.pl | data dostępu = 2016-11-28}}</ref> (w niektórych kościołach na końcu dodaje się ponadto wezwanie ''Królowo świata''<ref>{{Cytuj | url=http://diecezja.legnica.pl/litania-loretanska-wyjasnienia-dotyczace-poprawnej-wersji/ | tytuł=Litania loretańska – wyjaśnienia dotyczące poprawnej wersji – Diecezja Legnicka<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=diecezja.legnica.pl | język=pl | data dostępu=2020-07-09}}</ref>, jednak oficjalny tekst litanii nie zawiera go)<ref name="kielce" />;
* 20 czerwca 2020 roku Stolica Apostolska zatwierdziła dla całego Kościoła trzy nowe wezwania Litanii Loretańskiej: ''Mater Misericordiae'', ''Mater spei'' oraz ''Solacium migrantium''<ref>{{Cytuj stronę | url = https://diecezja.pl/aktualnosci/nowe-wezwania-w-litanii-loretanskiej/| tytuł = Nowe wezwania w litanii loretańskiej| autor = | opublikowany = Archidiecezja Krakowska| data = 2020-06-20| język = pl| data dostępu = 2020-06-26}}</ref>;
* 28 sierpnia 2020 roku [[Konferencja Episkopatu Polski|KEP]] zatwierdziła polskie tłumaczenie trzech nowych wezwań litanii loretańskiej. Będą odtąd brzmiały w języku polskim ''Matko miłosierdzia'' (po ''Matko Kościoła''), ''Matko nadziei'' (po ''Matko łaski Bożej''), ''Pociecho migrantów'' (po ''Ucieczko grzesznych'')<ref>{{Cytuj | tytuł = Trzy nowe wezwania litanii loretańskiej zatwierdzone  | url = https://www.gosc.pl/doc/6488796.Trzy-nowe-wezwania-litanii-loretanskiej-zatwierdzone | opublikowany = gosc.pl | data = 2020-08-29 | data dostępu = 2020-09-04 | język = pl}}</ref>.
W 1906 roku w [[Mariawityzm|Kościele Katolickim Mariawitów]] zostały wprowadzone dwa wezwania ''Matko Nieustającej Pomocy'' i ''Królowo Mariawitów''{{Fakt|data=2020-12}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
{{Wikiźródła|Litania Loretańska|Litanii Loretańskiej}}

* [https://brewiarz.pl/appendix/modlitwy/loretanska.php3 Aktualna wersja Litanii loretańskiej] uwzględniająca zmiany z 2020 r.
* [https://pistis.pl/litania-loretanska/ Litania loretańska] - tekst i opis.
{{Wikiźródła|Hymn do Nayświętszey Panny Loretańskiey|Hymnu do Najświętszej Panny Loretańskiej}}

{{Modlitwy maryjne}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Litanie|Loretańska, litania]]
[[Kategoria:Modlitwy katolickie]]
[[Kategoria:Maryja]]
[[Kategoria:Tytuły Maryi]]


text:
# Axel Schultz
Axel Schultz (ur. 9 listopada 1968 w Bad Saarow) – niemiecki pięściarz, pretendent do tytułu mistrza świata wagi ciężkiej.

## Kariera
Jako amator był brązowym medalistą mistrzostw świata i srebrnym medalistą mistrzostw Europy.
Jako zawodowiec aż trzy raz przystępował do walki o mistrzostwo świata, dwa razy przegrywając (z Georgiem Foremanem i Michaelem Moorerem) oraz raz remisując (z Fransem Bothą). Walczył również o zawodowe mistrzostwo Europy, ale przegrał przed czasem, w ósmej rundzie pojedynek z Wołodymyrem Kłyczką. Po tej walce, w 1999 ogłosił zakończenie kariery, jednak na ring wrócił po siedmiu latach porażką z Brianem Minto.
Ostatecznie z boksem pożegnał się w listopadzie 2006. Jego bilans walk wyniósł 26 zwycięstw (11 przez nokaut), pięć porażek i jeden remis.

title: Axel Schultz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Axel Schultz
 |grafika                   = Axel Schulz 01.jpg
 |opis grafiki              = Schulz w 2007
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[9 listopada]] [[1968]]
 |miejsce urodzenia         = [[Bad Saarow]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = pięściarz
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Axel Schultz''' (ur. [[9 listopada]] [[1968]] w [[Bad Saarow]]) – [[Niemcy|niemiecki]] pięściarz, pretendent do tytułu mistrza świata wagi ciężkiej.

== Kariera ==
Jako amator był brązowym medalistą mistrzostw świata i srebrnym medalistą mistrzostw Europy.

Jako zawodowiec aż trzy raz przystępował do walki o mistrzostwo świata, dwa razy przegrywając (z [[George Foreman|Georgiem Foremanem]] i [[Michael Moorer|Michaelem Moorerem]])<ref>{{Cytuj |tytuł = On This Day: George Foreman gets lucky against Axel Schulz - Boxing News |czasopismo = Boxing News |data = 2017-04-22 |data dostępu = 2018-03-27 |url = http://www.boxingnewsonline.net/on-this-day-george-foreman-gets-lucky-against-axel-schulz/ |język = en}}</ref> oraz raz remisując (z [[Francois Botha|Fransem Bothą]]). Walczył również o zawodowe mistrzostwo Europy, ale przegrał przed czasem, w ósmej rundzie pojedynek z [[Wołodymyr Kłyczko|Wołodymyrem Kłyczką]]. Po tej walce, w 1999 ogłosił zakończenie kariery, jednak na ring wrócił po siedmiu latach porażką z [[Brian Minto|Brianem Minto]]<ref>{{Cytuj |autor = FOCUS Online |tytuł = Axel Schulz vs. Brian Minto |czasopismo = FOCUS Online |data dostępu = 2018-03-27 |url = http://www.focus.de/sport/boxen/schulz/comeback_aid_26405.html |język = de}}</ref>.

Ostatecznie z boksem pożegnał się w listopadzie 2006. Jego bilans walk wyniósł 26 zwycięstw (11 przez nokaut), pięć porażek i jeden remis.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Urodzeni w 1968]]

title: Axel Schultz

Data i miejsce urodzenia: 9 listopada 1968 · Bad Saarow

Zawód, zajęcie: pięściarz


text:
# Johnny Klimek
Johnny Klimek (ur. 18 sierpnia 1962 w Melbourne) – australijski muzyk, kompozytor muzyki filmowej i producent muzyczny mieszkający w Berlinie.

## Życiorys

### Rodzina
Jego matka Luisa Cester urodziła się 29 stycznia 1916 w Pasiano di Pordenone. W połowie 1940 roku odpłynęła z północnych Włoch na statku, który po kilku tygodniach zawinął do portu w Melbourne. Po zakończeniu wojny została żoną polskiego emigranta Alfonsa Klimka i urodziła ośmioro dzieci. Jej siostra Fanny Cester była śpiewaczką operową i żoną kolarza Nino Borsari. Do krewnych należą bracia Nic i Chris Cester, którzy założyli w Melbourne w 2001 roku rockowy zespół muzyczny „Jet“.

### Kariera
W Melbourne Johnny Klimek grał jako gitarzysta w zespole muzyki rocka garażowego. W 1983 wyjechał do Berlina Zachodniego, gdzie występował jako basista z bliźniaczką Jayney i starszym bratem Alfem w zespole muzyki pop-rockowej „The Other One“. Od początku lat 90. był aktywny w gatunkach muzycznych trance, ambient oraz techno. Zrealizował z berlińską wytwórnią fonograficzną MFS projekty Effective Force, 030 i System 01, oraz współpracował z Dr. Motte, Paulem van Dykiem i Gudrun Gut. W 1994 skomponował muzykę do pierwszego albumu „45 RPM“ Paula van Dyka, a w 1998 do jego drugiego albumu „Seven Ways“.  W 1996 roku wziął udział jako basista w trasie koncertowej z Niną Hagen.
W 1997 skomponował po raz pierwszy, wspólnie z Tomem Tykwerem i Reinholdem Heilem, muzykę do dramatu filmowego Zimowy sen, a następnie do większości filmów zrealizowanych przez Toma Tykwera. Jest kompozytorem przewodniego motywu muzycznego do amerykańskiego serialu TV „Bez śladu“ oraz muzyki do 31 odcinków serialu Deadwood.

## Nagrody i wyróżnienia
Filmy i seriale z jego oprawą muzyczną uzyskały pięciokrotnie nagrodę Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP) oraz były dwukrotnie nominowane do nagrody filmowej Saturn i raz do Primetime Emmy Award. W 2006 roku został nominowany do nagrody Saturn w kategorii najlepsza muzyka za muzykę do filmu Pachnidło. W grudniu 2007 wziął udział w Berlinie w 20. ceremonii wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w kategorii „Najlepszy Europejski Kompozytor“ za muzykę do filmu Pachnidło. Za kompozycję do filmu Atlas chmur został nominowany w 2013 roku za najlepszą muzykę filmową do nagrody filmowej Złotego Globu.

## Dyskografia
- 1993: Effective Force – Illuminate The Planet
- 1993: 030 – Ki
- 1994: System 01 – Drugs Work
- 1996: Effective Force – Back And To The Left
- 2001: Johnny Klimek – Sound Of Klimax

## Filmografia
- 1997: Zimowy sen
- 1998: Biegnij Lola, biegnij
- 1999: Schlaraffenland
- 2000: Mrówki w gaciach
- 2000: Księżniczka i wojownik
- 2000: LiebesLuder
- 2001: Tangled
- 2002: Bez śladu
- 2002: Zdjęcie w godzinę
- 2002: Pif-Paf! Jesteś trup!
- 2003: Płynąc pod prąd
- 2004: Iron Jawed Angels
- 2004/2006: Deadwood
- 2005: Jaskinia
- 2005: Sophie Scholl – ostatnie dni
- 2005: Ziemia żywych trupów
- 2006: Zakochany Paryż
- 2006: Pachnidło
- 2007: Krew jak czekolada
- 2007: John from Cincinnati
- 2007: Anamorph
- 2008: Nieodebrane połączenie
- 2009: The International
- 2010: Bis aufs Blut – Brüder auf Bewährung
- 2010: Trzy
- 2010: Jutro: Kiedy zaczęła się wojna
- 2010: Les 7 jours du talion
- 2011: Elita zabójców
- 2011: Piekielna jedenastka
- 2012: Przebudzenie
- 2012: Atlas chmur
- 2012: Open Heart
- 2013: Wolf Creek 2
- 2013: Newsroom
- 2014: Ja, Frankenstein
- 2014: Kill Me Three Times
- 2015/2017: Sense8
- 2016: Hologram dla króla
- 2016: The Darkness
- 2017/2020: Babilon Berlin
- 2017: Dieses bescheuerte Herz
- 2019: Jett
- 2025: Das Licht

title: Johnny Klimek

wikitext:
{{Artysta muzyczny infobox
 |nazwa                 = Johnny Klimek
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Johnny Klimek Profile Pic.jpg
 |opis zdjęcia          = Johnny Klimek (2021)
 |alt zdjęcia           =
 |imię i nazwisko       = Johnny Klimek
 |pseudonim             =
 |data urodzenia        = [[18 sierpnia]] [[1962]]
 |miejsce urodzenia     = [[Melbourne]]
 |pochodzenie           = [[Australia]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |instrument            = [[gitara]], [[perkusja]]
 |typ głosu             =
 |gatunek               =
 |zawód                 = [[muzyk]], [[kompozytor]], [[producent muzyczny]]
 |aktywność             =
 |wydawnictwo           = MFS
 |powiązania            =
 |współpracownicy       = [[Tom Tykwer]], [[Nina Hagen]], [[Paul van Dyk]], Jayney Klimek, Alf Klimek
 |wyróżniony instrument =
 |zespół                = The Other One, Klimax Productions, Pale 3
 |odznaczenia           =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Johnny Klimek''' (ur. [[18 sierpnia]] [[1962]] w [[Melbourne]]) – [[Australia|australijski]] muzyk, kompozytor [[muzyka filmowa|muzyki filmowej]] i [[producent muzyczny]] mieszkający w Berlinie.

== Życiorys ==
=== Rodzina ===
Jego matka Luisa Cester urodziła się 29 stycznia 1916 w [[Pasiano di Pordenone]]. W połowie 1940 roku odpłynęła z północnych Włoch na statku, który po kilku tygodniach zawinął do portu w Melbourne. Po zakończeniu wojny została żoną polskiego emigranta Alfonsa Klimka i urodziła ośmioro dzieci. Jej siostra Fanny Cester była śpiewaczką operową i żoną kolarza [[Nino Borsari]]. Do krewnych należą bracia Nic i Chris Cester, którzy założyli w Melbourne w 2001 roku [[rock]]owy [[Jet (zespół muzyczny)|zespół muzyczny „Jet“]]<ref>{{Cytuj stronę|url = http://www.l-camillo.com/Camillo/Cam-9a.htm |tytuł = The Cester Family |autor= L. Camillo|opublikowany= |data= 2006|data dostępu= 2017-12-30|język= en}}</ref>.

=== Kariera ===
W Melbourne Johnny Klimek grał jako gitarzysta w zespole muzyki [[garage rock|rocka garażowego]]. W 1983 wyjechał do [[Berlin Zachodni|Berlina Zachodniego]], gdzie występował jako basista z bliźniaczką [[Jayney Klimek|Jayney]] i starszym bratem [[Alf Klimek|Alfem]] w zespole muzyki [[pop-rock]]owej „The Other One“. Od początku lat 90. był aktywny w gatunkach muzycznych [[trance]], [[ambient]] oraz [[techno]]. Zrealizował z berlińską wytwórnią fonograficzną MFS projekty ''Effective Force'', ''030'' i ''System 01'', oraz współpracował z [[Dr. Motte]], [[Paul van Dyk|Paulem van Dykiem]] i Gudrun Gut. W 1994 skomponował muzykę do pierwszego [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumu]] „[[45 RPM (Remixes Per Minute)|45 RPM]]“ [[Paul van Dyk|Paula van Dyka]], a w 1998 do jego drugiego albumu „[[Seven Ways]]“.  W 1996 roku wziął udział jako basista w [[trasa koncertowa|trasie koncertowej]] z [[Nina Hagen|Niną Hagen]].

W 1997 skomponował po raz pierwszy, wspólnie z [[Tom Tykwer|Tomem Tykwerem]] i Reinholdem Heilem, muzykę do [[Dramat filmowy|dramatu filmowego]] ''[[Zimowy sen (film 1997)|Zimowy sen]]'', a następnie do większości filmów zrealizowanych przez Toma Tykwera. Jest kompozytorem przewodniego motywu muzycznego do amerykańskiego [[Serial telewizyjny|serialu TV]] „[[Bez śladu (serial telewizyjny)|Bez śladu]]“ oraz muzyki do 31 odcinków serialu ''[[Deadwood (serial telewizyjny)|Deadwood]]''.

== Nagrody i wyróżnienia ==
Filmy i seriale z jego oprawą muzyczną uzyskały pięciokrotnie nagrodę [[Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców|Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców]] (ASCAP) oraz były dwukrotnie nominowane do [[Nagroda Saturn|nagrody filmowej Saturn]] i raz do Primetime Emmy Award<ref>{{Cytuj stronę|url = https://www.imdb.com/name/nm0459517/awards |tytuł = Johnny Klimek – Awards |autor= |opublikowany=[[IMDb|Internet Movie Database]] |data= |data dostępu= 2017-12-31|język= en}}</ref>. W 2006 roku został nominowany do [[Nagroda Saturn w kategorii najlepsza muzyka|nagrody Saturn w kategorii najlepsza muzyka]] za muzykę do filmu ''[[Pachnidło (film)|Pachnidło]]''. W grudniu 2007 wziął udział w Berlinie w [[20. ceremonia wręczenia Europejskich Nagród Filmowych|20. ceremonii wręczenia Europejskich Nagród Filmowych]] w kategorii „Najlepszy Europejski Kompozytor“ za muzykę do filmu ''[[Pachnidło (film)|Pachnidło]]''. Za kompozycję do filmu ''[[Atlas chmur (film)|Atlas chmur]]'' został nominowany w 2013 roku za najlepszą muzykę filmową do nagrody filmowej [[Złoty Glob|Złotego Globu]]<ref>{{Cytuj stronę|url= https://www.goldenglobes.com/person/tom-tykwer-johnny-klimek-reinhold-heil|tytuł= Tom Tykwer, Johnny Klimek, Reinhold Heil – Golden Globes: 1 Nomination|autor= |opublikowany= Golden Globe Awards|data= 2013|data dostępu= 2017-12-31|język= en|archiwum= https://web.archive.org/web/20171213090535/https://www.goldenglobes.com/person/tom-tykwer-johnny-klimek-reinhold-heil|zarchiwizowano= 2017-12-13}}</ref>.

== Dyskografia ==
* 1993: ''Effective Force – Illuminate The Planet''
* 1993: ''030 – Ki''
* 1994: ''System 01 – Drugs Work''
* 1996: ''Effective Force – Back And To The Left''
* 2001: ''Johnny Klimek – Sound Of Klimax''

== Filmografia ==
{{układ wielokolumnowy|szerokość=300px|
* 1997: ''[[Zimowy sen (film 1997)|Zimowy sen]]''
* 1998: ''[[Biegnij Lola, biegnij]]''
* 1999: ''Schlaraffenland''
* 2000: ''[[Mrówki w gaciach]]''
* 2000: ''[[Księżniczka i wojownik]]''
* 2000: ''LiebesLuder''
* 2001: ''Tangled''
* 2002: ''[[Bez śladu (serial telewizyjny)|Bez śladu]]''
* 2002: ''[[Zdjęcie w godzinę]]''
* 2002: ''[[Pif-Paf! Jesteś trup!]]''
* 2003: ''[[Płynąc pod prąd]]''
* 2004: ''Iron Jawed Angels''
* 2004/2006: ''[[Deadwood (serial telewizyjny)|Deadwood]]''
* 2005: ''[[Jaskinia (film)|Jaskinia]]''
* 2005: ''[[Sophie Scholl – ostatnie dni]]''
* 2005: ''[[Ziemia żywych trupów]]''
* 2006: ''[[Zakochany Paryż]]''
* 2006: ''[[Pachnidło (film)|Pachnidło]]''
* 2007: ''[[Krew jak czekolada]]''
* 2007: ''John from Cincinnati''
* 2007: ''Anamorph''
* 2008: ''[[Nieodebrane połączenie (film 2008)|Nieodebrane połączenie]]''
* 2009: ''[[The International (film)|The International]]''
* 2010: ''Bis aufs Blut – Brüder auf Bewährung''
* 2010: ''[[Trzy (film 2010)|Trzy]]''
* 2010: ''[[Jutro: Kiedy zaczęła się wojna]]''
* 2010: ''Les 7 jours du talion''
* 2011: ''[[Elita zabójców (film 2011)|Elita zabójców]]''
* 2011: ''[[Piekielna jedenastka]]''
* 2012: ''[[Przebudzenie (serial telewizyjny)|Przebudzenie]]''
* 2012: ''[[Atlas chmur (film)|Atlas chmur]]''
* 2012: ''Open Heart''
* 2013: ''[[Wolf Creek 2]]''
* 2013: ''[[Newsroom (serial telewizyjny)|Newsroom]]''
* 2014: ''[[Ja, Frankenstein]]''
* 2014: ''Kill Me Three Times''
* 2015/2017: ''[[Sense8]]''
* 2016: ''[[Hologram dla króla]]''
* 2016: ''The Darkness''
* 2017/2020: ''[[Babilon Berlin]]''
* 2017: ''Dieses bescheuerte Herz''
* 2019: [[Jett]]
* 2025: ''[[Das Licht]]''
}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.eckoproductions.com/?page_id=10 Johnny Klimek (biogram)] {{lang|en}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.discogs.com/artist/3836-Johnny-Klimek Johnny Klimek] w bazie [[Discogs]] {{lang|en}}
* {{IMDb|osoba|0459517|Johnny Klimek}}
* [https://itunes.apple.com/us/artist/johnny-klimek/17254515 Johnny Klimek] w serwisie [[Apple Music]] {{lang|en}}
* [https://musicbrainz.org/artist/0f7eb108-9fef-4abd-98c1-5bd1ec6b0add Johnny Klimek] w bazie [[MusicBrainz]] {{lang|en}}
* [https://rateyourmusic.com/artist/johnny_klimek Johnny Klimek] w bazie [[Rate Your Music]] {{lang|en}}
* [http://www.filmportal.de/person/johnny-klimek_e7f1f275e879434da03a3ada7b3e55fa Johnny Klimek] w bazie Filmportal.de {{lang|de}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Klimek, Johnny}}
[[Kategoria:Artyści związani z Berlinem]]
[[Kategoria:Australijscy basiści]]
[[Kategoria:Australijscy kompozytorzy muzyki filmowej]]
[[Kategoria:Polonia w Australii]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Melbourne]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1962]]

title: Johnny Klimek

Data i miejsce urodzenia: 18 sierpnia 1962 · Melbourne

Pochodzenie: Australia

Instrumenty: gitara, perkusja

Zawód: muzyk, kompozytor, producent muzyczny

Wydawnictwo: MFS


text:
# Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków”
Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków” – jednostka organizacyjna Straży Granicznej pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-czechosłowackiej w okresie międzywojennym.

## Geneza
Na wniosek Ministerstwa Skarbu, uchwałą z 10 marca 1920 roku, powołano do życia Straż Celną. Od połowy 1921 roku jednostki Straży Celnej rozpoczęły przejmowanie odcinków granicy od pododdziałów Batalionów Celnych. Proces tworzenia Straży Celnej trwał do końca 1922 roku. Placówka Straży Celnej „Łupków” weszła w podporządkowanie komisariatu Straży Celnej „Maniów” z Inspektoratu SC „Sambor”.

## Formowanie i zmiany organizacyjne
Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego z 22 marca 1928 roku, do ochrony północnej, zachodniej i południowej granicy państwa, a w szczególności do ich ochrony celnej, powoływano z dniem 2 kwietnia 1928 roku  Straż Graniczną.
Rozkazem nr 5 z 16 maja 1928 roku w sprawie organizacji Małopolskiego Inspektoratu Okręgowego dowódca Straży Granicznej gen. bryg. Stefan Pasławski określił strukturę organizacyjną komisariatu SG „Baligród”. Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków” znalazła się w jego strukturze.
Już 8 września 1928 dowódca Straży Granicznej rozkazem nr 6  w sprawie organizacji Małopolskiego Inspektoratu Okręgowego podpisanym w zastępstwie przez mjr. Wacława Szpilczyńskiego przeniósł komisariat SG „Baligród” do Woli Michowej. Placówka SG  I linii „Łupków” pozostała w jego składzie.

## Służba graniczna
Sąsiednie placówki:
- placówka Straży Granicznej I linii „Radoszyce” ⇔ placówka Straży Granicznej I linii „Maniów”− 1928[6]

## Kierownicy/dowódcy placówki
| stopień    | imię i nazwisko | okres pełnienia służby |
| ---------- | --------------- | ---------------------- |
| przodownik | Andrzej Nebesio | 17 IX 1937 –           |

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków”
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1928]]
 |rozformowanie        =
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              = [[Placówka Straży Celnej „Łupków”|Placówka SC „Łupków”]]
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     =
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Nowy Łupków|Łupków]]
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             = [[Straż Graniczna (1928–1939)|Straż Graniczna]]
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = [[Komisariat Straży Granicznej „Baligród”|Komisariat SG „Baligród”]]<br>[[Komisariat Straży Granicznej „Wola Michowa”|Komisariat SG „Wola Michowa”]]
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
[[Plik:Komisariat SG Wola Michowa.png|250px|right]]
'''Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków”''' – jednostka organizacyjna [[Straż Graniczna (1928–1939)|Straży Granicznej]] pełniąca służbę ochronną na [[Granica polsko-czechosłowacka|granicy polsko-czechosłowackiej]] w [[II Rzeczpospolita|okresie międzywojennym]].

== Geneza ==
Na wniosek [[Ministerstwo Skarbu|Ministerstwa Skarbu]], uchwałą z 10 marca 1920 roku, powołano do życia [[Straż Celna|Straż Celną]]{{odn|Dominiczak|1975|s=130}}. Od połowy 1921 roku jednostki Straży Celnej rozpoczęły przejmowanie odcinków granicy od [[pododdział]]ów [[Bataliony Celne|Batalionów Celnych]]{{odn|Piekarz|2017|s=28}}. Proces tworzenia Straży Celnej trwał do końca 1922 roku{{odn|Dominiczak|1997|s=250}}. Placówka Straży Celnej „Łupków” weszła w podporządkowanie [[Komisariat Straży Celnej „Maniów”|komisariatu Straży Celnej „Maniów”]] z [[Inspektorat Straży Celnej „Sambor”|Inspektoratu SC „Sambor”]]{{odn|Kozłowski|2012|s=33}}.

{{osobny artykuł|Placówka Straży Celnej „Łupków”}}

== Formowanie i zmiany organizacyjne ==
Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej [[Ignacy Mościcki|Ignacego Mościckiego]] z 22 marca 1928 roku, do ochrony północnej, zachodniej i południowej granicy państwa, a w szczególności do ich ochrony celnej, powoływano z dniem 2 kwietnia 1928 roku  Straż Graniczną{{odn|Goryński|2012|s=226}}.

Rozkazem nr 5 z 16 maja 1928 roku ''w sprawie organizacji [[Małopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Małopolskiego Inspektoratu Okręgowego]]'' dowódca Straży Granicznej gen. bryg. [[Stefan Pasławski]] określił strukturę organizacyjną [[Komisariat Straży Granicznej „Baligród”|komisariatu SG „Baligród”]]. Placówka Straży Granicznej I linii „Łupków” znalazła się w jego strukturze{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=28}}.
Już 8 września 1928 dowódca Straży Granicznej rozkazem nr 6  ''w sprawie organizacji [[Małopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej|Małopolskiego Inspektoratu Okręgowego]]'' podpisanym w zastępstwie przez mjr. Wacława Szpilczyńskiego przeniósł komisariat SG „Baligród” do Woli Michowej. Placówka SG  I linii „Łupków” pozostała w jego składzie{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=31}}.

== Służba graniczna ==
'''Sąsiednie placówki''':
* [[placówka Straży Granicznej I linii „Radoszyce”]] ⇔ [[placówka Straży Granicznej I linii „Maniów”]]− 1928{{odn|Jabłonowski|Polak|1999|s=28}}

== Kierownicy/dowódcy placówki ==
{| class="wikitable"
!stopień
!imię i nazwisko
!okres pełnienia służby
|-
|przodownik
|Andrzej Nebesio
|17 IX 1937{{odn|Muzeum Polskich Formacji Granicznych}} –
|}

== Zobacz też ==
* [[Graniczna Placówka Kontrolna Łupków]]
* [[Strażnica WOP Łupków]]
* [[Placówka Straży Granicznej w Łupkowie]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę|nazwisko= Dominiczak|imię=Henryk|autor link=Henryk Dominiczak|tytuł= Granica polsko–niemiecka 1919–1939. Z dziejów formacji granicznych| rok =1975| wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej|miejsce=Warszawa|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Dominiczak |imię=Henryk |tytuł=Granice państwa i ich ochrona na przestrzeni dziejów 966–1996 |data=1997 |miejsce=Warszawa |wydawca=Wydawnictwo „Bellona” |isbn=8311086184 |oclc= 37244743 |język=pl |odn=tak}}
* {{cytuj książkę|nazwisko=Jabłonowski|imię=Marek|nazwisko2=Polak|imię2=Bogusław|autor link=Marek Jabłonowski|autor link2=Bogusław Polak|tytuł=Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł|tom= II|data=1999|isbn=83-87424-77-3|miejsce=Koszalin|wydawca = Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę | imię=Grzegorz|nazwisko=Goryński|url =https://web.archive.org/web/20170101004308/http://ssh.apsl.edu.pl/baza/wydawn/ssh018/gorynski.pdf| tytuł = Powstanie, organizacja i funkcjonowanie straży granicznej w latach 1928-1939|rok=2012 |data dostępu = 2016-12-31|odn=tak}}
* {{cytuj pismo |nazwisko=Kozłowski|imię =Piotr| tytuł = Straż Celna zapomnianą formacją graniczną II Rzeczypospolitej – dyslokacja jednostek granicznych w 1926 roku | czasopismo = Problemy Ochrony Granic| wolumin =50|rok =2012|wydawca = [[Centrum Szkolenia Straży Granicznej w Kętrzynie]]| miejsce =Kętrzyn|issn =1505-1757|odn=tak}}
* {{cytuj pismo |nazwisko=Piekarz|imię =Karolina| tytuł =Polskie formacje graniczne 1918 – 1924| czasopismo = [[Mówią Wieki]]| wolumin =2s|rok =2017|wydawca = Oficyna Wydawnicza „Mówią Wieki”| miejsce =Warszawa|issn =1897-8088|odn=tak}}
* {{Cytuj stronę|url=http://www.muzeumsg.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=271&Itemid=84|tytuł=Muzeum Polskich Formacji Granicznych – Andrzej Nebesio|data dostępu=2017-08-24|odn={{odn/id|Muzeum Polskich Formacji Granicznych}}|archiwum=https://web.archive.org/web/20170825023632/http://www.muzeumsg.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=271&Itemid=84|zarchiwizowano=2017-08-25}}

{{Straż Graniczna (1928–1939)}}

{{SORTUJ:Łupków}}
[[Kategoria:Placówki I linii Straży Granicznej (1928–1939)]]
[[Kategoria:Placówki I linii Straży Granicznej (1928–1939) rozmieszczone na granicy polsko-czechosłowackiej]]
[[Kategoria:Nowy Łupków]]
[[Kategoria:Placówki Inspektoratu Granicznego nr 20 „Sambor”]]

Państwo: Polska

Rodowód: Placówka SC „Łupków”

Dyslokacja: Łupków

Formacja: Straż Graniczna

Podległość: Komisariat SG „Baligród” · Komisariat SG „Wola Michowa”


text:
# Zjednoczone Księstwa Jülich-Kleve-Berg
Zjednoczone Księstwa Jülich-Kleve-Berg (niem. Vereinigte Herzogtümer Jülich-Kleve-Berg) było połączeniem trzech państw Świętego Cesarstwa Rzymskiego – Jülich, Bergu i Kleve.
Najpierw w 1423 r. połączyły się ze sobą Jülich i Berg, a w 1521 r. dołączyły do nich Kleve oraz Mark tworząc razem księstwo Jülich-Kleve-Berg. Wraz z bezdzietną śmiercią ostatniego władcy tego połączonego państwa Jana Wilhelma w 1609 r. doszło do sporu o pozostawione przez niego dziedzictwo. Stronami sporu byli spadkobiercy jego dwóch najstarszych sióstr. Spadkobierczynią starszej z nich była wyznająca religię protestancką elektorówna Brandenburgii, natomiast po młodszej dziedziczył wyznawca religii katolickiej, władca Filip Ludwik Wittelsbach książę Palatynatu-Neuburg. Różnice w wierze spowodowały, że wojna o sukcesję nabrała także barwy wojny religijnej. Pięcioletnią wojnę zakończył zawarty 12 listopada 1614 pokój w Xanten, na mocy którego włości Jana Wilhelma podzielone zostały między strony sporu. Władca Palatynatu Neuburskiego Wolfgang Wilhelm Wittelsbach otrzymał Księstwo Jülich i Księstwo Bergu, natomiast władca Brandenburgii Jan Zygmunt Hohenzollern – Księstwo Kleve i Hrabstwo Mark. Obie strony wróciły do tego sporu podczas wojny trzydziestoletniej, jednak toczone walki ostatecznie niczego nie zmieniły.
Na podstawie postanowień kongresu wiedeńskiego Jülich i Berg po wcieleniu do Królestwa Prus znów połączyły się z Kleve i Mark, współtworząc pruską prowincję Jülich-Kleve-Berg (od 1822 znaną jako Nadrenia). Jedynie wchodzące dotąd w skład księstwa Jülich miasta Sittard i Tegelen wcielono do Holandii.

## Władcy Zjednoczonych Księstw Jülich-Kleve-Berg
- 1521-1539 Jan (w Kleve jako Jan III)
- 1539-1592 Wilhelm Bogaty
- 1592-1609 Jan Wilhelm

title: Zjednoczone Księstwa Jülich-Kleve-Berg

wikitext:
{{inne znaczenia|2=[[prowincja Jülich-Kleve-Berg]]}}
[[Plik:Gulik-Kleef-Berg wapen.svg|mały|upright|Herb Zjednoczonych Księstw Jülich-Kleve-Berg]]
[[Plik:Julich-Berg-Klewe.jpg|thumb|upright=1.5|Mapa z 1477 r. z księstwami Kleve, Jülich i Bergu oraz z hrabstwem Mark]]
'''Zjednoczone Księstwa Jülich-Kleve-Berg''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Vereinigte Herzogtümer Jülich-Kleve-Berg'') było połączeniem trzech państw [[Święte Cesarstwo Rzymskie|Świętego Cesarstwa Rzymskiego]] – [[Księstwo Jülich|Jülich]], [[Księstwo Bergu|Bergu]] i [[Księstwo Kleve|Kleve]].

Najpierw w 1423 r. połączyły się ze sobą [[Księstwo Jülich|Jülich]] i [[Księstwo Bergu|Berg]], a w 1521 r. dołączyły do nich [[Księstwo Kleve|Kleve]] oraz [[Hrabstwo Mark|Mark]] tworząc razem księstwo Jülich-Kleve-Berg. Wraz z bezdzietną śmiercią ostatniego władcy tego połączonego państwa Jana Wilhelma w 1609 r. doszło do sporu o pozostawione przez niego dziedzictwo. Stronami sporu byli spadkobiercy jego dwóch najstarszych sióstr. Spadkobierczynią starszej z nich była wyznająca religię protestancką elektorówna [[Brandenburgia-Prusy|Brandenburgii]], natomiast po młodszej dziedziczył wyznawca religii katolickiej, władca [[Filip Ludwik Wittelsbach (Pfalz-Neuburg)|Filip Ludwik Wittelsbach]] książę [[Palatynat]]u-Neuburg. Różnice w wierze spowodowały, że wojna o sukcesję nabrała także barwy wojny religijnej. Pięcioletnią wojnę zakończył zawarty 12 listopada 1614 pokój w [[Xanten]], na mocy którego włości Jana Wilhelma podzielone zostały między strony sporu. Władca Palatynatu Neuburskiego [[Wolfgang Wilhelm Wittelsbach (Pfalz-Neuburg)|Wolfgang Wilhelm Wittelsbach]] otrzymał [[Księstwo Jülich]] i [[Księstwo Bergu]], natomiast władca Brandenburgii [[Jan Zygmunt Hohenzollern]] – [[Księstwo Kleve]] i [[Hrabstwo Mark]]. Obie strony wróciły do tego sporu podczas [[wojna trzydziestoletnia|wojny trzydziestoletniej]], jednak toczone walki ostatecznie niczego nie zmieniły.

Na podstawie postanowień [[kongres wiedeński|kongresu wiedeńskiego]] [[księstwo Jülich|Jülich]] i [[księstwo Bergu|Berg]] po wcieleniu do [[Królestwo Prus|Królestwa Prus]] znów połączyły się z [[Księstwo Kleve|Kleve]] i [[Hrabstwo Mark|Mark]], współtworząc [[Prowincja Jülich-Kleve-Berg|pruską prowincję Jülich-Kleve-Berg]] (od 1822 znaną jako [[Nadrenia]]). Jedynie wchodzące dotąd w skład księstwa Jülich miasta [[Sittard]] i Tegelen wcielono do [[Holandia|Holandii]].

== Władcy Zjednoczonych Księstw Jülich-Kleve-Berg ==
* 1521-1539 [[Jan (książę Kleve, Jülich i Bergu)|Jan]] (w Kleve jako Jan III)
* 1539-1592 [[Wilhelm Bogaty]]
* 1592-1609 [[Jan Wilhelm (książę Kleve, Jülich i Bergu)|Jan Wilhelm]]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kraje Świętego Cesarstwa Rzymskiego]]
[[Kategoria:Księstwa]]


text:
# Kopalnia galmanu „Anna”
Kopalnia galmanu „Anna” – kopalnia galmanu w Strzemieszycach Małych (obecnej dzielnicy Dąbrowy Górniczej) w Królestwie Polskim, działająca w latach 1820–1893.
Kopalnia podporządkowana była Głównej Dyrekcji Górniczej i Dozorstwu Olkusko-Siewierskiemu (później Zachodniemu Okręgowi Górniczemu).  Była jedną z największych kopalń galmanu w okolicy. W okresie swego szczytowego rozwoju zatrudniała 200 robotników, w tym 50 górników. Zamknięta została prawdopodobnie w 1893, kiedy zanotowano jeszcze wydobycie w wysokości 144 ton.

title: Kopalnia galmanu „Anna”

wikitext:
'''Kopalnia galmanu „Anna”''' – kopalnia [[galman]]u w [[Strzemieszyce Małe|Strzemieszycach Małych]] (obecnej dzielnicy [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowy Górniczej]]) w [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwie Polskim]], działająca w latach 1820–1893.

Kopalnia podporządkowana była Głównej Dyrekcji Górniczej i [[Dozorstwo Olkusko-Siewierskie|Dozorstwu Olkusko-Siewierskiemu]] (później Zachodniemu Okręgowi Górniczemu).  Była jedną z największych kopalń galmanu w okolicy. W okresie swego szczytowego rozwoju zatrudniała 200 robotników, w tym 50 górników. Zamknięta została prawdopodobnie w 1893, kiedy zanotowano jeszcze wydobycie w wysokości 144 ton.

== Bibliografia ==
* [http://books.google.com/books?id=tnohAQAAMAAJ&pg=PA516&dq=%228.+Kopalnia+galmanu+Anna%22&hl=de#v=onepage&q=%228.%20Kopalnia%20galmanu%20Anna%22&f=false H. Łabęcki: ''Górnictwo w Polsce. Opis kopalnictwa i hutnictwa polskiego pod względem technicznym, historyczno-statystycznym i prawnym'', t. I, Warszawa 1841, s. 516–517].
* A. Rybak, A. J. Wójcik: ''Górnictwo galmanu na terenie Strzemieszyc w XIX wieku'', w: P. P. Zagożdżon, M. Madziarz (red.), ''Dzieje górnictwa – element europejskiego dziedzictwa kultury'', t. 2, Wrocław 2009.

[[Kategoria:Nieistniejące kopalnie w Dąbrowie Górniczej]]
[[Kategoria:Strzemieszyce Małe]]
[[Kategoria:Kopalnie cynku]]


text:
# Dan Brown
Daniel Gerhard Brown (ur. 22 czerwca 1964 w Exeter) – amerykański pisarz, autor powieści sensacyjnych, m.in. głośnej powieści Kod Leonarda da Vinci opublikowanej w 2003.

## Życiorys
Jest najstarszym dzieckiem Constance, organistki kościelnej i Richarda, nauczyciela matematyki.
Jest absolwentem Phillips Exeter Academy, ekskluzywnej szkoły średniej z internatem, w której uczył jego ojciec. W 1986 ukończył Amherst College. Zanim rozpoczął karierę pisarską, zajmował się muzyką, wydał dwa nagrania, jednak nie zdobyły one popularności. Następnie uczył języka angielskiego w swojej byłej szkole, Phillips Exeter. Nauczał także języka hiszpańskiego w szkole podstawowej. Od 1996 zajmuje się pisaniem powieści.  Jego żona Blythe, z którą pobrali się w 1993, jest z zawodu ilustratorką i historykiem sztuki.
Brown jest jednym z najpopularniejszych współczesnych autorów, łączny nakład jego wszystkich książek przekroczył ponad 170 milionów egzemplarzy. Najbardziej znaną powieść Browna, Kod Leonarda da Vinci, przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i sprzedano w ilości ponad 80 milionów egzemplarzy.
W 2005 „Time” umieścił Browna na liście 100 najbardziej wpływowych osób świata.
Książki Browna wykorzystują w fabule wiadomości z zakresu historii, sztuki, religii i teorii spiskowych. Jego twórczość ma wyraźnie chrześcijański wydźwięk, jednak niezgodny z ortodoksyjnymi poglądami na historię chrześcijaństwa. Wśród ortodoksów budzą swoją zawartością liczne kontrowersje i stają się zjawiskiem społecznym. Spore emocje wzbudziła powieść Kod Leonarda da Vinci, której zarzucono nieprawdziwe odmalowanie historii Kościoła rzymskokatolickiego, jak również Opus Dei. Krytycy i uczeni zarzucają mu wiele błędów z zakresu historii, teologii i historii sztuki. Gwałtowne zainteresowanie książką stało się nawet źródłem dochodowej formy turystyki – oprowadzania turystów po miejscach wiążących się z fabułą książki.

## Powieści
- Cyfrowa twierdza (Digital Fortress, 1998)
- Anioły i demony (Angels and Demons, 2000); adaptacja filmowa: 2009
- Zwodniczy punkt (Deception Point, 2001)
- Kod Leonarda da Vinci (The da Vinci Code, 2003); adaptacja filmowa: 2006
- Zaginiony symbol (The Lost Symbol, 2009); adaptacja serialowa[4]: 2021
- Inferno (Inferno, 2013); adaptacja filmowa: 2016
- Początek (Origin, 3 października 2017 r.)
- Tajemnica tajemnic (The Secrets of Secrets, 9 września 2025 r.)

title: Dan Brown

wikitext:
{{Dopracować|źródła=2010-02}}
{{Artysta infobox
 |imię i nazwisko       = Dan Brown
 |imię i nazwisko org   =
 |pseudonim             =
 |grafika               = Dan Brown bookjacket cropped.jpg
 |opis grafiki          = Dan Brown (przed 2004)
 |pełne imię i nazwisko = Daniel Gerhard Brown
 |data urodzenia        = 22 czerwca 1964
 |miejsce urodzenia     = [[Exeter (New Hampshire)|Exeter]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |narodowość            = amerykańska
 |język                 =
 |Alma Mater            =
 |dziedzina sztuki      = [[literatura piękna]]
 |epoka                 =
 |muzeum artysty        =
 |ważne dzieła          =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |odznaczenia           =
 |nagrody               =
 |commons               = Category:Dan Brown
 |wikiźródła            =
 |wikicytaty            = Dan Brown
 |www                   = http://www.danbrown.com
}}
'''Daniel Gerhard Brown''' (ur. [[22 czerwca]] [[1964]] w [[Exeter (New Hampshire)|Exeter]]) – amerykański [[pisarz]], autor [[Powieść sensacyjna|powieści sensacyjnych]], m.in. głośnej powieści ''[[Kod Leonarda da Vinci]]'' opublikowanej w 2003.

== Życiorys ==
Jest najstarszym dzieckiem Constance, organistki kościelnej i Richarda, nauczyciela matematyki<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Dan Brown - biografia |data dostępu = 2023-05-06 |opublikowany = www.granice.pl |url = https://www.granice.pl/autor/dan-brown/514 |język = pl}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Dan Brown |data dostępu = 2023-05-06 |opublikowany = Dan Brown |url = https://danbrown.com/ |język = en}}</ref>.

Jest absolwentem Phillips Exeter Academy, ekskluzywnej szkoły średniej z internatem, w której uczył jego ojciec. W 1986 ukończył Amherst College. Zanim rozpoczął karierę pisarską, zajmował się muzyką, wydał dwa nagrania, jednak nie zdobyły one popularności. Następnie uczył języka angielskiego w swojej byłej szkole, Phillips Exeter. Nauczał także języka hiszpańskiego w szkole podstawowej. Od 1996 zajmuje się pisaniem powieści.  Jego żona Blythe, z którą pobrali się w 1993, jest z zawodu ilustratorką i historykiem sztuki<ref name=":0" />.

Brown jest jednym z najpopularniejszych współczesnych autorów, łączny nakład jego wszystkich książek przekroczył ponad 170 milionów egzemplarzy. Najbardziej znaną powieść Browna, ''[[Kod Leonarda da Vinci]],'' przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i sprzedano w ilości ponad 80 milionów egzemplarzy<ref>{{Cytuj |tytuł = Dan Brown – Autorzy – Sonia Draga |data dostępu = 2023-05-06 |opublikowany = soniadraga.pl |url = https://soniadraga.pl/autorzy/dan-brown |język = pl}}</ref>.

W 2005 „[[Time (tygodnik)|Time]]” umieścił Browna na liście ''100 najbardziej wpływowych osób świata''<ref name=":1" />.

Książki Browna wykorzystują w fabule wiadomości z zakresu historii, sztuki, religii i teorii spiskowych. Jego twórczość ma wyraźnie chrześcijański wydźwięk, jednak niezgodny z ortodoksyjnymi poglądami na historię chrześcijaństwa. Wśród ortodoksów budzą swoją zawartością liczne kontrowersje i stają się zjawiskiem społecznym. Spore emocje wzbudziła powieść ''[[Kod Leonarda da Vinci]]'', której zarzucono nieprawdziwe odmalowanie historii [[Kościół katolicki|Kościoła rzymskokatolickiego]], jak również [[Opus Dei]]. Krytycy i uczeni zarzucają mu wiele błędów z zakresu historii, teologii i historii sztuki. Gwałtowne zainteresowanie książką stało się nawet źródłem dochodowej formy turystyki – oprowadzania turystów po miejscach wiążących się z fabułą książki.

== Powieści ==
* ''[[Cyfrowa twierdza]]'' (''Digital Fortress'', 1998)
* ''[[Anioły i demony (powieść)|Anioły i demony]]'' (''Angels and Demons'', 2000); [[Anioły i demony (film)|adaptacja filmowa]]: 2009
* ''[[Zwodniczy punkt]]'' (''Deception Point'', 2001)
* ''[[Kod Leonarda da Vinci]]'' (''The da Vinci Code'', 2003); [[Kod da Vinci|adaptacja filmowa]]: 2006
* ''[[Zaginiony symbol]]'' (''The Lost Symbol'', 2009); adaptacja serialowa<ref>{{Cytuj |tytuł = Zaginiony symbol - serial (2021) |data dostępu = 2022-05-16 |opublikowany = naEKRANIE.pl |url = https://naekranie.pl/seriale/langdon |język = pl}}</ref>: 2021
* ''[[Inferno (powieść Dana Browna)|Inferno]]'' (''Inferno'', 2013); [[Inferno (film 2016)|adaptacja filmowa]]: 2016
* ''[[Początek (powieść Dana Browna)|Początek]]'' (''Origin'', 3 października 2017 r.)
* ''[[Tajemnica tajemnic (powieść Dana Browna)|Tajemnica tajemnic]]'' (''The Secrets of Secrets'', 9 września 2025 r.)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.danbrown.com Oficjalna strona Dana Browna]

{{Dan Brown}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Brown, Dan}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1964]]
[[Kategoria:Amerykańscy autorzy thrillerów]]
[[Kategoria:Dan Brown]]

title: Dan Brown

Imię i nazwisko: Daniel Gerhard Brown

Data i miejsce urodzenia: 22 czerwca 1964 · Exeter

Narodowość: amerykańska

Dziedzina sztuki: literatura piękna