text:
# Ellenfeldstadion
Ellenfeldstadion – stadion piłkarski w Neunkirchen, w Niemczech. Został otwarty w 1912 roku. Może pomieścić 18 000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Borussia Neunkirchen.

## Historia
W listopadzie 1911 roku Borussia Neunkirchen wydzierżawiła od właściciela miejscowego browaru zamkowego, Otto Schmidta, teren pod budowę własnego boiska. Pierwszy mecz rozegrano na nim 7 kwietnia 1912 roku przeciwko drużynie piłkarskiej 105 Regimentu Piechoty ze Strasburga (6:3), ale oficjalne otwarcie stadionu miało miejsce 14 lipca 1912 roku, kiedy to na obiekcie rozegrano „Narodowe Gry Olimpijskie” z udziałem 22 reprezentacji z całego Cesarstwa Niemieckiego.
14 lipca 1920 roku gospodarze rozegrali mecz towarzyski z odbywającym tournée po Niemczech, Szwajcarii i Terytorium Saary węgierskim MTK Budapeszt (2:3). Spotkanie to obejrzało rekordowe wówczas 10 000 widzów, co było impulsem do wybudowania dużej, częściowo zadaszonej, drewnianej trybuny, otwartej w 1921 roku. Trybuna ta spłonęła w grudniu 1928 roku. Ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie, jednak pod warunkiem wykorzystania środków na budowę nowej trybuny. Nową, betonową trybunę główną z zapleczem socjalnym, szatniami i prysznicami oddano do użytku wiosną 1930 roku. Koszt jej budowy znacznie przekroczył kwotę odszkodowania oraz możliwe wpływy z biletów i w 1932 roku Borussia stanęła na krawędzi bankructwa. Z pomocą finansową klubowi przyszło wówczas dwóch miejscowych kupców żydowskich.
W 1948 roku Borussia skorzystała z prawa pierwokupu i stała się właścicielem terenu, na którym stał stadion. W latach 50. XX wieku stadion został zmodernizowany, a po jego wschodniej stronie stanęła hala sportowa, która odtąd jest elementem krajobrazu obiektu. Po awansie Borussii do Bundesligi w 1964 roku dokonano rozbudowy obiektu. Wybudowano wówczas nowe, istniejące do dziś, betonowe trybuny od strony południowej (powiększenie trybuny głównej) i za zachodnią bramką. Borussia spędziła ogółem trzy sezony w Bundeslidze: 1964/1965, 1965/1966 i 1967/1968. Choć przed II wojną światową klub borykał się z problemami finansowymi, po wojnie środki płynące z prężnie działającego w mieście przemysłu ciężkiego pozwoliły na osiągnięcie sukcesów sportowych i rozwój infrastruktury. Upadek przemysłu ciężkiego spowodował jednak regres sportowy i organizacyjny. W 1990 roku zadłużona Borussia sprzedała stadion miastu.
W 2002 roku nad trybuną główną powstało nowe zadaszenie, zainstalowano na niej również 2300 plastikowych krzesełek. W planach były dalsze modernizacje, ale na przeszkodzie stanęły problemy finansowe. 30 sierpnia 2003 roku w meczu 1/32 finału Pucharu Niemiec Borussia zmierzyła się na własnym obiekcie z Bayernem Monachium. W odpowiedzi na ogromne zainteresowanie, po stronie północnej postawiono dodatkowe, tymczasowe trybuny. Stadion zapełnił się w komplecie (spotkanie obejrzało z trybun 23 400 widzów), ale Bayern wygrał po jednostronnym pojedynku 5:0.

title: Ellenfeldstadion

wikitext:
{{Stadion infobox
 |nazwa                 = Ellenfeldstadion
 |nazwa oryginalna      =
 |zdjęcie               = Ellenfeldstadion 2016.jpg
 |opis zdjęcia          = Ellenfeldstadion
 |pełna nazwa           =
 |przydomek             =
 |poprzednia nazwa      =
 |państwo               = DE-SL
 |miejscowość           =
 |adres                 =
 |architekt             =
 |koszt budowy          =
 |data budowy           =
 |data otwarcia         = 1912
 |data przebudowy       =
 |data zamknięcia       =
 |właściciel            =
 |operator              =
 |klub                  = [[Borussia Neunkirchen]]
 |inauguracja           =
 |pojemność stadionu    = 18 000 widzów
 |rekordowa frekwencja  =
 |oświetlenie           =
 |wymiary boiska        =
 |nawierzchnia boiska   =
 |długość toru          =
 |nawierzchnia toru     =
 |dodatkowe wyposażenie =
 |współrzędne           = 49°20'12.3"N 7°10'47.4"E
 |kod mapy              =
 |commons               = Category:Ellenfeldstadion
 |www                   =
}}
'''Ellenfeldstadion''' – [[stadion]] [[Piłka nożna|piłkarski]] w [[Neunkirchen (Saara)|Neunkirchen]], w [[Niemcy|Niemczech]]. Został otwarty w 1912 roku. Może pomieścić 18 000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu [[Borussia Neunkirchen]]<ref name="eur">{{Cytuj stronę | url = https://www.europlan-online.de/ellenfeldstadion/stadion-1186.html | tytuł = Ellenfeldstadion - Neunkirchen/Saar | opublikowany = www.europlan-online.de | język = de | data dostępu = 2020-08-15}}</ref>.

== Historia ==
W listopadzie 1911 roku [[Borussia Neunkirchen]] wydzierżawiła od właściciela miejscowego [[Browar Zamkowy w Neunkirchen|browaru zamkowego]], [[Otto Schmidt]]a, teren pod budowę własnego boiska. Pierwszy mecz rozegrano na nim 7 kwietnia 1912 roku przeciwko drużynie piłkarskiej 105 Regimentu Piechoty ze [[Strasburg]]a (6:3), ale oficjalne otwarcie stadionu miało miejsce 14 lipca 1912 roku, kiedy to na obiekcie rozegrano „Narodowe Gry Olimpijskie” z udziałem 22 reprezentacji z całego [[Cesarstwo Niemieckie|Cesarstwa Niemieckiego]]<ref name="bor">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20170814125934/http://www.borussia-neunkirchen.de/geschichte-des-ellenfeldstadions/ | tytuł = Geschichte des Ellenfeldstadions | autor = Tobias Fuchs | opublikowany = www.borussia-neunkirchen.de | język = de | data dostępu = 2020-08-15}}</ref>.

14 lipca 1920 roku gospodarze rozegrali mecz towarzyski z odbywającym tournée po [[Republika Weimarska|Niemczech]], [[Szwajcaria|Szwajcarii]] i [[Terytorium Saary]] węgierskim [[MTK Budapest FC|MTK Budapeszt]] (2:3). Spotkanie to obejrzało rekordowe wówczas 10 000 widzów, co było impulsem do wybudowania dużej, częściowo zadaszonej, drewnianej trybuny, otwartej w 1921 roku. Trybuna ta spłonęła w grudniu 1928 roku. Ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie, jednak pod warunkiem wykorzystania środków na budowę nowej trybuny. Nową, betonową trybunę główną z zapleczem socjalnym, szatniami i prysznicami oddano do użytku wiosną 1930 roku. Koszt jej budowy znacznie przekroczył kwotę odszkodowania oraz możliwe wpływy z biletów i w 1932 roku Borussia stanęła na krawędzi bankructwa. Z pomocą finansową klubowi przyszło wówczas dwóch miejscowych kupców żydowskich<ref name="bor"/>.

W 1948 roku Borussia skorzystała z prawa pierwokupu i stała się właścicielem terenu, na którym stał stadion. W latach 50. XX wieku stadion został zmodernizowany, a po jego wschodniej stronie stanęła hala sportowa, która odtąd jest elementem krajobrazu obiektu. Po awansie Borussii do [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej|Bundesligi]] w 1964 roku dokonano rozbudowy obiektu. Wybudowano wówczas nowe, istniejące do dziś, betonowe trybuny od strony południowej (powiększenie trybuny głównej) i za zachodnią bramką. Borussia spędziła ogółem trzy sezony w Bundeslidze: [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (1964/1965)|1964/1965]], [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (1965/1966)|1965/1966]] i [[Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (1967/1968)|1967/1968]]. Choć przed [[II wojna światowa|II wojną światową]] klub borykał się z problemami finansowymi, po wojnie środki płynące z prężnie działającego w mieście przemysłu ciężkiego pozwoliły na osiągnięcie sukcesów sportowych i rozwój infrastruktury. Upadek przemysłu ciężkiego spowodował jednak regres sportowy i organizacyjny. W 1990 roku zadłużona Borussia sprzedała stadion miastu<ref name="bor"/><ref name="jkm">{{Cytuj stronę | url = https://11km.de/ellenfeldstadion-neunkirchen/ | tytuł = Ellenfeldstadion, Neunkirchen | opublikowany = 11km.de | język = de | data dostępu = 2020-08-15}}</ref>.

W 2002 roku nad trybuną główną powstało nowe zadaszenie, zainstalowano na niej również 2300 plastikowych krzesełek. W planach były dalsze modernizacje, ale na przeszkodzie stanęły problemy finansowe. 30 sierpnia 2003 roku w meczu 1/32 finału [[Puchar Niemiec w piłce nożnej (2003/2004)|Pucharu Niemiec]] Borussia zmierzyła się na własnym obiekcie z [[Bayern Monachium|Bayernem Monachium]]. W odpowiedzi na ogromne zainteresowanie, po stronie północnej postawiono dodatkowe, tymczasowe trybuny. Stadion zapełnił się w komplecie (spotkanie obejrzało z trybun 23 400 widzów), ale Bayern wygrał po jednostronnym pojedynku 5:0<ref name="bor"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* Tobias Fuchs: ''100 Jahre Ellenfeldstadion'' ([https://nk.es-heftche.de/index.php/serien/118-historischer-verein-stadt-neunkirchen/10690-100-jahre-ellenfeldstadion Teil 1], [https://nk.es-heftche.de/index.php/serien/118-historischer-verein-stadt-neunkirchen/10834-100-jahre-ellenfeldstadion-teil-2 Teil 2], [https://www.hvsn.de/index.php/presse/presseartikel/100-jahre-ellenfeldstadion-teil-3 Teil 3]) {{Lang|de}}

[[Kategoria:Neunkirchen (Saara)]]
[[Kategoria:Stadiony piłkarskie w Niemczech]]

title: Ellenfeldstadion

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Saara

Klub: Borussia Neunkirchen

Pojemność stadionu: 18 000 widzów


text:
# Lucyna Kozień
Lucyna Kozień (ur. 25 maja 1954) – polska krytyczka teatralna, dyrektorka naczelna i artystyczna Teatru Lalek Banialuka w Bielsku-Białej (2003–2019).

## Życiorys
Ukończyła na Uniwersytecie Jagiellońskim studia polonistyczne oraz Podyplomowe Studium Dziennikarskie.
Od 1981 była związana zawodowo z Teatrem Lalek Banialuka w Bielsku-Białej. W latach 2003–2019 pełniła funkcję dyrektorki naczelnej i artystycznej tegoż Teatru oraz Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej w Bielsku-Białej.
Od 1995 członkini, a od 2007 II Wiceprezydentka Zarządu Polskiego Ośrodka Lalkarskiego POLUNIMA. W latach 1989–1995 była członkinią Zarządu Polskiego Ośrodka ASSITEJ – Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży.
Autorka sztuk i adaptacji scenicznych, m.in. Opowieści o chłopcu i wietrze oraz Zbójnickiej opowieści. W 1995 została redaktorką naczelną pisma „Animator”, a w 2001 „Teatr Lalek”.

## Wybrane odznaczenia i nagrody
- Złota Maska (1997)[2]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w działalności na rzecz edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży” (2016)[3]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2017)[2]

## Publikacje książkowe
- Bielskie festiwale lalkowe = The Bielsko puppet festivals, 1992.
- Jan Dorman : dokumentacja działalności, 1996.
- Włodzimierz Dobromilski : dokumentacja działalności, 1998.
- 100 przedstawień teatru lalek : antologia recenzji 1945–1996, 1998 [współred.].
- Krzysztof Rau : dokumentacja działalności, 1999.
- Sen : Helmut Kajzar, 2005
- Teatr bez granic : bielskie festiwale lalkowe / Theatre without frontiers : the Bielsko puppets festivals, 2012.
- Teatr mój widzę… / I see my theatre… : Alexander Andrzej Łabiniec 1930–2010, 2012 [red.].
- O lalki, lalki…: 60 lat Polunima (1961–2021) / Puppets, puppets…: Polunima 60th anniversary (1961–2021), 2021.

wikiname: plwiki

title: Lucyna Kozień

in_language: pl

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Lucyna Kozień
 |grafika                   = 02016 0852 XXVII Internationales Festival der Puppenspielkunst in Bielitz, Bielsko-Biala (cropped).jpg
 |opis grafiki              = Lucyna Kozień (2016)
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[25 maja]] [[1954]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = krytyczka teatralna
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Jagielloński]]
 |stanowisko                = dyrektorka [[Teatr Lalek Banialuka|Teatru Lalek Banialuka]] w [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]] (2003–2019)
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KK}} {{order|GA|Z}}
 |commons                   = Category:Lucyna Kozień
}}
'''Lucyna Kozień''' (ur. [[25 maja]] [[1954]]) – [[polska]] [[Krytyka teatralna|krytyczka teatralna]], dyrektorka naczelna i artystyczna [[Teatr Lalek Banialuka|Teatru Lalek Banialuka]] w [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]] (2003–2019).
== Życiorys ==
Ukończyła na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]] studia polonistyczne oraz Podyplomowe Studium Dziennikarskie<ref name=":1" />.

Od 1981 była związana zawodowo z Teatrem Lalek Banialuka w Bielsku-Białej. W latach 2003–2019 pełniła funkcję dyrektorki naczelnej i artystycznej tegoż Teatru oraz Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej w Bielsku-Białej<ref name=":1" />.

Od 1995 członkini, a od 2007 II Wiceprezydentka Zarządu Polskiego Ośrodka Lalkarskiego POLUNIMA. W latach 1989–1995 była członkinią Zarządu Polskiego Ośrodka ASSITEJ – Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży<ref name=":1" />.

Autorka sztuk i adaptacji scenicznych, m.in. ''Opowieści o chłopcu i wietrze'' oraz ''Zbójnickiej opowieści''. W 1995 została redaktorką naczelną pisma „Animator”, a w 2001 „Teatr Lalek”<ref name=":1">{{Cytuj |autor = Katarzyna Dendys-Kosecka |tytuł = Lucyna Kozień żegna się z Banialuką |data = 2019-08-30 |opublikowany = www.dziennikteatralny.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20211025135345/http://www.dziennikteatralny.pl/artykuly/lucyna-kozien-zegna-sie-z-banialuka.html}}</ref>.

== Wybrane odznaczenia i nagrody ==
* [[Złota Maska (województwo śląskie)|Złota Maska]] (1997)<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = LUCYNA KOZIEŃ - REDAKTOR NACZELNA PISMA TEATR LALEK |opublikowany = teatrlalek-pismo.pl |archiwum = https://web.archive.org/web/20230205073631/https://www.teatrlalek-pismo.pl/p/lucyna-kozien-redaktor-naczelna-pisma.html}}</ref>
* Krzyż Kawalerski [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]] „za wybitne zasługi w działalności na rzecz edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży” (2016)<ref>Postanowienie nr rej. 241/2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 maja 2016 r. o nadaniu orderów ({{Monitor Polski|2016|667}}).</ref>
* Złoty [[Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]] (2017)<ref name=":0" />

== Publikacje książkowe ==
* ''Bielskie festiwale lalkowe = The Bielsko puppet festivals'', 1992.
* ''[[Jan Dorman]] : dokumentacja działalności'', 1996.
* ''[[Włodzimierz Dobromilski]] : dokumentacja działalności'', 1998.
* ''100 przedstawień teatru lalek : antologia recenzji 1945–1996'', 1998 [współred.].
* ''[[Krzysztof Rau]] : dokumentacja działalności'', 1999.
* ''Sen : [[Helmut Kajzar]]'', 2005
* ''Teatr bez granic : bielskie festiwale lalkowe / Theatre without frontiers : the Bielsko puppets festivals'', 2012.
* ''Teatr mój widzę… / I see my theatre… : [[Aleksander Łabiniec|Alexander Andrzej Łabiniec]] 1930–2010'', 2012 [red.].
* ''O lalki, lalki…: 60 lat Polunima (1961–2021) / Puppets, puppets…: Polunima 60th anniversary (1961–2021)'', 2021.

== Zobacz też ==
* [[Teatr lalek w Polsce]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kozień, Lucyna}}
[[Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego]]
[[Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Bielskiem-Białą]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”]]
[[Kategoria:Polscy krytycy teatralni]]
[[Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1954]]

title: Lucyna Kozień

Zawód, zajęcie: krytyczka teatralna

Alma Mater: Uniwersytet Jagielloński

Stanowisko: dyrektorka Teatru Lalek Banialuka w Bielsku-Białej (2003–2019)


text:
# Ellefeld
Ellefeld – gmina w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Chemnitz, w powiecie Vogtland.

title: Ellefeld

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Ellefeld
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Ellefeld Wappen.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-SN
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Vogtland|Vogtland]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 4,55 km²
 |wysokość                        = 500 m n.p.m.
 |rok                             = 31.12.2009
 |liczba ludności                 = 2 854
 |gęstość zaludnienia             = 627 os./km²
 |numer kierunkowy                = 03745
 |kod pocztowy                    = 08236
 |tablice rejestracyjne           = V, AE, OVL, PL, RC
 |adres urzędu                    = Hauptstraße 21<br />08236 Ellefeld
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Ellefeld in V.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Saksonia
 |współrzędne                     = 50°29′N 12°24′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.ellefeld.de
}}
'''Ellefeld''' – gmina w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Saksonia]], w [[Okręg administracyjny Chemnitz|okręgu administracyjnym Chemnitz]], w powiecie [[powiat Vogtland|Vogtland]].

== Bibliografia ==
* Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen, Kamenz, 2009

{{Powiat Vogtland}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Vogtland]]
[[Kategoria:Gminy w Saksonii]]

title: Ellefeld

Kraj związkowy: Saksonia

Powiat: Vogtland

• gęstość: 627 os./km²

Tablice rejestracyjne: V, AE, OVL, PL, RC


text:
# Dmitrij Kowalow
Dmitrij Michajłowicz Kowalow (ros. Дмитрий Миха́йлович Ковалев; ur. 15 marca 1991 w Perm) – rosyjski siatkarz grający na pozycji rozgrywającego, reprezentant Rosji.

## Sukcesy klubowe
Puchar CEV:
- 2021

Mistrzostwo Rosji:
- 2021

## Sukcesy reprezentacyjne
Mistrzostwa Europy Juniorów:
- 2010

Mistrzostwa Świata Juniorów:
- 2011

Letnia Uniwersjada:
- 2013[3], 2015

Mistrzostwa Świata U-23:
- 2013

Igrzyska Europejskie:
- 2015

Liga Narodów:
- 2018, 2019

Memoriał Huberta Jerzego Wagnera:
- 2018

## Nagrody indywidualne
- 2010: Najlepszy rozgrywający Mistrzostw Świata Juniorów
- 2013: Najlepszy rozgrywający Mistrzostw Świata U-23

title: Dmitrij Kowalow

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Dmitrij Kowalow
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = siatkówka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = [[15 marca]] [[1991]]
 |miejsce urodzenia         = [[Perm (miasto)|Perm]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 198 cm
 |pozycja                   = [[Rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywający]]
 |klub                      = [[Biełogorje Biełgorod]]
 |numer w klubie            = 3
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
! 2009–2014 ! [[Prikamje Perm]]
! 2015 ! [[Gubiernija Niżny Nowogród]]
! 2015–2019 ! [[Ural Ufa]]<ref>{{cytuj stronę | url=http://czassiatkowki.pl/dmitry-kovalev-dolaczyl-do-uralu-ufa/| tytuł=Dmitry Kovalev dołączył do Uralu Ufa| język = pl | opublikowany = czassiatkowki.pl}}</ref>
! 2019–2021 ! [[Zenit Petersburg (piłka siatkowa)|Zenit Petersburg]]
! 2021– ! [[Biełogorje Biełgorod]]<ref>{{cytuj stronę | url= http://m.sport.business-gazeta.ru/news/264020 | tytuł= Ковалёв – новый связующий «Белогорья» | język = ru | opublikowany = m.sport.business-gazeta.ru }}</ref>
 |kariera reprezentacyjna   =
! ! {{Reprezentacja|Rosja|ps}}
 |kariera trenerska         =
 |medale                    =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Dmitrij Michajłowicz Kowalow''' ([[język rosyjski|ros.]] Дмитрий Миха́йлович Ковалев; ur. [[15 marca]] [[1991]] w [[Perm (miasto)|Perm]]) – [[Rosja|rosyjski]] [[Piłka siatkowa|siatkarz]] grający na pozycji [[Rozgrywający (piłka siatkowa)|rozgrywającego]], [[Reprezentacja Rosji w piłce siatkowej mężczyzn|reprezentant Rosji]].

== Sukcesy klubowe ==
'''[[Puchar CEV w piłce siatkowej mężczyzn|Puchar CEV]]:'''
* {{trofeum|puchar|srebrny}} [[Puchar CEV w piłce siatkowej mężczyzn (2020/2021)|2021]]
'''[[Superliga rosyjska w piłce siatkowej mężczyzn|Mistrzostwo Rosji]]:'''
* {{trofeum|medal|srebrny}} [[Superliga rosyjska w piłce siatkowej mężczyzn (2020/2021)|2021]]

== Sukcesy reprezentacyjne ==
'''[[Mistrzostwa Europy juniorów w piłce siatkowej|Mistrzostwa Europy Juniorów]]:'''
* {{trofeum|medal europa|złoty}} [[Mistrzostwa Europy Juniorów w Piłce Siatkowej 2010|2010]]
'''[[Mistrzostwa świata U-21 w piłce siatkowej mężczyzn|Mistrzostwa Świata Juniorów]]:'''
* {{trofeum|medal świat|złoty}} [[Mistrzostwa Świata Juniorów w Piłce Siatkowej 2011|2011]]
'''[[Uniwersjada|Letnia Uniwersjada]]:'''
* {{trofeum|medal uniwersjada|złoty}} [[Piłka siatkowa na Letniej Uniwersjadzie 2013|2013]]<ref>{{cytuj stronę | url=http://sport.wp.pl/kat,33554,title,Rosyjscy-siatkarze-ze-zlotym-medalem-na-Uniwersjadzie,wid,15818998,wiadomosc.html?ticaid=114d46&_ticrsn=3| tytuł=Rosyjscy siatkarze ze złotym medalem na Uniwersjadzie| język = pl | opublikowany = sport.wp.pl}}</ref>, 2015
'''[[Mistrzostwa świata U-23 w piłce siatkowej mężczyzn|Mistrzostwa Świata U-23]]:'''
* {{trofeum|medal świat|brązowy}} [[Mistrzostwa Świata U-23 w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2013|2013]]
'''[[Igrzyska Europejskie 2015|Igrzyska Europejskie]]:'''
* {{trofeum|medal|brązowy}} [[Piłka siatkowa na Igrzyskach Europejskich 2015|2015]]
'''[[Liga Narodów w piłce siatkowej mężczyzn|Liga Narodów]]:'''
* {{trofeum|medal|złoty}} [[Liga Narodów w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2018|2018]], [[Liga Narodów w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2019|2019]]
'''[[Memoriał Huberta Jerzego Wagnera]]:'''
* {{Trofeum|medal|srebrny}} [[Memoriał Huberta Jerzego Wagnera 2018|2018]]

== Nagrody indywidualne ==
* '''2010:''' Najlepszy rozgrywający [[Mistrzostwa Europy Juniorów w Piłce Siatkowej 2010|Mistrzostw Świata Juniorów]]
* '''2013:''' Najlepszy rozgrywający [[Mistrzostwa Świata U-23 w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2013|Mistrzostw Świata U-23]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kowalow, Dmitrij}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Permie]]
[[Kategoria:Rosyjscy siatkarze]]
[[Kategoria:Siatkarze Uralu Ufa]]
[[Kategoria:Siatkarze Zenitu Petersburg]]
[[Kategoria:Siatkarze Lokomotiwu Biełgorod]]

title: · Dmitrij Kowalow

Data i miejsce urodzenia: 15 marca 1991 · Perm

Pozycja: rozgrywający

Klub: Biełogorje Biełgorod

title: Kariera seniorska

Lata: Klub · Wyst.

Prikamje Perm

Gubiernija Niżny Nowogród

Ural Ufa

Zenit Petersburg

Biełogorje Biełgorod

title: Kariera reprezentacyjna

Lata: Reprezentacja · Wyst.


text:
# Gleby inicjalne rumoszowe
Gleby inicjalne rumoszowe – typ gleby w systematyce gleb Polski. Obejmuje on najbardziej pierwotne gleby stanowiące stadium przejściowe pomiędzy rumoszem skalnym (regolitem) a lepiej ukształtowanymi glebami.

## Charakterystyka
Gleby składają się z grubookruchowego materiału zwietrzelinowego (zarówno węglanowego lub bezwęglanowego) częściowo wypełnionego materią organiczną w różnym stadium rozkładu, nieraz z dodatkiem mineralnych okruchów lub cząstek ziemistych. Materiał skalny najczęściej powstał w wyniku obrywów skalnych, rumowisk osuwiskowych, piarżysk lub blokowisk morenowych.
Typową sekwencją poziomów glebowych jest OC-C lub OC-Cca, gdzie (patrząc od powierzchni):
- O - poziom organiczny
- C - nieskonsolidowany materiał macierzysty
- Cca - nieskonsolidowany materiał macierzysty zawierająca węglany

Materia organiczna zazwyczaj składa się z próchnicy typu modermor, rzadziej mull i ma odczyn kwaśny (pH w wodzie <5). Właściwości chemiczne danych gleb mogą być bardzo różne i zależą od cech petrograficznych okruchów skalnych oraz od masy glebowej występującej pomiędzy nimi.
Gleby inicjalne skaliste występują zazwyczaj na obszarach górskich i wyżynnych.

## W systematyce gleb Polski
Gleby inicjalne skaliste są nowo-powstałym typem w systematyce gleb Polski z 2011 r. dzielącym się na dwa podtypy.
- Rząd 1. Gleby inicjalne (I)
  - Typ 1.2. Gleby inicjalne rumoszowe (IO)
    - Podtyp 1.2.1 Gleby inicjalne rumoszowe bezwęglanowe  (IObe)
    - Podtyp 1.2.2 Rędziny rumoszowe (IOre)

Według systematyki gleb Polski z 1989 r. gleby tego typu byłyby zaliczane do gleb bezwęglanowych słabo wykształconych ze skał masywnych (rankery) lub do rędzin.

### Podtypy
- Gleby inicjalne rumoszowe bezwęglanowe - wytworzyły się na rumowiskach skał bezwęglanowych (granitoidów, piaskowców, kwarcytów itp.). Sekwencja poziomów: OC-C.
- Rędziny rumoszowe – analogiczne do gleb inicjalnych rumoszowych bezwęglanowych, lecz powstałe ze skał węglanowych (wapienie, dolomity). Sekwencja poziomów: OC-Cca.

title: Gleby inicjalne rumoszowe

wikitext:
'''Gleby inicjalne rumoszowe''' – [[typ gleby]] w [[Systematyka gleb#Systematyka gleb Polski|systematyce gleb Polski]]. Obejmuje on najbardziej pierwotne [[Gleba|gleby]] stanowiące stadium przejściowe pomiędzy [[Rumosz skalny|rumoszem skalnym]] ([[regolit]]em) a lepiej ukształtowanymi glebami.

== Charakterystyka ==

Gleby składają się z grubookruchowego materiału [[Zwietrzelina|zwietrzelinowego]] (zarówno węglanowego lub bezwęglanowego) częściowo wypełnionego [[Materia organiczna w glebie|materią organiczną]] w różnym stadium rozkładu, nieraz z dodatkiem mineralnych okruchów lub cząstek ziemistych. Materiał skalny najczęściej powstał w wyniku [[obryw]]ów skalnych, rumowisk [[osuwisko]]wych, [[Piarg|piarżysk]] lub blokowisk [[Morena|morenowych]].

Typową sekwencją [[Poziom genetyczny gleby|poziomów glebowych]] jest ''OC-C'' lub ''OC-Cca'', gdzie (patrząc od powierzchni):
* O - [[poziom organiczny]]
* C - nieskonsolidowany [[Skała macierzysta|materiał macierzysty]]
* Cca - nieskonsolidowany materiał macierzysty zawierająca węglany
Materia organiczna zazwyczaj składa się z [[Próchnica (humus)|próchnicy]] typu modermor, rzadziej mull i ma [[Odczyn gleby|odczyn]] kwaśny (pH w wodzie <5). Właściwości chemiczne danych gleb mogą być bardzo różne i zależą od cech [[Petrografia|petrograficznych]] okruchów skalnych oraz od masy glebowej występującej pomiędzy nimi.

Gleby inicjalne skaliste występują zazwyczaj na obszarach górskich i wyżynnych.

== W systematyce gleb Polski ==
Gleby inicjalne skaliste są nowo-powstałym typem w [[Systematyka gleb Polski#Piąte wydanie systematyki z 2011 roku|systematyce gleb Polski z 2011 r.]] dzielącym się na dwa podtypy.
* Rząd 1. [[Gleby inicjalne]] (''I'')
** Typ 1.2. '''Gleby inicjalne rumoszowe''' (''IO'')
*** Podtyp 1.2.1 Gleby inicjalne rumoszowe bezwęglanowe  (''IObe'')
*** Podtyp 1.2.2 [[Rędzina|Rędziny]] rumoszowe (''IOre'')
Według [[Systematyka gleb#Systematyka z 1989 roku|systematyki gleb Polski z 1989 r.]] gleby tego typu byłyby zaliczane do gleb bezwęglanowych słabo wykształconych ze skał masywnych ([[rankery]]) lub do [[Rędzina|rędzin]].

=== Podtypy ===
* Gleby inicjalne rumoszowe bezwęglanowe - wytworzyły się na rumowiskach skał bezwęglanowych ([[Granitoidy|granitoidów]], [[Piaskowiec|piaskowców]], [[kwarcyt]]ów itp.). Sekwencja poziomów: ''OC-C''.
* Rędziny rumoszowe – analogiczne do gleb inicjalnych rumoszowych bezwęglanowych, lecz powstałe ze [[Skały węglanowe|skał węglanowych]] ([[Wapień|wapienie]], [[Dolomit (skała)|dolomity]]). Sekwencja poziomów: ''OC-Cca''.

== Bibliografia ==
* {{Cytuj pismo | url=http://ssa.ptg.sggw.pl/artykul/2810/polish-soil-classification-fifth-edition |tytuł=Systematyka gleb Polski, wydanie 5|czasopismo=Roczniki gleboznawcze - Soil Science Annual |odpowiedzialność=Polskie Towarzystwo Gleboznawcze |oznaczenie=62, 3|miejsce=Warszawa | strony =1-193 |wydawca= |rok=2011 |id=| odn = }}
* {{Cytuj książkę| nazwisko =Mocek (red.) | imię =Andrzej | tytuł =Gleboznawstwo | url = | wydanie =I | wydawca =[[Wydawnictwo Naukowe PWN]] | miejsce =Warszawa | rok =2015 | strony =311 | rozdział =Systematyka gleb Polski | nazwisko r =Marcinek| imię r =Jerzy | autor r = | autor r link = | nazwisko2 r =Komisarek| imię2 r =Jolanta | isbn =9788301179946 | cytat = | język =pl | odn = }}
{{gleby inicjalne}}
{{Gleby i gleboznawstwo}}

[[Kategoria:Gleby|Inicjalne]]


text:
# Gemmerich
Gemmerich – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, w powiecie Rhein-Lahn, wchodzi w skład gminy związkowej Nastätten.

title: Gemmerich

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Gemmerich
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = DEU Gemmerich COA.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = DE-RP
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    =
 |3. jednostka administracyjna    = [[Powiat Rhein-Lahn|Rhein-Lahn]]
 |1. jednostka tradycyjna         =
 |2. jednostka tradycyjna         = [[Gmina związkowa Nastätten]]
 |siedziba                        =
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 6,79 km²
 |wysokość                        = 340 m n.p.m.
 |rok                             = 31 grudnia 2010
 |liczba ludności                 = 561
 |gęstość zaludnienia             = 83 os./km²
 |numer kierunkowy                = 06776
 |kod pocztowy                    = 56357
 |tablice rejestracyjne           = EMS
 |adres urzędu                    = Bahnhofstraße 1<br />56355 Nastätten
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = dzielnic
 |1. podział                      =
 |mapa                            = Gemmerich in EMS.svg
 |nazwa mapy                      = powiatu
 |kod mapy                        = Nadrenia-Palatynat
 |współrzędne                     = 50°14′N 7°45′E
 |commons                         =
 |www                             = http://www.gemmerich.com
}}
'''Gemmerich''' – miejscowość i gmina w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Nadrenia-Palatynat]], w powiecie [[Powiat Rhein-Lahn|Rhein-Lahn]], wchodzi w skład gminy związkowej [[gmina związkowa Nastätten|Nastätten]].

== Bibliografia ==
* Statistisches Landesamt Rheinland-Pfalz, Bad Ems

{{Gmina związkowa Nastätten}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Powiat Rhein-Lahn]]
[[Kategoria:Gminy w Nadrenii-Palatynacie]]
[[Kategoria:Miejscowości w Nadrenii-Palatynacie]]

title: Gemmerich

Kraj związkowy: Nadrenia-Palatynat

Powiat: Rhein-Lahn

Wspólnota: Gmina związkowa Nastätten

• gęstość: 83 os./km²

Tablice rejestracyjne: EMS


text:
# Minowka (obwód kurski)
Minowka (ros. Миновка) – wieś (ros. деревня, trb. dieriewnia) w zachodniej Rosji, w sielsowiecie mileninskim rejonu fatieżskiego w obwodzie kurskim.

## Geografia
Miejscowość położona jest w dorzeczu Usoży (lewy dopływ Swapy w dorzeczu Sejmu), 5 km od centrum administracyjnego sielsowietu (Milenino), 6 km na południowy wschód od centrum administracyjnego rejonu (Fatież), 38 km na północny zachód od Kurska, 3 km od drogi magistralnej (federalnego znaczenia) M2 «Krym» (część trasy europejskiej E105).
We wsi znajduje się 36 posesji.
Klimat
Miejscowość, jak i cały rejon, znajduje się w strefie klimatu kontynentalnego z łagodnym ciepłym latem i równomiernie rozłożonymi opadami rocznymi (Dfb w klasyfikacji klimatów Köppena).

## Demografia
W 2010 r. wieś zamieszkiwało 40 osób.

title: Minowka (obwód kurski)

wikitext:
{{Inne znaczenia|miejscowości|[[Minowka|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Minowka
 |nazwa oryginalna             = {{k|ru|Миновка}}
 |rodzaj miasta                = wieś ([[Transkrypcja (językoznawstwo)|trb.]] dieriewnia)
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = obwód kurski
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              = 40<ref name="dem">{{Cytuj stronę |url = https://rosstat.gov.ru/free_doc/new_site/perepis2010/croc/perepis_itogi1612.htm |tytuł = Тома официальной публикации итогов Всероссийской переписи населения 2010 года. Том 1. Численность и размещение населения |opublikowany = rosstat.gov.ru |data dostępu = 2021-11-24}} (ros.)</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = +7 47144<ref name="inf">{{Cytuj stronę |url = https://соцпортал46.рф/town/fatezh/ |tytuł = Фатежский район |opublikowany = соцпортал46.рф |data dostępu = 2021-11-24}} (ros.)</ref>
 |kod pocztowy                 = 307107<ref>{{Cytuj stronę |url = https://gdeposylka.ru/courier/russian-post/307107 |tytuł = Удобный сервис отслеживания посылок! |opublikowany = ГдеПосылка.ру |data dostępu = 2021-11-24}} (ros.)</ref>
 |tablice rejestracyjne        = 46
 |współrzędne                  = 52° 02′ 46″ N, 35° 56′ 05″ E
 |commons                      =
 |www                          = http://момиленинский.рф
}}
'''Minowka''' ({{w języku|ru|Миновка}}) – wieś (ros. деревня, [[Transkrypcja (językoznawstwo)|trb.]] dieriewnia) w zachodniej [[Rosja|Rosji]], w [[Rejon fatieżski#Podział administracyjny rejonu|sielsowiecie mileninskim]] [[Rejon fatieżski|rejonu fatieżskiego]] w [[Obwód kurski|obwodzie kurskim]].

== Geografia ==
Miejscowość położona jest w dorzeczu [[Usoża (dopływ Swapy)|Usoży]] (lewy dopływ [[Swapa|Swapy]] w dorzeczu [[Sejm (rzeka)|Sejmu]]), 5 km od centrum administracyjnego sielsowietu ([[Milenino (obwód kurski)|Milenino]]), 6 km na południowy wschód od centrum administracyjnego rejonu ([[Fatież]]), 38 km na północny zachód od [[Kursk]]a, 3 km od drogi magistralnej (federalnego znaczenia) [[Droga magistralna M2 (Rosja)|M2 «Krym»]] (część trasy europejskiej [[E105 (trasa europejska)|E105]]).

We wsi znajduje się 36 posesji<ref name="geo">{{Cytuj stronę |url=https://publichnaya-kadastrovaya-karta.com/kurskaya/fatezhskij_minovka?obj=87399|tytuł=Отчет об объекте недвижимости: деревня Миновка|opublikowany=publichnaya-kadastrovaya-karta.com|data dostępu = 2021-11-24}} (ros.)</ref>.

; Klimat
Miejscowość, jak i cały rejon, znajduje się w strefie klimatu kontynentalnego z łagodnym ciepłym latem i równomiernie rozłożonymi opadami rocznymi (Dfb w [[Klasyfikacja klimatów Köppena#Klimat kontynentalny z ciepłym latem (Dfb, Dwb, Dsb)|klasyfikacji klimatów Köppena]])<ref name="klimat">{{Cytuj stronę |url=http://trasa.ru/region/kurskaya_clim.html|tytuł=Климат Курской области|opublikowany=trasa.ru|data dostępu = 2021-11-24}} (ros.)</ref>.

== Demografia ==
W 2010 r. wieś zamieszkiwało 40 osób<ref name="dem" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Miejscowości rejonu fatieżskiego w obwodzie kurskim}}

[[Kategoria:Wsie w obwodzie kurskim]]
[[Kategoria:Miejscowości w rejonie fatieżskim]]

title: MinowkaМиновка

Państwo: Rosja

Obwód: kurski


text:
# Aleksander Kopiński
Aleksander Adam Kopiński (ur. 24 grudnia 1974 w Warszawie) – polski urzędnik, działacz społeczny, eseista, historyk kultury i krytyk literacki. Główny obszar jego zainteresowań stanowią dzieje kultury polskiej XX wieku, szczególnie lata 30. i okres II wojny światowej oraz literatura współczesna, szeroko pojęta varsavianistyka, genealogia, a także zagadnienia cywilizacyjne i religijne.

## Życiorys
Absolwent Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1999–2007 był członkiem redakcji kwartalnika „Fronda”, z której odszedł po usunięciu ze stanowiska redaktora naczelnego Marka Horodniczego. W listopadzie 2007 wspólnie z byłymi redaktorami „Frondy” założył nowy kwartalnik „44 / Czterdzieści i Cztery”. W grudniu 2010 ustąpił z redakcji pisma.
Szkice, recenzje i wywiady oraz artykuły naukowe publikował też m.in. w „Arcanach”, „Christianitas”, „Ethosie”, „Nowym Łowiczaninie”, „Gazecie Polskiej”, „Nowym Państwie”, „Palestrze”, „Pamięci.pl”, „Rocznikach Łowickich”, „Rzeczpospolitej”, „Skarpie Warszawskiej”, „Stolicy”, „Toposie”, „W drodze”, „Więzi” i „Życiu”.
Był jednym z 30 sygnatariuszy „Deklaracji w sprawie uwolnienia liturgii tradycyjnej” – wystosowanego w grudniu 2006 z inicjatywy środowiska polskich tradycjonalistów katolickich apelu do Benedykta XVI o przywrócenie mszy trydenckiej. List ten poprzedził wydanie przez papieża 7 lipca 2007 motu proprio Summorum Pontificum, które zaspokoiło te żądania.
Jego badania przyczyniły się do nadania przez Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Jad Waszem w Jerozolimie trojgu Polaków, którzy ratowali Żydów podczas okupacji hitlerowskiej, tytułów Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Zawodowo urzędnik państwowy, od 2006 pracuje w Biurze Wystąpień i Patronatów Kancelarii Prezydenta RP. W wyborach samorządowych w 2018 został wybrany radnym warszawskiej dzielnicy Ochota z ramienia KWW Ochocianie, startującego w koalicji Miasto Jest Nasze - Ruchy Miejskie. 9 listopada 2018 został wiceprzewodniczącym Rady Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy.

title: Aleksander Kopiński

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Aleksander Kopiński
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[24 grudnia]] [[1974]]
 |miejsce urodzenia         = [[Warszawa]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = urzędnik, eseista, historyk kultury, krytyk literacki, [[działacz społeczny]]
 |miejsce zamieszkania      = [[Warszawa]]
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |Alma Mater                = [[Uniwersytet Warszawski]]
 |stanowisko                = radny dzielnicy Ochota
(od 2018)
 |partia                    = [[Ochocianie]]
 |odznaczenia               = {{Order|PL-HDK}} [[Plik:POL Złota Odznaka Zasłużony HDK PCK BAR.png|40px|Złota Odznaka „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi”]]
 |commons                   = Category:Aleksander Kopiński
}}
'''Aleksander Adam Kopiński''' (ur. [[24 grudnia]] [[1974]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski urzędnik, działacz społeczny, eseista, historyk kultury i krytyk literacki. Główny obszar jego zainteresowań stanowią dzieje [[Kultura polska#XX wiek|kultury polskiej XX wieku]], szczególnie [[Literatura polska – dwudziestolecie międzywojenne|lata 30.]] i okres [[Literatura polska w okresie II wojny światowej|II wojny światowej]] oraz [[Polska literatura współczesna|literatura współczesna]]<ref>Studium [https://web.archive.org/web/20131015105051/http://www.polskietradycje.pl/article.php?artykul=389 ''„Cienie rycerzy” i „polskie flaczki”. Uwagi o patriotyzmie w literaturze wojennej i współczesnej''], eseje [https://web.archive.org/web/20131015095900/http://www.tylkoprawda.akcja.pl/ojm071.html ''Testament Józefa Mackiewicza''] i [http://www.rp.pl/artykul/1055923-Rzymianin-nadwislanski.html ''Rzymianin nadwiślański'', „Rzeczpospolita”, 12-13 X 2013, dod. „Plus Minus”], felieton [https://web.archive.org/web/20091204155907/http://44.org.pl/2009/06/16/kopinski-hlasko-albo-szelest-papierowej-legendy/ ''Hłasko albo szelest papierowej legendy'', www.44.org.pl, 16.06.2009]; recenzje: [http://www.rp.pl/artykul/395023-Debiut-pelen--nadziei-i----bledow.html ''Debiut pełen nadziei i... błędów'', „Rzeczpospolita”, 21-22 XI 2009], [http://www.rp.pl/artykul/423592.html ''Mała Polska pod biegunem'', www.rp.pl, 22 I 2010], [http://www.rp.pl/artykul/515847-Warszawskie-peryferia--z-historia-w-tle.html ''Warszawskie peryferia z historią w tle'', „Rzeczpospolita”, 31 VII-1 VIII 2010, dod. „Plus Minus”], [https://web.archive.org/web/20101031214739/http://44.org.pl/2010/09/29/kopinski-dekonstruuje-duszna-powiesc-horubaly-przesilenie/ ''Duszna powieść'', „Arcana” 2010, nr 5], [http://www.rp.pl/Literatura/302049746-Recenzja---Z-cienia-Powiesc-o-zolnierzach-wykletych.html ''Niezłomni rebelianci'', www.rp.pl, 04.02.2011], [http://www.rp.pl/artykul/697792-Recenzja-ksiazki-Nowaczewskiego---Szlifibruki-i-flaneurzy-.html ''Słowa na ulicy'', „Rzeczpospolita”, 6-7.08.2011], [http://www.rp.pl/artykul/714692-Rozmyslania-wiejskiego-filozofa.html ''Kto uwierzy jurodiwemu?'', „Rzeczpospolita”, 10-11.09.2011], [http://www.rp.pl/artykul/729473-Kulski--czyli-kariera-Polaka.html ''Polski Kopciuszek zdobywa Nowy Świat'', „Rzeczpospolita”, 15-16.10.2011]</ref>, szeroko pojęta [[Varsaviana|varsavianistyka]]<ref>Zob. szkice o artystach na tle stolicy: [http://www.rp.pl/artykul/242626-Warszawskie-adresy-Andrzeja-Trzebinskiego.html ''Warszawskie adresy Andrzeja Trzebińskiego'', „Rzeczpospolita”, 3-4 I 2009, dod. „Rzecz o Książkach”], [http://www.rp.pl/artykul/346042-Trzy-kapiele-w-sierpniowym-sloncu.html ''Trzy kąpiele w sierpniowym słońcu'', „Rzeczpospolita”, 8-9 VIII 2009], [http://www.rp.pl/artykul/559874-Wspomnienia-o-znikajacej-Warszawie.html ''Podzwonne dla starej Warszawy'', „Rzeczpospolita”, 6-7 XI 2010, dod. „Plus Minus”], [http://www.rp.pl/artykul/921449.html ''Powrót do Rechowiczów'', „Rzeczpospolita”, 4-5 VIII 2012, dod. „Plus Minus”], [http://www.rp.pl/artykul/925376-Studia--nad--Lalka-.html ''Studia nad „Lalką”'', „Rzeczpospolita”, 18-19 VIII 2012, dod. „Plus Minus”]</ref>, [[genealogia]]<ref>[http://www.rp.pl/artykul/935369-Zmierzchy--i-poranki.html ''Zmierzchy i poranki'', „Rzeczpospolita”, 22-23.09.2012, dod. „Plus Minus”], [http://www.rp.pl/artykul/950644-Zablocki-nie-od-mydla.html ''Zabłocki nie od mydła'', „Rzeczpospolita”, 10-11.11.2012, dod. „Plus Minus”]; [http://www.rp.pl/artykul/973911-Bobrujsk--Warszawa--Swidnica.html ''Bobrujsk, Warszawa, Świdnica'', „Rzeczpospolita”, 26-27.01.2013, dod. „Plus Minus”]; [http://www.rp.pl/artykul/1037229-Genealogia--czyli-nauka-umierania.html ''Genealogia, czyli nauka umierania'', „Rzeczpospolita”, 10-11 VIII 2013, dod. „Plus Minus”]; [https://archive.ph/20131107190146/http://www.lowiczanin.info/kwartalnik-historyczny/3-2013/-Milosc-i-metodyka-Sergiusz-i-Helena-Halpernowie/''Miłość i metodyka: Sergiusz i Helena Halpernowie'', „Nowy Łowiczanin. Tygodnik Ziemi Łowickiej” 2013, nr 44, dod. „Łowiczanin. Kwartalnik Historyczny”, R. XI, nr 3 z października 2013]; [http://palestra.pl/upload/14/84/66/1484664409_.pdf ''Lucjan Halpern (1894–1940) – adwokat, żołnierz, ofiara Katynia'', „Palestra” 2014, nr 7-8]</ref>, a także zagadnienia cywilizacyjne i religijne<ref>{{Cytuj stronę | url = http://wydawnictwo.fronda.pl/arch/23-24/119.htm | tytuł = ''Co kryje kłamstwo'', „Fronda” 2001, nr. 23/24 | opublikowany = wydawnictwo.fronda.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20100128233950/http://wydawnictwo.fronda.pl/arch/23-24/119.htm | zarchiwizowano = 2010-01-28}}, [https://web.archive.org/web/20091205220014/http://44.org.pl/2009/06/30/kopinski-w-ankiecie-arcanow-o-mediach/ wypowiedź w ankiecie ''Czy media pożarły politykę?'', „Arcana” 2009, nr 4], felieton [https://web.archive.org/web/20091205221134/http://44.org.pl/2009/10/27/kopinski-beatyfikacja-jana-pawla-ii-niczego-nie-zmieni/ ''Beatyfikacja Jana Pawła II niczego nie zmieni'', www.44.org.pl, 27.10.2009]</ref>.

== Życiorys ==
Absolwent [[Międzywydziałowe Indywidualne Studia Humanistyczne|Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych]] na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]]. W latach 1999–2007 był członkiem redakcji kwartalnika „[[Fronda (czasopismo)|Fronda]]”, z której odszedł po usunięciu ze stanowiska redaktora naczelnego [[Marek Horodniczy|Marka Horodniczego]]. W listopadzie 2007 wspólnie z byłymi redaktorami „[[Fronda (czasopismo)|Frondy]]” założył nowy kwartalnik „[[44 / Czterdzieści i Cztery]]”<ref>[http://44.org.pl 90% redakcji „Frondy” zakłada nowy kwartalnik „44 / Czterdzieści i Cztery”, informacja na www.44.org.pl]</ref>. W grudniu 2010 ustąpił z redakcji pisma.

Szkice, recenzje i wywiady oraz artykuły naukowe publikował też m.in. w „[[Arcana (pismo)|Arcanach]]”, „[[Christianitas (pismo)|Christianitas]]”, „[[Ethos]]ie”, „[[Nowy Łowiczanin|Nowym Łowiczaninie]]”, „[[Gazeta Polska (tygodnik)|Gazecie Polskiej]]”, „[[Nowe Państwo (czasopismo)|Nowym Państwie]]”, „[[Palestra (miesięcznik)|Palestrze]]”, „[[Biuletyn IPN „pamięć.pl”|Pamięci.pl]]”, „[[Roczniki Łowickie|Rocznikach Łowickich]]”, „[[Rzeczpospolita (gazeta)|Rzeczpospolitej]]”, „[[Skarpa Warszawska (czasopismo)|Skarpie Warszawskiej]]”, „[[Stolica (czasopismo)|Stolicy]]”, „[[Topos (czasopismo)|Toposie]]”, „[[W drodze (miesięcznik)|W drodze]]”, „[[Więź (czasopismo)|Więzi]]” i „[[Życie (dziennik)|Życiu]]”.

Był jednym z 30 sygnatariuszy „Deklaracji w sprawie uwolnienia liturgii tradycyjnej” – wystosowanego w grudniu [[2006]] z inicjatywy środowiska polskich [[Tradycjonalizm katolicki|tradycjonalistów katolickich]] apelu do [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]] o przywrócenie [[Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego|mszy trydenckiej]]. List ten poprzedził wydanie przez papieża 7 lipca 2007 motu proprio ''[[Summorum Pontificum]]'', które zaspokoiło te żądania<ref>[http://info.wiara.pl/doc/163409.List-do-Papieza-w-sprawie-tradycyjnej-liturgii ''List do Papieża w sprawie tradycyjnej liturgii'', informacja na portalu Wiara.pl z 27.12.2006]</ref>.

Jego badania przyczyniły się do nadania przez [[Jad Waszem|Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Jad Waszem]] w [[Jerozolima|Jerozolimie]] trojgu [[Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata|Polaków, którzy ratowali Żydów]] podczas [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji hitlerowskiej]], tytułów [[Sprawiedliwy wśród Narodów Świata|Sprawiedliwych wśród Narodów Świata]]<ref>S. M. Rostan, ''Digging. Lifting the Memorable from Within the Unthinkable'', Cold Spring Harbor, NY 2013, s. 166-170; [http://www.rp.pl/artykul/1105181-Marian-i-Stasio--Zywoty-przez-pare-chwil-rownolegle.html A. Kopiński, ''Marian i Stasio. Żywoty przez parę chwil równoległe'', „Rzeczpospolita”, 26-27 IV 2014, dod. „Plus Minus”]; [http://db.yadvashem.org/righteous/family.html?language=en&itemId=10953049 Relacja ocalonego Mariana Rozenbluma na stronie Instytutu Jad Waszem]; [http://db.yadvashem.org/righteous/righteousName.html?language=en&itemId=9448598 Stanisław Drabich], [http://db.yadvashem.org/righteous/righteousName.html?language=en&itemId=10953049 Ireneusz Studziński] i [http://db.yadvashem.org/righteous/righteousName.html?language=en&itemId=10961714 Teodora Studzińska] w bazie [http://db.yadvashem.org/righteous/search.html?language=en The Righteous Among The Nations, Yad Vashem]</ref>.

Zawodowo urzędnik państwowy<ref name=":0">{{Cytuj |autor = |tytuł = Nasi kandydaci - Ochocianie Sąsiedzi |data = |data dostępu = 2018-10-30 |opublikowany = Ochocianie Sąsiedzi |url = http://ochocianie.pl/nasi-kandydaci/#so1 |język = pl}}</ref>, od 2006 pracuje w Biurze Wystąpień i Patronatów [[Kancelaria Prezydenta RP|Kancelarii Prezydenta RP]]<ref name=":1">[http://urzadochota.waw.pl/radny/kadencja-vii/kopinski-aleksander Biogram radnego na stronie Urzędu Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy (dostęp 2 X 2019).]</ref>. W [[Wybory samorządowe w Polsce w 2018 roku|wyborach samorządowych w 2018]] został wybrany [[radny]]m warszawskiej dzielnicy [[Ochota]] z ramienia KWW [[Ochocianie]], startującego w koalicji [[Miasto Jest Nasze#2018|Miasto Jest Nasze - Ruchy Miejskie]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Wybory samorządowe 2018. Informacje o kandydacie KOPIŃSKI Aleksander Adam |data = |data dostępu = 2018-10-30 |opublikowany = wybory2018.pkw.gov.pl |url = https://wybory2018.pkw.gov.pl/pl/delegatury/komisarz-wyborczy-w-warszawie-i/komitet-wyborczy-wyborcow-ochocianie-5091/146506/79214/268385#results_wbp}}</ref>. 9 listopada 2018 został wiceprzewodniczącym [[Ochota#Rada Dzielnicy|Rady Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.portalsamorzadowy.pl/polityka-i-spoleczenstwo/zmiana-koalicji-na-warszawskiej-ochocie,116614.html|tytuł=Zmiana koalicji na warszawskiej Ochocie|data dostępu=2018-11-10|autor=|data=2018-11-09|opublikowany=portalsamorzadowy.pl}}</ref>.

== Bibliografia (druki zwarte) ==
* ''Gdy zaczniemy walczyć miłością... Portrety kapelanów powstania warszawskiego'', praca zbiorowa pod red. [[Grzegorz Górny|Grzegorza Górnego]] i Aleksandra Kopińskiego ([[Muzeum Powstania Warszawskiego]], Warszawa 2004), w której zamieścił szkic biograficzny o dominikaninie [[Michał Czartoryski (dominikanin)|bł. Michale Czartoryskim]]
* ''Ludzie z charakterami. O okupacyjnym sporze Czesława Miłosza i Andrzeja Trzebińskiego'' ([[Fronda (czasopismo)|Fronda]], Warszawa 2004)<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.mateusz.pl/wdrodze/nr358/03-wdr.htm |tytuł=Fragment książki ''Ludzie z charakterami...'', „W drodze” 2003, nr 6 |data dostępu=2006-12-05 |archiwum=https://web.archive.org/web/20070930201949/http://www.mateusz.pl/wdrodze/nr358/03-wdr.htm |zarchiwizowano=2007-09-30 }}</ref>
* {{Cytuj stronę | url = http://www.polskietradycje.pl/article.php?artykul=389 | tytuł = ''„Cienie rycerzy” i „polskie flaczki”. Uwagi o patriotyzmie w literaturze wojennej i współczesnej'' | opublikowany = polskietradycje.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20131015105051/http://www.polskietradycje.pl/article.php?artykul=389 | zarchiwizowano = 2013-10-15}}, w pracy zbiorowej: ''Patriotyzm Polaków. Studia z historii idei'', pod red. [[Jacek Kloczkowski|Jacka Kloczkowskiego]] ([[Ośrodek Myśli Politycznej]], Kraków 2006)
* {{Cytuj stronę | url = http://www.tylkoprawda.akcja.pl/ojm071.html | tytuł = ''Testament Józefa Mackiewicza'' | opublikowany = tylkoprawda.akcja.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20131015095900/http://www.tylkoprawda.akcja.pl/ojm071.html | zarchiwizowano = 2013-10-15}}, w pracy zbiorowej: ''Wolność i jej granice. Polskie dylematy'', pod red. [[Jacek Kloczkowski|Jacka Kloczkowskiego]] ([[Ośrodek Myśli Politycznej]], Kraków 2007)
* ''Traktat? Żart? Przestroga? Uwagi o „Wieszaniu” Rymkiewicza'' oraz ''W zaklętym kręgu Polski zdziecinniałej'', w pracy zbiorowej: ''Spór o Rymkiewicza. Wybór publicystyki'', pod red. [[Tomasz Rowiński|Tomasza Rowińskiego]] ([[Fronda (czasopismo)|Fronda]], Warszawa 2012)
* ''Kapelan AK pseudonim Ojciec Michał. Ostatnie tygodnie życia bł. Michała Czartoryskiego na powstańczym Powiślu'', w pracy zbiorowej: ''Bł. Michał Czartoryski OP (1897-1944) i jego czasy'', pod red. [[Kazimierz Karolczak (historyk)|Kazimierza Karolczaka]] i Marka Miławickiego OP ([[Dominikanie|Dominikański Instytut Historyczny]], Kraków 2018)

== Nagrody i wyróżnienia ==
* 2005 - wyróżnienie przyznane przez kapitułę [[Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza|Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza]] za książkę ''Ludzie z charakterami...''
* 2014 - [[Odznaka honorowa „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi”]] (I stopnia)
* 2018 - [[Odznaka „Honorowy Dawca Krwi – Zasłużony dla Zdrowia Narodu”]]<ref name=":0"/><ref name=":1"/>

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.sejm-wielki.pl/b/sw.152804 Biogram w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego M.J. Minakowskiego]
* [https://www.moremaiorum.pl/download/more-maiorum-kwiecien-2014 Wywiad dla magazynu genealogicznego „More Maiorum” 2014, nr 4, s. 4-9]
* [http://urzadochota.waw.pl/radny/kadencja-vii/kopinski-aleksander Biogram na stronie Urzędu Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kopiński, Aleksander}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1974]]
[[Kategoria:Polscy historycy kultury]]
[[Kategoria:Polscy pisarze współcześni]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego]]
[[Kategoria:Radni Warszawy]]
[[Kategoria:Varsavianiści]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi”]]
[[Kategoria:Ludzie związani z „Frondą”]]
[[Kategoria:Odznaczeni odznaką „Honorowy Dawca Krwi – Zasłużony dla Zdrowia Narodu”]]

title: Aleksander Kopiński

Data i miejsce urodzenia: 24 grudnia 1974 · Warszawa

Zawód, zajęcie: urzędnik, eseista, historyk kultury, krytyk literacki, działacz społeczny

Miejsce zamieszkania: Warszawa

Narodowość: polska

Alma Mater: Uniwersytet Warszawski

Stanowisko: radny dzielnicy Ochota · (od 2018)

Partia: Ochocianie


text:
# Czeples
Czeples albo Czeplez (macedoń. Чеплес albo Чеплез) – schronisko turystyczne w paśmie Dautica, w masywie górskim Jakupica w Macedonii Północnej. Znajduje się w wysokim lesie bukowym. Wokół schroniska jest szeroko otwarta przestrzeń, trawiasta i porośnięta paprociami. Ma wyjątkowy górski klimat i widok na szczyty Jakupicy. Schronisko posiada ekspozycję wschodnią i ma długi okres nasłonecznienia za dnia.

## Budowa
Schronisko zostało wybudowane w 1952 r., początkowo z przeznaczeniem na chatę myśliwską. Dopiero w roku 1955 zostało przekazane w zarząd Towarzystwa Górskiego Sołunska Gława (Планинарско друштво - „Солунска Глава”) z Welesu i przekształcone w schronisko górskie
Wybudowane jest z kamienia i gliny. Parter jest zbudowany z cegły z zaprawą z gliny. Konstrukcja dachowa jest z drewna pokrytego ocynkowaną blachą. Ma piwnicę, parter i piętro. Obok schroniska jest postawione murowane z kamienia pomieszczenie pomocnicze, w którym znajdują się jadalnia, kuchnia, łazienka i toaleta.
Schronisko ma pięć pokojów do spania, z których dwa większe ze wspólnymi sypialniami. Ma 56 miejsc, ale przy nocowaniu grupowym może zmieścić około 100 turystów. Schronisko jest utrzymywane na bieżąco, ma oświetlenie elektryczne, dostęp do wody z własnego źródła o nazwie Nortonow bunar z pompą. Na zewnątrz schroniska jest kran z wodą, zdatną do picia.
Schronisko jest czynne przez cały rok i ma stałego gospodarza.

## Dostęp do schroniska

### Samochodem
Samochodem można dojechać z Bogomiły (50 km na południowy zachód od Welesu), przez wieś Neżiłowo albo przez wieś Papradiszte. Autem drogą do schroniska dojeżdża się w około 1 godzinę z Bogomiły. Droga z Bogomiły do wsi Papradiszte i Neżiłowo jest asfaltowana i znajduje się w raczej złym stanie, w kilku miejscach asfalt jest znacznie zniszczony. Droga jest wąska, a w górnej części koło górskich wiosek praktycznie nie jest możliwe wymijanie się dwóch samochodów, dlatego w dniach znacznego odwiedzania tych terenów tworzą się długie korki z powodu zastojów przy wymijaniu się.

### Pociągiem i pieszo
Pociągiem można dotrzeć, jeśli się korzysta z linii kolejowej Weles – Prilep – Bitola, wysiadając na przystanku kolejowym koło wsi Oresze, potem pieszo idzie się trasą Petle – Papradiszte – Czepleska reka przez około 3-4 godziny, albo przez Neżiłowo prawie tak samo długo. Szlaki są oznaczone i generalnie dobrze utrzymane przez PD Sołunska Gława.

## Możliwe wycieczki
- Wycieczka do źródeł rzeki Babuny, w miejscu Babina Dupka, 2 godziny marszu ze schroniska.
- Wejście na szczyt Sołunska Gława, o wysokości 2 539 m, około 2 godziny marszu przy dobrych warunkach pogodowych w okresie letnim. Możliwe są szybkie zmiany warunków pogodowych, z których to przyczyn wejście na szczyt zaleca się doświadczonym turystom albo w grupach zorganizowanych, w których są doświadczeni turyści.
- Trasa Czeples – Sołunska Gława – Ubawa – Patiszka reka – Skopje. Około 8 godzin marszu.
- Trasa Czeples – Sołunska Gława – schronisko górskie Karadżica – schronisko górskie Kitka. Około 4 godzin marszu[1].

title: Czeples

wikitext:
{{Schronisko turystyczne infobox
 |nazwa           = Czeples
 |zdjęcie         =
 |opis zdjęcia    =
 |państwo         = MKD
 |pasmo           = [[Jakupica]]
 |wysokość        = 1445
 |data otwarcia   = 1952
 |data zamknięcia =
 |właściciel      = PD (Towarzystwo Górskie) Sołunska Gława
 |współrzędne     = 41°39′50″N 21°25′43″E
 |commons         =
 |www             =
}}
'''Czeples''' albo '''Czeplez''' ([[Język macedoński|macedoń]]. ''Чеплес'' albo ''Чеплез'') – [[schronisko turystyczne]] w paśmie Dautica, w masywie górskim [[Jakupica]] w [[Macedonia Północna|Macedonii Północnej]]. Znajduje się w wysokim lesie [[buk]]owym. Wokół schroniska jest szeroko otwarta przestrzeń, trawiasta i porośnięta [[paprocie|paprociami]]. Ma wyjątkowy górski klimat i widok na szczyty Jakupicy. Schronisko posiada ekspozycję wschodnią i ma długi okres nasłonecznienia za dnia.

== Budowa ==

Schronisko zostało wybudowane w 1952 r., początkowo z przeznaczeniem na chatę myśliwską. Dopiero w roku 1955 zostało przekazane w zarząd Towarzystwa Górskiego [[Sołunska Gława]] (''Планинарско друштво - „Солунска Глава”'') z [[Wełes|Welesu]] i przekształcone w schronisko górskie

Wybudowane jest z kamienia i gliny. Parter jest zbudowany z cegły z zaprawą z gliny. Konstrukcja dachowa jest z drewna pokrytego ocynkowaną blachą. Ma piwnicę, parter i piętro. Obok schroniska jest postawione murowane z kamienia pomieszczenie pomocnicze, w którym znajdują się jadalnia, kuchnia, łazienka i toaleta.

Schronisko ma pięć pokojów do spania, z których dwa większe ze wspólnymi sypialniami. Ma 56 miejsc, ale przy nocowaniu grupowym może zmieścić około 100 turystów. Schronisko jest utrzymywane na bieżąco, ma oświetlenie elektryczne, dostęp do wody z własnego źródła o nazwie Nortonow bunar z pompą. Na zewnątrz schroniska jest kran z wodą, zdatną do picia.

Schronisko jest czynne przez cały rok i ma stałego gospodarza.

== Dostęp do schroniska ==

=== Samochodem ===
Samochodem można dojechać z Bogomiły (50 km na południowy zachód od [[Wełes|Welesu]]), przez wieś Neżiłowo albo przez wieś Papradiszte. Autem drogą do schroniska dojeżdża się w około 1 godzinę z Bogomiły. Droga z Bogomiły do wsi Papradiszte i Neżiłowo jest asfaltowana i znajduje się w raczej złym stanie, w kilku miejscach asfalt jest znacznie zniszczony. Droga jest wąska, a w górnej części koło górskich wiosek praktycznie nie jest możliwe wymijanie się dwóch samochodów, dlatego w dniach znacznego odwiedzania tych terenów tworzą się długie korki z powodu zastojów przy wymijaniu się.

=== Pociągiem i pieszo ===
Pociągiem można dotrzeć, jeśli się korzysta z linii kolejowej Weles – [[Prilep]] – [[Bitola]], wysiadając na przystanku kolejowym koło wsi Oresze, potem pieszo idzie się trasą Petle – Papradiszte – Czepleska reka przez około 3-4 godziny, albo przez Neżiłowo prawie tak samo długo. Szlaki są oznaczone i generalnie dobrze utrzymane przez PD Sołunska Gława<ref name="ReferenceA">Водич по планинарските домови во Македонија</ref>.

== Możliwe wycieczki ==
* Wycieczka do źródeł rzeki [[Babuna (rzeka)|Babuny]], w miejscu Babina Dupka, 2 godziny marszu ze schroniska.
* Wejście na szczyt [[Sołunska Gława]], o wysokości 2 539 m, około 2 godziny marszu przy dobrych warunkach pogodowych w okresie letnim. Możliwe są szybkie zmiany warunków pogodowych, z których to przyczyn wejście na szczyt zaleca się doświadczonym turystom albo w grupach zorganizowanych, w których są doświadczeni turyści.
* Trasa Czeples – [[Sołunska Gława]] – Ubawa – Patiszka reka – [[Skopje]]. Około 8 godzin marszu.
* Trasa Czeples – [[Sołunska Gława]] – schronisko górskie [[Karadżica (schronisko)|Karadżica]] – schronisko górskie Kitka. Około 4 godzin marszu<ref name="ReferenceA"/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Schroniska turystyczne w Macedonii Północnej]]

title: Czeples

Państwo: Macedonia Północna

Pasmo: Jakupica

Właściciel: PD (Towarzystwo Górskie) Sołunska Gława


text:
# Vassonville
Vassonville – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Sekwana Nadmorska.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 307 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 54 osoby/km² (wśród 1421 gmin Górnej Normandii Vassonville plasuje się na 606. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 636.).

title: Vassonville

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Vassonville
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Vassonville
 |jednostka                       = gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Sekwana Nadmorska]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Dieppe|Dieppe]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 76723
 |powierzchnia                    = 5,69 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 307
 |gęstość zaludnienia             = 54 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Sekwana Nadmorska
 |współrzędne                     =
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Vassonville''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w [[Region (Francja)|regionie]] [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Sekwana Nadmorska]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 307 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 54 osoby/km² (wśród 1421 gmin [[Górna Normandia|Górnej Normandii]] Vassonville plasuje się na 606. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 636.).

== Linki zewnętrzne ==
* Źródło danych: {{Insee}}

{{Okręg Dieppe}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Sekwana Nadmorska]]

title: Vassonville

Państwo: Francja

Region: Normandia

Departament: Sekwana Nadmorska

Okręg: Dieppe

• gęstość: 54 os./km²


text:
# Janis Warufakis
Janis Warufakis, gr. Γιάνης Βαρουφάκης, właśc. Joanis Jeorjiu Warufakis, gr. Ιωάννης Γεωργίου Βαρουφάκης (wym. [ˈʝanis varuˈfacis]; ur. 24 marca 1961 w Atenach) – grecki ekonomista i polityk, deputowany, minister finansów od stycznia do lipca 2015 roku, założyciel paneuropejskiej organizacji politycznej DiEM25.

## Życiorys
Urodził się 24 marca 1961 roku w Atenach, jego ojcem był Jorgos Warufakis. Ukończył studia ekonomiczne na University of Essex, specjalizował się w teorii gier. W 1987 roku uzyskał doktorat w dziedzinie ekonomii na University of Essex, od tego czasu przez kilka lat wykładał na Uniwersytecie Wschodniej Anglii. W 1987 roku wyjechał do Australii, podjął tam pracę na University of Sydney, na którym wykładał ekonomię i ekonometrię.
W 2000 roku zdecydował się na powrót do Grecji. Podjął pracę na Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa w Atenach, na którym objął stanowisko profesora ekonomii teoretycznej. W latach 2004–2006 pracował w zespole doradców premiera Jorgosa Papandreu, później stał się jednym z najzagorzalszych krytyków jego polityki; określał się jako niekonsekwentny marksista. Po wybuchu globalnego kryzysu finansowego zaczął często pojawiać się w mediach. W 2012 roku wyjechał z Grecji do USA i zaczął wykładać na University of Texas at Austin.
Od 2012 roku przez ponad rok pracował dla Valve Corporation jako główny konsultant ekonomiczny. Zajmował się konstruowaniem ekonomii wirtualnych światów, m.in. w grach Counter-Strike: Global Offensive, Dota 2 i Team Fortress 2, w tym przede wszystkim usprawnieniem systemu mikropłatności. Jego celem było umożliwienie połączenia dwóch wirtualnych gospodarek. Pracę tę uznał za „raj ekonomisty”, jako że przypominała mu sytuację Grecji względem Niemiec, a umożliwiała analizę wszystkich danych dotyczących aktywności ekonomicznej użytkowników.
25 stycznia 2015 roku wystartował z powodzeniem z listy Syrizy w wyborach do parlamentu. 27 stycznia tegoż roku został mianowany ministrem finansów w rządzie Aleksisa Tsiprasa. Wkrótce po objęciu urzędu oświadczył, że Grecja nie będzie negocjować z Europejskim Bankiem Centralnym, Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Komisją Europejską, ale po kilku dniach wraz z całym rządem złagodził retorykę, zapowiadając dążenie do kompromisu. Janis Warufakis usiłował dążyć do dyskusji państw europejskich o redukcji greckiego zadłużenia. W referendum z 5 lipca 2015 roku nakłaniał Greków, by odmówili zagranicznej pomocy na warunkach proponowanych przez instytucje europejskie. Następnego dnia po referendum podał się do dymisji, gdyż – jak powiedział – ministrowie finansów strefy euro uważali jego obecność na swoich posiedzeniach „za niemile widzianą”. Wyraził też pogląd o całkowitym kontrolowaniu przez Niemcy Eurogrupy. Po podpisaniu porozumienia o kolejnym pakiecie pomocowym z 15 lipca głosował przeciw jego przyjęciu. Warunków porozumienia nie poparło łącznie 38 posłów klubu Syriza.
W lutym 2016 roku zainicjował powołanie lewicowej paneuropejskiej organizacji politycznej DiEM25. W marcu 2018 roku utworzył w Grecji partię polityczną MeRA25. W 2018 roku zapowiedział swój start w wyborach europejskich w następnym roku z Niemiec (nie uzyskał mandatu). W lipcu 2019 roku jego grecka partia przekroczyła natomiast próg wyborczy w wyborach krajowych, Janis Warufakis powrócił wówczas do Parlamentu Hellenów.

## Życie prywatne
Jest żonaty z artystką Danai Stratu, córką greckiego przemysłowca. Z poprzedniego związku ma córkę.

## Publikacje
Autor takich publikacji jak:
- Rational Conflict, Oksford: Blackwell Publishers, 1991;
- Foundations of Economics: A beginner’s companion, Londyn i Nowy Jork: Routledge, 1998;
- Game Theory: A Critical Text (z Shaunem Hargreaves-Heapem), Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2004;
- Modern Political Economics: Making sense of the post-2008 world (z Joseph Halevim i Nikosem Teocharakisem), Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2011;
- The Global Minotaur: The True Origins of the Financial Crisis and the Future of the World Economy, Londyn i Nowy Jork: Zed Books, 2011;
- Economic Indeterminacy: A personal encounter with the economists’ peculiar nemesis, Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2013;
- And the Weak Suffer What They Must? Europe's crisis, America’s economic future, Nowy Jork: Nation Books, 2016;
- Technofeudalism: What Killed Capitalism, Londyn: Bodley Head UK, 2023.

title: Janis Warufakis

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk           = Janis Warufakis
 |grafika           = 2019-04-13 Yanis Varoufakis by Olaf Kosinsky-0658.jpg
 |opis grafiki      = Janis Warufakis (2019)
 |data urodzenia    = 24 marca 1961
 |miejsce urodzenia = [[Ateny]]
 |data śmierci      =
 |miejsce śmierci   =
 |funkcja           = Minister finansów Grecji
 |partia            = [[Syriza]]
 |od                = 27 stycznia 2015
 |do                = 6 lipca 2015
 |poprzednik        = [[Gikas Charduwelis]]
 |następca          = [[Efklidis Tsakalotos]]
 |podpis            =
 |odznaczenia       =
 |commons           = Category:Yanis Varoufakis
 |quote             = Janis Warufakis
}}
'''Janis Warufakis''', [[Język grecki|gr.]] Γιάνης Βαρουφάκης, właśc. '''Joanis Jeorjiu Warufakis''', gr. Ιωάννης Γεωργίου Βαρουφάκης (wym. {{IPA|[ˈʝanis varuˈfacis]}}; ur. [[24 marca]] [[1961]] w [[Ateny|Atenach]]) – [[Grecja|grecki]] [[Ekonomia|ekonomista]] i polityk, deputowany, minister finansów od stycznia do lipca 2015 roku, założyciel paneuropejskiej organizacji politycznej [[DiEM25]].

== Życiorys ==
Urodził się 24 marca 1961 roku w Atenach, jego ojcem był Jorgos Warufakis{{r|bbc0607}}. Ukończył studia ekonomiczne na [[University of Essex]]{{r|onet1202}}, specjalizował się w [[Teoria gier|teorii gier]]{{r|gw0602|onet1202}}. W 1987 roku{{r|forsal2901}} uzyskał doktorat w dziedzinie [[ekonomia|ekonomii]] na [[University of Essex]], od tego czasu przez kilka lat wykładał na [[Uniwersytet Wschodniej Anglii|Uniwersytecie Wschodniej Anglii]]. W 1987 roku wyjechał do [[Australia|Australii]], podjął tam pracę na [[Uniwersytet w Sydney|University of Sydney]]{{r|bbc0607}}, na którym wykładał ekonomię i ekonometrię{{r|forsal2901}}.

W 2000 roku zdecydował się na powrót do Grecji{{r|bbc0607}}. Podjął pracę na [[Uniwersytet Narodowy im. Kapodistriasa w Atenach|Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa w Atenach]], na którym objął stanowisko profesora ekonomii teoretycznej{{r|utexas}}. W latach 2004–2006 pracował w zespole doradców premiera [[Jorgos Papandreu|Jorgosa Papandreu]], później stał się jednym z najzagorzalszych krytyków jego polityki{{r|forsal2901}}; określał się jako niekonsekwentny marksista{{r|theguardian}}. Po wybuchu [[Globalny kryzys finansowy|globalnego kryzysu finansowego]] zaczął często pojawiać się w mediach{{r|onet1202}}. W 2012 roku wyjechał z Grecji do USA i zaczął wykładać na [[Uniwersytet Teksański w Austin|University of Texas at Austin]]{{r|bbc0607}}.

Od 2012 roku przez ponad rok{{r|forsal2901}} pracował dla [[Valve Corporation]]{{r|onet1202}} jako główny konsultant ekonomiczny. Zajmował się konstruowaniem ekonomii wirtualnych światów, m.in. w grach ''[[Counter-Strike: Global Offensive]]'', ''[[Dota 2]]'' i ''[[Team Fortress 2]]'', w tym przede wszystkim usprawnieniem systemu [[Mikropłatność (gry komputerowe)|mikropłatności]]{{r|forsal2901}}. Jego celem było umożliwienie połączenia dwóch wirtualnych gospodarek. Pracę tę uznał za „raj ekonomisty”, jako że przypominała mu sytuację Grecji względem Niemiec, a umożliwiała analizę wszystkich danych dotyczących aktywności ekonomicznej użytkowników{{r|onet1202}}.

25 stycznia 2015 roku wystartował z powodzeniem z listy [[Syriza|Syrizy]] w [[Wybory parlamentarne w Grecji w styczniu 2015 roku|wyborach do parlamentu]]{{r|bbc0607}}. 27 stycznia tegoż roku został mianowany ministrem finansów w rządzie [[Aleksis Tsipras|Aleksisa Tsiprasa]]{{r|reuters}}. Wkrótce po objęciu urzędu oświadczył, że Grecja nie będzie negocjować z [[Europejski Bank Centralny|Europejskim Bankiem Centralnym]], [[Międzynarodowy Fundusz Walutowy|Międzynarodowym Funduszem Walutowym]] i [[Komisja Europejska|Komisją Europejską]], ale po kilku dniach wraz z całym rządem złagodził retorykę, zapowiadając dążenie do kompromisu. Janis Warufakis usiłował dążyć do dyskusji państw europejskich o redukcji greckiego zadłużenia{{r|gw0602}}. W [[Referendum w Grecji w 2015 roku|referendum z 5 lipca 2015 roku]] nakłaniał Greków, by odmówili zagranicznej pomocy na warunkach proponowanych przez instytucje europejskie. Następnego dnia po referendum podał się do dymisji, gdyż – jak powiedział – ministrowie finansów [[Strefa euro|strefy euro]] uważali jego obecność na swoich posiedzeniach „za niemile widzianą”{{r|money0607}}. Wyraził też pogląd o całkowitym kontrolowaniu przez Niemcy [[Eurogrupa|Eurogrupy]]{{r|newst}}. Po podpisaniu porozumienia o kolejnym pakiecie pomocowym z 15 lipca głosował przeciw jego przyjęciu. Warunków porozumienia nie poparło łącznie 38 posłów klubu Syriza{{r|gw1607}}.

W lutym 2016 roku zainicjował powołanie lewicowej paneuropejskiej organizacji politycznej [[DiEM25]]{{r|diem}}. W marcu 2018 roku utworzył w Grecji partię polityczną [[MeRA25]]{{r|mera}}. W 2018 roku zapowiedział swój start w wyborach europejskich w następnym roku z Niemiec{{r|reuters2019}} (nie uzyskał mandatu). W lipcu 2019 roku jego grecka partia przekroczyła natomiast [[próg wyborczy]] w wyborach krajowych, Janis Warufakis powrócił wówczas do Parlamentu Hellenów{{r|wyb2019}}.

== Życie prywatne ==
Jest żonaty z artystką [[Danai Stratu]], córką greckiego przemysłowca{{r|thetoc}}. Z poprzedniego związku ma córkę{{r|iefimerida|stargr}}.

== Publikacje ==
Autor takich publikacji jak{{r|utexas}}:
* ''Rational Conflict'', Oksford: Blackwell Publishers, 1991;
* ''Foundations of Economics: A beginner’s companion'', Londyn i Nowy Jork: Routledge, 1998;
* ''Game Theory: A Critical Text'' (z Shaunem Hargreaves-Heapem), Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2004;
* ''Modern Political Economics: Making sense of the post-2008 world'' (z Joseph Halevim i Nikosem Teocharakisem), Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2011;
* ''The Global Minotaur: The True Origins of the Financial Crisis and the Future of the World Economy'', Londyn i Nowy Jork: Zed Books, 2011;
* ''Economic Indeterminacy: A personal encounter with the economists’ peculiar nemesis'', Londyn i Nowy Jork: Routledge, 2013;
* ''And the Weak Suffer What They Must? Europe's crisis, America’s economic future'', Nowy Jork: Nation Books, 2016;
* ''Technofeudalism: What Killed Capitalism'', Londyn: Bodley Head UK, 2023.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="bbc0607">{{Cytuj stronę | url = https://www.bbc.com/news/world-europe-31452402 | tytuł = Profile: Yanis Varoufakis, Greek bailout foe | autor = Jorgos Christidis | data = 2015-07-06 | opublikowany = bbc.com | język = en | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="onet1202">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20150215111629/http://biznes.onet.pl/wiadomosci/finanse/janis-warufakis-marksista-od-ktorego-zalezy-przyszlosc-europy/w150b | tytuł = Janis Warufakis. Marksista, od którego zależy przyszłość Europy | autor = Paweł Strawiński | data = 2015-02-12 | opublikowany = onet.pl | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="gw0602">{{Cytuj stronę | url = http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103086,17365808,Stosuje__teorie_szalenca___Mistrz_w_podejmowaniu_strategicznych.html | tytuł = Stosuje „teorię szaleńca”? Mistrz w podejmowaniu strategicznych decyzji ministrem finansów Grecji | autor = Wiktoria Beczek | data = 2015-02-06 | opublikowany = tokfm.pl | data dostępu = 2015-07-14}}</ref>
<ref name="forsal2901">{{Cytuj stronę | url = https://forsal.pl/artykuly/850222,janis-warufakis-z-swiata-gier-komputerowych-do-polityki.html | tytuł = Ze świata gier komputerowych do polityki. Kim jest człowiek, który chce uratować gospodarkę Grecji? | data = 2015-01-29 | opublikowany = forsal.pl | data dostępu = 2015-07-14}}</ref>
<ref name="utexas">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20140306102936/https://www.utexas.edu/lbj/directory/faculty/yanis-varoufakis | tytuł = Yanis Varoufakis | opublikowany = utexas.edu | język = en | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="reuters">{{Cytuj stronę | url = https://www.reuters.com/article/finmin-gr/profile-greek-finance-minister-yanis-varoufakis-idUSL6N0V742820150128 | tytuł = PROFILE – Greek Finance Minister Yanis Varoufakis | opublikowany = reuters.com | data = 2015-01-28 | język = en | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="theguardian">{{Cytuj stronę | url = http://www.theguardian.com/news/2015/feb/18/yanis-varoufakis-how-i-became-an-erratic-marxist | tytuł = Yanis Varoufakis: How I became an erratic Marxist | autor = Janis Warufakis | data = 2015-02-18 | opublikowany = theguardian.com | język = en | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="money0607">{{Cytuj stronę | url = http://www.money.pl/gospodarka/unia-europejska/wiadomosci/artykul/minister-finansow-grecji-janis-warufakis,215,0,1849559.html | tytuł = Minister finansów Grecji Janis Warufakis podał się do dymisji. „Będę nosił nienawiść kredytodawców z dumą” | data = 2015-07-06 | opublikowany = money.pl | data dostępu = 2015-07-06}}</ref>
<ref name="gw1607">{{Cytuj stronę | url = http://wyborcza.pl/1,75477,18371835,czy-grecji-grozi-nowy-rzad.html | tytuł = Po gorącej debacie w parlamencie Grecy przegłosowali bolesne reformy | autor = Michał Kokot, Tomasz Bielecki | data = 2015-07-16 | opublikowany = wyborcza.pl | data dostępu = 2015-07-16}}</ref>
<ref name="thetoc">{{Cytuj stronę | url = http://www.thetoc.gr/people-style/article/i-eikastikos-kalloni-kori-biomixanousuzugos-baroufaki | tytuł = Η εικαστικός, καλλονή κόρη βιομηχάνου,σύζυγος Βαρουφάκη | nazwisko = Jorgakopulu | imię = Chrislas | data = 2015-01-28 | opublikowany = thetoc.gr | język = el | data dostępu = 2015-07-07}}</ref>
<ref name="iefimerida">{{Cytuj stronę | url = http://www.iefimerida.gr/news/189157/h-zoi-toy-varoyfaki-stin-aystralia-i-kori-toy-poy-menei-akoma-ekei-ta-aystraliana-mme | tytuł = H ζωή του Βαρουφάκη στην Αυστραλία, η κόρη του που μένει ακόμα εκεί: Τα αυστραλιανά ΜΜΕ τον θεωρούν «δικό» τους | data = 2015-01-29 | opublikowany = iefimerida.gr | język = el | data dostępu = 2015-07-07}}</ref>
<ref name="stargr">{{Cytuj stronę | url = https://web.archive.org/web/20150131185716/http://www.star.gr/Pages/Ellada.aspx?art=262236&artTitle=deite_tin_kori_tou_ypourgou_oikonomikon_giani_varoufaki_i_mikri_pou_tou_echei_klepsei_tin_kardia | tytuł = Δείτε την κόρη του Υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη-Η μικρή που του έχει κλέψει την καρδιά | data = 2015-01-29 | opublikowany = star.gr | język = el | data dostępu = 2015-07-07}}</ref>
<ref name="newst">{{Cytuj stronę|url=http://www.newstatesman.com/world-affairs/2015/07/exclusive-yanis-varoufakis-opens-about-his-five-month-battle-save-greece|tytuł=Exclusive: Yanis Varoufakis opens up about his five month battle to save Greece|data=2015-07-13|autor=Harry Lambert|opublikowany=newstatesman.com|data dostępu=2018-12-21|język=en}}</ref>
<ref name="diem">{{Cytuj stronę|url=https://www.theguardian.com/world/2016/feb/10/yanis-varoufakis-launches-pan-european-leftwing-movement-diem25|tytuł=Yanis Varoufakis launches pan-European leftwing movement DiEM25|data=2016-02-10|autor= Philip Oltermann|opublikowany=theguardian.com|data dostępu=2018-12-21|język=en}}</ref>
<ref name="mera">{{Cytuj stronę|url=https://www.theguardian.com/world/2018/mar/26/greece-ex-minister-yanis-varoufakis-launches-political-party|tytuł=Greek ex-minister Yanis Varoufakis launches political partydata=2018-03-26|autor=Helena Smith|opublikowany=theguardian.com|data dostępu=2018-12-21|język=en}}</ref>
<ref name="reuters2019">{{Cytuj stronę|url=https://www.reuters.com/article/us-eu-election-germany/greeces-varoufakis-to-run-in-european-election-in-germany-idUSKCN1NU0QA|tytuł=Greece's Varoufakis to run in European election – in Germany|data=2018-11-25|opublikowany=kathimerini.gr|data dostępu=2019-07-08|język=el}}</ref>
<ref name="wyb2019">{{Cytuj stronę|url=https://www.kathimerini.gr/1032875/article/epikairothta/politikh/oi-300-ths-neas-voylhs|tytuł=Οι 300 της νέας Βουλής|data=2019-07-08|opublikowany=reuters.com|data dostępu=2019-07-08|język=en}}</ref>
</references>

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę|url=https://www.yanisvaroufakis.eu/|tytuł=Janis Warufakis – strona prywatna|data dostępu=2018-12-20|język=en}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Warufakis, Janis}}
[[Kategoria:Greccy ekonomiści]]
[[Kategoria:Greccy ministrowie finansów]]
[[Kategoria:Politycy Syrizy]]
[[Kategoria:Posłowie do Parlamentu Grecji (od 1974)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Atenach]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1961]]

title: Janis Warufakis

Data i miejsce urodzenia: 24 marca 1961 · Ateny

Okres: od 27 stycznia 2015 · do 6 lipca 2015

Przynależność polityczna: Syriza

Poprzednik: Gikas Charduwelis

Następca: Efklidis Tsakalotos


text:
# Takoyaki
Takoyaki (jap. たこ焼, 蛸焼) – potrawa japońska. Przygotowuje się ją z ciasta i ośmiornicy z różnymi dodatkami, jak np. czerwony imbir marynowany. Podaje się w formie kulek o średnicy około 3–5 cm. Nazwa składa się z dwóch słów: tako „ośmiornica” i yaki „smażenie, opiekanie, grillowanie”.
W XVII w. dotarły do Japonii pierwsze potrawy pochodzenia francuskiego, przypominające crêpe, a więc i sposoby wytwarzania lekkiego ciasta z mąki, jajek i wody, ale dopiero w latach 30. XX wieku pewien uliczny sprzedawca o nazwisku Tomekichi Endō, założyciel firmy Aizuya, zaczął eksperymentować w Osace z nowymi składnikami i do dziś jest w tym mieście ogromna liczba stoisk (yatai) sprzedających takoyaki. W mieście tym potrawa ta cieszy się niesłabnącą popularnością. Istnieje nawet powiedzenie: W Osace najlepszym narzędziem służącym do wydania córki za mąż jest talerz takoyaki.
W czasie noworocznych wizyt w chramach i świątyniach (hatsumōde), czy też podczas japońskich festynów i festiwali pojawia się mnóstwo mini-barów yatai (często ruchomych) serwujących takoyaki, yakitori, czy też okonomiyaki. Część z nich specjalizuje się w daniach na wynos, inne oferują kilka miejsc siedzących lub stojących do spożycia posiłku. Tego rodzaju stoiska można też spotkać w supermarketach.
W ostatnich latach na rynku japońskim pojawiła się specjalna mieszanka zwana takoyaki-ko, służąca do wypieku ciasta. W jej skład wchodzi mąka, przyprawy i proszek do pieczenia. Najczęściej takoyaki podaje się z sosem do okonomiyaki, ale w sprzedaży pojawił się także sos wytwarzany z myślą wyłącznie o tym daniu. Można spotkać się także z takoyaki w postaci mrożonek.
W Kioto, jak i w regionie Kantō, do wytwarzania ciasta stosuje się mniej mąki i aby nadać mu odpowiednią konsystencję, dodaje się posiekaną kapustę. Ze sklepami oferującymi takoyaki można się spotkać także poza granicami Japonii: w południowej Europie, na wybrzeżach Morza Śródziemnego, w Meksyku).

## Historia
- 1933 – Firma Aizuya rozpoczyna sprzedaż „prototypu” takoyaki o nazwie rajio-yaki (radio-yaki, przekąska dla dzieci, nazwa pochodzi od kształtu gałek ówczesnych radioodbiorników).
- 1935 – Powstaje takoyaki, zawierające jajko i ośmiornicę.
- 1965 – W regionie Kantō pojawiają się pierwsze yatai (stoiska, budki, kramy) oferujące takoyaki. W tokijskiej dzielnicy Ginza popularność zdobywają takoyaki z mięsem krewetek.
- 1982 – Firma Hatchandō[5] rozpoczyna sprzedaż mrożonych takoyaki (także okonomiyaki).
- 1990 – Powstaje sieć sklepów Kyō-tako i odnosi sukces w centrach handlowych m.in. w dzielnicy Tokio – Shibuya.
- 2000 – Tsukiji Gindaco rozszerza swoją działalność na całą Japonię i rozpoczyna sprzedaż takoyaki pod nazwą gindako.

## Przepis na takoyaki[6]
1. Należy wymieszać mąkę i jajko z wodą lub dashi (w jadłodajniach często w tym celu wykorzystuje się wodę z lodem), aż do uzyskania jednolitego ciasta. Do ciasta można dodać niewielką ilość startego japońskiego pochrzynu (Dioscorea japonica).
2. Wypełnij wgłębienia patelni ciastem.
3. Do ciasta włóż pokrojone kawałki ugotowanej wcześniej ośmiornicy. Dodaj beni-shōga (marynowany imbir) i/lub tenkasu (chrupiące kawałki smażonego ciasta wytwarzane jako produkt uboczny przy robieniu tempury). Można dodać szczyptę czosnku dętego, suszonego kryla lub suszonych krewetek.
4. Obracaj kulki, aby się nie przypaliły.
5. Przyrumienione i pachnące kulki ułóż na talerzu. Idealne takoyaki powinno być twarde z wierzchu i mieć kremową konsystencję wewnątrz.
6. Polej całość sosem (może być majonez).
7. Na koniec można całość przyozdobić wodorostami aonori.

## Takoyaki-ki
Takoyaki-ki są to żeliwne patelnie z półkulistymi wgłębieniami. Mogą być kwadratowe lub okrągłe. Tradycyjne patelnie miały okrągły kształt, ponieważ były ogrzewane na hibachi i miały podobną wielkość. Długość patyczków do obracania takoyaki powinna być dostosowana do wielkości patelni, aby chronić przed poparzeniem. Starym zwyczajem podczas smażenia przykrywano takoyaki drugą patelnią. Rozdzielić patelnie należało w taki sposób, aby kulki zostały na tej wierzchniej. Ta metoda smażenia jest obecnie praktykowana w domach towarowych Hanshin Hyakkaten. Patelnie te są typowe dla regionu Kansai.

## Takoyaki poza Japonią
Potrawa ta w różnych postaciach i z różnymi dodatkami jest znana w całej Azji Południowo-Wschodniej. W Chinach występuje pod nazwą: zhāngyú xiǎo wánzi (章魚小丸子) lub zhāngyú shāo (章魚燒). W 2004 roku firma Tsukiji Gindaco otworzyła swoje sklepy w Hongkongu, a w wielkim kompleksie rozrywkowo-handlowym Lotte World w Seulu, po festiwalu piosenek o takoyaki, otwarto punkty ich sprzedaży. W Indonezji przysmak ten stał się popularny po wizycie najstarszej córki sułtana w Japonii. Była tak oczarowana smakiem, że doprowadziło to w 2006 roku do wprowadzenia tego przysmaku na rynek indonezyjski.

## Postacie stylizowane na takoyaki
- Takoyaki Mantoman (manga i anime)
- Takoyakiman (postać występująca w anime Anpanman)
- Takoyakiidaa (zawodowy zapaśnik z Osaki)

title: Takoyaki

wikitext:
[[Plik:Takoyaki.jpg|thumb|250px|Gotowe danie takoyaki]]
{{nihongo|'''Takoyaki'''|たこ焼, 蛸焼}} – [[kuchnia japońska|potrawa japońska]]. Przygotowuje się ją z [[ciasto|ciasta]] i [[ośmiornice|ośmiornicy]] z różnymi dodatkami, jak np. czerwony imbir marynowany. Podaje się w formie kulek o średnicy około 3–5 cm. Nazwa składa się z dwóch słów: ''tako'' „ośmiornica” i ''yaki'' „smażenie, opiekanie, grillowanie”{{r|Ken}}.

W XVII w. dotarły do Japonii pierwsze potrawy pochodzenia francuskiego, przypominające [[crêpe]], a więc i sposoby wytwarzania lekkiego ciasta z mąki, jajek i wody, ale dopiero w latach 30. XX wieku pewien uliczny sprzedawca o nazwisku Tomekichi Endō{{r|endo}}, założyciel firmy Aizuya{{r|aizuya}}, zaczął eksperymentować w [[Osaka|Osace]] z nowymi składnikami i do dziś jest w tym mieście ogromna liczba stoisk (yatai) sprzedających takoyaki. W mieście tym potrawa ta cieszy się niesłabnącą popularnością{{r|visitor}}. Istnieje nawet powiedzenie: ''W Osace najlepszym narzędziem służącym do wydania córki za mąż jest talerz takoyaki''.

W czasie noworocznych wizyt w [[chram]]ach i świątyniach ([[hatsumōde]]), czy też podczas japońskich festynów i festiwali pojawia się mnóstwo mini-barów yatai (często ruchomych) serwujących takoyaki, [[yakitori]], czy też [[okonomiyaki]]. Część z nich specjalizuje się w daniach na wynos, inne oferują kilka miejsc siedzących lub stojących do spożycia posiłku. Tego rodzaju stoiska można też spotkać w [[supermarket]]ach.

[[Plik:Takoyaki_at_the_Richmond_Night_Market_by_SqueakyMarmot.jpg|thumb|250px|Smażenie takoyaki]]
[[Plik:Takoyaki stall by chou i ci at Sumiyoshi Taisha, Osaka.jpg|thumb|250px|Takoyaki yatai w Osace]]
W ostatnich latach na rynku japońskim pojawiła się specjalna mieszanka zwana ''takoyaki-ko'', służąca do wypieku ciasta. W jej skład wchodzi mąka, przyprawy i [[proszek do pieczenia]]. Najczęściej takoyaki podaje się z sosem do okonomiyaki, ale w sprzedaży pojawił się także sos wytwarzany z myślą wyłącznie o tym daniu. Można spotkać się także z takoyaki w postaci mrożonek.

W [[Kioto]], jak i w regionie [[Region Kantō|Kantō]], do wytwarzania ciasta stosuje się mniej mąki i aby nadać mu odpowiednią konsystencję, dodaje się posiekaną [[Kapusta głowiasta|kapustę]]. Ze sklepami oferującymi takoyaki można się spotkać także poza granicami Japonii: w południowej [[Europa|Europie]], na wybrzeżach [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]], w [[Meksyk]]u).

== Historia ==
[[Plik:Aizuya by morikenstyle in Umeda, Osaka.jpg|thumb|250px|Sklep firmy Aizuya w Osace (na zasłonie widoczny znak firmowy)]]
* 1933 – Firma Aizuya rozpoczyna sprzedaż „prototypu” takoyaki o nazwie ''rajio-yaki'' (radio-yaki, [[przekąska]] dla dzieci, nazwa pochodzi od kształtu gałek ówczesnych radioodbiorników).
* 1935 – Powstaje takoyaki, zawierające jajko i ośmiornicę.
* 1965 – W [[Region Kantō|regionie Kantō]] pojawiają się pierwsze ''yatai'' (stoiska, budki, kramy) oferujące takoyaki. W tokijskiej dzielnicy [[Ginza]] popularność zdobywają takoyaki z mięsem [[krewetki|krewetek]].
* 1982 – Firma Hatchandō{{r|hachi}} rozpoczyna sprzedaż mrożonych takoyaki (także okonomiyaki).
* 1990 – Powstaje sieć sklepów Kyō-tako i odnosi sukces w [[centrum handlowe|centrach handlowych]] m.in. w dzielnicy [[Tokio]] – [[Shibuya]].
* 2000 – Tsukiji Gindaco rozszerza swoją działalność na całą Japonię i rozpoczyna sprzedaż takoyaki pod nazwą ''gindako''.

== Przepis na takoyaki{{r|press}} ==
[[Plik:Homemade takoyaki 1.jpg|right|250px|thumb|Składniki takoyaki]]
# Należy wymieszać mąkę i jajko z wodą lub [[dashi]] (w [[jadłodajnia]]ch często w tym celu wykorzystuje się wodę z lodem), aż do uzyskania jednolitego ciasta. Do ciasta można dodać niewielką ilość startego japońskiego [[pochrzyn]]u (Dioscorea japonica).
# Wypełnij wgłębienia patelni ciastem.
# Do ciasta włóż pokrojone kawałki ugotowanej wcześniej ośmiornicy. Dodaj ''beni-shōga'' (marynowany imbir) i/lub ''tenkasu'' (chrupiące kawałki smażonego ciasta wytwarzane jako produkt uboczny przy robieniu [[Tempura|tempury]]). Można dodać szczyptę [[czosnek dęty|czosnku dętego]], suszonego [[szczętki|kryla]] lub suszonych [[krewetki|krewetek]].
# Obracaj kulki, aby się nie przypaliły.
# Przyrumienione i pachnące kulki ułóż na talerzu. Idealne takoyaki powinno być twarde z wierzchu i mieć kremową konsystencję wewnątrz.
# Polej całość sosem (może być majonez).
# Na koniec można całość przyozdobić wodorostami [[Nori (wodorosty)|aonori]].

== Takoyaki-ki ==
[[Plik:Takoyakikado.Pan.jpg|thumb|250px|Takoyaki-ki]]
''Takoyaki-ki'' są to żeliwne patelnie z półkulistymi wgłębieniami. Mogą być kwadratowe lub okrągłe. Tradycyjne patelnie miały okrągły kształt, ponieważ były ogrzewane na [[hibachi]] i miały podobną wielkość. Długość patyczków do obracania takoyaki powinna być dostosowana do wielkości patelni, aby chronić przed poparzeniem. Starym zwyczajem podczas smażenia przykrywano takoyaki drugą patelnią. Rozdzielić patelnie należało w taki sposób, aby kulki zostały na tej wierzchniej. Ta metoda smażenia jest obecnie praktykowana w domach towarowych [[Hanshin Hyakkaten]]. Patelnie te są typowe dla regionu [[Kansai]].

== Takoyaki poza Japonią ==

Potrawa ta w różnych postaciach i z różnymi dodatkami jest znana w całej [[Azja Południowo-Wschodnia|Azji Południowo-Wschodniej]]. W Chinach występuje pod nazwą: ''zhāngyú xiǎo wánzi'' (章魚小丸子) lub ''zhāngyú shāo'' (章魚燒). W 2004 roku firma Tsukiji Gindaco otworzyła swoje sklepy w [[Hongkong]]u, a w wielkim kompleksie rozrywkowo-handlowym [[Lotte World]] w [[Seul]]u, po festiwalu piosenek o takoyaki, otwarto punkty ich sprzedaży. W [[Indonezja|Indonezji]] przysmak ten stał się popularny po wizycie najstarszej córki [[sułtan]]a w Japonii. Była tak oczarowana smakiem, że doprowadziło to w 2006 roku do wprowadzenia tego przysmaku na rynek indonezyjski.

== Postacie stylizowane na takoyaki ==
* [[Takoyaki Mantoman]] (manga i anime)
* Takoyakiman (postać występująca w [[anime]] [[Anpanman]])
* Takoyakiidaa (zawodowy [[Zapasy|zapaśnik]] z Osaki)

== Zobacz też ==
* [[kuchnia japońska]]
* [[Sztuka kulinarna|kulinaria]]
* [[(6562) Takoyaki]] – asteroida

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Ken>{{Cytuj książkę | tytuł = Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary | wydawca = Kenkyusha Ltd. | miejsce = Tokyo | data = 1991 | strony = 1723, 1959 | isbn = 4-7674-2015-6}}</ref>
<ref name=endo>{{Cytuj stronę | url = https://traveldreamscapes.wordpress.com/tag/endo-tomekichi/ | tytuł = Osaka Takoyaki Museum | język = en | data dostępu = 2016-03-21 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160810073024/https://traveldreamscapes.wordpress.com/tag/endo-tomekichi/ | zarchiwizowano = 2016-08-10 }}</ref>
<ref name=visitor>{{Cytuj stronę | url = http://www.japanvisitor.com/japanese-culture/food/takoyaki-osaka | tytuł = Takoyaki: Icon of Osaka | nazwisko = Wiren | imię = Alan | data = 2016 | opublikowany = Japan Tourist Info. | język = en | data dostępu = 2016-03-21}}</ref>
<ref name=press>{{Cytuj stronę | url = https://yaiyuii.wordpress.com/ | tytuł = How to make takoyaki | opublikowany = WordPress.com | język = en | data dostępu = 2016-03-21}}</ref>
<ref name=aizuya>{{Cytuj stronę | url = http://www.aiduya.com/about.html | tytuł = Aizuya no rekishi (historia firmy) | opublikowany = Aiduya Corporation | język = ja | data dostępu = 2016-03-22}}</ref>
<ref name=hachi>{{Cytuj stronę | url = http://www.hatchando.co.jp/index.php | tytuł = Hatchandō | opublikowany = Hatchandō | język = ja | data dostępu = 2016-03-22}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://yaiyuii.wordpress.com/ Wideo pokaz sporządzania takoyaki]
* [http://www.aiduya.com/ Oficjalna strona firmy Aizuya (jap.)]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.foodiestory.com/gindaco-takoyaki-tokyo/ | tytuł = Gindaco Takoyaki | opublikowany = foodiestory.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20160914214900/http://www.foodiestory.com/gindaco-takoyaki-tokyo/ | zarchiwizowano = 2016-09-14}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Kuchnia japońska]]
[[Kategoria:Potrawy z ryb i owoców morza]]
[[Kategoria:Paszteciki]]