text:
# Oprawa nacinana
Oprawa nacinana – jeden z typów skórzanych opraw średniowiecznych stosowanych w Europie obok opraw tłoczonych. Typ ten, ze względu na technikę wykonania, bywa również nazywany oprawą ledersznytową (niem. Lederschnitt – cięcie skóry).

## Historia
Pierwsze oprawy tego rodzaju, nieliczne i prymitywnie wykonane, powstawały już w VII i VIII w. Najstarsza zachowana oprawa, pochodząca z VIII w., znajduje się w Stonyhurst College. Prawdziwy rozkwit techniki nastąpił w XIV w., a zwłaszcza w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wieku XV.
Oprawy nacinane powstawały głównie w Austrii, Czechach i na Węgrzech, natomiast w krajach zachodnich technika ledersznytu była mniej popularna. Znana w Pradze od 1347 r. czeska metoda nacinania opraw oddziałała na rozkwit tego rodzaju zdobienia w Niemczech. Najpiękniejsze okazy opraw ledersznytowych wykonywano w Norymberdze.
Obecnie znany zasób opraw nacinanych liczy około 300 woluminów – większość datuje się na XV w. Z XVI w., z okresu zamierania techniki, pochodzi jak dotąd najmłodszy egzemplarz z 1521 r., odkryty w Pradze. Oprawy nacinane znajdują się przede wszystkim w Niemczech, Austrii i Czechach, ale także we Włoszech, Hiszpanii i Francji.
W Polsce technikę ledersznytu stosowano głównie w Krakowie w XIV i XV w. Kilka opraw nacinanych posiada Biblioteka Jagiellońska oraz Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, po jednej znajduje się w zbiorach katedry w Płocku i Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.

## Wykonanie
Podstawowym materiałem była gruba skóra (najczęściej wołowa), na której najpierw zarysowywano ostrym narzędziem wzór o dowolnych motywach, a następnie pogłębiano rysunek nożem. Później skórę zwilżano i naciągano na deski okładzin, by rozszerzyć nacięcia i uwypuklić rysunek. Starsze okazy opraw odznaczały się dość płaskim cięciem; w nowszych uwypuklano wzór przy pomocy specjalnego tłoka zwanego puncą perłową. Pod spód podkładano kawałki skóry lub masę z kitu i wygniatano puncą albo wyskrobywano chropowate, kontrastujące z głównym ornamentem tło, podczas gdy wzór pozostawał gładki.
Sztuka zdobienia opraw przez nacinanie pozwalała rzemieślnikowi na dużą swobodę kompozycyjną. Typowymi wykorzystywanymi motywami dekoracyjnymi były stylizowane liście, zwierzęta albo bestie takie jak lwy i smoki, a potem także postaci ludzkie (przede wszystkim święci), herby, inicjały czy nawet sceny z życia ludzi.

title: Oprawa nacinana

wikitext:
'''Oprawa nacinana''' – jeden z typów skórzanych opraw średniowiecznych stosowanych w Europie obok [[Oprawa tłoczona|opraw tłoczonych]]. Typ ten, ze względu na technikę wykonania, bywa również nazywany oprawą ledersznytową (niem. ''Lederschnitt'' – cięcie skóry).

== Historia ==
Pierwsze oprawy tego rodzaju, nieliczne i prymitywnie wykonane, powstawały już w VII i VIII w.<ref>{{Cytuj |autor = Karol Głombiowski;Helena Szwejkowska |tytuł = Książka rękopiśmienna i biblioteka w starożytności i średniowieczu |data = 1983 |isbn = 83-01-00029-5 |miejsce = Warszawa |wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe |s = 120}}</ref> Najstarsza zachowana oprawa, pochodząca z VIII w., znajduje się w [[Stonyhurst College]]<ref>{{Cytuj |autor = Helena Szwejkowska |tytuł = Książka drukowana XV-XVIII wieku. Zarys historyczny |data = 1975 |miejsce = Wrocław |wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe |s = 280}}</ref>. Prawdziwy rozkwit techniki nastąpił w XIV w., a zwłaszcza w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wieku XV.

Oprawy nacinane powstawały głównie w Austrii, Czechach i na Węgrzech, natomiast w krajach zachodnich technika ledersznytu była mniej popularna. Znana w Pradze od 1347 r. czeska metoda nacinania opraw oddziałała na rozkwit tego rodzaju zdobienia w Niemczech. Najpiękniejsze okazy opraw ledersznytowych wykonywano w [[Norymberga|Norymberdze]].

Obecnie znany zasób opraw nacinanych liczy około 300 [[Wolumin (bibliotekoznawstwo)|woluminów]]<ref name="szwejkowska">{{Cytuj |autor = Helena Szwejkowska |tytuł = Książka drukowana XV-XVIII wieku. Zarys historyczny |data = 1975 |miejsce = Wrocław |wydawca = Państwowy Instytut Wydawniczy |s = 280}}</ref> – większość datuje się na XV w. Z XVI w., z okresu zamierania techniki, pochodzi jak dotąd najmłodszy egzemplarz z 1521 r., odkryty w Pradze. Oprawy nacinane znajdują się przede wszystkim w Niemczech, Austrii i Czechach, ale także we Włoszech, Hiszpanii i Francji.

W Polsce technikę ledersznytu stosowano głównie w Krakowie w XIV i XV w. Kilka opraw nacinanych posiada [[Biblioteka Jagiellońska]] oraz [[Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu]], po jednej znajduje się w zbiorach [[Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Płocku|katedry w Płocku]] i [[Wyższe Seminarium Duchowne we Włocławku|Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku]]<ref name="szwejkowska" />.

== Wykonanie ==
Podstawowym materiałem była gruba skóra (najczęściej wołowa), na której najpierw zarysowywano ostrym narzędziem wzór o dowolnych motywach, a następnie pogłębiano rysunek nożem. Później skórę zwilżano i naciągano na deski [[Oprawa (poligrafia)|okładzin]], by rozszerzyć nacięcia i uwypuklić rysunek. Starsze okazy opraw odznaczały się dość płaskim cięciem; w nowszych uwypuklano wzór przy pomocy specjalnego tłoka zwanego [[Punca perłowa|puncą perłową]]<ref>{{Cytuj |redaktor = Aleksander Birkenmajer;Bronisław Kocowski; Jan Trzynadlowski |tytuł = Encyklopedia wiedzy o książce |data = 1971 |miejsce = Wrocław |wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich |s = 1708}}</ref>. Pod spód podkładano kawałki skóry lub masę z [[kit]]u i wygniatano puncą albo wyskrobywano chropowate, kontrastujące z głównym ornamentem tło, podczas gdy wzór pozostawał gładki.

Sztuka zdobienia opraw przez nacinanie pozwalała rzemieślnikowi na dużą swobodę kompozycyjną. Typowymi wykorzystywanymi motywami dekoracyjnymi były stylizowane liście, zwierzęta albo bestie takie jak lwy i smoki, a potem także postaci ludzkie (przede wszystkim święci), herby, inicjały czy nawet sceny z życia ludzi<ref>{{Cytuj |redaktor = Aleksander Birkenmajer; Bronisław Kocowski; Jan Trzynadlowski |tytuł = Encyklopedia wiedzy o książce |data = 1971 |miejsce = Wrocław |wydawca = Zakład Narodowy im. Ossolińskich |s = 1708}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Oprawa sakwowa]]
* [[Oprawa płaszczowa]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* Głombiowski K., Szwejkowska H., ''Książka rękopiśmienna i biblioteka w starożytności i średniowieczu'', Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 120-121, {{ISBN|83-01-00029-5}}.
* ''Oprawa nacinana'' [w:] ''Encyklopedia wiedzy o książce'', red. A. Birkenmajer, B. Kocowski, J. Trzynadlowski, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1971, s. 1708-1709.
* Szwejkowska H., ''Książka drukowana XV-XVIII wieku. Zarys historyczny'', Wrocław: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 279-280.

[[Kategoria:Introligatorstwo]]
[[Kategoria:Budowa książki]]


text:
# Szlak czarny Leśno Górne – Tanowo
 Szlak czarny Leśno Górne – Tanowo (Szlak przez Komorze Góry) - pieszy szlak turystyczny w gminie Police. Szlak prowadzi przez południową część Puszczy Wkrzańskiej z Leśna Górnego przez Stare Leśno i Komorze Góry do wsi Tanowo.

wikiname: plwiki

title: Szlak czarny Leśno Górne – Tanowo

in_language: pl

wikitext:
[[Plik:Wik Puszcza Wkrzańska SDC13500.JPG|thumb|180px|Szlak czarny w głębi [[Puszcza Wkrzańska|Puszczy Wkrzańskiej]] ([[Police (gmina)|gmina Police]])]]
[[Plik:Wik Tanowo SDC17177.JPG|thumb|180px|Oznaczenia szlaków PTTK w [[Tanowo|Tanowie]]]]

{{szlak|czarny}} '''Szlak czarny Leśno Górne – Tanowo''' '''(Szlak przez Komorze Góry)''' - pieszy [[szlak turystyczny]] w [[Police (gmina)|gminie Police]]. Szlak prowadzi przez południową część [[Puszcza Wkrzańska|Puszczy Wkrzańskiej]] z [[Leśno Górne|Leśna Górnego]] przez [[Stare Leśno]] i [[Komorze Góry]] do wsi [[Tanowo]]<ref>{{Cytuj | url=http://szlaki-zachodniopomorskie.pl/articles.php?article_id=107 | tytuł=ZACHODNIOPOMORSKA BAZA SZLAKÓW TURYSTYCZNYCH - WĘDRUJ Z NAMI - Artyku�y: ZP-1043, szlak czarny "Komorzych Gór" Tanowo-Leśno Górne, 5,6 km<!-- Tytuł wygenerowany przez bota --> | opublikowany=pl/articles.php?article_id=107 | data dostępu=2024-04-26}}</ref>.

== Zobacz też ==
* [[Szlak Policki]]
* [[Szlak Pokoju]]
* [[Szlak Puszczy Wkrzańskiej]] (Szlak Puszczy Wkrzańskiej im. Stefana „Taty” Kaczmarka)
* [[Szlak „Przez Las Arkoński i Wzgórza Warszewskie”]]
* [[Szlak „Ścieżkami Dzików”]]
* [[Szlak Ornitologów]]
* [[Szlak Pilchowski]]
* [[Szlak „Puszcza Wkrzańska”]]

==Przypisy==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Obszary zielone Szczecina|Szlak „Ścieżkami Dzików”]]
[[Kategoria:Police (gmina)]]
[[Kategoria:Szlaki turystyczne w województwie zachodniopomorskim|Szlak „Ścieżkami Dzików”]]


text:
# Li Xiuying
Li Xiuying (chiń. 李秀英; 1918 - 4 grudnia 2004 w Nankinie), Chinka, jedna z ofiar masakry cywilnej ludności miasta Nankin w 1937, walcząca o ujawnienie prawdy na temat tych wydarzeń.
W grudniu 1937 miasto Nankin, ówczesna stolica władz Kuomintangu, poddało się Japończykom. Wkraczający zdobywcy dokonali okrutnej masakry ludności cywilnej, w której śmierć poniosło około 300 tysięcy Chińczyków.
Li Xiuying miała wówczas 19 lat i była w zaawansowanej ciąży. Otrzymała 37 ran z rąk żołnierzy japońskich, przeżyła jednak dzięki otrzymanej szybko pomocy medycznej od lekarza amerykańskiego Roberta Wilsona; nie udało się utrzymać ciąży. Jej przypadek został udokumentowany przez badającego sprawę masakry księdza amerykańskiego Johna Magee oraz innych zachodnich świadków wydarzeń.
W 1998 prawicowy pisarz japoński Matsumura Toshio w swojej książce The Big Question in the Nanjing Massacre podważył przebieg wydarzeń w Nankinie oraz określił Li Xiuying mianem "fałszywego świadka". 16 października 1999 Li wytoczyła w Tokio proces przeciwko pisarzowi i jego wydawcy, domagając się publicznych przeprosin i odszkodowania w wysokości 12 milionów jenów. 10 maja 2002 sąd okręgowy w Tokio uznał Japończyków za winnych, zasądził odszkodowanie (1,5 miliona jenów), jednak nie przychylił się do wniosku o publiczne przeprosiny. Korzystniejszy werdykt Li uzyskała w apelacji przed Sądem Najwyższym w Tokio, który zasądził także przeprosiny 10 kwietnia 2003.
Zhu Chengshan, dyrektor Muzeum Pamięci Masakry w Nankinie, komentując werdykt Sądu Najwyższego Japonii, zauważył, że nie chodziło w tej sprawie o prywatny proces między Li Xiuying i pisarzem Toshio. W oczach Chińczyków był to proces (z uwagą śledzony w Chinach) o ujawnienie prawdy historycznej, a wyrok stanowił zdecydowany sprzeciw wobec prób fałszowania historii.

title: Li Xiuying

wikitext:
{{Nazwisko chińskie|Li}}
'''Li Xiuying''' ({{chińskie|c=李秀英}}; [[1918]] - [[4 grudnia]] [[2004]] w Nankinie), [[Chińska Republika Ludowa|Chinka]], jedna z ofiar masakry cywilnej ludności miasta [[Nankin]] w [[1937]], walcząca o ujawnienie prawdy na temat tych wydarzeń.

W grudniu 1937 miasto Nankin, ówczesna stolica władz [[Kuomintang]]u, poddało się [[Japonia|Japończykom]]. Wkraczający zdobywcy dokonali okrutnej masakry ludności cywilnej, w której śmierć poniosło około 300 tysięcy Chińczyków.

Li Xiuying miała wówczas 19 lat i była w zaawansowanej ciąży. Otrzymała 37 ran z rąk żołnierzy japońskich, przeżyła jednak dzięki otrzymanej szybko pomocy medycznej od lekarza amerykańskiego [[Robert O. Wilson|Roberta Wilsona]]; nie udało się utrzymać ciąży. Jej przypadek został udokumentowany przez badającego sprawę masakry księdza amerykańskiego [[John Magee|Johna Magee]] oraz innych zachodnich świadków wydarzeń.

W [[1998]] prawicowy pisarz japoński Matsumura Toshio w swojej książce ''The Big Question in the Nanjing Massacre'' podważył przebieg wydarzeń w Nankinie oraz określił Li Xiuying mianem "fałszywego świadka". [[16 października]] [[1999]] Li wytoczyła w [[Tokio]] proces przeciwko pisarzowi i jego wydawcy, domagając się publicznych przeprosin i odszkodowania w wysokości 12 milionów jenów. [[10 maja]] [[2002]] sąd okręgowy w [[Tokio]] uznał Japończyków za winnych, zasądził odszkodowanie (1,5 miliona [[jen|jenów]]), jednak nie przychylił się do wniosku o publiczne przeprosiny. Korzystniejszy werdykt Li uzyskała w apelacji przed Sądem Najwyższym w Tokio, który zasądził także przeprosiny [[10 kwietnia]] [[2003]].

[[Zhu Chengshan]], dyrektor [[Muzeum Pamięci Masakry w Nankinie]], komentując werdykt Sądu Najwyższego Japonii, zauważył, że nie chodziło w tej sprawie o prywatny proces między Li Xiuying i pisarzem Toshio. W oczach Chińczyków był to proces (z uwagą śledzony w Chinach) o ujawnienie prawdy historycznej, a wyrok stanowił zdecydowany sprzeciw wobec prób fałszowania historii.

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Chińscy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1918]]
[[Kategoria:Zmarli w 2004]]


text:
# 501 Batalion Czołgów Ciężkich
501 Batalion Czołgów Ciężkich (niem. Schwere Panzerabteilung 501) – niemiecka jednostka pancerna z okresu II wojny światowej.

## Historia
501 Batalion Czołgów Ciężkich (w skrócie „s PzAbt 501”) powstał w 1942 a jego pierwszym dowódcą został major Hans-Georg Lueder. Była to niezależna jednostka pancerna w sile batalionu, wyposażona początkowo w czołgi średnie Panzer III i czołgi ciężkie Tiger I. W walkach prowadzonych w Afryce Północnej w latach 1942-1943, zakończonych kapitulacją Afrika Korps, wchodzący w jego skład 501 Batalion Czołgów Ciężkich zniszczył 170 czołgów alianckich. Następnie jednostka walczyła na froncie wschodnim. W 1944 otrzymała na wyposażenie czołgi Tiger II. Chrzest bojowy nowego sprzętu miał miejsce 13 sierpnia 1944 pod Oględowem w walkach z Armią Czerwoną na przyczółku baranowsko-sandomierskim i wypadł fatalnie.
Na froncie wschodnim 501 Batalion Czołgów Ciężkich pozostawał do 21 grudnia, kiedy to został przeformowany w 424 Batalion Czołgów Ciężkich, (Schwere Panzer-Abteilung 424). Jednostka walcząc w składzie 4 Armii Pancernej poniosła duże straty w pierwszych dniach ofensywy, prowadzonej od 12 stycznia 1945 przez Armię Czerwoną.  Resztki batalionu, wycofując się dotarły do Zielonej Góry. Z Miasta koleją zostały przetransportowane do Paderborn. Na bazie rozformowanego 424 Batalionu Czołgów Ciężkich oraz 503 Batalionu Czołgów Ciężkich, 11 lutego 1945 utworzono 512 Batalion Ciężkich Niszczycieli Czołgów, (Schwere Panzerjäger-Abteilung 512) i wyposażono w niszczyciele czołgów Jagdtiger. Batalion po niepowodzeniach w walce z aliantami, skapitulował.

title: 501 Batalion Czołgów Ciężkich

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 501 Batalion Czołgów Ciężkich
 |nazwa oryginalna     = schwere Panzerabteilung 501
 |znak                 = 501st heavy tank battalion insignia.svg
 |kategoria wojska     = lądowe
 |motto                =
 |grafika              = TigerITankTunis.jpg
 |opis grafiki         = Tiger I z 501 Batalion Czołgów Ciężkich zdobyty w Tunezji w 1943
 |państwo              = III Rzesza
 |sformowanie          = 1942
 |rozformowanie        = 1945
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = major [[Hans-Georg Lueder]]
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    = [[II wojna światowa]]
[[Front wschodni (II wojna światowa)|front wschodni]]
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[III Rzesza]], [[Afryka Północna]], [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]], [[Generalne Gubernatorstwo]],
 |rodzaj sił zbrojnych = wojska lądowe
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = wojska pancerne
 |podległość           =
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              = Category:Schwere Panzer-Abteilung 501
 |www                  =
}}
'''501 Batalion Czołgów Ciężkich''' ([[język niemiecki|niem.]] ''Schwere Panzerabteilung 501'') – niemiecka jednostka pancerna z okresu [[II wojna światowa|II wojny światowej]].

== Historia ==
501 Batalion Czołgów Ciężkich (w skrócie „s PzAbt 501”) powstał w 1942 a jego pierwszym dowódcą został major [[Hans-Georg Lueder]]<ref>Wolfgang Schneider,''Tigers in Combat I''. Mechanicsburg: Stackpole Books 2000, s.44.</ref>. Była to niezależna jednostka pancerna w sile batalionu, wyposażona początkowo w czołgi średnie [[Panzerkampfwagen III|Panzer III]] i czołgi ciężkie [[Panzerkampfwagen VI Tiger|Tiger I]]. W walkach prowadzonych w Afryce Północnej w latach 1942-1943, zakończonych kapitulacją [[Afrika Korps]], wchodzący w jego skład 501 Batalion Czołgów Ciężkich zniszczył 170 czołgów [[Alianci (II wojna światowa)|alianckich]]<ref>Chris Bishop, ''Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej''. Warszawa 2009, s.63.</ref>. Następnie jednostka walczyła na [[Front wschodni (II wojna światowa)|froncie wschodnim]]. W 1944 otrzymała na wyposażenie czołgi [[Panzerkampfwagen VI B Tiger II|Tiger II]]. Chrzest bojowy nowego sprzętu miał miejsce 13 sierpnia 1944 pod [[Oględów|Oględowem]] w walkach z [[Armia Czerwona|Armią Czerwoną]] na [[Przyczółek baranowsko-sandomierski|przyczółku baranowsko-sandomierskim]] i wypadł fatalnie<ref>Robert Zwierzyniecki, ''Walki na przyczółku sandomierskim w latach 1944–1945''. Kraków 2017, s. 23-26.</ref>.
{{Osobny artykuł|Potyczka pod Oględowem}}

Na froncie wschodnim 501 Batalion Czołgów Ciężkich pozostawał do 21 grudnia, kiedy to został przeformowany w '''424 Batalion Czołgów Ciężkich''', ''(Schwere Panzer-Abteilung 424''). Jednostka walcząc w składzie [[4 Armia Pancerna (III Rzesza)|4 Armii Pancernej]] poniosła duże straty w pierwszych dniach [[Operacja wiślańsko-odrzańska|ofensywy, prowadzonej od 12 stycznia 1945 przez Armię Czerwoną]].  Resztki batalionu, wycofując się dotarły do Zielonej Góry. Z Miasta koleją zostały przetransportowane do [[Paderborn]]. Na bazie rozformowanego 424 Batalionu Czołgów Ciężkich oraz [[503 Batalion Czołgów Ciężkich|503 Batalionu Czołgów Ciężkich]], 11 lutego 1945 utworzono '''512 Batalion Ciężkich Niszczycieli Czołgów''', ''(Schwere Panzerjäger-Abteilung 512)'' i wyposażono w niszczyciele czołgów [[Jagdtiger]]<ref>Janusz Ledwoch, ''Jagdtiger, Militaria 80''. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1999, s.26.</ref><ref>Tomasz Szlagor, ''Ostatni batalion Jagdtigerów''. Militaria 2007. nr 4. s. 83.</ref>. Batalion po niepowodzeniach w walce z aliantami, skapitulował<ref>Wolfgang Schneider, ''Tigers in Combat I''. Mechanicsburg: Stackpole Books 2000, s.47.</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = Baxter |imię = Ian |tytuł = Ostatnie Lata Waffen-SS |wydawca = Bellona |miejsce = Warszawa |rok = 2010 |isbn= 9788311117310 |odn=nie}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Whiting  |imię = Charles |tytuł = Ostatnia bitwa na froncie zachodnim |wydawca = Bellona  |miejsce = Warszawa |rok = 2010  |isbn= 9788311118324  |odn=nie}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Jurado  |imię = Carlos Caballero|tytuł = Dywizje pancerne Hitlera siły uderzeniowe Wehrmachtu |wydawca = Bellona |miejsce = Warszawa |rok = 2016 |isbn= 9788311141902 |odn=nie}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Gliederungen/schwPzAbt/501.htm  501 Batalion Czołgów Ciężkich]{{lang|de}}
* [http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Gliederungen/PanzerAbt/PanzerAbt424-R.htm  424 Batalion Czołgów Ciężkich]{{lang|de}}

[[Kategoria:Wojska pancerne III Rzeszy]]
[[Kategoria:Niemieckie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1942]]
[[Kategoria:Niemieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945]]

title: · 501 Batalion Czołgów Ciężkichschwere Panzerabteilung 501

Państwo: III Rzesza

Pierwszy: major Hans-Georg Lueder

Dyslokacja: III Rzesza, Afryka Północna, ZSRR, Generalne Gubernatorstwo

Rodzaj sił zbrojnych: wojska lądowe

Rodzaj wojsk: wojska pancerne


text:
# Julian Humeński
Julian Józef Humeński (ur. 18 lutego 1911 w Kołomyi, zm. 11 maja 1994 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, jezuita, dyrektor Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy, redaktor miesięcznika Kapelan Wojskowy, Generalny Dziekan Wojska Polskiego, jeden z „księży patriotów”.

## Życiorys
W 1926 wstąpił do zakonu jezuitów, studiował w zakonnym Wydziale Filozoficznym w Krakowie (1932–1935) i na Bobolanum w Lublinie (1935–1939). Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1938. W czasie II wojny światowej pracował w Zakopanem i Krakowie, w latach 1944–1946 był superiorem placówki w Zakopanem. W latach 1946–1948 kierował Wydawnictwem WAM, był także redaktorem pisma Posłaniec Serca Jezusowego.
W 1948 opuścił zakon skonfliktowany z przełożonymi i wstąpił do Duszpasterstwa Wojskowego. W latach 1949–1954 był redaktorem miesięcznika Kapelan Wojskowy, w latach 1954–1960 był proboszczem Garnizonu Rzeszów, w latach 1960–1964 Garnizonu Poznań.
W 1964 zastąpił płk. Romana Szemraja na stanowisku generalnego dziekana Wojska Polskiego i pełnił tę funkcję do roku 1986. Pięć dni po przejściu w stan spoczynku powrócił do zakonu jezuitów. Na stanowisku generalnego dziekana zastąpił go ks. płk Florian Klewiado.
W 1974 obronił pracę doktorską na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Był autorem książek Święty Jan Boży. Ojciec ubogich i chorych (wyd. I – 1946, wyd. II – 1965), Królowej Pokoju w hołdzie (1969) i Urzekło go piękno. Paweł Steller 1895–1974 (1984), współautorem modlitewników Módlmy się (pierwsze wydanie jako Moja modlitwa – łącznie 1969–1987 szesnaście wydań) i Pan z wami (w latach 1971–1990 siedem wydań), redaktorem tomów wspomnień Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych (wyd. I – 1967, wyd. II – 1969) oraz Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939–1945, a także tomu Udział kapelanów wojskowych w drugiej wojnie światowej (1984).
Został pochowany w grobowcu Zgromadzenia Jezuitów na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 215-5/6-1/2).

## Odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1969)[10]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi (1950, za zasługi w pracy społecznej)[11][12].

title: Julian Humeński

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Julian Humeński
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 = Julian Humeński.jpg
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Polska]]
 |data urodzenia          = 18 lutego 1911
 |miejsce urodzenia       = [[Kołomyja]]
 |data śmierci            = 11 maja 1994
 |miejsce śmierci         = [[Warszawa]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|łaciński]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 24 czerwca 1938
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             = {{order|OOP|KKG}} {{order|OOP|KKO}} {{order|OOP|KO}} {{order|OOP|KK}} {{order|KZ|Z}}
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
{{Żołnierz infobox
 |imię i nazwisko     =
 |imię i nazwisko org =
 |pseudonim           =
 |rodzaj wojsk        = lądowe
 |zwycięstwa          =
 |grafika             = nie
 |opis grafiki        =
 |stopień grafika     = Naramiennik Pułkownik land.png
 |stopień             = [[pułkownik]]
 |data urodzenia      =
 |miejsce urodzenia   =
 |data śmierci        =
 |miejsce śmierci     =
 |lata służby         = 1948–1986
 |siły zbrojne        = [[Plik:Orzeł LWP.jpg|20px]] [[Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|Siły Zbrojne PRL]]
 |jednostki           =
 |stanowiska          = proboszcz Garnizonu Rzeszów (1954-1960)
proboszcz Garnizonu Poznań (1960–1964)
Generalny Dziekan WP (1964–1986)
 |wojny i bitwy       =
 |późniejsza praca    =
 |odznaczenia         =
 |commons             =
}}
'''Julian Józef Humeński''' (ur. [[18 lutego]] [[1911]] w [[Kołomyja|Kołomyi]], zm. [[11 maja]] [[1994]] w [[Warszawa|Warszawie]]{{odn|Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995|2004|s=224}}{{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=219}}) – polski ksiądz katolicki, [[Jezuici|jezuita]], dyrektor [[Wydawnictwo WAM|Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy]], redaktor miesięcznika ''Kapelan Wojskowy'', [[Generalny Dziekanat Wojska Polskiego|Generalny Dziekan Wojska Polskiego]]{{odn|Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945|1974|s=466}}, jeden z „[[Księża patrioci|księży patriotów]]”{{odn|Ruch księży patriotów w województwie katowickim w latach 1949–1956|2009|s=20}}.

== Życiorys ==
W 1926 wstąpił do zakonu jezuitów, studiował w zakonnym Wydziale Filozoficznym w Krakowie (1932–1935) i na [[Akademia Katolicka w Warszawie|Bobolanum]] w Lublinie (1935–1939). Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1938. W czasie II wojny światowej pracował w [[Zakopane]]m i [[Kraków|Krakowie]], w latach 1944–1946 był superiorem placówki w Zakopanem. W latach 1946–1948 kierował [[Wydawnictwo WAM|Wydawnictwem WAM]], był także redaktorem pisma ''[[Posłaniec Serca Jezusowego]]''{{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=219}}.

W 1948 opuścił zakon skonfliktowany z przełożonymi i wstąpił do [[Generalny Dziekanat Wojska Polskiego|Duszpasterstwa Wojskowego]]. W latach 1949–1954 był redaktorem miesięcznika ''Kapelan Wojskowy'', w latach 1954–1960 był proboszczem [[Garnizon Rzeszów|Garnizonu Rzeszów]], w latach 1960–1964 [[Garnizon Poznań|Garnizonu Poznań]]{{odn|Kto jest kim w Polsce 1984|1984|s=305}}{{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=219}}.

W 1964 zastąpił płk. [[Roman Szemraj|Romana Szemraja]] na stanowisku generalnego dziekana Wojska Polskiego i pełnił tę funkcję do roku 1986. Pięć dni po przejściu w stan spoczynku powrócił do zakonu jezuitów{{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=219}}. Na stanowisku generalnego dziekana zastąpił go ks. płk [[Florian Klewiado]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.sjerzy.parafia.info.pl/?p=main&what=21 | tytuł = Duszpasterstwo wojskowe w okresie PRL | opublikowany = sjerzy.parafia.info.pl | data dostępu = 2018-09-09}}</ref>.

W 1974 obronił pracę doktorską na [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie|Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie]]{{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=219}}. Był autorem książek ''Święty Jan Boży. Ojciec ubogich i chorych'' (wyd. I – 1946, wyd. II – 1965), ''Królowej Pokoju w hołdzie'' (1969) i ''Urzekło go piękno. Paweł Steller 1895–1974'' (1984), współautorem modlitewników ''Módlmy się'' (pierwsze wydanie jako ''Moja modlitwa'' – łącznie 1969–1987 szesnaście wydań) i ''Pan z wami'' (w latach 1971–1990 siedem wydań), redaktorem tomów wspomnień ''Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych'' (wyd. I – 1967, wyd. II – 1969) oraz ''Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939–1945'', a także tomu ''Udział kapelanów wojskowych w drugiej wojnie światowej'' (1984){{odn|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006|s=220-221}}{{odn|Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945|1974|s=3}}.

Został pochowany w grobowcu Zgromadzenia Jezuitów na [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie|cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]] (kwatera 215-5/6-1/2)<ref>{{Cmentarze Warszawa|id=41446|cmentarz=Cmentarz Stare Powązki|osoba=JEZUICI|data dostępu=2017-10-24}}</ref>.

[[Plik:Grobowiec Zgromadzenia Jezuitów (Cmentarz Powązkowski).JPG|thumb|Grobowiec Zgromadzenia Jezuitów na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]

== Odznaczenia ==
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski]]
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski]] (1969)<ref>''Wysokie odznaczenia dla księży i świeckich działaczy chrześcijańskich'', "[[Trybuna Ludu]]", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.</ref>
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]]
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski]]
* [[Krzyż Zasługi|Złoty Krzyż Zasługi]] (1950, ''za zasługi w pracy społecznej'')<ref>{{Monitor Polski|1950|87|1085}}.</ref>{{odn|Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945|1974|s=472}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |autor = Praca zbiorowa |tytuł = Kto jest kim w Polsce 1984 |wydawca = Wydawnictwo Interpress|miejsce = Warszawa |rok = 1984 |isbn = 83-223-2073-6 |odn={{odn/id|Kto jest kim w Polsce 1984|1984}} }}
* {{cytuj książkę |autor = Praca zbiorowa |tytuł = Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003 |wydawca = Wydawnictwo USKW |miejsce = Warszawa |rok = 2006 |isbn = 83-7072-405-1 |odn={{odn/id|Słownik polskich teologów katolickich 1994-2003|2006}} }}
* {{cytuj książkę |autor = [[Ludwik Grzebień]] |tytuł = Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995 |wydawca = WAM|miejsce = Kraków |rok = 2006 |isbn = 83-7097-293-4 |odn={{odn/id|Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995|2006}} }}
* {{cytuj książkę |autor = Jacek Żurek |tytuł = Ruch księży patriotów w województwie katowickim w latach 1949-1956 |wydawca = IPN|miejsce = Warszawa-Katowice |rok = 2009 |isbn = 978-83-60464-96-0 |odn={{odn/id|Ruch księży patriotów w województwie katowickim w latach 1949-1956|2009}} }}
* {{cytuj książkę |autor = [[Tadeusz Isakowicz-Zaleski]] |tytuł = Księża wobec bezpieki |wydawca =Wydawnictwo Znak|miejsce = Kraków |rok = 2007 |isbn = 978-83-240-0803-2 |odn={{odn/id|Księża wobec bezpieki|2007}} }}
* {{cytuj książkę |autor = Julian Humeński |tytuł = Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945 |wydawca =Wydawnictwo Caritas|miejsce = Warszawa |rok = 1974 |isbn = |odn={{odn/id|Wspomnienia wojenne kapelanów wojskowych 1939-1945|1974}} }}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Humeński, Julian}}
[[Kategoria:Członkowie ruchu „księży patriotów”]]
[[Kategoria:Członkowie ZBoWiD]]
[[Kategoria:Kapelani ludowego Wojska Polskiego]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Kołomyi]]
[[Kategoria:Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1911]]
[[Kategoria:Zmarli w 1994]]
[[Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie]]

title: Julian Humeński

Kraj działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 18 lutego 1911 · Kołomyja

Data i miejsce śmierci: 11 maja 1994 · Warszawa

Miejsce pochówku: cmentarz Powązkowski w Warszawie

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: łaciński

Prezbiterat: 24 czerwca 1938

Siły zbrojne: Siły Zbrojne PRL

Stanowiska: proboszcz Garnizonu Rzeszów (1954-1960) · proboszcz Garnizonu Poznań (1960–1964) · Generalny Dziekan WP (1964–1986)


text:
# Karol Kucz
Karol Kucz (ur. 31 stycznia 1815 w Brzezinach, zm. 9 lutego 1892 w Warszawie) – polski dziennikarz, komediopisarz, urzędnik i wydawca prasowy.

## Życiorys
Urodził się w Brzezinach. Uczył się początkowo w szkole benedyktyńskiej w Pułtusku, a następnie w kolegium pijarów w Warszawie. Po zakończeniu edukacji został aplikantem w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, a następnie etatowym urzędnikiem w Najwyższej Izbie Obrachunkowej, w której został dyrektorem departamentu. Karierę urzędniczą przerwało powstanie styczniowe, w 1864 został zdymisjonowany, a w 1865 objęty nadzorem carskiej tajnej policji.
Jednocześnie rozwijał karierę literacką. Pierwsze wiersze publikował w 1839 na łamach warszawskich gazet: w „Przeglądzie Warszawskim”, „Nadwiślaninie” i „Magazynie mód”. Publikował także artykuły w „Gazecie Codziennej” i „Przeglądzie Naukowym”. W 1840 opublikował swój pierwszy zbiór poetycki (Próby poetyczne). W roku 1848 objął redakcję „Kuriera Warszawskiego”, współtworzył dział reporterski gazety i pozostał jej redaktorem naczelnym do jej zamknięcia w końcu 1863 roku. Następnie w 1865 lub 1866 założył „Kurier Codzienny”, którego redaktorem naczelnym i wydawcą pozostał do roku 1877 lub 1882. Jego teksty prasowe z roku 1852 wydano w formie książkowej (Pamiętnik Warszawy 1853 r.).
Napisał także szereg sztuk teatralnych i wodewilów dla teatrów warszawskich, część z nich również wydano drukiem.

title: Karol Kucz

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Karol Kucz
 |grafika                   = Karol Kucz.jpg
 |opis grafiki              = Portret Karola Kucza,<br />drzeworyt [[Józef Holewiński|Józefa Holewińskiego]], 1892
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 31 stycznia 1815
 |miejsce urodzenia         = [[Brzeziny]]
 |data śmierci              = 9 lutego 1892
 |miejsce śmierci           = [[Warszawa]]
 |zawód                     = [[dziennikarz]], [[dramat]]urg, [[wydawca]]
 |narodowość                = [[polska]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |wikiźródła                = Karol Kucz
}}
'''Karol Kucz''' (ur. [[31 stycznia]] [[1815]] w [[Brzeziny|Brzezinach]], zm. [[9 lutego]] [[1892]] w [[Warszawa|Warszawie]]<ref name=":1" />) – polski dziennikarz, komediopisarz, urzędnik i wydawca prasowy.

== Życiorys ==
Urodził się w [[Brzeziny|Brzezinach]]<ref name=":0">{{Cytuj|redaktor=[[Paweł Hertz]]|tytuł=Zbiór poetów polskich XIX w|data=1959|data dostępu=2017-09-20|wolumin=II|wydawca=Państwowy Instytut Wydawniczy|s=746|język=pl}}</ref><ref name=":1">{{encyklopedia PWN|id = 3928623|tytuł=Kucz Karol|data dostępu=2017-09-20}}</ref>. Uczył się początkowo w [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Pułtusku|szkole benedyktyńskiej w Pułtusku]], a następnie w [[Collegium Nobilium pijarów w Warszawie|kolegium pijarów w Warszawie]]<ref name=":2">{{Cytuj|autor=Gabriel Korbut|tytuł=Literatura polska od początków do wojny światowej: Od roku 1820 do roku 1863|data=1930|data dostępu=2017-09-20|wolumin=III|wydawca=Skład główny w Kasie im. Mianowskiego|s=375|typ nośnika=djvu|url=http://rcin.org.pl/dlibra/doccontent?id=25515|język=pl|dostęp=o}}</ref><ref name=":1" />. Po zakończeniu edukacji został aplikantem w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, a następnie etatowym urzędnikiem w [[Najwyższa Izba Obrachunkowa|Najwyższej Izbie Obrachunkowej]], w której został dyrektorem departamentu<ref name=":0" />. Karierę urzędniczą przerwało [[powstanie styczniowe]], w 1864 został zdymisjonowany<ref name=":2" />, a w 1865 objęty nadzorem carskiej tajnej policji<ref name=":3">{{Cytuj|tytuł=Rocznik historii czasopiśmiennictwa polskiego|data=1973|data dostępu=2017-09-20|wydawca=Zakład Narodowy im. Ossolińskich.|s=90|url=https://books.google.pl/books?redir_esc=y&hl=pl&id=J6kaAQAAMAAJ&dq=Karol+Kucz&focus=searchwithinvolume&q=genera%C5%82-policmajstra|język=pl}}</ref>.

Jednocześnie rozwijał karierę literacką. Pierwsze wiersze publikował w 1839 na łamach warszawskich gazet: w „[[Przegląd Warszawski (1840–1842)|Przeglądzie Warszawskim]]”, „[[Nadwiślanin]]ie” i „[[Magazyn mód|Magazynie mód]]”. Publikował także artykuły w „[[Gazeta Codzienna|Gazecie Codziennej]]” i „[[Przegląd Naukowy|Przeglądzie Naukowym]]”<ref name=":2" />. W 1840 opublikował swój pierwszy zbiór poetycki (''Próby poetyczne''). W roku 1848 objął redakcję „[[Kurier Warszawski (dziennik)|Kuriera Warszawskiego]]”, współtworzył dział reporterski gazety i pozostał jej redaktorem naczelnym do jej zamknięcia w końcu 1863 roku. Następnie w 1865 lub 1866 założył „[[Kurier Codzienny (1865–1905)|Kurier Codzienny]]”, którego redaktorem naczelnym i wydawcą pozostał do roku 1877 lub 1882<ref name=":1" /><ref name=":3" /><ref name=":2" />. Jego teksty prasowe z roku 1852 wydano w formie książkowej (''Pamiętnik Warszawy 1853 r.'')<ref name=":2" />.

Napisał także szereg sztuk teatralnych i wodewilów dla teatrów warszawskich, część z nich również wydano drukiem<ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Kucz,_Karol_(1815--1892)%22 Dzieła Karola Kucza] w bibliotece [[Polona]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kucz, Karol}}
[[Kategoria:Absolwenci uczelni w Warszawie]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzezinach]]
[[Kategoria:Polscy dramaturdzy XIX wieku]]
[[Kategoria:Polscy dziennikarze]]
[[Kategoria:Polscy komediopisarze XIX wieku]]
[[Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni]]
[[Kategoria:Polscy wydawcy prasy]]
[[Kategoria:Urzędnicy Najwyższej Izby Obrachunkowej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1815]]
[[Kategoria:Zmarli w 1892]]

title: Karol Kucz

Data i miejsce urodzenia: 31 stycznia 1815 · Brzeziny

Data i miejsce śmierci: 9 lutego 1892 · Warszawa

Zawód, zajęcie: dziennikarz, dramaturg, wydawca

Narodowość: polska


text:
# Du riechst so gut
Du riechst so gut – utwór niemieckiego zespołu Rammstein, pochodzący z jego debiutanckiego albumu zatytułowanego Herzeleid wydanego w roku 1995.
Piosenka traktuje o łowcy, który poluje na swoją zdobycz. Chęć upolowania swojej zdobyczy doprowadza łowcę do szaleństwa. Do piosenki powstały dwa teledyski: Du riechst so gut (1995) i Du riechst so gut '98 (1998).
Słowa utworu są inspirowane powieścią „Pachnidło”.

## Spis utworów

### Maxi singel
1. Du Riechst So Gut (Wersja Singlowa)
2. Wollt Ihr Das Bett In Flammen Sehen? (Wersja z Herzeleid)
3. Du Riechst So Gut (Scal Remix By Project Pitchfork)

### Wersja promocyjna
1. Du Riechst So Gut (Wersja Radiowa)
2. Hallo Hallo (Wersja Demo "Das Alte Leid")

### Du Riechst So Gut '98
1. Du Riechst So Gut (Wersja z 1998)
2. Du Riechst So Gut (Remix By Faith No More)
3. Du Riechst So Gut (Remix By Günter Schulz - KMFDM & Ken 'hiwatt' Marshall)
4. Du Riechst So Gut (Remix By Sascha Konietzko - KMFDM)
5. Du Riechst So Gut (Remix By Olav Bruhn - Bobo In White Wooden Houses)
6. Du Riechst So Gut (Remix By Sascha Moser - Bobo In White Wooden Houses)
7. Du Riechst So Gut (Remix By Jacob Hellner/Mark Stagg)
8. Du Riechst So Gut ('Migräne' Remix By Günter Schulz - KMFDM)
9. Teledysk do "Du Riechst So Gut '95"

title: Du riechst so gut

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Du riechst so gut
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Rammstein]]
 |album                     = [[Herzeleid]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = [[24 sierpnia]] [[1995]]
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[industrial metal]]
[[Neue Deutsche Härte]]
 |długość                   = 4:49
 |wytwórnia                 = [[Motor Music]]
 |producent                 = [[Jacob Hellner]]
[[Carl-Michael Herlöffson]]
 |format                    = [[Płyta kompaktowa|CD]]
 |autor                     =
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          =
 |następny singel           = [[Seemann]]
 |rok poprzedniego singla   =
 |rok 1. wydania            = 1995
 |rok następnego singla     = 1996
}}
'''Du riechst so gut''' – utwór [[Niemcy|niemieckiego]] zespołu [[Rammstein]], pochodzący z jego debiutanckiego albumu zatytułowanego ''[[Herzeleid]]'' wydanego w roku [[1995]].

Piosenka traktuje o łowcy, który poluje na swoją zdobycz. Chęć upolowania swojej zdobyczy doprowadza łowcę do szaleństwa. Do piosenki powstały dwa teledyski: ''Du riechst so gut'' (1995) i ''Du riechst so gut '98'' ([[1998]]).

Słowa utworu są inspirowane powieścią „[[Pachnidło]]”.

== Spis utworów ==
=== Maxi singel ===
# Du Riechst So Gut (Wersja [[Singel (muzyka)|Singlowa]])
# Wollt Ihr Das Bett In Flammen Sehen? (Wersja z [[Herzeleid]])
# Du Riechst So Gut (Scal Remix By [[Project Pitchfork]])
=== Wersja promocyjna ===
# Du Riechst So Gut (Wersja [[Radio]]wa)
# Hallo Hallo (Wersja Demo "[[Herzeleid|Das Alte Leid]]")
=== Du Riechst So Gut '98 ===
# Du Riechst So Gut (Wersja z [[1998 w muzyce|1998]])
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Faith No More]])
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Günter Schulz]] - [[KMFDM]] & Ken 'hiwatt' Marshall)
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Sascha Konietzko]] - [[KMFDM]])
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Olav Bruhn]] - [[Bobo In White Wooden Houses]])
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Sascha Moser]] - [[Bobo In White Wooden Houses]])
# Du Riechst So Gut (Remix By [[Jacob Hellner]]/[[Mark Stagg]])
# Du Riechst So Gut ('Migräne' Remix By [[Günter Schulz]] - KMFDM)
# Teledysk do "Du Riechst So Gut '95"

{{Rammstein}}

[[Kategoria:Single Rammsteina]]
[[Kategoria:Single wydane w roku 1995]]

title: Du riechst so gut

Wydany: 24 sierpnia 1995

Gatunek: industrial metal · Neue Deutsche Härte

Wydawnictwo: Motor Music

Producent: Jacob Hellner · Carl-Michael Herlöffson

Format: CD

„Du riechst so gut” · (1995) · „Seemann” · (1996)


text:
# Skały mezoabysalne
Skały mezoabysalne należą do skał magmowych głębinowych krystalizujących na głębokościach ok. 3–4 km. Tworzą głównie intruzje niezgodne (niewielkie batolity, pnie, dajki
) tnące skorupę ziemską wzdłuż rozłamów, przeważnie w skałach osłony metamorficznej (zob. → skały metamorficzne).
Skały mezoabysalne charakteryzują się strukturami porfirowatymi, średnio i grubo ziarnistymi Tekstury ich są zbite i bezładne, lecz bywają także miarolityczne, a na kontaktach z innymi skałami nawet gnejsowe.
Skały tej facji są często bogate w skałdniki lotne, które przyczyniają się do powstawania pegmatytów. Intruzje mezoabysalne są, jedną z głównych przyczyn metamorfizmy kontaktowego, a dokładniej termicznego. Wśród tych skał bywają intruzje skał częściowo upłynnionych, nie tworzących stref kontaktowych i odznaczające się struktura gnejsową.
Głównie wśród skał mezoabysalnych można wyróżnić pegmatyty tworzące żyły i gniazda pegmatytowe, lecz również mogą krystalizować intrudujące magmy gabrowe i granitowe.

title: Skały mezoabysalne

wikitext:
[[Plik:Przerosty pismowe, zimnik.jpg|250px|right|thumb|''[[Pegmatyt]] (przerosty pismowe), jako przykład skały mezoabysalnej'']]
'''Skały mezoabysalne''' należą do [[skały magmowe|skał magmowych]] głębinowych [[krystalizacja|krystalizujących]] na głębokościach ok. 3–4 km. Tworzą głównie [[intruzja|intruzje niezgodne]] (niewielkie [[batolit]]y, [[pień wulkaniczny|pnie]], [[dajka|dajki]]
) tnące [[skorupa ziemska|skorupę ziemską]] wzdłuż [[rozłamy wgłębne|rozłamów]], przeważnie w skałach osłony metamorficznej (zob. → [[skały metamorficzne]]).

Skały mezoabysalne charakteryzują się [[struktura skały|strukturami porfirowatymi, średnio i grubo ziarnistymi]] [[Tekstura skały|Tekstury ich są zbite i bezładne]], lecz bywają także [[miarole|miarolityczne]], a na kontaktach z innymi skałami nawet [[gnejs]]owe.

[[Skała|Skały]] tej [[facja|facji]] są często bogate w [[skałdniki lotne]], które przyczyniają się do powstawania [[pegmatyt]]ów. Intruzje mezoabysalne są, jedną z głównych przyczyn [[metamorfizm kontaktowy|metamorfizmy kontaktowego]], a dokładniej termicznego. Wśród tych skał bywają [[intruzja|intruzje]] skał częściowo upłynnionych, nie tworzących stref kontaktowych i odznaczające się [[struktura skały|struktura gnejsową]].

Głównie wśród skał mezoabysalnych można wyróżnić [[pegmatyt]]y tworzące żyły i gniazda pegmatytowe, lecz również mogą [[krystalizacja|krystalizować]] [[intruzja|intrudujące]] [[magma|magmy]] [[gabro]]we i [[granit]]owe.

== Zobacz też ==
* [[skały magmowe]]
* [[diagram QAPF]]

=== Literatura uzupełniająca ===
* Majerowicz A., Wierzchołowski B. - ''Petrologia skał magmowych'', Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1990 r.
* Ryka W., Maliszewska A., ''Słownik Petrograficzny'', Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa, 1991 (wyd. II popr. i uzup.), {{ISBN|83-220-0406-0}}
* Bolewski A., Parachoniak W. - ''Petrografia'', Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa
* Książkiewicz M. - ''Geologia dynamiczna'', Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa

[[Kategoria:Skały magmowe]]


text:
# Loren Murchison
Loren C. Murchison (ur. 17 grudnia 1898 w Farmersville, w Teksasie, zm. 11 czerwca 1979 w Lakewood, w New Jersey) – amerykański lekkoatleta sprinter, dwukrotny mistrz olimpijski.
Jako pierwszy lekkoatleta w historii zdobył dwa złote medale olimpijskie w biegu sztafetowym. Na igrzyskach olimpijskich w 1920 w Antwerpii biegł na 3. zmianie zwycięskiej sztafety 4 × 100 metrów, która poprawiła rekord świata wynikiem 42,2 s. Wraz z Murchisonem w sztafecie biegli Charlie Paddock, Jackson Scholz i  Morris Kirksey. Na tych samych igrzyskach Murchison zajął 6. miejsce w biegu na 100 metrów oraz 4. miejsce w biegu na 200 metrów.
Na igrzyskach olimpijskich w 1924 Murchison był ponownie w składzie amerykańskiej sztafety 4 × 100 metrów, która zdobyła złoty medal, w półfinale ustanowiła rekord świata wynikiem 41,0 s, a w finale wyrównała to osiągnięcie (w składzie: Murchison, Louis Clarke, Frank Hussey i Alfred LeConey). W finale biegu na 100 metrów powtórzył swój wynik z poprzednich igrzysk zajmując 6. miejsce.
Murchison był mistrzem Stanów Zjednoczonych (AAU) w biegu na 100 jardów w 1920 i 1923 oraz w biegu na 220 jardów w 1918 i 1923, a także mistrzem Wielkiej Brytanii (AAA) na obu tych dystansach w 1925. Był również halowym mistrzem USA na 60 jardów w latach 1919, 1920 i 1922–1924 oraz na 300 jardów w 1919, 1920, 1924 i 1925.
Rekordy życiowe:
- 100 m – 10,5 s. (1924)
- 200 m – 21,5 s. (1924)

title: Loren Murchison

wikitext:
{{Sportowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Loren Murchison
 |imię i nazwisko org       =
 |dyscyplina                = lekkoatletyka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |pełne imię i nazwisko     =
 |data urodzenia            = 17 grudnia 1898
 |miejsce urodzenia         = [[Farmersville (Teksas)|Farmersville]]
 |data śmierci              = 11 czerwca 1979
 |miejsce śmierci           = [[Lakewood (New Jersey)|Lakewood]]
 |obywatelstwo              =
 |wzrost                    = 174 cm
 |pozycja                   =
 |klub                      =
 |numer w klubie            =
 |kariera juniorska         =
 |kariera seniorska         =
 |kariera reprezentacyjna   =
 |kariera trenerska         =
 |medale                    = {{Medalista infobox/reprezentacja|USA|wariant=48}}
{{Medalista infobox/nagłówek|IO}}
{{Medalista infobox/IO|L|Antwerpia|1920|lekkoatletyka|złoto|([[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920 – sztafeta 4 × 100 m mężczyzn|sztafeta 4 × 100 m]])}}
{{Medalista infobox/IO|L|Paryż|1924|lekkoatletyka|złoto|([[Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 – sztafeta 4 × 100 m mężczyzn|sztafeta 4 × 100 m]])}}
 |odznaczenia               =
 |commons                   = Category:Loren Murchison
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Loren C. Murchison''' (ur. [[17 grudnia]] [[1898]] w [[Farmersville (Teksas)|Farmersville]], w Teksasie, zm. [[11 czerwca]] [[1979]] w [[Lakewood (New Jersey)|Lakewood]], w New Jersey<ref name="ol">{{Cytuj | url = https://www.olympedia.org/athletes/78826 | tytuł = Loren Murchison| opublikowany = olympedia.org | język = en | data dostępu = 2021-06-03}}</ref>) – amerykański [[lekkoatletyka|lekkoatleta]] [[sprint]]er, dwukrotny mistrz olimpijski.

Jako pierwszy lekkoatleta w historii zdobył dwa złote medale olimpijskie w biegu sztafetowym. Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1920|igrzyskach olimpijskich w 1920 w Antwerpii]] biegł na 3. zmianie zwycięskiej [[sztafeta 4 × 100 metrów|sztafety 4 × 100 metrów]], która poprawiła [[Rekordy świata w lekkoatletyce|rekord świata]] wynikiem 42,2 s. Wraz z Murchisonem w sztafecie biegli [[Charlie Paddock]], [[Jackson Scholz]] i  [[Morris Kirksey]]<ref name="wr">{{cytuj| url = http://iaaf-ebooks.s3.amazonaws.com/2015/Progression-of-IAAF-World-Records-2015/projet/IAAF%2DWRPB%2D2015%2Epdf | tytuł = Progression of IAAF World Records. 2015 Edition | opublikowany = [[World Athletics|IAAF]] | s = 132 | data dostępu = 2021-06-03 | język = en}}</ref>. Na tych samych igrzyskach Murchison zajął 6. miejsce w [[bieg na 100 metrów|biegu na 100 metrów]] oraz 4. miejsce w [[bieg na 200 metrów|biegu na 200 metrów]]<ref name="ol"/>.

Na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924|igrzyskach olimpijskich w 1924]] Murchison był ponownie w składzie amerykańskiej sztafety 4 × 100 metrów, która zdobyła złoty medal, w półfinale ustanowiła rekord świata wynikiem 41,0 s, a w finale wyrównała to osiągnięcie (w składzie: Murchison, [[Louis Clarke]], [[Frank Hussey]] i [[Alfred LeConey]])<ref name="wr"/>. W finale biegu na 100 metrów powtórzył swój wynik z poprzednich igrzysk zajmując 6. miejsce<ref name="ol"/>.

Murchison był mistrzem Stanów Zjednoczonych ([[Amateur Athletic Union|AAU]]) w biegu na 100 [[jard]]ów w 1920 i 1923 oraz w biegu na 220 jardów w 1918 i 1923<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|nc|usa}} | tytuł = United States Championships (Men 1876–1942)| data dostępu = 2021-06-03 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>, a także mistrzem Wielkiej Brytanii ([[Amateur Athletic Association of England|AAA]]) na obu tych dystansach w 1925<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|bc|bc2}} | tytuł = British Athletic Championships 1919–19392| data dostępu = 2021-06-03 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>. Był również halowym mistrzem USA na 60 jardów w latach 1919, 1920 i 1922–1924 oraz na 300 jardów w 1919, 1920, 1924 i 1925<ref>{{cytuj| url = {{gbrathletics|nc|usa}} | tytuł = United States Indoor Championships (Men)| data dostępu = 2021-06-03 | opublikowany = GBRAthletics | język = en}}</ref>.

Rekordy życiowe<ref name="ol"/>:
* 100 m – 10,5 s. (1924)
* 200 m – 21,5 s. (1924)

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Mistrzowie olimpijscy w biegu sztafetowym 4 × 100 m}}
{{Mistrzowie Stanów Zjednoczonych w biegu na 100 metrów}}
{{Mistrzowie Stanów Zjednoczonych w biegu na 200 metrów}}
{{Halowi mistrzowie Stanów Zjednoczonych w biegu na 60 metrów}}
{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Murchison, Loren}}
[[Kategoria:Amerykańscy sprinterzy]]
[[Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Antwerpia 1920)]]
[[Kategoria:Amerykańscy olimpijczycy (Paryż 1924)]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1920]]
[[Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920]]
[[Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1898]]
[[Kategoria:Zmarli w 1979]]
[[Kategoria:Amerykańscy medaliści olimpijscy]]

title: · Loren Murchison

Data i miejsce urodzenia: 17 grudnia 1898 · Farmersville

Data i miejsce śmierci: 11 czerwca 1979 · Lakewood

title: Dorobek medalowy

złoto: Antwerpia 1920 · lekkoatletyka · (sztafeta 4 × 100 m)

złoto: Paryż 1924 · lekkoatletyka · (sztafeta 4 × 100 m)


text:
# Cmentarz ewangelicki na Piątkowie
Cmentarz ewangelicki na Piątkowie – nieistniejący cmentarz położony na terenie dzisiejszego osiedla Jana III Sobieskiego w Poznaniu. Był położony przy alei lipowej prowadzącej do dworu piątkowskiego. Po II wojnie światowej został opuszczony, a zlikwidowano go podczas budowy piątkowskich osiedli.

title: Cmentarz ewangelicki na Piątkowie

wikitext:
{{Cmentarz infobox
 |nazwa                    = Cmentarz ewangelicki na Piątkowie
 |nazwa oryginalna         =
 |zabytek                  =
 |zdjęcie                  = 1890 mapa Piatkowo.JPG
 |opis zdjęcia             = Cmentarz na mapie z 1890
 |nazwa pełna              =
 |poprzednie nazwy         =
 |państwo                  = POL
 |miejscowość              = [[Poznań]]
 |adres                    = [[Piątkowo (Poznań)|Piątkowo]]
 |typ cmentarza            = wyznaniowy
 |wyznanie                 = [[Kościoły ewangelickie|ewangelickie]]
 |stan cmentarza           = zlikwidowany
 |powierzchnia cmentarza   =
 |liczba pochówków         =
 |liczba grobów            =
 |liczba kwater            =
 |data otwarcia            =
 |data ostatniego pochówku = [[1945]]
 |data likwidacji          =
 |zarządca                 =
 |architekt                =
 |mapa cmentarza           =
 |kod mapy                 = Poznań
 |współrzędne              = 52°27′33,4800″N 16°54′19,8000″E
 |commons                  =
 |www                      =
}}
'''Cmentarz ewangelicki na Piątkowie''' – nieistniejący [[cmentarz]] położony na terenie dzisiejszego [[Osiedle Jana III Sobieskiego (Poznań)|osiedla Jana III Sobieskiego]] w [[Poznań|Poznaniu]]{{r|WPP}}. Był położony przy alei lipowej prowadzącej do [[Dwór na Piątkowie w Poznaniu|dworu piątkowskiego]]{{r|WPP}}. Po II wojnie światowej został opuszczony, a zlikwidowano go podczas budowy [[Piątkowo (Poznań)|piątkowskich]] osiedli{{r|WPP}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="WPP">{{Cytuj książkę | nazwisko = Błaszak-Zbierska | imię = Aleksandra | tytuł = Wycieczki po Piątkowie i okolicach  | data = 1995 | wydawca = Abos | miejsce = Poznań | isbn = 8385337172 | strony = 18 }}</ref>
}}

{{Cmentarze Poznania}}

[[Kategoria:Cmentarze protestanckie w Poznaniu]]
[[Kategoria:Nieistniejące cmentarze w Poznaniu|Piątkowo]]
[[Kategoria:Osiedle Piątkowo Północ]]

title: Cmentarz ewangelicki na Piątkowie

Państwo: Polska

Miejscowość: Poznań

Adres: Piątkowo

Typ cmentarza: wyznaniowy

Wyznanie: ewangelickie

Stan cmentarza: zlikwidowany


text:
# La Barre-en-Ouche
La Barre-en-Ouche – miejscowość i dawna gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Eure. W 2013 roku jej populacja wynosiła 953 mieszkańców.
W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia 16 ówczesnych gmin – Ajou, La Barre-en-Ouche, Beaumesnil, Bosc-Renoult-en-Ouche, Épinay, Gisay-la-Coudre, Gouttières, Granchain, Jonquerets-de-Livet, Landepéreuse, La Roussière, Saint-Aubin-des-Hayes, Saint-Aubin-le-Guichard, Sainte-Marguerite-en-Ouche, Saint-Pierre-du-Mesnil oraz Thevray – utworzono nową gminę Mesnil-en-Ouche. Siedzibą gminy została miejscowość Beaumesnil.

title: La Barre-en-Ouche

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = La Barre-en-Ouche
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy La Barre-en-Ouche
 |jednostka                       = miejscowość
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason ville fr La Barre-en-Ouche (Eure).svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Normandia
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Eure]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Bernay|Bernay]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 27041
 |powierzchnia                    = 17,39 km²
 |rok                             = 2013
 |liczba ludności                 = 953
 |gęstość zaludnienia             =
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 27330
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Eure
 |współrzędne                     = 48°57′N 0°40′E
 |commons                         = Category:La Barre-en-Ouche
 |www                             =
}}
'''La Barre-en-Ouche''' – miejscowość i dawna gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Normandia (region administracyjny)|Normandia]], w departamencie [[Eure]]. W 2013 roku jej populacja wynosiła 953 mieszkańców<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.insee.fr/fr/statistiques/2021173?geo=COM-27041 | tytuł = Populations légales 2013 | data = | autor = | praca = | opublikowany = INSEE | język = fr | data dostępu = 2016-11-29}}</ref>.

W dniu 1 stycznia 2016 roku z połączenia 16 ówczesnych gmin – [[Ajou]], La Barre-en-Ouche, [[Beaumesnil (Eure)|Beaumesnil]], [[Bosc-Renoult-en-Ouche]], [[Épinay]], [[Gisay-la-Coudre]], [[Gouttières (Eure)|Gouttières]], [[Granchain]], [[Jonquerets-de-Livet]], [[Landepéreuse]], [[La Roussière]], [[Saint-Aubin-des-Hayes]], [[Saint-Aubin-le-Guichard]], [[Sainte-Marguerite-en-Ouche]], [[Saint-Pierre-du-Mesnil]] oraz [[Thevray]] – utworzono nową gminę [[Mesnil-en-Ouche]]. Siedzibą gminy została miejscowość Beaumesnil<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.eure.gouv.fr/content/download/16982/117683/file/RAA%20sp%C3%A9cial%20n%C2%B027-2015-029%20-%2021%20d%C3%A9cembre%202015.pdf | tytuł = Recueil des Actes Administratif | data = | autor = | praca = | opublikowany = eure.gouv.fr | język = fr | data dostępu = 2016-11-30}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Okręg Bernay}}
{{SORTUJ:Barre-en-Ouche}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Eure]]

title: La Barre-en-Ouche

Państwo: Francja

Region: Normandia

Departament: Eure

Okręg: Bernay


text:
# Hafjell
Hafjell – norweska miejscowość oraz ośrodek narciarski położone na południu kraju w pobliżu Lillehammer, w okręgu Oppland, w Górach Skandynawskich. Leży na wysokości od 200 do 1030 m n.p.m.
W 1994 r. rozegrano tu slalom i slalom gigant w ramach Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 1994 r. odbywających się w pobliskim Lillehammer. Pozostałe konkurencje rozegrano w Kvitfjell.

title: Hafjell

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Hafjell
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = NOR
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[Oppland]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     = 200
 |rok                          =
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = Oppland
 |współrzędne                  = 61°14′N 10°26′E
 |commons                      =
 |www                          = http://www.hafjell.no/
}}
'''Hafjell''' – [[Norwegia|norweska]] miejscowość oraz [[ośrodek narciarski]] położone na południu kraju w pobliżu [[Lillehammer]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://www.visitnorway.com/places-to-go/eastern-norway/hafjell/ | tytuł = Hafjell | praca = Visit Norway | data dostępu = 2017-12-15}}</ref>, w okręgu [[Oppland]], w [[Góry Skandynawskie|Górach Skandynawskich]]. Leży na wysokości od 200 do 1030 m [[n.p.m.]]

W 1994 r. rozegrano tu [[Slalom specjalny|slalom]] i [[slalom gigant]] w ramach [[Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1994|Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 1994]] r. odbywających się w pobliskim [[Lillehammer]]<ref>{{Cytuj stronę | url = https://en.lillehammer.com/things-to-do/attractions-and-culture/olympic-venues | tytuł = Olympic venues | strony = Lillehammer | data dostępu = 2017-12-15}}</ref>. Pozostałe konkurencje rozegrano w [[Kvitfjell]].

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [http://www.hafjell.no/ Oficjalna strona internetowa]

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Norweskie ośrodki narciarskie]]

title: Hafjell

Państwo: Norwegia

Okręg: Oppland


text:
# Warzyce
Warzyce – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Jasło, w Kotlinie Jasielsko-Krośnieńskiej, 6 km na wschód od Jasła.
W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
Siedziba sołectwa oraz parafii św. Wawrzyńca, należącej do dekanatu Jasło Wschód, diecezji rzeszowskiej. Teren miejscowości obejmuje pomnikowy okaz dębu liczący blisko 500 lat, o obwodzie około 700 cm i wysokości 27 metrów

## Integralne części wsi
| SIMC    | Nazwa         | Rodzaj    |
| ------- | ------------- | --------- |
| 0353187 | Błasikówka    | część wsi |
| 0353193 | Dół           | część wsi |
| 0353201 | Fąfara        | część wsi |
| 0353218 | Filipy        | część wsi |
| 0353224 | Gojsce        | część wsi |
| 0353230 | Góra          | część wsi |
| 0353247 | Mała Wieś     | część wsi |
| 0353253 | Potok         | część wsi |
| 0353260 | Sanokówka     | część wsi |
| 0353276 | Wójtowiczówka | część wsi |
| 0353282 | Wronówka      | część wsi |
| 0353299 | Zapłocie      | część wsi |

## Historia administracyjna
Wieś i gmina jednostkowa w powiecie jasielskim, w czasie II RP w woј. krakowskim. W 1934 w nowo utworzonej zbiorowej gminie Jasło, gdzie utworzyła gromadę.
Podczas II wojny światowej w gminie Jaslo w powiecie Jaslo w dystrykcie krakowskim (Generalne Gubernatorstwo). Liczyły wtedy 1250 mieszkańców.
Po wojnie znów w gminie Jasło w powiecie jasielskim, w nowo utworzonym województwie rzeszowskim. Jesienią 1954 zniesiono gminy tworząc gromady. Warzyce weszły w skład nowo utworzonej gromady Brzyszczki, gdzie przetrwały do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej.
1 stycznia 1973 ponownie w gminie Jasło. Od 1 lipca 1975 w województwie krośnieńskim.
1 lutego 1977 część wsi Warzyce (241 ha) włączono do Jasła.

## Historia
Najstarsze akcje osadnicze, po nadaniach książęcych, podjęli w XI w. benedyktyni z Tyńca. Z dokumentu legata papieskiego Idziego wystawionego w Krakowie w maju 1123 – styczniu 1125 r. za zgodą Bolesława Krzywoustego i syna Bolesława oraz biskupa krakowskiego Radosta wynika, że do klasztoru tego należały okoliczne wsie (łac. villa): Bieździedza (Bezdochouici), Siepietnica (Suepetnici), Pilzno (Pilsno), Klecie (Clececi), Brzostek (Brestek), Warzyce (Krotowice) (Crothouici) z wymienionymi osadnikami (Croth, Varga, Zuloth, Mlodos, Wisetrop), czyli dzisiejsze Warzyce. To jest najstarsza wzmianka o istnieniu tych miejscowości. Można sądzić, że osadźcą dla tej miejscowości byli benedyktyni z Tyńca. Krotowice w końcu XIII w. zmieniły nazwę na Warzyce. W XIII w. następuje korzystniejsza dla rozwoju osady lokacja na prawie magdeburskim.
W dokumencie Leszka Czarnego, w którym książę zezwala na osadzenie miejscowości na tym prawie figuruje 30 wsi w tym i Warzyce.
9 lutego 1319 roku Władysław Łokietek wyrokiem wydanym w Trzebini przysądził zamek Golesz wraz z wsiami (m.in. Warzyce) Michałowi, opatowi tynieckiemu. Z dokumentu 1319 roku dowiadujemy się o sporze między opatem tynieckim a Jakubem z Bogorii, podkomorzym sandomierskim, o gród Golesz. W 1320 Jakub zajął bezprawnie dobra klasztoru. Władysław Łokietek wydał ponownie wyrok na korzyść opata. Nastąpiła między stronami ugoda, w myśl której Jakub miał zwrócić dobra z wyjątkiem grodu Golesza oraz Krajowic i Warzyc, które miał przez 3 lata użytkować, z obowiązku urządzenia goleskiego grodu.
W tym wieku miejscowości na Podkarpaciu były niszczone przez napady Tatarów. W 1474 r. miał miejsce najazd węgierskich wojsk Macieja Korwina pod wodzą zmadziarowanego Słowaka, Tomasza Tarczaya z Lipian, a w 1655 potop szwedzki i w 1657 najazd współdziałających ze Szwedami oddziałów Jerzego II Rakoczego. W 1769 r. w miejscowości tej stacjonowały dla obrony przed wojskami rosyjskimi Konfederaci barscy. Miały tu miejsce walki w czasie I wojny światowej, szczególnie zacięte w 1915 r. Na początku II wojny światowej 8 września 1939 r. weszły tu oddziały niemieckie. Resztki oddziałów polskich ukrywały się w lesie warzyckim jeszcze w grudniu 1939 r.
Na przełomie wieku XVI i XVII istniała w Warzycach szkoła.

### Lata II wojny światowej
W grudniu 1939 r. odbyło się w mieszkaniu Romana Sanokowskiego spotkanie organizacyjne przyszłej Placówki AK Tarnowiec Turkawka, które poprowadził podoficer WP Jan Betlej. Wkrótce dołączył ppor. Władysław Dąbek Łado późniejszy dow. tych oddziałów, z którym nawiązał łączność kpt. Józef Modrzejewski Komendant Obwodu AK Jasło. Pod Lasem Warzyckim było pole zrzutów lotniczych. W kwietniu 1944 r. Józef Gryglewicz – jaślanin z Dywizjonu 301 w Anglii brał udział w zrzucie nad lasem pomiędzy Warzycami i Sieklówką dla jasielskich oddziałów Armii Krajowej. Zrzut ten, pomimo wielkiego ryzyka ze względu na bliskość oddziałów niemieckich, powiódł się. Przejmował go m.in. ppor. AK Adam Piegłowski, kolega Józefa Gryglewicza. Odbiór zrzutów należał do Rafałka z Warzyc i Patrolu z Chrząstówki. W pierwszy dzień Wielkanocy 9 kwietnia 1944 r. na polach pod Lasem Warzyckim dokonano odbioru zrzutu broni i ulokowano ją na plebanii w Sieklówce.

### Las Warzycki miejscem masowych egzekucji
W latach 1940–1944 miały miejsce masowe rozstrzeliwania dokonywane przez hitlerowców w lesie warzyckim. W egzekucjach zginęło łącznie ok. 5 tys. Polaków i Żydów. Wśród ofiar polskich znajdowali się więźniowie z Jasła, oficerowie, wielu partyzantów oraz dzieci z Zakładu Wychowawczego w Iwoniczu. Rozstrzeliwano także jeńców sowieckich. Pomordowani Żydzi pochodzili w większości z gett we Frysztaku, Jaśle, Korczynie – m.in. 3 lipca 1942 roku Niemcy przeprowadzili w lesie warzyckim egzekucję 850 Żydów, a 29 września 1942 roku zamordowali tu kolejną grupę przetransportowaną z getta w Jaśle. Wśród zamordowanych znajdował się rabin Chone Halberstam z Kołaczyc. Zwłoki zamordowanych zostały pogrzebane w 32 zbiorowych mogiłach. Po wojnie na miejscu kaźni powstał cmentarz.

### Cmentarz z I wojny światowej (z 1915 r.)
Cmentarz z 1915 roku opodal kościoła w Warzycach przy drodze do Lubli. Projektował go Johann Jäger. Są tam 22 mogiły pojedyncze i 8 mogił zbiorowych żołnierzy I i II dywizji gwardii pruskiej, w której byli Polacy z poznańskiego m.in.: Gapiński, Sędecki, Zajączek.
Pochowani są też Niemcy (25), Austriacy (9) i Rosjanie (22).

title: Warzyce

wikitext:
{{Inne znaczenia}}
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Warzyce
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                = Warzyce, kościół św. Wawrzyńca (HB1).jpg
 |opis zdjęcia           = Kościół św. Wawrzyńca
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = podkarpackie
 |powiat                 = [[Powiat jasielski|jasielski]]
 |gmina                  = [[Jasło (gmina wiejska)|Jasło]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 1631{{r|rap}}
 |rok                    = 2020
 |strefa numeracyjna     = 13
 |kod pocztowy           = 38-200{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = RJS
 |SIMC                   = 0353170
 |kod mapy               = Jasło (gmina wiejska)
 |współrzędne            = 49°45'49"N 21°32'00"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|144465|data=2024-01-09}}</ref>
 |commons                = Category:Warzyce
 |www                    =
}}
[[Plik:Warzyce, dworek Sanokowskich (HB7).jpg|thumb|242px|Dworek Sanokowskich z XX w.]]
[[Plik:Warzyce (województwo podkarpackie), cmentarz wojenny nr 21 (HB1).jpg|thumb|242px|Cmentarz wojenny w Warzycach położony przy starej trasie drogi 988]]
'''Warzyce''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]], położona w [[województwo podkarpackie|województwie podkarpackim]], w [[powiat jasielski|powiecie jasielskim]], w [[Jasło (gmina wiejska)|gminie Jasło]]{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}, w [[Kotlina Jasielsko-Krośnieńska|Kotlinie Jasielsko-Krośnieńskiej]], 6 km na wschód od Jasła.

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] wieś administracyjnie należała do [[województwo krośnieńskie|województwa krośnieńskiego]].

Siedziba sołectwa oraz [[Parafia Świętego Wawrzyńca w Warzycach|parafii św. Wawrzyńca]], należącej do [[Dekanat Jasło Wschód|dekanatu Jasło Wschód]], [[Diecezja rzeszowska|diecezji rzeszowskiej]]. Teren miejscowości obejmuje pomnikowy okaz [[Dąb szypułkowy|dębu]] liczący blisko 500 lat, o obwodzie około 700 cm i wysokości 27 metrów

== Integralne części wsi ==
{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Warzyce{{r|Dz.U. 29/2013|teryt}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0353187 || Błasikówka || część wsi
|-
|0353193 || Dół || część wsi
|-
|0353201 || Fąfara || część wsi
|-
|0353218 || Filipy || część wsi
|-
|0353224 || Gojsce || część wsi
|-
|0353230 || Góra || część wsi
|-
|0353247 || Mała Wieś || część wsi
|-
|0353253 || Potok || część wsi
|-
|0353260 || Sanokówka || część wsi
|-
|0353276 || Wójtowiczówka || część wsi
|-
|0353282 || Wronówka || część wsi
|-
|0353299 || Zapłocie || część wsi
|-
|}

== Historia administracyjna ==

Wieś i gmina jednostkowa w [[Powiat jasielski|powiecie jasielskim]], w czasie II RP w [[Województwo krakowskie (II Rzeczpospolita)|woј. krakowskim]]. W 1934 w nowo utworzonej zbiorowej [[Jasło (gmina wiejska)|gminie Jasło]]<ref>{{Dziennik Ustaw|1934|69|641}}</ref>, gdzie utworzyła gromadę<ref>[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/119876/edition/112439/content Krakowski Dziennik Wojewódzki. 1934, nr 19, poz. 139]</ref>.

Podczas II wojny światowej w gminie Jaslo w powiecie Jaslo w [[Dystrykt krakowski|dystrykcie krakowskim]] ([[Generalne Gubernatorstwo]]). Liczyły wtedy 1250 mieszkańców<ref>Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG.</ref>.

Po wojnie znów w gminie Jasło w powiecie jasielskim, w nowo utworzonym [[Województwo rzeszowskie (1945–1975)|województwie rzeszowskim]]<ref>Wykaz gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej: według stanu na z dnia 1 VII 1952 r.</ref>. Jesienią 1954 zniesiono gminy tworząc [[Gromada (podział administracyjny)|gromady]]. Warzyce weszły w skład nowo utworzonej [[Brzyszczki (gromada)|gromady Brzyszczki]]<ref>Uchwała Nr 22/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu jasielskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 18 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 30 listopada 1954 r., Nr. 11, Poz. 41)</ref>, gdzie przetrwały do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej<ref name="paprlsevenone">{{cytuj książkę|tytuł=Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1|wydawca=[[Główny Urząd Statystyczny]] – Biuro Spisów|miejsce=Warszawa|rok=1971}}</ref>.

1 stycznia 1973 ponownie w gminie Jasło<ref>Uchwała Nr XVIII/56/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 1972 w sprawie utworzenia gmin w województwie rzeszowskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 1972, Nr 16, Poz. 193)</ref>. Od 1 lipca 1975 w [[Województwo krośnieńskie|województwie krośnieńskim]]<ref name=ustawa>{{Dziennik Ustaw|rok=1975|numer=16|pozycja=91}}</ref>.

1 lutego 1977 [[Warzyce (Jasło)|część wsi Warzyce]] (241 ha) włączono do Jasła<ref>{{Dziennik Ustaw|rok=1977|numer=2|pozycja=12}}</ref>.

== Historia ==
Najstarsze akcje osadnicze, po nadaniach książęcych, podjęli w XI w. [[benedyktyni]] z [[Tyniec (Kraków)|Tyńca]]. Z dokumentu [[Legat papieski|legata papieskiego]] [[Idzi z Tuskulum|Idziego]] wystawionego w [[Kraków|Krakowie]] w maju [[1123]] – styczniu [[1125]] r. za zgodą [[Bolesław III Krzywousty|Bolesława Krzywoustego]] i syna Bolesława oraz [[Biskupi krakowscy|biskupa krakowskiego]] [[Radost (biskup krakowski)|Radosta]] wynika, że do klasztoru tego należały okoliczne wsie ''(łac. villa)'': [[Bieździedza]] ''(Bezdochouici)'', [[Siepietnica]] ''(Suepetnici)'', [[Pilzno (Polska)|Pilzno]] ''(Pilsno)'', [[Klecie (województwo podkarpackie)|Klecie]] ''(Clececi)'', [[Brzostek]] ''(Brestek)'', Warzyce (Krotowice) ''(Crothouici)'' z wymienionymi osadnikami ''(Croth, Varga, Zuloth, Mlodos, Wisetrop)'', czyli dzisiejsze Warzyce. To jest najstarsza wzmianka o istnieniu tych miejscowości. Można sądzić, że osadźcą dla tej miejscowości byli benedyktyni z Tyńca. Krotowice w końcu XIII w. zmieniły nazwę na Warzyce. W XIII w. następuje korzystniejsza dla rozwoju osady lokacja na [[Prawo magdeburskie|prawie magdeburskim]].

W dokumencie [[Leszek Czarny|Leszka Czarnego]], w którym książę zezwala na osadzenie miejscowości na tym prawie figuruje 30 wsi w tym i Warzyce.

9 lutego 1319 roku [[Władysław I Łokietek|Władysław Łokietek]] wyrokiem wydanym w [[Trzebinia|Trzebini]] przysądził [[Zamek Golesz w Krajowicach|zamek Golesz]] wraz z wsiami (m.in. Warzyce) Michałowi, [[opat]]owi tynieckiemu. Z dokumentu [[1319]] roku dowiadujemy się o sporze między opatem tynieckim a [[Jakub Bogoria|Jakubem z Bogorii]], podkomorzym sandomierskim, o gród Golesz. W 1320 Jakub zajął bezprawnie dobra klasztoru. Władysław Łokietek wydał ponownie wyrok na korzyść opata. Nastąpiła między stronami ugoda, w myśl której Jakub miał zwrócić dobra z wyjątkiem grodu Golesza oraz Krajowic i Warzyc, które miał przez 3 lata użytkować, z obowiązku urządzenia goleskiego grodu<ref>"Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego" pod redakcją Józefa Garbacika. PWN. Kraków 1964</ref>.

W tym wieku miejscowości na Podkarpaciu były niszczone przez napady Tatarów. W [[1474]] r. miał miejsce najazd węgierskich wojsk [[Maciej Korwin|Macieja Korwina]] pod wodzą zmadziarowanego Słowaka, [[Tomasz Tharczay|Tomasza Tarczaya]] z [[Lipany|Lipian]], a w [[1655]] [[potop szwedzki]] i w [[1657]] najazd współdziałających ze Szwedami oddziałów [[Jerzy II Rakoczy|Jerzego II Rakoczego]]. W 1769 r. w miejscowości tej stacjonowały dla obrony przed wojskami rosyjskimi [[Konfederacja barska|Konfederaci barscy]]. Miały tu miejsce walki w czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]], szczególnie zacięte w 1915 r. Na początku [[II wojna światowa|II wojny światowej]] [[8 września]] [[1939]] r. weszły tu oddziały niemieckie. Resztki oddziałów polskich ukrywały się w lesie warzyckim jeszcze w grudniu 1939 r.

Na przełomie wieku XVI i XVII istniała w Warzycach szkoła.

=== Lata II wojny światowej ===
W grudniu [[1939]] r. odbyło się w mieszkaniu Romana Sanokowskiego spotkanie organizacyjne przyszłej Placówki [[Armia Krajowa|AK]] [[Tarnowiec (województwo podkarpackie)|Tarnowiec]] ''Turkawka'', które poprowadził podoficer WP [[Jan Betlej]]. Wkrótce dołączył ppor. [[Władysław Dąbek]] ''Łado'' późniejszy dow. tych oddziałów, z którym nawiązał łączność kpt. [[Józef Modrzejewski]] Komendant Obwodu [[Armia Krajowa|AK]] [[Jasło]]. Pod Lasem Warzyckim było pole zrzutów lotniczych. W kwietniu 1944 r. [[Józef Gryglewicz]] – jaślanin z [[Dywizjon 301|Dywizjonu 301]] w Anglii brał udział w zrzucie nad lasem pomiędzy Warzycami i Sieklówką dla jasielskich oddziałów Armii Krajowej. Zrzut ten, pomimo wielkiego ryzyka ze względu na bliskość oddziałów niemieckich, powiódł się. Przejmował go m.in. ppor. AK Adam Piegłowski, kolega Józefa Gryglewicza. Odbiór zrzutów należał do ''Rafałka'' z Warzyc i Patrolu z [[Chrząstówka|Chrząstówki]]. W pierwszy dzień Wielkanocy [[9 kwietnia]] [[1944]] r. na polach pod Lasem Warzyckim dokonano odbioru zrzutu broni i ulokowano ją na plebanii w [[Sieklówka|Sieklówce]].

=== Las Warzycki miejscem masowych egzekucji ===
[[Plik:Cmentarz warzycki las 1.jpg|thumb|242px|Brama cmentarza wojennego w lesie warzyckim]]
[[Plik:Warzyce, cmentarz wojenny (HB3).jpg|thumb|242px|Tablica pamiątkowa umieszczona obok bramy cmentarza wojennego w lesie warzyckim]]
W latach [[1940]]–[[1944]] miały miejsce masowe rozstrzeliwania dokonywane przez [[Adolf Hitler|hitlerowców]] w lesie warzyckim. W egzekucjach zginęło łącznie ok. 5 tys.<ref name="Województwo podkarpackie – Warzyce">{{cytuj książkę|tytuł=Województwo podkarpackie – Warzyce|url=http://www.badacz.org/izrael/zydzi_w_polsce/katalog_karpaty_warzyce.html|data=2006–2007}}</ref> Polaków i Żydów. Wśród ofiar polskich znajdowali się więźniowie z [[Jasło|Jasła]], [[oficer (wojsko)|oficerowie]], wielu partyzantów oraz dzieci z Zakładu Wychowawczego w [[Iwonicz]]u. Rozstrzeliwano także jeńców [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|sowieckich]]. Pomordowani Żydzi pochodzili w większości z [[Getto|gett]] we [[Frysztak]]u, [[Jasło|Jaśle]], [[Korczyna (województwo podkarpackie)|Korczynie]] – m.in. [[3 lipca]] [[1942]] roku Niemcy przeprowadzili w lesie warzyckim egzekucję 850 Żydów, a [[29 września]] 1942 roku zamordowali tu kolejną grupę przetransportowaną z getta w Jaśle. Wśród zamordowanych znajdował się [[rabin]] Chone Halberstam z [[Kołaczyce|Kołaczyc]]. Zwłoki zamordowanych zostały pogrzebane w 32 zbiorowych mogiłach. Po wojnie na miejscu kaźni powstał cmentarz.

=== Cmentarz z I wojny światowej (z 1915 r.) ===
{{osobny artykuł|Cmentarz wojenny nr 21 – Warzyce}}
Cmentarz z 1915 roku opodal kościoła w Warzycach przy drodze do [[Lubla|Lubli]]. Projektował go [[Johann Jäger]]. Są tam 22 mogiły pojedyncze i 8 mogił zbiorowych żołnierzy I i II dywizji gwardii pruskiej, w której byli Polacy z poznańskiego m.in.: Gapiński, Sędecki, Zajączek.
Pochowani są też Niemcy (25), Austriacy (9) i Rosjanie (22).

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://admin.gminajaslo.pl/files/PDF_2021/raport_o_stanie_gminy/raport_o_stanie_gminy_jaslo_za_2020.pdf Raport o stanie gminy w 2020. Stan ludności na 31.12.2020] s. 5 [dostęp 2022-01-20]</ref>
* <ref name = "Dz.U. 29/2013">{{cytuj pismo | tytuł = Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części |adres czasopisma = http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2013/200/2 |czasopismo = Dziennik Ustaw| wydawca = Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji |oznaczenie = nr 29, poz. 200, s. 1867 | data = 2013–02–15 | url = http://dziennikustaw.gov.pl/du/2013/200/D2013000020001.pdf | data dostępu = 2014-03-09}}</ref>
* <ref name = "teryt">{{cytuj stronę| url = http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejscSkl&wojewodztwo=393&powiat=5036&gmina=4455&miejscowosc=54684&advanced=true|tytuł=TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)|opublikowany=Główny Urząd Statystyczny|data dostępu=2015-11-18}}</ref>
* <ref name="poczta">{{Poczta Polska|2013|s=1441|data dostępu=2014–03–09}}</ref>
}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{SgKP|XIII|123|Warzyce}}
* {{Cytuj stronę | url = http://badacz.org/izrael/zydzi_w_polsce/katalog_karpaty_warzyce.html | tytuł = Zdjęcia cmentarza ofiar terroru hitlerowskiego w Warzycach | opublikowany = badacz.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20071016111532/http://badacz.org/izrael/zydzi_w_polsce/katalog_karpaty_warzyce.html | zarchiwizowano = 2007-10-16}}
* [http://www.wirtualnejaslo.pl/powiat/20/ Opis wsi na stronie wirtualnejasło.pl]

{{Gmina Jasło}}

[[Kategoria:Warzyce| ]]
[[Kategoria:Wsie w powiecie jasielskim]]

title: Warzyce

Województwo: podkarpackie

Powiat: jasielski

Gmina: Jasło

Tablice rejestracyjne: RJS


text:
# Bardoayts
Bardoayts – według katalogu Hieronima Maleckiego staropruski opiekun żeglarzy; w rzeczywistości przydomek i jedna z hipostaz boga magii Patrimpsa-Andaja.

title: Bardoayts

wikitext:
'''Bardoayts''' – według katalogu Hieronima Maleckiego staropruski opiekun żeglarzy; w rzeczywistości przydomek i jedna z hipostaz boga magii [[Patrimps]]a-[[Andaj]]a.

== Bibliografia ==
* J. Suchocki, Mitologia bałtyjska, Warszawa 1991.

[[Kategoria:Bóstwa bałtyjskie]]
[[Kategoria:Bóstwa wodne]]
[[Kategoria:Bóstwa transportu]]
[[Kategoria:Bóstwa magii]]
[[Kategoria:Bóstwa opiekuńcze]]


text:
# A la juventud filipina
A la juventud filipina – wiersz autorstwa José Rizala z 1879.
Powstał w czasie, gdy Rizal wciąż był studentem Universidad de Santo Tomás w Manili, jest uznawany za najistotniejszy tekst poetycki w młodzieńczym etapie jego rozwoju literackiego. Został nagrodzony srebrnym piórem podczas konkursu zorganizowanego przez manilskie Liceo Artistico Literario. Kilkanaście lat po powstaniu znalazł się wśród dowodów w procesie oskarżonego o bunt i działalność wywrotową autora.
Skierowany do młodzieży filipińskiej, podkreśla jej znaczenie w przyszłości archipelagu. Używa terminu Filipino w nowym dla swoich czasów kontekście, odnosząc go do wszystkich mieszkańców terytorium nie zaś jedynie do osób hiszpańskiego pochodzenia urodzonych już na wyspach. Z tego powodu część krytyki literackiej upatruje w nim zalążki przyszłej działalności niepodległościowej Rizala. Niemniej, pogląd ten bywał krytykowany jako nadinterpretacja. Sam wiersz natomiast przepełniony jest wdzięcznością wobec kolonialnej metropolii. Pochodzi zeń jedna z najczęściej cytowanych fraz filipińskiego bohatera narodowego, Bella esperanza de la Patria Mía!
Doczekał się licznych tłumaczeń, w tym na tagalski, angielski i włoski. Bywa recytowany podczas ceremonii związanych z obchodami świąt narodowych, przywoływany również w przemówieniach przez prezydentów Filipin.

title: A la juventud filipina

wikitext:
'''A la juventud filipina''' – wiersz autorstwa [[José Rizal]]a z 1879<ref>{{cytuj stronę | url = https://utpjournals.press/doi/pdf/10.3138/uram.34.1-2.113 | tytuł = José Rizal, the Quest for FilipinoIndependence, and the Search for UltimateReality and Meaning | data dostępu = 2020-10-20 | opublikowany = utpjournals.press |strony = 4 | język = en}}</ref>.

Powstał w czasie, gdy Rizal wciąż był studentem Universidad de Santo Tomás<ref>{{cytuj stronę | url = https://theculturetrip.com/asia/philippines/articles/the-8-most-important-literary-works-by-jose-rizal/ | tytuł = The 8 Most Important Literary Works by Jose Rizal | data dostępu = 2020-10-19 | opublikowany = theculturetrip.com | język = en}}</ref> w [[Manila|Manili]], jest uznawany za najistotniejszy tekst poetycki w młodzieńczym etapie jego rozwoju literackiego<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.bne.es/es/Micrositios/Exposiciones/Rizal/resources/documentos/rizal_estudio_02.pdf | tytuł = José Rizal en la literatura y en la historia de Filipinas | data dostępu = 2020-10-19 | opublikowany = bne.es |strony = 3 | język = es}}</ref>. Został nagrodzony srebrnym piórem podczas konkursu zorganizowanego przez manilskie Liceo Artistico Literario<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.bne.es/es/Micrositios/Exposiciones/Rizal/resources/documentos/rizal_estudio_02.pdf | tytuł = José Rizal en la literatura y en la historia de Filipinas | data dostępu = 2020-10-19 | opublikowany = bne.es |strony = 3-4 | język = es}}</ref><ref>{{cytuj stronę | url = http://dbe.rah.es/biografias/5941/jose-protasio-rizal-mercado-y-alonso | tytuł = José Protasio Rizal-Mercado y Alonso | data dostępu = 2020-11-16 | opublikowany = rah.es | język = es}}</ref>. Kilkanaście lat po powstaniu znalazł się wśród dowodów w procesie oskarżonego o bunt i działalność wywrotową autora<ref>{{cytuj stronę | url = https://opinion.inquirer.net/75739/fair-hope | tytuł = Fair hope | data dostępu = 2020-10-19 | opublikowany = inquirer.net | język = en}}</ref>.

Skierowany do młodzieży filipińskiej, podkreśla jej znaczenie w przyszłości archipelagu. Używa terminu ''Filipino'' w nowym dla swoich czasów kontekście, odnosząc go do wszystkich mieszkańców terytorium nie zaś jedynie do osób hiszpańskiego pochodzenia urodzonych już na wyspach<ref>{{cytuj stronę | url = https://nhcp.gov.ph/spanish-a-language-of-the-filipino-nationalist-discourse/ | tytuł = SPANISH: A LANGUAGE OF THE FILIPINO NATIONALIST DISCOURSE | data dostępu = 2020-10-20 | opublikowany = nhcp.gov.ph | język = en}}</ref>. Z tego powodu część [[krytyka literacka|krytyki literackiej]] upatruje w nim zalążki przyszłej działalności niepodległościowej Rizala<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.bne.es/es/Micrositios/Exposiciones/Rizal/resources/documentos/rizal_estudio_02.pdf | tytuł = José Rizal en la literatura y en la historia de Filipinas | data dostępu = 2020-10-19 | opublikowany = bne.es |strony = 4 | język = es}}</ref>. Niemniej, pogląd ten bywał krytykowany jako nadinterpretacja<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article21988 | tytuł = RIZAL’S “SA AKING MGA KABATA”: AN AMAZINGLY PROFOUND POEM | data dostępu = 2020-10-20 | opublikowany = europe-solidaire.org | język = en}}</ref>. Sam wiersz natomiast przepełniony jest wdzięcznością wobec [[Hiszpania|kolonialnej metropolii]]<ref>{{cytuj stronę | url = https://pepealas.wordpress.com/tag/a-la-juventud-filipina/| tytuł = Filipinas, España: more than friendship | data dostępu = 2020-10-20 | opublikowany = pepealas.wordpress.com | język = en}}</ref>. Pochodzi zeń jedna z najczęściej cytowanych fraz filipińskiego bohatera narodowego, ''Bella esperanza de la Patria Mía!''

Doczekał się licznych tłumaczeń, w tym na [[język tagalski|tagalski]], [[język angielski|angielski]] i [[język włoski|włoski]]<ref>{{cytuj stronę | url = http://www.rizal.it/gioventu.pdf | tytuł = Alla  gioventù  filippina | data dostępu = 2020-10-20 | opublikowany = rizal.it |strony = 1-2 | język = it}}</ref>. Bywa recytowany podczas ceremonii związanych z obchodami świąt narodowych<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.philippine-embassy.org.sg/news/2017/01/philippine-embassy-leads-observance-of-120th-rizal-day-in-singapore/ | tytuł = Philippine Embassy leads observance of 120th Rizal Day in Singapore | data dostępu = 2020-10-24 | opublikowany = philippine-embassy.org.sg | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20201026200918/https://www.philippine-embassy.org.sg/news/2017/01/philippine-embassy-leads-observance-of-120th-rizal-day-in-singapore/ | zarchiwizowano = 26 października 2020 }}</ref>, przywoływany również w przemówieniach przez [[Prezydenci Filipin|prezydentów Filipin]]<ref>{{cytuj stronę | url = https://www.officialgazette.gov.ph/1951/12/30/address-of-president-quirino-on-rizal-day/ | tytuł = Address of President Quirino on Rizal Day | data dostępu = 2020-10-24 | opublikowany = officialgazette.gov.ph | język = en}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Retana |imię = Wenceslao Emilio |autor link = |tytuł = Vida y escritos del Dr. José Rizal / por W.E. Retana ; edición ilustrada con fotograbados; prólogo y epílogo de Javier Gómez de la Serna y Miguel de Unamuno |wydawca = Librería General de V. Suárez |miejsce = Madrid |rok = 1907 |strony = 1-512 |isbn = |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = De Veyra |imię = Jaime C. |autor link = |tytuł = Poesías de Rizal / compilación hecha por Jaime C. de Veyra, con un estudio de la personalidad de Rizal por el mismo |wydawca = Biblioteca Nacional de Filipinas, Bureau of Printing |miejsce = Manila |rok = 1946 |strony = I-XVI, 1-138 |isbn = |odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Palma |imię = Rafael |autor link = |tytuł = Biografía de Rizal / por Rafael Palma |wydawca = Bureau of Printing |miejsce = Manila |rok = 1949 |strony = I-XXV, 1-398 |isbn = |odn=tak}}

[[Kategoria:Literatura Filipin]]
[[Kategoria:Historia Filipin]]
[[Kategoria:Utwory literackie z 1879]]
[[Kategoria:Utwory poetyckie]]
[[Kategoria:Literatura hiszpańskojęzyczna]]


text:
# Rugosocleptes rugicollis
Rugosocleptes rugicollis – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych i podrodziny zgrzypikowych. Jedyny przedstawiciel rodzaju Rugosocleptes.

## Zasięg występowania
Gatunek ten występuje na Nowej Kaledonii.

title: Rugosocleptes rugicollis

wikitext:
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Rugosocleptes rugicollis''
 |TSN                    =
 |zoolog                 = ([[Charles Adolphe Albert Fauvel|Fauvel]], 1906)
 |okres istnienia        =
 |grafika                =
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[owady uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[chrząszcze]]
 |podrząd                = [[chrząszcze wielożerne]]
 |infrarząd              = [[Cucujiformia]]
 |nadrodzina             = [[stonki]]
 |rodzina                = [[kózkowate]]
 |podrodzina             = [[zgrzypikowe]]
 |plemię                 = [[Parmenini]]
 |rodzaj                 = ''Rugosocleptes'' <small>[[Stefan von Breuning|Breuning]], 1951</small>
 |gatunek                = ''Rugosocleptes rugicollis''
 |synonimy               =
* ''Parasomatidia'' Breuning, 1978
* ''Parasomatidia kaszabi'' Breuning, 1978
 |wikispecies            = Rugosocleptes rugicollis
 |commons                =
}}
'''''Rugosocleptes rugicollis''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[chrząszcze|chrząszcza]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[kózkowate|kózkowatych]] i podrodziny [[zgrzypikowe|zgrzypikowych]]. [[takson monotypowy|Jedyny przedstawiciel]] [[rodzaj (biologia)|rodzaju]] ''Rugosocleptes''{{r|old}}.

== Zasięg występowania ==
Gatunek ten występuje na [[Nowa Kaledonia|Nowej Kaledonii]]{{r|old}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name="old">{{Cytuj | url =http://bezbycids.com/byciddb/wbycidview.asp?tribe=Parmenini&w=o| tytuł = Parmenini w Old World Cerambycidae Catalog | data dostępu = 2024-12-08}}</ref>
</references>

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Zgrzypikowe]]
[[Kategoria:Chrząszcze Nowej Kaledonii]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Nowej Kaledonii]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1906 roku]]

title: Domena

Domena: eukarionty

Królestwo: zwierzęta

Typ: stawonogi

Gromada: owady

Podgromada: owady uskrzydlone

Rząd: chrząszcze

Podrząd: chrząszcze wielożerne

Infrarząd: Cucujiformia

Nadrodzina: stonki

Rodzina: kózkowate

Podrodzina: zgrzypikowe

Plemię: Parmenini

Rodzaj: Rugosocleptes Breuning , 1951

Gatunek: Rugosocleptes rugicollis


text:
# Marienberg
Marienberg – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Chemnitz, w powiecie Erzgebirgskreis. Do 31 grudnia 2011 siedziba wspólnoty administracyjnej Marienberg, która dzień później została rozwiązana.
1 stycznia 2012 do miasta przyłączono gminę Pobershau, a 31 grudnia miasto Zöblitz. Obie gminy stały się automatycznie dzielnicami miasta.

## Współpraca
- Bad Marienberg (Westerwald), Nadrenia-Palatynat
- Dorog, Węgry
- Lingen (Ems), Dolna Saksonia
- Most, Czechy

title: Marienberg

wikitext:
{{inne znaczenia|miasta w Niemczech|[[Marienberg (ujednoznacznienie)|inne znaczenia tego słowa]]}}
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Marienberg
 |nazwa oryginalna             =
 |zdjęcie                      = Marienberg Zschopauer Straße und St. Marien.jpg
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         = Wappen Marienberg (Erzgebirge).png
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = DE-SN
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna =
 |3. jednostka administracyjna = [[Erzgebirgskreis]]
 |powierzchnia                 = 133,47
 |wysokość                     = 609
 |rok                          = 31.12.2013
 |liczba ludności              = 17 505
 |gęstość zaludnienia          = 131
 |numer kierunkowy             = 03735
 |kod pocztowy                 = 09496
 |tablice rejestracyjne        = ERZ, ANA, ASZ, AU, MAB, MEK, STL, SZB, ZP
 |kod mapy                     = Saksonia
 |współrzędne                  = 50°38′N 13°9′E
 |commons                      = Category:Marienberg
 |www                          = http://www.marienberg.de/
}}
'''Marienberg''' – miasto w [[Niemcy|Niemczech]], w kraju związkowym [[Saksonia]], w [[okręg administracyjny Chemnitz|okręgu administracyjnym Chemnitz]], w powiecie [[Erzgebirgskreis]]. Do [[31 grudnia]] [[2011]] siedziba [[Wspólnoty administracyjne i związki gmin w Niemczech|wspólnoty administracyjnej]] [[wspólnota administracyjna Marienberg|Marienberg]], która dzień później została rozwiązana.

[[1 stycznia]] [[2012]] do miasta przyłączono gminę [[Pobershau]], a 31 grudnia miasto [[Zöblitz]]. Obie gminy stały się automatycznie dzielnicami miasta.

== Współpraca ==
* [[Bad Marienberg (Westerwald)]], [[Nadrenia-Palatynat]]
* [[Dorog]], [[Węgry]]
* [[Lingen (Ems)]], [[Dolna Saksonia]]
* [[Most (miasto w Czechach)|Most]], [[Czechy]]

== Bibliografia ==
* Statistisches Landesamt des Freistaates Sachsen, Kamenz, 2009
[[Plik:Marienberg Zschopauer Tor - kursächsische Postmeilensäule 1727 (01-2).jpg|thumb|left|Słup dystansowy poczty [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|polsko]]-[[Elektorat Saksonii|saskiej]] z [[1727]] roku]]

{{Erzgebirgskreis}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Miasta w Saksonii]]
[[Kategoria:Erzgebirgskreis]]

title: Marienberg

Państwo: Niemcy

Kraj związkowy: Saksonia

Powiat: Erzgebirgskreis


text:
# Giovanni da Pian del Carpine
Giovanni da Pian del Carpine, Carpini (ur. ok. 1182, zm. 1 sierpnia 1252) – włoski podróżnik, franciszkanin, jeden z pierwszych towarzyszy św. Franciszka. Posłując wraz z Benedyktem Polakiem na dwór wielkiego chana Mongołów w okolicach Karakorum stał się jednym z pierwszych Europejczyków, który dotarł do Mongolii. Biskup Baru w Czarnogórze i prymas Serbii w latach 1247-52.

## Życiorys
Sądząc po przydomku urodził się w Pian del Carpine (obecnie Magione) w Umbrii. W młodym wieku dołączył do św. Franciszka, odgrywając niemałą rolę w propagowaniu Zakonu. Pełnił funkcje: kustosza Saksonii, prowincjała Niemiec, Hiszpanii i Kolonii. W 1241 r. Europę zaskoczyła inwazja wojsk mongolskich. Mimo grozy, jaką siali Mongołowie, zostali oni dostrzeżeni również jako potencjalni sprzymierzeńcy w walce z islamem. Papież Innocenty IV wybrał Giovanniego da Pian del Carpine na przełożonego katolickiej misji w Mongolii, mimo jego podeszłego wieku (około 65 lat). Jako legat papieski, wiózł do tatarskiego chana list Cum non solus.
Giovanni da Pian del Carpine wyruszył z Lyonu w Wielkanoc, 16 kwietnia 1245 r. w towarzystwie brata Stefana z Czech. Zastąpił go Benedykt Polak, który dołączył we Wrocławiu. Giovanni da Pian del Carpine i Benedykt dotarli przed oblicze Batu-chana nad Wołgą w kwietniu 1246 r. Do obozu wielkiego chana dotarli 22 lipca 1246 r. Byli świadkami uroczystego objęcia tronu przez Gujuka, wnuka Czyngis-Chana. Podczas audiencji odrzucił on papieską propozycję przyjęcia wiary chrześcijańskiej. Posłowie, wyposażeni w list chana do papieża, opuścili dwór w listopadzie 1246 r. i w czerwcu 1247 r. dotarli do Kijowa, witani entuzjastycznie niczym wyrwani ze szponów śmierci.
Zobacz też: wyprawa Giovanniego da Pian del Carpine i Benedykta Polaka na dwór chana mongolskiego
Po zakończeniu poselstwa do Mongolii Giovanni da Pian del Carpine został mianowany arcybiskupem miasta Bar (Antivari) na terenie dzisiejszej Czarnogóry. Zmarł 1 sierpnia 1252 r.
Jest autorem "Historia Mongalorum" (Historia Mongołów) – relacji ze swej podróży.

title: Giovanni da Pian del Carpine

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Giovanni da Pian del Carpine
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   = Arcybiskup
 |grafika                 = nie
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = ok. [[1182]]
 |miejsce urodzenia       =
 |data śmierci            = [[1 sierpnia]] [[1252]]
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = Legat papieski w Mongolii
 |1. funkcja - okres      = 1245-1247
 |2. funkcja              = Arcybiskup Baru
 |2. funkcja - okres      = 1248-1252
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            = [[Zakony i zgromadzenia franciszkańskie|franciszkanie]]
 |data ślubów zakonnych   =

 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            =
 |data nominacji          = 1248
 |data sakry              = <nowiki></nowiki>
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Giovanni da Pian del Carpine''', Carpini (ur. ok. [[1182]], zm. [[1 sierpnia]] [[1252]]) – włoski podróżnik, [[Zakon Braci Mniejszych|franciszkanin]], jeden z pierwszych towarzyszy [[Franciszek z Asyżu|św. Franciszka]]. Posłując wraz z [[Benedykt Polak|Benedyktem Polakiem]] na dwór wielkiego chana Mongołów w okolicach [[Karakorum (stolica)|Karakorum]] stał się jednym z pierwszych Europejczyków, który dotarł do Mongolii. Biskup [[Bar (Czarnogóra)|Baru]] w Czarnogórze i prymas Serbii w latach 1247-52.

== Życiorys ==
Sądząc po przydomku urodził się w Pian del Carpine (obecnie Magione) w Umbrii. W młodym wieku dołączył do św. Franciszka, odgrywając niemałą rolę w propagowaniu Zakonu. Pełnił funkcje: kustosza Saksonii, prowincjała Niemiec, Hiszpanii i Kolonii. W 1241 r. Europę zaskoczyła inwazja wojsk mongolskich. Mimo grozy, jaką siali Mongołowie, zostali oni dostrzeżeni również jako potencjalni sprzymierzeńcy w walce z islamem. Papież [[Innocenty IV]] wybrał Giovanniego da Pian del Carpine na przełożonego katolickiej misji w Mongolii, mimo jego podeszłego wieku (około 65 lat). Jako legat papieski, wiózł do tatarskiego chana list ''Cum non solus''.

Giovanni da Pian del Carpine wyruszył z Lyonu w Wielkanoc, 16 kwietnia 1245 r. w towarzystwie brata Stefana z Czech. Zastąpił go [[Benedykt Polak]], który dołączył we Wrocławiu. Giovanni da Pian del Carpine i Benedykt dotarli przed oblicze [[Batu-chan]]a nad Wołgą w kwietniu 1246 r. Do obozu wielkiego chana dotarli 22 lipca 1246 r. Byli świadkami uroczystego objęcia tronu przez [[Gujuk]]a, wnuka [[Czyngis-chan|Czyngis-Chana]]. Podczas audiencji odrzucił on papieską propozycję przyjęcia wiary chrześcijańskiej. Posłowie, wyposażeni w list chana do papieża, opuścili dwór w listopadzie 1246 r. i w czerwcu 1247 r. dotarli do Kijowa, witani entuzjastycznie niczym wyrwani ze szponów śmierci.

Zobacz też: [[Benedykt Polak#Wyprawa Jana di Piano Carpini i Benedykta Polaka na dwór wielkich chanów mongolskich|wyprawa Giovanniego da Pian del Carpine i Benedykta Polaka na dwór chana mongolskiego]]

Po zakończeniu poselstwa do Mongolii Giovanni da Pian del Carpine został mianowany arcybiskupem miasta [[Bar (Czarnogóra)|Bar]] (Antivari) na terenie dzisiejszej Czarnogóry. Zmarł 1 sierpnia 1252 r.

Jest autorem "Historia Mongalorum" (''Historia Mongołów'') – relacji ze swej podróży.

== Bibliografia ==
{{Wikiźródła|Encyklopedja Kościelna/Carpino Jan de Plano|hasło ''Carpino Jan de Plano'' w Encyklopedii kościelnej|tekst=nie}}
* Jan di Piano Carpini, ''Historia Mongołów'', w: ''Spotkanie dwóch światów. Stolica Apostolska a świat mongolski w połowie XIII wieku. Relacje powstałe w związku z misją Jana di Piano Carpiniego do Mongołów'', pod red. Jerzego Strzelczyka, Poznań 1993, s. 116-223.

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Carpini, Giovanni da Pian del}}
[[Kategoria:Podróżnicy i odkrywcy XIII wieku]]
[[Kategoria:Włoscy franciszkanie (OFM)]]
[[Kategoria:Włoscy podróżnicy i odkrywcy]]
[[Kategoria:Urodzeni w XII wieku]]
[[Kategoria:Zmarli w 1252]]
[[Kategoria:Legaci papiescy]]

title: Giovanni da Pian del Carpine

Data śmierci: 1 sierpnia 1252

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: franciszkanie