text:
# Ministerstwo Handlu Wewnętrznego i Usług
Ministerstwo Handlu Wewnętrznego i Usług – urząd ministra, naczelny organ administracji państwowej, członek Rady Ministrów powołany z zadaniem działania w obszarze obrotu hurtowego i detalicznego, drobnej wytwórczości i usług świadczonych dla ludności.

## Ustanowienie urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług
Na podstawie ustawy z 1972 r. o utworzeniu urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług ustanowiono nowy urząd w miejsce zniesionego urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego oraz Komitetu Drobnej Wytwórczości.

## Zakres działania urzędu
Do zakresu działania Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług należały sprawy:
- handlu wewnętrznego;
- przemysłu gastronomicznego;
- koordynacja działalności oraz rozwoju drobnej wytwórczości;
- usług dla ludności;
- państwowego przemysłu terenowego;
- spółdzielczości pracy;
- rzemiosła;
- jakość wyrobów przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb ludności.

## Zakres działania urzędu z 1976 r.
Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 1976 r. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług był koordynatorem kształtowania i realizacji zaopatrzenia rynku w towary i usługi oraz rozwoju i działalności drobnej wytwórczości, wynikających z polityki gospodarczej państwa, na podstawie wieloletnich i rocznych narodowych planów społeczno-gospodarczych. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług koordynował w ramach narodowego planu społeczno-gospodarczego działalność ministerstw, urzędów centralnych, centralnych związków spółdzielni oraz innych jednostek organizacyjnych w dziedzinie handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług przedstawiał wnioski, propozycje i współdziała w ustalaniu kwartalnych planów dochodów i wydatków pieniężnych ludności oraz określaniu rozwoju produkcji towarów rynkowych i ich importu.
Do zakresu działania Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług należało w szczególności:
- organizowanie zaopatrzenia rynku w towary i usługi, oddziaływanie na wielkość i strukturę podaży towarów i usług oraz dostosowanie ich do potrzeb nabywców,
- określanie w ramach narodowego planu społeczno-gospodarczego kierunków rozwoju handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości oraz zadań gospodarczych, polityki inwestowania, zatrudnienia i płac w zakresie handlu i usług dla centralnych organizacji prowadzących działalność handlową i usługową,
- opracowywanie systemów planowania i zarządzania w handlu wewnętrznym i usługach, stosowanie ekonomicznych instrumentów oddziaływania na jednostki handlowe, usługowe i drobnej wytwórczości oraz grupujące je organizacje,
- opracowywanie programów rozwoju i kształtowania struktury konsumpcji indywidualnej,
- ocena potrzeb rynku na towary i usługi,
- podejmowanie działań w celu niedopuszczenia na rynek wewnętrzny towarów nieodpowiedniej jakości,
- inicjowanie badań naukowych w zakresie problematyki handlu wewnętrznego i usług,
- programowanie kształcenia, doskonalenia i rozwoju kadr stosownie do potrzeb handlu wewnętrznego i usług,
- sprawy produkcji w jednostkach podporządkowanych oraz importu urządzeń i sprzętu na potrzeby handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości.

## Nadane uprawnienia urzędowi z 1976 r.
Minister Handlu Wewnętrznego i Usług w celu wykonania swoich zadań:
- ustalał zasady obrotu towarami rynkowymi, organizacji i funkcjonowania handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości oraz inicjuje kierunki postępu organizacyjno-technicznego,
- opracowywał i przedstawiał Komisji Planowania przy Radzie Ministrów zbiorcze projekty wieloletnich i rocznych planów obejmujące działalność resortów, centralnych organizacji handlu i centralnych związków spółdzielni w zakresie handlu wewnętrznego i usług, a także kompleksowe projekty wieloletnich i rocznych planów jednostek bezpośrednio podporządkowanych,
- określał kierunki inwestowania oraz rozwoju sieci handlowo-usługowej w kraju,
- określał w ramach zasad ustalonych przez Radę Ministrów politykę zatrudnienia i płac w dziedzinie handlu wewnętrznego i usług,
- kontrolował wyniki ekonomiczne osiągane w działalności handlowej i usługowej,
- przedstawiał propozycje, wnioski i opinie w sprawie zasad systemów ekonomiczno-finansowych, zasad opodatkowania i polityki kredytowej,
- ustalał zasady i opracowywał okresowe plany zaopatrzenia rynku w towary i usługi oraz sprzedaży detalicznej prowadzonej przez wszystkie uspołecznione organizacje,
- przedstawiał Komisji Planowania przy Radzie Ministrów stanowisko wobec projektów planów dostaw towarów przez resorty i organizacje dostarczające towary na rynek,
- dysponował określoną w narodowym planie społeczno-gospodarczym masą towarową na zaopatrzenie rynku wewnętrznego i drobnej wytwórczości oraz podejmował działania w kierunku dostosowania wielkości i struktury podaży towarów do potrzeb rynku,
- decydował o wielkości dostaw towarów rynkowych realizowanych przez wszystkie resorty dla poszczególnych regionów kraju,
- przyznawał nagrody dla zakładów przemysłowych z funduszu aktywizacji produkcji towarów rynkowych,
- wyrażał zgodę na ograniczenie lub zaniechanie przez resorty dotychczasowej produkcji towarów rynkowych,
- wydawał i cofał uprawnienia do prowadzenia działalności hurtowej,
- określał zasady wyprzedaży towarów posezonowych oraz obniżek cen towarów o podaży przekraczającej popyt,
- planował limity dewizowe na import towarów przeznaczonych na zaopatrzenie rynku i drobnej wytwórczości, dysponował nimi oraz ustalał strukturę asortymentową towarów importowanych,
- określał strukturę wymiany towarów rynkowych z zagranicą oraz zasady eksportu wewnętrznego towarów rynkowych,
- przyznawał prawo do oznaczania wyrobów rynkowych znakami jakości,
- wydawał zakazy zakupu towarów nieodpowiedniej jakości oraz występował do właściwych ministrów o wydanie zakazu produkcji tych wyrobów,
- ustalał w porozumieniu z właściwymi ministrami wykaz towarów rynkowych, które powinny być objęte gwarancją producenta oraz szczegółowe zasady tej gwarancji,
- zgłaszał wnioski i wydawał opinie co do zasad ustalania i wysokości cen towarów rynkowych, stawek i opłat taryfowych, usług i marż handlowych oraz w ramach ustalonych łącznie marż handlowych ustalał podział tych marż na hurtową i detaliczną,
- inicjował i organizował wspólnie z resortami przemysłowymi reklamę towarów rynkowych i usług,
- organizował i prowadził badania rynku, spożycia towarów i świadczenia usług opłacanych z dochodów osobistych ludności oraz badania naukowe w zakresie problematyki handlu wewnętrznego i usług,
- inicjował i organizował współpracę naukowo-techniczną i gospodarczą z zagranicą w zakresie działania resortu, reprezentował handel wewnętrzny, usługi i drobną wytwórczość wobec organizacji międzynarodowych,
- prowadził politykę w dziedzinie informacji, publikacji i wydawnictw dotyczących handlu wewnętrznego i usług,
- ustalał zasady dokumentacji i ewidencji oraz organizował systemy informatyki handlu wewnętrznego i usług,
- wprowadzał w szczególnie uzasadnionych wypadkach doraźne, uproszczone informacje o sytuacji rynkowej, powiadamiając o tym Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
- określał zadania handlu wewnętrznego i usług związane z obronnością kraju.

## Zniesienie urzędu
Na podstawie ustawy z 1987 r. o zmianach w zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej zniesiono urząd Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług i ustanowiono utworzenie urzędu Ministra Rynku Wewnętrznego.

wikitext:
'''Ministerstwo Handlu Wewnętrznego i Usług''' – urząd ministra, naczelny organ administracji państwowej, członek [[Rada Ministrów w Polsce|Rady Ministrów]] powołany z zadaniem działania w obszarze obrotu hurtowego i detalicznego, drobnej wytwórczości i usług świadczonych dla ludności.

== Ustanowienie urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług ==
Na podstawie ustawy z 1972 r. o utworzeniu urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług<ref>{{Dziennik Ustaw|1972|11|74}}: Ustawa z dnia 29 marca 1972 r. o utworzeniu urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług.</ref> ustanowiono nowy urząd w miejsce zniesionego urzędu [[Ministerstwo Handlu Wewnętrznego|Ministra Handlu Wewnętrznego]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1972|11|75}}: Ustawa z dnia 29 marca 1972 r. o zniesieniu urzędu Ministra Handlu Wewnętrznego.</ref> oraz [[Komitet Drobnej Wytwórczości|Komitetu Drobnej Wytwórczości]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1972|11|76}}: Ustawa z dnia 29 marca 1972 r. o zniesieniu Komitetu Drobnej Wytwórczości.</ref>.

== Zakres działania urzędu ==
Do zakresu działania Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług należały sprawy:
* handlu wewnętrznego;
* przemysłu gastronomicznego;
* koordynacja działalności oraz rozwoju drobnej wytwórczości;
* usług dla ludności;
* państwowego przemysłu terenowego;
* spółdzielczości pracy;
* rzemiosła;
* jakość wyrobów przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb ludności.

== Zakres działania urzędu z 1976 r. ==
Na podstawie rozporządzenia [[Rada Ministrów w Polsce|Rady Ministrów]] z 1976 r. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług był koordynatorem kształtowania i realizacji zaopatrzenia rynku w towary i usługi oraz rozwoju i działalności drobnej wytwórczości, wynikających z polityki gospodarczej państwa, na podstawie wieloletnich i rocznych narodowych planów społeczno-gospodarczych<ref name="du222">{{Dziennik Ustaw|1976|38|222}}: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1976 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług.</ref>. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług koordynował w ramach narodowego planu społeczno-gospodarczego działalność ministerstw, urzędów centralnych, centralnych związków spółdzielni oraz innych jednostek organizacyjnych w dziedzinie handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości. Minister Handlu Wewnętrznego i Usług przedstawiał wnioski, propozycje i współdziała w ustalaniu kwartalnych planów dochodów i wydatków pieniężnych ludności oraz określaniu rozwoju produkcji towarów rynkowych i ich importu.

Do zakresu działania Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług należało w szczególności:
* organizowanie zaopatrzenia rynku w towary i usługi, oddziaływanie na wielkość i strukturę podaży towarów i usług oraz dostosowanie ich do potrzeb nabywców,
* określanie w ramach narodowego planu społeczno-gospodarczego kierunków rozwoju handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości oraz zadań gospodarczych, polityki inwestowania, zatrudnienia i płac w zakresie handlu i usług dla centralnych organizacji prowadzących działalność handlową i usługową,
* opracowywanie systemów planowania i zarządzania w handlu wewnętrznym i usługach, stosowanie ekonomicznych instrumentów oddziaływania na jednostki handlowe, usługowe i drobnej wytwórczości oraz grupujące je organizacje,
* opracowywanie programów rozwoju i kształtowania struktury konsumpcji indywidualnej,
* ocena potrzeb rynku na towary i usługi,
* podejmowanie działań w celu niedopuszczenia na rynek wewnętrzny towarów nieodpowiedniej jakości,
* inicjowanie badań naukowych w zakresie problematyki handlu wewnętrznego i usług,
* programowanie kształcenia, doskonalenia i rozwoju kadr stosownie do potrzeb handlu wewnętrznego i usług,
* sprawy produkcji w jednostkach podporządkowanych oraz importu urządzeń i sprzętu na potrzeby handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości.

== Nadane uprawnienia urzędowi z 1976 r. ==
Minister Handlu Wewnętrznego i Usług w celu wykonania swoich zadań<ref name="du222" />:
* ustalał zasady obrotu towarami rynkowymi, organizacji i funkcjonowania handlu wewnętrznego, usług i drobnej wytwórczości oraz inicjuje kierunki postępu organizacyjno-technicznego,
* opracowywał i przedstawiał [[Komisja Planowania przy Radzie Ministrów|Komisji Planowania przy Radzie Ministrów]] zbiorcze projekty wieloletnich i rocznych planów obejmujące działalność resortów, centralnych organizacji handlu i centralnych związków spółdzielni w zakresie handlu wewnętrznego i usług, a także kompleksowe projekty wieloletnich i rocznych planów jednostek bezpośrednio podporządkowanych,
* określał kierunki inwestowania oraz rozwoju sieci handlowo-usługowej w kraju,
* określał w ramach zasad ustalonych przez [[Rada Ministrów w Polsce|Radę Ministrów]] politykę zatrudnienia i płac w dziedzinie handlu wewnętrznego i usług,
* kontrolował wyniki ekonomiczne osiągane w działalności handlowej i usługowej,
* przedstawiał propozycje, wnioski i opinie w sprawie zasad systemów ekonomiczno-finansowych, zasad opodatkowania i polityki kredytowej,
* ustalał zasady i opracowywał okresowe plany zaopatrzenia rynku w towary i usługi oraz sprzedaży detalicznej prowadzonej przez wszystkie uspołecznione organizacje,
* przedstawiał Komisji Planowania przy Radzie Ministrów stanowisko wobec projektów planów dostaw towarów przez resorty i organizacje dostarczające towary na rynek,
* dysponował określoną w narodowym planie społeczno-gospodarczym masą towarową na zaopatrzenie rynku wewnętrznego i drobnej wytwórczości oraz podejmował działania w kierunku dostosowania wielkości i struktury podaży towarów do potrzeb rynku,
* decydował o wielkości dostaw towarów rynkowych realizowanych przez wszystkie resorty dla poszczególnych regionów kraju,
* przyznawał nagrody dla zakładów przemysłowych z funduszu aktywizacji produkcji towarów rynkowych,
* wyrażał zgodę na ograniczenie lub zaniechanie przez resorty dotychczasowej produkcji towarów rynkowych,
* wydawał i cofał uprawnienia do prowadzenia działalności hurtowej,
* określał zasady wyprzedaży towarów posezonowych oraz obniżek cen towarów o podaży przekraczającej popyt,
* planował limity dewizowe na import towarów przeznaczonych na zaopatrzenie rynku i drobnej wytwórczości, dysponował nimi oraz ustalał strukturę asortymentową towarów importowanych,
* określał strukturę wymiany towarów rynkowych z zagranicą oraz zasady eksportu wewnętrznego towarów rynkowych,
* przyznawał prawo do oznaczania wyrobów rynkowych znakami jakości,
* wydawał zakazy zakupu towarów nieodpowiedniej jakości oraz występował do właściwych ministrów o wydanie zakazu produkcji tych wyrobów,
* ustalał w porozumieniu z właściwymi ministrami wykaz towarów rynkowych, które powinny być objęte gwarancją producenta oraz szczegółowe zasady tej gwarancji,
* zgłaszał wnioski i wydawał opinie co do zasad ustalania i wysokości cen towarów rynkowych, stawek i opłat taryfowych, usług i marż handlowych oraz w ramach ustalonych łącznie marż handlowych ustalał podział tych marż na hurtową i detaliczną,
* inicjował i organizował wspólnie z resortami przemysłowymi reklamę towarów rynkowych i usług,
* organizował i prowadził badania rynku, spożycia towarów i świadczenia usług opłacanych z dochodów osobistych ludności oraz badania naukowe w zakresie problematyki handlu wewnętrznego i usług,
* inicjował i organizował współpracę naukowo-techniczną i gospodarczą z zagranicą w zakresie działania resortu, reprezentował handel wewnętrzny, usługi i drobną wytwórczość wobec organizacji międzynarodowych,
* prowadził politykę w dziedzinie informacji, publikacji i wydawnictw dotyczących handlu wewnętrznego i usług,
* ustalał zasady dokumentacji i ewidencji oraz organizował systemy informatyki handlu wewnętrznego i usług,
* wprowadzał w szczególnie uzasadnionych wypadkach doraźne, uproszczone informacje o sytuacji rynkowej, powiadamiając o tym Prezesa [[Główny Urzędu Statystycznego|Głównego Urzędu Statystycznego]],
* określał zadania handlu wewnętrznego i usług związane z obronnością kraju.

== Zniesienie urzędu ==
Na podstawie ustawy z 1987 r. o zmianach w zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej zniesiono urząd Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług i ustanowiono utworzenie urzędu [[Ministerstwo Rynku Wewnętrznego|Ministra Rynku Wewnętrznego]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1987|33|180}}: Ustawa z dnia 23 października 1987 r. o zmianach w zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Ministerstwa PRL|Handlu Wewnętrznego i Usług]]


text:
# Obóz (Oświęcim)
Obóz – niewielka część miasta Oświęcimia (SIMC 0925100 w systemie TERYT), w jego południowej części, usytuowana w widłach ulic Legionów i Leszczyńskiej. Jej zasięg odpowiada terenowi dawnego obozu koncentracyjnego Auschwitz (stąd nazwa), obecnie muzeum.

wikiname: plwiki

title: Obóz (Oświęcim)

in_language: pl

wikitext:
{{Dzielnica infobox
 |herb miasta                  = POL Oświęcim COA.svg
 |dopełniacz nazwy miasta      = Oświęcimia
 |nazwa                        = Obóz
 |nazwa oryginalna             =
 |status                       = część miasta
 |zdjęcie                      = Bloki Auschwitz.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Obozu
 |dewiza                       =
 |państwo                      = Polska
 |1. jednostka administracyjna = {{państwo|małopolskie}}
 |2. jednostka administracyjna = [[powiat oświęcimski|oświęcimski]]
 |miasto                       = [[Oświęcim]]
 |typ jednostki podziału       =
 |jednostka podziału           =
 |data założenia               =
 |prawa miejskie               =
 |w granicach miasta           =
 |SIMC                         = 0925100<ref name = "teryt"/>
 |zarządzający                 =
 |stanowisko zarządzającego    =
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |liczba ludności              =
 |rok                          =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |nazwa podziału               =
 |podział                      =
 |plan                         =
 |mapa                         =
 |opis mapy                    =
 |kod mapy                     = Oświęcim
 |współrzędne                  = 50°1'34.924"N, 19°12'15.503"E
 |commons                      =
 |wikinews                     =
 |www                          =
}}
'''Obóz''' – niewielka część miasta [[Oświęcim]]ia ([[SIMC]] 0925100 w systemie [[TERYT]]<ref name = "teryt"/>), w jego południowej części, usytuowana w widłach ulic Legionów i Leszczyńskiej. Jej zasięg odpowiada terenowi dawnego [[Auschwitz-Birkenau|obozu koncentracyjnego Auschwitz]] (stąd nazwa), obecnie [[Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu|muzeum]]<ref>[https://mapa.targeo.pl/osiedle%20oswiecim%20,20,19.2052179,50.0267153?data=eyJmdHMiOnsicSI6Im9zaWVkbGUgb3N3aWVjaW0gIn0sIndpbiI6InNlYXJjaC1mb3JtIn0= Obóz] w [[Targeo]]</ref><ref>[https://geoportal360.pl/map/#l:50.02635,19.2045,16 Obóz] w [[Geoportal]]u</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name = "teryt">[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=&level=miejsc&wojewodztwo=&powiat=&gmina=&miejscowosc=&advanced=true GUS. Rejestr TERYT]</ref>
}}

{{Oświęcim}}

[[Kategoria:Dzielnice i osiedla Oświęcimia]]

title: · Obóz

Państwo: Polska

Województwo: małopolskie

Powiat: oświęcimski

Miasto: Oświęcim


text:
# Zap (program telewizyjny)
Zap – telewizyjny program kulturalny emitowany w TVP1 co sobotę. Autorzy programu definiują go jako krótkie spięcie z popkulturą. Tematyką programu jest szeroko pojęta kultura współczesna. Nazwa programu pochodzi od słowa zapping, określającego sposób oglądania telewizji, polegający na szybkim przełączaniu z jednego kanału na inny. Scenarzystą i prowadzącym program jest Kamil M. Śmiałkowski. Program poświęcony jest jednemu tematowi (inny w każdym odcinku), ale ma też stałe punkty jak np. nowości kinowe i DVD. Prowadzący  obdarowuje  swoich widzów omawianymi nowościami.

title: Zap (program telewizyjny)

wikitext:
{{inne znaczenia|programu telewizyjnego|[[Zap|inne znaczenia tego terminu]]}}
{{Dopracować|źródła=2022-07}}
{{Program telewizyjny infobox
 |nazwa                = Zap
 |nazwa oryginalna     =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |alt grafiki          =
 |nazwa formatu        =
 |rodzaj programu      = [[program rozrywkowy]]
 |kraj produkcji       = [[Polska]]
 |język                = [[język polski|polski]]
 |prowadzący           = [[Kamil Śmiałkowski]]
 |wydawca              =
 |jury                 =
 |data premiery        =
 |lata emisji          = 2007
 |pora emisji          = w sobotę o 16:40
 |liczba odcinków      =
 |liczba sezonów       =
 |czas trwania odcinka = ok. 20 minut
 |format nadawania     =
 |produkcja            = [[TVP]]
 |reżyseria            =
 |stacja telewizyjna   = [[TVP1]]
 |nagrody              =
 |commons              =
 |wikicytaty           =
 |www                  =
}}
'''Zap''' – telewizyjny program kulturalny emitowany w [[TVP1]] co [[sobota|sobotę]]. Autorzy programu definiują go jako ''krótkie spięcie z [[kultura masowa|popkulturą]]''. Tematyką programu jest szeroko pojęta kultura współczesna. Nazwa programu pochodzi od słowa [[zapping]], określającego sposób oglądania [[telewizja|telewizji]], polegający na szybkim przełączaniu z jednego [[Kanał komunikacyjny|kanału]] na inny. [[Scenarzysta|Scenarzystą]] i prowadzącym program jest [[Kamil Śmiałkowski|Kamil M. Śmiałkowski]]. Program poświęcony jest jednemu tematowi (inny w każdym odcinku), ale ma też stałe punkty jak np. nowości [[kino]]we i [[DVD]]. Prowadzący  obdarowuje  swoich widzów omawianymi nowościami.

[[Kategoria:Telewizyjne programy rozrywkowe]]

title: Zap

Rodzaj programu: program rozrywkowy

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Prowadzący: Kamil Śmiałkowski

Pora emisji: w sobotę o 16:40

Czas trwania odcinka: ok. 20 minut

Produkcja: TVP


text:
# Układy paryskie (1954)
Układy paryskie (1954) – porozumienia międzynarodowe podpisane 23 października 1954 r. w Paryżu przez Wielką Brytanię, Francję, Belgię, Holandię, Luksemburg, Stany Zjednoczone, Kanadę oraz Włochy i RFN. Akty zatwierdzone w trakcie konferencji dotyczyły głównie kwestii politycznych i militarnych. Układy weszły w życie 5 maja 1955 r. Spisano w języku angielskim i francuskim, depozytariuszem był rząd belgijski. Zarejestrowane przez Sekretariat ONZ 1 czerwca 1955 r. na podstawie art. 102 Karty ONZ.

## Geneza
Po odmowie ratyfikacji traktatu o EWO we Francji (30 sierpnia 1954 r.) z nową inicjatywą zjednoczeniową wystąpił brytyjski minister spraw zagranicznych, Anthony Eden. Zwołano naradę, której celem miało być rozwiązanie problemów powstałych w związku z fiaskiem projektu Europejskiej Wspólnoty Obronnej. Między innymi nie mógł wejść w życie układ niemiecki z 26 maja 1952 r., który alianci zachodni zawarli z RFN. Przewidywał on formalne zakończenie okupacji Niemiec Zachodnich i przyznanie im suwerennych praw państwowych, a także ich remilitaryzację właśnie pod kontrolą EWO.
Wspomniana narada miała miejsce w Londynie między 28 września a 3 października 1954 r. (z udziałem USA, Kanady, 5 sygnatariuszy Traktatu Brukselskiego, Włoch i RFN). Uczestnicy konferencji zdecydowali, że RFN przystąpi do Traktatu Północnoatlantyckiego, a także, razem z Włochami, do Traktatu Brukselskiego. USA, Wielka Brytania i Francja były zgodne w dążeniu do zakończenia okupacji Niemiec Zachodnich. Przedmiotem dyskusji był natomiast status, praktycznie anektowanego przez Francję, Protektoratu Saary – rozważano m.in. możliwość uczynienia go niepodległym państwem.
Konferencja była kontynuowana w Paryżu w dniach 19–23 października 1954 r., tam też zawarto wiążące porozumienia.

## Główne postanowienia
- Zawarcie układów i protokołów znoszących okupacyjny status RFN, podpisane przez USA, Wielką Brytanię, Francję i RFN. Republice Federalnej przyznano prawo do posiadania armii, z wyłączeniem broni masowej zagłady. Znacznie zredukowano nałożone wcześniej ograniczenia na zachodnioniemiecki potencjał militarny i przemysłowy. Utrzymano natomiast stacjonowanie wojsk Paktu Północnoatlantyckiego na terenie RFN, a okupujące mocarstwa zachowały pewne uprawnienia wobec Niemiec Zachodnich aż do 1990 r. (Konferencja dwa plus cztery).
- Państwa członkowskie NATO podpisały rezolucję postanawiającą o włączeniu RFN do struktur Sojuszu Północnoatlantyckiego.
- Włochy, RFN i sygnatariusze Traktatu Brukselskiego podpisali protokoły modyfikujące i uzupełniające jego postanowienia. Unia Zachodnia została przekształcona w Unię Zachodnioeuropejską (UZE), a Włochy i RFN stały się nowymi członkami tej organizacji. Wprowadzono regułę ścisłej współpracy z NATO przy wykonywaniu postanowień zmodyfikowanego Traktatu Brukselskiego.
- Władze zachodnioniemieckie zobowiązano do dostarczenia UZE i NATO kontyngentu wojskowego w sile dwunastu dywizji oraz do rozwiązywania środkami pokojowymi spornych problemów z sąsiadami.
- Francja i RFN zawarły porozumienie o przeprowadzeniu plebiscytu w sprawie przekazania Zagłębia Saary pod protektorat EWWiS (referendum odbyło się w 1955 r., a mieszkańcy opowiedzieli się za włączeniem terytorium Saary do Niemiec Zachodnich).

## Skutki
W odpowiedzi ZSRR uznał za zerwane Traktat brytyjsko-radziecki (1942) i odpowiedni układ francusko-radziecki (1944). W 1955 zawarty został Układ Warszawski.

title: Układy paryskie (1954)

wikitext:
'''Układy paryskie (1954)''' – porozumienia międzynarodowe podpisane 23 października 1954 r. w [[Paryż]]u przez Wielką Brytanię, Francję, Belgię, Holandię, Luksemburg, Stany Zjednoczone, Kanadę oraz Włochy i RFN. Akty zatwierdzone w trakcie konferencji dotyczyły głównie kwestii politycznych i militarnych. Układy weszły w życie 5 maja 1955 r. Spisano w [[język autentyczny|języku]] [[angielski]]m i [[francuski]]m, [[depozytariusz]]em był rząd belgijski. Zarejestrowane przez [[Sekretariat ONZ]] 1 czerwca 1955 r. na podstawie art. 102 [[Karta Narodów Zjednoczonych|Karty ONZ]].

== Geneza ==
Po odmowie ratyfikacji traktatu o [[Europejska Wspólnota Obronna|EWO]] we Francji (30 sierpnia 1954 r.) z nową inicjatywą zjednoczeniową wystąpił [[Ministrowie spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii|brytyjski minister spraw zagranicznych]], [[Anthony Eden]]. Zwołano naradę, której celem miało być rozwiązanie problemów powstałych w związku z fiaskiem projektu Europejskiej Wspólnoty Obronnej. Między innymi nie mógł wejść w życie układ niemiecki z 26 maja 1952 r., który alianci zachodni zawarli z RFN. Przewidywał on formalne zakończenie okupacji Niemiec Zachodnich i przyznanie im suwerennych praw państwowych, a także ich remilitaryzację właśnie pod kontrolą EWO.

Wspomniana narada miała miejsce w [[Londyn]]ie między 28 września a 3 października 1954 r. (z udziałem USA, Kanady, 5 sygnatariuszy Traktatu Brukselskiego, Włoch i RFN). Uczestnicy konferencji zdecydowali, że RFN przystąpi do [[Traktat Północnoatlantycki|Traktatu Północnoatlantyckiego]], a także, razem z Włochami, do [[Traktat brukselski|Traktatu Brukselskiego]]. USA, Wielka Brytania i Francja były zgodne w dążeniu do zakończenia okupacji Niemiec Zachodnich. Przedmiotem dyskusji był natomiast status, praktycznie anektowanego przez Francję, [[Protektorat Saary|Protektoratu Saary]] – rozważano m.in. możliwość uczynienia go niepodległym państwem.

Konferencja była kontynuowana w Paryżu w dniach 19–23 października 1954 r., tam też zawarto wiążące porozumienia.

== Główne postanowienia ==
* Zawarcie układów i protokołów znoszących okupacyjny status [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|RFN]], podpisane przez USA, Wielką Brytanię, Francję i RFN. Republice Federalnej przyznano prawo do posiadania armii, z wyłączeniem [[Broń masowego rażenia|broni masowej zagłady]]. Znacznie zredukowano nałożone wcześniej ograniczenia na zachodnioniemiecki potencjał militarny i przemysłowy. Utrzymano natomiast stacjonowanie wojsk Paktu Północnoatlantyckiego na terenie RFN, a okupujące mocarstwa zachowały pewne uprawnienia wobec Niemiec Zachodnich aż do 1990 r. ([[Konferencja dwa plus cztery]]).
* Państwa członkowskie [[NATO]] podpisały [[Rezolucja (polityka)|rezolucję]] postanawiającą o włączeniu RFN do struktur Sojuszu Północnoatlantyckiego.
* Włochy, RFN i sygnatariusze Traktatu Brukselskiego podpisali protokoły modyfikujące i uzupełniające jego postanowienia. [[Unia Zachodnia]] została przekształcona w [[Unia Zachodnioeuropejska|Unię Zachodnioeuropejską]] (UZE), a Włochy i RFN stały się nowymi członkami tej organizacji. Wprowadzono regułę ścisłej współpracy z NATO przy wykonywaniu postanowień zmodyfikowanego Traktatu Brukselskiego.
* Władze zachodnioniemieckie zobowiązano do dostarczenia UZE i NATO kontyngentu wojskowego w sile dwunastu [[dywizja|dywizji]] oraz do rozwiązywania środkami pokojowymi spornych problemów z sąsiadami.
* Francja i RFN zawarły porozumienie o przeprowadzeniu plebiscytu w sprawie przekazania [[Zagłębie Saary|Zagłębia Saary]] pod [[protektorat]] [[Europejska Wspólnota Węgla i Stali|EWWiS]] ([[Referendum w Protektoracie Saary w 1955 roku|referendum]] odbyło się w 1955 r., a mieszkańcy opowiedzieli się za włączeniem terytorium Saary do [[Republika Federalna Niemiec (1949–1990)|Niemiec Zachodnich]]).

== Skutki ==
W odpowiedzi [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] uznał za zerwane [[Traktat brytyjsko-radziecki (1942)]] i odpowiedni układ francusko-radziecki (1944). W 1955 zawarty został [[Układ Warszawski]].

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę|autor=Józef Kukułka|tytuł=Historia współczesna stosunków międzynarodowych 1945-2000; z kalendarium 2001-2006|wydawca=Wydawnictwo Naukowe Scholar|rok=2007|miejsce=Warszawa|strony=74–75|isbn=978-83-7383-265-7}}
* {{cytuj książkę|autor=Konstanty Adam Wojtaszczyk|autor2=Wojciech Jakubowski (red. nauk.)|tytuł=Europeistyka. Podręcznik akademicki|wydawca=Wydawnictwo Naukowe PWN|rok=2012|miejsce=Warszawa|strony=64|tom=1|isbn=978-83-01-16928-2}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://archive.org/stream/journalsofsenate99cana#page/n95/mode/1up Protokół nr 1 Modyfikujący i Zmieniający Traktat Brukselski] {{lang|en}}
* [http://www.nato.int/archives/1st5years/appendices/1b.htm Akt Końcowy Konferencji Londyńskiej] {{lang|en}}
* [https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%20211/v211.pdf United Nations Treaty Series 1955, vol. 211] s. 342–387.
* [https://www.cvce.eu/content/publication/2003/11/26/7d182408-0ff6-432e-b793-0d1065ebe695/publishable_en.pdf Modified Brussels Treaty (Paris, 23 October 1954)]
* [http://mjp.univ-perp.fr/defense/ueoparis.htm Accords de Paris] {{lang|fr}}
* [https://www.1000dokumente.de/index.html?c=dokument_de&dokument=0018_par&l=de Die Pariser Verträge, 23. Oktober 1954] {{lang|de}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:1954 we Francji]]
[[Kategoria:Międzynarodowe umowy polityczne]]
[[Kategoria:Polityka bezpieczeństwa Unii Europejskiej]]
[[Kategoria:Traktaty międzynarodowe Francji]]
[[Kategoria:Traktaty międzynarodowe Wielkiej Brytanii]]


text:
# Mateusz Święcicki (ur. 1987)
Mateusz Święcicki (ur. 8 lipca 1987) – polski dziennikarz i komentator sportowy.
W 2008 rozpoczął pracę w telewizji Orange Sport. Wcześniej był praktykantem w Canal+Sport. Zatrudniał go Janusz Basałaj, a jednym z zadań rekrutacyjnych było skomentowanie meczu Wisły Kraków z GKS Bełchatów. Mateusz Święcicki stał się wówczas najmłodszym komentatorem telewizyjnym w Polsce. Przed mikrofonem Orange Sport, zadebiutował 20 września 2008 komentując mecz Ekstraklasy pomiędzy GKS-em Bełchatów a Lechią Gdańsk. Oprócz ligi polskiej, tj. Ekstraklasy i I ligi, podczas swojej pracy w Orange, komentował także mecze francuskiej Ligue 1, Pucharu Francji oraz włoskiej Serie A. Prowadził również programy ''Futbol Raport'' i ''Sport Raport 24'', „Ekstraklasa raport”, telewizyjne gale sportowe podsumowujące sezon ligowy i miał udział w realizacji wielu programów swojej stacji. współpracując m.in. z Pawłem Zarzecznym.
Absolwent dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim.
W latach 2015–2016 był dziennikarzem portalu Wirtualna Polska, gdzie oprócz pracy dziennikarskiej przygotowywał również materiały wideo oraz komentował spotkania towarzyskie.
1 sierpnia 2016 został komentatorem Eleven Sports, gdzie komentuje piłkarskie rozgrywki Serie A, La Liga. Ligue 1, Bundesligi i wielu innych. Jest jednym z najpopularniejszych i najważniejszych dziennikarzy stacji. Często w duecie z Tomaszem Ćwiąkałą komentował mecze El Clásico. Prowadzi również studio przed meczami piłkarskimi oraz jest jednym z prowadzących programu ''Eleven Gol Live''.
Na antenach Telewizji Polskiej komentował (w parze z Wojciechem Kowalewskim) ze stadionów pięć meczów Mistrzostw Europy 2024 w Niemczech.
Wraz z innym dziennikarzem sportowym, Filipem Kapicą prowadzi stronę internetową 2AngryMen, na której przybliżają oni sylwetki piłkarzy, tworząc m.in. programy dokumentalne. Do sukcesów ich projektu należy m.in. dokument o Paulo Dybali, i pomoc argentyńskiemu piłkarzowi w odnalezieniu polskich korzeni.

## Życie prywatne
Był zawodnikiem drużyny Sparta Jeżowe, występującej w klasie okręgowej.

title: Mateusz Święcicki (ur. 1987)

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Mateusz Święcicki
 |imię i nazwisko org       =
 |pseudonim                 =
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[8 lipca]] [[1987]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |przyczyna śmierci         =
 |miejsce spoczynku         =
 |zawód                     = [[dziennikarz]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Mateusz Święcicki''' (ur. [[8 lipca]]<ref>Mam dzis 29 urodziny. Dostalem najlepszy prezent na swiecie. https://x.com/matswiecicki/status/751510206694187008</ref> [[1987]]) – [[Polacy|polski]] [[dziennikarz]] i [[komentator sportowy]].

W 2008 rozpoczął pracę w telewizji [[Orange Sport]]. Wcześniej był praktykantem w Canal+Sport. Zatrudniał go [[Janusz Basałaj]], a jednym z zadań rekrutacyjnych było skomentowanie meczu [[Wisła Kraków (piłka nożna)|Wisły Kraków]] z [[GKS Bełchatów]]. Mateusz Święcicki stał się wówczas najmłodszym komentatorem telewizyjnym w Polsce. Przed mikrofonem Orange Sport, zadebiutował 20 września 2008 komentując mecz [[Ekstraklasa w piłce nożnej|Ekstraklasy]] pomiędzy [[GKS Bełchatów|GKS-em Bełchatów]] a [[Lechia Gdańsk (piłka nożna)|Lechią Gdańsk]]. Oprócz ligi polskiej, tj. Ekstraklasy i [[I liga polska w piłce nożnej|I ligi]], podczas swojej pracy w Orange, komentował także mecze francuskiej [[Ligue 1]], [[Puchar Francji w piłce nożnej|Pucharu Francji]] oraz włoskiej [[Serie A]]. Prowadził również programy <nowiki>''Futbol Raport'' i ''Sport Raport 24''</nowiki>, „Ekstraklasa raport”, telewizyjne gale sportowe podsumowujące sezon ligowy i miał udział w realizacji wielu programów swojej stacji. współpracując m.in. z [[Paweł Zarzeczny|Pawłem Zarzecznym]].

Absolwent dziennikarstwa na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]].

W latach 2015–2016 był dziennikarzem portalu [[Wirtualna Polska]], gdzie oprócz pracy dziennikarskiej przygotowywał również materiały [[wideo]] oraz komentował [[Mecz towarzyski|spotkania towarzyskie]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Mateusz Święcicki – Encyklopedia Jeżowego |data dostępu = 2018-08-03 |opublikowany = jezowe24.pl |url = http://web.archive.org/web/20180804045949/http://jezowe24.pl/wiki/Mateusz_%C5%9Awi%C4%99cicki |język = pl}}</ref>.

1 sierpnia 2016 został komentatorem [[Eleven Sports]], gdzie komentuje piłkarskie rozgrywki [[Serie A]], [[La Liga]]. [[Ligue 1]], [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundesligi]] i wielu innych. Jest jednym z najpopularniejszych i najważniejszych dziennikarzy stacji. Często w duecie z [[Tomasz Ćwiąkała|Tomaszem Ćwiąkałą]] komentował mecze [[El Clásico]]. Prowadzi również studio przed meczami piłkarskimi oraz jest jednym z prowadzących programu <nowiki>''Eleven Gol Live''</nowiki><ref>{{Cytuj |tytuł = Mateusz Święcicki |data dostępu = 2018-08-03 |opublikowany = taksiegra.pl |url = http://taksiegra.pl/polscy-dziennikarze-sportowi/mateusz-swiecicki/ |język = pl}}</ref>.

Na antenach [[Telewizja Polska|Telewizji Polskiej]] komentował (w parze z [[Wojciech Kowalewski|Wojciechem Kowalewskim]]) ze stadionów pięć meczów [[Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2024|Mistrzostw Europy 2024]] w [[Niemcy|Niemczech]]<ref>[https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/tvp-sport-euro-dariusz-szpakowski-mateusz-swiecicki]</ref>.

Wraz z innym dziennikarzem sportowym, Filipem Kapicą prowadzi stronę internetową 2AngryMen<ref>{{Cytuj |tytuł = 2AngryMen TV |data dostępu = 2018-08-03 |opublikowany = 2angrymen.tv |url = http://2angrymen.tv/ |język = pl}}</ref>, na której przybliżają oni sylwetki piłkarzy, tworząc m.in. programy dokumentalne. Do sukcesów ich projektu należy m.in. dokument o [[Paulo Dybala|Paulo Dybali]], i pomoc argentyńskiemu piłkarzowi w odnalezieniu polskich korzeni<ref>{{Cytuj |tytuł = Święcicki: Jechaliśmy do Dybali z kilkoma litrami najlepszych polskich wódek |czasopismo = iGol.pl |data = 2016-02-11 |data dostępu = 2018-08-03 |url = https://igol.pl/mateusz-swiecicki/ |język = pl}}</ref>.

== Życie prywatne ==
Był zawodnikiem drużyny Sparta Jeżowe, występującej w [[Klasa okręgowa|klasie okręgowej]].

== Przypisy ==
 {{Przypisy}}

{{SORTUJ:Święcicki, Mateusz}}
[[Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze sportowi]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi]]
[[Kategoria:Polscy felietoniści]]
[[Kategoria:Polskie osobowości YouTube]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1987]]

title: Mateusz Święcicki

Data urodzenia: 8 lipca 1987

Zawód, zajęcie: dziennikarz


text:
# Brzozowo Stare (gromada)
Brzozowo Stare (pod koniec Stare Brzozowo)
– dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.
Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.
Gromadę Brzozowo Stare z siedzibą GRN w Brzozowie Starym utworzono – jako jedną z 8759 gromad – w powiecie wysokomazowieckim w woj. białostockim, na mocy uchwały nr 24/V WRN w Białymstoku z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Brzozowo Stare, Brzozowo Korabie, Brzozowo Panki, Brzozowo Chrzczony, Brzozowo Chrzczonki, Brzozowo Muzyły, Brzozowo Antonie, Brzozowo Chabdy, Wołkuny, Wilkowo II, Wilkowo I i Liza Nowa ze zniesionej gminy Poświętne w tymże powiecie oraz obszar dotychczasowej gromady Liza ze zniesionej gminy Topczewo w powiecie bielskim. Dla gromady ustalono 17 członków gromadzkiej rady narodowej.
13 listopada 1954 roku gromada weszła w skład nowo utworzonego powiatu łapskiego.
Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.

title: Brzozowo Stare (gromada)

wikitext:
{{Polska jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                     = Brzozowo Stare
Stare Brzozowo
 |dopełniacz nazwy          =
 |jednostka                 = [[Gromada (podział administracyjny)|gromada]]
 |lata istnienia            = 1954–1973
 |zdjęcie                   =
 |opis zdjęcia              =
 |herb                      =
 |flaga                     =
 |wariant flagi             = PRL
 |województwo               = [[Województwo białostockie (1944–1975)|białostockie]]
 |powiat                    = 4 października 1954 – 12 listopada 1954: [[powiat wysokomazowiecki|wysokomazowiecki]]
13 listopada 1954 – 1972: [[powiat łapski|łapski]]
 |data powstania            = 4 października 1954
 |data likwidacji           = 1 stycznia 1973
 |siedziba                  = [[Brzozowo Stare]]
(''Stare Brzozowo'')
 |stanowisko zarządzającego =
 |zarządzający              =
 |rok powierzchni           =
 |powierzchnia              =
 |rok ludności              =
 |liczba ludności           =
 |gęstość zaludnienia       =
 |rok podziału              = 1954
 |plan                      =
 |liczba sołectw            = 13
 |liczba miejscowości       =
 |rok reprezentantów        = 1954
 |nazwa reprezentantów      = członków [[Rada narodowa (PRL)|GRN]]
 |liczba reprezentantów     = 17
 |mapa województwa          =
 |mapa powiatu              =
 |wariant mapy              = 1951
 |współrzędne               =
 |commons                   =
}}
'''Brzozowo Stare''' (pod koniec ''Stare Brzozowo''<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>)
– dawna [[gromada (podział administracyjny)|gromada]], czyli najmniejsza jednostka [[Podział administracyjny Polski (1957–1975)|podziału terytorialnego]] [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej]] w latach 1954–1972.

Gromady, z [[Rada narodowa (PRL)|gromadzkimi radami narodowymi (GRN)]] jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=43|pozycja=191}}</ref> do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1972|numer=49|pozycja=312}}</ref>, tym samym wypierając [[gmina wiejska|organizację gminną]] w latach 1954–1972<ref name="paprlfivesix">{{cytuj książkę|tytuł=Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|wydawca=Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych|miejsce=Warszawa|rok=1956}}</ref><ref>{{cytuj książkę|tytuł=Mała Encyklopedia Powszechna PWN|wydawca=[[Wydawnictwo Naukowe PWN|Państwowe Wydawnictwo Naukowe]]|miejsce=Warszawa|rok=1959}}</ref>.

Gromadę Brzozowo Stare z siedzibą GRN w [[Brzozowo Stare|Brzozowie Starym]] utworzono – jako jedną z 8759 gromad<ref name="paprlfivesix"/> – w [[powiat wysokomazowiecki|powiecie wysokomazowieckim]] w [[Województwo białostockie (1944–1975)|woj. białostockim]], na mocy uchwały nr 24/V WRN w [[Białystok|Białymstoku]] z dnia 4 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad<ref>Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.</ref> Brzozowo Stare, Brzozowo Korabie, Brzozowo Panki, Brzozowo Chrzczony, Brzozowo Chrzczonki, Brzozowo Muzyły, Brzozowo Antonie, Brzozowo Chabdy, Wołkuny, Wilkowo II, Wilkowo I i Liza Nowa ze zniesionej [[Poświętne (gmina w województwie podlaskim)|gminy Poświętne]] w tymże powiecie oraz obszar dotychczasowej gromady Liza ze zniesionej [[Topczewo (gmina)|gminy Topczewo]] w [[powiat bielski (województwo podlaskie)|powiecie bielskim]]<ref name="main">Uchwała Nr 24/V Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 4 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu wysokomazowieckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 30 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 2 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 49)</ref>. Dla gromady ustalono 17 członków gromadzkiej rady narodowej<ref name="grn">Uchwała Nr 142/XLII i LXIII/150/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Białymstoku i w Wysokiem-Mazowieckiem z dnia 5 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 7 października 1954 r., Nr. 7, Poz. 34)</ref>.

13 listopada 1954 roku gromada weszła w skład nowo utworzonego [[powiat łapski|powiatu łapskiego]]<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1954|numer=49|pozycja=232}}</ref>.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref>Obwieszczenie Wydziału Organizacyjno-Prawnego Prezydium WRN w Białymstoku z dnia 26 listopada 1971 r. w sprawie podziału administracyjnego województwa białostockiego – stan na dzień 1 stycznia 1972 r.(Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 24 grudnia 1971 r., Nr. 18, Poz. 234)</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Powiat wysokomazowiecki (dawny)}}
{{Powiat łapski}}

[[Kategoria:Dawne gromady w województwie białostockim|Brzozowo Stare]]

title: Brzozowo Stare · Stare Brzozowo

Województwo: białostockie

Powiat: 4 października 1954 – 12 listopada 1954: wysokomazowiecki · 13 listopada 1954 – 1972: łapski

Data powstania: 4 października 1954

Data likwidacji: 1 stycznia 1973

Siedziba: Brzozowo Stare · (Stare Brzozowo)

title: Szczegółowy podział administracyjny (1954)

title: Liczba reprezentantów


text:
# Konstytucja Bułgarii
Konstytucja Bułgarii została uchwalona 12 lipca 1991 r. i określała generalne zasady systemu politycznego współczesnej Bułgarii. Twórcom ustawy zasadniczej, jak głosi preambuła, przyświecała idea poszanowania „wartości ogólnoludzkich: wolności, pokoju, humanizmu, równości, sprawiedliwości i tolerancji […]” a także praw jednostki i ochrona jedności narodowej i państwowej Bułgarii. Celem konstytucji jest „[…] stworzenie państwa demokratycznego, prawnego i socjalnego […]”.
W trakcie uchwalania konstytucji przed parlamentem protestowały setki osób, a budynek był otoczony kordonem policji. W głosowaniu nie uczestniczyło ponad 20 posłów opozycji, którzy protestując przeciwko nowej konstytucji prowadzili strajk głodowy.
Obowiązująca Konstytucja Bułgarii z 12 lipca 1991 r. składa się z dziesięciu rozdziałów:
- I – Zasady podstawowe
- II – Podstawowe prawa i obowiązki obywateli
- III – Zgromadzenie Narodowe
- IV – Prezydent Republiki
- V – Rada Ministrów
- VI – Władza sądownicza
- VII – Samorząd lokalny i administracja lokalna
- VIII – Sad Konstytucyjny
- IX – Zmiana i uzupełnienie Konstytucji. Uchwalenie nowej Konstytucji
- X – Godło, pieczęć, flaga, hymn, stolica

W swoich założeniach jest zbliżona i nawiązuje do obecnie funkcjonującego modelu konstytucjonalizmu, który jest przyjęty w ugruntowanych demokracjach zachodnioeuropejskich.
Dokonując analizy rozdziału 1 Konstytucji, można stwierdzić, ze ustrój Bułgarii oparty został na zasadach: suwerenności narodu, państwa prawnego, pluralizmu politycznego, podziału władzy i republikańskiej formy państwa.
Zasadę suwerenności narodu znajdujemy w art. 2 ust. 2. Stanowi on, że cała władza pochodzi od ludu i wykonywana jest w sposób bezpośredni lub pośredni przez pochodzące z wyborów powszechnych organy konstytucyjne. Zasada suwerenności determinuje obowiązek działania przedstawicieli zgodnie z interesem ogółu społeczeństwa, a nie partykularnych grup interesu.
Zasadę państwa prawnego wyraża art. 4 Konstytucji. Nie może być ona odczytywana wyłącznie w aspekcie formalnym. Art. 4 ust.2 określa, ze Republika Bułgarii zabezpiecza godność, prawa człowieka oraz stwarza podstawy do rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.
Natomiast zasadę pluralizmu życia politycznego zawiera art. 11 Konstytucji: „Życie polityczne w Republice Bułgarii oparte jest na zasadzie pluralizmu politycznego. Partie polityczne uczestniczą w kształtowaniu i wyrażaniu woli państwowej” Konstytucja wyraźnie oddziela tę funkcję partii politycznej od funkcji innych stowarzyszeń. Zgodnie z art. 12 ust 2 stowarzyszenia inne niż partie polityczne nie mogą sobie stawiać celów politycznych oraz uprawiać działalności politycznej.
W konstytucji Bułgarii znajduje się przepis, który ma zapobiegać dominacji jednej partii politycznej. Bułgarzy pomni negatywnych doświadczeń z reżimem komunistycznym zawarli w art. 11 ust. 2 zapis, ze żadna partia polityczna i ideowa nie może zostać uznana za państwową. Konstytucja zabrania także tworzenia partii na podstawie etnicznej, rasowej lub wyznaniowej (art. 11 ust. 4)
Ustawa zasadnicza z 12 lipca 1991 r. określa w art. 1 ust. 1 formę ustroju państwa, stanowi on, że: „ Bułgaria jest republiką o systemie parlamentarnym”. W następnych artykułach wyrażono bezpośrednio zasadę podziału władzy. Władza dzieli się więc na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Władzę ustawodawczą sprawuje Zgromadzenie Narodowe – jednoizbowy parlament, składający się z 240 deputowanych wybieranych na 4-letnią kadencję, władzę wykonawczą zaś Rada Ministrów i Prezydent (dualistyczna egzekutywa). Zgodnie z przepisami Konstytucji rząd kieruje i realizuje wewnętrzną i zagraniczna politykę państwa. Drugi człon egzekutywy stanowi Prezydent, wybierany w wyborach powszechnych i bezpośrednich, posiadający ograniczone kompetencje. W procesie ustawodawczym posiada on jedynie prawo weta zawieszającego, które może być przełamane przez parlament. Jest także zwierzchnikiem Sił Zbrojnych.
Rozdział VI Konstytucji zawiera postanowienia dotyczące władzy sądowniczej. Wymiar sprawiedliwości sprawują niezawisłe sądy – Sąd Najwyższy, Sąd Kasacyjny, Najwyższy Sąd administracyjny oraz sądy apelacyjne i dystryktowe. Instytucją zapewniającą gwarancje przestrzegania zasady niezawisłości sadowej jest Najwyższa Rada Sądownicza posiadająca kompetencje w zakresie powoływania i odwoływania sędziów i prokuratorów. W 1991 r. powołano Sąd Konstytucyjny – organ o charakterze quasi sądowym. Postanowienia regulujące działalność Sądy Konstytucyjnego znajdują się w rozdziale VIII Konstytucji. Nie sprawuje on wymiaru sprawiedliwości, jest jedynie wyspecjalizowanym organem powołanym przede wszystkim do kontroli konstytucyjności prawa. Kompetencje Sadu Konstytucyjnego określa 149 art. Konstytucji.

title: Konstytucja Bułgarii

wikitext:
[[File:BASA-117-46-1084-a-Constitution of the Republic of Bulgaria (cropped).jpg|thumb|Konstytucja Bułgarii]]
'''Konstytucja Bułgarii''' została uchwalona [[12 lipca]] [[1991]] r.<ref name="gp1991">{{Cytuj pismo | tytuł = Nowa konstytucja Bułgarii | czasopismo = [[Głos Pomorza]] | strony = 2 | język = pl | data = 1991-07-13 | url = https://bibliotekacyfrowa.eu/dlibra/publication/5400/edition/11715/content?&ref=desc}}</ref> i określała generalne zasady systemu politycznego współczesnej [[Bułgaria|Bułgarii]]. Twórcom ustawy zasadniczej, jak głosi preambuła, przyświecała idea poszanowania „wartości ogólnoludzkich: wolności, pokoju, humanizmu, równości, sprawiedliwości i tolerancji […]” a także praw jednostki i ochrona jedności narodowej i państwowej Bułgarii. Celem konstytucji jest „[…] stworzenie państwa demokratycznego, prawnego i socjalnego […]”.

W trakcie uchwalania konstytucji przed parlamentem protestowały setki osób, a budynek był otoczony kordonem policji{{r|gp1991}}. W głosowaniu nie uczestniczyło ponad 20 posłów opozycji, którzy protestując przeciwko nowej konstytucji prowadzili strajk głodowy{{r|gp1991}}.

Obowiązująca [[Konstytucja]] Bułgarii z 12 lipca 1991 r. składa się z dziesięciu rozdziałów:
* I – Zasady podstawowe
* II – Podstawowe prawa i obowiązki obywateli
* III – Zgromadzenie Narodowe
* IV – Prezydent Republiki
* V – Rada Ministrów
* VI – Władza sądownicza
* VII – Samorząd lokalny i administracja lokalna
* VIII – Sad Konstytucyjny
* IX – Zmiana i uzupełnienie Konstytucji. Uchwalenie nowej Konstytucji
* X – Godło, pieczęć, flaga, hymn, stolica
W swoich założeniach jest zbliżona i nawiązuje do obecnie funkcjonującego modelu konstytucjonalizmu, który jest przyjęty w ugruntowanych demokracjach zachodnioeuropejskich.
Dokonując analizy rozdziału 1 Konstytucji, można stwierdzić, ze ustrój Bułgarii oparty został na zasadach: suwerenności narodu, [[państwo prawa|państwa prawnego]], pluralizmu politycznego, podziału władzy i republikańskiej formy państwa.

Zasadę suwerenności narodu znajdujemy w art. 2 ust. 2. Stanowi on, że cała władza pochodzi od ludu i wykonywana jest w sposób bezpośredni lub pośredni przez pochodzące z wyborów powszechnych organy konstytucyjne. Zasada suwerenności determinuje obowiązek działania przedstawicieli zgodnie z interesem ogółu społeczeństwa, a nie partykularnych grup interesu.

Zasadę państwa prawnego wyraża art. 4 Konstytucji. Nie może być ona odczytywana wyłącznie w aspekcie formalnym. Art. 4 ust.2 określa, ze Republika Bułgarii zabezpiecza godność, prawa człowieka oraz stwarza podstawy do rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.

Natomiast zasadę [[Pluralizm polityczny|pluralizmu życia politycznego]] zawiera art. 11 Konstytucji: „Życie polityczne w Republice Bułgarii oparte jest na zasadzie pluralizmu politycznego. Partie polityczne uczestniczą w kształtowaniu i wyrażaniu woli państwowej” Konstytucja wyraźnie oddziela tę funkcję partii politycznej od funkcji innych stowarzyszeń. Zgodnie z art. 12 ust 2 stowarzyszenia inne niż partie polityczne nie mogą sobie stawiać celów politycznych oraz uprawiać działalności politycznej.

W konstytucji Bułgarii znajduje się przepis, który ma zapobiegać dominacji jednej partii politycznej. Bułgarzy pomni negatywnych doświadczeń z reżimem komunistycznym zawarli w art. 11 ust. 2 zapis, ze żadna partia polityczna i ideowa nie może zostać uznana za państwową. Konstytucja zabrania także tworzenia partii na podstawie etnicznej, rasowej lub wyznaniowej (art. 11 ust. 4)

Ustawa zasadnicza z 12 lipca 1991 r. określa w art. 1 ust. 1 formę [[Ustrój polityczny|ustroju]] państwa, stanowi on, że: „ Bułgaria jest republiką o [[system parlamentarny|systemie parlamentarnym]]”. W następnych artykułach wyrażono bezpośrednio zasadę podziału władzy. Władza dzieli się więc na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Władzę ustawodawczą sprawuje [[Zgromadzenie Narodowe (Bułgaria)|Zgromadzenie Narodowe]] – jednoizbowy parlament, składający się z 240 deputowanych wybieranych na 4-letnią kadencję, władzę wykonawczą zaś Rada Ministrów i Prezydent (dualistyczna egzekutywa). Zgodnie z przepisami Konstytucji rząd kieruje i realizuje wewnętrzną i zagraniczna politykę państwa. Drugi człon egzekutywy stanowi Prezydent, wybierany w wyborach powszechnych i bezpośrednich, posiadający ograniczone kompetencje. W procesie ustawodawczym posiada on jedynie prawo weta zawieszającego, które może być przełamane przez parlament. Jest także zwierzchnikiem Sił Zbrojnych.

Rozdział VI Konstytucji zawiera postanowienia dotyczące [[władza sądownicza|władzy sądowniczej]]. Wymiar sprawiedliwości sprawują niezawisłe sądy – Sąd Najwyższy, Sąd Kasacyjny, Najwyższy Sąd administracyjny oraz sądy apelacyjne i dystryktowe. Instytucją zapewniającą gwarancje przestrzegania zasady niezawisłości sadowej jest Najwyższa Rada Sądownicza posiadająca kompetencje w zakresie powoływania i odwoływania sędziów i prokuratorów. W 1991 r. powołano Sąd Konstytucyjny – organ o charakterze quasi sądowym. Postanowienia regulujące działalność Sądy Konstytucyjnego znajdują się w rozdziale VIII Konstytucji. Nie sprawuje on wymiaru sprawiedliwości, jest jedynie wyspecjalizowanym organem powołanym przede wszystkim do kontroli konstytucyjności prawa. Kompetencje Sadu Konstytucyjnego określa 149 art. Konstytucji.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.online.bg/law/const/const0.htm | tytuł = Tekst Konstytucji | opublikowany = online.bg | archiwum = https://web.archive.org/web/20120206001710/http://www.online.bg/law/const/const0.htm | zarchiwizowano = 2012-02-06}} {{lang|en}}
* [http://libr.sejm.gov.pl/tek01/txt/konst/bulgaria2013.pdf Konstytucja [... z 1991 r.]. - Warszawa, 2012. Biblioteka Sejmowa.] {{lang|pl}}

{{Konstytucje europejskie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Konstytucje Bułgarii]]


text:
# VP8
VP8 – otwarty format kodowania wideo. Został pierwotnie opracowany i wydany przez On2 Technologies 13 września 2008 r. Jest następcą poprzedniego formatu VP7.
Kodek jest zaimplementowany w bibliotece libvpx. Po przejęciu On2 Technologies przez Google, kodek został wydany na licencji BSD 18 maja 2010 r. Format został również wydany na licencji Creative Commons Attribution 3.0 Unported License. Nowy format pliku wideo oparty na Matrosce, WebM, został również wydany wraz z kodekiem. Jego następcą jest format wideo VP9.

title: VP8

wikitext:
{{Oprogramowanie infobox
 |nazwa               = VP8
 |rodzaj              = kodek obrazu
 |logo                = Vp8-logo-for-mediawiki.svg
 |grafika             =
 |opis grafiki        =
 |autor               = On2 Technologies, Google
 |platforma sprzętowa =
 |system operacyjny   =
 |język programowania =
 |pierwsze wydanie    =
 |wersja stabilna     =
 |wersja testowa      =
 |licencja            =
 |wikibooks           =
 |commons             =
 |www                 =
}}

'''VP8''' – otwarty format kodowania wideo<ref>{{Cytuj |tytuł = The WebM Project {{!}} Documentation |data dostępu = 2025-06-07 |opublikowany = www.webmproject.org |url = https://www.webmproject.org/docs/}}</ref>. Został pierwotnie opracowany i wydany przez On2 Technologies 13 września 2008 r.<ref>{{Cytuj |tytuł = On2 VP8 |data dostępu = 2025-06-07 |opublikowany = www.yenra.com |url = http://www.yenra.com/wiki/On2_VP8 |archiwum = https://web.archive.org/web/20130516062441/http://www.yenra.com/wiki/On2_VP8 |zarchiwizowano = 2013-05-16 |język = en}}</ref> Jest następcą poprzedniego formatu VP7<ref>{{Cytuj |tytuł = On2 Technologies Unveils New Advanced Video Compression Format |data = 2008-09-13 |data dostępu = 2025-06-07 |opublikowany = www.on2.com |url = http://www.on2.com/index.php?id=439&news_id=641 |archiwum = https://web.archive.org/web/20080922145207/http://www.on2.com/index.php?id=439&news_id=641 |zarchiwizowano = 2008-09-22}}</ref>.

Kodek jest zaimplementowany w bibliotece libvpx. Po przejęciu On2 Technologies przez Google, kodek został wydany na licencji BSD 18 maja 2010 r.<ref>{{Cytuj |tytuł = Google Opens Up VP8, Launches New Container Format |data = 2010-05-19 |data dostępu = 2025-06-07 |opublikowany = www.phoronix.com |url = https://www.phoronix.com/news/ODI2OA |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj stronę |url = http://git.chromium.org/gitweb/?p=webm/libvpx.git;a=tag;h=c88ae68af17d48c56ece2851a38b1a6f1aaa50fb |tytuł = Git repositories on chromium |data dostępu = 2025-06-07}}</ref> Format został również wydany na licencji Creative Commons Attribution 3.0 Unported License<ref>{{Cytuj |tytuł = The WebM Project {{!}} VP8 Bitstream License |data dostępu = 2025-06-07 |opublikowany = www.webmproject.org |url = https://www.webmproject.org/license/bitstream/}}</ref>. Nowy format pliku wideo oparty na Matrosce, WebM, został również wydany wraz z kodekiem<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.webmproject.org/about/faq/ |tytuł = The WebM Project l Frequently Asked Questions |data dostępu = 2025-06-07}}</ref>. Jego następcą jest format wideo [[VP9]]<ref>{{Cytuj |autor = Adam Golański |tytuł = Kodek VP9 niemal ukończony, już wkrótce będzie kompresował wideo w YouTube |data = 2013-05-13 |opublikowany = dobreprogramy.pl |url = https://www.dobreprogramy.pl/kodek-vp9-niemal-ukonczony-juz-wkrotce-bedzie-kompresowal-wideo-w-youtube,6628017608525953a}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Formaty kompresji}}

[[Kategoria:Kodeki obrazu]]
[[Kategoria:Algorytmy kompresji stratnej]]

title: VP8

Autor: On2 Technologies, Google

Rodzaj: kodek obrazu


text:
# Mesocyclops spinosus
Mesocyclops spinosus – gatunek widłonoga z rodziny Cyclopidae. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1984 roku przez belgijską zoolog Isabellę van de Velde.

title: Mesocyclops spinosus

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Mesocyclops spinosus''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = van de Velde, 1984
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |podtyp                 = [[skorupiaki]]
 |gromada                = [[Maxillopoda]]
 |podgromada             = [[widłonogi]]
 |nadrząd                = Podoplea
 |rząd                   = [[Cyclopoida]]
 |rodzina                = [[Cyclopidae]]
 |podrodzina             = Cyclopinae
 |rodzaj                 = ''[[Mesocyclops]]''
 |gatunek                = ''Mesocyclops spinosus''
 |synonimy               =
 |wikispecies            =
 |commons                =
}}
'''''Mesocyclops spinosus''''' – gatunek [[widłonogi|widłonoga]] z rodziny [[Cyclopidae]]<ref name="worms">Walter, T.C.; Boxshall, G. (2024). World of Copepods Database. [https://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=353378 ''Mesocyclops spinosus'' van de Velde, 1984]. Accessed through: [[World Register of Marine Species]].</ref>. Nazwa naukowa tego gatunku skorupiaków została opublikowana w 1984 roku przez belgijską zoolog Isabellę van de Velde.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Mesocyclops]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1984 roku]]

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Podtyp: skorupiaki

Gromada: Maxillopoda

Podgromada: widłonogi

Nadrząd: Podoplea

Rząd: Cyclopoida

Rodzina: Cyclopidae

Podrodzina: Cyclopinae

Rodzaj: Mesocyclops

Gatunek: Mesocyclops spinosus


text:
# Ochronka św. Anny w Wilamowicach
Ochronka św. Anny w Wilamowicach (wil. Dy Ohriönka fu Zåj An) – budynek dawnej ochronki zlokalizowany przy Rynku w Wilamowicach.
Ochronkę ufundował w 1908 biskup Józef Bilczewski, sprowadzając do jej obsługi Siostry Służebniczki. Główną misja placówki było nauczanie dzieci wilamowickich polskiej kultury i historii. Zakonnice prowadziły ochronkę do 2011. W 2016 obiekt został gruntownie zmodernizowany i wyposażony z przeznaczeniem na zajęcia dla seniorów z terenu gminy Wilamowice.

title: Ochronka św. Anny w Wilamowicach

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Ochronka w Wilamowicach
 |nazwa oryginalna      = Dy Ohriönka fu Zåj An
 |zabytek               =
 |zdjęcie               = Ochronka Wilamowice (1).jpg
 |opis zdjęcia          = Widok ogólny
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = Polska
 |miejscowość           = [[Wilamowice]]
 |adres                 = Rynek 8, 43-330 Wilamowice
 |typ budynku           = [[ochronka]]
 |styl architektoniczny = [[eklektyzm]]
 |architekt             =
 |inwestor              = bp [[Józef Bilczewski]]
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           = 1
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    =
 |ukończenie budowy     = 1908
 |przebudowy            = 2016
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Wilamowice
 |współrzędne           = 49°54'59.2"N 19°09'05.9"E
 |commons               =
 |www                   =
}}
'''Ochronka św. Anny w Wilamowicach''' ([[język wilamowski|wil.]] ''Dy Ohriönka fu Zåj An''<ref name=tabl>''Ochronka pod wezwaniem św. Anny'', tablica informacyjna in situ</ref>) – budynek dawnej [[ochronka|ochronki]] zlokalizowany przy [[Rynek w Wilamowicach|Rynku]] w [[Wilamowice|Wilamowicach]].

Ochronkę ufundował w 1908 biskup [[Józef Bilczewski]], sprowadzając do jej obsługi [[Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny|Siostry Służebniczki]]<ref>[https://www.niedziela.pl/artykul/37663/nd/Wilamowice---kolebka-bl-Jozefa Renata Jochymek, ''Wilamowice - kolebka bł. Józefa Bilczewskiego'', w: ''Niedziela'', edycja bielsko-żywiecka, nr 5/2005]</ref>. Główną misja placówki było nauczanie dzieci wilamowickich polskiej kultury i historii. Zakonnice prowadziły ochronkę do 2011<ref name=tabl/>. W 2016 obiekt został gruntownie zmodernizowany i wyposażony z przeznaczeniem na zajęcia dla seniorów z terenu [[Wilamowice (gmina)|gminy Wilamowice]]<ref>{{Cytuj stronę |url=http://gazetabeskidzka.pl/2016/02/ochronka-sluzy-seniorom/ |tytuł=MAN, ''Ochronka służy seniorom'', w: ''Gazeta Beskidzka'' |data dostępu=2019-07-17 |archiwum=https://web.archive.org/web/20190717194957/http://gazetabeskidzka.pl/2016/02/ochronka-sluzy-seniorom/ |zarchiwizowano=2019-07-17 }}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Architektura eklektyczna w województwie śląskim]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Wilamowicach]]
[[kategoria:Historia Wilamowic]]

title: Ochronka w WilamowicachDy Ohriönka fu Zåj An

Miejscowość: Wilamowice

Adres: Rynek 8, 43-330 Wilamowice

Typ budynku: ochronka

Styl architektoniczny: eklektyzm

Inwestor: bp Józef Bilczewski


text:
# Newark Cemetery
Newark Cemetery – cmentarz komunalny w Newark-on-Trent, w środkowej Anglii (Wielka Brytania). Otwarty w 1856 roku, pełni jednocześnie funkcję parku miejskiego. Kaplica cmentarna oraz brama wjazdowa są zabytkami klasy II.
W obrębie cmentarza wydzielona jest kwatera wojenna, na której znajduje się 477 grobów żołnierzy poległych podczas II wojny światowej, w tym 397 Polaków oraz 80 żołnierzy brytyjskich i innych krajów Wspólnoty Brytyjskiej. Poza kwaterą na terenie cmentarza rozproszonych jest 49 grobów wojennych z okresu I wojny światowej oraz kolejnych 10 z okresu II wojny światowej. Łącznie na terenie cmentarza znajduje się 530 zidentyfikowanych grobów wojennych. Wszystkie znajdują się pod opieką Komisji Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów (Commonwealth War Graves Commission).
Zdecydowana większość pochowanych na cmentarzu polskich wojskowych służyła w Polskich Siłach Powietrznych, operując z okolicznych baz lotniczych, m.in. RAF Syerston, Swinderby i Newton. Cmentarz był także miejscem pochówku zmarłych pacjentów szpitala wojskowego RAF Nocton Hall, koło Lincoln. Wśród pochowanych na cmentarzu znajduje się 25 żołnierzy z 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej – ofiar wypadku lotniczego pod Tinwell, do którego doszło 8 lipca 1944 roku.
Cmentarz w Newark jest największym skupiskiem polskich grobów wojennych na terenie Wielkiej Brytanii. Spoczywa tu blisko 1/5 spośród 2158 pochowanych w tym kraju Polaków poległych podczas II wojny światowej. W źródłach polskojęzycznych cmentarz często określany jest mianem Cmentarza Lotników Polskich. Znajduje się tu pomnik w postaci krzyża upamiętniający polskich lotników, odsłonięty w 1941 roku podczas ceremonii z udziałem prezydenta Władysława Raczkiewicza oraz naczelnego wodza sił zbrojnych Władysława Sikorskiego. Obaj zostali w późniejszych latach pochowani na tym cmentarzu – Sikorski w 1943 roku, po śmierci w katastrofie lotniczej w Gibraltarze (jego szczątki w 1993 roku przeniesiono do Polski), Raczkiewicz w 1947 roku. Na cmentarzu spoczęło także dwóch kolejnych prezydentów Polski na uchodźstwie – August Zaleski (w 1972) i Stanisław Ostrowski (w 1982). Szczątki wszystkich trzech prezydentów ekshumowane zostały w 2022 roku, w celu przeniesienia do Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie.
- Rycina z 1855 roku przedstawiająca cmentarz w pierwotnym kształcie
- Pomnik upamiętniający ofiary I wojny światowej
- Uroczystość odsłonięcia pomnika ku pamięci lotników polskich z udziałem Raczkiewicza i Sikorskiego, 1941
- Kwatera wojskowa – w pierwszym rzędzie groby żołnierzy Wspólnoty Brytyjskiej, w kolejnych – polskich

title: Newark Cemetery

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Newark Cemetery
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  =
 |zdjęcie                  = Newark Cemetery - geograph.org.uk - 77258.jpg
 |opis zdjęcia             = Główna aleja cmentarza w Newark
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = Anglia
 |miejscowość              = [[Newark-on-Trent]]
 |adres                    = London Road
Newark-on-Trent
NG24 1SQ
 |typ cmentarza            = komunalny
 |wyznanie                 =
 |stan cmentarza           =
 |powierzchnia cmentarza   =
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            =
 |data ostatniego pochówku =
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |współrzędne              = 53.06914N 0.79877W
 |kod mapy                 = Nottinghamshire
 |commons                  = Category:Newark Cemetery
 |www                      = https://newark.gov.uk/Cemetery.aspx
}}
'''Newark Cemetery''' – [[cmentarz]] komunalny w [[Newark-on-Trent]], w środkowej [[Anglia|Anglii]] ([[Wielka Brytania]]). Otwarty w 1856 roku{{r|cwgc}}, pełni jednocześnie funkcję [[park]]u miejskiego{{r|new}}. Kaplica cmentarna oraz brama wjazdowa są [[zabytki Wielkiej Brytanii|zabytkami klasy II]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1297720?section=official-list-entry | tytuł = Cemetery Chapels | opublikowany = Historic England | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref><ref>{{Cytuj stronę | url = https://historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1229499?section=official-list-entry | tytuł = Gateway to Cemetary Chapels | opublikowany = Historic England | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>.

W obrębie cmentarza wydzielona jest kwatera wojenna, na której znajduje się 477 grobów żołnierzy poległych podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]], w tym 397 Polaków oraz 80 żołnierzy brytyjskich i innych krajów [[Wspólnota Narodów|Wspólnoty Brytyjskiej]]. Poza kwaterą na terenie cmentarza rozproszonych jest 49 grobów wojennych z okresu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] oraz kolejnych 10 z okresu II wojny światowej{{r|cwgc2}}. Łącznie na terenie cmentarza znajduje się 530 zidentyfikowanych grobów wojennych. Wszystkie znajdują się pod opieką [[Komisja Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów|Komisji Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów]] ({{k|en|Commonwealth War Graves Commission}}){{r|cwgc2}}.

Zdecydowana większość pochowanych na cmentarzu polskich wojskowych służyła w [[Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii|Polskich Siłach Powietrznych]], operując z okolicznych baz lotniczych, m.in. [[RAF Syerston]], [[RAF Swinderby|Swinderby]] i [[RAF Newton|Newton]]. Cmentarz był także miejscem pochówku zmarłych pacjentów szpitala wojskowego [[RAF Nocton Hall]], koło [[Lincoln (Wielka Brytania)|Lincoln]]. Wśród pochowanych na cmentarzu znajduje się 25 żołnierzy z [[1 Samodzielna Brygada Spadochronowa|1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej]] – ofiar wypadku lotniczego pod [[Tinwell]], do którego doszło 8 lipca 1944 roku{{r|cwgc}}.

Cmentarz w Newark jest największym skupiskiem polskich grobów wojennych na terenie Wielkiej Brytanii. Spoczywa tu blisko 1/5 spośród 2158 pochowanych w tym kraju Polaków poległych podczas II wojny światowej{{r|cwgc-pl-list}}. W źródłach polskojęzycznych cmentarz często określany jest mianem Cmentarza Lotników Polskich{{r|pl1|pl2}}. Znajduje się tu pomnik w postaci krzyża upamiętniający polskich lotników, odsłonięty w 1941 roku podczas ceremonii z udziałem prezydenta [[Władysław Raczkiewicz|Władysława Raczkiewicza]] oraz naczelnego wodza sił zbrojnych [[Władysław Sikorski|Władysława Sikorskiego]]. Obaj zostali w późniejszych latach pochowani na tym cmentarzu – Sikorski w 1943 roku, po śmierci w [[Katastrofa lotnicza w Gibraltarze|katastrofie lotniczej w Gibraltarze]] (jego szczątki w 1993 roku przeniesiono do Polski), Raczkiewicz w 1947 roku{{r|cwgc}}. Na cmentarzu spoczęło także dwóch kolejnych prezydentów Polski na uchodźstwie – [[August Zaleski]] (w 1972) i [[Stanisław Ostrowski]] (w 1982){{r|ipn}}. Szczątki wszystkich trzech prezydentów [[ekshumacja|ekshumowane]] zostały w 2022 roku, w celu przeniesienia do [[Świątynia Opatrzności Bożej w Warszawie|Świątyni Opatrzności Bożej]] w Warszawie{{r|mauzoleum}}.

<gallery widths=200 heights=200>
Plik:London Road Cemetery Newark, 1855 by Bellamy and Hardy.png|Rycina z 1855 roku przedstawiająca cmentarz w pierwotnym kształcie
Plik:War memorial in Newark Cemetery - geograph.org.uk - 2825867.jpg|Pomnik upamiętniający ofiary I wojny światowej
Plik:Uroczystość na cmentarzu lotników polskich w Newark z udziałem prezydenta Władysława Raczkiewicza i gen. Władysława Sikorskiego (21-83).jpg|Uroczystość odsłonięcia pomnika ku pamięci lotników polskich z udziałem Raczkiewicza i Sikorskiego, 1941
Plik:Polish War Section Of Newark Cemetery - geograph.org.uk - 77264.jpg|Kwatera wojskowa – w pierwszym rzędzie groby żołnierzy Wspólnoty Brytyjskiej, w kolejnych – polskich
</gallery>

== Zobacz też ==
{{związana kategoria|Pochowani na cmentarzu w Newark}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="new">{{Cytuj stronę | url =https://newark.gov.uk/Cemetery.aspx| tytuł = Cemetery | opublikowany = Newark Town Council | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>
<ref name="cwgc">{{Cytuj stronę | url = https://www.cwgc.org/our-war-graves-your-history/explore-great-britain/east-central-region/newark-upon-trent-cemetery/ | tytuł = Explore Newark-upon-Trent Cemetery | opublikowany = Commonwealth War Graves Commission | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>
<ref name="cwgc2">{{Cytuj stronę | url = https://www.cwgc.org/visit-us/find-cemeteries-memorials/cemetery-details/2069700/newark-upon-trent-cemetery/ | tytuł = Newark-upon-Trent Cemetery | opublikowany = Commonwealth War Graves Commission | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>
<ref name="cwgc-pl-list">{{Cytuj stronę | url = https://www.cwgc.org/find-records/find-war-dead/search-results/?CountryCommemoratedIn=United+Kingdom&ServedWith=Polish&Size=10&WarFilter=2&CemeteryFilter=null&Sort=cemeterymemorial | tytuł = Find War Dead | opublikowany = Commonwealth War Graves Commission | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>
<ref name="pl1">{{Cytuj książkę | autor = Karolina Grodziska | tytuł = Polskie groby na cmentarzach Londynu | wydawca = Polska Akademia Umiejętności | data = 1995 | tom = 1 | strony = 372| url = https://www.google.co.uk/books/edition/Polskie_groby_na_cmentarzach_Londynu/IzqAAAAAIAAJ}}</ref>
<ref name="pl2">{{Cytuj książkę | autor = Barbara Affek-Bujalska, Edward Kospath-Pawłowski | tytuł = Księga pochowanych żołnierzy polskich poległych w II wojnie światowej: Żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie | wydawca = Oficyna Wydawnicza "Ajaks" | data = 1993 | strony = 18 | url = https://www.google.co.uk/books/edition/Księga_pochowanych_żołnierzy_polskich/p-F8AAAAIAAJ}}</ref>
<ref name="ipn">{{Cytuj stronę | url = https://ipn.gov.pl/en/news/2422,The-Deputy-President-of-the-Institute-of-National-Remembrance-Jan-Baster-paid-tr.html | tytuł = The Deputy President of the Institute of National Remembrance Jan Baster paid tribute to Polish heroes resting at the Newark-Upon-Trent Cemetery near London – 29 September 2019 | opublikowany = Instytut Pamięci Narodowej | język = en | data dostępu = 2022-09-17}}</ref>
<ref name="mauzoleum">{{Cytuj stronę | url = https://www.gov.pl/web/wielkabrytania/uroczystosci-w-newark-zwiazane-ze-sprowadzeniem-do-polski-prochow-trzech-prezydentow-rp-na-uchodzstwie2 | tytuł = Uroczystości w Newark związane ze sprowadzeniem do Polski prochów trzech Prezydentów RP na Uchodźstwie | autor = Zespół prasowy Ambasady RP w Londynie / Newark and Sherwood District Council | data = 2022-11-06 | opublikowany = gov.pl | data dostępu = 2022-11-13}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.cwgc.org/find-records/find-war-dead/search-results/?CemeteryExact=true&Cemetery=NEWARK-UPON-TRENT%20CEMETERY Wyszukiwarka grobów wojennych na Newark Cemetery] {{język|en}}

[[Kategoria:Newark-on-Trent]]
[[Kategoria:Cmentarze w Anglii]]
[[Kategoria:Zabytki Anglii]]

title: Newark Cemetery

Państwo: Wielka Brytania

Kraj: Anglia

Miejscowość: Newark-on-Trent

Adres: London Road · Newark-on-Trent · NG24 1SQ

Typ cmentarza: komunalny


text:
# Gielówki
Gielówki – przysiółek wsi Podlesie w Polsce, położony w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Wodzisław.
W latach 1975–1998 przysiółek należał administracyjnie do województwa kieleckiego.

title: Gielówki

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Gielówki
 |rodzaj miejscowości    = przysiółek wsi
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat jędrzejowski|jędrzejowski]]
 |gmina                  = [[Wodzisław (gmina)|Wodzisław]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa = [[Podlesie (gmina Wodzisław)|Podlesie]]
 |wysokość               =
 |liczba ludności        =
 |rok                    =
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 28-330{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TJE
 |SIMC                   = 0279410{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Wodzisław (gmina)
 |współrzędne            = 50°30'24"N 20°13'28"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|32633|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Gielówki''' – [[przysiółek]] [[wieś|wsi]] [[Podlesie (gmina Wodzisław)|Podlesie]] w [[Polska|Polsce]], położony w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat jędrzejowski|powiecie jędrzejowskim]], w [[Wodzisław (gmina)|gminie Wodzisław]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] przysiółek należał administracyjnie do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name = "Dz.U. 29/2013">Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=Giel%C3%B3wki&level=miejscSkl&wojewodztwo=2219&powiat=7732&gmina=7817&miejscowosc=77672&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=943|data dostępu=2020-12-22}}</ref>
}}

{{Gmina Wodzisław}}

[[Kategoria:Podlesie (gmina Wodzisław)]]

title: Gielówki

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: jędrzejowski

Gmina: Wodzisław

Część miejscowości: Podlesie

Tablice rejestracyjne: TJE


text:
# Papirus Oxyrhynchus 1782
Papirus Oxyrhynchus 1782, oznaczany skrótem P.Oxy.XV 1782 – fragment greckiego rękopisu Didache spisany na pergaminie, w formie kodeksu. Jest jednym z rękopisów odkrytych w Oksyrynchos, został skatalogowany pod numerem 1782. Paleograficznie datowany jest na IV wiek n.e. Zawiera fragmenty rozdziałów 1-3 Didache. Fragment ten został opublikowany w 1922 roku przez Artura S. Hunta w The Oxyrhynchus Papyri, część XV.
Obecnie rękopis przechowywany jest w Papyrology Rooms, Sackler Library w Oksfordzie (P.Oxy.XV 1782).

title: Papirus Oxyrhynchus 1782

wikitext:
[[Plik:POxy 1782 a.jpg|thumb|250px|Papirus Oxyrhynchus 1782 strona a]]
[[Plik:POxy 1782 b.jpg|thumb|250px|Papirus Oxyrhynchus 1782 strona b]]
'''Papirus Oxyrhynchus 1782''', oznaczany skrótem '''P.Oxy.XV 1782''' – fragment greckiego rękopisu [[Didache]] spisany na [[pergamin]]ie, w formie [[kodeks (książka)|kodeksu]]. Jest jednym z rękopisów odkrytych w [[Oksyrynchos]], został skatalogowany pod numerem 1782. [[Paleografia|Paleograficznie]] datowany jest na IV wiek n.e. Zawiera fragmenty rozdziałów 1-3 Didache. Fragment ten został opublikowany w 1922 roku przez Artura S. Hunta w ''The Oxyrhynchus Papyri'', część XV.

Obecnie rękopis przechowywany jest w Papyrology Rooms, [[Ashmolean Museum|Sackler Library]] w [[Oksford]]zie (P.Oxy.XV 1782).

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor = Bernard P. Grenfell, Arthur S. Hunt | tytuł = Oxyrhynchus Papyri XV | data = 1922 | wydawca = Egypt Exploration Fund | strony = 12-15 | język = en}}
* {{Cytuj stronę | url = http://163.1.169.40/cgi-bin/library?e=q-000-00---0POxy--00-0-0--0prompt-10---4----ded--0-1l--1-en-50---20-about-1782--00031-001-0-0utfZz-8-00&a=d&c=POxy&cl=search&d=HASH01d452200ced30a2577b95b6 | tytuł = P.Oxy.XV 1782 | praca = Oxyrhynchus Online | autor = Artur S. Hunt | data dostępu = 2012-05-07 | opublikowany = The Oxyrhynchus Papyri vol. XV}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.bibletranslation.ws/trans/didache.pdf Pełna treść Didache] (plik pdf) {{lang|el}}

{{SORTUJ:Oxyrhynchus 1782}}
[[Kategoria:Papirusy z Oxyrhynchus|1782]]


text:
# Gmina Union (hrabstwo Crawford, Iowa)
Gmina Union (ang. Union Township) – gmina w USA, w stanie Iowa, w hrabstwie Crawford. Według danych z 2000 roku gmina miała 876 mieszkańców, a jej powierzchnia wynosi 93,15 km².

title: Gmina Union (hrabstwo Crawford, Iowa)

wikitext:
{{Inne znaczenia|gminy w USA|[[Union|inne znaczenia tego słowa]]}}
[[Plik:Map highlighting Union Township, Crawford County, Iowa.svg|thumb|200px|Położenie Gminy Union w hrabstwie Crawford]]
'''Gmina Union''' ([[język angielski|ang.]] ''Union Township'') – gmina w [[Stany Zjednoczone|USA]], w stanie [[Iowa]], w hrabstwie [[hrabstwo Crawford (Iowa)|Crawford]]. Według danych z 2000 roku gmina miała 876 mieszkańców, a jej powierzchnia wynosi 93,15 km²<ref>[http://www.city-data.com/township/Union-Crawford-IA.html City-Data.com]</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Gminy w hrabstwie Crawford|Union]]


text:
# Craig Ehlo
Joel Craig Ehlo, bardziej znany jako Craig Ehlo (ur. 11 sierpnia 1961 w Lubbock) – amerykański koszykarz, który grał w lidze NBA, na pozycji rzucającego obrońcy lub niskiego skrzydłowego.
Mierzący 198 cm koszykarz studiował w Odessa Junior College oraz Washington State University. Do NBA został wybrany z numerem 1. (ogółem 48) w trzeciej rundzie draftu 1983 przez Houston Rockets. Z "Rakietami" doszedł do finałów NBA, gdzie przegrali 4-2 z Boston Celtics. W tym klubie grał do roku 1986, kiedy przeniósł się do Cleveland Cavaliers. Spędził tam siedem sezonów, podczas których zdobył 5130 punktów, 1803 asyst i 2267 zbiórek. W roku 1993 zmienił klub na Atlanta Hawks. Po rozegraniu trzech kolejnych sezonów w tym klubie podpisał kontrakt z Seattle SuperSonics, gdzie rzadko dawano mu szansę na występy. Po sezonie 1996/1997 ogłosił zakończenie kariery. W 14 sezonach swoich występów na parkietach NBA, Ehlo zdobył 7492 punktów, 2456 asyst i 3139 zbiórek.
Ehlo jest pamiętany zwłaszcza z sytuacji, gdy nie udało mu się zapobiec rzutowi Michaela Jordana, w decydującym meczu Cavaliers przeciwko Chicago Bulls 7 maja 1989 w play-off. Rzut, który został oddany równo z końcową syreną, i który pozwolił Bullsom przejść do następnej fazy play-off, został nazwany "The Shot".

## Osiągnięcia
NCAA
- Uczestnik II rundy turnieju NCAA (1983)

title: Craig Ehlo

wikitext:
{{Koszykarz infobox
 |imię i nazwisko         = Craig Ehlo
 |imię i nazwisko org     =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |numer                   =
 |klub                    =
 |pozycja                 = [[rzucający obrońca]]/[[niski skrzydłowy]]
 |pełne imię i nazwisko   =
 |pseudonim               =
 |data urodzenia          = 11 sierpnia 1961
 |miejsce urodzenia       = [[Lubbock]]
 |data śmierci            =
 |miejsce śmierci         =
 |obywatelstwo            =
 |wzrost                  = 198
 |masa ciała              = 82
 |aktywność               = 1983–1997
 |szkoła średnia          = Monterey (Lubbock, [[Teksas]])
 |college                 = Odessa College (1979–1981)<br />[[Washington State Cougars (koszykówka mężczyzn)|Washington State]] (1981–1983)
 |draft                   = [[1983 NBA Draft|1983]]
 |numer draftu            = 48
 |zespół draftu           = [[Houston Rockets]]
 |kariera klubowa         = {{Koszykarz infobox/lata|1983–1986|[[Houston Rockets]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|1986|Mississippi Jets|}}
{{Koszykarz infobox/lata|1986–1993|[[Cleveland Cavaliers]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|1993–1995|[[Atlanta Hawks]]|}}
{{Koszykarz infobox/lata|1995–1996|[[Seattle SuperSonics]]|}}
 |data1                   =
 |kariera reprezentacyjna =
 |data2                   =
 |kariera trenerska       =
 |medale                  =
 |commons                 =
 |www                     =
}}
'''Joel Craig Ehlo''', bardziej znany jako '''Craig Ehlo''' (ur. [[11 sierpnia]] [[1961]] w [[Lubbock]]) – [[Stany Zjednoczone|amerykański]] [[koszykówka|koszykarz]], który grał w lidze [[National Basketball Association|NBA]], na pozycji [[rzucający obrońca|rzucającego obrońcy]] lub [[niski skrzydłowy|niskiego skrzydłowego]].

Mierzący 198 cm koszykarz studiował w Odessa Junior College oraz [[Washington State University]]. Do NBA został wybrany z numerem 1. (ogółem 48) w trzeciej rundzie [[1983 NBA Draft|draftu 1983]] przez [[Houston Rockets]]. Z "Rakietami" doszedł do [[Finały NBA|finałów NBA]], gdzie przegrali 4-2 z [[Boston Celtics]]. W tym klubie grał do roku 1986, kiedy przeniósł się do [[Cleveland Cavaliers]]. Spędził tam siedem sezonów, podczas których zdobył 5130 punktów, 1803 asyst i 2267 zbiórek. W roku 1993 zmienił klub na [[Atlanta Hawks]]. Po rozegraniu trzech kolejnych sezonów w tym klubie podpisał kontrakt z [[Seattle SuperSonics]], gdzie rzadko dawano mu szansę na występy. Po sezonie 1996/1997 ogłosił zakończenie kariery. W 14 sezonach swoich występów na parkietach [[National Basketball Association|NBA]], Ehlo zdobył 7492 punktów, 2456 asyst i 3139 zbiórek.

Ehlo jest pamiętany zwłaszcza z sytuacji, gdy nie udało mu się zapobiec rzutowi [[Michael Jordan|Michaela Jordana]], w decydującym meczu Cavaliers przeciwko [[Chicago Bulls]] 7 maja 1989 w [[play-off]]. Rzut, który został oddany równo z końcową syreną, i który pozwolił Bullsom przejść do następnej fazy play-off, został nazwany "[[The Shot]]".

== Osiągnięcia ==
; NCAA
* Uczestnik II rundy turnieju [[NCAA Division I|NCAA]] (1983)

== Linki zewnętrzne ==
* [http://basketball-reference.com/players/e/ehlocr01.html Statystyki]
* [http://web.archive.org/web/20070928212258/http://www.craigehlo.com/ Strona fanowska]

{{SORTUJ:Ehlo, Craig}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1961]]
[[Kategoria:Amerykańscy koszykarze]]
[[Kategoria:Koszykarze Houston Rockets]]
[[Kategoria:Koszykarze Cleveland Cavaliers]]
[[Kategoria:Koszykarze Atlanty Hawks]]
[[Kategoria:Koszykarze Seattle SuperSonics]]
[[Kategoria:Koszykarze Washington State Cougars]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Lubbock]]

title: · Craig Ehlo

Data i miejsce urodzenia: 11 sierpnia 1961 · Lubbock

Masa ciała: 82 kg

Szkoła średnia: Monterey (Lubbock, Teksas)

College: Odessa College (1979–1981) · Washington State (1981–1983)

Draft: 1983, numer: 48 · Houston Rockets

Lata: Kluby · Wyst.

Houston Rockets

Mississippi Jets

Cleveland Cavaliers

Atlanta Hawks

Seattle SuperSonics


text:
# Roucy
Roucy – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Aisne.
Według danych na styczeń 2014 roku gminę zamieszkiwało 409 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 58,2 osób/km².

title: Roucy

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Roucy
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Roucy
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr Roucy 02.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Hauts-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Aisne (departament)|Aisne]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Laon|Laon]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 02656
 |powierzchnia                    = 7,03 km²
 |rok                             = 2014 I
 |liczba ludności                 = 409
 |gęstość zaludnienia             = 58,2 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 02160
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Aisne
 |współrzędne                     = 49°22′N 3°49′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Roucy''' – miejscowość i [[Gmina (Francja)|gmina]] we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Hauts-de-France]], w [[Departament (Francja)|departamencie]] [[Aisne (departament)|Aisne]].

Według danych na styczeń 2014 roku gminę zamieszkiwało 409 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 58,2 osób/km².

== Bibliografia ==
* [http://www.insee.fr/fr/ppp/bases-de-donnees/recensement/populations-legales/departement.asp?dep=02&annee=2011 Francuski Urząd Statystyczny]

{{Okręg Laon}}

[[Kategoria:Gminy w departamencie Aisne]]
[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Aisne]]

title: Roucy

Państwo: Francja

Region: Hauts-de-France

Departament: Aisne

Okręg: Laon