text:
# Diacyclops thomasi
Diacyclops thomasi – gatunek widłonoga z rodziny Cyclopidae. Opisał go w 1882 roku amerykański zoolog Stephen Alfred Forbes, nadając mu nazwę Cyclops thomasi.

title: Diacyclops thomasi

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Diacyclops thomasi''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = ([[Stephen Alfred Forbes|Forbes S.A.]], 1882)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[skorupiaki]]
 |gromada                = [[Maxillopoda]]
 |podgromada             = [[widłonogi]]
 |nadrząd                = Podoplea
 |rząd                   = [[Cyclopoida]]
 |rodzina                = [[Cyclopidae]]
 |podrodzina             = Cyclopinae
 |rodzaj                 = ''[[Diacyclops]]''
 |gatunek                = ''Diacyclops thomasi''
 |synonimy               =
* ''Acanthocyclops bicuspidatus thomasi'' (Forbes S.A., 1882){{r|worms}}
* ''Acanthocyclops thomasi'' (Forbes S.A., 1882){{r|worms}}
* ''Cyclops bicuspidatus thomasi'' Forbes S.A., 1882{{r|worms}}
* ''Cyclops thomasi'' Forbes S.A., 1882{{r|worms}}
* ''Diacyclops bicuspidatus thomasi'' (Forbes S.A., 1882){{r|worms}}
 |wikispecies            =
 |commons                = Category:Diacyclops thomasi
}}
'''''Diacyclops thomasi''''' – gatunek [[widłonogi|widłonoga]] z rodziny [[Cyclopidae]]<ref name="worms">Walter, T.C.; Boxshall, G. (2024). World of Copepods Database. [https://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=356812 ''Diacyclops thomasi'' (Forbes S.A., 1882)]. Accessed through: [[World Register of Marine Species]].</ref>. Opisał go w 1882 roku amerykański zoolog [[Stephen Alfred Forbes]], nadając mu [[Binominalne nazewnictwo gatunków|nazwę]] ''Cyclops thomasi''{{r|worms}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Diacyclops]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1882 roku]]

title: Domena

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Podtyp: skorupiaki

Gromada: Maxillopoda

Podgromada: widłonogi

Nadrząd: Podoplea

Rząd: Cyclopoida

Rodzina: Cyclopidae

Podrodzina: Cyclopinae

Rodzaj: Diacyclops

Gatunek: Diacyclops thomasi


text:
# Grauspitz
Grauspitz, Vorder Grauspitz (2600 lub 2599 m n.p.m.) – szczyt w Alpach Wschodnich, w paśmie Rätikon, położony na granicy Liechtensteinu i Szwajcarii, jeden z dwóch wierzchołków góry Grauspitz obok niższego Schwarzhornu.
Jako najwyższy punkt Księstwa Liechtensteinu góra należy do Korony Europy. Zdobycie Grauspitz jest możliwe wieloma trasami jednak nie istnieje żaden stale utrzymywany szlak turystyczny prowadzący na szczyt, dlatego góra ta jest zdecydowanie mniej popularna niż sąsiadujące szczyty Falknis i Naafkopf. Najprostsza trasa prowadzi najpierw przez Hinter Grauspitz, a następnie po cienkiej grani na Vorder Grauspitz.

wikiname: plwiki

title: Grauspitz

in_language: pl

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Grauspitz (Vorder Grauspitz)
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               = Grauspitzen.JPG
 |opis grafiki          = Widok na masyw góry Grauspitz z dwoma wierzchołkami (od lewej: Vorder Grauspitz, [[Schwarzhorn (Alpy Wschodnie)|Schwarzhorn]])
 |państwo               = {{Państwo|LIE}}<br />{{Państwo|SUI}}
 |położenie             = [[Gryzonia]], [[Fläsch]], [[Triesen]]
 |pasmo                 = [[Rätikon]], [[Alpy Wschodnie]]
 |wysokość              = 2600<ref name=punktwolke />
 |wybitność             = 368<ref group="uwaga">Nad nieznazwaną przełęczą, położoną około 110 m na zachód od Chlei Furgga (Salarueljoch).</ref><ref name=punktwolke />
 |kod mapy              = Alpy # Liechtenstein # Szwajcaria
 |współrzędne           = 47°03′09.8″N 9°34′52.6″E
 |commons               =
}}
'''Grauspitz''', Vorder Grauspitz (2600<ref name=punktwolke /><ref name=landeskarte /> lub 2599 m n.p.m.<ref name=jahrbuch />) – szczyt w Alpach Wschodnich, w paśmie [[Rätikon]], położony na granicy [[Liechtenstein]]u i [[Szwajcaria|Szwajcarii]], jeden z dwóch wierzchołków góry ''Grauspitz'' obok niższego [[Schwarzhorn (Alpy Wschodnie)|Schwarzhornu]].

Jako najwyższy punkt [[Liechtenstein|Księstwa Liechtensteinu]] góra należy do [[Korona Europy|Korony Europy]]. Zdobycie Grauspitz jest możliwe wieloma trasami jednak nie istnieje żaden stale utrzymywany szlak turystyczny prowadzący na szczyt, dlatego góra ta jest zdecydowanie mniej popularna niż sąsiadujące szczyty [[Falknis]] i [[Naafkopf]]. Najprostsza trasa prowadzi najpierw przez [[Schwarzhorn (Alpy Wschodnie)|Hinter Grauspitz]], a następnie po cienkiej grani na Vorder Grauspitz<ref name=summitpost />.

== Zobacz też ==
* [[Schwarzhorn (Alpy Wschodnie)|Schwarzhorn]]
* [[Falknis]]
* [[Naafkopf]]
* [[Korona Europy]]

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name=jahrbuch>{{Cytuj |tytuł = Statistisches Jahrbuch Liechtensteins 2020 |data = 2021 |data dostępu = 2021-07-29 |miejsce = Schaan |wydawca = Amt für Statistik de Fürstentum Liechtenstein |url = https://www.llv.li/files/as/statistisches-jahrbuch-liechtensteins-2020.pdf}}</ref>
<ref name=landeskarte>{{Cytuj |tytuł = Karten der Schweiz, Landeskarte 1:10'000 (farbig) |data = 2020 |data dostępu = 2022-04-16 |wydawca = Bundesamt für Landestopografie swisstopo |url = http://map.geo.admin.ch/?zoom=10&X=213523&Y=762782&crosshair=marker}}</ref>
<ref name=punktwolke>{{Cytuj |tytuł = swissSURFACE3D, die klassifizierte Punktwolke der Schweiz |data = 2020 |data dostępu = 2022-04-17 |wydawca = Bundesamt für Landestopografie swisstopo |url = https://www.swisstopo.admin.ch/de/geodata/height/surface3d.html}}</ref>
<ref name=summitpost>{{Cytuj |tytuł = Grauspitz: Climbing, Hiking & Mountaineering: SummitPost |data dostępu = 2021-07-29 |opublikowany = www.summitpost.org |url = https://www.summitpost.org/grauspitz/151118}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Szczyty Liechtensteinu]]
[[Kategoria:Szczyty pasma Rätikon]]
[[Kategoria:Szczyty Szwajcarii]]
[[Kategoria:Najwyższe punkty poszczególnych państw]]

title: Grauspitz (Vorder Grauspitz)Grauspitz

Państwo: Liechtenstein · Szwajcaria

Położenie: Gryzonia, Fläsch, Triesen

Pasmo: Rätikon, Alpy Wschodnie


text:
# Effendi Kapijew
Effendi Kapijew (ros. Эффенди Капиев, ur. 1909, zm. 1944) – poeta i tłumacz dagestański, tworzący w języku rosyjskim, Lak z pochodzenia.
Od 1931, po przerwaniu studiów w Leningradzie pracował w Dagestanie jako nauczyciel. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza związku pisarzy Dagestanu, pisał artykuły i wiersze, które ukazywały się w prasie lokalnej.
Za życia wyszły dwa tomiki wierszy Kapijewa: Pieśni górali (Песни горцев, 1939) oraz Rzeźba w kamieniu (Резба на камню, 1940). Zawierają one dawne i nowsze pieśni narodów kaukaskich zebrane, opracowane i przetłumaczone na rosyjski przez Kapijewa.
W przekładzie na język polski ukazały się dwa dzieła Kapijewa:
- Notatki z frontu 1941-1944, w opracowaniu Z. Fedeckiego, Warszawa 1963 (kolejne wydania w 1977 oraz 1984) – dzieło, będące nowatorskim formalnie i interesującym treściowo zapisem przeżyć poety, który jest naocznym świadkiem wojny.
- Poeta, w opracowaniu J. Pomianowskiego, Warszawa 1948 (II wydanie ukazało się w 1949) – cykl nowel, będący swoistą biograficzną opowieścią o Sulejmanie Stalskim, niepiśmiennym klasyku ludowej literatury Dagestanu.

title: Effendi Kapijew

wikitext:
'''Effendi Kapijew''' ([[język rosyjski|ros.]] Эффенди Капиев, ur. [[1909]], zm. [[1944]]) – poeta i tłumacz [[Dagestan|dagestański]], tworzący w [[język rosyjski|języku rosyjskim]], [[Lakowie|Lak]] z pochodzenia.

Od [[1931]], po przerwaniu studiów w [[Petersburg|Leningradzie]] pracował w Dagestanie jako nauczyciel. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza związku pisarzy Dagestanu, pisał artykuły i wiersze, które ukazywały się w prasie lokalnej.
Za życia wyszły dwa tomiki wierszy Kapijewa: ''Pieśni górali'' (Песни горцев, [[1939]]) oraz ''Rzeźba w kamieniu'' (Резба на камню, [[1940]]). Zawierają one dawne i nowsze pieśni narodów kaukaskich zebrane, opracowane i przetłumaczone na rosyjski przez Kapijewa.

W przekładzie na język polski ukazały się dwa dzieła Kapijewa:
* ''Notatki z frontu 1941-1944'', w opracowaniu Z. Fedeckiego, Warszawa 1963 (kolejne wydania w 1977 oraz 1984) – dzieło, będące nowatorskim formalnie i interesującym treściowo zapisem przeżyć poety, który jest naocznym świadkiem wojny.
* ''Poeta'', w opracowaniu J. Pomianowskiego, Warszawa 1948 (II wydanie ukazało się w 1949) – cykl nowel, będący swoistą biograficzną opowieścią o [[Sulejman Stalski|Sulejmanie Stalskim]], niepiśmiennym klasyku ludowej literatury Dagestanu.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Poeci|Kapijew Effendi]]
[[kategoria:Lakowie|Kapijew Effendi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1909|Kapijew Effendi]]
[[Kategoria:Zmarli w 1944|Kapijew Effendi]]


text:
# Prucheńsko Małe
Prucheńsko Małe – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Mniszków.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Narodzenia NMP i św. Mikołaja w Błogich Szlacheckich.

title: Prucheńsko Małe

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Prucheńsko Małe
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = łódzkie
 |powiat                 = [[Powiat opoczyński|opoczyński]]
 |gmina                  = [[Mniszków (gmina)|Mniszków]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 112<ref>{{Cytuj |url=https://bdl.stat.gov.pl/bdl/metadane/cechy/4182 |tytuł=NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych |data=2022-09-19 |data dostępu=2022-10-04 |opublikowany=Bank Danych Lokalnych GUS}}</ref>
 |rok                    = 2022
 |strefa numeracyjna     = 44
 |kod pocztowy           = 26-341<ref>{{Poczta Polska|2022-10|s=1051}}</ref>
 |tablice rejestracyjne  = EOP
 |SIMC                   = 0546182
 |kod mapy               = Mniszków (gmina)
 |współrzędne            = 51°23'10"N 19°55'23"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|110326|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Prucheńsko Małe''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo łódzkie|województwie łódzkim]], w [[powiat opoczyński|powiecie opoczyńskim]], w [[Mniszków (gmina)|gminie Mniszków]].

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość administracyjnie należała do [[województwo piotrkowskie|województwa piotrkowskiego]].

Wierni [[Kościół łaciński|Kościoła rzymskokatolickiego]] należą do parafii [[Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Błogich Szlacheckich|Narodzenia NMP i św. Mikołaja w Błogich Szlacheckich]]{{r|par}}.

== Zobacz też ==
* [[Prucheńsko Duże]]

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=par>[https://diecezja.radom.pl/blogie-parafia-pw-narodzenia-nmp-sw-mikolaja/ Opis parafii na stronie diecezji]</ref>
}}

{{Gmina Mniszków}}

[[Kategoria:Prucheńsko Małe|*]]

title: Prucheńsko Małe

Państwo: Polska

Województwo: łódzkie

Powiat: opoczyński

Gmina: Mniszków

Tablice rejestracyjne: EOP


text:
# Jack Wagner
Jack Wagner, właśc. Peter John Wagner II (ur. 3 października 1959 w Washington w Missouri) – amerykański aktor telewizyjny, piosenkarz i autor tekstów piosenek, także reżyser i producent filmowy.

## Życiorys

### Wczesne lata
Urodził się w Washington w Missouri jako jedyne dziecko sprzedawcy samochodów Petera (zm. 1990) i gospodyni domowej Scotty Wagnerów. W wieku dziesięciu lat zainteresował się grą w golfa. Był utalentowany w wielu dyscyplinach sportowych, grając w drużynach piłki nożnej i koszykówki. Gdy był jeszcze nastolatkiem wyróżniał się, zdobywając tytuł Mistrza Missouri Jr. Dorastał w stanie Missouri, gdzie w szkole średniej im. Świętej Gertrudy występował na szkolnej scenie w przedstawieniu Oliver. Przez rok (1979) uczęszczał na Uniwersytet Missouri w Columbii. Po zdobyciu tytułu stanowego mistrza gry w golfa, w 1980 otrzymał stypendium Uniwersytetu Arizony w Tucson, gdzie kontynuował naukę do 1982, gdy wyjechał do Los Angeles.

### Kariera
Dorabiał jako przewodnik po Universal Studios, zanim znalazł się w obsadzie opery mydlanej telewizji kablowej Nowy dzień w Edenie (A New Day in Eden, 1982). Następnie pojawił się w dwóch odcinkach opery mydlanej CBS Knots Landing (1983) i zdobył sympatię widzów rolą Andrew „Frisco” Jonesa, piosenkarza rockowego, policjanta i tajnego agenta w operze mydlanej ABC Szpital miejski (General Hospital, 1983-88, 1989-91, 1994-95), gdzie wniósł na ekran romantyczność i humor, a za rolę był nominowany do nagrody Emmy.
Karierę telewizyjną doskonale łączył z karierą muzyczną. Występował w Civic Light Opera w Los Angeles w produkcji They’re Playing Our Song. W 1985 wylansował przebój „All I Need”. Ma na swoim koncie sześć albumów: All I Need (1984), Lighting Up the Night (1985), Don’t Give Up Your Day Job (1987), Alone in a Crowd (1993), Dancing In The Moonlight (2005) i On The Porch (2014).
Zagrał w dreszczowcu telewizyjnym NBC Ruchomy cel (Moving Target, 1988) z Tomem Skerrittem. Wkrótce potem wystąpił jako Warren Lockridge w operze mydlanej NBC Santa Barbara (1991-93). Nieoczekiwanie zaskoczył telewidzów w roli złoczyńcy doktora Petera Burnsa w operze mydlanej Fox Melrose Place (1994-99) oraz jako Jack Williams, podstępny brat właściciela potężnej firmy produkującej samolotów w miniserialu NBC/Aarona Spellinga Wybrańcy fortuny (Titans, 2000–2001).
W 2000 roku zadebiutował na scenie Broadwayu w podwójnej tytułowej roli w musicalu Roberta Louisa Stevensona Jekyll i Hyde. Za rolę Dominicka ‘Nicka’ Payne’a Marone, syna Massimo Marone (Joseph Mascolo) i Jacqueline Payne (Lesley-Anne Down), brata przyrodniego Ridge’a Forrestera (Ronn Moss) w operze mydlanej CBS Moda na sukces (The Bold and the Beautiful, 2003-2012) otrzymał w 2006 szwajcarską nagrodę Złotej Róży na festiwalu Rose d’Or w Lucerne i kolejną nominację do Daytime Emmy Award. W serialu tym wykonał także trzy piosenki – „Let Me Smile at You”, „Going Back Again” i „Christmas Night”. W 2006 otrzymał tytuł Sławnego Amerykańskiego Mistrza Gry w Golfa Stulecia i kontrowersyjnie został określony lepszym naturalnym graczem wśród profesjonalnych graczy w golfa w Hollywood.
W 2012 wziął udział w czternastej edycji programu Dancing with the Stars, gdzie z tancerką Anną Trebunskayą zajął 11 miejsce.

### Życie prywatne
Spotykał się z Peggy Trentini, Nicole, Kimberly Foster (1985), Hilary Edson (1985-86) i Laurie Landry (1987). 18 grudnia 1993 poślubił aktorkę Kristinę Crump, z którą poznał na planie Szpitalu miejskiego, gdzie grała Felicię Cummings. Mieli dwóch synów: Petera (ur. 4 września 1990) i Harrisona (ur. 1 grudnia 1994 zm. 6 czerwca 2022). Jednak w 2006 doszło do rozwodu. W latach 1999–2000 spotykał się z aktorką Coleen Sexton, z którą grał w musicalu Jekyll & Hyde.
Od roku 2007 spotykał się z Heather Locklear, jednak w sierpniu 2011 roku jego zaręczyny zostały zerwane. Wagner odnalazł swoją nieślubną córkę, Kerry. Matka dziewczyny poinformowała aktora o dziecku dopiero po urodzeniu i oddaniu do adopcji. Jack spotkał się z córką po raz pierwszy, 4 listopada 2011 roku, na koncercie aktora, na Florydzie. W maju 2012 spotykał się z Ashley Jones (Bridget Forrester z Mody na sukces).

## Filmografia

### Filmy fabularne
- 1990: Zagraj mordercę dla mnie (Play Murder for Me) jako Paul Slater
- 1994: Złapany w pułapkę w kosmosie (Trapped in Space) jako MacNeil
- 2000: Sztuczne kłamstwa (Artificial Lies) jako dr Peter Rexter
- 2002: Cupid’s Prey jako Jeremy Wetherton

### Filmy TV
- 1989: Bikini (Swimsuit) jako Hart
- 1989: Ruchomy cel (Moving Target) jako Scott Syndicate
- 1995: Zabójczy kochanek (Lady Killer) jako dr Elliman
- 1996: Człowiek, który lubił latać (Frequent Flyer) jako Nick Rawlings
- 1997: Śmiertelne echo (Echo) jako Max Jordan/Steven Jordan
- 1998: Ciężar tajemnicy (Dirty Little Secret) jako Jack
- 2000: Najdłuższy lot (Nowhere to Land) jako kapitan John Prescott
- 2002: Lawina (Trapped: Buried Alive) jako Michael Cooper
- 2003: Przyjaciel z zaświatów (Ghost Dog: A Detective Tail) jako Kyle Caldwell
- 2014: My Gal Sunday jako Danny O’Brien

### Seriale TV
- 1982: Nowy dzień w Edenie (A New Day in Eden) Clint Masterson
- 1983: Knots Landing jako Doradca
- 1983: Kochani przyjaciele i doskonałe pary (Loving Friends and Perfect Couples)
- 1983-88: Szpital miejski (General Hospital) jako Andrew „Frisco” Jones
- 1989-91: Szpital miejski (General Hospital) jako Andrew „Frisco” Jones
- 1991-93: Santa Barbara jako Warren Lockrige
- 1994-95: Szpital miejski (General Hospital) jako Andrew „Frisco” Jones
- 1994-99: Melrose Place jako dr Peter Burns
- 1995: Syreny (Sirens) jako Jack
- 1997: Nowe przygody Supermana (Lois & Clark: New Adventures of Superman) jako Randy Goode
- 1997: Sabrina, nastoletnia czarownica (Sabrina, the Teenage Witch) jako Jack Wagner
- 1997: Sunset Beach jako Jacques Dumont
- 1999: Dotyk anioła (Touched by an Angel) jako Bart Ewing
- 2000–2001: Wybrańcy fortuny (Titans) jako Jack Williams
- 2003-2012: Moda na sukces (The Bold and the Beautiful) jako Dominick ‘Nick’ Payne Marone
- 2009: Detektyw Monk jako Perry Walsh
- 2011: Rozpalić Cleveland (Hot in Cleveland) jako dr Aaron Everett
- 2013: Castle (serial telewizyjny) jako Billy Piper
- 2013: Szpital miejski (General Hospital) jako Frisco Jones
- 2013: Rozpalić Cleveland (Hot in Cleveland) jako dr Aaron Everett
- 2014: Heartbreakers jako David Love
- 2014–2015: Głos serca (When Calls the Heart) jako Bill Avery
- 2015: Ray Donovan jako Sandy Patrick
- 2025-: Moda na sukces (The Bold and the Beautiful) jako Dominick 'Nick' Payne Marone[19]

## Dyskografia

### Albumy
- 1984: All I Need
- 1985: Lighting up the Night
- 1987: Don’t Give Up Your Day Job
- 1993: Alone in the crowd
- 2005: Dancing in the Moonlight
- 2014: On The Porch

### Single
- 1984: „All I Need”
- 1985: „Lady of My Heart”
- 1985: „Too Young”
- 1986: „Love Can Take Us All The Way”
- 1987: „Weatherman Says”
- 2012: „Will The Rain Fall Down”

title: Jack Wagner

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Jack Wagner
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Jack Wagner 39th Daytime Emmy Awards.jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Peter John Wagner
 |data urodzenia            = 3 października 1959
 |miejsce urodzenia         = [[Washington (Missouri)|Washington]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = aktor, piosenkarz, autor tekstów, muzyk, reżyser, producent filmowy
 |współmałżonek             = Kristina Crump<br />(1993-2006; rozwód)
 |lata aktywności           = od 1982
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               =
 |www                       =
}}
'''Jack Wagner''', właśc. '''Peter John Wagner II'''<ref>{{cytuj stronę |url = http://archive.is/qcMPh |tytuł = Jack Wagner Biography & TV / Movie Credits |opublikowany = TVRage.Com |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.listal.com/jack-wagner |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = Listal |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref> (ur. [[3 października]] [[1959 w filmie|1959]] w [[Washington (Missouri)|Washington]] w [[Missouri (stan)|Missouri]]) – amerykański aktor telewizyjny, piosenkarz<ref>{{cytuj stronę |url = https://web.archive.org/web/20220412235512/https://www.tvguide.com/celebrities/jack-wagner/3030385598/ |tytuł = Jack Wagner Credits |opublikowany = „[[TV Guide]]” |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref> i autor tekstów piosenek, także reżyser i producent filmowy.

== Życiorys ==
=== Wczesne lata ===
Urodził się w [[Washington (Missouri)|Washington]] w [[Missouri (stan)|Missouri]] jako jedyne dziecko sprzedawcy samochodów Petera (zm. 1990) i gospodyni domowej Scotty Wagnerów<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.filmreference.com/film/34/Jack-Wagner.html |tytuł = Jack Wagner Biography (1959-) |opublikowany = Film Reference |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. W wieku dziesięciu lat zainteresował się grą w [[golf]]a<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.tv.com/people/jack-wagner/ |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = [[TV.com]] |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20160131213802/http://www.tv.com/people/jack-wagner/ |zarchiwizowano = 2016-01-31 |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. Był utalentowany w wielu dyscyplinach sportowych, grając w drużynach piłki nożnej i koszykówki. Gdy był jeszcze nastolatkiem wyróżniał się, zdobywając tytuł Mistrza Missouri Jr. Dorastał w stanie Missouri, gdzie w szkole średniej im. Świętej Gertrudy<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.cinemagia.ro/actori/jack-wagner-11386/ |tytuł = Jack Wagner – Actor |opublikowany = CineMagia.ro |język = ro |data dostępu = 2016-02-01}}</ref> występował na szkolnej scenie w przedstawieniu ''Oliver''<ref>{{cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20160221163704/http://www.starpulse.com/Actors/Wagner,_Jack/ |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = Starpulse.com |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. Przez rok (1979) uczęszczał na [[Uniwersytet Missouri]] w Columbii. Po zdobyciu tytułu stanowego mistrza gry w golfa, w 1980 otrzymał stypendium [[Uniwersytet Arizony|Uniwersytetu Arizony]] w [[Tucson]], gdzie kontynuował naukę do 1982, gdy wyjechał do [[Los Angeles]].

=== Kariera ===
Dorabiał jako przewodnik po Universal Studios, zanim znalazł się w obsadzie [[Opera mydlana|opery mydlanej]] telewizji kablowej ''Nowy dzień w Edenie'' (''A New Day in Eden'', 1982)<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.rottentomatoes.com/celebrity/jack_wagner/ |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = [[Rotten Tomatoes]] |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. Następnie pojawił się w dwóch odcinkach opery mydlanej [[CBS]] ''[[Knots Landing]]'' (1983) i zdobył sympatię widzów rolą Andrew „Frisco” Jonesa, piosenkarza [[rock]]owego, policjanta i tajnego agenta w operze mydlanej [[American Broadcasting Company|ABC]] ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'', 1983-88, 1989-91, 1994-95), gdzie wniósł na ekran romantyczność i humor, a za rolę był nominowany do [[Nagroda Emmy|nagrody Emmy]].

Karierę telewizyjną doskonale łączył z karierą muzyczną. Występował w Civic Light Opera w Los Angeles w produkcji ''They’re Playing Our Song''. W 1985 wylansował przebój „All I Need”. Ma na swoim koncie sześć albumów: ''All I Need'' (1984), ''Lighting Up the Night'' (1985), ''Don’t Give Up Your Day Job'' (1987), ''Alone in a Crowd'' (1993), ''Dancing In The Moonlight'' (2005) i ''On The Porch'' (2014).

Zagrał w dreszczowcu telewizyjnym [[NBC]] ''Ruchomy cel'' (''Moving Target'', 1988) z [[Tom Skerritt|Tomem Skerrittem]]. Wkrótce potem wystąpił jako Warren Lockridge w operze mydlanej NBC ''[[Santa Barbara (serial telewizyjny)|Santa Barbara]]'' (1991-93). Nieoczekiwanie zaskoczył telewidzów w roli złoczyńcy doktora Petera Burnsa w operze mydlanej [[Fox Broadcasting Company|Fox]] ''[[Melrose Place]]'' (1994-99)<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.mymovies.it/biografia/?a=61335 |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = MYmovies |język = it |data dostępu = 2016-02-01}}</ref> oraz jako Jack Williams, podstępny brat właściciela potężnej firmy produkującej samolotów w [[miniserial]]u NBC/[[Aaron Spelling|Aarona Spellinga]] ''[[Wybrańcy fortuny]]'' (''Titans'', 2000–2001).

W 2000 roku zadebiutował na scenie [[Broadway (teatr)|Broadwayu]] w podwójnej tytułowej roli w musicalu [[Robert Louis Stevenson|Roberta Louisa Stevensona]] ''Jekyll i Hyde''<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.ibdb.com/Person/View/75233 |tytuł = Jack Wagner |opublikowany = [[Internet Broadway Database]] |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. Za rolę Dominicka ‘Nicka’ Payne’a Marone, syna Massimo Marone ([[Joseph Mascolo]]) i Jacqueline Payne ([[Lesley-Anne Down]]), brata przyrodniego Ridge’a Forrestera ([[Ronn Moss]]) w operze mydlanej CBS ''[[Moda na sukces]]'' (''The Bold and the Beautiful'', 2003-2012) otrzymał w 2006 szwajcarską nagrodę Złotej Róży na festiwalu Rose d’Or w [[Lucerna|Lucerne]] i kolejną nominację do [[Nagroda Emmy|Daytime Emmy Award]]. W serialu tym wykonał także trzy piosenki – „Let Me Smile at You”, „Going Back Again” i „Christmas Night”. W 2006 otrzymał tytuł Sławnego Amerykańskiego Mistrza Gry w Golfa Stulecia i kontrowersyjnie został określony lepszym naturalnym graczem wśród profesjonalnych graczy w [[golf]]a w [[Hollywood]].

W 2012 wziął udział w czternastej edycji programu ''[[Dancing with the Stars (Stany Zjednoczone)|Dancing with the Stars]]'', gdzie z tancerką Anną Trebunskayą zajął 11 miejsce<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.cbsnews.com/news/dancing-with-the-stars-jack-wagner-eliminated-as-controversy-reigns/ |tytuł = „Dancing with the Stars”: Jack Wagner eliminated, as controversy reigns |opublikowany = CBS News |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>.

=== Życie prywatne ===
Spotykał się z Peggy Trentini, Nicole, Kimberly Foster (1985), Hilary Edson (1985-86) i Laurie Landry (1987)<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.whosdatedwho.com/dating/jack-wagner |tytuł = Who is Jack Wagner dating? |opublikowany = FamousFix |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. 18 grudnia 1993 poślubił aktorkę Kristinę Crump, z którą poznał na planie ''[[Szpital miejski|Szpitalu miejskiego]]'', gdzie grała Felicię Cummings. Mieli dwóch synów: Petera (ur. 4 września 1990) i Harrisona (ur. 1 grudnia 1994 zm. 6 czerwca 2022<ref>{{Cytuj |tytuł = Nie żyje syn aktorskiej pary! Przyczyny śmierci nie są znane |data dostępu = 2022-06-11 |opublikowany = swiatseriali.interia.pl |url = https://swiatseriali.interia.pl/news/news-nie-zyje-harrison-wagner-tragiczna-smierc-syna-aktorskiej-pa,nId,6079446 |język = pl}}</ref>). Jednak w 2006 doszło do rozwodu<ref>{{cytuj stronę |url = http://extratv.com/2011/08/12/heather-locklear-and-jack-wagner-are-engaged/ |tytuł = Heather Locklear and Jack Wagner are Engaged! |opublikowany = Extra |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. W latach 1999–2000 spotykał się z aktorką Coleen Sexton, z którą grał w musicalu ''Jekyll & Hyde''<ref>{{cytuj stronę |url = https://archive.ph/20160201112628/http://www.playbill.com/news/article/photo-call-jack-wagner-joins-jekyll-hyde-jan.-25-86790 |tytuł = Jack Wagner Joins Jekyll & Hyde Jan. 25 |opublikowany = Playbill |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>.

Od roku 2007 spotykał się z [[Heather Locklear]], jednak w sierpniu 2011 roku jego zaręczyny zostały zerwane<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.soap-passion.com/casting_news/810-carnet-rose-jack-wagner-et-heather-locklear-rompent-leurs-fiancailles.html |tytuł = Jack Wagner et Heather Locklear rompent leurs fiançailles! |opublikowany = Soap-Passion |język = fr |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. Wagner odnalazł swoją nieślubną córkę, Kerry. Matka dziewczyny poinformowała aktora o dziecku dopiero po urodzeniu i oddaniu do adopcji. Jack spotkał się z córką po raz pierwszy, 4 listopada 2011 roku, na koncercie aktora, na Florydzie<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.soap-passion.com/amour_gloire_et_beaute/news/550-jack-wagner-decouvre-qu-il-a-une-fille-de-23-ans.html |tytuł = Jack Wagner découvre qu’il a une fille de 23 ans |opublikowany = Soap-Passion |język = fr |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>. W maju 2012 spotykał się z [[Ashley Jones]] (Bridget Forrester z ''[[Moda na sukces|Mody na sukces]]'')<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.welovesoaps.net/2013/05/former-b-co-stars-jack-wagner-ashley.html |tytuł = Former B&B Co-Stars Jack Wagner & Ashley Jones Are Dating |opublikowany = We Love Soaps |język = en |data dostępu = 2016-02-01}}</ref>.

== Filmografia ==
=== Filmy fabularne ===
* [[1990 w filmie|1990]]: ''Zagraj mordercę dla mnie'' (''Play Murder for Me'') jako Paul Slater
* [[1994 w filmie|1994]]: ''Złapany w pułapkę w kosmosie'' (''Trapped in Space'') jako MacNeil
* [[2000 w filmie|2000]]: ''Sztuczne kłamstwa'' (''Artificial Lies'') jako dr Peter Rexter
* [[2002 w filmie|2002]]: ''Cupid’s Prey'' jako Jeremy Wetherton

=== Filmy TV ===
* [[1989 w filmie|1989]]: ''Bikini'' (''Swimsuit'') jako Hart
* [[1989 w filmie|1989]]: ''Ruchomy cel'' (''Moving Target'') jako Scott Syndicate
* [[1995 w filmie|1995]]: ''Zabójczy kochanek'' (''Lady Killer'') jako dr Elliman
* [[1996 w filmie|1996]]: ''[[Człowiek, który lubił latać]]'' (''Frequent Flyer'') jako Nick Rawlings
* [[1997 w filmie|1997]]: ''Śmiertelne echo'' (''Echo'') jako Max Jordan/Steven Jordan
* [[1998 w filmie|1998]]: ''Ciężar tajemnicy'' (''Dirty Little Secret'') jako Jack
* [[2000 w filmie|2000]]: ''Najdłuższy lot'' (''Nowhere to Land'') jako kapitan John Prescott
* [[2002 w filmie|2002]]: ''Lawina'' (''Trapped: Buried Alive'') jako Michael Cooper
* [[2003 w filmie|2003]]: ''Przyjaciel z zaświatów'' (''Ghost Dog: A Detective Tail'') jako Kyle Caldwell
* [[2014 w filmie|2014]]: ''My Gal Sunday'' jako Danny O’Brien

=== Seriale TV ===
* 1982: ''Nowy dzień w Edenie'' (''A New Day in Eden'') Clint Masterson
* 1983: ''[[Knots Landing]]'' jako Doradca
* 1983: ''Kochani przyjaciele i doskonałe pary'' (''Loving Friends and Perfect Couples'')
* 1983-88: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako Andrew „Frisco” Jones
* 1989-91: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako Andrew „Frisco” Jones
* 1991-93: ''[[Santa Barbara (serial telewizyjny)|Santa Barbara]]'' jako Warren Lockrige
* 1994-95: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako Andrew „Frisco” Jones
* 1994-99: ''[[Melrose Place]]'' jako dr Peter Burns
* 1995: ''Syreny'' (''Sirens'') jako Jack
* 1997: ''[[Nowe przygody Supermana]]'' (''Lois & Clark: New Adventures of Superman'') jako Randy Goode
* 1997: ''[[Sabrina, nastoletnia czarownica (serial telewizyjny 1996)|Sabrina, nastoletnia czarownica]]'' (''Sabrina, the Teenage Witch'') jako Jack Wagner
* 1997: ''[[Sunset Beach]]'' jako Jacques Dumont
* 1999: ''[[Dotyk anioła]]'' (''Touched by an Angel'') jako Bart Ewing
* 2000–2001: ''[[Wybrańcy fortuny]]'' (''Titans'') jako Jack Williams
* 2003-2012: ''[[Moda na sukces]]'' (''The Bold and the Beautiful'') jako Dominick ‘Nick’ Payne Marone
* 2009: ''[[Detektyw Monk]]'' jako Perry Walsh
* 2011: ''[[Rozpalić Cleveland]]'' (''Hot in Cleveland'') jako dr Aaron Everett
* 2013: ''[[Castle (serial telewizyjny)]]'' jako Billy Piper
* 2013: ''[[Szpital miejski]]'' (''General Hospital'') jako Frisco Jones
* 2013: ''[[Rozpalić Cleveland]]'' (''Hot in Cleveland'') jako dr Aaron Everett
* 2014: ''[[Heartbreakers]]'' jako David Love
* 2014–2015: ''Głos serca'' (''When Calls the Heart'') jako Bill Avery
* 2015: ''[[Ray Donovan]]'' jako Sandy Patrick
* 2025-: [[Moda na sukces]] (The Bold and the Beautiful) jako Dominick 'Nick' Payne Marone<ref>{{Cytuj |autor = Lynette Rice |tytuł = ‘The Bold And The Beautiful’ Brings Back Jack Wagner |data = 2025-04-10 |data dostępu = 2025-04-13 |opublikowany = Deadline |url = https://deadline.com/2025/04/the-bold-and-the-beautiful-brings-back-jack-wagner-1236366014/ |język = en}}</ref>

== Dyskografia ==
=== Albumy ===
* [[1984 w muzyce|1984]]: ''All I Need''
* [[1985 w muzyce|1985]]: ''Lighting up the Night''
* [[1987 w muzyce|1987]]: ''Don’t Give Up Your Day Job''
* [[1993 w muzyce|1993]]: ''Alone in the crowd''
* [[2005 w muzyce|2005]]: ''Dancing in the Moonlight''
* [[2014 w muzyce|2014]]: ''On The Porch''

=== Single ===
* [[1984 w muzyce|1984]]: „All I Need”
* [[1985 w muzyce|1985]]: „Lady of My Heart”
* [[1985 w muzyce|1985]]: „Too Young”
* [[1986 w muzyce|1986]]: „Love Can Take Us All The Way”
* [[1987 w muzyce|1987]]: „Weatherman Says”
* [[2012 w muzyce|2012]]: „Will The Rain Fall Down”

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{IMDb|osoba|0905935|Jack Wagner}}
* {{Filmweb|osoba|49207|Jack Wagner}}
* {{NNDB|osoba|274/000108947|Jack Wagner}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Wagner, Jack}}
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni]]
[[Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy wokaliści]]
[[Kategoria:Amerykańscy reżyserzy filmowi]]
[[Kategoria:Amerykańscy producenci filmowi]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1959]]

title: Jack Wagner

Imię i nazwisko: Peter John Wagner

Data i miejsce urodzenia: 3 października 1959 · Washington

Współmałżonek: Kristina Crump · (1993-2006; rozwód)


text:
# Wiktor Ugriumow
Wiktor Pietrowicz Ugriumow (ros. Виктор Петрович Угрюмов, ur. 19 sierpnia 1939 w Chabarowsku) – radziecki jeździec sportowy. Dwukrotny medalista olimpijski z Moskwy.
Specjalizował się w ujeżdżeniu. Igrzyska w 1980 były jego drugą olimpiadą. Cztery lata wcześniej był szósty indywidualnie i czwarty w drużynie. W konkursie indywidualnym zajął trzecie miejsce, w drużynie triumfował. Partnerowali mu Wira Misewycz i Jurij Kowszow. W igrzyskach tych udziału nie brali jeźdźcy z niektórych krajów Zachodu, należący do światowej czołówki.

## Starty olimpijskie (medale)
Moskwa 1980
- ujeżdżenie, konkurs drużynowy (na koniu Shkval) –  złoto
- ujeżdżenie, konkurs indywidualny (Shkval) –  brąz

title: Wiktor Ugriumow

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Wiktor Ugriumow
 |imię i nazwisko org       = {{k|ru|Виктор Угрюмов}}
 |dyscyplina                = jeździectwo
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 19 sierpnia 1939
 |miejsce urodzenia         = [[Chabarowsk]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 173 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
{{Medalista infobox/reprezentacja|SUN}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Moskwa|1980|jeździectwo|złoto|([[Jeździectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 – ujeżdżenie drużynowo|ujeżdżenie drużynowo]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Moskwa|1980|jeździectwo|brąz|([[Jeździectwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 – ujeżdżenie indywidualnie|ujeżdżenie indywidualnie]])}}
 |odznaczenia               = {{order|PN}} {{order|SU-MWP}} {{order|SU-ZMSZSRR||20}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Wiktor Pietrowicz Ugriumow''' ([[Język rosyjski|ros.]] Виктор Петрович Угрюмов, ur. [[19 sierpnia]] [[1939]] w [[Chabarowsk]]u<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ug/viktor-ugryumov-1.html |tytuł=sports-reference.com |data dostępu=2010-08-28 |archiwum=https://web.archive.org/web/20110405164415/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ug/viktor-ugryumov-1.html |zarchiwizowano=2011-04-05}}</ref>) – [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] [[jeździectwo|jeździec]] [[sport]]owy. Dwukrotny medalista olimpijski z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|Moskwy]].

Specjalizował się w [[ujeżdżenie|ujeżdżeniu]]. Igrzyska w 1980 były jego drugą olimpiadą. [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|Cztery lata wcześniej]] był szósty indywidualnie i czwarty w drużynie. W konkursie indywidualnym zajął trzecie miejsce, w drużynie triumfował. Partnerowali mu [[Wira Misewycz]] i [[Jurij Kowszow]]. W igrzyskach tych udziału nie brali jeźdźcy z niektórych krajów Zachodu, należący do światowej czołówki.

== Starty olimpijskie (medale) ==
; [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980|Moskwa 1980]]
* ujeżdżenie, konkurs drużynowy (na koniu ''Shkval'') – [[Plik:Gold medal with cup.svg|16px]] złoto
* ujeżdżenie, konkurs indywidualny (''Shkval'') – [[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] brąz

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Ugriumow, Wiktor}}
[[Kategoria:Radzieccy jeźdźcy]]
[[Kategoria:Radzieccy medaliści olimpijscy]]
[[Kategoria:Jeźdźcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976]]
[[Kategoria:Jeźdźcy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980]]
[[Kategoria:Odznaczeni Medalem „Weteran pracy”]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1939]]
[[Kategoria:Zasłużeni Mistrzowie Sportu ZSRR]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Chabarowsku]]

title: · Wiktor UgriumowВиктор Угрюмов

Data i miejsce urodzenia: 19 sierpnia 1939 · Chabarowsk

title: Dorobek medalowy

złoto: Moskwa 1980 · jeździectwo · (ujeżdżenie drużynowo)

brąz: Moskwa 1980 · jeździectwo · (ujeżdżenie indywidualnie)

Dorobek medalowy: Order Przyjaźni Narodów · Medal „Weteran pracy” · Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR


text:
# Modrzak
Modrzak (niem. Blauberg, 535 m n.p.m.) – szczyt w Karkonoszach, w obrębie Kowarskiego Grzbietu.
Jest najdalej na północ położonym wzniesieniem Kowarskiego Grzbietu. Leży pomiędzy Krzaczyną a Kowarami.
Zbudowany ze skał metamorficznych wschodniej osłony granitu karkonoskiego – głównie gnejsów.
Szczyt jest zalesiony.

title: Modrzak

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa                 = Modrzak
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |państwo               = POL
 |położenie             =
 |pasmo                 = [[Sudety]],
[[Karkonosze]],
[[Kowarski Grzbiet]]
 |wysokość              = 535{{r|geolocator}}
 |kod mapy              = Sudety
 |wybitność             =
 |współrzędne           = 50°47′14.09″N 15°48′42.85″E
 |commons               =
}}
'''Modrzak''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Blauberg'', 535 m [[n.p.m.]]) – szczyt w [[Karkonosze|Karkonoszach]], w obrębie [[Kowarski Grzbiet|Kowarskiego Grzbietu]]{{r|staffa}}.

Jest najdalej na północ położonym wzniesieniem Kowarskiego Grzbietu{{r|staffa}}. Leży pomiędzy [[Krzaczyna|Krzaczyną]] a [[Kowary|Kowarami]]{{r|staffa}}.

Zbudowany ze [[Skały metamorficzne|skał metamorficznych]] [[Wschodnia osłona granitu karkonoskiego|wschodniej osłony granitu karkonoskiego]] – głównie [[gnejs]]ów{{r|staffa}}.

Szczyt jest zalesiony.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="geolocator">{{cytuj stronę|url=http://tools.freeside.sk/geolocator/geolocator.html|tytuł=GeoLocator|data dostępu=2018-05-03}}</ref>
<ref name="staffa">{{cytuj książkę|inni=redakcja [[Marek Staffa]]|tytuł=[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]|wydawca=Wydawnictwo PTTK „Kraj”|miejsce=Warszawa; Kraków|data=1993|strony=139|isbn=83-7005-168-5|tom=3|tytuł tomu=Karkonosze}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* ''[[Słownik geografii turystycznej Sudetów]]'', t. 3 Karkonosze, red. [[Marek Staffa]], Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, {{ISBN|83-7005-168-5}}.
* ''Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie'' 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, {{ISBN|83-88049-26-7}}.

{{Szczyty Karkonoszy}}

[[Kategoria:Polskie szczyty Karkonoszy]]
[[Kategoria:Geografia Kowar]]

title: Modrzak

Pasmo: Sudety, · Karkonosze, · Kowarski Grzbiet


text:
# Little Asby
Little Asby – wieś w Anglii, w Kumbrii. Leży 55 km na południowy wschód od miasta Carlisle i 366 km na północny zachód od Londynu.

title: Little Asby

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Little Asby
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Little Asby - geograph.org.uk - 209917.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Little Asby
 |państwo                      = Anglia
 |1. jednostka administracyjna = [[North West England|North West]]
 |2. jednostka administracyjna = [[Kumbria]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Westmorland and Furness]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Kumbria
 |współrzędne                  = 54°28′55″N 2°28′2″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Little Asby''' – [[wieś]] w [[Anglia|Anglii]], w [[Kumbria|Kumbrii]]. Leży 55 km na południowy wschód od miasta [[Carlisle]] i 366 km na północny zachód od [[Londyn]]u<ref>{{cytuj stronę|url=http://getamap.ordnancesurvey.co.uk/getamap/frames.htm?mapAction=gaz&gazName=g&gazString=NY6973109736|tytuł=Little Asby na mapie|opublikowany=getamap.ordnancesurvey.co.uk|język=en|data dostępu=2010-11-27}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Wsie w Kumbrii]]

title: Little Asby

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Region: North West

Hrabstwo ceremonialne: Kumbria

Unitary authority: Westmorland and Furness


text:
# Diabeł kulawy
Diabeł kulawy (oryg. Le Diable boiteux) – francuska powieść społeczno-obyczajowa Alain-René Lesage'a z 1707 roku.

## Wydania
Po raz pierwszy wydana w 1708 nakładem paryskiej księgarni Barbina. W 1726 roku ukazało się wydanie poprawione i rozszerzone. Powieść odniosła w tamtej epoce duży sukces i cieszyła się ogromną poczytnością także w XIX stuleciu. We Francji nie ceniony zbyt wysoko w twórczości Lesage'a, Diabeł kulawy popularny był za to w krajach anglosaskich, a także w Polsce, gdzie pierwszy anonimowy przekład (jako Diaboł kulawy) ukazał się jeszcze w XVIII wieku. W 1853 warszawski księgarz S.H. Merzbach opublikował poczytną edycję w tłumaczeniu Teodora Tripplina. W okresie międzywojennym powieść wydano dwukrotnie ze wstępem i w przekładzie Tadeusza Boya-Żeleńskiego (Kraków 1919, Warszawa 1930), będącym podstawą dalszych wydań powojennych.

## Cechy
Powieść jest swobodnym naśladownictwem utworu Luisa Véleza de Guevary El diablo cojuelo (1641), dostosowanym do francuskiego odbiorcy. Z oryginału zapożyczono przede wszystkim pomysł fabuły, pośrednio nawiązujący do hiszpańskiej powieści pikarejskiej oraz postać kulawego diabła. Wykazuje cechy modnej wówczas powieści awanturniczej, podobnie jak jego znacznie popularniejszy Gil Blas. Jako powieść obyczajowa utwór ma w istocie charakter realistyczny (elementy naddnaturalne stanowią jedynie zabieg formalny), a współcześni mieli w postaciach z Madrytu rozpoznawać rzeczywiste osoby znane w świecie paryskim.

## Treść
Student sławnej uczelni w Alcalá – don Kleofas Leandro Perez Zambullo, w ucieczce przed zbirami, którzy pod groźbą śmierci mieli zmusić go do małżeństwa z uwodzoną donną Tomasą, przypadkowo trafia do pustego mieszkania astrologa. Tam uwalnia z zapieczętowanej fiolki więźnia, którym okazuje się kulawy diabeł Asmodeusz. Z wdzięczności zabiera on swego wyzwoliciela w niezwykłą wędrówkę po Madrycie, prezentując podczas niej niechlubne sekrety jego mieszkańców – osób różnych profesji i pochodzących z różnych warstw społecznych. Jego magiczne zdolności umożliwiają wkradanie się do cudzych domostw i wgląd w rozmaite zakamarki, dzięki czemu student poznaje prawdziwe życie stołecznego miasta, zaglądając również do więzień, domów wariatów, przytułków itp.

Temu wspólnemu podglądaniu człowieczeństwa towarzyszą krótsze lub dłuższe opowieści bądź komentarze diabła wyjaśniające obserwowane sytuacje. Krytycznie ukazano całą galerię typów: kokietkę, alchemika, zubożałego arystokratę, autora plagiatów, drukarza antyreligijnych książek, stręczyciela młodzieńców dla zamożnych wdów, lekarzy, prawników, aktorów. Dłuższe historie dotyczą postaci hrabiego de Belflor i Eleonory de Cespedes oraz brata Eleonory i siostry hrabiego, które wieńczy szczęśliwe zakończenie ślubne.
Na zakończenie Asmodeusz dla przysłużenia się swemu wybawcy prowokuje do śmiertelnej walki jego niedawnych prześladowców, a także znajduje mu godną narzeczoną – uratowaną przez niego z pożaru donnę Serafinę.

title: Diabeł kulawy

wikitext:
'''Diabeł kulawy''' ([[język francuski|oryg.]] ''Le Diable boiteux'') – francuska powieść społeczno-obyczajowa [[Alain-René Lesage|Alain-René Lesage'a]] z [[1707 w literaturze|1707 roku]].

== Wydania ==
[[Plik:DevilUponTwoSticks1708.jpg|thumb|230px|Strony tytułowe wydania angielskiego z 1708 roku]]
Po raz pierwszy wydana w 1708 nakładem paryskiej księgarni [[Claude Barbin|Barbina]]. W 1726 roku ukazało się wydanie poprawione i rozszerzone<ref>https://www.enotes.com/topics/devil-upon-two-sticks/critical-essays#critical-essays-critical-evaluation The Devil upon Two Sticks Critical Essays, enotes.com</ref>. Powieść odniosła w tamtej epoce duży sukces i cieszyła się ogromną poczytnością także w XIX stuleciu. We Francji nie ceniony zbyt wysoko w twórczości Lesage'a, ''Diabeł kulawy'' popularny był za to w krajach anglosaskich, a także w Polsce, gdzie pierwszy anonimowy przekład (jako ''Diaboł kulawy'') ukazał się jeszcze w XVIII wieku. W 1853 warszawski księgarz [[Samuel Henryk Merzbach|S.H. Merzbach]] opublikował poczytną edycję w tłumaczeniu [[Teodor Tripplin|Teodora Tripplina]]. W [[Historia Polski (1918–1939)|okresie międzywojennym]] powieść wydano dwukrotnie ze wstępem i w przekładzie [[Tadeusz Boy-Żeleński|Tadeusza Boya-Żeleńskiego]] (Kraków 1919, Warszawa 1930), będącym podstawą dalszych wydań powojennych<ref>Por. Katalogi Biblioteki Narodowej.</ref>.

== Cechy ==
Powieść jest swobodnym naśladownictwem utworu [[Luis Vélez de Guevara|Luisa Véleza de Guevary]] ''El diablo cojuelo'' (1641), dostosowanym do francuskiego odbiorcy. Z oryginału zapożyczono przede wszystkim pomysł fabuły, pośrednio nawiązujący do hiszpańskiej [[powieść łotrzykowska|powieści pikarejskiej]] oraz postać kulawego diabła. Wykazuje cechy modnej wówczas powieści awanturniczej, podobnie jak jego znacznie popularniejszy ''[[Przypadki Idziego Blasa|Gil Blas]]''. Jako powieść obyczajowa utwór ma w istocie charakter realistyczny (elementy naddnaturalne stanowią jedynie zabieg formalny), a współcześni mieli w postaciach z Madrytu rozpoznawać rzeczywiste osoby znane w świecie [[Paryż|paryskim]].

== Treść ==
[[Plik:Lesage - Le diable boiteux (Beauce).jpg|thumb|240px|Don Kleofas i kulawy diabeł Asmodeusz  (rycina z polskiego wydania 1853 r.)]]
Student sławnej uczelni w [[Alcalá de Henares|Alcalá]] – don Kleofas Leandro Perez Zambullo, w ucieczce przed zbirami, którzy pod groźbą śmierci mieli zmusić go do małżeństwa z uwodzoną donną Tomasą, przypadkowo trafia do pustego mieszkania astrologa. Tam uwalnia z zapieczętowanej fiolki więźnia, którym okazuje się kulawy diabeł [[Asmodeusz]]. Z wdzięczności zabiera on swego wyzwoliciela w niezwykłą wędrówkę po Madrycie, prezentując podczas niej niechlubne sekrety jego mieszkańców – osób różnych profesji i pochodzących z różnych warstw społecznych. Jego magiczne zdolności umożliwiają wkradanie się do cudzych domostw i wgląd w rozmaite zakamarki, dzięki czemu student poznaje prawdziwe życie stołecznego miasta, zaglądając również do więzień, domów wariatów, przytułków itp.
<ref>https://www.enotes.com/topics/devil-upon-two-sticks/in-depth#in-depth-places-discussed The Devil upon Two Sticks Analysis, Places Discussed, enotes.com</ref>

Temu wspólnemu podglądaniu człowieczeństwa towarzyszą krótsze lub dłuższe opowieści bądź komentarze diabła wyjaśniające obserwowane sytuacje. Krytycznie ukazano całą galerię typów: kokietkę, alchemika, zubożałego arystokratę, autora plagiatów, drukarza antyreligijnych książek, stręczyciela młodzieńców dla zamożnych wdów, lekarzy, prawników, aktorów. Dłuższe historie dotyczą postaci hrabiego de Belflor i Eleonory de Cespedes oraz brata Eleonory i siostry hrabiego, które wieńczy szczęśliwe zakończenie ślubne.

Na zakończenie Asmodeusz dla przysłużenia się swemu wybawcy prowokuje do śmiertelnej walki jego niedawnych prześladowców<ref>https://www.enotes.com/topics/devil-upon-two-sticks The Devil upon Two Sticks Summary, enotes.com</ref>, a także znajduje mu godną narzeczoną – uratowaną przez niego z pożaru donnę Serafinę<ref>https://www.enotes.com/topics/devil-upon-two-sticks/characters#characters-characters-discussed The Devil upon Two Sticks Characters, enotes.com</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Rękopis znaleziony w Saragossie (powieść)]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Alain-René Lesage: ''Diabeł Kulawy''. Warszawa: Alfa-Wero, 1998. {{ISBN|8371791089}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.gutenberg.org/ebooks/51145 Ilustrowany tekst wydania londyńskiego z 1879 r.]{{lang|en}}
* [https://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=7581 ''Diabeł kulawy'' – biblionetka.pl]
* [https://polona.pl/search/?query=title:Diabe%C5%82_kulawy_AND_author:Alain--Ren%C3%A9_Lesage&filters=public:1,hasTextContent:0&advanced=1 Wydania powieści] w bibliotece [[Polona]]

[[Kategoria:Francuskie powieści]]


text:
# HIAG
HIAG (niem.: Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS, dosłownie „Stowarzyszenie Samopomocy Byłych Członków Waffen-SS”) – organizacja byłych członków Waffen-SS, działająca w latach 1951–1992.
Podstawy organizacyjne i kadrowe dla HIAG stworzyła organizacja Notgemeinschaft założona w 1949 przez Otto Kumma.
Założycielami organizacji HIAG byli: Josef Dietrich, Gottlob Berger, Heinz Lammerding i Herbert Otto Gille, a jednym z aktywnych członków Kurt Meyer.
Głównymi celami organizacji była pomoc weteranom, działania na rzecz ich rehabilitacji oraz walka o świadczenia socjalne, w tym prawa do emerytur dla członków Waffen-SS – w przeciwieństwie do członków Wehrmachtu, żołnierzom Waffen-SS odebrano prawo do świadczeń emerytalnych na skutek uznania przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze ich formacji za zbrodniczą. Organizacja prowadziła też działalność informacyjno-propagandową – pod patronatem związku ukazywały się pisma, np. miesięcznik Der Freiwillige, i publikacje książkowe gloryfikujące formacje SS.
HIAG korzystała z pomocy innych organizacji, np. Stille Hilfe (księżna Helene Elisabeth von Isenburg, Gudrun Burwitz).
U szczytu swego powodzenia organizacja skupiała około 70 tysięcy byłych członków Waffen-SS, z około 250 tysięcy żyjących w Niemczech Zachodnich. W latach 80. XX wieku związek był podejrzewany przez Bundesamt für Verfassungsschutz o współpracę z organizacjami neonazistowskimi. Polityczna niechęć do organizacji narastała, co w efekcie doprowadziło do jej rozwiązania w 1992 r.

title: HIAG

wikitext:
{{Instytucja infobox
 |nazwa                     = HIAG
 |nazwa oryginalna          = Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS
 |grafika                   = HIAG logo.svg
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = Niemcy
 |wariant flagi             = BRD
 |miejscowość               = [[Bonn]]
 |data założenia            = 1951
 |data likwidacji           = 1992
 |data rejestracji          =
 |dziedzina                 = [[grupa interesu]], [[Prawica|organizacja prawicowa]], później o charakterze [[Skrajna prawica|skrajnie prawicowym]] / [[Neonazizm|neonazistowskim]]
 |zarządzający              =
 |stanowisko zarządzającego =
 |adres                     =
 |kod mapy                  =
 |wariant mapy              =
 |współrzędne               =
 |opis miejsca              =
 |commons                   = Category:HIAG
 |www                       =
}}
'''HIAG''' ([[język niemiecki|niem.]]: '''''Hi'''lfsgemeinschaft '''a'''uf '''G'''egenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS'', dosłownie „Stowarzyszenie Samopomocy Byłych Członków Waffen-SS”) – [[organizacja]] byłych członków [[Waffen-SS]], działająca w latach 1951–1992.

Podstawy organizacyjne i kadrowe dla HIAG stworzyła organizacja ''[[Notgemeinschaft]]'' założona w 1949 przez [[Otto Kumm]]a<ref name=autonazwa1>Faszyzm niemiecki z perspektywy półwiecza. Materiały i studia, Poznań 1985, rozdział „Faszyzm w Niemczech Zachodnich po II wojnie światowej”, Wojciech Krzyżaniak, PL ISSN 0554-8217, s. 352.</ref>.
Założycielami organizacji HIAG byli: [[Josef Dietrich]], [[Gottlob Berger]], [[Heinz Lammerding]] i [[Herbert Otto Gille]], a jednym z aktywnych członków [[Kurt Meyer]].

Głównymi celami organizacji była pomoc [[weteran]]om, działania na rzecz ich rehabilitacji oraz walka o świadczenia socjalne, w tym prawa do emerytur dla członków Waffen-SS – w przeciwieństwie do członków [[Wehrmacht]]u, żołnierzom Waffen-SS odebrano prawo do świadczeń emerytalnych na skutek uznania przez [[Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze|Międzynarodowy Trybunał Wojskowy]] w [[Norymberga|Norymberdze]] ich formacji za zbrodniczą. Organizacja prowadziła też działalność informacyjno-propagandową – pod patronatem związku ukazywały się pisma, np. miesięcznik ''[[Der Freiwillige]]'', i publikacje książkowe gloryfikujące formacje SS<ref>Grünberg K., ''SS-czarna gwardia Hitlera'', Książka i Wiedza, Warszawa 1985, s. 546, {{ISBN|83-05-11298-5}}.</ref>.

HIAG korzystała z pomocy innych organizacji, np. ''[[Stille Hilfe]]'' (księżna [[Helene Elisabeth von Isenburg]], [[Gudrun Burwitz]])<ref name=autonazwa1 />.

U szczytu swego powodzenia organizacja skupiała około 70 tysięcy byłych członków Waffen-SS, z około 250 tysięcy żyjących w [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|Niemczech Zachodnich]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.uni-bielefeld.de/Universitaet/Einrichtungen/Pressestelle/dokumente/pressedienst-forschung/26_2006/Wilke%20HIAG%2019.5.pdf | tytuł = HIAG – projekt badawczy Uniwersytetu Bielefeld | opublikowany = uni-bielefeld.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20110519190921/http://www.uni-bielefeld.de/Universitaet/Einrichtungen/Pressestelle/dokumente/pressedienst-forschung/26_2006/Wilke%20HIAG%2019.5.pdf | zarchiwizowano = 2011-05-19}}; plik pdf.</ref>. W latach 80. XX wieku związek był podejrzewany przez [[Bundesamt für Verfassungsschutz]] o współpracę z organizacjami [[neonazizm|neonazistowskimi]]. Polityczna niechęć do organizacji narastała, co w efekcie doprowadziło do jej rozwiązania w 1992 r.

== Zobacz też ==
* [[ODESSA]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Waffen-SS]]
[[Kategoria:Stowarzyszenia w Niemczech]]
[[Kategoria:Organizacje weteranów]]

title: HIAGHilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS

Państwo: RFN

Miejscowość: Bonn

Dziedzina: grupa interesu, organizacja prawicowa, później o charakterze skrajnie prawicowym / neonazistowskim


text:
# Carpe Diem (utwór muzyczny Joker Out)
Carpe Diem – singel słoweńskiego zespołu Joker Out, wydany cyfrowo 4 lutego 2023 roku. Piosenkę napisali i skomponowali Bojan Cvjetićanin, Jan Peteh, Jure Maček, Kris Guštin, Nace Jordan i Žarko Pak.
Utwór reprezentował Słowenię w 67. Konkursie Piosenki Eurowizji w Liverpoolu.
Jest najczęściej odtwarzanym cyfrowo utworem w języku słoweńskim.

## Historia i powstanie utworu
Zgodnie z postem opublikowanym przez zespół w serwisie Instagram, nagrywanie piosenki miało miejsce w grudniu 2022 roku w studiu w Hamburgu przez 12 dni. Zespół współpracował z Markiem Pircem, Zarko Pakiem i Toddem Burke podczas procesu nagrywania. Grupa tłumaczyła, że zachowała całą piosenkę w języku słoweńskim, mówiąc, że „chcemy przetłumaczyć język słoweński na uniwersalny język tańca i rozrywki, który rozumieją wszystkie kraje”. Do piosenki w budynku Grand Hotel Union w Lublanie został zrealizowany teledysk, za którego reżyserię odpowiada Bonino Englaro. Premiera klipu odbyła się 4 lutego 2023 roku w serwisie YouTube, a pierwsze wystąpienie utworu na żywo odbyło się podczas programu Misija Liverpool wyemitowanego na TV Slovenija 1 tego samego wieczoru.
31 marca wydana została angielskojęzyczna wersja utworu, która zachowała oryginalny tytuł. 9 kwietnia na stadionie Anfield puszczono ją przed meczem piłki nożnej Premier League pomiędzy Liverpoolem a Arsenalem w celach promocyjnych przed Konkursem Piosenki Eurowizji.

## Lista utworów
| Digital download / media strumieniowe | Digital download / media strumieniowe | Digital download / media strumieniowe |
| Nr                                    | Tytuł utworu                          | Długość                               |
| ------------------------------------- | ------------------------------------- | ------------------------------------- |
| 1.                                    | „Carpe Diem”                          | 2:45                                  |

title: Carpe Diem (utwór muzyczny Joker Out)

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Carpe Diem
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Joker Out]]
 |album                     =
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 4 lutego 2023
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[pop rock]]
 |długość                   = 2:45
 |wytwórnia                 =
 |producent                 =
 |format                    = [[digital download]]
 |autor                     = Bojan Cvjetićanin, Jan Peteh, Jure Maček, Kris Guštin, Nace Jordan, Žarko Pak
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = Katrina
 |następny singel           = New Wave
 |1. wydanie                =
 |rok poprzedniego singla   = 2022
 |1. tytuł                  =
 |rok 1. wydania            = 2023
 |rok następnego singla     = 2023
 |2. wydanie                = [[Słowenia w Konkursie Piosenki Eurowizji]]
 |poprzedni singel 2        = Disko
 |następny singel 2         = [[Veronika (singel Raiven)|Veronika]]
 |rok poprzedniego singla 2 = 2022
 |rok 2. wydania            = 2023
 |rok następnego singla 2   = 2024
}}
'''Carpe Diem''' – singel [[Słoweńcy|słoweńskiego]] zespołu [[Joker Out]], wydany [[Digital download|cyfrowo]] 4 lutego 2023 roku. Piosenkę napisali i skomponowali Bojan Cvjetićanin, Jan Peteh, Jure Maček, Kris Guštin, Nace Jordan i Žarko Pak.

Utwór reprezentował [[Słowenia w Konkursie Piosenki Eurowizji|Słowenię]] w [[Konkurs Piosenki Eurowizji 2023|67. Konkursie Piosenki Eurowizji]] w [[Liverpool|Liverpoolu]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Slovenia: Joker Out to premiere 'Carpe Diem' on Saturday night! |data = 2023-02-03 |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = eurovision.tv |url = https://eurovision.tv/story/slovenia-joker-out-premiere-carpe-diem-saturday-night |język = en}}</ref>.

Jest najczęściej odtwarzanym cyfrowo utworem w [[język słoweński|języku słoweńskim]]<ref>{{Cytuj |autor = James Washak |tytuł = 🇸🇮 Slovenia: Joker Out's "Carpe Diem" is the Most Streamed Slovene Language Song |data = 2023-05-31 |data dostępu = 2023-05-31 |opublikowany = Eurovoix |url = https://eurovoix.com/2023/05/31/joker-out-carpe-diem-most-streamed-slovene-language-song/ |język = en-GB}}</ref>.

== Historia i powstanie utworu ==
Zgodnie z postem opublikowanym przez zespół w serwisie [[Instagram]], nagrywanie piosenki miało miejsce w grudniu 2022 roku w studiu w [[Hamburg|Hamburgu]] przez 12 dni<ref>{{Cytuj |tytuł = Joker Out na Instagramie : "V zadnjih 12 dneh smo sestavili in posneli komad, s katerim bomo 🇸🇮 predstavljali na Evroviziji 2023 (hura!). Hvala @toddburke, @pajebemtiusername in @mark_pirc za vašo ustvarjalno izjemnost. Hvala @schulie_plexy za pomoč v studiu in celotni ekipi @cloudshillmusic za gostoljubje, pridemo še kdaj! // Over the last 12 days, we’ve recorded the song that will represent 🇸🇮 in the ESC 2023 (yay!). Many thanks to @toddburke, @pajebemtiusername and @mark_pirc for sharing your creative genius, @schulie_plexy for all the help in the studio and the whole @cloudshillmusic crew for your hospitality. Till next time! 📷: @mark_pirc" |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = Instagram |url = https://www.instagram.com/p/CmeAzlbNZfj/ |język = pl}}</ref>. Zespół współpracował z Markiem Pircem, Zarko Pakiem i Toddem Burke podczas procesu nagrywania<ref>{{Cytuj |autor = Bernardo Matias |tytuł = Joker Out already recorded Slovenia's song for the Eurovision 2023 |data = 2022-12-29 |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = e-FestivalCOM |url = https://www.e-festivalcom.com/joker-out-already-recorded-slovenias-song-for-the-eurovision-2023/ |język = en-US}}</ref>. Grupa tłumaczyła, że zachowała całą piosenkę w [[Język słoweński|języku słoweńskim]], mówiąc, że „chcemy przetłumaczyć język słoweński na uniwersalny język tańca i rozrywki, który rozumieją wszystkie kraje”<ref>{{Cytuj |tytuł = Slovenia: Joker Out reveals “Carpe Diem” music video — watch now! |data = 2023-02-04 |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = escYOUnited |url = https://www.escunited.com/slovenia-joker-out-reveals-carpe-diem-music-video-watch-now/ |język = en-US}}</ref>. Do piosenki w budynku Grand Hotel Union w [[Lublana|Lublanie]] został zrealizowany teledysk, za którego reżyserię odpowiada Bonino Englaro<ref name=":0">{{Cytuj odcinek|tytuł=Joker Out - Carpe Diem {{!}} Slovenia 🇸🇮 {{!}} Official Video {{!}} Eurovision 2023|url=https://www.youtube.com/watch?v=zDBSIGITdY4|data dostępu=2023-04-19}}</ref>. Premiera klipu odbyła się 4 lutego 2023 roku w serwisie [[YouTube]]<ref name=":0" />, a pierwsze wystąpienie utworu na żywo odbyło się podczas programu ''Misija Liverpool'' wyemitowanego na [[TV Slovenija 1]] tego samego wieczoru<ref>{{Cytuj |tytuł = Evrovizija: na Misijo Liverpool se podajajo Joker Out! |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = rtvslo.si |url = https://www.rtvslo.si/zabava-in-slog/glasba/ema/evrovizija-na-misijo-liverpool-se-podajajo-joker-out/650251 |język = sl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Joker Out na Evrovizijo s skladbo Carpe Diem |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = rtvslo.si |url = https://www.rtvslo.si/zabava-in-slog/glasba/misija-liverpool/joker-out-na-evrovizijo-s-skladbo-carpe-diem/656043 |język = sl}}</ref>.

31 marca wydana została angielskojęzyczna wersja utworu<ref name=":1">{{Cytuj |autor = William Lee Adams |tytuł = Carpe Diem! Joker Out share English version of Eurovision 2023 song through Universal Music |data = 2023-03-31 |data dostępu = 2023-04-19 |opublikowany = wiwibloggs |url = https://wiwibloggs.com/2023/03/31/carpe-diem-joker-out-share-english-version-of-eurovision-2023-song-through-universal-music/276682/ |język = en-US}}</ref>, która zachowała oryginalny tytuł. 9 kwietnia na stadionie [[Anfield (stadion)|Anfield]] puszczono ją przed meczem piłki nożnej [[Premier League]] pomiędzy [[Liverpool F.C.|Liverpoolem]] a [[Arsenal F.C.|Arsenalem]] w celach promocyjnych przed Konkursem Piosenki Eurowizji<ref name=":1" />.

== Lista utworów ==
{{Lista utworów2||Carpe Diem||||||2:45||tytuł=Digital download / media strumieniowe<ref>{{Cytuj odcinek|tytuł=Carpe Diem by Joker Out|url=https://music.apple.com/us/album/carpe-diem/1677666190?i=1677666646|data dostępu=2023-04-19}}</ref>|nagłówek=tak|suma=nie}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single wydane w roku 2023]]
[[Kategoria:Single w Konkursie Piosenki Eurowizji]]

title: Carpe Diem

Wydany: 4 lutego 2023

Gatunek: pop rock

Format: digital download

„Katrina” · (2022): „Carpe Diem” · (2023) · „New Wave” · (2023)

„Disko” · (2022): „Carpe Diem” · (2023) · „Veronika” · (2024)


text:
# Fitoplankton
Fitoplankton – mikroskopijne organizmy roślinne (w tym glony niezaliczane do królestwa roślin w niektórych systemach taksonomicznych) oraz sinice (należące do prokariontów), żyjące w wodzie, nie posiadające zdolności ruchu lub tylko w znacznie ograniczonym zakresie.

## Podstawowe informacje
Nazwa pochodzi od greckich słów φυτόν phytón – „roślina” oraz πλαγκτός planktós – „błądzący”, „dryfujący”. Większość fitoplanktonu jest mikroskopijna (rzędu kilku do kilkuset mikrometrów), ale duże koncentracje powodują zmianę koloru wody. Fitoplankton jest składnikiem planktonu, formacji ekologicznej która wraz z tryptonem tworzy seston – zawiesinę unoszącą się w wodzie każdego zbiornika wodnego. Fitoplankton odżywia się za pomocą fotosyntezy w dobrze oświetlonej, górnej warstwie oceanu, morza, czy jeziora (strefa eufotyczna). Fitoplankton w oceanach podobnie jak i rośliny na lądach jest odpowiedzialny za asymilację dwutlenku węgla oraz produkcję tlenu w atmosferze. Fitoplankton jest podstawą większości oceanicznej produkcji biomasy (produkcja pierwotna). Rozwój fitoplanktonu zależy od dostępności zasobów potrzebnych do fotosyntezy (światło, dwutlenek węgla) i nieorganicznych związków, głównie azotanów i fosforanów. W wyniku przeżyźnienia tymi związkami zbiorników wodnych (eutrofizacji) następuje zazwyczaj wzrost biomasy fitoplanktonu, który przy dużym nasilaniu prowadzi do powstawania zakwitów wody. Zakwity fitoplanktonu mogą być toksyczne.
W skład fitoplanktonu wchodzą różne grupy taksonomiczne: sinice (Cyanophyta, Cyanobacteria), zielenice (Chlorophyta), okrzemki (Bacillariophyceae), bruzdnice (Dinoflagellata), eugleniny i in. Z fitoplanktonem mórz i oceanów związane są zaskakujące hipotezy naukowe zmian klimatu GAIA oraz CLAW. Masę fitoplanktonu (informacja użyteczna np. dla rybołówstwa) można ocenić na podstawie koloru oceanu.

## Ekologia fitoplanktonu i znaczenie w ekosystemach wodnych
Fitoplankton jest najważniejszą grupą producentów pierwotnych w większości zbiorników wodnych. Jest podstawowym elementem wielu sieci troficznych. Rozwój fitoplanktonu jest uzależniony zarówno od dostępności zasobów potrzebnych do wzrostu (światło, dwutlenek węgla, azot, fosfor, i inne), jak i od obecności jego konsumentów, jakim jest głównie zooplankton w tym skorupiaki filtrujące (filtratorzy), takie jak rozwielitki. Zooplankton może jednak tylko w pewnym stopniu ograniczać rozwój fitoplanktonu poprzez wyżeranie (spasanie, ang. grazing) ze względu na to, że pewne gatunki należące do fitoplanktonu są pomijane przez filtratorów z powodu kształtu lub wielkości. Fitoplankton może też być wyżerany przez inne organizmy np. ryby (tołpyga), ssaki (walenie) lub mięczaki (racicznica zmienna).
W myśl Ramowej Dyrektywy Wodnej stan fitoplanktonu jest jednym z elementów biologicznych, które powinny być brane przy ocenie stanu ekologicznego wód, czyli klasyfikacji ich jakości. Kraje członkowskie Unii Europejskiej w swoim systemie prawnym muszą ustalać parametry fitoplanktonu brane pod uwagę przy monitoringu jakości wód i ich ocenie. Odpowiednie przepisy są ustalane m.in. przez polskie prawo wodne.

## Kolor oceanu z przestrzeni kosmicznej
Zmiana koloru oceanu z niebieskiego na zielony czy brunatny zależy od koncentracji i rodzaju fitoplanktonu. Pierwszy, który zwrócił na to uwagę, był przypuszczalnie William Scoresby, który badał Morze Arktyczne. Komórki fitoplanktonu zawierają barwniki (chromatofory)
- chlorofil (a,b) (barwa zielona)
- karoten (pomarańczowy)
- fikocyjanina (barwa niebieska)
- fikoerytryna (barwa bordowa)
- fukoksantyna (barwa brązowa)

Niebieski barwnik sinic to fikocyjanina. Barwniki zielenic to chlorofil, a i b, karoteny, i ksantofile. Barwniki okrzemek to chlorofil, a i b, oraz karotenoidy. Kolor oceanu jest kombinacją oddziaływania światła widzialnego z barwnikami fitoplanktonu. Za pomocą pomiarów satelitarnych w różnych długościach światła widzialnego (najczęściej za pomocą pomiaru w kolorze zielonym i niebieskim) można wyznaczyć ilość chlorofilu w wodzie. Dokonuje się tego poprzez korelację bezpośrednich pomiarów chlorofilu (ze statku) w tym samym czasie co pomiar koloru oceanu z satelity. Mimo pozornej prostoty tego pomysłu w praktyce jest to trudne, głównie ze względu na fakt, że światło odbite od powierzchni wody stanowi tylko mały przyczynek do światła obserwowanego w przestrzeni kosmicznej. Reszta sygnału pochodzi od aerozolu atmosferycznego i trzeba stosować skomplikowane algorytmy teledetekcyjne usuwające ten sygnał, jest to tzw. poprawka atmosferyczna.

## Fitoplankton i chmury – hipoteza CLAW
Istnieje hipoteza, że powstawanie chmur nad oceanami zależy od roślin (fitoplanktonu) w oceanie. Wobec tego fitoplankton może pośrednio wpływać na zmiany klimatu. Wiele typów fitoplanktonu produkuje sulfoniopropionian dimetylu (DMSP), który jest przekształcany na siarczek dimetylu (DMS). Obecność DMS w atmosferze prowadzi do zwiększonej ilości aerozoli siarczanowych. Jednym z ważnych producentów DMSP jest kokolitowiec Emiliana huxleyi. W 1987 roku Charlson, Lovelock, Andreae i Warren (pierwsze litery nazwisk autorów to CLAW) opublikowali w Nature artykuł pt. Oceanic phytoplankton, atmospheric sulphur, cloud albedo and climate
Dowodzili, że wzrastająca temperatura Ziemi doprowadzi do zwiększonej ilości fitoplanktonu. To spowoduje zwiększenie się stężenia DMS w atmosferze, co spowoduje wzrost ilości aerozoli siarczanowych. Autorzy zakładają, że aerozole siarczanowe nad oceanami służą jako jądra kondensacji chmur. Chmury zwiększają ilość odbitego promieniowania słonecznego (albedo), co powoduje obniżenie się temperatury powierzchni Ziemi. Wobec tego, hipoteza CLAW jest przykładem ujemnego sprzężenia zwrotnego w systemie klimatycznym.
Pomimo wielu pomiarów nie udało się do tej pory jednoznacznie potwierdzić hipotezy CLAW. Po pierwsze, nie ma silnej korelacji pomiędzy DMS a ilością fitoplanktonu. Po drugie, istnieją przesłanki, że to sól morska stanowi główne źródło małych cząstek, na których powstają krople chmurowe nad oceanami (patrz Alfred Woodcock) oraz że DMS oddziałuje z aerozolem soli-morskiej.
Badania są kontynuowane.

## Pomiary fitoplanktonu
Podstawową metodą oceny ilości oraz składu gatunkowego fitoplanktonu w zbiornikach wodnych jest analiza mikroskopowa, która polega na oznaczeniu taksonomicznym, zliczeniu oraz pomiarach wielkości wszystkich osobników znajdujących się w określonej próbce wody. Próby do analiz ilościowych pobiera się batometrem, a do analiz jakościowych siatką planktonową. Następnie do analizy stosowana jest metoda Utermöhla, w której próbka wody z glonami poddana jest sedymentacji w cylindrach do komory sedymentacyjnej. Znajdujące się w komorze osobniki są zliczane po kolei na danej jednostce powierzchni obrazu mikroskopowego, co daje podstawę do dalszych obliczeń. Prostszą i szybszą metodą jest oznaczenie koncentracji chlorofilu w wodzie, które polega na odfiltrowaniu zawiesiny z wody, wyekstrahowaniu z niej chlorofilu przy użyciu rozpuszczalnika organicznego (np. etanolu), a następnie spektrofotometrycznym pomiarze absorbancji przy określonej długości fali światła widzialnego. Obecnie do oznaczenia koncentracji chlorofilu, zwłaszcza w badaniach monitoringowych, coraz częściej stosuje się mierniki elektroniczne dokonujące pomiaru bezpośrednio w zbiorniku wodnym. W urządzeniach tych stosowane są sondy wykorzystujące do pomiaru chlorofilu zjawisko fluorescencji. Ze względu na to, że analiza mikroskopowa jest czasochłonna i wymaga specjalistycznej wiedzy często zastępuje się ją tylko analizą koncentracji chlorofilu, która nie daje jednak informacji na temat składu gatunkowego fitoplanktonu, lecz pokazuje jego ogólną ilość.
Jedną z metod pomiaru wielkości cząstek fitoplanktonu jest cytometria przepływowa (ang. flow cytometry). Również rozpraszanie światła może być wykorzystywane do mierzenia wielkości i własności fitoplanktonu.

title: Fitoplankton

wikitext:
'''Fitoplankton''' – mikroskopijne organizmy [[rośliny|roślinne]] (w tym [[glony]] niezaliczane do królestwa roślin w niektórych systemach taksonomicznych) oraz [[sinice]] (należące do [[Prokarionty|prokariontów]]), żyjące w [[woda|wodzie]], nie posiadające zdolności ruchu lub tylko w znacznie ograniczonym zakresie.

[[Plik:Fitoplankton.jpg|thumb|Fitoplankton jeziorny]]

== Podstawowe informacje ==
Nazwa pochodzi od greckich słów {{grc|φυτόν}} ''phytón'' – „roślina”<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.slownik-online.pl/kopalinski/C9CF9AFC8175D311412565CC007B6AE5.php |tytuł = FITO; fitocydy |autor = [[Władysław Kopaliński]] |archiwum = https://web.archive.org/web/20130702154932/http://www.slownik-online.pl/kopalinski/C9CF9AFC8175D311412565CC007B6AE5.php |praca = Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych |opublikowany = slownik-online.pl |zarchiwizowano = 2013-07-02 |data dostępu = 2018-07-15}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dfuto%2Fn |tytuł = φυτόν |autor = Henry George Liddell |autor2 = Robert Scott |praca = A Greek-English Lexicon |język = en |data dostępu = 2018-05-15}}</ref> oraz {{grc|πλαγκτός}} ''planktós'' – „błądzący”, „dryfujący”<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.slownik-online.pl/kopalinski/F70807732A98C3B3C125657F0081D36E.php |tytuł = plankton |autor = [[Władysław Kopaliński]] |archiwum = https://web.archive.org/web/20130702014732/http://slownik-online.pl/kopalinski/F70807732A98C3B3C125657F0081D36E.php |praca = Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych |opublikowany = slownik-online.pl |zarchiwizowano = 2013-07-02 |data dostępu = 2018-07-15}}</ref><ref>{{cytuj stronę |url = http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dplagkto%2Fs |tytuł = πλαγκτός |autor = Henry George Liddell |autor2 = Robert Scott |praca = A Greek-English Lexicon |język = en |data dostępu = 2018-05-15}}</ref>. Większość fitoplanktonu jest mikroskopijna (rzędu kilku do kilkuset [[mikrometr]]ów), ale duże koncentracje powodują zmianę koloru wody. Fitoplankton jest składnikiem [[plankton]]u, formacji ekologicznej która wraz z [[trypton]]em tworzy [[seston]] – zawiesinę unoszącą się w wodzie każdego zbiornika wodnego. Fitoplankton odżywia się za pomocą [[fotosynteza|fotosyntezy]] w dobrze oświetlonej, górnej warstwie oceanu, morza, czy jeziora ([[strefa eufotyczna]]). Fitoplankton w oceanach podobnie jak i rośliny na lądach jest odpowiedzialny za [[Asymilacja węgla|asymilację]] [[Dwutlenek węgla|dwutlenku węgla]] oraz produkcję [[tlen]]u w atmosferze. Fitoplankton jest podstawą większości oceanicznej produkcji biomasy ([[produkcja pierwotna]]). Rozwój fitoplanktonu zależy od dostępności zasobów potrzebnych do fotosyntezy ([[światło]], [[dwutlenek węgla]]) i nieorganicznych związków, głównie [[azotan]]ów i [[fosforan]]ów. W wyniku przeżyźnienia tymi związkami zbiorników wodnych ([[eutrofizacja|eutrofizacji]]) następuje zazwyczaj wzrost [[biomasa|biomasy]] fitoplanktonu, który przy dużym nasilaniu prowadzi do powstawania [[zakwit wody|zakwitów wody]]. [[Zakwit wody|Zakwity fitoplanktonu]] mogą być toksyczne.
W skład fitoplanktonu wchodzą różne grupy taksonomiczne: [[sinice]] (''Cyanophyta, Cyanobacteria''), [[zielenice]] (''Chlorophyta''), [[okrzemki]] (''Bacillariophyceae''), [[bruzdnice]] (''Dinoflagellata''), [[eugleniny]] i in. Z fitoplanktonem mórz i oceanów związane są zaskakujące hipotezy naukowe zmian klimatu [[GAIA]] oraz [[CLAW]]. Masę fitoplanktonu (informacja użyteczna np. dla rybołówstwa) można ocenić na podstawie koloru oceanu.

== Ekologia fitoplanktonu i znaczenie w ekosystemach wodnych ==
Fitoplankton jest najważniejszą grupą [[produkcja pierwotna|producentów pierwotnych]] w większości zbiorników wodnych. Jest podstawowym elementem wielu [[sieć troficzna|sieci troficznych]]. Rozwój fitoplanktonu jest uzależniony zarówno od dostępności zasobów potrzebnych do wzrostu ([[światło]], [[dwutlenek węgla]], [[azot]], [[fosfor]], i inne), jak i od obecności jego [[konsument (biologia)|konsumentów]], jakim jest głównie [[zooplankton]] w tym [[skorupiak]]i filtrujące ([[filtratorzy]]), takie jak [[rozwielitka|rozwielitki]]. Zooplankton może jednak tylko w pewnym stopniu ograniczać rozwój fitoplanktonu poprzez wyżeranie (spasanie, ang. ''grazing'') ze względu na to, że pewne gatunki należące do fitoplanktonu są pomijane przez filtratorów z powodu kształtu lub wielkości. Fitoplankton może też być wyżerany przez inne organizmy np. [[ryba|ryby]] ([[tołpyga biała|tołpyga]]), [[ssaki]] (walenie) lub [[mięczaki]] ([[racicznica zmienna]]).

W myśl [[Ramowa Dyrektywa Wodna|Ramowej Dyrektywy Wodnej]] stan fitoplanktonu jest jednym z elementów biologicznych, które powinny być brane przy ocenie stanu ekologicznego wód, czyli [[klasyfikacja jakości wód|klasyfikacji ich jakości]]. Kraje członkowskie Unii Europejskiej w swoim systemie prawnym muszą ustalać parametry fitoplanktonu brane pod uwagę przy [[monitoring jakości wód|monitoringu jakości wód]] i ich ocenie. Odpowiednie przepisy są ustalane m.in. przez polskie [[prawo wodne]]<ref>Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne {{Dziennik Ustaw|2001|115|1229}}.</ref>.

== Kolor oceanu z przestrzeni kosmicznej ==
Zmiana koloru oceanu z niebieskiego na zielony czy brunatny zależy od koncentracji i rodzaju fitoplanktonu. Pierwszy, który zwrócił na to uwagę, był przypuszczalnie [[William Scoresby]], który badał Morze Arktyczne. Komórki fitoplanktonu zawierają barwniki (chromatofory)
* [[chlorofil]] (a,b) (barwa zielona)
* [[karoten]] (pomarańczowy)
* [[fikocyjanina]] (barwa niebieska)
* [[fikoerytryna]] (barwa bordowa)
* [[fukoksantyna]] (barwa brązowa)
Niebieski barwnik sinic to fikocyjanina. Barwniki zielenic to chlorofil, a i b, karoteny, i [[ksantofil]]e. Barwniki okrzemek to chlorofil, a i b, oraz [[karotenoidy]]. Kolor oceanu jest kombinacją oddziaływania światła widzialnego z barwnikami fitoplanktonu. Za pomocą pomiarów satelitarnych w różnych długościach światła widzialnego (najczęściej za pomocą pomiaru w kolorze zielonym i niebieskim) można wyznaczyć ilość chlorofilu w wodzie. Dokonuje się tego poprzez korelację bezpośrednich pomiarów chlorofilu (ze statku) w tym samym czasie co pomiar koloru oceanu z satelity. Mimo pozornej prostoty tego pomysłu w praktyce jest to trudne, głównie ze względu na fakt, że światło odbite od powierzchni wody stanowi tylko mały przyczynek do światła obserwowanego w przestrzeni kosmicznej. Reszta sygnału pochodzi od aerozolu atmosferycznego i trzeba stosować skomplikowane algorytmy [[teledetekcja|teledetekcyjne]] usuwające ten sygnał, jest to tzw. [[poprawka atmosferyczna]].

[[Plik:Seawifs global biosphere Centered on the Pacific.jpg|thumb|center|750px|Dane z instrumentu SeaWifs. Kolory opisują globalną koncentracje chlorofilu w wodzie. Widać, że centralne części oceanów są pozbawione chlorofilu. Natomiast blisko lądów czy w obszarach biegunowych koncentracja jest duża.]]

== Fitoplankton i chmury – hipoteza CLAW ==
Istnieje hipoteza, że powstawanie chmur nad oceanami zależy od roślin (fitoplanktonu) w oceanie. Wobec tego fitoplankton może pośrednio wpływać na [[zmiana klimatu|zmiany klimatu]]. Wiele typów fitoplanktonu produkuje sulfoniopropionian dimetylu (DMSP), który jest przekształcany na [[siarczek dimetylu]] (DMS). Obecność DMS w atmosferze prowadzi do zwiększonej ilości aerozoli siarczanowych. Jednym z ważnych producentów DMSP jest [[kokolitowiec]] ''Emiliana huxleyi''. W 1987 roku Charlson, Lovelock, Andreae i Warren (pierwsze litery nazwisk autorów to CLAW) opublikowali w [[Nature]] artykuł pt. ''Oceanic phytoplankton, atmospheric sulphur, cloud albedo and climate''<ref name="CLAW1987">{{cytuj |autor = Robert J. Charlson, James E. Lovelock, Meinrat O. Andreae, Stephen G. Warren |tytuł = Oceanic phytoplankton, atmospheric sulphur, cloud albedo and climate |czasopismo = Nature |data = 1987-04 |data dostępu = 2023-09-14 |wolumin = 326 |numer = 6114 |s = 655–661 |doi = 10.1038/326655a0 |język = en |dostęp = z}}</ref><ref name="CLAW-2007a">{{cytuj |autor = Peter S. Liss, [[James Lovelock|James E. Lovelock]] |tytuł = Climate change: the effect of DMS emissions |czasopismo = Environmental Chemistry |data = 2007 |data dostępu = 2023-09-14 |wolumin = 4 |numer = 6 |s = 377 |doi = 10.1071/EN07072 |język = en |dostęp = z}}</ref>
Dowodzili, że wzrastająca temperatura Ziemi doprowadzi do zwiększonej ilości fitoplanktonu. To spowoduje zwiększenie się stężenia DMS w atmosferze, co spowoduje wzrost ilości aerozoli siarczanowych. Autorzy zakładają, że aerozole siarczanowe nad oceanami służą jako jądra kondensacji chmur. Chmury zwiększają ilość odbitego promieniowania słonecznego ([[albedo]]), co powoduje obniżenie się temperatury powierzchni Ziemi. Wobec tego, hipoteza CLAW jest przykładem [[Sprzężenie zwrotne ujemne|ujemnego sprzężenia zwrotnego]] w [[system]]ie klimatycznym.

Pomimo wielu pomiarów nie udało się do tej pory jednoznacznie potwierdzić hipotezy CLAW. Po pierwsze, nie ma silnej korelacji pomiędzy DMS a ilością fitoplanktonu. Po drugie, istnieją przesłanki, że to sól morska stanowi główne źródło małych cząstek, na których powstają krople chmurowe nad oceanami (patrz [[Alfred Woodcock]]) oraz że DMS oddziałuje z aerozolem soli-morskiej.

Badania są kontynuowane<ref name="CLAW-2007b">{{cytuj |autor = Greg P. Ayers, Jill M. Cainey |tytuł = The CLAW hypothesis: a review of the major developments |czasopismo = Environmental Chemistry |data = 2007 |data dostępu = 2023-09-14 |wolumin = 4 |numer = 6 |s = 366 |doi = 10.1071/EN07080 |język = en |dostęp = z}}</ref>.

== Pomiary fitoplanktonu ==
[[Plik:Utermöhl counting chambers.jpg|thumb|Komora sedymentacyjna i cylindry stosowane w metodzie Utermöhla]]
Podstawową metodą oceny ilości oraz składu gatunkowego fitoplanktonu w zbiornikach wodnych jest analiza mikroskopowa, która polega na oznaczeniu taksonomicznym, zliczeniu oraz pomiarach wielkości wszystkich osobników znajdujących się w określonej próbce wody. Próby do analiz ilościowych pobiera się [[batometr]]em, a do analiz jakościowych siatką planktonową. Następnie do analizy stosowana jest metoda Utermöhla, w której próbka wody z glonami poddana jest [[sedymentacja|sedymentacji]] w cylindrach do komory sedymentacyjnej. Znajdujące się w komorze osobniki są zliczane po kolei na danej jednostce powierzchni obrazu mikroskopowego, co daje podstawę do dalszych obliczeń<ref>{{cytuj książkę |tytuł = Przewodniki metodyczne do badań terenowych i analiz laboratoryjnych elementów biologicznych wód przejściowych i przybrzeżnych |url = http://www.gios.gov.pl/images/dokumenty/raporty/Przewodniki_metodyczne_.pdf|autor r = Lidia Kruk Dowgiełło, Monika Michałek-Pogorzelska, Maciej Dubiński |wydawca = Inspekcja Ochrony Środowiska |miejsce = Warszawa |data = 2010 |seria = Biblioteka Monitoringu Środowiska |strony = 5–32 |isbn = 978-83-61227-36-6 |rozdział = Fitoplankton}}</ref>. Prostszą i szybszą metodą jest oznaczenie koncentracji [[chlorofil]]u w wodzie, które polega na odfiltrowaniu zawiesiny z wody, wyekstrahowaniu z niej chlorofilu przy użyciu rozpuszczalnika organicznego (np. [[etanol]]u), a następnie [[spektrofotometr]]ycznym pomiarze [[absorpcja (optyka)|absorbancji]] przy określonej długości fali [[światło|światła]] widzialnego. Obecnie do oznaczenia koncentracji chlorofilu, zwłaszcza w badaniach [[monitoring]]owych, coraz częściej stosuje się mierniki elektroniczne dokonujące pomiaru bezpośrednio w zbiorniku wodnym. W urządzeniach tych stosowane są sondy wykorzystujące do pomiaru chlorofilu zjawisko [[fluorescencja|fluorescencji]]. Ze względu na to, że analiza mikroskopowa jest czasochłonna i wymaga specjalistycznej wiedzy często zastępuje się ją tylko analizą koncentracji chlorofilu, która nie daje jednak informacji na temat składu gatunkowego fitoplanktonu, lecz pokazuje jego ogólną ilość.
Jedną z metod pomiaru wielkości cząstek fitoplanktonu jest [[cytometria przepływowa]] (ang. ''flow cytometry''). Również [[rozpraszanie światła]] może być wykorzystywane do mierzenia wielkości i własności fitoplanktonu.

== Zobacz też ==
{{commonscat|Phytoplankton}}
{{wikisłownik|fitoplankton}}
* [[plankton]]
* [[hydrobiologia]]
* [[mikrofizyka chmur]]
* [[aerozole atmosferyczne]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj |autor = Ludwik Żmudziński, Ryszard Kornijów, Jerzy Bolałek, Andrzej Górniak, Krystyna Olańczuk–Neymann, Anna Pęczalska |tytuł = Słownik hydrobiologiczny: terminy, pojęcia, interpretacje |data = 2002 |isbn = 83-01-13659-6 |miejsce = Warszawa |wydawca = Wydawnictwo Naukowe PWN |oclc = 749289431}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Algologia]]
[[Kategoria:Zespoły organizmów wodnych]]
[[Kategoria:Biologia morza]]
[[Kategoria:Planktologia]]


text:
# Veronique Peck
Veronique Peck (wym. [ˌvɛrɑˈnik pɛk], z domu Passani; ur. 5 lutego 1932 w Paryżu, zm. 17 sierpnia 2012 w Los Angeles) – francusko-amerykańska dziennikarka, filantropka i mecenas sztuki. Od 1955 do 2003 była żoną aktora, działacza społecznego i humanitarysty, Gregory’ego Pecka. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „Los Angeles Times” tytułem „kobiety roku”.

## Życiorys
Veronique Passani urodziła się 5 lutego 1932 w Paryżu we Francji, jako córka architekta Antoine’a Passani i rosyjskiej artystki Alexandre Passani. Rodzina jej matki została zmuszona do opuszczenia ojczyzny po wybuchu wojny domowej. Początkowo osiedlili się w Berlinie, a następnie w Paryżu, miejscu szczególnie cenionym przez rosyjską szlachtę. Ojciec Antoine Passani był Francuzem, wywodzącym się z najwyższej warstwy społecznej. Jej matka podczas II wojny światowej ponownie wyszła za mąż za amerykańskiego pułkownika. Z trwającego dwa lata małżeństwa urodził się Cornelius, którego później adoptował ojciec Passani, Antoine. Mieszkał on w pobliżu byłej żony i córki, często ich odwiedzając.
Po ukończeniu Marymount International School w Paryżu, Passani została dziennikarką. Otrzymała angaż w lokalnym dzienniku „France Soir”, pracując jako reporterka. W 1952 została wysłana przez redakcję gazety do Rzymu, gdzie przeprowadziła wywiad z amerykańskim aktorem Gregorym Peckiem, który był w trakcie realizacji zdjęć do filmu Rzymskie wakacje (1953). Następnie podjęła pracę w gazecie codziennej „Paris-Presse”. Pół roku później aktor dostał od swojego przyjaciela kopię wywiadu. Pomimo słabej znajomości języka francuskiego, tekst spodobał się Peckowi. Następnego dnia zadzwonił do redakcji „France Soir”, gdzie poinformowano go, że Passani przeniosła się do „Paris-Presse”. Nawiązawszy kontakt z dziennikarką, aktor zaprosił ją na tor wyścigowy w Paryżu, gdzie razem oglądali wyścigi konne. Po zawodach udali się na kolację. Aby móc przyjąć zaproszenie na wspomniane wyścigi, Passani zrezygnowała z wywiadu z teologiem Albertem Schweitzerem, który spóźnił się na umówioną godzinę.
Dzień po sfinalizowaniu rozwodu przez Pecka z pierwszą żoną, Gretą Kukkonen, para pobrała się 31 grudnia 1955 w Santa Ynez w stanie Kalifornia. Ślubu udzielił im sędzia Arden Jensen z sądu okręgowego w Santa Barbara. Uroczystości weselne odbyły się na ranczu jednego z przyjaciół Pecka w Lompoc. Wspominając swoje pierwsze spotkanie z aktorem, przyznała na łamach „Los Angeles Timesa”: „Uważałam go za niezwykłego człowieka, byłam po prostu szczęśliwa, że go poznałam, to wszystko”.
Od połowy lat 50. XX wieku na stałe przebywała w Ameryce. Była aktywną filantropką na terenie Wielkiego Los Angeles. Towarzyszyła mężowi przy okazji premier filmowych i różnych kameralnych przyjęciach w Białym Domu, wystawianych przez prezydentów Lyndona B. Johnsona i Ronalda Reagana w 1983. Bliska więź przyjacielska łączyła ją z pierwszą damą Lady Bird Johnson. Na początku 1956 jej zdjęcie z mężem ukazało się na okładce magazynu „Look”.
Wraz z Peckiem aktywnie wspierała akcje charytatywne. W latach 60. zebrali na konto organizacji pomagającej ludziom w walce z chorobą nowotworową American Cancer Society, kwotę pięćdziesięciu milionów dolarów. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „Los Angeles Times” tytułem „kobiety roku”. Była współzałożycielką Inner City Cultural Center, zespołu teatralnego złożonego z różnych grup etnicznych oraz Los Angeles Music Center. W 1976 Veronique Peck została naturalizowaną obywatelką Stanów Zjednoczonych.
W 2003, krótko po śmierci męża, przejęła kontrolę nad programem Gregory Peck Reading Series, mającym na celu zbieranie funduszy na rzecz Biblioteki Publicznej hrabstwa Los Angeles. 5 kwietnia 2012 wraz z najbliższą rodziną wzięła udział w prywatnej ceremonii wystawionej przez prezydenta Baracka Obamę w Białym Domu z okazji 96. rocznicy urodzin Gregory’ego Pecka i 50. rocznicy premiery filmu Zabić drozda (1962), zekranizowanego na podstawie powieści Harper Lee z 1960.

### Śmierć
Veronique Peck zmarła 17 sierpnia 2012 w wieku 80 lat w swoim domu w Los Angeles z powodu dolegliwości sercowych. Pozostawiła dwójkę dzieci: syna Anthony’ego (ur. 1956), córkę Cecilię Peck (ur. 1958) oraz troje wnucząt i młodszego brata, Corneliusa Passani. Została pochowana obok męża w mauzoleum Katedry Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles.

title: Veronique Peck

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Veronique Peck
 |grafika                   = Veronique Peck 1950s.jpg
 |opis grafiki              = Veronique Peck (1963)
 |alt grafiki               =
 |imię i nazwisko urodzenia = Veronique Passani
 |data urodzenia            = 5 lutego 1932
 |miejsce urodzenia         = [[Paryż]]
 |data śmierci              = 17 sierpnia 2012
 |miejsce śmierci           = [[Los Angeles]]
 |miejsce spoczynku         = [[Katedra Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles]]
 |zawód                     = [[Dziennikarz|dziennikarka]], [[mecenas sztuki]], [[Filantropia|filantropka]]
 |narodowość                = [[Francuzi|francuska]], [[Amerykanie|amerykańska]] (od 1976)
 |małżeństwo                = [[Gregory Peck]]
(1955–2003; jego śmierć)
 |dzieci                    = Anthony Peck  (ur. 1956)
[[Cecilia Peck]]  (ur. 1958)
 |krewni i powinowaci       = Cornelius Passani (brat)
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Veronique Peck
}}
'''Veronique Peck''' (wym. [{{IPA|ˌvɛrɑˈnik pɛk}}], z domu '''Passani'''; ur. [[5 lutego]] [[1932]] w [[Paryż]]u, zm. [[17 sierpnia]] [[2012]] w [[Los Angeles]]) – [[Francuzi|francusko]]-[[Amerykanie|amerykańska]] [[dziennikarz|dziennikarka]], [[Filantropia|filantropka]] i [[mecenas sztuki]]. Od 1955 do 2003 była żoną aktora, [[Działacz społeczny|działacza społecznego]] i [[Pomoc humanitarna|humanitarysty]], [[Gregory Peck|Gregory’ego Pecka]]. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „[[Los Angeles Times]]” tytułem „kobiety roku”.

== Życiorys ==
Veronique Passani urodziła się 5 lutego 1932 w [[Paryż]]u we Francji, jako córka architekta Antoine’a Passani i [[Rosjanie|rosyjskiej]] artystki Alexandre Passani{{r|a}}. Rodzina jej matki została zmuszona do opuszczenia ojczyzny po wybuchu [[Wojna domowa w Rosji|wojny domowej]]{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. Początkowo osiedlili się w [[Berlin]]ie, a następnie w Paryżu, miejscu szczególnie cenionym przez rosyjską [[Szlachta|szlachtę]]{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. Ojciec Antoine Passani był Francuzem, wywodzącym się z [[Arystokracja|najwyższej warstwy społecznej]]{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. Jej matka podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] ponownie wyszła za mąż za amerykańskiego pułkownika. Z trwającego dwa lata małżeństwa urodził się Cornelius, którego później [[Adopcja|adoptował]] ojciec Passani, Antoine{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. Mieszkał on w pobliżu byłej żony i córki, często ich odwiedzając{{odn|Fishgall|2002|s=176}}.

Po ukończeniu [[Marymount International School]] w Paryżu, Passani została dziennikarką{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. Otrzymała angaż w lokalnym dzienniku „[[France Soir]]”, pracując jako reporterka{{odn|Fishgall|2002|s=176}}. W 1952 została wysłana przez redakcję gazety do [[Rzym]]u, gdzie przeprowadziła wywiad z amerykańskim aktorem [[Gregory Peck|Gregorym Peckiem]], który był w trakcie realizacji zdjęć do filmu ''[[Rzymskie wakacje]]'' (1953){{odn|Fishgall|2002|s=175}}{{r|e}}. Następnie podjęła pracę w gazecie codziennej „[[Paris-Presse]]”{{odn|Munn|1998|s=117}}{{odn|Freedland|1980|s=128}}. Pół roku później aktor dostał od swojego przyjaciela kopię wywiadu. Pomimo słabej znajomości języka francuskiego, tekst spodobał się Peckowi{{odn|Freedland|1980|s=128}}. Następnego dnia zadzwonił do redakcji „France Soir”, gdzie poinformowano go, że Passani przeniosła się do „Paris-Presse”{{odn|Freedland|1980|s=128}}. Nawiązawszy kontakt z dziennikarką, aktor zaprosił ją na tor wyścigowy w Paryżu, gdzie razem oglądali [[wyścigi konne]]. Po zawodach udali się na kolację{{odn|Munn|1998|s=117}}. Aby móc przyjąć zaproszenie na wspomniane wyścigi, Passani zrezygnowała z wywiadu z teologiem [[Albert Schweitzer|Albertem Schweitzerem]], który spóźnił się na umówioną godzinę{{odn|Fishgall|2002|s=176}}{{odn|Munn|1998|s=117}}.

Dzień po sfinalizowaniu rozwodu przez Pecka z pierwszą żoną, Gretą Kukkonen, para pobrała się 31 grudnia 1955 w [[Santa Ynez]] w stanie [[Kalifornia]]{{odn|Fishgall|2002|s=190}}. Ślubu udzielił im sędzia Arden Jensen z sądu okręgowego w [[Santa Barbara (Kalifornia)|Santa Barbara]]{{odn|Fishgall|2002|s=190}}. Uroczystości weselne odbyły się na ranczu jednego z przyjaciół Pecka w [[Lompoc]]<ref>{{odn|ref=nie|Freedland|1980|s=141}}; {{odn|ref=nie|Fishgall|2002|s=191}}.</ref>. Wspominając swoje pierwsze spotkanie z aktorem, przyznała na łamach „[[Los Angeles Times]]a”: „Uważałam go za niezwykłego człowieka, byłam po prostu szczęśliwa, że go poznałam, to wszystko”{{r|a}}.

[[Plik:Veronique and Gregory Peck 1959.jpg|mały|left|Veronique i Gregory Peck (1959)]]
Od połowy lat 50. XX wieku na stałe przebywała w Ameryce{{r|a}}. Była aktywną [[Filantropia|filantropką]] na terenie [[Wielkie Los Angeles|Wielkiego Los Angeles]]{{r|a}}. Towarzyszyła mężowi przy okazji premier filmowych{{odn|Munn|1998|s=134}} i różnych kameralnych przyjęciach w [[Biały Dom|Białym Domu]]{{odn|Munn|1998|s=176}}, wystawianych przez prezydentów [[Lyndon B. Johnson|Lyndona B. Johnsona]]{{odn|Freedland|1980|s=197}} i [[Ronald Reagan|Ronalda Reagana]] w 1983{{odn|Munn|1998|s=216}}. Bliska więź przyjacielska łączyła ją z pierwszą damą [[Lady Bird Johnson]]{{odn|Freedland|1980|s=197}}. Na początku 1956 jej zdjęcie z mężem ukazało się na okładce magazynu „[[Look (magazyn)|Look]]”{{odn|Munn|1998|s=134}}{{odn|Freedland|1980|s=144}}.

Wraz z Peckiem aktywnie wspierała akcje [[Charytatywność|charytatywne]]. W latach 60. zebrali na konto organizacji pomagającej ludziom w walce z [[Rak (choroba)|chorobą nowotworową]] [[American Cancer Society]], kwotę pięćdziesięciu milionów dolarów{{r|a}}. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „Los Angeles Times” tytułem „kobiety roku”{{r|a}}. Była współzałożycielką Inner City Cultural Center, zespołu teatralnego złożonego z różnych grup etnicznych{{odn|Munn|1998|s=180}} oraz [[Los Angeles Music Center]]{{r|a}}. W 1976 Veronique Peck została naturalizowaną obywatelką Stanów Zjednoczonych{{r|a}}.

W 2003, krótko po śmierci męża, przejęła kontrolę nad programem Gregory Peck Reading Series, mającym na celu zbieranie funduszy na rzecz [[Biblioteka Publiczna hrabstwa Los Angeles|Biblioteki Publicznej hrabstwa Los Angeles]]{{r|a}}. 5 kwietnia 2012 wraz z najbliższą rodziną wzięła udział w prywatnej ceremonii wystawionej przez prezydenta [[Barack Obama|Baracka Obamę]] w Białym Domu z okazji 96. rocznicy urodzin Gregory’ego Pecka i 50. rocznicy premiery filmu ''[[Zabić drozda (film)|Zabić drozda]]'' (1962){{r|a}}, zekranizowanego na podstawie [[Zabić drozda|powieści]] [[Harper Lee]] z 1960{{r|b|d}}.

=== Śmierć ===
Veronique Peck zmarła 17 sierpnia 2012 w wieku 80 lat w swoim domu w [[Los Angeles]] z powodu dolegliwości sercowych{{r|a}}. Pozostawiła dwójkę dzieci: syna Anthony’ego (ur. 1956){{odn|Munn|1998|s=134}}, córkę [[Cecilia Peck|Cecilię Peck]] (ur. 1958){{odn|Munn|1998|s=140}} oraz troje wnucząt i młodszego brata, Corneliusa Passani{{r|a}}. Została pochowana obok męża w mauzoleum [[Katedra Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles|Katedry Matki Bożej Anielskiej]] w Los Angeles{{r|c}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="a">{{Cytuj pismo |autor = Valerie J. Nelson |url = http://www.latimes.com/local/obituaries/la-me-veronique-peck-20120819-story.html |tytuł = Veronique Peck Dies at 80; Gregory Peck’s Widow Was L.A. Philanthropist |czasopismo = [[Los Angeles Times]] |zarchiwizowano = 2017-01-03 |archiwum = http://archive.is/HTAd0 |język = en |issn = 0742-4817 |data dostępu = 2017-02-04}}</ref>
<ref name="b">{{Cytuj książkę |autor = Robert Sulivan |tytuł = LIFE The Enduring Legacy of Harper Lee and To Kill a Mockingbird |url = https://books.google.pl/books/about/LIFE_THE_ENDURING_LEGACY_OF_HARPER_LEE_A.html?id=ivg3ngAACAAJ&redir_esc=y |wydawca = [[Life (czasopismo)|Life]] |rok = 2016 |język = en |isbn = 978-1683303510}}</ref>
<ref name="c">{{Cytuj pismo |url = http://www.laweekly.com/best-of/2014/arts-and-entertainment/best-catacombs-5108119 |tytuł = Mausoleum at the Cathedral of Our Lady of the Angels |czasopismo = [[LA Weekly]] |zarchiwizowano = 2018-03-05 |archiwum = http://archive.is/wBy1B |język = en |issn = 0192-1940 |data dostępu = 2018-03-05}}</ref>
<ref name="d">{{Cytuj książkę |autor = Gerard Molyneaux |tytuł = Gregory Peck: A Bio-bibliography |url = https://books.google.pl/books?id=VUrUeKBmnUYC&hl=pl&source=gbs_book_similarbooks |wydawca =[[Greenwood Publishing Group]] |rok = 1995 |język = en |strony = 153 |isbn = 978-0412605901}}</ref>
<ref name="e">{{Cytuj pismo |tytuł = Movies Break Up Marriages |czasopismo = [[Ebony]] |data = wrzesień 1965 |strony = 108 |issn = 0012-9011}}</ref>
}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Fishgall |imię = Gary |tytuł = Gregory Peck: A Biography |url = https://books.google.pl/books?id=NJId3XPaeR0C&hl=pl&source=gbs_book_similarbooks |wydawca = [[Simon & Schuster]] |rok = 2002 |język = en |isbn = 0-684-85290-X |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Munn |imię = Michael |autor link = Michael Munn |tytuł = Gregory Peck |url = https://books.google.pl/books/about/Gregory_Peck.html?id=vIQdAQAAIAAJ&redir_esc=y |wydawca = ISIS Large Print Books |rok = 1998 |język = en |isbn = 978-0753150979 |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Freedland |imię = Michael |autor link = Michael Freedland |tytuł = Gregory Peck: A Biography |url = https://books.google.pl/books/about/Gregory_Peck.html?id=TnxZAAAAMAAJ&redir_esc=y |wydawca = [[William Morrow and Company]] |rok = 1980 |język = en |isbn = 0-688-03619-8 |odn = tak}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Peck, Veronique}}
[[Kategoria:Amerykańscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Amerykańscy filantropi]]
[[Kategoria:Amerykańscy mecenasi sztuki]]
[[Kategoria:Francuscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Kalifornią]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Los Angeles]]
[[Kategoria:Pisarze związani z Paryżem]]
[[Kategoria:Pochowani w Katedrze Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1932]]
[[Kategoria:Zmarli w 2012]]

title: Veronique Peck

Imię i nazwisko urodzenia: Veronique Passani

Data i miejsce urodzenia: 5 lutego 1932 · Paryż

Data i miejsce śmierci: 17 sierpnia 2012 · Los Angeles

Zawód, zajęcie: dziennikarka, mecenas sztuki, filantropka

Narodowość: francuska, amerykańska (od 1976)

Małżeństwo: Gregory Peck · (1955–2003; jego śmierć)

Dzieci: Anthony Peck (ur. 1956) · Cecilia Peck (ur. 1958)

Krewni i powinowaci: Cornelius Passani (brat)


text:
# (12379) Thulin
(12379) Thulin (1994 PQ11) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,45 lat w średniej odległości 2,71 j.a. Odkryta 10 sierpnia 1994 roku.

title: (12379) Thulin

wikitext:
{{Planetoida infobox
 |       numer = 12379
 |       nazwa = Thulin
 |  oznaczenie =
 |     zdjęcie =
 |        opis =
 |    odkrywca = [[Eric Walter Elst|Eric Elst]]
 |       dzień = 10 sierpnia
 |         rok = 1994
 |występowanie =
 |       epoka =
 |wielka_półoś = 2,7056
 |    mimośród = 0,0731
 |  peryhelium = 2,5076
 |    aphelium = 2,9036
 |         lat = 4
 |         dni = 165
 |      godzin = 14
 |    prędkość = 18,10
 |  nachylenie = 3,41
 |    średnica =
 |        masa =
 |     gęstość =
 |okres_obrotu =
 |      albedo =
 |     jasność = 13,8
 |         typ =
 | temperatura =
 |    satelity =
}}
'''(12379) Thulin (1994 PQ11)''' – [[planetoida]] z [[pas planetoid|pasa głównego asteroid]] okrążająca [[Słońce]] w ciągu 4,45 lat w średniej odległości 2,71 [[jednostka astronomiczna|j.a.]] Odkryta [[10 sierpnia]] [[1994]] roku.

== Zobacz też ==
* [[lista planetoid 12001–13000]]
* [[lista planetoid]]

== Linki zewnętrzne ==
* {{JPL|12379}}
* {{JPLorb|12379}}
* {{MPC|12379}}

{{SORTUJ:Thulin}}

[[Kategoria:Planetoidy pasa głównego]]
[[Kategoria:Nazwane planetoidy]]
[[Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1994]]

title: (12379) Thulin

Odkrywca: Eric Elst

Data odkrycia: 10 sierpnia 1994

Okres obiegu · wokół Słońca: 4 lata 165 dni 14 godzin