text:
# Carlos Costa
Carlos Costa (ur. 22 kwietnia 1968 w Barcelonie) – hiszpański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Atlanty (1996).
Prywatnie nie jest spokrewniony z Albertem Costą, również tenisistą.

## Kariera tenisowa
Jako zawodowy tenisista Costa występował w latach 1988−1999.
Costa opierał swoją grę na topspinowych uderzeniach z głębi kortu (bekhend jednoręczny), rzadko szukając rozwiązań wolejowych.
Na początku lat 90. był zaliczany do najlepszych specjalistów gry na nawierzchni ziemnej, dzięki czemu wygrał 6 turniejów singlowych i w dalszych 7 dochodził do finałów, a w maju 1992 roku awansował na 10. miejsce w rankingu światowym. W grze podwójnej Hiszpan został mistrzem 5 turniejów, a w 3 kończył udział jako finalista. Najwyższe miejsce rankingowe w klasyfikacji gry podwójnej zajmował we wrześniu 1989 roku − nr 40.
W 1991 roku doszedł do 3 rundy wielkoszlemowego French Open oraz półfinałów turniejowych w Guarujrze i Florencji. Wiosną 1992 roku był jednym z wiodących graczy sezonu na kortach ziemnych − wygrał 2 pierwsze europejskie imprezy na tej nawierzchni w Estoril (po zwycięstwach w półfinale nad Emilio Sánchezem i w finale z Sergim Bruguerą) i Barcelonie (w półfinale pokonał Alberto Manciniego, w finale Magnusa Gustafssona), następnie doszedł do finału w Madrycie (w finale uległ Bruguerze), półfinału w Hamburgu (pokonał m.in. Andre Agassiego, przegrał z wiceliderem rankingu Stefanem Edbergiem) oraz finału Rzymie (pokonał m.in. Petra Kordę, przegrał w finale z Jimem Courierem). W świetle tych wyników zaliczano go do faworytów French Open, ale w Paryżu zdołał dojść do 4 rundy, gdzie Goranowi Ivaniševiciowi. Po mistrzostwach Francji grał już mniej skutecznie, notując m.in. 4 rundę podczas US Open.
W 1993 roku był w finale turnieju w Meksyku (przegrał z Thomasem Musterem) i ponownie doszedł do 4 rundy French Open. Tym razem w Paryżu zrewanżował się Ivaniševiciowi w 3 rundzie, ale w następnym meczu przegrał z Richardem Krajickiem (8:10 w piątym secie). Costa wyeliminował Ivaniševicia także w drodze do 3 rundy US Open (uległ Jamiemu Morganowi). Wcześniej wygrał turniej w Hilversum, pokonując w decydującym meczu Magnusa Gustaffsona. Drugi tytuł w sezonie 1993 zdobył pod koniec roku, w Buenos Aires (w finale z Alberto Berasateguim).
Wiosnę na europejskich turniejach na nawierzchni ziemnej w 1994 roku rozpoczął wygraną w Estoril (w półfinale pokonał przyszłego triumfatora French Open Alberta Costę − zbieżność nazwisk przypadkowa, w finale broniącego tytułu Andrija Medwediewa). Doszedł także do finału w Barcelonie, ale nie sprostał w nim Richardowi Krajickowi. Ostatni turniej w karierze Costa wygrał latem 1994 roku, w San Marino (w finale z Niemcem Oliverem Grossem).
W kolejnych latach nie nawiązał już do poprzednich sukcesów. Był jeszcze w 3 finałach turniejowych, sporadycznie pokonywał graczy z czołówki światowej, m.in. w Indian Wells w 1995 roku Jima Couriera, na tym samym turnieju w 1996 roku Borisa Beckera i Alberta Costę, w Monte Carlo w 1996 Michaela Changa, w Monte Carlo w 1997 Wayne'a Ferreirę, w Barcelonie w 1998 Gustavo Kuertena, w Stuttgarcie w 1998 Àlexa Corretję. Ostatnie półfinały turniejów ATP World Tour osiągnął w 1997 roku (Båstad i San Marino). Po raz ostatni wystąpił we wrześniu 1999 na turnieju na Majorce.
Jako deblista najskuteczniejszą parę tworzył z rodakiem Tomásem Carbonellem (3 wygrane turnieje, ćwierćfinał French Open 1989).
Barw narodowych bronił w Pucharze Davisa (1992−1997), jako singlista i deblista (z Carbonellem i Corretją) oraz Drużynowym Pucharze Świata (finał w 1994, przegrany z zespołem niemieckim). Bilans jego występów w Pucharze Davisa wynosi 6 zwycięstw i 5 porażek.
Uczestniczył również w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996 roku, gdzie w 1 rundzie przegrał z Andreą Gaudenzim.
Po zakończeniu aktywnej kariery zajmował się pracą trenerską, uczestniczy także w rywalizacji weteranów (m.in. był finalistą turnieju cyklu Merrill Lynch Tour of Champions w Barcelonie w 2006).

### Finały w turniejach ATP World Tour
| Legenda                                      |
| -------------------------------------------- |
| Wielki Szlem                                 |
| Igrzyska olimpijskie                         |
| Tennis Masters Cup / ATP Finals              |
| ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000   |
| ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
| ATP International Series / ATP Tour 250      |

#### Gra pojedyncza (6–7)
| Końcowy wynik | Nr | Data              | Turniej      | Nawierzchnia | Przeciwnik          | Wynik finału     |
| ------------- | -- | ----------------- | ------------ | ------------ | ------------------- | ---------------- |
| Zwycięzca     | 1. | 5 kwietnia 1992   | Estoril      | Ceglana      | Sergi Bruguera      | 4:6, 6:2, 6:2    |
| Zwycięzca     | 2. | 12 kwietnia 1992  | Barcelona    | Ceglana      | Magnus Gustafsson   | 6:4, 7:6(3), 6:4 |
| Finalista     | 1. | 3 maja 1992       | Madryt       | Ceglana      | Sergi Bruguera      | 6:7(6), 2:6, 2:6 |
| Finalista     | 2. | 17 maja 1992      | Rzym         | Ceglana      | Jim Courier         | 6:7(3), 0:6, 4:6 |
| Finalista     | 3. | 28 lutego 1993    | Meksyk       | Ceglana      | Thomas Muster       | 2:6, 4:6         |
| Zwycięzca     | 3. | 1 sierpnia 1993   | Hilversum    | Ceglana      | Magnus Gustafsson   | 6:1, 6:2, 6:3    |
| Zwycięzca     | 4. | 14 listopada 1993 | Buenos Aires | Ceglana      | Alberto Berasategui | 3:6, 6:1, 6:4    |
| Zwycięzca     | 5. | 3 kwietnia 1994   | Estoril      | Ceglana      | Andrij Medwediew    | 4:6, 7:5, 6:4    |
| Finalista     | 4. | 10 kwietnia 1994  | Barcelona    | Ceglana      | Richard Krajicek    | 4:6, 6:7(6), 2:6 |
| Zwycięzca     | 6. | 14 sierpnia 1994  | San Marino   | Ceglana      | Oliver Gross        | 6:1, 6:3         |
| Finalista     | 5. | 18 czerwca 1995   | Porto        | Ceglana      | Alberto Berasategui | 6:3, 3:6, 4:6    |
| Finalista     | 6. | 27 sierpnia 1995  | Umag         | Ceglana      | Thomas Muster       | 6:3, 6:7(5), 4:6 |
| Finalista     | 7. | 23 czerwca 1996   | Bolonia      | Ceglana      | Alberto Berasategui | 3:6, 4:6         |

#### Gra podwójna (5–3)
| Końcowy wynik | Nr | Data              | Turniej      | Nawierzchnia | Partner             | Przeciwnicy                        | Wynik finału  |
| ------------- | -- | ----------------- | ------------ | ------------ | ------------------- | ---------------------------------- | ------------- |
| Zwycięzca     | 1. | 13 listopada 1988 | Buenos Aires | Ceglana      | Javier Sánchez      | Eduardo Bengoechea José Luis Clerc | 6:3, 3:6, 6:3 |
| Zwycięzca     | 2. | 17 września 1989  | Madryt       | Ceglana      | Tomás Carbonell     | Francisco Clavet Tomáš Šmíd        | 7:5, 6:3      |
| Finalista     | 1. | 30 września 1990  | Palermo      | Ceglana      | Horacio de la Peña  | Sergio Casal Emilio Sánchez        | 3:6, 4:6      |
| Finalista     | 2. | 16 czerwca 1991   | Florencja    | Ceglana      | Juan Carlos Báguena | Ola Jonsson Magnus Larsson         | 6:3, 1:6, 1:6 |
| Zwycięzca     | 3. | 4 sierpnia 1991   | San Marino   | Ceglana      | Jordi Arrese        | Christian Miniussi Diego Pérez     | 6:3, 3:6, 6:3 |
| Finalista     | 3. | 3 maja 1992       | Madryt       | Ceglana      | Francisco Clavet    | Patrick Galbraith Patrick McEnroe  | 3:6, 2:6      |
| Zwycięzca     | 4. | 2 maja 1993       | Madryt       | Ceglana      | Tomás Carbonell     | Luke Jensen Scott Melville         | 7:6, 6:2      |
| Zwycięzca     | 5. | 14 listopada 1993 | Buenos Aires | Ceglana      | Tomás Carbonell     | Sergio Casal Emilio Sánchez        | 6:4, 6:4      |

title: Carlos Costa

wikitext:
{{Tenisista infobox
 |imię i nazwisko       = Carlos Costa
 |imię i nazwisko org   =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełne imię i nazwisko =
 |państwo               = ESP
 |data urodzenia        = 22 kwietnia 1968
 |miejsce urodzenia     = [[Barcelona]]
 |data śmierci          =
 |miejsce śmierci       =
 |wzrost                = 183 cm
 |gra                   = praworęczna, jednoręczny bekhend
 |status profesjonalny  = 1988
 |zakończenie kariery   = 1999
 |trener                =
 |S turnieje            = 6
 |S ranking             = 10 (18 maja 1992)
 |S AO                  = 3R (1993)
 |S RG                  = 4R (1992, 1993)
 |S WM                  = 2R (1992−1994)
 |S US                  = 4R (1992)
 |D turnieje            = 5
 |D ranking             = 40 (18 września 1989)
 |D AO                  = 3R (1993)
 |D RG                  = QF (1989)
 |D WM                  =
 |D US                  =
 |faksymile             =
 |opis faksymile        =
 |medale                =
 |odznaczenia           =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |www                   =
}}
'''Carlos Costa''' (ur. [[22 kwietnia]] [[1968]] w [[Barcelona|Barcelonie]]) – [[Hiszpania|hiszpański]] [[tenis]]ista, reprezentant w [[Puchar Davisa|Pucharze Davisa]], olimpijczyk z [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Atlanty (1996)]].

Prywatnie nie jest spokrewniony z [[Albert Costa|Albertem Costą]], również tenisistą.

== Kariera tenisowa ==
Jako zawodowy tenisista Costa występował w latach 1988−1999.

Costa opierał swoją grę na topspinowych uderzeniach z głębi kortu (bekhend jednoręczny), rzadko szukając rozwiązań wolejowych.

Na początku lat 90. był zaliczany do najlepszych specjalistów gry na nawierzchni ziemnej, dzięki czemu wygrał 6 turniejów singlowych i w dalszych 7 dochodził do finałów, a w maju 1992 roku awansował na 10. miejsce w rankingu światowym. W grze podwójnej Hiszpan został mistrzem 5 turniejów, a w 3 kończył udział jako finalista. Najwyższe miejsce rankingowe w klasyfikacji gry podwójnej zajmował we wrześniu 1989 roku − nr 40.

W 1991 roku doszedł do 3 rundy [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowego]] [[French Open]] oraz półfinałów turniejowych w [[Guarujá|Guarujrze]] i [[Florencja|Florencji]]. Wiosną 1992 roku był jednym z wiodących graczy sezonu na kortach ziemnych − wygrał 2 pierwsze europejskie imprezy na tej nawierzchni w [[Portugal Open|Estoril]] (po zwycięstwach w półfinale nad [[Emilio Sánchez]]em i w finale z [[Sergi Bruguera|Sergim Bruguerą]]) i [[Barcelona Open Banc Sabadell|Barcelonie]] (w półfinale pokonał [[Alberto Mancini]]ego, w finale [[Magnus Gustafsson|Magnusa Gustafssona]]), następnie doszedł do finału w [[Madryt|Madrycie]] (w finale uległ Bruguerze), półfinału w [[German Tennis Championships|Hamburgu]] (pokonał m.in. [[Andre Agassi]]ego, przegrał z wiceliderem rankingu [[Stefan Edberg|Stefanem Edbergiem]]) oraz finału [[Internazionali BNL d’Italia|Rzymie]] (pokonał m.in. [[Petr Korda|Petra Kordę]], przegrał w finale z [[Jim Courier|Jimem Courierem]]). W świetle tych wyników zaliczano go do faworytów French Open, ale w [[Paryż]]u zdołał dojść do 4 rundy, gdzie [[Goran Ivanišević|Goranowi Ivaniševiciowi]]. Po mistrzostwach Francji grał już mniej skutecznie, notując m.in. 4 rundę podczas [[US Open]].

W 1993 roku był w finale turnieju w [[Abierto Mexicano Telcel|Meksyku]] (przegrał z [[Thomas Muster|Thomasem Musterem]]) i ponownie doszedł do 4 rundy French Open. Tym razem w Paryżu zrewanżował się Ivaniševiciowi w 3 rundzie, ale w następnym meczu przegrał z [[Richard Krajicek|Richardem Krajickiem]] (8:10 w piątym secie). Costa wyeliminował Ivaniševicia także w drodze do 3 rundy US Open (uległ [[Jamie Morgan|Jamiemu Morganowi]]). Wcześniej wygrał turniej w [[Dutch Open Tennis|Hilversum]], pokonując w decydującym meczu Magnusa Gustaffsona. Drugi tytuł w sezonie 1993 zdobył pod koniec roku, w [[Argentina Open|Buenos Aires]] (w finale z [[Alberto Berasategui]]m).

Wiosnę na europejskich turniejach na nawierzchni ziemnej w 1994 roku rozpoczął wygraną w Estoril (w półfinale pokonał przyszłego triumfatora French Open Alberta Costę − zbieżność nazwisk przypadkowa, w finale broniącego tytułu [[Andrij Medwediew|Andrija Medwediewa]]). Doszedł także do finału w Barcelonie, ale nie sprostał w nim Richardowi Krajickowi. Ostatni turniej w karierze Costa wygrał latem 1994 roku, w [[San Marino Open|San Marino]] (w finale z Niemcem [[Oliver Gross|Oliverem Grossem]]).

W kolejnych latach nie nawiązał już do poprzednich sukcesów. Był jeszcze w 3 finałach turniejowych, sporadycznie pokonywał graczy z czołówki światowej, m.in. w [[BNP Paribas Open|Indian Wells]] w 1995 roku Jima Couriera, na tym samym turnieju w 1996 roku [[Boris Becker|Borisa Beckera]] i Alberta Costę, w [[Monte-Carlo Rolex Masters|Monte Carlo]] w 1996 [[Michael Chang|Michaela Changa]], w Monte Carlo w 1997 [[Wayne Ferreira|Wayne'a Ferreirę]], w Barcelonie w 1998 [[Gustavo Kuerten]]a, w [[MercedesCup|Stuttgarcie]] w 1998 [[Àlex Corretja|Àlexa Corretję]]. Ostatnie półfinały turniejów ATP World Tour osiągnął w 1997 roku ([[SkiStar Swedish Open|Båstad]] i San Marino). Po raz ostatni wystąpił we wrześniu 1999 na turnieju na [[Valencia Open|Majorce]].

Jako deblista najskuteczniejszą parę tworzył z rodakiem [[Tomás Carbonell|Tomásem Carbonellem]] (3 wygrane turnieje, ćwierćfinał French Open 1989).

Barw narodowych bronił w Pucharze Davisa (1992−1997), jako singlista i deblista (z Carbonellem i Corretją) oraz [[Drużynowy Puchar Świata w tenisie ziemnym|Drużynowym Pucharze Świata]] (finał w 1994, przegrany z zespołem niemieckim). Bilans jego występów w Pucharze Davisa wynosi 6 zwycięstw i 5 porażek.

Uczestniczył również w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996 roku, gdzie w 1 rundzie przegrał z [[Andrea Gaudenzi|Andreą Gaudenzim]].

Po zakończeniu aktywnej kariery zajmował się pracą trenerską, uczestniczy także w rywalizacji weteranów (m.in. był finalistą turnieju cyklu ''Merrill Lynch Tour of Champions'' w Barcelonie w 2006).

=== Finały w turniejach ATP World Tour ===
{{Turniej ATP/legenda}}

==== Gra pojedyncza (6–7) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=singel}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=1. | data=5 kwietnia 1992 | turniej=Portugal Open | miasto=Estoril | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ESP | przec=[[Sergi Bruguera]] | wynik=4:6, 6:2, 6:2}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 500 | nr=2. | data=12 kwietnia 1992 | turniej=Barcelona Open Banc Sabadell | miasto=Barcelona | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=SWE | przec=[[Magnus Gustafsson]] | wynik=6:4, 7:6(3), 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=1. | data=3 maja 1992 | turniej=Madryt | miasto=Madryt | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ESP | przec=Sergi Bruguera | wynik=6:7(6), 2:6, 2:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour Masters 1000 | nr=2. | data=17 maja 1992 | turniej=Internazionali BNL d’Italia | miasto=Rzym | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=USA | przec=[[Jim Courier]] | wynik=6:7(3), 0:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=3. | data=28 lutego 1993 | turniej=Abierto Mexicano Telcel | miasto=Meksyk | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=AUT | przec=[[Thomas Muster]] | wynik=2:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=3. | data=1 sierpnia 1993 | turniej=Dutch Open Tennis | miasto=Hilversum | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=SWE | przec=Magnus Gustafsson | wynik=6:1, 6:2, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=4. | data=14 listopada 1993 | turniej=Argentina Open | miasto=Buenos Aires | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ESP | przec=[[Alberto Berasategui]] | wynik=3:6, 6:1, 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=5. | data=3 kwietnia 1994 | turniej= | miasto=Estoril | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=UKR | przec=[[Andrij Medwediew]] | wynik=4:6, 7:5, 6:4}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 500 | nr=4. | data=10 kwietnia 1994 | turniej= | miasto=Barcelona | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=NLD | przec=[[Richard Krajicek]] | wynik=4:6, 6:7(6), 2:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | nr=6. | data=14 sierpnia 1994 | turniej=San Marino Open | miasto=San Marino | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=DEU | przec=[[Oliver Gross]] | wynik=6:1, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=5. | data=18 czerwca 1995 | turniej=Porto | miasto=Porto | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ESP | przec=Alberto Berasategui | wynik=6:3, 3:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=6. | data=27 sierpnia 1995 | turniej=Konzum Croatia Open Umag | miasto=Umag | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=AUT | przec=Thomas Muster | wynik=6:3, 6:7(5), 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | nr=7. | data=23 czerwca 1996 | turniej=Bologna Outdoor | miasto=Bolonia | nawierzchnia=Ceglana | państwoprzec=ESP | przec=Alberto Berasategui | wynik=3:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/koniec}}

==== Gra podwójna (5–3) ====
{{Turniej ATP/start|rodzaj=debel}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=1. | data=13 listopada 1988 | turniej=Buenos Aires | miasto=Buenos Aires | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} [[Javier Sánchez]] | państwoprzec1=ARG | przec1=[[Eduardo Bengoechea]] | państwoprzec2=ARG | przec2=[[José Luis Clerc]] | wynik=6:3, 3:6, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=2. | data=17 września 1989 | turniej=Madryt | miasto=Madryt | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} [[Tomás Carbonell]] | państwoprzec1=ESP | przec1=[[Francisco Clavet]] | państwoprzec2=CSK | przec2=[[Tomáš Šmíd]] | wynik=7:5, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=1. | data=30 września 1990 | turniej=Campionati Internazionali di Sicilia | miasto=Palermo | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ARG}} [[Horacio de la Peña]] | państwoprzec1=ESP | przec1=[[Sergio Casal]] | państwoprzec2=ESP | przec2=[[Emilio Sánchez]] | wynik=3:6, 4:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=2. | data=16 czerwca 1991 | turniej=Florencja | miasto=Florencja | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} [[Juan Carlos Báguena]] | państwoprzec1=SWE | przec1=[[Ola Jonsson]] | państwoprzec2=SWE | przec2=[[Magnus Larsson]] | wynik=6:3, 1:6, 1:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=3. | data=4 sierpnia 1991 | turniej=San Marino Open | miasto=San Marino | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} [[Jordi Arrese]] | państwoprzec1=ARG | przec1=[[Christian Miniussi]] | państwoprzec2=URY | przec2=[[Diego Pérez (tenisista)|Diego Pérez]] | wynik=6:3, 3:6, 6:3}}
{{Turniej ATP/wiersz| F | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=3. | data=3 maja 1992 | turniej= | miasto=Madryt | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} Francisco Clavet | państwoprzec1=USA | przec1=[[Patrick Galbraith]] | państwoprzec2=USA | przec2=[[Patrick McEnroe]] | wynik=3:6, 2:6}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=4. | data=2 maja 1993 | turniej= | miasto=Madryt | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} Tomás Carbonell | państwoprzec1=USA | przec1=[[Luke Jensen]] | państwoprzec2=USA | przec2=[[Scott Melville]] | wynik=7:6, 6:2}}
{{Turniej ATP/wiersz| Z | bg=ATP World Tour 250 | rodzaj=debel | nr=5. | data=14 listopada 1993 | turniej=Argentina Open | miasto=Buenos Aires | nawierzchnia=Ceglana | partner={{Flaga|ESP}} Tomás Carbonell | państwoprzec1=ESP | przec1=Sergio Casal | państwoprzec2=ESP | przec2=Emilio Sánchez | wynik=6:4, 6:4}}
{{Turniej ATP/koniec}}

== Bibliografia ==
{{Profile tenisowe|m|data=21 października 2014}}
* {{cytuj stronę | url = http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/co/carlos-costa-1.html | tytuł = Profil na stronie Sports-reference | opublikowany = sports-reference.com | język = en | data dostępu = 2014-10-21 | archiwum = https://web.archive.org/web/20090706025100/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/co/carlos-costa-1.html | zarchiwizowano = 6 lipca 2009 }}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Costa, Carlos}}
[[Kategoria:Hiszpańscy tenisiści]]
[[Kategoria:Hiszpańscy olimpijczycy]]
[[Kategoria:Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996]]
[[Kategoria:Katalończycy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1968]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Barcelonie]]

title: · Carlos Costa

Państwo: Hiszpania

Data i miejsce urodzenia: 22 kwietnia 1968 · Barcelona

Gra: praworęczna, jednoręczny bekhend


text:
# Marek Kubale
Marek Edward Kubale (ur. 2 lipca 1946 w Gdyni) – profesor Politechniki Gdańskiej na Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki.

## Życiorys
Syn Witolda i Henryki. W 1969 obronił tytuł magistra, w 1975 doktorat, w 1998 został profesorem uczelnianym, w 2001 został mu nadany tytuł profesora zwyczajnego. Od 1969 roku pracuje na Wydziale ETI Politechniki Gdańskiej. Autor ponad 150 publikacji naukowych, w tym ponad 40 z listy JCR. Autor i współautor 6 książek (w tym jedna wydana w USA). Wypromował 21 doktorów. Recenzent kilkudziesięciu doktoratów, habilitacji i wniosków profesorskich. Zrecenzował kilkaset artykułów, wniosków o granty i innych prac naukowych. Kierował 22 grantami KBN/NCN (w tym MAESTRO). Zasiadał w redakcjach dwóch czasopism z listy JCR (Networks i Discussiones Mathematicae GT). Indeks Hirscha wynosi 13. Znajduje się na 50 miejscu najczęściej cytowanych pracowników PG.
Na Politechnice w latach 1990–1991 pełnił funkcje kierownika Zakładu Podstaw Informatyki, w latach 1991–2016 kierownika Katedry Podstaw Informatyki/Algorytmów i Modelowania Systemów, w 1999–2005 prodziekan WETI ds. Nauki oraz w latach 2010–2016 przewodniczący Rady Bibliotecznej Biblioteki Politechniki Gdańskiej.
Zasiadał w redakcjach czasopism, takich jak: Networks (USA - czasopismo z listy filadelfijskiej), Elektroniczny Biuletyn Informatyki Teoretycznej (1994-2000), Discussiones Mathematicae – Graph Theory, Wydawnictwo PG (2000-2016), Decision Making in Manufacturing and Services.
Członek organizacji naukowych: Institute of Electrical and Electronics Engineers, American Mathematical Society, Institute of Combinatorics and its Applications, Komitet Informatyki PAN, Pomorski Komitet Okręgowy Olimpiady Informatycznej (przewodniczący), członek kapituły nagrody Open Mind.
Zainteresowania: tenis, brydż.

### Wybrane publikacje
- M. Kubale: Metody kolorowania grafów i ich zastosowania w wybranych problemach technicznych. ZNPG 417- Elektronika, Gdańsk 1988
- M. Kubale: Introduction to Computational Complexity. Wydawnictwo PG, Gdańsk 1994
- M. Kubale: Łagodne wprowadzenie do analizy algorytmów. Wydawnictwo PG, Gdańsk 1999 - 2024 (20 wydań - jest to najczęściej wznawiany skrypt specjalistyczny)
- Introduction to Computational Complexity and Algorithmic Graph Coloring. Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Gdańsk 1998
- Kubale M. i inni: Optymalizacja dyskretna. Modele i metody kolorowania grafów. Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2002
- Kubale M. i inni: Graph Colorings. American Mathematical Society (USA), Rhode Island 2004[5][3]

### Nagrody i wyróżnienia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[6]
- Nagroda MEN (1990, 1999, 2003)
- Zaproszenie do reprezentowania Polski w ramach European Concil Advanced Grants Panel PE 6A (2008)
- Nominacja Wydziału ETI do Nagrody Heweliusza, PG (2009)
- 39 nagród Rektora PG[3]

wikiname: plwiki

title: Marek Kubale

in_language: pl

wikitext:
{{Naukowiec infobox
 |imię i nazwisko           = Marek Kubale
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |państwo                   = POL
 |data urodzenia            = [[2 lipca]] [[1946]]
 |miejsce urodzenia         = [[Gdynia]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |stopień lub tytuł naukowy = profesor
 |jakich nauk               = technicznych
 |specjalność               = inżynieria oprogramowania
 |almamater                 =
 |aktywność zawodowa        = nauczyciel akademicki
 |jednostka1 typ            = Uczelnia
 |jednostka1 nazwa          = [[Politechnika Gdańska]]
 |okres zatr1               =
 |doktorat data             = 1975
 |doktorat uczelnia         =
 |doktorat dyscyplina       =
 |habilitacja data          =
 |habilitacja uczelnia      =
 |habilitacja dyscyplina    =
 |profesura data            = [[15 kwietnia]] [[1998]]<ref>{{ludzie nauki|61181|osoba=prof. dr hab. inż. Marek Kubale|data dostępu=2022-09-15}}</ref>
 |status pan                =
 |status pau                =
 |funkcja pan typ           =
 |funkcja pan nazwa         =
 |odznaczenia               = {{order|OOP|KO}}
 |commons                   =
 |wikicytaty                =
 |www                       =
}}
'''Marek Edward Kubale''' (ur. 2 lipca 1946 w [[Gdynia|Gdyni]]<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Marek Edward Kubale |data dostępu = 2022-11-06 |opublikowany = prabook.com |url = https://prabook.com/web/marek_edward.kubale/702858 |język = en}}</ref>) – profesor [[Politechnika Gdańska|Politechniki Gdańskiej]] na [[Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki Gdańskiej|Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki]]<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Kierownik Zakładu Podstaw Informatyki 1990 - 1991, Kierownik Katedry Podstaw Informatyki/Algorytmów i Modelowania Systemów 1991- 2016, Prodziekan WETI ds Nauki 1999-2005, Przewodniczący Rady Bibliotecznej Biblioteki PG 2010 - 2016, Gdańsk 1988 M. Kubale: Metody kolorowania grafów i ich zastosowania w wybranych problemach technicznych. ZNPG 417- Elektronika |tytuł = Wizytówka |data dostępu = 2020-04-15 |opublikowany = pg.edu.pl |url = https://pg.edu.pl/c/portal/layout?p_l_id=100396821&p_v_l_s_g_id=0 |język = pl}}</ref>.

== Życiorys ==
Syn Witolda i Henryki. W 1969 obronił tytuł magistra, w 1975 doktorat, w 1998 został profesorem uczelnianym, w 2001 został mu nadany tytuł [[Profesor zwyczajny|profesora zwyczajnego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Marek_Kubale |data dostępu = 2020-04-15 |opublikowany = eti.pg.edu.pl |url = https://eti.pg.edu.pl/html/common/themes/portal.jsp?p_l_id=26611119&p_v_l_s_g_id=0 |język = pl}}</ref>. Od 1969 roku pracuje na Wydziale [[Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki Gdańskiej|ETI]] Politechniki Gdańskiej. Autor ponad 150 publikacji naukowych, w tym ponad 40 z listy JCR. Autor i współautor 6 książek (w tym jedna wydana w [[Stany Zjednoczone|USA]]). Wypromował 21 [[Doktor (stopień naukowy)|doktorów]]. Recenzent kilkudziesięciu doktoratów, [[Habilitacja|habilitacji]] i wniosków [[profesor]]skich. Zrecenzował kilkaset artykułów, wniosków o [[grant]]y i innych [[Praca naukowa|prac naukowych]]. Kierował 22 grantami [[KBN/NCN]] (w tym [[MAESTRO]]). Zasiadał w redakcjach dwóch czasopism z listy [[Journal Citation Reports|JCR]] (Networks i Discussiones Mathematicae GT). {{Kiedy|data=2020-04|[[Wskaźnik Hirscha|Indeks Hirscha]] wynosi 13. Znajduje się na 50 miejscu najczęściej cytowanych pracowników PG.}}<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Marek Kubale - Biogram - MOST Wiedzy |data dostępu = 2020-04-15 |opublikowany = mostwiedzy.pl |url = https://mostwiedzy.pl/pl/marek-kubale,1153-1/bio}}</ref>

Na Politechnice w latach 1990–1991 pełnił funkcje kierownika Zakładu Podstaw [[Informatyka|Informatyki]], w latach 1991–2016 kierownika Katedry Podstaw Informatyki/[[Algorytm]]ów i Modelowania Systemów, w 1999–2005 [[prodziekan]] WETI ds. Nauki oraz w latach 2010–2016 przewodniczący Rady Bibliotecznej [[Biblioteka Politechniki Gdańskiej|Biblioteki Politechniki Gdańskiej]]<ref name=":1" />.

Zasiadał w redakcjach czasopism, takich jak: [[Networks]] (USA - czasopismo z [[Lista filadelfijska|listy filadelfijskiej]]), Elektroniczny Biuletyn Informatyki Teoretycznej (1994-2000), Discussiones Mathematicae – Graph Theory, [[Wydawnictwo PG]] (2000-2016), Decision Making in Manufacturing and Services<ref name=":1" />.

Członek organizacji naukowych: [[Institute of Electrical and Electronics Engineers]], [[American Mathematical Society]], [[Institute of Combinatorics and its Applications]], [[Komitet Informatyki PAN]], Pomorski Komitet Okręgowy Olimpiady Informatycznej (przewodniczący), członek kapituły nagrody [[Open Mind]]<ref name=":1" />.

Zainteresowania: tenis, [[brydż]]<ref name=":2" />.

=== Wybrane publikacje ===
* M. Kubale: ''Metody kolorowania grafów i ich zastosowania w wybranych problemach technicznych''. ZNPG 417- Elektronika, Gdańsk 1988
* M. Kubale: ''Introduction to Computational Complexity''. Wydawnictwo PG, Gdańsk 1994
* M. Kubale: ''Łagodne wprowadzenie do analizy algorytmów''. Wydawnictwo PG, Gdańsk 1999 - 2024 (20 wydań - jest to najczęściej wznawiany skrypt specjalistyczny)
* ''Introduction to Computational Complexity and Algorithmic Graph Coloring''. Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Gdańsk 1998
* Kubale M. i inni: ''Optymalizacja dyskretna. Modele i metody kolorowania grafów''. Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2002
* Kubale M. i inni: ''Graph Colorings''. American Mathematical Society (USA), Rhode Island 2004<ref name=":1" /><ref name=":0" />

=== Nagrody i wyróżnienia ===
* [[Order Odrodzenia Polski|Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Świat grafem opisany. Grant Maestro dla prof. Marka Kubale - Aktualności |data dostępu = 2020-04-15 |opublikowany = pg.edu.pl |url = https://pg.edu.pl/aktualnosci/-/asset_publisher/hWGncmoQv7K0/content/swiat-grafem-opisany-grant-maestro-dla-prof-marka-kubale |język = pl}}</ref>
* Nagroda MEN (1990, 1999, 2003)
* Zaproszenie do reprezentowania Polski w ramach European Concil Advanced Grants Panel PE 6A (2008)
* Nominacja Wydziału ETI do [[Nagrody Heweliusza]], PG (2009)
* 39 nagród Rektora PG<ref name=":0" />

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Kubale, Marek}}
[[Kategoria:Wykładowcy Politechniki Gdańskiej]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1946]]
[[Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Gdyni]]

title: Marek Kubale

Państwo działania: Polska

Data i miejsce urodzenia: 2 lipca 1946 · Gdynia

Profesura: 15 kwietnia 1998

Uczelnia: Politechnika Gdańska


text:
# Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie
Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie – pomnik rosyjskiego generała Michaiła Skobielewa wzniesiony w 1911 na placu w kompleksie koszar wojskowych, Grodzieńskiego Pułku Huzarów Lejbgwardii. Zniszczony przed 1935 rokiem.

## Historia
Michaił Skobielew, uczestnik wojny w Bułgarii w 1877, zaczynał swoją karierę wojskową w Grodzieńskim Pułku Lejbgwardii, stąd koncepcja upamiętnienia jego osoby poprzez wzniesienie brązowego popiersia w pobliżu pułkowej cerkwi św. Olgi, którą również opiekowała się ta jednostka.
Pomnik został odsłonięty 12 listopada 1911, a zniszczony przed 1935 – wykonany w tym roku ortofotoplan Warszawy już go nie pokazuje, podobnie jak pułkowej cerkwi.

## Projekt i wymowa
Pomnik miał łączną wysokość 4,3 metra. Generał został na nim ukazany w surducie, z trzema przypiętymi do niego krzyżami św. Jerzego. Popiersie było ustawione na granitowym postumencie w kształcie graniastosłupa. Na cokole, na prawej ścianie, wyrzeźbiono orły symbolizujące udział generała w wojnach na Bałkanach i w Turkiestanie. Po stronie lewej pojawiło się godło pułku. Na frontowej ścianie postumentu wykuto napis Skobielewowi – towarzysze broni 1864–1872 oraz daty życia generała 1843–1882.

title: Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie

wikitext:
{{Pomnik infobox
 |nazwa                 = Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie
 |nazwa oryginalna      =
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |państwo               = POL
 |miejscowość           = [[Warszawa]]
 |miejsce               =
 |typ pomnika           =
 |styl architektoniczny =
 |projektant            =
 |fundator              =
 |materiał              =
 |całkowita wysokość    =  4,3
 |data budowy           = 1911
 |data odsłonięcia      = 12 listopada 1911
 |ważniejsze przebudowy =
 |data likwidacji       = rozebrany prawdopodobnie w 1919
 |kod mapy              = Warszawa
 |współrzędne           = 52° 12′ 40″ N, 21° 2′ 36.4″ E
 |commons               =
}}
'''Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie''' – [[pomnik]] [[Rosja|rosyjskiego]] generała [[Michaił Skobielew|Michaiła Skobielewa]] wzniesiony w 1911 na placu w kompleksie [[Koszary Łazienkowskie w Warszawie|koszar wojskowych]], [[Lejb-Gwardyjski Grodzieński Pułk Huzarów|Grodzieńskiego Pułku Huzarów Lejbgwardii]]. Zniszczony przed 1935 rokiem.

== Historia ==
Michaił Skobielew, uczestnik wojny w [[Bułgaria|Bułgarii]] w 1877, zaczynał swoją karierę wojskową w Grodzieńskim Pułku Lejbgwardii, stąd koncepcja upamiętnienia jego osoby poprzez wzniesienie brązowego popiersia w pobliżu pułkowej [[cerkiew św. Olgi w Warszawie|cerkwi św. Olgi]], którą również opiekowała się ta jednostka.

Pomnik został odsłonięty 12 listopada 1911, a zniszczony przed 1935 – wykonany w tym roku [[ortofotoplan]] Warszawy już go nie pokazuje, podobnie jak pułkowej cerkwi.

== Projekt i wymowa ==
Pomnik miał łączną wysokość 4,3 metra. Generał został na nim ukazany w [[surdut|surducie]], z trzema przypiętymi do niego [[Order Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)|krzyżami św. Jerzego]]. Popiersie było ustawione na [[granit]]owym postumencie w kształcie [[graniastosłup]]a. Na cokole, na prawej ścianie, wyrzeźbiono orły symbolizujące udział generała w wojnach na [[Półwysep Bałkański|Bałkanach]] i w [[Turkiestan]]ie. Po stronie lewej pojawiło się godło pułku. Na frontowej ścianie postumentu wykuto napis ''Skobielewowi – towarzysze broni 1864–1872'' oraz daty życia generała ''1843–1882''.

== Bibliografia ==
* [https://www.warszawa1939.pl/obiekt/29listopada-skobielew Fotografia pomnika na portalu Fundacja Warszawa 1939.pl]
* Kiry Sokol, Aleksander Sosna, ''Stulecie w kamieniu i metalu. Rosyjskie pomniki w Polsce w latach 1815–1915'', MID „Synergia”, Moskwa 2005, {{ISBN|5-94238-010-4}}.

[[Kategoria:Nieistniejące pomniki w Warszawie|Skobielew]]
[[Kategoria:Pomniki rosyjskie w Warszawie]]
[[Kategoria:Rosyjskie pomniki w Królestwie Kongresowym|Warszawa]]

title: Pomnik Michaiła Skobielewa w Warszawie

Państwo: Polska

Miejscowość: Warszawa

Data odsłonięcia: 12 listopada 1911

Data likwidacji: rozebrany prawdopodobnie w 1919


text:
# Bitwa pod Adaną (1488)
II bitwa pod Adaną – starcie zbrojne, które miało miejsce 26 sierpnia 1488 w trakcie walk Osmanów z mamelukami.
W roku 1487 Osmanowie uzupełnili straty poniesione w bitwie pod Adaną (1486), zagrażając nadgranicznym garnizonom mameluckim. Wojska Bajazyda II liczyły 3000 ciężkiej jazdy, 6000 janczarów oraz oddziałów pomocniczych i zaciągów chrześcijańskich – łącznie ok. 60 000 ludzi. W odpowiedzi na postępy armii osmańskiej, sułtan Kajtbaj nakazał głównodowodzącemu mameluków Uzbek min-Tutukhowi wymarsz na północ. Uzbek wraz ze swoją armią opuścił Aleppo, kierując się do Cylicji w kierunku Adany, gdzie znajdowały się siły Osmanów. Po dotarciu w rejon miasta Uzbek zdecydował się na bezpośredni atak. W centrum ugrupowania znajdowały się oddziały mameluckie poprzedzone arkebuźnikami, prawe skrzydło zajmowały oddziały z Damaszku, lewe – oddziały z Aleppo natomiast w odwodzie stanęła konnica beduińska. Osmanowie ustawili przed frontem swojej armii harcowników oraz łuczników i arkebuźników. Na prawym skrzydle stanęły wojska z Anatolii, na lewym rekruci z Europy i sojusznicy anatolijscy.
W momencie starcia się ze sobą obu armii, lewe skrzydło Osmanów zadało znaczne straty wojskom z Damaszku. Równocześnie oddziały europejskie zepchnęły prawe skrzydło mameluckie, a janczarzy rozgromili arkebuźników Uzbeka. Silny opór stawiali królewscy mamelucy, co umożliwiło namiestnikowi Damaszku posłanie części swojej jazdy na słabnące lewe skrzydło. Dzięki wsparciu, mamelukom udało się powstrzymać atak europejskich oddziałów na skrzydle i janczarów od frontu. Następnie mamelucy wdarli się pomiędzy centrum a lewe skrzydło Osmanów, wywołując odwrót przeciwnika, który ponownie zebrał siły i próbował jeszcze obejść stojącą w odwodzie konnicę beduińską. Część oddziałów mameluckich wpadła z impetem do obozu osmańskiego, który doszczętnie splądrowano. Widząc rozproszenie swoich wojsk po całym polu bitwy, Uzbek dał rozkaz do odwrotu. Podobnie uczynił dowódca Osmanów Hadim Ali Pasza. Mamelucy stracili 4000 ludzi, Osmanowie zaś 30 000. Wynik bitwy wywołał wściekłość Bajazyda II, który kazał wygnać Ali Paszę. Krótko później Adana wpadła w ręce mameluków.

title: Bitwa pod Adaną (1488)

wikitext:
{{Wojna infobox
 |nazwa        = Bitwa pod Adaną (1488)
 |epoka        = średniowiecze
 |konflikt     = Walki Osmanów z mamelukami
 |grafika      = Mameluke-in-Full-Armour.jpg
 |opis grafiki = Wojownik mamelucki
 |czas         = [[26 sierpnia]] [[1488]]
 |miejsce      = [[Adana]]
 |terytorium   = [[Turcja]]
 |przyczyna    =
 |wynik        = zwycięstwo mameluków
 |strona1      = [[Imperium Osmańskie|Imperium osmańskie]]
 |strona2      = [[Egipt mameluków (średniowieczny)|Mamelucy]]
 |dowódca1     = Hadim Ali Pasza (namiestnik Rumelii)
 |dowódca2     = Uzbek min-Tutukh
 |siły1        = 60 000
 |siły2        = nieznane
 |straty1      = 30 000
 |straty2      = 4 000
 |kod mapy     =
 |współrzędne  =
 |commons      =
}}
'''II bitwa pod Adaną''' – starcie zbrojne, które miało miejsce [[26 sierpnia]] [[1488]] w trakcie walk Osmanów z mamelukami.

W roku [[1487]] Osmanowie uzupełnili straty poniesione w [[bitwa pod Adaną (1486)|bitwie pod Adaną (1486)]], zagrażając nadgranicznym garnizonom mameluckim. Wojska [[Bajazyd II|Bajazyda II]] liczyły 3000 ciężkiej jazdy, 6000 janczarów oraz oddziałów pomocniczych i zaciągów chrześcijańskich – łącznie ok. 60 000 ludzi. W odpowiedzi na postępy armii osmańskiej, sułtan [[Kajtbaj]] nakazał głównodowodzącemu [[Mamelucy|mameluków]] [[Uzbek min-Tutukh]]owi wymarsz na północ. Uzbek wraz ze swoją armią opuścił [[Aleppo]], kierując się do [[Cylicja|Cylicji]] w kierunku [[Adana|Adany]], gdzie znajdowały się siły [[Osmanowie|Osmanów]]. Po dotarciu w rejon miasta Uzbek zdecydował się na bezpośredni atak. W centrum ugrupowania znajdowały się oddziały mameluckie poprzedzone [[arkebuz|arkebuźnikami]], prawe skrzydło zajmowały oddziały z [[Damaszek|Damaszku]], lewe – oddziały z Aleppo natomiast w odwodzie stanęła konnica [[Beduini|beduińska]]. Osmanowie ustawili przed frontem swojej armii harcowników oraz łuczników i arkebuźników. Na prawym skrzydle stanęły wojska z [[Anatolia|Anatolii]], na lewym rekruci z Europy i sojusznicy anatolijscy.

W momencie starcia się ze sobą obu armii, lewe skrzydło Osmanów zadało znaczne straty wojskom z Damaszku. Równocześnie oddziały europejskie zepchnęły prawe skrzydło mameluckie, a [[janczarzy]] rozgromili arkebuźników Uzbeka. Silny opór stawiali królewscy mamelucy, co umożliwiło namiestnikowi Damaszku posłanie części swojej jazdy na słabnące lewe skrzydło. Dzięki wsparciu, mamelukom udało się powstrzymać atak europejskich oddziałów na skrzydle i janczarów od frontu. Następnie mamelucy wdarli się pomiędzy centrum a lewe skrzydło Osmanów, wywołując odwrót przeciwnika, który ponownie zebrał siły i próbował jeszcze obejść stojącą w odwodzie konnicę beduińską. Część oddziałów mameluckich wpadła z impetem do obozu osmańskiego, który doszczętnie splądrowano. Widząc rozproszenie swoich wojsk po całym polu bitwy, Uzbek dał rozkaz do odwrotu. Podobnie uczynił dowódca Osmanów Hadim Ali Pasza. Mamelucy stracili 4000 ludzi, Osmanowie zaś 30 000. Wynik bitwy wywołał wściekłość Bajazyda II, który kazał wygnać Ali Paszę. Krótko później Adana wpadła w ręce mameluków.

== Bibliografia ==
* James Waterson, ''Wojny Mameluków'', Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2008.

{{Walki Turków z mamelukami}}

[[Kategoria:Bitwy Imperium Osmańskiego|Adana]]
[[Kategoria:Bitwy w XV wieku|Adana]]
[[Kategoria:Wydarzenia 1488]]

title: Bitwa pod Adaną (1488)

Czas: 26 sierpnia 1488

Miejsce: Adana

Terytorium: Turcja

Wynik: zwycięstwo mameluków

title: Strony konfliktu

Imperium osmańskie: Mamelucy

title: Dowódcy

Hadim Ali Pasza (namiestnik Rumelii): Uzbek min-Tutukh

title: Siły

nieznane

title: Straty


text:
# Rocky Point (Karolina Północna)
Rocky Point – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Karolina Północna, w hrabstwie Pender.

title: Rocky Point (Karolina Północna)

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Rocky Point
 |nazwa oryginalna             =
 |rodzaj miasta                = CDP
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             = Rocky Point
 |państwo                      = Stany Zjednoczone
 |1. jednostka administracyjna = {{Państwo|Karolina Północna}}
 |2. jednostka administracyjna = [[Hrabstwo Pender|Pender]]
 |kod statystyczny             = [[Federal Information Processing Standard|FIPS]]: 37-57540
 |stanowisko zarządzającego    = Mayor
 |zarządzający                 =
 |powierzchnia                 = 17,9
 |wysokość                     = 12
 |rok                          = 2010
 |liczba ludności              =
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             = 910
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |strefa czasowa               = [[UTC-05:00]]<br />[[UTC-04:00]]
 |kod mapy                     = US-NC
 |współrzędne                  = 34°26′7″N 77°53′16″W
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Rocky Point''' – jednostka osadnicza w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]], w stanie [[Karolina Północna]], w hrabstwie [[Hrabstwo Pender|Pender]].

[[Kategoria:CDP w stanie Karolina Północna]]

title: Rocky Point

Państwo: Stany Zjednoczone

Stan: Karolina Północna

Hrabstwo: Pender


text:
# Perekopowszczyzna
Perekopowszczyzna (biał. Перакопаўшчына; ros. Перекоповщина) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Wiśniowiec.

## Historia
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie nieświeskim, w gminie Howiezna. W 1921 wieś liczyła 87 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, w tym 70 Białorusinów i 17 Polaków. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego. Folwark liczył zaś 8 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 7 Polaków i 1 Białorusina. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

title: Perekopowszczyzna

wikitext:
{{Miejscowość infobox
 |nazwa                        = Perekopowszczyzna
 |nazwa oryginalna             = Перакопаўшчына<br />Перекоповщина
 |zdjęcie                      =
 |opis zdjęcia                 =
 |alt zdjęcia                  =
 |herb                         =
 |flaga                        =
 |dopełniacz nazwy             =
 |państwo                      = BY-MI
 |1. jednostka administracyjna =
 |2. jednostka administracyjna = [[rejon stołpecki|stołpecki]]
 |3. jednostka administracyjna = [[Sielsowiet Wiśniowiec|Wiśniowiec]]
 |powierzchnia                 =
 |wysokość                     =
 |rok                          = 2009
 |liczba ludności              = 28<ref name=spis>{{Cytuj stronę | url = https://archive.ph/20150627055151/http://pop-stat.mashke.org/belarus-census/minskaja.htm | tytuł = Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku | data dostępu = | język = ru}}</ref>
 |gęstość zaludnienia          =
 |numer kierunkowy             =
 |kod pocztowy                 =
 |tablice rejestracyjne        =
 |kod mapy                     = obwód miński
 |współrzędne                  = 53°21′30″N 26°44′51″E
 |commons                      =
 |www                          =
}}
'''Perekopowszczyzna''' ({{w języku|be|Перакопаўшчына}}; {{w języku|ru|Перекоповщина}}) – wieś na [[Białoruś|Białorusi]], w [[obwód miński|obwodzie mińskim]], w [[rejon stołpecki|rejonie stołpeckim]], w [[sielsowiet Wiśniowiec|sielsowiecie Wiśniowiec]].

== Historia ==
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w [[II Rzeczpospolita|Polsce]], w [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|województwie nowogródzkim]], w [[Powiat nieświeski|powiecie nieświeskim]], w [[Howiezna (gmina)|gminie Howiezna]]<ref name="przypis1">{{Cytuj książkę |autor = |tytuł = Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie |url = https://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/1966/edition/3085/content |wydawca = Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej |miejsce = Warszawa |rok = 1923 |strony = |isbn = }}</ref>. W 1921 wieś liczyła 87 mieszkańców, zamieszkałych w 18 budynkach, w tym 70 Białorusinów i 17 Polaków. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania prawosławnego<ref name="przypis1" />. Folwark liczył zaś 8 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, w tym 7 Polaków i 1 Białorusina. Wszyscy mieszkańcy byli wyznania rzymskokatolickiego<ref name="przypis1" />.

Po II wojnie światowej w granicach [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Związku Sowieckiego]]. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://maps.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K_300dpi/P35_S43_STOLPCE_1935_300dpi_bcuj298304-287594.jpg Perekopowszczyzna na mapie WIG]
* {{Cytuj książkę | nazwisko =Sienkiewicz | imię =Witold | autor link =Witold Sienkiewicz (historyk) | nazwisko2 =Olczak | imię2 =Elżbieta | tytuł =Dzieje Polski. Atlas ilustrowany | wydawca =Demart SA | miejsce =Warszawa | rok =2007 | strony = | isbn =978-83-7427-363-3}}

[[Kategoria:Wsie w rejonie stołpeckim]]

title: PerekopowszczyznaПеракопаўшчына · Перекоповщина

Państwo: Białoruś

Obwód: miński

Rejon: stołpecki

Sielsowiet: Wiśniowiec


text:
# Akwitania
Akwitania (fr. Aquitaine) – kraina historyczna i dawny region administracyjny we Francji, położony na wybrzeżu atlantyckim w południowo-zachodniej części kraju. Region graniczył z Hiszpanią oraz regionami: Poitou-Charentes, Limousin i Midi-Pireneje.
W latach 1982–2015 Akwitania stanowiła region administracyjny, z początkiem 2016 roku weszła w skład regionu Nowa Akwitania.
Region dzielił się na pięć departamentów: Dordogne, Żyrondę, Landy, Lot i Garonnę i Pireneje Atlantyckie.
Najważniejszymi miastami obok siedziby Rady Regionalnej – Bordeaux (217,0 tys. mieszk.) – były Pau (79,4), Mérignac (62,5), Pessac (56,6), Bajonna (40,4), Talence (37,5), Anglet (35,5), Mont-de-Marsan (30,7), Agen (30,6), Biarritz (30,3) oraz Périgueux (30,0).
Południową część regionu zamieszkuje mniejszość baskijska.

## Historia
Nazwa Akwitania wywodzi się z języków celtyckich. Została przyjęta do łaciny jako Aquitania. Autorem jednej z pierwszych wzmianek o tej krainie jest Cezar, który wymienia ją w Commentarii de bello Gallico jako jedną z trzech głównych części Galii.
Za czasów Imperium rzymskiego Akwitania była częścią prowincji Gallia. W IV wieku była podzielona na trzy prowincje: Aquitanica prima, Aquitanica secunda i Novempopulanam. Ta ostatnia początkowo obejmowała dziewięć miast. Rozwiązły tryb życia ówczesnych mieszkańców Akwitanii był przedmiotem ostrej krytyki Salwiana. Od 413 we władaniu Wizygotów.
W średniowieczu była księstwem, które wraz ze zmianami władców poszerzała swój obszar o ziemie Poitiers, Owernii, Tuluzy oraz Gaskonii. W roku 507, po bitwie pod Vouillé przeszła pod panowanie Franków. W 732 roku wskutek Bitwy nad Garonną przejściowo pod panowaniem arabskim. Od 781 roku w unii personalnej z Państwem frankijskim pod zwierzchnictwem Karolingów. W XII-XIV wieku pod zwierzchnictwem angielskim, następnie, do czasów współczesnych, część Francji.

## Gospodarka
Jeden z głównych w kraju ośrodków uprawy winorośli i tytoniu. Ponadto uprawia się pszenicę i kukurydzę oraz hoduje się bydło i drób.
Wydobycie gazu ziemnego w Lacq. Przemysł petrochemiczny, lotniczy (w Bordeaux i Anglet), drzewny (Landy) oraz winiarski. Niedaleko miasta Blaye, w gminie Braud-et-Saint-Louis, na brzegu Żyrondy, około 45 km od Bordeaux znajduje się elektrownia jądrowa Blayais.
Duże znaczenie ma też turystyka.
Na terenie Akwitanii znajdują się dwa parki regionalne (Regionalny Park Przyrody Landów Gaskonii i Park Regionalny Périgord-Limousin) i park narodowy (Park Narodowy Pirenejów). Najważniejsze rzeki na tym terenie to Garonna, Dordogne, Adour.

title: Akwitania

wikitext:
{{inne znaczenia|krainy historycznej i dawnego regionu administracyjnego|[[Księstwo Akwitanii]] – państwo średniowieczne}}
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Akwitania
 |nazwa oryginalna                = Aquitaine
 |dopełniacz nazwy                =
 |jednostka                       = [[Podział administracyjny Francji|region]] (do 2015)
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Arms of Aquitaine and Guyenne.svg
 |flaga                           = Aquitaine flag.svg
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Francja
 |siedziba                        = [[Bordeaux]]
 |ISO 3166-2                      =
 |powierzchnia                    = 41 309 km²
 |rok                             = 2012
 |liczba ludności                 = 3 286 605<ref>{{cytuj stronę| url =https://www.ined.fr/fr/tout-savoir-population/chiffres/france/structure-population/regions-departements/ | tytuł =Régions et départements | autor =INED | język = fr | data dostępu = 2013-08-06}}</ref>
 |gęstość zaludnienia             = 79 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    =
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |nazwa 1. podziału               = [[Departament (Francja)|departamentów]]
 |1. podział                      = 5
 |nazwa 2. podziału               = okręgów
 |2. podział                      = 18
 |nazwa 3. podziału               = [[Kanton (Francja)|kantonów]]
 |3. podział                      = 235
 |nazwa 4. podziału               = [[Gmina (Francja)|gmin]]
 |4. podział                      = 2296
 |mapa                            = Aquitaine region locator map.svg
 |nazwa mapy                      = Francji
 |współrzędne                     =
 |commons                         = Category:Aquitaine
 |wikisłownik                     = Akwitania
 |www                             = http://aquitaine.fr/
}}
'''Akwitania''' ({{fr.|Aquitaine}}) – [[kraina historyczna]] i dawny [[Podział administracyjny Francji|region administracyjny]] we [[Francja|Francji]], położony na wybrzeżu [[Ocean Atlantycki|atlantyckim]] w południowo-zachodniej części kraju. Region graniczył z [[Hiszpania|Hiszpanią]] oraz regionami: [[Poitou-Charentes]], [[Limousin]] i [[Midi-Pireneje]].

W latach [[1982]]–[[2015]] Akwitania stanowiła [[region (Francja)|region administracyjny]], z początkiem 2016 roku weszła w skład regionu [[Nowa Akwitania]].

Region dzielił się na pięć [[departament (Francja)|departamentów]]: [[Dordogne (departament)|Dordogne]], [[Żyronda (departament)|Żyrondę]], [[Landy (departament)|Landy]], [[Lot i Garonna|Lot i Garonnę]] i [[Pireneje Atlantyckie]].

Najważniejszymi miastami obok siedziby Rady Regionalnej – [[Bordeaux]] (217,0 tys. mieszk.) – były [[Pau (Pireneje Atlantyckie)|Pau]] (79,4), [[Mérignac (Żyronda)|Mérignac]] (62,5), [[Pessac]] (56,6), [[Bajonna]] (40,4), [[Talence]] (37,5), [[Anglet]] (35,5), [[Mont-de-Marsan]] (30,7), [[Agen]] (30,6), [[Biarritz]] (30,3) oraz [[Périgueux]] (30,0).

Południową część regionu zamieszkuje [[Baskowie|mniejszość baskijska]].

== Historia ==
Nazwa ''Akwitania'' wywodzi się z [[Języki celtyckie|języków celtyckich]]. Została przyjęta do [[łacina|łaciny]] jako ''Aquitania''. Autorem jednej z pierwszych wzmianek o tej krainie jest [[Gajusz Juliusz Cezar|Cezar]], który wymienia ją w ''Commentarii de bello Gallico'' jako jedną z trzech głównych części [[Galia|Galii]].
Za czasów [[Cesarstwo Rzymskie|Imperium rzymskiego]] Akwitania była częścią prowincji ''Gallia''. W IV wieku była podzielona na trzy prowincje: ''Aquitanica prima'', ''Aquitanica secunda'' i ''Novempopulanam''. Ta ostatnia początkowo obejmowała dziewięć miast. Rozwiązły tryb życia ówczesnych mieszkańców Akwitanii był przedmiotem ostrej krytyki [[Salwian z Marsylii|Salwiana]]<ref>Salwian z Marsylii, ''O rządach Boga'' 7:8-22, UKSW Warszawa 2010, przyp. 483, s. 223.</ref>. Od [[413]] we władaniu [[Wizygoci|Wizygotów]].

{{osobny artykuł|Księstwo Akwitanii}}
W [[średniowiecze|średniowieczu]] była księstwem, które wraz ze zmianami władców poszerzała swój obszar o ziemie [[Poitiers]], [[Owernia|Owernii]], [[Tuluza|Tuluzy]] oraz [[Gaskonia|Gaskonii]]. W roku [[507]], po [[Bitwa pod Vouillé|bitwie pod Vouillé]] przeszła pod panowanie [[Frankowie|Franków]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Zientara | imię = Benedykt | tytuł = Historia powszechna średniowiecza | data = 2006 | wydawca = Wydawnictwo Trio | miejsce = Warszawa | isbn = 978-83-7436-092-0 | strony = 117,118}}</ref>. W 732 roku wskutek [[Bitwa nad rzeką Garonna (732)|Bitwy nad Garonną]] przejściowo pod panowaniem [[Al-Andalus|arabskim]]. Od 781 roku w unii personalnej z [[Państwo frankijskie|Państwem frankijskim]] pod zwierzchnictwem [[Karolingowie|Karolingów]]. W XII-XIV wieku pod zwierzchnictwem angielskim, następnie, do czasów współczesnych, część Francji.

== Gospodarka ==
Jeden z głównych w kraju ośrodków uprawy [[winorośl]]i i [[Tytoń (roślina)|tytoniu]]. Ponadto uprawia się [[pszenica|pszenicę]] i [[Kukurydza zwyczajna|kukurydzę]] oraz hoduje się [[bydło]] i [[drób]].

Wydobycie [[gaz ziemny|gazu ziemnego]] w [[Lacq]]. Przemysł petrochemiczny, lotniczy (w [[Bordeaux]] i [[Anglet]]), drzewny ([[Landy]]) oraz winiarski. Niedaleko miasta [[Blaye]], w gminie [[Braud-et-Saint-Louis]], na brzegu [[Żyronda (estuarium)|Żyrondy]], około 45 km od Bordeaux znajduje się [[elektrownia jądrowa]] Blayais.

Duże znaczenie ma też [[turystyka]].

Na terenie Akwitanii znajdują się dwa parki regionalne ([[Park Regionalny Landów Gaskońskich|Regionalny Park Przyrody Landów Gaskonii]] i [[Park Regionalny Périgord-Limousin]]) i park narodowy ([[Park Narodowy Pirenejów]]). Najważniejsze rzeki na tym terenie to [[Garonna]], [[Dordogne (rzeka)|Dordogne]], [[Adour]].
[[Plik:REmpire-05 Aquitania.png|right|250px|thumb|Akwitania jako prowincja Imperium rzymskiego]]

== Zobacz też ==
* [[władcy Akwitanii]]
* [[plemiona celtyckie]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://www.crt.aquitaine.fr/ | tytuł = Turystyka w Akwitanii | opublikowany = crt.aquitaine.fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20031025053710/http://www.crt.aquitaine.fr/ | zarchiwizowano = 2003-10-25}}
* [http://roquetaillade.eu chateau de Roquetaillade]

{{Prowincje rzymskie}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Geografia Nowej Akwitanii]]
[[Kategoria:Galia (prowincja rzymska)| ]]
[[Kategoria:Krainy historyczne Francji]]
[[Kategoria:Dawne regiony administracyjne Francji]]

title: AkwitaniaAquitaine

Herb: Flaga

Państwo: Francja

Siedziba: Bordeaux

• gęstość: 79 os./km²


text:
# William Kenneth Richmond
William Kenneth Richmond (ur. 1910 w Darlington, zm. 1990 w Halesworth) – angielski pedagog.

## Życiorys
Po studiach pedagogicznych pracował jako dyrektor szkoły, a następnie był wykładowcą pedagogiki oraz zajmował stanowisko specjalisty od spraw wychowania w BBC (1945–1951). W latach 1953–1977 był profesorem na uniwersytecie w Glasgow, a jako visiting professor prowadził wykłady na uczelniach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Był redaktorem Scottisch Educational Studies.
Zajmował się badaniami naukowymi nad rozwojem pedagogiki kładąc szczególny nacisk na badanie wpływu techniki na przemiany szkoły jako placówki edukacyjnej, wprowadzanie nowych technologii dydaktycznych oraz planowanie rozwoju oświaty. Zajmował się również podstawowymi problemami pedagogiki ogólnej.

## Publikacje książkowe
- 1945: Education in England
- 1949: Purpose in the junior school
- 1953: The rural school, its problems and prospects
- 1954: Socrates and the Western World; an essay in the philosophy of education
- 1956: Education in the U.S.A. a comparative study
- 1957: Cultural and General Education
- 1961: Readings in Education
- 1965: Teachers and machines; an introduction to the theory and practice of programmed learning
- 1966: The Teaching Revolution
- 1968: The Education Industry
- 1968: Educational Planning: Old and New Perspectives
- 1970: Deschooling in an Age of Technology
- 1970: The concept of educational technology: a dialogue with yourself
- 1971: The school curriculum
- 1972: The literature of education: a critical bibliography, 1945–1970
- 1973: The Free School
- 1974: Educazione permanente nella società aperta
- 1975: Education and schooling
- 1978: Education in Britain Since 1944

Źródła.

title: William Kenneth Richmond

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = William Kenneth Richmond
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1910]]
 |miejsce urodzenia         = [[Darlington]]
 |data śmierci              = [[1990]]
 |miejsce śmierci           = [[Halesworth]]
 |zawód                     = pedagog
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''William Kenneth Richmond''' (ur. [[1910]] w [[Darlington]], zm. [[1990]] w [[Halesworth]]{{r|TI}}) – [[Wielka Brytania|angielski]] [[pedagogika|pedagog]]{{r|okon}}.

== Życiorys ==
Po studiach pedagogicznych pracował jako dyrektor szkoły, a następnie był wykładowcą pedagogiki oraz zajmował stanowisko specjalisty od spraw wychowania w BBC (1945–1951){{r|okon}}. W latach 1953–1977 był profesorem na [[Uniwersytet w Glasgow|uniwersytecie w Glasgow]]{{r|TI}}, a jako ''visiting professor'' prowadził wykłady na uczelniach w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] i [[Kanada|Kanadzie]]{{r|okon}}. Był redaktorem ''Scottisch Educational Studies''{{r|okon}}.

Zajmował się badaniami naukowymi nad rozwojem pedagogiki kładąc szczególny nacisk na badanie wpływu techniki na przemiany szkoły jako placówki edukacyjnej, wprowadzanie nowych technologii [[dydaktyka|dydaktycznych]] oraz planowanie rozwoju oświaty{{r|TI|okon}}. Zajmował się również podstawowymi problemami [[pedagogika ogólna|pedagogiki ogólnej]]{{r|okon}}.

== Publikacje książkowe ==
* 1945: ''Education in England''
* 1949: ''Purpose in the junior school''
* 1953: ''The rural school, its problems and prospects''
* 1954: ''Socrates and the Western World; an essay in the philosophy of education''
* 1956: ''Education in the U.S.A. a comparative study''
* 1957: ''Cultural and General Education''
* 1961: ''Readings in Education''
* 1965: ''Teachers and machines; an introduction to the theory and practice of programmed learning''
* 1966: ''The Teaching Revolution''
* 1968: ''The Education Industry''
* 1968: ''Educational Planning: Old and New Perspectives''
* 1970: ''Deschooling in an Age of Technology''
* 1970: ''The concept of educational technology: a dialogue with yourself''
* 1971: ''The school curriculum''
* 1972: ''The literature of education: a critical bibliography, 1945–1970''
* 1973: ''The Free School''
* 1974: ''Educazione permanente nella società aperta''
* 1975: ''Education and schooling''
* 1978: ''Education in Britain Since 1944''

Źródła{{r|TI|okon|http worldcat org identities}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name="http worldcat org identities">{{cytuj stronę|url=http://worldcat.org/identities/lccn-n50053396/|tytuł=Richmond, W. Kenneth (William Kenneth) 1910-1990|autor=|opublikowany=worldcat.org|data=|język=en|data dostępu=2017-06-17}}</ref>
<ref name="okon">{{cytuj książkę|nazwisko=Okoń|imię=Wincenty|tytuł=Nowy słownik pedagogiczny|wydawca=Wydawnictwo Akademickie „Żak”|miejsce=Warszawa|rok=2001|strony=163|isbn=83-88149-41-5}}</ref>
<ref name="TI">{{cytuj stronę|url=http://www.treccani.it/enciclopedia/william-kenneth-richmond/|tytuł=Richmond, William Kenneth|autor=|opublikowany=treccani.it|data=|język=|data dostępu=2017-06-17}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Richmond, William}}
[[Kategoria:Brytyjscy pedagodzy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1910]]
[[Kategoria:Zmarli w 1990]]

title: William Kenneth Richmond

Data i miejsce urodzenia: 1910 · Darlington

Data i miejsce śmierci: 1990 · Halesworth

Zawód, zajęcie: pedagog


text:
# Miziów Groń
Miziów Groń (868 m), Miziowy Groń (874 m) – szczyt w Paśmie Mędralowej w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Szczyt ten znajduje się w bocznym i krętym grzbiecie, który od Jałowca (Mędralowej Zachodniej, 988 m) odchodzi w północno-zachodnim kierunku i poprzez Małą Mędralową (1042 m), Jaworzynę (997 m), Górę Mrowców (916 m), Miziów Groń i Czoło (821 m) opada do doliny rzeki Koszarawa w Przyborowie. Grzbiet ten oddziela należącą do Przyborowa dolinę potoku Przybyłka od należącej do Koszarawy doliny potoku Bystra.
Szczyt Miziowego Gronia jest porośnięty lasem, stoki w większości również, ale na północno-zachodnich, tuż pod wierzchołkiem, znajduje się osiedle Fujasy, a na południowo-wschodnich i na przełęczy między Miziowym Groniem a Kalików Groniem spore osiedle Moczarki należące do Przyborowa. Z pól tych osiedli rozciągają się szerokie panoramy widokowe.
Według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego Miziów Groń znajduje się w Paśmie Męrdalowej należącym do Beskidu Makowskiego. Na mapach i w przewodnikach turystycznych Pasmo Mędralowej zaliczane jest zazwyczaj do Beskidu Żywieckiego, w najnowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Znajduje się w granicach wsi Koszarawa w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Koszarawa.

## Szlak turystyczny
Przyborów – Czoło – Miziowy Groń – Kalików Groń – Jaworzyna – Mędralowa Zachodnia. Czas przejścia 2:20 h, ↓ 1:45 h

title: Miziów Groń

wikitext:
{{Góra infobox
 |nazwa            = Miziów Groń
 |nazwa oryginalna =
 |grafika          = Fujasy, kapliczka BŻ2.jpg
 |opis grafiki     = Kapliczka na przełęczy między Miziowym Groniem i Czołem
 |państwo          = POL
 |położenie        =
 |pasmo            = [[Beskid Żywiecko-Orawski]]
 |wysokość         = 868
 |kod mapy         = Koszarawa (gmina)
 |wybitność        =
 |współrzędne      = 49°37′31.6″N 19°25′02.4″E
 |commons          =
}}
'''Miziów Groń''' (868 m)<ref name="geo2" />, Miziowy Groń (874 m)<ref name="comp" /> – szczyt w [[Pasmo Mędralowej|Paśmie Mędralowej]]<ref name="fig" /> w [[Beskid Żywiecko-Orawski|Beskidzie Żywiecko-Orawskim]]. Szczyt ten znajduje się w bocznym i krętym grzbiecie, który od [[Jałowiec (Pasmo Mędralowej)|Jałowca]] (Mędralowej Zachodniej, 988 m) odchodzi w północno-zachodnim kierunku i poprzez [[Mała Mędralowa|Małą Mędralową]] (1042 m), [[Jaworzyna (997 m)|Jaworzynę]] (997 m), [[Góra Mrowców|Górę Mrowców]] (916 m), Miziów Groń i [[Czoło (Na Groń)|Czoło]] (821 m) opada do doliny rzeki [[Koszarawa (rzeka)|Koszarawa]] w [[Przyborów (województwo śląskie)|Przyborowie]]. Grzbiet ten oddziela należącą do Przyborowa dolinę potoku [[Przybyłka]] od należącej do [[Koszarawa|Koszarawy]] doliny potoku [[Bystra (dopływ Koszarawy)|Bystra]]<ref name="geo" />.

Szczyt Miziowego Gronia jest porośnięty lasem, stoki w większości również, ale na północno-zachodnich, tuż pod wierzchołkiem, znajduje się osiedle Fujasy, a na południowo-wschodnich i na przełęczy między Miziowym Groniem a Kalików Groniem spore osiedle Moczarki należące do Przyborowa. Z pól tych osiedli rozciągają się szerokie panoramy widokowe<ref name="fig" />.

Według [[Regionalizacja fizycznogeograficzna Polski|regionalizacji Polski]] opracowanej przez [[Jerzy Kondracki|Jerzego Kondrackiego]] Miziów Groń znajduje się w Paśmie Męrdalowej należącym do [[Beskid Makowski|Beskidu Makowskiego]]<ref name="kon" />. Na mapach i w przewodnikach turystycznych Pasmo Mędralowej zaliczane jest zazwyczaj do [[Beskid Żywiecki|Beskidu Żywieckiego]]<ref name="fig" /><ref name="comp" />, w najnowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego<ref name="sol" />. Znajduje się w granicach wsi [[Koszarawa]] w [[województwo śląskie|województwie śląskim]], w [[powiat żywiecki|powiecie żywieckim]], w [[Koszarawa (gmina)|gminie Koszarawa]]<ref name="geo" />.

== Szlak turystyczny ==
: {{szlak|zielony}} Przyborów – Czoło – Miziowy Groń – Kalików Groń – Jaworzyna – Mędralowa Zachodnia. Czas przejścia 2:20 h, ↓ 1:45 h<ref name="comp" />

== Przypisy ==
<references>
<ref name="comp">{{Cytuj |tytuł = Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000 |miejsce = Kraków |wydawca = Compass |data = 2011 |isbn = 978-83-7605-084-3 |s = 1}}</ref>
<ref name="fig">{{Cytuj |autor = Stanisław Figiel |tytuł = Polski Spisz |miejsce = Warszawa |wydawca = PTTK „Kraj” |data = 1999 |isbn = 83-7005-396-3 |s = 218}}</ref>
<ref name="geo">{{cytuj |url = https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?locale=pl&gui=new&sessionID=383CB3E1-3A48-4825-A8BF-1E69F8108760 |tytuł = Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna |data dostępu = 2021-10-25}}</ref>
<ref name="geo2">{{Cytuj |tytuł = Geoporta. Mapa topograficzna 1:10 000 |data dostępu = 2025-01-05 |url = https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?locale=pl&gui=new&sessionID=D54D66C9-FAE8-4E9F-9D74-58ACCFDF5D8C}}</ref>
<ref name="kon">{{cytuj |autor = [[Jerzy Kondracki]] |tytuł = Geografia regionalna Polski |wydawca = [[Wydawnictwo Naukowe PWN]] |miejsce = Warszawa |data = 1998 |isbn = 83-01-12479-2 |s = 318, 330–333}}</ref>
<ref name="sol">{{Cytuj |autor = J. Solon; J. Borzyszkowski ; M. Bidłasik; A. Richling; K. Badora; J. Balon; T. Brzezińska-Wójcik; Ł. Chabudziński ; R. Dobrowolski; I. Grzegorczyk; M. Jodłowski ; M. Kistowski; R. Kot; P. Krąż; J. Lechnio; A. Macias; A. Majchrowska; E. Malinowska; P. Migoń; U. Myga-Piątek; J. Nita; E. Papińska; J. Rodzik; M. Strzyż; S. Terpiłowski; W. Ziaja |tytuł = Physico-geographical mesoregions of Poland: Verification and adjustment of boundaries on the basis of contemporary spatial data |czasopismo = Geographia Polonica |wolumin = 91 |numer = 2 |data = 2018 |s = 143–170}}</ref>
</references>

{{Duża grafika|Kalików Groń panorama BŻ2.jpg|800px|Panorama z okolic Miziowego Gronia}}

[[Kategoria:Beskid Żywiecko-Orawski]]
[[Kategoria:Koszarawa]]
[[Kategoria:Szczyty Beskidu Makowskiego]]
[[Kategoria:Szczyty Beskidu Żywieckiego]]

title: Miziów Groń

Pasmo: Beskid Żywiecko-Orawski


text:
# Wygnanów (powiat jędrzejowski)
Wygnanów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Małogoszcz.
| SIMC    | Nazwa    | Rodzaj    |
| ------- | -------- | --------- |
| 0249573 | Okupniki | część wsi |

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

title: Wygnanów (powiat jędrzejowski)

wikitext:
{{Polska miejscowość infobox
 |nazwa                  = Wygnanów
 |rodzaj miejscowości    = wieś
 |zdjęcie                =
 |opis zdjęcia           =
 |alt zdjęcia            =
 |województwo            = świętokrzyskie
 |powiat                 = [[Powiat jędrzejowski|jędrzejowski]]
 |gmina                  = [[Małogoszcz (gmina)|Małogoszcz]]
 |sołectwo               =
 |miejscowość podstawowa =
 |wysokość               =
 |liczba ludności        = 422{{r|rap}}
 |rok                    = 2024
 |strefa numeracyjna     = 41
 |kod pocztowy           = 28-366{{r|poczta}}
 |tablice rejestracyjne  = TJE
 |SIMC                   = 0249567{{r|teryt}}
 |kod mapy               = Małogoszcz (gmina)
 |współrzędne            = 50°46'22"N 20°13'54"E<ref name="prng">{{PRNG Miejscowości|152501|data=2023-11-05}}</ref>
 |commons                =
 |www                    =
}}
'''Wygnanów''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo świętokrzyskie|województwie świętokrzyskim]], w [[powiat jędrzejowski|powiecie jędrzejowskim]], w [[Małogoszcz (gmina)|gminie Małogoszcz]]{{r|teryt|roz}}.

{|class="wikitable" width="60%"
|+Integralne części wsi Wygnanów{{r|teryt|roz}}
! SIMC !! Nazwa !! Rodzaj
|-
|0249573 || Okupniki || część wsi
|}

[[Podział administracyjny Polski (1975–1998)|W latach 1975–1998]] miejscowość należała administracyjnie do [[Województwo kieleckie (1975–1998)|województwa kieleckiego]].

== Przypisy ==
{{Przypisy|
* <ref name=rap>[https://www.malogoszcz.pl/asp/pliki/download/raport_2024.pdf Raport o stanie gminy Małogoszcz w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024] s. 7-8</ref>
* <ref name=teryt>[http://eteryt.stat.gov.pl/eTeryt/rejestr_teryt/udostepnianie_danych/baza_teryt/uzytkownicy_indywidualni/wyszukiwanie/wyszukiwanie.aspx?contrast=default GUS. Wyszukiwarka TERYT]</ref>
* <ref name=roz>''Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części'' ({{Dziennik Ustaw|2013|200}})</ref>
* <ref name=poczta>{{Poczta Polska|2013|s=1558|data dostępu=2022-11-27}}</ref>
}}

{{Gmina Małogoszcz}}

[[Kategoria:Małogoszcz (gmina)]]

title: Wygnanów

Województwo: świętokrzyskie

Powiat: jędrzejowski

Gmina: Małogoszcz

Tablice rejestracyjne: TJE


text:
# Megalagrion nesiotes
Megalagrion nesiotes – gatunek ważki z rodziny łątkowatych (Coenagrionidae). Endemit Hawajów; występuje na Maui, populacja z Hawaiʻi prawdopodobnie wymarła.

title: Megalagrion nesiotes

wikitext:
{{Tytuł kursywą}}
{{Zwierzę infobox
 |nazwa łacińska         = ''Megalagrion nesiotes''
 |TSN                    = 722008
 |zoolog                 = ([[Robert Cyril Layton Perkins|Perkins]], 1899)
 |okres istnienia        =
 |grafika                = Megalagrion nesiotes.jpg
 |opis grafiki           =
 |typ                    = [[stawonogi]]
 |gromada                = [[owady]]
 |podgromada             = [[Owady uskrzydlone|uskrzydlone]]
 |rząd                   = [[ważki]]
 |podrząd                = [[ważki równoskrzydłe]]
 |nadrodzina             = [[Coenagrionoidea]]
 |rodzina                = [[łątkowate]]
 |rodzaj                 = ''[[Megalagrion]]''
 |gatunek                = ''Megalagrion nesiotes''
 |synonimy               =
* ''Agrion nesiotes'' Perkins, 1899{{r|Checklist}}
* ''Kilauagrion dinesiotes'' Kennedy, 1934{{r|Checklist}}
* ''Megalagrion dinesiotes'' (Kennedy, 1934){{r|Checklistold}}
 |status IUCN            = CR
 |IUCN id                = 59741
 |wikispecies            = Megalagrion nesiotes
 |commons                = Category:Megalagrion nesiotes
}}
'''''Megalagrion nesiotes''''' – [[gatunek (biologia)|gatunek]] [[ważki]] z [[rodzina (biologia)|rodziny]] [[łątkowate|łątkowatych]] (Coenagrionidae){{r|Checklist}}. [[Endemit]] [[Hawaje (archipelag)|Hawajów]]; występuje na [[Maui]], populacja z [[Hawaiʻi]] prawdopodobnie wymarła{{r|iucn}}.

== Przypisy ==
{{Przypisy|
<ref name=Checklist>{{Cytuj stronę | url = https://www.pugetsound.edu/slater-museum-natural-history-0/biodiversity-resources/insects/dragonflies/world-odonata-list | tytuł = World Odonata List | autor = D. Paulson, M. Schorr & C. Deliry | data = 2022-12-04 | język = en | archiwum = https://web.archive.org/web/20230314105347/https://www.pugetsound.edu/sites/default/files/file/world-odonata-list-20221204.xls | zarchiwizowano = 2023-03-14}}</ref>
<ref name="Checklistold">{{cytuj stronę|url=http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list|tytuł=World Odonata List|autor=Schorr i inni|data=wrzesień 2010|język=en|archiwum=https://web.archive.org/web/20100926115455/http://www.pugetsound.edu/academics/academic-resources/slater-museum/biodiversity-resources/dragonflies/world-odonata-list|zarchiwizowano=2010-09-26}}</ref>
}}

{{Kontrola autorytatywna}}

[[Kategoria:Megalagrion]]
[[Kategoria:Ważki Oceanii]]
[[Kategoria:Fauna endemiczna Hawajów]]
[[Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1899 roku]]

title: Synonimy

Synonimy:
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
· krytycznie zagrożony


text:
# Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 – kategoria do 73 kg w stylu klasycznym
Zmagania mężczyzn do 73 kg to jedna z ośmiu męskich konkurencji w zapasach w stylu klasycznym rozgrywanych podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948. Pojedynki w tej kategorii wagowej odbyły się w dniach 3–6 sierpnia.
Punktacja opierała się na systemie „złych punktów karnych”. Przegrany otrzymywał 3 punkty za „łopatki” lub jednomyślną przegraną, a dwa punkty za porażkę 2-1. Zwycięzca otrzymywał jeden punkt za wygraną 2-1, a w pozostałych przypadkach zero. W każdej z rund odpadł zawodnik, który zgromadził łącznie pięć punktów lub więcej.

## Klasyfikacja[1]
| Lp. | Państwo         | Zawodnik           |
| --- | --------------- | ------------------ |
| 1   | Szwecja         | Gösta Andersson    |
| 2   | Węgry           | Miklós Szilvásy    |
| 3   | Dania           | Henrik Hansen      |
| 4   | Francja         | René Chesneau      |
| .   | Finlandia       | Veikko Männikkö    |
| .   | Austria         | Josef Schmidt      |
| 7   | Norwegia        | Bjørn Cook         |
| 8   | Włochy          | Luigi Rigamonti    |
| .   | Luksemburg      | Nic Felgen         |
| 10  | Argentyna       | Alberto Longarella |
| 11  | Belgia          | Julien Dobbelaer   |
| .   | Holandia        | Johan Schouten     |
| 13  | Szwajcaria      | Robert Diggelmann  |
| 14  | Egipt           | Kamal Munir        |
| .   | Wielka Brytania | Andy Wilson        |
| 16  | Turcja          | Ali Özdemir        |

## Wyniki
* „Łopatki” (ang. fall, touche) – pozycja w której zawodnik dotyka łopatkami maty (oznaczająca koniec walki).

### Pierwsza runda[2]
| Zwycięzca          | Punkty karne | Wynik        | Przegrany         | Punkty karne |
| ------------------ | ------------ | ------------ | ----------------- | ------------ |
| Miklós Szilvásy    | 1            | Decyzja, 3:0 | Julien Dobbelaer  | 3            |
| Josef Schmidt      | 0            | Łopatki      | Andy Wilson       | 3            |
| René Chesneau      | 0            | Łopatki      | Nic Felgen        | 3            |
| Alberto Longarella | 1            | Decyzja, 2:1 | Robert Diggelmann | 2            |
| Veikko Männikkö    | 1            | Decyzja, 3:0 | Ali Özdemir       | 3            |
| Bjørn Cook         | 1            | Decyzja, 3:0 | Luigi Rigamonti   | 3            |
| Henrik Hansen      | 0            | Łopatki      | Kamal Munir       | 3            |
| Gösta Andersson    | 0            | Łopatki      | Johan Schouten    | 3            |

- Ali Özdemir wycofał się z zawodów.

### Druga runda[3]
| Zwycięzca        | Punkty karne | Wynik        | Przegrany          | Punkty karne |
| ---------------- | ------------ | ------------ | ------------------ | ------------ |
| Julien Dobbelaer | 3            | Łopatki      | Andy Wilson        | 6            |
| Miklós Szilvásy  | 2            | Decyzja, 3:0 | Josef Schmidt      | 3            |
| Nic Felgen       | 3            | Łopatki      | Robert Diggelmann  | 5            |
| Bjørn Cook       | 2            | Decyzja, 3:0 | Veikko Männikkö    | 4            |
| René Chesneau    | 1            | Decyzja, 3:0 | Alberto Longarella | 4            |
| Luigi Rigamonti  | 3            | Łopatki      | Kamal Munir        | 6            |
| Gösta Andersson  | 1            | Decyzja, 3:0 | Henrik Hansen      | 3            |
| Johan Schouten   | 3            | Bez walki    |                    |              |

### Trzecia runda[4]
| Zwycięzca       | Punkty karne | Wynik        | Przegrany          | Punkty karne |
| --------------- | ------------ | ------------ | ------------------ | ------------ |
| Miklós Szilvásy | 2            | Łopatki      | René Chesneau      | 4            |
| Josef Schmidt   | 4            | Decyzja, 3:0 | Nic Felgen         | 6            |
| Veikko Männikkö | 4            | Łopatki      | Alberto Longarella | 7            |
| Henrik Hansen   | 4            | Decyzja, 3:0 | Bjørn Cook         | 5            |
| Gösta Andersson | 2            | Decyzja, 3:0 | Luigi Rigamonti    | 6            |

- Johan Schouten wycofał się z zawodów.

### Czwarta runda[5]
| Zwycięzca       | Punkty karne | Wynik        | Przegrany       | Punkty karne |
| --------------- | ------------ | ------------ | --------------- | ------------ |
| Miklós Szilvásy | 3            | Decyzja, 3:0 | Veikko Männikkö | 7            |
| Henrik Hansen   | 4            | Łopatki      | Josef Schmidt   | 7            |
| Gösta Andersson | 3            | Decyzja, 3:0 | René Chesneau   | 7            |

### Piąta runda[6]
| Zwycięzca       | Punkty karne | Wynik     | Przegrany     | Punkty karne |
| --------------- | ------------ | --------- | ------------- | ------------ |
| Miklós Szilvásy | 3            | Łopatki   | Henrik Hansen | 7            |
| Gösta Andersson | 3            | Bez walki |               |              |

### Szósta runda[7]
| Zwycięzca       | Punkty karne | Wynik        | Przegrany       | Punkty karne |
| --------------- | ------------ | ------------ | --------------- | ------------ |
| Gösta Andersson | 4            | Decyzja, 3:0 | Miklós Szilvásy | 6            |

wikitext:
{{Główny artykuł|Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948}}
{{Konkurencja infobox
 |nazwa              = Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948
Zapasy
do 73 kg mężczyzn w stylu klasycznym
 |nazwa_oryginalna   =
 |zawody             =
 |poprzednie         =
 |następne           =
 |grafika            =
 |podpis_grafiki     =
 |miasto             = [[Londyn]]
 |kraj               =
 |wariant flagi      =
 |termin             = 3–6 sierpnia
 |liczba_ekip        = 16
 |liczba_sportowców  = 16
 |liczba_konkurencji =
 |miejsce_rozgrywek  = [[Earls Court Exhibition Centre|Empress Hall]]
 |złoty_medal        = {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]]
 |srebrny_medal      = {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]]
 |brązowy_medal      = {{flaga|DEN}} [[Henrik Hansen]]
}}

Zmagania mężczyzn do '''73 kg''' to jedna z ośmiu męskich konkurencji w [[Zapasy|zapasach]] w stylu klasycznym rozgrywanych podczas '''[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948|Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948]]'''. Pojedynki w tej kategorii wagowej odbyły się w dniach [[3 sierpnia|3]]–[[6 sierpnia]].

''Punktacja opierała się na systemie „złych punktów karnych”. Przegrany otrzymywał 3 punkty za „łopatki” lub jednomyślną przegraną, a dwa punkty za porażkę 2-1. Zwycięzca otrzymywał jeden punkt za wygraną 2-1, a w pozostałych przypadkach zero. W każdej z rund odpadł zawodnik, który zgromadził łącznie pięć punktów lub więcej.''

== Klasyfikacja<ref>{{Cytuj stronę |url = http://www.olympiandatabase.com/index.php?id=10736&L=1 |tytuł = Men’s Greco-Roman welterweight – Wrestling |opublikowany = Olympiandatabase.com |język = en |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ==
{| style="border:solid 1px #808080; background:#EFEFEF" cellspacing=2 cellpadding=2 width=450
|- bgcolor="#EFEFEF"
! Lp.
! Państwo
! Zawodnik
|- bgcolor="#F7F6A8"
! 1
| {{państwo|SWE}}
| [[Gösta Andersson]]
|- bgcolor="#DCE5E5"
! 2
| {{flaga|Węgry|1946}} [[Węgry]]
| [[Miklós Szilvásy]]
|- bgcolor="#FFDAB9"
! 3
| {{państwo|DNK}}
| [[Henrik Hansen]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 4
| {{państwo|FRA}}
| [[René Chesneau]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
!.
| {{państwo|FIN}}
| [[Veikko Männikkö]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
!.
| {{państwo|AUT}}
| [[Josef Schmidt (zapaśnik)|Josef Schmidt]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 7
| {{państwo|NOR}}
| [[Bjørn Cook]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 8
| {{państwo|ITA}}
| [[Luigi Rigamonti]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
!.
| {{państwo|LUX}}
| [[Nic Felgen]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 10
| {{państwo|ARG}}
| [[Alberto Longarella]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 11
| {{państwo|BEL}}
| [[Julien Dobbelaer]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
!.
| {{państwo|NED}}
| [[Johan Schouten]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 13
| {{państwo|SUI}}
| [[Robert Diggelmann]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 14
| {{flaga|Egipt|1922}} [[Egipt]]
| [[Kamal Munir]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
!.
| {{państwo|GBR}}
| [[Andy Wilson]]
|- bgcolor="#FFFFFF"
! 16
| {{państwo|TUR}}
| [[Ali Özdemir]]
|}

== Wyniki ==
'''* „Łopatki” (ang. fall, touche) – pozycja w której zawodnik dotyka łopatkami maty (oznaczająca koniec walki).'''

=== Pierwsza runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-one.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Round One |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131020185839/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-one.html |zarchiwizowano = 2013-10-20 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] || 1 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|BEL}} [[Julien Dobbelaer]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|AUT}} [[Josef Schmidt (zapaśnik)|Josef Schmidt]] || 0 || Łopatki ||align=left| {{flaga|GBR}} [[Andy Wilson]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|FRA}} [[René Chesneau]] || 0 || Łopatki ||align=left| {{flaga|LUX}} [[Nic Felgen]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|ARG}} [[Alberto Longarella]] || 1 || Decyzja, 2:1 ||align=left| {{flaga|SUI}} [[Robert Diggelmann]] || 2
|-
|align=left| {{flaga|FIN}} [[Veikko Männikkö]] || 1 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|TUR}} [[Ali Özdemir]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|NOR}} [[Bjørn Cook]] || 1 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|ITA}} [[Luigi Rigamonti]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|DNK}} [[Henrik Hansen]] || 0 || Łopatki ||align=left| {{flaga|EGY|1922}} [[Kamal Munir]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 0 || Łopatki ||align=left| {{flaga|NLD}} [[Johan Schouten]] || 3
|}
* '''''Ali Özdemir wycofał się z zawodów.'''''

=== Druga runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-two.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Round Two |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20110919044727/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-two.html |zarchiwizowano = 2011-09-19 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|BEL}} [[Julien Dobbelaer]] || 3 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|GBR}} [[Andy Wilson]] ||bgcolor=lightgrey| 6
|-
|align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] || 2 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|AUT}} [[Josef Schmidt (zapaśnik)|Josef Schmidt]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|LUX}} [[Nic Felgen]] || 3 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|SUI}} [[Robert Diggelmann]] ||bgcolor=lightgrey| 5
|-
|align=left| {{flaga|NOR}} [[Bjørn Cook]] || 2 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|FIN}} [[Veikko Männikkö]] || 4
|-
|align=left| {{flaga|FRA}} [[René Chesneau]] || 1 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|ARG}} [[Alberto Longarella]] || 4
|-
|align=left| {{flaga|ITA}} [[Luigi Rigamonti]] || 3 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|EGY|1922}} [[Kamal Munir]] ||bgcolor=lightgrey| 6
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 1 || Decyzja, 3:0 ||align=left| {{flaga|DNK}} [[Henrik Hansen]] || 3
|-
|align=left| {{flaga|NLD}} [[Johan Schouten]] || 3 || Bez walki || ||
|}

=== Trzecia runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-three.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Round Three |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131020185741/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-three.html |zarchiwizowano = 2013-10-20 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] || 2 || Łopatki ||align=left| {{flaga|FRA}} [[René Chesneau]] || 4
|-
|align=left| {{flaga|AUT}} [[Josef Schmidt (zapaśnik)|Josef Schmidt]] || 4 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|LUX}} [[Nic Felgen]] ||bgcolor=lightgrey| 6
|-
|align=left| {{flaga|FIN}} [[Veikko Männikkö]] || 4 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|ARG}} [[Alberto Longarella]] ||bgcolor=lightgrey| 7
|-
|align=left| {{flaga|DNK}} [[Henrik Hansen]] || 4 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|NOR}} [[Bjørn Cook]] ||bgcolor=lightgrey| 5
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 2 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|ITA}} [[Luigi Rigamonti]] ||bgcolor=lightgrey| 6
|}
* '''''Johan Schouten wycofał się z zawodów.'''''

=== Czwarta runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-four.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Round Four |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131020185609/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-four.html |zarchiwizowano = 2013-10-20 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] || 3 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|FIN}} [[Veikko Männikkö]] ||bgcolor=lightgrey| 7
|-
|align=left| {{flaga|DNK}} [[Henrik Hansen]] || 4 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|AUT}} [[Josef Schmidt (zapaśnik)|Josef Schmidt]] ||bgcolor=lightgrey| 7
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 3 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|FRA}} [[René Chesneau]] ||bgcolor=lightgrey| 7
|}

=== Piąta runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-five.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Round Five |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131020185712/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-round-five.html |zarchiwizowano = 2013-10-20 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] || 3 || Łopatki ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|DNK}} [[Henrik Hansen]] ||bgcolor=lightgrey| 7
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 3 || Bez walki || ||
|}

=== Szósta runda<ref>{{Cytuj stronę |url = https://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-final-round.html |tytuł = Men’s Welterweight, Greco-Roman Final Round |opublikowany = Sports-reference.com |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131020185737/http://www.sports-reference.com/olympics/summer/1948/WRE/mens-welterweight-greco-roman-final-round.html |zarchiwizowano = 2013-10-20 |data dostępu = 2019-12-31}}</ref> ===
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"
!width=180| Zwycięzca
!width=40| Punkty karne
!width=80| Wynik
!width=180| Przegrany
!width=40| Punkty karne
|-
|align=left| {{flaga|SWE}} [[Gösta Andersson]] || 4 || Decyzja, 3:0 ||bgcolor=yellow align=left| {{flaga|Węgry|1946}} [[Miklós Szilvásy]] ||bgcolor=lightgrey| 6
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Zapasy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948]]

title: Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948 · Zapasy · do 73 kg mężczyzn w stylu klasycznym

Miejsce: Londyn

Termin: 3–6 sierpnia

Obiekt rozgrywek: Empress Hall

Złoty medal: Gösta Andersson

Srebrny medal: Miklós Szilvásy

Brązowy medal: Henrik Hansen


text:
# Josef Kalabus
Josef Kalabus (ur. 1908, zm. 1995) – czeski robotnik, przodownik pracy, bohater pracy socjalistycznej, członek Komunistycznej Partii Czechosłowacji.

## Życiorys
W młodości działał w Robotniczym Związku Gimnastycznym. Od lutego 1948 był przedstawiany jako wzorowy działacz ruchu stachanowskiego (czes. údernické hnutí) i organizator współzawodniczących ze sobą zmian (czes. údernických směn). Opisywano go jako uświadomionego nosiciela zasad postępowego porządku. Od końca lat 50. XX wieku propagował działalność brygad pracy socjalistycznej w Vítkovických železárnach w Ostrawie. W 1951 został wybrany na przewodniczącego krajowego komitetu Komunistycznej Partii Czechosłowacji w Ostrawie (kraj morawsko-śląski). Był pierwszym czechosłowackim metalowcem, który otrzymał tytuł bohatera pracy socjalistycznej (29 kwietnia 1962). Z tego powodu otrzymał jedno z najnowocześniejszych mieszkań należących do witkowickich zakładów metalurgicznych (na Kolonii Jubileuszowej).

## Kultura
W 1974 Miroslav Hrubý nakręcił o nim film dokumentalny zatytułowany Josef Kalabus - hrdina socialistické práce.

title: Josef Kalabus

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Josef Kalabus
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = [[1908]]
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = [[1995]]
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = robotnik, przodownik pracy
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Josef Kalabus''' (ur. [[1908]], zm. [[1995]]) – [[Czechy|czeski]] [[robotnik]], [[przodownik pracy]], bohater pracy socjalistycznej, członek [[Komunistyczna Partia Czechosłowacji|Komunistycznej Partii Czechosłowacji]].

== Życiorys ==
W młodości działał w Robotniczym Związku Gimnastycznym<ref>{{Cytuj |autor = Martina Hawlasková |tytuł = VÝZNAM DĚLNICKÉHO HRDINY V „PROJEKTU IDEÁLNÍ SPOLEČNOSTI“ (VYBRANÉ ASPEKTY) |s = 15 |url = https://is.muni.cz/th/bw6pt/teze.pdf}}</ref>. Od lutego 1948 był przedstawiany jako wzorowy działacz ruchu [[Przodownik pracy|stachanowskiego]] ([[Język czeski|czes]]. ''údernické hnutí'') i organizator współzawodniczących ze sobą zmian (czes. ''údernických směn''). Opisywano go jako ''uświadomionego nosiciela zasad postępowego porządku''. Od końca lat 50. XX wieku propagował działalność brygad pracy socjalistycznej w ''[[Vítkovické železárny|Vítkovických železárnach]]'' w [[Ostrawa|Ostrawie]]. W 1951 został wybrany na przewodniczącego [[Kraj (podział administracyjny)|krajowego]] komitetu Komunistycznej Partii Czechosłowacji w Ostrawie ([[kraj morawsko-śląski]]). Był pierwszym czechosłowackim [[Metalurgia|metalowcem]], który otrzymał tytuł bohatera pracy socjalistycznej (29 kwietnia 1962<ref>{{Cytuj |autor = ARCHIV KANCELÁŘE PREZIDENTA REPUBLIKY |tytuł = Čestný titul Hrdina socialistické práce s právem nosit zlatou hvězdu Hrdiny socialistické práce (zřízen vládním nařízením č. 34/1959 Sb. ze dne 20. května 1959) |url = https://www.prazskyhradarchiv.cz/file/edee/vyznamenani/hsp.pdf}}</ref>). Z tego powodu otrzymał jedno z najnowocześniejszych [[Mieszkanie|mieszkań]] należących do witkowickich zakładów metalurgicznych (na [[Kolonia Jubileuszowa w Ostrawie|Kolonii Jubileuszowej]])<ref>{{Cytuj |autor = Petr Přendík |tytuł = Procházky Ostravou : krok za krokem ulicemi města |data = 2021 |data dostępu = 2021-11-18 |isbn = 978-80-264-3562-4 |wydanie = 1. vydání |miejsce = V Brně |s = 112-113 |oclc = 1260122715}}</ref>.

== Kultura ==
W 1974 [[Miroslav Hrubý]] nakręcił o nim [[film dokumentalny]] zatytułowany ''Josef Kalabus - hrdina socialistické práce''<ref>{{Cytuj |autor = *Filmová databáze s.r.o. (FDb.cz) |tytuł = Josef Kalabus - hrdina socialistické práce (1974) |data dostępu = 2021-11-18 |opublikowany = FDb.cz |url = https://www.fdb.cz/film/josef-kalabus-hrdina-socialisticke-prace/136657 |język = cs}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{SORTUJ:Kalabus, Josef}}
[[Kategoria:Czechosłowaccy działacze społeczni]]
[[Kategoria:Metalurdzy]]
[[Kategoria:Przodownicy pracy]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1908]]
[[Kategoria:Zmarli w 1995]]

title: Josef Kalabus

Zawód, zajęcie: robotnik, przodownik pracy


text:
# Janko Muzykant (film)
Janko Muzykant – polski film fabularny z 1930 roku. Pochodzi z okresu wprowadzania filmów dźwiękowych, toteż nagrano do niego piosenki, ale nie rejestrowano dialogów, zamiast nich stosując plansze tekstowe jak w filmach niemych.
Zachowały się dwie kopie filmu, w tym jedna z polskimi i jedna z czeskimi napisami. Film pokazano w 2016 r. na 35. Festiwalu Kina Niemego w Pordenone, po czym anonimowy włoski kolekcjoner zgłosił się do Filmoteki Narodowej-Instytutu Audiowizualnego z kompletem pięciu płyt ze ścieżką dźwiękową do filmu, w tym piosenkami, które wykonują Maria Malicka i Witolda Conti oraz Michał Halicz i Włodzimierz Boruński, którzy zastępowali Adolfa Dymszę i Kazimierza Krukowskiego. Płyty te były przeznaczone wyłącznie do użytku kinowego i nie dawało się ich odtworzyć na domowych gramofonach. FINA zdecydowała o podjęciu prac nad cyfryzacją ścieżki dźwiękowej.

## Fabuła
Tytuł nawiązuje do noweli Janko Muzykant Henryka Sienkiewicza, ale w odróżnieniu od literackiego pierwowzoru główny bohater nie umiera w młodym wieku, lecz trafia do domu poprawczego, z którego ucieka do Warszawy, gdzie odnosi sukces jako uliczny grajek. W Warszawie wspierają go Florek i Lopek. Jako dorosły Janko zakochuje się w artystce rewiowej Ewie, o którą rywalizuje z dziedzicem Zarubą.

## Obsada
- Stefan Rogulski – młodszy Janko Muzykant
- Witold Conti – starszy Janko Muzykant
- Adolf Dymsza – Florek
- Kazimierz Krukowski – Lopek
- Maria Malicka – śpiewaczka Ewa Korecka
- Wiesław Gawlikowski – profesor muzyki
- Tekla Trapszo – matka Janka
- Aleksander Żabczyński – dziedzic Zaruba
- Antoni Bednarczyk – ekonom
- Michał Halicz – kolega z poprawczaka
- Stanisław Sielański – kelner w "Krzaczkach"
- Zygmunt Chmielewski – właściciel baru Krzaczki
- Witold Kuncewicz
- Jerzy Roland
- Jerzy Klimaszewski
- Janina Kozłowska – tancerka
- Kazimierz Jarocki
- Józef Klimaszewski

Obsada dubbingu
- starszy Janko muzykant – głosu użyczył Witold Conti
- Florek – głosu użyczył Michał Halicz
- Lopek – głosu użyczył Włodzimierz Boruński

title: Janko Muzykant (film)

wikitext:
{{Film infobox
 |tytuł             = Janko Muzykant
 |oryginalny tytuł  = Janko muzykant
 |grafika           = Janko Muzykant poster.jpg
 |opis grafiki      =
 |alt grafiki       =
 |gatunek           = fabularny
 |rok produkcji     = 1930
 |data premiery     = 8 listopada 1930
 |kraj produkcji    = [[II Rzeczpospolita|Polska]]
 |język             = polski
 |czas trwania      = 70
 |reżyseria         = [[Ryszard Ordyński]]
 |scenariusz        = Ferdynand Goetel
 |główne role       = [[Stefan Rogulski]] - młodszy Janko Muzykant, [[Witold Conti]] - starszy Janko Muzykant, [[Adolf Dymsza]] - Florek
 |muzyka            = Grzegorz Fitelberg, Leon Schiller
 |zdjęcia           = Zbigniew Gniazdowski
 |scenografia       =
 |kostiumy          =
 |montaż            =
 |produkcja         =
 |wytwórnia         =
 |dystrybucja       =
 |budżet            =
 |przychody brutto  =
 |poprzednik        =
 |kontynuacja       =
 |nagrody           =
 |commons           =
 |wikicytaty        =
 |www               =
}}
'''Janko Muzykant''' – polski film fabularny z 1930 roku. Pochodzi z okresu wprowadzania filmów dźwiękowych, toteż nagrano do niego piosenki, ale nie rejestrowano dialogów, zamiast nich stosując plansze tekstowe jak w filmach niemych<ref name=":0" />.

Zachowały się dwie kopie filmu, w tym jedna z polskimi i jedna z czeskimi napisami. Film pokazano w 2016 r. na 35. Festiwalu Kina Niemego w Pordenone, po czym anonimowy włoski kolekcjoner zgłosił się do [[Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny|Filmoteki Narodowej-Instytutu Audiowizualnego]] z kompletem pięciu płyt ze ścieżką dźwiękową do filmu, w tym piosenkami, które wykonują Maria Malicka i Witolda Conti oraz Michał Halicz i Włodzimierz Boruński, którzy zastępowali Adolfa Dymszę i Kazimierza Krukowskiego. Płyty te były przeznaczone wyłącznie do użytku kinowego i nie dawało się ich odtworzyć na domowych gramofonach. FINA zdecydowała o podjęciu prac nad cyfryzacją ścieżki dźwiękowej<ref name=":0" />.

== Fabuła ==
Tytuł nawiązuje do noweli ''[[Janko Muzykant]]'' [[Henryk Sienkiewicz|Henryka Sienkiewicza]], ale w odróżnieniu od literackiego pierwowzoru główny bohater nie umiera w młodym wieku, lecz trafia do domu poprawczego, z którego ucieka do Warszawy, gdzie odnosi sukces jako uliczny grajek. W Warszawie wspierają go Florek i Lopek. Jako dorosły Janko zakochuje się w artystce rewiowej Ewie, o którą rywalizuje z dziedzicem Zarubą<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Jacek Szczerba |tytuł = Cudem odnaleziono muzykę z przedwojennego polskiego filmu. Włoski kolekcjoner kupił ją w ciemno |data = 2020-08-25 |data dostępu = 2020-08-26 |opublikowany = wyborcza.pl |url = https://wyborcza.pl/7,75410,26237895,cudem-odnaleziono-muzyke-z-przedwojennego-polskiego-filmu-wloski.html}}</ref>.

== Obsada ==
* [[Stefan Rogulski]] – młodszy Janko Muzykant
* [[Witold Conti]] – starszy Janko Muzykant
* [[Adolf Dymsza]] – Florek
* [[Kazimierz Krukowski]] – Lopek
* [[Maria Malicka]] – śpiewaczka Ewa Korecka
* [[Wiesław Gawlikowski (aktor)|Wiesław Gawlikowski]] – profesor muzyki
* [[Tekla Trapszo]] – matka Janka
* [[Aleksander Żabczyński (aktor)|Aleksander Żabczyński]] – dziedzic Zaruba
* [[Antoni Bednarczyk]] – ekonom
* [[Michał Halicz]] – kolega z poprawczaka
* [[Stanisław Sielański]] – kelner w "Krzaczkach"
* [[Zygmunt Chmielewski (aktor)|Zygmunt Chmielewski]] – właściciel baru Krzaczki
* [[Witold Kuncewicz]]
* [[Jerzy Roland]]
* [[Jerzy Klimaszewski]]
* [[Janina Kozłowska]] – tancerka
* [[Kazimierz Jarocki]]
* [[Józef Klimaszewski]]

'''Obsada dubbingu'''
* starszy Janko muzykant – głosu użyczył [[Witold Conti]]
* Florek – głosu użyczył [[Michał Halicz]]
* Lopek – głosu użyczył [[Włodzimierz Boruński]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Filmpolski|tytuł|22345|Janko Muzykant}}
* {{Filmweb|tytuł|97110|Janko Muzykant}}
* {{Nitrofilm|film|15|Janko Muzykant}}
* {{Fototeka|film zdjęcia|Janko%20Muzykant|Janko Muzykant}}

[[Kategoria:Filmowe adaptacje utworów Henryka Sienkiewicza]]
[[Kategoria:Polskie adaptacje filmowe]]
[[Kategoria:Polskie dramaty filmowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy obyczajowe]]
[[Kategoria:Polskie filmy z 1930 roku]]
[[Kategoria:Polskie filmy przedwojenne]]
[[Kategoria:Polskie filmy czarno-białe]]
[[Kategoria:Filmy o skrzypkach]]

title: Janko MuzykantJanko muzykant

Gatunek: fabularny

Data premiery: 8 listopada 1930

Kraj produkcji: Polska

Język: polski

Reżyseria: Ryszard Ordyński

Scenariusz: Ferdynand Goetel

Główne role: Stefan Rogulski - młodszy Janko Muzykant, Witold Conti - starszy Janko Muzykant, Adolf Dymsza - Florek

Muzyka: Grzegorz Fitelberg, Leon Schiller

Zdjęcia: Zbigniew Gniazdowski